ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.9 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 71609 254644 194995 2026-07-02T06:52:39Z BabulB 104 254644 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৯}}</noinclude>{{gap}}ধনীৰাম— দেউ। এই ধনৰ এভাগ ৰতিকান্ত মেধিক দিব লাগিব- বাকীখিনিৰে সদ্যহতে এটা পাইক ধৰি ম'হ-গৰু চৰোৱাব লাগিব আৰু তিনি বছৰলৈ এই ধন বহি থাকিবনে? {{gap}}কটকী— “হেৰ অবুজন গৰু, জীয়েৰ উলটি আহিলে জীয়েৰেনো ৰজাঘৰৰ পৰা শুদাহাতে আহিবনে? ৰজা-ৰাণীক কৈ ধন-বিত নানিবনে? যদি নানে বা আনিব নোৱাৰে তেন্তে নুঠিব জাতত। তাত কাৰনো দইন পৰিব?” এই কথা কৈ কটকী বাপু উঠিল। ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি কান্দি থকা ৰহদৈক মাজত কৰি লৈ কটকী আৰু চাওডাঙহঁত গ'ল। ৰতিকান্তে চকুৰ লো মচিলে। মাক কমলাপ্ৰিয়াই বিনাই বিনাই কান্দিলে। চাওডাঙহাঁতে ৰহদৈক নৈ পাৰ কৰি নি সত্ৰাম ফুকনক ভেটিলে। সত্ৰামে নিজৰ মাক আৰু ভনীয়েকক লগত দি ৰহদৈক নি ৰজাক ভেটিলে। ৰজাই ৰহদৈক তেওঁৰ ঘাই লিগিৰীৰ বাব দি ৰাখিলে। লিখা বাহুল্য সত্ৰামে দিয়া ছকুৰি ৰূপৰ চাৰিকুৰিহে কটকী বাপুৱে ৰতিকান্তক দিছিল। সত্ৰামে ৰজাৰ পৰা দুশ ৰূপ লৈছিল। ত্ৰয়োদশ অধ্যায় ৰজাঘৰত ৰজাঘৰ পাবৰ দিনাই ৰহদৈয়ে মনৰ দুখত মাক-বাপেকলৈ মনত পৰি কান্দি কান্দি চুক এটাত বহি থাকোঁতে ৰাজমাৱে সেই পিনেদি আহি তাইৰ নিচিনা দীপলিপ ছোৱালী এজনীয়ে বহি বহি কান্দি থকা দেখি তাইক মাতি নিজৰ খোঁটালীলৈ নিলে আৰু তাত ৰাজমাৱে নিজৰ আসনত বহি তাইক সুধিলে— “হেৰ ছোৱালীজনী! তই ক'ৰ পৰা আহিছ? তোৰ নাম কি? তোৰ কোন কোন আছে? তই কেলেই কান্দিছ?” ৰহদৈ— ঈশ্বৰী! মোক মাজুলীৰ কমলাবাৰী গাঁৱৰ পৰা ৰজাঘৰীয়া চাওডাং আৰু এজন কটকী বাপু গৈ আই-বোপাইৰ বুকুৰ পৰা কাঢ়ি আনি মোক সত্ৰাম বোলা সেই চাৰিঙীয়া ফুকনজনৰ ঘৰলৈ আনিলে। চাৰিঙীয়া ফুকনজনে তেওঁৰ মাক আৰু ভনীয়েকক মোৰ লগত দি মোক লৈ আহি ৰজাক ভেটিলে। ৰজাই মোক কৈছে মই হেনো কিবা বোলে স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰৰ হাতধৰি লিগিৰী হ'লোঁ। ৰাজমাও— অ' মই বুজিলোঁ। তোক সেই সত্ৰাম ফুকনে আনি ৰজাক দিছে। পিছত তইনো কান্দিছ কেলেই? - ৰহদৈ দেউতা ঈশ্বৰী! মোৰ আই-বোপাইলৈ মনত পৰিছে আৰু ইয়াত দেখোন মোৰ ভয় লাগিছে! হাতধৰি লিগিৰীনো কি মই তাকো বুজা নাই।<noinclude></noinclude> earvlvskuy6parhnijwe285em2uqiar 104 71610 254643 194996 2026-07-02T06:35:36Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 254643 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>ক'লে— “হেৰ তই যাব নালাগে সদ্যহতে।” {{gap}}ৰতিকান্ত—কেলেই মই লগতে লৈ গৈ থৈ আহিলে জানো কিবা জগৰ লাগিব? {{gap}}কটকী—জগৰ লাগিবও পাৰে নালাগিবও পাৰে। ৰজাই আমাক আদেশ কৰিছে তোক টকা-শিকা দি সন্মত কৰায়েই হওক বা বল কৰিয়েই হওক তোৰ জীয়েৰক লৈ যাবলৈ। লগত তোক নিবলৈ কোৱা নাই। জানই দেখোঁ আমাৰ স্বৰ্গদেৱসকলৰ অলপতে জগৰ লাগে। পিছত জানোচা তোক লগত লৈ গ'লে অকল যে তোৰেই জগৰ লাগিব এনে নহয় আমিও বা জগৰত পৰোঁ সেই দেখিহে মানা কৰিছোঁ তই যাব নালাগে। {{gap}}ৰতিকান্ত—তেন্তে দেউ! কাবৌটি কৰিছোঁ মোৰ এই অকালন জীয়ৰীজনীয়ে যেন একো দুখ নাপায়। {{gap}}কটকী—হেৰ! তই চিন্তা নকৰিবি। তাই মহা সুখত থাকিব। মাজে মাজে তই কোনোপ্ৰকাৰে সৎৰাম চাৰিঙীয়া ফুকনক জনাই তেওঁৰ হতুৱাই ৰজাৰ পৰা অনুমতি লৈ ৰজাঘৰলৈ গৈ জীয়েৰক চাই-মেলিও আহিব পাৰিবি। যদি ৰজাৰ চকুত লাগে তেন্তে তাই গাভৰু হ'লে তাইক ৰাণীও কৰিব পাৰে। যদিহে ৰজাৰ চকুত নেলাগে অথবা তাইক ৰাণী কৰিব নোৱাৰে তেনেহ'লে ৰজাঘৰৰ পূৰ্বাপৰ নিয়মমতে তিনি বছৰৰ মূৰত তাইক আকৌ তহঁতকে ওলোটাই দিব। {{gap}}ধনীৰাম—প্ৰভুদেৱ! তাই উলটি আহিলে তাইক আমাৰ জাতিৰ ভিতৰত ল'বনে? {{gap}}কটকী—কেলেইনো নল'ব। আহোমসকলক আমি যেতিয়াই হিন্দু ধৰ্মৰ ভিতৰত লৈছোঁ। তেতিয়াই আহোমৰ সংসৰ্গত আমাৰ হিন্দু জাতিৰ মানুহ থাকিলেনো কেলেই জাতিকুল হেৰুৱাব? {{gap}}ৰতিকান্ত—“প্ৰভুদেৱ! যদিও আমাৰ আহোমসকলক আপোনালোকে হিন্দু কৰিছে তথাপি দেখোন তেওঁলোকৰ আগত একো নক'লেও পিছত আপোনালোকৰ নিচিনা ব্ৰাহ্মণ-সজ্জনসকলেই আহোমক মেলেছ বুলি কয়।” হোজা ধনীৰামৰ এই কথাত আমাৰ কটকী বাপুৰ খং উঠি ক'লে—“হেৰ গৰু! যদি তোৰ সমাজে সহজে তাইক উলটি আহিলে {{SIC|নলয।নলয়}}, তেনেহ'লে এক চন্দ্ৰায়ণ পৰাচিত কৰাই ব্ৰাহ্মণক দান-দক্ষিণা কৰিলেই জাতিত উঠিব পাৰিব। তই ইয়াকো নুবুজনে?” {{gap}}ধনীৰাম—বুজো প্ৰভুদেৱ! পিছত পা-পৰাচিত কৰোৱাবলৈ বামুণক খুৱাবলৈ গোট-জ্ঞাতিক ভোজ দিবলৈ ধননো পাম ক'ৰপৰা? {{gap}}কটকী—হেৰ মহামূৰ্খ! এয়া ধন দিছো নহয়।<noinclude></noinclude> hygggkcik38loabjb7xsnviipmolg9s 254645 254643 2026-07-02T06:53:19Z BabulB 104 254645 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>ক'লে— “হেৰ তই যাব নালাগে সদ্যহতে।” {{gap}}ৰতিকান্ত—কেলেই মই লগতে লৈ গৈ থৈ আহিলে জানো কিবা জগৰ লাগিব? {{gap}}কটকী—জগৰ লাগিবও পাৰে নালাগিবও পাৰে। ৰজাই আমাক আদেশ কৰিছে তোক টকা-শিকা দি সন্মত কৰায়েই হওক বা বল কৰিয়েই হওক তোৰ জীয়েৰক লৈ যাবলৈ। লগত তোক নিবলৈ কোৱা নাই। জানই দেখোঁ আমাৰ স্বৰ্গদেৱসকলৰ অলপতে জগৰ লাগে। পিছত জানোচা তোক লগত লৈ গ'লে অকল যে তোৰেই জগৰ লাগিব এনে নহয় আমিও বা জগৰত পৰোঁ সেই দেখিহে মানা কৰিছোঁ তই যাব নালাগে। {{gap}}ৰতিকান্ত—তেন্তে দেউ! কাবৌটি কৰিছোঁ মোৰ এই অকালন জীয়ৰীজনীয়ে যেন একো দুখ নাপায়। {{gap}}কটকী—হেৰ! তই চিন্তা নকৰিবি। তাই মহা সুখত থাকিব। মাজে মাজে তই কোনোপ্ৰকাৰে সৎৰাম চাৰিঙীয়া ফুকনক জনাই তেওঁৰ হতুৱাই ৰজাৰ পৰা অনুমতি লৈ ৰজাঘৰলৈ গৈ জীয়েৰক চাই-মেলিও আহিব পাৰিবি। যদি ৰজাৰ চকুত লাগে তেন্তে তাই গাভৰু হ'লে তাইক ৰাণীও কৰিব পাৰে। যদিহে ৰজাৰ চকুত নেলাগে অথবা তাইক ৰাণী কৰিব নোৱাৰে তেনেহ'লে ৰজাঘৰৰ পূৰ্বাপৰ নিয়মমতে তিনি বছৰৰ মূৰত তাইক আকৌ তহঁতকে ওলোটাই দিব। {{gap}}ধনীৰাম—প্ৰভুদেৱ! তাই উলটি আহিলে তাইক আমাৰ জাতিৰ ভিতৰত ল'বনে? {{gap}}কটকী—কেলেইনো নল'ব। আহোমসকলক আমি যেতিয়াই হিন্দু ধৰ্মৰ ভিতৰত লৈছোঁ। তেতিয়াই আহোমৰ সংসৰ্গত আমাৰ হিন্দু জাতিৰ মানুহ থাকিলেনো কেলেই জাতিকুল হেৰুৱাব? {{gap}}ৰতিকান্ত—“প্ৰভুদেৱ! যদিও আমাৰ আহোমসকলক আপোনালোকে হিন্দু কৰিছে তথাপি দেখোন তেওঁলোকৰ আগত একো নক'লেও পিছত আপোনালোকৰ নিচিনা ব্ৰাহ্মণ-সজ্জনসকলেই আহোমক মেলেছ বুলি কয়।” হোজা ধনীৰামৰ এই কথাত আমাৰ কটকী বাপুৰ খং উঠি ক'লে—“হেৰ গৰু! যদি তোৰ সমাজে সহজে তাইক উলটি আহিলে {{SIC|নলয।নলয়}}, তেনেহ'লে এক চন্দ্ৰায়ণ পৰাচিত কৰাই ব্ৰাহ্মণক দান-দক্ষিণা কৰিলেই জাতিত উঠিব পাৰিব। তই ইয়াকো নুবুজনে?” {{gap}}ধনীৰাম—বুজো প্ৰভুদেৱ! পিছত পা-পৰাচিত কৰোৱাবলৈ বামুণক খুৱাবলৈ গোট-জ্ঞাতিক ভোজ দিবলৈ ধননো পাম ক'ৰপৰা? {{gap}}কটকী—হেৰ মহামূৰ্খ! এয়া ধন দিছো নহয়। {{nop}}<noinclude></noinclude> bs5u4zutqx15abjwtgx7fmv0fdbnhn8 104 71611 254642 194997 2026-07-02T06:19:33Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 254642 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৭}}</noinclude>{{gap}}ৰতিকান্ত—ককাই, মোৰ নিচিনা দুখীয়া মানুহে পদ-মৰ্যাদা বিচৰাটো বাওনাই চন্দ্ৰ লগ পোৱাৰ দৰে কথা। আমি দুখীয়া মানুহ দুখীয়া অৱস্থাৰে থাকিহে ভাল পাওঁ। {{gap}}৪ৰ্থ চাওডাং—হেৰ মূৰ্খ, তই বুজি পোৱা নাই নে তই নিজ ইচ্ছামতে নিদিলে আমি জীয়েৰক বল কৰি হ'লেও লৈ যাম। ৰজাৰ আজ্ঞা আমাৰ ওপৰত এইদৰেও আছে। সেই দেখি তই আৰু চুপতি মাৰি নাথাকিবি। ভালে ভালে জীয়েৰক খুৱাই-ধুৱাই পিন্ধাই-উৰাই উলিয়াই দে। {{gap}}ৰতিকান্ত—(চকুলো টুকি টুকি) ম‍ই থিতাতে মৰিলোঁ। ৰজাই কাটে, সমুদ্ৰে বুৰায়। এনেস্থলত যদি ৰজাৰ এনেকুৱাহে আদেশ তেনেহ'লেনো মোৰ কি উপায় আছে। তিনি ত্ৰৈলোক্যৰ গৰাকী হৈ যদি স্বৰ্গদেৱে দুখীয়াৰ এই একেজনী জীয়ৰীকে বল কৰি হ'লেও নিবলৈ আদেশ দিছে, তেনেহ'লেনো মোৰ কি উপায় আছে। পিছত আপোনাসকলে তাইক নিলে ইফালে ধনীৰামে মোৰ ওচৰত খৰচ-বৰচ নল'বনে? {{gap}}কটকী—তাৰো দিহা নলগাম বুলি ভাবিছনে? ধনীৰামৰ বাপেকৰো দাঁত নহ'ব ৰজাঘৰলৈ তোৰ জীয়ৰী দিয়াৰ বাবে ওপৰত খৰচ ল'বলৈ। তথাপি তহঁতৰ মন শাঁত কৰিবলৈ স্বৰ্গদেৱে তহঁতলৈ এই ৰূপ চাৰিকুৰিও জীয়েৰৰ বেচস্বৰূপে দি পঠিয়াইছে। হোঁ ল, আৰু জীয়েৰক বেগতে উলিয়াই দে। ভালে ভালে উলিয়াই যদি দিয় তেন্তে তই সম্পদ পাবি। মাজে মাজে ৰজাৰ ঘৰলৈ গৈ তাইক চাইমেলিও আহিব পাৰিবি। আমি বল কৰি নিবলৈ হ'লে তই ৰাজদ্ৰোহত পৰিবি, আৰু ৰাজদ্ৰোহত পৰিলে নাজাননে কি গতি হ'ব। সেইদেখি মনক বুজা। ভিতৰলৈ যা। জীয়েৰক বঢ়াই-বুজাই খুৱাই ধুৱাই কানি-কাপোৰ যি হয় এডোখৰ পিন্ধাই-উৰাই উলিয়াই দে। তোৰ কপাল ভাল বুলি ভাবিবি। যদিও ৰজাই সদ্যহতে তাইক লিগিৰী কৰি ৰাখিব, তথাপি কোনে জানে ৰজাই তাইক ৰাণীও পাতিব পাৰে। সেইদেখি তই আৰু অবুজন নহ'বি। {{gap}}কটকী বাপুৰ এই কথাত ৰতিকান্ত ভিতৰলৈ গ'ল আৰু জীয়েকক খুৱাই-বুৱাই কানি-কাপোৰ অলপ গহনা-গাঁঠৰি পিন্ধাই ঘৈণীয়েকে ঢাকুৰি কান্দি কান্দি অলপ সাম্য হ'লত ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি কান্দি থকা জীয়েক ৰহদৈক আনি কটকী বাপুৰ আগত থিয় কৰি হাতযুৰি ক'লে—'প্ৰভুদেৱ। মোৰ আগলৈকো নাই পিছলৈকো নাই, এই একেজনী জীয়ৰীকে ৰজাই নিবলৈ ভাল পালে বলক লৈ গৈ থৈ আহোগৈ।”—এই বুলি জনালে। পিছত চাওড়াং চাৰিজনক আৰু কটকী বাপুক অলপ জা-জলপান খুৱাই ৰতিকান্তই জীয়েকৰ লগত যাবলৈ ওলালত কটকীয়ে<noinclude></noinclude> kyjcgl0wbuhsgiuiy35xnb0p43oox5n 104 71624 254628 195010 2026-07-01T14:55:58Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 254628 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১৪|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>বন্ধু এজনৰ আগত হেনো কৈছিল যে তেওঁ ভাল ছোৱালী এজনী পালে মোক বিয়া কৰোৱাই বেলেগ ঘৰ-দুৱাৰ মাটি-বৃত্তি দি থাপিব। মাহীৰ লাঞ্ছনাৰ পৰা মোক ৰক্ষা কৰিব। সেই দেখি মই যদি দেউতাক মোৰ কোনো বন্ধুৰ হতুৱাই কোৱাওঁ যে মই তোকেহে বিয়া কৰাম, তেনেহ'লে দেউতাই তোক মোলৈ খুজিব। খুজিলে বোধকৰোঁ তোৰ আইয়েৰ আৰু দেউতাৰে মান্তি হ'ব। সেই দেখি ৰহদৈ! আজি ম‍ই তোক মনৰ কথা খুলি ক'লোঁ। মই তোকেহে বিয়া কৰাম। তোক নাপালে ম‍ই জীয়াই নাথাকোঁ। {{gap}}ৰহদৈ—বাৰু অ'। এয়েনে কথা? বাৰু তেন্তে মই এতিয়া যাওঁ। {{gap}}দয়াৰাম—এঃ তই দেখোন একো নক’লি। {{gap}}ৰহদৈ—মইনো আৰু কি ক'ম। তোৰ যি ইচ্ছা কৰগৈ। {{gap}}দয়াৰাম—তই যদি বেয়া পোৱা নাই তেন্তে মোক চুমা এটা দি যা। {{gap}}ৰহদৈ— এঃ বাটে-ঘাটে চুমা খালে মানুহে কেনেবাকৈ দেখিলে বেয়া বুলিব। {{gap}}দয়াৰাম—(ইফালে-সিফালে চাই) “কোনো নাই অ' ওচৰে সমাৰে” এই বুলি কৈয়েই ঘপহ কৰে ৰহদৈক ধৰি দুগালে চুমা খালে। ৰহদৈয়ে ক'লে— “যা অ’ বাটে-পথে আগলে এনেকুৱা নকৰিবি। বিয়া কৰাই নি যিমান পাৰ চুমা খাবি।” কৈয়েই ৰহদৈয়ে তাৰ লগ এৰি বেগাই ঘৰলৈ গ'ল। দয়াৰামেও ঘৰমুৱা হৈ খোজ লোৱাৰ লগে লগে গালে— তোকে কেনে কৰি পাম প্ৰাণেশ্বৰী হ'ম কেনে কৰি কথা। পানী অনা ছলেৰে ঘাটলৈ আহিবা তাতে কম হৃদয়ৰ ব্যথা। {{center|{{larger|একাদশ অধ্যায়}}}} {{center|{{larger|খোজ-বঢ়া}}}} {{gap}}দয়াৰামে আৰু ৰহদৈয়ে এই কথা-বতৰা হোৱাৰ দুদিনৰ পিছতে দয়াৰামৰ বাপেক ধনীৰামে মানুহে-দুনুহে দুখন ভাৰে-ভেটীয়ে ৰতিকান্তৰ ঘৰলৈ আহি তেওঁৰ পুতেক দয়াৰামলৈ ৰহদৈক খুজিলে। ৰতিকান্তই ভবা নাছিল যে ধনীৰামৰ নিচিনা এজন আঢ্যৱন্ত মানুহে তেওঁৰ জীয়েকক পুতেকলৈ খোজা-বঢ়া কৰিব। ৰতিকান্তই ঘৈণীয়েক কমলাপ্ৰিয়াক কথাটো সুধি আনন্দ মনেৰে সন্মত জনাই ক'লে যে তেওঁ ইচ্ছা কৰিলে এই মাহৰ ভিতৰতে মণি-কেৰু পিন্ধাই বা বিয়াই কৰাই থ'ব পাৰে। পিছত ছোৱালী কন্যাকাল হ'লে লৈ যাব। ধনীৰামে সেইদৰে কৰিবলৈ সন্মত হৈ<noinclude></noinclude> 2r2cbnvlse0sp5y5u0dyd9xqr9bkrmj 254629 254628 2026-07-01T15:01:12Z BabulB 104 254629 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১৪|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>বন্ধু এজনৰ আগত হেনো কৈছিল যে তেওঁ ভাল ছোৱালী এজনী পালে মোক বিয়া কৰোৱাই বেলেগ ঘৰ-দুৱাৰ মাটি-বৃত্তি দি থাপিব। মাহীৰ লাঞ্ছনাৰ পৰা মোক ৰক্ষা কৰিব। সেই দেখি মই যদি দেউতাক মোৰ কোনো বন্ধুৰ হতুৱাই কোৱাওঁ যে মই তোকেহে বিয়া কৰাম, তেনেহ'লে দেউতাই তোক মোলৈ খুজিব। খুজিলে বোধকৰোঁ তোৰ আইয়েৰ আৰু দেউতাৰে মান্তি হ'ব। সেই দেখি ৰহদৈ! আজি ম‍ই তোক মনৰ কথা খুলি ক'লোঁ। মই তোকেহে বিয়া কৰাম। তোক নাপালে ম‍ই জীয়াই নাথাকোঁ। {{gap}}ৰহদৈ—বাৰু অ'। এয়েনে কথা? বাৰু তেন্তে মই এতিয়া যাওঁ। {{gap}}দয়াৰাম—এঃ তই দেখোন একো নক’লি। {{gap}}ৰহদৈ—মইনো আৰু কি ক'ম। তোৰ যি ইচ্ছা কৰগৈ। {{gap}}দয়াৰাম—তই যদি বেয়া পোৱা নাই তেন্তে মোক চুমা এটা দি যা। {{gap}}ৰহদৈ— এঃ বাটে-ঘাটে চুমা খালে মানুহে কেনেবাকৈ দেখিলে বেয়া বুলিব। {{gap}}দয়াৰাম—(ইফালে-সিফালে চাই) “কোনো নাই অ' ওচৰে সমাৰে” এই বুলি কৈয়েই ঘপহ কৰে ৰহদৈক ধৰি দুগালে চুমা খালে। ৰহদৈয়ে ক'লে— “যা অ’ বাটে-পথে আগলে এনেকুৱা নকৰিবি। বিয়া কৰাই নি যিমান পাৰ চুমা খাবি।” কৈয়েই ৰহদৈয়ে তাৰ লগ এৰি বেগাই ঘৰলৈ গ'ল। দয়াৰামেও ঘৰমুৱা হৈ খোজ লোৱাৰ লগে লগে গালে— {{center|<poem>তোকে কেনে কৰি{{gap|3em}}পাম প্ৰাণেশ্বৰী হ'ম কেনে কৰি কথা। পানী অনা ছলেৰে{{gap|3em}}ঘাটলৈ আহিবা তাতে কম হৃদয়ৰ ব্যথা।</poem>}} {{center|{{larger|একাদশ অধ্যায়}}}} {{center|{{larger|খোজ-বঢ়া}}}} {{gap}}দয়াৰামে আৰু ৰহদৈয়ে এই কথা-বতৰা হোৱাৰ দুদিনৰ পিছতে দয়াৰামৰ বাপেক ধনীৰামে মানুহে-দুনুহে দুখন ভাৰে-ভেটীয়ে ৰতিকান্তৰ ঘৰলৈ আহি তেওঁৰ পুতেক দয়াৰামলৈ ৰহদৈক খুজিলে। ৰতিকান্তই ভবা নাছিল যে ধনীৰামৰ নিচিনা এজন আঢ্যৱন্ত মানুহে তেওঁৰ জীয়েকক পুতেকলৈ খোজা-বঢ়া কৰিব। ৰতিকান্তই ঘৈণীয়েক কমলাপ্ৰিয়াক কথাটো সুধি আনন্দ মনেৰে সন্মত জনাই ক'লে যে তেওঁ ইচ্ছা কৰিলে এই মাহৰ ভিতৰতে মণি-কেৰু পিন্ধাই বা বিয়াই কৰাই থ'ব পাৰে। পিছত ছোৱালী কন্যাকাল হ'লে লৈ যাব। ধনীৰামে সেইদৰে কৰিবলৈ সন্মত হৈ<noinclude></noinclude> lyzhdi3i7b0f0r01z9zggshtos739ll 254630 254629 2026-07-01T15:01:35Z BabulB 104 254630 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১৪|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>বন্ধু এজনৰ আগত হেনো কৈছিল যে তেওঁ ভাল ছোৱালী এজনী পালে মোক বিয়া কৰোৱাই বেলেগ ঘৰ-দুৱাৰ মাটি-বৃত্তি দি থাপিব। মাহীৰ লাঞ্ছনাৰ পৰা মোক ৰক্ষা কৰিব। সেই দেখি মই যদি দেউতাক মোৰ কোনো বন্ধুৰ হতুৱাই কোৱাওঁ যে মই তোকেহে বিয়া কৰাম, তেনেহ'লে দেউতাই তোক মোলৈ খুজিব। খুজিলে বোধকৰোঁ তোৰ আইয়েৰ আৰু দেউতাৰে মান্তি হ'ব। সেই দেখি ৰহদৈ! আজি ম‍ই তোক মনৰ কথা খুলি ক'লোঁ। মই তোকেহে বিয়া কৰাম। তোক নাপালে ম‍ই জীয়াই নাথাকোঁ। {{gap}}ৰহদৈ—বাৰু অ'। এয়েনে কথা? বাৰু তেন্তে মই এতিয়া যাওঁ। {{gap}}দয়াৰাম—এঃ তই দেখোন একো নক’লি। {{gap}}ৰহদৈ—মইনো আৰু কি ক'ম। তোৰ যি ইচ্ছা কৰগৈ। {{gap}}দয়াৰাম—তই যদি বেয়া পোৱা নাই তেন্তে মোক চুমা এটা দি যা। {{gap}}ৰহদৈ— এঃ বাটে-ঘাটে চুমা খালে মানুহে কেনেবাকৈ দেখিলে বেয়া বুলিব। {{gap}}দয়াৰাম—(ইফালে-সিফালে চাই) “কোনো নাই অ' ওচৰে সমাৰে” এই বুলি কৈয়েই ঘপহ কৰে ৰহদৈক ধৰি দুগালে চুমা খালে। ৰহদৈয়ে ক'লে— “যা অ’ বাটে-পথে আগলে এনেকুৱা নকৰিবি। বিয়া কৰাই নি যিমান পাৰ চুমা খাবি।” কৈয়েই ৰহদৈয়ে তাৰ লগ এৰি বেগাই ঘৰলৈ গ'ল। দয়াৰামেও ঘৰমুৱা হৈ খোজ লোৱাৰ লগে লগে গালে— {{center|<poem>তোকে কেনে কৰি{{gap|3em}}পাম প্ৰাণেশ্বৰী হ'ম কেনে কৰি কথা। পানী অনা ছলেৰে{{gap|3em}}ঘাটলৈ আহিবা তাতে কম হৃদয়ৰ ব্যথা।</poem>}} {{center|{{larger|একাদশ অধ্যায়}}}} {{center|{{larger|খোজ-বঢ়া}}}} {{gap}}দয়াৰামে আৰু ৰহদৈয়ে এই কথা-বতৰা হোৱাৰ দুদিনৰ পিছতে দয়াৰামৰ বাপেক ধনীৰামে মানুহে-দুনুহে দুখন ভাৰে-ভেটীয়ে ৰতিকান্তৰ ঘৰলৈ আহি তেওঁৰ পুতেক দয়াৰামলৈ ৰহদৈক খুজিলে। ৰতিকান্তই ভবা নাছিল যে ধনীৰামৰ নিচিনা এজন আঢ্যৱন্ত মানুহে তেওঁৰ জীয়েকক পুতেকলৈ খোজা-বঢ়া কৰিব। ৰতিকান্তই ঘৈণীয়েক কমলাপ্ৰিয়াক কথাটো সুধি আনন্দ মনেৰে সন্মত জনাই ক'লে যে তেওঁ ইচ্ছা কৰিলে এই মাহৰ ভিতৰতে মণি-কেৰু পিন্ধাই বা বিয়াই কৰাই থ'ব পাৰে। পিছত ছোৱালী কন্যাকাল হ'লে লৈ যাব। ধনীৰামে সেইদৰে কৰিবলৈ সন্মত হৈ<noinclude></noinclude> 1fpnfo1a9jc57hvmsw8ciqtfszfctkb 104 71625 254631 195011 2026-07-01T15:30:08Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 254631 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৫}}</noinclude>ক'লৈ যে দিন-বাৰ এটা চোৱাই সকলো ঠিক-ঠাক কৰি তেওঁ এই মাহৰ ভিতৰত বিয়াখন পাতিব। দুয়োঘৰে এইদৰে মনে মনে মিলাপ্ৰীতি হৈ কথা-বতৰা স্থিৰ কৰিলে। ধনীৰাম মেধিয়ে ভাৰ-ভেটী দি ৰতিকান্তই দিয়া জা-জলপান খাই আনন্দ মনেৰে নিজৰ ঘৰলৈ উলটিল। {{center|{{larger|দ্বাদশ অধ্যায়}}}} {{center|{{larger|মনে খোজে ৰজা হ'ব,<br/> বিধাতাই নিদিয়ে খুজি খাব।}}}} {{gap}}আমাৰ অসমীয়া মানুহৰ এটি ফকৰা আছে যে “দাতাই দিলেও বিধাতাই নিদিয়ে” অথবা মনে ৰজা হ'ব খোজে বিধাতাই কিন্তু খাবলৈকো উপায় নিদিয়ে। এই ফকৰা বচনটো অনেক মানুহৰ জীৱনত ফলে। আমাৰ দয়াৰাম আৰু ৰহদৈৰ ভাগ্যত এই ফকৰাটো সম্পূৰ্ণৰূপে ফলিল। {{gap}}দয়াৰামৰ বাপেক ভাৰ-ভেটী পেলাই ৰহদৈক পুতেকলৈ খোজা-বঢ়া কৰাৰ তিনদিনৰ পিছত ৰংপুৰৰ পৰা এজন ব্ৰাহ্মণ কটকী, চাৰিজন আহোম চাওডাঙে সৈতে ৰতিকান্তৰ ঘৰত উপস্থিত হ'লহি। ৰজাঘৰীয়া চাওদাং টেকেলাক দেখি ৰতিকান্ত আনকি তেওঁৰ ওচৰ-চুবুৰীয়াৰো চুলিৰ আগতহে জীৱ ৰ'লগৈ। তেওঁলোকে ভাবিলে তেওঁলোকেনো ৰজাঘৰত কি জগৰ লগালে যে চাৰিজনকৈ চাওডাং টেকেলা ৰতিকান্তৰ ঘৰলৈ আছিল। ভয়তে কঁপি কঁপি ৰতিকান্তই ব্ৰাহ্মণ আৰু টেকেলাকেইজনক বহিবলৈ ঢাৰি-কঠ একোডোখৰ দি ভিতৰলৈ গৈ বঁটাত তামোল-পাণ, কটাৰী আনি ব্ৰাহ্মণজনৰ আগত থৈ দুয়োহাত যুৰি আঁঠু লৈ সুধিলে— “দেউ আৰু আমাৰ টেকেলা ককাইটিহঁত, আপোনাসকলে কি সকামত বা এই দুখীয়া নিচলাৰ পঁজাত ভৰিৰ ধূলা পেলালেহি?” {{gap}}কটকী—তোমাৰ ৰহদৈ নামৰ জীয়ৰী এজনী আছে নহয়? {{gap}}ৰতিকান্ত—হয় আছে। {{gap}}কটকী—তাই এইবাৰ ৰজাঘৰত পূজা চাবলৈ নগৈছিলনে? {{gap}}ৰতিকান্ত—গৈছিল। পিছত মোৰ আকলন ছোৱালীজনীয়ে বা ৰজাঘৰত কি জগৰ লগালে? {{gap}}কটকী—তাই একো জগৰ লগোৱা নাই। পিছত ছোৱালীজনীক ইয়ালৈ মাতি আনাচোন। {{gap}}কটকীৰ এই আদেশত ৰতিকান্তই জীয়েকক মাটি পঠিয়ালে। ৰহদৈ থোতমোতকৈ আহি আগত ওলাল। কটকীজনে ৰহদৈৰ পিনে চাই ক'লে— “এৰা<noinclude></noinclude> 7o65h4hz11j7vvagj74vi6j8vfg3872 104 71626 254633 195012 2026-07-02T06:03:31Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 254633 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১৬|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>ভালেতোহে এওঁ ৰজাৰ চকুত পৰিল। এওঁ এতিয়াই জাকত জিলিকা! আগলৈ যে কেনেকুৱা এজনী দীপলিপ সুন্দৰী গাভৰু হ'ব তাৰ উপমাই নহয়। ৰতিকান্ত! তোৰ এই ছোৱালীজনী ৰজাৰ চকুত লগা বাবে ৰজাই তাইক নিবলৈ আমাক পঠিয়াইছে।” {{gap}}ৰতিকান্ত— (দুখ মনেৰে) প্ৰভুদেৱ, ৰজাইনো মোৰ এই আকলন ছোৱালীজনী নি কি কৰিব? {{gap}}কটকী—ৰজাই সদ্যহতে তাইক তেওঁৰ হাতধৰি লিগিৰী কৰি ৰাখিব পিছত ৰজাৰ ইচ্ছা হ'লে তাইক ৰাণীও কৰিব পাৰে। {{gap}}ৰতিকান্ত— প্ৰভুদেউ! মই দেখোন সমূলে মৰিলোঁ। মোৰ আগলৈকো নাই পিছলৈকো নাই। এই একেজনী জীয়ৰীকনো ৰজাঘৰত বঞ্চিবলৈ কেনেকৈ এৰি দিওঁ। তাইক এৰি দিনো আমি কেনেকৈ থাকো। মোৰ আকলন ছোৱালীজনীয়ে একো কথাৰে আও-ভাও নাপায়। কোনোদিনাই তাই ৰজাহে নালাগে কোনো ডাঙৰ বিষয়াৰ ঘৰৰ আও-ভাও নেজানে—এনেস্থলত তাইনো তাত কেনেকৈ বঞ্চিবগৈ। তাইক ৰজাঘৰলৈ পঠিয়াই আমিনো কেনেকৈ জীৱন ধৰোঁ? {{gap}}১ম চাওডাং— জোঁৱাইৰ ঘৰলৈ উলিয়াই দিনো কেনেকৈ থাকিলেহেঁতেন? {{gap}}ৰতিকান্ত— ককাই, জগৰ নধৰিবি। তাইক আমাৰ এই একে গাঁৱতে থকা ধনীৰাম মেধিৰ পুতেক দয়াৰামলৈ দিবলৈ থিৰ কৰিছিলোঁ। মেধিয়ে পৰহি তাইক খোজা-বঢ়া কৰি ভাৰ-ভেটী দি গৈছে। {{gap}}২য় চাওডাং— যেয়ে ভাৰ-ভেটী পেলাওক লাগে, যেতিয়াই ৰজাই তোৰ জীয়েৰক ভাল দেখি হাতধৰি লিগিৰী কৰিব খুজিছে তেতিয়া তই জীয়েৰক এৰি দিব লাগিব। {{gap}}ৰতিকান্ত—ককাই! ৰজাঘৰলৈ তাইক পঠিয়ালে তাইৰ জাতিকুল নষ্ট হ'ব। আগলৈকো তাইকতো আকৌ আমাৰ ঘৰে-দুৱাৰে তুলি খুৱাব নোৱাৰিম। জাতি বোলা বস্তুটো বহুমূলীয়া, ইয়াকনো সতকাই কেনেকৈ খেদাওঁ। {{gap}}৩য় চাওড়াং— হেৰ গৰু, জাতিনো এটা কি ডাঙৰ বস্তু। তোতকৈ ডাঙৰ ডাঙৰসকলেও ৰজাৰ অনুগ্ৰহ পাবলৈ জাতি-কুলৰ দেখোন কোনো বিচাৰ নাৰাখে। তই নিজকে অতি ভাগ্যৱান বুলিহে ভাবিব লাগে। ৰজাৰ হাতধৰি লিগিৰী হৈ তোৰ জীয়েৰ যাব—তোৰ পদ-মৰ্যাদা বাঢ়িব, আনকি তই বৰা বা শ‍ইকীয়া বা হাজৰিকা বা ৰাজখোৱা এনেকুৱা বিষয় এখনো পাব পাৰিবি। যদি দৈবাৎ তোৰ জীয়েৰৰ কপালে তাই ৰজাৰ ৰাণী হ'বলৈ পায় তেনেহ'লেতো উঠি বহিলি—তই তোৰ সমান আৰু ভাগ্যৱান কেৱে নহ'ব। এইবিলাক কথালৈ মন কৰিবিচোন। ধনীৰামৰ পুতেকলৈ নি জানো এইবিলাক সম্পদ পাবি? {{nop}}<noinclude></noinclude> 5l1qenjb3nyshq3mcclwlvlyhwccfez 104 92461 254622 252801 2026-07-01T12:36:32Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 254622 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District ✦ 79|}}</noinclude> assistance from Durgeshwar Patgiri of Gohpur to establish the Dusutimukh M.E. School. As the village lacked any educated human resource for the purpose.Even Jadav Medok met Suren Gogoi of Bongaon and appointed him as the teacher to educate the illiterate people in the village.During the ansence of teacher he himself played the role of teacher in the school.It is to be noted that the public boycotted Jadav Medok and his family during the early days of establishment of the Dusutimukh M.E.School as they did not like the effort of the people.nlt is also a fact that people did not like Jadav's effort to introduce woman education for the first time in the village.But Jadav Medok had to leave the world unfortunately in 1968. Youngest daughter Geeta Medok was still inside the womb of her mother Prakashi.The situation was yet challenging for Prakashi to continue the fight for woman education which Jadav could not complete in his lifetime. To fufil the dream of her husband, Prakashi admitted all her six girl children in the school. {{gap}}Prakashi carried on the upbringing of her girls under critical circumstances by means of doing household works in the village .She insisted on the successful completion of education of her girls and in the year 1978 her daughter Indira Medok successfully achieved degree from Jorhat I.T.I and got job. But she could not escape from the destiny's cruelty and died of typhoid which saddened her mother a lot. But Prakashi did not lose hope and continued encouraging her girls. She did never give up her spirit and took initiative to complete her second daughter's education. In 1973 Subhadra cracked her matriculation. In 1974 Subhadra got a teacher's job which changed the financial and educational condition of her household. Dewamoti passed in matriculation in 1974 and got a job in teaching in 1985.Her fourth child Rajkumari passed in 1982 and in 1984 got her intermediate<noinclude></noinclude> 13vvzpiqmmjvfikqv008rbulqi0lrs8 254632 254622 2026-07-01T16:59:01Z JyotiPN 1603 254632 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District ✦ 79|}}</noinclude>assistance from Durgeshwar Patgiri of Gohpur to establish the Dusutimukh M.E. School. As the village lacked any educated human resource for the purpose. Even Jadav Medok met Suren Gogoi of Bongaon and appointed him as the teacher to educate the illiterate people in the village. During the ansence of teacher he himself played the role of teacher in the school. It is to be noted that the public boycotted Jadav Medok and his family during the early days of establishment of the Dusutimukh M.E.School as they did not like the effort of the people. {{SIC|nlt|It}} is also a fact that people did not like Jadav’s effort to introduce woman education for the first time in the village. But Jadav Medok had to leave the world unfortunately in 1968. Youngest daughter Geeta Medok was still inside the womb of her mother Prakashi. The situation was yet challenging for Prakashi to continue the fight for woman education which Jadav could not complete in his lifetime. To {{SIC|fufil|fulfill}} the dream of her husband, Prakashi admitted all her six girl children in the school. {{gap}}Prakashi carried on the upbringing of her girls under critical circumstances by means of doing household works in the village. She insisted on the successful completion of education of her girls and in the year 1978 her daughter Indira Medok successfully achieved degree from Jorhat I.T.I and got job. But she could not escape from the destiny’s cruelty and died of typhoid which saddened her mother a lot. But Prakashi did not lose hope and continued encouraging her girls. She did never give up her spirit and took initiative to complete her second daughter’s education. In 1973 Subhadra cracked her matriculation. In 1974 Subhadra got a teacher’s job which changed the financial and educational condition of her household. Dewamoti passed in matriculation in 1974 and got a job in teaching in 1985. Her fourth child Rajkumari passed in 1982 and in 1984 got her intermediate<noinclude></noinclude> fqts6c6od0r3lc69x8c9qub8ew99b1k 104 92475 254627 253098 2026-07-01T12:55:21Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 254627 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District✦85 |}}</noinclude> Sinha Minstry.He achonwledge the role played by Golapi Pegu in his life even upto his death. {{Gap}}Time is cruel. It is well said that no one can hold the call of time and the free wind in hands. On May 4th, 1980 Lakhyanath Doley passed away in Cancer. {{Gap}}Aggrived by the husband's death, Golapi did never lose patience and did never walk in the lines of time. She prepared her children to compete everywhere in different fields like education, politics etc.For her enthusiasm and tolerance, her elder son became an IAS Officer, the middle one a well-to-do businessman and an actor, her third child retired voluntarily from the job in the Tax Department. Her youngest son is a doctor and daughter Niroda is a subject teacher in a Higher Secondary School at Arunacahl Pradesh. She was the respectable woman of her society for her characteristics. She was elected as the President of the North-Lakhimpur (Ward No. 5) paurasabha for three times since 1984. She liked travelling and hence she travelled Mumbai, Agra, Delhi, Punjab,Amritsar, Srinagar, Nainital,Kalkata etc. and even England and Singapur. She frequently visited the places like Shillong, Cherapunji, Itanagar, Ziro etc. in her own interest.She was informed by the doctors during her visit to Mumbai in 2007 that She had Cancer. The falimy immediately admitted her in Mumbai hospital in August but in 2010 it spread to all the parts of the body and as a consequence the nation lost one of the most courageous Mising woman on 31 July, 2013.<noinclude></noinclude> nuk1ugdjs59f11z881x3hovz8a87tat 104 92476 254626 253375 2026-07-01T12:52:20Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 254626 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|84|✦ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District|}}</noinclude> in terms of their economy earned through huge crops on the fertile soils of the river Brahmaputra. Jetuka was the most powerful person of his time and the society did never take any decision without his consent.his daughter Golapi was sweet right from her childhood.She became the centre of attraction for people for her physical glory. She was one amongst the three who took admissionin the founding year of Dusutimukh M.E.School in 1947 with the other two namely Nilima medok and Bina Medok. Golapi ended her studies in class 6th. {{Gap}}There is a statement in Assamese: "Even the Gods are attracted towards beautiful woman".Golapi was not only beautiful but also well expert in weaving and designing clothes. She was well-versed in preparing the famous "Poro: Apong:". Peole of other communities thanked Golapi for the delicious "Poro: Apong:". Golapi made people forget the taste of other items even prepared in a Five Star Hotel by offering self-prepared Poro:Apong:, Pita: Oying:. etc. In 1962, Golapi welcomed the then Prime Minster of India Indira Gandhi through her self-made Mekhela-Sador, R:bi: Gaseng: and other Mising wearings.Indira Gandhi appreciated Golapi Pegu for her unique design and craftsmanship in preparing the dresses of the Mising Community. {{Gap}}Golapi Pegu started her marital life marrying Lakhyanath Doley of Lakhimpur district.He was then an advocate in the Lakhimpur District Court. As signs of their marital life, two daughters namely Boroda and Niroda and four sons namely Chahan, Rohan, Migam and Durlav were born. Lakhya Doley was elected as an MLA of Lakhimpur Legislative Assembly for his courageous nature.For his political knowledge and his skills of management, he was again elected as the MLA in the year 1972 and 1978. He was the Flood Control Minster in Sarat Chandra<noinclude></noinclude> onxsovpc375pj3x1kozxov6kt6603pn 104 92477 254625 253097 2026-07-01T12:48:19Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 254625 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District ✦83|}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|GOLAPI PEGU DOLEY}}}} {{Gap}}''To awake the people it is the women who must be awakened. Once she is on the move, the family moves, the village moves, the nation moves.'' Jawaharlal Nehru. {{Gap}}Amongst the statements about women, Jawaharlal Nehru's statements are considered to be of noteworthy importance. Dusutimukh village seems to be a remarkable village amongst the other Mising villages in the Golaghat district of Assam.Because the outcomes of the achievements of the personalities of this village have long been influencing the entire Mising community in the district as a whole.Perhaps the major institutes were established in this village earlier than in any other village of Mising community under Golaghat District. In such a village was born a lady with indomitable courage and enthusiasm to work for the society.It would be quite important to mention about the Pegu family before talking about this woman. The Pegu family is regarded as the most popular amongst the Misings of Golaghat district in terms of its educational development, economic and socio-political status.It is to be noted that the IAS Biswajit Pegu (the current Deputy Commissioner of Nagaon District) is the nephew of the brother of Golapi Pegu named Ramesh Pegu. '''Life:''' {{gap}}Golapi Pegu was born on August 14th, 1932. Her father was Jetuka Pegu and mother was Dalimi Pegu.Her father possessed more than hundred acres of land at that time. They were prosperous<noinclude></noinclude> 30vpzxzir2t0cnm8td0addot0py4mjk 104 92478 254624 253023 2026-07-01T12:45:17Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 254624 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|82|✦ The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District|}}</noinclude> and joined Dusutimukh Govt, Lower Buniyadi School in 1964. She retired from the same school on 30th April, 1994. '''Role of Nilima Medok in Social and Educational Field:''' {{gap}}As the first woman teacher of the area, she took over herself the utmost responsibility to educate all the illiterate students of her region by dint of her hard work andenthusiasm. She not only taught her students at schools but observed all the sides of their lives. He perseverance and her insistence to learn resulted in success all around.Many of her students could well speak Assamese language and pronounce it well. Tongkeshwar Loying was the son of Nilima's sister Petuli Loying. Tongeshwar Loying's writings have well reciveed space now in research papers like the research paaper of one scholar of McGill University of Canada.It proves Nilima's efforts to educate a generation coming with all fruits.She has been able to produce doctors, engineers, teachers, businessmen through her education. {{Gap}}She breathed her last on 18th July, 2017. Her enthusiasm, her inspiration to educate generations will all be remembered in time's unforgettable steps of glory and imitation.<noinclude></noinclude> g43eajb5vo4vx1jj2rtefir03oc3pfz 104 92479 254623 253376 2026-07-01T12:41:23Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 254623 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||The Voices Exploring the Lives of Eminent Mising Women of Golaghat District ✦ 81|}}</noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|NILIMA PATHORI MEDOK}}}} {{center|''Give Girls the wings to fly not the pain to cry and die.''}} {{gap}}Girl child is provided special status in the Mising society. The hill girls are free from conservatism in different conditions. They are provided freedom to choose the life partner themselves. The tribal girls get the first place in different tribal rituals. If a girl in the Mising society elopes with a stranger, it is not considered to be a sin. The bride family has to pay to remove the element of sin from their shoulders and thus girls are provided quite a superior place in the tribal Mising society. Nilima Pathori Medok is considered to be the first Mising lady to teach in a school.She was born on 21st april, 1936. Her father was Dichoi Pathori and mother UmpaiPathori.Her father had enough lands in his hand. Nilima spent her childhood with three elder sisters Kedari, Petuli and Racai and her brother Puniram.Nilima went to Dusutimukh M.E.School for primary education.She was a well-to-do lady who was able to to pass the class vi exam at that time with hard labour. '''Her family life:''' {{Gap}}She was married to Ramchandra medok. Ramchandra was a teacher in the Dusutimukh M.E.school. Dusutimukh was converted to an educational hub under initiative of Podai Medok, Ramchandra Medok, Kamal Pegu, Durgeshwar Patgiri and all. Nilima Medok followed the same profession astaken by her husband. In 1955 she joined as teacher in Rongagora L.P.School<noinclude></noinclude> qpd22ege4l3e1l45zoidq0n3sz5oel0 104 93113 254634 2026-07-02T06:05:46Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "আনন্দৰাম বৰুৱা। সকলক উপযুক্তৰূপে বানচ দিছিল। কোনোৱে তিনি কুৰি টকা দৰ্ম্মহা পাইছিল, কোনোৱে চাবি কুবিকৈ, কোনোৱে এশ, আৰু উপযুক্ত হলে সভাপতি পণ্ডিতজনে দেবশকৈও দৰ্ম্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254634 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>আনন্দৰাম বৰুৱা। সকলক উপযুক্তৰূপে বানচ দিছিল। কোনোৱে তিনি কুৰি টকা দৰ্ম্মহা পাইছিল, কোনোৱে চাবি কুবিকৈ, কোনোৱে এশ, আৰু উপযুক্ত হলে সভাপতি পণ্ডিতজনে দেবশকৈও দৰ্ম্মহা পাইছিল। এই পণ্ডিতসভাৰ মুথিয়াল সভ্য শ্ৰীযুক্ত অন্নদাচৰণ তৰ্কচূড়ামণিক বৰুৱাদেৱে স্বপ্ৰতিষ্ঠিত বালিকা বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ কবি দিয়ে, তাৰ পাচত এওঁ কাশীৰ চেন্ট্ৰেল হিন্দু কলেজৰ সংস্কৃত অধ্যাপক ৰূপে বহুত দিন চাকৰী কৰে। এই পঞ্চ- ৰত্ন সভাৰ আৰু এজন পণ্ডিত আনন্দচন্দ্ৰ তৰ্কবাগীশ। তেওঁ পাচলৈ কলিকতা নগৰীত বসতি কবি নিজৰ পাণ্ডিত্যৰ গুণেৰে বিদ্বান সমাজত বিশেষ সমাদৰ লভিছিল। এই পণ্ডিতসকলক মিঃ বৰুৱাই মাজে মাজে কলিকতাৰ বাগবাজাৰৰ ঘৰত থৈছিল। নোয়াখালীত থাকোতে আনন্দৰাম বৰুৱাই আৰু এটি বঙ্গদেশব হিতকৰ কাৰ্য্য হাতত লৈছিল৷ গোটেই বঙ্গদেশত নামত একেটি বঙ্গালী ভাষা প্ৰচলিত হলেও সেই ভাষাৰ ঠাইভেদে এনে ৰূপান্তৰ ঘটিছে যে পূৰ্ব্ববঙ্গৰ এজন সবল চহা মানুহে খাচ কলিকতীয়া ভাষা কেতিয়াও বুজি নেপায়। বঙ্গালীৰ ভিতৰত চিন্তাশীল পণ্ডিতসকলে ভালকৈ বুজিছিল যে গোটেই বঙ্গালী জাতিৰ একতা সাধিবলৈ গ'লে পশ্চিম বঙ্গ, উত্তৰ বঙ্গ আৰু পূৰ্ব্ববঙ্গই একে ভাষাকে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিব। এই সংস্কাৰ সাধিবলৈ হলে আগেৰে বঙ্গব ভিন ভিন ঠাইৰ ভিন ভিন বাগ, ধাৰা বা বচনভঙ্গী সংগ্ৰহ কবি এখন অভিধান কিতাপ সংকলন কৰা দৰ্কাৰ। স্বৰ্গীয় আনন্দৰাম বৰুৱাই এনেদৰে এখনি গ্ৰন্থ সংগ্ৰহ কবিবলৈ সংকল্প কৰিছিল, আৰু সেই বিষয়ে গবৰ্ণমেণ্টলৈকো লেখালেখি কবিছিল। কিন্তু অকাল মৃত্যুৰ গ্ৰাসত পৰি তেওঁৰ সংকল্প মনতে থাকিল, সি আৰু কাৰ্য্যত পৰিণত নহল। বৰ্ত্তমান লিখকৰ ছাত্ৰবন্ধু নোয়াখালীনিবাসী শ্ৰীমান্ ব্ৰজেন্দ্ৰকুমাৰ গুহবায়দেৱে বহুত কষ্ট কৰি নোয়াখালীৰ পুৰণি ভদ্ৰলোক জনচেৰেকৰ পৰা মিঃ বৰুৱাৰ বিষয়ে নানান কথা গোটাই পঠিয়াইছিল। নোয়াখালীবাসী-<noinclude></noinclude> h3c2wic4p382c274yigopmujvgyrru1 104 93114 254635 2026-07-02T06:06:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্। সকলে বৰুৱাদেৱক কিমান স্নেহ আৰু শ্ৰদ্ধা কৰিছিল তাৰ পৰা ফটফটীয়া প্ৰমাণ পোৱা যায়। বৰুৱাদেৱ নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট হৈ থকা কালত ীমা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254635 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্। সকলে বৰুৱাদেৱক কিমান স্নেহ আৰু শ্ৰদ্ধা কৰিছিল তাৰ পৰা ফটফটীয়া প্ৰমাণ পোৱা যায়। বৰুৱাদেৱ নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট হৈ থকা কালত ীমান্ ব্ৰজেন্দ্ৰব পেহাদেৱাক অভৰবাবু কলেজৰী চিন্তাদাৰ আছিল। তেওঁক বৰুৱাদেৱে বৰ স্নেহ কৰিছিল। তেওঁ আজিলৈকে মিঃ বৰুৱাব গাণ্ডিত্য আৰু দয়াগুণৰ কথা মানুহক কৈ থাকে। আজিকালিৰ নোয়াখালী বা সুধাবান ঠাইডোখৰ যেনে ধনে-ধানে সমৃদ্ধিশালী মিঃ বৰুৱাৰ দিনত তেনে নাছিল, এনে কি আজিকালিব মহকুমা এটাতকৈও নোয়া- খালীৰ অৱস্থ৷ তেতিয়া হীন আছিল। এইগুণে নোয়াখালী জিলাখনে গৱৰ্ণমেণ্টবে। মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিব নোৱাৰিছিল। কিন্তু বৰুৱাদেৱ যাবৰে পৰা নোয়াখালীৰ ওপৰত গৱৰ্ণমেণ্টৰ কৃপাদৃষ্টি পৰিবলৈ ধৰে। মিঃ বৰুৱা নোয়াখালীলৈ বদলি হৈ যাওঁতে তালৈ যাবৰ বেইলৰ বন্দোৱন্ত নাছিল। নোয়াখালীৰ চৰ ডিভিজন ফেণীত পোনতে নামিব লাগে। আসাম-বেঙ্গল ৰেলওৱেৰ চট্টগ্ৰাম লাইনৰ লাকছান জংছনৰ পৰা দুটা কি তিনিটা ষ্টেছন পাৰ হৈ ফেনী ষ্টেচন পোৱা যায়। মিঃ বৰুৱাক ফেনী ষ্টেছনতে নোয়াখালীনিবাসী আৰু ফেনী-নিবাসী ভালেমান গণ্যমান্য পুৰুষ আৰু প্ৰজাই আহি অভ্যৰ্থনা কৰি পোন প্ৰথমে অভিনন্দন পত্ৰ দিয়ে। এই অভিনন্দনৰ উত্তৰত মিঃ বৰুৱাই যি কিয়াযাব আশ্বাসপূৰ্ণ কথা কয় তাতে প্ৰজাৰ অন্তঃকৰণ তেওঁলৈ শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তিৰে পৰিপূৰ্ণ হয়। সেই সময়ত নোয়াখালীৰ মাজিষ্ট্ৰেট বা অইন বৰমুৰীয়া বিষয়াৰ বাবে কোনো চৰকাৰী ঘৰ নাছিল। তেওঁলোকে চাৰ্কিট ঘৰ নাইবা সুকীয়া ঘৰ ভাৱা কৰি থাকিব লগাত পৰিছিল। মিঃ খৰুৱাই চাকিট ঘৰতে নানা অসুবিধা সত্ত্বেও থাকিবলৈ বাধ্য হৈছিল, কাৰণ মাজে মাজে কমিচনাৰ চাহাব আহি সেই ঘৰতে বাহৰ কৰিছিল আৰু ঘৰটোও ইমান আহল-বহল নাছিল। নোয়াখালীৰ মানুহৰ পানীৰ বধাৰ কাৰণে মিঃ বৰুৱাই বহুত<noinclude></noinclude> svbb3wufh5v1mcoxbqwd20jqpmclyml 104 93115 254636 2026-07-02T06:06:32Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "৬৬ আনন্দৰাম বৰুৱা। পুৰণা পুখুৰী ঢাফ কৰাইছিল। চহৰৰ চাৰিওফালে গাঁৱলৈ অহাযো কৰা বাটবোৰৰ ফালে তেওঁ বৰকৈ চকু দিছিল। নোয়াখালীৰ উন্নতিৰ কাৰণে তেওঁ কোনো সৰুমুৰা কানলৈ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254636 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>৬৬ আনন্দৰাম বৰুৱা। পুৰণা পুখুৰী ঢাফ কৰাইছিল। চহৰৰ চাৰিওফালে গাঁৱলৈ অহাযো কৰা বাটবোৰৰ ফালে তেওঁ বৰকৈ চকু দিছিল। নোয়াখালীৰ উন্নতিৰ কাৰণে তেওঁ কোনো সৰুমুৰা কানলৈকো আওহেলা নকৰিছিল। বিশেষকৈ এটা কথাৰ কাৰণে নোয়াখালীবাসী মিঃ বৰুৱাৰ ওচৰত চিবক্বতন্ত্ৰ। নোয়াখালীত বেলব ষ্টেছন নথকাত ডাক অনানিয়াৰ বৰ অসুবিধা হৈছিল। ফেনীৰ পৰা ডাকোৰালে ডাক কঢ়িয়াই নিছিল, আৰু নোয়াখালীত টেলিগ্ৰাফ ষ্টেছন নথকাত ফেনীৰ পৰা টেলিগ্ৰাফ চিঠি হৈ ডাকত নোয়াখালীলৈ গৈছিল। ইয়াৰ পৰা প্ৰজাব অশেষ অসুবিধা হৈছিল, এই অসুবিধা গৱৰ্ণমেণ্ট আৰু নোয়াখালী বাসীয়ে দুয়ো সমানে ভোগ কৰিছিল। মিঃ বৰুৱাই অশেষ যত্ন কৰি নোয়াখালীত এটা টেলিগ্ৰাফ আফিচ বহুৱাই বজা প্ৰজা দুয়োৰে উপকাৰ সাধে। নোয়াখালীৰ ওচৰত সমুদ্ৰৰ মাজত সন্দ্বীপ আৰু হাটীয়া নামে মিঃ নৰুৱা নোয়াখালীলৈ মানুহৰ বসতি থকা দুটা মাজুলি আছে। যোৱাৰ কাললৈকে সেই ছঠাইলৈ মানুহে নাৱেৰে অহাযোৱা কৰিছিল। সঙ্কটজনক সমুদ্ৰত সৰু নাৱেৰে যাওঁতে মানুহে জীৱনক আগ কৰি যাব লগাত পৰিছিল। তেনে যাত্ৰাত কত যাত্ৰী ডুবি মৰিছিল তাৰ সীমাসংখ্যা নাই। মিঃ বৰুৱাব প্ৰজাবৎসল হৃদয় এই যাত্ৰীবোধৰ দুখত দুখিত হল। সেই দুই ঠাইলৈ নিয়মীয়াকৈ জাহাজ চলাবৰ কাৰণে জাহাজ কোম্পানীৰ লগত তেঁও লিখাপঢ়া কৰিবলৈ ধৰিলে। যাত্ৰীৰ সংখ্যা কম হব বুলি কোম্পানীয়ে পোন প্ৰথমে আপত্তি কৰিলে, গবৰ্ণমেন্টেও অৰ্থ সহায় দিবলৈ আগ নাবাঢ়িলে। কিন্তু বৰুৱাদেৱে ইয়াতো পাচ হোহঁকা নাছিল; তেঁও কলে – কোম্পানীৰ যদি লোকচান হয় সেই লোকচানৰ ক্ষতিপূৰণ তেওঁ নিজৰ পৰা কৰিব। জাহাজ চলাওঁতে পোনতে কোম্পানীৰ লোকচান হয়। পূৰ্ব্বব প্ৰতিজ্ঞামতে মিঃ বৰুৱাই লোকচানী ভৰিবলৈ ধৰিলে। যিদিনা সৰ্ব্বপ্ৰথমে নোয়াখালীৰ পৰা সন্দ্বীপলৈ<noinclude></noinclude> a3ts6xjfbmmbyoflc2lxsxqlrfq4lnu 104 93116 254637 2026-07-02T06:06:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নোয়াখাণীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট। 19 জাহাজ যায় মিঃ বৰুৱা বন্ধুবান্ধব আৰু কৰ্ম্মচাৰী সকলৰে সৈতে সেই জাহাজত যাত্ৰী হয় নেইদিনা জাহাজত এটা ডাঙ্গৰ উৎসৱৰ দৰে হৈছিল, আৰু বৰুৱ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254637 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নোয়াখাণীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট। 19 জাহাজ যায় মিঃ বৰুৱা বন্ধুবান্ধব আৰু কৰ্ম্মচাৰী সকলৰে সৈতে সেই জাহাজত যাত্ৰী হয় নেইদিনা জাহাজত এটা ডাঙ্গৰ উৎসৱৰ দৰে হৈছিল, আৰু বৰুৱাদেৱে তাৰ সকলোৰে খৰচ দিছিল। লাহে লাহে সেই জাহাজত বহুত যাত্ৰী যাবলৈ ধৰিলে, আৰু কোম্পানীৰ অশেষ লাভ হোৱাত ৰবিশাললৈকে কোম্পানীৰে জাহাজৰ লাইন খুলিলে। সন্দ্বীপ- বাসী প্ৰজাই আজীৱনকাল মিঃ বৰুৱাৰ নাম মনত ৰাখিব। নোয়াখালীব মানুহে মিঃ বৰুৱাক এজন অসাধাৰণ প্ৰতিভাশালী পণ্ডিত বুলি বিবেচনা কৰিছিল। তেঁও বৰ সুৱলাকৈ সংস্কৃতৰে কথা পাতিব আৰু লিখিব পাৰিছিল। মানুহৰ লগত তেওঁ ধৰ্ম্মশাস্ত্ৰ আৰু অন্যান্য গ্ৰন্থ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ ভাল পাইছিল। নোয়াখালীবাসী সকলে কয় মিঃ বৰুৱাই বোলে এখন সংস্কৃত কাব্য ৰচনা কৰিছিল। সেই কিতাপখনি বব ডাঙ্গৰ আছিল, তাক দেখা মানুহ এতিয়াও নোয়াখালীত আছে। মাজে মাজে মানুহ বুজি সেই কাব্যৰ কোনো কোনো অংশ মিঃ বৰুৱাই আনক মাতি শুনাইছিল। এই কিতাপখনি দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে ছপা হৈ ওলোৱা নাই, তাৰ সন্ধান পাচলৈ কোনেও পোৱা নাই। বঙ্গালী ভাষাতো মিঃ বৰুৱাৱ বিশেষ ব্যুৎপত্তি আছিল। নোয়াখালীত থকা কাল আনন্দৰাম বৰুৱাৰ জীৱনৰ চৰম উৎকৰ্ষৰ বিকাশ বুলি কলেও বেচি কোৱা নহয়। তেওঁ তাত থকা কালত ইমান হাড়ভঙ্গাকৈ পৰ্বশ্ৰম কৰিছিল যে লাহে লাহে তেওঁৰ শৰীৰ দুৰ্বল হবলৈ ধৰিলে, আৰু বিধিব দুৰ্বিপাকত ভাৰতৰ দুৰ্ভাগ্যবশতঃ ১৮৮৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত তেওঁৰ গাত পক্ষাঘাত বেমাৰে দেখা দিলে। নোয়াখালীত থাকি যিমান দূৰ সম্ভৱ মিঃ বৰুৱাই ৰোগৰ চিকিৎসা আৰম্ভ কৰিছিল। ডাক্তৰসকলে পৰামৰ্শ দিলে সন্দ্বীপলৈ গৈ সমুদ্ৰত গা ধুলে ৰোগৰ উপশম হব পাৰে, মিঃ বৰুৱাই এই বিধান শিৰোধাৰ্য্য মানি সমুদ্ৰত জোবোৰা মাৰি গা ধুলে, কিন্তু, দৈব-দুৰ্বিপাকত তেওঁৰ<noinclude></noinclude> k31cjd80ucytwzy4zpx3qeqvs13ndzu 104 93117 254638 2026-07-02T06:07:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "আনন্দৰাম বৰুৱা বেমাৰ ভাল হওক চাৰি ক্ৰমাৎ টান হৈহে আহিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ শৰীৰৰ সোঁফাল একেবাৰে অৱশ হল, আৰু উঠিব বহিব পৰা শক্তি তেওঁৰ নাইকিয়া হল। অৱশেষত তেওঁ কলিকতালৈক..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254638 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>আনন্দৰাম বৰুৱা বেমাৰ ভাল হওক চাৰি ক্ৰমাৎ টান হৈহে আহিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ শৰীৰৰ সোঁফাল একেবাৰে অৱশ হল, আৰু উঠিব বহিব পৰা শক্তি তেওঁৰ নাইকিয়া হল। অৱশেষত তেওঁ কলিকতালৈকে যাবলৈ ঠিক কৰিলে। তেওঁ সেই বছৰ বৰদিনৰ বন্ধৰ লগত লগাই ১৮৮৯ চনৰ ২ জানুয়াৰীৰ পৰা হুমাহৰ কাৰণে অনুগ্ৰহৰ বিদায় ললে। তেওঁৰ ইচ্ছা আছিল কলিকতালৈ গৈ তাৰ খ্যাতনামা ডাক্তৰ কবিৰাজক দেখুৱাই ভালকৈ চিকিৎসা কৰা। নোয়াখালীবাসীয়ে আজিলৈকে আক্ষেপ কৰি থাকে যে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ অতি চেনেহৰ “বৰুৱা চাহাবক” হিয়া খুলি বিদাৰ দি নিজৰ কৃতজ্ঞতা-ঋণ সুজিব নোৱাৰিলে। পিচত যেতিয়া তেওঁলোকে শুনা পালে যে সৰ্ব্বনিম্নস্তাৰ ইচ্ছামতে তেওঁলোকৰ প্ৰাণৰ বৰুৱা চাহাব আৰু তেওঁলোকৰ মাজলৈ উভতি নাহে তেতিয়া তেওঁলোকৰ শোকৰ অৱধি নোহোৱা হল। নোয়াখালী এৰি যাবৰ সময়ত অফিচৰ চিৰস্তদাৰ অভয়বাবুক মাতি নি মিঃ বৰুৱাই ক'লে, – “ অভয়বাবু, আপোনাৰ কোনোবা আত্মীৰ যদি অভাৱত আছে তেওঁক বেগতে মোৰ ওচৰলৈ লৈ আহক। যেনেকৈয়ে হোক তেওঁলোকৰ এবস্তিৰ কোনো উপায় দি আপোনাক এই সামান্য উপকাৰ কণি মই কৰি যাম।" অভয়বাবুব কেজনমান আত্মীয়ই এই সুবিধাতে কামে কাজে সোমাই গৈ নিজৰ জীবিকাৰ বাট উলিয়াই ললে। নোয়াখালীৰ মানুহৰ মাজত মিঃ বৰুৱা দেৱতাৰ দৰে আছিল। তেওঁৰ গুণত কত নিলো দুখীয়া প্ৰতিপালিত হৈছিল, কত জীবিকা- বিহীন মানুহে লৰা ছোৱালী লৈ দুসাজ ভাত খাইছিল! তেওঁ গাঁৱলৈ গৈ ৰায়তৰ দুখ-সুখ সুবিধা-অসুবিধাৰ কথা ভালকৈ গমি চাইছিল, হোজা চহা খেতিয়কৰ লগত নিসংকোচে কথা পাতিছিল, কোনোবাই কিবা সহায় বিচাৰিলে মিঃ বৰুৱাৰ ওচৰত কাচিতো বিফলমনোৰথ নহৈছিল।<noinclude></noinclude> kdb7f0ahh1nj9l9evgtt7hnbxgmbz5b 104 93118 254639 2026-07-02T06:07:21Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নোয়াখানিত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌। ৬৯ গাত শকত নবীয়া লৈ তেওঁ যেতিয়া নোয়াখালী এবে নোয়াখালীবাসীয়ে হাতজোৰ কৰি পৰমেশ্বৰৰ ওচৰত তেওঁৰ জীৱন ভিক্ষা কৰিছিল। নোয়াখালীবা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254639 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নোয়াখানিত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌। ৬৯ গাত শকত নবীয়া লৈ তেওঁ যেতিয়া নোয়াখালী এবে নোয়াখালীবাসীয়ে হাতজোৰ কৰি পৰমেশ্বৰৰ ওচৰত তেওঁৰ জীৱন ভিক্ষা কৰিছিল। নোয়াখালীবাসী আৰু সকলোৰে বিশ্বাস যে কোনো শাসনকৰ্ত্তাই প্ৰজাৰ পৰা এনে অকপট স্নেহভক্তি লাভ কৰা নাই।<noinclude></noinclude> m40cc97orb6ocec5lkmj3ks4unk88ma 254640 254639 2026-07-02T06:09:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 254640 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|নোয়াখানিত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌।|৬৯}}</noinclude> গাত শকত নৰীয়া লৈ তেওঁ যেতিয়া নোয়াখালী এৰে নোয়াখালীবাসীয়ে হাতজোৰ কৰি পৰমেশ্বৰৰ ওচৰত তেওঁৰ জীৱন ভিক্ষা কৰিছিল। নোয়াখালীবাসী আৰু সকলোৰে বিশ্বাস যে কোনো শাসনকৰ্ত্তাই প্ৰজাৰ পৰা এনে অকপট স্নেহভক্তি লাভ কৰা নাই। {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> mc3iocxft8ar7qmm9s4j4oldsxuybkt 254641 254640 2026-07-02T06:09:30Z নৰুনা বৰুৱা 4110 254641 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নোয়াখানিত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌।|৬৯}}</noinclude> গাত শকত নৰীয়া লৈ তেওঁ যেতিয়া নোয়াখালী এৰে নোয়াখালীবাসীয়ে হাতজোৰ কৰি পৰমেশ্বৰৰ ওচৰত তেওঁৰ জীৱন ভিক্ষা কৰিছিল। নোয়াখালীবাসী আৰু সকলোৰে বিশ্বাস যে কোনো শাসনকৰ্ত্তাই প্ৰজাৰ পৰা এনে অকপট স্নেহভক্তি লাভ কৰা নাই। {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> j5buv9filikffbrdh7wnvgesigs9eic 104 93119 254646 2026-07-02T07:54:49Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 254646 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>আনন্দৰাম বৰুৱা | জন্ম গ্ৰহণ কৰি, আৰু তাত শিক্ষা লাভ কবি, গৰ্ণেমেণ্ট চাকৰিৰ কাৰণে আকাঙ্ক্ষা কবি আৰু সেই চেষ্টাতে কৃতকাৰ্য্য হোৱা মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱাই সংস্কৃত চৰ্চ্চাৰ কাৰণে হেপাহ আৰু আগ্ৰহ নেৰিছিল।” ১৮৯০ চনৰ জানুৱাৰী মাহৰ ১৮ তাৰিখে কলিকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আনন্দৰাম বৰুৱা এই বছেৰেকীয়া অধিবেশন বা কনভোচেন বহে। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এজন মুখিয়াল সদস্য আছিল, তেওঁৰ মৃত্যুত নিঃ বৰুৱাৰ দেশপূজ্য গুৰু ইউনিভাৰ্চিটিৰ ভাইচ-চেঞ্চেলাৰ চাব (তেতিয়া ডাক্তাৰ ) গুৰুদাস বন্দ্যোপাধ্যায়ে তেখেতৰ বক্তৃতাত কৈছিল, “মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱা এই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এজন সুপ্ৰসিদ্ধ গ্ৰাজুয়েট্‌ আছিল, আৰু তেওঁৰ চিভিল চাৰ্ভিচৰ সভ্যৰূপেও তেওঁ কম জনাজাত নাছিল। চকাৰী বিষয়ৰ এনে দায়িত্বপূৰ্ণ কামৰ উপৰিও তেওঁ অগাধ পাণ্ডিত্য পূৰ্ণ গ্ৰন্থ সূচনা আৰু প্ৰণয়ন কৰিব পাৰিছিল। আৰু ই বৰ দুখৰ কথা যে তেওঁৰ অকাল মৃত্যুয়ে সেই প্ৰস্তাবিত কাম সম্পাদন কৰিবলৈ তেওঁক সুবিধা নিদিলে। " - মিঃ বৰুৱাৰ মৃত্যুত বঙ্গৰ খ্যাতনামা লেখক ঠাকুৰদাস মুখোপাধ্যায়ে ভাৰতৰ উপৰপৰা মিঃ বৰুৱাৰ বিষয়ে “সাহিত্য”ত এটি প্ৰবন্ধ লিখে। মুধলৈকে সকলোৱে স্বীকাৰ কৰিছিল যে এনে একনিষ্ঠ সাহিত্যসেবীৰ অকাল মৃত্যুত ভাৰতমাতৃৰ বাস্তুবিকে এটি বিষম দুৰ্ঘটনা ঘটিছে।<noinclude></noinclude> r4xlrphlflpp63sl81n19hoyt4z26hf 104 93120 254647 2026-07-02T07:55:01Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ঘৰুৱা জীৱন আৰু চৰিত্ৰ। মহাত্মা আনন্দৰাম বৰুৱাই তেওঁৰ ব্যাকৰণৰ পাতনিৰ এঠাইত লিখিছে,—“পৃথিবীত কিছুমান দাৰ্শনিক আছে, তেওঁলোকে ঐহিক সুখৰ বাহিৰে আন একোতে সুখৰ লেশমা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254647 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ঘৰুৱা জীৱন আৰু চৰিত্ৰ। মহাত্মা আনন্দৰাম বৰুৱাই তেওঁৰ ব্যাকৰণৰ পাতনিৰ এঠাইত লিখিছে,—“পৃথিবীত কিছুমান দাৰ্শনিক আছে, তেওঁলোকে ঐহিক সুখৰ বাহিৰে আন একোতে সুখৰ লেশমাত্ৰও নাপায়, আৰু পৰাহেঁতেন তেওঁলোকে প্ৰাচীন সাহিত্য আলোচনা আদি সমূলে ধ্বংশ কৰিলেহেঁতেন। তেওঁলোকে পাহৰিছে যে মানুহৰ মনেই সকলো সুখৰ অপূৰ্ব্ব ভড়াল, যে ঐহিক সুখতকৈও আৰু বেচি পবিত্ৰ আৰু উচ্চ তৰপৰ সুখ এই সংসাৰত আছে, আৰু যেতিয়ালৈকে মানুহ আৰু মানুহৰ মন এতিয়া যেনে ভবিষ্যতেও তেনে সম্বন্ধত সংলগ্ন হৈ থাকে, তেতিয়ালৈকে মানৱ জাতিৰ মন মানুহৰ সকলো ৰকম সুখৰ অক্ষয় ভঁড়াল হৈ থাকিব।” আনন্দৰাম বৰুৱাই গোটেই জীৱনত এই মানসিক সুখৰ আদৰ্শকে নানি চলিছিল, আৰু ঐহিক বিষয়-বাসনা জলাঞ্জলি দি তেওঁ শিশুকালৰে পৰা এই চম লুথৰ আদৰ্শৰ দ্বাৰা নিজৰ জীৱন পৰিচালিত কৰিছিল। সৰুকালতে ছাত্ৰাৱস্থাত তেওঁৰ জ্ঞানাৰ্জনৰ বাহিৰে আন একোতে ধাউতি নাছিল। যেতিয়া স্কুলত পড়ে তেতিয়াও তেওঁৰ সহচৰ আছিল —সমনীয়া সহপাঠী ছাত্ৰবৃন্দ নহয়, — প্ৰধান বৈয়াকৰণিক পাণিনি, পুৰুষোত্তম বিদ্যাবাগীশ, আৰু আভিধানিক নবৰত্ন সভাৰ উজ্জল ৰত্ন অমবসিংহ বৰুৱাদেৱৰ নিত্য সহচৰ আছিল। কলিকতাত থাকোতেও তেওঁ জ্ঞানৰ অমৃত আজলি ভৰি পান কৰিছিল। আন আন ভাৰতীয় ডেকাই বিলাতলৈ গৈ তাৰ লাহবিলাহত মন ঢালি দি পাশ্চাত্য সভ্যতাৰ জঁকামাত্ৰ লৈ ভাৰতলৈ প্ৰত্যাবৰ্ত্তন কৰে। কিন্তু মিঃ বৰুৱাই বিলাতত মাথোন ছবছৰ কাল থাকি তাৰ পৰা যিমান দূৰ সম্ভব তিমান জ্ঞানৰ গধুৰ বোজা ভাৰতলৈ লৈ আহে। তেওঁৰ জ্ঞান-লিপ্স। দেখি স্বনামখ্যাত<noinclude></noinclude> dgbm65s7ig35bgowc56dmjhv6oplwp7 104 93121 254648 2026-07-02T07:55:17Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "৮২ আনন্দৰাম বৰুৱা। ইংৰাজ অধ্যাপকসকলে আচৰিত মানিছিল। লণ্ডন ইউনিভাৰ্চিটিৰ পশু-বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক ডাক্তাৰ কাৰ্পেন্টাবে মিঃ বৰুৱাক তেওঁৰ বিজ্ঞানৰ শ্ৰেণীত ছাত্ৰৰূপ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254648 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>৮২ আনন্দৰাম বৰুৱা। ইংৰাজ অধ্যাপকসকলে আচৰিত মানিছিল। লণ্ডন ইউনিভাৰ্চিটিৰ পশু-বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক ডাক্তাৰ কাৰ্পেন্টাবে মিঃ বৰুৱাক তেওঁৰ বিজ্ঞানৰ শ্ৰেণীত ছাত্ৰৰূপে পাইছিল। ডাক্তাৰ কাৰ্পেণ্টাৰে মুক্তকণ্ঠে স্বীকাৰ কৰিছিল,—“মই ইমান দিন বৃটিছ সাম্ৰাজ্যৰ ৰাজধানী লণ্ডন মহানগৰীত অধ্যাপকী কৰিলোঁ, কিন্তু আজিলৈকে মিঃ বৰুৱাৰ নিচিনা এনে অনুসন্ধিৎসাপ্ৰবণ ছাত্ৰ দেখা নাপালোঁ।” সেইদৰে ইংৰাজী সাহিত্যৰ অধ্যাপক সুবিখ্যাত সমালোচক মিঃ হেৰি নল্লি, গণিত- শাস্ত্ৰজ্ঞ পণ্ডিত ডাক্তাৰ উধান্টাৰ, সংস্কৃত অধ্যাপক ডাক্তাৰ থিয়দাব গোল্ডষ্টকাৰ প্ৰমুখ্যে অন্যান্য অধ্যাপকসকলো মিঃ বৰুৱাৰ জ্ঞানাৰ্জন- প্ৰবৃত্তিত স্তম্ভিত হৈছিল। তাৰ পিচত চিভিল চাৰ্ভিচ পৰীক্ষাত উঠি ম্যাজিষ্ট্ৰেট হৈ যেতিয়া কৰ্ম্মক্ষেত্ৰত সোমায় নিঃ বৰুৱাই আন আন ভাবতীৰ ক্বতী সন্তানৰ দৰে তেওঁৰ পুথি-পাজি দলিয়াই পেলোৱা নাছিল। তেওঁ গোটেই জীৱন অঞ্চল জ্ঞানাৰ্জনতে কটালে। মিঃ বৰুৱাৰ পৰম সৌভাগ্য যে তেওঁ যিটি আদৰ্শ জীৱনৰ গতি স্বৰূপে থিৰাং কৈ লৈছিল, আজীৱন কাল সেই আদৰ্শ মানি চলিবলৈ তেওঁ সুবিধা আৰু মনোবল পাইছিল, সংসাৰৰ পাকচক্ৰই সেই উন্নত আদৰ্শক চূৰমাৰ কৰি পেলাব নোৱাৰিছিল, অন্ততঃ মিঃ বৰুৱাই অতি সযতনে আলফুলকৈ সেই আদৰ্শব ফুলপাহিক হৃদয়ত ডাঙ্গৰ দীঘল কৰিছিল; সংসাৰৰ নিদাৰুণ ধুমুহা বতাহৰ পৰা সেই ফুলপাহিক তেওঁ প্ৰাণপণে ৰক্ষা কৰিছিল। মিঃ বৰুৱাই ঐহিক সুথক জলাঞ্জলি দি এই মানসিক সুখৰ চৰম আদৰ্শক সিংহাসনত বহাওঁতে তেওঁ সংসাৰিক বহুত কষ্ট স্বীকাৰ কৰিছিল। তেওঁ গোটেই জীৱন অবিবাহিত ভাবে কটালে। তেওঁৰ প্ৰধান কাৰণ আছিল, – বিবাহবন্ধনত সোমোৱাটোৱেই বৰ জঞ্জালৰ কথা; তেতিয়া হলে তেওঁ দুৰ্ঘোৰ সংসাৰীভাবে জীবন অতিবাহিত কৰিব লাগিব,<noinclude></noinclude> m9h0il8081892xlqglsouggyp9492lp 104 93122 254649 2026-07-02T07:55:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ঘৰুৱা জীৱন আৰু চৰিত্ৰ। ৮৩ গতিকে তেওঁৰ সাহিত্যচৰ্চাত বিষম বিঘিনি ঘাট ব, আৰু হৃদয়ত তেঁও যি উচ্চ আদৰ্শ ৰোপণ কৰিছিল, সিও চুৰনাৰ হৈ যাব। তেওঁৰ জ্ঞানাৰ্জনতকৈ আন কাৰোবা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254649 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ঘৰুৱা জীৱন আৰু চৰিত্ৰ। ৮৩ গতিকে তেওঁৰ সাহিত্যচৰ্চাত বিষম বিঘিনি ঘাট ব, আৰু হৃদয়ত তেঁও যি উচ্চ আদৰ্শ ৰোপণ কৰিছিল, সিও চুৰনাৰ হৈ যাব। তেওঁৰ জ্ঞানাৰ্জনতকৈ আন কাৰোবাক হৃদয়ৰ সিংহাসনত বহুৱাবলৈ তেওঁ ইচ্ছুক নাছিল। সেইদেখি তেওঁক কোনোবাই বিবাহৰ কথা প্ৰস্তাব কৰিলে, তেওঁ তেওঁৰ গ্ৰন্থাৱলীৰ ফালে আঙ্গুলিয়াই ইয়াকে মেেথান কৈছিল,—“এই গ্ৰন্থাৱণীয়েই মোৰ ভাৰ্য্যা, মই কোনো শৰীৰিণী ভাৰ্য্যাত বিবাহ কৰি দ্বিপত্নীকৰ নাম লৰ নোখোজোঁ 1” মিঃ বৰুৱাই যে বিয়াৰ সপোন মনলৈ কেতিয়াও অন্য নাছিল এই কথা কোনেও ভাবিব নালাগে। বিগাতৰ পৰা চিভিলিয়ান হৈ দেশলৈ উভতি অহাব কিছুদিনৰ পাচত মিঃ বৰুৱাই তেওঁৰ এজন অন্তৰঙ্গ বন্ধু ক এগৰাকী সুন্দৰী যুবতীৰ এখনি ছবি বা ফটো দেখুৱাই কৈছিল, – “এৱে ই মোৰ অভিপ্ৰেত পত্নী”। মিঃ বৰুৱাৰ সমসাময়িক ঐযুক্ত বলীনাৰায়ণ বৰা ডাঙ্গৰীয়াৰ পৰা আমি এই কথা জানিব পাৰিছোঁ। কিন্তু এই ভাবী পত্নীক মিঃ বৰুৱাই বিবাহ নকৰিলে কিয় আমি কব নোৱাৰোঁ। বোধ কৰোঁ লাহে লাহে মিঃ বৰুৱাই দিবে সাহিত্যচৰ্চ্চোত মন পাৰিবলৈ ধৰিলে, সংসাৰী হোৱাৰ বাসনা তেওঁৰ অস্তৰৰ পৰা একেবাৰে অন্তৰ্দ্ধান হল। মিঃ বৰুৱাৰ অৱস্থা আনৰ চকুত-লগ৷ আছিল, পয়োভৰ সুখ্যাতি আক এই অক্ষুণ্ণ যৌবন। এনে স্থলত বঙ্গব সম্ভ্ৰান্ত ক্যাৱৰ্ত্ত সকলে মিঃ বৰুৱাক বিবাহবন্ধনত বান্ধিবলৈ বিশেষ যত্ন কৰিছিল। আমি শুনিছোঁ তেওঁলোকে বৰুৱাব চিত্ত আকৰ্ষণ কৰিবলৈ আৰু মিঃ বৰুৱাৰ লগত অবাধে ফুৰিবলৈ নিজৰ দুহিতাসকলক গাড়ীত তুলি মিঃ বৰুৱাৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছিল; কিন্তু বৰুৱাই অপূৰ্ব্ব শক্তিৰে চিত্ত সংযম কৰিছিল, আৰু কেতিয়াও এই মায়াবিনীসকলৰ ফান্দত নপৰিছিল। আমি শুনিছোঁ মৃত্যুৰ দুবছৰ কি তিনিবছৰ পূৰ্ব্বে এজন অসমীয়া ডাঙ্গৰীয়াই স্ব-কন্যাক আনন্দৰামক বিয়া দিব খুজিছিল, আৰু এই অৰ্থে সেই কন্যাক বোলে<noinclude></noinclude> 8w9wrd1559arslxz3xzakpsrkbjqnfz 104 93123 254650 2026-07-02T07:55:54Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "৮৪ আনন্দৰাম বৰুৱা। আনন্দৰাম বৰুৱাৰ আগত থিয় কৰাইছিল। আনন্দবামে এই প্ৰলোভন হাত সাৰিলে। তেওঁ সেই কথাক এটি সুবৰ্ণপদক-উপহাৰ দি বিদা দিলে। কিন্তু এই খিনিতে এটি কথা কব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254650 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>৮৪ আনন্দৰাম বৰুৱা। আনন্দৰাম বৰুৱাৰ আগত থিয় কৰাইছিল। আনন্দবামে এই প্ৰলোভন হাত সাৰিলে। তেওঁ সেই কথাক এটি সুবৰ্ণপদক-উপহাৰ দি বিদা দিলে। কিন্তু এই খিনিতে এটি কথা কব লাগিব আনন্দবান বৰুৱা অবি বাহিত থকাৰ ইয়ো এটি কাৰণ হব পাৰে যে কোনো সজকুলীয়া অসমীয়া সম্ভ্ৰান্ত মানুহে তেওঁক ছোৱালী নেবা'চছিল। সেই সময়ত অসমীয়া সমাজ এতিয়াৰ দৰে উন্নত নাছিল। বিলাত-ফো বুলিলে মানুৰে সমাজৰ বাহিৰ বুলিয়েই জ্ঞান কৰিছিল। আনন্দৰামে বিশাতৰ পৰা উভতি আহোতে তেওঁৰ দুজন সম্বন্ধীয়াই সৎসাহেৰে তেওঁৰ লগত মিলি- মিচি খোৱালোৱাৰ কাৰণে কিছুদিনলৈ সমাজৰ গৰিহণাৰ পাত্ৰ হৈছিল। পাচত এগৰাকী সত্ৰীয়া প্ৰভুৰ উদাৰতাৰ গুণেহে তেওঁলোকে কোনোপধ্যে উদ্ধাৰ পালে। এনেস্থলত, আনন্দবানলৈ কোনে অসমীয়াই ক্যা নযচাটো একেবাৰে স্বাভাবিক। আনন্দবামে বাঙ্গালী কথা অনায়াসে বিয়া কৰিব পাৰিলেহেঁতেন, তাৰ কাৰণে কন্যাৰন্ত বঙ্গীয় পিতৃস কলে বিশেষ প্ৰলোভনৰ জালো পাতিছিল। কিন্তু আনন্দৰাম বৰুৱাই দুখুনী অসমৰ প্ৰতি মৰম বাখিছিল। তেওঁ দেশ এৰি বিদেশত সম্বন্ধ পাতিবলৈ আনন্দৰামে এইদৰে দোধোন- স্বাভাবিকতে অনিচ্ছুক আছিল! যেতিয়া ভাটীবয়সত ভৰি দিলে তেতিয়া তেওঁৰ তত্ৰাচ তেওঁ বৈবাহিক জীৱনৰ ছবি কল্পনাত আঁকিবলৈ বৰ বেয়া নাপাইছিল যেন লাগে। শ্ৰীযুত পোনাৰাম বৰুৱাই মাজে-সময়ে তেওঁক কৈছিল, – “ককাইদেউ, আপুনি বিয়া কৰক। " আনন্দৰামে তাৰ উত্তৰত কয়,—“মই বিয়া কৰিলে তুমি সঁচাকৈয়ে ভাল পাবানে? পৰশুৰাম ককাইদেউৰ ঘৈনীয়েক বৌক যেনেকৈ মৰম কৰিছিলা, তেনেকৈ মৰম কৰিবানে?” শ্ৰীযুত পোনাৰাম বৰুৱাই কৈছিল, – “আমি কি সাধ্যে মৰম কৰিবৰ পাত্ৰ? মোধোৰ কৰি থাকোঁতে বিবাহৰ সময় চৰি গ'ল। - - আপোনালোক দুয়ো<noinclude></noinclude> 3mclemvhxfejy9fgw3izjqo468dl370 104 93124 254651 2026-07-02T07:56:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ঘৰুৱা জীৱন আৰু চৰিত্ৰ। ৮৫ বাগত হেৱা খাবলৈ যাব, মই দুৰৈৰ পৰা চাই ভাবিম, – সৌৱা ককাই আৰু বৌ।” মিঃ বৰুৱাই এই কথা শুনি বৰ আনন্দ লাভ কৰিছিল; আৰু সেই কথা পুনব কবলৈ পোনাৰামক ব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254651 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ঘৰুৱা জীৱন আৰু চৰিত্ৰ। ৮৫ বাগত হেৱা খাবলৈ যাব, মই দুৰৈৰ পৰা চাই ভাবিম, – সৌৱা ককাই আৰু বৌ।” মিঃ বৰুৱাই এই কথা শুনি বৰ আনন্দ লাভ কৰিছিল; আৰু সেই কথা পুনব কবলৈ পোনাৰামক বাৰে বাৰে অনুৰোধ কৰিছিল। বছতে কয় মিঃ বৰুৱাৰ গাত চৰিত্ৰৰ দোষ আছিল। কবি নবীনচন্দ্ৰ সেনে তেওঁৰ “আমাৰ জীবন” নামে আত্মজীৱন চৰিত্ৰৰ এঠাইত লিখিছে, —“(মিঃ আনন্দবান বৰুৱা) গ্ৰেচিডেন্সী কলেজে ঠিক সহপাঠী নহে আমাৰ সহ অধ্যায়ী ছিলেন। আমাৰ এক বন্ধুৰ সঙ্গে ইনি হিন্দু-হোষ্টেলে ছিলেন, এবং উভয়েৰ মধ্যে বড় বন্ধুতা ছিল। উভয়েৰ সে সময়েই কোনো দোষ ছিল, এবং সেই দোষেই উভয়েই অকালে বঙ্গদেশকে দুটি নক্ষত্ৰশূন্য কবিয়া চলিয়া গেলেন। তিনি এ পূৰ্ণ যৌবনেও অবিবাহিত। তাহাতে চৰিত্ৰে যে দোষ অপৰিহাৰ্য্য তাহা ঘটিয়া সময়ে সময়ে তাঁহাৰ সম্মানহানি ঘটাইত ” কবি নবীনচন্দ্ৰৰ এইখিনি কথা একেবাৰে দলিয়াই পেলাব নালাগে, কাৰণ আনন্দৱানৰ চৰিত্ৰহীনতাৰ কথা আমাৰ দেশৰ মানুহৰ মুখেও ঘুনুক-ঘানাৰুকৈ শুনা যায়। কিন্তু নবীনচন্দ্ৰৰ মুখে এনেকথা ওলোৱাটোহে অতি আচৰিত কথা, কাৰণ, “আমাৰ জীবনত” কবি নবীনচন্দ্ৰৰ চৰিত্ৰ যেনেকৈ ফুটি ওলাইছে তাৰ পৰা তেওঁক বিশেষ চৰিত্ৰবান বুলি জনা নেযায়। আনন্দৰাম বৰুৱাব লগত তেওঁৰ মনো- মালি আছিল, সেই বিষয়ে নবীনচন্দ্ৰই নিজেই কৈছে; - তাৰ উপৰি নবীনচন্দ্ৰ আনন্দৰামৰ তলতীয়া কৰ্ম্মচাৰী ডিপুটি ম্যাজিষ্ট্ৰেট আছিল, সহাধ্যায়ী বন্ধু এজনে তেওঁৰ ওপৰালা কৰ্ম্মচাৰী হৈ তেওঁৰ ওপৰত হুকুম জাৰি ক'বব ই তেজ মঙ্গহৰ শৰীৰধাৰী কবি নবীনচন্দ্ৰৰ ঈৰ্ষাৰ বিষয়, তাৰ ওপৰত নবীন সেনা মতে মিঃ বৰুৱা আছিল এজন "ভিন্নদেশবাসী ব্ৰাহ্মণ”! নিঃ বৰুৱাৰ চৰিত্ৰ কেনে আছিল সেই বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ<noinclude></noinclude> 0njw7ap3ujj4caro1odpjookujclp4n 104 93125 254652 2026-07-02T07:56:20Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "আনন্দবাম বৰুৱা। - যোৱাটো অতি শঙ্কাজনক কথা, কাৰণ আমাৰ হাতত কোনো প্ৰমাণ- মূলক ঘটনা নাই। কিন্তু এটা কথা, —মিঃ বৰুৱাৰ অবস্থাত কিমান ডাঙ্গৰীয়াই চৰিত্ৰ বজাই ৰাখিব পাৰিল..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254652 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>আনন্দবাম বৰুৱা। - যোৱাটো অতি শঙ্কাজনক কথা, কাৰণ আমাৰ হাতত কোনো প্ৰমাণ- মূলক ঘটনা নাই। কিন্তু এটা কথা, —মিঃ বৰুৱাৰ অবস্থাত কিমান ডাঙ্গৰীয়াই চৰিত্ৰ বজাই ৰাখিব পাৰিলেহেঁতেন সেইটোহে ভাবিব লগীয়া। তদুপৰি যি সকলৰ মাথোন চৰিত্ৰহীনতাহে আছে, মিঃ বৰুৱাৰ দৰে এনে মাহাত্ম্য, জ্ঞানলিপ্সা, আৰু এনে প্ৰতিভা না, আৰু জগতক একো দি থৈ যাব পৰা নাই, সেই সকলক তেনেহলে আমি কিদৰে বিচাৰ কৰিম? প্ৰতিভা আৰু চৰিত্ৰ এই দুইটি কথাৰ সম্পৰ্ক কি, সি এতিয়াও মীমাংসা সাপেক্ষ হৈ আছে, কোনেও খাতাং সিদ্ধান্তত উপনীত হব পৰা নাই। শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু মহাদেৱৰ চৰিত্ৰ আমি কেনেকৈ বিচাৰ কৰিম? ধৰ্ম্মযাজক ইউৰোপৰ বন্দনীয় চেণ্ট, আগষ্টাইন, কবি বাইবণ, জগদ্বিখ্যাত দাৰ্শনিক কছো, ছপেনহাৱাৰ তেওঁলোকৰ চৰিত্ৰৰ কাৰণে তেনেহলে মানব সভ্যতাৰ বুৰঞ্জীৰ পৰা একেবাৰে বাদ দিব লাগিব। কিন্তু এইটো বিশেষ মহিমাৰ কথা যে কোনো প্ৰকাৰ সাম্প্ৰতিক মনোবিকাৰে আনন্দবামক তেওঁৰ মহৎ উদ্দেশ্যৰ পৰা খত্তেকলৈকো পিছলাব নোৱাৰিছিল। তাহানি বিদ্যাসাগৰ ডাঙ্গৰীয়াক এজন মানুহে আহি কৈছিল যে বঙ্কিমচন্দ্ৰ এজন বৰ অসচ্চৰিত্ৰৰ মানুহ। বিদ্যাসাগৰে সুধিলে, – “বঙ্কিম- উপন্যাস লিখে, ইয়াৰ মাজত চন্দ্ৰই মুঞ্চিপৰ কাম কৰে, ৰাশি বাশি অসচ্চৰিত্ৰ হবলৈ তেওঁ আজৰি পায় ক'ত?” আমিও সেইদৰে সোধোঁ মিঃ বৰুৱাই সুখ্যাতিৰে ম্যাজিষ্ট্ৰেটৰ কাম কৰিছিল, বিৰাট আকাৰৰ আলোচনা আৰু তথ্যপূৰ্ণ গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল, ইয়াৰ ভিতৰত অসচ্চৰিত্ৰ হবলৈ তেওঁ আজৰি পাইছিল ক'ত? কোনো মানুহৰ প্ৰতিভাৰ সমাদৰ কৰিবলৈ গলে আমি তেওঁক নিটকটীয়া বিধি-বান্ধনিৰে বিচাৰ কৰিব নালাগে, বাখৰ জগতৰ পাকচক্ৰত পেলাই আমাৰ ন্যায়-অন্যায়ৰ সূক্ষ্ম বিচাৰৰ মাপকাঠি দাল দাঙ্গি ধৰিব লাগে; নহলে, আমি আমাৰ আদৰ্শৰ জোনৰেলি চূকি পাবলৈ হলে গ্ৰীচৰ দাৰ্শনিক ডায়জিনিচৰ দৰে দিন<noinclude></noinclude> 0f9jttfa8cadadk20ajmmgwj8g70030 104 93126 254653 2026-07-02T07:56:32Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ঘৰুৱা জীৱন আৰু চৰিত্ৰ। দুপৰীয়া হাতত লণ্ঠন লৈ নগৰৰ আলিয়ে আলিয়ে সৰ্ব্বাঙ্গদোষহীন আদৰ্শ পুৰুষজন বিচাৰি ফুৰিব লাগিব, আৰু বিফলমনোৰথ হৈ ম্লানমুখে ঘৰলৈ উভতিব লাগিব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254653 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ঘৰুৱা জীৱন আৰু চৰিত্ৰ। দুপৰীয়া হাতত লণ্ঠন লৈ নগৰৰ আলিয়ে আলিয়ে সৰ্ব্বাঙ্গদোষহীন আদৰ্শ পুৰুষজন বিচাৰি ফুৰিব লাগিব, আৰু বিফলমনোৰথ হৈ ম্লানমুখে ঘৰলৈ উভতিব লাগিব। ক্যাণৰ কথা যে আনন্দৰাম বিষকুম্ভপয়ো মুখ পৰহিংসুক নৰাকাৰ পশু নাছিল। সচৰাচৰ দেখা যায় যি সকল চিন্তাপ্ৰিয়, যি সকলে মানসিক সুখৰ আগত ঐহিক সুথক একেবাৰে তৃণ জ্ঞান কৰে তেওঁলোকে নিজৰ চিন্তা ৰাজ্যত ফুৰিয়েই অপাব আনন্দ পায়, আনব সঙ্গলৈ আহি নিজৰ চিন্তাৰ প্ৰবাহত ব্যাঘাত জন্মাবলৈ তেওঁলোকে ইচ্ছা নকৰে। সেই দেখি এজন দাৰ্শনিকে কৈছে,—“যি সকলে নিৰ্জনতা ভাল পায়, তেওঁলোক হয় পশু, নহয় দেৱতা।” আনন্দৰাম বৰুৱায়ো এই ধৰণৰ নিৰ্জ্জনপ্ৰিয় আছিল। তেওঁ মানুহৰ সঙ্গতকৈ নিজৰ পুথিপাজি লৈয়েই থাকিবলৈ ভাল পাইছিল। কিন্তু সেই বুলি কোনো মানুহ গলে যে তেওঁ অনাদৰ কৰিছিল এনে নহয়। এজন গাঁৱলীয়। ভদ্ৰলোকক স্বয়ং শিৱসাগৰ জিলাৰ বৰচাহাবৰ সম্মুখত মিঃ ৰকৱাই কেনেকৈ নিৰ্ভীক ভাবে সমাদৰ কৰিছিল সেই কাহিনী পাঠকসকলৰ নিশ্চৰ মনত আছে। তেওঁ ঐশ্বৰ্য্য আৰু বিভূতিৰ মাজত থাকিও যে এইদৰে বৈৰাগ্য ধৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰিব পাৰিছিল ই বিশেষ গৌৰৱৰ কথা। প্ৰফেচাৰ চেচিল বেণ্ডেলেও কৈছে,— “মিঃ বৰুৱাই নীবলে থাকিবলৈ বৰ ভাল পাইছিল। আৰু কাৰো আগত পেটৰ কথা খুলি নকৈছিল।” নধীন সেনেও তেওঁৰ "আমাৰ জীবনত” কৈছে যে মিঃ বৰুৱা বৰ শান্তিপ্ৰিয় আছিল। মিঃ বৰুৱাৰ চাহাবীৰনা মেজাজ একতিলো নাছিল, কোনো মানুহ তেওঁৰ ওচৰলৈ গলে তেওঁ বৰ আদৰ সমাদৰ কৰিছিল, আৰু কথাবাৰ্ত্তাত এনে বিভোৰ হৈছিল তেওঁ যে এজন জিলাৰ বৰচাহাৰ সেইটো তেওঁ এক প্ৰকাৰে পাহৰি গৈছিল। মানুহৰ লগত তেওঁ আনৰ ব্যৱসায় বা বিশেষ কচিৰ বিষয়ে আলাপ কৰিছিল, কোনো মহাজন বা দোকানী গলে<noinclude></noinclude> g6gq1qqvpwi49mpq806lg9755md6hp1 104 93127 254654 2026-07-02T07:56:42Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "bo আনন্দৰাম বৰুৱা। তেওঁৰ লগত নিঃ বৰুৱাই বাণিজ্য-ব্যৱসায়ৰ মেল পাতিবলৈ ভাল পাইছিল, উকীল গলে তেওঁৰ লগত ওকালতিৰ বিষয়ে কথা পাতিছিল। এই বিষয়ে আনন্দৰাম বৰুৱাৰ অভ্যাস..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254654 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>bo আনন্দৰাম বৰুৱা। তেওঁৰ লগত নিঃ বৰুৱাই বাণিজ্য-ব্যৱসায়ৰ মেল পাতিবলৈ ভাল পাইছিল, উকীল গলে তেওঁৰ লগত ওকালতিৰ বিষয়ে কথা পাতিছিল। এই বিষয়ে আনন্দৰাম বৰুৱাৰ অভ্যাস আনন্দবান ঢেকিয়াল ফুকনৰ নিচিনা আছিল। কোনো নিৰাশ্ৰয় মানুহ গলে মিঃ বৰুৱাই তেওঁক কানে কাজে থাপি উপাৰ্জনৰ এটা বাট উলিয়াই দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। মিঃ বৰুৱাৰ আৰু এটি গুণ আছিল যে তেওঁ নিজৰ অন্তবৰ কথা কাকো ভাঙ্গি নকৈছিল। মিঃ পানিতে এই গুণৰ বিষয়ে আমাক বৰকৈ ডাঠ বাৰে বাৰে কৈছিল। বহুতে এই গুণটিৰ মোল নুবুজি তাক কপট বুলি কয়। কিন্তু আমি কওঁ ই এট মহৎ গুণ, নিজৰ কথা প্ৰগলভভাৱে আনৰ আগত বলকি ফুবিলে আনে হয়তো তাক প্ৰকৃত মৰ্ম্মত গ্ৰহণ নকৰিবও পাৰে; বিশেষতঃ যিসকল পুৰুষ সমাস মৰিক সকল তকৈ এখোপ বেচি উন্নত, তেওঁলোকৰ কথা আন মানুহে প্ৰকৃত অৰ্থত গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰি অৰ্থাত্তৰ কবি গালি বিকৰ্থনা কৰে। বৰুৱা আছিল নীৰ কৰ্ম্মবীৰ, তেওঁ নিজৰ ঢোল পিতাই আনৰ চিন্তা- কৰ্ষণৰ চেষ্টা নকৰিছিল। নিজৰ স্বাভাবিক গুণ কাৰ্যাৱলী ৰপৰা তেওঁ মানুহৰ আদৰ পাইছিল। মিঃ আৰু সম্পাদিত কিন্তু ইয়াৰ এটা অনিষ্টও আছে! মিঃ বৰুৱাই নিজৰ মনৰ কথা বন্ধু-বান্ধবৰ আগত খুলি কোৱাহেঁতেন আজি আমি তেওঁৰ জীৱনৰ আহিলা-সম্বলৰ কাৰণে হেবাথুৰি খাই ফুৰিব নেলাগিলে হয়। মি: বমেশ- চন্দ্ৰ দত্ত বিলাতলৈ গৈ চিভিলিয়ান হৈ আহিল। দেশলৈ উভতি “ইউৰোপত তিনি বছৰ” নামে এখনি আত্মচৰিত লেখিলে, কিন্তু তেওঁৰ বন্ধু আনন্দবামে বিলাতত কি কৰিছিল সেই বিষয়ে একো চিন-মোকামেই নোহোৱাত পৰিল। কিন্তু আমি থাতাংকৈ একো কোৱা উচিত নহয়, কি জানি সময় পোৱ! হলে মিঃ বৰুৱাই নিজৰ আত্মজীৱনচৰিত লিখিলেই হেঁতেন। তেওঁৰ অকাল মৃত্যুতে জীৱনৰ সকলো বাসনা বিলুপ্ত হ'ল।<noinclude></noinclude> f1g2eaut5dcuwhtk1bk9c4c8m2uxrcq 104 93128 254655 2026-07-02T07:57:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নৰীয়া আৰু মৃত্যু। - ১৮৮৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ছুটি লৈ চিকিৎসাৰ কাৰণে মিঃ বৰুৱাই কলিকতালৈ যাবলৈ যেতিয়া ঠিক কবে সেই সময়ত একৰকমে তেওঁ নিশকতীয়াই, সেই দেখি তেওঁৰ বন্ধ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254655 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নৰীয়া আৰু মৃত্যু। - ১৮৮৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ছুটি লৈ চিকিৎসাৰ কাৰণে মিঃ বৰুৱাই কলিকতালৈ যাবলৈ যেতিয়া ঠিক কবে সেই সময়ত একৰকমে তেওঁ নিশকতীয়াই, সেই দেখি তেওঁৰ বন্ধু চাৰ তাৰকনাথ পালিতলৈ এই মৰ্ম্মে এখনি চিঠি লিখিলে, – “মোৰ শৰীৰৰ অৱস্থা ভাল নহয়, চিকিৎ- সাৰ কাৰণে হুমাহলৈ ছুটি লৈছে।। কলিকতালৈ গৈ আপোনাৰ ঘৰতে আশ্ৰয় লমগৈ। মোৰ লৰিব চৰিব পৰা শক্তি একেবাৰে নাইকিয়া বুলি কলেও সৰহ কোৱা নহয়। আপুনি অনুগ্ৰহ কৰি শিয়ালদহ ষ্টেচনলৈ নিজে আহিব, আৰু লগত এখন লেণ্ডে৷ গাড়ী লৈ আহিব যাতে নই কোনো কষ্ট নোপোৱাকৈ শুই যেলি যাব পাৰে।” এই চিঠি পাই আৰু তেওঁৰ প্ৰিয়বন্ধু মিঃ বৰুৱাৰ এনে শকত বেমাৰৰ কথা শুনি তাৰকনাথ পালিত একেবাৰে মৰ্মান্তিক হল। তেওঁ মিঃ বৰুৱা অহাৰ দিনা নিজে শিয়ালদহ ষ্টেচনলৈ গৈ বৰুৱাক তেওঁৰ অনুৰোধ মতে লেণ্ডে গাড়ীত আগ বঢ়াই আনিলে। মিঃ বৰুৱাৰ শৰীৰ এনে লৰচৰ কৰিব নোৱাৰা হৈছিল যে তেওঁক গাড়ীবে নিওতে আৰু গাড়ীৰ পৰা নমাওঁতে মানুহে শোৱা অৱস্থাত কঢ়িয়াব লগাত পৰিছিল। গাড়ীতো তেওঁ শুয়ে আহিছিল। গাড়ীৰ পৰা নামি বালিগঞ্জ চাকু লাব ৰোডত থকা চাব তাৰকনাথ পালিতৰ ঘৰত আগৰ বন্দবস্ত মতে আশ্ৰয় লয়, আৰু তেওঁৰ কাৰণে এটি সুকীয়া খোটালী আজবাই দিয়া হয়। এই ঘৰটি দাত্তাকৰ্ণ চাৰ তাৰকনাথ পালিতে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিজ্ঞানমন্দিৰ কৰিবলৈ বিশ্ববিদ্যালয়ক দান কৰি গৈছে। চাৰ তাৰকনাথ পালিতৰ ঘৰলৈ অহাত মিঃ বৰুৱাৰ বেমাৰ ভাল<noinclude></noinclude> pvk1shczzlvydo7gco1f5uffmccghzg 104 93129 254656 2026-07-02T07:57:17Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নৰীয়া আৰু মৃত্যু। ৭১ হওক ঢাবি ক্ৰমাৎ বাঢ়িবলৈহে ধৰিলে। চাৰ তাৰকনাথ, তেওঁৰ পত্নী আৰু পুত্ৰসকলে, বিশেষকৈ চিভিলিয়ান লোকেন পানিতে বৰুৱাদেৱৰ শুশ্ৰূষা কৰিছিল, আৰু ত..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254656 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নৰীয়া আৰু মৃত্যু। ৭১ হওক ঢাবি ক্ৰমাৎ বাঢ়িবলৈহে ধৰিলে। চাৰ তাৰকনাথ, তেওঁৰ পত্নী আৰু পুত্ৰসকলে, বিশেষকৈ চিভিলিয়ান লোকেন পানিতে বৰুৱাদেৱৰ শুশ্ৰূষা কৰিছিল, আৰু তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতা মতে আৰু মিঃ বৰুৱাৰ ইচ্ছা অনুসৰি কলিকতাৰ ডাঙ্গৰ ডাঙ্গৰ ডাক্তৰ কবিৰাজৰ হতুৱাই তেওঁৰ চিকিৎসা কৰায়। ডাকবি মতে ডাক্তৰ আৰ চি-চন্দৰ আৰু ডাক্তৰ মেক কৰ্ণেল চাহাবে বৰুৱাদেৱক চিকিৎসা কৰে। এলো- পাঠি। চিকিৎসাই ভাগৰাত চাৰ তাৰকনাথে হোমিওপাঠিক চিকিৎসক আৰু কবিবাজক নিমন্ত্ৰণ কৰে। জৰ্ম্মন হোমিওপাঠি ডাক্তৰ চেলজাৰ আৰু ডাক্তৰ মহেন্দ্ৰ লাল সৰকাৰে বকৱাক চিকিৎসা কৰে। তাব পিচত (মহামহোপাধ্যায়) কবিৰাজ বিজয়বত্ন সেনে বব কষ্ট স্বীকাৰ কৰি ভাৰতগৌৰব মিঃ বৰুৱাক ভাললৈ আনিবলৈ প্ৰাণ টাকি শুশ্ৰূষা কৰে। এই খ্যাতনামা চিকিৎসকসকলৰ অবিশ্ৰান্ত সেৱা শুশ্ৰূষাতো আনন্দ- ৰামৰ পক্ষাঘাত যোগব কোনো প্ৰকাৰে লাঘব নহল। অৱশেষত ডাক্তৰসকলে বৰুৱাৰ জীৱনৰ আশা একপ্ৰকাৰে এৰিবলৈকে বাধ্য হ'ল। কিন্তু জৰ্ম্মন হোমিওপেঠিষ্ট ডাক্তৰ চেলজাৰে একেবাৰে আশা এৰি নিদিছিল। তেওঁ আনন্দৰামৰ চিকিৎসক আৰু বন্ধুবান্ধবসকলৰ আগত কৈছিল,—“এনে বেমাবে মোক টলাব নোৱাৰে, মই কেতিয়াও হতাশ নহওঁ।” চিকিৎসকসকলৰ মতামতেই হওক বা নিজব অভিজ্ঞতা অনু সৰিয়েই হ'ক তাৰকনাথ পালিতে ভালকৈ বুজিছিল যে আনন্দৰামৰ জীৱনৰ আশা অতি ক্ষীণ। সেইদেখি তেওঁ ভাবিলে যে অন্তিমকাল আহি পোৱাৰ আগেয়ে বৰুৱাদেৱে তেওঁৰ অজস্ৰ সম্পত্তিৰ এটি দিহা কবি ‘উইল' কবি নগলে পাচলৈ সি এলাই-এথানি হব, আৰু সেই মৰ্ম্মে যোগৰিষ্ট মিঃ ধৰুৱাৰ আগত এটি প্ৰস্তাব মেলিলে। কিন্তু<noinclude></noinclude> ek1etj5hvjyfmk621y9u488c0asw180 104 93130 254657 2026-07-02T07:57:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "१२ আনন্দবাম ধৰুৱা। সলমতি বৰুৱাৰ দৃঢ় বিশ্বাস আছিল যে কৰুণাময় পৰমেশ্বৰৰ অনুগ্ৰহত কিজানি তেওঁৰ জীৱন ৰক্ষা হব পাবে; সেই দেখি তেওঁ উইল কৰিবলৈ একোপধ্যে মান্তি নহল। ত..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254657 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>१२ আনন্দবাম ধৰুৱা। সলমতি বৰুৱাৰ দৃঢ় বিশ্বাস আছিল যে কৰুণাময় পৰমেশ্বৰৰ অনুগ্ৰহত কিজানি তেওঁৰ জীৱন ৰক্ষা হব পাবে; সেই দেখি তেওঁ উইল কৰিবলৈ একোপধ্যে মান্তি নহল। তেতিয়া চাৰ তাৰকনাথ পালিত কিংকৰ্ত্তব্যবিমূঢ় হৈ আনন্দৰামৰ কোনো আত্মীয়ক টেলিগ্ৰাম দি মতাই অনাটোৱে ঠিক কৰিলে। কিন্তু কাৰো নাম ধাম ঠিকনা আদি নজনাত পানিত ডাঙ্গৰীয়া বৰ বিপাঙত পৰিল। গুৱাহাটীৰ বি-এন দে কোম্পানীৰ স্বত্বাধিকাৰী বীবনৃসিংহ দে তেতিয়া কলিকভাত আছিল। তাৰকনাথে তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈ মিঃ বৰুৱাৰ কোনো আত্মীয়-কুটুৰ আছেনে নাই সুধিলে। বীথনৃসিংহ বাবুয়ে একো কব নোৱা- ৰাত তেওঁলোকৰ গুৱাহাটীয়া দোকানৰ স্বত্বাধিকাৰী তেতিয়া কলিকতাত বাস কৰোঁতা বাবু গোপালচন্দ্ৰ বানাৰ্জীক সুধিলে। গোপাল বাবুয়ে কলে,—“আনন্দৰাম বৰুৱাৰ প্ৰকাণ্ড পৰিয়াল। তেওঁলোকৰ বংশ পৰিয়ানৰে গুৱাহাটী ভবি আছে।” মিঃ পালিতে সুধিলে, “ভাৰ ভিতৰত মুখিয়াল মানুহ কোন?” গোপান যাবুয়ে আনন্দৰামৰ খুৰা সম্বন্ধী বেণুধৰ বৰুৱা উকীলৰ নাম কলে। তাৰকনাথে ঘৰলৈ আহি বেণুধৰলৈ এখনি টেলিগ্ৰাম দিলে। বেণুধৰে বিশেষ কাৰণত ঘৰ এৰিব নোৱাৰাত কলিকতাত পঢ়া ভতিজাক ৰত্নধৰ বৰুৱালৈ টেলিগ্ৰাম কৰিলে। বেণুধৰৰ টেলিগ্ৰাম ৰত্নধৰ বৰুৱাই পোৱাতহে কলিকতাৰ অসমীয়া ছাত্ৰ সকলে মিঃ বৰুৱাৰ টান নৰীয়া বুলি ভু পালে। মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱাই যেতিয়া লাহে লাহে গম পাই আহিল যে তেওঁক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সন্মিণিত যত্নেও কালৰ কবলৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিব নোৱাৰে, তেডিয়া তেওঁ উইল কৰিবলৈ সন্মতি প্ৰকাশ কৰিলে। চাৰ পালিতে হাইকোৰ্টৰ এটৰ্ণি মিঃ এন্‌, চি, বোস ডাঙ্গৰীয়াক মাতি আনিবলৈ গল। মিঃ বোসে আছি উইলৰ 'ওপৰৰ কিয় যাৰ কথা লিখি বৰুৱাৰ মনৰ ভাবৰ কাৰণে বৰুৱাৰ মুখলৈ চালে। অগত্যা উইল কৰিব লগীয়া হোৱাত<noinclude></noinclude> ko2lejmvrtdw2u40bv119d1k8a96xdo 104 93131 254658 2026-07-02T07:57:39Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নৰীয়া আৰু মৃত্যু। 96 অসমীয়া ছাত্ৰসকলে মাথোন নৰীয়াৰ কথা ভূ পায়। তেওঁ- দেখা কৰিবলৈ যায়। শোকত মিঃ বৰুৱাৰ হুধাবি চকুলো ছগালে বৈ গল। এই হৃদয়বিদাৰক দৃশ্য দেখি মিঃ ব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254658 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নৰীয়া আৰু মৃত্যু। 96 অসমীয়া ছাত্ৰসকলে মাথোন নৰীয়াৰ কথা ভূ পায়। তেওঁ- দেখা কৰিবলৈ যায়। শোকত মিঃ বৰুৱাৰ হুধাবি চকুলো ছগালে বৈ গল। এই হৃদয়বিদাৰক দৃশ্য দেখি মিঃ বোসে আৰু এই বিষয়ে মিঃ বৰুৱাক বেচিকৈ দেখিবলৈ ভাল নেপালে। তেওঁ --“বাক কাইলৈ উইল কৰা হব” বুলি সেইদিনা - খনৰ কাৰণে কাগজ পত্ৰ সামৰিলে। তাৰ পিছদিনা পুৱাৰ পৰা মিঃ বৰুৱাৰ অৱস্থা টান হৈ আহিবলৈ ধৰিলে। তাৰ আগদিনাহে মিঃ বকৰাৰ এনে শকত লোকে সেইদিনা পুৱা মিঃ বৰুৱাক তেতিয়া বেচি চেতনা নাই। তেওঁ অতি কষ্টে ছাত্ৰসকলৰ লগত হাত জোকাৰিলে, আৰু প্ৰত্যেক জনৱে পৰিয়ালৰ চিনাকী দিয়াত সেই ছাত্ৰ কিজনকে। চিনি পানে। তাৰ ভিতৰত মজিন্দাৰ বৰুৱাৰ বংশব স্বৰ্গীয় হলধৰ বৰুৱাৰ পুতেক নগাঁৱৰ সৰ্ব্বপ্ৰথম বি-এ উকীল বছৰ বৰুৱা আছিল। তেওঁক মিঃ বৰুৱাই বিশেষকৈ চিনি পালে। সকলে তেতিয়াও বৰুৱাক চিকিৎসা কৰি আছিল। ডাক্তাৰ- বৰুৱাক সুধিলে, "আমি সদৌ অসমীয়া ছাত্ৰই বৰুৱাৰ আপোনাৰ শুশ্ৰূষা ৰত্নধৰ বৰুৱাই মিঃ কৰিবলৈ পালে বৰ সুখী হন।” তাৰ উত্তৰত মিঃ বৰুৱাই কলে, -“সি তোমালোকৰ ইচ্ছা, মই তোমালোকক কেতিয়াও একো উপকাৰ কৰা নাই, তোমালোকক কোনো কথা অনুৰোধ কৰিবলৈ মোৰ একো অধিকাৰ নাই।” এইদৰে মিঃ বৰুৱাৰ খবৰ বাতৰি লৈ অসমীয়া ছাত্ৰসকলে থোৱা- বোৱা কৰিবলৈ নিজৰ মেচলৈ উভতি গল। মিঃ তাৰকনাথ পালিতে ভাবিছিল সেইদিনা বেমাৰ উক দিছে, আকৌ ভাল হব। গতিকে, তেওঁৰ জকবি মোকদমা থকাত তেওঁ হাইকোৰ্টলৈ গ'ল। মিঃ পালিতে হাই- কোৰ্টৰ পৰা আহি দেখে যে মিঃ বৰুৱাৰ জীৱনবত্তিৰ শেষ কণিকা হুমাবলৈ আৰু সৱহ পথ নাই! মিঃ পানিতে ডুবন্তে অসমীয়া ছাত্ৰসকল থকা মেছলৈ বৰুৱাৰ আগন্তক মৃত্যুৰ কথা জনাই বাতৰি পঠিয়ালে।<noinclude></noinclude> fq3ghs8t8wmst9vaqemm9wqgmnzz9gt 104 93132 254659 2026-07-02T07:57:50Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "98 সেইদিনা ১৮৮৯ চনৰ ১৮১০ শকাব্দৰ ৫ নাব আনন্দৰাম বৰুৱা। জানুয়াৰী মাহৰ ১৯ তাৰিখ শুকুৰবাৰ, আসাম ছাত্ৰাবাসৰ ছাত্ৰসকল নৌ পাওঁতেই ভাবত-গৌৰৱ দুখুনী অসমমাতৃৰ আঁচলৰ মাণিক..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254659 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>98 সেইদিনা ১৮৮৯ চনৰ ১৮১০ শকাব্দৰ ৫ নাব আনন্দৰাম বৰুৱা। জানুয়াৰী মাহৰ ১৯ তাৰিখ শুকুৰবাৰ, আসাম ছাত্ৰাবাসৰ ছাত্ৰসকল নৌ পাওঁতেই ভাবত-গৌৰৱ দুখুনী অসমমাতৃৰ আঁচলৰ মাণিক পণ্ডিতপ্ৰবৰ মহাত্মা আনন্দৰাম বৰুৱা অনন্তলোকলৈ প্ৰয়াণ কৰিলে! তেতিয়া আবেলি প্ৰায় দুটামান বজা। মৃত্যুৰ সময়ত আনন্দৰামৰ বয়স একুৰি উনৈচ বছৰ পূৰা হোৱা নাছিল। মিঃ বৰুৱাৰ মৃত্যুৰ পাচত তেওঁৰ বিয়োগ বাতৰি গোটেই কলিকতা বিয়াপি পৰিল। মৃত্যুৰ পাচত সন্ধিয়া পাঁচ মান বজাত অসমীয়া ছাত্ৰসকল আহি মিঃ পালিতৰ ঘৰ পালেহি। য'ত যি অসমীয়া ছাত্ৰ আছিল সকলোটিয়ে মিঃ বৰুৱাৰ শেষ দৃশ্য চাবলৈ লৰ মাৰিলে। তেওঁলোকে দেখিলে মিঃ বৰুৱাৰ প্ৰশান্ত সৌম্য মূৰ্ত্তি অচেতন অৱস্থাত পৰি আছে। মিঃ বৰুৱাই সেইদিনা পুৱাও খৌৰ কৰ্ম্ম কৰিছিল, তেওঁৰ প্ৰাণহীন দেহটি সচেতন দবে দেখা গৈছিল। ছাত্ৰসকলে বিদেশীক মৃতদেহ চুবলৈ নিদিলে; এনে কি মিঃ পালিতেও সেই দেহ চুব নোৱাৰিলে। মৃতদেহ শ্মশানলৈ নিয়াৰ আয়োজন হ'ল, মিঃ পালিতে নিতৌ পায়জামা পাটলুন ব্যবহাৰ কৰিছিল, কিন্তু মৃতদেহৰ লগত যাবৰ কাৰণে তেওঁ সেই দিনা ওচৰৰ গোলা এখনৰপৰা এখন চুৰিয়া কিনি আনি পিন্ধিছিল। - এজন মিঃ বৰুৱাৰ মৃতদেহ এখনি শুৰু বস্ত্ৰেৰে ঢাকি থোৱা হৈছিল। বঙ্গালী ভদ্ৰলোকে সেই বস্ত্ৰ উদঙ্গাই নিঃ বৰুৱাৰ মুখৰ ফালে উদ্দেশ্য কৰি কলে, -- "মৌয়৷ চোৱা বঙ্গৰ গৌৰৱ অন্তিম শয্যাত শায়িত।” এই কথাষাৰ শুনি আমাৰ এজন অসমীয়া ডেকাই গৰ্জি উঠি কলে, – “বঙ্গ গৌৰব নহয়, এয়া অসমৰ গৌৰৰ অনন্ত নিদ্ৰাত নিমগন। ” এইদৰে মৃতকৰ মৰাদেহ সন্মুখত লৈ বাগবিতণ্ডা কৰি থকা দেখি কলিকতাৰ আনহাৰ্ট ট্ৰীটৰ এখন সম্ভ্ৰান্ত বঙ্গালী থিকাদাৰে কৈ উঠিল, – “নহয়, এয়া এজন ভাৰত গৌৰব মহাপুৰুষ অনন্ত নিম্নাত নিমগন।"<noinclude></noinclude> lgr1ocnjbbwxi4mipyemf686sn9fksd 104 93133 254660 2026-07-02T07:58:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নবীয়া আৰু মৃত্যু। ৭৫ বাস্তকি, মিঃ বৰুৱাৰ অকাল মৃত্যুত গোটেই ভাৰতবৰ্ষে চকুলো টুকিব লগাত পৰিল, কাৰণ তেওঁ অকল বঙ্গ বা অসমৰ কাৰণে যে খাটিছিল এনে নহয়, আৰু এই দুই প্ৰদে..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254660 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নবীয়া আৰু মৃত্যু। ৭৫ বাস্তকি, মিঃ বৰুৱাৰ অকাল মৃত্যুত গোটেই ভাৰতবৰ্ষে চকুলো টুকিব লগাত পৰিল, কাৰণ তেওঁ অকল বঙ্গ বা অসমৰ কাৰণে যে খাটিছিল এনে নহয়, আৰু এই দুই প্ৰদেশৰ বাবে যি কাম কৰিছিল। সেই কাম তেওঁ ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ ৰূপেহে সম্পাদন কৰিছিল, তাৰ কাৰণে চকাৰৰ ঘৰৰ পৰা দৰ্ম্মহ। খাইছল, গতিকে আমি তেওঁক অসম বা বঙ্গ- দেশৰ পোনপতীয়া উপকাৰক বুলি কব নোৱাবোঁ। কিন্তু ভাৰত মাতৃৰ কাৰণে তেওঁ যিদৰে নিজৰ শৰীৰৰ অবস্থালৈ কটাক্ষ নকৰি অবিশ্ৰান্ত ভাবে পৰিশ্ৰম কৰিছিল, সেই পৰিশ্ৰমে তেওঁৰ কাৰণে অমূল্য যশস্যাব শি আৰ্জন কৰিছে। অতীতৰ গৌৰবাধিকাৰিণী এতিয়৷ অনাদৃতা সংস্কৃত ভাষাৰ কাৰণে আনন্দৰামৰ দৰে কোনে এনে একাণপতীয়াকৈ খাটি নিজৰ জীৱন পাত কৰিছে? গতিকে তেওঁক ভাৰত গৌৰব হুবুলি আৰু কি বুলিব পাৰি? মিঃ বৰুৱাৰ মৃতদেহ মহাসমাৰোহেৰে অসমীয়া ছাত্ৰসকলে বহন কৰি জাহ্নবী-তীত কালিঘাট মহাশ্মশানত স্থাপন কৰিলেগৈ। মিঃ পালিত ঘৰৰপৰা মৃতদেহ লৈ যাওঁতে ৰাতি প্ৰায় দহমান বাজেগৈ, আৰু মাজনিশা গৈ কালিঘাটৰ শ্মশান গোৱা হয়। মিঃ বৰুৱাব আত্মীয় ৰত্নধৰ বৰুৱাই মুখাগ্নি অৰ্পণ কৰে। চাওঁতে চাওঁতে মহাশ্মশানৰ মহা অগ্নিৰ গৰ্ভত মহাত্ম। আনন্দৰাম বৰুৱাৰ পবিত্ৰ দেহাবশেষ বিলীন হৈ গল। সমূহ বাইজে নৃতকৰ অস্থ আদি গঙ্গাত বিসৰ্জন কৰি স্নান মুখেৰে নজ নিজ লগত যোৱা ঘৰলৈ উভতি আহিল। আনন্দৰামৰ মৃত্যুৰ পিছ দিনা তেওঁৰ বৈমাত্ৰ ভাই কেশৱৰাম বৰুৱা গৈ পালেগৈ। মিঃ বৰুৱাৰ ধন আদি কেবাটাও বেঙ্কত আছিল। মিঃ তাৰকনাথ পানিতে ইমান যত্ন কৰিও সেই টকাৰ একো উৱাদিহ উলিয়াব নোৱাৰিলে। স্বৰ্গীয় মাণিকচন্দ্ৰ বৰুৱাই মিঃ বৰুৱাৰ মৃত্যুৰ পাচত কলিকতালৈ গৈ মিঃ বৰুৱাৰ বিপুল সম্পত্তি ধ্বংসৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ<noinclude></noinclude> a1habuanuxjvlv9jxzvcwi03mz238ow 104 93134 254661 2026-07-02T07:58:23Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "१.७ আনন্দৰাম বৰুৱা। বৰ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু তেওঁ কিমান কৃতকাৰ্য্য হল আমি কব নোৱাৰে॥ পাচত আত্মাৰাম বৰুৱাও কলিকাতালৈ আছে। মিঃ পালিত আৰু মিঃ নাণিকচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ যত্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254661 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>१.७ আনন্দৰাম বৰুৱা। বৰ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু তেওঁ কিমান কৃতকাৰ্য্য হল আমি কব নোৱাৰে॥ পাচত আত্মাৰাম বৰুৱাও কলিকাতালৈ আছে। মিঃ পালিত আৰু মিঃ নাণিকচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ যত্নত মাথোন ৪০০০০ মান টকা মিঃ বৰুৱাৰ ভায়েকহঁতৰ হাতত পৰিল। কিন্তু সেই টকা আৰু বহুবমপুৰৰ বহু- মূলীয়া বাগানবাৰীখনো অৱশেহত কেনেবাকৈ লোপ পালে। মিঃ বৰুৱাৰ এটি প্ৰকাণ্ড পুথিৰ ভঁড়াল আছিল। আমি শুনিছোঁ তাৰ ভিতৰত তেওঁৰ হাতে লিখা অপ্ৰকাশিত ভালেমান বহুমুখীয়া গ্ৰন্থ আছিল। তাৰ ভিতৰত কিন্তু এই এখন বৃহৎ অভিধান আয়োজন কৰাব প্ৰমাণে৷ পোৱা যায়। বহুমূলীয়া গ্ৰন্থশালাৰ গ্ৰন্থাবলী অৱশেষত ওজন হিচাবে পুৰণা কিতাপ বেচা দোকানিবিলাকক বিক্ৰী কৰা হল। মিঃ বৰুৱা আৰু মিঃ পালিতে গোট খাই দুয়ো দুটি বহুমূলীয়া সোণৰ বৰি কিনিছিল। সেই সোণৰ ঘৰি কলৈ গল তাৰ একো ভুতং নোহোৱা হ'ল। মিঃ বৰুৱাৰ কিছুমান ৰূপৰ কাটা চামুচ আৰু থালপিয়লা আছিল। ভাত এ-বি অৰ্থাৎ মিঃ বৰুৱাৰ নাম খোদিত কৰা আছিল। এই পাতবোৰ বহুত দিনলৈকে ভায়েক স্বৰ্গীয় কেশব।মৰ হাতত আছিল।<noinclude></noinclude> mt36bsjd6vqx78y8q4ivrrums8lu2uy 104 93135 254662 2026-07-02T07:58:41Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শোক-প্ৰকাশ। মিঃ বৰুৱাৰ মৃত্যুত সকলোৱে শোক প্ৰকাশ কৰিবলৈ ধৰিলে। চাৰ গুকদাসে তেওঁৰ প্ৰিয়তম ছাত্ৰৰ বিয়োগ বাতৰি শুনি একেবাৰে কান্দি পেলালে। কাগজপত্ৰে তেওঁৰ বিয়..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 254662 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>শোক-প্ৰকাশ। মিঃ বৰুৱাৰ মৃত্যুত সকলোৱে শোক প্ৰকাশ কৰিবলৈ ধৰিলে। চাৰ গুকদাসে তেওঁৰ প্ৰিয়তম ছাত্ৰৰ বিয়োগ বাতৰি শুনি একেবাৰে কান্দি পেলালে। কাগজপত্ৰে তেওঁৰ বিয়োগ বাতৰি প্ৰতিধ্বনিত হল। ভিতৰত 'হিন্দু পেট্ৰিয়ট' আৰু ‘ইন্দিয়ান নিৰ'ত ওলোৱা শোক সংবাদ তাৰ উল্লেখযোগ্য। হিন্দু পেট্টি, স্লটত লিখিছিল, “আমি অতি শোকেৰে চিভিলিয়ান মি: আনন্দবান বৰুৱাৰ মৃত্যু বাতৰি জনাব লগাত পৰিছোঁ। তেওঁ যোৱা শুকুৰবাৰে জ্বৰ আৰু পক্ষাঘাত বেমাৰত ইহলীলা সমাপন কৰিলে। তেওঁ এজন অসাধাৰণ শিক্ষিত লোক আছিল, আৰু তেওঁৰ পাণ্ডিত্য গোটেই দেশত প্ৰসিদ্ধ আছিল। তেওঁৰ সংস্কৃত ব্যাকৰণ আৰু অভিধান সেই দুই ভাগক বিশেষকৈ আলোচনা কৰা পণ্ডিতৰ পক্ষে নিতান্ত উপযুক্ত হৈছিল। চকাৰী কৰ্ম্মচাৰীৰূপে তেওঁ ৰজাঘৰৰ বিশেষ বিশ্বাসৰ পাত্ৰ হৈছিল, আৰু প্ৰজাৰ ওচৰতো তেওঁৰ বৰ আদৰ আছিল, আৰু য'তে কাম কৰিছিল ত’তে সকলোকে তেওঁ সন্তোষ দিছিল। তেওঁ ডিীক্ট, ম্যাজিষ্ট্ৰেটৰ নিচিনা উচ্চ আসন অধিকাৰ কৰিছিল, কিন্তু দুখৰ বিষয়, এই হেন বহুমূলীয়া জীৱনটি অকালতে নিৰ্ব্বাপিত হল। তেওঁৰ অকালমৃত্যুত ৰজাঘৰ আৰু দেশৰ দুয়োৰো পূৰাব নোৱাৰা হানি ঘটছে।” দেশপ্ৰেমিক স্বৰ্গীয় বায়বাহাদুৰ নবেন্দ্ৰনাথ সেন পৰিচালিত ইণ্ডিয়ান মিৰৰ কাগজত প্ৰকাশ হৈছিল,— “মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱা টিভিলিয়ানৰ যোৱা শুকুৰাৰে মৃত্যু ঘটা বাতৰি শুনি আমি বিষম শোক পাইছোঁ, আমাৰ দেশব চিভিলিয়ানৰ সংখ্যা ইমান সৰহ নহয়। বাস্তবিক মিঃ বৰুৱাৰ মৃত্যুত এটি বৰ পূৰাব নোৱাৰা ক্ষতি হৈছে। তেখেত<noinclude></noinclude> 4choe6cgxd2j36nlpcp33n0u8f66ikj