লেখক:আনন্দৰাম বৰুৱা

<mediawiki xmlns="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/ http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11.xsd" version="0.11" xml:lang="as">
  <siteinfo>
    <sitename>ৱিকিউৎস</sitename>
    <dbname>aswikisource</dbname>
    <base>https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4</base>
    <generator>MediaWiki 1.47.0-wmf.9</generator>
    <case>first-letter</case>
    <namespaces>
      <namespace key="-2" case="first-letter">মাধ্যম</namespace>
      <namespace key="-1" case="first-letter">বিশেষ</namespace>
      <namespace key="0" case="first-letter" />
      <namespace key="1" case="first-letter">বাৰ্তা</namespace>
      <namespace key="2" case="first-letter">সদস্য</namespace>
      <namespace key="3" case="first-letter">সদস্য বাৰ্তা</namespace>
      <namespace key="4" case="first-letter">ৱিকিউৎস</namespace>
      <namespace key="5" case="first-letter">ৱিকিউৎস বাৰ্তা</namespace>
      <namespace key="6" case="first-letter">চিত্ৰ</namespace>
      <namespace key="7" case="first-letter">চিত্ৰ বাৰ্তা</namespace>
      <namespace key="8" case="first-letter">মিডিয়াৱিকি</namespace>
      <namespace key="9" case="first-letter">মিডিয়াৱিকি আলোচনা</namespace>
      <namespace key="10" case="first-letter">সাঁচ</namespace>
      <namespace key="11" case="first-letter">সাঁচ বাৰ্তা</namespace>
      <namespace key="12" case="first-letter">সহায়</namespace>
      <namespace key="13" case="first-letter">সহায় বাৰ্তা</namespace>
      <namespace key="14" case="first-letter">শ্ৰেণী</namespace>
      <namespace key="15" case="first-letter">শ্ৰেণী বাৰ্তা</namespace>
      <namespace key="102" case="first-letter">লেখক</namespace>
      <namespace key="103" case="first-letter">লেখক আলোচনা</namespace>
      <namespace key="104" case="first-letter">পৃষ্ঠা</namespace>
      <namespace key="105" case="first-letter">পৃষ্ঠা আলোচনা</namespace>
      <namespace key="106" case="first-letter">সূচী</namespace>
      <namespace key="107" case="first-letter">সূচী আলোচনা</namespace>
      <namespace key="108" case="first-letter">প্ৰকাশক</namespace>
      <namespace key="109" case="first-letter">প্ৰকাশক আলোচনা</namespace>
      <namespace key="710" case="first-letter">TimedText</namespace>
      <namespace key="711" case="first-letter">TimedText talk</namespace>
      <namespace key="828" case="first-letter">Module</namespace>
      <namespace key="829" case="first-letter">Module talk</namespace>
      <namespace key="1728" case="first-letter">Event</namespace>
      <namespace key="1729" case="first-letter">Event talk</namespace>
    </namespaces>
  </siteinfo>
  <page>
    <title>লেখক:আনন্দৰাম বৰুৱা</title>
    <ns>102</ns>
    <id>2425</id>
    <revision>
      <id>255059</id>
      <parentid>199598</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T09:52:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>ছবি</comment>
      <origin>255059</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="889" sha1="bqdc6eawc5ollv0gm33367ufb1zdlrt" xml:space="preserve">{{author
|firstname = আনন্দৰাম
|middlename =
|lastname = বৰুৱা
|fast_initial = আ
|birthyear =1850
|deathyear =1889
|description =সংস্কৃত ভাষাৰ পণ্ডিত, প্ৰথম অসমীয়া প্ৰশাসনিক বিষয়া
|image =আনন্দৰাম বৰুৱা (page 5 crop).jpg
|wikipedia_link = আনন্দৰাম বৰুৱা
|wikiquote_link = আনন্দৰাম বৰুৱা
|commons_link =
}}

==প্ৰকশিত গ্ৰন্থ==
* English-Sanskrit Dictionary
* Higher Sanskrit Grammar
* Ancient Geography of India
* Companion to Sanskrit-reading undergraduates of the Calcutta University
* মহাবীৰ চৰিতম্
* সৰস্বতী কথাভৰণম্
* নামলিংগানুশসন

{{PD-India}}
[[শ্ৰেণী:লেখক]]</text>
      <sha1>bqdc6eawc5ollv0gm33367ufb1zdlrt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>সদস্য বাৰ্তা:DreamRimmer</title>
    <ns>3</ns>
    <id>66838</id>
    <revision>
      <id>255040</id>
      <parentid>182009</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T04:58:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>A09</username>
        <id>3352</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>পৃষ্ঠা [[সদস্য বাৰ্তা:DreamRimmer]]ৰ পৰা [[সদস্য বাৰ্তা:MX]]লৈ A09য়ে স্থানান্তৰ কৰিলে: Automatically moved page while renaming the user &quot;[[Special:CentralAuth/DreamRimmer|DreamRimmer]]&quot; to &quot;[[Special:CentralAuth/MX|MX]]&quot;</comment>
      <origin>182009</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4984" sha1="hgfogbxs8xe18o1x40so5jl9zodlkph" xml:space="preserve">{{tmbox
| type  = notice
| image =  [[চিত্ৰ:Wikisource-logo-as-3.svg|135px|left]]
| imageright = [[চিত্ৰ:Assamese Jaapi.png|135px]]
| style = border: 1px blue solid;
| textstyle = 
| text = {{Center|&lt;big&gt;{{#if: {{{1}}} |'''নমস্কাৰ, {{#if:  | {{{1}}} | {{BASEPAGENAME}} }}&lt;br/&gt;}}}} 
{{Center|'''অসমীয়া ৱিকিউৎসলৈ আপোনাক আদৰণি জনাইছোঁ!'''&lt;/big&gt;&lt;br/&gt;&lt;br/&gt;
আপোনাৰ আগ্ৰহৰ বাবে ধন্যবাদ। আশা কৰোঁ আপুনি সদায় আমাৰ লগত জড়িত হৈ থাকিব।   

'''ৱিকিউৎস''' (Wikisource) ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত মুক্ত উৎস পাঠৰ এক ডিজিটেল পুথিভঁৰাল। ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে লিখনিৰ ভাণ্ডাৰ বা সংকলন তৈয়াৰ কৰা, যাতে যিকোনো ভাষাৰ অনুবাদ আৰু অন্যান্য সম্পৰ্কিত বিষয় আদি ইয়াত সন্নিবিষ্ট কৰিব পাৰি। পূৰ্বতে কেৱল গুৰুত্বপূৰ্ণ ঐতিহাসিক পাঠ্যৰ আৰ্কাইভ সৃষ্টিত মনোনোবেশ কৰা এই প্ৰকল্প বিস্তাৰ হৈ সাধাৰণ সমলৰ পুথিভঁৰালৰ ৰূপ লৈছে। &quot;Project Sourceberg&quot; নামেৰে ২০০৩ চনৰ ২৪ নৱেম্বৰত আৰম্ভ হোৱা প্ৰকল্পটোক সেই বছৰৰে শেষৰফালে &quot;Wikisource&quot; নাম দিয়া হয়। 

অসমীয়া ভাষাত ৱিকিচৰ্ছ প্ৰকল্পক &quot;ৱিকিউৎস&quot; নাম দিয়া হৈছে। ২০১৩ চনৰ ৪ জানুৱাৰীত অসমীয়া ৱিকিউৎসই নিজা উপ-ড'মেইন লাভ কৰে।

অসমীয়া ৱিকিউৎসত আপুনি এনে যিকোনো প্ৰকাশিত কামকাজ যোগ কৰিব পাৰে, যিবোৰৰ স্ৰষ্টাজনৰ মৃত্যু ৬০ বছৰ পাৰ হৈছে বা তেওঁৰ লেখাবোৰ পাব্লিক ড’মেইনৰ আওতালৈ আহিছে। ইয়াত এনে যি কোনো গান, কবিতা, গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ, ভ্ৰমণ কাহিনী, চিঠি পত্ৰ, দলিল, পুৰাণ, ভাওনা, ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ, গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাষণ আদি যোগ কৰিব পাৰে। মূল লেখা অসমীয়া ভাষাত ন’হলেও আপুনি ইয়াৰ অসমীয়া অনুবাদ ইয়াত যোগ কৰিব পাৰে।

যিসকল লেখকৰ লিখনি ইয়াত যোগ কৰিব পাৰে সেইসকলৰ এখন সৰু তালিকা [[ৱিকিউৎস:অসমীয়া ভাষাৰ পাব্লিক ড’মেইনৰ অন্তৰ্ভূক্ত লিখকসমূহৰ তালিকা|অসমীয়া ভাষাৰ পাব্লিক ড’মেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখকসমূহৰ]] তালিকা চাওক।}}&lt;br/&gt;

&lt;center&gt;'''ইয়াৰ উপৰিও ফেচবুকত আমাৰ [https://www.facebook.com/groups/assamwikigroup/ ''Assamese Wikipedia Community''] বুলি এটা আলোচনা গোট আছে। ৱিকিমিডিয়ানসকলক লগ পাবলৈ আপুনিও তাৰ সদস্য হৈ ল'ব পাৰে। '''&lt;/center&gt;

&lt;center&gt;আশা কৰোঁ ৱিকিউৎসত সম্পাদনা কৰি আৰু এজন  ৱিকিমিডিয়ান হোৱাটো উপভোগ কৰিব।&lt;br/&gt; টুইটাৰত &quot;ৱিকিউৎস&quot;ক অনুসৰণ কৰিবলৈ [https://twitter.com/aswikisource ইয়াত ক্লিক কৰক]।&lt;/center&gt;
| small =  / yes
| smallimage = none / [[Image:Some image.svg|30px]]
| smallimageright = none / [[Image:Some image.svg|30px]]
| smalltext  = আদৰণি 
}}

 — [[সদস্য:AdoroniBot|AdoroniBot]] ([[সদস্য বাৰ্তা:AdoroniBot|বাৰ্তা]]) ১০:৪৮, ২২ ডিচেম্বৰ ২০২৩ (IST)
&lt;!-- This welcome message is delivered by [[User:AdoroniBot|AdoroniBot]] on behalf of Assamese Wikimedia Community. --&gt;</text>
      <sha1>hgfogbxs8xe18o1x40so5jl9zodlkph</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>255061</id>
      <parentid>255040</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T10:34:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Neriah</username>
        <id>2444</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>পুনৰ্নিৰ্দেশ নেৰাকৈ এটা পুনৰ্নিৰ্দেশৰ ওপৰেৰে পৃষ্ঠা [[সদস্য বাৰ্তা:MX]] -ৰ পৰা [[সদস্য বাৰ্তা:DreamRimmer]] Neriah স্থানান্তৰ কৰা হল: Automatically moved page while renaming the user &quot;[[Special:CentralAuth/MX|MX]]&quot; to &quot;[[Special:CentralAuth/DreamRimmer|DreamRimmer]]&quot;</comment>
      <origin>182009</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4984" sha1="hgfogbxs8xe18o1x40so5jl9zodlkph" xml:space="preserve">{{tmbox
| type  = notice
| image =  [[চিত্ৰ:Wikisource-logo-as-3.svg|135px|left]]
| imageright = [[চিত্ৰ:Assamese Jaapi.png|135px]]
| style = border: 1px blue solid;
| textstyle = 
| text = {{Center|&lt;big&gt;{{#if: {{{1}}} |'''নমস্কাৰ, {{#if:  | {{{1}}} | {{BASEPAGENAME}} }}&lt;br/&gt;}}}} 
{{Center|'''অসমীয়া ৱিকিউৎসলৈ আপোনাক আদৰণি জনাইছোঁ!'''&lt;/big&gt;&lt;br/&gt;&lt;br/&gt;
আপোনাৰ আগ্ৰহৰ বাবে ধন্যবাদ। আশা কৰোঁ আপুনি সদায় আমাৰ লগত জড়িত হৈ থাকিব।   

'''ৱিকিউৎস''' (Wikisource) ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত মুক্ত উৎস পাঠৰ এক ডিজিটেল পুথিভঁৰাল। ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে লিখনিৰ ভাণ্ডাৰ বা সংকলন তৈয়াৰ কৰা, যাতে যিকোনো ভাষাৰ অনুবাদ আৰু অন্যান্য সম্পৰ্কিত বিষয় আদি ইয়াত সন্নিবিষ্ট কৰিব পাৰি। পূৰ্বতে কেৱল গুৰুত্বপূৰ্ণ ঐতিহাসিক পাঠ্যৰ আৰ্কাইভ সৃষ্টিত মনোনোবেশ কৰা এই প্ৰকল্প বিস্তাৰ হৈ সাধাৰণ সমলৰ পুথিভঁৰালৰ ৰূপ লৈছে। &quot;Project Sourceberg&quot; নামেৰে ২০০৩ চনৰ ২৪ নৱেম্বৰত আৰম্ভ হোৱা প্ৰকল্পটোক সেই বছৰৰে শেষৰফালে &quot;Wikisource&quot; নাম দিয়া হয়। 

অসমীয়া ভাষাত ৱিকিচৰ্ছ প্ৰকল্পক &quot;ৱিকিউৎস&quot; নাম দিয়া হৈছে। ২০১৩ চনৰ ৪ জানুৱাৰীত অসমীয়া ৱিকিউৎসই নিজা উপ-ড'মেইন লাভ কৰে।

অসমীয়া ৱিকিউৎসত আপুনি এনে যিকোনো প্ৰকাশিত কামকাজ যোগ কৰিব পাৰে, যিবোৰৰ স্ৰষ্টাজনৰ মৃত্যু ৬০ বছৰ পাৰ হৈছে বা তেওঁৰ লেখাবোৰ পাব্লিক ড’মেইনৰ আওতালৈ আহিছে। ইয়াত এনে যি কোনো গান, কবিতা, গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ, ভ্ৰমণ কাহিনী, চিঠি পত্ৰ, দলিল, পুৰাণ, ভাওনা, ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ, গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাষণ আদি যোগ কৰিব পাৰে। মূল লেখা অসমীয়া ভাষাত ন’হলেও আপুনি ইয়াৰ অসমীয়া অনুবাদ ইয়াত যোগ কৰিব পাৰে।

যিসকল লেখকৰ লিখনি ইয়াত যোগ কৰিব পাৰে সেইসকলৰ এখন সৰু তালিকা [[ৱিকিউৎস:অসমীয়া ভাষাৰ পাব্লিক ড’মেইনৰ অন্তৰ্ভূক্ত লিখকসমূহৰ তালিকা|অসমীয়া ভাষাৰ পাব্লিক ড’মেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখকসমূহৰ]] তালিকা চাওক।}}&lt;br/&gt;

&lt;center&gt;'''ইয়াৰ উপৰিও ফেচবুকত আমাৰ [https://www.facebook.com/groups/assamwikigroup/ ''Assamese Wikipedia Community''] বুলি এটা আলোচনা গোট আছে। ৱিকিমিডিয়ানসকলক লগ পাবলৈ আপুনিও তাৰ সদস্য হৈ ল'ব পাৰে। '''&lt;/center&gt;

&lt;center&gt;আশা কৰোঁ ৱিকিউৎসত সম্পাদনা কৰি আৰু এজন  ৱিকিমিডিয়ান হোৱাটো উপভোগ কৰিব।&lt;br/&gt; টুইটাৰত &quot;ৱিকিউৎস&quot;ক অনুসৰণ কৰিবলৈ [https://twitter.com/aswikisource ইয়াত ক্লিক কৰক]।&lt;/center&gt;
| small =  / yes
| smallimage = none / [[Image:Some image.svg|30px]]
| smallimageright = none / [[Image:Some image.svg|30px]]
| smalltext  = আদৰণি 
}}

 — [[সদস্য:AdoroniBot|AdoroniBot]] ([[সদস্য বাৰ্তা:AdoroniBot|বাৰ্তা]]) ১০:৪৮, ২২ ডিচেম্বৰ ২০২৩ (IST)
&lt;!-- This welcome message is delivered by [[User:AdoroniBot|AdoroniBot]] on behalf of Assamese Wikimedia Community. --&gt;</text>
      <sha1>hgfogbxs8xe18o1x40so5jl9zodlkph</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/১১৬</title>
    <ns>104</ns>
    <id>69661</id>
    <revision>
      <id>255055</id>
      <parentid>188521</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T09:33:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */</comment>
      <origin>255055</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="153" sha1="mduw1k2bxwqo9h28dz5452j45a4gmoh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Dhr|10em}}
{{center|{{Xx-larger|'''ৰহদৈ লিগিৰী'''}}}}
{{Dhr|2em}}
{{center|{{X-larger|'''৩য় খণ্ড'''}}}}
{{Dhr|10em}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mduw1k2bxwqo9h28dz5452j45a4gmoh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৮৪</title>
    <ns>104</ns>
    <id>69700</id>
    <revision>
      <id>255054</id>
      <parentid>188585</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T09:26:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */</comment>
      <origin>255054</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="153" sha1="80z3zg8zyi9sf6lu7pzjlvtdo9tcq9s" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Dhr|10em}}
{{center|{{Xx-larger|'''ৰহদৈ লিগিৰী'''}}}}
{{Dhr|2em}}
{{center|{{X-larger|'''২য় খণ্ড'''}}}}
{{Dhr|10em}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>80z3zg8zyi9sf6lu7pzjlvtdo9tcq9s</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/১</title>
    <ns>104</ns>
    <id>69776</id>
    <revision>
      <id>255038</id>
      <parentid>188750</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T20:52:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255038</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="331" sha1="ioghm684ibdmmjmpax8ti9b6ll2z38s" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Dhr|1em}}
{{center|{{Xxxx-larger|'''ৰহদৈ লিগিৰী'''}}}}
{{Dhr|5em}}
{{center|{{Xx-larger|'''ৰজনীকান্ত বৰদলৈ'''}}}}
{{Dhr|5em}}
{{center|&lt;poem&gt;{{Xx-larger|'''অসম বুক ট্ৰাষ্ট'''}}
'''পাণবজাৰ, গুৱাহাটী-১'''&lt;/poem&gt;}}
{{Dhr|1em}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ioghm684ibdmmjmpax8ti9b6ll2z38s</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>255039</id>
      <parentid>255038</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T20:52:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <origin>255039</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="330" sha1="m9ezmv5kf8z3wm49y3dkpp39v82f7fe" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Dhr|1em}}
{{center|{{Xxxx-larger|'''ৰহদৈ লিগিৰী'''}}}}
{{Dhr|5em}}
{{center|{{Xx-larger|'''ৰজনীকান্ত বৰদলৈ'''}}}}
{{Dhr|8em}}
{{center|&lt;poem&gt;{{X-larger|'''অসম বুক ট্ৰাষ্ট'''}}
'''পাণবজাৰ, গুৱাহাটী-১'''&lt;/poem&gt;}}
{{Dhr|1em}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>m9ezmv5kf8z3wm49y3dkpp39v82f7fe</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৪৩</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71588</id>
    <revision>
      <id>255012</id>
      <parentid>194974</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:21:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <origin>255012</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4203" sha1="gjux04r4qg2y4abnhkpongisn9row8g" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Himashree Borah&quot; /&gt;{{rh|৪০|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;
ৰহদৈ লিগিৰী
ভগৱন্ত কৃষ্ণই তোক তোৰ দয়াৰামক নিশ্চয় আনি দিব। তই সৰ্ব ভৰসা প্ৰভু
কৃষ্ণতে ৰাখিবি। ময়ো তোৰ সৰ্ব্ব কৃষ্ণতে অৰ্পণ কৰিলোঁ। ম‍ই ৰজাক বুজাম।
যিমান দূৰ পাৰো চেষ্টা কৰি তোক মই উদ্ধাৰ কৰিম।”
ৰহদৈ— ভাল মাতৃ।
সপ্তবিংশ অধ্যায়
ৰজা আৰু ৰাণী
দিনত ৰহদৈয়ে সৈতে কথা-বতৰা হৈ নিশা যেতিয়া ৰজা শয়ন ঘৰলৈ আহিল,
তেতিয়া ৰাণী ৰোহঘৰত পৰিল। ৰজাই ৰাণীক মতাত ৰাণীয়ে কোনো উত্তৰ নিদি
ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি কান্দিব ধৰিলে। ৰজাই সুধিলে, “ৰাণী! তুমিনো আজি এইখন কি
পাতিছা?”
ৰাণী নিৰুত্তৰ। আকৌ কান্দে।
ৰজা— কোৱা ৰাণী! মোৰ শপত কোৱা, তোমাৰ কি হৈছে?
ৰাণী- মোৰ যি হৈছে, মোক বিদায় দিয়ক। মই আই-বোপাইৰ ঘৰত গৈ
এজনী খুৰী শালিকী হৈ যাম।
ৰজা— কিয়? মই কি জগৰ লগালো?
ৰাণী— নিজেই গমি চাওকচোন কিটো অন্যায় কৰিবলৈ বিচাৰিছে।
ৰজা— মই একো অন্যায় কাম কৰা নাই। তুমিনো মোৰ কি অন্যায় দেখিলা?
ৰাণী— কিয়! স্বৰ্গদেৱে সেই টোকোনা ভকতৰ জীয়ৰী ৰহদৈত চকু দি তাইক
সৰু ৰাণী পাতিব খোজা নাইনে?
ৰজা- (হাঁহি হাঁহি দিলোৱেই বা তাই চকু তাতনো কি জগৰ হ'ল।
ৰাণী— এৰা জগৰতো নায়েই। পিছত স্বৰ্গদেৱে মোক বিয়া কৰায়েই প্ৰথম
নিশাই সোণৰ মুখেৰে কোৱা নাছিলনে ‘কুঁৱৰী! মই তোমাক চিৰকাললৈকে ভাল
পাম। মই তোমাত বাজে আন কাকো ভাল নাপাম।' এতিয়া সেই কথা ক'লৈ
গ’ল? আজি দুবছৰ পূৰ নৌহওতেই স্বৰ্গদেৱে সেই কথা পাহৰিলে। ম‍ই বুঢ়া
হ'লো, এলাগী হ'লো। টোকোনা ভকতৰ জীয়ৰী, গাঁৱত থাকোতে গাঁৱলীয়া ডেকা
এটাৰ সৈতে হাত-বাত কৰা সেইজনীহে স্বৰ্গদেৱৰ চকুত ধুনীয়া হ'ল। এইবিলাক
কাৰণতহে ম‍ই স্বৰ্গদেৱৰ পৰা বিদায় মাগিছো। আই-বোপাইৰ ঘৰত খুৰী শালিকী
হৈ খাম। স্বৰ্গদেৱে ইফালে লিগিৰী এজনীক ৰাণী পাতি সুখ কৰক।
ৰজা— ৰাণী! তুমি অন্যায়কৈ খং কৰিছা। তাইক সৰু ৰাণী পাতিলে যে
তোমাক পাহৰিম বা তুমি ৰাণী গুচিবা সেইটোতো নহয়। আমাৰ ৰজা
ৰাজোৱানসকলে দহ-বাৰ্জনীকৈয়ো ৰাণী বিয়া কৰায়। কেলেই তোমালোকে যাক&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gjux04r4qg2y4abnhkpongisn9row8g</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৪২</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71589</id>
    <revision>
      <id>255011</id>
      <parentid>194975</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:21:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <origin>255011</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4284" sha1="ksxrf97npjbvji0q3wuyk77zdjdxihn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Himashree Borah&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৩৯}}&lt;/noinclude&gt;ৰহদৈ লিগিৰী
তেখেতে মোক চকলং পাতি বিয়া কৰাই সৰু ৰাণী কৰিব।
ৰাণী— তই, চাগৈ বৰ ৰং পাই সন্মতি জনাইছ নহয়নে?
৩৯
ৰহদৈ— মহয় মাতৃ! মই ক'লো যে মই আই-বোপাইৰ ঘৰত থাকোতে দয়াৰাম
নামেৰে ডেকা এটাক ভাল পাইছিলো। তাত ম‍ই বিয়া সোমাম বুলি সইত
কাঢ়িছিলো। তাৰ বাপেকে মোক খোজা-বঢ়াও কৰিছিল। সেইদেখি মই এতিয়াও
তাক ভাল পাওঁ। মোৰ মনে তাকে স্বামী গুৰু বুলি লৈছো। স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে মোৰ
দেহৰ গৰাকী হ'লেও মনৰ গৰাকী নহ'ব। এই কথাত স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে কৈছে যে
যেতিয়ালৈকে মই দয়াৰামক পাহৰি স্বৰ্গদেৱৰ ৰাণী হ'বলৈ সন্মত নহওঁ
তেতিয়ালৈকে মোক বল কৰি ৰাণী নাপাতে। কিয়নো ইন্দ্ৰবংশীয় ৰজাই পৰৰ
পেলনীয়া বস্তু হেনো গ্ৰহণ নকৰে। পিছত ৰজাই মোক হেনো সতকাই বিদায়ো
নিদিয়ে। ম‍ই মহা সংকটত পৰিছো মাতৃ। মোক কেনেকৈ পাৰে আপুনি আৰু ৰাজ
মাৱে উভয়ে লগ লাগি উদ্ধাৰ কৰক।
ৰাণী— বাৰু ৰহদৈ! মই তোক সোধো তই সঁচাকৈয়ে দয়াৰামক পাহৰা
নাইনে?
ৰহদৈ— নাই পাহৰা মাতৃ! তদুপৰি তাক যিমানেই পাহৰিবলৈ চেষ্টা কৰো
সিমানেই তাৰ মূৰ্তিটো মোৰ মনলৈ বেছিকৈ আহে।
ৰাণী— সি যদি নাই, মৰিছে তেন্তে তই কি কৰিবি?
ৰহদৈ— মাতৃ! মই বছৰেকলৈ বিধৱাভাবে থাকিম। তাৰ পিছতো যদি ৰজাই
নেৰে তেন্তে ৰজাৰ দ্বিতীয়া ৰাণী হ'ম।
ৰাণী— যদি ৰজাই তাক বিচাৰি-খোচাৰি আনি প্ৰাণবধ কৰে অথবা তোৰ
আগাআগিকৈ তাক তোৰ পৰা এৰুৱাই আন এজনী বিয়া কৰাই দিয়ে তেতিয়া কি
কৰিবি?
ৰহদৈ— মাতৃ! মই স্বৰ্গদেউক কৈছো যদি দয়াৰাম আহি ৰজাৰ আগত আৰু
মোৰো আগত কয় যে সি মোক এৰিলে তেন্তে তেতিয়া ৰজাই ইচ্ছা কৰিলে মই
ৰজাৰ সৰু ৰাণী হ'বলৈ সন্মত জনাবলৈ বাধ্য হ'ম। যদি ৰজাই তাক বধ কৰে
তেন্তে মই আত্মঘাতিনী হ'ম।
ৰাণী— ঠিক তোৰ এনেকুৱা প্ৰতিজ্ঞানে?
ৰহদৈ হয় মাতৃ! মোৰ এই প্ৰতিজ্ঞা।
ৰহদৈৰ এই কথাত ৰাণী মাৱে দীঘলকৈ হুমুনিয়া এটা কাঢ়ি ক'লে— “ৰহদৈ
তোৰ আচৰণ মই শলাগিছো। দৰাচলতে তই যদি সতী, তই প্ৰকৃত আমাৰ
অসমীয়া গাভৰু তেন্তে তই দয়াৰামক নাপাহৰিবি— ৰজাৰ কথাত সন্মত নহ'বি।&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ksxrf97npjbvji0q3wuyk77zdjdxihn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৪১</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71590</id>
    <revision>
      <id>255010</id>
      <parentid>194976</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:21:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <origin>255010</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4822" sha1="6i8cjhpg2op3f85rxui7oe5x0jwx5l8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Himashree Borah&quot; /&gt;{{rh|৩৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;৩৮
ৰহদৈ লিগিৰী
নিৰ্ব্বাসন কৰা পোন্ধৰ দিনমানৰ পিছতে ৰাণী মাৱে ৰজাক বৰকৈ ধৰি মেলি নিশা
খেচালত কৰি, ৰোহ পাতি ভাদৈ, আঘোণী দুয়োজনীকে ৰজাৰ হতুৱাই
ৰাজহাউলিৰে দুটা লিগিৰালৈ বিয়া দিয়াই ৰজাক নিজৰ মাজুলীৰ পৰা লগত অনা
দুজনী দহ-এঘাৰ বছৰ বয়সীয়া কুমাৰীক ৰজাৰ হাতধৰি লিগিৰী কৰি দিলে।
‘ৰহদৈৰ ৰূপ দেখি ৰাণী মাৱে জানিছিল যে একালত ৰহদৈ ৰজাৰ চকুত পৰি
তেওঁৰ সতিনী হৈ তেওঁৰ সুখৰ বাটত কাঁইট হ'ব। এইবিলাক ভাবি-চিন্ত আৰু
মনে মনে ভাদৈ আৰু আঘোণীয়ে লগোৱা কথা শুনি ৰাণী মাৱে ৰহদৈক তেওঁ
(ৰাণী মাও) ৰজাঘৰলৈ আহিবৰে পৰা সন্দেহৰ চকুৰে চাইছিল। আৰু এবাৰ নে
দুবাৰ “তাই অবাধ্য, হাক বচন নুশুনে, মোক নামানে” এনেকুৱা কথা লগাই তাইক
খেদিবলৈকো চেষ্টা কৰি নিষ্ফল হৈছিল। ৰজাই যে তাইক পেটে পেটে ভাল পায়
আৰু ৰাজমাৱে যে তাইৰ হতুৱাই স্বাভীষ্ট পূৰণ কৰিছিল এইবিলাক কথা ৰাণী মাৱে
জানিছিল। কন্যাকাল হৈ উঠিবৰে পৰা ৰাণী মাৱৰ অন্তৰ জ্বলিব-পুৰিব ধৰিলে।
ৰজাৰ ৰংচ’ৰালৈ ৰাণী মাও ৰজাৰ বিনা অনুমতিত আহিব নোৱাৰিলেও ভিতৰৰে
পৰা প্ৰখৰা বুদ্ধিমতী ৰাণী মাৱে ৰংচ'ৰাৰ সকলো কথাৰ আলেখ-লেখ লৈছিল। যি
মুহূৰ্ততে ৰজাই ৰহদৈক তেওঁৰ প্ৰেম জনালে আৰু ৰহদৈয়ে তাইক বিয়া কৰাবলৈ
ৰজাক একপ্ৰকাৰ কবুল কৰালে সেই মুহূৰ্ততে ৰাণী মাৱৰ শিৰ টনকিল। ৰাণী মাৱে
নিজৰ স্ত্ৰীস্বভাৱসুলভ গুণেৰে এই কথা জানি তাৰ পিছদিনা ৰজা দুপৰীয়া
চাংমাইশালৰ মেললৈ যাওতে ৰহদৈক মতাই নি নিজৰ খোঁটালীত বহুৱাই
সুধিলে— “ৰহদৈ মই তোক এটা কথা সোধো তই সঁচা কবি। সঁচা ক'লে সম্পদ
পাবি। মিছা ক'লে তোৰ বিপদো হ'ব পাৰে।”
ৰহদৈ— আজ্ঞা কৰক মাতৃ। কি ক'ব লাগে। সঁচাত বাজে ৰহদৈয়ে কেতিয়াও
মিছা নাজানে।
ৰাণী— কচোন তেন্তে স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে তোত চকু দিছেনে? কোনো মধুৰ
আলাপ কৰিছেনে?
ৰহদৈ— মাও! ৰজাই গ'ল গধূলি মোক মৰম জনাই মোৰ দেহটো ভূগিবলৈ
বাঞ্ছা কৰিছিল।
ৰাণী— পিছত ভূগিলেনে সঁচা ক’বি।
ৰহদৈ— মাও! মোৰ দেহটো ভূগিবলৈ নাপালে। মই ক'লো যে আমাৰ হিন্দুৰ
দস্তুমতে বিয়া নকৰোৱাকৈ কোনো গাভৰুৱে কোনো ডেকাক ভজিলে কলংক যে
হয়েই তদুপৰি মহাপাপ হয়। স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে ত্ৰৈলোক্যৰ ৰজা হৈ এনেকুৱা মহাপাপ
কৰা যুগুত নহয়। মই এই কথা কোৱাত স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে ক'লে যে তেনেহ'লে&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6i8cjhpg2op3f85rxui7oe5x0jwx5l8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৪০</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71591</id>
    <revision>
      <id>255009</id>
      <parentid>194977</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:20:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <origin>255009</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4425" sha1="0bn8xh4zylwyww9bgwhc9vn6vv5vftr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Himashree Borah&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৩৭}}&lt;/noinclude&gt;ৰহদৈ লিগিৰী
৩৭
ৰজা— আপুনি বোধকৰো জানে মোৰ ঘৰত ৰহদৈ নামেৰে কমলাবৰীয়া
ভকতৰ জীয়ৰী এজনী আজি তিনি বছৰে লিগিৰী হৈ আছে। তাই দেখিবলৈ বৰ
ধুনীয়া গাভৰু হৈ উঠিছে। মই তাইক মোৰ সৰু কুঁৱৰী কৰিব খোজো। আপুনি
মোক কি কয়।
বদন— স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! বন্দীক বৰ ডাঙৰ লেঠা এটাত পেলালে। যদি কওঁ
স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে এই কাম কৰা উচিত নহ'ব তেন্তে হয়তো স্বৰ্গদেৱে মনত অসন্তোষ
পাব। যদি কওঁ স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে ‘কৰক’ তেনেহ'লে আমাৰ আহোমৰ এটা গৌৰৱ
নষ্ট যে হ’বই— তদুপৰি প্ৰজাৰ মনত স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰলৈ ভাব-ভক্তি-সমভ্ৰম টুটিব
পাৰে। কাৰেঙৰ ভিতৰতো ৰাণীমাও অসুখী হ'ব। ৰাজমাৱে বা কি বুলিব তাকে
ক'ব নোৱাৰো। স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে মন কৰকচোন “গৌৰীনাথ সিংহ স্বৰ্গদেৱে সোণাৰি
জাতৰ গাভৰু এগৰাকীক চাঙলৈ তুলি কি অনৰ্থ ঘটাই থৈ গ'ল। সেইদেখি যদি
স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে সামান্য লিগিৰী এজনীক ৰাণী পাতে তেন্তে জানোচা প্ৰজা বিদ্ৰোহী
হয় আৰু এই বিদ্ৰোহকে সুবিধা পাই বুঢ়াগোহাঁইৰ পক্ষৰ সকলে মহা অনৰ্থ ঘটায়।
সেইদেখি স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! বন্দীয়ে জনাওঁ, লিগিৰী এজনীক ৰাণী পতাটো ভাল
নহ'ব। যদি স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে তাইৰ ৰূপত ইমান মুগ্ধ হৈছে তেন্তে তাইক এজনী
ৰাখনীস্বৰূপে ৰাখক।
ৰজা— ডাঙৰীয়া! প্ৰথমতে মই মোৰ এই কাৰেঙত ৰাখনীস্বৰূপেই ৰাখিব
নোৱাৰো। গোসাঁইৰ জীয়ৰী ৰাণীয়ে ঘৰখনত বৰ অশান্তি কৰি তুলিব। দ্বিতীয়তঃ
ৰহদৈয়েও ৰাণী হ'বলৈ নাপালে, অৰ্থাৎ ম‍ই তাইক চাকলুং পাতি বা হোম পুৰি
বিয়া নকৰালে তাইক কাটি ডোখৰ ডোখৰ কৰিলেও হেনো তাইৰ দেহটো মোৰ
ভোগত নলগায়। সেই দেখি ডাঙৰীয়া! মোক এটি উপায় দিয়ক।
বদন— স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! বন্দীয়ে আজি ভাবি-চিন্তি চাই কাইলৈ আহি স্বৰ্গদেৱ
ঈশ্বৰক জনাম। এতিয়া উঠিবহে খোজো।
দিব।
ৰজা— বাৰু আজিলৈ যাওকগৈ। কিন্তু ম‍ই আশা কৰি ৰ'লো। মোক এটা বুধি
বদন— ভাল স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ!
ষড়বিংশ অধ্যায়
ৰাণী আৰু ৰহদৈ
চন্দ্ৰকান্ত সিংহ ৰজাৰ ৰাণী বিবাহিত হৈ কাৰেঙলৈ আহিবৰে পৰা মনত অলপ
অসুখী হৈছিল। ৰাণী ৰজাৰ লগত থাকিবৰ কেইমাহমানৰ পিছত অৰ্থাৎ সৰামক&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0bn8xh4zylwyww9bgwhc9vn6vv5vftr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৩৯</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71592</id>
    <revision>
      <id>255008</id>
      <parentid>194978</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:20:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <origin>255008</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4378" sha1="kdp5b9wrhgi47hw28job0t4qhhguxh8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Himashree Borah&quot; /&gt;{{rh|৩৬|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;৩৬
ৰহদৈ লিগিৰী
হৈয়ে আছে। এনেকুৱা সময়ত যদি ডাঙৰীয়াৰ নিচিনা বিচক্ষণ লোক এজনে মোক
অকলৈ এৰি তীৰ্থলৈ যায় তেনেহ'লে মোৰ এই ৰাজ্যত আকৌ বা কি হুলস্থূল হয়
তাক বা কোনে জানে? সেই দেখি ডাঙৰীয়া! মোৰ অনুৰোধ আপুনি এতিয়া
তীৰ্থলৈ যাব নালাগে। দেশ সুস্থিৰ হ'লে বাৰু গৈ আহিব তেতিয়া ম‍ই হকা-বধা
নকৰো।
বদন— স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা কোনে লংঘিব পাৰে? পিছত মই বন্দীয়ে এইটোও
জনাওঁ স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে নিজে ৰাজ্যখন চলোৱা বাবটো ল'লৈ বুঢ়া বন্দীয়ে অলপ
তত পাওঁ। ৰাইজৰ অনেকেই এই বন্দীক ভাল নাপায়। স্বৰ্গদেৱক সকলোৱে ভাল
পায়— সেইদেখি স্বৰ্গদেৱে নিজে ৰাজ্য শাসনৰ ভাৰ লৈ আমাক আজ্ঞাৰে চলালে
ভাল হ'ব।
ৰজা— ডাঙৰীয়া! মই দেখোন দেখিছো আপোনাৰ হাতত ৰাজ্য ভালে চলিছে।
আপুনি সকলোকে মৰম-প্ৰীতিৰে চলাইছে। আপুনি যিমানদূৰ পাৰে সকলোকে ক্ষমা,
দয়া ইত্যাদি কৰি ৰাজ্য চলাওক। যি আপোনাক নিতান্তই মৰম আৰু ক্ষমা কৰা
স্থলতো নামানে বা আপোনাক হিংসা কৰে তাক আপুনি মোৰ সলনি নিজেই দণ্ড
বিহিব। ৰাজ্যৰ যাতে ভাল হয় তাৰে চেষ্টা কৰিব। আপোনাত মোৰ সম্পূৰ্ণ বিশ্বাস
আছে, আন কি আপোনাৰ ওপৰতে মোৰ সৰ্ব ভৰসা। যি কামত মোৰ আজ্ঞা লাগে
সেই কামো আপুনি মোৰ আজ্ঞাৰ সাপেক্ষে বুলি জানি নিঃশংকে কৰিব। মই জানো
আপুনি মোৰ পৰম হিতৈষী বন্ধু। সেই দেখি ম‍ই আপোনাৰ ওপৰতে ৰাজ্য শাসনৰ
ভাৰ ৰাখি অন্ততঃ আৰু তিনি বছৰ সময় সুখেৰে কটাব খোজো।
বদন— ভাল তেন্তে স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! এতিয়া উঠিব খোজো।
ৰজা— ইমান লৰালৰিকৈনো কেলেই যাব লাগিছে।
বদন— স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! আজি ধেনুচোচা খেল আহি স্বৰ্গদেৱৰ ভঁৰাললৈ পাঁচ
হাজাৰ ধেনু-কাঁড় দিবৰ কথা আছে। সেইবিলাক লেখাই জোখাই লোৱাব লাগিব।
সেই কাৰণেহে ততাতৈয়া কৰিছো।
ৰজা— ততাতৈয়া কৰিব নালাগে। ধেনুচোচা বৰুৱাসকলে এইটো নাচাব
জানো।
বদন— চাওতে চাব স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ। পিছত বন্দীয়ে এবাৰ চাই ল'বলৈ পালেহে
সন্তোষ পাওঁ।
ৰজা— বাৰু! চাবগৈ চিন্তা নকৰিব। পিছত ডাঙৰীয়া! ম‍ই কথা এটা আপোনাৰ
পৰামৰ্শ ল'ব খোজো।
বদন— আজ্ঞা কৰা হওক।&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kdp5b9wrhgi47hw28job0t4qhhguxh8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৩৮</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71593</id>
    <revision>
      <id>255007</id>
      <parentid>194979</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:19:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <origin>255007</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4327" sha1="e3hpxsybrjmkru4tu5r9wda246inqz8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Himashree Borah&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৩৫}}&lt;/noinclude&gt;কৃষ্ণ এক দেৱ দুখহাৰী
সৃষ্টি স্থিতি অন্তকাৰী দেৱ
ৰহদৈ লিগিৰী
কালমায়াদিৰো অধিকাৰী
কৃষ্ণ বিনে শ্ৰেষ্ঠ দেৱ নাহি আৰ।
জানিবা বিষ্ণুসে সমস্ত জগতে সাৰ॥
তান্ত বিনে আন নাহি কেৱ
নমো নমো নিত্য নিৰঞ্জন
নাৰায়ণ শিৱ সনাতন
অনাদি অনন্ত নিৰ্গুণ গুণ নিয়ন্তা।
পৰম পুৰুষ ভাগৱন্ত
নাহি পূৰ্ব্বাপৰ আদি অন্ত
৩৫
তুমিসে চৈতন্য সমস্ত ভাৰ ভাৱন্তা॥
মন-প্ৰাণ ভৰি এই লেচাৰিটো গাই হাত যুৰি প্ৰভুক “হে প্ৰভু! পতিত পাৱন,
সৰ্ব্ব
মধুসূদন, মুৰাৰি তুমি দাসীক ৰক্ষা কৰিবা। তুমিয়েই দাসীৰ সৰ্ব্ব আশ্ৰয়,
ভৰসাৰ থল। মধুসূদন! কাতৰ কৰিছো বেটীক সংকটত ৰক্ষা কৰে যেন।” এইবুলি
তুতি কৰি থাকোতে বেচেৰীৰ চকু লাগিল। কিছু বেলি টোপনি হোৱাৰ পিছত তাই
সমাজিক দেখিলে— তাই যেন সেই সৰুকালৰ দৰে ম'হত উঠি ম'হটোক পানী
পিয়াবলৈ নিছে। দয়াৰামে যেন লগ ধৰি তাইক কৈছে— “ৰহদৈ! ম‍ই তোকহে
ভাল পাওঁ, তোকেহে বিয়া কৰাম। মই তোক নাপালে হয় বৰবিহ খাই, নতুবা
নদীত জাঁপ দি মৰিম, নতুবা দেশ ছাৰি বৰাগী হ'ম।” এই সপোনটো দেখি
থাকোতে তাই সাৰ পালে। চকু-মুখ মচি দেখে যে পূবে ৰঙা ৰ'দ দিছে। বেচেৰী
বিছনাৰ পৰা উঠি চকুলোবিলাক ধুই-মচি নিজৰ নিত্য কৰ্মত মন দিলে।
পঞ্চবিংশ অধ্যায়
ৰজা আৰু বদন বৰফুকন
ৰহদৈয়ে সৈতে প্ৰেমালাপ কৰাৰ পিছদিনা ৰাজকাৰ্য উপলক্ষে ৰাতিপুৱাই বদন
বৰফুকন ৰজাৰ ভিতৰুৱা চ'ৰালৈ অহাত ৰজাই তেওঁক যথোচিত আদৰ সন্মান কৰি
বহুৱাই সুধিলে,— “ডাঙৰীয়া! কি সকামে বা অহা হৈছে?” বদনে ৰজাক সেৱা
কৰি ক'লে— “স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! এনেকৈ বিশেষ কোনো সকাম নাই। ৰাজ্য ভালেই
চলিছে, পিছত স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে নিজে এই ৰাজ্যখন চলোৱাৰ ভাৰ ল'লে এই বুঢ়া
বন্দীয়ে তত পাওঁ। বুঢ়া বন্দীৰ ইচ্ছা হৈছে যেন গংগা, গয়া, কাশী দৰ্শন কৰি
আহোঁগৈ৷”
ৰজা— মোৰ বোধেৰে ৰাজ্যত এতিয়াও শান্তি স্থাপিত হোৱা নাই। পূৰ্ণানন্দ
বুঢ়াগোহাঁইৰ পুতেক বা ক'ত লুকাই থাকি তলে তলে আৰু কি ষড়যন্ত্ৰ কৰিবলৈ
বিচাৰিছে তাক কোনে জানে। আইদেউতাও এই পৰ্যন্ত বুঢ়াগোহাঁইৰ ফৈদৰ ফলীয়া&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>e3hpxsybrjmkru4tu5r9wda246inqz8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৩৭</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71594</id>
    <revision>
      <id>255006</id>
      <parentid>194980</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:19:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <origin>255006</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4406" sha1="iw6iprmmtswqvrzp7kpp6qlcipuiap2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Himashree Borah&quot; /&gt;{{rh|৩৪|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;38
স্বৰ্গদেৱৰ ভোগত লগাব পাৰোঁ।
ৰহদৈ লিগিৰী
ৰজা— ৰহদৈ! তই মোক কথাত ঘতুৱালি। মই সেই দেখি বল নকৰো। ধন্য।
তোৰ নিচিনা তিৰোতা যেয়ে পাব সেয়ে প্ৰকৃত ভাগ্যৱান পুৰুষ। যি কি নহওক তই
চেষ্টা কৰ তাক পাহৰিবলৈ।
এই বুলি কৈ ৰজাই ৰহদৈক বিদায় দি চাংমাইসকলৰ মেললৈ গ'ল।
চতুৰ্ব্বিংশ অধ্যায়
ৰহদৈৰ চিন্তা আৰু সপোন
মোৰ মৰমৰ সহৃদয়া পাঠক-পাঠিকাসকল! ৰহদৈৰ নিচিনা এজনী ভকতৰ
জীয়ৰীয়ে যে এই পৰিমিত চন্দ্ৰকান্ত ৰজাৰ নিচিনা এজনা সুপুৰুষ ৰজাৰ ৰাণী
হ'বলৈকো বাঞ্ছা নেদেখুৱালে এই কথাত তোমালোকে কেৱে যেন আচৰিত
নোহোৱা। সেই কালত অৰ্থাৎ মানৰ দিনৰ আগলৈকে অসমীয়া গাভৰুসকল আৰু
প্ৰায় তিৰোতাসকল সতী-সাধ্বী আছিল। তেওঁবিলাকে ধৰ্ম বোলা বস্তুটোত মুগ্ধ
থাকি পাপলৈ বৰ ভয় কৰিছিল। সেইকাৰণেই বেচেৰী ৰহদৈয়ে ৰজাৰ প্ৰেম-সম্ভাষণ
পায়ো, ৰজাই তাইক সৰু ৰাণী কৰিব এনেকুৱা অংগীকাৰ পায়ো, অমৰ বাঞ্ছিত
ৰাণী পদকো ধৰ্মৰ অৰ্থে অস্বীকাৰ কৰিলে। সেই নিশা ৰহদৈয়ে খাই-বৈ উঠি নিজৰ
খোঁটালীলৈ গৈ বিচনাত পৰি কি হ'ল, কি কৰিম এনেকুৱা এটা ভাবত ভালেমান
নিশালৈকে শুব নোৱাৰিলে। ৰজাই তাইক দয়াৰামলৈ ভাব এৰিবলৈ আদেশ
কৰিছে। কিন্তু তাই যিমানেই দয়াৰামক পাহৰিবলৈ চেষ্টা কৰে সিমানেই তাইৰ মনত
সেই সৰুকালৰ লগে লগে ফুৰা, লগে লগে ম'হ চৰোৱা, লগে চ'তৰ নিশা বিহুত
নচা-গোৱা ইত্যাদি কথা মনত পৰিব ধৰিলে। এইবিলাকৰ উপৰি উভয়ে উভয়ক
ভাল পাওঁ বোলা কথা, দয়াৰামলৈ তাইক খোজা-বঢ়া কৰা কথা মনত পৰি তাইৰ
ছাটি-ফুটি লাগিল। তাইৰ মনত হ'ল তাইনো কি কুক্ষণত ৰজাঘৰলৈ গোসাঁনী
চাবলৈ আহিছিল। আহিছিল আহিছিল তাইনো কেলেই ৰজাৰ চকুত পৰিল এই
ভাবটোৱে তাইক আকুল কৰিলে। আজি তিনি-চাৰিমাহে তাই বেচেৰীয়ে মাক-
বাপেকৰো কোনো খবৰ-বাতৰি পোৱা নাই। দয়াৰামৰো আজি তিনি-চাৰি বছৰে বা
কি হ'ল কি নহ'ল, কলৈ গ'ল, ক'ত আছে তাৰো একো সম্ভেদ নাই। এইবিলাক
ভাবি-চিন্তি তাইৰ দুচকুৰে দুধাৰ লো বলে। বেচেৰীয়ে ভালেমান পৰ ফেঁকুৰি
ফেঁকুৰি কান্দি তাহানি সৰুতে বাপেকৰ মুখত শুনা সেই লেচাৰিটো গুণ গুণ কৰি
গালে—&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>iw6iprmmtswqvrzp7kpp6qlcipuiap2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৩৬</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71595</id>
    <revision>
      <id>255005</id>
      <parentid>194981</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:18:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <origin>255005</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4963" sha1="qklyrczl2h7whqcmvt8dbdi8wsz0bu2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Himashree Borah&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৩৩}}&lt;/noinclude&gt;ৰহদৈ লিগিৰী
৩৩
ৰজা- মই এতিয়ালৈকে তাৰ বাতৰি নাপালো। সি কিজানি মৰিলেই তাৰো
ঠিকনা নাই। মিছামিছিকৈ তালৈ বাট চাই তোৰ ডেকা গা বুঢ়া কৰা উচিত নহয়। তই
জাননে যে মই ৰাণীক বিয়া কৰাইছে৷ তথাপি তোক পাহৰা নাই। তই মোত ভজ ম‍ই
তোক মোৰ সৰু ৰাণী কৰিম।
ৰহদৈ— স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে বেটীক এইদৰে কোৱা যুগুত নহয়। বেটী সামান্য
ভকতৰ জীয়ৰী হৈ স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰৰ ৰাণী হ'বৰ যোগ্যা নহওঁ। তদুপৰি ৰাণী মাৱে
শুনিলে আৰু জানিলে বা কি বুলিব। সেইদেখি স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে এই বেটীক আই-
বোপাইৰ ঘৰলৈকে বিদায় দিব লাগে।
ৰজা- তই জাননে ৰজাই ভাল দেখে যাক ভাৰ-ভেটী নালাগে তাক? তোক
মই যেতিয়াই ভাল পাই ৰাণী পাতিম তেতিয়া তই ৰাণীয়েই হ’বি। পিছত তোক
ৰাণী পতাৰ আগেয়ে মোৰ আশা পূৰ্ণ নকৰিবিনে?
ৰহদৈ— স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ। ৰজাই কাটে সমুদ্ৰে বুৰায়। স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে বল কৰিলে
বেটীৰ কোনো উপায় নাই। পিছত স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে নিজৰ সোণৰ মুখেৰে কৈ থৈছে
যে দয়াৰামক অনাই তাক সুধি-পুছি সি যদি আন এগৰাকী বিয়া কৰাবলৈ সন্মত
হয় তেতিয়া এই বেটীক ৰাণী কৰিব। বেটীয়ে এই বাক্যকে ধৰি আছোঁ।
ৰজা—
· যদি সি মৰিছে বা তাক নাপাওঁ তেতিয়া?
ৰহদৈ— তেতিয়া হ'লে স্বৰ্গদেৱ সি যদি মৰা বাতৰি সঠিক পাওঁ, তেনেহ'লে
বছৰেকলৈকে তাৰ উদ্দেশ্যে একপ্ৰকাৰ বিধৱা ব্ৰত ধৰিম। তাৰ পিছত স্বৰ্গদেৱে যদি
তেতিয়াও দাসীক নেৰে, তেন্তে দাসীয়ে স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰৰ শ্ৰীচৰণ দুখানি দাসীভাৱেই
হওক বা ৰাণীভাৱেই হওক সেৱিম!
ৰজা— ইমান দিন বাট চাবলৈ মই টান পাম। পিছত তই যদি পাহৰ আৰু
পাহৰিছো বুলি কৱ, তেন্তে মই তুৰন্তে বিয়া কৰাই তোক সৰু ৰাণী পাতিম।
ৰহদৈ— স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! বেটীয়ে তেতিয়া হ'লেও এই কাৰেঙত থাকি
ৰাণীমাৱৰ সমানে সতিনী খাটিব নোৱাৰিম। এতিয়াই স্বৰ্গদেৱে বেটীক এফেৰা মৰম
কৰে বুলি জানি বেটীক ভাদৈ, আঘোণী আৰু ৰাণীমাৱেও ভাল নাপায়, দেখিব
নোৱাৰে; তেতিয়া হ'লে মোৰ মৰণেহে পৰাচিত হ'ব।
ৰজা— ভয় নকৰিবি, মই তোক কমলাবৰীয়া কুঁৱৰী নাম দি ৰাঙলী বাহৰত
ৰাখিম। পিছত সদ্যহতে তই মোত নভজনে? চাপি আহি চুমা এটা দে!
ৰহদৈ— স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে প্ৰতিজ্ঞা ভংগ কৰিলে স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰৰ আৰু এই
বেটীৰো ধৰ্মনাশ হৈ মহাপাপ হ'ব। দয়াৰামৰ কি হ'ল সেইটো জানিব লাগে অথবা
মই তাৰ মূৰ্তিটো মনৰ পৰা আঁতৰাব পাৰিলে, তেহে মোৰ এই ভেদেলা দেহটো&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qklyrczl2h7whqcmvt8dbdi8wsz0bu2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৩৫</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71596</id>
    <revision>
      <id>255004</id>
      <parentid>194982</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:18:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <origin>255004</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3687" sha1="jleadnpyimtzc9113zslp0pwd73vh94" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Himashree Borah&quot; /&gt;{{rh|৩২|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;৩২
ৰহদৈ লিগিৰী
ৰজা— (অলপ বিৰক্ত ভাবেৰে) কি কৱ ৰহদৈ! এই বস্তু বৰ ভাল ইয়াক খালে
শৰীৰত বল-শক্তি বাঢ়ে। আমি এইবিলাক খাওঁ দেখি আমাৰ গাত সৰহ বল।
তহঁতৰ হিন্দুবিলাকে আদা, লোণ আৰু পানী চাকোতে চাকোতে দুৰ্বলী হৈ গৈছে।
তই কৈছ হিন্দুৱে এইবিলাক বস্তু নাখায়। কিন্তু তই দেখোন নিজেই দেখিছিলি
শান্তিৰাম মেধিৰ ল'ৰা হৈও আমাৰ লগতে বহি মদ-ফটিকা আৰু এই ৰঙা চৰাইৰ
মঙহো খাইছিল। মই সতাই সখিৰ পৰা এইটোও জানিছিলো যে ওখ জাতৰ
ভালেমান হিন্দুৱে কিবা বোলে নিশা সেৱা এটাত এই বস্তু কলহে কলহে পিয়ে।
এনেকুৱা চৰাই আন কি চাৰিঠেঙীয়া দঁতালটোকো লয়। তই আজি ইমান দিন
আমাৰ কাৰেঙত থাকিও এই বস্তু আঘোণী আৰু ভাদৈৰ লগত খোৱা নাইনে?
ৰহদৈ— স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! আঘোণী আৰু ভাদৈ বাইদেৱহঁতে অনেক সময়ত
মোক ফুচুলালেও মই এই বস্তু খোৱা নাই। সেইদেখি স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে বেটীক যেন
ল'বলৈ আদেশ নিদিয়ে।
ৰজা— বাৰু। তই যেতিয়াই এই বস্তুটো আগে-পিছে খোৱা নাই ম‍ই তোক বল
নকৰো। পিছত ৰহদৈ, তই এটা আজি গীতকে গাচোন।
ৰহদৈ— ভাদৈ আৰু আঘোণী বাইকো মাতি আনিমনে?
ৰজা— নেলাগে সিহঁতক মাতিব। তই অকলৈ গাচোন।
ৰহদৈ— তললৈ মূৰ কৰি গুণ গুণ্‌কৈ—
চৰায়ে তুলিলে
ছবুৰী পোৱালি
গছৰ ডাল শুৱনি কৰি;
ৰহদৈক তুলিলে
আয়ে বোপায়ে
নৈৰ ঘাট শুৱনি কৰি।
নৈৰ ঘাটতে
গৰু চাৰিছিলে
কলীয়া কানাই দেৱে;
বাঁহীৰ মাততে
উত্ৰাৱলী হু‍ই
লৰিছিলো গোপীসৱে!
ৰজা— বঢ়িয়া! ৰহদৈ তোৰ মাতটোও বৰ শুৱলা। পিছত তোক এটা কথা কওঁ।
ৰহদৈ― (হাতযোৰ কৰি) কি কথা স্বৰ্গদেৱ!
ৰজা— ৰহদৈ! তই দেখিবলৈ দিনক দিনে বৰ ধুনীয়াজনী হৈছ। পিছত তই
এইদৰেই তোৰ যৌৱনটো খেদাবিনে?
ৰহদৈ— স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ। মোৰনো উপায় কি? ঈশ্বৰে দয়াৰামৰ কিবা বাতৰি
পালেনে?&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jleadnpyimtzc9113zslp0pwd73vh94</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৩৪</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71597</id>
    <revision>
      <id>255003</id>
      <parentid>194983</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:18:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <origin>255003</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4561" sha1="30wbkdl8tmr9uat9srm2b1um9tgsr6g" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Himashree Borah&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৩১}}&lt;/noinclude&gt;ৰহদৈ লিগিৰী
৩১
অন্যায় অত্যাচাৰত উজনি অসমত প্ৰথমবাৰ মানৰ আক্ৰমণত হোৱা হাহাকাৰতকৈ
বেছি হাহাকাৰ হৈছিল। বুঢ়াগোহাঁইৰ ফৈদৰ দুই-এজন বৃদ্ধই গোপনে ৰাজমাৱলৈ
বৰফুকন আৰু তেওঁৰ পুত্ৰদ্বয়ৰ অন্যায়-অত্যাচাৰৰ বাতৰি পঠিয়াই আছিল। ৰাজমাৱে
এইবিলাক বাতৰি পাই দেশখনকনো কেনেকৈ, কি উপায়েৰে বৰফুকনৰ অত্যাচাৰৰ
পৰা ৰক্ষা কৰিব ইয়াকে দিনে-নিশাই চিন্তা কৰিছিল।
ত্ৰয়োবিংশ অধ্যায়
ৰজা আৰু ৰহদৈ
মান গুচি যাবৰ আৰু বৰফুকনৰ একাধিপত্য কৰিবৰ প্ৰায় ছমাহ হ'ল।
শৰৎকাল। আহিন মাহ। ৰজাঘৰত দুৰ্গোৎসৱ হৈ যাবৰ আজি পাঁচ দিন হৈছে
অৰ্থাৎ আজি পূৰ্ণিমা তিথি। গধূলি হৈ এটাইছে। ৰজাঘৰে প্ৰজাঘৰে বন্তি জ্বলিছে।
আকাশত ৰূপহী জোনাইটি উঠি গোটেইখন জগতকে পোহৰ কৰিছে। এনেকুৱা
সময়তে আজি চন্দ্ৰকান্ত সিংহ স্বৰ্গদেৱে তেওঁৰ ভিতৰ ৰংচ'ৰাৰ খাটোলাৰ ওপৰত
বহি মাত লগালে, “হেৰ ৰহদৈ আছেনে?” ৰজাৰ মাত শুনি ৰহদৈ লিগিৰী
ততাতৈয়াকৈ ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহি হাতযুৰি আঁঠু লৈ জনালে,- “স্বৰ্গদেৱ
ঈশ্বৰ! বেটীক বা কেলেই মাতিছে?”
ৰজা—
– আজি মোৰ খেলৰ লগৰীয়াকেইজন নাহে। সিহঁতে গ'ল কালিয়েই
মোত বিদায় লৈ গৈছে। আজি বোলে কিবা হেনো লক্ষ্মীপূজা সেইদেখি নাহে। মই
চাংমাই শালৰ মেললৈ যোৱাৰ আগেয়ে অকলেহে থাকিব লাগি। মোলৈ অলপ
সাজ-বস্তু লৈ আহিব পাৰেনে?
ৰজাৰ এই আদেশত ৰহদৈ বেগেৰে ভিতৰলৈ গৈ সোণৰ বাটি এটা, নতুন
টেকেলি এটা, আৰু এখন মাইচাঙত কেতখিনি ভজা মঙহ ভিতৰৰ এজন চাংমাইৰ
হতুৱাই অনাই ৰজাৰ আগত এখন শৰাইত থোৱালে। ৰজাই চাংমাইক ভিতৰলৈ
যাবলৈ ক'লে। ৰহদৈক তেওঁৰ সোণৰ বাটিত টেকেলিৰ পৰা মদ ঢালি দিবলৈ
আদেশ কৰিলে। স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰৰ আদেশ পালন নকৰিবৰ সাধ্য কাৰ? বেচেৰী
ৰহদৈ ৰজাক মদ ঢালি দিলে। ৰজাৰ মদ খাই লগে লগে দুডোখৰ ভজা মঙহ খাই
যেতিয়া ৰাগী লাগিল তেতিয়া ৰজাই ক'লে,— “হেৰ ৰহদৈ। তইও এটুপি
লচোন।” ৰহদৈয়ে আঁঠু কাঢ়ি হাত যুৰি জনালে— “স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! কাটক বা
মাৰক বেটীক এই বস্তু ল'বলৈ নক'ব। স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে জানে বেটী এজন হিন্দু
ভকতৰ জীয়ৰী বিশেষ মহাপুৰুষীয়া পন্থৰ। সাত পুৰুষতো বেটীৰ এই বস্তু লোৱাৰ
অভ্যাস নাই।”&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>30wbkdl8tmr9uat9srm2b1um9tgsr6g</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৩৩</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71598</id>
    <revision>
      <id>255002</id>
      <parentid>194984</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:18:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <origin>255002</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5050" sha1="ip8xykycqmbeyypimpcc1mjd8rmvrgf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Himashree Borah&quot; /&gt;{{rh|৩০|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;09
ৰহদৈ লিগিৰী
কিদৰে মানে আহি আক্ৰমণ কৰিলে, কিদৰে বুঢ়াগোহাঁই ঢুকাল— এই সমস্ত
বিৱৰণ ‘ৰঙ্গিলী' উপন্যাসত দিয়া হৈছে।
দ্বাবিংশ অধ্যায়
মানৰ প্ৰথম আক্ৰমণৰ পিছত আৰু বদন বৰফুকনৰ দিনত
স্বৰ্গদেৱ চন্দ্ৰকান্ত সিংহই ভূতৰ পুতেকৰ খবৰ আৰু তাৰ পিছত মানে অসম
আক্ৰমণ কৰাত, তেওঁৰ আগৰ সকলো বন্ধু-বান্ধৱ হেৰুৱাই বিশেষকৈ সত্ৰামক
হেৰুৱাই কিছুমান দিনলৈ ঘৰৰ ভিতৰতে ৰাণীয়ে সৈতে সোমাই থাকিব লগাত
পৰিছিল। ৰাণী মাৱে ৰজাৰ এই কাৰ্যত পেটে পেটে ভাল পাইছিল। এমাহমানৰ
মূৰত চন্দ্ৰকান্ত সিংহ স্বৰ্গদেৱে আকৌ নিজ প্ৰকৃতি ধৰিলে। আগৰ দৰে আকৌ
তিনি-চাৰিজন ডেকা লগত লৈ বিশেষকৈ বদন বৰফুকনৰ গুণধৰ পুত্ৰদ্বয় জন্মি-
পিয়লিক লৈ, ৰাজকাৰ্য এইবেলি সোপাকে বদন বৰফুকনক এৰি দি, নিজে দিনে-
নিশাই মদ-ফটিকা পিয়াত, বন্ধুকেইজনে সৈতে দহ-পঁচিশ আৰু পাশা খেলোৱাত,
লিগিৰীসকলক নচুৱাই সিহঁতৰ লগত চুপতি কৰাত, মাজে মাজে হাতীত উঠি কাঁড়
ধেনু লৈ বাঘ, বৰা পহু চিকাৰ কৰাত দিন-কাল নিয়াব ধৰিলে। ৰাজ্যতনো কি হৈছে
কি নহৈছে একোৰে বুজ-বাতৰি নৰখাত পৰিল।
ৰাজমাও দেউতাই বুঢ়াগোহাঁই আৰু মানৰ যুঁজত অসমীয়া ৰাইজ ভালেমানৰ
মৃত্যুত শোক পালে। তদুপৰি দেশদ্ৰোহী বদন বৰফুকনেই এতিয়া উঠি ৰজা, বহি
ৰজা হৈ ৰাজ্য চলোৱাত মনত বৰকৈ শোক যে পালেই তাৰ লগে লগে তেওঁৰ
বদন বৰফুকনলৈ এটা অতিপাত ঘৃণা আৰু ক্ৰোধৰ ভাব হ'ল।।
বদন বৰফুকনে কিন্তু পোনপ্ৰথমতে কেবা বেলিও ৰাজমাৱৰ হাউলিলৈ গৈ পূৰ্ণানন্দ
বুঢ়াগোহাঁইৰ দৰে ৰাজকাৰ্যত পৰামৰ্শ ল'বলৈ বিচাৰিছিল; কিন্তু ৰাজমাৱে তেওঁৰ
নামকে নুশুনা দেখি আনকি তেওঁৰ নামে জুইতো খৰি নিদিয়া দেখি তেওঁ আৰু
পিছলৈ ৰাজমাৱলৈ কোনো ভয়কে নকৰি নিজে নিজে ৰাজ্য চলাবলৈ ধৰিলে। ৰজাই
ৰাজকাৰ্যৰ বুজ-বতৰা নোলোৱা দেখি বৰফুকনে স্বেচ্ছাচাৰভাৱে ৰাজ্য শাসন কৰিবলৈ
ধৰিলে। গুৱাহাটীত ভাং খুৱাই হাতীক বলিয়া কৰি কামৰূপীয়া ল'ৰা-তিৰোতাক বধ
কৰোঁতা সেই অনৰ্থৰ ফলে দন্দুৱা দ্ৰোহ সৃজন কৰোঁতা বৰফুকনৰ সৰ্বগুণী পুত্ৰ দুজন
জন্মি-পিয়লিয়ে এইবেলি উজনিত একাধিপত্য কৰিবলৈ পাই বুঢ়াগোহাঁই ফৈদৰ
মানুহবিলাকক, আনকি ল'ৰা-তিৰোতাকো ধৰি ধৰি উগ্ৰ শাস্তি আৰু পৈশাচিক যন্ত্ৰণা
দিবলৈ কম নকৰিলে। শুৱনি ধুনীয়া গাফৰু পালেই এই দুজনা বীৰ পুৰুষে সেই
গাফৰুক চলে-বলে-কৌশলে সতীত্ব হৰণ কৰিবলৈ তোচ্ নেখাইছিল। এইবিলাক&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ip8xykycqmbeyypimpcc1mjd8rmvrgf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৩২</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71599</id>
    <revision>
      <id>255001</id>
      <parentid>194985</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:17:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <origin>255001</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5459" sha1="2rrbzn8oqdmcqv72nxf6a8p39wdn7jz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Himashree Borah&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|২৯}}&lt;/noinclude&gt;ৰহদৈ লিগিৰী
২৯
ৰজাৰ পেটে পেটে খং উঠি আৰু বেজাৰ লাগি ৰাজমাৱৰ ওপৰত আৰু পূৰ্ণানন্দ
বুঢ়াগোহাঁইৰ ওপৰত জেদ ধৰিছিল। দ্বিতীয় কাৰণ চন্দ্ৰকান্ত সিংহ স্বৰ্গদেৱে ভাবিছিল
যে হিন্দু গাভৰুৱে ৰাণী হ'ব পালে তেওঁ বেছিকৈ সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰিব আৰু আদৰ
কৰিব। নিজৰ জাতৰ সাতঘৰীয়া আহোম গাভৰুৱে নিজকে ৰজাৰ সমান ভাবি
তিমান শুশ্ৰূষা নকৰিব। চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই ভবা কথাটো বোধকৰো একেবাৰে
অমুলকো নহয়। আমি দুই-এঠাইত দেখিছো যে হীন জাতৰ কোনো কোনো
উপপত্নীয়ে ওখ জাতৰ কোনো কোনো পুৰুষক সেৱা-শুশ্ৰূষাৰে, মিঠা কথাৰে ইমান
বশ কৰে যে সেই পুৰুষে নিজৰ বিবাহিতা পত্নীক এলাগী কৰি মন দুখীয়া কৰে।
যদিও ৰাজমাৱে গোহাঁইৰ জীয়ৰীক বোৱাৰী বুলি গ্ৰহণ কৰিছিল, তথাপি
পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইয়ে হ'লে এই বিবাহটো ভাল নুবুলিলে। ৰজাই তেওঁক
নজনোৱাকৈ বিয়া কৰোৱাত বেয়াও পালে। তেওঁৰ ইচ্ছা আছিল
ৰজাই তেওঁক সুধি-পুছি সাতঘৰ আহোমৰ কোনো এঘৰৰ জীয়ৰী বিয়া কৰাব।
কিন্তু ৰজাই সেইটো নকৰি হিন্দুৰ গাভৰু বিয়া কৰালে। তেওঁ এইটোত বৰ
বিষম পালে। তেওঁৰ ধ্ৰুব বিশ্বাস আছিল যে আহোম ৰজাসকলে শিৱসিংহৰ
দিনৰে পৰা হিন্দুৰ গাভৰু বিয়া কৰোৱাত ৰাজকোঁৱৰসকল হিন্দুৰ তেজেৰে
মিশ্ৰিত হৈ আৰু হিন্দুৰ সংসৰ্গত পৰি সবল পুষ্টিকৰ আহাৰ মদ-মঙহ এৰি
দিনক দিনে দুৰ্বল হৈ গৈছিল। ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে কিদৰে ৰজাক বশ কৰি
ভেড়াৰ দৰে কৰি নিজে ৰাজ্য শাসন কৰি মোৱামৰীয়া মহন্তক অপমান কৰি মহা
অনৰ্থ মিলাইছিল এই কথা বুঢ়াগোহাঁইদেৱে পাহৰা নাছিল। এইবিলাক কাৰণতে
বুঢ়াগাঁহাইদেৱে এই বিয়াটো ভাল নাপাই ৰজাক অকলৈ থাকিলৈ সেৱা কৰিলেও
কোনোদিনেই ৰাণীক সেৱা-সৎকাৰ নকৰিছিল। এনেয়ে চন্দ্ৰকান্ত সিংহ স্বৰ্গদেৱে
বুঢ়াগোঁহাইক ভাল নাপাইছিল; তাতে যেতিয়াই বুঢ়াগোঁহাইয়ে ৰাণীক সেৱা
নকৰিলে, তেতিয়াই ৰজাৰ বুঢ়াগোহাঁইলৈ খং দুগুণ হৈছিল। এইটো সুবিধা পাই
সত্ৰামে বুঢ়াগোহাঁইৰ বিৰুদ্ধে ৰজাক সৰহকৈ লগাবলৈ চল পাইছিল। পৰিণামত
ৰজা আৰু সৰাম এফলীয়া হ'ল। ৰাজমাও আৰু বুঢ়াগোহাঁই আনফলীয়া হ'ল।
ৰজাই ৰহদৈক এৰি ৰাণীক বিয়া কৰাবৰে পৰা ৰহদৈৰ ৰজালৈ ভক্তি কমিল
আৰু লগে লগে তাইৰ দয়াৰামলৈ পূৰ্ব অনুৰাগ বাঢ়িল। সত্ৰামক তাইৰ সমস্ত
দুখৰ আৰু অনৰ্থৰ কাৰণ ভাবি তাই সত্ৰামক পেটে সৈতে ঘৃণা কৰি সত্ৰামৰ
সমস্ত ৰং-ধেমালি, অবজ্ঞা, ইতিকিং কিদৰে ৰাজমাও আৰু বুঢ়াগোহাঁইক জনাই
আছিল এই কথা ‘ৰঙ্গিলী'ত আছে। ইয়াৰ পিছত বুঢ়াগোহাঁয়ে ৰজাক দিয়া
এঙগা-চোলাৰ নিমিত্তে, আৰু বদন বৰফুকনক ধৰি আনিবলৈ পঠোৱাৰ কাৰণে&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2rrbzn8oqdmcqv72nxf6a8p39wdn7jz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৩১</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71600</id>
    <revision>
      <id>255000</id>
      <parentid>194986</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:17:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <origin>255000</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5089" sha1="by97kmstn7vdmocd0mw5znuu4oefvpg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Himashree Borah&quot; /&gt;{{rh|২৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;২৮
ৰহদৈ লিগিৰী
কন্যাগৰাকীক ৰজাক দেখুৱাব লাগে বুলি কোৱাত গোসাঁইজনে মাহিন্দ্ৰী গাভৰুক
লগতে আনি ৰজাক দেখুৱালে। ৰজাৰ পছন্দ হ'ল। দিন-বাৰ চোৱাই বিয়াৰ দিন
স্থিৰ কৰি বিয়া পাতিলে। মাজুলীৰ সন্ত-মহন্ত সমস্ত সেই বিয়ালৈ আহিল। মহা
ধুমধামেৰে টেমি-কটাৰী সলাই চকলং বিয়া পাতিলে। ৰাইজক জা-জলপান খুৱালে।
বিয়া কৰোৱাৰ পাঁচ দিনৰ মূৰত ৰজাই ৰাণীক দোলাৰে লৈ নৈ পাৰ হৈ নগৰ
পালে। ৰাজমাৱে গোসাঁইৰ জীয়াৰীক বোৱাৰী বুলি গ্ৰহণ কৰি আদৰি নিলে।
একবিংশ অধ্যায়
বুঢ়াগোহাঁই আৰু বুৰঞ্জী
আমাৰ সহৃদয় পাঠক-পাঠিকাসকলে এইখিনিতে আসোঁৱাহ ধৰি আমাক সুধি
পাৰে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাইনো কেলেই নিজৰ সাতঘৰীয়া আহোমৰ এগৰাকী গাভৰু বিয়া
নকৰাই আৰু ৰহদৈক “তোক ৰাণী কৰিম বুলি কৈয়ো” হঠাতে মাজুলীলৈ গৈ
গোসাঁইৰ জীয়ৰী বিয়া কৰালে। ইয়াৰ উত্তৰত আমি ৰহদৈক বিয়া নকৰোৱা
সম্পৰ্কে ইয়াকো ক'ব পাৰো যে তাইক বিয়া কৰোৱা সম্পৰ্কে ৰাজমাও আৰু
বিশেষ তেওঁৰ সখি সৰামৰ পৰা বাধা পালে। এনেকি এনিশা ৰজাক নিশা শুশ্ৰূষা
কৰোঁতে ভাদৈয়ে চকুৰ লো টুকি জনাইছিল “তাই আঘোণীয়েনো স্বৰ্গদেৱৰ চৰণত
কি অপৰাধ কৰিছিল যে তেওঁবিলাককে দেখুৱাই হিন্দু জাতিৰ কাঁড়ী পাইকৰ ঘৰৰ
জীয়ৰী এজনীক লিগিৰী গুচাই ৰাণী পাতিব খুজিছে।” ভাদৈ আকৌ আৰু এনিশা
আঘোণীৰো সেই নিচিনা বেজাৰৰ কথা শুনি স্বৰ্গদেৱ চন্দ্ৰকান্তসিংহে সদ্যহতে
ৰহদৈক ৰাণী নাপাতি এই গোহাঁইৰ জীয়াৰীজনাক বিয়া কৰালে। চন্দ্ৰকান্ত ৰজা
দুৰ্বল মনৰ নহৈ নিৰ্ভীক চিত্তৰ ৰজা হোৱা হ'লে তেওঁ কালৈকো ভয় নকৰি ৰহদৈক
বিয়া কৰালেহেঁতেন। লগৰ লিগিৰী বিয়া নকৰাই জাতত হিন্দু হ'লেও এজন
সন্মানিত গোহাঁইৰ জীয়ৰী বিয়া কৰোৱাত, কি ভাদৈ, কি আঘোণী, কি ৰাজমাও
কেৱে আপত্তি কৰিব নোৱাৰিলে। সাতঘৰীয়া আহোমৰ ভিতৰত এগৰাকী গাভৰুক
বিয়া নকৰাই যে ৰজাই ৰহদৈক এৰি হিন্দুৰ ঘৰৰ ছোৱালী এজনী বিয়া কৰালে
ইয়াৰ কাৰণ হয়তো কেৱে কেৱে ভাবিব পাৰে যে হিন্দুৰ গাভৰু আহোম
গাভৰুতকৈ বেছি ধুনীয়া কাৰণেই ৰজা চন্দ্ৰকান্ত সিংহই সেইদৰে কৰিলে।
দৰাচলতে সেইটো নহয়। হিন্দুৰ গাভৰুসকলতকৈ যে আহোম গাভৰুসকল কম
ধুনীয়া সেইটো নহয়। আহোম গাভৰুসকলৰ ভিতৰতো সুন্দৰী গাভৰু আছিল।
তথাপি ৰজাই যে হিন্দু গাভৰু বিয়া কৰালে ইয়াৰ এটা কাৰণ হ'ল ৰাজমাৱে
ৰহদৈক বিয়া কৰাবলৈ বাধা কৰাত আৰু আহোম গাভৰু বিয়া কৰাবলৈ কোৱাত&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>by97kmstn7vdmocd0mw5znuu4oefvpg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৩০</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71601</id>
    <revision>
      <id>254998</id>
      <parentid>194987</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:00:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <origin>254998</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4568" sha1="0ihwrt042z74g1wl1eczr2g4u8m4dbz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Himashree Borah&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|২৭}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;A&quot; /&gt;ধনঞ্জয় ঢোল বাজি গ'ল। ৰজা, পালী- পহৰীয়া, বিষয়া, ৰাইজ ইত্যাদিৰে পৰিবেষ্টিত
হৈ বেঙেনাআটী সত্ৰৰ ওচৰত সাজি থোৱা বাহৰত গৈ উঠিল।

&lt;section end=&quot;A&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;B&quot; /&gt;{{center|{{larger|ঊনত্ৰিশ অধ্যায়}}}}
{{center|{{larger|মাজুলীত ৰজা চন্দ্ৰকান্ত সিংহ}}}}
{{gap}}মাজুলীত বাহৰ কৰি থাকি হাতীৰ ওপৰত উঠি বাঘ, বৰা, পহু চিকাৰ কৰাৰ
লগে লগে ৰজা আৰু সত্ৰাম উভয়ে মাজুলীত মুকলিমূৰীয়া দেখিবলৈ ধুনীয়া ক’ত
কেইজনী গাভৰু আছে ইয়াৰো বুজ ল'বলৈ ধৰিলে। দিনত ৰজাই তেওঁৰ সখি
সত্ৰাম, মনাই, জয়ৰাম, শান্তিৰাম, বৰপাত্ৰ গোহাঁই, বৰগোহাঁই এইসকলক লগত
লৈ দহ-বাটা হাতীৰে একোডোখৰ হাবি বেৰাই লৈ তীৰ ধনু, বল্লম, বন্দুক
ইত্যাদিৰে বাঘ, বৰা, পহু মাৰি ফুৰে। ভাটিবেলা কিংখাপ মণ্ডিত সোণ খটোৱা
সিংহাসন এখনত বহি কি দূৰৰ পৰা কি ওচৰৰ পৰা অহা বিষয়াসকলৰ পৰা কৰ-
ভাৰ গ্ৰহণ কৰে, প্ৰজাৰ সেৱা-সৎকাৰ লয়, দেশৰ ভাল-বেয়া বাতৰি সোধে। অলপ
গধূলি হ'ব ধৰিলেই হয় গায়ন-বায়নেৰে সৈতে নটুৱাৰ নাচ, নতুবা মিৰিৰ নাচ বা
ওজা গোৱা ইত্যাদি আমোদ-প্ৰমোদ হয়। সাজ লাগিলেই ৰজাৰ বাহৰ গোটেইখন
দীপাৱলীৰে তেনেই দিনময় হয়। সাজ গঢ়ি উঠিলে, খাবৰ পৰলৈকে ৰজাই
লগৰীয়াকেইজনে সৈতে বহি দহ-পঁচিশ বা পাশা খেলায় অথবা ফুচুৰি আৰু
ধেমেলীয়া কথা-বতৰা পাতে আৰু তাৰ লগে লগে মদ-ফটিকা উৰায়। ভোজনৰ
সময় হ'লে ভোজন ব্যৱহাৰ চলাৰ পিছত ৰজা শয়ন খোঁটালীলৈ যায়। তাত
আঘণী বা ভাদৈয়ে ৰজাৰ ভৰি-হাত টিপি দি শুশ্ৰূষা কৰিলে ৰজা নিদ্ৰা যায় আৰু
এইদৰে মাজুলীত ৰজা চন্দ্ৰকান্ত সিংহই প্ৰায় কুৰিদিন কটালে।

&lt;section end=&quot;B&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;C&quot; /&gt;{{center|{{larger|বিংশ অধ্যায়}}}}
{{center|{{larger|ৰজাৰ মাজুলীত বিবাহ}}}}
{{gap}}চিকাৰ খেতি ফুৰাৰ লগে লগে সৰাম চাৰিঙীয়া ফুকনে মনে মনে পুৱা, গধূলি,
ভাটিবেলা এই তিনিও প্ৰসংগতে ৰজাৰ নিমিত্তে ৰাণী এগৰাকী মনোনীত কৰা
কামটো পাহৰা নাছিল। তেওঁ চাই-মেলি বেঙেনাআটী সত্ৰৰ গৃহস্থী গোসাঁই
এগৰাকীৰ অতি সুন্দৰী মাহিন্দ্ৰী নামৰ গাভৰুগৰাকী দেখি তেওঁকে ৰজালৈ উপযুক্ত
ভাবি কথাটো গোসাঁইজনক জনালে। গোসাঁয়ে সত্ৰাম ফুকনৰ প্ৰস্তাৱ শুনি
জীয়েকক ৰজাৰ ৰাণী হ'বলৈ দিবলৈ সন্মতি জনালে। সত্ৰামে তেওঁৰ
&lt;section end=&quot;C&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0ihwrt042z74g1wl1eczr2g4u8m4dbz</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>254999</id>
      <parentid>254998</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T14:09:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <comment>/* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */</comment>
      <origin>254999</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4587" sha1="rv64x4oqotpoys7ah7dk9rl39wsfx0i" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;BabulB&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|২৭}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;A&quot; /&gt;ধনঞ্জয় ঢোল বাজি গ'ল। ৰজা, পালী- পহৰীয়া, বিষয়া, ৰাইজ ইত্যাদিৰে পৰিবেষ্টিত হৈ বেঙেনাআটী সত্ৰৰ ওচৰত সাজি থোৱা বাহৰত গৈ উঠিল।

&lt;section end=&quot;A&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;B&quot; /&gt;{{center|{{larger|{{SIC|ঊনত্ৰিশ|ঊনবিংশ}} অধ্যায়}}}}
{{center|{{larger|মাজুলীত ৰজা চন্দ্ৰকান্ত সিংহ}}}}
{{gap}}মাজুলীত বাহৰ কৰি থাকি হাতীৰ ওপৰত উঠি বাঘ, বৰা, পহু চিকাৰ কৰাৰ লগে লগে ৰজা আৰু সৎৰাম উভয়ে মাজুলীত মুকলিমূৰীয়া দেখিবলৈ ধুনীয়া ক’ত কেইজনী গাভৰু আছে ইয়াৰো বুজ ল'বলৈ ধৰিলে। দিনত ৰজাই তেওঁৰ সখি সৎৰাম, মনাই, জয়ৰাম, শান্তিৰাম, বৰপাত্ৰ গোহাঁই, বৰগোহাঁই এইসকলক লগত লৈ দহ-বাৰটা হাতীৰে একোডোখৰ হাবি বেৰাই লৈ তীৰ ধনু, বল্লম, বন্দুক ইত্যাদিৰে বাঘ, বৰা, পহু মাৰি ফুৰে। ভাটিবেলা কিংখাপ মণ্ডিত সোণ খটোৱা সিংহাসন এখনত বহি কি দূৰৰ পৰা কি ওচৰৰ পৰা অহা বিষয়াসকলৰ পৰা কৰভাৰ গ্ৰহণ কৰে, প্ৰজাৰ সেৱা-সৎকাৰ লয়, দেশৰ ভাল-বেয়া বাতৰি সোধে। অলপ গধূলি হ'ব ধৰিলেই হয় গায়ন-বায়নেৰে সৈতে নটুৱাৰ নাচ, নতুবা মিৰিৰ নাচ বা ওজা গোৱা ইত্যাদি আমোদ-প্ৰমোদ হয়। সাজ লাগিলেই ৰজাৰ বাহৰ গোটেইখন দীপাৱলীৰে তেনেই দিনময় হয়। সাজ গঢ়ি উঠিলে, খাবৰ পৰলৈকে ৰজাই লগৰীয়াকেইজনে সৈতে বহি দহ-পঁচিশ বা পাশা খেলায় অথবা ফুচুৰি আৰু ধেমেলীয়া কথা-বতৰা পাতে আৰু তাৰ লগে লগে মদ-ফটিকা উৰায়। ভোজনৰ সময় হ'লে ভোজন ব্যৱহাৰ চলাৰ পিছত ৰজা শয়ন খোঁটালীলৈ যায়। তাত আঘণী বা ভাদৈয়ে ৰজাৰ ভৰি-হাত টিপি দি শুশ্ৰূষা কৰিলে ৰজা নিদ্ৰা যায় আৰু এইদৰে মাজুলীত ৰজা চন্দ্ৰকান্ত সিংহই প্ৰায় কুৰিদিন কটালে।

&lt;section end=&quot;B&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;C&quot; /&gt;{{center|{{larger|বিংশ অধ্যায়}}}}
{{center|{{larger|ৰজাৰ মাজুলীত বিবাহ}}}}
{{gap}}চিকাৰ খেতি ফুৰাৰ লগে লগে সৎৰাম চাৰিঙীয়া ফুকনে মনে মনে পুৱা, গধূলি, ভাটিবেলা এই তিনিও প্ৰসংগতে ৰজাৰ নিমিত্তে ৰাণী এগৰাকী মনোনীত কৰা কামটো পাহৰা নাছিল। তেওঁ চাই-মেলি বেঙেনাআটী সত্ৰৰ গৃহস্থী গোসাঁই এগৰাকীৰ অতি সুন্দৰী মাহিন্দ্ৰী নামৰ গাভৰুগৰাকী দেখি তেওঁকে ৰজালৈ উপযুক্ত ভাবি কথাটো গোসাঁইজনক জনালে। গোসাঁয়ে সৎৰাম ফুকনৰ প্ৰস্তাৱ শুনি জীয়েকক ৰজাৰ ৰাণী হ'বলৈ দিবলৈ সন্মতি জনালে। সৎৰামে তেওঁৰ
&lt;section end=&quot;C&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rv64x4oqotpoys7ah7dk9rl39wsfx0i</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>255037</id>
      <parentid>254999</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T20:50:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল।</comment>
      <origin>255037</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4621" sha1="mlths51ir4ac35iqcobn147t4fraroc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|২৭}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;A&quot; /&gt;ধনঞ্জয় ঢোল বাজি গ’ল। ৰজা, পালী-পহৰীয়া, বিষয়া, ৰাইজ ইত্যাদিৰে পৰিবেষ্টিত হৈ বেঙেনাআটী সত্ৰৰ ওচৰত সাজি থোৱা বাহৰত গৈ উঠিল।

&lt;section end=&quot;A&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;B&quot; /&gt;{{center|{{larger|'''{{SIC|ঊনত্ৰিশ|ঊনবিংশ}} অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''মাজুলীত ৰজা চন্দ্ৰকান্ত সিংহ'''}}}}
{{gap}}মাজুলীত বাহৰ কৰি থাকি হাতীৰ ওপৰত উঠি বাঘ, বৰা, পহু চিকাৰ কৰাৰ লগে লগে ৰজা আৰু সৎৰাম উভয়ে মাজুলীত মুকলিমূৰীয়া দেখিবলৈ ধুনীয়া ক’ত কেইজনী গাভৰু আছে ইয়াৰো বুজ ল’বলৈ ধৰিলে। দিনত ৰজাই তেওঁৰ সখি সৎৰাম, মনাই, জয়ৰাম, শান্তিৰাম, বৰপাত্ৰ গোহাঁই, বৰগোহাঁই এইসকলক লগত লৈ দহ-বাৰটা হাতীৰে একোডোখৰ হাবি বেৰাই লৈ তীৰ ধনু, বল্লম, বন্দুক ইত্যাদিৰে বাঘ, বৰা, পহু মাৰি ফুৰে। ভাটিবেলা কিংখাপ মণ্ডিত সোণ খটোৱা সিংহাসন এখনত বহি কি দূৰৰ পৰা কি ওচৰৰ পৰা অহা বিষয়াসকলৰ পৰা কৰ-ভাৰ গ্ৰহণ কৰে, প্ৰজাৰ সেৱা-সৎকাৰ লয়, দেশৰ ভাল-বেয়া বাতৰি সোধে। অলপ গধূলি হ’ব ধৰিলেই হয় গায়ন-বায়নেৰে সৈতে নটুৱাৰ নাচ, নতুবা মিৰিৰ নাচ বা ওজা গোৱা ইত্যাদি আমোদ-প্ৰমোদ হয়। সাজ লাগিলেই ৰজাৰ বাহৰ গোটেইখন দীপাৱলীৰে তেনেই দিনময় হয়। সাজ গঢ়ি উঠিলে, খাবৰ পৰলৈকে ৰজাই লগৰীয়াকেইজনে সৈতে বহি দহ-পঁচিশ বা পাশা খেলায় অথবা ফুচুৰি আৰু ধেমেলীয়া কথা-বতৰা পাতে আৰু তাৰ লগে লগে মদ-ফটিকা উৰায়। ভোজনৰ সময় হ’লে ভোজন ব্যৱহাৰ চলাৰ পিছত ৰজা শয়ন খোঁটালীলৈ যায়। তাত আঘণী বা ভাদৈয়ে ৰজাৰ ভৰি-হাত টিপি দি শুশ্ৰূষা কৰিলে ৰজা নিদ্ৰা যায় আৰু এইদৰে মাজুলীত ৰজা চন্দ্ৰকান্ত সিংহই প্ৰায় কুৰিদিন কটালে।

&lt;section end=&quot;B&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;C&quot; /&gt;{{center|{{larger|'''বিংশ অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''ৰজাৰ মাজুলীত বিবাহ'''}}}}
{{gap}}চিকাৰ খেতি ফুৰাৰ লগে লগে সৎৰাম চাৰিঙীয়া ফুকনে মনে মনে পুৱা, গধূলি, ভাটিবেলা এই তিনিও প্ৰসংগতে ৰজাৰ নিমিত্তে ৰাণী এগৰাকী মনোনীত কৰা কামটো পাহৰা নাছিল। তেওঁ চাই-মেলি বেঙেনাআটী সত্ৰৰ গৃহস্থী গোসাঁই এগৰাকীৰ অতি সুন্দৰী মাহিন্দ্ৰী নামৰ গাভৰুগৰাকী দেখি তেওঁকে ৰজালৈ উপযুক্ত ভাবি কথাটো গোসাঁইজনক জনালে। গোসাঁয়ে সৎৰাম ফুকনৰ প্ৰস্তাৱ শুনি জীয়েকক ৰজাৰ ৰাণী হ’বলৈ দিবলৈ সন্মতি জনালে। সৎৰামে তেওঁৰ
&lt;section end=&quot;C&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mlths51ir4ac35iqcobn147t4fraroc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/২৯</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71602</id>
    <revision>
      <id>254997</id>
      <parentid>194988</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T13:53:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>BabulB</username>
        <id>104</id>
      </contributor>
      <comment>/* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */</comment>
      <origin>254997</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4610" sha1="eoxjgq93unfdi79uqrs2oksyc4mwk44" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;BabulB&quot; /&gt;{{rh|২৬|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;A&quot; /&gt;হ'বই। সেইদেখি গোহাঁইদেৱে ৰহদৈক বিয়া কৰাই অনৰ্থ নঘটাবা। তাইক ৰাখনীস্বৰূপে ৰাখিব পাৰা।

{{gap}}ৰজা—তাই সেইটোত মান্তি নহয়।

{{gap}}ৰাজমাও—তেন্তে তাইক বিদায় দি আমাৰ সাতঘৰীয়া আহোমৰ ঘৰৰ জীয়ৰী এজনী বিয়া কৰোৱা।

{{gap}}ৰজা—আইদেউতা! এতিয়া সেৱাহে জনালোঁ। বাৰু ৰহদৈক মই সদ্যহতে বিয়া নকৰাওঁ। মই আন এজনী ভাল ঘৰৰ জীয়ৰী বাৰু বিয়া কৰাম।

{{gap}}এই বুলি কৈ ৰজা উঠি গ'ল।

&lt;section end=&quot;A&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;B&quot; /&gt;{{center|{{larger|অষ্টাদশ অধ্যায়}}}}
{{center|{{larger|ৰজাৰ মাজুলীলৈ গমন}}}}
{{gap}}ৰাজমাও দেউতাৰ সৈতে কথা-বতৰা হোৱাৰ দুদিনৰ পিছত চন্দ্ৰকান্ত সিংহ স্বৰ্গদেৱে সৎৰামৰ হতুৱাই দয়াৰামক বিচাৰি আনিবলৈ চোৰাংচোৱা লগাই, নিজে লগত সৎৰাম, জয়ৰাম, মনাই, শান্তিৰাম এই চাৰিজন আৰু হাতী, ঘোঁৰা, দোলা, হিলৈদাৰী, ভাদৈ আৰু আঘণী লিগিৰী, লিকচৌ সমস্ত লৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত সাজি থোৱা বাহৰত প্ৰথম দিনা ৰ'লগৈ। পিছদিনা হাতীবিলাক নৈত সাঁতোৰাই পাৰ
কৰালে। দুপৰীয়া খাই-বৈ ৰজাই সসৈন্যে সজাই থোৱা নাৱত উঠি ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হ'ল। ৰজা মাজুলীলৈ অহা শুনি ৰজা যি ঘাটত চাপিব তাত লোকে লোকাৰণ্য হ'ল। গোটেইবিলাক সত্ৰৰে অধিকাৰ পুৰুষসকলে পূৰ্বাপৰ দস্তুৰ মতে দোলা, ঘোঁৰা, হাতী ইত্যাদিত উঠি আহি নৈৰ ঘাটত ৰজালৈ বাট চাই ৰ'ল। ৰজাৰ নাও যথাসময়ত ঘাট চাপিল। ৰজাই নাৱৰ পৰা পয়োভৰেৰে বনাত পাৰি দিয়া বাটেৰে
নামি ওপৰলৈ উঠিল। পোনেই চাৰিসত্ৰীয়া অধিকাৰ চাৰিজনে, তাৰ পিছত কমলাবাৰী, বেঙেনাআটী, আঁহতগুৰি এইসকল সত্ৰৰো অধিকাৰসকলে ৰজাক নিৰ্মালি দি আশীৰ্বাদ কৰি ৰজাৰ কুশল-মংগল বাতৰি সুধিলে। ৰজাৰ ফালৰ পৰা সৎৰামে এই সমস্তৰে উত্তৰ দিলে। তাৰ পিছত ৰজাই সৎৰামৰ হতুৱাই প্ৰভুসকল কেনে আছে, সত্ৰ-সভা কেনে চলিছে এইবিলাক বাতৰি লৈ আৰু ৰজা যে মাজুলীত অতি কমেও এমাহ থাকিব আৰু সত্ৰসকলে পূৰ্বাপৰ ৰীতিমতে ৰজাক যে ৰোজ দিব লাগিব এইবিলাক কথা জনাই ৰজাই ঘাটৰ পৰা অধিকাৰসকলক বিদায় দিলে। তাৰ পিছত সেই অপৰিচিত ৰাইজৰ জয়ধ্বনিৰ মাজত ৰজা গৈ পাতি ৰখা কিংখাপ মণ্ডিত সোণৰ চুলা লগোৱা কেঁকোৰা দোলাত উঠিল। ৰাইজে “জয় স্বৰ্গদেৱৰ জয়” বুলি ধ্বনি কৰিলে। আগে আগে জোঁৰ, কালি, খোল, মৃদংগ,
&lt;section end=&quot;B&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>eoxjgq93unfdi79uqrs2oksyc4mwk44</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>255036</id>
      <parentid>254997</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T20:47:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255036</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4634" sha1="31v5onj0lf81316sq0gm3kzfp3wnndh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh|২৬|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;A&quot; /&gt;হ’বই। সেইদেখি গোহাঁইদেৱে ৰহদৈক বিয়া কৰাই অনৰ্থ নঘটাবা। তাইক ৰাখনীস্বৰূপে ৰাখিব পাৰা।

{{gap}}ৰজা—তাই সেইটোত মান্তি নহয়।

{{gap}}ৰাজমাও—তেন্তে তাইক বিদায় দি আমাৰ সাতঘৰীয়া আহোমৰ ঘৰৰ জীয়ৰী এজনী বিয়া কৰোৱা।

{{gap}}ৰজা—আইদেউতা! এতিয়া সেৱাহে জনালোঁ। বাৰু ৰহদৈক মই সদ্যহতে বিয়া নকৰাওঁ। মই আন এজনী ভাল ঘৰৰ জীয়ৰী বাৰু বিয়া কৰাম।

{{gap}}এই বুলি কৈ ৰজা উঠি গ’ল।

&lt;section end=&quot;A&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;B&quot; /&gt;{{center|{{larger|'''অষ্টাদশ অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''ৰজাৰ মাজুলীলৈ গমন'''}}}}
{{gap}}ৰাজমাও দেউতাৰ সৈতে কথা-বতৰা হোৱাৰ দুদিনৰ পিছত চন্দ্ৰকান্ত সিংহ স্বৰ্গদেৱে সৎৰামৰ হতুৱাই দয়াৰামক বিচাৰি আনিবলৈ চোৰাংচোৱা লগাই, নিজে লগত সৎৰাম, জয়ৰাম, মনাই, শান্তিৰাম এই চাৰিজন আৰু হাতী, ঘোঁৰা, দোলা, হিলৈদাৰী, ভাদৈ আৰু আঘণী লিগিৰী, লিকচৌ সমস্ত লৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত সাজি থোৱা বাহৰত প্ৰথম দিনা ৰ’লগৈ। পিছদিনা হাতীবিলাক নৈত সাঁতোৰাই পাৰ কৰালে। দুপৰীয়া খাই-বৈ ৰজাই সসৈন্যে সজাই থোৱা নাৱত উঠি ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হ’ল। ৰজা মাজুলীলৈ অহা শুনি ৰজা যি ঘাটত চাপিব তাত লোকে লোকাৰণ্য হ’ল। গোটেইবিলাক সত্ৰৰে অধিকাৰ পুৰুষসকলে পূৰ্বাপৰ দস্তুৰ মতে দোলা, ঘোঁৰা, হাতী ইত্যাদিত উঠি আহি নৈৰ ঘাটত ৰজালৈ বাট চাই ৰ’ল। ৰজাৰ নাও যথাসময়ত ঘাট চাপিল। ৰজাই নাৱৰ পৰা পয়োভৰেৰে বনাত পাৰি দিয়া বাটেৰে নামি ওপৰলৈ উঠিল। পোনেই চাৰিসত্ৰীয়া অধিকাৰ চাৰিজনে, তাৰ পিছত কমলাবাৰী, বেঙেনাআটী, আঁহতগুৰি এইসকল সত্ৰৰো অধিকাৰসকলে ৰজাক নিৰ্মালি দি আশীৰ্বাদ কৰি ৰজাৰ কুশল-মংগল বাতৰি সুধিলে। ৰজাৰ ফালৰ পৰা সৎৰামে এই সমস্তৰে উত্তৰ দিলে। তাৰ পিছত ৰজাই সৎৰামৰ হতুৱাই প্ৰভুসকল কেনে আছে, সত্ৰ-সভা কেনে চলিছে এইবিলাক বাতৰি লৈ আৰু ৰজা যে মাজুলীত অতি কমেও এমাহ থাকিব আৰু সত্ৰসকলে পূৰ্বাপৰ ৰীতিমতে ৰজাক যে ৰোজ দিব লাগিব এইবিলাক কথা জনাই ৰজাই ঘাটৰ পৰা অধিকাৰসকলক বিদায় দিলে। তাৰ পিছত সেই অপৰিচিত ৰাইজৰ জয়ধ্বনিৰ মাজত ৰজা গৈ পাতি ৰখা কিংখাপ মণ্ডিত সোণৰ চুলা লগোৱা কেঁকোৰা দোলাত উঠিল। ৰাইজে “জয় স্বৰ্গদেৱৰ জয়” বুলি ধ্বনি কৰিলে। আগে আগে জোঁৰ, কালি, খোল, মৃদংগ,
&lt;section end=&quot;B&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>31v5onj0lf81316sq0gm3kzfp3wnndh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/২৮</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71603</id>
    <revision>
      <id>255035</id>
      <parentid>254934</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T20:44:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255035</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4609" sha1="k2fk01t17cyhyweo5bh1vntyrcehhvk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|২৫}}&lt;/noinclude&gt;দেউতা! মই কথা এটা সুধিব আহিলো।”

{{gap}}ৰাজমাও—কি কথা কোৱা মোৰ গোহাঁইদেৱ?

{{gap}}ৰজা—আইদেউতা! মই মোৰ হাতধৰি এই ৰহদৈ নামৰ লিগিৰীজনীক বিয়া কৰাই ৰাণী পাতিব খোজোঁ।

{{gap}}ৰাজমাও—চিঃ গোহাঁইদেৱ! তোমাৰ নজৰ ইমান হীন হ’লনে? তাই দেখিবলৈ ধুনীয়া হ’লেও কাঁড়ী পাইকৰ ঘৰৰ জীয়ৰী। তাইক ৰাণী পাতিলে আমাৰ মান-মৰ্যাদাৰ হানি হ’ব।

{{gap}}ৰজা—কেলেই আইদেউতা? আমাৰ আদিপুৰুষ চুকাফা আৰু তেওঁৰ লগৰ সাতঘৰীয়া আহোমে জানো নিজ নিজ তিৰোতা লগত লৈ আহিছিল? তেওঁবিলাকে এই দেশৰে হিন্দুৰ জীয়ৰীবিলাকক ধৰি ধৰি বিয়া কৰোৱা নাছিলনে?

{{gap}}ৰাজমাও—গোহাঁইদেৱে যিটো কৈছে সেইটো সঁচা। পিছত আজিকালি দেখোন আমাৰ নিজৰ জাতিৰে আমাৰ সাতঘৰীয়া আহোমৰ {{SIC|ভিৰতে|ভিতৰতে}} দেখিবলৈ ধুনীয়া গাভৰু ঢেৰ আছে। গোহাঁইদেৱে আদেশ কৰিলে ম‍ই সাতঘৰীয়া আহোম ডাঙৰীয়াসকলৰ যিমানবিলাক ধুনীয়া ধুনীয়া গাভৰু আছে, সমস্তকে ইয়ালৈ মতাই আনো। এজনী এজনীকৈ চাই যিজনীয়েই তোমাৰ চকুত লাগে সেইজনীকে বিয়া কৰোৱাম। এজনী নালাগে গোহাঁইদেৱে ইচ্ছা কৰিলে দুই-তিনিজনীকো বিয়া কৰোৱাম।

{{gap}}ৰজা—আইদেউ! মই জানো আমাৰ নিজৰ জাতৰ গাভৰুৰ অভাৱ নাই। কিন্তু আইদেউতা! মই ৰহদৈক বৰ ৰূপহী দেখি বিয়া কৰাব খোজোঁ।

{{gap}}ৰাজমাও—তাই যদি তোমাৰ চকুত ইমানকৈ লাগিছে তেন্তে তাইক ৰাখনীকৈ ৰাখিব পাৰা। ৰাণী হ’লে পাতিব নোৱৰা। তাইক ৰাণী পাতিলে কথা বিষম হ’ব। তিনিওজনা ডাঙৰীয়াই বেয়া পাব। আমাৰ মান-মৰ্যাদা হানি হ’ব।

{{gap}}ৰজা—কিয় আইদেউতা! আমাৰ উপৰিপুৰুষ শিৱসিংহ স্বৰ্গদেৱে দেখোন নটৰ জীয়ৰী ফুলেশ্বৰীক ঘাই-ৰাণী পাতিছিল। তেতিয়ানো আমাৰ আহোম ৰজাৰ মান-মৰ্যাদাৰ হানি হোৱা নাছিলনে?

{{gap}}ৰাজমাও—হানি যে হৈছিলেই তদুপৰি আমাৰ নিজৰ জাতক অমান্য কৰি নটৰ জীয়ৰীক ৰজাই মদগৰ্বত বিয়া কৰোৱাৰ ফলেৰে আহোম ৰাজ্য সেই সময়ৰ পৰা ধ্বংস হোৱা নাইনে? ফুলেশ্বৰীয়ে বল কৰি মোৱামৰীয়া মহন্তক দেৱী সেৱা কৰোৱা আৰু ম’হৰ তেজেৰে কপালত ফোঁট দিয়াৰ ফলত মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ হোৱা নাছিলনে? হেজাৰ হওক সৰু মানুহৰ ঘৰৰ জীয়ৰীৰ সৰু মন। ডাঙৰৰ ঘৰৰ জীয়ৰী দেখিবলৈ সিমান ধুনীয়া নহ’লেও—আন কোনো দোষ থাকিলেও—মন ডাঙৰ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k2fk01t17cyhyweo5bh1vntyrcehhvk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/২৭</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71604</id>
    <revision>
      <id>255034</id>
      <parentid>254813</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T20:41:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255034</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4745" sha1="10mszklp2lipf2x1xioy8jxh6rkkir4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh|২৪|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ৰহদৈ—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ। বেটীক স্বৰ্গদেৱে কাটিবও পাৰে মাৰিবও পাৰে। কিন্তু মই সেইটো কৰিলে বেচাৰা দয়াৰামৰ যে আশা ছেদ হ’ব। অলপতে মোৰ পিতাদেৱে মোক চাবলৈ আহোঁতে দয়াৰামৰ কথা সোধোঁতে কৈছে দয়াৰাম হেনো মোৰ শোকতে ক’লৈ গ’ল, ক’ত মৰিল, কি হ’ল কেৱে ক’ব নোৱাৰে।

{{gap}}এই বুলি কৈ ৰহদৈয়ে চকু চলচলীয়া কৰিলে।

{{gap}}ৰজা—ৰহদৈ! তোৰ কথা শুনি ম‍ই দুখ পাইছোঁ। বাৰু ম‍ই যদি তোক বিয়া কৰাই মোৰ ৰাণী পাতো তেনেহ’লেও দয়াৰামক নাপাহৰিবিনে?

{{gap}}ৰহদৈ—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! দুখুনী ৰহদৈ সামান্য ভকতৰ জীয়ৰী হৈ ইন্দ্ৰবংশী স্বৰ্গদেৱৰ যোগ্যা হ’ব নোৱাৰোঁ। বিশেষ মই দয়াৰামক পাহৰিব নোৱাৰিম।

{{gap}}ৰজা—বাৰু মই যদি চোৰাংচোৱা মেলি দয়াৰামক বিচাৰি আনি তোৰে সৈতে সমিল-মিল কৰি তাক আন এজনী ধুনীয়া গাভৰু বিয়া কৰাই দিওঁ তেতিয়া তই মোক ভাল পাবিনে? মোৰ ৰাণী হ’বিনে?

{{gap}}ৰহদৈ—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে যদি দয়াৰামক আনি তাৰ মন পৰীক্ষা কৰি তাক আন এজনী বিয়া কৰাই দিয়ে আৰু সিও তাত সন্মত হৈ মোক ত্যাগ কৰে তেতিয়া এই বেটীয়ে স্বৰ্গদেৱৰ চৰণ সেৱা কৰিবলৈ পিছ নুহুঁহকিম। স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰক ভাল পাম।

{{gap}}ৰজা—তেন্তে ৰহদৈ মই দয়াৰাম বিচৰাওঁ। পিছত মোক এটা চুমাকে হ’লে দিবিনে?

{{gap}}ৰহদৈ—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰৰ বিধিমতে ৰাণী নোহোৱালৈকে বেটীয়ে স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰক বেটীৰ মুখখন আগবঢ়াব নোৱাৰে। বেটীয়ে স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰৰ বেটীস্বৰূপে—ৰাজভক্ত প্ৰজাস্বৰূপে স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰৰ পদত চুম্বন কৰোঁ।

{{gap}}এই বুলি কৈ ৰহদৈয়ে ৰজাৰ দুয়ো ভৰিত দুটা চুমা খালে। ৰজাই ৰহদৈৰ কথা আৰু আচৰণত পৰম প্ৰীত হৈ ৰহদৈৰ মূৰত থপৰিয়াই ক’লে—“বাৰু ৰহদৈ, এদিন নহয় এদিন তোক মোৰ ৰাণী কৰিম। অৱশ্যে ম‍ই আগেয়ে দয়াৰামক আনি তাৰ মন দোছোৰা ফালে ঢাল খুৱাই লৈহে তোৰ প্ৰেম বিচাৰিম। কিয়নো আমাৰ ইন্দ্ৰবংশী ৰজাসকলৰ দস্তুৰ আছে যে ৰজাই কাৰো পেলনীয়া যোৱা (কায়ৰ বা মনৰে হওক) গ্ৰহণ নকৰে। তোৰ মোলৈ একান্ত প্ৰেম নহ’লে মই তোক ৰাণী কৰিব নোৱাৰোঁ।”


{{center|{{larger|'''সপ্তদশ অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''ৰজা আৰু ৰাজমাও দেউতা'''}}}}

{{gap}}পিছদিনা ৰাতিপুৱা ৰজা শয্যাৰ পৰা উঠি মুখ-হাত ধুই অলপ জা-জলপান খাই ৰাজমাও দেউতাৰ ওচৰলৈ গ’ল আৰু ৰাজমাৱক সেৱা কৰি জনালে—“আই&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>10mszklp2lipf2x1xioy8jxh6rkkir4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/২৬</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71605</id>
    <revision>
      <id>255033</id>
      <parentid>254812</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T20:38:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255033</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4444" sha1="cbnriwvcc12iihlb0q2tcecjxuqb7ww" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|২৩}}&lt;/noinclude&gt;আনিলে। ৰহদৈয়ে আঁঠু লৈ ৰজাক সেৱা জনোৱাত ৰজাই ক’লে—“ৰহদৈ, মই আজি তোক কথা এটা সুধিব খোজোঁ। তই আচঁল সঁচা কথা ক’বিনে?”

{{gap}}ৰহদৈ—কম স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ।

{{gap}}ৰজা—তই মাৰ-বাপেৰৰ ঘৰত থাকোঁতে সেই যে ডেকাটোৰে সৈতে উমলি-জামলি ফুৰিছিলি তাৰ সৈতে কোনো দিন তোৰ হাত-বাত হোৱা নাছিলনে?

{{gap}}ৰহদৈ—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ’ কি হাত-বাত বা বেটীয়ে বুজিব পৰা নাই।

{{gap}}ৰজা—অৰ্থাৎ কানো দিন চ’তত নিশা বিহুত নাচোঁতে তই তাৰ তিৰোতা হোৱা নাছিলিনে?

{{gap}}ৰহদৈ—(তললৈ মূৰ কৰি নিৰুত্তৰ)

{{gap}}ৰজা—ক ৰহদৈ সঁচা কথা ক!

{{gap}}ৰহদৈ―(সেপ ঢুকি) স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! এতিয়ালৈকেতো বেটীক আই-বোপায়ে তালৈ বিয়াকে দিব পৰা নাই নহয়।

{{gap}}ৰজা— বিয়া নোহোৱাকৈয়ে জানো ডেকাই গাভৰুৰ লগত সহবাস নকৰে?

{{gap}}ৰহদৈ—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে কি সহবাসৰ কথা কয় বেটীয়ে বুজিব নোৱাৰোঁ। গাঁৱে-ভূঁয়ে নাচোঁতে বাগোঁতে কোনো ডেকাই গাভৰুক ভাল পাই সেই কথা তাইক জনাই তাই তালৈ আহিবনে নাহিব অথবা বিয়া সোমাবনে নোসোমাব এনেকুৱা কথা সোধে। পিছত সন্মতি জনালে সেই গাভৰুৰ লগত সেই ডেকাৰ যেনে-তেনে বিয়া হয়।

{{gap}}ৰজা—কিয় সতাই সখিয়ে দেখোন কৈছে যে বিয়া নোহোৱাকৈয়ে অনেক গাভৰুৱে ডেকাই সৈতে নিশা চ’তৰ বিহুত মতা-মাইকী হয় আৰু শেষত তেনেকুৱা গাভৰুও আন ডেকালৈ যায় আৰু তেনেকুৱা ডেকায়ো আন গাভৰু আনে বা বিয়া কৰায়।

{{gap}}ৰহদৈ—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! সৎৰাম ফুকনৰ নিচিনাজনৰ লগত অথবা নগৰৰ ডেকাই গাভৰুৱে তেনেকুৱা কৰিলেও কৰিব পাৰে বেটীয়ে সেইটো নাজানো; কিন্তু আমাৰ গাঁৱত হ’লে তেনেকুৱা পাপাচাৰ নহয়। যি গাভৰুৱে বিহুত বা আন সময়ত কোনো ডেকাক কথা দিয়ে সেই গাভৰু সেইজনলৈ যাবই যাব।

{{gap}}ৰজা—তেন্তে তয়ো সেইদৰে তোৰ সেই ডেকাটোক কথা দিছিলিনে?

{{gap}}ৰহদৈ—সি বৰ নৈৰ পানী চুই শপত কাঢ়িছিল যে সি মোক বাদে আন কাকো বিয়া নকৰাব। মোক নাপালে হেনো সি হয় নৈত জাঁপ মাৰিব নতুবা বৰাগী হ’ব।

{{gap}}ৰজা—পিছত ৰহদৈ! তোক ম‍ই কথা এটা কওঁ। ম‍ই তোৰ ৰূপত ভোল গৈয়ে তোৰ মাক-বাপেৰক ধন-বিত দি কিনি আনিছোঁ। মই তোৰ ৰূপত বলিয়া। তই দয়াৰামলৈ পাহৰি মোত ভজ।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cbnriwvcc12iihlb0q2tcecjxuqb7ww</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/২৫</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71606</id>
    <revision>
      <id>255032</id>
      <parentid>254787</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T20:35:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল।</comment>
      <origin>255032</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4890" sha1="4bpj7v966yadams0pv2futfim3ucxne" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh|২২|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;A&quot; /&gt;{{gap}}সৎৰাম—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে কৰোঁ বুলিলে যি ইচ্ছা তাকে কৰিব পাৰে। তথাপি বন্দীয়ে কথা একাষাৰ জনাব খোজোঁ।

{{gap}}ৰজা—কি কথা নিৰ্ভয়ে জনোৱা।

{{gap}}সৎৰাম—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ। ৰহদৈ লিগিৰী নিচেই সামান্য কাঁড়ী পাইকৰ ঘৰৰ জীয়ৰী। তাইক ৰাণী পাতিলে অনৰ্থ ঘটিব পাৰে। আমাৰ আপই চুই-খায়ে নাযাব। বোধকৰো বৰগোহাঁই আৰু বৰপাত্ৰগোহাঁয়ো সন্মত নহ’ব। এনেয়ে বুঢ়াগোহাঁয়ে স্বৰ্গদেৱক ভাঙি নিজে ৰজা হ’বলৈ চেলু বিচাৰি আছে। পিছত স্বৰ্গদেৱে এই কাম কৰিলে সি তাৰ ইচ্ছা পূৰ কৰিবলৈ সুবিধা পাব। সেইদেখি বন্দীয়ে জনাওঁ স্বৰ্গদেৱে তাইক ৰাখনীস্বৰূপে ৰাখি আমাৰ সাতঘৰীয়া আহোম ডাঙৰীয়া এজনৰ জীয়ৰী এজনীকে বিয়া কৰাওক। ৰাজমাৱকো স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে এই বিষয়ে সুধি-পুছি চাওক।

{{gap}}ৰজা—আইদেউতাক অৱশ্যে জনাম। পিছত ৰহদৈ লিগিৰীক যেতিয়াই এটা ডেকালৈ খোজা-বঢ়া কৰাৰ পিছত মোৰ ইয়ালৈ অনা হৈছে তেতিয়াই তাইক ৰাণী নকৰাকৈ তাই যে মোৰ ৰাখনী হ’বলৈ সম্মত হ’ব এইটোও মই আশা কৰিব নোৱাৰোঁ। বিশেষ তুমিয়ে দেখোন কৈছা তাই হেনো সেই ডেকাটোৰ লগত সৰুৰে পৰা একেলগে নাচি-বাগি ডাঙৰ হৈছে।

{{gap}}সৎৰাম—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! ল’ৰাকালিত কি ডেকা কি গাভৰুৱে মাছ মাৰোঁতে, ভূই ৰোওতে, বিহু গাওঁতে আৰু নাচোঁতে যি প্ৰেমৰ আলাপ কৰে তাৰ মূল্য একো নাই। ভাগ্য-চকৰিয়ে কেনি নিয়ে তাৰ ঠিকনা নাই। যেতিয়ালৈকে তিৰোতা পুৰুষৰ শয্যাশায়িনী নহয় তেতিয়ালৈকে সেই তিৰোতা বা গাভৰুৰ প্ৰেম সেইজনা পুৰুষলৈ স্থায়ী নহয়। ৰহদৈয়ে যি স্থলত দয়াৰামৰ তিৰোতা হৈ পোৱা নাই সেই স্থলত তাইৰ দয়াৰামলৈ প্ৰেম স্থায়ী নহয়। স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে অলপ ফুচুলিয়াই তাইক প্ৰেম-সম্ভাষণ কৰিলেই তাই স্বৰ্গদেৱক ভজিব। এবাৰ ভজিলেই পিছত তাই স্বৰ্গদেৱে যিভাবে ৰাখো বোলে সেইভাবেই ৰ’ব।

{{gap}}ৰজা—সখি! তেন্তে মই তাইকো এবাৰ জোকাই চাওঁ—তাৰ পিছত আইদেউতাকো সুধি-পুছি আকৌ যি হয় তোমাক জনাম।

{{gap}}সৎৰাম—ভাল স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ। এতিয়া বন্দী বিদায় হ’মনে?

{{gap}}ৰজা—হ’ব পাৰা।

&lt;section end=&quot;A&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;B&quot; /&gt;{{center|{{larger|'''ষোড়শ অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''ৰজা আৰু ৰহদৈ'''}}}}

{{gap}}সৎৰামৰ বিদায় দি উঠি ৰজাই তেওঁৰ আঠ বছৰ বয়সীয়া সাধনী নামৰ হাতধৰি লিগিৰীজনীক ৰহদৈক ৰংচ’ৰালৈ মাতি আনিব পঠালে। সাধনীয়ে গৈ ৰহদৈক মাতি
&lt;section end=&quot;B&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4bpj7v966yadams0pv2futfim3ucxne</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/২৪</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71607</id>
    <revision>
      <id>255031</id>
      <parentid>254783</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T20:32:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল।</comment>
      <origin>255031</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4633" sha1="t9nxlqv37e9ypj42ii260c9dmwrkogs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|২১}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;A&quot; /&gt;{{center|{{larger|'''চতুৰ্দশ অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''দয়াৰাম'''}}}}

{{gap}}যিদিনাখন ৰহদৈক ৰজাঘৰলৈ লৈ গৈছিল সেইদিনা দয়াৰাম ঘৰত নাছিল। দয়াৰাম প্ৰায় এবেলাৰ বাবে আঁতৰ শালমৰা গাঁৱত থকা মোমায়েকৰ ঘৰলৈ গৈছিল। পিছদিনা মোমায়েকৰ ঘৰৰ পৰা উলটি আহি ঘৰ পাই যেতিয়া শুনিলে ৰহদৈক ৰজাঘৰৰ চাওডাং আৰু কটকীয়ে লৈ গ’ল, তেতিয়া সি মৰ্মান্তিক দুখ পাই মুছ্‌কঁছ্‌ গ’ল। তাৰ পিছত বাপেক আৰু মাহীমাকৰ আঁৰে আঁৰে কান্দি দুনিশামান ঘৰত থাকি ঘৰৰ পৰা চাউল, চৰু আৰু অলপ ধন-বিত হাতত লৈ কোনোৰকমে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈ পাৰ হৈ ৰজাৰ নগৰলৈ আহিল আৰু ৰহদৈক এবাৰ মাথোঁ হ’লেও লগ পাবলৈ আশা কৰি কুৰিদিন মানলৈকে ৰজাৰ হাউলিৰ {{SIC|চাৰিওকাৰ্যে |চাৰিওকাষে}} ঘূৰি ফুৰিব ধৰিলে। কিন্তু তাৰ সমস্ত চেষ্টা বিফল হ’ল। ৰজাৰ হাউলিৰ ভিতৰলৈ অচিনাকী মানুহ সোমাবৰ কোনো সাধ্য নাই। বাটচ’ৰাত পৰীয়া। বিনা অনুমতিত ৰজাৰ হাউলিৰ ভিতৰৰ পৰা পৰুৱা-পিপৰা এটাও ওলাব নোৱাৰে। কুৰি দিনে ঘূৰি-পকিও ৰহদৈক নেদেখি বেচেৰাই নিজৰ মনৰ দুখ মনতে সামৰি ঘৰলৈ উলটিল। ঘৰত মাহচেৰেকমান বন-বাৰী একো নকৰি প্ৰায় নেখাই-নলৈ অলিয়ালি-বলিয়ালি কৰি কটালে। অৱশেষত এদিন বাপেক-মাহীয়েক কাকো একো নকৈ নিৰুদ্দেশ হ’ল। বাপেকে অনেক বিচাৰিও দয়াৰামক নাপালে। কোৱা বাহুল্য ধনীৰামে ৰতিকান্তৰ পৰা ভাৰত দিয়া বস্তুবিলাকৰ মূল্যস্বৰূপে ৰূপ একুৰি লৈ পুত্ৰশোক সামৰিলে।

&lt;section end=&quot;A&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;B&quot; /&gt;{{center|{{larger|'''পঞ্চদশ অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''ৰজা আৰু সৎৰাম'''}}}}

{{gap}}ৰজাঘৰত থকাৰ পাঁচ মাহমানৰ মূৰতে অৰ্থাৎ ফাগুনৰ পাঁচদিন যাওতে ৰহদৈয়ে ৰজাঘৰতে কইনা-কাল পালে। হিন্দুৰ দস্তুৰমতে তাই সাতদিনলৈকে ব্ৰত ধৰি নিজৰ খোঁটালীতে সোমাই ৰ’ল। লগৰ ভাদৈ আৰু আঘণীয়ে তাইক সেইকেইদিন উপহাৰ-কাৰণ খাবলৈ যোগাৰ কৰি দিলে আৰু সাতদিনৰ দিনা তাইক নোৱাই-ধুৱাই শুচি কৰিলে। কইনা-কাল পাই উঠিবৰে পৰা তাই দিনক দিনে আৰু ধুনীয়া হ’বলৈ ধৰিলে। তাই ৰূপে ভুৱনমোহিনী হ’ব ধৰাত তাইৰ ৰূপত ৰজা দিনক দিনে আকৃষ্ট হৈ এদিন ৰজাই তেওঁৰ লগৰীয়া সখি সৎৰামক অকলৈ মাতি আনি সুধিলে—“সতাই সখি, মই ৰহদৈক চকলং পাতি বিয়া কৰাই ৰাণী কৰিব খোজোঁ, তুমি কি কোৱা?”
{{nop}}&lt;section end=&quot;B&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t9nxlqv37e9ypj42ii260c9dmwrkogs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/২৩</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71608</id>
    <revision>
      <id>255026</id>
      <parentid>254670</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:24:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255026</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3241" sha1="pdiws6bow27xkao2e7iyf942vk0w94z" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh|২০|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ৰাজমাও—তোৰ মাৰ-বাপেৰ আছে?

{{gap}}ৰহদৈ—আছে।

{{gap}}ৰাজমাও—ভাই-ককাই একা?

{{gap}}ৰহদৈ—একেটা সৰু ভাই আছে।

{{gap}}ৰাজমাও—তোৰ জাতি-কুল কি?

{{gap}}ৰহদৈ—সোণাৰি কলিতা।

{{gap}}ৰাজমাও— তোক ৰজাই হাতধৰি লিগিৰি পাতিছে।

{{gap}}ৰহদৈ—হয় দেউতা ঈশ্বৰী! পিছত হাতধৰি লিগিৰীৰ বা কাম কি?

{{gap}}ৰাজমাও— তোক ৰজাই যেতিয়া যিটো কাম পাছে সেইটো কৰিব লাগিব। যেনে—ৰজাই যদি কয় লিগিৰী তই চাংমাইক সুধি আহ ভোজন মেলৰ সময় হৈছেনে—তই তেতিয়াই সুধি আহি ৰজাক আঁঠু লৈ জনাব লাগিব হৈছে নে নাই হোৱা। মুঠৰ ওপৰত ৰজাই যেতিয়াই যিটো কাম পাছে কৰিব লাগিব।

{{gap}}ৰহদৈ— স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰী! ৰজাৰ কথামতে যদি কাম নকৰো বা কৰিব নোৱাৰো তেন্তে!

{{gap}}ৰাজমাও—তেন্তে ৰজাই তোক কাটি পেলাব পাৰে।

{{gap}}ৰহদৈ—গা-মূৰ অসুখ থাকিলে?

{{gap}}ৰাজমাও—আগধৰি আঁঠু লৈ জনাব লাগিব। তেনেকুৱা কৰিলে ৰজাই বুজি-সুজি তোক জিৰাবলৈ দিব।

{{gap}}ৰহদৈ—দেউতা ঈশ্বৰী! মোৰ ভয় লাগিছে। মোৰ ইয়াত কেৱে নাই। জানোবা কেতিয়াবা কিবা জগৰ লগাওঁ।

{{gap}}ৰাজমাও—তই ভয় কৰিব নেলাগে। তই সততে মোৰ পৰা আশ্ৰয় আৰু সহায় পাবি। পিছত তই মোৰ এটা কাম কৰিব লাগিব। তেনেকুৱা হ’লে মই তোক মাৰৰ দৰে মৰম কৰিম।

{{gap}}ৰহদৈ—কি কাম বা কৰিব লাগে আজ্ঞা কৰক মাতৃ।

{{gap}}ৰাজমাও—সেইটো একো টান কাম নহয়। নিতৌ ৰজাৰ লগৰীয়া সৎৰাম, জয়ৰাম ইত্যাদি ডেকা ৰংচ’ৰালৈ আহি ৰজাৰে সৈতে কেনেকুৱা ধেমালি-ধুমুলা কৰে, কেনেকুৱা কথা-বতৰা পাতে মোক নিতৌ তই শুবৰ আগেয়ে আহি জনাবি।

{{gap}}ৰহদৈ—ভাল ঈশ্বৰী, সেইদৰে কৰিম।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pdiws6bow27xkao2e7iyf942vk0w94z</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/২২</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71609</id>
    <revision>
      <id>255027</id>
      <parentid>254668</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:27:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255027</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4308" sha1="cnvtl2uo37veqsw9ifcxlwq7e9f5dqr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৯}}&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ধনীৰাম—দেউ। এই ধনৰ এভাগ ৰতিকান্ত মেধিক দিব লাগিব—বাকীখিনিৰে সদ্যহতে এটা পাইক ধৰি ম’হ-গৰু চৰোৱাব লাগিব আৰু তিনি বছৰলৈ এই ধন বহি থাকিবনে?

{{gap}}কটকী—“হেৰ অবুজন গৰু, জীয়েৰ উলটি আহিলে জীয়েৰেনো ৰজাঘৰৰ পৰা শুদাহাতে আহিবনে? ৰজা-ৰাণীক কৈ ধন-বিত নানিবনে? যদি নানে বা আনিব নোৱাৰে তেন্তে নুঠিব জাতত। তাত কাৰনো দইন পৰিব?” এই কথা কৈ কটকী বাপু উঠিল। ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি কান্দি থকা ৰহদৈক মাজত কৰি লৈ কটকী আৰু চাওডাঙহঁত গ’ল। ৰতিকান্তে চকুৰ লো মচিলে। মাক কমলাপ্ৰিয়াই বিনাই বিনাই কান্দিলে। চাওডাঙহঁতে ৰহদৈক নৈ পাৰ কৰি নি সৎৰাম ফুকনক ভেটিলে। সৎৰামে নিজৰ মাক আৰু ভনীয়েকক লগত দি ৰহদৈক নি ৰজাক ভেটিলে। ৰজাই ৰহদৈক তেওঁৰ ঘাই লিগিৰীৰ বাব দি ৰাখিলে। লিখা বাহুল্য সৎৰামে দিয়া ছকুৰি ৰূপৰ চাৰিকুৰিহে কটকী বাপুৱে ৰতিকান্তক দিছিল। সৎৰামে ৰজাৰ পৰা দুশ ৰূপ লৈছিল।


{{center|{{larger|'''ত্ৰয়োদশ অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''ৰজাঘৰত'''}}}}
{{gap}}ৰজাঘৰ পাবৰ দিনাই ৰহদৈয়ে মনৰ দুখত মাক-বাপেকলৈ মনত পৰি কান্দি কান্দি চুক এটাত বহি থাকোঁতে ৰাজমাৱে সেই পিনেদি আহি তাইৰ নিচিনা দীপলিপ ছোৱালী এজনীয়ে বহি বহি কান্দি থকা দেখি তাইক মাতি নিজৰ খোঁটালীলৈ নিলে আৰু তাত ৰাজমাৱে নিজৰ আসনত বহি তাইক সুধিলে—“হেৰ ছোৱালীজনী! তই ক’ৰ পৰা আহিছ? তোৰ নাম কি? তোৰ কোন কোন আছে? তই কেলেই কান্দিছ?”

{{gap}}ৰহদৈ—ঈশ্বৰী! মোক মাজুলীৰ কমলাবাৰী গাঁৱৰ পৰা ৰজাঘৰীয়া চাওডাং আৰু এজন কটকী বাপু গৈ আই-বোপাইৰ বুকুৰ পৰা কাঢ়ি আনি মোক সৎৰাম বোলা সেই চাৰিঙীয়া ফুকনজনৰ ঘৰলৈ আনিলে। চাৰিঙীয়া ফুকনজনে তেওঁৰ মাক আৰু ভনীয়েকক মোৰ লগত দি মোক লৈ আহি ৰজাক ভেটিলে। ৰজাই মোক কৈছে মই হেনো কিবা বোলে স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰৰ হাতধৰি লিগিৰী হ’লোঁ।

{{gap}}ৰাজমাও—অ’ মই বুজিলোঁ। তোক সেই সৎৰাম ফুকনে আনি ৰজাক দিছে। পিছত তইনো কান্দিছ কেলেই?

{{gap}}ৰহদৈ দেউতা ঈশ্বৰী! মোৰ আই-বোপাইলৈ মনত পৰিছে আৰু ইয়াত দেখোন মোৰ ভয় লাগিছে! হাতধৰি লিগিৰীনো কি মই তাকো বুজা নাই।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cnvtl2uo37veqsw9ifcxlwq7e9f5dqr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/২১</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71610</id>
    <revision>
      <id>255028</id>
      <parentid>254645</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:30:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল।</comment>
      <origin>255028</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4303" sha1="2uoofaqzt8espnkehmdew22u2icwux0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh|১৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;ক’লে— “হেৰ তই যাব নালাগে সদ্যহতে।”

{{gap}}ৰতিকান্ত—কেলেই মই লগতে লৈ গৈ থৈ আহিলে জানো কিবা জগৰ লাগিব?

{{gap}}কটকী—জগৰ লাগিবও পাৰে নালাগিবও পাৰে। ৰজাই আমাক আদেশ কৰিছে তোক টকা-শিকা দি সন্মত কৰায়েই হওক বা বল কৰিয়েই হওক তোৰ জীয়েৰক লৈ যাবলৈ। লগত তোক নিবলৈ কোৱা নাই। জানই দেখোঁ আমাৰ স্বৰ্গদেৱসকলৰ অলপতে জগৰ লাগে। পিছত জানোচা তোক লগত লৈ গ’লে অকল যে তোৰেই জগৰ লাগিব এনে নহয় আমিও বা জগৰত পৰোঁ সেই দেখিহে মানা কৰিছোঁ তই যাব নালাগে।

{{gap}}ৰতিকান্ত—তেন্তে দেউ! কাবৌটি কৰিছোঁ মোৰ এই অকালন জীয়ৰীজনীয়ে যেন একো দুখ নাপায়।

{{gap}}কটকী—হেৰ! তই চিন্তা নকৰিবি। তাই মহা সুখত থাকিব। মাজে মাজে তই কোনোপ্ৰকাৰে সৎৰাম চাৰিঙীয়া ফুকনক জনাই তেওঁৰ হতুৱাই ৰজাৰ পৰা অনুমতি লৈ ৰজাঘৰলৈ গৈ জীয়েৰক চাই-মেলিও আহিব পাৰিবি। যদি ৰজাৰ চকুত লাগে তেন্তে তাই গাভৰু হ’লে তাইক ৰাণীও কৰিব পাৰে। যদিহে ৰজাৰ চকুত নেলাগে অথবা তাইক ৰাণী কৰিব নোৱাৰে তেনেহ’লে ৰজাঘৰৰ পূৰ্বাপৰ নিয়মমতে তিনি বছৰৰ মূৰত তাইক আকৌ তহঁতকে ওলোটাই দিব।

{{gap}}ধনীৰাম—প্ৰভুদেৱ! তাই উলটি আহিলে তাইক আমাৰ জাতিৰ ভিতৰত ল’বনে?

{{gap}}কটকী—কেলেইনো নল’ব। আহোমসকলক আমি যেতিয়াই হিন্দু ধৰ্মৰ ভিতৰত লৈছোঁ। তেতিয়াই আহোমৰ সংসৰ্গত আমাৰ হিন্দু জাতিৰ মানুহ থাকিলেনো কেলেই জাতিকুল হেৰুৱাব?

{{gap}}ৰতিকান্ত—“প্ৰভুদেৱ! যদিও আমাৰ আহোমসকলক আপোনালোকে হিন্দু কৰিছে তথাপি দেখোন তেওঁলোকৰ আগত একো নক’লেও পিছত আপোনালোকৰ নিচিনা ব্ৰাহ্মণ-সজ্জনসকলেই আহোমক মেলেছ বুলি কয়।” হোজা ধনীৰামৰ এই কথাত আমাৰ কটকী বাপুৰ খং উঠি ক’লে—“হেৰ গৰু! যদি তোৰ সমাজে সহজে তাইক উলটি আহিলে {{SIC|নলয।নলয়}}, তেনেহ’লে এক চন্দ্ৰায়ণ পৰাচিত কৰাই ব্ৰাহ্মণক দান-দক্ষিণা কৰিলেই জাতিত উঠিব পাৰিব। তই ইয়াকো নুবুজনে?”

{{gap}}ধনীৰাম—বুজো প্ৰভুদেৱ! পিছত পা-পৰাচিত কৰোৱাবলৈ বামুণক খুৱাবলৈ গোট-জ্ঞাতিক ভোজ দিবলৈ ধননো পাম ক’ৰপৰা?

{{gap}}কটকী—হেৰ মহামূৰ্খ! এয়া ধন দিছো নহয়।
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2uoofaqzt8espnkehmdew22u2icwux0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/২০</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71611</id>
    <revision>
      <id>255030</id>
      <parentid>254642</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:40:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255030</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4850" sha1="brbsdp39teqvd6bmydq0546ly8ci97a" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৭}}&lt;/noinclude&gt;{{gap}}ৰতিকান্ত—ককাই, মোৰ নিচিনা দুখীয়া মানুহে পদ-মৰ্যাদা বিচৰাটো বাওনাই চন্দ্ৰ লগ পোৱাৰ দৰে কথা। আমি দুখীয়া মানুহ দুখীয়া অৱস্থাৰে থাকিহে ভাল পাওঁ।

{{gap}}৪ৰ্থ চাওডাং—হেৰ মূৰ্খ, তই বুজি পোৱা নাই নে তই নিজ ইচ্ছামতে নিদিলে আমি জীয়েৰক বল কৰি হ’লেও লৈ যাম। ৰজাৰ আজ্ঞা আমাৰ ওপৰত এইদৰেও আছে। সেই দেখি তই আৰু চুপতি মাৰি নাথাকিবি। ভালে ভালে জীয়েৰক খুৱাই-ধুৱাই পিন্ধাই-উৰাই উলিয়াই দে।

{{gap}}ৰতিকান্ত—(চকুলো টুকি টুকি) ম‍ই থিতাতে মৰিলোঁ। ৰজাই কাটে, সমুদ্ৰে বুৰায়। এনেস্থলত যদি ৰজাৰ এনেকুৱাহে আদেশ তেনেহ’লেনো মোৰ কি উপায় আছে। তিনি ত্ৰৈলোক্যৰ গৰাকী হৈ যদি স্বৰ্গদেৱে দুখীয়াৰ এই একেজনী জীয়ৰীকে বল কৰি হ’লেও নিবলৈ আদেশ দিছে, তেনেহ’লেনো মোৰ কি উপায় আছে। পিছত আপোনাসকলে তাইক নিলে ইফালে ধনীৰামে মোৰ ওচৰত খৰচ-বৰচ নল’বনে?

{{gap}}কটকী—তাৰো দিহা নলগাম বুলি ভাবিছনে? ধনীৰামৰ বাপেকৰো দাঁত নহ’ব ৰজাঘৰলৈ তোৰ জীয়ৰী দিয়াৰ বাবে ওপৰত খৰচ ল’বলৈ। তথাপি তহঁতৰ মন শাঁত কৰিবলৈ স্বৰ্গদেৱে তহঁতলৈ এই ৰূপ চাৰিকুৰিও জীয়েৰৰ বেচস্বৰূপে দি পঠিয়াইছে। হোঁ ল, আৰু জীয়েৰক বেগতে উলিয়াই দে। ভালে ভালে উলিয়াই যদি দিয় তেন্তে তই সম্পদ পাবি। মাজে মাজে ৰজাৰ ঘৰলৈ গৈ তাইক চাইমেলিও আহিব পাৰিবি। আমি বল কৰি নিবলৈ হ’লে তই ৰাজদ্ৰোহত পৰিবি, আৰু ৰাজদ্ৰোহত পৰিলে নাজাননে কি গতি হ’ব।সেইদেখি মনক বুজা। ভিতৰলৈ যা। জীয়েৰক বঢ়াই-বুজাই খুৱাই ধুৱাই কানি-কাপোৰ যি হয় এডোখৰ পিন্ধাই-উৰাই উলিয়াই দে। তোৰ কপাল ভাল বুলি ভাবিবি। যদিও ৰজাই সদ্যহতে তাইক লিগিৰী কৰি ৰাখিব, তথাপি কোনে জানে ৰজাই তাইক ৰাণীও পাতিব পাৰে। সেইদেখি তই আৰু অবুজন নহ’বি।

{{gap}}কটকী বাপুৰ এই কথাত ৰতিকান্ত ভিতৰলৈ গ’ল আৰু জীয়েকক খুৱাই-বুৱাই কানি-কাপোৰ অলপ গহনা-গাঁঠৰি পিন্ধাই ঘৈণীয়েকে ঢাকুৰি কান্দি কান্দি অলপ সাম্য হ’লত ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি কান্দি থকা জীয়েক ৰহদৈক আনি কটকী বাপুৰ আগত থিয় কৰি হাতযুৰি ক’লে—‘প্ৰভুদেৱ। মোৰ আগলৈকো নাই পিছলৈকো নাই, এই একেজনী জীয়ৰীকে ৰজাই নিবলৈ ভাল পালে বলক লৈ গৈ থৈ আহোগৈ।”—এই বুলি জনালে। পিছত চাওডাং চাৰিজনক আৰু কটকী বাপুক অলপ জা-জলপান খুৱাই ৰতিকান্তই জীয়েকৰ লগত যাবলৈ ওলালত কটকীয়ে&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>brbsdp39teqvd6bmydq0546ly8ci97a</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৮</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71615</id>
    <revision>
      <id>255047</id>
      <parentid>254952</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T08:58:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <origin>255047</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3827" sha1="akhhlahxinfonpb0k41qe5daqr9kr1s" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৫}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;C1&quot; /&gt;{{gap}}ৰহদৈ—বাৰু।

{{gap}}দয়াৰাম—তাৰ পিছত এইবেলি আহিন মাহৰ দুৰ্গা পূজাত নগৰলৈ গৈ ৰজাঘৰত দুৰ্গা পূজা চামগৈ দেই।

{{gap}}ৰহদৈ—আয়ে-বোপায়ে যাবলৈ দিলে যাম। পিছত মোক তোৰ নাৱত নিবিনে?

{{gap}}দয়াৰাম—নিমতো। তোক নিনিয়াকৈ মই পূজা চাবলৈ নাযাওঁ।

{{gap}}ৰহদৈ—বাৰু!

{{gap}}এই কথা-বতৰাৰ পিছত দুয়ো দুফালে ম’হ লৈ গ’ল। দয়াৰামে ম’হৰ ওপৰত উঠি গালে—
{{center|&lt;poem&gt;প্ৰেমৰ ডোলেৰে{{gap|3em}} বান্ধিলি মইনা
প্ৰথমৰ পিৰীতি জৰী।
নেৰিবি নেৰিবি {{gap|3em}}এনুৱা পিৰীতি
এথানি এবানি কৰি॥&lt;/poem&gt;}}
{{Dhr|1.5em}}

&lt;section end=&quot;C1&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;B&quot; /&gt;{{center|{{larger|'''চতুৰ্থ অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''ল’ৰাকালত'''}}}}

{{gap}}ফাগুন গৈ চ’তৰ মাহ পৰিল। অসমৰ সকলো ঠাইতে ডেকা-গাভৰু, ল’ৰা-ছোৱালী আনকি বুঢ়া-বুঢ়ী পৰ্যন্ত বিহুত উত্ৰাৱল হ’বলৈ ধৰিলে। আন আন ল’ৰা-ছোৱালীৰ দৰে ৰহদৈ দয়াৰামো বিহুত মতলীয়া হ’ল। দয়াৰামে ৰহদৈক য’ৰে পৰাই পাই ত’ৰে পৰা বিচাৰি বিচাৰি আনি কেতেকী ফুল দিছিল, লং গুটি দিছিল। তাইক দয়াৰামে দিয়া এইবিলাক বস্তু অতি সাদৰেৰে লৈ তাৰ পৰিৱৰ্তে তাই ঘৰৰ পৰা কাটি থুৰিয়াই অনা তামোল দিছিল। দুয়ো চ’তৰ নিশা বিহুত একেলগে নাচিছিল। দয়াৰামে ঢোল বজালে তাই নাচিছিল আৰু তাই হাতত চাপৰি মাৰি গীত গালে বা গগনা বজালে দয়াৰামে নাচিছিল। এইদৰে গোটেই চ’ত মাহটোত উভয়ে নিশা-বিহু কৰিছিল। ব’হাগৰ বিহুৰ আগদিনা যেতিয়া ৰাইজে ওচৰৰ বিলত মাছ মাৰিবলৈ গৈছিল, তেতিয়া ৰহদৈ আৰু দয়াৰামেও ৰাইজৰ মাজত উভয়ে ওচৰা-উচৰি হৈ মাছ মাৰিছিল। ফাগুন-চ’ত মহীয়া নৈত ডেকা আৰু ছোৱালীবিলাকে সাঁতোৰ শিকোঁতে দয়াৰামে ৰহদৈক কঁকালত ধৰি ধৰি সাঁতুৰিবলৈ শিকাইছিল। এইদৰে লগে ম’হ ৰাখি, লগে সাঁতুৰি, লগে নিশা-বিহু গাই উভয়ে উভয়ক ভাল পাইছিল। ল’ৰা কালতেই উভয়ৰ প্ৰতি উভয়ৰে এটা মৰম-চেনেহ সোমাইছিল।
{{nop}}
&lt;section end=&quot;B&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>akhhlahxinfonpb0k41qe5daqr9kr1s</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>255048</id>
      <parentid>255047</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T09:00:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <origin>255048</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3827" sha1="io7qcsks99zacrc8jyph23hccc0v9a4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৫}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;C1&quot; /&gt;{{gap}}ৰহদৈ—বাৰু।

{{gap}}দয়াৰাম—তাৰ পিছত এইবেলি আহিন মাহৰ দুৰ্গা পূজাত নগৰলৈ গৈ ৰজাঘৰত দুৰ্গা পূজা চামগৈ দেই।

{{gap}}ৰহদৈ—আয়ে-বোপায়ে যাবলৈ দিলে যাম। পিছত মোক তোৰ নাৱত নিবিনে?

{{gap}}দয়াৰাম—নিমতো। তোক নিনিয়াকৈ মই পূজা চাবলৈ নাযাওঁ।

{{gap}}ৰহদৈ—বাৰু!

{{gap}}এই কথা-বতৰাৰ পিছত দুয়ো দুফালে ম’হ লৈ গ’ল। দয়াৰামে ম’হৰ ওপৰত উঠি গালে—
{{center|&lt;poem&gt;প্ৰেমৰ ডোলেৰে{{gap|3em}} বান্ধিলি মইনা
প্ৰথমৰ পিৰীতি জৰী।
নেৰিবি নেৰিবি {{gap|3em}}এনুৱা পিৰীতি
এথানি এবানি কৰি॥&lt;/poem&gt;}}
{{Dhr|1.5em}}

&lt;section end=&quot;C1&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;D&quot; /&gt;{{center|{{larger|'''চতুৰ্থ অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''ল’ৰাকালত'''}}}}

{{gap}}ফাগুন গৈ চ’তৰ মাহ পৰিল। অসমৰ সকলো ঠাইতে ডেকা-গাভৰু, ল’ৰা-ছোৱালী আনকি বুঢ়া-বুঢ়ী পৰ্যন্ত বিহুত উত্ৰাৱল হ’বলৈ ধৰিলে। আন আন ল’ৰা-ছোৱালীৰ দৰে ৰহদৈ দয়াৰামো বিহুত মতলীয়া হ’ল। দয়াৰামে ৰহদৈক য’ৰে পৰাই পাই ত’ৰে পৰা বিচাৰি বিচাৰি আনি কেতেকী ফুল দিছিল, লং গুটি দিছিল। তাইক দয়াৰামে দিয়া এইবিলাক বস্তু অতি সাদৰেৰে লৈ তাৰ পৰিৱৰ্তে তাই ঘৰৰ পৰা কাটি থুৰিয়াই অনা তামোল দিছিল। দুয়ো চ’তৰ নিশা বিহুত একেলগে নাচিছিল। দয়াৰামে ঢোল বজালে তাই নাচিছিল আৰু তাই হাতত চাপৰি মাৰি গীত গালে বা গগনা বজালে দয়াৰামে নাচিছিল। এইদৰে গোটেই চ’ত মাহটোত উভয়ে নিশা-বিহু কৰিছিল। ব’হাগৰ বিহুৰ আগদিনা যেতিয়া ৰাইজে ওচৰৰ বিলত মাছ মাৰিবলৈ গৈছিল, তেতিয়া ৰহদৈ আৰু দয়াৰামেও ৰাইজৰ মাজত উভয়ে ওচৰা-উচৰি হৈ মাছ মাৰিছিল। ফাগুন-চ’ত মহীয়া নৈত ডেকা আৰু ছোৱালীবিলাকে সাঁতোৰ শিকোঁতে দয়াৰামে ৰহদৈক কঁকালত ধৰি ধৰি সাঁতুৰিবলৈ শিকাইছিল। এইদৰে লগে ম’হ ৰাখি, লগে সাঁতুৰি, লগে নিশা-বিহু গাই উভয়ে উভয়ক ভাল পাইছিল। ল’ৰা কালতেই উভয়ৰ প্ৰতি উভয়ৰে এটা মৰম-চেনেহ সোমাইছিল।
{{nop}}
&lt;section end=&quot;D&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>io7qcsks99zacrc8jyph23hccc0v9a4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৯</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71616</id>
    <revision>
      <id>255013</id>
      <parentid>254327</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T15:46:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255013</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3821" sha1="e21y4iukygzcjn2fhlq7gfczk7pdsjp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh|৬|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;{{center|{{larger|'''পঞ্চম অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''প্ৰেমালাপ নে চুপতা চুপতি'''}}}}

{{gap}}ব’হাগৰ বিহু হৈ যোৱাৰ পিছত আকৌ এদিন ৰহদৈয়ে তাইৰ ম’হটো দুপৰীয়া নৈলৈ পানী খুৱাব নিছিল। সেই সময়ত সেইদিনা দয়াৰামে নৈত গা ধুই অলপ সাঁতুৰি আছিল। তাই ম’হ লৈ গৈ পোৱাত দয়াৰামে তাইক দেখি ক’লে—“ৰহদৈ! ম’হটো পানী খুৱাব আনিলি?”

{{gap}}ৰহদৈ—এৰা পাই আনিছোঁ। তোৰটো কি কৰিলি?

{{gap}}দয়াৰাম— মোৰটো পানী খুৱাই সদ্যহতে ঘৰত বান্ধি থৈ আহিছোঁ, পিছত গা-পা ধুই গৈ এমুঠি পঁইতা বা কৰকৰা ভাত খাই আকৌ তাক চাৰিবলৈ নিম। পিছত ৰহদৈ! তই আজিও ইয়াৰ পিঠিত উঠি আহিছনে?

{{gap}}ৰহদৈ—এৰা পাই! তাৰ পিঠিত উঠি গুণ্‌ গুণকৈ গীত নাগালে সি এখোজকে আগবাঢ়িব নোখোজে।

{{gap}}দয়াৰাম—ৰহদৈ! তোক আজিকালি ম’হত উঠি ফুৰা দেখিলে ভাল নাপাওঁ অ’।

{{gap}}ৰহদৈ—কেলেই?

{{gap}}দয়াৰাম—তই যে আজিকালি গাভৰু হৈ আহিছ, এতিয়া তোক ম’হত উঠি ফুৰাটো ভাল নেদেখি।

{{gap}}ৰহদৈ—ভালকে দেখ বা বেয়াকে দেখ কি কৰিম উপায় নাই।

{{gap}}দয়াৰাম—উপায় থাককে বা নাথাককে মাইকী মানুহক এনেকুৱা এটা জন্তুত উঠি ফুৰাটো নুশুৱায়। মই বেয়া দেখোঁ।

{{gap}}ৰহদৈ—মই ম’হত উঠি ফুৰাটো যে বেয়া দেখ, পিছত দুৰ্গা গোসাঁনীয়ে ভয়ানক সিংহ এটাৰ ওপৰত উঠি ফুৰাটো, জানো বেয়া নেদেখ?

{{gap}}দয়াৰাম—তেওঁ যে গোসাঁনী।

{{gap}}ৰহদৈ—গোসাঁনীয়ে যদি বাঘ আৰু সিংহত উঠি ফুৰিব পাৰে তেন্তে আমি তেওঁৰ জীয়ৰী বা দাসীসকলে হাতী, ঘোঁৰা, ম’হত উঠিলেনো কি জগৰ লাগিব পাৰে?

{{gap}}দয়াৰাম—অৱশ্যে একো জগৰ যে নালাগে সেইটো সঁচা। পিছত ম‍ই হ’লে তোৰ নিচিনা ম’হত উঠি ফুৰা ডাংকাটী গাভৰু বিয়া নকৰাওঁ।

{{gap}}ৰহদৈ—নকৰিলিয়েই বা তই বিয়া, তাতনো মোৰ কি লাভ-লোকচান আছে। মইতো তোত বিয়া সোমাব খোজা নাই।

{{gap}}দয়াৰাম—মই যে তোকেহে বিয়া কৰাম বুলি পাঙি থৈছিলোঁ ঐ ৰহদৈ!
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>e21y4iukygzcjn2fhlq7gfczk7pdsjp</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/১০</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71617</id>
    <revision>
      <id>255014</id>
      <parentid>254326</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T15:51:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255014</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3851" sha1="7owz3xbsh43tgubp8xc4u6qav7shq30" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৭}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;A&quot; /&gt;{{gap}}ৰহদৈ—যা অ’ তই মোৰ লগত চুপতি নামাৰিবি। তই এইদৰে জোকাই খং তুলিলে মই গৈ আইক কৈ দিম।

{{gap}}দয়াৰাম—(হাঁহি হাঁহি) হেৰ কাবৌটি কৰিছোঁ। দহোকুৰি আয়েৰৰ আগত কগৈ। মই আৰ-তাৰ হতুৱাই মাৰত জনাবই খুজিছিলোঁ। পিছত তয়ো যদি জনাৱ মই ভালেহে পাম। ম‍ই শুনিছোঁ মোৰ বোপায়ে হেনো তোকে মোলৈ খুজিবলৈ মনে মনে পাঙিছে। পিছত তই জানো মোত বিয়া সোমাবি?

{{gap}}ৰহদৈ—মই আৰু পাই তোৰ লগত চুপতি নকৰোঁ। মই যাওঁগৈ—এই বুলি ৰহদৈয়ে উচাট মাৰি আহিব ধৰাত দয়াৰামে ক’লে— “খং নকৰিবি ৰহদৈ। অলপ পৰ ৰৈ কথা এটা শুনি যাচোন মোৰ লাহৰি।”

{{gap}}ৰহদৈ—“কিনো কথা কৱ অ’। তই মিছাই চুপতি মাৰি মোক ৰাখি নথ’বি। পলম হ’লে আয়ে খং কৰিব।”

{{gap}}দয়াৰাম—আয়েৰে খং কৰিলে ক’বি আকৌ দয়াৰামে চুপতি মাৰি ৰাখিছিল বুলি। পিছত ৰহদৈ! তই মোৰ আজিৰ কথাত বেয়া নাপাবি দেই। মই সইত খাই কৈছোঁ, এই জলত ধৰি সইত খাই কৈছোঁ মই তোকেহে বিয়া কৰাম। তোক নেপালে দেশ এৰি বিদেশী হ’ম। অথবা বৰাগী হ’ম। নতুবা এই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ জলে ঝাম্প দিয়া মৰিম।

{{gap}}ৰহদৈ—কি কথাবিলাক কৱ ঐ! তই পেংলাই কৰিছ দেখোন।

{{gap}}দয়াৰাম—মই সইতে কৈছোঁ। তোকেহে ম‍ই বিয়া কৰাম।

{{gap}}ৰহদৈ—মই পাই আৰু তোৰ কথা শুনি নাথাকো যাওঁগৈ।—এই বুলি ঘৰৰ ফাললৈ ম’হটো লৈ গ’ল। দয়াৰামে পানীৰ পৰা পাৰত উঠি কাপোৰখন সলাই গা মচি ৰহদৈয়ে শুনাকৈ গালে—
{{Block center|&lt;poem&gt;দিখৌ নৈ এৰিব{{gap|3em}}পাৰোঁ মই লাহৰি!
:::জাজী নৈৰ এৰিব পাৰোঁ।
তোমাৰ ঐ ভাৱনা {{gap|3em}}এৰিব নোৱাৰোঁ
:::নেখায়ে থাকিব পাৰোঁ॥&lt;/poem&gt;}}

&lt;section end=&quot;A&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;B&quot; /&gt;{{center|{{larger|'''ষষ্ঠ অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''ৰজাঘৰত দুৰ্গোৎসৱ'''}}}}

{{gap}}চাওতে চাওতে ভাদ মাহ গৈ আহিন সোমাল। আহিনৰো এদিন-দুদিনকৈ কুৰি দিন গ’ল। শাৰদীয় দুৰ্গা পূজা ওচৰ চাপিল।

{{gap}}আজি ষষ্ঠী তিথি। ৰাতিপুৱাৰে পৰা কমলাবাৰী, বেঙেনাআটী, আউনীআটী
&lt;section end=&quot;B&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7owz3xbsh43tgubp8xc4u6qav7shq30</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/১১</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71618</id>
    <revision>
      <id>255016</id>
      <parentid>253935</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:00:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255016</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4033" sha1="tgpekcfv5hfpii1ad9olxa0q34qwfqh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh|৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;ইত্যাদি গাঁৱৰ পৰা জাকে জাকে মতা-মাইকী, ল’ৰা-ছোৱালী, ডেকা-গাভৰু সকলোৱেই নৈ পাৰ হৈ ৰংপুৰৰ ফালে খোজ ল’লে। কমলাবাৰী গাঁৱৰ পৰা দয়াৰামকে প্ৰমুখ্য কৰি তিনি-চাৰিজন ডেকাই গাঁও গোটেইখনতে জনাই ফুৰিছে তেওঁবিলাক ৰংপুৰলৈ ৰজা-ঘৰৰ দুৰ্গা পূজা চাবলৈ যাব। যাৰ যাৰ ইচ্ছা আছে সেইসকল খাই-বৈ ওলাওক। ডেকাসকলৰ এই জাননীত গাঁৱৰ দহ-বাৰজনীমান গাভৰু, পোন্ধৰ-ষোলটামান ল’ৰা-ছোৱালী, দুই-চাৰিজন বুঢ়া-বুঢ়ী দুপৰীয়া ভাত-পানী খাই ভালকৈ পিন্ধি-উৰি লগত চাৰি-পাঁচ দিন জোৰাকৈ চাউল-চৰু, হাতত অলপ ধন-বিত লৈ বেলি দুপৰমানত কমলাবাৰী ঘাটত থকা পাঁচখন নাৱত উঠিল। সেয়ে যাৰ লগ ভাল পালে সেয়ে সেই নাৱত উঠিল। তিনি-চাৰিজনী গাভৰু, পাঁচোটা ল’ৰা আৰু দুই-চাৰিজন বয়সীয়াল মানুহে সৈতে ৰহদৈ দয়াৰামৰ নাৱত
উঠিল। দয়াৰামেই সেইখন নাৱৰ গুৰিয়াল হ’ল। আগত আন এজন ডেকা আগুৱাল হ’ল। মাজত পাঁচজনী গাভৰুৱে সৰু সৰু হাত বঠা ল’লে। ইবিলাক নাৱতো সেইদৰে মানুহ উঠিল। উজনি আৰু ভাটিফালৰ আন আন গাওঁবিলাকৰ পৰাও তিনি-চাৰিখন মানকৈ নাও লৈ মাজুলীয়াল ল’ৰা-তিৰোতা, ডেকা-গাভৰু, বুঢ়া-বুঢ়ী, ৰজাঘৰৰ দুৰ্গোৎসৱ চাবলৈ ওলাল।

{{gap}}সকলোবিলাক মানুহে নাৱত উঠা হ’লত “জয় বাবা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ জয়। আমাক বাবা যেন সুকলমে পাৰ কৰোৱা।”—এই বুলি হৰিধ্বনি দি নাও এৰি দিলে। পাঁচোখন নাও একেলগে চলিল। প্ৰত্যেকখন নাৱৰ মানুহৰ কোনে আগবাঢ়িব পাৰে এনেকুৱা এটা অৰিয়া-অৰি ভাব হ’ল। বঠাৰ চাবে চাবে গাভৰুসকলে গালে—

&lt;poem&gt;::::::'''ঘোষা'''
:::কৃষ্ণ গোপাল কৰুণাময় ৰাম ৰাম হৰি।
::::::'''পদ'''
:::কৃষ্ণৰূপে দৈৱকীত ভৈলা অৱতাৰ।
:::শঙ্খ চক্ৰ গদা পদ্ম কৰত তোমাৰ॥
:::পীতবস্ত্ৰে শোভে আতি শ্যাম কলেবৰ।
:::কমললোচন চাৰু অৰুণ অধৰ॥
:::সুন্দৰ নাচিকা কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল।
:::কণ্ঠত কৌস্তুভ শিৰে কিৰীটি উজ্জ্বল॥
:::আপাদলম্বিত বনমালা জ্বলে গলে।
:::শোভে অতি শ্ৰীবৎস বহল বক্ষস্থলে॥&lt;/poem&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tgpekcfv5hfpii1ad9olxa0q34qwfqh</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>255017</id>
      <parentid>255016</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:01:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <origin>255017</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4069" sha1="0555oqvhwziez3v0os186t8ib13qkoc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh|৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;ইত্যাদি গাঁৱৰ পৰা জাকে জাকে মতা-মাইকী, ল’ৰা-ছোৱালী, ডেকা-গাভৰু সকলোৱেই নৈ পাৰ হৈ ৰংপুৰৰ ফালে খোজ ল’লে। কমলাবাৰী গাঁৱৰ পৰা দয়াৰামকে প্ৰমুখ্য কৰি তিনি-চাৰিজন ডেকাই গাঁও গোটেইখনতে জনাই ফুৰিছে তেওঁবিলাক ৰংপুৰলৈ ৰজা-ঘৰৰ দুৰ্গা পূজা চাবলৈ যাব। যাৰ যাৰ ইচ্ছা আছে সেইসকল খাই-বৈ ওলাওক। ডেকাসকলৰ এই জাননীত গাঁৱৰ দহ-বাৰজনীমান গাভৰু, পোন্ধৰ-ষোলটামান ল’ৰা-ছোৱালী, দুই-চাৰিজন বুঢ়া-বুঢ়ী দুপৰীয়া ভাত-পানী খাই ভালকৈ পিন্ধি-উৰি লগত চাৰি-পাঁচ দিন জোৰাকৈ চাউল-চৰু, হাতত অলপ ধন-বিত লৈ বেলি দুপৰমানত কমলাবাৰী ঘাটত থকা পাঁচখন নাৱত উঠিল। সেয়ে যাৰ লগ ভাল পালে সেয়ে সেই নাৱত উঠিল। তিনি-চাৰিজনী গাভৰু, পাঁচোটা ল’ৰা আৰু দুই-চাৰিজন বয়সীয়াল মানুহে সৈতে ৰহদৈ দয়াৰামৰ নাৱত
উঠিল। দয়াৰামেই সেইখন নাৱৰ গুৰিয়াল হ’ল। আগত আন এজন ডেকা আগুৱাল হ’ল। মাজত পাঁচজনী গাভৰুৱে সৰু সৰু হাত বঠা ল’লে। ইবিলাক নাৱতো সেইদৰে মানুহ উঠিল। উজনি আৰু ভাটিফালৰ আন আন গাওঁবিলাকৰ পৰাও তিনি-চাৰিখন মানকৈ নাও লৈ মাজুলীয়াল ল’ৰা-তিৰোতা, ডেকা-গাভৰু, বুঢ়া-বুঢ়ী, ৰজাঘৰৰ দুৰ্গোৎসৱ চাবলৈ ওলাল।

{{gap}}সকলোবিলাক মানুহে নাৱত উঠা হ’লত “জয় বাবা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ জয়। আমাক বাবা যেন সুকলমে পাৰ কৰোৱা।”—এই বুলি হৰিধ্বনি দি নাও এৰি দিলে। পাঁচোখন নাও একেলগে চলিল। প্ৰত্যেকখন নাৱৰ মানুহৰ কোনে আগবাঢ়িব পাৰে এনেকুৱা এটা অৰিয়া-অৰি ভাব হ’ল। বঠাৰ চাবে চাবে গাভৰুসকলে গালে—
{{Block center/s}}
&lt;poem&gt;::::::'''ঘোষা'''
:::কৃষ্ণ গোপাল কৰুণাময় ৰাম ৰাম হৰি।
::::::'''পদ'''
:::কৃষ্ণৰূপে দৈৱকীত ভৈলা অৱতাৰ।
:::শঙ্খ চক্ৰ গদা পদ্ম কৰত তোমাৰ॥
:::পীতবস্ত্ৰে শোভে আতি শ্যাম কলেবৰ।
:::কমললোচন চাৰু অৰুণ অধৰ॥
:::সুন্দৰ নাচিকা কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল।
:::কণ্ঠত কৌস্তুভ শিৰে কিৰীটি উজ্জ্বল॥
:::আপাদলম্বিত বনমালা জ্বলে গলে।
:::শোভে অতি শ্ৰীবৎস বহল বক্ষস্থলে॥&lt;/poem&gt;&lt;noinclude&gt;{{Block center/e}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0555oqvhwziez3v0os186t8ib13qkoc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/১২</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71619</id>
    <revision>
      <id>255019</id>
      <parentid>254325</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:05:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল।</comment>
      <origin>255019</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4747" sha1="retl8p1f54jsqlfwkai896yklvkfwcy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|৯}}
{{Block center/s}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;A&quot; /&gt;&lt;poem&gt;:::চাৰু চাৰি ভুজ জ্বলে আজানুলম্বিত।
:::কৰিকৰ সম উৰু বৰ্ত্তুল ললিত॥&lt;/poem&gt;
{{Block center/e}}
{{gap}}পাঁচোখন নাৱে কোবেৰে খেৱা মেলিলে। কোবেৰে গৈ সিপাৰ পাওঁ পাওঁ হ’লত গাভৰুসকলে আকৌ গালে—
{{center|“ঘাটে নাও চপাই দিয়া অ’ বনমালী”}}

{{gap}}নাও পাৰ পাওঁ পাওঁ হৈছিল। পাৰলৈ মুঠেই তিনি নল মানহে আছিল। এনেতে দয়াৰামহঁতেৰ নাওখনে সৈতে আন এখন নাৱৰ খুন্দা লগাত দয়াৰামৰ নাওখন অলপ কাতি হ’লত মানুহবিলাক সোপায়ে পানীত পৰিল। ভাগ ভাল যে পানী থাউনি পোৱা নাছিল। নৈৰ সোঁত কোবাল নাছিল, তদুপৰি মাজুলীয়াল প্ৰায় মতা-মাইকী, ডেকা-গাভৰু, ল’ৰা-ছোৱালী সকলোৱে সাঁতুৰিব জানিছিল। এটি প্ৰাণীৰো হানি-বিঘিনি নহ’ল। জুৰুলি-জুপুৰি হৈ পাৰত উঠি নৈৰ বালিত শুকান নল-খাগৰি আৰু কাঠেৰে জুই একুৰা জ্বলাই কাপোৰ-কানি সেকি ইকেইখন নাৱৰ মানুহৰ পৰা অলপ জা-জলপান লৈ হাঁহি-খিকিন্দালি কৰি খাই ৰংপুৰ নগৰৰ ফালে খোজ লৈ গধূলি নৌহওতেই সকলোবিলাক নগৰৰ ওচৰৰ গাঁওবিলাকত চিনাকি আৰু সম্পৰ্কীয় মানুহৰ ঘৰে ঘৰে আশ্ৰয় লৈ ৰ’ল।

&lt;section end=&quot;A&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;B&quot; /&gt;{{center|{{larger|'''সপ্তম অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''বুৰঞ্জী'''}}}}
{{gap}}আমাৰ অসমৰ আহোমসকল আদিতে যে মহান বৌদ্ধধৰ্মাৱলম্বী আছিল এই কথা বুৰঞ্জী পঢ়া মানুহ মাত্ৰেই জানে। যিমান দিনলৈকে আমাৰ আহোম ৰজাসকল আমাৰ হিন্দুৰ সংসৰ্গলৈ নাহি বৌদ্ধ হৈ আছিল আৰু হিন্দুৱে সৈতে বিবাহাদি সূত্ৰত আবদ্ধ হোৱা নাছিল, সিমান দিনলৈকে আহোমসকল বলী আৰু বীৰত্বৰে পৰিপূৰিত আছিল বুলি আমাৰ অনেক ভাতৃয়ে কয়। আনকি মোগলেও ওঠৰবাৰ অসম আক্ৰমণ কৰিও আহোমক পৰাস্ত কৰিব পৰা নাছিল। পিছত যেতেকে আহোমসকলৰ কাল পুৰণি হৈ আহিল, তেতেকে আহোমসকলে হিন্দুৰ সংসৰ্গত বেছিকৈ পৰিব ধৰিলে; আহোম ৰজাৰ সভাত ব্ৰাহ্মণ আৰু আন আন ওখ খাপৰ হিন্দুসকলে স্থান পালে। হিন্দুৰ ধৰ্মমত জানি শুনি আৰু হিন্দু ধৰ্মই যে পৱিত্ৰ বৌদ্ধধৰ্মৰ জন্মদাতৃ মাতৃ, বুদ্ধদেৱ যে ক্ষত্ৰিয় হিন্দু ৰাজ্যৰহে সন্তান আছিল আৰু বুদ্ধদেৱ যে হিন্দুৰ দহ অৱতাৰৰ নৱম অৱতাৰ ইত্যাদি কথা শুনি আহোম ৰজাসকলৰ মন ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনৰে পৰা হিন্দু ধৰ্মলৈ ঢাল খালে। ইয়াৰ ফলত ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে পোনপ্ৰথমে ১৭১০ খ্ৰীষ্টাব্দত নদীয়াৰ কৃষ্ণাৰাম ভট্টাচাৰ্যৰ
&lt;section end=&quot;B&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>retl8p1f54jsqlfwkai896yklvkfwcy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/১৩</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71620</id>
    <revision>
      <id>255015</id>
      <parentid>254324</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T15:55:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল।</comment>
      <origin>255015</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4746" sha1="oo2xh6mxqsndynmijf84neb13gs7nhb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;A&quot; /&gt;ওচৰত শাক্ত ধৰ্মত দীক্ষিত হ’ল। ৰজাক হিন্দু হোৱা দেখি ডাঙৰ ডাঙৰ আহোম বিষয়া আৰু ডাঙৰীয়া কেইজনাইও হিন্দুধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিলে। কামৰূপৰ কামাখ্য মন্দিৰত আগৰে পৰা দুৰ্গোৎসৱ থাককে বা নাথাককেই ৰুদ্ৰসিংহৰ দিনৰে পৰা আহোম ৰজাসকলৰ ঘৰত, বিষয়াসকলৰ ঘৰত বছৰি দশভূজা দুৰ্গাদেৱীৰ হাঁহ, পাৰ, পাঠা, ম’হ ইত্যাদি বলি-বিধানে সৈতে মহা সমাৰোহেৰে পূজা হ’বলৈ ধৰিলে। তামসিক ভাবেৰে মাতৃৰ পূজা হোৱাৰ ফলতেই হওক বা কোনো সাধক বা ঋষিৰ শাপতেই হওক দুৰ্গাদেৱীৰ ডাকিনী, যোগিনীসকলে শিৱসিংহৰ দিনৰে পৰা অসমীয়াৰ তেজেৰে উদৰ পৰিপূৰ্ণ কৰিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়াৰে পৰা অৰ্থাৎ ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীৰ দিনৰে পৰা অসম লাহে {{SIC|লহে|লাহে}} ভস্ম হৈ শ্মশানত পৰিণত হ’বলৈ ধৰিলে।

&lt;section end=&quot;A&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;B&quot; /&gt;{{center|{{larger|'''অষ্টম অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''ৰজাঘৰত দুৰ্গোৎসৱ'''}}}}
{{gap}}আজি সপ্তমী তিথি। ৰজাঘৰত ৰাতিপুৱাৰে পৰা ঢোল, খোল, শঙ্খ, ঘণ্টা, বৰকাঁহ, দবা, তাল, মৃদঙ্গ ইত্যাদি নানা বাজানা বাজিছে। কুৰিয়ে কুৰিয়ে ছাগলী, যোৰে যোৰে ম’হ, গোসাঁনী ঘৰলৈ আহিছে আৰু তাৰ লগে লগে বলিকটা আৰু আন আন ৰং-ধেমালি চাবলৈ চাৰিওফালৰ পৰা ল’ৰা-ছোৱালী, ডেকা-গাভৰু আহিছে। পুৱাৰে পৰা ব্ৰাহ্মণসকলে ধূপ-ধুনা লগাই পূজা আৰম্ভ কৰিছে। বেলি প্ৰায় এপৰ হ’ল। ডেকা বয়সৰ চন্দ্ৰকান্ত সিংহ স্বৰ্গদেৱ, তেওঁৰ লগৰীয়া সৎৰাম, জয়ৰাম, মনাই আৰু ডাঙৰীয়া তিনিওজনে সৈতে গোসাঁনীঘৰ সোমালহি। ৰজাক চাবলৈ, বলিকটা চাবলৈ, মানুহে চাৰিওফালে ৰভাঘৰটো বেঢ়ি ধৰিলে। ৰজাই বিষয়াসকলেৰে সৈতে গৈ পোনেই দেৱীক সেৱা কৰি বলি-বিধানবিলাক লগাবলৈ ব্ৰাহ্মণক আদেশ কৰিলে। ব্ৰাহ্মণে ৰজাক সংকল্পৰ মন্ত্ৰ মতোৱাই ফুল-নিৰ্মালি দি আশীৰ্বাদ কৰিলে। ৰজা উঠি আহি সভাঘৰত পাৰি থোৱা সিংহাসনৰ ওপৰত চাৰিওফালে পাত্ৰ-মিত্ৰ মন্ত্ৰীৰে বেষ্টিত হৈ বহিল। ব্ৰাহ্মণসকলে বলিবিলাকক এটা এটাকৈ শান্তিজল ছটিয়াই, সেন্দুৰৰ ফোঁট দি মাতৃক উছৰ্গা কৰিলে। ঢোল, খোল, মৃদংগ—এই বিলাকৰ তুমুল শব্দৰ মাজত বলিকটীয়াহঁতে এটা এটাকৈ বলিবিলাকক শালত সোমাই লৈ কাটিব ধৰিলে। অসংখ্য ছাগলী, ম’হ, হাঁহ, পাৰ ইত্যাদিৰ তেজেৰে বলিৰ শালবিলাক ৰাঙলী হ’ল। তেজেৰে ঠায়ে ঠায়ে ডোঙা বান্ধিলে।
{{nop}}
&lt;section end=&quot;B&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>oo2xh6mxqsndynmijf84neb13gs7nhb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/১৪</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71621</id>
    <revision>
      <id>255024</id>
      <parentid>254347</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:20:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255024</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4386" sha1="9mcwjf93681kqc1gazqs27bi8jrfc36" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১১}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;A&quot; /&gt;{{gap}}ৰজাক বেঢ়ি চাওতাসকলৰ ভিতৰত আমাৰ ৰহদৈয়ো দয়াৰামৰ কাষতে থিয় হৈ আছিল। সুক্ষণতে হওক বা কুক্ষণতে হওক দৈবাৎ ৰজাৰ চকু ৰহদৈৰ ওপৰত পৰিল। ৰহদৈৰ মনোমোহা ৰূপ আৰু লাৱণ্যত আকৃষ্ট হৈ ৰজাই একেথৰে কিছুবেলি ৰহদৈৰ ফাললৈ চাই তেওঁৰ কাষতে মাটিত আঁঠু লৈ বহি থকা তেওঁৰ সখি সতাইক আনে নুশুনাকৈ কেতখিনি কিবা-কিবি ক’লে। সতায়ে মূৰ দূপিয়াই শলাগিলে। বেলি দুপৰ হ’লত ৰজাই সভা ভংগ কৰি কাৰেঙলৈ সোমাল, ডাঙৰীয়াসকল আৰু আন আন মানুহো ঘৰা-ঘৰি গ’ল।

&lt;section end=&quot;A&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;B&quot; /&gt;{{center|{{larger|'''নৱম অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''ৰজা আৰু সৎৰাম'''}}}}
{{gap}}আগবেলা পূজা চাই উঠি ভাটিবেলা ৰজা চন্দ্ৰকান্ত সিংহে তেওঁৰ ভিতৰুৱা ৰংচৰাত বহিলহি। সতাই অলপ আগখিনিতে আহি বহি আছিল। আসনত বহিয়েই ৰজাই সৎৰামক সুধিলে—“পিছত সখি, কোৱাচোঁ সেই ছোৱালীজনীৰ নাম-ধাম আঁতিগুৰি কি?”

{{gap}}সৎৰাম—স্বৰ্গদেউ ঈশ্বৰ! তাইৰ নাম ৰহদৈ। ঘৰ মাজুলীৰ {{SIC|কমলাবীৰ|কমলাবাৰী}} গাঁৱত বাপেকৰ নাম ৰতিকান্ত। সি কমলাবাৰীৰ সেৱক। জাতত সোণাৰি কলিতা। তাইৰ তলত এটা ভায়েক মাথোন আছে। তাই মাক-বাপেকৰ একেজনী জীয়ৰী।

{{gap}}চন্দ্ৰকান্ত সিংহ—সখি! ছোৱালীজনী এতিয়াও গাভৰু হৈ উঠা নাই যেন লাগে। তথাপি তাই এতিয়াই দেখিবলৈ ইমান ধুনীয়া। গাভৰু হৈ উঠিলে তাই কেনেকুৱা স্বৰ্গৰ দীপলিপ অপেশ্বৰীৰ দৰে হ’ব ক’বই নোৱাৰি। তাই সাধাৰণ মানুহৰ পঁজাঘৰত থকা লায়েকৰ নহয়। মোৰ কাৰেঙেহে তাইক শুৱায়। সেই দেখি সখি! মোৰ বৰ ইচ্ছা হৈছে তাইক মোৰ হাতধৰী লিগিৰী কৰি ৰাখোঁ।

{{gap}}সৎৰাম—স্বৰ্গদেউ ঈশ্বৰে তাইৰ ৰূপৰ বিষয়ে যি কৈছে সেইটো সঁচা। পিছত তাইক সদায় লিগিৰী কৰিয়েই ৰাখিবনে?

{{gap}}ৰজা—নহয়। তাই গাভৰু হৈ উঠিলে তাইক বিয়া কৰাই ৰাণী পাতিম।

{{gap}}সৎৰাম—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে কৰোঁ বুলিলে যি ইচ্ছা তাকে কৰিব পাৰে। পিছত বন্দীয়ে কথা এটা জনাব খোজোঁ।

{{gap}}ৰজা—জনোৱা ম‍ই শুনিম।

{{gap}}সৎৰাম—স্বৰ্গদেউ ঈশ্বৰ। কথাটো এই—তাই দীপলিপ অপেশ্বৰী হ’লেও সামান্য কাঁড়ী পাইকৰহে জীয়ৰী। এনেয়ে আমাৰ আপই সদায় স্বৰ্গদেৱৰ ওপৰত
&lt;section end=&quot;B&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9mcwjf93681kqc1gazqs27bi8jrfc36</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/১৫</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71622</id>
    <revision>
      <id>255025</id>
      <parentid>254349</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:23:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255025</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4545" sha1="5xydyutzl6megc25ylwstuyinxrfh68" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh|১২|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;A&quot; /&gt;ক্ষমতা চলাই থাকে, তাতে আকৌ যদি সাধাৰণ কাঁড়ী পাইকৰ জীয়ৰী এজনীক ৰাণী পাতে তেন্তে মহা অনৰ্থ ঘটাব পাৰে।

{{gap}}ৰজা—কি! আমাৰ দেখোন উপৰিপুৰুষ “শিৱসিংহ ৰজাই নটৰ জীয়ৰী ফুলেশ্বৰীকো বিয়া কৰাই ৰাণী পাতিছিল—তেতিয়া দেখোন ডাঙৰীয়াসকলে শিৱসিংহ ৰজাক একো কৰিব নোৱাৰিছিল। এতিয়া ম‍ই এইক বিয়া কৰাই ৰাণী পাতিলেনো কি জগৰ লাগিব?

{{gap}}সৎৰাম—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! সেই কালত ডাঙৰীয়া তিনিজন ইমান প্ৰভাৱশালী নাছিল। ৰজা তেওঁবিলাকৰ আজ্ঞামতে চলা নাছিল। পিছত এতিয়া যে স্বৰ্গদেৱে বুঢ়াগোঁহাইৰ হাকে বচনে চলিব লগা হৈছে।

{{gap}}ৰজা—মোৰো এই কথাতেহে বেজাৰ। বুঢ়াগোঁহায়ে সদায় মোক সকলো কথাতে তাৰ তলতীয়া কৰি ৰাখিব খোজে। আই-দেউতা তাৰ ফলীয়া হোৱাত মোৰ উপায় নোহোৱা হৈছে। মোৰ অতিকৈ বেজাৰ-বিৰক্তি হৈছে। মই আৰু বুঢ়াগোঁহাইক নামানো। সখি! তুমি মোৰ সহায় থাকিলে আৰু গুৱাহাটীৰ বৰফুকন আৰু ৰাইজ মোৰ ফলীয়া থাকিলে পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোঁহাইক দিনক দিনে অপমান দি লঘু-লাঞ্ছনা কৰি তাৰ গৰ্ব খৰ্ব কৰিহে এৰিম। পিছত সদ্যহতে ম‍ই এই ছোৱালীজনীক আজিয়েই ধৰাই আনি কাৰেঙত লিগিৰীস্বৰূপে ৰাখিব খোজোঁ, তুমি কেনে বোলা?

{{gap}}সৎৰাম—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে যি ইচ্ছা তাকে কৰিব পাৰে; কিন্তু তেনেকুৱা কৰিলে জানোচা আপ আৰু আপুৰ ফৈদে ৰাইজৰ সহায় আৰু বল পাই আমাক মস্কিলত পেলায়। সেই দেখি বন্দীয়ে জনাওঁ স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰে সদ্যহতে তাইক পূজা চাই ঘৰলৈ উলটি যাবলৈ দিয়ক। পিছত বন্দীয়ে মানুহ পঠিয়াই তাইৰ মাক-বাপেকক কিছু ধন-বিত দি তাইক কিনি অনাৰ দৰে আনি স্বৰ্গদেৱক সোধাম।

{{gap}}ৰজা— তেন্তে সখি! সেইদৰেই হওক। তুমি পলম নকৰিবা। পুৰা এমাহৰ ভিতৰত মোক তাইক আনি দিব লাগে।

{{gap}}সৎৰাম— ভাল স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ এতিয়া উঠিলোহে।

&lt;section end=&quot;A&quot; /&gt;
&lt;section begin=&quot;B&quot; /&gt;{{center|{{larger|'''দশম অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''দয়াৰামৰ প্ৰস্তাৱ'''}}}}

{{gap}}ৰজাঘৰৰ দুৰ্গোৎসৱ চাই বিজয়াৰ দিনা ব্ৰহ্মপুত্ৰত দেৱীৰ বিসৰ্জন চাই, মাজুলীৰ পৰা অহা ডেকা-গাভৰু, ল’ৰা-ছোৱালী এইবিলাকেই আগৰ দৰে নাৱে নাৱে গীত-পদ গাই নৈ পাৰ হৈ সিপাৰ পালেগৈ। আৰু ঘাটে ঘাটে নাওবিলাক বান্ধি থৈ
&lt;section end=&quot;B&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5xydyutzl6megc25ylwstuyinxrfh68</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/১৬</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71623</id>
    <revision>
      <id>255023</id>
      <parentid>254390</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:16:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255023</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4251" sha1="r3o4babpzwkds3c0yrap17y02ww9v6p" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৩}}&lt;/noinclude&gt;সকলোবিলাক ঘৰাঘৰি গ’ল। ঘৰলৈ যাবৰ সময়ত দয়াৰামে ৰহদৈক বাটত লগ ধৰি সুধিলে—“ৰহদৈ! প্ৰথম দিনাই ৰজাৰ ওচৰৰ পৰা সেই বিষয়াজনাই আহি তোক মোৰ পৰা অলপ আঁতৰ কৰি নি কি সুধিছিল?”

{{gap}}ৰহদৈ—সেইজনে দেখোন মোৰ নাম, ধাম, আই, বোপাই ইত্যাদি সকলোৰে কথা সুধিছিল।

{{gap}}দয়াৰাম—কিয় সুধিছিল ক’ব পাৰনে?

{{gap}}ৰহদৈ—এ পাই! মই একোকে বুজিব নোৱাৰিলোঁ।

{{gap}}দয়াৰাম— মোৰ দেখোন মনটোৱে কৈছে এই সোধ-পোছৰ শেহ ফলটো ভাল নহ’ব। যি কি নহওক ৰহদৈ! মই তোক কথা এষাৰ সোধোঁ। তই মোক এই কথাৰ সঠিক উত্তৰ দিবিনে?

{{gap}}ৰহদৈ—এ পাই! মইনো তোক কোন দিনা কোন কথাৰ সঠিক উত্তৰ দিয়া নাই। কি সুধিব খুজিছ সোধ আকৌ।

{{gap}}দয়াৰাম—ৰহদৈ! সৰুৰে পৰা মই তোৰ লগত একেলগে ম’হ ৰখি, নৈত সাঁতুৰি, বিহুত ৰং-ধেমালি কৰি নাচি-বাগি ডাঙৰ হৈছোঁ। মই তোক সৰুৰে পৰা ভাল পাই আহিছোঁ আৰু এতিয়া মই তোক আগতকৈও ভাল পাওঁ। মোৰ ইচ্ছা হয় ম‍ই যেন তোৰ লগ এখন্তেকো নেৰিম। পিছত ম‍ই যদি বোপাইৰ হতুৱাই তোক মোলৈ খোজবঢ়া কৰাওঁ, তেন্তে তই ভাল পাবিনে বেয়া পাবি ক!

{{gap}}দয়াৰামৰ এই কথাত ৰহদৈ নিমাত হৈ ৰ’ল। তাই তললৈ মূৰ কৰি ৰ’ল—কোনো উত্তৰ নিদিলে। দয়াৰামে তেতিয়া ৰহদৈৰ হাতখন ধৰি আকৌ ক’লে—“ক ৰহদৈ, তই বেয়া পাবি নেকি?”

{{gap}}ৰহদৈ—বেয়া-ভাল নো কি আছে। তোৰ দেউতাৰে যদি খোজে আৰু মোৰ আই-বোপায়ে যদি দিয়ে তেন্তেনো আৰু তোলৈ নগৈ কি কৰিম। যাব লাগিব।

{{gap}}দয়াৰাম—এঃ তই ভাল মনেৰে আহিবি নে দঁড়িত বান্দৰ নচাৰ দৰে আহিবি সেইটো ক।

{{gap}}ৰহদৈ—(অলপ হাঁহি) তোকনো ম‍ই কিদৰে ক’ব লাগে। ম‍ই দেখোন ক’লোৱেই। পিছত ম‍ই এটা কথা সোধোঁ। তহঁতৰ ঘৰৰ মানুহ ধনী, আমাৰ ঘৰ হ’লো দুখীয়া মানুহ। দেউতাৰ আকৌ সত্ৰৰ মেধি! আমাৰ নিচিনা দুখীয়া মানুহক জানো দেউতাৰে বোৱাৰী কৰিব ভাল পাব?

{{gap}}দয়াৰাম— ৰহদৈ! মই তোক এইটো সঠিককৈ ক’ব পাৰোঁ যদিও মাহীয়ে মোক দুখ-কষ্ট দিয়ে তথাপি দেউতাই হ’লে মোক পেটে সমন্বিতে বৰ মৰম কৰে যদিও মাহীৰ দঁড়িত সেই মৰম মুখেৰে দেখুৱাব নোৱাৰে। দেউতাই এদিন তেওঁৰ লগৰ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r3o4babpzwkds3c0yrap17y02ww9v6p</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/১৭</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71624</id>
    <revision>
      <id>255022</id>
      <parentid>254630</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:13:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255022</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4222" sha1="e4k495ufvvafxb3pk0sqi5nbnk244et" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh|১৪|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;বন্ধু এজনৰ আগত হেনো কৈছিল যে তেওঁ ভাল ছোৱালী এজনী পালে মোক বিয়া কৰোৱাই বেলেগ ঘৰ-দুৱাৰ মাটি-বৃত্তি দি থাপিব। মাহীৰ লাঞ্ছনাৰ পৰা মোক ৰক্ষা কৰিব। সেই দেখি মই যদি দেউতাক মোৰ কোনো বন্ধুৰ হতুৱাই কোৱাওঁ যে মই তোকেহে বিয়া কৰাম, তেনেহ’লে দেউতাই তোক মোলৈ খুজিব। খুজিলে বোধকৰোঁ তোৰ আইয়েৰ আৰু দেউতাৰে মান্তি হ’ব। সেই দেখি ৰহদৈ! আজি ম‍ই তোক মনৰ কথা খুলি ক’লোঁ। মই তোকেহে বিয়া কৰাম। তোক নাপালে ম‍ই জীয়াই নাথাকোঁ।

{{gap}}ৰহদৈ—বাৰু অ’। এয়েনে কথা? বাৰু তেন্তে মই এতিয়া যাওঁ।

{{gap}}দয়াৰাম—এঃ তই দেখোন একো নক’লি।

{{gap}}ৰহদৈ—মইনো আৰু কি ক’ম। তোৰ যি ইচ্ছা কৰগৈ।

{{gap}}দয়াৰাম—তই যদি বেয়া পোৱা নাই তেন্তে মোক চুমা এটা দি যা।

{{gap}}ৰহদৈ—এঃ বাটে-ঘাটে চুমা খালে মানুহে কেনেবাকৈ দেখিলে বেয়া বুলিব।

{{gap}}দয়াৰাম—(ইফালে-সিফালে চাই) “কোনো নাই অ’ ওচৰে সমাৰে” এই বুলি কৈয়েই ঘপহ কৰে ৰহদৈক ধৰি দুগালে চুমা খালে। ৰহদৈয়ে ক’লে— “যা অ’ বাটে-পথে আগলে এনেকুৱা নকৰিবি। বিয়া কৰাই নি যিমান পাৰ চুমা খাবি।” কৈয়েই ৰহদৈয়ে তাৰ লগ এৰি বেগাই ঘৰলৈ গ’ল। দয়াৰামেও ঘৰমুৱা হৈ খোজ লোৱাৰ লগে লগে গালে—
{{center|&lt;poem&gt;তোকে কেনে কৰি{{gap|3em}}পাম প্ৰাণেশ্বৰী
হ’ম কেনে কৰি কথা।
পানী অনা ছলেৰে{{gap|3em}}ঘাটলৈ আহিবা
তাতে কম হৃদয়ৰ ব্যথা।&lt;/poem&gt;}}
{{dhr}}
{{center|{{larger|'''একাদশ অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''খোজ-বঢ়া'''}}}}
{{gap}}দয়াৰামে আৰু ৰহদৈয়ে এই কথা-বতৰা হোৱাৰ দুদিনৰ পিছতে দয়াৰামৰ বাপেক ধনীৰামে মানুহে-দুনুহে দুখন ভাৰে-ভেটীয়ে ৰতিকান্তৰ ঘৰলৈ আহি তেওঁৰ পুতেক দয়াৰামলৈ ৰহদৈক খুজিলে। ৰতিকান্তই ভবা নাছিল যে ধনীৰামৰ নিচিনা এজন আঢ্যৱন্ত মানুহে তেওঁৰ জীয়েকক পুতেকলৈ খোজা-বঢ়া কৰিব। ৰতিকান্তই ঘৈণীয়েক কমলাপ্ৰিয়াক কথাটো সুধি আনন্দ মনেৰে সন্মত জনাই ক’লে যে তেওঁ ইচ্ছা কৰিলে এই মাহৰ ভিতৰতে মণি-কেৰু পিন্ধাই বা বিয়াই কৰাই থ’ব পাৰে। পিছত ছোৱালী কন্যাকাল হ’লে লৈ যাব। ধনীৰামে সেইদৰে কৰিবলৈ সন্মত হৈ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>e4k495ufvvafxb3pk0sqi5nbnk244et</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/১৮</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71625</id>
    <revision>
      <id>255020</id>
      <parentid>254631</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:09:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255020</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4030" sha1="gjnxe6tf7lb2onkhbok5ncki8tzdyzi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৫}}&lt;/noinclude&gt;ক’লে যে দিন-বাৰ এটা চোৱাই সকলো ঠিক-ঠাক কৰি তেওঁ এই মাহৰ ভিতৰত বিয়াখন পাতিব। দুয়োঘৰে এইদৰে মনে মনে মিলাপ্ৰীতি হৈ কথা-বতৰা স্থিৰ কৰিলে। ধনীৰাম মেধিয়ে ভাৰ-ভেটী দি ৰতিকান্তই দিয়া জা-জলপান খাই আনন্দ মনেৰে নিজৰ ঘৰলৈ উলটিল।

{{center|{{larger|'''দ্বাদশ অধ্যায়'''}}}}
{{center|&lt;poem&gt;{{larger|মনে খোজে ৰজা হ’ব,
বিধাতাই নিদিয়ে খুজি খাব।}}&lt;/poem&gt;}}
{{gap}}আমাৰ অসমীয়া মানুহৰ এটি ফকৰা আছে যে “দাতাই দিলেও বিধাতাই নিদিয়ে” অথবা মনে ৰজা হ’ব খোজে বিধাতাই কিন্তু খাবলৈকো উপায় নিদিয়ে। এই ফকৰা বচনটো অনেক মানুহৰ জীৱনত ফলে। আমাৰ দয়াৰাম আৰু ৰহদৈৰ ভাগ্যত এই ফকৰাটো সম্পূৰ্ণৰূপে ফলিল।

{{gap}}দয়াৰামৰ বাপেক ভাৰ-ভেটী পেলাই ৰহদৈক পুতেকলৈ খোজা-বঢ়া কৰাৰ তিনদিনৰ পিছত ৰংপুৰৰ পৰা এজন ব্ৰাহ্মণ কটকী, চাৰিজন আহোম চাওডাঙে সৈতে ৰতিকান্তৰ ঘৰত উপস্থিত হ’লহি। ৰজাঘৰীয়া চাওদাং টেকেলাক দেখি ৰতিকান্ত আনকি তেওঁৰ ওচৰ-চুবুৰীয়াৰো চুলিৰ আগতহে জীৱ ৰ’লগৈ। তেওঁলোকে ভাবিলে তেওঁলোকেনো ৰজাঘৰত কি জগৰ লগালে যে চাৰিজনকৈ চাওডাং টেকেলা ৰতিকান্তৰ ঘৰলৈ আছিল। ভয়তে কঁপি কঁপি ৰতিকান্তই ব্ৰাহ্মণ আৰু টেকেলাকেইজনক বহিবলৈ ঢাৰি-কঠ একোডোখৰ দি ভিতৰলৈ গৈ বঁটাত তামোল-পাণ, কটাৰী আনি ব্ৰাহ্মণজনৰ আগত থৈ দুয়োহাত যুৰি আঁঠু লৈ সুধিলে—“দেউ আৰু আমাৰ টেকেলা ককাইটিহঁত, আপোনাসকলে কি সকামত বা এই দুখীয়া নিচলাৰ পঁজাত ভৰিৰ ধূলা পেলালেহি?”

{{gap}}কটকী—তোমাৰ ৰহদৈ নামৰ জীয়ৰী এজনী আছে নহয়?

{{gap}}ৰতিকান্ত—হয় আছে।

{{gap}}কটকী—তাই এইবাৰ ৰজাঘৰত পূজা চাবলৈ নগৈছিলনে?

{{gap}}ৰতিকান্ত—গৈছিল। পিছত মোৰ আকলন ছোৱালীজনীয়ে বা ৰজাঘৰত কি জগৰ লগালে?

{{gap}}কটকী—তাই একো জগৰ লগোৱা নাই। পিছত ছোৱালীজনীক ইয়ালৈ মাতি আনাচোন।

{{gap}}কটকীৰ এই আদেশত ৰতিকান্তই জীয়েকক মাটি পঠিয়ালে। ৰহদৈ থোতমোতকৈ আহি আগত ওলাল। কটকীজনে ৰহদৈৰ পিনে চাই ক’লে— “এৰা&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gjnxe6tf7lb2onkhbok5ncki8tzdyzi</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>255021</id>
      <parentid>255020</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:09:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <origin>255021</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4042" sha1="6l281ygo459glhykcmm7ln6euoivdhz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৫}}&lt;/noinclude&gt;ক’লে যে দিন-বাৰ এটা চোৱাই সকলো ঠিক-ঠাক কৰি তেওঁ এই মাহৰ ভিতৰত বিয়াখন পাতিব। দুয়োঘৰে এইদৰে মনে মনে মিলাপ্ৰীতি হৈ কথা-বতৰা স্থিৰ কৰিলে। ধনীৰাম মেধিয়ে ভাৰ-ভেটী দি ৰতিকান্তই দিয়া জা-জলপান খাই আনন্দ মনেৰে নিজৰ ঘৰলৈ উলটিল।

{{center|{{larger|'''দ্বাদশ অধ্যায়'''}}}}
{{center|&lt;poem&gt;{{larger|'''মনে খোজে ৰজা হ’ব,'''
'''বিধাতাই নিদিয়ে খুজি খাব।'''}}&lt;/poem&gt;}}
{{gap}}আমাৰ অসমীয়া মানুহৰ এটি ফকৰা আছে যে “দাতাই দিলেও বিধাতাই নিদিয়ে” অথবা মনে ৰজা হ’ব খোজে বিধাতাই কিন্তু খাবলৈকো উপায় নিদিয়ে। এই ফকৰা বচনটো অনেক মানুহৰ জীৱনত ফলে। আমাৰ দয়াৰাম আৰু ৰহদৈৰ ভাগ্যত এই ফকৰাটো সম্পূৰ্ণৰূপে ফলিল।

{{gap}}দয়াৰামৰ বাপেক ভাৰ-ভেটী পেলাই ৰহদৈক পুতেকলৈ খোজা-বঢ়া কৰাৰ তিনদিনৰ পিছত ৰংপুৰৰ পৰা এজন ব্ৰাহ্মণ কটকী, চাৰিজন আহোম চাওডাঙে সৈতে ৰতিকান্তৰ ঘৰত উপস্থিত হ’লহি। ৰজাঘৰীয়া চাওদাং টেকেলাক দেখি ৰতিকান্ত আনকি তেওঁৰ ওচৰ-চুবুৰীয়াৰো চুলিৰ আগতহে জীৱ ৰ’লগৈ। তেওঁলোকে ভাবিলে তেওঁলোকেনো ৰজাঘৰত কি জগৰ লগালে যে চাৰিজনকৈ চাওডাং টেকেলা ৰতিকান্তৰ ঘৰলৈ আছিল। ভয়তে কঁপি কঁপি ৰতিকান্তই ব্ৰাহ্মণ আৰু টেকেলাকেইজনক বহিবলৈ ঢাৰি-কঠ একোডোখৰ দি ভিতৰলৈ গৈ বঁটাত তামোল-পাণ, কটাৰী আনি ব্ৰাহ্মণজনৰ আগত থৈ দুয়োহাত যুৰি আঁঠু লৈ সুধিলে—“দেউ আৰু আমাৰ টেকেলা ককাইটিহঁত, আপোনাসকলে কি সকামত বা এই দুখীয়া নিচলাৰ পঁজাত ভৰিৰ ধূলা পেলালেহি?”

{{gap}}কটকী—তোমাৰ ৰহদৈ নামৰ জীয়ৰী এজনী আছে নহয়?

{{gap}}ৰতিকান্ত—হয় আছে।

{{gap}}কটকী—তাই এইবাৰ ৰজাঘৰত পূজা চাবলৈ নগৈছিলনে?

{{gap}}ৰতিকান্ত—গৈছিল। পিছত মোৰ আকলন ছোৱালীজনীয়ে বা ৰজাঘৰত কি জগৰ লগালে?

{{gap}}কটকী—তাই একো জগৰ লগোৱা নাই। পিছত ছোৱালীজনীক ইয়ালৈ মাতি আনাচোন।

{{gap}}কটকীৰ এই আদেশত ৰতিকান্তই জীয়েকক মাটি পঠিয়ালে। ৰহদৈ থোতমোতকৈ আহি আগত ওলাল। কটকীজনে ৰহদৈৰ পিনে চাই ক’লে— “এৰা&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6l281ygo459glhykcmm7ln6euoivdhz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/১৯</title>
    <ns>104</ns>
    <id>71626</id>
    <revision>
      <id>255029</id>
      <parentid>254633</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:33:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* বৈধকৰণ হৈছে */</comment>
      <origin>255029</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4657" sha1="lkhfsqadcth5k0ynblqklv7li4yzgjz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{rh|১৬|ৰহদৈ লিগিৰী|}}&lt;/noinclude&gt;ভালেতোহে এওঁ ৰজাৰ চকুত পৰিল। এওঁ এতিয়াই জাকত জিলিকা! আগলৈ যে কেনেকুৱা এজনী দীপলিপ সুন্দৰী গাভৰু হ’ব তাৰ উপমাই নহয়। ৰতিকান্ত! তোৰ এই ছোৱালীজনী ৰজাৰ চকুত লগা বাবে ৰজাই তাইক নিবলৈ আমাক পঠিয়াইছে।”

{{gap}}ৰতিকান্ত—(দুখ মনেৰে) প্ৰভুদেৱ, ৰজাইনো মোৰ এই আকলন ছোৱালীজনী নি কি কৰিব?

{{gap}}কটকী—ৰজাই সদ্যহতে তাইক তেওঁৰ হাতধৰি লিগিৰী কৰি ৰাখিব পিছত ৰজাৰ ইচ্ছা হ’লে তাইক ৰাণীও কৰিব পাৰে।

{{gap}}ৰতিকান্ত— প্ৰভুদেউ! মই দেখোন সমূলে মৰিলোঁ। মোৰ আগলৈকো নাই পিছলৈকো নাই। এই একেজনী জীয়ৰীকনো ৰজাঘৰত বঞ্চিবলৈ কেনেকৈ এৰি দিওঁ। তাইক এৰি দিনো আমি কেনেকৈ থাকো। মোৰ আকলন ছোৱালীজনীয়ে একো কথাৰে আও-ভাও নাপায়। কোনোদিনাই তাই ৰজাহে নালাগে কোনো ডাঙৰ বিষয়াৰ ঘৰৰ আও-ভাও নেজানে—এনেস্থলত তাইনো তাত কেনেকৈ বঞ্চিবগৈ। তাইক ৰজাঘৰলৈ পঠিয়াই আমিনো কেনেকৈ জীৱন ধৰোঁ?

{{gap}}১ম চাওডাং—জোঁৱাইৰ ঘৰলৈ উলিয়াই দিনো কেনেকৈ থাকিলেহেঁতেন?

{{gap}}ৰতিকান্ত—ককাই, জগৰ নধৰিবি। তাইক আমাৰ এই একে গাঁৱতে থকা ধনীৰাম মেধিৰ পুতেক দয়াৰামলৈ দিবলৈ থিৰ কৰিছিলোঁ। মেধিয়ে পৰহি তাইক খোজা-বঢ়া কৰি ভাৰ-ভেটী দি গৈছে।

{{gap}}২য় চাওডাং—যেয়ে ভাৰ-ভেটী পেলাওক লাগে, যেতিয়াই ৰজাই তোৰ জীয়েৰক ভাল দেখি হাতধৰি লিগিৰী কৰিব খুজিছে তেতিয়া তই জীয়েৰক এৰি দিব লাগিব।

{{gap}}ৰতিকান্ত—ককাই! ৰজাঘৰলৈ তাইক পঠিয়ালে তাইৰ জাতিকুল নষ্ট হ’ব। আগলৈকো তাইকতো আকৌ আমাৰ ঘৰে-দুৱাৰে তুলি খুৱাব নোৱাৰিম। জাতি বোলা বস্তুটো বহুমূলীয়া, ইয়াকনো সতকাই কেনেকৈ খেদাওঁ।

{{gap}}৩য় চাওডাং—হেৰ গৰু, জাতিনো এটা কি ডাঙৰ বস্তু। তোতকৈ ডাঙৰ ডাঙৰসকলেও ৰজাৰ অনুগ্ৰহ পাবলৈ জাতি-কুলৰ দেখোন কোনো বিচাৰ নাৰাখে। তই নিজকে অতি ভাগ্যৱান বুলিহে ভাবিব লাগে। ৰজাৰ হাতধৰি লিগিৰী হৈ তোৰ জীয়েৰ যাব—তোৰ পদ-মৰ্যাদা বাঢ়িব, আনকি তই বৰা বা শ‍ইকীয়া বা হাজৰিকা বা ৰাজখোৱা এনেকুৱা বিষয় এখনো পাব পাৰিবি। যদি দৈবাৎ তোৰ জীয়েৰৰ কপালে তাই ৰজাৰ ৰাণী হ’বলৈ পায় তেনেহ’লেতো উঠি বহিলি—তই তোৰ সমান আৰু ভাগ্যৱান কেৱে নহ’ব। এইবিলাক কথালৈ মন কৰিবিচোন। ধনীৰামৰ পুতেকলৈ নি জানো এইবিলাক সম্পদ পাবি?
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lkhfsqadcth5k0ynblqklv7li4yzgjz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>সূচী:আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf</title>
    <ns>106</ns>
    <id>73512</id>
    <revision>
      <id>255057</id>
      <parentid>254835</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T09:49:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <origin>255057</origin>
      <model>proofread-index</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="761" sha1="47ka577q6c0xa3c4jgyqwi8mzq8wj15" xml:space="preserve">{{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template
|Type=book
|Title=আনন্দৰাম বৰুৱা
|Language=as
|Volume=
|Edition=
|Author=সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা
|Co-author1=
|Co-author2=
|Co-author3=
|Translator=
|Co-translator1=
|Co-translator2=
|Editor=
|Co-editor1=
|Co-editor2=
|Illustrator=
|Publisher=সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা
|Address=গুৱাহাটী
|Year=1924
|Key=
|ISBN=
|DLI=
|IA=
|NLI=
|Source=pdf
|Image=1
|Progress=OCR
|Pages=&lt;pagelist 1=&quot;বেটুপাত&quot; 2=&quot;প্ৰকাশন&quot; 3=&quot;মন্তব্য&quot; 5=&quot;ছবি&quot; 6=&quot;প্ৰকাশন&quot; 7=&quot;নিবেদন&quot; 8=&quot;উচৰ্গা&quot; 9=&quot;বংশাৱলী&quot; 10to19=&quot;গ্ৰন্থাকাৰৰ নিবেদন&quot; 20to21=&quot;সূচীপত্ৰ&quot; 22=&quot;1&quot; 4=&quot;-&quot; /&gt;
|Volumes=
|Remarks={{Scrollpane|height=600px|
{{পৃষ্ঠা:আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf/২০}}
{{পৃষ্ঠা:আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf/২১}}
}}
|Notes={{GLAMNTF}}
|Width=
|Css=
|Header=
|Footer=
}}
[[শ্ৰেণী:১৯২৪ চনত প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ]]
[[শ্ৰেণী:জীৱনী]]</text>
      <sha1>47ka577q6c0xa3c4jgyqwi8mzq8wj15</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf/২</title>
    <ns>104</ns>
    <id>86368</id>
    <revision>
      <id>255060</id>
      <parentid>236869</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T10:29:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল।</comment>
      <origin>255060</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="394" sha1="hzdn84iec8ud86nokqyujume3nx03he" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Dhr|2em}}
{{gap}}LIFE OF ANUNDORAM BOROOAH B.A., I.C.S., Barrister-at-Law by Suryyakumar Bhuyan M.A., B. L., Professor of English, Cotton College, Gauhati, Assam, and Examiner in English and Assamese to the Calcutta University.
{{Dhr|10em}}
{{center|{{Xxxx-larger|'''আনন্দৰাম বৰুৱা।'''}}}}
{{Dhr|3em}}
{{center|{{larger|জীৱন-চৰিত।}}}}
{{Dhr|2em}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hzdn84iec8ud86nokqyujume3nx03he</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf/৩</title>
    <ns>104</ns>
    <id>91404</id>
    <revision>
      <id>255062</id>
      <parentid>248074</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T11:08:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */</comment>
      <origin>255062</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2252" sha1="32fc78sgmsl1rqhdu7sky7tjv8ep1pa" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{Rule|}}&lt;/noinclude&gt;{{dhr}}
{{gap}}Mr. Borooah's Sanskrit scholarship is as profound and accurate as it is extensive. We are proud of him as a nation, and we earnestly hope and trust that our brightest youths may follow his noble though very arduous path.
{{right|—The Lahore Tribune. 19-8-1887.}}
{{dhr}}
✷{{gap|2em}}✷{{gap|2em}}✷{{gap|2em}}✷{{gap|2em}}✷

{{gap}}এত পৰীক্ষা ও প্ৰতিযোগিতাৰ মধ্যেও আনন্দ{{বঙালী ৰা}}ম প্ৰকৃত পণ্ডিত হইয়াছিলেন; এই বাক্য-বাহাদু{{বঙালী ৰী}}{{বঙালী ৰ}} অন্তঃসা{{বঙালী ৰ}}–শূন্য আওয়াজে{{বঙালী ৰ}} দিনে তিনি বিদ্যোন্নতিৰ জন্য নিঃশব্দে অতি প্ৰভূত প{{বঙালী ৰি}}শ্ৰম কৰিতেন!...... আনন্দ{{বঙালী ৰা}}মে আড়ম্ব{{বঙালী ৰ}} ছিল না, ‘আসল ইস্পাত’ ছিল। এজলাসে{{বঙালী ৰ}} অগণিত ‘আদব কায়দা{{বঙালী ৰ}}’ এবং সে{{বঙালী ৰে}}ষ্টা{{বঙালী ৰ}} অতলস্পৰ্শ কূপমধ্যে অনব{{বঙালী ৰ}}ত পতিত থাকিয়াও আনন্দ{{বঙালী ৰা}}ম বড়ুয়া সাহিত্যানুৰাগী ছিলেন, স্বদেশীয় সাহিত্যে{{বঙালী ৰ}} সেবক ছিলেন, সংস্কৃত সাহিত্যে{{বঙালী ৰ}} অত্যন্ত অনুগত উপাসক ছিলেন।
{{Right|—শ্ৰীঠাকু{{বঙালী ৰ}}দাস মুখাৰ্জ্জী। ‘সাহিত্য’—১ম বৰ্ষ।}}
{{dhr}}
✷{{gap|2em}}✷{{gap|2em}}✷{{gap|2em}}✷{{gap|2em}}✷
{{dhr}}
&lt;poem&gt;Cut is the branch that might have grown full
::::::::::::straight,
And burnt is Apollo’s laurel bough,
That sometimes grew within this learned man.&lt;/poem&gt;
{{Right|—Marlowe—“Faustus.”}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>32fc78sgmsl1rqhdu7sky7tjv8ep1pa</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>255063</id>
      <parentid>255062</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T11:10:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <origin>255063</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2272" sha1="k8eme4d88sfjog4bzfs01ytnkpxitft" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{Rule|}}&lt;/noinclude&gt;{{dhr}}
{{gap}}Mr. Borooah's Sanskrit scholarship is as profound and accurate as it is extensive. We are proud of him as a nation, and we earnestly hope and trust that our brightest youths may follow his noble though very arduous path.
{{right|—The Lahore Tribune. 19-8-1887.}}
{{dhr}}
✷{{gap|2em}}✷{{gap|2em}}✷{{gap|2em}}✷{{gap|2em}}✷

{{gap}}এত প{{বঙালী ৰী}}ক্ষা ও প্ৰতিযোগিতাৰ মধ্যেও আনন্দ{{বঙালী ৰা}}ম প্ৰকৃত পণ্ডিত হইয়াছিলেন; এই বাক্য-বাহাদু{{বঙালী ৰী}}{{বঙালী ৰ}} অন্তঃসা{{বঙালী ৰ}}–শূন্য আওয়াজে{{বঙালী ৰ}} দিনে তিনি বিদ্যোন্নতিৰ জন্য নিঃশব্দে অতি প্ৰভূত প{{বঙালী ৰি}}শ্ৰম কৰিতেন!...... আনন্দ{{বঙালী ৰা}}মে আড়ম্ব{{বঙালী ৰ}} ছিল না, ‘আসল ইস্পাত’ ছিল। এজলাসে{{বঙালী ৰ}} অগণিত ‘আদব কায়দা{{বঙালী ৰ}}’ এবং সে{{বঙালী ৰে}}ষ্টা{{বঙালী ৰ}} অতলস্পৰ্শ কূপমধ্যে অনব{{বঙালী ৰ}}ত পতিত থাকিয়াও আনন্দ{{বঙালী ৰা}}ম বড়ুয়া সাহিত্যানুৰাগী ছিলেন, স্বদেশীয় সাহিত্যে{{বঙালী ৰ}} সেবক ছিলেন, সংস্কৃত সাহিত্যে{{বঙালী ৰ}} অত্যন্ত অনুগত উপাসক ছিলেন।
{{Right|—শ্ৰীঠাকু{{বঙালী ৰ}}দাস মুখাৰ্জ্জী। ‘সাহিত্য’—১ম বৰ্ষ।}}
{{dhr}}
✷{{gap|2em}}✷{{gap|2em}}✷{{gap|2em}}✷{{gap|2em}}✷
{{dhr}}
&lt;poem&gt;Cut is the branch that might have grown full
::::::::::::straight,
And burnt is Apollo’s laurel bough,
That sometimes grew within this learned man.&lt;/poem&gt;
{{Right|—Marlowe—“Faustus.”}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k8eme4d88sfjog4bzfs01ytnkpxitft</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>255064</id>
      <parentid>255063</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T11:24:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <origin>255064</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2294" sha1="p3649rrmu34t1a329dxigfioce8fa2m" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{Rule|}}&lt;/noinclude&gt;{{dhr}}
{{gap}}Mr. Borooah's Sanskrit scholarship is as profound and accurate as it is extensive. We are proud of him as a nation, and we earnestly hope and trust that our brightest youths may follow his noble though very arduous path.
{{right|—The Lahore Tribune. 19-8-1887.}}
{{dhr}}
{{center|✷{{gap|4em}}✷{{gap|4em}}✷{{gap|4em}}✷{{gap|4em}}✷}}

{{gap}}এত প{{বঙালী ৰী}}ক্ষা ও প্ৰতিযোগিতাৰ মধ্যেও আনন্দ{{বঙালী ৰা}}ম প্ৰকৃত পণ্ডিত হইয়াছিলেন; এই বাক্য-বাহাদু{{বঙালী ৰী}}{{বঙালী ৰ}} অন্তঃসা{{বঙালী ৰ}}–শূন্য আওয়াজে{{বঙালী ৰ}} দিনে তিনি বিদ্যোন্নতিৰ জন্য নিঃশব্দে অতি প্ৰভূত প{{বঙালী ৰি}}শ্ৰম কৰিতেন!...... আনন্দ{{বঙালী ৰা}}মে আড়ম্ব{{বঙালী ৰ}} ছিল না, ‘আসল ইস্পাত’ ছিল। এজলাসে{{বঙালী ৰ}} অগণিত ‘আদব কায়দা{{বঙালী ৰ}}’ এবং সে{{বঙালী ৰে}}ষ্টা{{বঙালী ৰ}} অতলস্পৰ্শ কূপমধ্যে অনব{{বঙালী ৰ}}ত পতিত থাকিয়াও আনন্দ{{বঙালী ৰা}}ম বড়ুয়া সাহিত্যানুৰাগী ছিলেন, স্বদেশীয় সাহিত্যে{{বঙালী ৰ}} সেবক ছিলেন, সংস্কৃত সাহিত্যে{{বঙালী ৰ}} অত্যন্ত অনুগত উপাসক ছিলেন।
{{Right|—শ্ৰীঠাকু{{বঙালী ৰ}}দাস মুখাৰ্জ্জী। ‘সাহিত্য’—১ম বৰ্ষ।}}
{{dhr}}
{{center|✷{{gap|4em}}✷{{gap|4em}}✷{{gap|4em}}✷{{gap|4em}}✷}}
{{dhr}}
&lt;poem&gt;Cut is the branch that might have grown full
::::::::::::straight,
And burnt is Apollo’s laurel bough,
That sometimes grew within this learned man.&lt;/poem&gt;
{{Right|—Marlowe—“Faustus.”}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>p3649rrmu34t1a329dxigfioce8fa2m</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>255065</id>
      <parentid>255064</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T11:30:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <origin>255065</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2317" sha1="i1q4f42zsnldstztez7p8l7ickx1i73" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;{{Rule|}}&lt;/noinclude&gt;{{dhr}}
{{gap}}Mr. Borooah's Sanskrit scholarship is as profound and accurate as it is extensive. We are proud of him as a nation, and we earnestly hope and trust that our brightest youths may follow his noble though very arduous path.
{{right|—The Lahore Tribune. 19-8-1887.}}
{{dhr}}
{{center|✷{{gap|4em}}✷{{gap|4em}}✷{{gap|4em}}✷{{gap|4em}}✷}}

{{gap}}এত প{{বঙালী ৰী}}ক্ষা ও প্ৰতিযোগিতা{{বঙালী ৰী}} মধ্যেও আনন্দ{{বঙালী ৰা}}ম প্ৰকৃত পণ্ডিত হইয়াছিলেন; এই বাক্য-বাহাদু{{বঙালী ৰী}}{{বঙালী ৰ}} অন্তঃসা{{বঙালী ৰ}}–শূন্য আওয়াজে{{বঙালী ৰ}} দিনে তিনি বিদ্যোন্নতিৰ জন্য নিঃশব্দে অতি প্ৰভূত প{{বঙালী ৰি}}শ্ৰম কৰিতেন!...... আনন্দ{{বঙালী ৰা}}মে আড়ম্ব{{বঙালী ৰ}} ছিল না, ‘আসল ইস্পাত’ ছিল। এজলাসে{{বঙালী ৰ}} অগণিত ‘আদব কায়দা{{বঙালী ৰ}}’ এবং সে{{বঙালী ৰে}}ষ্টা{{বঙালী ৰ}} অতলস্পৰ্শ কূপমধ্যে অনব{{বঙালী ৰ}}ত পতিত থাকিয়াও আনন্দ{{বঙালী ৰা}}ম বড়ুয়া সাহিত্যানুৰাগী ছিলেন, স্বদেশীয় সাহিত্যে{{বঙালী ৰ}} সেবক ছিলেন, সংস্কৃত সাহিত্যে{{বঙালী ৰ}} অত্যন্ত অনুগত উপাসক ছিলেন।
{{Right|—শ্ৰীঠাকু{{বঙালী ৰ}}দাস মুখাৰ্জ্জী। ‘সাহিত্য’—১ম বৰ্ষ।}}
{{dhr}}
{{center|✷{{gap|4em}}✷{{gap|4em}}✷{{gap|4em}}✷{{gap|4em}}✷}}
{{dhr}}
&lt;poem&gt;Cut is the branch that might have grown full
::::::::::::straight,
And burnt is Apollo’s laurel bough,
That sometimes grew within this learned man.&lt;/poem&gt;
{{Right|—Marlowe—“Faustus.”}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i1q4f42zsnldstztez7p8l7ickx1i73</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:ৰহদৈ লিগিৰী.pdf/৪</title>
    <ns>104</ns>
    <id>91845</id>
    <revision>
      <id>255046</id>
      <parentid>254939</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T08:49:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <origin>255046</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4074" sha1="9j46ullh2jim7wdwysb3e693nan8fd9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;4&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;A&quot; /&gt;{{center|{{larger|'''প্রথম অধ্যায়'''}}}}
{{center|{{larger|'''ৰহদৈ'''}}}}

{{gap}}আমাৰ ৰহদৈ লিগিৰীৰ ঘৰ উজনিৰ মাজুলীত থকা কমলাবাৰী গাঁৱত আছিল। সেই সময়ত অর্থাৎ মানৰ দিনৰ আগেয়ে গাঁওখনত এশ কি ছকুৰি ঘৰ কোঁচ, কলিতা, বামুণ, সূত, কাটনি ইত্যাদি জাতিৰ মানুহ আছিল। ৰহদৈৰ বাপেকৰ নাম ৰতিকান্ত, মাকৰ নাম কমলা। তেওঁবিলাক সোণাৰি কলিতা জাতিৰ মধ্যবিত্ত অৱস্থাৰ মানুহ আছিল।

{{gap}}ৰহদৈ মাক-বাপেকৰ একেজনী জীয়ৰী আছিল। তাইৰ তলত মাথোন এটা ভায়েক আছিল। সম্পত্তিৰ ভিতৰত তেওঁবিলাকৰ দুজনীমান গাইগৰু আৰু এটা গলধন ধৰা মতা ম’হ আছিল। গাইকেইজনীৰ গাখীৰ খাইছিল; গলধন ধৰা ম’হটোৰে ৰতিকান্তই কমলাবাৰী সত্ৰৰ লাখেৰাজ মাটি তিনিপূৰামান গা খাটনিলৈ লৈ তাত আহুধান, সৰিয়হ, মাহ, মুগ, শাক, পাচলি ইত্যাদি খেতি-বাতি কৰি সুখেৰে খাইছিল। মাটি বৰ সাৰুৱা, সেইদেখি শস্য বৰ ভাল হৈছিল। সেই কালত আজিকালিৰ দৰে মানুহৰ লাহ-বিলাহ বা কানি,&lt;ref&gt;কানি ইংৰাজে অসমদেশ ল’বৰ পৰাহে প্ৰচলন হৈছে। বেলতলাত পোনপ্ৰথমে ইংৰাজৰ কোনোবা মাৰাঠা নে হিন্দুস্থানী চিপাহীৰ পৰাহে হেনো অসমীয়া মানুহে কানি খাবলৈ আৰু আফু খেতি কৰিবলৈ শিকিলে। বর্তমানে কানিতকৈও চিগাৰেটে অসমীয়াৰ সৰ্ব্বনাশ কৰিবলৈ ধৰিছে। অসমীয়াৰ অতি দুখেৰে অৰ্জ্জা ৰূপ লাখে লাখে চিগাৰেটৰ ধোঁৱা হৈ উৰিব লাগিছে আৰু চিগাৰেট হুপি মানুহ খোৱা-পিন্ধাত যে দুখীয়া হৈছেই তদুপৰি ভৱিষ্যতলৈ অসমীয়া ডেকা-গাভৰুলৈ খেহৰোগৰ গুটি সিঁচিছে।&lt;/ref&gt; চিগাৰেট, মদ, ভাং ইত্যাদি ৰাগিয়াল বস্তু খোৱা বৰ অভ্যাস নাছিল; সেইকাৰণে খোৱা-পিন্ধাত কাৰো দুখ-কষ্ট নাছিল। মাছ, পহু প্রায় সকলোৱে মাৰি-কাটি বা নদীয়ালৰপৰা ধানলৈ সলাই লৈ খাইছিল। ৰহদৈয়ে দিনৰ ভাগত ম’হটো চৰাই লৈ ফুৰিছিল; পুৱা-গধূলি মাকৰ ওচৰত তাঁত ববলৈ, ভাত ৰান্ধিবলৈ শিকিছিল। ভায়েকে গৰুকেইজনী চাৰিছিল। মাকে খেতিৰ কামত বাপেকক সহায় কৰাৰ উপৰিও সকলোকে ৰান্ধি-বাঢ়ি
&lt;section end=&quot;A&quot; /&gt;&lt;noinclude&gt;{{Rule|}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9j46ullh2jim7wdwysb3e693nan8fd9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:দীন-দুখী.pdf/৫৪</title>
    <ns>104</ns>
    <id>92617</id>
    <revision>
      <id>254994</id>
      <parentid>253518</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T13:36:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>নৰুনা বৰুৱা</username>
        <id>4110</id>
      </contributor>
      <comment>ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল।</comment>
      <origin>254994</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3375" sha1="ttlixnr2cd39fp7iuhso0rgj2c5lss8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;নৰুনা বৰুৱা&quot; /&gt;{{rh|৪০|দীন-দুখী|}}&lt;/noinclude&gt;
ভাবি পুৱাৰে পৰা মেয়ৰে তেওঁৰ পঢ়া-কোঠালিত বহি কামত লাগি
গৈছিল। আজি কেমাহমানৰ আগতে মেয়ৰে কজেটক তেওঁৰ
হাতত সোধাই দিবলৈ বুলি ফঁটিনৰ হতুৱাই টেনাৰ্ডিয়েলৈ এখন
চিঠিও লিখাই লৈছিল। কিন্তু আজি-কালি কৰি থাকোঁতে থাকোঁতে
বাৰেকুৰি কামৰ জুমুৰিত তেওঁ যাব পৰা নাই, ইফালে ফঁটিনৰ মনৰ
হেঁপাহ লগতে যায়! তেওঁৰ ইচ্ছা, আন কাকো নেপাচি তেওঁ
নিজে ‘ম’ফেয়াৰমেললৈ” গৈ কজেটক লৈ আহে। তেওঁৰ অনুপ-
স্থিতিত যাতে কাম-কাজৰ একো ব্যাঘাত নহয়, তাৰে তেওঁ দিহা
কৰিছিল। এনেতে আহি দুৱৰীয়ে খবৰ দিলে-“দুৱাৰত পুলিছ
ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰ ৰৈ আছে।”

{{Gap}}পুলিছ আপিছত দেখা হোৱা দিন ধৰি আজি ছমাহৰ পাছত
ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰৰ লগত তেওঁৰ এই প্ৰথম দেখা।

{{gap}}জাভেয়াৰৰ নাম শুনিয়েই মেয়ৰৰ মুখত এটা বিৰক্তিৰ ভাব
বিৰিঙি উঠিল। তথাপি দুৱৰীক আদেশ কৰিলে—“বাট দেখুৱাই
ভিতৰলৈ লৈ আহ।”

{{gap}}কৰ্ত্তব্য-পৰায়ণ কৰ্ম্মচাৰী জাভেয়াৰ হাজাৰেই কঠোৰ হক,
মানুহটোৰ গাত শলাগিবলগীয়া বেছি নহলেও দুটা গুণ আছিল।
মান্য-জনৰ প্ৰতি সন্মান আৰু দ্ৰোহীৰ প্ৰতি ঘৃণাত এদিনো এটা
খোজো পাছ মুহুহঁকিছিল। চোৰ ডকাইতে জাভেয়াৰৰ নামত
পলাই ফাট মাৰিছিল, মুখ দেখি ভয়ত কঁপিবলৈ ধৰিছিল।

{{gap}}জাভেয়াৰে ভিতৰ সোমাই মেয়ৰক নমস্কাৰ কৰি মেজৰ একাষে
ঠিয় হ'ল। জাভেয়াৰৰ মুখত আগৰ সেই ঈৰ্ষা-বিদ্বেষৰ অকণিও
চিন-চাব নাই। মাথোন লাজ আৰু নিৰাশাত ফুটি উঠা এটা
অন্ধকাৰ বিষাদে তেওঁৰ দৃঢ় শৰীৰটো জাগৃত ভাৱে অভিভূত কৰি
থৈছিল।

{{gap}}মেয়ৰে অভিবাদনৰ প্ৰতি-অভিবাদন কৰি প্ৰশ্ন কৰিলে—
“সকাম?”&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ttlixnr2cd39fp7iuhso0rgj2c5lss8</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>254995</id>
      <parentid>254994</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T13:43:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>নৰুনা বৰুৱা</username>
        <id>4110</id>
      </contributor>
      <origin>254995</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3374" sha1="l1qn7wyzjm20cc5tjosgrs6fi7uh6pw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;নৰুনা বৰুৱা&quot; /&gt;{{rh|৪০|দীন-দুখী|}}&lt;/noinclude&gt;
ভাবি পুৱাৰে পৰা মেয়ৰে তেওঁৰ পঢ়া-কোঠালিত বহি কামত লাগি
গৈছিল। আজি কেমাহমানৰ আগতে মেয়ৰে কজেটক তেওঁৰ
হাতত সোধাই দিবলৈ বুলি ফঁটিনৰ হতুৱাই টেনাৰ্ডিয়েলৈ এখন
চিঠিও লিখাই লৈছিল। কিন্তু আজি-কালি কৰি থাকোঁতে থাকোঁতে
বাৰেকুৰি কামৰ জুমুৰিত তেওঁ যাব পৰা নাই, ইফালে ফঁটিনৰ মনৰ
হেঁপাহ লগতে যায়! তেওঁৰ ইচ্ছা, আন কাকো নেপাচি তেওঁ
নিজে ‘ম’ফেয়াৰমেললৈ” গৈ কজেটক লৈ আহে। তেওঁৰ অনুপ
স্থিতিত যাতে কাম-কাজৰ একো ব্যাঘাত নহয়, তাৰে তেওঁ দিহা
কৰিছিল। এনেতে আহি দুৱৰীয়ে খবৰ দিলে-“দুৱাৰত পুলিছ
ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰ ৰৈ আছে।”

{{Gap}}পুলিছ আপিছত দেখা হোৱা দিন ধৰি আজি ছমাহৰ পাছত
ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰৰ লগত তেওঁৰ এই প্ৰথম দেখা।

{{gap}}জাভেয়াৰৰ নাম শুনিয়েই মেয়ৰৰ মুখত এটা বিৰক্তিৰ ভাব
বিৰিঙি উঠিল। তথাপি দুৱৰীক আদেশ কৰিলে—“বাট দেখুৱাই
ভিতৰলৈ লৈ আহ।”

{{gap}}কৰ্ত্তব্য-পৰায়ণ কৰ্ম্মচাৰী জাভেয়াৰ হাজাৰেই কঠোৰ হক,
মানুহটোৰ গাত শলাগিবলগীয়া বেছি নহলেও দুটা গুণ আছিল।
মান্য-জনৰ প্ৰতি সন্মান আৰু দ্ৰোহীৰ প্ৰতি ঘৃণাত এদিনো এটা
খোজো পাছ মুহুহঁকিছিল। চোৰ ডকাইতে জাভেয়াৰৰ নামত
পলাই ফাট মাৰিছিল, মুখ দেখি ভয়ত কঁপিবলৈ ধৰিছিল।

{{gap}}জাভেয়াৰে ভিতৰ সোমাই মেয়ৰক নমস্কাৰ কৰি মেজৰ একাষে
ঠিয় হ'ল। জাভেয়াৰৰ মুখত আগৰ সেই ঈৰ্ষা-বিদ্বেষৰ অকণিও
চিন-চাব নাই। মাথোন লাজ আৰু নিৰাশাত ফুটি উঠা এটা
অন্ধকাৰ বিষাদে তেওঁৰ দৃঢ় শৰীৰটো জাগৃত ভাৱে অভিভূত কৰি
থৈছিল।

{{gap}}মেয়ৰে অভিবাদনৰ প্ৰতি-অভিবাদন কৰি প্ৰশ্ন কৰিলে—
“সকাম?”&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>l1qn7wyzjm20cc5tjosgrs6fi7uh6pw</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>254996</id>
      <parentid>254995</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T13:44:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>নৰুনা বৰুৱা</username>
        <id>4110</id>
      </contributor>
      <origin>254996</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3373" sha1="aenigau26cmkqjbesmza4hmxe1s6kon" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;নৰুনা বৰুৱা&quot; /&gt;{{rh|৪০|দীন-দুখী|}}&lt;/noinclude&gt;
ভাবি পুৱাৰে পৰা মেয়ৰে তেওঁৰ পঢ়া-কোঠালিত বহি কামত লাগি
গৈছিল। আজি কেমাহমানৰ আগতে মেয়ৰে কজেটক তেওঁৰ
হাতত সোধাই দিবলৈ বুলি ফঁটিনৰ হতুৱাই টেনাৰ্ডিয়েলৈ এখন
চিঠিও লিখাই লৈছিল। কিন্তু আজি-কালি কৰি থাকোঁতে থাকোঁতে
বাৰেকুৰি কামৰ জুমুৰিত তেওঁ যাব পৰা নাই, ইফালে ফঁটিনৰ মনৰ
হেঁপাহ লগতে যায়! তেওঁৰ ইচ্ছা, আন কাকো নেপাচি তেওঁ
নিজে ‘ম’ফেয়াৰমেললৈ” গৈ কজেটক লৈ আহে। তেওঁৰ অনুপস্থিতিত যাতে কাম-কাজৰ একো ব্যাঘাত নহয়, তাৰে তেওঁ দিহা
কৰিছিল। এনেতে আহি দুৱৰীয়ে খবৰ দিলে-“দুৱাৰত পুলিছ
ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰ ৰৈ আছে।”

{{Gap}}পুলিছ আপিছত দেখা হোৱা দিন ধৰি আজি ছমাহৰ পাছত
ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰৰ লগত তেওঁৰ এই প্ৰথম দেখা।

{{gap}}জাভেয়াৰৰ নাম শুনিয়েই মেয়ৰৰ মুখত এটা বিৰক্তিৰ ভাব
বিৰিঙি উঠিল। তথাপি দুৱৰীক আদেশ কৰিলে—“বাট দেখুৱাই
ভিতৰলৈ লৈ আহ।”

{{gap}}কৰ্ত্তব্য-পৰায়ণ কৰ্ম্মচাৰী জাভেয়াৰ হাজাৰেই কঠোৰ হক,
মানুহটোৰ গাত শলাগিবলগীয়া বেছি নহলেও দুটা গুণ আছিল।
মান্য-জনৰ প্ৰতি সন্মান আৰু দ্ৰোহীৰ প্ৰতি ঘৃণাত এদিনো এটা
খোজো পাছ মুহুহঁকিছিল। চোৰ ডকাইতে জাভেয়াৰৰ নামত
পলাই ফাট মাৰিছিল, মুখ দেখি ভয়ত কঁপিবলৈ ধৰিছিল।

{{gap}}জাভেয়াৰে ভিতৰ সোমাই মেয়ৰক নমস্কাৰ কৰি মেজৰ একাষে
ঠিয় হ'ল। জাভেয়াৰৰ মুখত আগৰ সেই ঈৰ্ষা-বিদ্বেষৰ অকণিও
চিন-চাব নাই। মাথোন লাজ আৰু নিৰাশাত ফুটি উঠা এটা
অন্ধকাৰ বিষাদে তেওঁৰ দৃঢ় শৰীৰটো জাগৃত ভাৱে অভিভূত কৰি
থৈছিল।

{{gap}}মেয়ৰে অভিবাদনৰ প্ৰতি-অভিবাদন কৰি প্ৰশ্ন কৰিলে—
“সকাম?”&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>aenigau26cmkqjbesmza4hmxe1s6kon</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:দীন-দুখী.pdf/৫৫</title>
    <ns>104</ns>
    <id>92618</id>
    <revision>
      <id>255018</id>
      <parentid>253519</parentid>
      <timestamp>2026-07-06T16:02:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>নৰুনা বৰুৱা</username>
        <id>4110</id>
      </contributor>
      <origin>255018</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2991" sha1="2ckxjxusxkgvhyywt3tq6pw2ed7mgm7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;নৰুনা বৰুৱা&quot; /&gt;{{rh||দীন-দুখী|৪১}}&lt;/noinclude&gt;
জাভেয়াৰে ক্ষন্তেক সময় নিতাল মাৰি থাকি গভীৰ বিষন্নতাৰে
মাত দিলে—
“এটা বৰ অপৰাধ হৈছে। ছৰ্কাৰৰ এজন তলতীয়া কৰ্ম্মচাৰীয়ে
এক গুৰুতৰ বিষয়ত মানীৰ প্ৰতি যথোচিত সম্মান প্ৰদৰ্শন কৰাত
ত্ৰুটি কৰিলে। তাকে মই আপোনাক জনাবলৈ আহিলোঁ।&quot;
“কৰ্ম্মচাৰীজন কোন?”
“মই নিজে”
“মানে?”
'এম' নগৰৰ মেয়ৰ মছি-অ' মেডলেন। মোৰ প্ৰাৰ্থনা, মোক
কামৰ পৰা খেদাই দিব লাগে।”
“মেয়ৰে আচৰিত হৈ কিবা ক'ব খোজোঁতেই জাভেয়াৰে আকৌ
আৰম্ভ কৰিলে,–“আপুনি ক'ব পাৰে, মই নিজে কাম এৰিবৰ কাৰণে
আবেদন কৰিব পাৰিলোহেতেন; কিন্তু সেইটো যথাবিহিত নহব।
মই অন্যায় কৰিছোঁ, মই তাৰ বাবে শাস্তি পাব লাগে। মই নিজে
কাম এৰাৰ আগতে মই কামৰ পৰা খেদা খাব লাগে। সিদিনা
আপুনি মোৰ ওপৰত অনাহকত কঠোৰ হৈছিল—আজি হক কথাত
কঠোৰ হওক।”
“তোমাৰ কথাৰ অৰ্থ ম‍ই একো বুজিব পৰা নাই।”
জাভেয়াৰে এটা দীঘল হুমুনিয়াহ কাঢ়ি উত্তৰ দিলে—“ছসপ্তাহ
মাথোন হৈছে, পুলিছ আপিছত ঘটা ঘটনাৰ পাছতে, ম‍ই পেৰিৰ
পুলিছ প্ৰিফেক্টলৈ আপোনাৰ বিৰুদ্ধে নালিছ, পঠিয়াইছিলোঁ॥
কথাষাৰ শুনা মাত্ৰে মেয়ৰে হাঁহিৰ খলকনিত ঘৰ তোল-পাৰ কৰি
দিলে। বিষাদ-গম্ভীৰ মেয়ৰৰ মুখত হাঁহি এয়ে প্ৰথম। “অ', পুলিছৰ
কামত বাধা দিয়া মেয়ৰ বুলি।”
“নহয়—ফাটেকিয়াল বুলি।”
মেয়ৰ মৰা মানুহৰ দৰে শেতা পৰি গ'ল। জাভেয়াৰে আগৰ
দৰেই তলমুৱা হৈ কৈ গ'ল।—“মই আপোনাক জঁ-ভেলজ নামেৰে&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2ckxjxusxkgvhyywt3tq6pw2ed7mgm7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf/১৩৭</title>
    <ns>104</ns>
    <id>93214</id>
    <revision>
      <id>255042</id>
      <timestamp>2026-07-07T07:52:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>নৰুনা বৰুৱা</username>
        <id>4110</id>
      </contributor>
      <comment>/* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ &quot;ভবভূতিৰ মহাবীৰচৰিত। জানকীৰামভাষ্য টীকা সম্বলিত। Bhavabhuti's Mahaviracharitam. edited by Mr. A. Barooah, with his commentary called Janakirama- bhasya, and a Sanskrit-English Glossary. 1877. ১৮৭৭ চনৰ অভাবৰ মাহত মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱাই স্বৰচিত টীকাৰে সৈ...&quot; দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল</comment>
      <origin>255042</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2970" sha1="pbd0g89a6ligfipos16q6t0tsecdqze" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;নৰুনা বৰুৱা&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ভবভূতিৰ মহাবীৰচৰিত।
জানকীৰামভাষ্য টীকা সম্বলিত।
Bhavabhuti's Mahaviracharitam. edited by
Mr. A. Barooah, with his commentary called Janakirama-
bhasya, and a Sanskrit-English Glossary. 1877.
১৮৭৭
চনৰ অভাবৰ মাহত মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱাই স্বৰচিত
টীকাৰে সৈতে সম্পাদিত কৰি মহাকবি ভবভূতিৰ ‘মহাবীৰচৰিত’
নাটকৰ এটি সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰে। সকলো সংস্কৃত কবিব ভিতৰত
ভবভূতি আনন্দবানৰ প্ৰিয়তম কবি আছিল। শ্ৰীকণ্ঠ ভবভূতিৰ ভাষাৰ
তেজস্বিতা আৰু প্ৰাঞ্জলতা গুণৰ কাৰণে আনন্দৰাম বৰুৱা বিশেষ বিমুগ্ধ
হৈছিল।
মিঃ বৰুৱাই তেওঁৰ সকলো গ্ৰন্থৰ ভাষাতে যে এই প্ৰাঞ্জলতা
লাভ কৰিছিল, ইয়াব মূল কাৰণ বশ্যবাক্ ভবভূতিৰ গ্ৰন্থাদিৰ ঘনাই
অধ্যয়ন আৰু কবিলৈ অতিৰিক্ত অনুৰাগ আৰু ভক্তি।
মহাকবি ভবভূতি তিনিখন সংস্কৃত নাটকৰ গ্ৰন্থকাৰ — মহাবীৰচৰিত,
উত্তৰচৰিত আৰু মালতীমাধব। পণ্ডিত ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰে উত্তৰ-
চৰিত্ৰ, আৰু ৰামকৃষ্ণ গোপাল ভাণ্ডাৰকাৰে মালতীমাধব সুন্দৰ টীকাৰে
কিন্তু সেই পৰিমিতে মহাবীৰ চৰিত্ৰৰ
সম্পাদিত কৰি প্ৰকাশ কৰে।
দৰে এখনিও ভাল সংস্কৰণ ওলোৱা নাছিল। ১৮৪৩ চনত বিলাতৰ হেৰী
ত্ৰিথেনে এটি সংস্কৰণ উলিয়ায়, আৰু ১৮৫৭ চনত সুপ্ৰসিদ্ধ সংস্কৃত পণ্ডিত
তাৰানাথ তৰ্কবাচস্পতি মহোদয়ে এটি সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰে। কিন্তু
তাত বিষদভাবে শব্দাৰ্থ আৰু টীকা ব্যাখ্যা থাকিলেও ভবভুতিৰ নাটকত
থকা প্ৰাকৃত অংশৰ টীকা ভাঙ্গনি নথকাত শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বৰ মস্কিল&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pbd0g89a6ligfipos16q6t0tsecdqze</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf/১৩৮</title>
    <ns>104</ns>
    <id>93215</id>
    <revision>
      <id>255043</id>
      <timestamp>2026-07-07T07:53:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>নৰুনা বৰুৱা</username>
        <id>4110</id>
      </contributor>
      <comment>/* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ &quot;ভৱভূতিৰ মহাবীৰচবিত। ১১৭ হৈছিল। সেই দেখি মিঃ ক্ৰৱাই প্ৰাঞ্জল ব্যাখ্যাৰে এই নতুন সংস্কৰণ উলিয়াবলৈ বাধ্য হল। সংস্কৃত টীকাকাৰ সকলে নিজব ৰচিত ব্যাখ্যা বা টাকাৰ এটি...&quot; দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল</comment>
      <origin>255043</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3826" sha1="kwv2viknrore61f8xskk00xnkspm8qa" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;নৰুনা বৰুৱা&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ভৱভূতিৰ মহাবীৰচবিত।
১১৭
হৈছিল। সেই দেখি মিঃ ক্ৰৱাই প্ৰাঞ্জল ব্যাখ্যাৰে এই নতুন সংস্কৰণ
উলিয়াবলৈ বাধ্য হল।
সংস্কৃত টীকাকাৰ সকলে নিজব ৰচিত ব্যাখ্যা বা টাকাৰ এটি এটি
নাম দিয়ে। সঞ্জীবনী, সৰলা, মনোৰমা আদি ভাষাৰ নাম সকলোৰে
পৰিচিত। আনন্দৰামে ভবভূতিৰ মহাবীচৰিত্ৰৰ যি ভাষা ৰচনা
কৰিলে তেওঁ প্ৰিয় ককাইদেৰাকৰ নাম অনুসৰি তাৰ নাম ৰাখিলে
জানকীৰাম ভাষা। মহাবীৰচৰিত কৰি ভবভূতিৰ সৰ্ব্বপ্ৰথম ৰচিত
নাটক। ইয়াত অযোধ্যাৰ সিংহাসন আৰোহণলৈকে ৰামৰ সকলো
বৃত্তান্ত বৰ্ণোৱা হৈছে, অৰ্থাৎ জানকী আৰু ৰামৰ আখ্যান লৈ এই নাটক
ৰচিত। গতিকে জানকীবানৰ আখ্যান থকা এই মহাবীৰ চৰিত্ৰৰ
টাকা বা ভাষাৰ নাম ‘জানকীবামভাষা' বিয়াত বৰ উপযোগী হৈছিল।
-
কোনো সংস্কৃত টীকাকাৰৰ এইটো লক্ষণ আছে যে তেওঁলোকে
কোনো দুৰূহ শব্দ বা কথা ব্যাখ্যা কৰি সবল কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁতে
তাক আগতকৈয়ো দুৰূহ কৰি তোলে। কিন্তু মিঃ বৰুৱাই এই দোষৰ
পৰা মুক্তি লভিবলৈ পাৰ্যমাণে যত্ন কৰিছিল। তেওঁ ভালকৈ জানিছিল
ভবভূতিৰ নিচিনা এনে প্ৰাঞ্জল লেথক সংস্কৃত সাহিত্যত নাই, গতিকে
তেওঁৰ সৰল বাক্যাবলী – কবিৰ সপ্নৰো অগোচৰ দুৰূহ ব্যাখ্যা দিবৰ
কোনো প্ৰয়োজন নাই। যথা, মহাবীৰচৰিতৰ প্ৰথম অঙ্কত ‘গোদান’
শব্দটো পোৱা যায়। বিখ্যাত বৈয়াকৰণিক আৰু আভিধানিক পণ্ডিত
তাৰানাথ তৰ্কবাচস্পতিয়ে টানি-খুঁহি তাৰ অৰ্থ উলিয়ালে কুস্তলচ্ছেদন
অৰ্থাৎ চুলি কটা। কিন্তু আনন্দৰামে এই অৰ্থ নেমানি ৰামায়ণ, গৃহাস্থ
আৰু ধৰ্ম্মসংহিতাৰ মতে তাৰ অৰ্থ গোমিথুন-দক্ষিণা বা এজোৰা গৰু-
দানকে ৰাখিলে। কুন্তলচ্ছেদনতকৈ যে গোমিথুন দক্ষিণা বেচি সৱল
আৰু প্ৰাঞ্জল হল তাক নকলেও হব। ইয়াৰ কাৰণ, কোন শব্দ বিশেষ
কি অৰ্থত ব্যৱহৃত হয়, সংস্কৃত অভিধান সংকলনৰ পৰা তেওঁ এই জ্ঞান&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kwv2viknrore61f8xskk00xnkspm8qa</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf/১৩৯</title>
    <ns>104</ns>
    <id>93216</id>
    <revision>
      <id>255044</id>
      <timestamp>2026-07-07T07:53:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>নৰুনা বৰুৱা</username>
        <id>4110</id>
      </contributor>
      <comment>/* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ &quot;১১৮ আনন্দৰাম বৰুৱা। লাভ কৰিছিল; আৰু বিশেষকৈ ভবভূতিৰ সকলো গ্ৰন্থ আতিগুৰি মাৰি আৰু বাক্যাৱলীৰ গঢ়াৰ্থ তেওঁ ভালকৈ বুজি পঢ়াত ভৱভূতিৰ শব্দ পাইছিল। আনন্দৰামৰ মহাবীচ...&quot; দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল</comment>
      <origin>255044</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3431" sha1="37acwxcwek4exhu8pw4qyqqe6t29a6i" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;নৰুনা বৰুৱা&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;১১৮
আনন্দৰাম বৰুৱা।
লাভ কৰিছিল; আৰু বিশেষকৈ ভবভূতিৰ সকলো গ্ৰন্থ আতিগুৰি মাৰি
আৰু বাক্যাৱলীৰ গঢ়াৰ্থ তেওঁ ভালকৈ বুজি
পঢ়াত ভৱভূতিৰ শব্দ
পাইছিল।
আনন্দৰামৰ মহাবীচৰিত্ৰৰ আৰু এটি প্ৰধান লক্ষণ আছিল যে তেওঁ
প্ৰত্যেক অঙ্কব অন্ততে আত্মপৰিচায়ক শ্লোক সন্নিবিষ্ট কৰিছিল।
মহাবীৰচৰিতৰ প্ৰত্যেক অঙ্কৰে এটি এটি নাম আছে,—১ম অঙ্কৰ নাম
কৌমাৰ, ২য় অঙ্কৰ নাম পৰশুৰাম সংবাদ, ৩য় অঙ্কৰ নাম সংসৃষ্ট, ৪ৰ্থ
আনন্দধামে প্ৰত্যেক অঙ্কৰ
অঙ্কৰ নাম চৰিত্ৰ, ৫ন অঙ্কৰ নাম আৰণ্যক।
ভাষাৰ অন্তত সেই অঙ্কৰ নাম অনুসৰি শ্লোক ৰচনা কৰিছিল। যথা
কৌমাৰ নামে প্ৰথম অঙ্কৰ ভাষাৰ মূৰত আছে,
শ্ৰীমদানন্দৰাণে চুল ভাগৰ্গস্থলুনা।
-
অতিক্ৰাস্তেণ কৌমাবং কৌমাবো বিবৃতে৷ মুদা॥
অৰ্থাৎ, দুৰ্লভা আৰু গৰ্গৰ পুত্ৰ কুমাৰ বয়স অতিক্ৰম কৰা আনন্দৰামৰ
দ্বাৰা কৌমাৰ নামে এই অঙ্ক বিধৃত হল।
কিতাপৰ অন্তত ককায়েক জানকীৰানৰ বিষয়ে যি কবিতাটি লিখিছে
তাৰ ভাষা আৰু ছন্দ অতি মনোমোহা |
গ্ৰন্থৰ শেহত মিঃ বৰুৱাই এখনি ওপৰঞ্চিত কৰিয়ে ব্যৱহাৰ কৰা
লাগতিয়াল সংস্কৃত শব্দালীব ইংৰাজী ব্যাখ্যা দিছে। ভবভূতিৰ বিষয়ে
সকলো কথা আতিগুৰি মাৰি এখনি কিতাপ পাচলৈ লিখিব বুলি মিঃ
বৰুৱাই এই নাটকৰ পাতনিতে অস্বীকাৰ কৰে।
পোনতে জানকীবামভাষ্য সংলগ্ন মহাবীৰ্চৰিত্ৰৰ দাম আছিল চাবি
টকা।
পাচত বোধে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পাঠ্যৰূপে ই নিৰ্দ্ধাৰিত হোৱাত মিঃ
বৰুৱাই তাৰ আণ্ডাৰ-গ্ৰেজুয়েট সকলৰ সুবিধাৰ কাৰণে ইয়াৰ দান ছটকা
নিৰূপণ কৰে।
ভাৰতৰ গুণজ্ঞ পণ্ডিতমণ্ডলীয়ে মিঃ বৰুৱাৰ প্ৰাঞ্জল জানকীৰামভাষ্য&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>37acwxcwek4exhu8pw4qyqqe6t29a6i</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf/১৪০</title>
    <ns>104</ns>
    <id>93217</id>
    <revision>
      <id>255045</id>
      <timestamp>2026-07-07T07:53:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>নৰুনা বৰুৱা</username>
        <id>4110</id>
      </contributor>
      <comment>/* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ &quot;ভবভূতিৰ মহাবীৰ্চৰিত। ১১৯ পাঠ কৰি বৰ আনন্দ পালে। সংস্কৃত সাহিত্যবিশাৰদ কলিকাতা সংস্কৃত কলেজৰ প্ৰিন্সিপাল মহামহোপাধ্যায় মহেশচন্দ্ৰ হ্যায়ৰত্ন ডাঙ্গৰীয়াই মি:...&quot; দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল</comment>
      <origin>255045</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3256" sha1="n8soeyhibayzvc7q6q18q0rfvj2t3oh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;নৰুনা বৰুৱা&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ভবভূতিৰ মহাবীৰ্চৰিত।
১১৯
পাঠ কৰি বৰ আনন্দ পালে। সংস্কৃত সাহিত্যবিশাৰদ কলিকাতা সংস্কৃত
কলেজৰ প্ৰিন্সিপাল মহামহোপাধ্যায় মহেশচন্দ্ৰ হ্যায়ৰত্ন ডাঙ্গৰীয়াই মি:
বৰুৱালৈ এই মৰ্ম্মে চিঠি দিলে – “আপুনি মহাবীৰ্চৰিত্ৰৰ সম্পাদক
আৰু টীকাকাৰৰ কাম দুটি যেনে বিচক্ষণ ভাৱে সম্পাদন কৰিছে তাক
দেখি ম‍ই অশেষ আনন্দ লাভ কৰিছোঁ। আপোনাৰ টীকাখিনি তথ্য-পূৰ্ণ
কথাৰে ভৰা, আৰু তাৰ পৰা আপোনাৰ এনে পাণ্ডিত্য প্ৰকাশ পাইছে
যে ইয়াৰ দ্বাৰা যেই সেই সংস্কৃত পণ্ডিতবে সুখ্যাতি বাঢ়িলেহেঁতেন।
আপোনাৰ বীৰচৰিতৰ সংস্কৰণ আটাইতকৈ বহুমুলীয়া।”
গুণজ্ঞ হ্যায়ৰত্ন ডাঙ্গৰীয়া ইন্নাতে ক্ষান্ত নহল। বৰুৱাৰ মহাবীৰ-
চৰিত্ৰৰ সংস্কৰণত ইমান লাগতিয়াল শিক্ষণীয় কথা আছিল যে মহামহো-
পাধ্যায় ডাঙ্গৰীয়াই সংস্কৃত কলেজব প্ৰথম বাৰ্ষিক শ্ৰেণীত মহাবী চৰিত
পাঠ্যৰূপে নিৰ্দ্ধাৰিত কৰে, কাৰণ ছাত্ৰসকলে মিঃ বৰুৱাৰ ৰহুমুলীয়া
গ্ৰন্থখনি ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিব।
ঋগ্বেদৰ সম্পাদক আৰু টীকাকাৰ পণ্ডিত ৰমানাথ সৰস্বতী এম্-এ
ডাঙ্গৰীয়াই লিখিছিল, – “আপোনাৰ বীচবিতখনি সৰ্ব্বাঙ্গসুন্দৰ আৰু
প্ৰথম শ্ৰেণীৰ হৈছে। আজি কালি অনুচিত ভাৱে নিৰ্দ্ধাৰিত কৰা ভটি-
কাব্যৰ সলনি ইয়াক এফ এ পৰীক্ষাৰ পাঠ্য পুস্তক নিৰ্ব্বাচিত কৰা
উচিত।”
ভাৰতগবৰ্ণমেণ্টৰ চেক্ৰেটৰী মিঃ চি-ই বাৰ্নাৰ্ড চি-এচ-আই চাহাবে
কৈছিল,—-“প্ৰাকৃত অংশৰ ব্যাখ্যা আৰু টীকাথিনিৰ কাৰণে সংস্কৃত
শিক্ষাৰ্থীলৈ এই কিতাপখনি বিশেষ লাগতিয়াল হব।”&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>n8soeyhibayzvc7q6q18q0rfvj2t3oh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ৰহদৈ লিগিৰী/তৃতীয় অধ্যায়</title>
    <ns>0</ns>
    <id>93218</id>
    <revision>
      <id>255049</id>
      <timestamp>2026-07-07T09:00:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header  | title      = ৰহদৈ লিগিৰী  | author     = ৰজনীকান্ত বৰদলৈ  | year       = ২০২২   | translator =   | section    =   | previous   =  [[ৰহদৈ লিগিৰী/দ্বিতীয় অধ্যায়|দ্বিতীয় অধ্যায়]]  | next       =  ৰহদৈ লিগিৰী/চতুৰ্থ অধ্যায়|চতু...&quot; দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল</comment>
      <origin>255049</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="703" sha1="s600a314jaczymdxlxfe84fo44vd5ap" xml:space="preserve">{{header
 | title      = ৰহদৈ লিগিৰী
 | author     = ৰজনীকান্ত বৰদলৈ
 | year       = ২০২২ 
 | translator = 
 | section    = 
 | previous   =  [[ৰহদৈ লিগিৰী/দ্বিতীয় অধ্যায়|দ্বিতীয় অধ্যায়]]
 | next       =  [[ৰহদৈ লিগিৰী/চতুৰ্থ অধ্যায়|চতুৰ্থ অধ্যায় ]]
 | notes      = 
 | categories = 
}}
&lt;pages index=&quot;ৰহদৈ লিগিৰী.pdf&quot; from=5 to=8 fromsection=&quot;C&quot; tosection=''C1''/&gt;

[[শ্ৰেণী:ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ সাহিত্যকৰ্ম]]</text>
      <sha1>s600a314jaczymdxlxfe84fo44vd5ap</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>255050</id>
      <parentid>255049</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T09:08:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <origin>255050</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="702" sha1="34cf5cbchfs8nayt9x0m0ep1rx9cky2" xml:space="preserve">{{header
 | title      = ৰহদৈ লিগিৰী
 | author     = ৰজনীকান্ত বৰদলৈ
 | year       = ২০২২ 
 | translator = 
 | section    = 
 | previous   =  [[ৰহদৈ লিগিৰী/দ্বিতীয় অধ্যায়|দ্বিতীয় অধ্যায়]]
 | next       =  [[ৰহদৈ লিগিৰী/চতুৰ্থ অধ্যায়|চতুৰ্থ অধ্যায় ]]
 | notes      = 
 | categories = 
}}
&lt;pages index=&quot;ৰহদৈ লিগিৰী.pdf&quot; from=5 fromsection=&quot;C&quot; to=8 tosection=&quot;C1&quot; /&gt;

[[শ্ৰেণী:ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ সাহিত্যকৰ্ম]]</text>
      <sha1>34cf5cbchfs8nayt9x0m0ep1rx9cky2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ৰহদৈ লিগিৰী/চতুৰ্থ অধ্যায়</title>
    <ns>0</ns>
    <id>93219</id>
    <revision>
      <id>255051</id>
      <timestamp>2026-07-07T09:10:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header  | title      = ৰহদৈ লিগিৰী  | author     = ৰজনীকান্ত বৰদলৈ  | year       = ২০২২   | translator =   | section    =   | previous   =  [[ৰহদৈ লিগিৰী/দ্বিতীয় অধ্যায়|দ্বিতীয় অধ্যায়]]  | next       =  ৰহদৈ লিগিৰী/চতুৰ্থ অধ্যায়|চতু...&quot; দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল</comment>
      <origin>255051</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="686" sha1="l04cwss8n2plgctci4zn7aioq6x0qv5" xml:space="preserve">{{header
 | title      = ৰহদৈ লিগিৰী
 | author     = ৰজনীকান্ত বৰদলৈ
 | year       = ২০২২ 
 | translator = 
 | section    = 
 | previous   =  [[ৰহদৈ লিগিৰী/দ্বিতীয় অধ্যায়|দ্বিতীয় অধ্যায়]]
 | next       =  [[ৰহদৈ লিগিৰী/চতুৰ্থ অধ্যায়|চতুৰ্থ অধ্যায় ]]
 | notes      = 
 | categories = 
}}
&lt;pages index=&quot;ৰহদৈ লিগিৰী.pdf&quot; from=8 to=8 onlysection=&quot;D&quot;/&gt;

[[শ্ৰেণী:ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ সাহিত্যকৰ্ম]]</text>
      <sha1>l04cwss8n2plgctci4zn7aioq6x0qv5</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>255052</id>
      <parentid>255051</parentid>
      <timestamp>2026-07-07T09:13:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <origin>255052</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="669" sha1="3chbe8ff1ojz9irjg21hkoqujcdpzkg" xml:space="preserve">{{header
 | title      = ৰহদৈ লিগিৰী
 | author     = ৰজনীকান্ত বৰদলৈ
 | year       = ২০২২ 
 | translator = 
 | section    = 
 | previous   =  [[ৰহদৈ লিগিৰী/তৃতীয় অধ্যায়|তৃতীয় অধ্যায়]]
 | next       =  [[ৰহদৈ লিগিৰী/পঞ্চম অধ্যায় |পঞ্চম অধ্যায় ]]
 | notes      = 
 | categories = 
}}
&lt;pages index=&quot;ৰহদৈ লিগিৰী.pdf&quot; from=8 to=8 onlysection=&quot;D&quot;/&gt;

[[শ্ৰেণী:ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ সাহিত্যকৰ্ম]]</text>
      <sha1>3chbe8ff1ojz9irjg21hkoqujcdpzkg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>ৰহদৈ লিগিৰী/পঞ্চম অধ্যায়</title>
    <ns>0</ns>
    <id>93220</id>
    <revision>
      <id>255053</id>
      <timestamp>2026-07-07T09:22:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;{{header  | title      = ৰহদৈ লিগিৰী  | author     = ৰজনীকান্ত বৰদলৈ  | year       = ২০২২   | translator =   | section    =   | previous   =  [[ৰহদৈ লিগিৰী/চতুৰ্থ অধ্যায়|চতুৰ্থ অধ্যায়]]  | next       =  ৰহদৈ লিগিৰী/ষষ্ঠ অধ্যায় |ষষ্ঠ অধ্য...&quot; দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল</comment>
      <origin>255053</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="662" sha1="eo8mvjwjj92517mh6l5pltl7f0bjyh5" xml:space="preserve">{{header
 | title      = ৰহদৈ লিগিৰী
 | author     = ৰজনীকান্ত বৰদলৈ
 | year       = ২০২২ 
 | translator = 
 | section    = 
 | previous   =  [[ৰহদৈ লিগিৰী/চতুৰ্থ অধ্যায়|চতুৰ্থ অধ্যায়]]
 | next       =  [[ৰহদৈ লিগিৰী/ষষ্ঠ অধ্যায় |ষষ্ঠ অধ্যায় ]]
 | notes      = 
 | categories = 
}}
&lt;pages index=&quot;ৰহদৈ লিগিৰী.pdf&quot; from=9 to=10 tosection=&quot;A&quot;/&gt;

[[শ্ৰেণী:ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ সাহিত্যকৰ্ম]]</text>
      <sha1>eo8mvjwjj92517mh6l5pltl7f0bjyh5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf/৫</title>
    <ns>104</ns>
    <id>93221</id>
    <revision>
      <id>255056</id>
      <timestamp>2026-07-07T09:48:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>/* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */</comment>
      <origin>255056</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="192" sha1="1jut7xxp7p5xpoww7v8ex399uidtamm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Img float
| file =আনন্দৰাম বৰুৱা (page 5 crop).jpg
| width = 450px
| align = center
| cap =}}

{{Right|&lt;u&gt;Life of Anundoram Borooah&lt;/u&gt;&lt;br/&gt;
By Suryyakumar Bhuyan}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1jut7xxp7p5xpoww7v8ex399uidtamm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>পৃষ্ঠা:আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf/৮</title>
    <ns>104</ns>
    <id>93222</id>
    <revision>
      <id>255058</id>
      <timestamp>2026-07-07T09:50:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JyotiPN</username>
        <id>1603</id>
      </contributor>
      <comment>ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল।</comment>
      <origin>255058</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="458" sha1="f3qoqgjcslhl96mo5yxvabjqs32kcol" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JyotiPN&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;উছৰ্গা।
পৰমাবাধ্য পূজনীয় দেউতা
শ্ৰীযুত ৰবিলাল ভূঞা ডাঙ্গৰীয়াৰ
চৰণকমলত
সন্তানব ভক্তিস্নেহৰ ক্ষুদ্ৰ চিনস্বৰূপে
স্বৰ্গীয় আনন্দৰাম বৰুৱাৰ
এই জীবনচৰিত খনি
অৰ্পণ কৰিলোঁ।&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>f3qoqgjcslhl96mo5yxvabjqs32kcol</sha1>
    </revision>
  </page>
</mediawiki>