ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.10 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 69617 255097 253192 2026-07-08T10:26:00Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 255097 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh|১৫৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>{{Center|{{larger|'''ত্ৰয়োবিংশ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{larger|'''কৃষ্ণদাসী'''}}}} {{gap}}চন্দ্ৰকান্তই কৰা প্ৰত্যেক ৰণতে আমাৰ কৃষ্ণদাসীয়ে তেওঁৰ সেৱক দল লৈ আহতক সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰিছিল। ৰজাইও অনেক সময়তে তেওঁৰ পৰা বুধি-ভৰসা লৈছিল। আৰু ৰাণীয়েও কৃষ্ণদাসীৰ পৰা অনেক সময়ত বুজনি আৰু সান্ত্বনা বাক্য পাইছিল। {{gap}}হাদিৰাচকিৰ ৰণৰ শেহত কৃষ্ণদাসীয়ে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাৰ লগতে শ্ৰৱণানন্দ আৰু দীনবন্দুৰে সৈতে গোৱালপাৰাৰ এলেকালৈ গ’ল। গোৱালপাৰাৰ ঘাটত ৰজাৰ নাও চপাৰ পিছদিনা কৃষ্ণদাসীয়ে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাৰ আগলৈ আহি জনালে যে, তেওঁৰ কৃষ্ণদাসীৰ অসমৰ কৰ্ম কৰা শেষ হ’ল। তেওঁ এতিয়া আৰু অসমত নাথাকে, বৃন্দাবনলৈ হেনো যাব। কৃষ্ণদাসীৰ এই কথা শুনি ৰজা বৰ ম্ৰিয়মান হ’ল। কৃষ্ণদাসীয়ে ৰজা আৰু ৰাণী উভয়কে কাকূতি-মিনতি জনাই বিদায় ল’লে। তেওঁৰ সেৱাদলৰ সকলোকে বিদায় দিলত তেওঁৰ দলৰ সকলোবিলাকেই কেৱল দীনবন্ধুত বাজে নিজ নিজ সত্ৰৰ গুৰুৰ লগ লৈ গৈ অনেককাল গুৰু ভকতসকলৰে সৈতে গোৱালপাৰাৰ এলেকাত বাস কৰিলে। পিছত অসমত ইংৰাজৰ আমোল পৰি শান্তি স্থাপিত হ’লত সত্ৰীয়া গোসাঁই-ভকতসকল আকৌ উজনিলৈ আহি নিজ নিজ সত্ৰ সংস্কাৰ কৰি আকৌ নিজ নিজ সত্ৰত ৰ’লহি। অনেক প্ৰজা দেশলৈ উলটি নাহি গোলাৱপাৰা, ৰংপুৰ, কোচবিহাৰ ইত্যাদি জিলাতেই ঘৰ-দুৱাৰ কৰি ৰ’ল অসংখ্য মানুহ ছিলট জয়ন্তীয়াৰ ফালেও ৰ’ল। অনেকক মানে ধৰি নিলে। অসংখ্য অসমীয়াই মানৰ হাতত প্ৰাণ হেৰুৱালে। মানৰ দিনৰ আগৰ মুঠ চল্লিশ লক্ষ অসমীয়াৰ স্থলত ইংৰাজে অসম ল’বৰ সময়ত মুঠেই আঠ লক্ষহে অসমীয়া লৈছিলগৈ। {{gap}}কৃষ্ণদাসীৰ পৰা সকলাৱে বিদায় লোৱাৰ শেহত দীনবন্ধুৱে কৃষ্ণদাসীৰ আগত পিছদিনা ক’লে—“পিছত বৈষ্ণৱী! তুমি দেখোন মোক তোমাৰ পূৰ্বৰ পৰিচয় আজিলৈকে নিদি এতিয়া অসম এৰি বৃন্দাবনলৈ যাবলৈ ওলালা।” {{gap}}কৃষ্ণদাসী—আতৈ! মোৰ পূৰ্ব পৰিচয় পাই আপোনাৰ যে লাভ নহয়েই বৰং আপোনাৰ মন বিচলিতহে হ’ব পাৰে। {{gap}}দীনবন্ধু—আজি এই দুই-তিনি বছৰে তোমাৰ লগত ফুৰিও মোৰ মন ডাঠ কৰিব নোৱাৰিলোঁ নে? {{gap}}কৃষ্ণদাসী—সেইটো মই কেনেকৈ ক’ম। আপোনাৰ মনক আপুনিহে জানে। {{gap}}দীনবন্ধু—মই আশা কৰিছোঁ ঈশ্বৰ কৃষ্ণ‍ই মোক বিচলিত নকৰে। {{nop}}<noinclude></noinclude> h1nocv0t2g7t5z29bss9igp3n9nzc5u 104 69618 255096 253191 2026-07-08T10:10:37Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 255096 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৫৭}}</noinclude>সৈন্য আগবাঢ়ি গ’ল। {{gap}}মহাগড়তে মানেৰে সৈতে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাৰ তয়া-ময়া ৰণ হ’ল। এই যুঁজত চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই নিজৰ জীৱনটোকে পণ কৰি অতি বিক্ৰমেৰে সৈতে চালনা কৰি ৰণ দিছিল। সাত দিন সাত ৰাতি স্বৰ্গদেৱে অক্লান্তভাৱে পৰিশ্ৰম কৰি নিজে বগা ঘোঁৰা এটাৰ ওপৰত উঠি হিলৈদাৰীসকলৰ হতুৱাই খাৰ নুঢুকালমানে বন্দুক মৰাই মান বধ কৰিলে। কাঁড়ীসকলেও কাঁড়েৰে মান বধিলে—ৰজাই নিজেও বেগী ঘোঁৰাৰ ওপৰত উঠি দুয়োহাত তৰোৱাল চলাই ভালেমান মান ৰণুৱা ধ্বংস কৰিলে। কিন্তু অসমীয়াৰ দুৰ্কপালৰ গুণত শ্যাম ফুকনৰ নাৱৰীয়া সৈন্যজাক আহি তিলোৱাৰ লগ লগাত আৰু উত্তৰ পাৰৰ বন্দুলাৰ সৈন্য জাকৰো প্ৰায় আধা সৈন্য পাৰ হৈ আহি তিলোৱাৰ লগ লগাই মানৰ সোতৰ হাজাৰ সৈন্য হ’ল। সোতৰ হাজাৰৰ লগত ৰজাৰ সাত হাজাৰ তিষ্ঠিব নোাৰিলে। ৰজাৰ সৈন্য ঘাটি পলাল। ৰজাইও শেষত কৃষ্ণদাসী আৰু তেওঁৰ দল আৰু নিজৰো আহত হোৱা যিমান সৈন্য পাৰিলে নিজৰ নাৱত আৰু আনহঁতে এৰি থৈ যোৱা নাওবিলাকত তুলি দি নৈৰে ভটিয়াই গুৱাহাটী পাই তাতো নৰৈ একেবাৰে গোৱালপাৰা সোমালগৈ। উজনিৰ সন্ত-মহন্ত উদাসীন সমস্তই নাৱেদি ভটিয়াই গৈ গোৱালপাৰা জিলাৰ এলেকাত নৈৰে পাৰে পাৰে বাহৰ বান্ধি বান্ধি ৰ’ল। আমাৰ শ্ৰৱণানন্দ, কৃষ্ণদাসী আৰু দীনবন্দুও সেৱক দলেৰে সৈতে গোৱালপাৰালৈ গ’ল। মানে প্রতিদ্বন্দ্বী নাপাই এফালৰ পৰা দেশ জয় কৰি গ’ল। য’তে-ত’তে অসমীয়া মানুহে এফেৰাও সিহঁতৰ বিৰুদ্ধাচাৰণ কৰিলে ততে ততে মানে পৈশাচিক অত্যাচাৰ কৰি অসমীয়া মানুহক কাটি-মাৰি, ঘৰে-দুৱাৰে জুই দি জীয়াই জীয়াই পুৰি মাৰি, বাপেকৰ আগত পুতেকক, স্বামীৰ আগত তিৰোতাক কাটি-মাৰি নাশ কৰি গ’ল। মানৰ লগতে কেতখিনি দেশদ্রোহী অসমীয়াইও মানৰ সাজ-পাৰ লৈ নিজ দেশৰ ওপৰতে অত্যাচাৰ কৰিছিল। মানে বৰনগৰলৈ গৈ বৰনগৰীয়া চণ্ডী বৰুৱাক কিদৰে ধৰি মাৰিলে, হাদিৰাচকিত চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই আকৌ কিদৰে মানেৰে সৈতে যুঁজি শেহত ঘাটি চকুৰ লো টুকি টুকি আকৌ গোৱালপাৰাৰ ফাললৈ ভটিয়াই গ’ল, এই সমস্ত বিষয় ‘মনোমতী’ত আছে। চন্দ্ৰকান্ত ৰজাৰ শেহ পৰিণাম কি হ’ল বুৰঞ্জী পাঠক মাত্রেই জানে। মানে হাদিৰাচকিৰ ৰণৰ পিছত কোম্পানীৰ হাতত ঘটাৰ পিছতো চন্দ্ৰকান্তক উজনিত ৰজা পাতিম বুলি মাতি পঠিয়ালে। চন্দ্ৰকান্ত ৰজাইও কোম্পানীৰ তেওঁক ৰজা নাপাতি পুৰন্দৰ সিংহক হে ৰজা পাতিবলৈ খোজাত তেওঁ আকৌ মানৰ কথা বিশ্বাস কৰি উজনিৰ যোৰহাটলৈ গ’ল। তেওঁ যোৰহাট পোৱা মাত্ৰকে মানহঁতে তেওঁক ধৰি বন্দীশালত থৈ তাকে খোৱা বস্তুৰ লগত বিষ দি তেওঁৰ প্ৰাণ মাৰিলে।{{nop}}<noinclude></noinclude> axccg076ah06yhoqdclrglmubzykryu 104 69619 255095 253190 2026-07-08T10:05:52Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 255095 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh|১৫৬|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>কৰিবানে? {{gap}}কৃষ্ণদাসী—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ। দাসীয়ে তাতো সহায় কৰিম। {{gap}}চন্দ্ৰকান্ত—বৈষ্ণৱী! মই তোমাৰ ঋণ শুজিব নোৱাৰিম। তুমি দেখোন মোক মোৰ বিপদ কালত য’তে-ত’তে তোমাৰ সাধ্য অনুসাৰে সহায় কৰি ফুৰিছা। নিশ্চয় তুমি মোৰ কোনোবা জনমৰ পৰম হিতৈষী বন্ধু আছিল। ধন্যা তুমি! {{gap}}কৃষ্ণদাসী—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ। মোক ধন্যবাদ নিদিব। মই যিদিনাই এই ভিখাৰিণীৰ বেশ লৈছোঁ, সেইদিনাই মই আতুৰক, ৰোগীক সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰা, দুখীয়াক পুতৌ কৰা ধৰ্ম লৈছোঁ। {{gap}}চন্দ্ৰকান্ত—হ’লেও তুমি মোৰ কোনোবা জন্মৰ বন্ধু আছিলা। তুমি আন ঠাইত নাথাকি যদি তোমাৰ ৰাণীৰ লগত থাকা তেন্তে মই বৰ সন্তোষ পাম। {{gap}}কৃষ্ণদাসী—স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! মই নিতৌ একোবাৰ ৰাণীমাৰ তালৈ গৈ দুই-তিনি দণ্ডমান বহি-মেলি কথা-বতৰা পাতিম; কিন্তু ম‍ই নিশা মোৰ ভিখাৰীৰ আখৰাত বা গছৰ তলত বাজে গৃহস্থী মানুহৰ ঘৰত থাকিব নোৱাৰোঁ। {{gap}}চন্দ্ৰকান্ত—বাৰু তেনেকৈয়ে হওক। {{dhr}} {{center|{{larger|'''দ্বাবিংশ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{larger|'''মহাগড়ৰ ৰণ'''}}}} {{gap}}বাৰিষা অন্ত হৈ কাতি মাহ পৰোঁতেই বৰ্মা দেশৰ পৰা এই বছৰ অৰ্থাৎ ১৮২২ খ্ৰীষ্টাব্দত মিঙ্গিমাহা তিলোৱা নামৰ এজন সেনাপতিৰে সৈতে অসংখ্য মান নতুনকৈ আহি ৰংপুৰত মিঙ্গিমাহা ক্যাডেউঙৰ লগ লাগিল। মানৰ সেনা অপৰিমিত হ’ল। যোগেশ্বৰকে আৰু মিঙ্গিমাহা ক্যাডেউঙকে উজনি অসম শাসন কৰিবলৈ থৈ মিঙ্গিমাহা তিলোৱাই প্ৰায় কুৰি হেজাৰ সেনা লৈ ভাটি অসম জয় কৰিবলৈ ওলাল। তেওঁ সৈন্য তিনিভাগে ভগালে। এজাকক মিঙ্গিমাহা বন্দুলাৰ তলে, এজাক নৈয়েদি নাৱেৰে শ্যাম ফুকনৰ তলে, এজাক নিজে দক্ষিণ পাৰেদি লৈ যাত্ৰা কৰিলে। {{gap}}মান অহা বাতৰি শুনি আমাৰ চন্দ্ৰকান্ত সিংহ স্বৰ্গদেৱেও মনে মনে বহি নাথাকি তেওঁৰ দুহেজাৰ হিন্দুস্থানী আৰু শিখ সৈন্য, তিনি হাজাৰ কামৰূপীয় সৈন্য আৰু নিজৰ আহোমৰে অতি যত্ন কৰি এক হেজাৰ হিলৈদাৰী সৈন্য, তিনিশ বন্দুক আৰু ন মোন খাৰে সৈতে নিশাকে দিন কৰি দিনকে নিশা কৰি এটা গড় সজাই তাত যিমানদূৰ পাৰে ৰছদ-পত্ৰ লৈ মানেৰে সৈতে ৰণ দিবলৈ সাজু হৈ ৰ’ল। তেওঁৰ ল’ৰা-তিৰোতা গুৱাহাটীতে বৰফুকনকৰ আশ্ৰয়ত এৰিলে। তেওঁৰ লগতে আমাৰ কৃষ্ণদাসীৰ সেৱক দলো গ’ল। গুৱাহাটীৰ পৰা নাৱেদিও কিছু অসমীয়া<noinclude></noinclude> 2dfn91c2ogh014tok8q70lkuo1zm90i 104 69620 255093 253189 2026-07-08T10:02:11Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 255093 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৫৫}}</noinclude>যে তেওঁ যাকে তেওঁৰ সেৱক দলত সোমাবলৈ আহ্বান কৰিছিল সেইজনেই তেওঁৰ কথা পেলাব নোৱাৰিছিল। {{Dhr}} {{center|{{x-larger|'''একবিংশ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{x-larger|'''পুৰন্দৰ সিংহ আৰু চন্দ্ৰকান্ত সিংহ'''}}}} {{gap}}চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই গুৱাহাটীত থাকি ভাটিৰ ফালৰ পৰা অহা শিখ আৰু হিন্দুস্থানী দুহেজাৰ চিপাহীৰ লগতে কামৰূপৰ পৰাও তিনি হাজাৰমান ভাল কোঁচ, কলিতা, কছাৰী সৈন্য গোটালে। তেওঁ যি সময়ত এইদৰে গুৱাহাটীত সৈন্য গোটাই-পিটাই আছিল সেই সময়ত পুৰন্দৰ সিংহ আৰু ৰুচিনাথ বুঢ়াগোহাঁয়ে ভূটান আৰু বিজনী দুৱাৰৰ ফালে সৈন্য গোটাই লৈ মে’ মাহৰ অন্তত যুগীঘোপাত আগৰে পৰা থকা ব্ৰুছ নামৰ এজন চাহাবক সেই সৈন্যৰ কাপ্তান পাতি গুৱাহাটী দখল কৰিবলৈ অহাত চন্দ্ৰকান্তই ততালিকে তেওঁৰ সৈন্যদলৰ হতুৱাই ৰুছৰ সৈন্যক আক্ৰমণ কৰি ঘটুৱালে আৰু ব্ৰুছক বন্দী কৰিলে। পিছত ব্ৰুছে চন্দ্ৰকান্তৰ অধীনত কাম কৰিব বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰাত তেওঁক এৰি দিলে। ব্ৰুছে কলিকতাৰ পৰা তিনিশ বন্দুক আৰু ন মোন খাৰ আনি চন্দ্ৰকান্ত ৰজাক দিয়াত চন্দ্ৰকান্তই মানৰ সৈতে ৰণ দি দেশ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সাজু হৈ ৰ’ল। {{gap}}এই যুঁজত যিবিলাক সৈন্য আহত হৈছিল সেই সমস্তকে আমাৰ কৃষ্ণদাসী, দীনবন্দু আৰু শ্ৰৱণানন্দই তেওঁবিলাকৰ সেৱক দলৰ সহায়ত নৈৰ পাৰত এটা দীঘলকৈ বাহৰ সাজি সেই আহতসকলক তালৈ কঢ়িয়াই আনি ৰাখি সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰিব ধৰিলে। কৃষ্ণদাসীয়ে বিশেষকৈ দুবৰিৰ ৰস খুন্দি খুন্দি উলিয়াই ঘাবিলাকত দি তেওঁৰ সেৱক দলে তোলা পুৰণি কাপোৰ খাৰেৰে সিজাই লৈ ধুই সেই ঘাবিলাক বন্ধাইছিল আৰু আহত হোৱাসকলক খুজি-মাগি অনা পথ্যাদি দিছিল। তেওঁবিলাকৰ এই কাম সন্ত-মহন্ত সকলোৱে শলাগিছিল। ৰজা চন্দ্ৰকান্তইও এই আহত হোৱাসকলক চাবলৈ আহোঁতে সেৱক দলৰ ভিতৰত কৃষ্ণদাসীক দেখি সুধিলে—“বৈষ্ণৱী মা! তুমিও এই ৰণত ঘাইল হোৱা সৈন্যবিলাকক শুশ্ৰূষা কৰি ফুৰিছা নহয়নে?” {{gap}}কৃষ্ণদাসী—হয় স্বৰ্গদেউ। কিন্তু মই অকলে এই কাম কৰা নাই। এইজনা উদাসীন ভকতৰ (দীনবন্ধুক দেখুৱাই) আৰু মোৰ এই গুৰুভাই এই দুজনৰ সহায়ত দাসীয়ে এই সেৱক দলটো গঢ়ি ৰোগী আতুৰসকলক সেৱা কৰি ফুৰিছোঁ৷ মানৰ সৈতে স্বৰ্গদেৱৰ বোধকৰো অহা আঘোণ মাহত আকৌ এখন তুমুল ৰণ লাগিব। {{gap}}চন্দ্ৰকান্ত—এৰা! মইও সেইটো উমান পাইছোঁ। পিছত তাতো মোক সহায়<noinclude></noinclude> hy4oa1hlmt43sr76x9skugt08trshgj 255094 255093 2026-07-08T10:02:36Z JyotiPN 1603 255094 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৫৫}}</noinclude>যে তেওঁ যাকে তেওঁৰ সেৱক দলত সোমাবলৈ আহ্বান কৰিছিল সেইজনেই তেওঁৰ কথা পেলাব নোৱাৰিছিল। {{Dhr}} {{center|{{larger|'''একবিংশ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{larger|'''পুৰন্দৰ সিংহ আৰু চন্দ্ৰকান্ত সিংহ'''}}}} {{gap}}চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই গুৱাহাটীত থাকি ভাটিৰ ফালৰ পৰা অহা শিখ আৰু হিন্দুস্থানী দুহেজাৰ চিপাহীৰ লগতে কামৰূপৰ পৰাও তিনি হাজাৰমান ভাল কোঁচ, কলিতা, কছাৰী সৈন্য গোটালে। তেওঁ যি সময়ত এইদৰে গুৱাহাটীত সৈন্য গোটাই-পিটাই আছিল সেই সময়ত পুৰন্দৰ সিংহ আৰু ৰুচিনাথ বুঢ়াগোহাঁয়ে ভূটান আৰু বিজনী দুৱাৰৰ ফালে সৈন্য গোটাই লৈ মে’ মাহৰ অন্তত যুগীঘোপাত আগৰে পৰা থকা ব্ৰুছ নামৰ এজন চাহাবক সেই সৈন্যৰ কাপ্তান পাতি গুৱাহাটী দখল কৰিবলৈ অহাত চন্দ্ৰকান্তই ততালিকে তেওঁৰ সৈন্যদলৰ হতুৱাই ৰুছৰ সৈন্যক আক্ৰমণ কৰি ঘটুৱালে আৰু ব্ৰুছক বন্দী কৰিলে। পিছত ব্ৰুছে চন্দ্ৰকান্তৰ অধীনত কাম কৰিব বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰাত তেওঁক এৰি দিলে। ব্ৰুছে কলিকতাৰ পৰা তিনিশ বন্দুক আৰু ন মোন খাৰ আনি চন্দ্ৰকান্ত ৰজাক দিয়াত চন্দ্ৰকান্তই মানৰ সৈতে ৰণ দি দেশ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সাজু হৈ ৰ’ল। {{gap}}এই যুঁজত যিবিলাক সৈন্য আহত হৈছিল সেই সমস্তকে আমাৰ কৃষ্ণদাসী, দীনবন্দু আৰু শ্ৰৱণানন্দই তেওঁবিলাকৰ সেৱক দলৰ সহায়ত নৈৰ পাৰত এটা দীঘলকৈ বাহৰ সাজি সেই আহতসকলক তালৈ কঢ়িয়াই আনি ৰাখি সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰিব ধৰিলে। কৃষ্ণদাসীয়ে বিশেষকৈ দুবৰিৰ ৰস খুন্দি খুন্দি উলিয়াই ঘাবিলাকত দি তেওঁৰ সেৱক দলে তোলা পুৰণি কাপোৰ খাৰেৰে সিজাই লৈ ধুই সেই ঘাবিলাক বন্ধাইছিল আৰু আহত হোৱাসকলক খুজি-মাগি অনা পথ্যাদি দিছিল। তেওঁবিলাকৰ এই কাম সন্ত-মহন্ত সকলোৱে শলাগিছিল। ৰজা চন্দ্ৰকান্তইও এই আহত হোৱাসকলক চাবলৈ আহোঁতে সেৱক দলৰ ভিতৰত কৃষ্ণদাসীক দেখি সুধিলে—“বৈষ্ণৱী মা! তুমিও এই ৰণত ঘাইল হোৱা সৈন্যবিলাকক শুশ্ৰূষা কৰি ফুৰিছা নহয়নে?” {{gap}}কৃষ্ণদাসী—হয় স্বৰ্গদেউ। কিন্তু মই অকলে এই কাম কৰা নাই। এইজনা উদাসীন ভকতৰ (দীনবন্ধুক দেখুৱাই) আৰু মোৰ এই গুৰুভাই এই দুজনৰ সহায়ত দাসীয়ে এই সেৱক দলটো গঢ়ি ৰোগী আতুৰসকলক সেৱা কৰি ফুৰিছোঁ৷ মানৰ সৈতে স্বৰ্গদেৱৰ বোধকৰো অহা আঘোণ মাহত আকৌ এখন তুমুল ৰণ লাগিব। {{gap}}চন্দ্ৰকান্ত—এৰা! মইও সেইটো উমান পাইছোঁ। পিছত তাতো মোক সহায়<noinclude></noinclude> 6c76wishtujhx3e54lcfwhc83jynwx5 104 69621 255092 252744 2026-07-08T09:55:08Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 255092 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh|১৫৪|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>{{gap}}কৃষ্ণদাসী—আতৈ! আপোনাৰ কথা শুনি মই বৰ আনন্দ পালোঁ। মোক মোৰ গুৰুজনে কৈ গৈছে যে মই প্ৰথমতে মোৰ নিজৰ দেশৰ সেৱা এফেৰা কৰিব লাগে, আতুৰক সেৱা কৰিব লাগে, তৃষ্ণাৰ্তক পানী দিব লাগে, ক্ষুধাৰ্তক পাৰিলে অলপ খুৱাব লাগে, এইবিলাক কৰিলেহে হেনো মই কৃষ্ণৰ দৰ্শন পাম। পিছত আতৈ। ম‍ই সেইবিলাক কামত মোক সহায় কৰিবৰ কাৰণেই মোৰ লগত মোৰ এওঁ গুৰুভাইক লৈছোঁ। পিছত এওঁ যেতিয়া বঙালী মানুহ এওঁ হয়তো অসমীয়া ডেকাক কথা-বতৰা বুজাবলৈ নোৱাৰিবও পাৰে। সেই দেখি আতৈ! মোক আপোনাৰ সহায় লাগে। পুৱা-গধূলি পূজা-সেৱা কৰি বা নাম-গুণ গাই, নিজৰ আহাৰমুঠি খাই যি সময় পায়, সেই সময়ফেৰা মোৰ লগত সত্ৰে সত্ৰে বাসিন্দা গুৱাহাটীয়া মানুহৰ ঘৰে ঘৰে ঘূৰি-মেলি বুজাই যদি এটা সেৱক দল গঢ়িব পাৰে তেন্তে বৰ ভাল হ’ব। {{gap}}দীনবন্ধু—বাৰু কোৱাচোঁ। সেৱক দলনো কেলেই লাগে? {{gap}}কৃষ্ণদাসী—কিয় এতিয়াও আপুনি বুজিব পৰা নাইনে? উজনিৰ ফালৰ পৰা মানে এই দেশখন ধ্বংস কৰি আহিব লাগিছে। অসমীয়া প্ৰজা কিমান যে মৰিব আৰু আহত হ’ব, কিমান যে যুঁজত পৰি পানী পানী কৰি মৰিব লাগিব, তাক ম‍ই কৈ অঁতাব নোৱাৰোঁ। তদুপৰি মান এইখিনি পোৱাৰ আগেতে প্ৰথমতে চন্দ্ৰকান্ত আৰু পুৰন্দৰ ৰজাৰ ভিতৰতে আৰু সাতদিনমানৰ পিছত এখন ৰণ লাগিব। তাৰ পিছত মহাগড়ত মানৰ সৈতে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই এখন তয়া-ময়া ৰণ কৰিব। সেই ৰণত আহত হোৱাসকলক শুশ্ৰূষা কৰিবলৈ ঔষধ-পত্ৰ,পথ্যাদি দিবলৈ মোক এদল ভাল কৰ্মী ডেকা লাগে। অতি কমেও তিনিশ ডেকা হ’লে সুবিধা হ’ব। ম‍ই বন-ঔষধ ঢেৰ জানো—মই অলপ-অচৰপ আহত হোৱাসকলক মোৰ তলত ৫০ জনমান ডেকা ৰাখি সেইসকলৰ হতুৱাই ঔষধ দিয়াম। আপুনি আৰু মোৰ গুৰুভাই জনাই আহত হোৱাসকলক পথ্য দিব—সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰিব। আপুনি এইবিলাক কামত এতিয়াৰে পৰা ওলাব নে? {{gap}}দীনবন্ধু—ওলাম! ব’লা সত্ৰে সত্ৰে ফুৰি আৰু নগৰীয়া মানুহসকলৰো ঘৰে ঘৰে ফুৰি সেৱক দল গঢ়োগৈ। {{gap}}কৃষ্ণদাসী—ধন্য মোৰ আতৈ! আপুনি আচল কৃষ্ণৰ সেৱক—কিয়নো কৃষ্ণই কৈছে মোক, ভকতক মোৰ কঙাল সেৱকসকলক যেয়ে সেৱা কৰে মই তাৰ বশ্য। {{gap}}এইদৰে কৈ কৃষ্ণদাসীয়ে শ্ৰৱণানন্দ আৰু দীনবন্ধুক লগত লৈ সত্ৰে সত্ৰে আৰু নগৰীয়া মানুহৰ ঘৰে ঘৰে ফুৰি তিনিশ (৩০০) সেৱক গোটালে। কৃষ্ণদাসীৰ গাত এনেকুৱা এটা শক্তি আছিল, বাক্যত এনেকুৱা এটা মধুৰতা আৰু তেজ আছিল<noinclude></noinclude> d30jfmw70vjkh727h1q843c1uiqpiak 104 69622 255091 252743 2026-07-08T09:50:54Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 255091 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৫৩}}</noinclude>{{center|{{x-larger|'''বিংশ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{x-larger|'''গুৱাহাটী'''}}}} {{dhr|1em}} {{gap}}কৃষ্ণদাসী আৰু শ্ৰৱণানন্দ বিদায় হৈ যোৱাৰ পিছত আমাৰ দীনবন্ধুৱে ভাবিব ধৰিলে এই মানুহজনীৰ মতে আৰু তাহানি তেওঁৰ ৰহদৈৰ মতে একে, যদিও ৰূপ আৰু বয়সত স্বৰ্গ-মৰ্ত্যৰ প্ৰভেদ। বেচাৰীয়ে ওৰেনিশাটো গুণি-গাঁথি খেদালে। পিছদিনা ঠিক সেই সময়তে দীনবন্ধু ওলাই আহি কৰাপাটত বহিল এনেতে সিফালৰ পৰা কৃষ্ণদাসী আৰু শ্ৰৱণানন্দ আহিল। তেওঁবিলাক আহি কৰাপাটত বহা হলত দীনবন্ধুৱে ক’লে—“বৈষ্ণৱী! তোমাৰ মাতটো দেখোন তাহানি মোৰ সেই ৰহদৈৰ নিচিনাই। তোমাৰ মাতটোনো কেনেকৈ তাইৰ নিচিনা হ’ল।” {{gap}}কৃষ্ণদাসী—এজনৰ মাতৰ দৰে আন এজনৰো মাত হ’ব পাৰে তাত কোনো আচৰিত হ’বলগীয়া নাই। পিছত আতৈ! আপুনি উদাস হৈয়ো তাইক পাহৰিব পৰা নাইনে? {{gap}}দীনবন্ধু— মাজে মাজে মনত পৰে। {{gap}}কৃষ্ণদাসী—হতভাগিনী সেই আপতীয়া মানুহজনীক নাভাবিব। আপুনি কৃষ্ণক ভাবিব, কৃষ্ণৰ নাম ল’ব। উদাস ধৰ্ম লৈছে যেতিয়াই তেতিয়াই ভক্তিৰ বিৰোধী কামিনী আৰু কাঞ্চন এই দুটাক যে এৰিবই, আন কি এই দুটাৰ বিষয়ে নেভাবিবই। কামিনী মাত্ৰকে মাতৃ বা ভনী বা মায়া বুলি ভাবিব। কাঞ্চনক মাটি বুলি ধৰিব। তেহে কৃষ্ণত ভকতি সিজিব। {{gap}}দীনবন্ধু—বাৰু মইনো তোমাৰ লগত কি কৰ্ম কৰিব লাগিব, কোৱা। {{gap}}শ্ৰৱণানন্দ—বাৰু আতৈ! ম‍ই কথা এটা সোধোঁ ক’বনে? {{gap}}দীনবন্ধু—ক’ম। কেলেইনো নক’ম হোঁ? {{gap}}শ্ৰৱণানন্দ—বাৰু! আপুনি অকল সত্ৰত নাম-প্ৰসংগ কৰি থাকে, তাৰ পিছত হাতত কাম নাথাকিলে আৰে তাৰে সৈতে কেৱল কথা-বতৰা পাতি মেল মাৰি ফুৰাহে ধৰ্ম বোলেনে; নাম-প্ৰসংগ কৰি যিখিনি আজৰি সময় পায় সেইখিনি সময়ত দেশৰ সেৱা, আতুৰৰ সেৱা, জননী জন্মভূমিৰ সেৱা এইবিলাককো ধৰ্মৰ ভিতৰৰ কাম বুলি ধৰে! {{gap}}দীনবন্ধু—অৱশ্যে সময় পালে, সুবিধা পালে, দেশৰ হকে, জন্মভূমিৰ হকে কাম কৰিব লাগে আৰু আতুৰক সেৱা, ক্ষুধাৰ্তক পাৰিলে খুউৱা, তৃষ্ণাৰ্তক পানী এটুপি দিয়া, এই সমস্তই ধৰ্মৰ প্ৰধান অংগ।{{nop}}<noinclude></noinclude> a700433bm3kiipv7ycsa9qbdc86829y 104 69623 255090 252741 2026-07-08T09:47:33Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 255090 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh|১৫২|'''ৰহদৈ লিগিৰী'''|}}</noinclude>কৰিব পাৰিব এনেকুৱা নিয়মে উদাস লৈছে। {{gap}}দীনবন্দু—মই আৰু ইহজন্মত কস্মিন কালেও বিয়া নকৰাওঁ, মায়াৰ মুখ নাচাওঁ বুলি শপত খাই উদাস ধৰ্ম লৈছোঁ। {{gap}}কৃষ্ণদাসী—কিন্তু আপুনি কাম ৰিপুক সম্পূৰ্ণ জয় কৰিছেনে? {{gap}}দীনবন্ধু—সেইটোনো কেনেকৈ ক’ম। উদাস ল’বৰ মুঠেই বছৰেক হৈছে। আগলৈ ভালেমান দিন আছে। কৃষ্ণই ব্ৰহ্মচৰ্য ৰক্ষা কৰো বুলিলে ৰক্ষা কৰাব পাৰে। {{gap}}কৃষ্ণদাসী—আতৈ! আপোনাৰ কথা শুনি বৰ আনন্দ পালোঁ। বাৰু কওক আপোনাৰ কাহিনী- {{gap}}দীনবন্ধু—বাৰু শুনা...... {{gap}}এইবুলি দীনবন্ধুৱে (আগৰ দয়াৰামে) তেওঁৰ জীৱনৰ বৃত্তান্ত সকলোখিনি সঠিককৈ ক’লে। কৈ যাওতে যদিওবা দুবাৰ-এবাৰ অলপ শোকৰ খুন্দাত কাহিব লগাত পৰিছিল তথাপি শেহলৈকে আচৰিতৰূপে ধৈৰ্য ধৰি সমস্ত বিৱৰণ যথাযথৰূপে ক’লে। তেওঁৰ বিৱৰণ শেষ হোৱাত কৃষ্ণদাসীয়ে ক’লে— “আতৈ! মোৰ বিৱৰণ কোৱাৰ আগেয়ে মাথোন এটা কথা কওক। সেইটো এই—আপুনি কৈছে আপুনি দুখুনী ৰহদৈৰ বিৰহত কৃষ্ণৰ চৰণত আশ্ৰয় ল’লে। বাৰু যদি আপুনি জানে ৰহদৈ জীয়াই আছে আৰু ৰহদৈক সেই আগৰ ৰূপেৰেই দেখে তেতিয়া আপুনি বিচলিত নহ’বনে? জানোবা কৃষ্ণক পাহৰি দুখুনী ৰহদৈকহে ভাবিব ধৰে?” {{gap}}দীনবন্ধু—সকলো কৃষ্ণৰ ইচ্ছা। ৰহদৈক যদি আগৰ সেই ৰূপেৰেও দেখোঁ, তাই যদি জীয়াইও আছে তেনেহ’লেও মই উদাস ধৰ্ম ত্যাগ কৰিব নোৱাৰিম। তাইকনো বাৰু ক’ত দেখা পাম! মৰা মানুহে জানো কেতিয়াবা দেখা দিয়ে? {{gap}}কৃষ্ণদাসী—ৰহদৈয়ে যদি দেখা দিয়ে তেনেহ’লেও আপুনি বিচলিত নহওঁ বুলি কওক। {{gap}}দীনবন্ধু—তাইক দেখিবলৈ পালে অৱশ্যে মই এটা আনন্দ পাম; বিচলিত হ’ম নে নহ’ম সেইটো থিৰাংকৈ ক’ব নোৱাৰোঁ। {{gap}}কৃষ্ণদাসী—আতৈ! আজিলৈ মই আহিবহে খুজিলোঁ। {{gap}}দীনবন্ধু—মই আশা কৰিছিলোঁ তুমি তোমাৰ আঁতিগুৰি সকলো কথা মোক ক’বা। পিছত নক’লা দেখোন। {{gap}}কৃষ্ণদাসী—সদ্যহতে গুৰুৱে মোক সেই কথা ক’বলৈ মানা কৰিছে। আপুনি মোৰ লগত কিছু কৰ্ম কৰিব লাগিব—যদি কৰে তেন্তে কৰ্মৰ অন্তে ম‍ই আপোনাক মোৰ আঁতিগুৰি সকলো কথা ক’ব পাৰিম। আজিলৈ আহিলোঁ। আমি কাইলৈ আকৌ এই সময়তে আহিম। আপোনাৰ সৈতে বাৰু কথা-বতৰা হ’ম।{{nop}}<noinclude></noinclude> meywpdagp72q08tnk7cw9pw7t0closf 104 69624 255089 253200 2026-07-08T09:43:47Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 255089 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৫১}}</noinclude>প্ৰসংগ কৰি বহাত চাউল এমুঠি সিজাই খাই হাতত তামোল-পাণ আৰু কটাৰীৰে সৈতে কৰাপাটলৈ ওলাই আহি শ্ৰৱণানন্দ আৰু কৃষ্ণদাসীৰ আগত বহি তামোলখন কটাৰ লগে লগে সুধিলে—কেলেই নো মোক লগ পাব বিচাৰিছিলা? {{gap}}কৃষ্ণদাসী—মই আপোনাক সুধিব খোজো আপোনাৰ নাম কি? {{gap}}দয়াৰাম—মোৰ নাম দয়াৰাম আগৰ। এতিয়াৰ নাম দীনবন্ধু দাস। {{gap}}কৃষ্ণদাসী—বাৰু আতৈ! আপুনি কওকচোন আপুনি এই ভৰ ডেকা বয়সতে সংসাৰ ধৰ্ম এৰি কেলেই উদাসীন হ’ল। {{gap}}দীনবন্ধু—সেইবিলাক ভালেমান কথা। মনত পৰিলে বেয়া লাগে আৰু ক’বও নাপায়। পিছত তোমাৰ মাতটো এই ক’ৰবাত শুনিছিলো শুনিছিলো যেন লাগিছে। মোক নাভাবিবা। কোৱাচোঁ তুমি আগৰ অসমীয়া মানুহ নে বঙালী, নে হিন্দুস্থানী মানুহ। {{gap}}কৃষ্ণদাসী—আতৈ! মই আগৰ অসমীয়া জীয়ৰীয়েই। {{gap}}দীনবন্ধু—তেন্তে তুমি কোৱাচোঁ তুমি তিৰোতা মানুহ হৈ এই গেৰুৱা কাপোৰ কেলেই পিন্ধিছা। তোমাৰ লগৰজন কি জাতৰ মানুহ। তোমাৰ কি হয়। {{gap}}কৃষ্ণদাসী—মোৰ লগৰজন আগৰ বঙালী ব্ৰাহ্মণ। মোৰ গুৰুভাই হয়। পিছত মোৰ বিষয়ে ইয়াকে ক’ব পাৰোঁ যে মোৰ আই-বোপাই, বাই এই সকলো মৰি ঢুকুৱাত আৰু মোৰ জাতৰ কুলৰ মানুহৰ কাৰো ঘৰত আশ্ৰয় নোপোৱাত আৰু তাৰ লগে লগে মানুহৰ আৰু সমাজৰ অত্যাচাৰত ম‍ই ভিখাৰিণী হৈ দেশে-বিদেশে কৃষ্ণৰ নাম গাই, কৃষ্ণৰ ৰূপ চিন্তি খুজি-মাগি খাই ফুৰিছোঁ। মুঠৰ ওপৰত মোৰ বৃত্তান্ত ইমানেই। {{gap}}দীনবন্ধু—তামোল কাটি উঠি দুয়োকো দুখন তামোল দি তাৰ পিছত নিজেই এখন খাই ক’লে—হওতে ফকীৰণি! তুমি যি দুখত ফকীৰণি হ’লা ময়ো প্ৰায় তেনেকুৱা দুখ-বেজাৰতে সংসাৰ ত্যাগ কৰি বৈৰাগী হৈ সত্ৰৰ উদাসীন ধৰ্ম কৰিলোঁ। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— নহয় আতৈ! আপুনি কি দুখত এই ভৰ ডেকা বয়সত বৰাগী হ’ল মোক ক’ব লাগে। {{gap}}দীনবন্ধু—যদি মই ক’ব লাগে তেন্তে আশা কৰোঁ তুমিও মোক তোমাৰ আঁতিগুৰি সকলো কথা ক’ব লাগিব। {{gap}}কৃষ্ণদাসী—বাৰু। আপোনাৰ বিৱৰণ কোৱাৰ আগেয়ে আপুনি অকপটচিত্তে কওক আপুনি “আৰু সংসাৰ নকৰোঁ মায়াৰ মুখ নাচাওঁ” এনেকুৱা বুলি গুৰুৰ আগত শপত খাই উদাসীন হৈছে নে ইচ্ছা কৰি সত্ৰৰ পৰা ওলাই গৈ সংসাৰ<noinclude></noinclude> 5ktcdh702a59x6d6hb0piinaj3yupfa 104 69625 255087 188485 2026-07-08T09:14:17Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 255087 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৫০|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>ভুৱনেশ্বৰী আৰু কামাখ্যা মাতৃৰ মন্দিৰ। দক্ষিণে ছমালিমান আঁতৰত সন্ধ্যা, ললিতা, কান্তা এই তিনি ধাৰা সোঁতেৰে বশিষ্ঠৰ মন্দিৰ। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মাজত উমানন্দ। উত্তৰ গুৱাহাটীত নৈৰ পাৰত পছিমে অশ্বক্লান্ত, পূবে মণিকৰ্ণেশ্বৰ। {{gap}}উজনিৰ পৰা মানৰ উপদ্ৰৱত পলাই অহা গোসাঁইসকলে নাৱত আৰু নৈৰপাৰত বা বালিত সজা বাহৰবিলাকত দুয়োপাৰে উজনিৰ সত্ৰৰ আৰ্হিৰে খেৰ-বাঁহেৰে মফচলীয়া বাহৰ কৰি কৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়োপাৰে আছিল। পুৱা, দুপৰীয়া, গধূলি এই সত্ৰসকলত ভোৰতালেৰে কৰা প্ৰসংগ, হৰিধ্বনি ইত্যাদি শবদেৰে গুৱাহাটী নগৰ খলকি আছিল। দেৱালয়বিলাকতো দবা, শংখ, ঘণ্টা, বৰকাঁহ ইত্যাদিৰ শবদে ভৰপূৰ আছিল। উজনিৰ ২০।২৫ খন সত্ৰৰ গোসাঁয়ে ভকতে গুৱাহাটী জাগৃত হৈ আছিল। বামুণীয়া সত্ৰৰ ভকতসকলৰ অনেকেই গুৱাহাটী নগৰৰ এই মঠ-মন্দিৰবিলাক আনকি কামাখ্যা, নৱগ্ৰহ, বশিষ্ঠাদি তীৰ্থস্থানবিলাকো চাই ফুৰিছিল। {{gap}}কমলাবাৰী সত্ৰৰ ভকতসকলৰ ভিতৰত আমাৰ দয়াৰামো আছিল। গুৱাহাটী পাই কামাখ্যাৰ নামনিৰ আখৰাত থিতাপি লৈ আমাৰ কৃষ্ণদাসী আৰু শ্ৰৱণানন্দই নিতৌ পুৱা-গধূলি এই সত্ৰবিলাক চাই ফুৰিছিল। কৃষ্ণদাসীয়ে অনেক স্থলত ভকত দুই-চাৰিজনৰে সৈতে আলাপো কৰি ফুৰিছিল। তেওঁৰ উদ্দেশ্য আছিল ভকতসকলৰ নৈতিক বল পৰীক্ষা আৰু তাৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ মনক কৃষ্ণলৈ আকৰ্ষণ কৰা আৰু দেশৰ হকে চিন্তা কৰিবলৈ শিকোৱা। {{gap}}এদিন কৃষ্ণদাসীয়ে কমলাবাৰীৰ বাহৰৰ কৰাপাটত গৈ শ্ৰৱণানন্দই সৈতে বহি আছিল এনেতে দয়াৰাম সেইপিনে সিহঁতৰ কাষেদি নৈলৈ গা ধুবলৈ গ'ল! গা ধুই অহাৰ পিছত সত্ৰৰ ভিতৰলৈ যাবলৈ ধৰোঁতেই কৃষ্ণদাসীয়ে মাত লগালে— “হেৰি আতৈ! আপুনি নাম-প্ৰসংগ কৰি এটাই অলপ প্ৰসাদ খাই এবাৰ আমাক লগ ধৰিবনে?” {{gap}}দয়াৰাম— (থমকি ৰৈ) “তোমাৰ মাতটো ক'ৰবাত শুনা শুনা যেন লাগে। কোৱাচোঁ তুমি কোন— কেলেই ইয়ালৈ আহিছা। কেলেই মোক লগ পাবলৈ ইচ্ছা কৰিছা।” {{gap}}কৃষ্ণদাসী— সেইবিলাক সকলো কথাৰে উত্তৰ দিম। পিছত আপুনি এতিয়া তিতা তিয়নীৰে আছে যেতিয়াই ভিতৰলৈ গৈ আপোনাৰ নিত্য-নৈমিত্তিক নাম-প্ৰসংগ কৰি এমুঠি খাই-বৈ আহকগৈ আমি ইফাল-সিফাল কৰি ওচৰৰ সত্ৰবিলাক চাওঁ। {{gap}}কৃষ্ণদাসীৰ কথাত দয়াৰাম ভিতৰলৈ গৈ, কানি-কাপোৰ সলাই দুপৰীয়া নাম-<noinclude></noinclude> 1uyojzepjfgefn96nb9mqncyqewfhao 255088 255087 2026-07-08T09:40:25Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 255088 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh|১৫০|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>ভুৱনেশ্বৰী আৰু কামাখ্যা মাতৃৰ মন্দিৰ। দক্ষিণে ছমালিমান আঁতৰত সন্ধ্যা, ললিতা, কান্তা এই তিনি ধাৰা সোঁতেৰে বশিষ্ঠৰ মন্দিৰ। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মাজত উমানন্দ। উত্তৰ গুৱাহাটীত নৈৰ পাৰত পছিমে অশ্বক্লান্ত, পূবে মণিকৰ্ণেশ্বৰ। {{gap}}উজনিৰ পৰা মানৰ উপদ্ৰৱত পলাই অহা গোসাঁইসকলে নাৱত আৰু নৈৰপাৰত বা বালিত সজা বাহৰবিলাকত দুয়োপাৰে উজনিৰ সত্ৰৰ আৰ্হিৰে খেৰ-বাঁহেৰে মফচলীয়া বাহৰ কৰি কৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়োপাৰে আছিল। পুৱা, দুপৰীয়া, গধূলি এই সত্ৰসকলত ভোৰতালেৰে কৰা প্ৰসংগ, হৰিধ্বনি ইত্যাদি শবদেৰে গুৱাহাটী নগৰ খলকি আছিল। দেৱালয়বিলাকতো দবা, শংখ, ঘণ্টা, বৰকাঁহ ইত্যাদিৰ শবদে ভৰপূৰ আছিল। উজনিৰ ২০।২৫ খন সত্ৰৰ গোসাঁয়ে ভকতে গুৱাহাটী জাগৃত হৈ আছিল। বামুণীয়া সত্ৰৰ ভকতসকলৰ অনেকেই গুৱাহাটী নগৰৰ এই মঠ-মন্দিৰবিলাক আনকি কামাখ্যা, নৱগ্ৰহ, বশিষ্ঠাদি তীৰ্থস্থানবিলাকো চাই ফুৰিছিল। {{gap}}কমলাবাৰী সত্ৰৰ ভকতসকলৰ ভিতৰত আমাৰ দয়াৰামো আছিল। গুৱাহাটী পাই কামাখ্যাৰ নামনিৰ আখৰাত থিতাপি লৈ আমাৰ কৃষ্ণদাসী আৰু শ্ৰৱণানন্দই নিতৌ পুৱা-গধূলি এই সত্ৰবিলাক চাই ফুৰিছিল। কৃষ্ণদাসীয়ে অনেক স্থলত ভকত দুই-চাৰিজনৰে সৈতে আলাপো কৰি ফুৰিছিল। তেওঁৰ উদ্দেশ্য আছিল ভকতসকলৰ নৈতিক বল পৰীক্ষা আৰু তাৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ মনক কৃষ্ণলৈ আকৰ্ষণ কৰা আৰু দেশৰ হকে চিন্তা কৰিবলৈ শিকোৱা। {{gap}}এদিন কৃষ্ণদাসীয়ে কমলাবাৰীৰ বাহৰৰ কৰাপাটত গৈ শ্ৰৱণানন্দই সৈতে বহি আছিল এনেতে দয়াৰাম সেইপিনে সিহঁতৰ কাষেদি নৈলৈ গা ধুবলৈ গ’ল! গা ধুই অহাৰ পিছত সত্ৰৰ ভিতৰলৈ যাবলৈ ধৰোঁতেই কৃষ্ণদাসীয়ে মাত লগালে—“হেৰি আতৈ! আপুনি নাম-প্ৰসংগ কৰি এটাই অলপ প্ৰসাদ খাই এবাৰ আমাক লগ ধৰিবনে?” {{gap}}দয়াৰাম—(থমকি ৰৈ) “তোমাৰ মাতটো ক’ৰবাত শুনা শুনা যেন লাগে। কোৱাচোঁ তুমি কোন—কেলেই ইয়ালৈ আহিছা। কেলেই মোক লগ পাবলৈ ইচ্ছা কৰিছা।” {{gap}}কৃষ্ণদাসী—সেইবিলাক সকলো কথাৰে উত্তৰ দিম। পিছত আপুনি এতিয়া তিতা তিয়নীৰে আছে যেতিয়াই ভিতৰলৈ গৈ আপোনাৰ নিত্য-নৈমিত্তিক নাম-প্ৰসংগ কৰি এমুঠি খাই-বৈ আহকগৈ আমি ইফাল-সিফাল কৰি ওচৰৰ সত্ৰবিলাক চাওঁ। {{gap}}কৃষ্ণদাসীৰ কথাত দয়াৰাম ভিতৰলৈ গৈ, কানি-কাপোৰ সলাই দুপৰীয়া নাম-<noinclude></noinclude> fopi07nv2pyhkutckl9aqbq0y6ieax9 104 69626 255098 188486 2026-07-08T10:36:42Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 255098 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৪৯}}</noinclude>শদিয়াখোৱা গোহাঁই সমুহৰ পৰা বিদায় লৈ পশ্চিমমুখে খোজ লৈ লৈ মাছখোৱা ধেমাজী পালে। তাৰপৰা খোজকাঢ়ি মাজে মাজে মিৰি গাঁৱত থাকি মিৰিৰ নাৱেৰে ধেমাজী, সোৱণশিৰী, ৰঙা নৈ ইত্যাদি পাৰ হৈ কলাবাৰী পালেগৈ। সেইফালৰ মানুহবিলাকৰ পৰা জানিলে যে মানে ইফালে মাজুলীৰ লুইতৰ সীমালৈকে, সিফালে বোকাখাটলৈকে দেশ-নগৰ উপান্ত কৰিলে। ৰজা চন্দ্ৰকান্ত, মাজুলীৰ সত্ৰীয়া গোসাঁই ভকত সকলোবিলাক গুৱাহাটীৰ ফাললৈ পলাইছে। কলাবাৰী, নাৰায়ণপুৰত এইবিলাক বাতৰি পাই তেওঁবিলাক তিনিও তাত মুঠেই দুনিশা থাকি আকৌ পশ্চিমৰ ফাললৈ খোজ লৈ প্ৰায় সাতদিন গৈ বিশ্বনাথ পালে। বিশ্বনাথত মন্দিৰাদি দৰ্শন কৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰত স্নান দান কৰি বিশ্বনাথ অঞ্চলৰ প্ৰজাকে ধৰ্ম-কৰ্মত মন দিবলৈ উদগনি দি তেওঁবিলাকে তেজপুৰ পালেগৈ। তাতো সেইদৰে কিছু শিক্ষা-দীক্ষা দি, মঙলদৈয়েদি গৈ গৈ বৰনৈ পাৰ হৈ ডুম্‌চিকি পাই তাত মদন কামদেৱ তাৰ পিছত হাজোৰ মাধৱ, কেদাৰ ইত্যাদি দৰ্শন কৰি আকৌ উজাই আহি কৃষ্ণদাসী আৰু শ্ৰৱণানন্দে উত্তৰ গুৱাহাটীয়েদি ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈ পাৰ হৈ কামাখ্যা পালেহি আৰু তাত কামাখ্যৰ নামনিত থকা এটা সন্ন্যাসীৰ আখৰাত দুয়ো আশ্ৰয় ল'লে। ঊৰ্ধ্ববাহুৰ হাজোতে ঊৰ্ধ্বলৈ তুলি থোৱা হাতখন নামিল। তেওঁ গুৱাহাটীলৈ নাহি সেইপিনেদি বৰপেটালৈ গৈ বৰপেটাৰ যুগীৰ পামত হৰকান্ত বৰুৱাৰ ওচৰত জটীয়া বাবাজী নাম লৈ ৰ'ল। {{dhr|1em}} {{center|{{x-larger|ঊনবিংশ অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|গুৱাহাটী}}}} {{gap}}আমাৰ পাঠক-পাঠিকাসকলে মনত ৰাখিব সে সেই সময়ত গুৱাহাটী নগৰখন আজিকালিৰ দৰে নাছিল। ক’তো এটিও সেই সময়ত অৰ্থাৎ ইংৰাজৰ দিনৰ আগত, পকী ঘৰ নাছিল। কেৱল মঠ-মন্দিৰবিলাকেহে পকা ইটাৰ আছিল। গুৱাহাটী নগৰত সেই সময়ত আজিকালিৰ পাণবজাৰ বৰফুকন টোল আছিল। ঘৰবিলাক ডাঙৰ-দীঘল হ'লেও সকলোবিলাক খ্ৰেী ঘৰ আছিল। উজান বজাৰৰ নৈৰ পাৰৰ কেতখিনি নদীয়াল আৰু বৃত্তিয়াল মানুহ আছিল। আজিকালি য'ত কাছাৰী, গিৰ্জা, স্কুল, চাহাবসকলৰ নৈৰ পাৰৰ বঙলাবিলাক আছে এই আটাইবিলাক ঠায়েই সেই কালত জনপ্ৰাণীবিহীন ঠাই আছিল। নগৰখনিৰ পূবে সৰু টিলা এটাৰ ওপৰত ছত্ৰকাৰ দেৱালয়ৰ মঠ-মন্দিৰ। উজান বজাৰৰ যোৰ পুখুৰীৰে সৈতে উগ্ৰতাৰা মাতৃৰ মন্দিৰ। পছিমে নৈৰ দাঁতিৰ টিলাৰ ওপৰত শুক্লেশ্বৰ মহাদেৱৰ মন্দিৰ। তাৰ ওচৰত তলত জনাদনদেৱৰ মন্দিৰ। নগৰৰ অলপ বাহিৰতে পূবে নৱগ্ৰহৰ দেৱালয়। পছিমে<noinclude></noinclude> jfdhk2yhyz6z8y1kb9a2n183t91eh7w 255099 255098 2026-07-08T10:41:42Z Rajdweep nlb 2118 255099 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৪৯}}</noinclude>শদিয়াখোৱা গোহাঁই সমুহৰ পৰা বিদায় লৈ পশ্চিমমুখে খোজ লৈ লৈ মাছখোৱা ধেমাজী পালে। তাৰপৰা খোজকাঢ়ি মাজে মাজে মিৰি গাঁৱত থাকি মিৰিৰ নাৱেৰে ধেমাজী, সোৱণশিৰী, ৰঙা নৈ ইত্যাদি পাৰ হৈ কলাবাৰী পালেগৈ। সেইফালৰ মানুহবিলাকৰ পৰা জানিলে যে মানে ইফালে মাজুলীৰ লুইতৰ সীমালৈকে, সিফালে বোকাখাটলৈকে দেশ-নগৰ উপান্ত কৰিলে। ৰজা চন্দ্ৰকান্ত, মাজুলীৰ সত্ৰীয়া গোসাঁই ভকত সকলোবিলাক গুৱাহাটীৰ ফাললৈ পলাইছে। কলাবাৰী, নাৰায়ণপুৰত এইবিলাক বাতৰি পাই তেওঁবিলাক তিনিও তাত মুঠেই দুনিশা থাকি আকৌ পশ্চিমৰ ফাললৈ খোজ লৈ প্ৰায় সাতদিন গৈ বিশ্বনাথ পালে। বিশ্বনাথত মন্দিৰাদি দৰ্শন কৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰত স্নান দান কৰি বিশ্বনাথ অঞ্চলৰ প্ৰজাকে ধৰ্ম-কৰ্মত মন দিবলৈ উদগনি দি তেওঁবিলাকে তেজপুৰ পালেগৈ। তাতো সেইদৰে কিছু শিক্ষা-দীক্ষা দি, মঙলদৈয়েদি গৈ গৈ বৰনৈ পাৰ হৈ ডুম্‌চিকি পাই তাত মদন কামদেৱ তাৰ পিছত হাজোৰ মাধৱ, কেদাৰ ইত্যাদি দৰ্শন কৰি আকৌ উজাই আহি কৃষ্ণদাসী আৰু শ্ৰৱণানন্দে উত্তৰ গুৱাহাটীয়েদি ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈ পাৰ হৈ কামাখ্যা পালেহি আৰু তাত কামাখ্যৰ নামনিত থকা এটা সন্ন্যাসীৰ আখৰাত দুয়ো আশ্ৰয় ল'লে। ঊৰ্ধ্ববাহুৰ হাজোতে ঊৰ্ধ্বলৈ তুলি থোৱা হাতখন নামিল। তেওঁ গুৱাহাটীলৈ নাহি সেইপিনেদি বৰপেটালৈ গৈ বৰপেটাৰ যুগীৰ পামত হৰকান্ত বৰুৱাৰ ওচৰত জটীয়া বাবাজী নাম লৈ ৰ'ল। {{dhr|1em}} {{center|{{x-larger|'''ঊনবিংশ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{x-larger|'''গুৱাহাটী'''}}}} {{gap}}আমাৰ পাঠক-পাঠিকাসকলে মনত ৰাখিব সে সেই সময়ত গুৱাহাটী নগৰখন আজিকালিৰ দৰে নাছিল। ক’তো এটিও সেই সময়ত অৰ্থাৎ ইংৰাজৰ দিনৰ আগত, পকী ঘৰ নাছিল। কেৱল মঠ-মন্দিৰবিলাকেহে পকা ইটাৰ আছিল। গুৱাহাটী নগৰত সেই সময়ত আজিকালিৰ পাণবজাৰ বৰফুকন টোল আছিল। ঘৰবিলাক ডাঙৰ-দীঘল হ'লেও সকলোবিলাক খ্ৰেী ঘৰ আছিল। উজান বজাৰৰ নৈৰ পাৰৰ কেতখিনি নদীয়াল আৰু বৃত্তিয়াল মানুহ আছিল। আজিকালি য'ত কাছাৰী, গিৰ্জা, স্কুল, চাহাবসকলৰ নৈৰ পাৰৰ বঙলাবিলাক আছে এই আটাইবিলাক ঠায়েই সেই কালত জনপ্ৰাণীবিহীন ঠাই আছিল। নগৰখনিৰ পূবে সৰু টিলা এটাৰ ওপৰত ছত্ৰকাৰ দেৱালয়ৰ মঠ-মন্দিৰ। উজান বজাৰৰ যোৰ পুখুৰীৰে সৈতে উগ্ৰতাৰা মাতৃৰ মন্দিৰ। পছিমে নৈৰ দাঁতিৰ টিলাৰ ওপৰত শুক্লেশ্বৰ মহাদেৱৰ মন্দিৰ। তাৰ ওচৰত তলত জনাদনদেৱৰ মন্দিৰ। নগৰৰ অলপ বাহিৰতে পূবে নৱগ্ৰহৰ দেৱালয়। পছিমে<noinclude></noinclude> 5mha3c0sk8hfd8nw1ruqjiqwbgww7sz 255100 255099 2026-07-08T11:31:15Z BabulB 104 255100 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৪৯}}</noinclude><section begin="A" />শদিয়াখোৱা গোহাঁই সমুহৰ পৰা বিদায় লৈ পশ্চিমমুখে খোজ লৈ লৈ মাছখোৱা ধেমাজী পালে। তাৰপৰা খোজকাঢ়ি মাজে মাজে মিৰি গাঁৱত থাকি মিৰিৰ নাৱেৰে ধেমাজী, সোৱণশিৰী, ৰঙা নৈ ইত্যাদি পাৰ হৈ কলাবাৰী পালেগৈ। সেইফালৰ মানুহবিলাকৰ পৰা জানিলে যে মানে ইফালে মাজুলীৰ লুইতৰ সীমালৈকে, সিফালে বোকাখাটলৈকে দেশ-নগৰ উপান্ত কৰিলে। ৰজা চন্দ্ৰকান্ত, মাজুলীৰ সত্ৰীয়া গোসাঁই ভকত সকলোবিলাক গুৱাহাটীৰ ফাললৈ পলাইছে। কলাবাৰী, নাৰায়ণপুৰত এইবিলাক বাতৰি পাই তেওঁবিলাক তিনিও তাত মুঠেই দুনিশা থাকি আকৌ পশ্চিমৰ ফাললৈ খোজ লৈ প্ৰায় সাতদিন গৈ বিশ্বনাথ পালে। বিশ্বনাথত মন্দিৰাদি দৰ্শন কৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰত স্নান দান কৰি বিশ্বনাথ অঞ্চলৰ প্ৰজাকে ধৰ্ম-কৰ্মত মন দিবলৈ উদগনি দি তেওঁবিলাকে তেজপুৰ পালেগৈ। তাতো সেইদৰে কিছু শিক্ষা-দীক্ষা দি, মঙলদৈয়েদি গৈ গৈ বৰনৈ পাৰ হৈ ডুম্‌চিকি পাই তাত মদন কামদেৱ তাৰ পিছত হাজোৰ মাধৱ, কেদাৰ ইত্যাদি দৰ্শন কৰি আকৌ উজাই আহি কৃষ্ণদাসী আৰু শ্ৰৱণানন্দে উত্তৰ গুৱাহাটীয়েদি ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈ পাৰ হৈ কামাখ্যা পালেহি আৰু তাত কামাখ্যৰ নামনিত থকা এটা সন্ন্যাসীৰ আখৰাত দুয়ো আশ্ৰয় ল'লে। ঊৰ্ধ্ববাহুৰ হাজোতে ঊৰ্ধ্বলৈ তুলি থোৱা হাতখন নামিল। তেওঁ গুৱাহাটীলৈ নাহি সেইপিনেদি বৰপেটালৈ গৈ বৰপেটাৰ যুগীৰ পামত হৰকান্ত বৰুৱাৰ ওচৰত জটীয়া বাবাজী নাম লৈ ৰ'ল। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{larger|'''ঊনবিংশ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{larger|'''গুৱাহাটী'''}}}} {{gap}}আমাৰ পাঠক-পাঠিকাসকলে মনত ৰাখিব সে সেই সময়ত গুৱাহাটী নগৰখন আজিকালিৰ দৰে নাছিল। ক’তো এটিও সেই সময়ত অৰ্থাৎ ইংৰাজৰ দিনৰ আগত, পকী ঘৰ নাছিল। কেৱল মঠ-মন্দিৰবিলাকেহে পকা ইটাৰ আছিল। গুৱাহাটী নগৰত সেই সময়ত আজিকালিৰ পাণবজাৰ বৰফুকন টোল আছিল। ঘৰবিলাক ডাঙৰ-দীঘল হ'লেও সকলোবিলাক খ্ৰেী ঘৰ আছিল। উজান বজাৰৰ নৈৰ পাৰৰ কেতখিনি নদীয়াল আৰু বৃত্তিয়াল মানুহ আছিল। আজিকালি য'ত কাছাৰী, গিৰ্জা, স্কুল, চাহাবসকলৰ নৈৰ পাৰৰ বঙলাবিলাক আছে এই আটাইবিলাক ঠায়েই সেই কালত জনপ্ৰাণীবিহীন ঠাই আছিল। নগৰখনিৰ পূবে সৰু টিলা এটাৰ ওপৰত ছত্ৰকাৰ দেৱালয়ৰ মঠ-মন্দিৰ। উজান বজাৰৰ যোৰ পুখুৰীৰে সৈতে উগ্ৰতাৰা মাতৃৰ মন্দিৰ। পছিমে নৈৰ দাঁতিৰ টিলাৰ ওপৰত শুক্লেশ্বৰ মহাদেৱৰ মন্দিৰ। তাৰ ওচৰত তলত জনাদনদেৱৰ মন্দিৰ। নগৰৰ অলপ বাহিৰতে পূবে নৱগ্ৰহৰ দেৱালয়। পছিমে <section end="B" /><noinclude></noinclude> 5rp19tb0zrh550omng0icidiv204zbb 104 71599 255086 255001 2026-07-08T08:30:57Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 255086 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|২৯}}</noinclude>ৰজাৰ পেটে পেটে খং উঠি আৰু বেজাৰ লাগি ৰাজমাৱৰ ওপৰত আৰু পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইৰ ওপৰত জেদ ধৰিছিল। দ্বিতীয় কাৰণ চন্দ্ৰকান্ত সিংহ স্বৰ্গদেৱে ভাবিছিল যে হিন্দু গাভৰুৱে ৰাণী হ'ব পালে তেওঁ বেছিকৈ সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰিব আৰু আদৰ কৰিব। নিজৰ জাতৰ সাতঘৰীয়া আহোম গাভৰুৱে নিজকে ৰজাৰ সমান ভাবি তিমান শুশ্ৰূষা নকৰিব। চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই ভবা কথাটো বোধকৰো একেবাৰে অমুলকো নহয়। আমি দুই-এঠাইত দেখিছো যে হীন জাতৰ কোনো কোনো উপপত্নীয়ে ওখ জাতৰ কোনো কোনো পুৰুষক সেৱা-শুশ্ৰূষাৰে, মিঠা কথাৰে ইমান বশ কৰে যে সেই পুৰুষে নিজৰ বিবাহিতা পত্নীক এলাগী কৰি মন দুখীয়া কৰে। {{gap}}যদিও ৰাজমাৱে গোহাঁইৰ জীয়ৰীক বোৱাৰী বুলি গ্ৰহণ কৰিছিল, তথাপি পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইয়ে হ'লে এই বিবাহটো ভাল নুবুলিলে। ৰজাই তেওঁক নজনোৱাকৈ বিয়া কৰোৱাত বেয়াও পালে। তেওঁৰ ইচ্ছা আছিল ৰজাই তেওঁক সুধি-পুছি সাতঘৰ আহোমৰ কোনো এঘৰৰ জীয়ৰী বিয়া কৰাব। কিন্তু ৰজাই সেইটো নকৰি হিন্দুৰ গাভৰু বিয়া কৰালে। তেওঁ এইটোত বৰ বিষম পালে। তেওঁৰ ধ্ৰুব বিশ্বাস আছিল যে আহোম ৰজাসকলে শিৱসিংহৰ দিনৰে পৰা হিন্দুৰ গাভৰু বিয়া কৰোৱাত ৰাজকোঁৱৰসকল হিন্দুৰ তেজেৰে মিশ্ৰিত হৈ আৰু হিন্দুৰ সংসৰ্গত পৰি সবল পুষ্টিকৰ আহাৰ মদ-মঙহ এৰি দিনক দিনে দুৰ্বল হৈ গৈছিল। ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে কিদৰে ৰজাক বশ কৰি ভেড়াৰ দৰে কৰি নিজে ৰাজ্য শাসন কৰি মোৱামৰীয়া মহন্তক অপমান কৰি মহা অনৰ্থ মিলাইছিল এই কথা বুঢ়াগোহাঁইদেৱে পাহৰা নাছিল। এইবিলাক কাৰণতে বুঢ়াগাঁহাইদেৱে এই বিয়াটো ভাল নাপাই ৰজাক অকলৈ থাকিলৈ সেৱা কৰিলেও কোনোদিনেই ৰাণীক সেৱা-সৎকাৰ নকৰিছিল। এনেয়ে চন্দ্ৰকান্ত সিংহ স্বৰ্গদেৱে বুঢ়াগোঁহাইক ভাল নাপাইছিল; তাতে যেতিয়াই বুঢ়াগোঁহাইয়ে ৰাণীক সেৱা নকৰিলে, তেতিয়াই ৰজাৰ বুঢ়াগোহাঁইলৈ খং দুগুণ হৈছিল। এইটো সুবিধা পাই সৎৰামে বুঢ়াগোহাঁইৰ বিৰুদ্ধে ৰজাক সৰহকৈ লগাবলৈ চল পাইছিল। পৰিণামত ৰজা আৰু সৎৰাম এফলীয়া হ'ল। ৰাজমাও আৰু বুঢ়াগোহাঁই আনফলীয়া হ'ল। ৰজাই ৰহদৈক এৰি ৰাণীক বিয়া কৰাবৰে পৰা ৰহদৈৰ ৰজালৈ ভক্তি কমিল আৰু লগে লগে তাইৰ দয়াৰামলৈ পূৰ্ব অনুৰাগ বাঢ়িল। সৎৰামক তাইৰ সমস্ত দুখৰ আৰু অনৰ্থৰ কাৰণ ভাবি তাই সৎৰামক পেটে সৈতে ঘৃণা কৰি সৎৰামৰ সমস্ত ৰং-ধেমালি, অবজ্ঞা, ইতিকিং কিদৰে ৰাজমাও আৰু বুঢ়াগোহাঁইক জনাই আছিল এই কথা ‘ৰঙ্গিলী'ত আছে। ইয়াৰ পিছত বুঢ়াগোহাঁয়ে ৰজাক দিয়া এঙগা-চোলাৰ নিমিত্তে, আৰু বদন বৰফুকনক ধৰি আনিবলৈ পঠোৱাৰ কাৰণে<noinclude></noinclude> q9giiilpnc100rxd6ulvyrndtivp3yh 104 71600 255070 255000 2026-07-07T14:37:52Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 255070 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|২৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude><section begin="A" />কন্যাগৰাকীক ৰজাক দেখুৱাব লাগে বুলি কোৱাত গোসাঁইজনে মাহিন্দ্ৰী গাভৰুক লগতে আনি ৰজাক দেখুৱালে। ৰজাৰ পছন্দ হ'ল। দিন-বাৰ চোৱাই বিয়াৰ দিন স্থিৰ কৰি বিয়া পাতিলে। মাজুলীৰ সন্ত-মহন্ত সমস্ত সেই বিয়ালৈ আহিল। মহা ধুমধামেৰে টেমি-কটাৰী সলাই চকলং বিয়া পাতিলে। ৰাইজক জা-জলপান খুৱালে। বিয়া কৰোৱাৰ পাঁচ দিনৰ মূৰত ৰজাই ৰাণীক দোলাৰে লৈ নৈ পাৰ হৈ নগৰ পালে। ৰাজমাৱে গোসাঁইৰ জীয়াৰীক বোৱাৰী বুলি গ্ৰহণ কৰি আদৰি নিলে। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{larger|একবিংশ অধ্যায়}}}} {{center|{{larger|বুঢ়াগোহাঁই আৰু বুৰঞ্জী}}}} {{gap}}আমাৰ সহৃদয় পাঠক-পাঠিকাসকলে এইখিনিতে আসোঁৱাহ ধৰি আমাক সুধি পাৰে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাইনো কেলেই নিজৰ সাতঘৰীয়া আহোমৰ এগৰাকী গাভৰু বিয়া নকৰাই আৰু ৰহদৈক “তোক ৰাণী কৰিম বুলি কৈয়ো” হঠাতে মাজুলীলৈ গৈ গোসাঁইৰ জীয়ৰী বিয়া কৰালে। ইয়াৰ উত্তৰত আমি ৰহদৈক বিয়া নকৰোৱা সম্পৰ্কে ইয়াকো ক'ব পাৰো যে তাইক বিয়া কৰোৱা সম্পৰ্কে ৰাজমাও আৰু বিশেষ তেওঁৰ সখি সৎৰামৰ পৰা বাধা পালে। এনেকি এনিশা ৰজাক নিশা শুশ্ৰূষা কৰোঁতে ভাদৈয়ে চকুৰ লো টুকি জনাইছিল “তাই আঘোণীয়েনো স্বৰ্গদেৱৰ চৰণত কি অপৰাধ কৰিছিল যে তেওঁবিলাককে দেখুৱাই হিন্দু জাতিৰ কাঁড়ী পাইকৰ ঘৰৰ জীয়ৰী এজনীক লিগিৰী গুচাই ৰাণী পাতিব খুজিছে।” ভাদৈ আকৌ আৰু এনিশা আঘোণীৰো সেই নিচিনা বেজাৰৰ কথা শুনি স্বৰ্গদেৱ চন্দ্ৰকান্তসিংহে সদ্যহতে ৰহদৈক ৰাণী নাপাতি এই গোহাঁইৰ জীয়াৰীজনাক বিয়া কৰালে। চন্দ্ৰকান্ত ৰজা দুৰ্বল মনৰ নহৈ নিৰ্ভীক চিত্তৰ ৰজা হোৱা হ'লে তেওঁ কালৈকো ভয় নকৰি ৰহদৈক বিয়া কৰালেহেঁতেন। লগৰ লিগিৰী বিয়া নকৰাই জাতত হিন্দু হ'লেও এজন সন্মানিত গোহাঁইৰ জীয়ৰী বিয়া কৰোৱাত, কি ভাদৈ, কি আঘোণী, কি ৰাজমাও কেৱে আপত্তি কৰিব নোৱাৰিলে। সাতঘৰীয়া আহোমৰ ভিতৰত এগৰাকী গাভৰুক বিয়া নকৰাই যে ৰজাই ৰহদৈক এৰি হিন্দুৰ ঘৰৰ ছোৱালী এজনী বিয়া কৰালে ইয়াৰ কাৰণ হয়তো কেৱে কেৱে ভাবিব পাৰে যে হিন্দুৰ গাভৰু আহোম গাভৰুতকৈ বেছি ধুনীয়া কাৰণেই ৰজা চন্দ্ৰকান্ত সিংহই সেইদৰে কৰিলে। দৰাচলতে সেইটো নহয়। হিন্দুৰ গাভৰুসকলতকৈ যে আহোম গাভৰুসকল কম ধুনীয়া সেইটো নহয়। আহোম গাভৰুসকলৰ ভিতৰতো সুন্দৰী গাভৰু আছিল। তথাপি ৰজাই যে হিন্দু গাভৰু বিয়া কৰালে ইয়াৰ এটা কাৰণ হ'ল ৰাজমাৱে ৰহদৈক বিয়া কৰাবলৈ বাধা কৰাত আৰু আহোম গাভৰু বিয়া কৰাবলৈ কোৱাত <section end="B" /><noinclude></noinclude> a2p079waxqruag6jgit432h1nubyfw7 255071 255070 2026-07-07T14:38:37Z BabulB 104 255071 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|২৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude><section begin="A" />কন্যাগৰাকীক ৰজাক দেখুৱাব লাগে বুলি কোৱাত গোসাঁইজনে মাহিন্দ্ৰী গাভৰুক লগতে আনি ৰজাক দেখুৱালে। ৰজাৰ পছন্দ হ'ল। দিন-বাৰ চোৱাই বিয়াৰ দিন স্থিৰ কৰি বিয়া পাতিলে। মাজুলীৰ সন্ত-মহন্ত সমস্ত সেই বিয়ালৈ আহিল। মহা ধুমধামেৰে টেমি-কটাৰী সলাই চকলং বিয়া পাতিলে। ৰাইজক জা-জলপান খুৱালে। বিয়া কৰোৱাৰ পাঁচ দিনৰ মূৰত ৰজাই ৰাণীক দোলাৰে লৈ নৈ পাৰ হৈ নগৰ পালে। ৰাজমাৱে গোসাঁইৰ জীয়াৰীক বোৱাৰী বুলি গ্ৰহণ কৰি আদৰি নিলে। <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{larger|'''একবিংশ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{larger|'''বুঢ়াগোহাঁই আৰু বুৰঞ্জী'''}}}} {{gap}}আমাৰ সহৃদয় পাঠক-পাঠিকাসকলে এইখিনিতে আসোঁৱাহ ধৰি আমাক সুধি পাৰে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাইনো কেলেই নিজৰ সাতঘৰীয়া আহোমৰ এগৰাকী গাভৰু বিয়া নকৰাই আৰু ৰহদৈক “তোক ৰাণী কৰিম বুলি কৈয়ো” হঠাতে মাজুলীলৈ গৈ গোসাঁইৰ জীয়ৰী বিয়া কৰালে। ইয়াৰ উত্তৰত আমি ৰহদৈক বিয়া নকৰোৱা সম্পৰ্কে ইয়াকো ক'ব পাৰো যে তাইক বিয়া কৰোৱা সম্পৰ্কে ৰাজমাও আৰু বিশেষ তেওঁৰ সখি সৎৰামৰ পৰা বাধা পালে। এনেকি এনিশা ৰজাক নিশা শুশ্ৰূষা কৰোঁতে ভাদৈয়ে চকুৰ লো টুকি জনাইছিল “তাই আঘোণীয়েনো স্বৰ্গদেৱৰ চৰণত কি অপৰাধ কৰিছিল যে তেওঁবিলাককে দেখুৱাই হিন্দু জাতিৰ কাঁড়ী পাইকৰ ঘৰৰ জীয়ৰী এজনীক লিগিৰী গুচাই ৰাণী পাতিব খুজিছে।” ভাদৈ আকৌ আৰু এনিশা আঘোণীৰো সেই নিচিনা বেজাৰৰ কথা শুনি স্বৰ্গদেৱ চন্দ্ৰকান্তসিংহে সদ্যহতে ৰহদৈক ৰাণী নাপাতি এই গোহাঁইৰ জীয়াৰীজনাক বিয়া কৰালে। চন্দ্ৰকান্ত ৰজা দুৰ্বল মনৰ নহৈ নিৰ্ভীক চিত্তৰ ৰজা হোৱা হ'লে তেওঁ কালৈকো ভয় নকৰি ৰহদৈক বিয়া কৰালেহেঁতেন। লগৰ লিগিৰী বিয়া নকৰাই জাতত হিন্দু হ'লেও এজন সন্মানিত গোহাঁইৰ জীয়ৰী বিয়া কৰোৱাত, কি ভাদৈ, কি আঘোণী, কি ৰাজমাও কেৱে আপত্তি কৰিব নোৱাৰিলে। সাতঘৰীয়া আহোমৰ ভিতৰত এগৰাকী গাভৰুক বিয়া নকৰাই যে ৰজাই ৰহদৈক এৰি হিন্দুৰ ঘৰৰ ছোৱালী এজনী বিয়া কৰালে ইয়াৰ কাৰণ হয়তো কেৱে কেৱে ভাবিব পাৰে যে হিন্দুৰ গাভৰু আহোম গাভৰুতকৈ বেছি ধুনীয়া কাৰণেই ৰজা চন্দ্ৰকান্ত সিংহই সেইদৰে কৰিলে। দৰাচলতে সেইটো নহয়। হিন্দুৰ গাভৰুসকলতকৈ যে আহোম গাভৰুসকল কম ধুনীয়া সেইটো নহয়। আহোম গাভৰুসকলৰ ভিতৰতো সুন্দৰী গাভৰু আছিল। তথাপি ৰজাই যে হিন্দু গাভৰু বিয়া কৰালে ইয়াৰ এটা কাৰণ হ'ল ৰাজমাৱে ৰহদৈক বিয়া কৰাবলৈ বাধা কৰাত আৰু আহোম গাভৰু বিয়া কৰাবলৈ কোৱাত <section end="B" /><noinclude></noinclude> mh1gbpi45x33q9dpbljuwqn8cxjzdqy 106 73512 255067 255057 2026-07-07T12:07:04Z JyotiPN 1603 255067 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=আনন্দৰাম বৰুৱা |Language=as |Volume= |Edition= |Author=সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা |Address=গুৱাহাটী |Year=1924 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=OCR |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2="প্ৰথম পৃষ্ঠা" 3="শুভেচ্ছা বাণী" 5="ছবি" 6="প্ৰকাশন" 7="নিবেদন" 8="উচৰ্গা" 9="বংশাৱলী" 10to19="গ্ৰন্থাকাৰৰ নিবেদন" 20to21="সূচীপত্ৰ" 22="1" 4="-" 257="বিজ্ঞাপন" /> |Volumes= |Remarks={{Scrollpane|height=600px| {{পৃষ্ঠা:আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf/২০}} {{পৃষ্ঠা:আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf/২১}} }} |Notes={{GLAMNTF}} |Width= |Css= |Header= |Footer= }} [[শ্ৰেণী:১৯২৪ চনত প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ]] [[শ্ৰেণী:জীৱনী]] f6w2rswrppbgb7g313jismdo2lo7nw9 104 74120 255073 204702 2026-07-08T06:16:34Z Gitartha.bordoloi 38 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 255073 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gitartha.bordoloi" />{{rh||বিপ্লৱৰ সীলুত উদ্ভূত বীজাণু|১২৯}}</noinclude>{{gap}}পুৱা ল'ৰাটো ফটো মাৰিবলৈ আহিল। সুকন্যাই বাবাক স্কুললৈ উলিয়াবলৈ লৈছিল। ‘নবৌ আজি স্কুল নহয়। ঘৰে ঘৰে ফটো মাৰোঁতে গোটেই দিনটো লাগিব, কোন কেতিয়া স্কুললৈ যাব!’ {{gap}}স্কুলৰ চিন্তাটো এৰি সুকন্যা বাহিৰলৈ ওলাই আহি ৰৈ দিলে, ল'ৰাটোৰ লগত শনিও আহিছে! শনি ইয়াতে থকা সংগঠনৰ ল'ৰা। ঘৰ বহঁতপুৰৰ ফালৰ গাঁও এখনত। সেইকাৰণে সি এদিন চিনাকি হ'বলৈ আহিছিল। তাৰ পাছত এদিন পুৱা চাহ খাবলৈও আহিছে। সুকন্যা বহঁতপুৰত থকা দিনত তাৰ সৈতে দেখাদেখি হোৱা নাছিল, কিন্তু ঘৰৰ ডাঙৰবোৰৰ চা- চিনাকি আগৰেই। সি আহি থকাটো সুকন্যাহঁতে ভাল পোৱা নাই, কেনেকৈ এৰুৱাব পাৰি উত্তৰ বিচাৰি আছে। ফটো তোলা ল'ৰাটোলৈ তাইৰ সন্দেহ ওপজিল— ই আচলতে কিয় ফটোবোৰ তুলি নিবলৈ আহিছে? {{gap}}তাই সুধিলে, “তোমালোক চিনাকি নেকি?’ {{gap}}‘নহয়, কালিহে চিনাকি’,শনিয়ে উত্তৰ দিলে। {{gap}}ফটো তোলা ল'ৰাটোৱে ক’লে, ‘এওঁলোকে ভাবিছিল, মই চোৰাংচোৱা। কালি মোক ধৰিছিলে৷ তেনেকৈহে চিনাকি। ম‍ই যিটো ভয় খালোঁ— বোলো আজি মই মৰিলোঁ, শেষ!’ {{gap}}আটাইকেইটাৰ হাঁহি উঠিল। {{gap}}ফটো উঠাৰ হেঁপাহত বাবা ৰাতিপুৱাৰ পৰা ক'ব নোৱৰা হৈ আছে। দুয়োটা ল'ৰাৰ লগত সি কেমেৰাটোৰ কথা পাতিলে। কেনেকৈ ফটোবিলাক পাছত ওলাব সিহঁতে তাক বুজাই ক'লে। এবাৰ সি ভিতৰলৈ ঢপলিয়াই গৈ মূৰটো আকৌ আঁচুৰি আহিল। {{gap}}সাজপাৰ, গহনা-গাঁঠৰি ধুনীয়াকৈ লগাই ওলাই আহিহে সুকন্যাৰ চিন্তা লাগিল, তাই ক’লে, ‘ফটো মাৰিম ক'ত? ফটো মাৰিবলৈ দেখোন জেগাই নাই! আমাৰ এইবোৰ কি যে ঠাই! ঘৰ-দুৱাৰ বেয়া। কি ফটো উঠিব এইবোৰ! {{gap}}‘বেলেগ জেগা কিয় লাগে! ফুল আৰু গছেৰে দাদাই ঘৰখন একদম আশ্ৰম যেন কৰি থৈছে! ফটো উঠিবলৈ ইয়াতকৈ ভাল ঠাই নাই। বহুত ধুনীয়া ফটো উঠিব। কালি ম‍ই বেলেগতো কৈছোঁ, আপোনালোকৰ ঘৰত বহুত ধুনীয়া চিনেৰি আহিব। সিফালৰ সেই দুঘৰৰ কি নাম আছিল জানো মানুহ দুগৰাকীৰ, আপোনালোকৰ পদূলিত প'জ দিহে অথনি ফটো উঠি গৈছে।' {{gap}}‘অ’আমি গমেই নাপালোঁ নহয়, ইয়াতে ফটো মাৰিও গ’ল!’ {{gap}}“ফুল-গছৰ আঁৰৰ কাৰণে নেদেখিলে।’ {{nop}}<noinclude></noinclude> scbb2xs6kj37sk9nc0xs14k5m75mci7 255074 255073 2026-07-08T06:16:59Z Gitartha.bordoloi 38 255074 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gitartha.bordoloi" />{{rh||বিপ্লৱৰ সীলুত উদ্ভূত বীজাণু|১২৯}}</noinclude>{{gap}}পুৱা ল'ৰাটো ফটো মাৰিবলৈ আহিল। সুকন্যাই বাবাক স্কুললৈ উলিয়াবলৈ লৈছিল। ‘নবৌ আজি স্কুল নহয়। ঘৰে ঘৰে ফটো মাৰোঁতে গোটেই দিনটো লাগিব, কোন কেতিয়া স্কুললৈ যাব!’ {{gap}}স্কুলৰ চিন্তাটো এৰি সুকন্যা বাহিৰলৈ ওলাই আহি ৰৈ দিলে, ল'ৰাটোৰ লগত শনিও আহিছে! শনি ইয়াতে থকা সংগঠনৰ ল'ৰা। ঘৰ বহঁতপুৰৰ ফালৰ গাঁও এখনত। সেইকাৰণে সি এদিন চিনাকি হ'বলৈ আহিছিল। তাৰ পাছত এদিন পুৱা চাহ খাবলৈও আহিছে। সুকন্যা বহঁতপুৰত থকা দিনত তাৰ সৈতে দেখাদেখি হোৱা নাছিল, কিন্তু ঘৰৰ ডাঙৰবোৰৰ চা- চিনাকি আগৰেই। সি আহি থকাটো সুকন্যাহঁতে ভাল পোৱা নাই, কেনেকৈ এৰুৱাব পাৰি উত্তৰ বিচাৰি আছে। ফটো তোলা ল'ৰাটোলৈ তাইৰ সন্দেহ ওপজিল— ই আচলতে কিয় ফটোবোৰ তুলি নিবলৈ আহিছে? {{gap}}তাই সুধিলে, “তোমালোক চিনাকি নেকি?’ {{gap}}‘নহয়, কালিহে চিনাকি’,শনিয়ে উত্তৰ দিলে। {{gap}}ফটো তোলা ল'ৰাটোৱে ক’লে, ‘এওঁলোকে ভাবিছিল, মই চোৰাংচোৱা। কালি মোক ধৰিছিলে৷ তেনেকৈহে চিনাকি। ম‍ই যিটো ভয় খালোঁ— বোলো আজি মই মৰিলোঁ, শেষ!’ {{gap}}আটাইকেইটাৰ হাঁহি উঠিল। {{gap}}ফটো উঠাৰ হেঁপাহত বাবা ৰাতিপুৱাৰ পৰা ক'ব নোৱৰা হৈ আছে। দুয়োটা ল'ৰাৰ লগত সি কেমেৰাটোৰ কথা পাতিলে। কেনেকৈ ফটোবিলাক পাছত ওলাব সিহঁতে তাক বুজাই ক'লে। এবাৰ সি ভিতৰলৈ ঢপলিয়াই গৈ মূৰটো আকৌ আঁচুৰি আহিল। {{gap}}সাজপাৰ, গহনা-গাঁঠৰি ধুনীয়াকৈ লগাই ওলাই আহিহে সুকন্যাৰ চিন্তা লাগিল, তাই ক’লে, ‘ফটো মাৰিম ক'ত? ফটো মাৰিবলৈ দেখোন জেগাই নাই! আমাৰ এইবোৰ কি যে ঠাই! ঘৰ-দুৱাৰ বেয়া। কি ফটো উঠিব এইবোৰ! {{gap}}‘বেলেগ জেগা কিয় লাগে! ফুল আৰু গছেৰে দাদাই ঘৰখন একদম আশ্ৰম যেন কৰি থৈছে! ফটো উঠিবলৈ ইয়াতকৈ ভাল ঠাই নাই। বহুত ধুনীয়া ফটো উঠিব। কালি ম‍ই বেলেগতো কৈছোঁ, আপোনালোকৰ ঘৰত বহুত ধুনীয়া চিনেৰি আহিব। সিফালৰ সেই দুঘৰৰ কি নাম আছিল জানো মানুহ দুগৰাকীৰ, আপোনালোকৰ পদূলিত প'জ দিহে অথনি ফটো উঠি গৈছে।' {{gap}}‘অ’আমি গমেই নাপালোঁ নহয়, ইয়াতে ফটো মাৰিও গ’ল!’ {{gap}}‘ফুল-গছৰ আঁৰৰ কাৰণে নেদেখিলে।’ {{nop}}<noinclude></noinclude> mif84q37lxrg0qf5uvkx0jjl81vi4mj 255075 255074 2026-07-08T06:17:17Z Gitartha.bordoloi 38 255075 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gitartha.bordoloi" />{{rh||বিপ্লৱৰ সীৰলুত উদ্ভূত বীজাণু|১২৯}}</noinclude>{{gap}}পুৱা ল'ৰাটো ফটো মাৰিবলৈ আহিল। সুকন্যাই বাবাক স্কুললৈ উলিয়াবলৈ লৈছিল। ‘নবৌ আজি স্কুল নহয়। ঘৰে ঘৰে ফটো মাৰোঁতে গোটেই দিনটো লাগিব, কোন কেতিয়া স্কুললৈ যাব!’ {{gap}}স্কুলৰ চিন্তাটো এৰি সুকন্যা বাহিৰলৈ ওলাই আহি ৰৈ দিলে, ল'ৰাটোৰ লগত শনিও আহিছে! শনি ইয়াতে থকা সংগঠনৰ ল'ৰা। ঘৰ বহঁতপুৰৰ ফালৰ গাঁও এখনত। সেইকাৰণে সি এদিন চিনাকি হ'বলৈ আহিছিল। তাৰ পাছত এদিন পুৱা চাহ খাবলৈও আহিছে। সুকন্যা বহঁতপুৰত থকা দিনত তাৰ সৈতে দেখাদেখি হোৱা নাছিল, কিন্তু ঘৰৰ ডাঙৰবোৰৰ চা- চিনাকি আগৰেই। সি আহি থকাটো সুকন্যাহঁতে ভাল পোৱা নাই, কেনেকৈ এৰুৱাব পাৰি উত্তৰ বিচাৰি আছে। ফটো তোলা ল'ৰাটোলৈ তাইৰ সন্দেহ ওপজিল— ই আচলতে কিয় ফটোবোৰ তুলি নিবলৈ আহিছে? {{gap}}তাই সুধিলে, “তোমালোক চিনাকি নেকি?’ {{gap}}‘নহয়, কালিহে চিনাকি’,শনিয়ে উত্তৰ দিলে। {{gap}}ফটো তোলা ল'ৰাটোৱে ক’লে, ‘এওঁলোকে ভাবিছিল, মই চোৰাংচোৱা। কালি মোক ধৰিছিলে৷ তেনেকৈহে চিনাকি। ম‍ই যিটো ভয় খালোঁ— বোলো আজি মই মৰিলোঁ, শেষ!’ {{gap}}আটাইকেইটাৰ হাঁহি উঠিল। {{gap}}ফটো উঠাৰ হেঁপাহত বাবা ৰাতিপুৱাৰ পৰা ক'ব নোৱৰা হৈ আছে। দুয়োটা ল'ৰাৰ লগত সি কেমেৰাটোৰ কথা পাতিলে। কেনেকৈ ফটোবিলাক পাছত ওলাব সিহঁতে তাক বুজাই ক'লে। এবাৰ সি ভিতৰলৈ ঢপলিয়াই গৈ মূৰটো আকৌ আঁচুৰি আহিল। {{gap}}সাজপাৰ, গহনা-গাঁঠৰি ধুনীয়াকৈ লগাই ওলাই আহিহে সুকন্যাৰ চিন্তা লাগিল, তাই ক’লে, ‘ফটো মাৰিম ক'ত? ফটো মাৰিবলৈ দেখোন জেগাই নাই! আমাৰ এইবোৰ কি যে ঠাই! ঘৰ-দুৱাৰ বেয়া। কি ফটো উঠিব এইবোৰ! {{gap}}‘বেলেগ জেগা কিয় লাগে! ফুল আৰু গছেৰে দাদাই ঘৰখন একদম আশ্ৰম যেন কৰি থৈছে! ফটো উঠিবলৈ ইয়াতকৈ ভাল ঠাই নাই। বহুত ধুনীয়া ফটো উঠিব। কালি ম‍ই বেলেগতো কৈছোঁ, আপোনালোকৰ ঘৰত বহুত ধুনীয়া চিনেৰি আহিব। সিফালৰ সেই দুঘৰৰ কি নাম আছিল জানো মানুহ দুগৰাকীৰ, আপোনালোকৰ পদূলিত প'জ দিহে অথনি ফটো উঠি গৈছে।' {{gap}}‘অ’আমি গমেই নাপালোঁ নহয়, ইয়াতে ফটো মাৰিও গ’ল!’ {{gap}}‘ফুল-গছৰ আঁৰৰ কাৰণে নেদেখিলে।’ {{nop}}<noinclude></noinclude> fwrxum6kc7t6b568kvugv0rsqjbbz1a 104 74121 255076 204703 2026-07-08T06:20:43Z Gitartha.bordoloi 38 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 255076 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gitartha.bordoloi" />{{rh|১৩০|কুলাংগাৰ|}}</noinclude>{{gap}}সুকন্যাই গোটেই পৰিৱেশটোলৈ চালে। তাই যেন আজিহে চাইছে এইবোৰলৈ। তাইৰো চকুত ভাল লাগিল। কিন্তু ল'ৰাটোৱে কোৱাখিনি যাতে মনত সোমাই নাযায়, ঠাইখনলৈ হেঁপাহ গঢ়ি উঠি সিপাৰলৈ যোৱাৰ সপোনবোৰ যাতে নোহোৱা কৰি নেপেলায়, তাই সচেতন হ'ল। তাই আকৌ সুধিলে, ‘কোনখিনিত মাৰোঁ জানো! এখেতো নাই নহয়, আধৰুৱা হ'ল ফটোখন।' {{gap}}‘হ’ব দিয়ক। আকৌ আহিম মই কেমেৰা লৈ। এই চোতালৰ মূৰতে বহক।’কৈ লৈ ল'ৰাটোৱে বাৰাণ্ডাৰ বেঞ্চখন দাঙি নি পিৰালিৰ কাষত পাৰি দিলে৷ চোতাললৈ লগতে নামি যোৱা শনিয়ে ক’লে, ‘বঢ়িয়া ফটো আহিব এইখিনিত।’ {{gap}}‘নালাগে নালাগে নালাগে!' সুকন্যাই হাত দুখন পাৰে মানে জোকাৰি ক'লে, ‘ঘৰটো নুঠাবা নুঠাবা! বেঞ্চখন সিফালে দিয়া। ঘৰটোৱে কি যে ৰূপ ল’ব! নালাগে পাই!' ল'ৰাটোৱে একো নামাতি বেঞ্চখন নি চোতালৰ সিমূৰত পাৰি দিলে। সুকন্যা ভিতৰলৈ গ'ল। আলমাৰিত থকা নতুন বিছনা-চাদৰ এখন উলিয়াই আনি বেঞ্চখনত পাৰি ল'লে। {{gap}}কেচুৱাটো কোঁচত লৈ তাই বেঞ্চখনৰ মাজত বহিল। বাবা গৈ কাষতে বহিল। {{gap}}ল'ৰাটোৱে কেমেৰাটোৰ কাৰুকাৰ্য আৰম্ভ কৰিলে, ‘ৰেদি হওক’, সি ক’লে। ‘তুমি কেমেৰাটোলৈ চাই থাকিবা’, সি বাবাক ক’লে। {{gap}}শনিয়ে কেমেৰাটোৰ ফালে ৰৈ একেথিৰে সুকন্যালৈ চালে। তাইৰ মুখত ফুটি উঠা গাম্ভীৰ্য, কমনীয়তা, ফুৰিবলৈ যোৱা দৰে পৰিপাটি সাজপাৰ— সকলো বৰ আকৰ্ষণীয় হৈছে। এৰাপৰলীয়া নিচিনাকৈ অথালি-পথালিকৈ পৰি থকা এই অশৃংখল জগতখনত তাইৰ উপস্থিতিয়ে সমুখৰ গোটেই পৰিৱেশটোত শৃংখলা বিয়পাই পেলোৱা যেন লাগিছে তাৰ, যেন দেৱী এগৰাকী হঠাতে আৱিৰ্ভাৱ ঘটি কিহবালৈ অপেক্ষা কৰিছেহি, দূৰ দূৰ জোৰা সেমেকা ছাইৰ মাজত জিলিকি থকা এটা যেন মুকুতা, লগতে কাষত কিছু সেউজীয়া! কামনা এটাই তাৰ হৃদয়খন বিশাল কৰি পেলোৱা নিচিনা অনুভৱ হ'ল। সি তাইৰ মুখমণ্ডলৰ পৰা ডিঙিলৈ চালে, ডিঙিৰ তল অংশলৈ চালে, আৰু অধিক তললৈ চালে....। ধৰা নপৰিবলৈ সি তাৰ মুখৰ ভংগীটো আৰু দৃষ্টিটো এনেদৰে ৰাখিলে যেন কেৱল তাইৰ মুখখনলৈহে চাই আছে। {{gap}}আবেলি বিপুল পালেহি। দৰমহা নহ'ল। {{gap}}দৰমহা নহ'লে ৰাজীৱহঁতে উৎপাত কৰে— ‘কেনেকৈ দিয়ে নাজানো, আমাক লাগিবই।’ আগৰবাৰ দুমাহৰ মূৰতহে হৈছিল, এইবাৰ আকৌ কিমান মাহলৈ বা নহয়গৈ! কৰ্মচাৰীৰ দৰমহাক লৈ চৰকাৰে হেতালি খেলি আছে। কথাবোৰ ৰাজীৱহঁতে জানিও উভতি কৰে, এনেই হয়তো নকৰিলেহেঁতেন, অকল বিপুলক জ্বালা দিবলৈকে কৰে।<noinclude></noinclude> sc8fs0qquxrgn36qanq0b8hfv16ajt5 104 74122 255077 204704 2026-07-08T06:23:04Z Gitartha.bordoloi 38 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 255077 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gitartha.bordoloi" />{{rh||বিপ্লৱৰ সীৰলুত উদ্ভূত বীজাণু|১৩১}}</noinclude>বিপুল-সুকন্যাই চিন্তা কৰি আলোচনা কৰিলে। {{gap}}বাবাৰ ভৰি দুটালৈ বিপুলৰ চকু গ'ল, মাৰ খাই দমলা বান্ধি আছে, ‘তই বেছি উৎপাত কৰিছিলি নেকি?' বাবাই একো উত্তৰ নিদিলে। বিপুলে ক’লে, ‘ৰহ। আৰু পৰিব তোৰ গাত।’সি সুকন্যালৈ চাই ক'লে, “সিদিনা যাওঁতে বাটত মাষ্টৰ এঘৰত দেখি গৈছোঁ ম‍ই, ল'ৰাটোক পদুলি মুখত আঠু কঢ়াই থৈ দিছে। দেউতাকে ভিতৰৰ পৰা কৈ আছে, ম‍ই শুনি গৈছোঁ— বাটৰ মানুহে ৰৈ উঠাই নিদিয়ালৈকে তই আজি তাতেই থাকিব লাগিব, তেতিয়াহে যদি তই নম্বৰ কেইটামান পাৱ।' সি আকৌ বাবালৈ চালে, ‘দেখিছ কেনেকৈ কষ্ট কৰি পঢ়িছে? তোৰ কমহে হৈছে! এইবাৰ যদি নম্বৰ কম পাবলৈ হয়, তোক ঘৰৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিম৷’বাবাৰ ফালে চাই সুকন্যায়ো ক’লে, “শুনিলিনে? তোৰো পৰিব সেইপালি ৰ।’ {{gap}}ভাদৰ সংক্ৰান্তিত নাম আৰম্ভ কৰিবলৈ বিপুলে আকৌ ভোলাক মাতিলেগৈ। গধুলি সময়ৰ কথা, ভোলা মনে মনে আহিল, ভাবিলে কোনেও গম নাপাব। কিন্তু গম পাই পাছদিনা গধূলি নামঘৰত ৰাইজে ভোলাক এঘৰীয়া কৰিলে, দণ্ড নিদিয়ালৈকে ৰাইজৰ নামঘৰত খোজ দিয়াটোৱো নিষেধ হ'ল। {{gap}}ভোলাই আকৌ বিপুলৰ ওচৰত ধাৰ বিচাৰি আহিল। পুৱা চাহ গিলাছ পোৱাকৈ গাঁওবুঢ়াও ওলালহি। ভোলাৰ কথাটোৰ উমান পাই গাঁওবুঢ়াৰ লাজ লাগিল, কিন্তু উঠি গুচি যোৱাৰো উপায় উলিয়াব নোৱাৰিলে। বিপুলে ভোলাৰ হাতত দণ্ডৰ টকাকেইটা দি গাঁওবুঢ়াক ক’লে, ‘দেখিলে নহয় আপুনি, ৰাইজে কেনেকৈ মোক শুহি খাইছে। এইবোৰ এইবোৰেই, ধুমুহাত ঘৰ ভগাৰ পইচা যে আহিছিল, মই নাজানো নেকি? গোটেইখনলৈ ধুমুহা আহে, প্ৰতিঘৰে টকা পায়, একো অনিষ্ট নোহোৱাবোৰেও পায়, কিন্তু মৰমতে ধুমুহাই অকল আমাৰ ঘৰতহে নোসোমোৱাকৈ গুচি যায়, ধুমুহাত আমাৰ গছপাত এটাও নলৰে। মোৰ গোহালিঘৰটো চেপেটা হৈ গ'ল, এক নয়া পইচা মই নাপালোঁ, গমেই নিদিলে মোক। এইবোৰেই আইন?...', খঙত, আৱেগত বিপুলৰ ভৰি দুখন থকথককৈ কঁপিবলৈ ধৰিলে, সি টুল এখনত বহিল। ভোলা আৰু গাঁওবুঢ়াই তল মূৰ কৰি শুনি থাকিল। {{gap}}গাঁওবুঢ়াই সহজ কৰিবলৈ ক’লে, ‘তোমাৰ চাকৰিটো আছে। অভাৱ নহয়। ৰাইজে সেইকাৰণে চিন্তা নকৰিলে চাগে।' বিপুলে মুখ পাতি ধৰিলে, ‘চাকৰি থকা বাকীবোৰে গোটেইবোৰেতো পাইছে। দোকানীকেইটা দুখীয়া নেকি? লাখ টকা বিচাৰক, সিহঁতেহে লগে লগে উলিয়াই দিব। মইতো টকা বিচৰা নাই, ৰাইজে কথাটোতো ক মোক, ম‍ই বেলেগৰ মুখেৰেহে শুনি আহিছোঁ। ভাগৰ বুলি এটকা এটাকে দে।’ {{gap}}‘প্ৰত্যেকেইতো নিজৰ নিজৰ কথা ভালকৈয়ে কয়হি। ৰাইজ কোনবোৰ নো?' সুকন্যাই সুধিলেহি। {{nop}}<noinclude></noinclude> ezvoy3va9kvbx1d1ll8l40fjel2xm0s 255078 255077 2026-07-08T06:23:47Z Gitartha.bordoloi 38 255078 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gitartha.bordoloi" />{{rh||বিপ্লৱৰ সীৰলুত উদ্ভূত বীজাণু|১৩১}}</noinclude>বিপুল-সুকন্যাই চিন্তা কৰি আলোচনা কৰিলে। {{gap}}বাবাৰ ভৰি দুটালৈ বিপুলৰ চকু গ'ল, মাৰ খাই দমলা বান্ধি আছে, ‘তই বেছি উৎপাত কৰিছিলি নেকি?’ বাবাই একো উত্তৰ নিদিলে। বিপুলে ক’লে, ‘ৰহ। আৰু পৰিব তোৰ গাত।’সি সুকন্যালৈ চাই ক'লে, “সিদিনা যাওঁতে বাটত মাষ্টৰ এঘৰত দেখি গৈছোঁ ম‍ই, ল'ৰাটোক পদুলি মুখত আঠু কঢ়াই থৈ দিছে। দেউতাকে ভিতৰৰ পৰা কৈ আছে, ম‍ই শুনি গৈছোঁ— বাটৰ মানুহে ৰৈ উঠাই নিদিয়ালৈকে তই আজি তাতেই থাকিব লাগিব, তেতিয়াহে যদি তই নম্বৰ কেইটামান পাৱ।’ সি আকৌ বাবালৈ চালে, ‘দেখিছ কেনেকৈ কষ্ট কৰি পঢ়িছে? তোৰ কমহে হৈছে! এইবাৰ যদি নম্বৰ কম পাবলৈ হয়, তোক ঘৰৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিম৷’বাবাৰ ফালে চাই সুকন্যায়ো ক’লে, “শুনিলিনে? তোৰো পৰিব সেইপালি ৰ।’ {{gap}}ভাদৰ সংক্ৰান্তিত নাম আৰম্ভ কৰিবলৈ বিপুলে আকৌ ভোলাক মাতিলেগৈ। গধুলি সময়ৰ কথা, ভোলা মনে মনে আহিল, ভাবিলে কোনেও গম নাপাব। কিন্তু গম পাই পাছদিনা গধূলি নামঘৰত ৰাইজে ভোলাক এঘৰীয়া কৰিলে, দণ্ড নিদিয়ালৈকে ৰাইজৰ নামঘৰত খোজ দিয়াটোৱো নিষেধ হ'ল। {{gap}}ভোলাই আকৌ বিপুলৰ ওচৰত ধাৰ বিচাৰি আহিল। পুৱা চাহ গিলাছ পোৱাকৈ গাঁওবুঢ়াও ওলালহি। ভোলাৰ কথাটোৰ উমান পাই গাঁওবুঢ়াৰ লাজ লাগিল, কিন্তু উঠি গুচি যোৱাৰো উপায় উলিয়াব নোৱাৰিলে। বিপুলে ভোলাৰ হাতত দণ্ডৰ টকাকেইটা দি গাঁওবুঢ়াক ক’লে, ‘দেখিলে নহয় আপুনি, ৰাইজে কেনেকৈ মোক শুহি খাইছে। এইবোৰ এইবোৰেই, ধুমুহাত ঘৰ ভগাৰ পইচা যে আহিছিল, মই নাজানো নেকি? গোটেইখনলৈ ধুমুহা আহে, প্ৰতিঘৰে টকা পায়, একো অনিষ্ট নোহোৱাবোৰেও পায়, কিন্তু মৰমতে ধুমুহাই অকল আমাৰ ঘৰতহে নোসোমোৱাকৈ গুচি যায়, ধুমুহাত আমাৰ গছপাত এটাও নলৰে। মোৰ গোহালিঘৰটো চেপেটা হৈ গ'ল, এক নয়া পইচা মই নাপালোঁ, গমেই নিদিলে মোক। এইবোৰেই আইন?...’, খঙত, আৱেগত বিপুলৰ ভৰি দুখন থকথককৈ কঁপিবলৈ ধৰিলে, সি টুল এখনত বহিল। ভোলা আৰু গাঁওবুঢ়াই তল মূৰ কৰি শুনি থাকিল। {{gap}}গাঁওবুঢ়াই সহজ কৰিবলৈ ক’লে, ‘তোমাৰ চাকৰিটো আছে। অভাৱ নহয়। ৰাইজে সেইকাৰণে চিন্তা নকৰিলে চাগে।’ বিপুলে মুখ পাতি ধৰিলে, ‘চাকৰি থকা বাকীবোৰে গোটেইবোৰেতো পাইছে। দোকানীকেইটা দুখীয়া নেকি? লাখ টকা বিচাৰক, সিহঁতেহে লগে লগে উলিয়াই দিব। মইতো টকা বিচৰা নাই, ৰাইজে কথাটোতো ক মোক, ম‍ই বেলেগৰ মুখেৰেহে শুনি আহিছোঁ। ভাগৰ বুলি এটকা এটাকে দে।’ {{gap}}‘প্ৰত্যেকেইতো নিজৰ নিজৰ কথা ভালকৈয়ে কয়হি। ৰাইজ কোনবোৰ নো?' সুকন্যাই সুধিলেহি। {{nop}}<noinclude></noinclude> bu2gow0uy4swq01pj9bsics9cbcrsxv 255079 255078 2026-07-08T06:24:17Z Gitartha.bordoloi 38 255079 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gitartha.bordoloi" />{{rh||বিপ্লৱৰ সীৰলুত উদ্ভূত বীজাণু|১৩১}}</noinclude>বিপুল-সুকন্যাই চিন্তা কৰি আলোচনা কৰিলে। {{gap}}বাবাৰ ভৰি দুটালৈ বিপুলৰ চকু গ'ল, মাৰ খাই দমলা বান্ধি আছে, ‘তই বেছি উৎপাত কৰিছিলি নেকি?’ বাবাই একো উত্তৰ নিদিলে। বিপুলে ক’লে, ‘ৰহ। আৰু পৰিব তোৰ গাত।’সি সুকন্যালৈ চাই ক'লে, “সিদিনা যাওঁতে বাটত মাষ্টৰ এঘৰত দেখি গৈছোঁ ম‍ই, ল'ৰাটোক পদুলি মুখত আঠু কঢ়াই থৈ দিছে। দেউতাকে ভিতৰৰ পৰা কৈ আছে, ম‍ই শুনি গৈছোঁ— বাটৰ মানুহে ৰৈ উঠাই নিদিয়ালৈকে তই আজি তাতেই থাকিব লাগিব, তেতিয়াহে যদি তই নম্বৰ কেইটামান পাৱ।’ সি আকৌ বাবালৈ চালে, ‘দেখিছ কেনেকৈ কষ্ট কৰি পঢ়িছে? তোৰ কমহে হৈছে! এইবাৰ যদি নম্বৰ কম পাবলৈ হয়, তোক ঘৰৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিম৷’ বাবাৰ ফালে চাই সুকন্যায়ো ক’লে, ‘শুনিলিনে? তোৰো পৰিব সেইপালি ৰ।’ {{gap}}ভাদৰ সংক্ৰান্তিত নাম আৰম্ভ কৰিবলৈ বিপুলে আকৌ ভোলাক মাতিলেগৈ। গধুলি সময়ৰ কথা, ভোলা মনে মনে আহিল, ভাবিলে কোনেও গম নাপাব। কিন্তু গম পাই পাছদিনা গধূলি নামঘৰত ৰাইজে ভোলাক এঘৰীয়া কৰিলে, দণ্ড নিদিয়ালৈকে ৰাইজৰ নামঘৰত খোজ দিয়াটোৱো নিষেধ হ'ল। {{gap}}ভোলাই আকৌ বিপুলৰ ওচৰত ধাৰ বিচাৰি আহিল। পুৱা চাহ গিলাছ পোৱাকৈ গাঁওবুঢ়াও ওলালহি। ভোলাৰ কথাটোৰ উমান পাই গাঁওবুঢ়াৰ লাজ লাগিল, কিন্তু উঠি গুচি যোৱাৰো উপায় উলিয়াব নোৱাৰিলে। বিপুলে ভোলাৰ হাতত দণ্ডৰ টকাকেইটা দি গাঁওবুঢ়াক ক’লে, ‘দেখিলে নহয় আপুনি, ৰাইজে কেনেকৈ মোক শুহি খাইছে। এইবোৰ এইবোৰেই, ধুমুহাত ঘৰ ভগাৰ পইচা যে আহিছিল, মই নাজানো নেকি? গোটেইখনলৈ ধুমুহা আহে, প্ৰতিঘৰে টকা পায়, একো অনিষ্ট নোহোৱাবোৰেও পায়, কিন্তু মৰমতে ধুমুহাই অকল আমাৰ ঘৰতহে নোসোমোৱাকৈ গুচি যায়, ধুমুহাত আমাৰ গছপাত এটাও নলৰে। মোৰ গোহালিঘৰটো চেপেটা হৈ গ'ল, এক নয়া পইচা মই নাপালোঁ, গমেই নিদিলে মোক। এইবোৰেই আইন?...’, খঙত, আৱেগত বিপুলৰ ভৰি দুখন থকথককৈ কঁপিবলৈ ধৰিলে, সি টুল এখনত বহিল। ভোলা আৰু গাঁওবুঢ়াই তল মূৰ কৰি শুনি থাকিল। {{gap}}গাঁওবুঢ়াই সহজ কৰিবলৈ ক’লে, ‘তোমাৰ চাকৰিটো আছে। অভাৱ নহয়। ৰাইজে সেইকাৰণে চিন্তা নকৰিলে চাগে।’ বিপুলে মুখ পাতি ধৰিলে, ‘চাকৰি থকা বাকীবোৰে গোটেইবোৰেতো পাইছে। দোকানীকেইটা দুখীয়া নেকি? লাখ টকা বিচাৰক, সিহঁতেহে লগে লগে উলিয়াই দিব। মইতো টকা বিচৰা নাই, ৰাইজে কথাটোতো ক মোক, ম‍ই বেলেগৰ মুখেৰেহে শুনি আহিছোঁ। ভাগৰ বুলি এটকা এটাকে দে।’ {{gap}}‘প্ৰত্যেকেইতো নিজৰ নিজৰ কথা ভালকৈয়ে কয়হি। ৰাইজ কোনবোৰ নো?' সুকন্যাই সুধিলেহি। {{nop}}<noinclude></noinclude> 8gdex4g8ktoeqvy5is0536jbxi35f0e 104 74123 255080 204705 2026-07-08T06:26:57Z Gitartha.bordoloi 38 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 255080 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gitartha.bordoloi" />{{rh|১৩২|কুলাংগাৰ|}}</noinclude>{{gap}}গাঁওবুঢ়া আকৌ মনে মনে বহি থাকিল। {{gap}}গৰুবিহুৰ পাছত ৰঘু নেওগ কিছুদিন নহাকৈ আছিল যদিও পুনৰ আগৰ দৰে আহিবলৈ লৈছে৷ আগৰ দৰেই আন সকলো কথা উলিয়ায়, কিন্তু হুঁচৰিৰ প্ৰসংগটো বা ৰাইজৰ এই কথাবোৰ তেওঁ কোনো দিন নুলিয়ায়। সুকন্যাহঁতেও তেওঁৰ লগত নিজে আগধৰি নুলিয়াবলৈ ঠিক কৰি লৈছে। তেওঁ প্ৰথমবাৰ আহোতে সুকন্যাই ধৰিব পাৰিলে যে তেওঁ পেটে পেটে ভাল পাইছে, উচ্চ আসন এখন পোৱা দৰে বোধ কৰি তেওঁ সন্তুষ্ট হৈছে। {{gap}}সুকন্যাই ক’লে, ‘আপুনি গাঁওবুঢ়া মানুহ৷ নেওগ ছাৰতো জ্ঞানীৰ শাৰীতে পৰা মানুহ। আপোনালোকেই আমাৰ ওচৰ-চুবুৰীয়া! ৰাইজৰ মাজতে আপোনালোকোতো সদায় আছে। আপোনালোকেতো শুদ্ধ দিশত এষাৰ মাত মাতিব লাগে! নেওগ ছাৰ ভাল মানুহ বুলিয়েইতো আমি কাষ চাপিছিলোঁ! আগতে কতটা ঘটনাত ৰাইজ পিছপৰি থাকে, আমাৰ ওপৰত ৰাইজৰ ইমান অদ্ভুত ক্ষমতা আহিল কিয়!’ সুকন্যাই ক’লে, ‘আপুনি গাঁওবুঢ়া মানুহ৷ নেওগ ছাৰতো জ্ঞানীৰ ‘বাদ দিয়া হে! ৰাইজ!’ খঙত বিপুলৰ মাতটো ফাটি ওলাল, ‘সৱৰে ভেটিত তিতা লাও গজিব। চাই থাকা। মই কৈ দিলোঁ!’ সি ভোলালৈ চাই ক’লে, ‘চাই থাকক আপুনি, মোৰ কথা নহয় যদি।' ভোলা মনে মনে থাকিল। শাওটো শুনি সন্মানত লাগি গাঁওবুঢ়াই মাত দিলে, ‘কোনোবাই ভুল কৰিছে যদি, হয়, ঈশ্বৰে দেখিব। ৰাইজৰ খং উঠিল মানে— তুমি কথাটো ৰাইজক এবাৰ সুধিব লাগিছিল, সেইটোতে ৰাইজে তেতিয়া ধৰিলে।’ সেইটো মত গাঁওবুঢ়াৰ নিজৰো মত, সেয়েহে তেওঁৰ সৈতে ঈশ্বৰৰ মিট-মাট হৈ যোৱা যেন ভাব এটা ল'বলৈ চেষ্টা কৰিলে। ভোলাক প্ৰথমবাৰ এঘৰীয়া কৰা সময়ত ৰাইজে পাতিছিল— “বোলে জনতা জনাৰ্দন। বিপুলে ৰাইজৰ ওচৰলৈ আহি আঠু লৈ কথাখিনি সোধক, তেওঁ ৰাইজৰ সমুখলৈ আহক। আৰু তেওঁতো আমাৰ গোসাঁই নহয়, গতিকে তেওঁ আমাৰ নিচিনাই মানুহ, গতিকে তেওঁৰ ঘৰত হুঁচৰি আৰম্ভ নকৰিলে ৰাইজৰ কি হানি হ'ব! সেইদিনা কিবা এটা খেলি-মেলি হ'লেই যেনিবা, কিন্তু তেওঁ ৰাইজৰ ওচৰলৈ আহি সৰু হৈ সোধকহি।’ {{gap}}বিপুলে একেই খঙৰ মাতেৰে ক’লে, ‘গধুলিখন মই কাক ক’মগৈ? মইতো গধূলি কোনোদিন গাঁও ফুৰি পোৱা নাই। সেই পগলাটোৰ কথাটো মই বিশ্বাস কৰিব লাগিছিল নেকি?’ {{gap}}‘বাদ দিয়ক আৰু, সেইবোৰ নুলিয়াব। এনেকৈয়ে চলি আছে, চলি থাকক’, সুকন্যাই অনিহাৰে ক'লে, তাই বুজিছে ৰাইজে খাতিৰ কৰাটো বিচাৰিছিল। মুখ খোলাৰ লগে লগে তাইৰো মুখখন আৰু খোল খাই গ’ল, ‘আমি একো ভুল কৰা নাই। চাৰিওফালে অন্যায় দেখি আছোঁ। এনেকৈয়ে চলি আছোঁ যেতিয়া এনেকৈয়ে পাৰিম। পঞ্চ-পাণ্ডৱে পাঁচজন বীৰ ভাই-ককাই থাকিও গোটেই জীৱন কষ্টই পাই থাকিল চাৰিওফালৰ পৰা, কিন্তু তেওঁলোককহে সোঁৱৰণ কৰে। আমাক সোঁৱৰণ কৰিব বুলি ম‍ই কোৱা নাই, কিন্তু এদিন মানুহে বুজিব নিজে, কি কি নিজে কৰিলে এদিন বুজিব।’ {{nop}}<noinclude></noinclude> bc3tmudv11yq5cwsk1f145twhnzxi48 104 74124 255081 204706 2026-07-08T06:29:32Z Gitartha.bordoloi 38 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 255081 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gitartha.bordoloi" />{{rh||বিপ্লৱৰ সীলুত উদ্ভূত বীজাণু|১৩৩}}</noinclude>{{gap}}ভোলা আৰু গাঁওবুঢ়া মনে মনে থাকিল। বেছিকৈ কৈ থাকিলে চলহে পাব বুলি বেলেগ বিষয় উলিয়াই থৈ সুকন্যা ভিতৰলৈ গ'ল। চৌকাৰ জুইকুৰা আকৌ জ্বলাই তাই চাহ দিলেহি। মানুহ দুজন একেলগে ওলাই গ'ল। {{gap}}সুকন্যা-বিপুলৰ খট-বান্ধ আকৌ লাগিল। দুদিন লগাৰ পাছত মাতবোল বন্ধ হ'ল। {{gap}}সিহঁতে কাজিয়া লাগি থকা সময়ত বাবাই পঢ়া-কামৰ আশ্ৰয় লয়, নপঢ়ে সি, পঢ়িব নোৱাৰে, কিন্তু মনোযোগে পঢ়ি থকা ভংগি এটা লৈ কাণ থিয় কৰি ৰৈ থাকে। সিহঁতৰ মাত দুটা ওফৰি থাকোঁতে তাৰ বৰ ভয় লাগে। মাত নাইকিয়া হোৱা সময়তো তাৰ মনে কিতাপ এৰি গৈ দূৰ প্ৰান্তত বাস কৰেগৈ। {{gap}}স্কুলৰ সময়ত ভাত-পানী দি সুকন্যাই বাবাক ক'লে, ‘তই আজি স্কুললৈ যাব নালাগে।’ তাই ধুবলৈ কাপোৰ কেইটামান দ’মাই লৈছে। বাবাৰ স্কুলনো কি, গৈ থাকিব লাগে বাবে যোৱা। এনেকুৱা জৰুৰী কাম থকা দিনা কেঁচুৱাটো চাবলৈ তাই তাক ঘৰতে ৰাখে। {{gap}}তাই কাপোৰ ধুই থাকোঁতে বাবাই তাইৰ মুখখন তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে পৰ্যবেক্ষণ কৰিলে, ‘মায়ে বাবাক আৰু মাতিব নে নামাতে?’ এইকেইদিন সি বিপুলকো তেনেকৈ আলেঙে আলেঙে কেইবাবাৰো চাইছে। একো উত্তৰ পোৱা নাই। মাক-দেউতাক দুয়োটাৰে চকুৱে চকুৱে পৰাকৈ চাবলৈ তাৰ ভয় লাগে। {{gap}}কাপোৰ মেলি আজৰি হৈ সুকন্যাই কেঁচুৱাটো শুৱাবলৈ বিছনাত পৰিল। ‘তই কিতাপ লগৈ যা’, তাই বাবাক নিৰ্দেশ দিলে। {{gap}}হাতত কিতাপ লৈ বাবা বাৰাণ্ডা পালেহি। সুকন্যাই নিচুকনি গীত জুৰিলে, ‘আমাৰে মইনা শুব এ, বাৰীৰে বগৰী ৰুব এ...।’ তাই কেনেকৈনো গাইছে, কেনেকৈনো শুৱাইছে চাবলৈ সি পুনৰ ভিতৰলৈ সোমাই আহিল। কোঠাটোৰ দুৱাৰ মুখৰ পৰা ভিতৰলৈ সোমাবলৈ তাৰ ভয় লাগিল, কিজানি গালি পাৰে। পুনৰ সি উভতি বাৰাণ্ডালৈ ওলাই আহিল। {{gap}}বাৰাণ্ডাত থিয় হৈ ৰৈ সি মাকৰ গীতটো মনোযোগে শুনিলে। অলপ পাছত ভায়েক আৰু মাক টোপনি যাব, বাৰাণ্ডাত অকলে বহি থাকিব সি। দুপৰীয়া এই সময়ত পদূলিয়েদি কোনো নাযায়। সি তাৰ চাৰিওফালে আন সংগৰ সন্ধান কৰিবলৈ ধৰিলে। কাষৰ সৰাপাতৰ দ’মটোত এই সময়ত নাইপিয়া কিছুমান ওলায়, সাপো ওলায় কেতিয়াবা, নাইপিয়ালৈ আজিকালি তাৰ ভয় কমিছে, কিন্তু খচমচনিটোত সি চঁক খায় মাজে মাজে। ফুলৰ ওপৰে ওপৰে কুমাৰণী কিছুমানে কুনকুনাই আছে, লগত কেইটামান নিমাতী পখিলা আৰু জিঞা। {{gap}}টুল এখনত বহি সি বেঞ্চত মোকলাই লোৱা কিতাপখনত মূৰটো পেলাই কল্পনা কৰি থাকোঁতেই টোপনি গ’ল। ফটো তোলা ল'ৰাটো আহি তাক খুটিয়াই উঠালে, ‘বাবা অ’, বাগৰি পৰিলাহেঁতেন তুমি অলপতে!’ {{nop}}<noinclude></noinclude> blglaxdtlkhok4fvrki676kb0s4f2rh 255082 255081 2026-07-08T06:29:53Z Gitartha.bordoloi 38 255082 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gitartha.bordoloi" />{{rh||বিপ্লৱৰ সীৰলুত উদ্ভূত বীজাণু|১৩৩}}</noinclude>{{gap}}ভোলা আৰু গাঁওবুঢ়া মনে মনে থাকিল। বেছিকৈ কৈ থাকিলে চলহে পাব বুলি বেলেগ বিষয় উলিয়াই থৈ সুকন্যা ভিতৰলৈ গ'ল। চৌকাৰ জুইকুৰা আকৌ জ্বলাই তাই চাহ দিলেহি। মানুহ দুজন একেলগে ওলাই গ'ল। {{gap}}সুকন্যা-বিপুলৰ খট-বান্ধ আকৌ লাগিল। দুদিন লগাৰ পাছত মাতবোল বন্ধ হ'ল। {{gap}}সিহঁতে কাজিয়া লাগি থকা সময়ত বাবাই পঢ়া-কামৰ আশ্ৰয় লয়, নপঢ়ে সি, পঢ়িব নোৱাৰে, কিন্তু মনোযোগে পঢ়ি থকা ভংগি এটা লৈ কাণ থিয় কৰি ৰৈ থাকে। সিহঁতৰ মাত দুটা ওফৰি থাকোঁতে তাৰ বৰ ভয় লাগে। মাত নাইকিয়া হোৱা সময়তো তাৰ মনে কিতাপ এৰি গৈ দূৰ প্ৰান্তত বাস কৰেগৈ। {{gap}}স্কুলৰ সময়ত ভাত-পানী দি সুকন্যাই বাবাক ক'লে, ‘তই আজি স্কুললৈ যাব নালাগে।’ তাই ধুবলৈ কাপোৰ কেইটামান দ’মাই লৈছে। বাবাৰ স্কুলনো কি, গৈ থাকিব লাগে বাবে যোৱা। এনেকুৱা জৰুৰী কাম থকা দিনা কেঁচুৱাটো চাবলৈ তাই তাক ঘৰতে ৰাখে। {{gap}}তাই কাপোৰ ধুই থাকোঁতে বাবাই তাইৰ মুখখন তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে পৰ্যবেক্ষণ কৰিলে, ‘মায়ে বাবাক আৰু মাতিব নে নামাতে?’ এইকেইদিন সি বিপুলকো তেনেকৈ আলেঙে আলেঙে কেইবাবাৰো চাইছে। একো উত্তৰ পোৱা নাই। মাক-দেউতাক দুয়োটাৰে চকুৱে চকুৱে পৰাকৈ চাবলৈ তাৰ ভয় লাগে। {{gap}}কাপোৰ মেলি আজৰি হৈ সুকন্যাই কেঁচুৱাটো শুৱাবলৈ বিছনাত পৰিল। ‘তই কিতাপ লগৈ যা’, তাই বাবাক নিৰ্দেশ দিলে। {{gap}}হাতত কিতাপ লৈ বাবা বাৰাণ্ডা পালেহি। সুকন্যাই নিচুকনি গীত জুৰিলে, ‘আমাৰে মইনা শুব এ, বাৰীৰে বগৰী ৰুব এ...।’ তাই কেনেকৈনো গাইছে, কেনেকৈনো শুৱাইছে চাবলৈ সি পুনৰ ভিতৰলৈ সোমাই আহিল। কোঠাটোৰ দুৱাৰ মুখৰ পৰা ভিতৰলৈ সোমাবলৈ তাৰ ভয় লাগিল, কিজানি গালি পাৰে। পুনৰ সি উভতি বাৰাণ্ডালৈ ওলাই আহিল। {{gap}}বাৰাণ্ডাত থিয় হৈ ৰৈ সি মাকৰ গীতটো মনোযোগে শুনিলে। অলপ পাছত ভায়েক আৰু মাক টোপনি যাব, বাৰাণ্ডাত অকলে বহি থাকিব সি। দুপৰীয়া এই সময়ত পদূলিয়েদি কোনো নাযায়। সি তাৰ চাৰিওফালে আন সংগৰ সন্ধান কৰিবলৈ ধৰিলে। কাষৰ সৰাপাতৰ দ’মটোত এই সময়ত নাইপিয়া কিছুমান ওলায়, সাপো ওলায় কেতিয়াবা, নাইপিয়ালৈ আজিকালি তাৰ ভয় কমিছে, কিন্তু খচমচনিটোত সি চঁক খায় মাজে মাজে। ফুলৰ ওপৰে ওপৰে কুমাৰণী কিছুমানে কুনকুনাই আছে, লগত কেইটামান নিমাতী পখিলা আৰু জিঞা। {{gap}}টুল এখনত বহি সি বেঞ্চত মোকলাই লোৱা কিতাপখনত মূৰটো পেলাই কল্পনা কৰি থাকোঁতেই টোপনি গ’ল। ফটো তোলা ল'ৰাটো আহি তাক খুটিয়াই উঠালে, ‘বাবা অ’, বাগৰি পৰিলাহেঁতেন তুমি অলপতে!’ {{nop}}<noinclude></noinclude> qwul5jlriq7w5t3qp7mc8vk99oj4e0u 106 74937 255068 210568 2026-07-07T12:10:40Z JyotiPN 1603 255068 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=লুইতী |Language=as |Volume= |Edition=১ম |Author=পাৰ্ৱতিপ্ৰসাদ বৰুৱা |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=অৰুণ বুক কোম্পানি |Address=যোৰহাট |Year=1959 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=T |Pages=<pagelist 1="প্ৰথম পৃষ্ঠা" 2="প্ৰকাশন" 3="উছৰ্গা" 4="-" 5="সূচীপত্ৰ" 6="9" /> |Volumes= |Remarks= |Notes={{GLAMNTF}} |Width= |Css= |Header= |Footer= }} [[শ্ৰেণী:কবিতা]] [[শ্ৰেণী:পাৰ্ৱতিপ্ৰসাদ বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] djl0375t5g4aq9o3fju5tfhpctl0zt0 0 74969 255069 206608 2026-07-07T12:12:11Z JyotiPN 1603 added [[Category:পাৰ্ৱতিপ্ৰসাদ বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 255069 wikitext text/x-wiki {{header | title = লুইতী | author = পাৰ্ৱতিপ্ৰসাদ বৰুৱা | year = ১৯৫৯ | translator = | section = | previous = | next = | notes = | categories = }} <pages index="লুইতী.pdf" from=1 to=1/> {{page break|label=}} <pages index="লুইতী.pdf" from=2 to=2/> {{page break|label=}} <pages index="লুইতী.pdf" from=3 to=3/> {{page break|label=}} <pages index="লুইতী.pdf" from=5 to=5/> {{page break|label=}} <pages index="লুইতী.pdf" from=6 to=28/> {{page break|label=}} {{PD-India}} [[শ্ৰেণী:পাৰ্ৱতিপ্ৰসাদ বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] 3z7dnfxzwy4obvz5q0yp1kxy2cxj1vq 10 88308 255083 253344 2026-07-08T08:18:08Z BabulB 104 255083 wikitext text/x-wiki * {{ডাউনলোড|লুইতী}} ''[[লুইতী]]'' ([[লেখক:পাৰ্ৱতিপ্ৰসাদ বৰুৱা]]) * {{ডাউনলোড|মাতৃ}} ''[[মাতৃ]]'' ([[লেখক:তৰুণ লয়িং|লেখক:লক্ষেশ্বৰ শৰ্ম্মা]]) * {{ডাউনলোড|নাগালেণ্ডৰ পৰ্য্যটন আৰু অন্যান্য}} ''[[নাগালেণ্ডৰ পৰ্য্যটন আৰু অন্যান্য]]'' ([[লেখক:তৰুণ লয়িং|লেখক:তৰুণ লইং]]) * {{ডাউনলোড|আসাম বুৰঞ্জী}} ''[[আসাম বুৰঞ্জী]]'' ([[লেখক:গুণাভিৰাম বৰুৱা]]) * {{ডাউনলোড|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ}} ''[[কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ]]'' ([[লেখক:সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা]]) * {{ডাউনলোড|ওমৰ তীৰ্থ}} ''[[ওমৰ তীৰ্থ]]'' ([[লেখক:যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা]]) * {{ডাউনলোড|দুৰ্গাবৰি গীতি ৰামায়ণ}} ''[[দুৰ্গাবৰি গীতি ৰামায়ণ]]'' ([[লেখক:দুৰ্গাবৰ]]) * {{ডাউনলোড|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী}} ''[[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী]]'' ([[লেখক:ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা|ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা]] আৰু [[লেখক:অৰ্জ্জুনদাস বৈৰাগী|অৰ্জ্জুনদাস বৈৰাগী]]) * {{ডাউনলোড|নাৰদ চৰিত্ৰ}} ''[[নাৰদ চৰিত্ৰ]]'' ([[লেখক:পদ্মনাথ অধিকাৰী]]) * {{ডাউনলোড|সাহিত্য - ষষ্ঠ ভাগ}} ''[[সাহিত্য - ষষ্ঠ ভাগ]]'' ([[লেখক:সন্মিলিত]]) * {{ডাউনলোড|গল্প-লহৰি}} ''[[গল্প-লহৰি]]'' ([[লেখক:কাশী নাথ বৰ্ম্মণ]]) * {{ডাউনলোড|মাধমাৰ}} ''[[মাধমাৰ]]'' ([[লেখক:প্ৰেমনাৰায়ণ দত্ত]]) * {{ডাউনলোড|কবিতা-পুথি (আগ-ছোৱা)}} ''[[কবিতা-পুথি (আগ-ছোৱা)]]'' ([[লেখক:মোহম্মদ সোলাইমান খাঁ]]) * {{ডাউনলোড|গীতা-বোধ}} ''[[গীতা-বোধ]]'' ([[লেখক:মোহনদাস কৰমচাঁদ গান্ধী]]) * {{ডাউনলোড|সুৰভি}} ''[[সুৰভি]]'' ([[লেখক:লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা]]) 71y0iqxw20aia38lfprpfykahe6fda3 255084 255083 2026-07-08T08:20:36Z BabulB 104 255084 wikitext text/x-wiki * {{ডাউনলোড|মাতৃ}} ''[[মাতৃ]]'' ([[লেখক:তৰুণ লয়িং|লেখক:লক্ষেশ্বৰ শৰ্ম্মা]]) * {{ডাউনলোড|নাগালেণ্ডৰ পৰ্য্যটন আৰু অন্যান্য}} ''[[নাগালেণ্ডৰ পৰ্য্যটন আৰু অন্যান্য]]'' ([[লেখক:তৰুণ লয়িং|লেখক:তৰুণ লইং]]) * {{ডাউনলোড|আসাম বুৰঞ্জী}} ''[[আসাম বুৰঞ্জী]]'' ([[লেখক:গুণাভিৰাম বৰুৱা]]) * {{ডাউনলোড|কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ}} ''[[কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ]]'' ([[লেখক:সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা]]) * {{ডাউনলোড|ওমৰ তীৰ্থ}} ''[[ওমৰ তীৰ্থ]]'' ([[লেখক:যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা]]) * {{ডাউনলোড|দুৰ্গাবৰি গীতি ৰামায়ণ}} ''[[দুৰ্গাবৰি গীতি ৰামায়ণ]]'' ([[লেখক:দুৰ্গাবৰ]]) * {{ডাউনলোড|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী}} ''[[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী]]'' ([[লেখক:ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা|ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা]] আৰু [[লেখক:অৰ্জ্জুনদাস বৈৰাগী|অৰ্জ্জুনদাস বৈৰাগী]]) * {{ডাউনলোড|নাৰদ চৰিত্ৰ}} ''[[নাৰদ চৰিত্ৰ]]'' ([[লেখক:পদ্মনাথ অধিকাৰী]]) * {{ডাউনলোড|সাহিত্য - ষষ্ঠ ভাগ}} ''[[সাহিত্য - ষষ্ঠ ভাগ]]'' ([[লেখক:সন্মিলিত]]) * {{ডাউনলোড|গল্প-লহৰি}} ''[[গল্প-লহৰি]]'' ([[লেখক:কাশী নাথ বৰ্ম্মণ]]) * {{ডাউনলোড|মাধমাৰ}} ''[[মাধমাৰ]]'' ([[লেখক:প্ৰেমনাৰায়ণ দত্ত]]) * {{ডাউনলোড|কবিতা-পুথি (আগ-ছোৱা)}} ''[[কবিতা-পুথি (আগ-ছোৱা)]]'' ([[লেখক:মোহম্মদ সোলাইমান খাঁ]]) * {{ডাউনলোড|গীতা-বোধ}} ''[[গীতা-বোধ]]'' ([[লেখক:মোহনদাস কৰমচাঁদ গান্ধী]]) * {{ডাউনলোড|সুৰভি}} ''[[সুৰভি]]'' ([[লেখক:লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা]]) rcwkjqgo3syst34hpqnlkly6zkasrs2 104 93016 255066 254444 2026-07-07T12:01:47Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 255066 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xxxx-larger|'''আনন্দৰাম বৰুৱা।'''}}}} {{custom rule|c|6|sp|40|do|7|fy1|40|do|7|sp|40|c|6}} {{center|{{X-larger|জীৱনচৰিত।}}}} {{Dhr|3em}} {{center|<poem>{{larger|ৰচোঁতা}} {{Xx-larger|শ্ৰীসূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা এম্-এ, বি-এল্।}}</poem>}} {{Dhr|3em}} {{center|“य ह साधवः।”}} {{Dhr|3em}} {{center|দ্বিতীয় তাঙ্গৰণ।}} {{Dhr|1em}} {{center|{{larger|''All Rights Reserved.''}}}} {{Dhr|3em}} {{Right|বেচ ১॥৹ মাথোন}} {{Dhr|1em}}<noinclude></noinclude> 9e1lry1eqyc8l6r56qsp2umf5qnh39o 0 93210 255072 254943 2026-07-07T14:51:16Z BabulB 104 255072 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰহদৈ লিগিৰী | author = ৰজনীকান্ত বৰদলৈ | year = ২০২২ | translator = | section = | previous = | next = [[ৰহদৈ লিগিৰী/দ্বিতীয় অধ্যায়|দ্বিতীয় অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰহদৈ লিগিৰী.pdf" from=4 to=5 fromsection="A" tosection="A1" /> {{page break|label=}} [[শ্ৰেণী:ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ সাহিত্যকৰ্ম]] l5tllzvd3slnblqm0mmv5200jv1pzn1 255085 255072 2026-07-08T08:22:28Z BabulB 104 255085 wikitext text/x-wiki {{header | title = ৰহদৈ লিগিৰী | author = ৰজনীকান্ত বৰদলৈ | year = | translator = | section = | previous = | next = [[ৰহদৈ লিগিৰী/দ্বিতীয় অধ্যায়|দ্বিতীয় অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="ৰহদৈ লিগিৰী.pdf" from=4 to=5 fromsection="A" tosection="A1" /> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ সাহিত্যকৰ্ম]] ewem2jpy45i5znme8uppj2gbbt0p0m5