ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.24 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 54630 263791 262231 2026-10-24T11:33:11Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 263791 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{X-larger|তৃতীয় দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|পৰ্ব্বতৰ গহ্বৰ}}}} {{center|[ভালবেশী বিক্ৰমজিৎ, জয়সিংহ আৰু বিজয়সিংহ এজন এজন কৰি গহ্বৰৰ পৰা ওলাই আহে।]}} জয়—{{gap|6em}}—গীত— {{Block center|<poem> (আহা) শিৰত ধৰি লওঁ ৰাতুল চৰণ, (তুমি) সুন্দৰ সত্য শিৱ সনাতন; {{gap}}হিয়াত উদয় হোৱা জগত জীৱন {{gap}}{{gap}}আনন্দময় প্ৰভু দীপ্ত তপন! চিত্ত উপচি পৰে, পুলক চকুলো জৰে, {{gap}}আনন্দে নধৰে মোৰ দীন ভবন; ক্ষুদ্ৰ হৃদয় বেঢ়ি বাজে তযু জয় ভেৰি {{gap}}জয় জয় জগদীশ জগমোহন {{gap}}{{gap}}আনন্দময় প্ৰভু দীপ্ত তপন। তযু যশধ্বজা উঠে আকাশ জিনি {{gap}}পূণ্য প্ৰভা জ্বলে, জগত জিনি; প্ৰশস্তি গীতে তযু, ৰিণিকি ৰিণি {{gap}}ধ্বনিছে নিৰন্তৰে বিশ্ব ভুৱন।</poem>}} {{hanging indent/s|2em}}বিক্ৰম—চোৱা বোপাহঁত, পূৱ ফালে সৌৱা সুৰ্য্যই কেনে সুন্দৰ আকাৰ ধৰিছে, চালেই চকু জুৰায়। কিন্তু সেই সুৰ্য্যই লাহে লাহে এনে উগ্ৰ মূৰ্ত্তি ধৰিব যে মানুহৰ আৰু সেই ফাললৈ চকু ঘূৰাবৰ সাধ্য নহব। চালেই চকু পুৰিব। সেই উগ্ৰমুৰ্ত্তিয়ে}}<noinclude></noinclude> dt2dc7w1lpk269o3mkgto7w3g77gogs 263792 263791 2026-10-24T11:33:29Z BabulB 104 263792 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{X-larger|তৃতীয় দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|পৰ্ব্বতৰ গহ্বৰ}}}} {{center|[ভালবেশী বিক্ৰমজিৎ, জয়সিংহ আৰু বিজয়সিংহ এজন এজন কৰি গহ্বৰৰ পৰা ওলাই আহে।]}} জয়—{{gap|9em}}—গীত— {{Block center|<poem> (আহা) শিৰত ধৰি লওঁ ৰাতুল চৰণ, (তুমি) সুন্দৰ সত্য শিৱ সনাতন; {{gap}}হিয়াত উদয় হোৱা জগত জীৱন {{gap}}{{gap}}আনন্দময় প্ৰভু দীপ্ত তপন! চিত্ত উপচি পৰে, পুলক চকুলো জৰে, {{gap}}আনন্দে নধৰে মোৰ দীন ভবন; ক্ষুদ্ৰ হৃদয় বেঢ়ি বাজে তযু জয় ভেৰি {{gap}}জয় জয় জগদীশ জগমোহন {{gap}}{{gap}}আনন্দময় প্ৰভু দীপ্ত তপন। তযু যশধ্বজা উঠে আকাশ জিনি {{gap}}পূণ্য প্ৰভা জ্বলে, জগত জিনি; প্ৰশস্তি গীতে তযু, ৰিণিকি ৰিণি {{gap}}ধ্বনিছে নিৰন্তৰে বিশ্ব ভুৱন।</poem>}} {{hanging indent/s|2em}}বিক্ৰম—চোৱা বোপাহঁত, পূৱ ফালে সৌৱা সুৰ্য্যই কেনে সুন্দৰ আকাৰ ধৰিছে, চালেই চকু জুৰায়। কিন্তু সেই সুৰ্য্যই লাহে লাহে এনে উগ্ৰ মূৰ্ত্তি ধৰিব যে মানুহৰ আৰু সেই ফাললৈ চকু ঘূৰাবৰ সাধ্য নহব। চালেই চকু পুৰিব। সেই উগ্ৰমুৰ্ত্তিয়ে}}<noinclude></noinclude> 0yjvyp0yeqb9izkx34jf5b5ci2rbad8 263793 263792 2026-10-24T11:33:43Z BabulB 104 263793 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{X-larger|তৃতীয় দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|পৰ্ব্বতৰ গহ্বৰ}}}} {{center|[ভালবেশী বিক্ৰমজিৎ, জয়সিংহ আৰু বিজয়সিংহ এজন এজন কৰি গহ্বৰৰ পৰা ওলাই আহে।]}} জয়—{{gap|12em}}—গীত— {{Block center|<poem> (আহা) শিৰত ধৰি লওঁ ৰাতুল চৰণ, (তুমি) সুন্দৰ সত্য শিৱ সনাতন; {{gap}}হিয়াত উদয় হোৱা জগত জীৱন {{gap}}{{gap}}আনন্দময় প্ৰভু দীপ্ত তপন! চিত্ত উপচি পৰে, পুলক চকুলো জৰে, {{gap}}আনন্দে নধৰে মোৰ দীন ভবন; ক্ষুদ্ৰ হৃদয় বেঢ়ি বাজে তযু জয় ভেৰি {{gap}}জয় জয় জগদীশ জগমোহন {{gap}}{{gap}}আনন্দময় প্ৰভু দীপ্ত তপন। তযু যশধ্বজা উঠে আকাশ জিনি {{gap}}পূণ্য প্ৰভা জ্বলে, জগত জিনি; প্ৰশস্তি গীতে তযু, ৰিণিকি ৰিণি {{gap}}ধ্বনিছে নিৰন্তৰে বিশ্ব ভুৱন।</poem>}} {{hanging indent/s|2em}}বিক্ৰম—চোৱা বোপাহঁত, পূৱ ফালে সৌৱা সুৰ্য্যই কেনে সুন্দৰ আকাৰ ধৰিছে, চালেই চকু জুৰায়। কিন্তু সেই সুৰ্য্যই লাহে লাহে এনে উগ্ৰ মূৰ্ত্তি ধৰিব যে মানুহৰ আৰু সেই ফাললৈ চকু ঘূৰাবৰ সাধ্য নহব। চালেই চকু পুৰিব। সেই উগ্ৰমুৰ্ত্তিয়ে}}<noinclude></noinclude> c88v1pb6sxah56essdbkhz8q05y3jvp 263794 263793 2026-10-24T11:34:06Z BabulB 104 263794 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{X-larger|তৃতীয় দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|পৰ্ব্বতৰ গহ্বৰ}}}} {{center|[ভালবেশী বিক্ৰমজিৎ, জয়সিংহ আৰু বিজয়সিংহ এজন এজন কৰি গহ্বৰৰ পৰা ওলাই আহে।]}} জয়—{{gap|13em}}—{{larger|গীত}}— {{Block center|<poem> (আহা) শিৰত ধৰি লওঁ ৰাতুল চৰণ, (তুমি) সুন্দৰ সত্য শিৱ সনাতন; {{gap}}হিয়াত উদয় হোৱা জগত জীৱন {{gap}}{{gap}}আনন্দময় প্ৰভু দীপ্ত তপন! চিত্ত উপচি পৰে, পুলক চকুলো জৰে, {{gap}}আনন্দে নধৰে মোৰ দীন ভবন; ক্ষুদ্ৰ হৃদয় বেঢ়ি বাজে তযু জয় ভেৰি {{gap}}জয় জয় জগদীশ জগমোহন {{gap}}{{gap}}আনন্দময় প্ৰভু দীপ্ত তপন। তযু যশধ্বজা উঠে আকাশ জিনি {{gap}}পূণ্য প্ৰভা জ্বলে, জগত জিনি; প্ৰশস্তি গীতে তযু, ৰিণিকি ৰিণি {{gap}}ধ্বনিছে নিৰন্তৰে বিশ্ব ভুৱন।</poem>}} {{hanging indent/s|2em}}বিক্ৰম—চোৱা বোপাহঁত, পূৱ ফালে সৌৱা সুৰ্য্যই কেনে সুন্দৰ আকাৰ ধৰিছে, চালেই চকু জুৰায়। কিন্তু সেই সুৰ্য্যই লাহে লাহে এনে উগ্ৰ মূৰ্ত্তি ধৰিব যে মানুহৰ আৰু সেই ফাললৈ চকু ঘূৰাবৰ সাধ্য নহব। চালেই চকু পুৰিব। সেই উগ্ৰমুৰ্ত্তিয়ে}}<noinclude></noinclude> 0335z27w03yma2fckqk3foi9h6mnmui 263795 263794 2026-10-24T11:34:47Z BabulB 104 263795 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{X-larger|তৃতীয় দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|পৰ্ব্বতৰ গহ্বৰ}}}} {{center|<poem>[ভালবেশী বিক্ৰমজিৎ, জয়সিংহ আৰু বিজয়সিংহ এজন এজন কৰি গহ্বৰৰ পৰা ওলাই আহে।]</poem>}} জয়—{{gap|13em}}—{{larger|গীত}}— {{Block center|<poem> (আহা) শিৰত ধৰি লওঁ ৰাতুল চৰণ, (তুমি) সুন্দৰ সত্য শিৱ সনাতন; {{gap}}হিয়াত উদয় হোৱা জগত জীৱন {{gap}}{{gap}}আনন্দময় প্ৰভু দীপ্ত তপন! চিত্ত উপচি পৰে, পুলক চকুলো জৰে, {{gap}}আনন্দে নধৰে মোৰ দীন ভবন; ক্ষুদ্ৰ হৃদয় বেঢ়ি বাজে তযু জয় ভেৰি {{gap}}জয় জয় জগদীশ জগমোহন {{gap}}{{gap}}আনন্দময় প্ৰভু দীপ্ত তপন। তযু যশধ্বজা উঠে আকাশ জিনি {{gap}}পূণ্য প্ৰভা জ্বলে, জগত জিনি; প্ৰশস্তি গীতে তযু, ৰিণিকি ৰিণি {{gap}}ধ্বনিছে নিৰন্তৰে বিশ্ব ভুৱন।</poem>}} {{hanging indent/s|2em}}বিক্ৰম—চোৱা বোপাহঁত, পূৱ ফালে সৌৱা সুৰ্য্যই কেনে সুন্দৰ আকাৰ ধৰিছে, চালেই চকু জুৰায়। কিন্তু সেই সুৰ্য্যই লাহে লাহে এনে উগ্ৰ মূৰ্ত্তি ধৰিব যে মানুহৰ আৰু সেই ফাললৈ চকু ঘূৰাবৰ সাধ্য নহব। চালেই চকু পুৰিব। সেই উগ্ৰমুৰ্ত্তিয়ে}}<noinclude></noinclude> j15cc4rfmdphngh375rkx962mdw883d 263796 263795 2026-10-24T11:35:16Z BabulB 104 263796 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{X-larger|তৃতীয় দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|পৰ্ব্বতৰ গহ্বৰ}}}} {{center|<poem>[ভালবেশী বিক্ৰমজিৎ, জয়সিংহ আৰু বিজয়সিংহ এজন এজন কৰি গহ্বৰৰ পৰা ওলাই আহে।]</poem>}} জয়—{{gap|13em}}—{{larger|গীত}}— {{Block center|<poem> (আহা) শিৰত ধৰি লওঁ ৰাতুল চৰণ, (তুমি) সুন্দৰ সত্য শিৱ সনাতন; {{gap}}হিয়াত উদয় হোৱা জগত জীৱন {{gap}}{{gap}}আনন্দময় প্ৰভু দীপ্ত তপন! চিত্ত উপচি পৰে, পুলক চকুলো জৰে, {{gap}}আনন্দে নধৰে মোৰ দীন ভবন; ক্ষুদ্ৰ হৃদয় বেঢ়ি বাজে তযু জয় ভেৰি {{gap}}জয় জয় জগদীশ জগমোহন {{gap}}{{gap}}আনন্দময় প্ৰভু দীপ্ত তপন। তযু যশধ্বজা উঠে আকাশ জিনি {{gap}}পূণ্য প্ৰভা জ্বলে, জগত জিনি; প্ৰশস্তি গীতে তযু, ৰিণিকি ৰিণি {{gap}}ধ্বনিছে নিৰন্তৰে বিশ্ব ভুৱন।</poem>}} {{hanging indent/s|2em}}বিক্ৰম—চোৱা বোপাহঁত, পূৱ ফালে সৌৱা সুৰ্য্যই কেনে সুন্দৰ আকাৰ ধৰিছে, চালেই চকু জুৰায়। কিন্তু সেই সুৰ্য্যই লাহে লাহে এনে উগ্ৰ মূৰ্ত্তি ধৰিব যে মানুহৰ আৰু সেই ফাললৈ চকু ঘূৰাবৰ সাধ্য নহব। চালেই চকু পুৰিব। সেই উগ্ৰমুৰ্ত্তিয়ে<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> c79tplyrlm912zi1ypkerxetwzycl7r 104 54790 263782 140768 2026-10-24T11:18:17Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 263782 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৪৯|তাৰা|৪৯}}</noinclude>{{hanging indent|2em|ৰঘু—যি আদেশ। [ৰামসিংহ আৰু ৰঘুপতিৰ প্ৰস্থান।]}} {{hanging indent|2em|ৰজা—মন্ত্ৰী! ৰাজদূত গৈ পালেই মোগল সৈন্যই আমাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ যাত্ৰা কৰিব। ভীল ছৰ্দ্দাৰসকলক মোৰ পক্ষে সাহায্য খুজি পঠিৱা আৰু সেনাপতিক গিৰিশঙ্কটবোৰত আৰু ৰাজ্যৰ সীমাত সেনা স্থাপন কৰিবলৈ মোৰ নামে আদেশ দিয়া। ভৱানীৰ কৃপাত নিশ্চয় আমাৰ মঙ্গল হব। আজি ইমানতে সভা ভঙ্গ হ'ল। {{Right|[সকলোৰে প্ৰস্থান।]}}}} {{center|<poem>{{X-larger|দ্বিতীয় দৰ্শন}} {{larger|তাৰাৰ শোৱনি ঘৰ}} [চন্দনৰ হাতত চিঠি লৈ প্ৰবেশ।]</poem>}} {{hanging indent/s|2em}}চন্দন—ব্যভিচাৰ—তাৰ ব্যাভিচাৰিণী? পালিত! প্ৰভো! কোন ৰাক্ষসে তোমাৰ কাণত, এই সন্দেহ-বিহ ঢালি দিলে, যি বিষে মানুহক পশুতকৈও অধম কৰে। অবিশ্বাসিনী? নহয় তোমাক ভাবিয়ে দিনে ৰাতিয়ে তেওঁ অশেষ যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিব লাগিছে। সৰুৰে পৰা যাক নিজৰ ছোৱালীৰ দৰে মৰম কৰিছোঁ, বিশেষতকৈ তোমাৰ আগত প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিলো যে প্ৰাণপণেও তেওঁক সকলো বিপদৰপৰা ৰক্ষা কৰিম। এতিয়া—কেনেকৈ তেওঁক হত্যা কৰোঁ? বিষম সমস্যা। এপিনে প্ৰভুৰ আদেশ আনপিনে নাৰীহত্যা! নিশ্চয় জানো তাৰাৰ গাত একো দোষ নাই (চিঠি-পঢ়ে। “শীঘ্ৰে হত্যা কৰ। তেওঁলৈ মই যি চিঠি দিছোঁ সেই চিঠিয়েই তোক বিশেষ সুবিধা দিব যদি তাৰাৰ<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> hjaynljrktv8e1m4pgagty4o7vcz4nx 263784 263782 2026-10-24T11:18:56Z BabulB 104 263784 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৪৯|তাৰা|৪৯}}</noinclude>{{hanging indent|2em|ৰঘু—যি আদেশ। [ৰামসিংহ আৰু ৰঘুপতিৰ প্ৰস্থান।]}} {{hanging indent|2em|ৰজা—মন্ত্ৰী! ৰাজদূত গৈ পালেই মোগল সৈন্যই আমাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ যাত্ৰা কৰিব। ভীল ছৰ্দ্দাৰসকলক মোৰ পক্ষে সাহায্য খুজি পঠিৱা আৰু সেনাপতিক গিৰিশঙ্কটবোৰত আৰু ৰাজ্যৰ সীমাত সেনা স্থাপন কৰিবলৈ মোৰ নামে আদেশ দিয়া। ভৱানীৰ কৃপাত নিশ্চয় আমাৰ মঙ্গল হব। আজি ইমানতে সভা ভঙ্গ হ'ল। {{Float right|[সকলোৰে প্ৰস্থান।]}}}} {{center|<poem>{{X-larger|দ্বিতীয় দৰ্শন}} {{larger|তাৰাৰ শোৱনি ঘৰ}} [চন্দনৰ হাতত চিঠি লৈ প্ৰবেশ।]</poem>}} {{hanging indent/s|2em}}চন্দন—ব্যভিচাৰ—তাৰ ব্যাভিচাৰিণী? পালিত! প্ৰভো! কোন ৰাক্ষসে তোমাৰ কাণত, এই সন্দেহ-বিহ ঢালি দিলে, যি বিষে মানুহক পশুতকৈও অধম কৰে। অবিশ্বাসিনী? নহয় তোমাক ভাবিয়ে দিনে ৰাতিয়ে তেওঁ অশেষ যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিব লাগিছে। সৰুৰে পৰা যাক নিজৰ ছোৱালীৰ দৰে মৰম কৰিছোঁ, বিশেষতকৈ তোমাৰ আগত প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিলো যে প্ৰাণপণেও তেওঁক সকলো বিপদৰপৰা ৰক্ষা কৰিম। এতিয়া—কেনেকৈ তেওঁক হত্যা কৰোঁ? বিষম সমস্যা। এপিনে প্ৰভুৰ আদেশ আনপিনে নাৰীহত্যা! নিশ্চয় জানো তাৰাৰ গাত একো দোষ নাই (চিঠি-পঢ়ে। “শীঘ্ৰে হত্যা কৰ। তেওঁলৈ মই যি চিঠি দিছোঁ সেই চিঠিয়েই তোক বিশেষ সুবিধা দিব যদি তাৰাৰ<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> ticbl0ir9w0qoz94bem4fo3nhd6tzzt 263785 263784 2026-10-24T11:19:34Z BabulB 104 263785 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৪৯|তাৰা|৪৯}}</noinclude>{{hanging indent|2em|ৰঘু—যি আদেশ। [ৰামসিংহ আৰু ৰঘুপতিৰ প্ৰস্থান।]}} {{hanging indent|2em|ৰজা—মন্ত্ৰী! ৰাজদূত গৈ পালেই মোগল সৈন্যই আমাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ যাত্ৰা কৰিব। ভীল ছৰ্দ্দাৰসকলক মোৰ পক্ষে সাহায্য খুজি পঠিৱা আৰু সেনাপতিক গিৰিশঙ্কটবোৰত আৰু ৰাজ্যৰ সীমাত সেনা স্থাপন কৰিবলৈ মোৰ নামে আদেশ দিয়া। ভৱানীৰ কৃপাত নিশ্চয় আমাৰ মঙ্গল হব। আজি ইমানতে সভা ভঙ্গ হ'ল। {{Float right|[সকলোৰে প্ৰস্থান।]}}}} {{center|{{X-larger|দ্বিতীয় দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|তাৰাৰ শোৱনি ঘৰ}}}} {{center|[চন্দনৰ হাতত চিঠি লৈ প্ৰবেশ।]}} {{hanging indent/s|2em}}চন্দন—ব্যভিচাৰ—তাৰ ব্যাভিচাৰিণী? পালিত! প্ৰভো! কোন ৰাক্ষসে তোমাৰ কাণত, এই সন্দেহ-বিহ ঢালি দিলে, যি বিষে মানুহক পশুতকৈও অধম কৰে। অবিশ্বাসিনী? নহয় তোমাক ভাবিয়ে দিনে ৰাতিয়ে তেওঁ অশেষ যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিব লাগিছে। সৰুৰে পৰা যাক নিজৰ ছোৱালীৰ দৰে মৰম কৰিছোঁ, বিশেষতকৈ তোমাৰ আগত প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিলো যে প্ৰাণপণেও তেওঁক সকলো বিপদৰপৰা ৰক্ষা কৰিম। এতিয়া—কেনেকৈ তেওঁক হত্যা কৰোঁ? বিষম সমস্যা। এপিনে প্ৰভুৰ আদেশ আনপিনে নাৰীহত্যা! নিশ্চয় জানো তাৰাৰ গাত একো দোষ নাই (চিঠি-পঢ়ে। “শীঘ্ৰে হত্যা কৰ। তেওঁলৈ মই যি চিঠি দিছোঁ সেই চিঠিয়েই তোক বিশেষ সুবিধা দিব যদি তাৰাৰ<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> jd5v2jk6v1bpys8au9n57d5ctbx2us0 263786 263785 2026-10-24T11:20:05Z BabulB 104 263786 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৪৯|তাৰা|৪৯}}</noinclude>{{hanging indent|2em|ৰঘু—যি আদেশ। [ৰামসিংহ আৰু ৰঘুপতিৰ প্ৰস্থান।]}} {{hanging indent|2em|ৰজা—মন্ত্ৰী! ৰাজদূত গৈ পালেই মোগল সৈন্যই আমাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ যাত্ৰা কৰিব। ভীল ছৰ্দ্দাৰসকলক মোৰ পক্ষে সাহায্য খুজি পঠিৱা আৰু সেনাপতিক গিৰিশঙ্কটবোৰত আৰু ৰাজ্যৰ সীমাত সেনা স্থাপন কৰিবলৈ মোৰ নামে আদেশ দিয়া। ভৱানীৰ কৃপাত নিশ্চয় আমাৰ মঙ্গল হব। আজি ইমানতে সভা ভঙ্গ হ'ল। {{Float right|[সকলোৰে প্ৰস্থান।]}}}} {{center|{{X-larger|দ্বিতীয় দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|তাৰাৰ শোৱনি ঘৰ}}}} {{center|[চন্দনৰ হাতত চিঠি লৈ প্ৰবেশ।]}} {{hanging indent/s|2em}}চন্দন—ব্যভিচাৰ—তাৰ ব্যাভিচাৰিণী? পালিত! প্ৰভো! কোন ৰাক্ষসে তোমাৰ কাণত, এই সন্দেহ-বিহ ঢালি দিলে, যি বিষে মানুহক পশুতকৈও অধম কৰে। অবিশ্বাসিনী? নহয় তোমাক ভাবিয়ে দিনে ৰাতিয়ে তেওঁ অশেষ যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিব লাগিছে। সৰুৰে পৰা যাক নিজৰ ছোৱালীৰ দৰে মৰম কৰিছোঁ, বিশেষতকৈ তোমাৰ আগত প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিলো যে প্ৰাণপণেও তেওঁক সকলো বিপদৰপৰা ৰক্ষা কৰিম। এতিয়া—কেনেকৈ তেওঁক হত্যা কৰোঁ? বিষম সমস্যা। এপিনে প্ৰভুৰ আদেশ আনপিনে নাৰীহত্যা! নিশ্চয় জানো তাৰাৰ গাত একো দোষ নাই (চিঠি-পঢ়ে। “শীঘ্ৰে হত্যা কৰ। তেওঁলৈ মই যি চিঠি দিছোঁ সেই চিঠিয়েই তোক বিশেষ সুবিধা দিব যদি তাৰাৰ<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> 7p98xplnn9vb0p420lar3713mnjd770 104 54791 263788 262230 2026-10-24T11:26:00Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 263788 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৪০|তাৰা|}} {{hanging indent/m}}</noinclude>দৰে তই বিশ্বাসঘাতক নহয়, তেনেহলে আদেশ পালন কৰি চিন দি পঠাবি, অদ্ভূত সন্দেহ! কি কৰোঁ? দয়াময় হৰি! এই সমস্যাৰ মোক এটা উপায় দিয়া।{{Float right|[ তাৰাৰ প্ৰবেশ।]}}{{hanging indent/e}} {{hanging indent|2em|তাৰা—কি চন্দন?}} {{hanging indent|2em|চন্দন—আইদেউ, দেউতাৰ পৰা এইখন চিঠি আহিছে।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—চন্দন, চাওঁ। [ চিঠিখনিত চুমা খাই] কি লিখা আছে নাজানো, তথাপি ই মোক কিমান আনন্দ দিছে। [পঢ়ে] মই এতিয়া জয়পুৰ ৰাজ্যৰ সীমাত থকা ৰাজগড় ভীল গাঁৱত ছদ্মবেশেৰে আছোঁ। তালৈ গলে মোৰ প্ৰাণদণ্ড সেইবাবেই তুমি শীঘ্ৰে ইয়ালৈ আহিবা। তোমাক লৈ এই দেশ পৰিত্যাগ কৰিম। হায়! মনৰ দৰে যদি বেগগামী ঘোৰা এটি পালোঁহেতেন। চন্দন! এই ভীল গাওঁখনি চিননে? কিমান দূৰ? ইয়াৰ পৰা কেনেকৈ পলাই যাম? ক, বাৰু ঘণ্টাত কিমান ক্ৰোশ যাব পাৰিম?}} {{hanging indent|2em|চন্দন—দিনত দহ ক্ৰোশ কৰি যাব পাৰিলেও আপোনাৰ পক্ষে যথেষ্ট।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—দহ ক্ৰোশ মাত্ৰ! শূলত দিবলৈ নিয়া মানুহেও চোন ইয়াতকৈ বেছি যাব পাৰিব, তেনেহলে মই ইয়াতকৈও বেছি যাবলৈ নিশ্চয় পাৰিম। মোৰ বৰ আনন্দ হৈছে। বাৰু যা, আজি ৰাতিয়েই ইয়াৰ পৰা পলাই যাম, আৰু গাঁৱলীয়া তিৰোতাই পিন্ধা সাজ এযুৰি মোৰ কাৰণে যোগাৰ কৰিবি।}} {{Right|[ চন্দনৰ প্ৰস্থান। ]}} {{hanging indent/s|2em}}গধূলি হল! ৰাতি হবলৈ বেছি সময় নাই। ৰাতিটো কেনেকৈ কটাম? মোৰ এনে ইচ্ছা হয়, যেন এতিয়াই উৰি গৈ পালিতৰ ডিঙিত সাৱটি ধৰোঁগৈ। বাৰু যাওঁ, পলাবলৈ দিহা কৰোগৈ।{{hanging indent/e}} {{Right|[প্ৰস্থান।]}}<noinclude></noinclude> 1tq4mr0hu33r6xruqnhumslk4hxi13h 263789 263788 2026-10-24T11:28:59Z BabulB 104 263789 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৪০|তাৰা|}} {{hanging indent/m}}</noinclude>দৰে তই বিশ্বাসঘাতক নহয়, তেনেহলে আদেশ পালন কৰি চিন দি পঠাবি, অদ্ভূত সন্দেহ! কি কৰোঁ? দয়াময় হৰি! এই সমস্যাৰ মোক এটা উপায় দিয়া।{{Float right|[ তাৰাৰ প্ৰবেশ।]}}{{hanging indent/e}} {{hanging indent|2em|তাৰা—কি চন্দন?}} {{hanging indent|2em|চন্দন—আইদেউ, দেউতাৰ পৰা এইখন চিঠি আহিছে।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—চন্দন, চাওঁ। [ চিঠিখনিত চুমা খাই] কি লিখা আছে নাজানো, তথাপি ই মোক কিমান আনন্দ দিছে। [পঢ়ে] মই এতিয়া জয়পুৰ ৰাজ্যৰ সীমাত থকা ৰাজগড় ভীল গাঁৱত ছদ্মবেশেৰে আছোঁ। তালৈ গলে মোৰ প্ৰাণদণ্ড সেইবাবেই তুমি শীঘ্ৰে ইয়ালৈ আহিবা। তোমাক লৈ এই দেশ পৰিত্যাগ কৰিম। হায়! মনৰ দৰে যদি বেগগামী ঘোৰা এটি পালোঁহেতেন। চন্দন! এই ভীল গাওঁখনি চিননে? কিমান দূৰ? ইয়াৰ পৰা কেনেকৈ পলাই যাম? ক, বাৰু ঘণ্টাত কিমান ক্ৰোশ যাব পাৰিম?}} {{hanging indent|2em|চন্দন—দিনত দহ ক্ৰোশ কৰি যাব পাৰিলেও আপোনাৰ পক্ষে যথেষ্ট।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—দহ ক্ৰোশ মাত্ৰ! শূলত দিবলৈ নিয়া মানুহেও চোন ইয়াতকৈ বেছি যাব পাৰিব, তেনেহলে মই ইয়াতকৈও বেছি যাবলৈ নিশ্চয় পাৰিম। মোৰ বৰ আনন্দ হৈছে। বাৰু যা, আজি ৰাতিয়েই ইয়াৰ পৰা পলাই যাম, আৰু গাঁৱলীয়া তিৰোতাই পিন্ধা সাজ এযুৰি মোৰ কাৰণে যোগাৰ কৰিবি।}} {{Right|[ চন্দনৰ প্ৰস্থান।]}} {{hanging indent/s|2em}}গধূলি হল! ৰাতি হবলৈ বেছি সময় নাই। ৰাতিটো কেনেকৈ কটাম? মোৰ এনে ইচ্ছা হয়, যেন এতিয়াই উৰি গৈ পালিতৰ ডিঙিত সাৱটি ধৰোঁগৈ। বাৰু যাওঁ, পলাবলৈ দিহা কৰোগৈ।{{hanging indent/e}} {{Right|[প্ৰস্থান।]}}<noinclude></noinclude> rmnzm7x4z3iuwstbp7ttbm72uwqvbet 263790 263789 2026-10-24T11:29:13Z BabulB 104 263790 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৪০|তাৰা|}} {{hanging indent/m}}</noinclude>দৰে তই বিশ্বাসঘাতক নহয়, তেনেহলে আদেশ পালন কৰি চিন দি পঠাবি, অদ্ভূত সন্দেহ! কি কৰোঁ? দয়াময় হৰি! এই সমস্যাৰ মোক এটা উপায় দিয়া।{{Float right|[তাৰাৰ প্ৰবেশ।]}}{{hanging indent/e}} {{hanging indent|2em|তাৰা—কি চন্দন?}} {{hanging indent|2em|চন্দন—আইদেউ, দেউতাৰ পৰা এইখন চিঠি আহিছে।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—চন্দন, চাওঁ। [ চিঠিখনিত চুমা খাই] কি লিখা আছে নাজানো, তথাপি ই মোক কিমান আনন্দ দিছে। [পঢ়ে] মই এতিয়া জয়পুৰ ৰাজ্যৰ সীমাত থকা ৰাজগড় ভীল গাঁৱত ছদ্মবেশেৰে আছোঁ। তালৈ গলে মোৰ প্ৰাণদণ্ড সেইবাবেই তুমি শীঘ্ৰে ইয়ালৈ আহিবা। তোমাক লৈ এই দেশ পৰিত্যাগ কৰিম। হায়! মনৰ দৰে যদি বেগগামী ঘোৰা এটি পালোঁহেতেন। চন্দন! এই ভীল গাওঁখনি চিননে? কিমান দূৰ? ইয়াৰ পৰা কেনেকৈ পলাই যাম? ক, বাৰু ঘণ্টাত কিমান ক্ৰোশ যাব পাৰিম?}} {{hanging indent|2em|চন্দন—দিনত দহ ক্ৰোশ কৰি যাব পাৰিলেও আপোনাৰ পক্ষে যথেষ্ট।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—দহ ক্ৰোশ মাত্ৰ! শূলত দিবলৈ নিয়া মানুহেও চোন ইয়াতকৈ বেছি যাব পাৰিব, তেনেহলে মই ইয়াতকৈও বেছি যাবলৈ নিশ্চয় পাৰিম। মোৰ বৰ আনন্দ হৈছে। বাৰু যা, আজি ৰাতিয়েই ইয়াৰ পৰা পলাই যাম, আৰু গাঁৱলীয়া তিৰোতাই পিন্ধা সাজ এযুৰি মোৰ কাৰণে যোগাৰ কৰিবি।}} {{Right|[ চন্দনৰ প্ৰস্থান।]}} {{hanging indent/s|2em}}গধূলি হল! ৰাতি হবলৈ বেছি সময় নাই। ৰাতিটো কেনেকৈ কটাম? মোৰ এনে ইচ্ছা হয়, যেন এতিয়াই উৰি গৈ পালিতৰ ডিঙিত সাৱটি ধৰোঁগৈ। বাৰু যাওঁ, পলাবলৈ দিহা কৰোগৈ।{{hanging indent/e}} {{Right|[প্ৰস্থান।]}}<noinclude></noinclude> 927wf6pfew0xqk37b1dkhqwzg889kr4 106 86475 263759 247932 2026-10-23T17:03:48Z BabulB 104 added [[Category:উপন্যাস]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 263759 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=অজান আততায়ী |Language=as |Volume= |Edition= |Author=প্ৰেমনাৰায়ণ দত্ত |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=মণি-মাণিক প্ৰকাশ |Address=গুৱাহাটী |Year=1959 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=djvu |Image=1 |Progress=OCR |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2="প্ৰকাশন" 3="অৰ্পন" 5="1"/> |Volumes= |Remarks={{Auxiliary Table of Contents|title=সূচীপত্ৰ (মূল গ্ৰন্থত নাই)|comment=পৃষ্ঠা|width=250px|<poem> [[অজান আততায়ী/এক|এক]] [[অজান আততায়ী/দুই|দুই]] [[অজান আততায়ী/তিনি|তিনি]] [[অজান আততায়ী/চাৰি|চাৰি]] [[অজান আততায়ী/পাঁচ|পাঁচ]] [[অজান আততায়ী/ছয়|ছয়]] [[অজান আততায়ী/সাত|সাত]] [[অজান আততায়ী/আঠ|আঠ]] [[অজান আততায়ী/ন|ন]] [[অজান আততায়ী/দহ|দহ]] </poem>}} |Notes= |Width= |Css= |Header={{rh|||}} |Footer= }} [[শ্ৰেণী:উপন্যাস]] lkrg6qrxa8waa3bl5qv68fe7jcuxl2f 104 92643 263772 263575 2026-10-24T10:20:23Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263772 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬৬|দীন-দুখী|}}</noinclude>একে হৈ পৰিল। ততালিকে চিম্পলিচে আঁঠুকাঢ়ি সান্ধ্য-উপাসনা কৰাৰ ভাও জুৰিলে। জাভেয়াৰ আহি কোঠা সোমাল। কোঠাৰ ভিতৰত ভেলজৰ সলনি চিম্পলিচক উপাসনাত বহি থকা দেখা পাই সি কোঁচ্ মোচ্ খাই গ’ল। চিম্পলিচক সুধিলে – “আপুনি বোধকৰোঁ অকলে! চিম্পলিচে উত্তৰ দিলে –“দেখিছেই দেখোন!” জাভেয়াৰে ক’লে, ক্ষমা কৰিব, কৰ্ত্তব্যৰ অনুৰোধত বিৰক্ত কৰিলোঁ।” এই বুলি সি অভিবাদন কৰি ওলাই গুচি গ’ল। চিম্পলিচৰ কথাত অবিশ্বাস কৰিবলৈ জাভেয়াৰে কাৰণ নেদেখিলে। চিম্পলিচে মিছা ক’লে। {{gap}}জাভেয়াৰ যোৱাৰ এঘণ্টা মানৰ পিচতে এটা মানুহে নিশাৰ আন্ধাৰত গা লুকুৱাই এম্ নগৰৰ পৰা পেৰিলৈ যোৱা বাটেদি বৰ বেগেৰে খোজ লৈছিল। তাৰ গাত এটা ব্লাউছ আৰু কান্ধত এটা টোপোলা। সেই মানুহটো অইন কোনো নহয়—জঁ-ভেলজঁ। {{gap}}ফঁটিনৰ বিষয়ে একেষাৰ শেষ কথা। জীৱন পাত কৰিও ফঁটিনে জীৱনত যি শান্তিৰ মুখ নেদেখিলে সেই শান্তি তাই লাভ কৰিলে জীৱনৰ সিপাৰে মৰণত। বিশ্ব-জননীৰ কোলাত ফঁটিন সন্তানে আন সকলোৰে সমানে ভাগ পালে—কোনো হীন-দেঢ়ি নহল।ভেলজঁৰ সম্পত্তি পাদুৰীয়ে যিমানে পাৰিলে নিজে অধিকাৰ কৰিলে। হতভাগ্য দৰিদ্ৰ-বিলাকৰ কাৰণে কৰা সমাধিক্ষেত্ৰৰ একোণে, অভাগিনী ফঁটিনৰ শেষ-শয্যা ৰচিত হ’ল। জনম-দুখুনীৰ বিছনা আছিল যেনে দুখীয়া, সমাধি-স্মৃতিও হ’ল ঠিক তেনেই। {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> o78c38dw02dhtu1klm6651rdlvo5cv4 104 92647 263787 263577 2026-10-24T11:21:44Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263787 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৭০|দীন-দুখী|}}</noinclude>ভেলজৰ উপস্থিতিয়ে বহুত দিনলৈকে জন-প্ৰবাদ সৃষ্টি কৰি থৈ গ’ল। বাটৰ কাষৰ হাবিকটা এটা বুঢ়া কুলীয়ে এদিন সন্ধিয়া কামৰপৰা উভতি আহিবৰ সময়ত হাবিৰ মাজত এটা অচিনাকী মানুহ লগ পাইছিল। মানুহটোৰ কাষলতিৰ তলত এটা সৰু পেৰা, হাতত এখন কোৰ আৰু এপাত ছিপৰাঙ্। বুঢ়াৰ মনত সন্দেহ হ’ল। বুঢ়াই লুকাই চাবৰ মন কৰিলে—মানুহটোৱে কৰে কি। দুঘণ্টা মানৰ পাছত অচিনাকি মানুহটো হাবিৰ পৰা ওলাই আহিল। হাতত কোৰ আৰু ছিপ্‌ৰাঙ্, আছে। কাষলতিত পেৰাটো নাই। পাছদিনা পুৱাই হাবি চলাথ কৰিলে। বুঢ়াই ঠিক কৰিছিল পেৰাটো সৰু যেতিয়া তাত নিশ্চয় ধন আছিল। কিন্তু বুঢ়াৰ যত্ন অথলে গ’ল, বুঢ়াই পেৰাটো বিচাৰি নেপালে। বুঢ়াই শেহত হাবিলৈ যাবলৈ এৰি দিলে। কিন্তু সেই যে বুঢ়াক হাবিত দেখি হাবিৰ ধনগুলৈয়ে ধন বিচাৰি ফুৰা বুলি এটা ঢৌ উঠিছিল, সি আজিও একেবাৰে মাৰ যোৱা নাই। এতিয়াও মানুহে কয়, “বঢ়াই এনেয়ে হাবিত ঘূৰা নাছিল, ধনগুলৈক সি দেখা পাইছিল।” {{gap}}ভেলজঁক ‘টুল’ জেলত থোৱাৰ বেছি দিন হোৱা নাই। ১৮২৩ খৃষ্টাব্দৰ অক্টোবৰ মাহৰ শেষ। টুল বন্দৰত এখন যুদ্ধৰ জাহাজৰ লঙ্গৰ পৰিল। হুযুগপ্ৰিয় মানুহে বন্দৰত বিৰ দি বাট পাবলৈ নাইকিয়া কৰিলে। পুৱা-গধূলি দলে দলে মানুহে অহা-যোৱা কৰিছে। এদিন পুৱা জাহাজত এটা দুৰ্ঘটনা হৈ গ’ল। খালাছী এটাই জাহাজৰ পাল সামৰোতে ৰচি এডালত লাগি এৰাব নোৱাৰা হ’ল। কেনেবাকৈ এৰাব লাগিলেই আৰু তাৰ পিনে শেষ! সাগৰৰ অথাউনি পানীত পৰি চিন-চাবো নাইকিয়া হব। জাহাজৰ কৰ্ম্মচাৰী, দৰ্শক সকলো থৰ হৈ পৰিল। ঘটনাৰ শেষফল নেচাবলৈ কোনোকোনোৱে চকু মুদিলে। অথচ ৰক্ষা কৰিবলৈ কোনেও আগ বাঢ়িব নোৱাৰিলে। এনেতে জাহাজত মাল কঢ়িয়াবলৈ লগোৱা কয়দীদলৰ কয়দী এটাই তাৰ জমাদাৰৰ কাষচাপি মানুহটোক ৰক্ষা কৰিবলৈ যাবলৈ হুকুম খুজিছে। জমাদাৰৰ হুকুম পোৱা মাত্ৰে, তাৰ ভৰিত থকা লোহাৰ শিকলিডাল হাঁতুৰি এটাৰে<noinclude></noinclude> azfio49a3z2gxdvmw6tz4k1oag0gk8r 104 92692 263760 253594 2026-10-24T04:51:57Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263760 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দীন-দুখী|১১৭}}</noinclude>{{gap}}মেৰিয়াছে কলে “নেলাগে ডাঙৰীয়া, একো দৰ্কাৰ নাই।” {{gap}}বুঢ়াই কৈ গল, “নহয়, নহয় বোপা! তুমি মোৰ ওপৰত খং নকৰিবা। এই ডোখৰ মোৰ বহুত দিনীয়া পুৰণা ঠাই। ইয়াত বহি উপাসনা কৰিবলৈ নেপালে মোৰ ভাল নালাগে। কাৰণ কওঁ শুনা। বোপা! দহ বছৰৰ আগৰ কথা। দুমাহে তিনিমাহে এজন দুখীয়া মানুহে ক্ৰমান্বয়ে এই ঠাইডুখৰিত আহি উপাসনাৰ সময়ত বহিছিল। মানুহজনৰ এটি লৰা আছিল। লৰাটি কোনো ঘৰুৱা বাদ-বিসম্বাদৰ কাৰণে বাপেকৰ লগৰ পৰা আঁতৰি থাকিব লগা হৈছিল। বাপেকে লৰাটিক গীৰ্জ্জাত দেখাৰ বাহিৰে আন ঠাইত দেখিবৰ কোনো উপায় নাছিল। মানুহজনে লৰাটো দেওবাৰে দেওবাৰে গীৰ্জ্জালৈ আহে বুলি কৰবাত গম পাই গীৰ্জ্জাত বহি থাকেহি। লৰাটোৱে তাৰ বাপেকে তাতে তাকে চাবলৈ আহি বহি থাকে বুলি এদিনো বুজ নেপালে। সি কিজানি তাৰ বাপেক নাই বুলিহে শুনিছিল। এই খুটাটোৰ আঁৰতে বহি মানুহজনে লৰাটোৰ মুখলৈ চাই চাই, চাই, যেতিয়াই আহিছিল তেতিয়াই উচুপি উচুপি কান্দি গৈছিল, সেই কাৰণেই এই ঠাইডোখৰ মোৰ নিমিত্তে বৰ পবিত্ৰ। উঃ কি স্নেহ! মই সেই নিছলা দুৰ্কপলীয়া মানুহজনক চিনিও পাইছিলোঁ। মানুহজনৰ শহুৰেক ধনী মানুহ। শহুৰেকে লৰাটো মানুহজনৰ লগত থাকিলে একো ধন-সম্পত্তি নিদিওঁ বুলি ভয় দেখুৱালত লৰাটো সুখী আৰু ধনী হক বুলিয়েই বাপেকে লৰাটোক শহুৰেকৰ লগলৈ এৰি দিলে। ৰাজনৈতিক মতামত লৈয়ে শহুৰেক জোৱায়েকৰ মনোবিবাদ ঘটিছিল। উস্‌ উস্ উস্! ৱাটাৰলু-লৈ গল বুলিয়েইনো সি পিশাচ হলনে?সেই বুলিয়েইনো সি পুতেকৰ মুখ দেখিলেও ছুৱা যায়নে? মানুহটো বোনাপাৰ্টৰ কৰ্ণেল আছিল। এতিয়া কিজানি ঢুকাল। তেওঁ ভাৰ্ণনত আছিল। নাম “পন্টমেৰি” নে ‘মণ্টপাৰ্টি’ এনে কিবা এটা।” {{gap}}মেৰিয়াছে সুধিলে ‘পণ্টমাৰচি?’ মেৰিয়াছ তেতিয়া মৰা মানুহৰ দৰে শেতা পৰি গৈছিল।<noinclude></noinclude> krq5hbxw9zz5tnjea9oyrgr9ucxwot6 104 92693 263761 253595 2026-10-24T05:05:35Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263761 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১১৮|দীন-দুখী|}}</noinclude>{{gap}}বুঢ়াই কলে “ঠিক, ঠিক, পণ্টমাৰচি। তুমি তেওঁক চিনি পোৱা?” {{gap}}“তেওঁ এই দুৰ্ভগীয়াৰেই পিতা।” {{gap}}বুঢ়াই হাত দুখন মুঠি মাৰি ধৰি চিঞৰি উঠিল—“তুমিয়েই সেই লৰাটো? দেহি ঐ! এনে হেন মৰমিয়াল বাপেকি!” {{gap}}পিছদিনাৰে পৰা মেৰিয়াছৰ চলন ফুৰণত অলপ পৰিবৰ্ত্তনে দেখা দিলে। পুথি ভৰালত সোমাই ৰাষ্ট্ৰবিপ্লৱৰ কাহিনীবিলাক আদ্যোপান্ত পঢ়িবলৈ ধৰিলে। সৈন্যবিভাগৰ লিষ্টিত যেতিয়া মেৰিয়াছে প্ৰথমবাৰ বাপেকৰ নামটো পালে তেতিয়া তাৰ মনৰ ভাব সি নিজেই বুজি নেপাইছিল। ৰাষ্ট্ৰবিপ্লৱৰ বুৰঞ্জী পঢ়াৰ লগে লগে বাপেকৰ ওপৰত তাৰ ভক্তি দিনক দিনে বাঢ়ি আহিবলৈ ধৰিলে। বুৰঞ্জীৰ প্ৰতি পৃষ্ঠাই তাক বুজাই গল যে সি দেশৰ অৱস্থা বুজা দূৰে থক, নিজৰ বাপেককেই চিনি নেপালে। তাৰ মন সন্তাপ অনুতাপত দগ্ধ হৈ আহিল। তাৰ মনৰ ভাব তেতিয়া বাপেকৰ সলনি বাপেকৰ মৰিশালিৰ আগত কবলগীয়া হোৱাত সি হতাশত তল গল। মাজে মাজে ৰাতি সি বুৰঞ্জী পঢ়ি থাকোতে চিঞৰ মাৰি উঠিছিল “পিতা! তোমাৰ দৰেই মোৰো হিয়া দেশৰ কাৰণে কান্দি উঠিছে! ম‍ই তোমাৰেই সন্তান! এতিয়াও মই গাই ফুৰিছো—জয় সম্ৰাট নেপোলিয়ানৰ জয়!” {{gap}}কোনে কব কিয় এই দুৰ্ভগীয়া পিতৃয়ে পুত্ৰৰ জ্বলন্ত প্ৰেমৰ আভাস নোপোৱাকৈয়ে অবিচাৰ-অত্যাচাৰত ইমান সোনকালে নেদেখা লোকলৈ গুচি গল। {{gap}}সময়ৰ সোঁতত প্ৰজাতন্ত্ৰ বিৰোধী মেৰিয়াছে দুৰ্ঘোৰ প্ৰজাতান্ত্ৰিক হৈ পৰিল। বাপেকে যি মহাব্ৰতত জীৱনৰ একুৰি পাঁচ বছৰ পাত কৰিছিল, ভিতৰে ভিতৰে সিও সেই ব্ৰততেই দীক্ষিত হল। নেপোলিয়ান-দত্ত বেৰণ উপাধি মেৰিয়াছৰ গৌৰৱ-সম্পত্তি হৈ পৰিল। ককাকে গম নোপোৱাকৈ মেৰিয়াছে তাৰ নাম্বৰ আগত ‘বেৰণ’ উপাধি লগাই কাৰ্ড ছপা কৰিলে। লুকাই-চুৰকৈ বাপেকৰ সমাধিৰ ওপৰতো সুবিধা পালেই পুত্ৰৰ যথাকৰ্ত্তব্য সাধন কৰিবলৈ ধৰিলে।<noinclude></noinclude> 003gvcorqcqc3wvusuawoqpb6045n54 104 92694 263762 253596 2026-10-24T05:19:08Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263762 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দীন-দুখী|১১৯}}</noinclude>{{gap}}মেৰিয়াছে বুজিলে—তাৰ পিতাক বৰ দয়ালু আৰু বীৰ আছিল আৰু এই পিতাৰেই স্নেহৰ পৰা সি বঞ্চিত আৰু ককাকেই ইয়াৰ মূল। দিনক দিনে তাৰ আৰু ককাকৰ মাজত এখন সাগৰৰ ব্যৱধান হৈ আহিল। ককাকে কিন্তু ইয়াৰ গমকে ধৰিব নোৱাৰিলে। তাৰ গতি- বিধিৰ পৰিবৰ্ত্তন দেখি মাজে মাজে মিচিকিয়া হাঁহি মাৰি বুঢ়াই কৈ ফুৰিছিল—“বয়স হৈছে। লৰা কৰবাত জালত পৰিছে!” {{gap}}মেৰিয়াছৰ গুপ্ত প্ৰণয় বেছি দিন লুকাই থাকিবলৈ নেপালে। মৃত-পিতাকৰ লগত হোৱা গুপ্ত প্ৰণয় ককাকৰ ওচৰত ধৰা পৰিল। এদিন মেৰিয়াছৰ জেপত “বেৰণ মেৰিয়াছ পণ্টমাৰচি” লেখা কাৰ্ড খিনি বাপেকে মৰণ কালত লেখি থৈ যোৱা চিঠিখন আৰু শোকৰ চিন কেডালমান ক’লাফিটা পাই বুঢ়া জুইত ঘিঁউ ঢলা যেন হল। মেৰিয়াছক দেখিয়েই বুঢ়াই চিঞৰ মাৰি উঠিল—“বেৰন! আহাঁ, অভিবাদন জনাওঁ! অশলাগী! এই বোৰ কি?” সেমেনা— সেমেনিকৈ উত্তৰ দিলে—“মই একো অশলাগী নহওঁ মই পিতাৰ পুত্ৰ। ম‍ই মোৰ কৰ্ত্তব্য কৰিছো।” {{gap}}বুঢ়া জপিয়াই উঠিল। খঙত কঁপি-জপি কলে, “কোন তোৰ বাপেৰ? ম‍ই তোৰ বাপেৰ; আন কোনো নহয়।” {{gap}}মেৰিয়াছে তল মূৰ কৰি উত্তৰ দিলে, “আপুনি মোৰ পিতা নহয়। মোৰ পিতা এজন নিৰীহ যোদ্ধা। যি যোদ্ধাই অতি সুখ্যাতিৰে ফ্ৰাঞ্চ-প্ৰজাতন্ত্ৰৰ সেৱা কৰি অমৰ কীৰ্ত্তি ৰাখি গৈছে। তেওঁ পাহৰণ আৰু অনাদৰত প্ৰাণ হেৰুৱাইছে। তেওঁৰ এই অকৃতজ্ঞ দেশ আৰু এই হতভাগ্য পোক প্ৰাণভৰি ভাল পোৱাৰ বাহিৰে কোনো দোষ নাছিল!” {{gap}}মেৰিয়াছৰ কথা বুঢ়াৰ সহন-শক্তিৰ অতীত হৈ পৰিল। বুঢ়াই হুকিয়াই হুকিয়াই কবলৈ ধৰিলে – “মেৰিয়াছ, চা! তোৰ বাপেৰ -চাপেৰ কোন মই চিনি নেপাওঁ। ম‍ই চিনিবলৈকো ইচ্ছা নকৰোঁ। তই যেনে বেৰন—মোৰ ছিল্পত্ জোতাজোৰো তেনে বেৰন। দস্যু, এটাই বোৰ দস্যু সিহঁত ৰাজদ্ৰোহী। কাপুৰুষহঁত! ইংৰাজৰ ভয়ত<noinclude></noinclude> 9ldvz8giio7juyk13669t55ldr5g3df 104 92695 263774 253597 2026-10-24T10:27:30Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 263774 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১২০|দীন-দুখী|}}</noinclude>প্ৰুছিয়ানহঁতৰ খেদাত ৱাটাৰলুৰ পৰা পলাই আহি বীৰ বুলি গৌৰৱ কৰ! মই জানো—সিহঁত দস্যু, ৰাজদ্ৰোহী, কাপুৰুষ। তোৰ যদি বাপেৰ সেইদলৰে হয়— হয় নহয় কব নোৱাৰোঁ – মই সেইবাবে দুখিত।” {{gap}}বুঢ়াৰ কথা শুনি খঙত মেৰিয়াছৰ গোটেই গা কঁপি আহিল। তাৰ মূৰৰ ভিতৰত জানিবা একুৰা জুই জ্বলিল। তাৰ মূখৰ আগতে বাপেকৰ নিন্দা! কিন্তু কি কৰিব? কাৰ ওপৰত খং সাৰিব। এফালে স্বৰ্গগত পিতা, আনফালে বৃদ্ধ পিতামহ; এফালে পুণ্যময় সমাধি, আনফালে শুভ্ৰকেশ। কিছুমান পৰৰ পিছত বজ্ৰগম্ভীৰ স্বৰে উত্তৰ দিলে –“ধ্বংস হক বুৰবন বংশ।” {{gap}}যেই মেৰিয়াছে বুঢ়াৰ পৰম পূজনীয় বুৰবন ৰাজবংশৰ ওপৰত অভিসম্পাত দিলে, বুঢ়াই খঙত উন্মত্ত হৈ চিঞৰ মাৰি উঠিল, “তোৰ দৰে বেৰনে মোৰ নিচিনা কুকুৰধূলি জীৱৰে সৈতে একেটা ঘৰতে কেনেকৈ থাকিবি? মোৰ ঘৰৰ পৰা তই এতিয়াই বাজ হ।” মেৰিয়াছ তেতিয়াই ঘৰৰ বাহিৰ হৈ পৰিল। {{gap}}বুঢ়াই ভিতৰৰ ফালে, চাই কলে, “ছমাহৰ মূৰে মূৰে এই তেজ- খোৱালৈ ৬০টা ৬০টা পিস্তল পঠিয়াবি, তাৰ খৰচ-পাতিৰ কাৰণে। মোৰ আগত কোনেও তাৰ নামকে নলবি।” খঙ আৰু অভিমানত মেৰিয়াছে ঘৰ এৰি আহি কলৈ যাব কি কৰিব একো ঠিক কৰিব নোৱাৰাত পৰিল। তাৰ ঘৰি চেইন কাপোৰকানি লগত যি আহিছিল তাকে বেচি-কিনি মেৰিয়াছে পোনপ্ৰথমে কিছুমান দিন হোটেল এটাত কটালে। পইছা শেষ হৈ আহিব লগা হোৱাত সি হোটেল এৰি এটা সৰু ঘৰ ভেৰোনীয়াকৈ থাকিবলৈ ললে। ওকালতি কৰাত তাৰ আগেয়েই অনিচ্ছা। উপায়ান্তৰ হৈ প্ৰৱন্ধ ৰচনা আদি লেখি তাকে বেচি কোনোৰকমে দিন কটাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}এই সময়ত মেৰিয়াছৰ দুখৰ অন্ত নহৈছিল। বুঢ়া ককাকৰ পৰা<noinclude></noinclude> 34xpy3ipa6lar837qyp1dqeg0dnuph5 104 92696 263776 253598 2026-10-24T10:45:20Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263776 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দীন-দুখী|১২১}}</noinclude>ধন আহিছিল, কিন্তু - অভিমানী মেৰিয়াছে ককাকৰ ধন হাতেৰে নুছুই ওভোতাই পঠিয়ালে। দৰিদ্ৰতা এটা ভীষণ পৰীক্ষা! এই পৰীক্ষাত নিৰ্ব্বলী একেবাৰে জুৰুলা হৈ পৰে, বলীয়ে বিজয় কিৰীটি পিন্ধি ঠিয় দিয়ে। নিয়তিয়ে দাৰিদ্ৰ্য্যৰ মাজেদিয়েই কোনোক দেৱতা কৰি তোলে, কোনোক আকৌ পিশাঁচ গঢ়ি দিয়ে। তিনি চাৰি সাঁজ কেতিয়াবা মেৰিয়াছ লঘোনেই আছিল। নিজে পানী-দুনি আনি কাঁহী-বাতি ধুই ঠাই-ঠুই সাৰিহে হলে কেতিয়াবা এসাঁজ খাবলৈ পাইছিল। তথাপি মেৰিয়াছ বিচলিত নহল। {{gap}}মেৰিয়াছে ঘৰ এৰি যোৱা তিনি বছৰ হল। এই তিনি বছৰেই বুঢ়া জিলনৰমেণ্ডৰ তিনটা যুগ হৈছিল। বুঢ়াই মেৰিয়াছক প্ৰতিমাৰ দৰে পূজা কৰিছিল। মেৰিয়াছ গুচি আহিবৰ দিনৰে পৰা বুঢ়াৰ হিয়া একেবাৰেই উদং হল। বুঢ়াই খঙত মেৰিয়াছৰ নামকো তেওঁৰ আগত উল্লেখ নকৰিবলৈ কৈছিল। পিছত যেতিয়া দেখিলে যে ভয়তে কোনেও বুঢ়াৰ আগত নাতিয়েকৰ নামকে নলয়, তেতিয়া বুঢ়াই মনে মনে অভিমান কৰিবলৈ ধৰিলে। বুঢ়াই বাটলৈ চাই ভাবি থাকে –“সি যদি উভতি আহে গোটাচেৰেক কানমলা দিম।” {{gap}}এই মেৰিয়াছৰ ঘৰটোৰ কাষৰ ঘৰতে থাকে জনদ্ৰেট পৰিয়াল। {{gap}}মেৰিয়াছে মানুহৰ লগ-সঙ্গ বৰ বেছি ভাল নেপাইছিল, দুই চাৰি বছা বছা মানুহৰ বাহিৰে মেৰিয়াছে বিশেষ দৰ্কাৰ নপৰিলে কাচিৎ হে আন মানুহৰ লগত কথা-বতৰাকে পাতিছিল। বাপেকৰ জীৱন চাণেকিৰেই মেৰিয়াছে জীৱন গঠন কৰিবলৈ ওলাল। যেয়ে বাপেকৰ বন্ধু বুলি চিনাকি দিছিল সেয়ে তেওঁৰ দেৱতা হৈ পৰিছিল। বাপেকৰ জীৱন-দাতা টেনাৰ্ডিয়েৰৰ নাম মেৰিয়াছৰ ওচৰত পৰম পৱিত্ৰ বস্তু। মেৰিয়াছে টেনাৰ্ডিয়েৰক বিচাৰি উলিয়াবলৈ দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে। টেনাৰ্ডিয়েৰক বিচাৰি উলিয়াবলৈ যদি মেৰিয়াছে তেওঁৰ এখন হাত বলি দিব লাগে, তালৈকো তেওঁ সাজু। টেনাৰ্ডিয়েৰক সহায় কৰিবলৈ যদি শৰীৰ কাটি তেজদিব লগা হয় মেৰিয়াছ তাতো কুণ্ঠিত নহব।<noinclude></noinclude> njwsabfax1gycxvozditpjhb9c8wcl7 104 92697 263777 253599 2026-10-24T10:55:32Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263777 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১২২|দীন-দুখী|}}</noinclude>টেনাৰ্ডিয়েৰক পূজা কৰাও মেৰিয়াছৰ এটা জীৱনৰ ব্ৰত হৈ পৰিল। {{gap}}১৮৩১ খৃষ্টাব্দত মেৰিয়াছৰ নাম ভাল প্ৰৱন্ধ লিখক বুলি কিতাপ খবৰ-কাগজ আদিৰ প্ৰকাশকসকলৰ ওচৰত জনাজাত হৈ পৰিল। তেতিয়াৰে পৰা মেৰিয়াছৰ অৱস্থাও ভাল হৈ আহিল। খোৱা-বোৱা পিন্ধা-উৰা সকলোতে মেৰিয়াছ আকৌ পৰিপাটি আটোম-টোকাৰি ডেকা। {{gap}}এই বছৰৰ মাজভাগতে এদিনা মেৰিয়াছৰ বুঢ়ী লিগিৰীজনী আহি মেৰিয়াছৰ আগত কলে –“বোপা! আমাৰ কাষতে যে এই জনদ্ৰেটৰ পৰিয়ালটো আছে, ইহঁত বৰ টোকোনা। ঘৰৰ ভেৰোণ দিব পৰা নাই, ঘৰ গিৰীয়ে ইহঁতক কাইলৈ ওলাই যাবলৈ কৈছে। বেছেৰীহঁতৰ দুখ দেখি বৰ বেজাৰ লাগে। আজি হেনো কেবা সাঁজো লঘোন। মেৰিয়াছৰ ঘৰ যদিও জনদ্ৰেটৰ ঘৰৰ একেবাৰেই লগালগি, মেৰিয়াছে জনদ্ৰেট পৰিয়ালৰ একোকে ভু নেপায়। কথাষাৰ শুনি মেৰিয়াছৰ মনত বৰ দুখ লাগিল। মেৰিয়াছে সুধিলে “ঘৰৰ ভেৰোণ কিমান দিব লাগে?” বুঢ়ীয়ে কলে “২• ফ্ৰাঁ”। মেৰিয়াছে পেৰা মেলি ধন উলিয়াই আনি বুঢ়ীৰ হাতত দি মাত লগালে, “হোৱাঁ, এই ২৫ ফ্ৰা সিহঁতক দি আহা কুৰি ফ্ৰা ঘৰৰ ভেৰোণ দি পাঁচ ফ্ৰাৰে সিহঁতে খোৱা-বোৱা কৰক। কোনে দিছে নকবা।” {{gap}}এই সময়তে লক্সেমবাৰ্গৰ আওহতীয়া কোণ এটাত দিনে এজন বয়সিয়াল মানুহে এটি পাটগাভৰু ছোৱালীৰে সৈতে আবেলি বেলিকা ফুৰিবলৈ ওলাই গৈ অকলশৰে বহি থকা মেৰিয়াছৰ চকুত পৰিল। মেৰিয়াছো লক্সেমবাৰ্গতে ফুৰিবলৈ যায়!মেৰিয়াছে ক্ৰমান্বয়ে এবছৰ এই মানুহ হালক লগ পাই আহিছে। ছোৱালীটিৰ বয়স বৰ বেছি ১৩ কি ১৪। গা-গাৰি নাই, দেখনো চকুত লগা নহয়। বুঢ়াৰ কাষতে বহি ছোৱালীটিয়ে হাঁহি-কিৰিলিয়াই অনৰ্গল কথা কৈ থাকে বুঢ়াই একেৰাহে তাইৰ ফালে চাই শুনি থাকে। বুঢ়াটিৰ কাপোৰ-কানি বৰ<noinclude></noinclude> sqzygfiihfbpzdunevrof8c1cefihsv 104 92705 263775 253607 2026-10-24T10:31:54Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263775 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১২৬|দীন-দুখী|}}</noinclude> মেৰিয়াছে ঠিক কৰিলে যে চাৰিওটা লিখক এটা মানুহ। কোন মানুহে এনে ভেশচন কৰি এই চিঠিকেখন লিখিলে, সেই বিষয়ে তেওঁ মূৰ ঘমাবৰ আৱশ্যক নেদেখি চিঠি কেখন মেজৰ ওপৰত পেলাই থৈ শুই পৰিল। যদিও শুই পৰিল, তথাপি এই লিখকৰ বিষম ৰহস্যই তেওঁক পূৰ্ণ অব্যাহতি দিব নোৱাৰিলে। {{gap}}পাছদিনা পুৱা ৭ বজাৰ সময়ত খোৱা বোৱা শেষ কৰি কামত লাগিছে, এনেতে দুৱাৰত টোকৰ মৰাৰ শব্দ তেওঁৰ কাণত পৰিল। {{gap}}মেৰিয়াছে ভাবিলে তেওঁৰ লিগিৰীয়ে কিবা বিচাৰি আহিছে। মাত দিলে —"সোমাই আহা, কি লাগে?" {{gap}}দুৱাৰ মেলখোৱাৰ লগে লগে এজনী হাড়ছাল ওলোৱা, শুকান খৰিডালৰ নিচিনা গাভৰু ছোৱালী কোঠাৰ ভিতৰ সোমাল। কাপোৰ- কানিৰ অৱস্থাই নাই, দেখিলেই ভয় লগা, অথচ চকুপানী ওলোৱা। মেৰিয়াছে মাত দিলে “কি লাগে?” ছোৱালীজনীয়ে কলে “আপোনাৰ নামে এখন চিঠি আছে, এয়া লক, মছিয়'ৰ মেৰিয়াছ!” {{gap}}মেৰিয়াছে চিঠিখন মেলি পঢ়িবলৈ ললে। চিঠিখনত লিখা আছিল— {{gap}}“দয়ালু যুবক— {{gap}}{{gap}}মোৰ ওপৰত আপোনাৰ অসীম দয়া। মোৰ এসময়ত ঘৰৰ ভেৰোণ আপুনি আদায় কৰি দিছে। আপোনাৰ মঙ্গল হক। পত্ৰবাহক মোৰ প্ৰথম কন্যা। মোৰ ভাৰ্য্যা শয্যাগত। আমি চাৰিটা প্ৰাণীৰ আজি দুসাজ এটুকুৰা ৰুটিও পেটত পৰা নাই। আপোনাৰ কৃপাভিক্ষা কৰিছোঁ। উপকাৰীৰ শলাগ জীৱনত নেপাহৰিম। ইতি {{Right|জনদ্ৰেট”}} {{gap}}যোৱা ৰাতিৰ চিঠিবিলাকৰ লিখকৰ হাতত আখৰৰ লগত এই চিঠিৰ হাতৰ আখৰৰ কোনো প্ৰভেদ নাই। চিঠিখন দেখা মাত্ৰকে এই পাঁচোখন চিঠি, পাঁচোটা গলপৰ পাঁচোটা নামৰ আৰু পাঁচোটা চহিৰ মালিক যে এজন মাত্ৰ মানুহ, তাক বুজিবলৈ মেৰিয়াছৰ<noinclude></noinclude> nrp21jdgfb95wn3ftny86tk5p4e3ikx 104 92764 263773 253692 2026-10-24T10:23:19Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263773 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৭৮|দীন-দুখী|}}</noinclude> মুখত দেখি বিঙিয়াই ৰণলৈ মাতি আহিছিল। মেৰিয়াছে ইপনিনৰ মুখখনৰ ফালে একেৰাহে চাই মাত দিলে—“তুমি ইয়ালৈ কিয় আহিছিলা ইপনিন! তুমি ইয়াত কি কৰিছা? তোমাৰ কি হৈছে?” “মই মৰিছে৷”। দুটা এটা এনেকুৱা কথা আছে যাৰ সঞ্জীৱনী শক্তিত ভগা হিয়া জোৰা খাই আহে। মেৰিয়াছে ইপ নিনৰ উত্তৰ শুনি চিঞৰি উঠিল— “কি তুমি আহত হৈছা? ববাঁ, মই তোমাক সৌ মদৰ দোকানখনলৈ লৈ গৈ খাডোখৰ বান্ধি-ছাটি দিওঁগৈ। ক'ত দুখ পালা?” এই বুলি মেৰিয়াছে ইপ নিনৰ গাৰ তলেদি তাৰ হাত এখন সুমুৱাই দি তাইক দাঙিবলৈ বিচাৰিলে। তাই বিকট ভাৱে চিঞৰি উঠিল। “দুখ-দুখ পালা? মই তোমাক হাত খনতহে ধৰিছিলো” তাই হাত খন দাঙি মেৰিয়াছক দেখুৱালে। হাতখনত এটা প্ৰকাণ্ড বিন্ধা। “হাতত কি হল?” “বিন্ধিলে।” “কিহে?” “গুলীয়ে”। “কেনেকৈ?” “সিহঁতৰ মানুহ এটাই তোমাৰ বুকলৈ গুলী টোৱাইছিল। ম‍ই তোমাৰ বুকত গুলী লাগে বুলি হাতখনেৰে বন্দুকৰ নলাটো থাপমাৰি ধৰিলোঁ; গুলী মোৰ হাতেদি সৰকি গ'ল।” “এনে বলিয়ালি কৰিবলৈ তোমাক কিহে পাইছিল? তুমি বলিয়া। বাৰু, এতিয়া তোমাক লৈ যাওঁ, দৰব জাতি দি হাতখন বান্ধি দিওঁ গৈ।” “গুলী হাতেদি ওলাই বুকৱেদি সৰকি গৈছে। এতিয়া পতি কৰিলে কি হব? মোক ইয়াৰ পৰা নিনিবা। ডাক্তৰে যি কৰিব, ইচ্ছা কৰিলে তুমি মোক তাতকৈ বেচি সুখী কৰিব পাৰিবা। কৰিবানে তুমি? হাঁ, বহাচোন মোৰ ওচৰতে।” মেৰিয়াছ বহি পৰিল। তাই মেৰিয়াছৰ কোলাত মূৰটি তুলি দিলে। মেৰিয়াছৰ ফালে নোচোৱাকৈয়ে তাই কবলৈ ধৰিলে “কেনে কোমল! কেনে ভাল! এতিয়া মই অকণো দুখ পোৱা নাই, কতো অকণো বিযোৱা নাই।” তাই আবেগত' মাজে মাজে বহিবলৈ বিচাৰিলে। কিন্তু মৰণে তাইক দুৰ্ব্বল কৰি আনিলে। কণ্ঠস্বৰ ক্ষীণ হৈ আহিল। মাজে মাজে একো-একোবাৰ হঠাৎ একেবাৰে বন্ধ হৈ পৰিছিল<noinclude></noinclude> o7sqt6wkiesnjcjsr5n72k799nhro2n 104 92769 263771 253697 2026-10-24T10:19:08Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263771 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|১৮৩}}</noinclude> এটি জীৱনসৰ্ব্বস্ব প্ৰিয় বস্তুৰ হানি মানুহৰ চৰম অগ্নি-পৰীক্ষা। কজেট ভেলজৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ সম্বল। কজেট যে ভেলজ ক এৰি যাবলৈ লাল! গভীৰ চিন্তা ভাবনাৰ মাজত মানুহৰ এনে কিছুমান শাৰীৰিক পৰিচালনা হয়, যিবোৰ কথা মানুহজনে একো তত ধৰিব নোৱাৰে। ভেলজঁ ই এই চিন্তা ভাবনাৰ মাজতে কব নোৱাৰাকৈয়ে যন্ত্ৰ চালিতৰ দৰে ঘৰৰ বাহিৰ হল আৰু অলপ সময়ৰ ভিতৰতে আহি তেওঁ জপনা মুখত থকা বেঞ্চখনৰ ওপৰত বহি পৰিল। ভেলজঁই তাত এইদৰে কিমান পৰ বহি আছিল কব নোৱাৰে। তেতিয়া বাট পদূলিত এটি প্ৰাণীও দেখিবলৈ নাই। {{gap}}ভেলজঁ বহি থকা অৱস্থাত কোনো মানুহে দেখা পোৱা হলেও কোনেও মানুহ বুলি চিনি নেপালেহেঁতেন। ভেলজঁ অলৰ অচৰ হৈ বেঞ্চ- খনৰ ওপৰত এটা প্ৰস্তৰ মূৰ্ত্তিৰ দৰে বহি আছিল। কাষৰৰ চেণ্ট-পলৰ গীৰ্জ্জাৰ ঘৰিত টং টং কৰে ১১ বাজিল। দূৰতে থাকি থাকি যুদ্ধৰ কামানে গুৰুম্ গুৰুম্ শব্দ কৰি নৈশ নিস্তব্ধতা ভেদি টোপনিত অচেতন হৈ থকা মানুহকে৷ চকখুৱাই তুলিলে। ভেলজঁৰ হলে সাৰ-সুৰ নহল। এনেতে এটি লৰা আহি গছ-বন্তিৰ চিকিমিকি পোহৰত ঘৰৰ গাত থকা নম্বৰবোৰ জুমি-জামি চাবলৈ ধৰিলে। লৰাটো ফোপাই জোপাই আহিছিল। লৰাটো ভেলজঁৰ কাষেদি পাৰ হৈ যাওঁতে তাৰ ঘনাই ঘনাই লোৱা উশাহ-নিশাহত ভেলজঁৰ চেতনা আহিল। তেওঁ লাহেকৈ মূৰ দাঙি লৰাটোৰ ফালে চাই পঠিয়ালে। লৰাটোক ঘৰৰ নম্বৰ বিচাৰি ফুৰা দেখি ভেলজঁই তাক ‘কি বিচাৰিছা' বুলি সোধাৰ লোভ সামৰিব নোৱাৰিলে, কিহবাই তেওঁক বলেৰে কোৱাই দিলে “ তোমাক কি লাগে?” লৰাটো গেভ’ৰক। “তোমাক কি লাগে?” “একো নেলাগে আপুনি এইফালেই থাকে নে কি? “থাকো। কেলেই?” “সাত নম্বৰ ঘৰ কোনটো?” “কি সাত নম্বৰ ঘৰ?” কথাষাৰ শুনি গেভৰকৰ থোতা-মোজা লাগিল। জানোচা সি কব নলগা ভিতৰুৱা কথা সোপাকে কৈ দিলে। প্ৰত্যুৎপন্নমতি ভেলজঁই তৎক্ষণাত প্ৰশ্ন কৰিলে “তুমি<noinclude></noinclude> lo8irkeriz3gahyun0ds6pf6lv5m95p 104 92770 263778 253698 2026-10-24T11:02:33Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263778 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৮৪|দীন-দুখী|}}</noinclude> এখন চিঠি লৈ আহিছা নহয়নে? ম‍ই চিঠিখনলৈকে ৰৈ আছোঁ।” “তোমালৈ? তুমি পুৰুষ হে।” “চিঠিখন মেড, মঞ্জেল কজেটলৈ নহয়নে?” “কজেট? হব পায়।” “তেনেহলে চিঠিখন মোৰ হাতত দিয়া।” “ তেনে তুমি ম‍ই যুদ্ধৰপৰা আহিছে৷ বুলি গম পাইছা”? “কেলেই নেপাম”। গেভৰ'কে চিঠিখন উলিয়াই ভেলজঁৰ হাতত দি কলে “তোমাক দেখোতে সাধু মানুহ যেন লাগিছে। বাৰু মই যাওঁহে।” গেভৰক নেদেখা হবলৈ পাওঁতে কি নৌপাওঁতেই ভেলজঁই চিঠিখন পঢ়ি পেলালে। চিঠিখনৰ এফাকি কথাই ভেলজঁক এক অপূৰ্ব্ব শান্তি দান কৰিলে; ভেলজঁই যেন স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলালে। “মই মৰিবলৈ ওলাইছে৷ যেতিয়া তুমি চিঠিখন পাবা” ঘনে ঘনে ভেলজঁৰ চকুত স্পষ্টৰ পাছত আৰু স্পষ্ট হৈ জিলিকি উঠিল। ভেলজৰ মনত কিবা এটা নজনাবিধৰ আনন্দই লুকা-ভূমুকা কৰিবলৈ ধৰিলে। যিটো মানুহে কজেটক তেওঁৰ বুকৰপৰা আজুৰি এৰুৱাই নিবলৈ বিচাৰিছিল সি মৰিবলৈ ওলাইছে। কজেট তেনেহলে তেওঁৰ একচেতীয়া সম্পত্তি হৈ থাকিব। ভেলজঁৰ চকুৰ আগত আকৌ এখনি সুন্দৰ সুখৰ ভৱিষ্যত মুকলি হল। তাত আপদ নাই, বিপদ নাই; আছে কেৱল কজেটৰ হাঁহি ভৰা মুখ আৰু ভেলজঁৰ বিমল আনন্দৰ দুকূলডকা ঢৌ। ভেলজঁই ঘৰৰ ফালে খোজ ললে। ভেলজঁ ভিতৰ সোমাইছে, মাথোন এনেতে কাণত পৰিল বৰতোপৰ শব্দ – গুৰুম্ গুৰুম্ গ্ৰাম! ভেলজঁ থিয় হৈ ৰৈ থাকিল। কিবা এটা সুঁৱৰি তেওঁৰ শৰীৰ শিয়ৰি উঠিল। এঘণ্টাৰ পাছতে এজন বয়সিয়াল মানুহক নেশ্যনেল গাৰ্ডৰ পোছাক পিন্ধি হাতত বন্দুক লৈ ৰু দি হোম আৰ্ম্মৰপৰা ওলাই অহা দেখা গ'ল। তেওঁৰ সাজ কাপোৰ দেখি বুজিব পাৰি যে তেওঁ যুদ্ধ ক্ষেত্ৰলৈ ওলাইছে? মানুহজন ঘৰৰ বাহিৰ ওলায়ে বেগাবেগিকৈ যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ ফালে খোজ লসে। মানুহজন জঁ ভেলজঁ। এই মাজ নিশা তেওঁ যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ গল কিয়? {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> c9v227jd5nomcdcc9m46n2hmlfznntj 263779 263778 2026-10-24T11:04:01Z নৰুনা বৰুৱা 4110 263779 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৮৪|দীন-দুখী|}}</noinclude> এখন চিঠি লৈ আহিছা নহয়নে? ম‍ই চিঠিখনলৈকে ৰৈ আছোঁ।” “তোমালৈ? তুমি পুৰুষ হে।” “চিঠিখন মেড্‌মজেল কজেটলৈ নহয়নে?” “কজেট? হব পায়।” “তেনেহলে চিঠিখন মোৰ হাতত দিয়া।” “ তেনে তুমি ম‍ই যুদ্ধৰপৰা আহিছে৷ বুলি গম পাইছা”? “কেলেই নেপাম”। গেভৰ'কে চিঠিখন উলিয়াই ভেলজঁৰ হাতত দি কলে “তোমাক দেখোতে সাধু মানুহ যেন লাগিছে। বাৰু মই যাওঁহে।” গেভৰক নেদেখা হবলৈ পাওঁতে কি নৌপাওঁতেই ভেলজঁই চিঠিখন পঢ়ি পেলালে। চিঠিখনৰ এফাকি কথাই ভেলজঁক এক অপূৰ্ব্ব শান্তি দান কৰিলে; ভেলজঁই যেন স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলালে। “মই মৰিবলৈ ওলাইছে৷ যেতিয়া তুমি চিঠিখন পাবা” ঘনে ঘনে ভেলজঁৰ চকুত স্পষ্টৰ পাছত আৰু স্পষ্ট হৈ জিলিকি উঠিল। ভেলজঁৰ মনত কিবা এটা নজনাবিধৰ আনন্দই লুকা-ভূমুকা কৰিবলৈ ধৰিলে। যিটো মানুহে কজেটক তেওঁৰ বুকৰপৰা আজুৰি এৰুৱাই নিবলৈ বিচাৰিছিল সি মৰিবলৈ ওলাইছে। কজেট তেনেহলে তেওঁৰ একচেতীয়া সম্পত্তি হৈ থাকিব। ভেলজঁৰ চকুৰ আগত আকৌ এখনি সুন্দৰ সুখৰ ভৱিষ্যত মুকলি হল। তাত আপদ নাই, বিপদ নাই; আছে কেৱল কজেটৰ হাঁহি ভৰা মুখ আৰু ভেলজঁৰ বিমল আনন্দৰ দুকূলডকা ঢৌ। ভেলজঁই ঘৰৰ ফালে খোজ ললে। ভেলজঁ ভিতৰ সোমাইছে, মাথোন এনেতে কাণত পৰিল বৰতোপৰ শব্দ – গুৰুম্ গুৰুম্ গ্ৰাম! ভেলজঁ থিয় হৈ ৰৈ থাকিল। কিবা এটা সুঁৱৰি তেওঁৰ শৰীৰ শিয়ৰি উঠিল। এঘণ্টাৰ পাছতে এজন বয়সিয়াল মানুহক নেশ্যনেল গাৰ্ডৰ পোছাক পিন্ধি হাতত বন্দুক লৈ ৰু দি হোম আৰ্ম্মৰপৰা ওলাই অহা দেখা গ'ল। তেওঁৰ সাজ কাপোৰ দেখি বুজিব পাৰি যে তেওঁ যুদ্ধ ক্ষেত্ৰলৈ ওলাইছে? মানুহজন ঘৰৰ বাহিৰ ওলায়ে বেগাবেগিকৈ যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ ফালে খোজ লসে। মানুহজন জঁ ভেলজঁ। এই মাজ নিশা তেওঁ যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ গল কিয়? {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> sg2gaa91jg0uqfqc0suvh82qrjkbge9 104 92781 263768 253709 2026-10-24T10:11:52Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263768 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh|১৯৫|দীন-দুখী|}}</noinclude> তাকে কৰিবা।” জাভেয়াৰে অলপমান পৰ তলকা মাৰি থাকি গাড়োৱানক হুকুম দিলে— “৭নং ৰু দি লা হোম আৰ্ম্ম।” গাড়ী ভেলজৰ ঘৰমুৱা হল। দুই জন আকৌ নিমাত আৰু চিন্তান্বিত ভেলজ ই ভাবিছিল—ঘৰলৈ গৈ তেওঁ কি কৰিব। যি কাম আৰম্ভ কৰিছিল তাক তেওঁ শেষ কৰি আহিব। কজেটক মেৰিয়াছৰ বাতৰি দিব, কজেটৰ কাৰণে তেওঁৰ আৰু যি কৰিব লগীয়া আছে তাক সমাধা কৰিব। জাভেয়াৰে কি ভাবিছিল? জাভেয়াৰে কি ভাবিছিল জাভেয়াৰে নিজেই নেজানে। গাড়ী-আহি ভেলজৰ ঘৰৰ আগত থিয় হল। জাভেয়াৰ ভেলজ দুয়ো গাড়ীৰপৰা নামি গল। জাভিয়াৰে গাড়ীৰপৰা নামিয়ে গাড়োৱানক সুধিলে—“তোৰ কেৰেয়া কিমান হল?” “ইন্সপেক্টৰ ডাঙৰীয়া! ৭ ঘণ্টা ১৫ মিনিটৰ গাড়ী কেৰেয়া, তাৰ উপৰি সেই মৰা মানুহ জনৰ তেজ লাগি মোৰ গাড়ীৰ দলিচাখন নষ্ট হৈ গৈছে।” “মুঠতে তোক এতিয়া কি লাগে? " ৮০ ফ্ৰাঁ।" জাভেয়াৰে জেপৰপৰা ৪টা নেপলিয়ান মোহৰ উলিয়াই গাড়োৱানটোৰ হাতত দি তাক বিদায় দিলে। গাড়োৱানে ছেলাম দি নিমিষতে গাড়ী লৈ তাৰপৰা আঁতৰ হৈ পৰিল। গাড়ী-যোৱা দেখি ভেলজ ই ভাবিলে তেওঁক ইন্সপেক্টৰে থানালৈ খোজ কঢ়াই নিবৰ মন কৰিছে। জঁ ভেলজঁই ঘৰৰ কাষ চাপি দুৱাৰত ঢকিয়াবলৈ ধৰিলে। দাৰোৱান আহি দুৱাৰ মেলি দিলে। ভেলজ ভিতৰ সোমাব খুজিয়ে উভতি জাভেয়াৰৰ মুখৰ ফালে চাই পঠিয়ালে। মনৰ ভাব যদি অবিশ্বাস কৰে, জাভেয়াৰেও তেওঁৰ লগে লগে ভিতৰলৈ সোমাই আহিব পাৰে! ভেলজঁৰ চাৱনৰ অৰ্থ বুজি জাভেয়াৰ উত্তৰ দিলে “তই সোমাই যা, ম‍ই ভিতৰ নোসোমাওঁ; ইয়াতে ৰৈ থাকিম।” ভেলজঁ আচৰিত হল। কাৰণ আছামীক এনেভাৱে এৰি দিয়া জাভেয়াৰৰ পক্ষে সম্পূৰ্ণ নতুন ঘটনা। ভেলজঁই ভাবি ভাবি ভিতৰ সোমাল। অলপ গৈয়ে ভাগৰ মাৰিবলৈকে নে নাই কিবা এটা ভাবিবলৈকে, অলপ ৰৈ পৰিল। " খিড়িকীয়েদি মুখ উলিয়াই বাহিৰৰ ফালে চাই পঠিয়ালে<noinclude></noinclude> b7jhb2s7o2dswnu2vj5n1xfoe7a0phc 104 92791 263769 253720 2026-10-24T10:13:49Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263769 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|২০৫}}</noinclude> জঁ ভেলজঁ। তেওঁৰ গাত এটি সুন্দৰ কলা সাজ। বুঢ়া ভিতৰ সোমোৱাৰ লগে লগে দাবোৱানটোৱে ফুচফুচাই ঘৈণীয়েকক কলে –“মানুহজন দেখা দেখা যেন লাগিছে অ”। বুঢ়াৰ কাষলতিৰ তলত এটা কাগজৰ টোপোলা। জিল্ নৰমেণ্ডৰ জীয়েকে লিগিৰীক সুধিলে— “এই মানুহজনে সদায় কালতিৰ তলত কিতাপ লৈ ফুৰাই নে কি?” এই মহিলাগৰাকীয়ে কিতাপ সমূলঞ্চে ভাল নেপায়। জীয়েকৰ কথা শুনি বুঢ়া পিতাকে মাত লগালে—“ তেওঁ সাধু মানুহ, হাতৰপৰা কিতাপ পুথি নেৰেই। কোনো দোষৰ কথা নহয়। এইটো সন্ত - সাধুসকলৰ ৰীতি।” বুঢ়াই ফকল্‌ভেল্টক অভিবাদন কৰি মাত দিলে “মছি অ’ৰ ট্ৰাঞ্চলেভেল্ট” বুঢ়াই ফকল্‌ভেল্টক পাহৰি ট্ৰাঞ্চ লেভেল্ট বোলা নাছিল, সৰু মানুহৰ নাম মনত নৰখা যেন দেখুওৱাটো ডাঙৰ মানুহৰ এটা ধুন! “মছিঅ'ৰ ট্ৰাঞ্চলেভেল্ট মই মোৰ নাতি মছিঅ'ৰ লা বেৰণ মেৰিয়াছ পন্টমাৰ্ছিৰ কাৰণে আপোনাৰ এই মহিলা গৰাকীৰ পাণি প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ।” ফকলভেল্টে সন্মতি জনাই মূৰ দোৱালে। সমাগত মণ্ডলীৰ অন্তৰৰ নিভৃত কোণত মিলন সঙ্গীত পঞ্চমত বাজি উঠিল। বুঢ়া জিল নৰমেণ্ডে তেওঁৰ হাত দুখন দাঙি কজেট আৰু মেৰিয়াছক আশীৰ্ব্বাদ কৰি কলে “এতিয়া তোমালোকে পৰস্পৰ্ক পূজা কৰিবলৈ অনুমতি পালা।” বুঢ়াই কথাষাৰ দোহাৰিবৰ আৱশ্যক নহল। খন্তেকৰ ভিতৰতে মিলন-যাগত প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাই মান-অভিমান, বেজাৰ-আনন্দৰ পূৰ্ণাহুতি দিবলৈ ধৰিলে। এই হোমৰ পূত গন্ধ, প্ৰেমিক প্ৰেমিকাৰ বাহিৰে আনে অনুভৱ কৰা টান। কজেটে মুখত ঊষাৰ ৰাঙলি হাঁহি লৈ অভিমানৰ সুৰেৰে মেৰিয়াছক সম্বোধন কৰিলে—“তোমাক এইদৰে যুজ কৰিবলৈ কিহে পাইছিল? এই চাৰি মাহ তোমাক দেখা নাই। তোমাৰ এনেদৰে যুজলৈ যোৱা বৰ অন্যায়। তুমি বৰ দুষ্ট! ম‍ইনো বাৰু তোমাক কি কৰিছিলোঁ।?” মেৰিয়াছে চকুত বিজুলী লৈ নিমাত হৈ বহি থাকিল। জিল নৰমেণ্ডে এই চাকৈ চাকোৱা হালিৰ আনন্দ দেখি ৰঙত আপোন পাহৰা হৈ<noinclude></noinclude> iadol0kggbs2xf5ti3981o8bx18bk6s 263770 263769 2026-10-24T10:14:45Z নৰুনা বৰুৱা 4110 263770 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|২০৫}}</noinclude> জঁ ভেলজঁ। তেওঁৰ গাত এটি সুন্দৰ কলা সাজ। বুঢ়া ভিতৰ সোমোৱাৰ লগে লগে দাবোৱানটোৱে ফুচফুচাই ঘৈণীয়েকক কলে –“মানুহজন দেখা দেখা যেন লাগিছে অ”। বুঢ়াৰ কাষলতিৰ তলত এটা কাগজৰ টোপোলা। জিল্ নৰমেণ্ডৰ জীয়েকে লিগিৰীক সুধিলে— “এই মানুহজনে সদায় কালতিৰ তলত কিতাপ লৈ ফুৰাই নে কি?” এই মহিলাগৰাকীয়ে কিতাপ সমূলঞ্চে ভাল নেপায়। জীয়েকৰ কথা শুনি বুঢ়া পিতাকে মাত লগালে—“ তেওঁ সাধু মানুহ, হাতৰপৰা কিতাপ পুথি নেৰেই। কোনো দোষৰ কথা নহয়। এইটো সন্ত - সাধুসকলৰ ৰীতি।” বুঢ়াই ফকল্‌ভেল্টক অভিবাদন কৰি মাত দিলে “মছি অ’ৰ ট্ৰাঞ্চলেভেল্ট” বুঢ়াই ফকল্‌ভেল্টক পাহৰি ট্ৰাঞ্চ লেভেল্ট বোলা নাছিল, সৰু মানুহৰ নাম মনত নৰখা যেন দেখুওৱাটো ডাঙৰ মানুহৰ এটা ধুন! “মছিঅ'ৰ ট্ৰাঞ্চলেভেল্ট মই মোৰ নাতি মছিঅ'ৰ লা বেৰণ মেৰিয়াছ পন্টমাৰ্ছিৰ কাৰণে আপোনাৰ এই মহিলা গৰাকীৰ পাণি প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ।” ফকলভেল্টে সন্মতি জনাই মূৰ দোৱালে। সমাগত মণ্ডলীৰ অন্তৰৰ নিভৃত কোণত মিলন সঙ্গীত পঞ্চমত বাজি উঠিল। বুঢ়া জিল নৰমেণ্ডে তেওঁৰ হাত দুখন দাঙি কজেট আৰু মেৰিয়াছক আশীৰ্ব্বাদ কৰি কলে “এতিয়া তোমালোকে পৰস্পৰ্ক পূজা কৰিবলৈ অনুমতি পালা।” বুঢ়াই কথাষাৰ দোহাৰিবৰ আৱশ্যক নহল। খন্তেকৰ ভিতৰতে মিলন-যাগত প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাই মান-অভিমান, বেজাৰ-আনন্দৰ পূৰ্ণাহুতি দিবলৈ ধৰিলে। এই হোমৰ পূত গন্ধ, প্ৰেমিক প্ৰেমিকাৰ বাহিৰে আনে অনুভৱ কৰা টান। {{Gap}}কজেটে মুখত ঊষাৰ ৰাঙলি হাঁহি লৈ অভিমানৰ সুৰেৰে মেৰিয়াছক সম্বোধন কৰিলে—“তোমাক এইদৰে যুজ কৰিবলৈ কিহে পাইছিল? এই চাৰি মাহ তোমাক দেখা নাই। তোমাৰ এনেদৰে যুজলৈ যোৱা বৰ অন্যায়। তুমি বৰ দুষ্ট! ম‍ইনো বাৰু তোমাক কি কৰিছিলোঁ।?” মেৰিয়াছে চকুত বিজুলী লৈ নিমাত হৈ বহি থাকিল। জিল নৰমেণ্ডে এই চাকৈ চাকোৱা হালিৰ আনন্দ দেখি ৰঙত আপোন পাহৰা হৈ<noinclude></noinclude> hamdi4mt1g8209owlvny8w5fswaze2h 104 92792 263780 253721 2026-10-24T11:13:49Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263780 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২০৬|দীন-দুখী|}}</noinclude> জীয়েকক কলে “চা, চা; সিহঁতৰ মনত কিমান আনন্দ!”আল্টজিল নৰমেণ্ডে অতদিনৰ মূৰত এই অন্ধকাৰ গৃহত আশা-আনন্দৰ পোহৰ দেখি ভেবা লাগি চাই আছিল। প্ৰেমৰ বিজয় দুন্দুভিয়ে ৫৭ বছৰ বয়সীয়া বুঢ়ীৰ কাণ তাল মাৰি ধৰিছিল, বুঢ়াৰ কথা কাণত নোসোমাল। আনন্দত মতলীয়া বুঢ়াই কৈ গল —“কজেট দীপ লিপ সুন্দবী। এই এধানিমান ছোৱালীটীক বেৰনেছ, কৰি তাইৰ ৰূপৰ অপমান কৰা হৈছে। তাই হব লাগিছিল ৰাজৰাণী। কি ৰূপহ চকুৰ চেলাউৰি যুৰি! সোণহঁত, তোমালোকে এইদৰে দিক্‌বিদিগ পাহৰি ইটিয়ে সিটিক ভাল পোৱা। প্ৰেমত নিৰ্ব্বোধ হৈ পৰা; আন সকলো পাহাৰ থোৱা। প্ৰেম মানুহৰ চকুত মূৰ্খালি, কিন্তু ঈশ্বৰৰ চকুত চৰম জ্ঞান। কি দুখৰ কথা! মোৰ সৰহ ভাগ সম্পত্তি মই দান-দক্ষিণাত উৰাই দিলোঁ। মই মৰিলে তহঁতলৈ বেচি একো থৈ যাব নোৱাৰিম; বৰ দুখ থাকি যাব।” এনেতে এটি ধীৰ গম্ভীৰ কণ্ঠস্বৰ শুনা গল—“মাড্‌মজেল ফেকলভেন্ট ছশ হেজাৰ ফ্ৰাঁৰ অধিকাৰিণী।”সকলোৱে অবাক হৈ চাই পঠিয়ালে। কথাষাৰ জঁ ভেলজঁৰ। ইমান পৰ তেওঁ নিমাত হৈ এই সুখী মানৱ দুটিৰ ফালে অনিমিষ নেত্ৰেৰে চাই বিভোৰ হৈ বহি আছিল। বুঢ়া জিল নৰমেণ্ডে আচৰিত হৈ মাত দিলে—“ছ শ হেজাৰ ফ্ৰাঁ।” ভেলজঁই কাষলতিৰ তলৰ পৰা কাগজৰ টোপোলাটো উলিয়াই মেজৰ ওপৰত থলে। এই টোপোলাটোকে আন্ট জিলনৰ মেণ্ডে কিতাপ বুলি ভাবিছিল। কাগজৰ টোপোলাটো মোকলাই ভেলজঁই কিছুমান নোট উলিয়াই লেখিবলৈ ধৰিলে। জিল্‌ নৰমেণ্ডে হাঁহি হাঁহি কবলৈ ধৰিলে— “এইটো দেখোন বৰ ডাঙৰ কিতাপ! ” জঁ ভেলজঁই ছপাথিয়ৰ বিচাৰৰ পাছত জেলৰপৰা পলাই আহি তেওঁ মছিঅৰ মেলেন হৈ উপাৰ্জন কৰা ছশ হেজাৰ ফ্ৰাঁ ধন বেঙ্কৰ পৰা উলিয়াই আনিছিল। সেই ধনখিনি আকৌ পুলিচৰ হাতত ধৰা পৰি জেললৈ যোৱাৰ সম্ভাৱনা দেখি ম’ফেয়াৰ মেল'ৰ হাবিত পুতি থৈ দিছিল। আকৌ পুলিচৰ হাতত ধৰা পৰি তেওঁ কিছুমান দিন জেল<noinclude></noinclude> 8eje1mt1iuahb23e395pubhex1q7hch 104 92793 263781 253722 2026-10-24T11:17:18Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263781 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|২০৭}}</noinclude> খটাৰ পাছত জাহাজৰপৰা সাগৰত জপিয়াই পৰি পলাই আহিবৰে পৰা ধনখিনি সদায় কাষলতি তলতে লৈ ফুৰিছিল। সেই ধনেই এতিয়া কজেটৰ যৌতুক সম্পত্তি। বিয়াৰ দিন ঠিক্‌ হল। ডাক্তৰে ফেব্ৰুৱাৰী মাহত মেৰিয়াছক বিয়া কৰিবলৈ অনুমতি দিলে। এতিয়া ডিছেম্বৰ। আৰু দুমাহ বাকী। সুখৰ দিন আহে আৰু যায়। মেৰিয়াছ-কজেটে সময়ৰ একো ততকে ধৰিব নোৱাৰিলে। সিহঁতে অকল মাথোন বুজিলে সিহঁত দিনক দিনে স্বৰ্গৰ ফাললৈ উঠি যাবলৈ ধৰিছে। এই অভাৱনীয় পৰিবৰ্ত্তনত সিহঁত বিমুগ্ধ নোহোৱা হলে স্তম্ভিত হৈ পৰিলেহেতেন। মাজে মাজে মেবিয়াছে কজেটক সোধে, — “কজেট, তুমি কিবা তত ধৰিব পাৰিছানে? ” কজেটে চমুকৈ উত্তৰ দিয়ে—“ঈশ্বৰৰ কৰুণা!” কজেটৰ বিয়াৰ কাৰণে ভেলজঁই এটা এটাকৈ সকলো কাৰ্য্য সুকলমে সমাধা কৰি পেলালে। নিজে এসময়ত মেয়ৰৰ কাম কৰি আহিছে। আইন-কানুন তেওঁৰ সকলো জনা আছিল। অজ্ঞাত-কুলশীল। কজেটৰে সৈতে ফ্ৰাঞ্চৰ পূৰণিকলীয়া সম্ভ্ৰান্ত বংশৰ মেৰিয়াছৰ বিয়া দিবলৈ আইনৰ চকুত যত যি দোষ হব পাৰে সকলোখিনি তেওঁ নিৰ্ব্বিঘ্নে আঁতৰ কৰিলে। ক'তো অকণো আসোঁৱাহ নথকাকৈ সকলো কাম নিষ্পত্তি কৰি দিলে। কজেটৰ সঁচা পৰিচয় দিলে আইনমতে এই বিয়া সিদ্ধ নহব পাৰে। এই কাৰণে তেওঁ কজেটক নিজৰ ছোৱালী বুলি চিনাকি নিদি তেওঁৰ ককায়েক কন্‌ভেণ্টৰ মালী ফকল্‌ভেণ্টৰ ছোৱালী বুলি চিনাকি দিলে। তাইৰ বৰ্ত্তমান মাক বাপেক কেও নাই। এই বংশটোৰ এতিয়া আন কোনো নাই, তেওঁ আৰু কজেট মাথোন বাকী। কনভেন্টৰ ভগ্নী- মণ্ডলীয়ে এই বিষয় সাক্ষী দিলে। কজেটৰ যৌতুক ধনখিনি কোনো এজন মৃত আত্মীয়ই কজেটৰ কাৰণে থৈ যোৱা বুলি কৈ সকলোৰে সংশয় ছেদ কৰি পেলালে। ভাবিবৰ কাৰো মনত অকণো ছা নেথাকিল। কজেটে শুনিলে তাই যিটি-বুঢ়াক অতদিনে ‘পিতা” বুলি আহিছে সেই বুঢ়া তাইৰ প্ৰকৃত পিতাক নহয়। এই কথাষাৰে আন<noinclude></noinclude> lqtviot3rh305au3g5tu0um1gafeavl 263783 263781 2026-10-24T11:18:46Z নৰুনা বৰুৱা 4110 263783 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|২০৭}}</noinclude> খটাৰ পাছত জাহাজৰপৰা সাগৰত জপিয়াই পৰি পলাই আহিবৰে পৰা ধনখিনি সদায় কাষলতি তলতে লৈ ফুৰিছিল। সেই ধনেই এতিয়া কজেটৰ যৌতুক সম্পত্তি। বিয়াৰ দিন ঠিক্‌ হল। ডাক্তৰে ফেব্ৰুৱাৰী মাহত মেৰিয়াছক বিয়া কৰিবলৈ অনুমতি দিলে। এতিয়া ডিছেম্বৰ। আৰু দুমাহ বাকী। সুখৰ দিন আহে আৰু যায়। মেৰিয়াছ-কজেটে সময়ৰ একো ততকে ধৰিব নোৱাৰিলে। সিহঁতে অকল মাথোন বুজিলে সিহঁত দিনক দিনে স্বৰ্গৰ ফাললৈ উঠি যাবলৈ ধৰিছে। এই অভাৱনীয় পৰিবৰ্ত্তনত সিহঁত বিমুগ্ধ নোহোৱা হলে স্তম্ভিত হৈ পৰিলেহেতেন। মাজে মাজে মেৰিয়াছে কজেটক সোধে, — “কজেট, তুমি কিবা তত ধৰিব পাৰিছানে? ” কজেটে চমুকৈ উত্তৰ দিয়ে—“ঈশ্বৰৰ কৰুণা!” কজেটৰ বিয়াৰ কাৰণে ভেলজঁই এটা এটাকৈ সকলো কাৰ্য্য সুকলমে সমাধা কৰি পেলালে। নিজে এসময়ত মেয়ৰৰ কাম কৰি আহিছে। আইন-কানুন তেওঁৰ সকলো জনা আছিল। অজ্ঞাত-কুলশীল। কজেটৰে সৈতে ফ্ৰান্সৰ পূৰণিকলীয়া সম্ভ্ৰান্ত বংশৰ মেৰিয়াছৰ বিয়া দিবলৈ আইনৰ চকুত যত যি দোষ হব পাৰে সকলোখিনি তেওঁ নিৰ্ব্বিঘ্নে আঁতৰ কৰিলে। ক'তো অকণো আসোঁৱাহ নথকাকৈ সকলো কাম নিষ্পত্তি কৰি দিলে। কজেটৰ সঁচা পৰিচয় দিলে আইনমতে এই বিয়া সিদ্ধ নহব পাৰে। এই কাৰণে তেওঁ কজেটক নিজৰ ছোৱালী বুলি চিনাকি নিদি তেওঁৰ ককায়েক কন্‌ভেণ্টৰ মালী ফকল্‌ভেণ্টৰ ছোৱালী বুলি চিনাকি দিলে। তাইৰ বৰ্ত্তমান মাক বাপেক কেও নাই। এই বংশটোৰ এতিয়া আন কোনো নাই, তেওঁ আৰু কজেট মাথোন বাকী। কনভেন্টৰ ভগ্নী- মণ্ডলীয়ে এই বিষয় সাক্ষী দিলে। কজেটৰ যৌতুক ধনখিনি কোনো এজন মৃত আত্মীয়ই কজেটৰ কাৰণে থৈ যোৱা বুলি কৈ সকলোৰে সংশয় ছেদ কৰি পেলালে। ভাবিবৰ কাৰো মনত অকণো ছা নেথাকিল। কজেটে শুনিলে তাই যিটি-বুঢ়াক অতদিনে ‘পিতা” বুলি আহিছে সেই বুঢ়া তাইৰ প্ৰকৃত পিতাক নহয়। এই কথাষাৰে আন<noinclude></noinclude> qxa7bgjpushsw7hvlsr4hlc9bghfq05 104 92814 263767 253744 2026-10-24T09:24:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263767 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২২৮|দীন-দুখী|}}</noinclude> চেচাঁ পৰি আহিল। তথাপি তাইৰ স্নেহ-প্ৰীতি শ্ৰদ্ধা-ভক্তি অকণো হ্ৰাস হোৱা নাই। এদিন তাই কথাত কথা ওলাই কলে “তুমি মোৰ পিতা আছিলা। পাছত পিতা গুচি দদাইদেউ হলা। তাৰ পাছত দদাইদেৱো নোহোৱা হলা। হলাগৈ মছিঅ'ৰ ফকলভেন্ট— এতিয়া৷ আকৌ হৈছা জঁ। তুমিনো তেনে কি? মই এইবোৰ ভাল নেপাওঁ। তোমাক ইমান ভাল বুলি নজনাহেতেন মোৰ তোমালৈ ভয় লাগিলহেতেন।” ভেলজঁই একো উত্তৰ নিদিলে। আকৌ এদিন কথা কওঁতে হঠাৎ কজেটে ভেলজঁক “পিতা” বুলিলে। “পিতা” সম্বোধন শুনি ভেলজৰ হিয়া নাচি উঠিল; কিন্তু তেওঁ মাত দিলে, “জঁ বোলা!” কজেটে ঢেক্‌ ঢেক্‌ কৰে হাঁহি উত্তৰ দিলে – “সঁচা, আৰু পিতা নোবোলো।” “বঢ়িয়া” বুলি ভেলজঁই মুখখন ঢাকি পেলালে। তেতিয়া ভেলজঁৰ চকুৱেদি দুখনি বাৰিষাৰ ভৰা নৈ বৈ আহিছিল—ভেলজঁই কোনো কোনো দিনা যাবৰ সময়ত “থাকিবা,যাওঁ” বুলি কৈ উঠি যায়। “থাকিবাঁ, কজেট” বুলিও নকয়; অথচ “থাকিবাঁ, মাডাম্” বুলি কবলৈকো সাহ নকৰে। তেতিয়া কজেটৰ হিয়া আনন্দত নাচি উঠে। কোনো কোনো দিন ভেলজঁ নহাকৈ থাকিলে, কজেটে মানুহ পঠিয়াই গা ভালে থাকিলে শপত শাতি দি মতাই পঠিয়ায়। দিনৰ পাছত দিন পুৰণা হৈ আহিল। ভেলজঁয়ে৷ তেওঁৰ আহ-যাহ কমাই আনিলে। কিন্তু কমালে বুলি কজেটৰ আগতহে। কজেটে নেদেখাকৈ দিনৌ নিশা হলে জিলনৰ-মেণ্ড ভৱনৰ কাষলৈ আহি ভেল্‌জঁই আঁতৰৰে পৰা কজেটক চাই যায়হি। তাতেই তেওঁ শান্তি পালে। কিন্তু সেই শান্তিৰ বাবে উৎকৃষ্ট পৰিশ্ৰমেৰে মনক বুজনি দিব লগাত পৰিছিল। কজেটে ভেলজঁৰ পৰিবৰ্ত্তন দেখি মনে মনে বৰ আঘাত পালে। কজেট যোৱাৰে পৰা ভেলজঁৰ শোৱা খোৱা দিনক দিনে কমি আহিছিল। লগতে স্বাস্থ্যও হানি হৈ আহিল। শেহত এনে হলগৈ যে ৰাতি মনে মনে গৈ কজেট থকা ঘৰটোকে চাই আহি পোৱা সেই সুখ ফেৰাৰ পৰাও তেওঁ বঞ্চিত হৈ পৰিল। প্ৰথমদিনা বাটকুৰি বাবলৈ শক্তি খবৰ লয়।<noinclude></noinclude> tomdsfxccbfhgldufg5qb8xtumbemq0 104 94565 263763 263197 2026-10-24T07:55:10Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263763 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||হাঁচি|২১}}</noinclude>দৃঢ় ভাবে উত্তৰ দিলো –“পঢ়া শুনা এৰি দিয়া নাই সম্প্ৰতিল পঢ়িছোঁ। ভলেন্টিয়াৰনো কেলেই হ'ম, হলে কেতিয়াবা লীডাৰেইহম। পাৰোঁ। যদি এতিয়াও অৱসৰ সময়ত দেশৰ কাম এফৰো...”তেওঁ কথা শেষ কৰিবলৈ নিদিলে... {{gap}}“হয়নে? ল পড়িছে? বেছ, দেছ, শুনি বব সুখ পালোঁ। শুনিছা মাধৱী, এওঁ আমাৰ পণ্ডিত যড় তামুলীৰ ল'ৰা। বৰভাল প্লেয়াৰ। এও থাকিলে কাৰ সাধ্য যে বল গ'ললৈ নিয়ে।” {{gap}}কাৰ আগত কথা কৈছে বুলি মতৰৰ ভিতৰলৈ চালোঁ...ঔ গোসাঁই। দেখি আচৰিত, লেপৰ টোপোলাটোৰ ওপৰৰ ফালেডিঙিৰে সৈতে মুৰ এটা ওলাই আছে। ভুল ভাগিল, টোঁপোলা–ৰূপী খেৰৰ পুজিটোৱেই মাঢৱী দেবী অৰ্থাৎ ভূঞা ডাঙৰীয়াৰ সহধম্মিণী, প্ৰায় গোটেইখন গাদী অধিকাৰ কৰি গিৰিয়েকৰ কাষতে বহি আছে। {{gap}}পিঠা-গলা গাল দুখনেৰে সৈতে নাকটো সমান। মুখৰূপী গহ্বৰপৰা সুদীৰ্ঘ দন্ত-বাৰ্ড উলিয়াই দেখুৱাইছে, বোধহয় হাঁহিছে। কব নোৱাৰে কবি সকলৰ ভাষাত ইয়াকেই গজমুকুতাৰপান্তি কয় নে দালিম গুটীয়াহে বোলে। মোৰ দৰে অকবিৰ চকুত টোকি থোৱা যেন হে লাগিল। {{gap}}এটা উপমা সৰুৰেপৰা নেদেখি বুজা নাছিলো আজিহে দেখি নয়ন-মন পৰিতৃপ্ত হ'ল। বুজিলোঁ কবি শিৰোমণি সকলে ৰম্ভা কিহক বোলে। এলাপেচা নহয় একেবাৰে ভীম-বস্তা! বেজ-বৰুৱা দেৱৰ উপমা এটা মনত পৰিল। বাপেকে পুতেকক হাতী{{nop}}<noinclude></noinclude> b5sao3nobp06b96qbt9iqrqlx60yqu0 104 94566 263764 263198 2026-10-24T08:07:07Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263764 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|২২|হাঁচি|}}</noinclude>দেখুৱাইছিল। পুতেকে হাতীত উঠি যোৱা মানুহজনলৈ আঙু- লিয়াই সুধিলে—হাতী কোনটো? ওপৰৰটো নে তলৰটো?--- {{gap}}ভূঞা ডাঙৰীয়াৰ প্ৰশংসা শুনি মনত আনন্দ আৰু গৰ্ব্ব দুয়োবিধেই হৈছিল যদিও তেখেতৰ 'কাব সাধ্য গ'ললৈ বলনিয়ে' কথাষাৰ একেবাৰে সঁচা নহয়। অৱশ্যে লেখৰ প্লেয়াৰ এজন আছিলোঁ, এই কথা ঠিক। {{gap}}তেখেতৰ খোচামোদ শুনি এখন্তেক অন্যমনস্ক আছিলোঁ— সেই সময়ত কি কৈছিল কাণত নোসোমাল। শেষৰ এষাৰ শুনিলে।... {{gap}}“আহক তামুলী, আপুনি মোৰ শিক্ষাগুৰুৰ ল'ৰা ভ্ৰাতৃস্থানীয় অৰ্থাৎ গুৰু-ভাই। ইমান দিনৰ মূৰত লগ পালে। যেতিয়৷ আজিনেৰো। মোৰ ঘৰলৈ এবাৰ যাবই লাগিব, কোনো আপত্তিনুসোনো...। {{gap}}হৃদ্যতা দেখি সন্মত হোৱাৰ বাহিৰে উপায় নাছিল। কংগ্ৰেছ অফিচলৈ গ'লেনো কোনে সোনৰ সোলেটো দিব? কি জানোবা এওঁৰে লেজত ধৰি ....... {{gap}}ভুঞা ডাঙৰীয়াই নিজে মটৰৰ দুৱাৰ মেলি দিলে। ড্ৰাইভাৰৰ বাওঁকাষে বহিলোঁ! গাটো ভৰিৰপৰা মূৰলৈকেএবাৰ শিৰশিৰাই গ'ল। অনাগত ভাগ্যোদয়ৰ আশাত মনটোৱে তা-থৈ তা-থৈ কৰে ভাণ্ডৰ নৃত্য জুৰিলে। কেইমিনিটমানৰ পাছতে ডাঙৰীয়াৰ বঙলাৰ পোচত মটৰ ৰ'লগৈ।{{nop}}<noinclude></noinclude> gahlj0l43g7unebujfd6yjx8q38377w 104 94568 263765 263200 2026-10-24T08:39:52Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 263765 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|২৪|হাঁচি|}}</noinclude>পঢ়া আছে। ময়ো এদিন কংগ্ৰেছী আছিলোঁ। মই কওঁ —যেনেকৈ পাৰে এতিয়াৰে পৰা নিজৰ জীৱনৰ সুবলন্ত এটাৰদিহা কৰক। কংগ্ৰেছৰ নাম লিখি ভাবি চাকৰিৰ আশাটো সমূলি নিৰ্মূল কৰিব খুজিছেনে? আপোনাক ভাল উপদেশ দিছোঁ,বিশেষকৈ আপুনি মোৰ গুৰু ভাইˑˑˑˑˑˑ” {{gap}}ভাবিলোঁ - এৰা ঠিকেই কৈছে। বাকী খোজ কেইটা গৈ কংগ্ৰেছ অফিচ পোৱাহেঁতেন আধাই পৰিছিল আৰু! হোষ্টেললৈ উলটি গৈয়েই খাদৰৰ চোলাটো ঢাক বক দান কৰিম। {{gap}}আৰু নানা কৰ্জন, উপদেশ, তাহলোৰ থাক প্ৰলোভনৰ ঠেলাত পৰি মনৰ ভাব সম্পূৰ্ণ পৰিবৰ্তন হ'ল। কথা দিলোযে সমুখত আহিব ধৰা ভোটৰ দেহে-কেহে তেখেতেক সহায় কৰিম। তেখেতেও বাৰে বাৰে বড় দিলে যে মোৰভাগত ই, এ, চিৰ আসন এখন ৰিজাৰ্ভ হৈ থাকিবই থাকিব |কিয়নো ৰিটাৰ্ণ হলেই মন্ত্ৰীৰ গাদী এখন তেখেতৰ ৰিজাৰ্ভ। মনটো মেঘমুক্ত আকাশৰ দৰে পৰিষ্কাৰ আৰু ৰোজাহীন হ'ল। ভাবিলোঁ ইমান দিনে তেখেতক দেখা নকৰি কি মহামুৰখামি কৰিছিলোঁ।... {{gap}}সেইদিনাৰ পৰাই ভুঞা ডাঙৰীয়াৰ ঘৰত নিয়মিত হাজিৰা দিওঁ। নানা কামত সহায় কৰোঁ, হেওবিল বিলাওঁ, আৰু তেখেতৰ হকে নানা ঠাইত তৰ্ক-বিতৰ্ক কৰি প্ৰচাৰ কৰি ফুৰোঁ। {{gap}}এসপ্তাহ পিছত। কুৰি মাইল দূৰত মিটিং। বহুদিন থাকোতেই সেই গাওঁত উপস্থিত হৈ কামত লাগি গৈছোঁ। সকলো পৰি–চালনাৰ ভাৰ মোৰেই ওপৰত আছিল। পাহৰিব নোৱাৰো—{{nop}}<noinclude></noinclude> 17zlkvzi98507xdco9swshit6uqg0rx 263766 263765 2026-10-24T08:41:18Z Nilotpal Hazarika123 3917 263766 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|২৪|হাঁচি|}}</noinclude>পঢ়া আছে। ময়ো এদিন কংগ্ৰেছী আছিলোঁ। মই কওঁ —যেনেকৈ পাৰে এতিয়াৰে পৰা নিজৰ জীৱনৰ সুবলন্ত এটাৰদিহা কৰক। কংগ্ৰেছৰ নাম লিখি ভাবি চাকৰিৰ আশাটো সমূলি নিৰ্মূল কৰিব খুজিছেনে? আপোনাক ভাল উপদেশ দিছোঁ, বিশেষকৈ আপুনি মোৰ গুৰু ভাইˑˑˑˑˑˑ” {{gap}}ভাবিলোঁ - এৰা ঠিকেই কৈছে। বাকী খোজ কেইটা গৈ কংগ্ৰেছ অফিচ পোৱাহেঁতেন আধাই পৰিছিল আৰু! হোষ্টেললৈ উলটি গৈয়েই খাদৰৰ চোলাটো ঢাক বক দান কৰিম। {{gap}}আৰু নানা কৰ্জন, উপদেশ, তাহলোৰ থাক প্ৰলোভনৰ ঠেলাত পৰি মনৰ ভাব সম্পূৰ্ণ পৰিবৰ্তন হ'ল। কথা দিলোযে সমুখত আহিব ধৰা ভোটৰ দেহে-কেহে তেখেতেক সহায় কৰিম। তেখেতেও বাৰে বাৰে বড় দিলে যে মোৰভাগত ই, এ, চিৰ আসন এখন ৰিজাৰ্ভ হৈ থাকিবই থাকিব |কিয়নো ৰিটাৰ্ণ হলেই মন্ত্ৰীৰ গাদী এখন তেখেতৰ ৰিজাৰ্ভ। মনটো মেঘমুক্ত আকাশৰ দৰে পৰিষ্কাৰ আৰু ৰোজাহীন হ'ল। ভাবিলোঁ ইমান দিনে তেখেতক দেখা নকৰি কি মহামুৰখামি কৰিছিলোঁ।... {{gap}}সেইদিনাৰ পৰাই ভুঞা ডাঙৰীয়াৰ ঘৰত নিয়মিত হাজিৰা দিওঁ। নানা কামত সহায় কৰোঁ, হেওবিল বিলাওঁ, আৰু তেখেতৰ হকে নানা ঠাইত তৰ্ক-বিতৰ্ক কৰি প্ৰচাৰ কৰি ফুৰোঁ। {{gap}}এসপ্তাহ পিছত। কুৰি মাইল দূৰত মিটিং। বহুদিন থাকোতেই সেই গাওঁত উপস্থিত হৈ কামত লাগি গৈছোঁ। সকলো পৰি–চালনাৰ ভাৰ মোৰেই ওপৰত আছিল। পাহৰিব নোৱাৰো—{{nop}}<noinclude></noinclude> 96z6lxf9f66v6kvvnj3olqxqwlrbm1c