ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.24 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 0 1299 263955 263752 2026-10-27T08:16:29Z Mitansh Kumar medhi 4733 /* সূচী */ 263955 wikitext text/x-wiki Writer Manash kumar medhi == সূচী == # [[গু-কৰতি বা বিষ জাৰা মন্ত্ৰ]] # [[চক্ৰকৰতি]] # [[বায়ু কৰতি]] # [[জল কৰতি]] # [[কাল কৰতি বা অগ্নি কৰতি]] # [[মত্স্য কৰতি]] # [[গুৰু কৰতি]] # [[ব্ৰহ্ম কৰতি]] # [[ৰুদ্ৰ কৰতি বা তিখাল কৰতি]] # [[সুদৰ্শন চক্ৰ কৰতি]] # [[গৰ্ভ কৰতি]] # [[ৰাম কৰতি]] (প্ৰকাশক মানস কুমাৰ মেধি প্ৰথম প্ৰকাশঃ ১৯৩৮, চতুবিংশ সংস্কৰণঃ ২০১১, দত্তবৰুৱা পাবলিছিং কোঃ প্ৰাঃ লিঃ, পাণবজাৰ, গুৱাহাটী-১। মুদ্ৰণঃ দত্তবৰুৱা পাবলিচিং কোঃ প্ৰাঃ লিঃ, পাণবজাৰ, গুৱাহাটী-১, ) ISBN=81-7373-025-3 [[Category:ধৰ্মগ্ৰন্থ]] ob78df0bj6t9t89gyxn0t3mgxidkwwv 104 54309 263888 263471 2026-10-26T17:24:11Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263888 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|২৬|তাৰা|}} {{hanging indent/m}}</noinclude>নিশ্চয় তোমাক বৰণ কৰিব। সদায় তেওঁক সন্তুষ্ট ৰাখিবা তোমাৰ ওপৰত খং কৰিলেও তুমি খং কৰা যেন নেদেখুৱাব।{{hanging indent/e}} {{Right|[দূতৰ প্ৰবেশ।]}} {{hanging indent|2em|তাৰাদূত—মহাৰাজ! মোগল সম্ৰাটৰ দূত ৰামসিংহ ৰাজসভাত উপস্থিত হৈছেহি। মন্ত্ৰীয়ে আপোনাক সংবাদ দিবলৈ পঠাইছে।}} {{hanging indent|2em|তাৰাৰজা—এওঁক মই ভালকৈ চিনি পাওঁ। এওঁ ডাঙৰ বংশৰ, বিশেষতঃ মোগল সম্ৰাটৰ দূত। এওঁৰ লগত আমি মোগল বাদশ্যাহৰ মৰ্য্যদা অনুসৰি ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিব। ৰঘুপতি, তাৰাৰ লগত দেখা হলেই তুমি ৰাজসভালৈ আহিবা। মই তোমাৰ ওপৰত তেওঁৰ শুশ্ৰূষাৰ ভাৰ দিলোঁ। এনে গুৰু ভাৰ আনৰ হাতত দি নিশ্চিন্ত হব নোৱাৰিম। আহা ৰাণী। [ৰজা, ৰাণী আৰু দূতৰ প্ৰস্থান।]}} {{hanging indent|2em|তাৰাৰঘু—তাৰা যদি উঠিছে মই তেওঁৰ লগত কথা হম। যদি নাই উঠা তেনেহলে বাৰু বিছনাত শুই শুই সপোনকে দেখক, ময়ো অলপ ইয়াতে থাকোঁ। এও মোক যেনে ঘিণ কৰে কিজানি, নাহেই। বাৰু এওঁৰ কোনোবা লিগিৰীক অলপ ভেটি-ভুটাদি কিবা উপায় কৰিব পাৰোঁনে নোৱাৰোঁ চাওঁ। টকাইনো কি কৰিব নোৱাৰে। ইয়াৰ শক্তিতো কম নহয়। ইয়াৰ লোভত বহুত ডাঙৰ মানুহেও কৰ্ত্তব্য পাহৰে, সামান্য লিগিৰীৰ কথা কি? বাৰু এওঁৰ লিগিৰী জনীকে মাতো। ( দুৱাৰত চপৰিয়াই) লিগিৰী! লিগিৰী!}} {{Right|[লিগিৰীৰ প্ৰবেশ।]}} {{hanging indent|2em|তাৰা—কোন তুমি?}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—লিগিৰী, চিনি পোৱা নাইনে? মই ৰঘুপতি।}}<noinclude></noinclude> 8knhy312fb0xdujo6uetsyjayelmih9 104 54630 263896 263796 2026-10-26T17:26:18Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263896 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" /></noinclude>{{center|{{X-larger|তৃতীয় দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|পৰ্ব্বতৰ গহ্বৰ}}}} {{center|<poem>[ভালবেশী বিক্ৰমজিৎ, জয়সিংহ আৰু বিজয়সিংহ এজন এজন কৰি গহ্বৰৰ পৰা ওলাই আহে।]</poem>}} জয়—{{gap|13em}}—{{larger|গীত}}— {{Block center|<poem> (আহা) শিৰত ধৰি লওঁ ৰাতুল চৰণ, (তুমি) সুন্দৰ সত্য শিৱ সনাতন; {{gap}}হিয়াত উদয় হোৱা জগত জীৱন {{gap}}{{gap}}আনন্দময় প্ৰভু দীপ্ত তপন! চিত্ত উপচি পৰে, পুলক চকুলো জৰে, {{gap}}আনন্দে নধৰে মোৰ দীন ভবন; ক্ষুদ্ৰ হৃদয় বেঢ়ি বাজে তযু জয় ভেৰি {{gap}}জয় জয় জগদীশ জগমোহন {{gap}}{{gap}}আনন্দময় প্ৰভু দীপ্ত তপন। তযু যশধ্বজা উঠে আকাশ জিনি {{gap}}পূণ্য প্ৰভা জ্বলে, জগত জিনি; প্ৰশস্তি গীতে তযু, ৰিণিকি ৰিণি {{gap}}ধ্বনিছে নিৰন্তৰে বিশ্ব ভুৱন।</poem>}} {{hanging indent/s|2em}}বিক্ৰম—চোৱা বোপাহঁত, পূৱ ফালে সৌৱা সুৰ্য্যই কেনে সুন্দৰ আকাৰ ধৰিছে, চালেই চকু জুৰায়। কিন্তু সেই সুৰ্য্যই লাহে লাহে এনে উগ্ৰ মূৰ্ত্তি ধৰিব যে মানুহৰ আৰু সেই ফাললৈ চকু ঘূৰাবৰ সাধ্য নহব। চালেই চকু পুৰিব। সেই উগ্ৰমুৰ্ত্তিয়ে<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> dev5lvj9x3dwd8z8xt3uxekq4exwzig 104 54633 263897 263818 2026-10-26T17:26:37Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263897 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৪২|তাৰা|}} {{hanging indent/m}}</noinclude>গধূলি সময়ত নিস্তেজ হৈ পশ্চিম আকাশত মাৰ যাব। মানুহৰ অৱস্থাও তেনে। ধন, মান, ৰূপ সম্পদ জীৱন যৌৱন একো চিৰস্থায়ী নহয়। সকলো অৱস্থাৰেই গধূলি আছে। আহাঁ, এই সূৰ্য্যক প্ৰণাম কৰি দৈনিক কামত প্ৰবৃত্ত হওঁগৈ।{{hanging indent/e}} {{hanging indent|2em|সকলোৱে—(প্ৰণাম কৰে) ওঁ জৱাকুসুম সঙ্কাশং কাশ্যপেয়ং মহাদ্যুতিং ধ্বান্তাৰিং সৰ্ব্বপাপঘ্নং প্ৰণতোহস্মি দিৱাকৰং।}} {{hanging indent|2em|বিক্ৰম—যোৱা, তোমালোকে ডেকা লৰা সৌ পৰ্ব্বতৰ ফাললৈ যোৱা। মই তোমালোকক আগেয়ে কৈছিলোঁ যে ৰাজধানী ছলচক্ৰান্তেৰে পূৰ্ণ। সুসভ্য ৰাজকৰ্ম্মচাৰীবিলাকতকৈ সৰলতা আদি গুণত এই নিৰ্জ্জন গুহাবাসী অসভ্য বৰ্ব্বৰ ভীলবোৰ সহস্ৰ গুণে শ্ৰেষ্ঠ। বিলাসিতাৰে পৰিপূৰ্ণ ৰাজধানীত বাস কৰাতকৈ নিৰ্জ্জন গুহাৰ প্ৰাকৃতিক দৃশ্য উপভোগ কৰাই যে বহু গুণে শ্ৰেষ্ঠ, তাক বেচকৈ আলোচনা কৰিবা। লগে লগে যুদ্ধৰ কৌশল, কেনেকৈ আক্ৰমন কৰিলে কেনেকৈ আত্মৰক্ষা কৰিব লাগে এইবোৰ সদায় চৰ্চ্চা কৰিবা। যদি বাটত যাওঁতে কিবা চিকাৰ পোৱা তেন্তে শিঙা বজাবা। মই তোমালোকক সহায় কৰিম।}} {{hanging indent/s|2em}}জয়—কিন্তু পিতা, আপুনি যিবোৰ কথা কলে সেইবোৰ কেনেকৈ প্ৰত্যক্ষ কৰিম? আপুনি বহুত দিন ৰাজধানীত বাস কৰিছে। তাৰ ছল চক্ৰান্তৰ লগত নিৰ্জ্জন বনবাস ৰিজাই ইয়াৰ শ্ৰেষ্টত্ব অনুভৱ কৰিছে। বাহু যুদ্ধ কৰি বহুত মানুহক দেখি, বহুত অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছে। কিন্তু পাখি নগজা চৰাই পোৱালীৰ দৰে আমি এতিয়ালৈকে একো দেখা নাই। আমাক সকলোৱে দস্যু বুলি ঘৃণা কৰে।<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> edfu1lamzlqbl0pewkbul2f8opysr8d 104 54634 263856 262234 2026-10-26T12:47:59Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 263856 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||তাৰা|৪৫}} {{hanging indent/m}}</noinclude>ইন্দিৰা ! তুমিয়েই এই গুহাত ইহঁতক নিজৰ সম্ভানৰ দৰে পালন কৰিছিলা। এতিয়াও ইহঁতে তোমাৰ সমাধি ঠাই ডোখৰলৈ গৈ ফুল দি কান্দি কান্দি তোমাক পূজা কৰে। [শিঙা বাজে] সেয়া শিঙা বাজি উঠিছে-বোধকৰোঁ চিকাৰ পাইছে। যাওঁ সহায় কৰোঁগৈ। {{Float right|[প্ৰস্থান।}}{{hanging indent/e}} {{center|{{X-larger|চতুৰ্থ দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|ৰাজ গাঁওৰ ওচৰৰ এখন হাবি}}}} {{center|[সামান্য তিৰোতাৰ বেশেৰে, তাৰা আৰু চন্দনৰ প্ৰবেশ।]}} {{hanging indent|2em|তাৰা—এতিয়া বেলি দুপৰ হল, তথাপি পালিতক দেখা নাপালো। (চন্দনৰ ফাললৈ চাই) তোৰ কি হৈছে? কিবা অসুখ হল নেকি? মোৰ ফালে চাই ৰলি দেখোন? তোৰ মনৰ ভাব কি ক। [চন্দনে চিঠি এখনি দিয়ে।] কি সেইখন? কাৰ চিঠি? ভাল বাতৰি যদি মূখ বিকটালি কিয়? যদি ভাল নহয় মুখেৰে ক। }} {{hanging indent|2em|চন্দন— আইদেউ, নিজে পঢ়ি চাওক। }} {{hanging indent|2em|তাৰা— (পঢ়ে) “চন্দন, তোৰ আইদেউ, মোৰ পত্নী তাই ব্যভিচাৰিণী। তাই ভ্ৰষ্টা। যদি তয়ো তাইৰ দৰে মোক পৰিত্যাগ কৰা নাই, তেন্তে ততালিকে তাইক হত্যা কৰিবি, তাৰ চিন স্বৰূপে মোলৈ তাইৰ কাপোৰ এখনি তেজত তিয়াই দি পঠাবি। চাই যেন মোৰ অপমানৰ প্ৰতিশোধ লব পাৰোঁ। ইয়াৰ লগতে পঠিওৱা চিঠিখনে তোৰ কামত সুবিধা দিব। ইতি পালিত।” (পঢ়ি তলমূৰ কৰে।}}<noinclude></noinclude> i6hep0w8x4ps8ka6aow3rscka0gnq9p 263857 263856 2026-10-26T12:48:24Z BabulB 104 263857 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||তাৰা|৪৫}} {{hanging indent/m}}</noinclude>ইন্দিৰা ! তুমিয়েই এই গুহাত ইহঁতক নিজৰ সম্ভানৰ দৰে পালন কৰিছিলা। এতিয়াও ইহঁতে তোমাৰ সমাধি ঠাই ডোখৰলৈ গৈ ফুল দি কান্দি কান্দি তোমাক পূজা কৰে। [শিঙা বাজে] সেয়া শিঙা বাজি উঠিছে-বোধকৰোঁ চিকাৰ পাইছে। যাওঁ সহায় কৰোঁগৈ। {{gap}}{{Float right|[প্ৰস্থান।}}{{hanging indent/e}} {{center|{{X-larger|চতুৰ্থ দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|ৰাজ গাঁওৰ ওচৰৰ এখন হাবি}}}} {{center|[সামান্য তিৰোতাৰ বেশেৰে, তাৰা আৰু চন্দনৰ প্ৰবেশ।]}} {{hanging indent|2em|তাৰা—এতিয়া বেলি দুপৰ হল, তথাপি পালিতক দেখা নাপালো। (চন্দনৰ ফাললৈ চাই) তোৰ কি হৈছে? কিবা অসুখ হল নেকি? মোৰ ফালে চাই ৰলি দেখোন? তোৰ মনৰ ভাব কি ক। [চন্দনে চিঠি এখনি দিয়ে।] কি সেইখন? কাৰ চিঠি? ভাল বাতৰি যদি মূখ বিকটালি কিয়? যদি ভাল নহয় মুখেৰে ক। }} {{hanging indent|2em|চন্দন— আইদেউ, নিজে পঢ়ি চাওক। }} {{hanging indent|2em|তাৰা— (পঢ়ে) “চন্দন, তোৰ আইদেউ, মোৰ পত্নী তাই ব্যভিচাৰিণী। তাই ভ্ৰষ্টা। যদি তয়ো তাইৰ দৰে মোক পৰিত্যাগ কৰা নাই, তেন্তে ততালিকে তাইক হত্যা কৰিবি, তাৰ চিন স্বৰূপে মোলৈ তাইৰ কাপোৰ এখনি তেজত তিয়াই দি পঠাবি। চাই যেন মোৰ অপমানৰ প্ৰতিশোধ লব পাৰোঁ। ইয়াৰ লগতে পঠিওৱা চিঠিখনে তোৰ কামত সুবিধা দিব। ইতি পালিত।” (পঢ়ি তলমূৰ কৰে।}}<noinclude></noinclude> cgvucvihhso2op5hzccdk3yl5y6hnrn 263858 263857 2026-10-26T12:48:40Z BabulB 104 263858 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||তাৰা|৪৫}} {{hanging indent/m}}</noinclude>ইন্দিৰা ! তুমিয়েই এই গুহাত ইহঁতক নিজৰ সম্ভানৰ দৰে পালন কৰিছিলা। এতিয়াও ইহঁতে তোমাৰ সমাধি ঠাই ডোখৰলৈ গৈ ফুল দি কান্দি কান্দি তোমাক পূজা কৰে। [শিঙা বাজে] সেয়া শিঙা বাজি উঠিছে-বোধকৰোঁ চিকাৰ পাইছে। যাওঁ সহায় কৰোঁগৈ। {{gap}}{{Float right|[প্ৰস্থান।}}{{hanging indent/e}} {{center|{{X-larger|চতুৰ্থ দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|ৰাজ গাঁওৰ ওচৰৰ এখন হাবি}}}} {{center|[সামান্য তিৰোতাৰ বেশেৰে, তাৰা আৰু চন্দনৰ প্ৰবেশ।]}} {{hanging indent|2em|তাৰা—এতিয়া বেলি দুপৰ হল, তথাপি পালিতক দেখা নাপালো। (চন্দনৰ ফাললৈ চাই) তোৰ কি হৈছে? কিবা অসুখ হল নেকি? মোৰ ফালে চাই ৰলি দেখোন? তোৰ মনৰ ভাব কি ক। [চন্দনে চিঠি এখনি দিয়ে।] কি সেইখন? কাৰ চিঠি? ভাল বাতৰি যদি মূখ বিকটালি কিয়? যদি ভাল নহয় মুখেৰে ক। }} {{hanging indent|2em|চন্দন— আইদেউ, নিজে পঢ়ি চাওক। }} {{hanging indent|2em|তাৰা— (পঢ়ে) “চন্দন, তোৰ আইদেউ, মোৰ পত্নী তাই ব্যভিচাৰিণী। তাই ভ্ৰষ্টা। যদি তয়ো তাইৰ দৰে মোক পৰিত্যাগ কৰা নাই, তেন্তে ততালিকে তাইক হত্যা কৰিবি, তাৰ চিন স্বৰূপে মোলৈ তাইৰ কাপোৰ এখনি তেজত তিয়াই দি পঠাবি। চাই যেন মোৰ অপমানৰ প্ৰতিশোধ লব পাৰোঁ। ইয়াৰ লগতে পঠিওৱা চিঠিখনে তোৰ কামত সুবিধা দিব। ইতি পালিত।” (পঢ়ি তলমূৰ কৰে।}}<noinclude></noinclude> 79pqqcmk7wbmrswq8lj9jpso3bt7cip 263859 263858 2026-10-26T12:49:02Z BabulB 104 263859 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||তাৰা|৪৫}} {{hanging indent/m}}</noinclude>ইন্দিৰা ! তুমিয়েই এই গুহাত ইহঁতক নিজৰ সম্ভানৰ দৰে পালন কৰিছিলা। এতিয়াও ইহঁতে তোমাৰ সমাধি ঠাই ডোখৰলৈ গৈ ফুল দি কান্দি কান্দি তোমাক পূজা কৰে। [শিঙা বাজে] সেয়া শিঙা বাজি উঠিছে—বোধকৰোঁ চিকাৰ পাইছে। যাওঁ সহায় কৰোঁগৈ। {{gap}}{{Float right|[প্ৰস্থান।}}{{hanging indent/e}} {{center|{{X-larger|চতুৰ্থ দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|ৰাজ গাঁওৰ ওচৰৰ এখন হাবি}}}} {{center|[সামান্য তিৰোতাৰ বেশেৰে, তাৰা আৰু চন্দনৰ প্ৰবেশ।]}} {{hanging indent|2em|তাৰা—এতিয়া বেলি দুপৰ হল, তথাপি পালিতক দেখা নাপালো। (চন্দনৰ ফাললৈ চাই) তোৰ কি হৈছে? কিবা অসুখ হল নেকি? মোৰ ফালে চাই ৰলি দেখোন? তোৰ মনৰ ভাব কি ক। [চন্দনে চিঠি এখনি দিয়ে।] কি সেইখন? কাৰ চিঠি? ভাল বাতৰি যদি মূখ বিকটালি কিয়? যদি ভাল নহয় মুখেৰে ক। }} {{hanging indent|2em|চন্দন— আইদেউ, নিজে পঢ়ি চাওক। }} {{hanging indent|2em|তাৰা— (পঢ়ে) “চন্দন, তোৰ আইদেউ, মোৰ পত্নী তাই ব্যভিচাৰিণী। তাই ভ্ৰষ্টা। যদি তয়ো তাইৰ দৰে মোক পৰিত্যাগ কৰা নাই, তেন্তে ততালিকে তাইক হত্যা কৰিবি, তাৰ চিন স্বৰূপে মোলৈ তাইৰ কাপোৰ এখনি তেজত তিয়াই দি পঠাবি। চাই যেন মোৰ অপমানৰ প্ৰতিশোধ লব পাৰোঁ। ইয়াৰ লগতে পঠিওৱা চিঠিখনে তোৰ কামত সুবিধা দিব। ইতি পালিত।” (পঢ়ি তলমূৰ কৰে।}}<noinclude></noinclude> eklcu3hleab0d1x16jewnry9h18u07k 263860 263859 2026-10-26T12:52:50Z BabulB 104 263860 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||তাৰা|৪৫}} {{hanging indent/m}}</noinclude>ইন্দিৰা ! তুমিয়েই এই গুহাত ইহঁতক নিজৰ সম্ভানৰ দৰে পালন কৰিছিলা। এতিয়াও ইহঁতে তোমাৰ সমাধি ঠাই ডোখৰলৈ গৈ ফুল দি কান্দি কান্দি তোমাক পূজা কৰে। [শিঙা বাজে] সেয়া শিঙা বাজি উঠিছে—বোধকৰোঁ চিকাৰ পাইছে। যাওঁ সহায় কৰোঁগৈ। {{gap}}{{Float right|[প্ৰস্থান।]}}{{hanging indent/e}} {{center|{{X-larger|চতুৰ্থ দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|ৰাজ গাঁওৰ ওচৰৰ এখন হাবি}}}} {{center|[সামান্য তিৰোতাৰ বেশেৰে, তাৰা আৰু চন্দনৰ প্ৰবেশ।]}} {{hanging indent|2em|তাৰা—এতিয়া বেলি দুপৰ হল, তথাপি পালিতক দেখা নাপালো। (চন্দনৰ ফাললৈ চাই) তোৰ কি হৈছে? কিবা অসুখ হল নেকি? মোৰ ফালে চাই ৰলি দেখোন? তোৰ মনৰ ভাব কি ক। [চন্দনে চিঠি এখনি দিয়ে।] কি সেইখন? কাৰ চিঠি? ভাল বাতৰি যদি মূখ বিকটালি কিয়? যদি ভাল নহয় মুখেৰে ক। }} {{hanging indent|2em|চন্দন— আইদেউ, নিজে পঢ়ি চাওক। }} {{hanging indent|2em|তাৰা— (পঢ়ে) “চন্দন, তোৰ আইদেউ, মোৰ পত্নী তাই ব্যভিচাৰিণী। তাই ভ্ৰষ্টা। যদি তয়ো তাইৰ দৰে মোক পৰিত্যাগ কৰা নাই, তেন্তে ততালিকে তাইক হত্যা কৰিবি, তাৰ চিন স্বৰূপে মোলৈ তাইৰ কাপোৰ এখনি তেজত তিয়াই দি পঠাবি। চাই যেন মোৰ অপমানৰ প্ৰতিশোধ লব পাৰোঁ। ইয়াৰ লগতে পঠিওৱা চিঠিখনে তোৰ কামত সুবিধা দিব। ইতি পালিত।” (পঢ়ি তলমূৰ কৰে।}}<noinclude></noinclude> 70w0ypbim80dqjwuypkt5uzx6zpw5kz 263900 263860 2026-10-26T17:27:20Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263900 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||তাৰা|৪৫}} {{hanging indent/m}}</noinclude>ইন্দিৰা ! তুমিয়েই এই গুহাত ইহঁতক নিজৰ সম্ভানৰ দৰে পালন কৰিছিলা। এতিয়াও ইহঁতে তোমাৰ সমাধি ঠাই ডোখৰলৈ গৈ ফুল দি কান্দি কান্দি তোমাক পূজা কৰে। [শিঙা বাজে] সেয়া শিঙা বাজি উঠিছে—বোধকৰোঁ চিকাৰ পাইছে। যাওঁ সহায় কৰোঁগৈ। {{gap}}{{Float right|[প্ৰস্থান।]}}{{hanging indent/e}} {{center|{{X-larger|চতুৰ্থ দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|ৰাজ গাঁওৰ ওচৰৰ এখন হাবি}}}} {{center|[সামান্য তিৰোতাৰ বেশেৰে, তাৰা আৰু চন্দনৰ প্ৰবেশ।]}} {{hanging indent|2em|তাৰা—এতিয়া বেলি দুপৰ হল, তথাপি পালিতক দেখা নাপালো। (চন্দনৰ ফাললৈ চাই) তোৰ কি হৈছে? কিবা অসুখ হল নেকি? মোৰ ফালে চাই ৰলি দেখোন? তোৰ মনৰ ভাব কি ক। [চন্দনে চিঠি এখনি দিয়ে।] কি সেইখন? কাৰ চিঠি? ভাল বাতৰি যদি মূখ বিকটালি কিয়? যদি ভাল নহয় মুখেৰে ক। }} {{hanging indent|2em|চন্দন— আইদেউ, নিজে পঢ়ি চাওক। }} {{hanging indent|2em|তাৰা— (পঢ়ে) “চন্দন, তোৰ আইদেউ, মোৰ পত্নী তাই ব্যভিচাৰিণী। তাই ভ্ৰষ্টা। যদি তয়ো তাইৰ দৰে মোক পৰিত্যাগ কৰা নাই, তেন্তে ততালিকে তাইক হত্যা কৰিবি, তাৰ চিন স্বৰূপে মোলৈ তাইৰ কাপোৰ এখনি তেজত তিয়াই দি পঠাবি। চাই যেন মোৰ অপমানৰ প্ৰতিশোধ লব পাৰোঁ। ইয়াৰ লগতে পঠিওৱা চিঠিখনে তোৰ কামত সুবিধা দিব। ইতি পালিত।” (পঢ়ি তলমূৰ কৰে।}}<noinclude></noinclude> o1fblqt11vo0racikv8g8a793y2xl87 104 54635 263861 262236 2026-10-26T13:37:44Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 263861 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{hanging indent|2em|চন্দন—(স্বগত) চিঠি পঢ়িয়েই মৰাৰ নিচিনা হল। সন্দেহ, তই ৰাক্ষস। তই যাৰ ওপৰত এবাৰ আধিপত্য কৰিছ তাক বুদ্ধিহীন নকৰি নেৰ। ( প্ৰকাশ্যে) আইদেউ, শোক নকৰিব।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—মই ভ্ৰষ্টা! ঈশ্বৰ! তুমি সাক্ষী। যদি সদায় কায়মনে বাক্যে স্বামীৰ চৰণ চিন্তা কৰাই ভ্ৰষ্টা নাৰীৰ লক্ষণ, যদি পতিৰ মঙ্গলৰ বাবে সদায় প্ৰাৰ্থনা কৰাই আৰু তেওঁৰ অমঙ্গলৰ সপোন দেখি টোপনি নহাই ভ্ৰষ্টাৰ কাম, তেনেহলে মই নিশ্চয় ভ্ৰষ্টা—ব্যাভিচাৰিণী। পুৰুষৰ সন্দেহ! ই কি ভয়ানক, এওঁলোকে কিমান সতী তিৰোতাৰ কাল হৈছে—কিমানক সমাজত ঘৃণিত কৰিছে। দিলীৰ খাঁ! তয়েই এই অনৰ্থৰ মূল। ঈশ্বৰ! তুমিয়েই হতভাগিনীৰ একমাত্ৰ আশ্ৰয়ৰ স্থল। মোৰ চৰিত্ৰৰ ওপৰত সন্দেহ! (ফুটাই) চন্দন! তই তোৰ প্ৰভুৰ আদেশ পালন কৰ। এই তৰোৱাল লৈ ইয়াৰে মোৰ বুকু ফালি চা, ইয়াত পালিতৰ বাহিৰে আন মানুহৰ কিবা প্ৰতিকৃতি দেখনে। পালিতক কবি, মই অবিশ্বাসিনী হয় নে নহয়। ধৰ, কঁপিছ কিয়? তই সদায় প্ৰভুভক্ত, আজি কিয় তেওঁৰ আদেশ অৱজ্ঞা কৰিবি? ( তৰোৱাল হাতত তুলি দিয়ে।)}} {{hanging indent|2em|চন্দন—(দলিয়াই পেলাই) তই মোৰ হাত কলঙ্কিত কৰিব নোৱাৰিবি।}} {{hanging indent/s|2em}}তাৰা—মোৰ মৃত্যুই শ্ৰেষ্ঠ। নিজেই এই ঘৃণিত জীবন শেষ কৰিলোঁহেতেন, কিন্তু আত্মহত্যা মহাপাপ। চন্দন! তোৰ আদেশ পালন কৰ। তোক মই দোষ নিদিওঁ। কিন্তু প্ৰভু! যি ধূৰ্ত্তই মোৰ এই সৰ্ব্বনাশ কৰিছে, সি যেন ইয়াৰ প্ৰতিফল পায়। আৰু পালিত! নাথ! তুমিও এদিন ইয়াৰ বাবে অনুতপ্ত হবা। যেতিয়া জানিবা যে তাৰাই তোমাৰ নিমিত্তে,<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> 8oafj1s37jybgsgxbodx3s907blcsaw 263901 263861 2026-10-26T17:27:34Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263901 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" /></noinclude>{{hanging indent|2em|চন্দন—(স্বগত) চিঠি পঢ়িয়েই মৰাৰ নিচিনা হল। সন্দেহ, তই ৰাক্ষস। তই যাৰ ওপৰত এবাৰ আধিপত্য কৰিছ তাক বুদ্ধিহীন নকৰি নেৰ। ( প্ৰকাশ্যে) আইদেউ, শোক নকৰিব।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—মই ভ্ৰষ্টা! ঈশ্বৰ! তুমি সাক্ষী। যদি সদায় কায়মনে বাক্যে স্বামীৰ চৰণ চিন্তা কৰাই ভ্ৰষ্টা নাৰীৰ লক্ষণ, যদি পতিৰ মঙ্গলৰ বাবে সদায় প্ৰাৰ্থনা কৰাই আৰু তেওঁৰ অমঙ্গলৰ সপোন দেখি টোপনি নহাই ভ্ৰষ্টাৰ কাম, তেনেহলে মই নিশ্চয় ভ্ৰষ্টা—ব্যাভিচাৰিণী। পুৰুষৰ সন্দেহ! ই কি ভয়ানক, এওঁলোকে কিমান সতী তিৰোতাৰ কাল হৈছে—কিমানক সমাজত ঘৃণিত কৰিছে। দিলীৰ খাঁ! তয়েই এই অনৰ্থৰ মূল। ঈশ্বৰ! তুমিয়েই হতভাগিনীৰ একমাত্ৰ আশ্ৰয়ৰ স্থল। মোৰ চৰিত্ৰৰ ওপৰত সন্দেহ! (ফুটাই) চন্দন! তই তোৰ প্ৰভুৰ আদেশ পালন কৰ। এই তৰোৱাল লৈ ইয়াৰে মোৰ বুকু ফালি চা, ইয়াত পালিতৰ বাহিৰে আন মানুহৰ কিবা প্ৰতিকৃতি দেখনে। পালিতক কবি, মই অবিশ্বাসিনী হয় নে নহয়। ধৰ, কঁপিছ কিয়? তই সদায় প্ৰভুভক্ত, আজি কিয় তেওঁৰ আদেশ অৱজ্ঞা কৰিবি? ( তৰোৱাল হাতত তুলি দিয়ে।)}} {{hanging indent|2em|চন্দন—(দলিয়াই পেলাই) তই মোৰ হাত কলঙ্কিত কৰিব নোৱাৰিবি।}} {{hanging indent/s|2em}}তাৰা—মোৰ মৃত্যুই শ্ৰেষ্ঠ। নিজেই এই ঘৃণিত জীবন শেষ কৰিলোঁহেতেন, কিন্তু আত্মহত্যা মহাপাপ। চন্দন! তোৰ আদেশ পালন কৰ। তোক মই দোষ নিদিওঁ। কিন্তু প্ৰভু! যি ধূৰ্ত্তই মোৰ এই সৰ্ব্বনাশ কৰিছে, সি যেন ইয়াৰ প্ৰতিফল পায়। আৰু পালিত! নাথ! তুমিও এদিন ইয়াৰ বাবে অনুতপ্ত হবা। যেতিয়া জানিবা যে তাৰাই তোমাৰ নিমিত্তে,<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> kvvc5kl8vn32n7t5hetxtovbfng9qqi 104 54636 263862 262237 2026-10-26T13:47:26Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 263862 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||তাৰা|৪৭}} {{hanging indent/m}}</noinclude>শত সহস্ৰ ৰাজপুত্ৰৰ প্ৰণয় উপেক্ষা কৰিছিল -যিজনে পিতাকৰো অবাধ্য হৈ তোমাক মনে মনে বৰিছিল, সেই তাৰা সাধাৰণ তিৰোতা নহয়। তেতিয়া জ্বলি পুৰি মৰিবা। কিন্তু প্ৰাণেশ্বৰ! কি কৰিম? উপায় নাই। তোমাৰ আদেশ সদায় শিৰোধাৰ্য্য। চন্দন, পলম নকৰ। মই সাজু আছোঁ।{{hanging indent/e}} {{hanging indent|2em|চন্দন— আইদেউ, লাজ নিদিব। এই চিঠি পোৱাৰ পৰা মোৰ চকুৰ টোপনি আৰু মনৰ শান্তিয়ে চিৰকালৰ নিমিত্তে বিদায় লৈছে।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—মোক বধি টোপনি আৰু শান্তি লাভ কৰগৈ।}} {{hanging indent|2em|চন্দন—অসম্ভৱ। প্ৰভূৰ আদেশত অনায়াসে জ্বলা জুইত জাপ দিব পাৰোঁ। বিষধৰ সাপ গাত মেৰিয়াই লব পাৰোঁ। কিন্তু, ভৃত্য হলেও নাৰী হত্যা ৰাজপুত্ৰক নোশোভে।}} {{hanging indent|2em|তাৰা— তেন্তে মিছাতে ইমান দূৰ কিয় আনিলি?}} {{hanging indent|2em|চন্দন— আপুনি আৰু ঘুৰি যোৱাৰ কোনো আৱশ্যক নাই।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—অৱশ্যে তই মোক হত্যা কৰিলে উভতি যাবৰ কোনো কাৰণ নহব}} {{hanging indent|2em|চন্দন—অধীৰ নহব। আগেয়ে মোৰ অভিপ্ৰায় শুনক। মোৰ মনেৰে নিশ্চয় কোনোবা ধূৰ্ত্ত মোগলে তেওঁৰ মনত সন্দেহ জন্মাইছে।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—নহয়, কোনোবা সুন্দৰী মোগল কঠাইহে।}} {{hanging indent|2em|চন্দন—তেনে হব নোৱাৰে। পালিতক মই ভালকৈ জানো। আপোনাৰ গাৰ ৰিহাখনি কুকুৰৰ তেজেৰে ৰাঙলী কৰি তেওঁলৈ দি পঠাম। তেওঁ ভাবিব যে মই আপোনাক হত্যা কৰিছোঁ—কাৰণ তেওঁ চিন খুজিছে।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—ইয়াত মই কি কৰিম? কত থাকিম?}} {{hanging indent/s|2em}}চন্দন—মোগল দূত কালি পুৱাতে এইখিনি পাবহি, তেওঁৰ লগত<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> chlejegjgtw1m8fe4i5jt8clbg37xlh 263902 263862 2026-10-26T17:27:50Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263902 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||তাৰা|৪৭}} {{hanging indent/m}}</noinclude>শত সহস্ৰ ৰাজপুত্ৰৰ প্ৰণয় উপেক্ষা কৰিছিল -যিজনে পিতাকৰো অবাধ্য হৈ তোমাক মনে মনে বৰিছিল, সেই তাৰা সাধাৰণ তিৰোতা নহয়। তেতিয়া জ্বলি পুৰি মৰিবা। কিন্তু প্ৰাণেশ্বৰ! কি কৰিম? উপায় নাই। তোমাৰ আদেশ সদায় শিৰোধাৰ্য্য। চন্দন, পলম নকৰ। মই সাজু আছোঁ।{{hanging indent/e}} {{hanging indent|2em|চন্দন— আইদেউ, লাজ নিদিব। এই চিঠি পোৱাৰ পৰা মোৰ চকুৰ টোপনি আৰু মনৰ শান্তিয়ে চিৰকালৰ নিমিত্তে বিদায় লৈছে।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—মোক বধি টোপনি আৰু শান্তি লাভ কৰগৈ।}} {{hanging indent|2em|চন্দন—অসম্ভৱ। প্ৰভূৰ আদেশত অনায়াসে জ্বলা জুইত জাপ দিব পাৰোঁ। বিষধৰ সাপ গাত মেৰিয়াই লব পাৰোঁ। কিন্তু, ভৃত্য হলেও নাৰী হত্যা ৰাজপুত্ৰক নোশোভে।}} {{hanging indent|2em|তাৰা— তেন্তে মিছাতে ইমান দূৰ কিয় আনিলি?}} {{hanging indent|2em|চন্দন— আপুনি আৰু ঘুৰি যোৱাৰ কোনো আৱশ্যক নাই।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—অৱশ্যে তই মোক হত্যা কৰিলে উভতি যাবৰ কোনো কাৰণ নহব}} {{hanging indent|2em|চন্দন—অধীৰ নহব। আগেয়ে মোৰ অভিপ্ৰায় শুনক। মোৰ মনেৰে নিশ্চয় কোনোবা ধূৰ্ত্ত মোগলে তেওঁৰ মনত সন্দেহ জন্মাইছে।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—নহয়, কোনোবা সুন্দৰী মোগল কঠাইহে।}} {{hanging indent|2em|চন্দন—তেনে হব নোৱাৰে। পালিতক মই ভালকৈ জানো। আপোনাৰ গাৰ ৰিহাখনি কুকুৰৰ তেজেৰে ৰাঙলী কৰি তেওঁলৈ দি পঠাম। তেওঁ ভাবিব যে মই আপোনাক হত্যা কৰিছোঁ—কাৰণ তেওঁ চিন খুজিছে।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—ইয়াত মই কি কৰিম? কত থাকিম?}} {{hanging indent/s|2em}}চন্দন—মোগল দূত কালি পুৱাতে এইখিনি পাবহি, তেওঁৰ লগত<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> re07rcmi1j0le2lp1p9n4i73gcuc15m 104 54772 263885 263191 2026-10-26T17:23:17Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263885 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" /></noinclude>{{center|{{x-larger|দ্বিতীয় অঙ্ক}}}} {{center|<poem>{{larger|প্ৰথম দৰ্শন}} {{larger|আলিবাট}} [ৰঘুপতি আৰু দুজন বিষয়।]</poem>}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—মই তাচেই খেলোঁ বা পাশাই খেলো, জুৱা খেলাত জিকোৱেই বা হাৰোঁৱেই, তাত এই কুকুৰবোৰৰ কি হল? সিহঁতৰতো বাপেকৰ ঘৰৰ সম্পত্তি নষ্ট কৰিবলৈ মই যোৱা নাই?}} {{hanging indent|2em|১ ম বিঃ—হয় ডাঙৰীয়া, তাত আপোনাৰ ন্যায্য অধিকাৰ আছে। ইহঁতকনো কোনে এই বিষয়ে মুখৰ খজুৱতি মাৰিব দিছে?}} {{hanging indent|2em|২য় বিঃ—(স্বগত) কাৰ ঘৰৰনো সম্পত্তি নষ্ট কৰিবলৈ গৈছে, নিজৰ ভিনিহীয়েকৰ ঘৰৰহে তেও। এওঁৰ তাৰ ওপৰত নায্য অধিকাৰ আছে। এনেয়ে জানো ভনীয়েকজনীক মহাৰাজলৈ দিছে?}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—কি জঞ্জাল। মই বৰ উচ্চ বংশৰ। মোৰ ভণীজনী হল মহাৰাণী। তেওঁক ভয় কৰি কোনেও মোৰ লগত যুজ কৰিবলৈ সাহ নকৰে। হায়! সম্ভ্ৰান্ত হোৱা বৰ দুখৰ কথা। মই কাৰো লগত যুঁজ কৰিব নোৱাৰাও হলোঁ। তৰোৱাল দাঙিলেই পলায়। মোৰ তৰোৱাল এতিয়া খাপতে মামৰে ধৰিব। মই ইমান সম্ভ্ৰান্ত নোহোৱা হলে ইহঁতক এটা এটা কৰি বৈতৰণী পাৰ কৰালোহেঁতেন।}}<noinclude></noinclude> s3jzgnkpytcpc4zfosf6x2tocojdl3z 104 54773 263886 263250 2026-10-26T17:23:33Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263886 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|২২|তাৰা|}}</noinclude>{{hanging indent|2em|১ম বিঃ—হয় ডাঙৰীয়া, সম্ভ্ৰান্ত হোৱা বৰ দুখৰ কথা। আমাৰ সৌভাগ্য যে আমি সম্ভ্ৰান্ত নহলোঁ।}} {{hanging indent|2em|২য় বি—(স্বগত) সেই বাবেইতো তুমি ইমান দিনে তোমাৰ সেই সজ নোহোৱা গোবৰেৰে ভৰা মূৰটো ভাৰ বৈ কষ্ট পাব লাগিছা।}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—কি ভাবিছা?}} {{hanging indent|2em|২য় বিঃ—কিনো ভাবিম? আপোনাৰ দুৰৱস্থাৰ কথাকে ভাবিছো। কিন্তু সকলোৰে ওপৰত তৰোৱাল দাঙি নিজৰ অৱমাননা কৰা উচিত নহয়। }} {{hanging indent|2em|ৰঘু—মই মোৰ তলতীয়াবোৰক অপমান কৰা মোৰ কৰ্তব্য। নহলেনো মোৰ বাহাদুৰী থাকিল কত?}} {{hanging indent|2em|২য় বিঃ—(স্বগত) কি বিবেচনা! (প্ৰকাশ্যে) হয় ডাঙৰীয়া, সেইটো আপোনাৰেই কৰ্তব্য। আপোনাৰ দৰে উৰ্ব্বৰ মগজুত হে এনে কথা খেলায়। আমাৰ ভেবাৰামসকলৰ হলে সাত দিন সাত ৰাতি মুৰ খজুৱাই ভাবিলেও এনে কথা মনত নপৰে।}} {{hanging indent|2em|১ম বিঃ—শুনিছো বোলে দিল্লীৰ পৰা এজন সম্ভ্ৰান্ত মানুহ আহিছে। ডাঙৰীয়া, কিবা কব পাৰেনে?}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—ক'ৰ পৰা কোন মানুহ আহিল সেইবিলাক ৰাণীৰ ভায়েকৰ আৱশ্যক কি?}} {{hanging indent|2em|১ম বিঃ—তেওঁ বোলে পালিতৰ বন্ধু, সেই বাবেহে সুধিলোঁ।}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—সেই কুকুৰৰ বন্ধু। ইও নিশ্চয় তাৰ লগৰে এটা কুকুৰ। আপোনাকনো কোনে খবৰ দিলে?}} {{hanging indent|2em|১ম বিঃ—এজন দূতৰ মুখত শুনিলো।}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—বাৰু আপোনালোকক এটা কথা সোধোঁ। ৰাণীৰ ভায়েকৰ পক্ষে জানো ইয়াৰ লগত দেখা কৰা অপমানজনক নহব?}}<noinclude></noinclude> 6cw0bdfy2n1rtjnex2ia8l69mmyla2y 104 54776 263887 263468 2026-10-26T17:23:56Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263887 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||তাৰা|২৫}}</noinclude>নাচনী—{{gap|11em}}—{{larger|গীত}}— {{Block center|<poem>::ৰূপহী, পিয়ালা কি ৰূপ-মদিৰা! যৌৱনৰ মৌ-পুৰীত ::::সপোনৰ আলি-জালিত :::কিহৰ মোহিনী কৰিলা? চৌদিশে দেখোঁ প্ৰিয়া, তোমাৰে ৰূপ ৰাশি চৌপাশে শুনো মাথোঁ তোমাৰে আকুল বাহী ::::::কি ৰাগীত মতলীয়া ::::::::হৃদয় বলিয়া ::::::::::সম্বৰে কিমতে প্ৰিয়া। হৃদয় উৰুঙা হৈ যিটি অজীন আশা যুগে যুগে কালি ৰয় বিট কৰুণ ভাষা ::সি যে অতৃপ্তি সুমধুৰ ::::অনন্ত কবিতা সুৰ ::::::জলন্ত অনল শিখা।</poem>}} {{Right|[ৰজা আৰু ৰাণীৰ প্ৰবেশ।]}} {{hanging indent|2em|ৰজা—কি ৰঘুপতি! অকলে অকলে ইয়াত কি কৰিছা? তাৰা উঠা নাই নেকি?}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—তাৰাক এটা গান শুনালো। তেওঁৰ হলে দেখাদেখিয়েই নাই।}} {{hanging indent|2em|ৰজা—ভয় নাই।সময়ৰ লগে লগে তেওঁ তোমাৰ হব। পালিতৰ নিৰ্বাসন তাই এতিয়াও পাহৰিব পৰা নাই।}} {{hanging indent/s|2em}}ৰাণী—ৰজাই তোমাক কিমান মৰম কৰে চোৱা, তেওঁ তোমাক কিমান সুবিধা দিছে। হতাশ নহবা, লাহে লাহে তাই<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> pa58tq42mb7uyqcx5n8iu41ohth8x6p 104 54777 263889 263535 2026-10-26T17:24:25Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263889 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||তাৰা|২৭}}</noinclude>{{hanging indent|2em|লিগি—অ বুজিছোঁ, বুজিছোঁ, নহলেনে ইমান পুৱাই লোকৰ দুৱাৰ মুখত পহৰা দি থাকেনে? কিয়বা মাতিছিল?}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—তাৰা উঠিছেনে? তেওঁৰ লগত যদি সাক্ষাৎ কৰাব পাৰ; (হাতত টকা গুজি দিয়ে) আৰু দিম।}} {{hanging indent|2em|লিগি—কি মোহৰ! দেউতা, মোক হলে তেনেকুৱা নাভাবিব। সৌৱা আইদেউ এই ফাললৈকে আহিব লাগিছে। [প্ৰস্থান। তাৰাৰ প্ৰবেশ।]}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—ৰাতিপুৱাৰে পৰা ইমান সময় তোমালৈ বাট চাই বহি আছোঁ।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—এইখিনি সময় ইয়াত এনেকৈ বহি নকটাই আন সৎকামত ব্যয় কৰিব পাৰিলেহেতেন।}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—কিন্তু মই হলে তোমাক বৰ ভাল পাওঁ।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—কিন্তু মই হলে তোমাক কোনোমতে ভাল পাব নোৱাৰোঁ।}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—ই কোনো উত্তৰ নহয়।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—তেনেহলে মোৰ আৰু কোনো উত্তৰ নাই। ৰঘুপতি, তোমাক কাবৌ কৰিছোঁ, মোক বিৰক্ত নকৰিবা। তোমাৰ নিচিনা জনাশুনা মানুহৰ পক্ষে এনে কাম উপযুক্ত নহয়।}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—বলিয়াক বলিয়ালি বুজাই দিয়া জ্ঞানীৰ কাম।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—মুৰ্খবোৰ জানো বলিয়া নহয়?}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—কি! তুমি মোক গালি পাৰিলা?}} {{hanging indent/s|2em}}তাৰা—হয় পাৰিলোঁ। পাগলীৰ সকলোকে গালি পাৰিবলৈ অধিকাৰ আছে। শুনা ৰঘু, তুমিও মোক আমনি নকৰিবা; মই ও মোৰ বলিয়ালি এৰি দিম। শেষ কথা কওঁ শুনা, মই তোমাক ভাল নাপাওঁ, আৰু পাবও নোৱাৰোঁ। মানুহে যিদৰে মৰাশ এটাক ঘিণ কৰে মইও তোমাক সেইদৰে ঘিণ কৰোঁ। মোক<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> 10f9wpt2haa7gv6t1zyua9vgx78pmjg 104 54778 263890 263537 2026-10-26T17:24:40Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263890 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|২৮|তাৰা|}} {{hanging indent/m}}</noinclude>আৰু বিৰক্ত নকৰিবা। মই তোমাত কেতিয়াও বিয়া নোসোমাওঁ, কাৰণ পালিতেই মোৰ পতি। তেওঁৰ লগত মোৰ গন্ধৰ্ব বিবাহ হৈ গৈছে।{{hanging indent/e}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—গন্ধৰ্ব্ব বিবাহ! সি আগৰ দিনৰ কথা। আজিকালি তাৰ প্ৰচলন নাই। এতিয়াও সময় আছে, মোক বিয়া কৰাই তোমাৰ বুঢ়া পিতাৰক সন্তুষ্ট কৰা। কিয় পিতাৰ অবাধ্য হোৱা? পালিত তোমাৰ যোগ্য নহয়। সি ভিকহু তোমাৰ পিতাৰৰ অন্নদাস, জানাইচোন। তাৰ, জন্ম, তাৰ বাপেক মৰাৰ-পাছত। যাৰ বাপেকৰেই ঠিক নাই, সি জানো তোমাৰ উপযুক্ত? সি জানো জয়পুৰৰ ৰাজসিংহাসনৰ উপযুক্ত?}} {{hanging indent|2em|তাৰা—পিশাচ! দূৰ হৈ যা। এনে কথা যদি আৰু কৱ, তেনেহলে তোৰ সেই কথা কোৱা মুখত মই বাওঁ ভৰিৰে লঠিয়াম। তেওঁ স্বৰগৰ দেৱতা, তই নৰকৰ কীট। তোৰ কি বংশ মৰ্য্যদা! তেওঁৰ বাওঁ ভৰিৰ নখো মোৰ মনত শত শত ৰঘুপতিতকৈ শ্ৰেষ্ঠ। তোৰ দৰে [চন্দনৰ প্ৰবেশ।] কি চন্দন?}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—বাওঁ ভৰিৰ নখ! ইমান অপমান?}} {{hanging indent|2em|চন্দন—আইদেউ, কি হৈছে? কিয় এনে খং কৰিছে?}} {{hanging indent|2em|তাৰা—চন্দন, এই জধামুৰ্খটোৱে মোক বৰ বিৰক্ত কৰিব লাগিছে। তই মোৰ লিগিৰীহতক মোৰ হাৰডাল ভালকৈ বিচাৰিবলৈ দে গৈ। কত হেৰুৱালোঁ, একা কব নোৱাৰোঁ। মোৰ মনত পৰে, ৰাতিও সেইডালি মোৰ ডিঙিত আছিল। পুৱাও দেখোঁ দেখোঁ যেন মনত পৰে। যাবৰ সময়ত কে সেই ডালি পালিতে দিছিল।}}<noinclude></noinclude> chu67qmjyh27d9bjvhljcsgfh8uova5 104 54779 263891 263568 2026-10-26T17:24:55Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263891 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||তাৰা|২৯}}</noinclude>{{hanging indent|2em|চন্দন—ৰাজপুৰীৰ পৰা কোনে নিব? কৰবাত পৰি থাকিব পায়। বাৰু মই ভালকৈ বিচাৰি চাওঁগৈ।{{Float right|[প্ৰস্থান!]}}}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—তুমি যোক অপমান কৰিছা? বাওঁ ভৰিৰ নখৰ লগত তুলনা কৰিছা?}} {{hanging indent|2em|তাৰা—হয়, তোক অপমান কৰিছোঁ। গোচৰ কৰিব খোজা যদি মই তোমাৰ পক্ষে সাক্ষী হ'ম।}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—মই তোমাৰ পিতাৰৰ আগত কৈ দিমগৈ।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—কেৱল পিতাৰ আগত কিয়? মোৰ মৰমৰ মাহীআইৰ আগতে কবা গৈ। এতিয়া তেনেহলে মই আহোঁহে। তোমাৰ সেই ঘিণ লগা মুখখনি দেখুৱাই যেন মোক আৰু আমনি নকৰা।{{Float right|[প্ৰস্থান!]}}}} {{hanging indent|2em|ৰঘু—ইয়াৰ প্ৰতিশোধ লব লাগিব। ইমান অপমান! বাৰু দেখিম।}} {{Right|[প্ৰস্থান।]}} {{center|<poem>{{X-larger|চতুৰ্থ দৰ্শন}} {{larger|গুৰুদয়ালৰ ঘৰ}} [পালিত আৰু গুৰুদয়াল।]</poem>}} পালিত—বন্ধু, একো ভয় নকৰিবা। ধূৰ্ত দিলীৰ খাঁই কোনো উপায়ে তেওঁৰ সতীত্ব হৰণ কৰিব নোৱাৰে। তেওঁৰ সতীত্বৰ ওপৰত মোৰ যিমান বিশ্বাস যদি ৰজাৰ সন্তোষৰ ওপৰতো তেনে হলহেঁতেন।<noinclude></noinclude> goh2sfg9cyvpomtkgn5j0572173vq89 104 54780 263892 263653 2026-10-26T17:25:10Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263892 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৩০|তাৰা|}}</noinclude>{{hanging indent|2em|গুৰু—তেওঁক সন্তুষ্ট কৰিবলৈনো কি দিহা কৰিছা?}} {{hanging indent|2em|পালিত—কি দিহা কৰিম? বোধকৰো সময়ৰ লগে লগে মোৰ ওপৰত তেওঁৰ ক্ৰোধ দূৰ হব। যদি নহয় তেনেহলে কি কৰিম? মোৰ কপালৰ দোষ।}} {{hanging indent|2em|গুৰু—ইমান দিনে চাগৈ মোগলৰ ৰাজদূত ৰামসিংহ আপোনালোকৰ ৰাজধানী পাইছেগৈ। আপুনিনো কি ভাবে? ৰণকে কৰিব নে কৰ দি মোগলৰ কৰতলীয়া হৈয়ে থাকিব?}} {{hanging indent|2em|পালিত—আমাৰ সৈন্যবোৰ যেনে নতুন শিক্ষাৰে শিক্ষিত, ৰজা আৰু প্ৰজা যেনে স্বাধীনতা-প্ৰিয়, সেনাপতি যেনে কৰ্ম্মদক্ষ ৰজাই যে পুনৰায় সম্ৰাটক কৰ দি তলতীয়া হৈ থাকিব, তেনেকথা হলে মোৰ মনে নধৰে। সম্ভৱ যুদ্ধ হব।}} {{hanging indent|2em|গুৰু—সৌৱা দিলীৰ খাঁ আহিছেই। [দিলীৰ খাঁৰ প্ৰবেশ।] বন্ধু, তোমাৰ মঙ্গলনে?}} {{hanging indent|2em|পালিত—বন্ধু, তুমি বৰ সোণকালে আহিল। আশা কৰোঁ তোমাৰ ঘৃণিত উদ্দেশ্য সিদ্ধি নোহোৱাৰ বাবেই আমি ইমান সোণকালে তোমাক দেখা পালোঁ।}} {{hanging indent|2em|দিলীৰ—বন্ধু, তোমাৰ প্ৰণয়িনীয়ে হলে ৰূপত মই দেখা সকলো তিৰোতাকে চেৰ পেলাইছে।}} {{hanging indent|2em|পালিত—আশা কৰোঁ গুণতো?}} {{hanging indent|2em|দিলীৰ--এয়া তোমাৰ চিঠি। (চিঠি দিয়ে।)}} {{hanging indent|2em|পালিত—বোধকৰে। ইয়াৰ মৰ্ম্ম ভাল? (চিঠি পঢ়ে।)}} {{hanging indent|2em|দিলীৰ—আশা কৰোঁ।}} {{hanging indent|2em|গুৰুদ—তুমি তাত মোগল ৰাজদূতক লগ নাপালানে?}} {{hanging indent|2em|দিলীৰ—ৰাজধানী পোৱাগৈ নাই।}}<noinclude></noinclude> 0ueg3ths6pxc11tpb52xwf0gusnbg1b 104 54781 263893 263655 2026-10-26T17:25:25Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263893 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||তাৰা|৩১}}</noinclude>{{hanging indent|2em|পালিত—(হাতৰ আঙঠি খুলি লৈ) দিলীৰ খাঁ, খবৰ কি? এই আঙঠি তোমাৰ নে মোৰ?}} {{hanging indent|2em|দিলীৰ—মোৰ।}} {{hanging indent|2em|পালিত—ঠাট্টা নকৰিবা, ইয়াক লাভ কৰা তেনে সহজ নহয়।}} {{hanging indent|2em|দিলীৰ—নহয় কিয়? তোমাৰ তিৰুতা যিমান সহজ।}} {{hanging indent|2em|পালিত—ই ধেমালিৰ সময় নহয়। দিলীৰ! বোধকৰো আমাৰ বন্ধুত্ব ইমানতে চিঙিব।}} {{hanging indent|2em|দিলীৰ—কেতিয়াও নহয়, যদি পূৰ্ব্বপ্ৰতিজ্ঞা অনুসৰি কাম কৰা, মই মোৰ কাৰ্য্য নিৰ্ব্বিঘ্নে সম্পাদন কৰিছোঁ। এতিয়া তুমি তোমাৰ প্ৰতিজ্ঞা পূৰণ কৰিবলৈ সাজু হোৱা।}} {{hanging indent|2em|পালিত—অসম্ভৱ। বাৰু যদি তুমি তেওঁৰ প্ৰণয় লাভ কৰাৰ বিশেষ প্ৰমাণ দিব পাৰা, তেনেহলে এই আঙঠি তোমাৰ, যদি নোৱাৰা তেন্তে মোৰ পত্নীৰ ওপৰত তোমাৰ অসৎ অভিপ্ৰায় আৰু চৰিত্ৰত কলঙ্ক আৰোপ কৰাৰ বাবেও প্ৰাণ নাশ কৰিম। তুমি নিশ্চয় জানিবা এই সংসাৰত আৰু আমাৰ দুয়ো জনৰে একেলগে ঠাই নাই।}} {{hanging indent|2em|দিলীৰ—যথেষ্ট প্ৰমাণ দিম। কেনে প্ৰমাণ দিলে তোমাৰ বিশ্বাস হব? বাৰু শুনা—তোমাৰ তাৰাৰ প্ৰত্যেক শোৱনি ঘৰৰ প্ৰত্যেক খিড়িকি আৰু দুৱাৰৰ ওপৰত আগ্ৰাত তৈয়াৰী বহুমূলীয়া পৰ্দ্দাবোৰ আছে আৰু—}} {{hanging indent|2em|পালিত—এনেকুৱা প্ৰমাণে কোনো কাম নিদিব। এইবোৰ তুমি মোৰ মুখত বা আন কাৰো মুখত শুনিব পাৰা।}} {{hanging indent|2em|দিলীৰ—তেওঁৰ শোৱনি ঘৰৰ প্ৰত্যেক দেৱালৰ ওপৰত সীতা-সাৱিত্ৰী আদি সতীসকলৰ চিত্ৰ অঙ্কিত আছে।}}<noinclude></noinclude> g0245ipi5cbyr87ois75lir9be0d0cr 104 54790 263894 263786 2026-10-26T17:25:49Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263894 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৪৯|তাৰা|৪৯}}</noinclude>{{hanging indent|2em|ৰঘু—যি আদেশ। [ৰামসিংহ আৰু ৰঘুপতিৰ প্ৰস্থান।]}} {{hanging indent|2em|ৰজা—মন্ত্ৰী! ৰাজদূত গৈ পালেই মোগল সৈন্যই আমাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ যাত্ৰা কৰিব। ভীল ছৰ্দ্দাৰসকলক মোৰ পক্ষে সাহায্য খুজি পঠিৱা আৰু সেনাপতিক গিৰিশঙ্কটবোৰত আৰু ৰাজ্যৰ সীমাত সেনা স্থাপন কৰিবলৈ মোৰ নামে আদেশ দিয়া। ভৱানীৰ কৃপাত নিশ্চয় আমাৰ মঙ্গল হব। আজি ইমানতে সভা ভঙ্গ হ'ল। {{Float right|[সকলোৰে প্ৰস্থান।]}}}} {{center|{{X-larger|দ্বিতীয় দৰ্শন}}}} {{center|{{larger|তাৰাৰ শোৱনি ঘৰ}}}} {{center|[চন্দনৰ হাতত চিঠি লৈ প্ৰবেশ।]}} {{hanging indent/s|2em}}চন্দন—ব্যভিচাৰ—তাৰ ব্যাভিচাৰিণী? পালিত! প্ৰভো! কোন ৰাক্ষসে তোমাৰ কাণত, এই সন্দেহ-বিহ ঢালি দিলে, যি বিষে মানুহক পশুতকৈও অধম কৰে। অবিশ্বাসিনী? নহয় তোমাক ভাবিয়ে দিনে ৰাতিয়ে তেওঁ অশেষ যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিব লাগিছে। সৰুৰে পৰা যাক নিজৰ ছোৱালীৰ দৰে মৰম কৰিছোঁ, বিশেষতকৈ তোমাৰ আগত প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিলো যে প্ৰাণপণেও তেওঁক সকলো বিপদৰপৰা ৰক্ষা কৰিম। এতিয়া—কেনেকৈ তেওঁক হত্যা কৰোঁ? বিষম সমস্যা। এপিনে প্ৰভুৰ আদেশ আনপিনে নাৰীহত্যা! নিশ্চয় জানো তাৰাৰ গাত একো দোষ নাই (চিঠি-পঢ়ে। “শীঘ্ৰে হত্যা কৰ। তেওঁলৈ মই যি চিঠি দিছোঁ সেই চিঠিয়েই তোক বিশেষ সুবিধা দিব যদি তাৰাৰ<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> r9igj7xvnnf1fsi21bu65febthlvtcd 104 54791 263895 263790 2026-10-26T17:26:03Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263895 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৪০|তাৰা|}} {{hanging indent/m}}</noinclude>দৰে তই বিশ্বাসঘাতক নহয়, তেনেহলে আদেশ পালন কৰি চিন দি পঠাবি, অদ্ভূত সন্দেহ! কি কৰোঁ? দয়াময় হৰি! এই সমস্যাৰ মোক এটা উপায় দিয়া।{{Float right|[তাৰাৰ প্ৰবেশ।]}}{{hanging indent/e}} {{hanging indent|2em|তাৰা—কি চন্দন?}} {{hanging indent|2em|চন্দন—আইদেউ, দেউতাৰ পৰা এইখন চিঠি আহিছে।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—চন্দন, চাওঁ। [ চিঠিখনিত চুমা খাই] কি লিখা আছে নাজানো, তথাপি ই মোক কিমান আনন্দ দিছে। [পঢ়ে] মই এতিয়া জয়পুৰ ৰাজ্যৰ সীমাত থকা ৰাজগড় ভীল গাঁৱত ছদ্মবেশেৰে আছোঁ। তালৈ গলে মোৰ প্ৰাণদণ্ড সেইবাবেই তুমি শীঘ্ৰে ইয়ালৈ আহিবা। তোমাক লৈ এই দেশ পৰিত্যাগ কৰিম। হায়! মনৰ দৰে যদি বেগগামী ঘোৰা এটি পালোঁহেতেন। চন্দন! এই ভীল গাওঁখনি চিননে? কিমান দূৰ? ইয়াৰ পৰা কেনেকৈ পলাই যাম? ক, বাৰু ঘণ্টাত কিমান ক্ৰোশ যাব পাৰিম?}} {{hanging indent|2em|চন্দন—দিনত দহ ক্ৰোশ কৰি যাব পাৰিলেও আপোনাৰ পক্ষে যথেষ্ট।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—দহ ক্ৰোশ মাত্ৰ! শূলত দিবলৈ নিয়া মানুহেও চোন ইয়াতকৈ বেছি যাব পাৰিব, তেনেহলে মই ইয়াতকৈও বেছি যাবলৈ নিশ্চয় পাৰিম। মোৰ বৰ আনন্দ হৈছে। বাৰু যা, আজি ৰাতিয়েই ইয়াৰ পৰা পলাই যাম, আৰু গাঁৱলীয়া তিৰোতাই পিন্ধা সাজ এযুৰি মোৰ কাৰণে যোগাৰ কৰিবি।}} {{Right|[ চন্দনৰ প্ৰস্থান।]}} {{hanging indent/s|2em}}গধূলি হল! ৰাতি হবলৈ বেছি সময় নাই। ৰাতিটো কেনেকৈ কটাম? মোৰ এনে ইচ্ছা হয়, যেন এতিয়াই উৰি গৈ পালিতৰ ডিঙিত সাৱটি ধৰোঁগৈ। বাৰু যাওঁ, পলাবলৈ দিহা কৰোগৈ।{{hanging indent/e}} {{Right|[প্ৰস্থান।]}}<noinclude></noinclude> kk0w04jawaegkxe1nq6v0bl76bv7jfj 104 54813 263899 263840 2026-10-26T17:27:06Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263899 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৫৪|তাৰা|৫৪}} {{hanging indent/m}}</noinclude>হাঁহাকাৰ কৰি ফুৰে! কত বুঢ়া যাক-বাপেকে পুত্ৰকন্যা হেৰুৱাই নিৰুপায় হৈ চকুলো টুকি টুকি অনাহাৰে প্ৰাণ এৰে, তাৰ সীমা-সংখ্যা নাই। কি নিষ্ঠুৰতা! এনে নৃসিংহ ঘটনা ভাবিলেও বুকু কঁপি উঠে। আৰু শুনা, ৰাজ-অনুগ্ৰহ সি কচুপাতৰ পানীৰ দৰে চঞ্চল। এদিন ময়ো ৰজাৰ প্ৰিয়পাত্ৰ আছিলোঁ, মোৰ বীৰত্বৰ কথা প্ৰজাসকলৰ মুখে মুখে; মই যেন ফলফুলেৰে ভৰা এজুপি গছহে। কিন্তু এদিনতে সকলো শেষ হল। এৰাতিৰ ভিতৰতে ধুমুহা বতাহে উভালি পেলোৱা গছৰ দৰে বাগৰি পৰিলোঁ। এদিনতে সকলোৱে পাহৰিলে। এদিন এনে ৰজাৰ আগত লগালে মই বিশ্বাসঘাতক, মই ৰজাৰ বিৰুদ্ধে মোগলৰ লগত ষড়যন্ত্ৰ কৰিছোঁ; সেই দিনাই সকলো শেষ হল। পৰ্ব্বতৰ ওখ টিঙৰ পৰা গভীৰ গুহাত বাগৰি পৰিলোঁ। ৰজাই মোক নিৰ্ব্বাসিত কৰিলে। বুজিলোঁ বিচাৰ, বুজিলোঁ ন্যায়! বুজিলোঁ ৰাজ-অনুগ্ৰহৰ ফল।{{hanging indent/e}} {{hanging indent|2em|জয়, বিজয়—ৰাজ-অনুগ্ৰহ অনিশ্চিত!}} {{hanging indent/s|2em}}বিক্ৰম—যোৱা এতিয়া ৰদ উঠি আহিল। পলম কৰিলে চিকাৰ নিমিলিব। [জয় আৰু বিজয়ৰ প্ৰস্থান।] উস, স্বভাৱৰ শক্তি লুকাই গোৱা কি কঠিন! ছাইৰে আবৰি থকা জুই যেনেকৈ এডালি খেৰ বা কুটাৰ আশ্ৰয় পালেই ভমক্‌ কৰে জ্বলি উঠে, ইহঁতৰ স্বভাবো ঠিক তেনে। ইহঁতে নাজানে যে ইহঁত ৰাজপুত্ৰ। তথাপি ইহঁতৰ সাহ বিক্ৰম, কথাবাৰ্ত্তা, অঙ্গী-ভঙ্গী সকলো ৰজাৰ দৰে। যুদ্ধৰ কথা কলে, ইহঁতৰ বুকু নাচি উঠে, হৃদয় উৎসাহেৰে পূৰ্ণ হয়। যদিও ভীলৰ দৰে আছোঁ, তথাপি ইহঁতক ৰাজোচিত সকলো বিদ্যাকে শক্তি অনুযায়ী শিক্ষা দিছোঁ।<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> nsnhbyok4f7jb8pjy4zs5ea8sgt2q6c 104 54814 263898 263804 2026-10-26T17:26:51Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263898 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||তাৰা|৪৩}} {{hanging indent/m}}</noinclude>ৰজাৰ সৈন্যই আহি বান্ধি নিব বুলি ভয়ে ভয়ে হাবি বাহিৰ নোলাও। {{hanging indent/e}} {{hanging indent|2em|বিজয়—যেতিয়া আপোনাৰ দৰে বুঢ়া হম, চিকাৰ কৰি সময় কটাব নোৱাৰাত পৰিম, তেতিয়ানো কি কথা কৈ আমি সময় কটাম? শীত কালত যেতিয়া কুৱঁলীয়ে চাৰিওপিনে আগুৰি ধৰিব তেতিয়ানো কি কথা কৈ আমি সময় কটাম? আমি এই পৰ্ব্বতৰ বাহিৰে একো দেখা নাই। আমি পশুৰ দৰে থাকোঁ। চিকাৰৰ সময়ত আমি শিয়ালৰ দৰে ধূৰ্ত্ত, সিংহৰ দৰে বলী! আমাৰ বাহুবল, আমাৰ বীৰত্ব, আমাৰ সাহ, বনৰীং জন্তু চিকাৰ কৰাতকৈ আন ভাল কামত নালাগে। সজাৰ মাজত বন্দী কৰি থোৱা চৰাইৰ দৰে আমিও সদায় এই গহ্বৰত দিন নিয়াওঁ।}} {{hanging indent/s|2em}}বিক্ৰম—বোপাহঁত, তোমালোকৰ কথা শুনি বৰ আচৰিত হলোঁ। যদি তোমালোকে এবাৰ ৰাজধানীৰ ছল চক্ৰান্ত প্ৰত্যক্ষ কৰিলাহেঁতেন তেনেহলে আৰু নিৰ্জ্জন হাবি এৰি তালৈ যাবলৈ ইচ্ছা নকৰিলাহেতেন। যুদ্ধ! কি ভীষণ! এজন ৰজাৰ গৌৰৱ আৰু বিজয় লালসাৰ অগ্নিত ক’ত সহস্ৰ সহস্ৰ প্ৰাণীয়ে নিজৰ জীৱন আহুতি দিয়ে তাক চাই কি সুখ পাবা? এজনৰ মনৰ কামনা পূৰণ কৰিবৰ নিমিত্তে কিমান মানুহে হিংস্ৰ জন্তুতকৈও ভীষণ হৈ ইজনে সিজনক কেনেকৈ কুকুৰ মেকুৰীৰ দৰে হত্যা কৰে। এনে পাশৱিক দৃশ্য চাবলৈ ইমান হেপাহ কৰা কিয়? এজনৰ ৰাজ্য বিস্তাৰৰ কামনাৰ বাবেই দিনে দিনে যে কত নিৰ্দ্দোষী লৰা ছোৱালী পিতৃ-মাতৃহীন, নিঃসহায় হৈ কান্দি কান্দি ফুৰে, কত সতী তিৰোতাই স্বামীপুত্ৰহীনা হৈ<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> h5wi13i1r1703qslvxiscbh037hpi00 104 54819 263903 263714 2026-10-26T17:28:13Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263903 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" /></noinclude>{{center|<poem>{{x-larger|চতুৰ্থ অঙ্ক}} {{larger|প্ৰথম দৰ্শন}} {{larger|ভীল গাৱৰ ওচৰ}} [ৰঘুপতিৰ প্ৰবেশ।]</poem>}} {{hanging indent/s|2em}}ৰঘু—যদি চন্দনে মিছা কথা কোৱা নাই, তেনেহলে ইয়াতেই পালিতৰ লগত তাৰ সাক্ষাৎ হব। বাঃ! ইয়াৰ কাপোৰখিনি মোৰ গাত কেনে শুৱাইছে। যি ঈশ্বৰে তাৰ গাৰ কাপোৰ কৰা দৰ্জ্জীজনক স্ৰজন কৰিছে, সেই ঈশ্বৰেইতো তাৰ প্ৰণয়িণী জনীকো স্ৰজন কৰিছে। তেনেহলে তাই কিয় মোৰ কোলাত নুশুৱাব? মইনো কি গুণত তাতকৈ হীন? ৰূপে গুণে সি কোন প্ৰকাৰে মোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ? তাৰ দৰে ময়ে সকলো কামতে পটু, যুদ্ধত বিচক্ষণ। তেনেহলে তাৰাইনো তাক কিয় ভাল পাব? আৰু মোকেইনে কিয় ঘিনাব? পালিত! এতিয়া যি মূৰে তোৰ কান্ধৰ ওপৰত শোভা পাছে, সি এক মুহূৰ্ত্তৰ ভিতৰতে স্থানচ্যুত হব। তোৰ কাপোৰ পিন্ধি তোৰ আগতে তোৰ প্ৰণয়িণীক হৰণ কৰিম, এই কপোৰবোৰ কাটি ছিঙি পেলাম। তাৰ পাছত গতিয়াই গতিয়াই তাইক বাপেকৰ ওচৰলৈ লৈ যাম, সেই বাবে তেওঁ অলপ খং কৰিলেও কৰিব পাৰে, কিন্তু তথাপি তেওঁ বাইদেউৰ হাতৰ মুঠিতহে। এইবোৰেই লাহে লাহে মোৰ প্ৰশংসা<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> aufzki1a1oq7k9rjb7pugefrsl27z4b 104 54820 263904 263712 2026-10-26T17:28:27Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263904 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৬৮|তাৰা|৬৮}} {{hanging indent/m}}</noinclude>হব। মোৰ ঘোৰাটো সৌ গছৰ তলত ভালকৈ বান্ধি থৈছোঁ, পলাই যাবৰ ভয় নাই। তৰোৱাল। এট নিৰ্দ্দয় কামৰ নিমিত্তে খাপৰ পৰা বাহিৰ হ। সোণকালে তই তেজৰ পিয়াহ পলুৱাই পালিতৰ তেজেৰে ৰাঙলী হবি। ঠিক এই ডোখৰেই ঠাই। চন্দনে মোক মিছা কৈ সাৰিব নোৱাৰে।{{hanging indent/e}} {{Right|[প্ৰস্থান]}} {{center|{{x-larger|দ্বিতীয় দৰ্শন}}}} {{center|<poem> {{larger|বিক্ৰমজিতৰ গহ্বৰৰ সন্মুখ}} [বিক্ৰমজিৎ, বিজয়, জয় আৰু তাৰা এজন এজন কৰি গহ্বৰৰ পৰা বাহিৰ ওলায়।]</poem>}} {{hanging indent|2em|বিক্ৰম—তোমাৰ গা ভাল নহয়। ইয়াতে থাকা। আমি মৃগয়াৰ পৰা অতি সোণকালে আহিম।}} {{hanging indent|2em|বিজয়—ভাই, আজি আৰু তুমি যাব নালাগে। কেইদিনমান ইয়াতে জিৰণি লোৱা। বাৰু আমি জানো তোমাৰ ভাই নহওঁ?}} {{hanging indent|2em|তাৰা—নিশ্চয় আমি ভাই। মোৰ গা বৰ অসুখ কৰিছে।}} {{hanging indent|2em|জয়—তোমালোক যোৱা। মই এওঁৰ লগতে থাকোঁ।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—মোৰ তেনে টান নৰিয়া হোৱা নাই। আপুনি মোৰ নিমিত্তে বন্ধ হৈ থাকিব নালাগে। বাটৰ কষ্টৰ বাবে কি অলপ অসুখ হৈছে সি আপুনি গুচিব।}} {{hanging indent|2em|জয়—মই তোমাক বৰ ভাল পাওঁ। এনেকি পিতাতকৈও তোমাক বেছি ভাল পাওঁ।}}<noinclude></noinclude> oedpq5f2enqgg5mdw3jquiujyyyvtr0 104 54821 263905 263713 2026-10-26T17:28:41Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263905 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৬৯|তাৰা|৬৯}}</noinclude>{{hanging indent|2em|বিক্ৰম—কি কোৱা মোতকৈও বেছি?}} {{hanging indent|2em|বিজয়—যদি তেনে কথা কোৱা পাপ তেনেহলে দাদাৰ লগতে ময়ে সেই পাপৰ ভাগী হওঁ। এওঁক কিয় মই ভাল পাওঁ কব নোৱাৰোঁ আপোনালোকে কোৱা শুনিছো বোলে মানুহে কাৰণ নোহোৱাকৈয়ে ভাল পায়। এওঁক মই এনে ভাল পাওঁ যে যদি ভীষণ যমদূতে হাতত গদা লৈ কলেহেঁতেন তোমালোকৰ ভিতৰত এজন মৰিব লাগে—নমৰিলেই নহয়—তেনেহলে মই ততালিকে কলোঁহেঁতেন—আমাৰ এজনকে নিয়ক, অমিয়ৰ গাত যেন হাত নিদিয়ে।}} {{hanging indent|2em|বিক্ৰম—[স্বগত] কেনে উদাৰ ভাব! কেন নিৰ্ভীক! সিংহৰ গৰ্ভতহে সিংহৰ জন্ম, শিয়ালীৰ গৰ্ভত নহয়। বাৰু মইতো ইহঁতৰ পিতাক নহওঁ। কিন্তু এই ডেকাজন কোন? ইহঁতে ইয়াক মোতকৈও বেছি ভাল পায়! [প্ৰকাশ্যে] বেলি হল।}} {{hanging indent|2em|বিজয়—ভাই, তেনেহলে আমি মৃগয়ালৈ যাওঁ।}} {{hanging indent|2em|তাৰা—ভাল, আপোনালোকে যেন ডাঙৰ চাই পহু এটা আনিব পাৰে মই তাকে ঈশ্বৰৰ ওচৰত খাটোঁ। (স্বগত) ৰাজপুৰীত থাকোঁতে শুনিছিলো যে ৰাজধানীৰ বাহিৰত থকা সকলো অসভ্য বৰ্বৰ। কিন্তু নিজ চকুৰে দেখিলোঁ সেইবোৰ মিছা কথা। ভয় লগা সাগৰতহে ভয় লগা জন্তুবোৰৰ জন্ম হয়, কিন্তু সৰু নদীত কেনে সুন্দৰ সুন্দৰ মাছবোৰে জন্ম ধৰে। মোৰ গাটো বৰ অসুখ কৰিছে। চন্দনে দিয়া ঔষধ পালিকে খাওঁ কিজানি অসুখ গুচে।}} {{hanging indent|2em|বিক্ৰম—আহ। বোপাহঁত, বনলৈ যাওঁ। অমিয়, তুমি অলপ শোৱাগৈ।}}<noinclude></noinclude> 8iepu0oiusfer1hz5aas0ptsd3rh7tp 104 92650 263906 263645 2026-10-26T17:29:23Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263906 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|৭৩}}</noinclude>ভিতৰত তাই হাত-ভৰি মেলি বহিব পাৰিলেহেতেন। মাডাম্ টেনাৰ্ডিয়েৰ আহি তাইৰ হাতত ১৫ ‘চু’ৰ মোহৰ এটা গুজি দি ক’লে, “যা আহিবৰ সময়ত ৰুটিৱালাৰ দোকানৰ পৰা ভাল চাই ৰুটি এটা লৈ আহিবি।” কজেটে মোহৰটো তাইৰ ফটা ছোলাৰ জেপত ভৰাই লৈ ভয়ে ভয়ে নিজৰাৰ ফালে খোজ ল’লে। {{gap}}ঘৰৰ বাহিৰ ওলাই কজেটে আন্ধাৰৰ ফালে চাই কঁপি উঠিল। যেনিয়ে চায় তেনিয়ে দেখে তাই অকলশৰীয়া। ইফালে সিফালে চাওতে হঠাৎ চকু পৰিল কাষৰ দোকানখনৰ দিনত দেখি যোৱা ডাঙৰ পুতলাটোলৈ। পুতলাটো দেখি তাই সকলো দুখ, সকলো চিন্তা, সকলো ভয়, পাহৰি পেলালে। থমকি ৰৈ একেৰাহে পুতলাটোৰ ফালে চাবলৈ ধৰিলে। এই ধুনীয়া পুতলাটো যদি তাই পালেহেতেন! আহা!! কজেটৰ পাবৰ উপায় নাই। গাৱঁৰ কোনো ছোৱালীৰ ভাগ্যত ঘটা নাই। ইপনিন্, এজেমায়ো পোৱা নাই। তাই কোন কুটা! তথাপি তাই চায়ে সুখ পাইছে। আপোন-পাহৰা হৈ গৈছে। এনেভাৱে থাকোঁতেই হঠাৎ বজ্ৰধ্বনি আহি তাইৰ চমক ভাঙি দিলে। ঘৰৰ দুৱাৰমুখৰপৰা মুখ উলিয়াই মাডাম্ টেনাৰ্ডিয়েৰে মাত দিছে— “হাৰামজাদী! তই ৰৈ আছ?” কজেটে হাতত বাল্‌টি লৈ দুপ্-দুপ্ কৰে লৰ মাৰিলে। আৰু দোকানৰ ফালে কেৰাহিকৈয়ে নেচালে। গাৱঁৰ মূৰ নোপোৱালৈকে ক’তো ক্ষন্তেক নিজিৰালে। শেহত গাঁৱঁৰ মূৰ পালেহি। মানুহৰ বসতিৰ আঁতৰ হ’ল। ঘৰৰ ভিতৰৰ চাকি চুকা এটাও চকুত নপৰা হ’ল। খোজ ঢিলাই আহিল। লগ নাই, আন্ধাৰ ৰাতি। বালটিটোকে জোকাৰি জোকাৰি তাৰ মাতকে সাৰথি কৰি গৈ থাকিল। দূৰ-দূৰণিত কৰবাত অকণমান চাকিৰ পোহৰ দেখিলেই তাই প্ৰাণ পাইছিল। পোহৰ তেতিয়া তাইৰ জীৱন আৰু জীৱনৰে পোহৰ। মুকলি পথাৰ, হাবিৰ মাজ—কত কি পাৰ হল! গছৰ ডালত তাইৰ চকুৰ আগত কত ভূতে নচা যেন লাগিল! কতবাৰ ভয়ত তাইৰ উশাহ বন্ধ হোৱাৰ দৰে হ’ল! কতবাৰ নেযাওঁ বুলি ৰৈ থাকিল। কতবাৰ<noinclude></noinclude> 6b1snbln3zbbrj8umoy5djdx7u9wrm8 104 92651 263907 263646 2026-10-26T17:29:38Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263907 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৭৪|দীন-দুখী|}}</noinclude>তাই চিঞৰি চিঞৰি কান্দিবৰ মন কৰিলে। নেদেখিও তাই কত ভূত-পিশাচ, কত বাঘ-ভালুক দেখিলে! গছৰ পাত এটা থিৰিক্ ককৰিলেই তাই কতবাৰ জিকাৰি উঠিল! আনফালে এফালে গভীৰ ৰজনী, এটি ক্ষুদ্ৰ প্ৰাণী। এফালে গাঢ় অন্ধকাৰ, আনফালে এটি ক্ষুদ্ৰাতিক্ষুদ্ৰ পৰমাণু। কজেট গৈ নিজৰা পালেগৈ। নিজৰাত বালটিটো বুৰাবলৈ কুজা হ’ল। জেপত থকা মোহৰটি পানীত পৰিল। বেচেৰীয়ে গমকে নেপালে। পানী ভৰাই হেঁকেৰ-পেকেৰ কৈ বালটিটো আনি তাই ঘাঁহনি এডোখৰৰ ওপৰত বহি পৰিল। তেতিয়াও তাই যেন উশাহ লবলৈ সময় পোৱা নাই। ওপৰত মেঘৰ আঁৰত জোন। তৰাও বেছি নাছিল। সন্ধিয়াৰ তৰাটো বৰ ডাঙৰ যেন দেখা গৈছিল।কুঁৱলীয়ে কেউপিনে তাইক বেৰি ধৰিছে। চেঁচা বতাহত তাই কঁপিছিলও। তাইৰ মনত তেতিয়া কি ৰকমৰ ভয় হৈছিল, তাই নিজেই ক’ব নোৱাৰে। তাইৰ ইচ্ছা হৈছিল তাই উৰা মাৰি গৈ গাৱঁত সোমাবগৈ। কিন্তু বালটিটো! বালটি নিনিলেতো ৰক্ষা নাই। বালটিটো হাতলৈ দাঙি লৈ তাই ঘৰমুৱা হৈ খোজ ললে। কেখোজমান গৈয়ে আকৌ বালটি থব লগাত পৰে। হাতখন তাইৰ উখহি গৈছিল। যিমানবাৰ তাই বালটিটো থৈছিল, সিমানবাৰ বালটিৰ পানী উফৰি আহি তাইৰ শুদ৷ ভৰিকেটাত পৰিছিলহি। মানুহৰ চকুৱে নেদেখাত হাবিৰ মাজত জাৰকালিৰ ৰাতি ঘটিছিল এই আঠ বছৰীয়া ছোৱালীটিৰ এই দুৰৱস্থা? ঈশ্বৰেহে এই মুহূৰ্ত্তত এই দুখলগা ঘটনা দেখিছিল। মাকেও অৱশ্যে দেখিছিল, কাৰণ এনে বিধৰ ঘটনাই সমাধিৰ মাজতো মৃতৰ চকু মেল খুৱাই দিয়ে। তাইৰ বুকু ফাটি ডেডনি আহিল। ফেকুৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু শব্দ নকৰিলে—কৰবাত মাডাম টেনাৰ্ডিয়েৰে শুনিব! মনত দুখ আহিল, বেজাৰ লাগিল, খং উঠিল। দুখ বেজাৰ খঙৰ লগতে অন্ধকাৰ নিশাৰ ভয়েও তাইক থৰক-বৰক্ কৰি তুলিছে। কিছুমান দূৰ অহাৰ পাছত তাইৰ আৰু অসহনি হ’ল। হাঁ-হুতাশত বেচেৰীয়ে এবাৰ চিঞৰি উঠিল—“হে ঈশ্বৰ! হে ঈশ্বৰ!!” মুহূৰ্ত্তৰ<noinclude></noinclude> ntbhasbo8n0wn0jv7yxdbesr15pght8 104 92652 263908 263647 2026-10-26T17:29:54Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263908 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|৭৫}}</noinclude>ভিতৰতে তাই বাটিৰ ভৰটো নাইকিয়া হোৱা যেন পালে। এখন বৰ ডাঙৰ হাতে বালটিটো তাইৰ হাতৰ পৰা লৈ গ’ল। মূৰ দাঙি দেখিলে এটা বৰ ওখ মানুহে তাইৰ কাষে আহিব লাগিছে। এই মানুহটো লগ লগা তাই গম নেপায়। মানুহটোৱেও একো নমতাকৈ তাৰ হাতলৈ বালটিটো লৈ লগে লগে আহিবলৈ ধৰিলে। কজেটে মানুহটো দেখি অকনো ভয় নেখালে। জীৱনৰ প্ৰত্যেক মিলনতে অন্তৰত মানুহে কিবা এটা অনুভৱ কৰে। ই নিয়তিৰ নীতি নজনা, অচিন; তথাপি কজেটে যেন চিনি পালে! {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> tpajj8mrtvsvxq10bapl3pqmkjvj3p1 104 92653 263909 263648 2026-10-26T17:30:09Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263909 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" /></noinclude>{{Dhr|4em}} {{center|{{larger|চতুৰ্দশ অধ্যায়}}}} {{gap}}সেই ১৮২৩ খৃষ্টাব্দৰ খ্ৰীষ্টমাছৰ দিনাই আবেলি ডাগতে প্যাৰী ছহৰৰ জন-মানৱ বিৰল ৰাজআলি এটাৰ কাষত মানুহ এজনক কেৰেয়াঘৰ বিচাৰি ফুৰা দেখা গৈছিল। বহুত পৰ ঘূৰিপকি মানুহজনে শেষত বৰ আপচু ঘৰ এটা ভাৰা কৰিলে। গঢ় আৰু কাপোৰ কানিত মানুহজনক কোনো সম্ভ্ৰান্ত বৈৰাগী যেন লাগিল। কাৰণ তেওঁৰ গাত দুৰ্ঘোৰ অনাটন আৰু অতি মাত্ৰাৰ পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ পূৰ্ণ সমাবেশ হৈছিল। বগা চুলি, শিৰ-উঠা কপাল, অশান্তি ভৰা জীৱনৰ প্ৰতিবিম্ব, টোটোৰা পৰা অথচ গম্ভীৰ মুখ আদিয়ে তেওঁৰ বয়স তিনি কুৰিৰ ওচৰা-ওচৰি যেন দেখুৱাইছিল। ধীৰ-গম্ভীৰ খোজ কেইটালৈ চালে আঢ়ৈ কুৰিয়েই নাই হোৱা যেন হে লাগে। বাওঁহাতত কাপোৰেৰে মেৰিওৱা এটা টোপোলা, সোঁহাতত টোকোন যেন এডাল লাখুটি। মানুহজনে ঘৰ ভাৰা কৰি আঁতায়ে সন্ধিয়াৰ আগে আগে বাটৰ বাটৰুৱাৰ পৰা অলপ দূৰে দূৰে থাকি ম’ফেয়াৰ মেলৰ ফালে খোজ ললে। আন্ধাৰ হোৱাৰ লগে লগেই মানুহজনে ম’ফেয়াৰ মেলৰ ঘাই বাট এৰি দি হাবিৰ মাজত সোমাই পৰিল। হাবিৰ মাজ সোমায়েই তেওঁ খোজ ঢিলা কৰি দিলে। বৰ জুমি জামি গছবোৰৰ ফালে চাবলৈ ধৰিলে; যেন তেওঁ সেই হাবিৰ মাজত গছৰ তলত অইনে নজনা অকল তেওঁহে চিনি পোৱা, বাট এটা বিচাৰি ফুৰিছে। কিছুমানপৰ এই দৰে অকাই-পকাই' ফুৰি শেহত এজোপা গছৰ কাষ পাই তেওঁ ৰৈ পৰিল। গছ জোপাৰ গাত পিতল অকণমান লিপিত খুৱাই লগাই থোৱা আছিল।পিতল ডোখৰ হাত ফুৰাই চাই তেওঁ গছজোপাৰ তললৈ মূৰ গুজি চাবলৈ ধৰিলে। যেন সেই মাটিডোখৰ কোনোবাই নতুনকৈ খানিছিল নে নাই খনা তাৰ হে চিন চাইছে। তেওঁৰ চোৱা শেষ হল। কেউপিনে<noinclude></noinclude> egisyjp7vxgw1t1ptyekt7qqcly23nn 104 92654 263910 263649 2026-10-26T17:30:25Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263910 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|৭৭}}</noinclude>ঘূৰি পকি চালে। কতো একো নেদেখি আকৌ হাবিৰ মাজে মাজে যাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}এই মানুহজনেই কজেটৰ হাতৰ পৰা বালটি লোৱা মানুহজন। হাবিৰ মাজে মাজে ম’ফেয়াৰ মেলৰ ফালে আহোঁতে দূৰৈৰ পৰা এটা অকণমানি ছাঁক কিবা এটা থৈ থৈ লৈ অহা দেখি মানুহজনে ছাঁটোৰ কাষ চাপে; দেখে——এজনী সৰু ছোৱালীয়ে এটা দুৰ্জ্জয় বালটিত পানী কঢ়িয়াইছে। তেওঁ ছোৱালীজনীৰ হাতৰ পৰা বালটিটো নিজৰ হাতলৈ আনিলে আৰু তাইৰ কাষে কাষে খোজ ললে। {{gap}}কজেটে ভয় খোৱা নাছিল। মুখেৰে মতাও নাছিল। মানুহজনে মাত লগালে—“বালটিটো গধুৰ নহয় নে?” {{gap}}কজেটে মূৰ দাঙি উত্তৰ দিলে “হয়, ডাঙৰীয়া!” {{gap}}মানুহজনে নিজকে নিজে কলে ‘সঁচাকৈয়ে গধুৰ।' ছোৱালীজনীক সুধিলে “ম‍ই নি দিম। তোমাৰ বয়স কিমান, আইকন?” {{gap}}“আঠবছৰ” {{gap}}“পানী ক’ৰ পৰা আনিলা?” {{gap}}“হাবিৰ মাজৰ নিজৰাৰ পৰা।” {{gap}}“ঘৰ কিমান দূৰত?” {{gap}}“আৰু পোন্ধৰ মিনিটমান যাব লাগিব।” মানুহজন ক্ষন্তেক নীৰৱ হৈ ৰল। আকৌ ঘপহ কৰে প্ৰশ্ন কৰিলে—“তোমাৰ মাৰা নাই?” {{gap}}“মই কব নোৱাৰোঁ।” {{gap}}মানুহজনে কিবা কব খোজোঁতেই আকৌ কজেটে মাত দিলে, “নাই হবলা। আন ছোৱালীৰ এজনী এজনী আছে মোৰ হলে নাই— মোৰ আই কিজানি নাছিলেই।” মানুহজন ৰৈ গল। হাতৰ বালটিটো নমাই থলে। ছোৱালীজনীৰ কান্ধত হাত দুখন থৈ আন্ধাৰত তাইৰ মুখখন এবাৰ ভালকৈ চাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। সুধিলে— “তোমাৰ নাম?” {{gap}}“কজেট।”<noinclude></noinclude> n0dttp8ure2w7n1qoumo1dqgnkt11ca 104 92655 263911 263650 2026-10-26T17:30:46Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263911 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৭৮|দীন-দুখী|}}</noinclude>{{gap}}মানুহজন যেন তড়িৎ শক্তিৰ প্ৰবাহত চক খাই উঠিল। আকৌ ছোৱালীজনীৰ মুখৰ ফালে চাই পঠিয়ালে। তাইৰ কান্ধৰ পৰা হাত দুখন নমাই বালটিটো দাঙি লৈ যাবলৈ ধৰিলে। অলপ গৈয়ে সুধিলে— “ক’ত থাকা তুমি?” {{gap}}“মফেয়াৰ মেলত। আপুনি চিনি পায়নে?” {{gap}}“আমি তালৈকে আহিছোনে?” {{gap}}“হয়, ডাঙ্গৰীয়া।” {{gap}}মানুহজন আকৌ নিমাত হল। ক্ষন্তেক পিছতে মাত দিলে, “পানী নিবলৈ তোমাক এই বালতি কোনে পঠিয়াইছে?” {{gap}}“মাডাম টেনাৰ্ডিয়েৰে?” {{gap}}“কোননো মাডাম টেনাৰ্ডিয়েৰ?” {{gap}}“তেওঁৰে মই কাম কৰোঁ। তেওঁৰ হোটেল আছে।” {{gap}}“হোটেল? ভালেই হল,মই আজি তাতে থাকোগৈ।” {{gap}}দুয়ো যাবলৈ ধৰিলে। কজেটে গৈ থাকোঁতে ঘনে ঘনে মানুহজনৰ ফালে কিবা এক অবৰ্ণনীয় প্ৰশান্ত নিৰ্ভৰ নেত্ৰে চাই গৈছিল। তাইক ওপৰত থকা নেদেখা জনৰ ফালে চাবলৈ কেতিয়াও শিকোৱা হোৱা নাছিল, তথাপি তাই অন্তৰত কিবা এটা আনন্দ আশা অনুভৱ কৰিলে। এই কিবাটো যেন সৰগ ধিয়াই উঠিল। কিছুমান পৰ এইদৰে গৈ থকাৰ পিছত মানুহজনে মাত লগালে- {{gap}}“মাডাম টেনাৰ্ডিয়েৰৰ আন লগুৱা-লিগিৰী আছে? তুমি আৰু কোন কোন থাকা? {{gap}}“পনিন্ থাকে, জেলমা থাকে।” {{gap}}“সিহঁত কোন?” {{gap}}“মাডামৰ জীয়েক।” {{gap}}“সিহঁতে কি কৰে?” {{gap}}“ই! ই! সিহঁতৰ যিহে ধুনীয়া ধুনীয়া পুতলা আছে! সিহঁতে পুতলা লৈ ধেমালি কৰে।”<noinclude></noinclude> m8ez1ba0ff6pcxastnllgv2kjwe6775 104 92656 263912 263651 2026-10-26T17:31:04Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263912 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|৭৯}}</noinclude>{{gap}}“তুমি?” {{gap}}“কাম কৰোঁ।” {{gap}}“দিনৰ দিনটো?” {{gap}}ছোৱালীজনীয়ে মূৰটি দাঙি মানুহজনৰ মুখলৈ চালে। তাইৰ ডাঙৰ ডাঙৰ চকু দুটিয়েদি আন্ধাৰতো জিলিকি দুধাৰি চকুলোৱে দেখা দিলে। কোমল কৈ মাত দিলে “হয়, ডাঙৰীয়া! কেতিয়াবা কামৰ পৰা আজৰি হলে, মোক অকণমান উমলিবলৈ দিয়ে। মোৰ পুতলাও নাই। পনিন্ আৰু জেলমাই সিহঁতৰ পুতলা ছুবলৈকে নিদিয়ে।” কেয়াঁ আঙুলিটো দেখুৱাই কলে “মোৰ ইমানকণিমান্ সীহৰ, তৰোৱাল এখনি মাথোন আছে।” {{gap}}“কাটেনে?” “অঁ। মাখিৰ মাখিৰ মূৰ কাটি পেলাই নহয়!” এইদৰে কথা পাতি আহি দুয়ো ঘৰৰ কাষ পালেহি। কজেটে কলে – “ঘৰ পালোহি। বালটিটো মোৰ হাতত দিয়ক”। {{gap}}“কিয়?” {{gap}}“লোকে মোৰ পানী আনি দিয়া দেখিলে মোক মাৰিব।” মানুহজনে কজেটৰ হাতত বাল্‌টি এৰি দিলে। কেইখোজমনে আহিয়ে দুয়ো হোটেলৰ জপনা পালেহি। কজেটে হোটেলৰ আগৰ দোকানখনিৰ পুতলাটোলৈ আকৌ এবাৰ চাই পঠিয়ালে। {{gap}}দুৱাৰত টুকৰিয়াই দিয়াত মাডাম টেনাৰ্ডিয়েৰে চিয়ঁৰ মাৰি উঠিল “যখিনী! কৰবাত ধেমালি কৰি আছিলি!” {{gap}}কজেটে থোকা-খুকিকৈ কলে – “এই মানুহজনে থাকিবলৈ ঠাই বিচাৰিছে।” {{gap}}মাডাম টেনাৰ্ডিয়েৰ শাঁত পৰি গল। মানুহজনৰ ফালে ভূমুকিয়াই চাই মাত দিলে—“সোমাই আহক, পথিক!” {{gap}}পথিক সোমাই আহিল। টেনাৰ্ডিয়েৰ দম্পতীয়ে আলহীৰ সাজ পাৰ দেখি হতাশ হৈ পৰিল। ইঙ্গিততে দুয়োৰে কথা হল।<noinclude></noinclude> 1nl9beifej8sybybbf2iw1d2kw9tkz7 104 92657 263913 263652 2026-10-26T17:31:18Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263913 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৮২|দীন-দুখী|}}</noinclude>আলহীৰ লগত কথা পাতিবলৈ ধৰিলে। টেনাৰ্ডিয়েৰ দম্পতীৰ মনত সন্দেহ হৈছিল—ই নিশ্চয় কোনোবা ক্ৰোড়পতি। নহলে কথাই কথাই ধন ঢালিব কিয়? কজেটৰ কথা উলিয়ালে। কজেটে আঁতৰৰ পৰা কাণ পাতি শুনিবলৈ ধৰিলে। কাণেৰে কথা শুনি আছিল, তৰোৱাল পুতলা লৈ গুন্ গুন্ কৰে নাম গাই আছিল। কিবা এটা তাইৰ কাণত পৰিল। সুৰ একেদৰেই থাকিল, নামটি ওলাল “আই মোৰ মৰিলে! আই মোৰ মৰিলে!” হঠাৎ তাইৰ মনত শোকৰ ঢকা-ঢমকা লাগিল। {{gap}}ওচৰতে এটি সৰু পুতলা। পুতলাটো ইপনিনৰ। কজেটৰ তৰোৱালখন ভাল নেলাগিল। কেউ পিনে চকু ফুৰাই চালে। তাইক কোনেও মন কৰা নাই। তাই পুতলাটো লৈ অকণমানি বেলি ধেমালি কৰি আকৌ আগৰ ঠাইত থৈ দিব। সুতুককৰে পুতুলাটি লৈ তাই নিতাল মাৰি নীৰৱে উমলিবলৈ ধৰিলে। তাই আনন্দত স্বৰ্গ ঢুকি পালে। কিন্তু এই স্বৰ্গ তাই বেছি পৰ নাপালে। এই খন্তেকীয়া সুখো তাইৰ বৰ বেছি হৈ উঠিল। ইপনিনে কজেটৰ হাতত পুতলাটো দেখা পাই মাকৰ ওচৰত ওজৰ দিলে। মাক কঁপি উঠিল। চিঞৰ মাৰি দিলে “কজেট!" {{gap}}কজেট উচপ খাই উঠিল যেন ভূমিকম্প হে হল! ঘটনা বুজিব পাৰি তাই আগৰ ঠাইতে আলফুলকৈ বৰ হতাশ মনেৰে পুতলাটো শুৱাই থলে। দুই হাতেৰে বুকুৰ গুৰিত খামুচি ধৰি ফেকুৰি ফেকুৰি কান্দি উঠিল। মানুহজনে গিৰিসাই ঠিয় হৈ প্ৰশ্ন কৰিলে “কি হল? কি হল?” মাডামে উত্তৰ কৰিলে “তাই হাৰামজাদীয়ে মোৰ ছোৱালীকেজনীৰ পুতলাটো লৈ উমালিবলৈ বিচাৰে। সাহৰ গোট!” মানুহজনে একো নেমাতি ঘৰৰ বাহিৰ ওলাল। সুবিধা পাই মাডামে কজেটক গোৰ মাৰি দিলে। কজেট চিঞৰ মাৰি উঠিল। মানুহজন উভটি আহি আকৌ ভিতৰ সোমাল, পোনচাতেই কজেটৰ কাষ চাপি কজেটৰ সেই হেপাহৰ পুতলাটি তাইৰ আগত ঠিয় কৰি<noinclude></noinclude> dq89684vlcf3kezga2b1lfyk5jnm9cv 104 92658 263914 263658 2026-10-26T17:31:37Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263914 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|৮৩}}</noinclude>দিলে, আৰু কলে “হোৱাঁ, তোমাক এইটো দিছো।”মানুহজনে কাষৰ দোকানলৈ গৈ পুতলাটো কিনি আনিছিল। {{gap}}কজেটৰ কান্দোন বন্ধ হল। ভয়-বিস্ময়ত তাইৰ উশাহ বন্ধ হোৱা যেন লাগিল। সপোনৰ বাণী যেন লাগিল “হোৱাঁ, তোমাক এইটো দিছো।” তাই একো বুজি নেপালে। মাডাম টেনাৰ্ডিয়েৰে বুজিলে আলহী কুবেৰ। তেওঁক সন্তুষ্ট কৰিব পাৰিলে লাভৰ বাহিৰে লোকচান নাই। আলহীক ভালৰি লগাই কজেটক মাত দিলে “ল’ ল’! সেইটো এখেতে তোলৈকে আনিছে!” {{gap}}“মাডাম, মই লমনে?” {{gap}}“অঁ, ল।” {{gap}}“ডাঙৰীয়া! সচাকৈয়েনে?” {{gap}}আলহীৰ চকু তেতিয়া চকুলোৰে ভৰা। কণ্ঠৰোধ হৈ আহিছিল। মূৰ দুপিয়াই পুতলাৰ হাতখন কজেটৰ হাতত লগাই দিলে। পুতলাটো সাবটি ধৰি কজেটে মাত লগালে “মই এওঁক কেথেৰিন্‌ বুলি মাতিম।” {{gap}}কজেটৰ ফটা-চিটা মলিয়ন কাপোৰে যেতিয়া পুতলাটোৰ নতুন চফা মছলিন কাপোৰৰ লগত ওচৰা-ওচৰিকৈ লগ লাগিছিল তেতিয়া দেখিবলৈ কিবা অভজাঁ অভঁজা যেন লাগিছিল। {{gap}}কজেটে সুধিলে “মাডাম! ম‍ই এওঁক চকি এখনত বহুৱাম নে?” {{gap}}“বাৰু বহুৱা।” {{gap}}মাডাম টেনাৰ্ডিয়েৰে যদি সেই সময়ত পৃথিবীৰ ভিতৰত কাৰবাক বেছি ঘিণ কৰিছিল সেইটো মানুহ হৈছে কজেটক মৰম কৰা এই আলহীটো। তাইৰ অসহ্য হল।খঙ আৰু ঈৰ্ষাত তাইৰ তেজ তপত হৈ উঠিল। তৎক্ষণাত নিজৰ জীয়েকহঁতক শুবলৈ পঠিয়াই দি কজেটকো লগতে পঠিয়াই দিলে। কজেটে পুতলাটো বুকুত বান্ধি শুবলৈ গল। {{gap}}আলহীজন নিমাত নিতাল হৈ আকাশ-পাতাল ভাবি বহি থাকিল। এটা এটাকৈ হোটেলৰ আটাইবোৰ আলহী দিহা-দিহি গল।<noinclude></noinclude> apd900g6kwlvflyloc8qqswf62dpm4y 104 92659 263915 263659 2026-10-26T17:31:51Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263915 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৮৪|দীন-দুখী|}}</noinclude>মানুহজন একেদৰে বাহিয়েই থাকিল। মাডাম টেনাৰ্ডিয়েৰে শেহত আলহীৰ গুৰিত গিৰিয়েকক বহুৱাই থৈ শোৱাকোঠা সোমাল। {{gap}}নিৰুপায় হৈ টেনাৰ্ডিয়েৰে মাত লগালে “ডাঙৰীয়া, শুব লাগিছিল।” মানুহজনে চক্‌-মক্‌ খাই মাত দিলে “অ, এৰা। পাছে আস্তাবল কেনি?” {{gap}}“মোৰ লগে লগে আহক।” এই বুলি টেনাৰ্ডিয়েৰে আগে আগে দেখুৱাই গল। মানুহজন পাছে পাছে গৈ থাকিল, অলপ গৈয়ে এটা বৰ ধুনীয়াকৈ সজোৱা শোৱনী কোঠা পালেগৈ। মানুহজনে সুধিলে— “এইটো কি?” {{gap}}“আপোনাৰ শোৱা-কোঠা।” {{gap}}“মই আস্তাবলহে ভাল পালোঁহেতেন।” টেনাৰ্ডিয়েৰ নুশুনা ভাওজুৰি কোঠাৰ বাজ হল। মানুহজন চকি এখন টান মাৰি লৈ বহি পৰিল। {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> 5s5anqwz7cphv3s2n9cmvnzwxt4vqw4 104 92660 263916 263661 2026-10-26T17:32:07Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263916 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" /></noinclude>{{Dhr|4em}} {{center|{{larger|পঞ্চদশ অধ্যায়}}}} {{gap}}ৰাতি মানুহজনে আনবোৰ শুই নিহপালি দিলত হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে ঘৰটো পৰীক্ষা কৰিবলৈ লাগিল। সেইদিনা খৃষ্টমাছ ৰাতি। খৃষ্টমাছৰ ৰাতি সৰু সৰু লৰা-ছোৱালীহঁতৰ বিশ্বাস অপ্সৰী পৃথিবীলৈ নামি আহে আৰু সিহঁতে যদি চিমনিৰ ওপৰত সিহঁতৰ জোতাবোৰ তুলি থয় তেন্তে অপ্সৰীয়ে জোতাৰ ভিতৰতে সিহঁতলৈ ভাল ভাল উপহাৰ থৈ যায়। পুৱা উঠি সিহঁতৰ জোতা চাবলৈ উখল-মাখল লাগে, দৰাচলতে মাকহঁতেই ৰাতি তাত উপহাৰ থৈ দিয়ে। পুৱা লৰা-ছোৱালীবিলাকে হাঁহি-খিকিন্দালিৰ মাজত সিহঁতলৈ অপ্সৰীয়ে থৈ যোৱ৷ উপহাৰ লৈ কৃতাৰ্থ মানে। মানুহজনে ঘূৰি ফুৰোঁতে দেখিলে—চিমনি এটাৰ ওপৰতে দুযোৰ জোতা তুলি থোৱা হৈছে। তেওঁৰ সেই কৌটিকলীয়া ৰীতিলৈ মনত পৰিল। জুমি চাই, দেখা পালে—জোতা দুযোৰত দুটা ১০ ছু মোহৰ। জোতা দুযোৰ ইপনি আৰু এজোৰ বুলি বুজিবলৈ বাকী নেথাকিল। আৰু নামি আহা অপ্সৰীজনীও যে মাডাম্ টেনাৰ্ডিয়েৰ তাক তেওঁ উপহাৰ দেখিয়েই গম পালে। {{gap}}চিমনিৰ একাষে আৰু এযোৰ ভগা কাঠৰ জোতা তেওঁৰ চকুত পৰিল। তেওঁ জোতাৰ গঢ় দেখিয়ে কজেটৰ জোতা বলি চিনি পেলালে। জোতাযোৰৰ ভিতৰত একো নাই, কোনে থব? তথাপি লৰাৰ লৰামন। কজেটো শিশু তাইৰো সিহঁত বিমুখ হব পাৰে, কিন্তু নিৰাশ নহয়। মনত অবিচলিত বিশ্বাস আছিল— অপ্সৰীয়ে কিবা এটা দিব। নিৰাশাৰ বাহিৰে একো চিনি নোপোৱা ছোৱালীটীৰ আশাৰ ওচৰত মূৰ দোঁৱা দেখি মানুহ জনৰ হৃদয়ত বৰ আঘাত লাগিল। তেওঁ জেপত হাত ভৰাই এটা লুই মোহৰ উলিয়াই জোতাৰ ভিতৰত ভৰাই দি তাৰপৰা বাহিৰ হল।<noinclude></noinclude> 9obokfw8x66oowe313yoae5xvo10qlg 104 92661 263917 263662 2026-10-26T17:32:28Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263917 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৮৬|দীন-দুখী|}}</noinclude>পিছদিনা পুৱা পোহৰ হোৱাৰ দু’ঘণ্টা মানৰ আগতে মানুহজনে তালি-টোপোলা বান্ধি যাবলৈ বুলি বৈঠকখানা ওলালহি। টেনাৰ্ডিয়েৰ পত্নীয়ে মাত লগালে ‘এতিয়াই যায় নে? {{gap}}“এৰা ম‍ই কিমান দিব লাগিব?” {{gap}}টেনাৰ্ডিয়েৰ পত্নীয়ে বিল এখন আগবঢ়াই দিলে। মানুহজনে বিলখন খুলি চাবলৈ ললে। কিন্তু তেওঁৰ মন বিলৰ ওপৰত নাছিল। সুধিলে “কাৰবাৰ ভাল চলেনে?” {{gap}}“বৰ বেয়া নহয়। পিছে আপোনাৰ লেখীয়া ভাল অতিথি কাচিত হে পাওঁ। আজি-কালি বস্তু-বাহানিৰ দামো বৰ বেছি। তাতে সেই ছোৱালীজনীৰ লগতে আমাৰ বহুতো খৰচ হয়।” ::::::::“কোন ছোৱালীজনী?” ::::::::“কিয়, কজেট! লাৰ্ক!” {{gap}}মানুহজনে অন্যমনস্কভাৱে মাত দিলে “যদি তাইক আঁতৰাই দিয়ে।” তেওঁ কজেটক পুতৌ কৰা দেখি মাডামৰ ৰাতিও চকুত টোপনি নাছিল। তাতে টেনাৰ্ডিয়েৰ দম্পতীয়ে এই চহকী মানুহজনৰ কজেটৰ ওপৰত স্নেহ দেখি বহুতো লাভৰ আশা গণি আহিছিল। সুবিধা বুজি একে উশাহে কৈ গল “লৈ যক! দাঙি লৈ থক দাঙ-কোলা কৰি নিয়ক,উৰুৱাই নিয়ক, এতিয়াই—এই মূহূৰ্ত্ততে।” {{gap}}“একো কথা নাই মাতক।” {{gap}}মাডাম টেনাৰ্ডিয়েৰে ৰিং ধৰিলে “কজেট!” {{gap}}“ইতিমধ্যে আপোনাৰ বিলৰ টকা কেটা দিয়া হক। কিমান?” {{gap}}“তেইশ, ফ্ৰাঁ।” {{gap}}মানুহজন আচৰিত হল। পাচোঁটা পাঁচফ্ৰ। মোহৰ উলিয়াই মেজৰ ওপৰত থৈ মাতদিলে “আনক, ছোৱালীজনী আনক।” {{gap}}ঠিক এই সময়তে ছেগ চাই থকা স্বামী টেনাৰ্ডিয়েৰ আহি কোঠাৰ ভিতৰ সোমাল, ঘৈণীয়েকৰ ফালে চাই মাত দিলে “এখেতে আমাক তেইশফ্ৰাঁ দিব নেলাগে। মুঠেই ২৬ ছুহে।”<noinclude></noinclude> r7ei4r7e3a1t06u0a3eud0uh6drkp5g 104 92662 263918 263663 2026-10-26T17:34:10Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263918 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|}}</noinclude>{{gap}}টেনাৰ্ডিয়েৰ পত্নী চিঞৰ মাৰি উঠিল মুঠেই ২৬ ছু!” {{gap}}“অঁ, ২০ ছু ঘৰ-ভাৰা, ৬ ছু খোৱাৰ। কজেটৰ বিষয়ে তেখেতৰ লগত মোৰ ভিতৰুৱা বন্দৱস্ত হব। তুমি অলপ আঁতৰি যোৱাঁ চোন।” {{gap}}মাডাম কোঠাৰ বাহিৰ হল। স্বামী টেনাৰ্ডিয়েৰে চকি এখন আনি মানুহজনক বহিবলৈ দি নিজে কাষতে ঠিয় হৈ বৰ নম্ৰভাৱ ধৰি মাত লগালে “ডাঙৰীয়া! সঁচাকৈয়ে ছোৱালীজনীক আমি নিজৰ পেটৰ পোৱালীৰ দৰে চেনেহ কৰোঁ। {{gap}}মানুহজনে স্থিৰ দৃষ্টিৰে টেনাৰ্ডিয়েৰৰ মুখৰ ফালে চাই প্ৰশ্ন কৰিলে—“কোন ছোৱালীজনী?” {{gap}}“কিয়? কজেট। তাইক আপুনি লৈ যাব খোজা নাই? মই তাইক এৰি দিব নোৱাৰোঁ। তাইক কেচুৱাৰে পৰা তালিতুলি মানুহ কৰিছো। নোৱাৰোঁ, নোৱাৰোঁ, তাইক এৰি দিব নোৱাৰোঁ।” {{gap}}তেতিয়াও মানুহজনৰ দৃষ্টি অচঞ্চল ভাবে টেনাৰ্ডিয়েৰৰ মুখৰ ওপৰত। টেনাৰ্ডিয়েৰে কৈ গল “মোক ক্ষমা কৰিব। অচিনাকী মানুহ এজনৰ হাততনে৷ বাৰু ছোৱালীজনী কেনেকৈ এৰি দিওঁ। মাক-বাপেক কেওঁ কিছু নাইকিয়া মাউৰী ছোৱালী। যদি বা এৰি দিলোৱেই মইতো জনা উচিত, কাৰ হাতত দিছোঁ, কত আছে, কেনে আছে। মই আপোনাক চিনি পোৱা দূৰৈত থক, নামটোকে নেজানো। এখন ৰছিদ— তছিদ লব লাগিব।” {{gap}}মানুহজনে আগৰ দৰেই স্থিৰ দৃষ্টিৰে টেনাৰ্ডিয়েৰৰ ফালে চাই গম্ভীৰ ভাৱে উত্তৰ দিলে “পেৰি নগৰৰ ৪ মাইলৰ ভিতৰত এটা মানুহে দলিল-পত্ৰেৰে পৰিচয় দিবৰ কোনো সকাম নাই। ম‍ই মোৰ নাম নকওঁ, একো পৰিচয় নিদিওঁ যদি তাইক ম‍ই নিওঁ, আপোনাৰ লগত তাইৰ চকুৰ চোৱা-চুই থাকিব নোৱাৰিব। মই তাইক নিবলৈ ওলাইছো তাইৰ ভৰিৰ শিকলি কাটি দিবলৈ। শিকলি কাটি দিম—তাই উৰা মাৰিব। এই মোৰ কথা। দিয়ে নিদিয়ে সঠিক কৈ পেলাওক। ”<noinclude></noinclude> cncfbctgei19scsowmpfnkmypjwrwxl 104 92663 263919 263664 2026-10-26T17:34:25Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263919 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৮৮|দীন-দুখী|}}</noinclude>{{gap}}টেনাৰ্ডিয়েৰে বুজিলে যে সি তাতকৈও চতুৰ মানুহৰ হাতত পৰিছে। গোটেই ৰাতি টেনাৰ্ডিয়েৰে মানুহজনৰ কথা ভাবি তৰ পোৱা নাছিল। কজেটৰ ওপৰত তেওঁৰ মৰম, তেওঁৰ হাব-ভাব আদিয়ে তাৰ মনত বহুতো ভাবৰ জাজৰি তুলি দিছিল। ভাবিছিল - অপৰ্য্যাপ্ত লাভৰ বাট মুকলি হৈছে। এতিয়া মানুহজনৰ কথা কোৱাৰ গঢ় দেখি বুধিৰ থুনুপাক আঁতৰাই থৈ মাত দিলে “মোক দেৰ হাজাৰ ফ্ৰাঁ লাগিব ডাঙৰীয়া।” {{gap}}মানুহজনে তেওঁৰ জেপৰ পৰা এটা পুৰণা কলা ধনৰ মোনা উলিয়াই তাৰ পৰা তিনিখন পাঁচশ ফ্ৰাঁৰ নোট বাহিৰ কৰিলে। টেনাৰ্ডিয়েৰৰ হাতত নোট কেখন দি কলে “যোৱা কজেটক লৈ আহাঁ৷” স্বামীৰ ইঙ্গিত পাই আঁতৰত ৰৈ থকা পত্নীয়ে কজেটক বিচাৰি ভিতৰ সোমাল। {{gap}}বাহিৰত যেতিয়া এই ঘটনা তেতিয়া কজেটে কি কৰিছিল? পুৱা ঢাৰি-পাটী এৰি এই নিৰাশা-জীয়ৰীয়ে আশাৰ পাছে পাছে ঢাপলি ধৰিলে – আন আন লৰাছোৱালীৰ দৰেই তাইৰ অপ্সৰী-দত্ত উপহাৰ চাবলৈ। যেতিয়া তাই জোতাৰ ভিতৰত ‘লুই’ মোহৰটো দেখিলে তাই আচৰিত হৈ পৰিল। সোণৰ মোহৰ তাই হাতেৰে চুই পোৱা নাছিল। মোহৰটো চকুত পৰা মাত্ৰকে তাই সুতুক্‌কৰে হাতলৈ লৈ ছোলাৰ মাজত লুকুৱাই পেলালে যেন তাই চুৰহে কৰিছে। তাইৰ মনত বিশ্বাস হৈছিল মোহৰটো তাইৰেই। তাই বুজিছিল মোহৰটো তাইলৈ অপ্সৰীৰ উপহাৰ। তথাপি তাইৰ ভয়েৰে ভৰপূৰ মনত আনন্দই ঠাই ললেহি। এনে আশাতীত বস্তু! তাই সচানে সপোন ঠিক কৰিব নোৱাৰাত পৰিল। ৰাতিৰ পুতলাটো পাই তাই ভয় খাই উঠিছিল। এতিয়া মোহৰটো পায়ো তাইৰ ভয় লাগিল। তাই কিবা এটা নজনা ভয়ত কঁপিবলৈ ধৰিলে। ভয় নালাগিছিল তাইৰ এই আচিনাকি মানুহজনলৈ মাথোন, বৰং তাই কিবা এটা সাহহে পাই আহিছিল। যেন তাই অকলশৰীয়া নহয়, মাডামে যেন তাইক একো কৰিব নোৱাৰে। তাই মোহৰটো লুকুৱাই লৈ লৰালৰিকৈ ঘৰ-দুৱাৰ সৰা আদি তাইৰ দৈনিক কামত লাগি গল। মোহৰটি তাই আগনিশা ১৫ ছুৰ মোহৰ<noinclude></noinclude> 1jm8l7e399mi16k4j4fxrtldyo0q62x 104 92664 263920 263665 2026-10-26T17:34:41Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263920 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|৮৯}}</noinclude>ওলাই পৰা জেপটিতে লৈ ফুৰিছিল। তাই কামত লাগিছিল সচা কিন্তু তাইৰ মনে মনে মন আঁতৰি আহিছিল তাইৰ জেপত থকা “লুই” মোহৰটিৰ লগলৈ। তাই এইদৰে আওকণীয়া হৈ কাম কৰি ফুৰোঁতেই মাডাম টেনাৰ্ডিয়েৰ আহি কজেটৰ আগত উপস্থিত হল। বৰ অস্বাভাৱিক—টেনাৰ্ডিয়েৰ পত্নীয়ে তেওঁৰ পূৰ্ব্বৰ ৰীতি ভঙ্গ কৰিলে। কজেটক দেখি তাইক মাৰিবলৈ তেওঁৰ হাত দাঙ নাখালে, দেখা মাত্ৰকে মুখত এষাৰো গালি শপনি নোলাল। কোমলকৈ মাত দিলে “কজেট, এইপিনে আহ।” {{gap}}ক্ষন্তেকৰ পাছতে কজেট আহি বৈঠকখানা পালেহি। তাইক দেখা পায়ে মানুহজনে তেওঁৰ টোপোলাটো মেলি এটা কলা বৰণৰ সাজ উলিয়াই কজেটক দি কলে “ {{SIC|থোৱাঁ|যোঁৱা}}, বেগতে পিন্ধি আহা গৈ।” ক’লা বৰণ শোকৰ চিন। {{gap}}তেতিয়া পুৱাৰ পোহৰ ভালকৈয়ে পৰিছিল। ম’ফেয়াৰ মেলৰ ঘৰবোৰৰ দুৱাৰ তেতিয়া প্ৰায় ভাগেই মুকলি হোৱা নাছিল। দুৱাৰ- খিৰিকি মেলোতে বহুতৰ চকুত পৰিল প্যাৰীৰ বাটেদি এজনী সৰু ছোৱালীয়ে বুঢ়া এটাৰ হাতত ধৰি ছহৰৰ ফালে যাব লাগিছে। ছোৱালীজনীৰ কোলাত এটা ডাঙৰ পুতলা। বুঢ়াৰ কাপোৰ কানি ভিকহুৰ। কোনেও এই মানুহজনক চিনি নাপালে, কাৰণ কজেটৰ গাত নতুন কাপোৰ কানি। কজেট গুচি গৈছে। কাৰ লগত? কলৈ? তাই নাজানে। যদি তাই কিবা জানিছিল—তাই জানিছিল তাই টেনাৰ্ডিয়েৰৰ হোটেল এৰি থৈ আহিছে বহুত পাছত। কোনেও তাইক বিদায়-সম্ভাষণ কৰিবলৈ ভাবি নেপালে, তায়ো কাকো বিদায়-সম্ভাষণ নকৰিলে। বেচেৰী হতভাগিনী! {{gap}}মানুহজন ওলাই যোৱাৰ পাছতে টেনাৰ্ডিয়েৰ দম্পতী লগ লাগিল। যেতিয়া মাডাম টেনাৰ্ডিয়েৰে শুনিলে যে দেৰ হাজাৰ ফ্ৰা লৈয়ে কজেটক গিৰিয়েকে এৰি দিলে, তেতিয়া তাই একেবাৰে হতাশ হৈ পৰিল। টেনাৰ্ডিয়েৰেও দেখিলে মুখৰ কথা এষাৰতেই ডাঙৰ “দাওঁ” এটা সাৰি<noinclude></noinclude> e3zs07fe7eueaw9vao5veljilvacz5y 104 92665 263921 263666 2026-10-26T17:34:56Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263921 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৯০|দীন-দুখী|}}</noinclude>গল। ঘৈণীয়েকক একো কথা নকৈ একেজাপেই ঘৰৰ বাহিৰ হৈ কজেটক নিয়া মানুহজন বিচাৰি ঢাপলি ধৰিলে। {{gap}}মানুহজন আহি তেতিয়া গাৱঁৰ বহুত দূৰত পথাৰ এখনৰ মাজত জোপা এটাৰ কাষত বহি অলপ জুৰণি লৈছিল। টেনাৰ্ডিয়েৰে ফোপাই জোপাই আহি তেওঁৰ কাষ চাপি তেওঁৰ আগত নোট কেখন পেলাই দি কলে “নিয়ক ডাঙৰীয়া। আপোনাৰ ধন নিয়ক।” {{gap}}“মানে? {{gap}}“মানে মই কজেটক লৈ যাম।” {{gap}}ছোৱালীজনীয়ে ভয়ত মানুহজনক সাবটি ধৰিলে। মানুহজনে মাত দিলে “কজেটক লৈ যাবা?” {{gap}}“হয়। ম‍ই ভাবি-চিন্তি চালোঁ। মই তাইক এৰি দিবৰ একো স্বত্ত্ব নাই। তাই মোৰ ছোৱালী নহয়। মাকে মোৰ ওচৰত থৈ গৈছিল, ম‍ই মাককহে ওভোতাই দিব পাৰিম। আপুনি কব পাৰে “মাক মৰিল।” তেতিয়া হলে ম‍ই মাকৰ পৰা কোনো চিঠি পত্ৰ লৈ অহা মানুহৰ হাতত হে ছোৱালীজনী দিব পাৰিম।” {{gap}}মানুহজনে কোনো উত্তৰ নিদিলে। জেপত হাত ভৰাই তেওঁৰ ধনৰ মোনাটো উলিয়াই আনিলে। ধনৰ মোনাটো মেলোঁতে তাত থকা নোটবোৰ দেখি টেনাৰ্ডিয়েৰৰ মন আনন্দত নাচি উঠিল। মনতে ভাবিলে “আকৌ পাম”। {{gap}}মানুহজনে মোনাটো খোলোতে আশেপাশে কোনোবা কৰবাত আছেনে নাই এবাৰ চকু ফুৰাই চালে। দূৰণিৰ পথাৰ। কতো এটা মানুহৰ চিন নাই। মোনাটোৰ পৰা এখন সৰু কাগজ উলিয়াই টেনাৰ্ডিয়েৰৰ হাতত দি তেওঁ মাত লগালে “তুমি ঠিক কথা কৈছা-পঢ়া”। {{gap}}টেনাৰ্ডিয়েৰে কাগজখন লৈ পঢ়িবলৈ ধৰিলে :— {{gap}}এমছুৰ এম, মাৰ্চ ২৫, ১৮২৩। {{gap}}মচিঅ’ৰ টেনাৰ্ডিয়েৰ<noinclude></noinclude> amj7k5em8gz36ws554evalbhcawd3b4 104 92666 263922 263667 2026-10-26T17:35:15Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263922 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|৯১}}</noinclude>আপুনি পত্ৰবাহকৰ হাতত কজেটক দিব। আপোনাক যি দিব লাগে তেখেতে আদায় কৰিব। ::::::::::::আপোনাৰ ফটিন।" {{gap}}পঢ়া শেষ হল। মানুহজনে মাত লগালে ছহিটো চিনি পাইছানে? ৰচিদ ৰাখিব পাৰা। ” {{gap}}টেনাৰ্ডিয়েৰে ভোৰ ভোৰালে—“জাল। যি হওক খৰচ পাতি দি থক। মোক বহুতো দিব লগা আছে।” {{gap}}মানুহজন উঠি ঠিয় হল। চোলাৰ হাতৰ ধূলি জোকাৰি জোকাৰি কবলৈ ধৰিলে “মচিঅ’ৰ টেনাৰ্ডিয়েৰ! জানুৱাৰীৰ পৰা হিছাপ কৰি আহা। জানুৱাৰীত দিব লগীয়া আছিল ১২০ ফ্ৰাঁ। তুমি ফেব্ৰুৱাৰীত বিল দিছিলা ৫০০ৰ। ফেব্ৰুৱাৰীৰ শেহত পাইছা ৩০০ আৰু মাৰ্চ্চৰ পহিলা তাৰিখে পাইছা ৩০০। তাৰ পাছৰ পৰা এই ন মাহত মাহে পোন্ধৰ ফ্ৰা হিছাপে তুমি পাবা ১৩৫ ফ্ৰাঁ। সেই হিছাপে তোমাক দিব লাগে মাথোন ৩৫ ফ্ৰাঁ। এতিয়া মই তোমাক ১৫০০ শ দি আহিছো।” {{gap}}জালত বাঘ পৰাদি টেনাৰ্ডিয়েৰ বান্ধ খাই পৰিল। জালত পৰা বাঘৰ দৰেই জপিয়াই উঠিল—“মই তোমাক চিনি নাপাওঁ — জানি নাপাওঁ। ৩০০০ ফ্ৰাঁ নিদিলে মই কজেটক লৈ যাম।” {{gap}}মানুহজনে লাহেকৈ কজেটৰ হাতখনিত ধৰি মাত লগালে “আহা, কজেট!” কজেটে খোজ ললে। মানুহজনে তেওঁৰ লাখুটিডাল তুলি লৈ বাওঁহাতেৰে কজেটৰ হাতখন ধৰি যাবলৈ ধৰিলে। লাঠিৰ গঢ় আৰু ঠাইডোখৰৰ নিৰ্জনতা দেখি টেনাৰ্ডিয়েৰ অলপ পৰ পাছে পাছে গৈ আৰু যাবলৈ সাহ নকৰি উভটি গুচি আহিল। মানুহজনে কজেটক লৈ অবাধে গুচি গল। মানুহজন জঁ ভেলজ। {{gap}}ৰাতি ভালেখিনি পৰত জঁ ভেলজ আহি পেৰী নগৰ সোমাল। ছোৱালীজনী বাটত আহোঁতেই বৰ "ভাগৰি পৰিছিল। ভেলজঁ ই বাটতেই তাইৰ টোপনি অহা যেন গম পাই তাইক কান্ধত তুলি<noinclude></noinclude> hz8apgugl0s0tddx77yyjuazh0i7red 104 92669 263923 263670 2026-10-26T17:36:15Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263923 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" /></noinclude>{{Dhr|4em}} {{center|{{larger|ষোড়শ অধ্যায়}}}} ভেলজঁই ঠাইডোখৰ বিচাৰি ভালেই উলিয়াইছিল। সেই ফালেদি মানুহ-দুনুহৰ আহ-যাহ নাই বুলিলেও হয়। ঘৰভাৰা লবৰ সময়ত ভেলজঁই নিজকে এজন স্পেইন-ফৰাছী সন্ধিত সৰ্ব্বস্বান্ত হোৱা ছৰ্কাৰৰ পেনসন-ভোগী মানুহ বুলি চিনাকি দিছিল, আৰু কজেটক জীয়েক বুলি কৈছিল। ঘৰৰ ভিতৰত মানুহ ভেলজঁ, কজেট আৰু এজনী বুঢ়ী লিগিৰী! {{gap}}ঘৰটোলৈ আহি আহি কজেটক পঢ়োৱা আৰু কজেটে ধেমালি কৰা চাই থকাই ভেলজঁৰ একমাত্ৰ কাম হৈ উঠিল। কজেটে ভেলজঁ ক “পিতা” বুলি মাতে। “পিতা”ৰ বাহিৰে ভেলজঁৰ আৰু কিবা নাম আছিল নে নাই তাই নেজানিছিল। ঘণ্টাৰ পাছত ঘণ্টা পাৰ হৈ যায়—ভেলজঁই একেথৰে একাষত বহি কজেটে ওমলা চাই থাকে, তাইৰ কেলকেলনি, তাইৰ উত্তৰ দিব নোৱৰা জটিল জটিল প্ৰশ্ন শুনি আপোনপাহৰা হৈ যায়। কজেটক পাবৰে পৰা ভেলজঁৰ মনত সংসাৰৰ প্ৰতি কিবা এটা মায়া জন্মিল। কজেটে তেওঁৰ দূৰ ভবিষ্যতখন পোহৰাই দিয়া যেন পালে। {{gap}}ভেলজঁই দিনত ঘৰৰ বাহিৰ নহবলৈ বৰ সতৰ্ক আছিল। সন্ধিয়া লাগি ভাগিলে কজেটক হাতত ধৰি মানুহৰ আলেঙে আলেঙে অলপ পৰলৈ বাহিৰলৈ ওলায়। তেতিয়াও ভেলজঁৰ গাত বৰাগীৰ বেশ। সময়ত বাটত লগ পাই কোনো কোনো মৰমিয়াল তিৰুতাই বেথা লাগি দিয়া ভিক্ষাও বৰাগী ভেলজঁ ই লব লগাত পৰিছিল। নিজেও সময়ত মানুহে নেদেখা ঠাইত বাটৰ কাষৰ দুই চাৰি মগনিয়াৰক ভিক্ষা দি আহে। যদিও বৰাগীৰ ভিক্ষা প্ৰায়ে মানুহৰ চকুত নপৰাকৈয়ে হৈ আহে, তথাপি কথাটো ইকাণ সিকাণ বাগৰি বহুতো কাণত পৰিল। শেহত তেওঁৰ নাম হৈ উঠিল দানী-ভিখাৰী।<noinclude></noinclude> 961br5bdk1datavjtlwr35yh9n61qbr 104 92670 263924 263671 2026-10-26T17:36:40Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263924 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|৯৫}}</noinclude>{{gap}}এইদৰে সুখ-আনন্দত ভেলজঁই কিছুমান দিন কটোৱাৰ পাছত তেওঁৰ চলনফিৰণে বিশেষকৈ দান-ভিক্ষাৰ কথাটোৱে মানুহৰ মনত অলপ সন্দেহৰ চিটিকনি দিলে। ঘৰৰ মালিক আছিল এজনী বুঢ়ী। বুঢ়ীৰ মনত হে উচ্পিচনি বেছি হৈ উঠিল। তাই লুকাই চুৰকৈ ভেলজঁৰ গতি-বিধিৰ ওপৰত চকু দিবলৈ ধৰিলে। এদিন তাই বেৰৰ বিন্ধাই দি জুমি চাওঁতে দেখা পালে মানুহটোৱে বেজী, সূতা আৰু কেচি এখন লৈ তাৰ হলৌ চোলাটোৰ তলিয়ৰি কাপোৰখন কাটি তাৰপৰা এখন হালধীয়া ৰঙৰ কাগজ উলিয়াই চোলাটো আকৌ সিবলৈ ধৰিছে। কাগজখন দেখি তাইৰ পেটতে হাত-ভৰি লুকাল। তাই হেজাৰ ফ্ৰাৰ নোট জীৱনত বৰ বেছি দেখিছিল যদি সেইখনেৰে সৈতে দুখন বা তিনিখন। তুঁহ জুইত লাগনি খৰি দি বুঢ়ীয়ে ফুঁৱাই দিলে।ওচৰ চুবুৰীয়াৰ এই হেজাৰ টকীয়া নোটখন পুৱা গধূলিৰ মুহুদি হৈ পৰিল। বুঢ়ী তাতেই ক্ষান্ত নহল। কেদিনমান পাছতে ছেগ চাই মনে মনে ভেলজৰ কোঠা সোমাই তেওঁৰ সেই হলৌ চোলাটোত হাত দিলেহি। চোলাটোৰ তলিয়ৰিখন ভালকৈ শিয়া আছিল। তাই হাতেৰে পিতিকি পিতিকি চালে। হাতত তাই গম পালে চোলাটো নোটেৰেই ভৰা। তাৰ উপৰি ৰং বেৰঙৰ দাড়ি চুলি কেচি কটাৰি ইত্যাদি অনেক বস্তু। মানুহজনী ভয়ে ভয়ে কোঠাৰ বাহিৰ হল। চোলাটোত সকলো আছিল। তাৰ প্ৰত্যেক জেপেই অভাৱনীয় বিপদৰ পৰা সাৰিবলৈ বিধে বিধে আহিলা-পাতি লৈ সতৰ্ক হৈ আছে। {{gap}}এই দৰে সন্দেহৰ মাজতেই ভেলজই সেই ঘৰতেই জাৰৰ দিন কেটাৰ সৰহ ভাগেই কটালে। জাৰ শেষ হবলৈ মাথোন কেদিনমান বাকী। ঠিক এনে সময়তে ওচৰৰ আধা-পোতা নাদ এটাৰ কাষত এটা মগনিয়াৰে আহি দিনৌ পুৱা-গধূলি বহিবলৈ ললেহি। মানুহে এই মগনিয়াৰটোক পুলিছৰ মানুহ বুলি সন্দেহ কৰিছিল। ভেলজই সন্ধিয়া ফুৰিবলৈ ওলালে এই মগনিয়াৰটোক প্ৰায়ে ২৷৪ ছু পেলাই দি যায়। এদিনা সন্ধিয়া হোৱাৰ অলপ আগতে ভেলজ ফুৰিবলৈ ওলাল।<noinclude></noinclude> 5nfvxzxkdcx4xv59d6hrjq23omzqs3x 104 92671 263925 263672 2026-10-26T17:36:56Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263925 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৯৬|দীন-দুখী|}}</noinclude>মগনিয়াৰ আগৰ ঠাইতে বহি আছিল। ভেলজঁই কাষ চাপি মগনিয়াৰটোৰ হাতত ছু এটা দিব খুজিছে এনেতে মগনিয়াৰটোৱে মুৰ দাঙি বৰ তীব্ৰ দৃষ্টিৰে ভেলজৰ ফালে চাই আকৌ মূৰ নমাই দিলে।মগনিয়াৰটোৰ মূৰ দঙা আৰু মূৰ নমোৱাটো এটা বিজুলীৰ তিৰবিৰণি মাথোন। তথাপি ই ভেলজঁৰ মনত এক নাভূত-নাশ্ৰুত ভয় সুমুৱাই দি গল। ভেলজ ই চকা-মকা পোহৰত যেন মালা গঁঠা মগনিয়াৰটোৰ মুখৰ পৰিবৰ্ত্তে কাৰবাৰ চিনা মুখ এখন দেখিলে। তেওঁৰ অন্তৰাত্মা কঁপি উঠিল—কিজানি পুলিছ ইন্‌চপেক্টৰ জাভেয়াৰ! তেওঁ বিষন্নমনেৰে ঘৰলৈ উভতি আহি ভাবিবলৈ ধৰিলে। ভাবি একো ঠিক কৰিব নোৱাৰি পিছদিনা গধূলি আকৌ মগনিয়াৰটোৰ কাষ চাপিল। আগৰ দৰেই তাক দান দিয়াৰ ছলেৰে সাদৰ-সম্ভাষণ কৰি কথা-বতৰা পাতি ভালকৈ চাই-চিতি উভতি আহোঁতে হাঁহি হাঁহি নিজক নিজে কৈ আহিল “মই ইয়াক জাভেয়াৰ বুলি ভাবিবলৈ কিহে পাইছিল কব নোৱাৰো বুঢ়া হৈ অহাৰ লগে লগে পৰকিতি লৰ হৈ আহিছে হবলা।” {{gap}}এই ঘটনাৰ কেদিনমানৰ পাছতে এদিনা সন্ধিয়া ভগাৰ পাছত ভেলজঁ ই তেওঁৰ ঘৰৰ বাহিৰত কিছুমান মানুহৰ ভৰিৰ খোজ শুনিবলৈ পালে। তেওঁৰ মনত বৰ সন্দেহ হল। ৰাতি কোনো ৰকমে কটাই পাছদিনা পুৱাত সেই একে ৰকমৰে শব্দ শুনি তেওঁৰ সন্দেহ বেছিহৈ পৰিল। দুৱাৰ নেমেলাকৈয়ে দুৱাৰৰ ফাকেদি চাই পঠিয়াই তেওঁ ভয়ত কঁপি উঠিল। ভেলজঁই দেখিলে এটা ঠিক জাভেয়াৰৰ লেখীয়া মানুহে তেওঁৰ ঘৰৰ পৰা ওলাই বাটে বাটে যাব লাগিছে। জাভেয়াৰক চিনি পাবলৈ ভেলজঁৰ একো টান নেলাগে। ভেলজৰ বুজিবলৈ বাকী নেথাকিল যে জাভেয়াৰে বিচাৰি বিচাৰি আকৌ লগ ধৰিছেহি। দিনৰ দিনটো তেওঁ কাকো একো নোকোৱাকৈ নিজৰ বয়-বস্তুখিনি ঠিক-ঠাক কৰি ৰাতিৰ আন্ধাৰ পৰা মাত্ৰকে কজেটক হাতত ধৰিলৈ চোৰৰ দৰে ঘৰৰ বাহিৰ হৈ পৰিল। {{gap}}বহুত পৰ বাটে বাটে ঘুৰি ভেলজঁ শেহত আহি এটা বাটৰ মূৰ<noinclude></noinclude> hhuagg6765qmf98xty0euus63qqwyrx 104 92672 263926 263673 2026-10-26T17:37:11Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263926 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|৯৭}}</noinclude>ওলালেহি। বাটটো সেই খিনিতে এখন প্ৰকাণ্ড দেৱালেৰে বন্ধ। এনেতে ভেলজঁই দূৰত কোনোবা কিছুমান তেওঁৰ পাছে পাছে অহা যেন পালে। উপায়ান্তৰ নেদেখিলে; ভেলজঁই সিমানতো হতাশ নহৈ দেৱাল বগাবৰ উপায় উলিয়ালে। জেপৰ পৰা হাতুৰি উলিয়াই, দেৱালৰ ইটা খহাই দেৱালখন এটা জখলাৰ নিচিনা কৰি পেলালে। শেহত কজেটৰ ককালত এডাল জৰী লগাই ভেলজঁ দেৱাল বগাবলৈ ওলাল। ভেলজৰ কাৰ্য্যকলাপ দেখি কজেট বৰ আচৰিত হৈ পৰিছিল। তাই সুধিলে “পিতা! মোৰ ভয় লাগিছে।” ভেলজই কলে, “তুমি মনে মনে থাকা।” এনেতে পাছত অহা কিছুমান মানুহৰ ভৰিৰ খোজ বেছি স্পষ্ট হৈ পৰিল। কজেটে সুধিলে “কোন আহিছে পিতা!” “মনে মনে থাকা, মাডাম টেনাৰ্ডিয়েৰ। একো নকৰিবা ভয়ো নেখাবা। তুমি কান্দিলে বা ফেকুঁৰিলে তাই আহি ধৰিবহি।” এই বুলি ভেলজঁ ই কজেটৰ ককালত বন্ধা জৰীডাল নিজৰ ককালত বান্ধিলৈ তাইক পিঠিত সাবটমাৰি ধৰিবলৈ লগাই দি দেৱালৰ ওপৰত উঠিল। নিমিষৰ ভিতৰতে দেৱাল পাৰ হৈ দেৱালৰ বাহিৰে থকা এখন প্ৰকাণ্ড বাগিচাৰ ভিতৰত নামি পৰিল। কজেটে মাডাম টেনাৰ্ডিয়েৰৰ ভয়ত কাটিকুটাকে নকৰিলে। {{gap}}বাগিচাৰ ভিতৰত নামিছে মাত্ৰ — ককালৰ জৰী মোকোলোৱাই হোৱা নাই এনেতে ভেলজঁ ই দেৱালৰ সিপাৰৰ পৰা জাভেয়াৰক কোৱা শুনিলে “ইয়াতে আছে বিচাৰ, বিচাৰ। ” ঘোৰাৰ ভৰিৰ গিৰিপনি আৰু তৰোৱালৰ জন-জন নিয়ে ভেলজঁৰ কাণত সেই মাত্ৰ কাণে কাণ মাৰিয়ে সাৰি অহা বিপদৰ জাননী দিবলৈ ধৰিলে। ভেলজই কজেটক সাবটি ধৰি একেৰাহে শুনি থাকিল। {{gap}}প্ৰায় ১৫ মিনিট মানৰ পাছত ছন্তৰী চিপাহীহঁত উভতি গল। সিহঁত উভতি যোৱাৰ গম পাই ভেলজঁ অলপ স্থিৰ হ’ল। ককালৰ বান্ধ-ছাত মোকলাই কেনি যাব কি কৰিব ভাবিছে এনেতে আকৌ মানুহৰ মাত কাণত পৰিল। অল্প আগতে শুনা জাভেয়াৰৰ পালী<noinclude></noinclude> hztub78f7ft76ycc9gmtwjblijr0u35 104 92673 263927 263674 2026-10-26T17:37:26Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263927 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৯৮|দীন-দুখী|}}</noinclude>পহৰিয়াৰ হাই-উৰুমিৰ দৰেই এই মাতো সপ্তমতেই আহিছিল কিন্তু পালী-পহৰিয়াৰ ভৰিৰ গিৰিপনি আৰু তৰোৱালৰ জন্‌জননিয়ে মৰণৰ বাতৰি কৈ যিদৰে বুকুত ঢপঢপনি তুলি দিছিল এই মাতে ভেলজঁ আৰু কজেটৰ মনত এইবাৰ তেনে কোনো ভয়ৰ ভাব দিব নোৱাৰিলে। নিশাৰ এন্ধাৰ আৰু নিৰ্জনতাৰ মাজেদি ভাহি অহা এই মাতে এই পৰুৱাই পোৱা পথিক দুটিক ভয়ৰ পৰিবৰ্ত্তে যেন আশ্বাস হে দিলেহি। তেওঁলোকে ৰ লাগি শুনিবলৈ ধৰিলে। প্ৰত্যেকটি শব্দ স্পষ্ট হৈ নপৰিল যদিও তেওঁলোকে অস্পষ্টতে স্পষ্টভাৱে বুজি পালে। কাষৰ আন্ধাৰৰ মাজৰ পৰা এটি বন্দনা-গীত আহি তেওঁলোকৰ কাণত পৰিল। কোকিল-কাকলি জিনা কামিনীৰ কণ্ঠস্বৰ, বিপদৰ পাছত বিপদ-বাৰণৰ চৰণ ধিয়াই যোৱা বন্দনা-গীতৰ মধুৰ ৰাগিণী, নিশাৰ গহীনতা আৰু গায়িকাৰ মাতত বৈ থোৱা শিশুৰ সৰলতা আৰু সন্ন্যাসিনীৰ পবিত্ৰতাৰ পূৰ্ণ সমাবেশত ৰচিত হোৱা এনে মধুময় সঙ্গীতৰ মধুৰ মুৰ্চ্ছনাত শ্ৰোতা দুটি আপোন পাহৰা হৈ পৰিল। দুয়ো আঠুকাঢ়ি বহি গল। কি গীত, কোনে গাইছে, কত গাইছে, কজেটে গম ধৰিব নোৱাৰিলে, ভেলজঁয়ো একো নেজানিলে। যেতিয়া বতাহত উৰি অহা সুৰৰ লহৰীয়ে প্ৰাণৰ বীণাত ঝঙ্কাৰ তুলি দিলে – মধুৰ মুৰ্চ্ছনাত দুয়োটিয়ে বৃদ্ধ আৰু শিশু— সন্তাপী আৰু নিষ্পাপীয়ে কব নোৱাৰাকৈয়ে আঁঠুকাঢ়ি বহি গল। যেতিয়া গানৰ শেষ হল পৃথিবী আকৌ কাঁহ পৰিজন গল, তেতিয়াহে এই বিজন বনৰ উপাসক দুজনৰ চেতনা আহিল। দুয়ো ঠিয় দিলে। কাণপাতি শুনিলে নিজম নিশা আকৌ নিজম। বাগিচাৰ ভিতৰতো শব্দ নাই বাগিচাৰ বাহিৰৰ বাট পদূলিতো শব্দ নাই। মৰণ ভেৰীৰ ভৈৰৱ ৰোলো মাৰ গল—শান্ত্বনাৰ আশ্বাস দিয়া সুৰৰ লহৰীও বিলীন হৈ পৰিল। {{gap}}ওপৰত ৰাতিৰ ফেৰফেৰীয়া বতাহ। তলত জেকা মাটি। ভেলজঁৰ মনত পৰিল কজেটে জাৰত দুখ পাইছে। ভেলজঁ ই তেওঁৰ চোলাটো সোলোকাই কজেটৰ গাত মেৰিয়াই দি ইফালে সিফালে চাই কজেটক<noinclude></noinclude> spnbbjee5i2ns3250ksx4v0kxwh8gz5 104 92674 263928 263675 2026-10-26T17:37:42Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263928 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দান-দুখী|৯৯}}</noinclude>‘অলপ ৰবা’ বুলি কৈ তেওঁ থকা ঠাই বিচাৰি গল। কজেটে শিল এটাৰ ওপৰত তাইৰ অকনমানি হাতখনি মেলি দি তাতে মূৰটি থৈ শুই পৰিল। ভেলজ ই এটা পুৰণা ভগা ঘৰ পালেগৈ। ঘৰটোৰ খিৰিকি এখনেদি ভিতৰলৈ চাই পঠিয়াই ভেলজ ভয়ত কঁপি-জঁপি আহি একে ঢাপলিয়ে কজেটৰ কাষ ওলালহি। ঘৰটোৰ ভিতৰত অশৰীৰী ছায়াৰ তাণ্ডৱ নৃত্য তেওঁৰ চকুত পৰা যেন লাগিল। তেওঁৰ গোটেই গা ঘামেৰে জুৰুলি-জুপুৰি হল। কজেটৰ কাষ পাই, তাইৰ ওচৰতে বহি তাইক চাবলৈ ধৰিলে। এনেতে টিলিঙাৰ মাতৰ দৰে কিবা এটা মাত আহি তেওঁৰ কাণত পৰিল। তেওঁ ঘূৰি-পকি চাই দেখে অলপ আঁতৰতে মানুহ এটা এবাৰ কুঁজা হৈ এবাৰ ঠিয় হৈ ঘূৰি ফুৰিছে। পুলিছৰ মানুহ বুলি ভেলজৰ বুকু আকৌ কঁপি উঠিল।কজেটক লাহেকৈ দাঙি লৈ ওচৰৰে চালি এখনৰ তললৈ লৈ গল।কজেটে কাতি-কুটাও নকৰিলে। ভেলজ মানুহটোৰ গতিবিধি দেখি আচৰিত হৈ পৰিল। ভেলজৰ মনত হল মানুহটো যেন লেঙেৰা, মানুহটোৰ লগে লগে যেন টিলিঙাটোও ঘূৰি ফুৰিছে। এনেতে ভেলজঁই কজেটৰ হাত কেখনত হাত দি চাই চকখাই উঠিল। কজেটৰ হাত কেখন শিল যেন চেচা। ভেলজঁই মাত লগালে “কজেট!” কজেটে চকু নেমেলিলে। ভেলজঁই তাইৰ গতে ধৰি জোকাৰি দিলে। কজেটে কাতিকুটাও নকৰিলে। ভেলজ ই ভাবিলে “ মৰিল নেকি?” কথাষাৰ মনলৈ অহাৰ লগে লগে ভেলজৰ গোটেই শৰীৰ ভয়ত শিয়ৰি উঠিল। ভেলজঁই কজেটৰ নাকৰ ওচৰত হাত দি উশাহ নিশাহ লোৱা চাবলৈ ধৰিলে। উশাহ নিশাহ আছিল, কিন্তু এনে ক্ষীণ গতি যে হঠাৎ বন্ধ হোৱাৰ সম্ভৱ। ভেলজই কি কৰিব ভাবি একো ঠিক কৰিব নোৱাৰাত পৰিল। ভয়ত আতুৰ হৈ আশ্ৰয় বিচাৰি বলিয়া হোৱা মানুহৰ দৰে অথিৰ-অধিৰহৈ ইফালে সিফালে চাবলৈ ধৰিলে। অলপ জুইৰ সেক নেপালে হয়তো জাৰত থেৰেঙা লগা কজেট চিৰ অন্ধকাৰত খন্তেক পাছতে নেদেখা হৈ পৰিব। ভেলজৰ মনৰ সকলো ভয় দূৰ<noinclude></noinclude> o5p5eljknkmrpnfnhjn5i0utjqq9ihg 104 92675 263929 263678 2026-10-26T17:37:58Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263929 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|১০০|দীন-দুখী|}}</noinclude>হল— নিজৰ বিপদ কজেটৰ মৰণৰ লগত চিন চাব নোহোৱাকৈ মিহলাই দিলে। নিজৰ অস্তিত্ব ফেৰাও কজেটৰ অস্তিত্বৰ লগত লীন কৰি দি আগ-পাছ নেভাবি চকুৰ আগত থকা—টিলিঙা বজোৱা মানুহটোৰ কাষলৈ লৰ ধৰিলে। মানুহটোৰ কাষ পাই বিতত ভেলজঁই চিঞৰি চিঞৰি কবলৈ ধৰিলে – “এশ ফ্ৰাঁ, এশ ফ্ৰাঁ।” {{gap}}মানুহটোৱে ভেলজঁক মন কৰা নাছিল। সি আপোন মনেৰে নিজৰ কাম কৰি গৈছিল। হঠাৎ কাষতে মানুহৰ মাত শুনি চক খাই উঠিল। ওচৰত ভেলজাঁক দেখি সি আচৰিত হৈ পৰিল। {{gap}}ভেলজই কৈ গল— “এশ ফ্ৰাঁ পাবা যদি মোক আজি ৰাতিটোৰ কাৰণে অকণ আশ্ৰয় দিয়া।” {{gap}}ঠিক এই সময়তে ডাৱৰ এছটাৰ মাজৰ পৰা জোনটো ওলাই আহিছিল। জোনৰ দিন যেন পোহৰত ভেলজৰ বিয়াকুল হিয়াৰ আকুল মুখখন স্পষ্ট হৈ মানুহটোৰ চকুত পৰিল। মানুহটোৱে ওচৰত মানুহৰ মাত শুনি যিমান আচৰিত হৈছিল মানুহটোৰে মুখখন দেখি তাতকৈও বেছি আচৰিত হৈ মাত দিলে “অ, ফাদাৰ মেডলেন্ দেখোন!” {{gap}}অচিনাকি মানুহ এটাৰ মুখত এডোখৰ আচহুৱা ঠাইত ৰাতিৰ আন্ধাৰত এনেভাৱে নাম কঢ়া শুনি ভেলজ দুখোজ পাছহুঁহকি পৰিল।ভেলজঁই ইয়াৰ বাহিৰে সকলো বিপদলৈকে সাজু আছিল। মানুহটো এটা সামান্য হজুৱা। ভৰি এটা খোৰা। ভৰিত এটা টিলিঙা। ভেলজঁই মানুহটো ঘূৰি-পকি চাই মাত দিলে ‘তুমি! এইটো কাৰ ঘৰ?” {{gap}}“ক’তনো মৰো! মোক আপুনি চিনিপোৱা নাই? এই কামত আপুনিয়ে মোক সুমুৱাই দিয়া নাইনে? মোক আপুনি গাড়ীৰ তলৰ পৰা উলিয়াই আনি প্ৰাণ দান দিয়৷ নাইনে?” কথা কোৱাৰ লগে লগে মানুহটো ঘূৰি পৰিল। মুখৰ ওপৰত জোনৰ পোহৰ পৰিল —জভেলজঁ ই জোনৰ পোহৰত মানুহটোক চিনি পালে। মানুহটো বুঢ়া ফক্লেভেণ্ট।<noinclude></noinclude> of43yuf2btg6t45zyxua7elzy9xlg8k 104 92676 263930 263677 2026-10-26T17:38:19Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263930 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|১০১}}</noinclude>{{gap}}ভেলজ ই কলে “অ ফকলেভেন্ট! চিনি পাইছোঁ, চিনি পাইছোঁ। ইয়াত কি কৰিছা?” {{gap}}“মই চিৰাল, তৰমুজবোৰৰ ওপৰত ঢাকনি দিছোঁ।” {{gap}}“ভৰিত টিলিঙা বন্ধা কিয়?” {{gap}}“টিলিঙাৰ মাত শুনি তেওঁবিলাক আঁতৰ হব পাৰিব।” {{gap}}“কোন তেওঁবিলাক? {{gap}}“ক’তনো মৰোঁ! ইয়াত অকল মাইকী মানুহহে থাকে। তেওঁবিলাকে মোক নৌ-দেখোতেই আতৰিব লাগে গুণে ম‍ই ঘণ্টা দিওঁ।” {{gap}}“এইটো নো কি ঘৰ? {{gap}}“ইস্, আপুনি নজনাই হল। এইটো কন্ভেন্ট।” {{gap}}ভেলজঁ ৰ এটা এটাকৈ সকলো ঘটনা মনত পৰিল। ফক্লেভেন্টে সুধিলে “বাৰু, আপুনি ইয়ালৈ কেনেকৈ আহিলে? আপুনি সাধু হলেও পুৰুষ—ইয়াত পুৰুষক সোমাবলৈ নিদিয়ে।” {{gap}}“তুমি আছা নহয়!” {{gap}}“অকল মই!” {{gap}}ভেলজই বুঢ়াৰ কাষ চাপি গম্ভীৰভাৱে কলে “চোৱা, মই তোমাৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিছিলোঁ। মই তোমাৰ কাৰণে যি কৰিছিলো তুমিও আজি মোৰ কাৰণে তাকে কৰা।” {{gap}}“আপুনি মোৰ কাৰণে যি কৰিলে, মই ঘুৰাই আপোনাৰ বাবে তাৰ দহভাগৰ এভাগ কৰিবলৈ পালেও সাৰ্থক মানিম। ফাদাৰ মেড্লেন্‌!কওক মই কি কৰিব লাগে।” {{gap}}“তোমাৰ বেলেগ ঘৰ আছে?” {{gap}}“হয়, পজা এডুখৰি আছে।” “বেছ। কিন্তু দুটা কথা তোমাক ম‍ই এতিয়াই কৈ থওঁ। তুমি ইয়ালৈ মই কেনেকৈ সোমালোঁ কেতিয়াও নুসুধিবা। আৰু মোক তুমি চিনি পোৱা বুলি কাৰো আগত নকবা।”<noinclude></noinclude> 0872ekdwj1lpv0uoi7xy3dzrxhgkt24 104 92677 263931 263685 2026-10-26T17:38:33Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263931 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|১০২|দীন-দুখী|}}</noinclude>{{gap}}“একো কথা নাই। আপুনি সাধু-মানুহ। আপোনাৰ নিচিনা সন্ত-সাধুৰ মনত বেয়া ভাব আছে বুলি মোৰ মনে নধৰে।” {{gap}}“মোৰ লগত সৰু ছোৱালী এজনী আছে তাইক লৈ আহোঁ, আহা।” “ছোৱালীও এজনী!”—এই বুলি বুঢ়া ভেলজঁ ৰ পাছে পাছে যাবলৈ ধৰিলে। কজেটক লৈ দুয়ো পজাৰ ভিতৰ সোমাল? জুই ধৰি কজেটক সেও পোতক দিলে। আধা ঘণ্টা মানৰ ভিতৰতে কজেটে জুইৰ তাপ পাই সুস্থ মানুহৰ দৰে উশাহ-নিশাহ লৈ শুবলৈ ধৰিলে। {{gap}}বৃদ্ধ ফক্লেভেন্টে তাৰ প্ৰাণদাতা ফাদাৰ মেড্‌লেনক পাই কি কৰিম কি নকৰিম লগালে। বিছকুট, মাখন, মদ যি আছিল তাকেই আস্ত-ব্যস্তকৈ আনি ভেলজঁৰ আগত দি আঠুকাঢ়ি হাত যোৰকৈ কলে, “ফাদাৰ মেডলেন্! আপুনি মোক দেখা মাত্ৰেই চিন ধৰিব নোৱাৰিলে। আপুনিয়ে মানুহ এটাৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিব, আকৌ আপুনিয়ে তাক চিনি নোপোৱা হব। আপুনি বৰ বেয়া মানুহ!” {{gap}}জঁ ভেলজঁ এই নগণ্য বৃদ্ধৰ মহৎ প্ৰাণ দেখি মুগ্ধ হৈ পৰিল। টোপনিত পৰাৰ আগতে ভেলজ ই কলে “মই ইয়াতে থাকিম, ইয়াৰ পৰা নেযাও।” বুঢ়াই কথাষাৰ শুনি হতাশ হৈ পৰিল। মটা মানুহ থকা দূৰত থক, ‘কনভেন্ট’ৰ কাষেদিও যাব নোৱাৰে। তেনেস্থলত বুঢ়াই মেডলেনক ৰাখে কি উপায়েৰে? বুঢ়াৰ ভাবনাত টোপনি নাহিল। ভেলজই ভাবিলে তেওঁৰ দৰে সংসাৰে ছেই ছেই কৰি খেদি দিয়া অঘৰীৰ কাৰণে এনে অসম্ভৱ ঠাইত লুকাই থকাই একমাত্ৰ উপায়। ভেলজৰ ক্ষন্তেক পাছতে টোপনি আহিল। {{gap}}এপিঠি দুপিঠি কৈ বুঢ়াই অতীতৰ বুৰঞ্জীখন লুটিয়াবলৈ ধৰিলে। বুঢ়াৰ মনত পৰিল ডেকাকালৰ কথা। তেতিয়াৰ স্বাৰ্থপৰ ভাৱ-মই মতালি স্বভাৱ। তাৰ পাছত গাড়ীৰ চকাৰ তলত সোমাই লেঙেৰা হোৱাৰ কথা। ১০।১২টা মানুহ আগত থাকিও গাড়ীখন উলাৰি দি বুঢ়াক উলিয়াই ননা, বুঢ়া মৰোঁ মৰোঁ হোৱা—ফাদাৰ মেডলেনে নিজক বিপদত পেলাই বুঢ়াক গাড়ীৰ চকাৰ তলৰ পৰা উলিয়াই প্ৰাণদান<noinclude></noinclude> 7l5up5ifd79sc8l30zm0cg32y0rwdxe 104 92678 263932 263686 2026-10-26T17:38:57Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263932 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|১০৩}}</noinclude>দিয়া—পাছত এই কনভেণ্টত চকিদাৰৰ কামত সুমুৱাই দুবেলা দুমুঠি খাবৰ দিহা কৰি দিয়া। বুঢ়াই কৃতজ্ঞতাৰ বানপানীত গা এৰি দিলে। বিপদ-আপদ সকলো পাহৰি গল। কেৱল মনত হল – এই ফাদাৰ মেড লেনে মোৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিছিল--এতিয়া মোৰ পাল।” {{gap}}বুঢ়াই এম্ নগৰ এৰা বহুত দিন হল। ‘কনভেন্ট’ত থাকে, বাহিৰা খবৰ-খাবাৰ একো নেজানে। ফাদাৰ মেডলেনৰ লগত কজেটক দেখি বুঢ়াৰ মনত অলপ খোকোজা লাগিছিল কিন্তু মেডলেনৰ দেৱোপম কীৰ্ত্তি আৰু প্ৰাণদান দিয়া কথাই বুঢ়াৰ সকলো সন্দেহ তল পেলালে।উপকাৰীৰ শলাগ লবৰ সোণালী সুযোগ পাই বুঢ়া উত্ৰাৱল হৈ পৰিল। বুঢ়াই চকু মুদি বিছনাত পৰি পৰি ভবিষ্যত কল্পনা কৰিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}পুৱা ভাবনাৰ অঠাই সাগৰ পাৰ হৈ বুঢ়াই চকু মেলিয়ে কাষতে ভেলজঁক জুপুকা মাৰি বহি, শুই থকা কজেটৰ মুখলৈ চাই থকা দেখা পালে। বুঢ়া লৰালৰিকৈ উঠি ভেলজঁৰ কাষতে শাৰী পূৰাই বহি গল। বুঢ়াই অলপ পৰ তলকা মাৰি থাকি সুধিলে “পাছে কি উপায়েৰে নো ইয়াত থাকিবৰ দিহা কৰিছে?” বুঢ়াৰ চিন্তা ভাবনা সকলো এই এষাৰ কথাৰ ভিতৰতে সোমাই আছিল। কথাষাৰ শুনি ভেলজৰ ভাবৰ সপোন অন্ত হল। ভেলজ বুঢ়াৰ মুখৰ ফালে চাই ৰল। {{gap}}বুঢ়াই কলে প্ৰথমতে আপুনি নাইবা ছোৱালীজনীয়ে কেতিয়াও দুৱাৰ দলিৰ বাজ হব নোৱাৰিব। দুৱাৰ দলিৰ বাজ হব লাগিলেই আমাৰ আটাইকিটিৰে দিহা লাগিব। আপুনি কিন্তু ভাল সময়তে ওলালহি। ছিষ্টাৰ এগৰাকীৰ টান নৰীয়া, কিজানি মৰিবৰ সময়েই হল। কালি ৰাতিৰে পৰা নামগুণ গোৱা শুনিছো। নৰীয়াৰ কাষৰ পৰা তেখেতসকল এইফালে ফুৰা চকা কৰিবলৈ নাহিব পাৰে। মৰাৰ আগতে নামগুণ হব, মৰাৰ পাছতো হব। সেই কাৰণে আজি দিনটো নিৰাপদ। সকলোখিনি নামগুণ গোৱাতে ব্যস্ত থাকিব। কিন্তু কালিৰ কথাহে ম‍ই কব নোৱাৰোঁ। বৰ ভয়- সৰু সৰু ছোৱালীখিনিৰ কাৰণে। সিহঁতে ইয়াত আহি পিতপিতাই ফুৰেহি।<noinclude></noinclude> tg19g5zhhrikf879mrnv6ozdvql4veg 104 92679 263933 263687 2026-10-26T17:39:20Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263933 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|১০৪|দীন-দুখী|}}</noinclude>{{gap}}ঠিক এই সময়তে কাঁহৰ মাত শুন৷ গল। বুঢ়াই কলে “মৰিল শুনক”। ভেলজই একো উত্তৰ নিদিলে। মনতে ভাবিলে “কনভেন্টৰ আন আন ছোৱালীহঁতৰ লগতে কজেটকো পঢ়িবলৈ দিম। বুঢ়াই কবলৈ ধৰিলে, “ইয়াত পুৰুষ মহামাৰীৰ নিচিনা। চকচোন, মোৰ গাত ঘণ্টা বান্ধি দিছে। ম‍ই জানিবা বনৰীয়া পশুহে।” {{gap}}ভেলজ ই ভাবিলে “এই কনভেন্টেই মোৰ প্ৰধান আশ্ৰয়।” বুঢ়াক শুনাই কলে, “ইয়াত থকাটোহে বৰ টান হব।” {{gap}}“থকাটো টান নহয়, ইয়াৰ পৰা ওলাই যোৱাটোহে টান। ইয়ালৈ সোমাবলৈ হলে, আপুনি বাহিৰলৈ ওলাই যাব লাগিব। ছোৱালীটি শুই আছে, তাইৰ নাম?” {{gap}}“কজেট।” {{gap}}“আপোনাৰ জীয়েক? এ, কিবাটো আহে! বোলো তাই আপোনাৰ নাতিনীয়েক?” {{gap}}“এৰা।” {{gap}}“তাইক উলিয়াই নিব পাৰিম, আপুনি ওলাই যোৱাটোহে টান দেখিছোঁ। এবাৰ বাহিৰ উলিয়াব পাৰিলেই, সুমুৱাবলৈ উপায় কৰিব পাৰিম। অ’ সেয়া ঘণ্টা দিছে। মোক মাতিছে, ম‍ই যাওঁ আপুনি বহক।”—এই বলি বুঢ়া ওলাই গল। ভেলজ ই বেৰৰ জলঙাই দি বুঢ়াক লেঙুৰিয়াই লেঙুৰিয়াই যোৱা চাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}বুঢ়া গৈ ঘাই ‘ছিষ্টাৰ’ৰ ঘৰ সোমাল। ছিষ্টাৰে মালা জপি বহি আছিল। বুঢ়াক দেখা পাই মাত লগালে “ফাদাৰ ফভেণ্ট! তোমাক কথা এটাৰ কাৰণে মাতি পঠিয়াই ছিলোঁ। {{gap}}“আইৰ ওচৰত মোৰো এটা গোহাৰি আছে।” {{gap}}“কোৱা।” {{gap}}বুঢ়াই নিজৰ বুঢ়া বয়স, লেঙেৰা ভৰি, কামৰ ভিৰ ইত্যাদি কথাৰ মুখ-পাতনি দি দুখ-কষ্টৰ কথা কলে। বুঢ়াৰ এটা ভায়েক আছে। তেখেতে অনুমতি কৰিলে ভায়েকক বুঢ়াই লাঙনি পাচনি কৰিবৰ কাৰণে<noinclude></noinclude> 51j0gwh7eer1m23yrtspmy62o7t2rfv 104 92680 263934 263688 2026-10-26T17:39:39Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263934 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|১০৫}}</noinclude>আনিব খোজে। ভায়েকৰ ছোৱালীজনীও ‘ছিষ্টাৰ’ কৰিবৰ মন কৰে। ভায়েকে মালীৰ কামো জানে। নহলৈ বুঢ়াই অকলে কাম কৰা টান হৈ উঠিছে। বুঢ়াৰ কথা শেষ হলত “ছিষ্টাৰে” কলে “ফাদাৰ ফভেন্ট!‘চেপোল’ৰ মজিয়াৰ পৰা কেচটামান শিল তুলিব লাগিব। পাৰিবা?” {{gap}}“অকলে নোৱাৰিম, আই! আৰু এটা লগ লাগিব।” {{gap}}“মাদাৰ এছেন্‌ছনৰ পুৰুষৰ দৰে বল। তেওঁক লগত দিম।” {{gap}}তিৰুতাই হাজাৰ হলেও পুৰুষৰ যোৰ নেপায়। মোৰ ভাই আহি লেহে সুবিধা হব।” {{gap}}ছিষ্টাৰে কিছুমান সময় ভাবি উত্তৰ দিলে “ফাদাৰ ফভেণ্ট! তুমি নেজানানে আজি এগৰাকী ছিষ্টাৰ উঠাৰ কথা?” {{gap}}“নেজানো আই?” {{gap}}“তুমি কাঁহৰ মাত শুনা নাই।” {{gap}}“কলা মানুহ আই। মোৰ এই ভৰিৰ টিলিঙাটোৰ মাতকে মই ভালকৈ শুনিবলৈ নেপাওঁ।” {{gap}}“মাদাৰ ক্ৰছিফিকশ্যান আজি পুৱাৰ বেলা ঢুকাল। শেষ মুহূৰ্ত্তলৈকে তেওঁৰ জ্ঞান আছিল। আহা! কি সুন্দৰ মৰণ! হাঁহি হাঁহি গল। পৰমেশ্বৰ কাষত হে যেন ঠিয় দিছিলে– স্বৰ্গ! তাতেই স্বৰ্গ!” {{gap}}বুঢ়াই ভাবিছিল, ‘ছিষ্টাৰে’ উপাসনা কৰিছে। ‘ছিষ্টাৰ’ৰ কথা শেষ হলতে বুঢ়াই উপাসনাৰ শেষ হল বুলি ভাবি মাত দিলে “এমেন!” (শান্তি!) {{gap}}“ফাদাৰ ফভেণ্ট! মৃতাৰ কামনা পূৰ্ণ কৰা উচিত।” {{gap}}“সচা।” {{gap}}ছিষ্টাৰে মালা জপি জপি কৈ গল “ফাদাৰ ফভেন্ট। মাদাৰ ক্ৰছিফিকশ্যনে কুৰি বছৰ যিটো কফিনত শুই আহিছিল সেই কফিনতে তেওঁক কবৰ দিব লাগিব।” {{gap}}“তেন্তে সেইটো কফিনতে মই তেওঁক বন্ধ কৰিব লাগিব।” {{gap}}“এৰা।” {{gap}}“ছৰ্কাৰী কফিনটো তেনেহলে আমাক নেলাগে?”<noinclude></noinclude> mp6rx95953twcuai9ncemjj1qe2loqm 104 92681 263935 263689 2026-10-26T17:39:57Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263935 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|১০৬|দীন-দুখী|}}</noinclude>{{gap}}“ঠিক ধৰিলা।” {{gap}}“যিহকে আদেশ দিয়ে মই তাকে কৰিম।” {{gap}}“চাৰি গৰাকী ‘ছিষ্টাৰে' তোমাক সহায় কৰিব।” {{gap}}“কফিন’টো বন্ধ কৰিবলৈ? মই অকলে পাৰিম।” {{gap}}“নহয়। চেপোল’ৰ ভিতৰত কবৰ দিবলৈ।” {{gap}}“চেপোলৰ ভিতৰত?” {{gap}}“এৰা।” {{gap}}“কিন্তু যদি ছৰ্কাৰে জানে?” {{gap}}“মৃতাৰ শেষ অনুৰোধ পূৰণ কৰিবই লাগিব। ঈশ্বৰৰ আইনৰ আগত মানুহৰ আইন একো নহয়। তেওঁ জীয়াই থাকোঁতে যত বহি উপাসনা কৰিছিল তাতেই তেওঁক থোৱা হক। কনভেণ্টৰ ঘটনা বাহিৰৰ কোনেও ভুকে নেপাব। তুমি জানিবা আৰু আমি জানিম। {{gap}}“মোক দেৱালৰ এচপৰা ইটা বুলি ভাবিচোন। এনে কামৰ কাৰণে মোৰ ভাই হলে বেছ হলহেতেন।” {{gap}}“তুমি ঘণ্টা শুনা মাত্ৰকে আহিবা।” {{gap}}“শুনা মাত্ৰকে আহিব নোৱাৰোঁ গুণেহে, ভাইকো আনো বুলিছিলো। লেঙেৰা মানুহ; এখোজ আহোঁতেই এপৰ যায়।” {{gap}}“পাছে ছৰ্কাৰী ‘কফিনটো’ কি কৰিবা? তাকতো ছকাৰী কবৰখানালৈ নিবই লাগিব।” {{gap}}বুঢ়াই কিছুমান পৰ তলকা মাৰি থাকি উত্তৰ দিলে “তাৰ উপায় ওলাব। ইফালে ইটো ‘কফিন’ত কবৰ দি, সিটো ‘কফিন’ত মাটি ভৰাই গধূৰ কৰি গজাল-চজাল মাৰি বন্ধ কৰি থম। সিহঁত আহি গমকে ধৰিব নোৱাৰিব। নিসন্দেহে মাটিকে কবৰ দি ঘৰাঘৰি গুচি যাব। {{gap}}“ছিষ্টাৰ’ৰ মুখত হাঁহিৰ ৰেখা বিৰিঙি উঠিল। বুঢ়াক সম্বোধন কৰি কলে “ফাদাৰ ফভেণ্ট! কাইলৈ কবৰ দিয়া শেষ হলে ভায়েৰক মোৰ গুৰিলৈ লৈ আহিবা। ছোৱালীজনীকো লৈ আহিবলৈ কৰা।” {{gap}}অভিবাদন জনাই বুঢ়া ঘৰলৈ উভতিল। উভতি আহোঁতে বুঢ়াই<noinclude></noinclude> ar0mlec24jz43030bltnj1x2dhtealf 104 92682 263936 263690 2026-10-26T17:40:14Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263936 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|১০৭}}</noinclude>ভাবি ভাবি এখুজি দুখুজিকৈ আহিছিল। সেই কাৰণে ‘ছিষ্টাৰ’ৰ ঘৰৰ পৰা বুঢ়াই নিজৰ পঁজাৰ দুৱাৰ মুখ পাওঁতেই প্ৰায় আধাঘণ্টামান সময় গল। বুঢ়াই ঘৰ সোমাই ভেলজৰ লগত পৰামৰ্শ কৰিবলৈ ধৰিলে। ভেলজক সকলো কথা ভাঙি পাতি কলে। কজেটক বুঢ়াৰ পিঠিতে থৈলা এটাৰ ভিতৰত সুমুৱাই বাহিৰৰ বুঢ়ী এজনীৰ ঘৰত থৈ অহাৰ বন্দৱস্ত হল। বুঢ়াই ভেলজ কহে বাহিৰলৈ নিয়াৰ উপায় বিচাৰি নেপালে। অলপমান পৰ ভাবি ভেলজ ই মাত দিলে এটা উপায় আছে। যিটো ছকাৰী কফিন’ত মাটি ভৰাই ছৰ্কাৰী কবৰস্থানলৈ লৈ যাবা—তাত মাটি নভৰাই মোকে ভৰাই দিয়া।” {{gap}}“যক—আপুনি কিবা ধেমালি খন কৰে!” {{gap}}“নহয়। ধেমালি নহয়। ইয়াৰ পৰা ওলাই যাবলৈ সেইটোৱেই উজু উপায়। ৰাতি দুই মান বজাতে তুমি মোক কফিন’ৰ ভিতৰত বন্ধ কৰি পেলাবা। যত মূৰ নাক মুখ পৰিব তাত অলপ অলপ বিন্ধা কৰিবা। ওপৰৰ তক্তাখনো টানি নগজালিবা। ম‍ই বেছ উশাহ লব পাৰিম, কিন্তু কবৰৰ পৰা ওলাম কেনেকৈ? {{gap}}“তাৰ কাৰণে ভয় নাই। যদি ‘কফিন’ৰ ভিতৰত আপুনি জীয়াই থাকে কবৰৰ পৰা ময়ো আপোনাক জীয়াই জীয়াই উলিয়াই আনিব পাৰিম। কবৰত মাটি দিয়া মানুহজন মোৰ পৰম বন্ধু। তেওঁ ভয়ঙ্কৰ মদপী। মদ খুৱাই লৈ আপোনাক ‘কফিন’ৰ পৰা উলিয়াই কফিন’ বন্ধ কৰি দিম। একো ভয় নাই।” {{gap}}ভেলজঁই বুঢ়াৰ ফালে হাত মেলি দিলে! বুঢ়াই ভক্তি গদ্‌ গদ্‌ হৈ ভেলজ ৰ হাতখন দুই হাতে সাবটি ধৰি মূৰ দোৱাঁই বহি পৰিল। {{gap}}পিছদিনা আবেলি পৰত কনভেণ্টৰ ওচৰৰ বাটেদি এখন মৰা-শ নিয়া গাড়ী যাওঁতে ভেটা-ভেটি হোৱা দুই চাৰি বাটৰুৱাক মূৰৰ টুপি খোলা দেখা গল। লগত যোৱা মানুহ এজনৰ পৰাই বুজিব পৰা গল যে মৰা শটি কনভেণ্টৰ। মানুহজন লেঙেৰা বুঢ়া ফক্লেভেন্ট। গাড়ী কবৰ স্থানৰ দুৱাৰ মুখত ৰোৱা মাত্ৰকে কবৰ স্থানৰ মানুহ আহি<noinclude></noinclude> 51spq97fyinlu9ef3ndf24xtdskxcb6 104 92683 263937 263691 2026-10-26T17:40:29Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263937 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|১০৮|দীন-দুখী|}}</noinclude>ধৰাধৰিকৈ কফিনটো কবৰ দিয়া ঠাইলৈ লৈ গল। ফক্লেভেণ্টৰ মনত অপাৰ ৰঙ। প্ৰকৃত মৃতাক কবৰ দি এক কৰ্ত্তব্য সাধন কৰি আহিছে— বাকী মেডলেনক সৰুৱাই নিয়া। তাকো সুকলমে সাধন কৰিব পাৰিব বুলি বুঢ়াৰ দৃঢ় বিশ্বাস। বুঢ়াই উপাসনা আদি কেতিয়া শেষ হয় কেতিয়া শেষ হয় দেখিছে। {{gap}}কবৰৰ ভিতৰত কফিন, পেলাই দিলে; উপাসনা শেষ হৈ গল, বাকী মাত্ৰ মাটি দিয়া। বাকী মানুহ দিহাদিহি গল। কবৰত মাটি দিয়া মানুহে আহি মাটি দিবহি। বুঢ়া ফক্লেভেন্টে ফাদাৰ মেষ্টিয়েন আহিব বুলি ইফালে সিফালে চাওঁতেই, মেষ্টিয়নৰ পৰিবৰ্ত্তে আন এটা মানুহে হাতত কোৰ লৈ কবৰত মাটি দিবলৈ মাটি এছাব তুলি লোৱা দেখি স্বৰগপৰা মানুহৰ দৰে স্তম্ভিত হৈ পৰিল। বুঢ়াৰ মূৰত বিনা-মেঘে বজ্ৰ-পাত হল। বুঢ়াৰ পেটতে হাত-ভৰি লুকাল। বুঢ়াই মানুহটোকে কবৰৰে মাজত ঠিয় দি মাত দিলে—“তুমি কোন?” “মই কনভেন্টৰ ফালৰ কবৰত মাটি দিয়া মানুহ।” “তুমিও যদি কবৰত মাটি দিয়া মানুহেই তেন্তে আমি দুয়ো লগৰীয়া।” {{gap}}“বেছ আমি দুয়ো বন্ধু”, {{gap}}“বন্ধু হবলৈ হলে একেলগে বহি মদ খাব লাগিব। আহাঁ, আমি আগেয়ে মদ খাই আহোঁ। ধন মই দিম।”—এই বুলি বুঢ়া মানুহটোৰ ওচৰ চাপি আহিল। তেতিৱা কবৰ স্থানৰ কাষত কতো এটি মানুহো নাই। আন্ধাৰ ঘনাই আহিছিল। {{gap}}কবৰৰ কাম শেষ নোহোৱালৈকে মানুহটো কলৈকো এখোজো যাবলৈ মান্তি নহল। বুঢ়া ভাবি অস্থিৰ হৈ পৰিল। মানুহটোৱে হাউলি এচাব-দুচাবকৈ কবৰত মাটি পেলাবলৈ ধৰিলে। বুঢ়াৰ তালুৱেদি জীৱ গল। এনেতে বুঢ়াৰ চকুত পৰিল মানুহটোৰ জেপত থকা বগা কাৰ্ডখন লৈ। এই কাৰ্ডখন দিহে মানুহে কবৰ- স্থানলৈ সোমাব পাৰে। ওলাবৰ সময়ত ৰাতি হলে এই কাৰ্ডখন দেখুৱাব নোৱাৰিলে কবৰস্থানতে বন্ধ থাকিব লাগিব। নতুবা পোন্ধৰ ফ্ৰাঁ জৰিমনা দিহে ওলাব<noinclude></noinclude> skjqx2meqvf4yavv7trotjvxyyaympu 104 92684 263938 263692 2026-10-26T17:40:46Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263938 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|১০৯}}</noinclude>পাৰিব। বুঢ়াৰ কাৰ্ডখনত চকু পৰা মাত্ৰকে মন নাচি উঠিল। মানুহটোৱে কুজাহৈ মাটি খানোতেই বুঢ়াই পুতকৰে মানুহটোৰ জেপত হাত ভৰাই কাৰ্ড খন লৈ আহিলে। মানুহটোৱে গমকে নাপালে। মানুহটোৱে কবৰত আকৌ এচাব মাটি পেলাব খুজিছে এনেতে বুঢ়াই মাত দিলে “তুমি কবৰ স্থানৰ কাৰ্ড খন আনিছানে? ৰাতি হৈ আহিল কাৰ্ড’ নাই অনা যদি বিপাদত পৰিবা।” ‘কাৰ্ড’, নেথাকিলে কি কি বিপদ হব পাৰে মানুহটোৰ সেই বিষয়ে বেছ জ্ঞান আছিল। ‘কাৰ্ড’ৰ কথা শুনি সি কোৰ এৰি জেপত ‘কাৰ্ড’ বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। জেপত ‘কাৰ্ড’ নেপাই সি মাত দিলে “ভাল হল! ‘কাৰ্ড’টো ঘৰত এৰি আহিলোঁ। এতিয়া কি কৰোঁ?” {{gap}}তুমি ৰাতি নৌ হওঁতেই এতিয়াই যোৱা। তোমাৰ হৈ ময়ে কবৰত মাটি দিও। মিছাতে বিপদ চপাই নলবা।” {{gap}}বুঢ়া ফক্লেভেন্টে কথাষাৰ কবলৈহে পালে মানুহটোৱে কোৰ পেলাই “বৰ ৰক্ষা কৰিলা” বুলিয়ে ভিৰাই ঘৰৰ ফালে ঢাপলি মেলিলে। যেতিয়া মানুহটো আন্ধাৰত নেদেখা হৈ পৰিল, বুঢ়াই ইফালে সিফালে ঘূৰি-পকি চাই সাউং কৰে কবৰৰ তললৈ নামি গল। ‘কফিন’টোৰ ওপৰত কাণ দি বুঢ়াই মাত দিলে “ফাদাৰ মেডলেন।” {{gap}}‘কফিন’ৰ ভিতৰত কোনো সাৰ-সুৰ শুনা নগল। বুঢ়া ভয়ত থক্থক্ কৰে কপিবলৈ ধৰিলে। হুৰা-মূৰাকৈ কফিনটো খুলি বুঢ়াই ভেলজৰ মুখখন জুমি জামি চাই থৰ হৈ পৰিল। বুঢ়াই বুকুত চপৰিয়াই চপৰিয়াই চিঞৰি উঠিল “ মৰিল! মৰিল! ভাল ৰক্ষা কৰিবলৈ লৈ আহিছিলো।” {{gap}}প্ৰকৃততে ভেলজ মৰা নাছিল। বহুত পৰৰপৰা বন্ধ থকাৰ কাৰণে অচেতন হৈ পৰিছিল। কফিনৰ ওপৰত কাঠছটা এৰুৱাই দিলত মুকলি বতাহ লাগি চেতনা আহিল। চেতনা পাই চকু মেলি ওচৰতে অথিৰ-অবিৰ হৈ থকা বুঢ়াক দেখি মাত লগালে “মোক কিবা আছে যদি দিয়া, বৰ জাৰ লাগিছে।”<noinclude></noinclude> h8zix56gdpojluji9u277fv9m2p8vl4 104 92685 263939 263693 2026-10-26T17:41:00Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263939 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|১১০|দীন-দুখী|}}</noinclude>{{gap}}বুঢ়াই মৰা মানুহ ঘূৰাই পাই বৰ ভয় আৰু আনন্দৰ বেমেজালিত পৰি অবাক হৈ পৰিল। কিছুমান পৰৰ পাছত সপোনৰ পৰা উঠা মানুহৰ দৰে মাত দিলে “বলক, বলক, ইয়াৰ পৰা।” {{gap}}ভেলজ কবৰৰ ওপৰলৈ উঠি আহিল। বুঢ়াই কফিনটো বন্ধ কৰি কবৰটো পুতি পেলালে। সকলো কাম শেষ হৈ গলত দুয়ো কবৰ স্থানৰ বাহিৰ ওলাল। বাট্‌ পায়ে বুঢ়াই মাত দিলে “উস! কেনে সুবিধাকৈ কামটো হৈ গল! ফাদাৰ মেড্লেন্! আপোনাৰ মনত হলে ভাল বুধিটোৱেই খেলাইছিল।” {{gap}}পিছদিনা পুৱা ‘কনভেণ্টৰ বাগিচাত এটা ঘণ্টাৰ ঠাইত দুটা ঘণ্টাৰ মাত শুনা গল। দুটা ফক্লেভেন্টে ওচৰা-ওচৰিকৈ কোৰ মাৰি ফুৰিছিল। ছিষ্টাৰবিলাকেও তেওঁলোকৰ ওৰণীৰ একোণেদি এই ককায়েক ভায়েক হালক চোৱাৰ লোভ সামৰিব নোৱাৰিছিল। তেওঁলোকে কোৱাকুই কৰিলে, “আমাৰ বুঢ়া মালী ফক্লেভেন্টৰ ভায়েকে ককায়েকক লেঙেৰা গুণে লাঙনি-পাচনি কৰি দিবলৈ আহিছে।” {{gap}}ভেলজঁ ই কনভেণ্টত নিগাজিকৈ কাম ললে। কজেট কনভেণ্টৰ ছাত্ৰী হল। কজেটেই ভেলজৰ সংসাৰ বান্ধোন। সংসাৰ- অন্ধ ভেলজঁ ৰ কজেট কণাৰ-লাখুটী। ভেলজৰ সংসাৰত বন্ধু বুলিবলৈ কোনো নাই। ঈশ্বৰেই তেওঁৰ একমাত্ৰ সহায়। ঈশ্বৰৰ পৱিত্ৰ মন্দিৰেই দুবাৰ দুটা বিপদৰ সময়ত তেওঁক পৰিত্ৰাণ কৰিছে। প্ৰথমবাৰ মানুহে তেওঁক দেখি ছেই ছেই কৰি দুৱাৰ দাঙ মাৰোঁতে বিশ্বপ মেৰিয়েলৰ অবাৰিত দ্বাৰে তেওঁক হাত বাউল দি মাতি নি অধঃপতনৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল আনবাৰ এই বাঘৰদৰে মানুহে তেওঁক আক্ৰমণ কৰিবলৈ খেদি আহোতে পুৰুষৰ অভেদ্য কনভেণ্টৰ দেৱালে তেওঁক নিৰাপদ আশ্ৰয় দি কাৰাবাসত পচি মৰাৰ হাত সৰুৱালে। এই কজেট আৰু ঈশ্বৰক লৈয়ে ভেলজঁ ই সংসাৰ পাতিলে। এচুকত স্নেহ আৰু আন চুকত শলাগৰ নিজৰা বোৱাই ভেলজ ই কনভেণ্টত দিন কটাবলৈ ধৰিলে। কজেট দোপত দোপে বাঢ়ি আহিল। {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> 8kdgdp631sp5x20lorlprq8xwc270bn 104 92692 263940 263760 2026-10-26T17:41:28Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263940 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|১১৭}}</noinclude>{{gap}}মেৰিয়াছে কলে “নেলাগে ডাঙৰীয়া, একো দৰ্কাৰ নাই।” {{gap}}বুঢ়াই কৈ গল, “নহয়, নহয় বোপা! তুমি মোৰ ওপৰত খং নকৰিবা। এই ডোখৰ মোৰ বহুত দিনীয়া পুৰণা ঠাই। ইয়াত বহি উপাসনা কৰিবলৈ নেপালে মোৰ ভাল নালাগে। কাৰণ কওঁ শুনা। বোপা! দহ বছৰৰ আগৰ কথা। দুমাহে তিনিমাহে এজন দুখীয়া মানুহে ক্ৰমান্বয়ে এই ঠাইডুখৰিত আহি উপাসনাৰ সময়ত বহিছিল। মানুহজনৰ এটি লৰা আছিল। লৰাটি কোনো ঘৰুৱা বাদ-বিসম্বাদৰ কাৰণে বাপেকৰ লগৰ পৰা আঁতৰি থাকিব লগা হৈছিল। বাপেকে লৰাটিক গীৰ্জ্জাত দেখাৰ বাহিৰে আন ঠাইত দেখিবৰ কোনো উপায় নাছিল। মানুহজনে লৰাটো দেওবাৰে দেওবাৰে গীৰ্জ্জালৈ আহে বুলি কৰবাত গম পাই গীৰ্জ্জাত বহি থাকেহি। লৰাটোৱে তাৰ বাপেকে তাতে তাকে চাবলৈ আহি বহি থাকে বুলি এদিনো বুজ নেপালে। সি কিজানি তাৰ বাপেক নাই বুলিহে শুনিছিল। এই খুটাটোৰ আঁৰতে বহি মানুহজনে লৰাটোৰ মুখলৈ চাই চাই, চাই, যেতিয়াই আহিছিল তেতিয়াই উচুপি উচুপি কান্দি গৈছিল, সেই কাৰণেই এই ঠাইডোখৰ মোৰ নিমিত্তে বৰ পবিত্ৰ। উঃ কি স্নেহ! মই সেই নিছলা দুৰ্কপলীয়া মানুহজনক চিনিও পাইছিলোঁ। মানুহজনৰ শহুৰেক ধনী মানুহ। শহুৰেকে লৰাটো মানুহজনৰ লগত থাকিলে একো ধন-সম্পত্তি নিদিওঁ বুলি ভয় দেখুৱালত লৰাটো সুখী আৰু ধনী হক বুলিয়েই বাপেকে লৰাটোক শহুৰেকৰ লগলৈ এৰি দিলে। ৰাজনৈতিক মতামত লৈয়ে শহুৰেক জোৱায়েকৰ মনোবিবাদ ঘটিছিল। উস্‌ উস্ উস্! ৱাটাৰলু-লৈ গল বুলিয়েইনো সি পিশাচ হলনে?সেই বুলিয়েইনো সি পুতেকৰ মুখ দেখিলেও ছুৱা যায়নে? মানুহটো বোনাপাৰ্টৰ কৰ্ণেল আছিল। এতিয়া কিজানি ঢুকাল। তেওঁ ভাৰ্ণনত আছিল। নাম “পন্টমেৰি” নে ‘মণ্টপাৰ্টি’ এনে কিবা এটা।” {{gap}}মেৰিয়াছে সুধিলে ‘পণ্টমাৰচি?’ মেৰিয়াছ তেতিয়া মৰা মানুহৰ দৰে শেতা পৰি গৈছিল।<noinclude></noinclude> e5uh9gaj0tuwfybnum56kcw8nswfo6a 104 92693 263941 263761 2026-10-26T17:41:42Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263941 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|১১৮|দীন-দুখী|}}</noinclude>{{gap}}বুঢ়াই কলে “ঠিক, ঠিক, পণ্টমাৰচি। তুমি তেওঁক চিনি পোৱা?” {{gap}}“তেওঁ এই দুৰ্ভগীয়াৰেই পিতা।” {{gap}}বুঢ়াই হাত দুখন মুঠি মাৰি ধৰি চিঞৰি উঠিল—“তুমিয়েই সেই লৰাটো? দেহি ঐ! এনে হেন মৰমিয়াল বাপেকি!” {{gap}}পিছদিনাৰে পৰা মেৰিয়াছৰ চলন ফুৰণত অলপ পৰিবৰ্ত্তনে দেখা দিলে। পুথি ভৰালত সোমাই ৰাষ্ট্ৰবিপ্লৱৰ কাহিনীবিলাক আদ্যোপান্ত পঢ়িবলৈ ধৰিলে। সৈন্যবিভাগৰ লিষ্টিত যেতিয়া মেৰিয়াছে প্ৰথমবাৰ বাপেকৰ নামটো পালে তেতিয়া তাৰ মনৰ ভাব সি নিজেই বুজি নেপাইছিল। ৰাষ্ট্ৰবিপ্লৱৰ বুৰঞ্জী পঢ়াৰ লগে লগে বাপেকৰ ওপৰত তাৰ ভক্তি দিনক দিনে বাঢ়ি আহিবলৈ ধৰিলে। বুৰঞ্জীৰ প্ৰতি পৃষ্ঠাই তাক বুজাই গল যে সি দেশৰ অৱস্থা বুজা দূৰে থক, নিজৰ বাপেককেই চিনি নেপালে। তাৰ মন সন্তাপ অনুতাপত দগ্ধ হৈ আহিল। তাৰ মনৰ ভাব তেতিয়া বাপেকৰ সলনি বাপেকৰ মৰিশালিৰ আগত কবলগীয়া হোৱাত সি হতাশত তল গল। মাজে মাজে ৰাতি সি বুৰঞ্জী পঢ়ি থাকোতে চিঞৰ মাৰি উঠিছিল “পিতা! তোমাৰ দৰেই মোৰো হিয়া দেশৰ কাৰণে কান্দি উঠিছে! ম‍ই তোমাৰেই সন্তান! এতিয়াও মই গাই ফুৰিছো—জয় সম্ৰাট নেপোলিয়ানৰ জয়!” {{gap}}কোনে কব কিয় এই দুৰ্ভগীয়া পিতৃয়ে পুত্ৰৰ জ্বলন্ত প্ৰেমৰ আভাস নোপোৱাকৈয়ে অবিচাৰ-অত্যাচাৰত ইমান সোনকালে নেদেখা লোকলৈ গুচি গল। {{gap}}সময়ৰ সোঁতত প্ৰজাতন্ত্ৰ বিৰোধী মেৰিয়াছে দুৰ্ঘোৰ প্ৰজাতান্ত্ৰিক হৈ পৰিল। বাপেকে যি মহাব্ৰতত জীৱনৰ একুৰি পাঁচ বছৰ পাত কৰিছিল, ভিতৰে ভিতৰে সিও সেই ব্ৰততেই দীক্ষিত হল। নেপোলিয়ান-দত্ত বেৰণ উপাধি মেৰিয়াছৰ গৌৰৱ-সম্পত্তি হৈ পৰিল। ককাকে গম নোপোৱাকৈ মেৰিয়াছে তাৰ নাম্বৰ আগত ‘বেৰণ’ উপাধি লগাই কাৰ্ড ছপা কৰিলে। লুকাই-চুৰকৈ বাপেকৰ সমাধিৰ ওপৰতো সুবিধা পালেই পুত্ৰৰ যথাকৰ্ত্তব্য সাধন কৰিবলৈ ধৰিলে।<noinclude></noinclude> ccphylqi6zn8j4z0vciao1ukw94224o 104 92694 263942 263762 2026-10-26T17:41:57Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263942 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|১১৯}}</noinclude>{{gap}}মেৰিয়াছে বুজিলে—তাৰ পিতাক বৰ দয়ালু আৰু বীৰ আছিল আৰু এই পিতাৰেই স্নেহৰ পৰা সি বঞ্চিত আৰু ককাকেই ইয়াৰ মূল। দিনক দিনে তাৰ আৰু ককাকৰ মাজত এখন সাগৰৰ ব্যৱধান হৈ আহিল। ককাকে কিন্তু ইয়াৰ গমকে ধৰিব নোৱাৰিলে। তাৰ গতি- বিধিৰ পৰিবৰ্ত্তন দেখি মাজে মাজে মিচিকিয়া হাঁহি মাৰি বুঢ়াই কৈ ফুৰিছিল—“বয়স হৈছে। লৰা কৰবাত জালত পৰিছে!” {{gap}}মেৰিয়াছৰ গুপ্ত প্ৰণয় বেছি দিন লুকাই থাকিবলৈ নেপালে। মৃত-পিতাকৰ লগত হোৱা গুপ্ত প্ৰণয় ককাকৰ ওচৰত ধৰা পৰিল। এদিন মেৰিয়াছৰ জেপত “বেৰণ মেৰিয়াছ পণ্টমাৰচি” লেখা কাৰ্ড খিনি বাপেকে মৰণ কালত লেখি থৈ যোৱা চিঠিখন আৰু শোকৰ চিন কেডালমান ক’লাফিটা পাই বুঢ়া জুইত ঘিঁউ ঢলা যেন হল। মেৰিয়াছক দেখিয়েই বুঢ়াই চিঞৰ মাৰি উঠিল—“বেৰন! আহাঁ, অভিবাদন জনাওঁ! অশলাগী! এই বোৰ কি?” সেমেনা— সেমেনিকৈ উত্তৰ দিলে—“মই একো অশলাগী নহওঁ মই পিতাৰ পুত্ৰ। ম‍ই মোৰ কৰ্ত্তব্য কৰিছো।” {{gap}}বুঢ়া জপিয়াই উঠিল। খঙত কঁপি-জপি কলে, “কোন তোৰ বাপেৰ? ম‍ই তোৰ বাপেৰ; আন কোনো নহয়।” {{gap}}মেৰিয়াছে তল মূৰ কৰি উত্তৰ দিলে, “আপুনি মোৰ পিতা নহয়। মোৰ পিতা এজন নিৰীহ যোদ্ধা। যি যোদ্ধাই অতি সুখ্যাতিৰে ফ্ৰাঞ্চ-প্ৰজাতন্ত্ৰৰ সেৱা কৰি অমৰ কীৰ্ত্তি ৰাখি গৈছে। তেওঁ পাহৰণ আৰু অনাদৰত প্ৰাণ হেৰুৱাইছে। তেওঁৰ এই অকৃতজ্ঞ দেশ আৰু এই হতভাগ্য পোক প্ৰাণভৰি ভাল পোৱাৰ বাহিৰে কোনো দোষ নাছিল!” {{gap}}মেৰিয়াছৰ কথা বুঢ়াৰ সহন-শক্তিৰ অতীত হৈ পৰিল। বুঢ়াই হুকিয়াই হুকিয়াই কবলৈ ধৰিলে – “মেৰিয়াছ, চা! তোৰ বাপেৰ -চাপেৰ কোন মই চিনি নেপাওঁ। ম‍ই চিনিবলৈকো ইচ্ছা নকৰোঁ। তই যেনে বেৰন—মোৰ ছিল্পত্ জোতাজোৰো তেনে বেৰন। দস্যু, এটাই বোৰ দস্যু সিহঁত ৰাজদ্ৰোহী। কাপুৰুষহঁত! ইংৰাজৰ ভয়ত<noinclude></noinclude> 9aec7x9zwabz5paxi0ewtflmrkl1m3i 104 92695 263943 263774 2026-10-26T17:42:13Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263943 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|১২০|দীন-দুখী|}}</noinclude>প্ৰুছিয়ানহঁতৰ খেদাত ৱাটাৰলুৰ পৰা পলাই আহি বীৰ বুলি গৌৰৱ কৰ! মই জানো—সিহঁত দস্যু, ৰাজদ্ৰোহী, কাপুৰুষ। তোৰ যদি বাপেৰ সেইদলৰে হয়— হয় নহয় কব নোৱাৰোঁ – মই সেইবাবে দুখিত।” {{gap}}বুঢ়াৰ কথা শুনি খঙত মেৰিয়াছৰ গোটেই গা কঁপি আহিল। তাৰ মূৰৰ ভিতৰত জানিবা একুৰা জুই জ্বলিল। তাৰ মূখৰ আগতে বাপেকৰ নিন্দা! কিন্তু কি কৰিব? কাৰ ওপৰত খং সাৰিব। এফালে স্বৰ্গগত পিতা, আনফালে বৃদ্ধ পিতামহ; এফালে পুণ্যময় সমাধি, আনফালে শুভ্ৰকেশ। কিছুমান পৰৰ পিছত বজ্ৰগম্ভীৰ স্বৰে উত্তৰ দিলে –“ধ্বংস হক বুৰবন বংশ।” {{gap}}যেই মেৰিয়াছে বুঢ়াৰ পৰম পূজনীয় বুৰবন ৰাজবংশৰ ওপৰত অভিসম্পাত দিলে, বুঢ়াই খঙত উন্মত্ত হৈ চিঞৰ মাৰি উঠিল, “তোৰ দৰে বেৰনে মোৰ নিচিনা কুকুৰধূলি জীৱৰে সৈতে একেটা ঘৰতে কেনেকৈ থাকিবি? মোৰ ঘৰৰ পৰা তই এতিয়াই বাজ হ।” মেৰিয়াছ তেতিয়াই ঘৰৰ বাহিৰ হৈ পৰিল। {{gap}}বুঢ়াই ভিতৰৰ ফালে, চাই কলে, “ছমাহৰ মূৰে মূৰে এই তেজ- খোৱালৈ ৬০টা ৬০টা পিস্তল পঠিয়াবি, তাৰ খৰচ-পাতিৰ কাৰণে। মোৰ আগত কোনেও তাৰ নামকে নলবি।” খঙ আৰু অভিমানত মেৰিয়াছে ঘৰ এৰি আহি কলৈ যাব কি কৰিব একো ঠিক কৰিব নোৱাৰাত পৰিল। তাৰ ঘৰি চেইন কাপোৰকানি লগত যি আহিছিল তাকে বেচি-কিনি মেৰিয়াছে পোনপ্ৰথমে কিছুমান দিন হোটেল এটাত কটালে। পইছা শেষ হৈ আহিব লগা হোৱাত সি হোটেল এৰি এটা সৰু ঘৰ ভেৰোনীয়াকৈ থাকিবলৈ ললে। ওকালতি কৰাত তাৰ আগেয়েই অনিচ্ছা। উপায়ান্তৰ হৈ প্ৰৱন্ধ ৰচনা আদি লেখি তাকে বেচি কোনোৰকমে দিন কটাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}এই সময়ত মেৰিয়াছৰ দুখৰ অন্ত নহৈছিল। বুঢ়া ককাকৰ পৰা<noinclude></noinclude> 0gefvt9j8zad11dgkov0x1wrmxvktah 104 92696 263944 263776 2026-10-26T17:42:27Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263944 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|১২১}}</noinclude>ধন আহিছিল, কিন্তু - অভিমানী মেৰিয়াছে ককাকৰ ধন হাতেৰে নুছুই ওভোতাই পঠিয়ালে। দৰিদ্ৰতা এটা ভীষণ পৰীক্ষা! এই পৰীক্ষাত নিৰ্ব্বলী একেবাৰে জুৰুলা হৈ পৰে, বলীয়ে বিজয় কিৰীটি পিন্ধি ঠিয় দিয়ে। নিয়তিয়ে দাৰিদ্ৰ্য্যৰ মাজেদিয়েই কোনোক দেৱতা কৰি তোলে, কোনোক আকৌ পিশাঁচ গঢ়ি দিয়ে। তিনি চাৰি সাঁজ কেতিয়াবা মেৰিয়াছ লঘোনেই আছিল। নিজে পানী-দুনি আনি কাঁহী-বাতি ধুই ঠাই-ঠুই সাৰিহে হলে কেতিয়াবা এসাঁজ খাবলৈ পাইছিল। তথাপি মেৰিয়াছ বিচলিত নহল। {{gap}}মেৰিয়াছে ঘৰ এৰি যোৱা তিনি বছৰ হল। এই তিনি বছৰেই বুঢ়া জিলনৰমেণ্ডৰ তিনটা যুগ হৈছিল। বুঢ়াই মেৰিয়াছক প্ৰতিমাৰ দৰে পূজা কৰিছিল। মেৰিয়াছ গুচি আহিবৰ দিনৰে পৰা বুঢ়াৰ হিয়া একেবাৰেই উদং হল। বুঢ়াই খঙত মেৰিয়াছৰ নামকো তেওঁৰ আগত উল্লেখ নকৰিবলৈ কৈছিল। পিছত যেতিয়া দেখিলে যে ভয়তে কোনেও বুঢ়াৰ আগত নাতিয়েকৰ নামকে নলয়, তেতিয়া বুঢ়াই মনে মনে অভিমান কৰিবলৈ ধৰিলে। বুঢ়াই বাটলৈ চাই ভাবি থাকে –“সি যদি উভতি আহে গোটাচেৰেক কানমলা দিম।” {{gap}}এই মেৰিয়াছৰ ঘৰটোৰ কাষৰ ঘৰতে থাকে জনদ্ৰেট পৰিয়াল। {{gap}}মেৰিয়াছে মানুহৰ লগ-সঙ্গ বৰ বেছি ভাল নেপাইছিল, দুই চাৰি বছা বছা মানুহৰ বাহিৰে মেৰিয়াছে বিশেষ দৰ্কাৰ নপৰিলে কাচিৎ হে আন মানুহৰ লগত কথা-বতৰাকে পাতিছিল। বাপেকৰ জীৱন চাণেকিৰেই মেৰিয়াছে জীৱন গঠন কৰিবলৈ ওলাল। যেয়ে বাপেকৰ বন্ধু বুলি চিনাকি দিছিল সেয়ে তেওঁৰ দেৱতা হৈ পৰিছিল। বাপেকৰ জীৱন-দাতা টেনাৰ্ডিয়েৰৰ নাম মেৰিয়াছৰ ওচৰত পৰম পৱিত্ৰ বস্তু। মেৰিয়াছে টেনাৰ্ডিয়েৰক বিচাৰি উলিয়াবলৈ দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে। টেনাৰ্ডিয়েৰক বিচাৰি উলিয়াবলৈ যদি মেৰিয়াছে তেওঁৰ এখন হাত বলি দিব লাগে, তালৈকো তেওঁ সাজু। টেনাৰ্ডিয়েৰক সহায় কৰিবলৈ যদি শৰীৰ কাটি তেজদিব লগা হয় মেৰিয়াছ তাতো কুণ্ঠিত নহব।<noinclude></noinclude> jjrg8hlmr6xwp506wsnld9wh11tk0nh 104 92697 263945 263777 2026-10-26T17:42:40Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263945 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|১২২|দীন-দুখী|}}</noinclude>টেনাৰ্ডিয়েৰক পূজা কৰাও মেৰিয়াছৰ এটা জীৱনৰ ব্ৰত হৈ পৰিল। {{gap}}১৮৩১ খৃষ্টাব্দত মেৰিয়াছৰ নাম ভাল প্ৰৱন্ধ লিখক বুলি কিতাপ খবৰ-কাগজ আদিৰ প্ৰকাশকসকলৰ ওচৰত জনাজাত হৈ পৰিল। তেতিয়াৰে পৰা মেৰিয়াছৰ অৱস্থাও ভাল হৈ আহিল। খোৱা-বোৱা পিন্ধা-উৰা সকলোতে মেৰিয়াছ আকৌ পৰিপাটি আটোম-টোকাৰি ডেকা। {{gap}}এই বছৰৰ মাজভাগতে এদিনা মেৰিয়াছৰ বুঢ়ী লিগিৰীজনী আহি মেৰিয়াছৰ আগত কলে –“বোপা! আমাৰ কাষতে যে এই জনদ্ৰেটৰ পৰিয়ালটো আছে, ইহঁত বৰ টোকোনা। ঘৰৰ ভেৰোণ দিব পৰা নাই, ঘৰ গিৰীয়ে ইহঁতক কাইলৈ ওলাই যাবলৈ কৈছে। বেছেৰীহঁতৰ দুখ দেখি বৰ বেজাৰ লাগে। আজি হেনো কেবা সাঁজো লঘোন। মেৰিয়াছৰ ঘৰ যদিও জনদ্ৰেটৰ ঘৰৰ একেবাৰেই লগালগি, মেৰিয়াছে জনদ্ৰেট পৰিয়ালৰ একোকে ভু নেপায়। কথাষাৰ শুনি মেৰিয়াছৰ মনত বৰ দুখ লাগিল। মেৰিয়াছে সুধিলে “ঘৰৰ ভেৰোণ কিমান দিব লাগে?” বুঢ়ীয়ে কলে “২• ফ্ৰাঁ”। মেৰিয়াছে পেৰা মেলি ধন উলিয়াই আনি বুঢ়ীৰ হাতত দি মাত লগালে, “হোৱাঁ, এই ২৫ ফ্ৰা সিহঁতক দি আহা কুৰি ফ্ৰা ঘৰৰ ভেৰোণ দি পাঁচ ফ্ৰাৰে সিহঁতে খোৱা-বোৱা কৰক। কোনে দিছে নকবা।” {{gap}}এই সময়তে লক্সেমবাৰ্গৰ আওহতীয়া কোণ এটাত দিনে এজন বয়সিয়াল মানুহে এটি পাটগাভৰু ছোৱালীৰে সৈতে আবেলি বেলিকা ফুৰিবলৈ ওলাই গৈ অকলশৰে বহি থকা মেৰিয়াছৰ চকুত পৰিল। মেৰিয়াছো লক্সেমবাৰ্গতে ফুৰিবলৈ যায়!মেৰিয়াছে ক্ৰমান্বয়ে এবছৰ এই মানুহ হালক লগ পাই আহিছে। ছোৱালীটিৰ বয়স বৰ বেছি ১৩ কি ১৪। গা-গাৰি নাই, দেখনো চকুত লগা নহয়। বুঢ়াৰ কাষতে বহি ছোৱালীটিয়ে হাঁহি-কিৰিলিয়াই অনৰ্গল কথা কৈ থাকে বুঢ়াই একেৰাহে তাইৰ ফালে চাই শুনি থাকে। বুঢ়াটিৰ কাপোৰ-কানি বৰ<noinclude></noinclude> oux7q7a6itlz90tyfafaff1sidnt712 104 92698 263863 253600 2026-10-26T14:46:53Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263863 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দীন-দুখী|১২৩}}</noinclude>পাৰপাটী। ছোৱালীটীৰ কাপোৰ-কানি ‘কনভেন্ট’ৰ ছাত্ৰীৰ নিচিনা ধুনপেচ নোহোৱা। প্ৰথম বছৰতো, এদিনো বাদ নোযোৱাকৈ সদায় এই বুঢ়া আৰু ছোৱালীটীৰ লগত একে ডোখৰ ঠাইতে মেৰিয়াছৰ ভেটাভেটি হয়। দ্বিতীয় বছৰত মেৰিয়াছ প্ৰায় ছমাহমান লক্সেমবাৰ্গৰ ফালে ফুৰিবলৈ যোৱা নাছিল। কিবা কথাত মেৰিয়াছে আকৌ লক্সেমবাৰ্গতে ফুৰিবলৈ মন কৰিলে। এদিন আবেলি লক্সেমবাৰ্গত ঘূৰি ফুৰিছে এনেতে তেওঁ আগেয়ে সেই সদায় লগ পোৱা মানুহজনক আগৰ দৰেই একে ঠাইতে বহি কথা পাতি থকা দেখিবলৈ পালে। তেওঁ ফুৰি ফুৰি যেতিয়া মানুহ হালিৰ কাষ চাপিলাহি, তেতিয়া তেওঁ মানুহ হাল দেখি অলপ আচৰিত হোৱা যেন হল। আগেয়ে তেওঁ যি জন বুঢ়া মানুহ দেখিছিল এতিয়াও তেওঁ সেইজন বুঢ়া মানুহকে দেখিলে,কিন্তু ছোৱালীজনী আগেয়ে দেখা ছোৱালীজনী নহয়। এইজনী এজনী দীঘল লাৱনী ছোৱালী। শৈশৱৰ সৰলতাৰ ওপৰত সেই মাত্ৰ যৌৱনৰ কোমল লেখনীয়ে ওপৰে ওপৰে হাত বুলাই গৈছে। গাভৰুও নহয়, ছোৱালীও নহয়—দুই অৱস্থাৰ মাজত যেন তাই “ন যযৌ ন তস্থৌ।” {{gap}}মেৰিয়াছে যেতিয়া কাষেদি কাষৰিকাটি গৈছিল, তেতিয়া ছোৱালীজনীয়ে বুঢ়াৰ কথা শুনি তলমূৰ কৰি হাঁহি আছিল। এই অকৃত্ৰিম হাঁহিটিৰ দৰে আৰু কি মোহিনী বস্তু থাকিব পাৰে! বগা হাতমুজাৰ মাজেদি ছোৱালীটিৰ হাত দুখনি বেছ মনিব পৰা আছিল। সৰু জোতা যুৰিয়ে তাইৰ সৰু ভৰি দুটিৰ হৈ সাক্ষী দিছিল। চকু দুটি ডাঙৰ। চাৱন একেবাৰেই লৰালি। মেৰিয়াছে ছ মাহৰ ভিতৰতে ছোৱালীজনীৰ এনে আচৰিত সলান দেখি আচৰিত হৈ পৰিল। মেৰিয়াছে এই বছৰো লক্সেমবাৰ্গত ফুৰিবলৈ আহি নিতৌ এই বাপেক জীয়েকক আগৰ দৰেই লগ পাবলৈ ধৰিলে। মেৰিয়াছে আপোন মনেৰে ফুৰি গৈ থাকে। গাভৰুৰ ফালে কাচিৎহে তেওঁ চকু দিয়ে। এদিন আবেলি মেৰিয়াছে আগৰ দৰেই ফুৰি ফুৰি যেই এই বাপেক-<noinclude></noinclude> on1kxc6hpu6fbcr9n12km1l3uk6xeds 263946 263863 2026-10-26T17:42:53Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263946 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|১২৩}}</noinclude>পাৰপাটী। ছোৱালীটীৰ কাপোৰ-কানি ‘কনভেন্ট’ৰ ছাত্ৰীৰ নিচিনা ধুনপেচ নোহোৱা। প্ৰথম বছৰতো, এদিনো বাদ নোযোৱাকৈ সদায় এই বুঢ়া আৰু ছোৱালীটীৰ লগত একে ডোখৰ ঠাইতে মেৰিয়াছৰ ভেটাভেটি হয়। দ্বিতীয় বছৰত মেৰিয়াছ প্ৰায় ছমাহমান লক্সেমবাৰ্গৰ ফালে ফুৰিবলৈ যোৱা নাছিল। কিবা কথাত মেৰিয়াছে আকৌ লক্সেমবাৰ্গতে ফুৰিবলৈ মন কৰিলে। এদিন আবেলি লক্সেমবাৰ্গত ঘূৰি ফুৰিছে এনেতে তেওঁ আগেয়ে সেই সদায় লগ পোৱা মানুহজনক আগৰ দৰেই একে ঠাইতে বহি কথা পাতি থকা দেখিবলৈ পালে। তেওঁ ফুৰি ফুৰি যেতিয়া মানুহ হালিৰ কাষ চাপিলাহি, তেতিয়া তেওঁ মানুহ হাল দেখি অলপ আচৰিত হোৱা যেন হল। আগেয়ে তেওঁ যি জন বুঢ়া মানুহ দেখিছিল এতিয়াও তেওঁ সেইজন বুঢ়া মানুহকে দেখিলে,কিন্তু ছোৱালীজনী আগেয়ে দেখা ছোৱালীজনী নহয়। এইজনী এজনী দীঘল লাৱনী ছোৱালী। শৈশৱৰ সৰলতাৰ ওপৰত সেই মাত্ৰ যৌৱনৰ কোমল লেখনীয়ে ওপৰে ওপৰে হাত বুলাই গৈছে। গাভৰুও নহয়, ছোৱালীও নহয়—দুই অৱস্থাৰ মাজত যেন তাই “ন যযৌ ন তস্থৌ।” {{gap}}মেৰিয়াছে যেতিয়া কাষেদি কাষৰিকাটি গৈছিল, তেতিয়া ছোৱালীজনীয়ে বুঢ়াৰ কথা শুনি তলমূৰ কৰি হাঁহি আছিল। এই অকৃত্ৰিম হাঁহিটিৰ দৰে আৰু কি মোহিনী বস্তু থাকিব পাৰে! বগা হাতমুজাৰ মাজেদি ছোৱালীটিৰ হাত দুখনি বেছ মনিব পৰা আছিল। সৰু জোতা যুৰিয়ে তাইৰ সৰু ভৰি দুটিৰ হৈ সাক্ষী দিছিল। চকু দুটি ডাঙৰ। চাৱন একেবাৰেই লৰালি। মেৰিয়াছে ছ মাহৰ ভিতৰতে ছোৱালীজনীৰ এনে আচৰিত সলান দেখি আচৰিত হৈ পৰিল। মেৰিয়াছে এই বছৰো লক্সেমবাৰ্গত ফুৰিবলৈ আহি নিতৌ এই বাপেক জীয়েকক আগৰ দৰেই লগ পাবলৈ ধৰিলে। মেৰিয়াছে আপোন মনেৰে ফুৰি গৈ থাকে। গাভৰুৰ ফালে কাচিৎহে তেওঁ চকু দিয়ে। এদিন আবেলি মেৰিয়াছে আগৰ দৰেই ফুৰি ফুৰি যেই এই বাপেক-<noinclude></noinclude> g8t92xw79hzbngffhcki2rnd68vw1xk 104 92699 263864 263844 2026-10-26T14:53:47Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263864 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১২৪|দীন-দুখী|}}</noinclude>জীয়েকৰ কাষ পালেহি, ছোৱালীটীয়ে হঠাৎ মূৰ দাঙি মেৰিয়াছৰ ফালে চাই পঠিয়ালে। ঠিক সেই সময়তে মেৰিয়াছেও ছোৱালীটিৰ ফালে হঠাতেই চাই পঠিয়াইছিল। অকস্মাত দুইৰো চাৱন লগ লাগিল। প্ৰত্যেক গাভৰুৱেই এদিন এইদৰেই চাই পঠিয়ায়, কিন্তু যাৰে ওপৰত এই চাৱনৰ পৰশ লাগে সি সেই মুহূৰ্ত্ততেই শান্তি-ৰাজ্যৰ পৰা বাহিৰ হৈ পৰে। {{gap}}পাছ দিনাৰে পৰা মেৰিয়াছ ছোৱালীজনীৰ প্ৰেমত মুগ্ধ হল। {{gap}}মেৰিয়াছ ধুনীয়া কাপোৰ-কানি পিন্ধি লক্সেমবাৰ্গত উপস্থিত। লক্সেমবাৰ্গৰ ধুলিটোৱে পতি মেৰিয়াছৰ প্ৰণয়-বাতৰি। “বাপেক- জীয়েক”ৰ কাষেদি পাৰ হৈ যাবলৈ মেৰিয়াছৰ সাহ নহয়— ভৰি নচলে। আঁতৰত বহি আমন জিমনকৈ চাই থাকে। ছোৱালীজনীৰ প্ৰত্যেক অঙ্গি-ভঙ্গিয়েই মেৰিয়াছলৈ একোটা বাতৰি। দিনক দিনে ছোৱালীজনী মেৰিয়াছৰ চকুত ধুনীয়া হৈ গৈছে। এনে সৌন্দৰ্য্যৰ প্ৰতিমা মেৰিয়াছে জনমত দেখা নাই। এই সৌন্দৰ্য্য দেখি ‘পেট্ৰাৰ্কে’ আপোনপাহৰা হৈ গান গাই থাকিল হেঁতেন, ‘ডাণ্টেই’ সৌন্দৰ্য্যৰ চমক লাগি আঠু কাঢ়ি বহি গলহেতেন। {{gap}}প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাই ইটিয়ে সিটিৰ লৱনী মুখৰ কৰুণ চাৱন প্ৰতীক্ষা কৰি ৰাতিৰ পাছত ৰাতি কটাইছে। আবেলি লক্সেমবাৰ্গৰ এই ক্ষন্তেকীয়া চকুৰ চোৱা চুইতে এই আশাধাৰী জীৱ দুটিৰ যেন হিয়াভৰা আবেগৰ পূৰ্ণাহুতি হয়। তাতেই শান্তি, তাতেই মিলন, তাতেই সুখ। দুয়ো তেতিয়া প্ৰেমত অন্ধ, বুঢ়াই যে সন্দেহ কৰিব পাৰে, সেইটো কাৰো গমেই নাছিল। বুঢ়াই হঠাৎ লক্সেমবাৰ্গৰ ফালে ফুৰিবলৈ অহা বন্ধ কৰি দিলে। ইফালে মেৰিয়াছে ছোৱালীজনী ফুৰিবলৈ আহিব আহিব বুলি আশা পালি দিনৌ লক্সেমবাৰ্গত বহি থাকিবলৈ ধৰিলে। নিৰাশাত মেৰিয়াছৰ সুখ-শান্তি সকলো ওৰ পৰিল। {{Gap}}মেৰিয়াছ তেতিয়াও আগৰ ঘৰতে। হতাশ প্ৰেমিক মেৰিয়াছ তেতিয়া একেবাৰেই জুপুকা। এদিন সন্ধিয়া ঘৰৰ কাষৰ বাটেদি যাওঁতে<noinclude></noinclude> 2b2jwi8g7mhiluet4kb4esd34rfhtkp 104 92704 263869 263809 2026-10-26T16:02:07Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263869 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দীন-দুখী|১২৫}}</noinclude>দুজনী গাভৰু ছোৱালীয়ে আহি তেওঁৰ গাত খুন্দিয়াই গল। গধূলিৰ কথমপি মনিব পৰা পোহৰত মেৰিয়াছে ছোৱালীকেজনী ভালকৈ নেদেখিলে। কিন্তু সিহঁতৰ মূৰত টুপি আৰু ভৰিত যে জোতা নাই, কাপোৰকানিবোৰ যে ফটাচিতা আৰু মুখকেইখন যে শেতা এইটো তেওঁ বেছ মন কৰিব পাৰিছিল। ছোৱালীজনী লৰি গৈছিল আৰু যাওঁতে যাওঁতে ডাঙৰজনীয়ে কৈ গৈছিল “পুলিছে মোক ধৰোঁ ধৰোঁ হৈছিল।” {{gap}}ছোৱালী দুজনী লৰি লৰি যাওঁতে আন্ধাৰত নেদেখা হৈ পৰিল। মেৰিয়াছে অলপমান পৰ তলকা মাৰি থাকি যাবলৈ ওলাইছে এনেতে এটা কাগজৰ সৰুটোপোলা তেওঁৰ চকুত পৰিল। তেওঁ টোপোলাটে৷ বুটলি লৈ কলে “ছোৱালীকেজনীয়ে পেলাই গল হবলা।” ছোৱালী কেজনী যি বাটেদি গল, সেইফালে মেৰিয়াছে দুখোজমান আগবাঢ়ি ছোৱালীকেজনীক মাত দিলে, কিন্তু ছোৱালী কেজনী নোলালহি। নিৰুপায় হৈ টোপোলাটো জেপত ভৰাই তেওঁ ফুৰিবলৈ গুচি গল। {{gap}}ৰাতি শুবৰ সময়ত তেওঁ টোপোলা মেলি তাৰ ভিতৰত ছোৱালীহতৰ কিবা নাম-ধাম আছে বুলি চাবলৈ ললে। টোপোলাটোৰ ভিতৰত চাৰিখন চিঠি আছিল। চিঠি কেখনৰ এখনো বন্ধ নাছিল। চিঠি কেখনৰ ওপৰত শিৰোনামা লিখা আছে, কিন্তু লিখকৰ নাম নাই। লিখকৰ নাম বিচাৰি তেওঁ চিঠি কেখন পঢ়িবলৈ ললে। ইখনৰ পিছত সিখনকৈ চাৰিওখন চিঠি পঢ়িলে; কিন্তু চিঠি চাৰিখনত লিখক চাৰ্জিনৰ নামৰ বাহিৰে এখনতো এজনৰো ঠিকনা বিচাৰি নেপালে। এখনৰ লিখকৰ নাম ‘ডন এলভাৰেজ’ স্পেনীয় অশ্বাৰোহী সৈন্য-নায়ক। দ্বিতীয় খনৰ লিখকৰ নাম “মাডাম বেলিজাৰ্ড”, তৃতীয় খনৰ লিখকৰ নাম কবি ‘জেন ফ্লো’; চতুৰ্থ খনৰ লিখকৰ নাম নাট্যকাৰ ‘ফেবাণ্টো’। চাৰিওখন চিঠিৰ মৰ্ম্ম অৰ্থসাহায্য প্ৰাৰ্থনা। চিঠিকেখন যদিও বেলেগ বেলেগ মানুহে বেলেগ বেলেগ ভাগ্য-বিপৰ্য্যয়ত পৰি বেলেগ বেলেগ মানুহলৈ লিখা, তথাপি লিখা কাগজ লিখাৰ ভাঁজ আৰু হাতৰ আখৰ দেখি<noinclude></noinclude> 6sn9qniqicfj3umwp2ts8sbuaym7pa3 104 92705 263870 263775 2026-10-26T16:06:19Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263870 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১২৬|দীন-দুখী|}}</noinclude>মেৰিয়াছে ঠিক কৰিলে যে চাৰিওটা লিখক এটা মানুহ। কোন মানুহে এনে ভেশচন কৰি এই চিঠিকেখন লিখিলে, সেই বিষয়ে তেওঁ মূৰ ঘমাবৰ আৱশ্যক নেদেখি চিঠি কেখন মেজৰ ওপৰত পেলাই থৈ শুই পৰিল। যদিও শুই পৰিল, তথাপি এই লিখকৰ বিষম ৰহস্যই তেওঁক পূৰ্ণ অব্যাহতি দিব নোৱাৰিলে। {{gap}}পাছদিনা পুৱা ৭ বজাৰ সময়ত খোৱা বোৱা শেষ কৰি কামত লাগিছে, এনেতে দুৱাৰত টোকৰ মৰাৰ শব্দ তেওঁৰ কাণত পৰিল। {{gap}}মেৰিয়াছে ভাবিলে তেওঁৰ লিগিৰীয়ে কিবা বিচাৰি আহিছে। মাত দিলে —"সোমাই আহা, কি লাগে?" {{gap}}দুৱাৰ মেলখোৱাৰ লগে লগে এজনী হাড়ছাল ওলোৱা, শুকান খৰিডালৰ নিচিনা গাভৰু ছোৱালী কোঠাৰ ভিতৰ সোমাল। কাপোৰ-কানিৰ অৱস্থাই নাই, দেখিলেই ভয় লগা, অথচ চকুপানী ওলোৱা। মেৰিয়াছে মাত দিলে “কি লাগে?” ছোৱালীজনীয়ে কলে “আপোনাৰ নামে এখন চিঠি আছে, এয়া লক, মছিয়’ৰ মেৰিয়াছ!” {{gap}}মেৰিয়াছে চিঠিখন মেলি পঢ়িবলৈ ললে। চিঠিখনত লিখা আছিল— {{gap}}“দয়ালু যুবক— {{gap}}{{gap}}মোৰ ওপৰত আপোনাৰ অসীম দয়া। মোৰ এসময়ত ঘৰৰ ভেৰোণ আপুনি আদায় কৰি দিছে। আপোনাৰ মঙ্গল হক। পত্ৰবাহক মোৰ প্ৰথম কন্যা। মোৰ ভাৰ্য্যা শয্যাগত। আমি চাৰিটা প্ৰাণীৰ আজি দুসাজ এটুকুৰা ৰুটিও পেটত পৰা নাই। আপোনাৰ কৃপাভিক্ষা কৰিছোঁ। উপকাৰীৰ শলাগ জীৱনত নেপাহৰিম। ইতি {{Right|জনদ্ৰেট”}} {{gap}}যোৱা ৰাতিৰ চিঠিবিলাকৰ লিখকৰ হাতত আখৰৰ লগত এই চিঠিৰ হাতৰ আখৰৰ কোনো প্ৰভেদ নাই। চিঠিখন দেখা মাত্ৰকে এই পাঁচোখন চিঠি, পাঁচোটা গলপৰ পাঁচোটা নামৰ আৰু পাঁচোটা চহিৰ মালিক যে এজন মাত্ৰ মানুহ, তাক বুজিবলৈ মেৰিয়াছৰ<noinclude></noinclude> m6e73b2kngz4bof3ncvg44pre3ddiwg 104 92706 263871 262415 2026-10-26T16:14:08Z Jyoti Chiring 2949 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263871 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||দীন-দুখী|১২৭}}</noinclude>{{gap}}বেছি সময় নেলাগিল। “ডন্ এলভাৰেজ”, “মাডাম বোলজাৰ্ড”, কবি ‘জেনফ্লো’ আৰু ‘নাট্যকাৰ ফেবাণ্টো’ এই চাৰিওটা এই জনদ্ৰেটেই—যদি সঁচাকৈয়ে মানুহটোৰ নাম জনদ্ৰেটেই হয়—আৰু সেই বহুৰূপীৰেই কন্যা এই গাভৰু। {{Gap}}মেৰিয়াছে চিঠি পঢ়ি এটাই তলমূৰ কৰি ভাবি থাকোতে ছোৱালীজনীয়ে মেৰিয়াছৰ বস্তুবোৰ ওলট-পালট কৰি ঘূৰি ফুৰিছিল। মেজত থকা কিতাপ এখন মেলি লৈ দুশাৰীমান পঢ়ি কিতাপখন জপাই থলে। ওচৰত থকা কলম এডাল লৈ কাগজ এখনৰ ওপৰত লিখিলে “পুলিছ আহিছে! কাগজখন দাঙি নি মেৰিয়াছৰ আগত থৈ মাত দিলে “চ’ক, মছিয়’ৰ মেৰিয়াছ। মোৰ লিখা চ’ক।” মেৰিয়াছে কোনো উত্তৰ নিদিলে, অলপ পৰ নিতাল মাৰি থাকি ছোৱালীজনীয়ে বৰ আবেগ ভৰা সুৰেৰে মাত লগালে “মছিয়ৰ মেৰিয়াছ। আপুনি জানেনে যে আপুনি বৰ ধুনীয়া মানুহ। ” {{gap}}মেৰিয়াছে কলে “কালি ম‍ই এটা কাগজৰ টোপোলা পাই আনিছিলো, তোমালোকৰ হব পায়। লৈ যোৱা।” এই বুলি মেৰিয়াছে চিঠিৰ টোপোলাটো আনি ছোৱালীজনীৰ হাতত দিলে। ছোৱালীজনীয়ে চিঠিৰ টোপোলাটো পাই হাত চাপৰি বজাই বজাই কলে –“ইমান বিচাৰি ফুৰিছিলো!” এই বুলি তাই টোপোলাটো মেলি চিঠিবোৰ চাবলৈ ধৰিলে। চিঠিকেখন লুটিয়াই-বগৰাই কৈগল “গীৰ্জ্জাঘৰলৈ অহা বুঢ়াটোক চিঠিখন এতিয়াই দিম গৈ। দুপৰীয়া সাঁজৰ কাৰণে জানোচা কিবা অলপ দিয়েই।” এই বুলি তাই হাঁহি হাঁহি মেৰিয়াছক কলে "বুইছে, আজি যদি আমি দুপৰীয়াৰ সাঁজ খাবলৈ পাওঁহে, এই সাঁজেই আমাৰ পৰহিৰেপৰা এটাইকেসাঁজৰ ঠাই পূৰাব।” {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> rn4lir9ojuq6by536oh5qujth61bfkr 263947 263871 2026-10-26T17:43:57Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263947 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|১২৭}}</noinclude>{{gap}}বেছি সময় নেলাগিল। “ডন্ এলভাৰেজ”, “মাডাম বোলজাৰ্ড”, কবি ‘জেনফ্লো’ আৰু ‘নাট্যকাৰ ফেবাণ্টো’ এই চাৰিওটা এই জনদ্ৰেটেই—যদি সঁচাকৈয়ে মানুহটোৰ নাম জনদ্ৰেটেই হয়—আৰু সেই বহুৰূপীৰেই কন্যা এই গাভৰু। {{Gap}}মেৰিয়াছে চিঠি পঢ়ি এটাই তলমূৰ কৰি ভাবি থাকোতে ছোৱালীজনীয়ে মেৰিয়াছৰ বস্তুবোৰ ওলট-পালট কৰি ঘূৰি ফুৰিছিল। মেজত থকা কিতাপ এখন মেলি লৈ দুশাৰীমান পঢ়ি কিতাপখন জপাই থলে। ওচৰত থকা কলম এডাল লৈ কাগজ এখনৰ ওপৰত লিখিলে “পুলিছ আহিছে! কাগজখন দাঙি নি মেৰিয়াছৰ আগত থৈ মাত দিলে “চ’ক, মছিয়’ৰ মেৰিয়াছ। মোৰ লিখা চ’ক।” মেৰিয়াছে কোনো উত্তৰ নিদিলে, অলপ পৰ নিতাল মাৰি থাকি ছোৱালীজনীয়ে বৰ আবেগ ভৰা সুৰেৰে মাত লগালে “মছিয়ৰ মেৰিয়াছ। আপুনি জানেনে যে আপুনি বৰ ধুনীয়া মানুহ। ” {{gap}}মেৰিয়াছে কলে “কালি ম‍ই এটা কাগজৰ টোপোলা পাই আনিছিলো, তোমালোকৰ হব পায়। লৈ যোৱা।” এই বুলি মেৰিয়াছে চিঠিৰ টোপোলাটো আনি ছোৱালীজনীৰ হাতত দিলে। ছোৱালীজনীয়ে চিঠিৰ টোপোলাটো পাই হাত চাপৰি বজাই বজাই কলে –“ইমান বিচাৰি ফুৰিছিলো!” এই বুলি তাই টোপোলাটো মেলি চিঠিবোৰ চাবলৈ ধৰিলে। চিঠিকেখন লুটিয়াই-বগৰাই কৈগল “গীৰ্জ্জাঘৰলৈ অহা বুঢ়াটোক চিঠিখন এতিয়াই দিম গৈ। দুপৰীয়া সাঁজৰ কাৰণে জানোচা কিবা অলপ দিয়েই।” এই বুলি তাই হাঁহি হাঁহি মেৰিয়াছক কলে "বুইছে, আজি যদি আমি দুপৰীয়াৰ সাঁজ খাবলৈ পাওঁহে, এই সাঁজেই আমাৰ পৰহিৰেপৰা এটাইকেসাঁজৰ ঠাই পূৰাব।” {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> oaxfkzca1hrrx56cq9b3g07nov9s6pk 104 92707 263873 262332 2026-10-26T16:27:43Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263873 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|'''অষ্টাদশ অধ্যায়'''}}</noinclude>মেৰিয়াছ ইমান পৰ চিন্তাৰ চাকনৈয়াত পৰি ঘূৰি ফুৰিছিল। ছোৱালীজনীৰ কথাষাৰ শুনিহে তেওঁৰ ভাবনাৰ ওৰ পৰিল। ছোৱালীজনী অহাৰ সকাম মনত পৰি তেওঁ লৰালৰিকৈ উঠি ছোলাৰ জেপৰ পৰা ধন উলিয়াই আনিলে। ছোলাৰ জেপত ধন আছিল মুঠেই ৫ ফ্ৰাঁ আৰু ১৬ ছু। মেৰিয়াছে মনে মনে ভাবিলে — ১৬ ছুৰেই মোৰ আজিৰ দিনটো কোনো ৰকমে চলিব। কাইলে যি হয় কৰিব লাগিব। এই ভাবি তেওঁ ১৬ ছু আকৌ ছোলা জেপত ভৰাই ছোৱালীজনীক পাঁচ ফ্ৰাঁ দি দিলে। ছোৱালীজনী মূৰ দোৱাই হাত জোকাৰি ধন্যবাদ জনাই গুচি গল। {{Gap}}জনড্ৰেট আৰু মেৰিয়াছৰ ঘৰৰ মাজত এখন বাহঁৰ ওপৰত মাটিৰে লেপা বেৰ মাথোন আঁৰ। বেৰৰ য’ত য’ত মাটি খহিছে তাত চকু থলেই ইঘৰে সিঘৰৰ ভিতৰখন তেনেই চাব পাৰে। মেৰিয়াছে ইমান ওচৰতে থাকিও ইমানদিনে জনড্ৰেটৰ কোনো ভুকে পোৱা নাছিল; আজি জনড্ৰেটৰ অৱস্থাৰ বুজ লবলৈ জানো কিয় তেওঁৰ উচ্পিচ্নি লাগিল, মেৰিয়াছে বেৰৰ জলঙাইদি জুমি জনড্ৰেটৰ ঘৰলৈ চাই পঠিয়ালে। মেৰিয়াছো দুখীয়া, কিন্তু জনড্ৰেটৰ ঘৰটোত দৰিদ্ৰতা আৰু কদৰ্য্যতাই সিহঁতৰ শেষ সীমা পাইছিল গৈ। গোহালিও সিমান অপৰিস্কাৰ নেথাকে। ছাইজাবৰ এঙ্গাৰ—এলান্ধুৰে ভৰা। বতাহ সোমাবৰ সন্ধি নাই। বিছনা-পাৰ্টিও একে গঢ়ৰে। বেৰত এখন নেপোলিয়ানে বোনাপাৰ্টৰ ছবি ওলোমাই থোৱা আছে। ছবিখনৰ তলতে বেৰত লগাই পতা এখন মেজ। মেজৰ কাষতে তিনি কুৰিমান বয়সীয়া এটা শেঁতা, খীন, ছুটিচাপৰ মানুহে বহি বহি চিঠি লেখিছে। তাৰ গাত এটা মাইকীমানুহৰ ‘চেমিজ’। মানুহটো দেখিলেই নিষ্ঠুৰ আৰু কঠুৱা যেন লাগে। মানুহটোক লিখি থকা দেখি মেৰিয়াছৰ মনত<noinclude></noinclude> 68obseqb00n252c0gd6dn0zwccm49ze 104 92708 263948 262936 2026-10-26T17:44:13Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263948 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" /> {{Rh||দীন-দুখী|১২৯}}</noinclude> খেলালে—কালি পোৱা চিঠি কেখনৰ নিচিনাই আৰু চিঠি লেখিছে।” মানুহটোৰ মুখত এটা চুৰতৰ পাইপ। ঘৰত এটুকুৰা কটি নাই অথচ চুৰতৰ খতিখুন নাই। অলপ আঁতৰত এজনী চল্লিশ বছৰমান বয়সীয়া মানুহে চিমণীৰ কাষত বহি জুই পুৱাইছে। এৱেই জনডেট-পত্নী। দুৱাৰ মুখৰ ফালে বিছনা এখনৰ ওপৰত এজনী ছোৱালী বহি আছে। তাইৰ চেহেৰালৈ মন কৰিলে বেমাৰী বেমাৰী যেন লাগে। এইজনী জনড্ৰেটৰ দ্বিতীয় কন্যা। তাইৰ বয়স চৈধ্যৰ কম নহয়। মেৰিয়াছে ইহঁতৰ এই অসহনীয় দৃশ্যৰ পৰা চকু ঘুৰাই আনিব খুজিছে, এনেতে জনড্ৰেটৰ প্ৰথম কন্যা ফোফাই-জোপাই ঘৰৰ ভিতৰ সোমাই কবলৈ ধৰিলে—“তেওঁ আহিছে।” {{Gap}} বাপেকে সুধিলে—“কোন? সেই গীৰ্জ্জা-ঘৰৰ বুঢ়া?” {{Gap}} “হয়। পায়হিহে লাগে, সেয়া শুনা গাড়ীৰ ঘৰঘৰণি, পালেহিয়েই।” {{Gap}} জনদ্ৰেটে লৰালৰিকৈ উঠি মাত লগালে —" শুনিছা। তুমি জুইকুৰা নুমাই দি বিছনাত শুই পৰা। বেগতে! বুঢ়া আহিছে। জনড্ৰেট পত্নীয়ে অৰ্থ বুজিব নোৱাৰি থৰ হৈ ৰ'ল। জনদ্ৰেটে পানী একলহ আনি চিমনীত ঢালি দিলে। জুই নুমাই গলত বৰ জীয়েকক কলে, চকিখনৰ বেতৰ গোথনিবোৰ এৰুৱাই পেলা। বেলি নকৰিবি।” জীয়েকেও বাপেকৰ কথাৰ অৰ্থ বুজিব নোৱাৰি মুখলৈ চাই থকা দেখি নিজেই ভৰিৰে গোৰ মাৰি চকিখনৰ বেতৰ গোথনিবোৰ ছিঙি পেলালে। তাৰ পিছত মুখ ঘূৰাই সৰুজনী জীয়েকৰ ফালে চাই গেঙেৰি দি উঠিল—“নুঠিলিনে পাটিৰ পৰা, ধোদ! খিৰিকিৰ আইনা এখন ভাঙ।” ছোৱালীজনীয়ে ভয়ত একে জাপেই বিছনাৰ পৰা উঠি খিৰিকিৰ কাষ চাপি গল। বাপেকে মাত দিলে “ভাঙ, ভাঙ।” ছোৱালীজনীয়ে ভুকু মাৰি আইনা এখন ভাঙি পেলালে। কেউফালে ঘূৰি-পকি চাই বাপেকে কলে, “বেছ।” {{Gap}}এনেতে দুৱাৰত শব্দ উঠিল। জনদ্ৰেটে লৰালৰিকৈ দুৱাৰ মেলি দিলে, এজন বুঢ়া ভদ্ৰমানুহ আৰু এজনী গাভৰু ছোৱালী হাতত ধৰাধৰিকৈ ঘৰৰ ভিতৰ সোমাই আহিল।<noinclude></noinclude> ay0mlli9r93caqwg9pfikpyod5jvmnx 263953 263948 2026-10-27T05:46:58Z Jyoti Chiring 2949 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263953 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" /> {{Rh||দীন-দুখী|১২৯}}</noinclude> খেলালে—কালি পোৱা চিঠি কেখনৰ নিচিনাই আৰু চিঠি লেখিছে।” মানুহটোৰ মুখত এটা চুৰতৰ পাইপ। ঘৰত এটুকুৰা ৰুটি নাই অথচ চুৰতৰ খতিখুন নাই। অলপ আঁতৰত এজনী চল্লিশ বছৰমান বয়সীয়া মানুহে চিমণীৰ কাষত বহি জুই পুৱাইছে। এৱেই জনদ্ৰেট-পত্নী। দুৱাৰ মুখৰ ফালে বিছনা এখনৰ ওপৰত এজনী ছোৱালী বহি আছে। তাইৰ চেহেৰালৈ মন কৰিলে বেমাৰী বেমাৰী যেন লাগে। এইজনী জনড্ৰেটৰ দ্বিতীয় কন্যা। তাইৰ বয়স চৈধ্যৰ কম নহয়। মেৰিয়াছে ইহঁতৰ এই অসহনীয় দৃশ্যৰ পৰা চকু ঘুৰাই আনিব খুজিছে, এনেতে জনড্ৰেটৰ প্ৰথম কন্যা ফোফাই-জোপাই ঘৰৰ ভিতৰ সোমাই কবলৈ ধৰিলে—“তেওঁ আহিছে।” {{Gap}} বাপেকে সুধিলে—“কোন? সেই গীৰ্জ্জা-ঘৰৰ বুঢ়া?” {{Gap}} “হয়। পায়হিহে লাগে, সেয়া শুনা গাড়ীৰ ঘৰঘৰণি, পালেহিয়েই।” {{Gap}} জনদ্ৰেটে লৰালৰিকৈ উঠি মাত লগালে —" শুনিছা। তুমি জুইকুৰা নুমাই দি বিছনাত শুই পৰা। বেগতে! বুঢ়া আহিছে। জনড্ৰেট পত্নীয়ে অৰ্থ বুজিব নোৱাৰি থৰ হৈ ৰ’ল। জনদ্ৰেটে পানী একলহ আনি চিমনীত ঢালি দিলে। জুই নুমাই গলত বৰ জীয়েকক কলে, চকিখনৰ বেতৰ গোথনিবোৰ এৰুৱাই পেলা। বেলি নকৰিবি।” জীয়েকেও বাপেকৰ কথাৰ অৰ্থ বুজিব নোৱাৰি মুখলৈ চাই থকা দেখি নিজেই ভৰিৰে গোৰ মাৰি চকিখনৰ বেতৰ গোথনিবোৰ ছিঙি পেলালে। তাৰ পিছত মুখ ঘূৰাই সৰুজনী জীয়েকৰ ফালে চাই গেঙেৰি দি উঠিল—“নুঠিলিনে পাটিৰ পৰা, ধোদ! খিৰিকিৰ আইনা এখন ভাঙ।” ছোৱালীজনীয়ে ভয়ত একে জাপেই বিছনাৰ পৰা উঠি খিৰিকিৰ কাষ চাপি গল। বাপেকে মাত দিলে “ভাঙ, ভাঙ।” ছোৱালীজনীয়ে ভুকু মাৰি আইনা এখন ভাঙি পেলালে। কেউফালে ঘূৰি-পকি চাই বাপেকে কলে, “বেছ।” {{Gap}}এনেতে দুৱাৰত শব্দ উঠিল। জনদ্ৰেটে লৰালৰিকৈ দুৱাৰ মেলি দিলে, এজন বুঢ়া ভদ্ৰমানুহ আৰু এজনী গাভৰু ছোৱালী হাতত ধৰাধৰিকৈ ঘৰৰ ভিতৰ সোমাই আহিল।<noinclude></noinclude> t2fxf1koxbbwywa3lid87zmtcaoulnz 104 92709 263949 262944 2026-10-26T17:44:26Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263949 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|১৩০|দীন-দুখী|}}</noinclude> {{gap}}মেৰিয়াছ? মেৰিয়াছে তেতিয়াও আগৰ ঠাইতে ঠিয় হৈ বেৰ জুমি চাই আছিল। মেৰিয়াছৰ ভাব-ৰাজ্য তেতিয়া মানৱ ভাষাৰ দুৰ্গম পথত। {{gap}} বুঢ়াৰ লগত অহা এৱেঁই তেওঁৰ সেই সাধনাৰ ধন। যি এবাৰ ভাল পাইছিল তেওঁহে বুজিব পাৰিব, ‘তেওঁৰ ভিতৰত কিমানখিনি নুবুজি বুজা মানে সোমাই আছে। এই মইনা চৰাইটিয়েই মেৰিয়াছৰ চকুৰ আগৰ পৰা উৰি লৰ মাৰিছিল, এই তৰাটিৰ ফাললৈকে ছমাহ দিন ধৰি মেৰিয়াছে চাই আহিছে; এইখনি মুখৰ অবিহনতে মেৰিয়াছৰ দিনৰাতি একাকাৰ হৈ পৰিছে। আজি মেৰিয়াছৰ চন্দ্ৰগ্ৰহণ ভাগিল। আকাশী জোনায়ে নিজে আহি দুখীয়াৰ পজাত ধৰা দিছেহি। মেৰিয়াছ শিয়ঁৰি উঠিল। {{gap}} বুঢ়াই ভিতৰ সোমায়ে তেওঁৰ চিৰলগৰীয়া গম্ভীৰ অথচ মৃদু মিচিকিয়া হাঁহিটিৰে জনদ্ৰেটক সম্বোধন কৰি কলে, “এই টোপোলাটো নিয়ক, ইয়াত কাপোৰ-কানি আছে।” {{gap}} জনদ্ৰেটে কলে “আপুনি দেৱ-দূত!” এই বুলি জনড্ৰেটে ভদ্ৰ মানুহজনৰ ফালে মূৰ দোওৱাৰ চলতে ওচৰতে ঠিয় হৈ থকা বৰজনী জীয়েকক কাণে কাণে সুধিলে, “বুঢ়াৰ ওচৰত মোৰ নাম কি বুলি কৈছিলি?” জীয়েকে ফুচফুচাই উত্তৰ দিলে “ফেবাণ্টো!” ভাগ্যক্ৰমে ঠিক সময়তে জনভ্ৰেটে কথাষাৰ সুধি লৈছিল। কাৰণ সেই মুহূৰ্ত্ততে বুঢ়াই মাত লগালে “সঁচাকৈয়ে আপোনাৰ অৱস্থা বৰ দুখ লগা, মছিয়ৰ – ” জনদ্ৰেটে ঘপৰাই মাত দিলে “ফেবাণ্টো।” বুঢ়াই কলে, “হয় মছিয়ৰ ফেবাণ্টো—মোৰ মনত পৰিছে।” {{gap}} জনদ্ৰেটে সুবিধা বুজি কবলৈ ধৰিলে, ম‍ই এসময়ত এজন নামজ্বলা ভাৱৰীয়া আছিলো। ম‍ই 'টেলমা’ৰ ছাত্ৰ। ভাগ্যলক্ষ্মীও সেই সময়ত মোৰ ওপৰত বৰ সুপ্ৰসন্না আছিল। এতিয়াহে বিৰূপ হৈছে। চক, মোৰ ঘৰত আজি এটুকুৰা ৰুটি নাই। জুইৰ ফিৰিঙতি এটা নাই। ছোৱালী দুজনী জাৰত কঁপিছে। এখন মাত্ৰ চকি সিও ভগা। খিৰিকিত<noinclude></noinclude> g7q2gublwb9uo8wz86rblq2orkaod99 263954 263949 2026-10-27T05:53:32Z Jyoti Chiring 2949 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263954 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|১৩০|দীন-দুখী|}}</noinclude> {{gap}}মেৰিয়াছ? মেৰিয়াছে তেতিয়াও আগৰ ঠাইতে ঠিয় হৈ বেৰ জুমি চাই আছিল। মেৰিয়াছৰ ভাব-ৰাজ্য তেতিয়া মানৱ ভাষাৰ দুৰ্গম পথত। {{gap}} বুঢ়াৰ লগত অহা এৱেঁই তেওঁৰ সেই সাধনাৰ ধন। যি এবাৰ ভাল পাইছিল তেওঁহে বুজিব পাৰিব, ‘তেওঁৰ ভিতৰত কিমানখিনি নুবুজি বুজা মানে সোমাই আছে। এই মইনা চৰাইটিয়েই মেৰিয়াছৰ চকুৰ আগৰ পৰা উৰি লৰ মাৰিছিল, এই তৰাটিৰ ফাললৈকে ছমাহ দিন ধৰি মেৰিয়াছে চাই আহিছে; এইখনি মুখৰ অবিহনতে মেৰিয়াছৰ দিনৰাতি একাকাৰ হৈ পৰিছে। আজি মেৰিয়াছৰ চন্দ্ৰগ্ৰহণ ভাগিল। আকাশী জোনায়ে নিজে আহি দুখীয়াৰ পজাত ধৰা দিছেহি। মেৰিয়াছ শিয়ঁৰি উঠিল। {{gap}} বুঢ়াই ভিতৰ সোমায়ে তেওঁৰ চিৰলগৰীয়া গম্ভীৰ অথচ মৃদু মিচিকিয়া হাঁহিটিৰে জনদ্ৰেটক সম্বোধন কৰি কলে, “এই টোপোলাটো নিয়ক, ইয়াত কাপোৰ-কানি আছে।” {{gap}} জনদ্ৰেটে কলে “আপুনি দেৱ-দূত!” এই বুলি জনড্ৰেটে ভদ্ৰ মানুহজনৰ ফালে মূৰ দোওৱাৰ চলতে ওচৰতে ঠিয় হৈ থকা বৰজনী জীয়েকক কাণে কাণে সুধিলে, “বুঢ়াৰ ওচৰত মোৰ নাম কি বুলি কৈছিলি?” জীয়েকে ফুচফুচাই উত্তৰ দিলে “ফেবাণ্টো!” ভাগ্যক্ৰমে ঠিক সময়তে জনভ্ৰেটে কথাষাৰ সুধি লৈছিল। কাৰণ সেই মুহূৰ্ত্ততে বুঢ়াই মাত লগালে “সঁচাকৈয়ে আপোনাৰ অৱস্থা বৰ দুখ লগা,মছিয়ৰ – ” জনদ্ৰেটে ঘপৰাই মাত দিলে “ফেবাণ্টো।” বুঢ়াই কলে, “হয় মছিয়ৰ ফেবাণ্টো—মোৰ মনত পৰিছে।” {{gap}} জনদ্ৰেটে সুবিধা বুজি কবলৈ ধৰিলে, ম‍ই এসময়ত এজন নামজ্বলা ভাৱৰীয়া আছিলো। ম‍ই 'টেলমা’ৰ ছাত্ৰ। ভাগ্যলক্ষ্মীও সেই সময়ত মোৰ ওপৰত বৰ সুপ্ৰসন্না আছিল। এতিয়াহে বিৰূপ হৈছে। চক, মোৰ ঘৰত আজি এটুকুৰা ৰুটি নাই। জুইৰ ফিৰিঙতি এটা নাই। ছোৱালী দুজনী জাৰত কঁপিছে। এখন মাত্ৰ চকি সিও ভগা। খিৰিকিত<noinclude></noinclude> iwx93gqztqu3eg7j1kokxcze8h2wox1 104 92710 263950 263113 2026-10-26T17:44:41Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263950 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|১৩১}}</noinclude> আইনা নাই, তাতে এই মহামাৰী জাৰৰ দিন। মাকৰ নৰিয়া —উঠিব নোৱাৰে। এই ঠেটুৱাই ধৰা জাৰৰ দিনত ম‍ই ছোৱালীহঁতৰ মাকৰ এই ফটা চেমিজটোৰে দিন কটাব লগাত পৰিছোঁ৷ ছোৱালী কেজনীৰ অৱস্থা দেখিলে মোৰ হিয়া ফাটি যায়। তাৰ উপৰি কাইলৈ ৪ ফেব্ৰুয়াৰী। কাইলৈ ঘৰৰ ভেৰোণ শোধাব নোৱাৰিলে মোৰ এই আধামৰা মানুহজনী লৈ জাৰে-বৰষুণে ক’তনো বাঁহতলে গছতলে ফুৰিম। এই বছৰৰ ঘৰৰ ভেৰোণ শোধোৱা নাই। ৬০ ফ্ৰাঁ। কি হব!” {{gap}}বুঢ়াই তেওঁৰ জেপৰ পৰা ৫ ফ্ৰাঁ মোহৰ উলিয়াই মেজৰ ওপৰত থৈ সুধিলে, “এতিয়া মোৰ হাতত আৰু একো নাই। আজি ৰাতিকৈ ঘৰৰ ভেৰোণ দিলেও হব নহয়? এই বুলি বুঢ়াই তেওঁৰ উমলগা অভাৰ কোটটো সোলোকাই চকিখনৰ ওপৰতে পেলাই থলে। জনড্ৰেটে কলে, “হয়, আঠ বজাৰ আগতে দিলেও হব।” {{gap}} “মই ছয় বজাৰ সময়তে দি যামহি।” {{gap}} “ঈশ্বৰে মঙ্গল কৰক।” {{gap}} বুঢ়াই জীয়েকৰ হাত ধৰি যাবলৈ ওললা। জনড্ৰেটৰ ফালে চাই কলে, “গধূলিলৈ কোনোৰকমে বাট চক।” এই বুলি বুঢ়া ঘৰৰ বাহিৰ হল। এনেতে জনড্ৰেটৰ বৰ জনী জীয়েকে মাত লগালে, “ডাঙৰীয়া, ‘অভাৰ কোটটো' এৰি গল।” কথাষাৰ কৈ দিয়াৰ বাবে জনদ্ৰেটে টিপতে জীয়েকক বৰ ঘোকোটা এটা মাৰিলে। বুঢ়াই বাহিৰৰ পৰা মাত লগালে, “ম‍ই এৰি অহা নাই, তোমাৰ পিতাৰাৰ কাৰণে এৰি থৈ আহিছোঁ।” {{gap}} মেৰিয়াছে বেৰ জুমি আদ্যোপান্ত ঘটনা দেখি আছিল যদিও প্ৰকৃত- পক্ষতে তেওঁ একো নেদেখিলে। তেওঁৰ চকু আছিল প্ৰণয়-প্ৰতিমাৰ ওপৰত, মন আছিল প্ৰণয়-প্ৰতিমাৰ চিন্তাত। তাত যিমান পৰ ছোৱালীজনী আছিল সিমান পৰ মেৰিয়াছ বাহ্যজ্ঞান শূন্য হৈ যোগত পৰি আছিল। বুঢ়াই কথা পাতি থাকোঁতে ছোৱালীজনীয়ে জনপ্ৰেটৰ পত্নী আৰু কন্যাক মাজে মাজে দুষাৰ চাৰিষাৰ কথা সুধিছিল।<noinclude></noinclude> tvyqh5lf22lnef90pwiv153f4i63oda 263957 263950 2026-10-27T09:04:54Z Jyoti Chiring 2949 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263957 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|১৩১}}</noinclude>আইনা নাই, তাতে এই মহামাৰী জাৰৰ দিন। মাকৰ নৰিয়া —উঠিব নোৱাৰে। এই ঠেটুৱাই ধৰা জাৰৰ দিনত ম‍ই ছোৱালীহঁতৰ মাকৰ এই ফটা চেমিজটোৰে দিন কটাব লগাত পৰিছোঁ। ছোৱালী কেজনীৰ অৱস্থা দেখিলে মোৰ হিয়া ফাটি যায়। তাৰ উপৰি কাইলৈ ৪ ফেব্ৰুয়াৰী। কাইলৈ ঘৰৰ ভেৰোণ শোধাব নোৱাৰিলে মোৰ এই আধামৰা মানুহজনী লৈ জাৰে-বৰষুণে ক’তনো বাঁহতলে গছতলে ফুৰিম। এই বছৰৰ ঘৰৰ ভেৰোণ শোধোৱা নাই। ৬০ ফ্ৰাঁ। কি হব!” {{gap}}বুঢ়াই তেওঁৰ জেপৰ পৰা ৫ ফ্ৰাঁ মোহৰ উলিয়াই মেজৰ ওপৰত থৈ সুধিলে, “এতিয়া মোৰ হাতত আৰু একো নাই। আজি ৰাতিকৈ ঘৰৰ ভেৰোণ দিলেও হব নহয়? এই বুলি বুঢ়াই তেওঁৰ উমলগা অভাৰ কোটটো সোলোকাই চকিখনৰ ওপৰতে পেলাই থলে। জনড্ৰেটে কলে, “হয়, আঠ বজাৰ আগতে দিলেও হব।” {{gap}} “মই ছয় বজাৰ সময়তে দি যামহি।” {{gap}} “ঈশ্বৰে মঙ্গল কৰক।” {{gap}} বুঢ়াই জীয়েকৰ হাত ধৰি যাবলৈ ওললা। জনড্ৰেটৰ ফালে চাই কলে, “গধূলিলৈ কোনোৰকমে বাট চক।” এই বুলি বুঢ়া ঘৰৰ বাহিৰ হল। এনেতে জনড্ৰেটৰ বৰ জনী জীয়েকে মাত লগালে, “ডাঙৰীয়া, ‘অভাৰ কোটটো' এৰি গল।” কথাষাৰ কৈ দিয়াৰ বাবে জনদ্ৰেটে টিপতে জীয়েকক বৰ ঘোকোটা এটা মাৰিলে। বুঢ়াই বাহিৰৰ পৰা মাত লগালে, “ম‍ই এৰি অহা নাই, তোমাৰ পিতাৰাৰ কাৰণে এৰি থৈ আহিছোঁ।” {{gap}} মেৰিয়াছে বেৰ জুমি আদ্যোপান্ত ঘটনা দেখি আছিল যদিও প্ৰকৃতপক্ষতে তেওঁ একো নেদেখিলে। তেওঁৰ চকু আছিল প্ৰণয়-প্ৰতিমাৰ ওপৰত, মন আছিল প্ৰণয়-প্ৰতিমাৰ চিন্তাত। তাত যিমান পৰ ছোৱালীজনী আছিল সিমান পৰ মেৰিয়াছ বাহ্যজ্ঞান শূন্য হৈ যোগত পৰি আছিল। বুঢ়াই কথা পাতি থাকোঁতে ছোৱালীজনীয়ে জনপ্ৰেটৰ পত্নী আৰু কন্যাক মাজে মাজে দুষাৰ চাৰিষাৰ কথা সুধিছিল।<noinclude></noinclude> fd9oki4r8l45kpjgf6kl283kvx2bee3 104 92711 263951 263116 2026-10-26T17:44:56Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263951 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|১৩২|দীন-দুখী|}}</noinclude> মেৰিয়াছে তেওঁৰ ডাঙৰ কলা চকুযুৰি চিনে, বহল কপালখনি আৰু সেই লাহি এমুঠিমান ককালটিও দেখিছে, লয়লাসে কঢ়া খোজকিটিও মনত আছে; কিন্তু ইমান দিনে তেওঁৰ মুখৰ কথা এষাৰিও শুনিবলৈ পোৱা নাছিল। বৰ হেপাহেৰে শুনিবলে পাওঁ বুলি মেৰিয়াছে কাণ উনাই আছিল, কিন্তু তেওঁ কথা কোৱা সত্ত্বেও জনদ্ৰেটৰ ভগাঢোলৰ আগত মেৰিয়াছে একো শুনিবলৈ নেপালে। {{gap}}বুঢ়া আৰু ছোৱালীজনী ওলাই যোৱাৰ লগে লগেই মেৰিয়াছৰো ধ্যান ভঙ্গ হল। মেৰিয়াছে লৰালৰিকৈ ঘৰৰ বাহিৰ ওলাই দেখিলে। বুঢ়াই গাড়ীত উঠি গাড়ী এৰি দিছে। মেৰিয়াছৰ ভাবিবৰ সময় নাছিল। যি অৱস্থাতে ঘৰৰ ভিতৰত আছিল, সেই অৱস্থাতেই বাহিৰ হৈ পৰিল। গাত এটা পুৰণা কোট। তাতো বুটাম নাই। এখন খালি গাড়ী দেখি হাত জোকাৰি গাড়ীখন ৰখাই গাৰোৱানক সুধিলে, “এঘণ্টাৰ ভাৰা কিমান?” গাৰোৱানে উত্তৰ কৰিলে, “৪০ ছু।” মেৰিয়াছে হাত ভৰাই দেখিলে তেওঁৰ জেপত মুঠেই ১৬ ছুহে আছে। গাৰোৱানক কলে, “ঘূৰি আহি দিম।” গাৰোৱানে মেৰিয়াছেৰ কাপোৰ-কানিৰ অৱস্থা দেখি আৰু একো নেমাতি গাড়ী চলাই গুচি গল। মেৰিয়াছে নিৰুপায় হৈ কিছুমান পৰ হা-হুতাশ কাঢ়ি ঠিয় হৈ থাকি ঘৰলৈ উভতি আহিল। {{gap}}মেৰিয়াছে ঘৰলৈ আহি ভিতৰ সোমাইছে মাত্ৰ, এনেতে জনড্ৰেটৰ বৰ জীয়েক মেৰিয়াছৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই আহিল। তাইৰ মুখ গম্ভীৰ, খোজ কাটল চুচুক-চামাক। মেৰিয়াছে বৰ বিৰক্ত হৈ মাত দিলে, “কি লাগে তোমাক?” {{gap}}“মছিঅ'ৰ মেৰিয়াছ! আপোনাক বৰ বেজাৰমুৱা দেখিছো, কি হৈছে আপোনাৰ?” {{Gap}}“একো হোৱা নাই। মোক এতিয়া আহুকাল নকৰিবা।” {{gap}}“ৰব, আপুনি চহকী নহলেও পুৱা আমাক সহায় কৰিছে। আপোনাৰ কি হৈছে মোক কক। আপোনাৰ মনত দুখ লাগিলে তৎক্ষণাতে ধৰিব<noinclude></noinclude> h0f2lgdeky8qvo5teygopyk097sye87 263956 263951 2026-10-27T08:54:24Z Jyoti Chiring 2949 263956 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|১৩২|দীন-দুখী|}}</noinclude> মেৰিয়াছে তেওঁৰ ডাঙৰ কলা চকুযুৰি চিনে, বহল কপালখনি আৰু সেই লাহি এমুঠিমান ককালটিও দেখিছে, লয়লাসে কঢ়া খোজকিটিও মনত আছে; কিন্তু ইমান দিনে তেওঁৰ মুখৰ কথা এষাৰিও শুনিবলৈ পোৱা নাছিল। বৰ হেপাহেৰে শুনিবলে পাওঁ বুলি মেৰিয়াছে কাণ উনাই আছিল, কিন্তু তেওঁ কথা কোৱা সত্ত্বেও জনদ্ৰেটৰ ভগাঢোলৰ আগত মেৰিয়াছে একো শুনিবলৈ নেপালে। {{gap}}বুঢ়া আৰু ছোৱালীজনী ওলাই যোৱাৰ লগে লগেই মেৰিয়াছৰো ধ্যান ভঙ্গ হল। মেৰিয়াছে লৰালৰিকৈ ঘৰৰ বাহিৰ ওলাই দেখিলে। বুঢ়াই গাড়ীত উঠি গাড়ী এৰি দিছে। মেৰিয়াছৰ ভাবিবৰ সময় নাছিল। যি অৱস্থাতে ঘৰৰ ভিতৰত আছিল, সেই অৱস্থাতেই বাহিৰ হৈ পৰিল। গাত এটা পুৰণা কোট। তাতো বুটাম নাই। এখন খালি গাড়ী দেখি হাত জোকাৰি গাড়ীখন ৰখাই গাৰোৱানক সুধিলে, “এঘণ্টাৰ ভাৰা কিমান?” গাৰোৱানে উত্তৰ কৰিলে, “৪০ ছু।” মেৰিয়াছে হাত ভৰাই দেখিলে তেওঁৰ জেপত মুঠেই ১৬ ছুহে আছে। গাৰোৱানক কলে, “ঘূৰি আহি দিম।” গাৰোৱানে মেৰিয়াছেৰ কাপোৰ-কানিৰ অৱস্থা দেখি আৰু একো নেমাতি গাড়ী চলাই গুচি গল। মেৰিয়াছে নিৰুপায় হৈ কিছুমান পৰ হা-হুতাশ কাঢ়ি ঠিয় হৈ থাকি ঘৰলৈ উভতি আহিল। {{gap}}মেৰিয়াছে ঘৰলৈ আহি ভিতৰ সোমাইছে মাত্ৰ, এনেতে জনড্ৰেটৰ বৰ জীয়েক মেৰিয়াছৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই আহিল। তাইৰ মুখ গম্ভীৰ, খোজ কাটল চুচুক-চামাক। মেৰিয়াছে বৰ বিৰক্ত হৈ মাত দিলে, “কি লাগে তোমাক?” {{gap}}“মছিঅ'ৰ মেৰিয়াছ! আপোনাক বৰ বেজাৰমুৱা দেখিছো, কি হৈছে আপোনাৰ?” {{Gap}}“একো হোৱা নাই। মোক এতিয়া আহুকাল নকৰিবা।” {{gap}}“ৰব, আপুনি চহকী নহলেও পুৱা আমাক সহায় কৰিছে। আপোনাৰ কি হৈছে মোক কক। আপোনাৰ মনত দুখ লাগিলে তৎক্ষণাতে ধৰিব<noinclude></noinclude> sa4bzrgs3dix5na02bv445fp0dy174h 104 92712 263952 262490 2026-10-26T17:45:08Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263952 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|১৩৩}}</noinclude> পাৰি। মোক ঘটনাবোৰ কব নেলাগে, কিন্তু ম‍ই কামত আহিব পাৰো। মই পিতাক যেনেকৈ সহায় কৰোঁ, আপোনাকো কৰিব পাৰোঁ।” {{Gap}}গছ ভাগি পৰিব খোজা মানুহলৈ ঠাল-ঠেঙ্গুলিও বৰ উপকাৰী হৈ পৰে। মেৰিয়াছে ছোৱালীজনীৰ কাষ চাপি কলে, “তুমি পুৱা যে বুঢ়া আৰু জীয়েকক লৈ আহিছিলা, তেওঁবিলাক কত থাকে?” {{Gap}}“নেজানো।” {{Gap}} “মোক বিচাৰি দিয়া”। {{Gap}} ছোৱালীজনীৰ নীৰস চকু দুটা হঠাৎ উজ্জ্বল হৈ উঠি আকৌ গধূৰ হৈ পৰিল। তাই ক্ষন্তেক নিতাল মাৰি থাকি “সেই ধুনীয়া গাভৰুটিৰ ঠিকনা লাগে” বুলি তললৈ মূৰ কৰি ওলাই গুচি গল। মেৰিয়াছে চকি এখন টানি লৈ বহি পৰিল। এনেতে জনদ্ৰেটক কোৱা শুনিলে, “মই তাক চিন ধৰিছো কোনো ভুল নাই।” {{Gap}} মেৰিয়াছে কথাষাৰ শুনিয়ে চক্ খাই উঠিল। জনদ্ৰেটে কাৰ কথা কৈছে? ছোৱালীজনীৰ বাপেকৰ কথা নেকি? মেৰিয়াছে লাহেকৈ উঠি বেৰৰ কাষলৈ গৈ বেৰৰ জলঙাই জুমিবলৈ ধৰিলে। একাষে ছোৱালী দুজনী বহি আছে। বাপেকৰ মুখলৈ চাই মাকে ঘূৰে-কপালে হাত দি বহি বহি সুধিছে – “সঁচানে।” {{Gap}} “সঁচা, আঠবছৰৰ হে কথা তেও। তুমি চিনি নেপালা? কাপোৰ - কানিখিনি জানিবা অলপ বাৰুকৈ পিন্ধিছে।ক'ত সাৰিব!” এই বুলি বুঢ়াই জীয়েকহঁতৰ ফালে চাই মাত দিলে “তহঁত যা। গধূলি পাঁচ বজাৰ সময়ত তহঁতক ম‍ই লগ পাব লাগিব।” {{Gap}} ছোৱালীজনী ওলাই গলত জনদ্ৰেটে কলে—এই ছোৱালীজনীক চিনি নেপালা! সেইজনী ছোৱালীয়েই! এতিয়া আমাৰ ভাল দিন আহিছে। বুঢ়া যেতিয়া গধূলিলৈ ৬০ ফ্ৰাঁ ধন লৈ আহিব, তেতিয়া আমাৰ এই চুবুৰীয়া ঘৰত নেথাকে। তেওঁৰ লিগিৰীও ঘৰলৈ যাবগৈ। আমাৰ ছোৱালীহঁতে বাটত মানুহ চাব। মই এতিয়া মানুহ-দুনুহৰ যোগাৰ কৰো। বুঢ়াক ভিতৰ সুমুৱাই লৈ কাজ ৰফা কৰি পেলাম।<noinclude></noinclude> 7bqu7nita7boyvkxmw2lhigfuxemxu7 263958 263952 2026-10-27T09:09:50Z Jyoti Chiring 2949 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 263958 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দীন-দুখী|১৩৩}}</noinclude> পাৰি। মোক ঘটনাবোৰ কব নেলাগে, কিন্তু ম‍ই কামত আহিব পাৰো। মই পিতাক যেনেকৈ সহায় কৰোঁ, আপোনাকো কৰিব পাৰোঁ।” {{Gap}}গছ ভাগি পৰিব খোজা মানুহলৈ ঠাল-ঠেঙ্গুলিও বৰ উপকাৰী হৈ পৰে। মেৰিয়াছে ছোৱালীজনীৰ কাষ চাপি কলে, “তুমি পুৱা যে বুঢ়া আৰু জীয়েকক লৈ আহিছিলা, তেওঁবিলাক কত থাকে?” {{Gap}}“নেজানো।” {{Gap}} “মোক বিচাৰি দিয়া”। {{Gap}} ছোৱালীজনীৰ নীৰস চকু দুটা হঠাৎ উজ্জ্বল হৈ উঠি আকৌ গধূৰ হৈ পৰিল। তাই ক্ষন্তেক নিতাল মাৰি থাকি “সেই ধুনীয়া গাভৰুটিৰ ঠিকনা লাগে” বুলি তললৈ মূৰ কৰি ওলাই গুচি গল। মেৰিয়াছে চকি এখন টানি লৈ বহি পৰিল। এনেতে জনদ্ৰেটক কোৱা শুনিলে, “মই তাক চিন ধৰিছো কোনো ভুল নাই।” {{Gap}} মেৰিয়াছে কথাষাৰ শুনিয়ে চক্ খাই উঠিল। জনদ্ৰেটে কাৰ কথা কৈছে ছোৱালীজনীৰ বাপেকৰ কথা নেকি? মেৰিয়াছে লাহেকৈ উঠি বেৰৰ কাষলৈ গৈ বেৰৰ জলঙাই জুমিবলৈ ধৰিলে। একাষে ছোৱালী দুজনী বহি আছে। বাপেকৰ মুখলৈ চাই মাকে ঘূৰে-কপালে হাত দি বহি বহি সুধিছে – “সঁচানে।” {{Gap}} “সঁচা, আঠবছৰৰ হে কথা তেও। তুমি চিনি নেপালা? কাপোৰকানিখিনি জানিবা অলপ বাৰুকৈ পিন্ধিছে।ক’ত সাৰিব!” এই বুলি বুঢ়াই জীয়েকহঁতৰ ফালে চাই মাত দিলে “তহঁত যা। গধূলি পাঁচ বজাৰ সময়ত তহঁতক ম‍ই লগ পাব লাগিব।” {{Gap}} ছোৱালীজনী ওলাই গলত জনদ্ৰেটে কলে—এই ছোৱালীজনীক চিনি নেপালা! সেইজনী ছোৱালীয়েই! এতিয়া আমাৰ ভাল দিন আহিছে। বুঢ়া যেতিয়া গধূলিলৈ ৬০ ফ্ৰাঁ ধন লৈ আহিব, তেতিয়া আমাৰ এই চুবুৰীয়া ঘৰত নেথাকে। তেওঁৰ লিগিৰীও ঘৰলৈ যাবগৈ। আমাৰ ছোৱালীহঁতে বাটত মানুহ চাব। মই এতিয়া মানুহ-দুনুহৰ যোগাৰ কৰো। বুঢ়াক ভিতৰ সুমুৱাই লৈ কাজ ৰফা কৰি পেলাম।<noinclude></noinclude> 0227emfq2tl3oby9wvs98fejsxf7hlu 4 94358 263959 263583 2026-10-27T10:00:19Z হানিফ আলী 1925 /* ফলাফল */ 263959 wikitext text/x-wiki {{Infobox recurring event | name = <!--Uses page name if omitted--> | native_name = | native_name_lang = | logo = [[File:Wikisource-logo.svg|100px]] | logo_alt = | logo_caption = | logo_size = | image = | image_size = | alt = | caption ={{Left|}} | status = আৰম্ভ হোৱা নাই। | genre = অনলাইন মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা | date = | begins = ১ নভেম্বৰ ২০২৬ | ends = ১৫ নভেম্বৰ ২০২৬ | frequency = ১৫ দিনীয়া | venue = | location = অনলাইন | coordinates = <!-- {{coord|LAT|LON|type:event|display=inline,title}} --> | country = অসম, ভাৰত | years_active = <!-- {{age|YYYY|mm|dd}} Date of the first occurrence --> | first = <!-- {{start date|YYYY|mm|dd}} "founded=" and "established=" also work --> | founder_name = | | last = <!-- Date of most recent event; if the event will not be held again, use {{End date|YYYY|MM|DD|df=y}} --> | prev = | next = | participants = অসমীয়া ৱিকিউৎস | attendance = | capacity = | area = | budget = | activity = | leader_name = | patron = | organised = * [[সদস্য:নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]]<br/> * [[সদস্য:Jyoti Chiring|Jyoti Chiring ]] | filing = | people = | member = | sponsor = | website = <!-- {{URL|example.com}} --> | footnotes = }} অসমীয়া ৱিকিউৎসত মুদ্ৰণ সংশোধন কৰিবলগীয়া কিতাপৰ সংখ্যাৰ লগতে ৱিকিউৎসত সদস্যসকলৰ সক্ৰিয়তা বৃদ্ধিৰ বাবে নভেম্বৰ মাহৰ ১ তাৰিখৰপৰা পৰা ১৫ নভেম্বৰ ,২০২৬ লৈ এখনি '''মুদ্ৰণ সংশোধন প্ৰতিযোগিতা''' আয়োজন কৰিবলৈ লোৱা হৈছে। এই সম্পাদনা মেলাখনিত প্ৰায় ৩০ খন ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছে। আশাকৰোঁ অসমীয়া ৱিকিমিডিয়াৰ সদস্যসকলে এই প্ৰতিযোগিতাখনিত অংশগহণ কৰি অসমীয়া ৱিকিউৎসত কিতাপৰ সংখ্যা বৃদ্ধিত ইন্ধন যোগাব। ==লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য== * অসমীয়া ৱিকিউৎসত অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ডিজিটেলাইজেচন দ্ৰুততৰ কৰা। * ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থৰে অসমীয়া ৱিকিউৎসত সমল বৃদ্ধি কৰা। * নতুন ৱিকিমিডিয়ানসকলৰ কৰ্মদক্ষতা আৰু কাৰ্যকৰিতাৰ উত্তৰণ ঘটোৱা। * অসমীয়া ৱিকিমিডিয়ানসকলৰ জৰিয়তে সন্মিলিত কাৰ্যকলাপ কৰা। * অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ইউনিকোড ৰূপান্তৰেৰে অসমীয়া ভাষা আৰু ঐতিহ্যৰ সংৰক্ষণ, সংবৰ্ধন আৰু প্ৰচাৰ কৰা। ==আয়োজক== * [[সদস্য:নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]] * [[সদস্য:Jyoti Chiring|Jyoti Chiring]] ==বিৱৰণ== ===নিয়মাৱলী=== * প্ৰতিযোগিতাত কেবল মুদ্ৰণ সংশোধনকহে সামৰি লোৱা হৈছে। গুৰুতৰ আসোঁৱাহ নথকা প্ৰতিটো পৃষ্ঠাৰ মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে ১ নম্বৰকৈ প্ৰদান কৰা হ'ব। বৈধকৰণৰ বাবে কোনো নম্বৰ নাথাকিব। * প্ৰতিযোগীসকলক মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে নিজৰ পচন্দ অনুসৰি একোখন কিতাপ বাচি লবলৈ উৎসাহিত কৰা হৈছে, যদিও ই ধৰাবন্ধা নহয়। কিন্তু সম্পাদনা দ্বন্দ্ব যাতে নহয়, তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিবলৈ প্ৰতিযোগীসকলক অনুৰোধ কৰা হ'ল। * প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে নিৰ্বাচিত কিতাপৰ তালিকা এখন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। সেই তালিকাৰ অন্তৰ্ভূক্ত কিতাপহে প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে বিবেচিত হ'ব। *ভুলকৈ কৰা মুদ্ৰণ সংশোধনৰ পৃষ্ঠাৰ ক্ষেত্ৰত বিচাৰকৰ মুদ্ৰণ সংশোধনৰ পৃষ্ঠা পূৰ্ববত কৰাৰ অধিকাৰ থাকিব। ===সময়=== *<mark>এই প্ৰতিযোগিতাৰ সময়সীমা: ১ নভেম্বৰ ২০২৬ ০০:০০ বজাৰ (IST) পৰা ১৫ নভেম্বৰ ২০২৬ ২৩:৫৯ বজা (IST) পৰ্যন্ত।</mark> ==বঁটা আৰু সন্মান== * প্ৰথম পুৰস্কাৰ - ৩০০০ টকা * দ্বিতীয় পুৰস্কাৰ- ২০০০ টকা * তৃতীয় পুৰস্কাৰ - ১৫০০ টকা * উদগনিমূলক পুৰস্কাৰ- ৫০০ টকাকৈ ৪ জনক দিয়া হ'ব। * বিচাৰকৰ মানণি- ২০০০ টকাকৈ * প্ৰতিগৰাকী অংশগ্ৰহণকাৰীকে একোখনকৈ ডিজিটেল মানপত্ৰ প্ৰদান কৰা হ’ব। ==কিতাপৰ তালিকা== #[[সূচী:সংস্কৃত নাটকৰ গল্প.pdf|সংস্কৃত নাটকৰ গল্প]] #[[সূচী:পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী.pdf|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী]] #[[সূচী: অজান আততায়ী.djvu|অজান আততায়ী]] #[[সূচী:Bahu Chabi, Bahu Rong.pdf| বহু ছৱি, বহু ৰং জীৱনৰ সমাজৰ]] #[[সূচী:গুলেনাৰ.pdf|গুলেনাৰ]] #[[সূচী: আসাম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ- অষ্টম অধিবেশন.pdf|আসাম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ- অষ্টম অধিবেশন]] #[[সূচী: আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf|আনন্দৰাম বৰুৱা]] #[[ সূচী:আচাৰ বিজ্ঞান.djvu|আচাৰ বিজ্ঞান]] #[[সূচী: অসমীয়া ভাই.pdf|অসমীয়া ভাই]] #[[সূচী:অসম বুৰঞ্জীৰ কথা.pdf|অসম বুৰঞ্জীৰ কথা]] #[[সূচী:অতুল পাঠমালা (তৃতীয় ভাগ).pdf|অতুল পাঠমালা]] #[[সূচী:অভিমন্যুবধ নাটক.pdf|অভিমন্যুবধ নাটক]] #[[সূচী:অলকা.pdf|অলকা]] #[[সূচী:অলকালৈ চিঠি.pdf|অলকালৈ চিঠি]] #[[সূচী:অসম-গৌৰৱ চৰিত-মালা.pdf|অসম-গৌৰৱ চৰিত-মালা]] #[[সূচী:চন্দ্ৰ মল্লিকা.pdf|চন্দ্ৰ মল্লিকা]] #[[সূচী:আসাম বুৰঞ্জী হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিন 1.djvu|আসাম বুৰঞ্জী হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিন]] #[[সূচী:ব্যথাৰ সুৰ.pdf|ব্যথাৰ সুৰ]] #[[সূচী:দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন.pdf|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন]] #[[সূচী:মাতৃজাতি.pdf|মাতৃজাতি]] #[[সূচী:ভোগ.pdf|ভোগ]] ==অংশগ্ৰহণকাৰী== === অংশগ্ৰহণ কৰক === <div style="text-align:center; "> {{Clickable button|ৱিকিউৎস:মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা, নভেম্বৰ ২০২৬/অংশগ্ৰহণকাৰীসকল|text=অংশগ্ৰহণ কৰক|color=blue}} </div></div> {{Hidden|অংশগ্ৰহণকাৰীৰ তালিকা|{{/অংশগ্ৰহণকাৰীসকল}}}} ==বিচাৰক== * [[:m:User:BabulB|বাবুল বৈশ্য]] * [[:m:User:হানীফ আলী|হানীফ আলী]] ==প্ৰতিযোগিতাৰ অগ্ৰগতি লক্ষ্য কৰক== ==ফলাফল== {|class="wikitable" |+ [https://wscontest.toolforge.org/c/394 ফলাফল] ! স্থান!! সদস্য!! বৰঙণি!! প্ৰাপ্ত নম্বৰ |- | প্ৰথম স্থান || || || |- | দ্বিতীয় স্থান || || || |- | তৃতীয় স্থান || || || |- | rowspan="4"| প্ৰেৰণাদায়ী বঁটা |||| || |- | || || |} [[শ্ৰেণী:সম্পাদনা মেলা]] [[শ্ৰেণী:ৱিকিউৎস প্ৰুফৰিডথন]] 6fhtpxf5eiszn6k7ssdz3jt3v9jvcfx 263960 263959 2026-10-27T10:01:25Z হানিফ আলী 1925 /* প্ৰতিযোগিতাৰ অগ্ৰগতি লক্ষ্য কৰক */ 263960 wikitext text/x-wiki {{Infobox recurring event | name = <!--Uses page name if omitted--> | native_name = | native_name_lang = | logo = [[File:Wikisource-logo.svg|100px]] | logo_alt = | logo_caption = | logo_size = | image = | image_size = | alt = | caption ={{Left|}} | status = আৰম্ভ হোৱা নাই। | genre = অনলাইন মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা | date = | begins = ১ নভেম্বৰ ২০২৬ | ends = ১৫ নভেম্বৰ ২০২৬ | frequency = ১৫ দিনীয়া | venue = | location = অনলাইন | coordinates = <!-- {{coord|LAT|LON|type:event|display=inline,title}} --> | country = অসম, ভাৰত | years_active = <!-- {{age|YYYY|mm|dd}} Date of the first occurrence --> | first = <!-- {{start date|YYYY|mm|dd}} "founded=" and "established=" also work --> | founder_name = | | last = <!-- Date of most recent event; if the event will not be held again, use {{End date|YYYY|MM|DD|df=y}} --> | prev = | next = | participants = অসমীয়া ৱিকিউৎস | attendance = | capacity = | area = | budget = | activity = | leader_name = | patron = | organised = * [[সদস্য:নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]]<br/> * [[সদস্য:Jyoti Chiring|Jyoti Chiring ]] | filing = | people = | member = | sponsor = | website = <!-- {{URL|example.com}} --> | footnotes = }} অসমীয়া ৱিকিউৎসত মুদ্ৰণ সংশোধন কৰিবলগীয়া কিতাপৰ সংখ্যাৰ লগতে ৱিকিউৎসত সদস্যসকলৰ সক্ৰিয়তা বৃদ্ধিৰ বাবে নভেম্বৰ মাহৰ ১ তাৰিখৰপৰা পৰা ১৫ নভেম্বৰ ,২০২৬ লৈ এখনি '''মুদ্ৰণ সংশোধন প্ৰতিযোগিতা''' আয়োজন কৰিবলৈ লোৱা হৈছে। এই সম্পাদনা মেলাখনিত প্ৰায় ৩০ খন ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছে। আশাকৰোঁ অসমীয়া ৱিকিমিডিয়াৰ সদস্যসকলে এই প্ৰতিযোগিতাখনিত অংশগহণ কৰি অসমীয়া ৱিকিউৎসত কিতাপৰ সংখ্যা বৃদ্ধিত ইন্ধন যোগাব। ==লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য== * অসমীয়া ৱিকিউৎসত অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ডিজিটেলাইজেচন দ্ৰুততৰ কৰা। * ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থৰে অসমীয়া ৱিকিউৎসত সমল বৃদ্ধি কৰা। * নতুন ৱিকিমিডিয়ানসকলৰ কৰ্মদক্ষতা আৰু কাৰ্যকৰিতাৰ উত্তৰণ ঘটোৱা। * অসমীয়া ৱিকিমিডিয়ানসকলৰ জৰিয়তে সন্মিলিত কাৰ্যকলাপ কৰা। * অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ইউনিকোড ৰূপান্তৰেৰে অসমীয়া ভাষা আৰু ঐতিহ্যৰ সংৰক্ষণ, সংবৰ্ধন আৰু প্ৰচাৰ কৰা। ==আয়োজক== * [[সদস্য:নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]] * [[সদস্য:Jyoti Chiring|Jyoti Chiring]] ==বিৱৰণ== ===নিয়মাৱলী=== * প্ৰতিযোগিতাত কেবল মুদ্ৰণ সংশোধনকহে সামৰি লোৱা হৈছে। গুৰুতৰ আসোঁৱাহ নথকা প্ৰতিটো পৃষ্ঠাৰ মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে ১ নম্বৰকৈ প্ৰদান কৰা হ'ব। বৈধকৰণৰ বাবে কোনো নম্বৰ নাথাকিব। * প্ৰতিযোগীসকলক মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে নিজৰ পচন্দ অনুসৰি একোখন কিতাপ বাচি লবলৈ উৎসাহিত কৰা হৈছে, যদিও ই ধৰাবন্ধা নহয়। কিন্তু সম্পাদনা দ্বন্দ্ব যাতে নহয়, তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিবলৈ প্ৰতিযোগীসকলক অনুৰোধ কৰা হ'ল। * প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে নিৰ্বাচিত কিতাপৰ তালিকা এখন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। সেই তালিকাৰ অন্তৰ্ভূক্ত কিতাপহে প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে বিবেচিত হ'ব। *ভুলকৈ কৰা মুদ্ৰণ সংশোধনৰ পৃষ্ঠাৰ ক্ষেত্ৰত বিচাৰকৰ মুদ্ৰণ সংশোধনৰ পৃষ্ঠা পূৰ্ববত কৰাৰ অধিকাৰ থাকিব। ===সময়=== *<mark>এই প্ৰতিযোগিতাৰ সময়সীমা: ১ নভেম্বৰ ২০২৬ ০০:০০ বজাৰ (IST) পৰা ১৫ নভেম্বৰ ২০২৬ ২৩:৫৯ বজা (IST) পৰ্যন্ত।</mark> ==বঁটা আৰু সন্মান== * প্ৰথম পুৰস্কাৰ - ৩০০০ টকা * দ্বিতীয় পুৰস্কাৰ- ২০০০ টকা * তৃতীয় পুৰস্কাৰ - ১৫০০ টকা * উদগনিমূলক পুৰস্কাৰ- ৫০০ টকাকৈ ৪ জনক দিয়া হ'ব। * বিচাৰকৰ মানণি- ২০০০ টকাকৈ * প্ৰতিগৰাকী অংশগ্ৰহণকাৰীকে একোখনকৈ ডিজিটেল মানপত্ৰ প্ৰদান কৰা হ’ব। ==কিতাপৰ তালিকা== #[[সূচী:সংস্কৃত নাটকৰ গল্প.pdf|সংস্কৃত নাটকৰ গল্প]] #[[সূচী:পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী.pdf|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী]] #[[সূচী: অজান আততায়ী.djvu|অজান আততায়ী]] #[[সূচী:Bahu Chabi, Bahu Rong.pdf| বহু ছৱি, বহু ৰং জীৱনৰ সমাজৰ]] #[[সূচী:গুলেনাৰ.pdf|গুলেনাৰ]] #[[সূচী: আসাম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ- অষ্টম অধিবেশন.pdf|আসাম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ- অষ্টম অধিবেশন]] #[[সূচী: আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf|আনন্দৰাম বৰুৱা]] #[[ সূচী:আচাৰ বিজ্ঞান.djvu|আচাৰ বিজ্ঞান]] #[[সূচী: অসমীয়া ভাই.pdf|অসমীয়া ভাই]] #[[সূচী:অসম বুৰঞ্জীৰ কথা.pdf|অসম বুৰঞ্জীৰ কথা]] #[[সূচী:অতুল পাঠমালা (তৃতীয় ভাগ).pdf|অতুল পাঠমালা]] #[[সূচী:অভিমন্যুবধ নাটক.pdf|অভিমন্যুবধ নাটক]] #[[সূচী:অলকা.pdf|অলকা]] #[[সূচী:অলকালৈ চিঠি.pdf|অলকালৈ চিঠি]] #[[সূচী:অসম-গৌৰৱ চৰিত-মালা.pdf|অসম-গৌৰৱ চৰিত-মালা]] #[[সূচী:চন্দ্ৰ মল্লিকা.pdf|চন্দ্ৰ মল্লিকা]] #[[সূচী:আসাম বুৰঞ্জী হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিন 1.djvu|আসাম বুৰঞ্জী হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিন]] #[[সূচী:ব্যথাৰ সুৰ.pdf|ব্যথাৰ সুৰ]] #[[সূচী:দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন.pdf|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন]] #[[সূচী:মাতৃজাতি.pdf|মাতৃজাতি]] #[[সূচী:ভোগ.pdf|ভোগ]] ==অংশগ্ৰহণকাৰী== === অংশগ্ৰহণ কৰক === <div style="text-align:center; "> {{Clickable button|ৱিকিউৎস:মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা, নভেম্বৰ ২০২৬/অংশগ্ৰহণকাৰীসকল|text=অংশগ্ৰহণ কৰক|color=blue}} </div></div> {{Hidden|অংশগ্ৰহণকাৰীৰ তালিকা|{{/অংশগ্ৰহণকাৰীসকল}}}} ==বিচাৰক== * [[:m:User:BabulB|বাবুল বৈশ্য]] * [[:m:User:হানীফ আলী|হানীফ আলী]] ==প্ৰতিযোগিতাৰ অগ্ৰগতি লক্ষ্য কৰক== https://wscontest.toolforge.org/c/394 ==ফলাফল== {|class="wikitable" |+ [https://wscontest.toolforge.org/c/394 ফলাফল] ! স্থান!! সদস্য!! বৰঙণি!! প্ৰাপ্ত নম্বৰ |- | প্ৰথম স্থান || || || |- | দ্বিতীয় স্থান || || || |- | তৃতীয় স্থান || || || |- | rowspan="4"| প্ৰেৰণাদায়ী বঁটা |||| || |- | || || |} [[শ্ৰেণী:সম্পাদনা মেলা]] [[শ্ৰেণী:ৱিকিউৎস প্ৰুফৰিডথন]] dr3ultkya9jnfbzbnpxp5bn7dsyasen 104 94544 263880 263619 2026-10-26T17:21:20Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263880 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|হাঁচি}}}} {{gap}}বি, এ, পাছ কৰি যেনিবা মহা সমুদ্ৰতহে পৰিলোঁ। কোনোফালে পাৰ নেপাই টলং-ভটং অৱস্থা অৰ্থাৎ ভকতীয়া ভাষাত কবলৈ হলে—ইকুলো নভৈলো গুৰু সিকুলো নভৈলো, মাজ সাগৰে গুৰু জাজী হৈয়া ৰৈলোঁ {{gap}}পোন প্ৰথমে বন্ধু-বান্ধৱ, মিতিৰ-কুটুমে আদৰ-সাদৰ কৰিছিল যদিও দুদিনৰ পিছতে যেতিয়া দেখিলে যে চাকৰী বাকৰি নাপাই বহি ঘৰৰ চাউল ধ্বংস কৰিছোঁ তেতিয়া সকলোৱে অৱজ্ঞাৰ ভাব দেখুৱাবলৈ ধৰিলে। নিজ ঘৰতো একে অৱস্থা। {{gap}}নিৰুপায় হৈ ঘৰৰ পৰা গুছি আহি অগতিৰ গতি ল কলেজতে ভৰ্ত্তি হলোঁহি। লগতে অকৰ্ম্মাৰ কৰ্ম্ম ইঞ্চিওৰেঞ্চৰ এজেন্সী এটাও ললোঁ। {{gap}}প্ৰথমটোত মন নবহিল। কাৰণ মোৰ বন্ধু অৰু লগৰ প্লেয়াৰ, নতুনকৈ হোৱা উকীল এজনৰ দুৰৱস্থা দেখি আৰু তেওঁৰ মুখে প্ৰেক্‌টিচৰ বৰ্ণনা শুনি মনৰ উৎসাহ পানীত বুৰ মাৰিলে। {{gap}}আকৌ দ্বিতীয়টোত সুবিধা কৰিবলৈ তেনেই অপাৰগ হলোঁ। কাৰণ যিমানেই সাৰুৱা বক্তৃতা আৰু বহুমূলীয়া উপদেশ বিনামূল্যতে বিলাওঁ, সিহতৰ দেখোন গা নুঠে হে নুঠে। কটা মোৰ হে যেন বোপাইৰ শৰাধটো কৰিবলৈ খাটিছো!<noinclude></noinclude> o1zcagrfdz8c1plva5vouxok7zooa4l 104 94564 263881 263746 2026-10-26T17:21:39Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263881 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|২০|হাচি|}}</noinclude>চিন্তাত মগ্ন হৈ গৈ আছো। কংগ্ৰেহ অফিচ পাবলৈ আৰু কেইখোজ মানহে আছে। সমুখৰ ফালে মটৰে হৰ্ণ বজালে। মূৰ নোতোলাকৈয়ে একেবাৰে নৰ্দমাৰ ওচৰ পালোঁগৈ। কিন্তু মটৰখনে কেৰ,-কেৰ,-কেৰাং কৰে মোৰ বাট আগুৰি থিয় হ'ল। {{gap}}খং উঠি মনতে অশ্লীল গালি এটা উচ্চাৰণ কৰি আকৌ আলিৰ মাজেৰে যাওঁগৈ বুলি খোজ লৈছো— {{gap}}মটৰপৰা মাত লগোৱা শুনিলো – “কোন? আমাৰ তামুলী নে?” {{gap}}মূৰ তুলি চালোঁ। পিছৰ গাদীৰ বাওঁ চুকে বহি কথা কৈছে আমাৰ ভূঞা ডাঙৰীয়াই। আৰু গাদীৰ বাকীখিনি ঠাই জুৰিতেখেতৰ গাৰ কাষৰ পৰা আউজাই থোৱা এটা কাপোৰৰ—বোধহয় লেপৰ টোপোলা। লেপ্‌ৱালাৰ ঘৰৰ পৰা আহিলে চাগৈ। {{gap}}ভাবিলোঁ— মিছাতে আপদীয়াটোৱে মাতি যাত্ৰাটো নষ্ট কৰিলে। কংগ্ৰেছ অফিচলৈ এবাৰ চালোঁ। ভদ্ৰতা ৰাখি উত্তৰদিলে। – এৰা, ময়েই সাৰ। {{gap}}মোক আপুনি, তুমি নে তই বুলি সম্বোধন কবিব স্থিৰ কৰিব নোৱাবি সত্ৰীয়া ধৰণেৰে সুধিলে “পিছে কোন ফালে খোজ লোৱা হৈছে?” {{gap}}বুকুখন অলপমান ফিন্দাই দি গৰ্ব্বিত ভাবেৰে উত্তৰ দিলে। “সৌ কংগ্ৰেছ অফিচলৈ যাব খুজিছে৷ সাৰ।” {{gap}}ব্যস্তভাবে আগ্ৰহেৰে তেখেতে সুধিলে “কংগ্ৰেছ অফিচলৈ কেলেই পঢ়া-শুনা এৰি সম্প্ৰতি ভলন্টিয়াবগিৰি কৰা হৈছে নেকি?”{{nop}}<noinclude></noinclude> sc1h3dkwyfke9ft8bozg1kv1bdy1zwm 104 94565 263882 263763 2026-10-26T17:21:54Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263882 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||হাঁচি|২১}}</noinclude>দৃঢ় ভাবে উত্তৰ দিলো –“পঢ়া শুনা এৰি দিয়া নাই সম্প্ৰতিল পঢ়িছোঁ। ভলেন্টিয়াৰনো কেলেই হ'ম, হলে কেতিয়াবা লীডাৰেইহম। পাৰোঁ। যদি এতিয়াও অৱসৰ সময়ত দেশৰ কাম এফৰো...”তেওঁ কথা শেষ কৰিবলৈ নিদিলে... {{gap}}“হয়নে? ল পড়িছে? বেছ, দেছ, শুনি বব সুখ পালোঁ। শুনিছা মাধৱী, এওঁ আমাৰ পণ্ডিত যড় তামুলীৰ ল'ৰা। বৰভাল প্লেয়াৰ। এও থাকিলে কাৰ সাধ্য যে বল গ'ললৈ নিয়ে।” {{gap}}কাৰ আগত কথা কৈছে বুলি মতৰৰ ভিতৰলৈ চালোঁ...ঔ গোসাঁই। দেখি আচৰিত, লেপৰ টোপোলাটোৰ ওপৰৰ ফালেডিঙিৰে সৈতে মুৰ এটা ওলাই আছে। ভুল ভাগিল, টোঁপোলা–ৰূপী খেৰৰ পুজিটোৱেই মাঢৱী দেবী অৰ্থাৎ ভূঞা ডাঙৰীয়াৰ সহধম্মিণী, প্ৰায় গোটেইখন গাদী অধিকাৰ কৰি গিৰিয়েকৰ কাষতে বহি আছে। {{gap}}পিঠা-গলা গাল দুখনেৰে সৈতে নাকটো সমান। মুখৰূপী গহ্বৰপৰা সুদীৰ্ঘ দন্ত-বাৰ্ড উলিয়াই দেখুৱাইছে, বোধহয় হাঁহিছে। কব নোৱাৰে কবি সকলৰ ভাষাত ইয়াকেই গজমুকুতাৰপান্তি কয় নে দালিম গুটীয়াহে বোলে। মোৰ দৰে অকবিৰ চকুত টোকি থোৱা যেন হে লাগিল। {{gap}}এটা উপমা সৰুৰেপৰা নেদেখি বুজা নাছিলো আজিহে দেখি নয়ন-মন পৰিতৃপ্ত হ'ল। বুজিলোঁ কবি শিৰোমণি সকলে ৰম্ভা কিহক বোলে। এলাপেচা নহয় একেবাৰে ভীম-বস্তা! বেজ-বৰুৱা দেৱৰ উপমা এটা মনত পৰিল। বাপেকে পুতেকক হাতী{{nop}}<noinclude></noinclude> oo6ti86opw9exzmg5dlucirevyihawq 104 94566 263883 263764 2026-10-26T17:22:10Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263883 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|২২|হাঁচি|}}</noinclude>দেখুৱাইছিল। পুতেকে হাতীত উঠি যোৱা মানুহজনলৈ আঙু- লিয়াই সুধিলে—হাতী কোনটো? ওপৰৰটো নে তলৰটো?--- {{gap}}ভূঞা ডাঙৰীয়াৰ প্ৰশংসা শুনি মনত আনন্দ আৰু গৰ্ব্ব দুয়োবিধেই হৈছিল যদিও তেখেতৰ 'কাব সাধ্য গ'ললৈ বলনিয়ে' কথাষাৰ একেবাৰে সঁচা নহয়। অৱশ্যে লেখৰ প্লেয়াৰ এজন আছিলোঁ, এই কথা ঠিক। {{gap}}তেখেতৰ খোচামোদ শুনি এখন্তেক অন্যমনস্ক আছিলোঁ— সেই সময়ত কি কৈছিল কাণত নোসোমাল। শেষৰ এষাৰ শুনিলে।... {{gap}}“আহক তামুলী, আপুনি মোৰ শিক্ষাগুৰুৰ ল'ৰা ভ্ৰাতৃস্থানীয় অৰ্থাৎ গুৰু-ভাই। ইমান দিনৰ মূৰত লগ পালে। যেতিয়৷ আজিনেৰো। মোৰ ঘৰলৈ এবাৰ যাবই লাগিব, কোনো আপত্তিনুসোনো...। {{gap}}হৃদ্যতা দেখি সন্মত হোৱাৰ বাহিৰে উপায় নাছিল। কংগ্ৰেছ অফিচলৈ গ'লেনো কোনে সোনৰ সোলেটো দিব? কি জানোবা এওঁৰে লেজত ধৰি ....... {{gap}}ভুঞা ডাঙৰীয়াই নিজে মটৰৰ দুৱাৰ মেলি দিলে। ড্ৰাইভাৰৰ বাওঁকাষে বহিলোঁ! গাটো ভৰিৰপৰা মূৰলৈকেএবাৰ শিৰশিৰাই গ'ল। অনাগত ভাগ্যোদয়ৰ আশাত মনটোৱে তা-থৈ তা-থৈ কৰে ভাণ্ডৰ নৃত্য জুৰিলে। কেইমিনিটমানৰ পাছতে ডাঙৰীয়াৰ বঙলাৰ পোচত মটৰ ৰ'লগৈ।{{nop}}<noinclude></noinclude> kdf1lwumoajrr4mibz3xlebwb0hcfg7 104 94574 263884 263834 2026-10-26T17:22:39Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263884 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|দুগজ কাপোৰ}}}} {{gap}}কথাতে কয় বোলে ‘নৰৰ অধম নাই খলুৱাৰ মান' হেনজানি আনৰ কথা এৰি মোৰ নিজৰ কথা এষাৰকে কওঁ··· {{gap}}পূৰা এমাহ কাল ধৰি নিতৌ পাচ ঘণ্টাকৈ চিঞৰি চিঞৰি, টেটুফালি এক তাৰিখে দৰমহা পালোঁ এশ পচিশ টকা ৰূপ। অৱশ্যে আঠ টকা নিজৰ পিণ্ডৰ বাবে জি, পি, ফাণ্ডৰ চান্দাৰূপ দণ্ড কাটি দিছোঁ, নহলে নগদ এশ একুৰি তেৰ টকা ৰূপ হ'ল হেঁতেন। {{gap}}তিনি দিনৰ পিছত অৰ্থাৎ চাৰি তাৰিখে ৰাতিপুৱা চেনি বিহীন চাহ এটুপি তৃপ্তিৰে সৈতে পি উঠি ভাবিলোঁ, হাতত ধন থাকোতেই মাছ এসাজ খোৱা উচিত। বজাৰলৈ যাওঁগৈ বুলি একমাত্ৰ চোলাটো গাত সুমুৱাই লৈ ধনৰ বাকচটো মেলিলোঁ। দেখিলোঁ—এটকীয়া নোট তিনিখনৰে সৈতে আৰু বাৰ অনা পইচাই জক্‌মক্ কৰে জিলিকি আছে। {{gap}}ধন দেখি বুকুখনে ধান বানিবলৈ ধৰিলে। ধন কি হ'ল বুলি ওচৰতে কোঢ়াল কৰি থকা ল'ৰা-ছোৱালীবোৰক সোধাত ইটোৱে সিটোৰ মুখলৈ চালে মাথোন। {{gap}}খঙে চুলিৰ আগ পালেগৈ। বিকৃত মাতেৰে হুকুম দিলোঁ “সোনকালে মাৰক মাতি আনগৈ।” {{gap}}কি কৰোঁ নকৰো কৈ ভাবি একো সুবুদ্ধি নাপাই জেপত হাত সুমুৱালোঁ। জেপৰ চুক এটাত পৰিথকা বিড়ীটো হাতত<noinclude></noinclude> 43qh60ccw9ibfnixd1g1qs7x3i4exva 104 94577 263865 263209 2026-10-26T15:44:08Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 263865 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||দুগজ কাপুৰ|৩৩}}</noinclude>{{gap}}এৰা মোৰেই ভুল। আজি দুবছৰৰ পৰাই খৰচৰ হিচাব এটা নিয়মিতভাবে লিখা কৰিছিলোঁ। তেওঁ মনত পেলাই দিলত বহি খন চালোঁ। {{gap}}ভাত লিখা আছে :-গুৱাল ১৫,খৰি এগাড়ী ১৫, পাচলি বেপাৰী ১০, যোৱা মাহৰ দৰবৰ দাম ১৮০, নাপিত৩, ল'ৰা-ছোৱালীৰ মাচুল ৬৮, {{gap}}মুঠ হিচাব এতিয়াও উলিওৱা নাই যদিও এই খিনিৰ যোগফল৬৮।• অনা হ'ল। কিন্তু তথাপি তেৱন টকা নিমিলে। অলপ সময় তলমূৰ কৰি মূৰ খজুৱাই দিয়াত মনত পৰিল, সেইদিনাই অৰ্থাৎ দৰমহা পাই ঘৰলৈ আহো বুলি খোজ লোৱাতেই স্কুল ঘৰৰ পদুলিত খাপপাতি বৈ থকা গেলামালৰ দোকানীয়ে তাতে পঞ্চাশ টকা আদায় কৰি আৰু পঞ্চাশ টকা পোন্ধৰ তাৰিখৰ ভিতৰত দিবলৈ আদেশ কৰিছিল। অন্যথায় বস্তু কালিয়নে দিয়া বন্ধ কৰিব বুলিও শাসন কৰি গৈছিল। আৰু সোঁৱৰণ হ'ল আই গোসাঁনীৰ পুজাৰ বৰঙণি ৰূপে তিন টকা ৰূপ পানীত পেলাই দি আহিছোঁ। {{gap}}এতিয়া উপায়? হাতত থকা আধা পোৰা বিড়ীটোকে আৰু কেইহোপামান মাৰিলোঁ। যদিও জুইৰ অভাৱত মুঠেই ধোঁৱানোলাল। লাজতে তেওঁৰ ফাললৈকেও চাব নোৱাৰি তলমূৰকৈভাবিছোঁ হে ভাবিছোঁ,—এতিয়া উপায় ˑˑˑ? {{gap}}মূৰটো একুৰা জুই,— দুয়োখন কাণেৰে ৰেলৰ ইঞ্জিন চলিছে, গুম্ গুম্, দপ দপ ......<noinclude></noinclude> pl9tbyq6fg1m57fnfx63zq6u4a2t94s 263866 263865 2026-10-26T15:45:21Z Nilotpal Hazarika123 3917 263866 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||দুগজ কাপুৰ|৩৩}}</noinclude>{{gap}}এৰা মোৰেই ভুল। আজি দুবছৰৰ পৰাই খৰচৰ হিচাব এটা নিয়মিতভাবে লিখা কৰিছিলোঁ। তেওঁ মনত পেলাই দিলত বহি খন চালোঁ। {{gap}}ভাত লিখা আছে :-গুৱাল ১৫,খৰি এগাড়ী ১৫, পাচলি বেপাৰী ১০, যোৱা মাহৰ দৰবৰ দাম ১৮০, নাপিত৩, ল'ৰা-ছোৱালীৰ মাচুল ৬৮, {{gap}}মুঠ হিচাব এতিয়াও উলিওৱা নাই যদিও এই খিনিৰ যোগফল৬৮।• অনা হ'ল। কিন্তু তথাপি তেৱন টকা নিমিলে। অলপ সময় তলমূৰ কৰি মূৰ খজুৱাই দিয়াত মনত পৰিল, সেইদিনাই অৰ্থাৎ দৰমহা পাই ঘৰলৈ আহো বুলি খোজ লোৱাতেই স্কুল ঘৰৰ পদুলিত খাপপাতি বৈ থকা গেলামালৰ দোকানীয়ে তাতে পঞ্চাশ টকা আদায় কৰি আৰু পঞ্চাশ টকা পোন্ধৰ তাৰিখৰ ভিতৰত দিবলৈ আদেশ কৰিছিল। অন্যথায় বস্তু কালিয়নে দিয়া বন্ধ কৰিব বুলিও শাসন কৰি গৈছিল। আৰু সোঁৱৰণ হ'ল আই গোসাঁনীৰ পুজাৰ বৰঙণি ৰূপে তিন টকা ৰূপ পানীত পেলাই দি আহিছোঁ। {{gap}}এতিয়া উপায়? হাতত থকা আধা পোৰা বিড়ীটোকে আৰু কেইহোপামান মাৰিলোঁ। যদিও জুইৰ অভাৱত মুঠেই ধোঁৱানোলাল। লাজতে তেওঁৰ ফাললৈকেও চাব নোৱাৰি তলমূৰকৈভাবিছোঁ হে ভাবিছোঁ,—এতিয়া উপায় ˑˑˑ? {{gap}}মূৰটো একুৰা জুই,— দুয়োখন কাণেৰে ৰেলৰ ইঞ্জিন চলিছে, গুম্ গুম্, দপ দপ ...... ও<noinclude></noinclude> smp2rujf39xqaw58t6gternqknz9f6f 263867 263866 2026-10-26T15:45:49Z Nilotpal Hazarika123 3917 263867 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||দুগজ কাপুৰ|৩৩}}</noinclude>{{gap}}এৰা মোৰেই ভুল। আজি দুবছৰৰ পৰাই খৰচৰ হিচাব এটা নিয়মিতভাবে লিখা কৰিছিলোঁ। তেওঁ মনত পেলাই দিলত বহি খন চালোঁ। {{gap}}ভাত লিখা আছে :-গুৱাল ১৫,খৰি এগাড়ী ১৫, পাচলি বেপাৰী ১০, যোৱা মাহৰ দৰবৰ দাম ১৮০, নাপিত৩, ল'ৰা-ছোৱালীৰ মাচুল ৬৮, {{gap}}মুঠ হিচাব এতিয়াও উলিওৱা নাই যদিও এই খিনিৰ যোগফল৬৮।• অনা হ'ল। কিন্তু তথাপি তেৱন টকা নিমিলে। অলপ সময় তলমূৰ কৰি মূৰ খজুৱাই দিয়াত মনত পৰিল, সেইদিনাই অৰ্থাৎ দৰমহা পাই ঘৰলৈ আহো বুলি খোজ লোৱাতেই স্কুল ঘৰৰ পদুলিত খাপপাতি বৈ থকা গেলামালৰ দোকানীয়ে তাতে পঞ্চাশ টকা আদায় কৰি আৰু পঞ্চাশ টকা পোন্ধৰ তাৰিখৰ ভিতৰত দিবলৈ আদেশ কৰিছিল। অন্যথায় বস্তু কালিয়নে দিয়া বন্ধ কৰিব বুলিও শাসন কৰি গৈছিল। আৰু সোঁৱৰণ হ'ল আই গোসাঁনীৰ পুজাৰ বৰঙণি ৰূপে তিন টকা ৰূপ পানীত পেলাই দি আহিছোঁ। {{gap}}এতিয়া উপায়? হাতত থকা আধা পোৰা বিড়ীটোকে আৰু কেইহোপামান মাৰিলোঁ। যদিও জুইৰ অভাৱত মুঠেই ধোঁৱানোলাল। লাজতে তেওঁৰ ফাললৈকেও চাব নোৱাৰি তলমূৰকৈভাবিছোঁ হে ভাবিছোঁ,—এতিয়া উপায় ˑˑˑ? {{gap}}মূৰটো একুৰা জুই,— দুয়োখন কাণেৰে ৰেলৰ ইঞ্জিন চলিছে, গুম্ গুম্, দপ দপ ...... ও<noinclude></noinclude> 4i9mmoynfad1u79xfxabukauojj3k6x 263875 263867 2026-10-26T17:19:30Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263875 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দুগজ কাপুৰ|৩৩}}</noinclude>{{gap}}এৰা মোৰেই ভুল। আজি দুবছৰৰ পৰাই খৰচৰ হিচাব এটা নিয়মিতভাবে লিখা কৰিছিলোঁ। তেওঁ মনত পেলাই দিলত বহি খন চালোঁ। {{gap}}ভাত লিখা আছে :-গুৱাল ১৫,খৰি এগাড়ী ১৫, পাচলি বেপাৰী ১০, যোৱা মাহৰ দৰবৰ দাম ১৮০, নাপিত৩, ল'ৰা-ছোৱালীৰ মাচুল ৬৮, {{gap}}মুঠ হিচাব এতিয়াও উলিওৱা নাই যদিও এই খিনিৰ যোগফল৬৮।• অনা হ'ল। কিন্তু তথাপি তেৱন টকা নিমিলে। অলপ সময় তলমূৰ কৰি মূৰ খজুৱাই দিয়াত মনত পৰিল, সেইদিনাই অৰ্থাৎ দৰমহা পাই ঘৰলৈ আহো বুলি খোজ লোৱাতেই স্কুল ঘৰৰ পদুলিত খাপপাতি বৈ থকা গেলামালৰ দোকানীয়ে তাতে পঞ্চাশ টকা আদায় কৰি আৰু পঞ্চাশ টকা পোন্ধৰ তাৰিখৰ ভিতৰত দিবলৈ আদেশ কৰিছিল। অন্যথায় বস্তু কালিয়নে দিয়া বন্ধ কৰিব বুলিও শাসন কৰি গৈছিল। আৰু সোঁৱৰণ হ'ল আই গোসাঁনীৰ পুজাৰ বৰঙণি ৰূপে তিন টকা ৰূপ পানীত পেলাই দি আহিছোঁ। {{gap}}এতিয়া উপায়? হাতত থকা আধা পোৰা বিড়ীটোকে আৰু কেইহোপামান মাৰিলোঁ। যদিও জুইৰ অভাৱত মুঠেই ধোঁৱানোলাল। লাজতে তেওঁৰ ফাললৈকেও চাব নোৱাৰি তলমূৰকৈভাবিছোঁ হে ভাবিছোঁ,—এতিয়া উপায় ˑˑˑ? {{gap}}মূৰটো একুৰা জুই,— দুয়োখন কাণেৰে ৰেলৰ ইঞ্জিন চলিছে, গুম্ গুম্, দপ দপ ...... ও<noinclude></noinclude> dd2kh15qmra6vcgssm04x62waeftzrm 104 94578 263876 263828 2026-10-26T17:19:50Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263876 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৩৪|দুগজ কাপোৰ|}}</noinclude>{{gap}}এনেতে শুনিলো, – “মোক পিন্ধিবলৈ কাপোৰ আজিয়েই আনি দিব। নহলে কাইলৈ চুৰিয়াখনক দুভাগ কৰিম। আকৌ দহদিনৰ মূৰতে পূজা, লৰা-ছোৱালীক একাডোখৰ দিবলৈকেও বন্দবস্ত কৰিব।” আদেশ অন্তে তেওঁ ওলাই গল। {{gap}}ঠিক কথা, ভাল মনত পেলাই দিলে৷ মাছৰ সোৱাদ মনতে উপলব্ধি কৰি, মাহৰ আশা মচি পেলাই কাপোৰ আশাৰ টোপোলা বুকুত বান্ধি লৈ ওলোৱাহে থিৰাং কৰিলোঁ। {{gap}}ৰূপ তিনি টকা অৰ্থাৎ আধা–গেলা নোট তিনিখন এবাৰ জেপত সুমালোঁ, এবাৰ বাকচত থলো, আকৌ উলিয়াই আনি ক্ষেপত ভৰাই ললো। লগতে বাঁহৰ চুঙাত থোৱা বহু কলীয়া,সিন্দুৰ-বঞ্চিত, গৃহিণীৰ সপ্ত পূণ-জৰ পৰা আগেয়ে চুৰি কৰি নিয়াৰ বাদে নগদ এগণ্ডা আছিল। তাৰো তিনিটা উলিয়াই জেপত সুমালোঁ। {{gap}}আধাপোৰা বিড়ীটো তেতিয়াও হাততে শিলটো যেন গধুৰ হৈ আছিল। তাকো ইখন জেপত লৈ বাহিৰ ওলালোঁ। বতৰভাল নাছিল কিন্তু লগত নিবলৈ ছাতিও নাই। বি আছে কপালত, বুলি ভাবি পদুলি ওলাই বেগাই খোজ ললো। {{gap}}কিছুদূৰ গৈয়েই দূৰৈৰপৰা দেখিলোঁ, — এঠাইত এটা সৰুঘৰত সৰু দুৱাৰ এখনেৰে বহুত মানুহে হেচা ঠেলা কৰি ভিতৰলৈ সোমা-বলৈ চেষ্টা কৰিছে। আলিবাটৰো আধামানৰ পৰাই মানুহৰ ভীৰ। {{gap}}মনতে ভাবিলো, বোধহয় লুটপাত হ'ল। বেগেৰে গৈ ওচৰ পাই দেখিলো যে মলাধপাতৰ দোকানী খোদাবক্‌চৰ দোকানত{{nop}}<noinclude></noinclude> 68hm22q6cuzxaf3glw0zkhffkpz6mhf 104 94579 263868 263211 2026-10-26T16:01:53Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 263868 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||দুগজ কাপোৰ|৩৫}}</noinclude>খোৱা-কামোৰা লাগিছে। কি ঘটিছে একো গম নাপাই ওচৰতে থকা কচাইটোক সুধিলোঁ- “হেৰা সোদাবাক্‌চৰ ধনৰ বাকচ লুটপাত হ'ল নেকি?” {{gap}}“কোথায় লুটপাত দেখলেন বাবু? ইথানো কাপড় বিক্ৰী কৰিছে হালাই।” সি উত্তৰ দিলে। {{gap}}“এ, কাপোৰ বেচিছে। তেনেহলে মলাধপাতৰ কাৰবাৰ এৰি দিলে??” {{gap}}“আছেন কোথায় বাবু? যুদ্ধৰ বাজাৰে মলাধপাত খাইবো কোন হালা? চব হালাই বৰলোক হইয়া গেছে। চিগ্ৰেট না হৈলেচলবো না বাবু।হালা সোদাবাক্‌চ মিয়া কাৰ লাইগা মলাধপাত বিক্ৰী কৰবে কহেন বাবুচব ছাৰণ দিয়াˑˑˑˑˑ” {{gap}}বুজিলোঁ, সোদাবাক্‌চৰ প্ৰতি খোদাৰ কৃপাদৃষ্টি বৰ্ষণ হৈছে। যি হওক, কাপোৰৰ চেষ্টা কৰোঁ বুলি আগুৱাই যাবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ যদিও ভীৰ ঠেলি সোমাই যোৱাৰ শক্তি নহ'ল। ইয়াত নাপালেও আন ঠাইত পাম বুলি নিৰাশ নহৈ অইন কাপোৰৰ দোকানলৈ বুলি খোজ ললো। কাপোৰৰ দোকানীবোৰে মুখচোৱা-চুই কৰি বহি আছে দেখিলোঁ। তাৰে এখন চিনাজানা দোকানত সোমালোগৈ। {{gap}}“বহক মাষ্টৰ বাবু।” দোকানীয়ে আদৰিলে। {{gap}}“এৰা বহিম বুলিয়েই সোমালোঁ, পিচে কাপোৰ-কানি একোকে নেদেখো কেলেই?” {{gap}}“কাপোৰ অনাৰ পাৰিলেহে দেখিব স্থৰ। অনাবলৈ পাৰমিট{{nop}}<noinclude></noinclude> lj9lc5qab1u9tzzw37nmbt4ltvska5i 263877 263868 2026-10-26T17:20:16Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263877 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দুগজ কাপোৰ|৩৫}}</noinclude>খোৱা-কামোৰা লাগিছে। কি ঘটিছে একো গম নাপাই ওচৰতে থকা কচাইটোক সুধিলোঁ- “হেৰা সোদাবাক্‌চৰ ধনৰ বাকচ লুটপাত হ'ল নেকি?” {{gap}}“কোথায় লুটপাত দেখলেন বাবু? ইথানো কাপড় বিক্ৰী কৰিছে হালাই।” সি উত্তৰ দিলে। {{gap}}“এ, কাপোৰ বেচিছে। তেনেহলে মলাধপাতৰ কাৰবাৰ এৰি দিলে??” {{gap}}“আছেন কোথায় বাবু? যুদ্ধৰ বাজাৰে মলাধপাত খাইবো কোন হালা? চব হালাই বৰলোক হইয়া গেছে। চিগ্ৰেট না হৈলেচলবো না বাবু।হালা সোদাবাক্‌চ মিয়া কাৰ লাইগা মলাধপাত বিক্ৰী কৰবে কহেন বাবুচব ছাৰণ দিয়াˑˑˑˑˑ” {{gap}}বুজিলোঁ, সোদাবাক্‌চৰ প্ৰতি খোদাৰ কৃপাদৃষ্টি বৰ্ষণ হৈছে। যি হওক, কাপোৰৰ চেষ্টা কৰোঁ বুলি আগুৱাই যাবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ যদিও ভীৰ ঠেলি সোমাই যোৱাৰ শক্তি নহ'ল। ইয়াত নাপালেও আন ঠাইত পাম বুলি নিৰাশ নহৈ অইন কাপোৰৰ দোকানলৈ বুলি খোজ ললো। কাপোৰৰ দোকানীবোৰে মুখচোৱা-চুই কৰি বহি আছে দেখিলোঁ। তাৰে এখন চিনাজানা দোকানত সোমালোগৈ। {{gap}}“বহক মাষ্টৰ বাবু।” দোকানীয়ে আদৰিলে। {{gap}}“এৰা বহিম বুলিয়েই সোমালোঁ, পিচে কাপোৰ-কানি একোকে নেদেখো কেলেই?” {{gap}}“কাপোৰ অনাৰ পাৰিলেহে দেখিব স্থৰ। অনাবলৈ পাৰমিট{{nop}}<noinclude></noinclude> 9c32zpyts6j2nxstf0nhtvvvotdru3p 104 94580 263872 263212 2026-10-26T16:17:49Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 263872 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৩৬|দুগজ কাপোৰ|}}</noinclude>নাপাওঁ, আকৌ বেচিবলৈও কোটা নাপাওঁ। ফেয়াৰ ডিষ্টি বি উত্থানৰ ঠেলাত ৰাম, হৰি, যদু, মধু, শাকৱালা, ৰুটিৱালাই কাপোৰৰ কোটা পাইছে। আগৰ দোকানদাৰবোৰৰ দুই-চাৰিজনে কাচিতহে দুই-চাৰি জোৰা পাইছে। তাৰপৰা লাভকৰা দূৰৰ কথা যুদ্ধৰ বজাৰত ঘৰ ভাড়াই মুঠে সাৰ।” {{gap}}“কিন্তু এইদৰে বহি থাকিলেইনো চলিব কেনেকৈ?” {{gap}}“চলিব সাৰ, নেদেখাজনৰ কৃপাত নেদেখা কাৰবাৰেই আমাৰ ভাল। তাত লাভো বিস্তৰ অথচ দিগদাৰ কম।” {{gap}}“কি! কিবা চোৰাং কাৰবাবত ধৰিছে নেকি? তাত বৰ বিপদ কিন্তু — ” ম‍ই কলোঁ। {{gap}}তাচ্ছিল্যভাবে তেওঁ উত্তৰ দিলে “এহ, বিপদ নো ক'ত নাই সাৰ ? আকৌ আজি কালিৰ দিনত চোৰাং কাৰবাৰ নোকোন চালাই নকৰে মাষ্টাৰ বাবু? চেনিৰ দাম আঠ অনাৰঠাইত তিন টকা। ধুতিৰ দাম তিন টকাৰ ঠাইত সাত টকা। আলুৰ দাম চাৰি অনাৰ ঠাইত পাঁচ সিকি। তেন্তে সেইবোৰনো কি সাধু কাৰবাৰ হ'ল সাৰ? আকৌ চাওক মাহিলী দেৰ শ টকা দৰমহা পাই মাহে আঢ়ৈ শ কৈ খৰচ কৰিওদহ হেজাৰেৰে মটৰগাড়ী কিনে। পঞ্চাশ টকা বেতনৰ কেৰাণীয়ে পাঁচশ টকা দামৰ হাত ঘড়ি কিনে। সেইকাৰণে আমিও এইবোৰ সাধাৰণ কাৰবাৰত মগজু ঘোলা নকৰি ডাঙৰ ডাঙৰ নেদেখা কাৰবাৰতে ধৰিছোঁ সাৰ।” {{gap}}দীঘল হুমুনিয়াহ কাঢ়ি কলোঁ---“বাৰু সেইবোৰ এৰক।{{nop}}<noinclude></noinclude> 64tzwmqj5psywxwwrw522e2mzduo2pw 263878 263872 2026-10-26T17:20:31Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263878 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh|৩৬|দুগজ কাপোৰ|}}</noinclude>নাপাওঁ, আকৌ বেচিবলৈও কোটা নাপাওঁ। ফেয়াৰ ডিষ্টি বি উত্থানৰ ঠেলাত ৰাম, হৰি, যদু, মধু, শাকৱালা, ৰুটিৱালাই কাপোৰৰ কোটা পাইছে। আগৰ দোকানদাৰবোৰৰ দুই-চাৰিজনে কাচিতহে দুই-চাৰি জোৰা পাইছে। তাৰপৰা লাভকৰা দূৰৰ কথা যুদ্ধৰ বজাৰত ঘৰ ভাড়াই মুঠে সাৰ।” {{gap}}“কিন্তু এইদৰে বহি থাকিলেইনো চলিব কেনেকৈ?” {{gap}}“চলিব সাৰ, নেদেখাজনৰ কৃপাত নেদেখা কাৰবাৰেই আমাৰ ভাল। তাত লাভো বিস্তৰ অথচ দিগদাৰ কম।” {{gap}}“কি! কিবা চোৰাং কাৰবাবত ধৰিছে নেকি? তাত বৰ বিপদ কিন্তু — ” ম‍ই কলোঁ। {{gap}}তাচ্ছিল্যভাবে তেওঁ উত্তৰ দিলে “এহ, বিপদ নো ক'ত নাই সাৰ ? আকৌ আজি কালিৰ দিনত চোৰাং কাৰবাৰ নোকোন চালাই নকৰে মাষ্টাৰ বাবু? চেনিৰ দাম আঠ অনাৰঠাইত তিন টকা। ধুতিৰ দাম তিন টকাৰ ঠাইত সাত টকা। আলুৰ দাম চাৰি অনাৰ ঠাইত পাঁচ সিকি। তেন্তে সেইবোৰনো কি সাধু কাৰবাৰ হ'ল সাৰ? আকৌ চাওক মাহিলী দেৰ শ টকা দৰমহা পাই মাহে আঢ়ৈ শ কৈ খৰচ কৰিওদহ হেজাৰেৰে মটৰগাড়ী কিনে। পঞ্চাশ টকা বেতনৰ কেৰাণীয়ে পাঁচশ টকা দামৰ হাত ঘড়ি কিনে। সেইকাৰণে আমিও এইবোৰ সাধাৰণ কাৰবাৰত মগজু ঘোলা নকৰি ডাঙৰ ডাঙৰ নেদেখা কাৰবাৰতে ধৰিছোঁ সাৰ।” {{gap}}দীঘল হুমুনিয়াহ কাঢ়ি কলোঁ---“বাৰু সেইবোৰ এৰক।{{nop}}<noinclude></noinclude> cirhky3s9dhtb88vwls2qk7hlxsju80 104 94581 263874 263213 2026-10-26T16:36:24Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 263874 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||দুগজ কাপোৰ|৩৭}}</noinclude>এতিয়া কওকচোন কাপোৰ দুডোখৰিমান ক'ত পোৱা যায়?” {{gap}}মুখখন বিকৃত কৰি তেওঁ উত্তৰ দিলে – “আপোনাৰ দৰে নিৰীহ ভদ্ৰলোকে কাপোৰ কিনিব পাৰিব বুলি বিশ্বাস নহয় সাৰ। তথাপি চেষ্টা কৰি চাবগৈ পাৰে। কেনেবাকৈ যদি ভিতৰ সোমাই বেশান কাৰ্ডখন নি দিব পাৰে অলপ-অচবপ পাৰও পাৰে। কিন্তু হেচি-ঠেলি যোৱা অহা কৰোতে নিশ্চয় গাৰ চোলাটো ফালিব সাৰ, ম‍ই কৈ দিলোঁ। আকৌ এই বেলাতে নিকিনিলে আবেলিকৈ আহি কেতিয়াও নাপায়। কাৰণ আধামান কাপোৰ সিহঁতে লুকুৱাই থৈ বিক্ৰী হৈ গ'লবুলি কব সাৰ। পিছত চৰা দামত চোবাংˑˑˑˑ” {{gap}}শুনিবলৈ ইচ্ছা নহ'ল। তেওঁৰ কথা শুনি প্ৰধান ভয় হ'ল — গাৰ ডোখৰি হেৰুৱাব লাগিলে দিগম্বৰ হৈ ভাঙৰ চিলিম হাতত লব লাগিব। মনটোৱে কোঁচ খালে। কিন্তু কাপোৰ নিনিলোˑˑˑˑ। ওলাই গ'লো। {{gap}}কেইথাজমান গৈ এখন দোকানৰ সমুখত দেখিলোঁ খোদাবাক্চৰ দোকানৰ দুগুণ ভীৰ। মনতে ইষ্ট নাম সুঁৱৰি পৃষ্ঠভঙ্গ দিলোঁ। আকৌ গৈ আধা মাইলৰ মূৰত দেখিলো আন এখন দোকানৰ দুৱাৰ মুখত মৰামৰি লাগিছে। দুৰৈৰ পৰাই পৰিনমস্কাৰ কৰি আন বাট ধৰি ঘৰমুৱা হলোঁ। কিন্তু ঘৰৰ কথা মনত পৰি থমকি ৰলোঁ। কাপোৰ নিনিয়াকৈগলে যদি.....? {{gap}}হঠাতে কথা এটা মনত পৰি মনটো অকণমান পাতল{{nop}}<noinclude></noinclude> oqes3hy6t78m9h5w6t4ctjq5bzet32t 263879 263874 2026-10-26T17:20:47Z BhuyanBhaskar 1649 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 263879 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BhuyanBhaskar" />{{rh||দুগজ কাপোৰ|৩৭}}</noinclude>এতিয়া কওকচোন কাপোৰ দুডোখৰিমান ক'ত পোৱা যায়?” {{gap}}মুখখন বিকৃত কৰি তেওঁ উত্তৰ দিলে – “আপোনাৰ দৰে নিৰীহ ভদ্ৰলোকে কাপোৰ কিনিব পাৰিব বুলি বিশ্বাস নহয় সাৰ। তথাপি চেষ্টা কৰি চাবগৈ পাৰে। কেনেবাকৈ যদি ভিতৰ সোমাই বেশান কাৰ্ডখন নি দিব পাৰে অলপ-অচবপ পাৰও পাৰে। কিন্তু হেচি-ঠেলি যোৱা অহা কৰোতে নিশ্চয় গাৰ চোলাটো ফালিব সাৰ, ম‍ই কৈ দিলোঁ। আকৌ এই বেলাতে নিকিনিলে আবেলিকৈ আহি কেতিয়াও নাপায়। কাৰণ আধামান কাপোৰ সিহঁতে লুকুৱাই থৈ বিক্ৰী হৈ গ'লবুলি কব সাৰ। পিছত চৰা দামত চোবাংˑˑˑˑ” {{gap}}শুনিবলৈ ইচ্ছা নহ'ল। তেওঁৰ কথা শুনি প্ৰধান ভয় হ'ল — গাৰ ডোখৰি হেৰুৱাব লাগিলে দিগম্বৰ হৈ ভাঙৰ চিলিম হাতত লব লাগিব। মনটোৱে কোঁচ খালে। কিন্তু কাপোৰ নিনিলোˑˑˑˑ। ওলাই গ'লো। {{gap}}কেইথাজমান গৈ এখন দোকানৰ সমুখত দেখিলোঁ খোদাবাক্চৰ দোকানৰ দুগুণ ভীৰ। মনতে ইষ্ট নাম সুঁৱৰি পৃষ্ঠভঙ্গ দিলোঁ। আকৌ গৈ আধা মাইলৰ মূৰত দেখিলো আন এখন দোকানৰ দুৱাৰ মুখত মৰামৰি লাগিছে। দুৰৈৰ পৰাই পৰিনমস্কাৰ কৰি আন বাট ধৰি ঘৰমুৱা হলোঁ। কিন্তু ঘৰৰ কথা মনত পৰি থমকি ৰলোঁ। কাপোৰ নিনিয়াকৈগলে যদি.....? {{gap}}হঠাতে কথা এটা মনত পৰি মনটো অকণমান পাতল{{nop}}<noinclude></noinclude> 0xuomta999u2zqz8qs1o60ioauhzzb3