ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.48.0-wmf.1 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 85214 264079 233033 2026-10-29T17:45:08Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264079 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{center|'''অসম-জীয়ৰী অমৃতপ্ৰভা'''}}</noinclude> {{Gap}}ভাৰতৰ দুই সীমান্তত দুখন ৰাজ্য, —কাশ্মীৰ আৰু কামৰূপ। যি কালত কামৰূপৰ ভাগ্য-বিধাতা প্ৰসন্ন আছিল, যি কালত ভাৰতৰ নানা ঠাইৰ ৰাজপুৰুষসকলে ভগদত্তবংশীয় কোনো কণ্যাৰ পাণিগ্ৰহণ কৰিব পাৰিলে নিজকে গৌৰৱান্বিত বুলি ভাবিছিল, সেই কালত কামৰূপেশ্বৰৰ দুহিতা অমৃত প্ৰভাই কাশ্মীৰৰ ৰাজ-প্ৰাসাদৰ শোভা বৰ্দ্ধন কৰিছিল। অমৃত- প্ৰভা বুৰঞ্জীৰ উপেক্ষিতা। কিন্তু কাশ্মীৰৰ বুৰঞ্জীত আৰু ভাৰতত বৌদ্ধধৰ্ম্মৰ অভ্যুদয়ৰ কাহিনীত অমৃত প্ৰভাই খিলঞ্জীয়া খ্যাতি লাভ কৰি আহিছে। {{gap}}কহলান বিৰচিত কাশ্মীৰৰ বুৰঞ্জী “ৰাজতৰঙ্গিণীত” অমৃত- প্ৰভাৰ নাম পোৱা যায়, তাৰ উপৰিও, চীন-পৰ্যটক ঔ-কং ৰচিত কাশ্মীৰৰ বিৱৰণতে৷ তেওঁৰ উল্লেখ আছে। কিন্তু এনে এগৰাকী বুৰঞ্জী প্ৰসিদ্ধ অসম-জীয়ৰীৰ বিষয়ে তেওঁৰ বৰ্তমান যুগৰ বাই-ভনী আৰু ভাই-ককাইসকলে একোকে নাজানে। নাজানিবৰ কথাই। {{Gap}}খৃষ্টীয় প্ৰথম শতিকাত কাশ্মীৰত মেঘবাহন নামে এজন পৰাক্ৰমী ৰজাই ৰাজত্ব কৰে। অমৃতপ্ৰভা এই মেঘবাহন ৰজাৰ পটেশ্বৰী আৰু প্ৰধানা ৰাজমহিষী আছিল। তেওঁৰ পিতাক আছিল কামৰূপৰ অধিপতি, কিন্তু এইজনা কামৰূপেশ্বৰৰ নাম জানিব পৰা নগল। তেওঁ ভগদত্তবংশীয়<noinclude></noinclude> 7esc42yczai6h35kzmjoss76vec0jog 104 85216 264080 233035 2026-10-29T17:50:15Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264080 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২২|বুৰঞ্জীৰ বাণী|}}</noinclude> আছিল বুলি নিশ্চয়কৈ ধৰিব পাৰি। কাশ্মীৰ ৰজাৰ বৰকুঁৱৰী হৈ অমৃত প্ৰভাই বৌদ্ধ ভিক্ষুসকল থাকিবৰ কাৰণে এটি বিহাৰ স্থাপন কৰে, তাৰ ভগ্নাৱশেষ বৰ্ত্তমান কাশ্মীৰৰ ৰাজধানী শ্ৰীনগৰৰ পৰা তিনি মাইলমান দূৰৈত এতিয়াও দেখিবলৈ পোৱা যায়। এই বিহাৰৰ নাম “অমৃতভৱন,” আৰু কাশ্মীৰৰ মানুহৰ মুখত পৰি পাচলৈ ইয়াৰ নাম “অন্তভৱনত” পৰিণত হয়। বহুকাললৈকে বৌদ্ধভিক্ষু আৰু পৰিব্ৰাজকসকলে এই বিহাৰত আশ্ৰয় লাভ কৰিছিল। অসম-মাতৃৰ বুকুৰ পৰা গৈ অমৃতপ্ৰভাই দূৰদূৰণিৰ বিদেশী ৰাজ্যত প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰি চিৰৰ্ম্মৰণীয় হৈ ৰৈছে, দুখুনী অসম- আইৰ সন্তানসকলৰ কাৰণে ইয়াতকৈ আৰু কি গৌৰৱৰ কথা হব পাৰে? {{gap}}মেঘবাহনৰ আগৰজনা কাশ্মীৰ অধিপতিৰ নাম আছিল সন্ধিসৎ বা আৰ্য্যৰাজ। তেওঁ ধৰ্ম্ম-চৰ্চাত কাল কটোৱাত গুৰু ৰাজ্যভাৰ বহন কৰা তেওঁৰ পক্ষে অসম্ভৱ হৈ উঠিল। এইয়ৰে দুকুৰি সাতবছৰ গল। প্ৰজাসকল অসন্তুষ্ট হৈ সামৰ্থ্যবান ৰজাক কাশ্মীৰৰ ৰাজপাটত অধিষ্ঠিত কৰিবলৈ উপযুক্ত ৰাজকোঁৱৰ বিচাৰিব ধৰিলে। বিশেষকৈ ভয় আছিল কাশ্মীৰৰ সমীপৱৰ্ত্তী গান্ধাৰৰ ৰজাৰ পৰা। মন্ত্ৰীসকলে ভাবিলে, — "অসমৰ্থ ৰজাই ৰাজ্য ৰক্ষা কৰিব কেনেকৈ?” {{gap}}যুধিষ্ঠিৰৰ পৰিনাতি সোপাদিত্য কোঁৱৰক গান্ধাৰৰ ৰজাই কাশ্মীৰ আক্ৰমণ কৰিবলৈ সুবিধা হব বুলি পোহপাল দি<noinclude></noinclude> 3mxgbbn4o2a6ygivg1zj0sl775n2cv6 104 85217 264081 233036 2026-10-29T18:01:56Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264081 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||অসম-জীয়ৰী অমৃতপ্ৰভা|২৩}}</noinclude> লগতে ৰাখিছিল। গান্ধাৰত শৰণাগতভাৱে থাকোতে পোপাদিত্যৰ এটি কোঁৱৰ জন্ম হয়; তেওঁৰ নাম মেধবাহন। কালক্ৰমে কোঁৱৰৰ বিবাহযোগ্য বয়স হল। এনে সময়ত প্ৰাজ্যোতিষ ৰাজ্যৰ বিষ্ণুবংশীয় নৃপতিৰ কন্যা অমৃত প্ৰভাৰ স্বয়ম্বৰ সভাৰ আয়োজন চলিল। ভাৰতৰ প্ৰাচীন ৰীতি অনুসৰি সেই স্বয়ম্বৰলৈ দেশ-বিদেশৰ ৰজা আৰু ৰাজপুত্ৰক নিমন্ত্ৰণ কৰা হল। গোপাদিত্যই ভাবিলে, তেওঁৰ বিপন্ন অৱস্থাত পুতেক কামৰূপৰ ৰাজকন্যাৰ নিৰ্ব্বাচিত স্বামী হব পাৰিলে বিক্ৰম যশস্যা আৰু ঐশ্বৰ্য্য সকলো বিষয়তে তেওঁৰ প্ৰতিপত্তি বাঢ়িব। সেইদেখি গোপাদিত্যই কৈ-মেলি পুতেক মেঘবাহন কোঁৱৰক গান্ধাৰৰ পৰা প্ৰাগজ্যোতিষপুৰলৈ অমৃত- প্ৰভাৰ স্বয়ম্বৰলৈ পঠিয়ালে। {{Gap}}ভগদত্তবংশীয় ৰাজপৰিয়ালৰ এটি অলৌকিক সম্পত্তি আছিল,— অতি পূৰ্ব্বকালত নৰকাসুৰ ৰজাই বৰুণ দেৱতাৰ পৰা কাঢ়ি অনা ছত্ৰ। ৰাজলক্ষণসম্পন্ন কোনো পুৰুষৰ মূৰৰ ওপৰত এই ছত্ৰ মেলি ধৰিলেই শীতল ছায়া নিক্ষেপ কৰে, অন্যৰ ওপৰত মেলিলে ইয়াৰ এই অলৌকিক প্ৰভাৱ দেখা নগৈছিল। অমৃত প্ৰভাৰ স্বয়ম্বৰত এই ছত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। বোধ কৰোঁ, ৰাজকন্যাই স্বপ্নম্বৰ-মালা হাতত লৈ সখী-সহচৰী সমন্বিতে নৃপতি আৰু ৰাজপুত্ৰসকলৰ কাষ চাপোতে ছত্ৰধাৰী পৰিচাৰকে এজনৰ পাচত এজনকৈ প্ৰত্যেক পুৰুষৰ ওপৰত এই ছত্ৰ মেলি ধৰিছিল। ৰাজপুত্ৰ দেখাৰ<noinclude></noinclude> nbm828tz9n3zx6mowtst6zq2383toab 264082 264081 2026-10-29T18:03:02Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264082 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||অসম-জীয়ৰী অমৃতপ্ৰভা|২৩}}</noinclude> লগতে ৰাখিছিল। গান্ধাৰত শৰণাগতভাৱে থাকোতে পোপাদিত্যৰ এটি কোঁৱৰ জন্ম হয়; তেওঁৰ নাম মেঘবাহন। কালক্ৰমে কোঁৱৰৰ বিবাহযোগ্য বয়স হল। এনে সময়ত প্ৰাজ্যোতিষ ৰাজ্যৰ বিষ্ণুবংশীয় নৃপতিৰ কন্যা অমৃত প্ৰভাৰ স্বয়ম্বৰ সভাৰ আয়োজন চলিল। ভাৰতৰ প্ৰাচীন ৰীতি অনুসৰি সেই স্বয়ম্বৰলৈ দেশ-বিদেশৰ ৰজা আৰু ৰাজপুত্ৰক নিমন্ত্ৰণ কৰা হল। গোপাদিত্যই ভাবিলে, তেওঁৰ বিপন্ন অৱস্থাত পুতেক কামৰূপৰ ৰাজকন্যাৰ নিৰ্ব্বাচিত স্বামী হব পাৰিলে বিক্ৰম যশস্যা আৰু ঐশ্বৰ্য্য সকলো বিষয়তে তেওঁৰ প্ৰতিপত্তি বাঢ়িব। সেইদেখি গোপাদিত্যই কৈ-মেলি পুতেক মেঘবাহন কোঁৱৰক গান্ধাৰৰ পৰা প্ৰাগজ্যোতিষপুৰলৈ অমৃত- প্ৰভাৰ স্বয়ম্বৰলৈ পঠিয়ালে। {{Gap}}ভগদত্তবংশীয় ৰাজপৰিয়ালৰ এটি অলৌকিক সম্পত্তি আছিল,— অতি পূৰ্ব্বকালত নৰকাসুৰ ৰজাই বৰুণ দেৱতাৰ পৰা কাঢ়ি অনা ছত্ৰ। ৰাজলক্ষণসম্পন্ন কোনো পুৰুষৰ মূৰৰ ওপৰত এই ছত্ৰ মেলি ধৰিলেই শীতল ছায়া নিক্ষেপ কৰে, অন্যৰ ওপৰত মেলিলে ইয়াৰ এই অলৌকিক প্ৰভাৱ দেখা নগৈছিল। অমৃত প্ৰভাৰ স্বয়ম্বৰত এই ছত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। বোধ কৰোঁ, ৰাজকন্যাই স্বপ্নম্বৰ-মালা হাতত লৈ সখী-সহচৰী সমন্বিতে নৃপতি আৰু ৰাজপুত্ৰসকলৰ কাষ চাপোতে ছত্ৰধাৰী পৰিচাৰকে এজনৰ পাচত এজনকৈ প্ৰত্যেক পুৰুষৰ ওপৰত এই ছত্ৰ মেলি ধৰিছিল। ৰাজপুত্ৰ দেখাৰ<noinclude></noinclude> sbnsxnqdmp5125bjj28wvt975ub93eh 104 85219 264083 233038 2026-10-30T01:01:27Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264083 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৪|বুৰঞ্জীৰ বাণী|}}</noinclude> ওপৰত মেলি ধৰোতে ছত্ৰৰ পৰা নিৰ্গত শীতল ছঁয়াই কোঁৱৰক আৱৰি ধৰিলে। ৰাজকন্যাই ইয়াকে দেখি বুজিৰ পাৰিলে যে দেখবাহন একালত ৰাজাধিৰাজ চক্ৰবৰ্তী ৰজা হব। সেইমতে অমৃত প্ৰভাই মেঘবাহনৰ কণ্ঠত বৰমাল্য অৰ্পণ কৰিলে। তাৰ পাচত দুয়োৰে বিবাহ-উৎসৱ সম্পাদন {{gap}}স্বয়ম্বৃতা অসম-জীয়ৰী অমৃতপ্ৰভা আৰু অজস্ৰ যৌতুক- সম্পত্তি লগত লৈ মেঘবাহন যুবৰাজ গান্ধাৰত থকা পিতৃ- দেৱ গোপাদিত্যৰ ওচৰ পালেগৈ। মানুহে কয় “তিৰুতাৰ কপালে ধন, পুৰুষৰ কপালে জন।” লক্ষ্মী-স্বৰূপিণী অসম- জীয়ৰী অমৃত প্ৰভাক বিয়া কৰোৱাৰ পাচত পলৰীয়া ৰাজপুত্ৰ গোপাদিত্যৰ পুতেক মেঘবাহনৰ ভাগ্য-আকাশত সৌভাগ্য সূৰুযে দেখা দিলে। কাশ্মীৰৰ প্ৰজাবৃন্দই পাত্ৰ-মন্ত্ৰী সহিতে স্বান্ধাৰলৈ গৈ মেঘবাহনক কাশ্মীৰৰ ৰাজসিংহাসন যাচিলে। ইতিপূৰ্ব্বে মেঘবাহনৰ পূৰ্ব্বপুৰুষসকলে, অৰ্থাৎ গোনন্দীয়- বংশই ১০০২ বছৰ কাশ্মীৰৰ ৰাজপাট খাইছিল। তাৰ পাচত ১৯২ বছৰ ধৰি অন্যবংশৰ ৰজা কাশ্মীৰৰ অধীশ্বৰ হৈছিল, পাৰ্য্যৰাজ এই নতুন বংশৰ শেষ ৰজা। এতিয়া পাত্ৰ-মন্ত্ৰীসকলে দেখবাহনক কলে, "এই কাশ্মীৰ ৰাজ্য তোমাৰ বংশৰ ৰজাসকলৰহে যোগ্য। ” {{gap}}ধৰ্ম্মপ্ৰাণ আৰ্য্যৰাজ ৰজাই এই কথাৰ সম্ভেদ পাই নিজ ইচ্ছামতে সিংহাসন ত্যাগ কৰি ভিক্ষুকৰ বেশ পিন্ধি হাতত<noinclude></noinclude> 4ggqbo0c585t50j4o0l6tbm6h9hm9gq 104 85220 264084 233039 2026-10-30T06:00:02Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264084 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||অসম-জীয়ৰী অমৃত প্ৰভা|২৫}}</noinclude> কমণ্ডলু লৈ উত্তৰাভিমুখে গৈ অৰণ্যত সোমাল। তাৰ দিনচেৰেকৰ পাচত নন্দীক্ষেত্ৰত তেওঁ ভস্ম-ছাই দেহত সানি ৰুদ্ৰাক্ষৰ মালা লৈ জঁটা বান্ধি প্ৰকাশ্যে সন্ন্যাসব্ৰত গ্ৰহণ কৰিলে। তেওঁ ইমান নিয়মীয়াকৈ সন্ন্যাসব্ৰত মানি চলিছিল যে আশ্ৰমবাসী ঋষি-পত্নীসকল তেওঁক ভিক্ষা-মুঠি দিবলৈ ব্যগ্ৰ হৈছিল, কিন্তু কহলানে কয় যে গছৰ ফল আৰু কুসুমমঞ্জৰীয়ে ৰাজৰ্ষিৰ কমগুলু পূৰ্ণ কৰাত ভিক্ষুকৰ অৱস্থাতো তেওঁ পৰমুখাপেক্ষী প্ৰাৰ্থী হব লগাত নপৰিছিল। {{gap}}যুবৰাজ মেঘবাহনে পাত্ৰ-মন্ত্ৰীৰ অনুৰোধ ৰক্ষা কৰি গান্ধাৰৰ পৰা আহি কাশ্মীৰৰ ৰাজসিংহাসনত বহিল। ৰাজ- দণ্ড হাতত লৈয়ো নানান ধৰ্ম্মকাৰ্য্যত লিপ্ত থকাত এওঁ পূৰ্ববৰ্ত্তী বোধিসত্ত্বসকলৰ গুণ-গৰিমাক চেৰ পেলাইছিল। সিংহাসনত উঠা উৎসৱত তেওঁ বিষয়াৰ হতুৱাই জীৱহত্যা নিষেধ কৰি আজ্ঞা প্ৰচাৰ কৰিলে, আৰু যিবোৰ মানুহে মঙ্গহ বেচি জীৱিকা উলিয়াইছিল তেওঁলোকৰ পোহপাল নিমিত্তে ৰজাঘৰৰ পৰা ধন দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিলে। তাৰ পাচত মেঘবাহন ৰজাই 'মেঘবন' আৰু 'মেঘমঠ' নামে অগ্ৰহাৰ নিৰ্ম্মাণ কৰি বৌদ্ধধৰ্ম্মৰ পৃষ্ঠপোষক বুলি প্ৰসিদ্ধি লাভ কৰে। {{gap}}স্বামীৰ ধৰ্ম্ম অনুসৰণ কৰি আৰু অগ্ৰোপাসিকা মিগাৰ মাতা বিশাখাৰ আদৰ্শ লৈ ৰাজমহিষী অমৃত প্ৰভাই বিদেশী ভিক্ষুসকলৰ ব্যৱহাৰৰ অৰ্থে অমৃতভবন নামে বিহাৰ নিৰ্ম্মাণ কৰিলে।<noinclude></noinclude> e0qpe2vgjxkjnelx0dbecjuaw5ici81 104 85221 264086 233040 2026-10-30T06:34:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264086 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৬|বুৰঞ্জীৰ বাণী|}}</noinclude> পাচলৈ এই বিহাৰ প্ৰাকৃত মতে 'অষিতভবন', আৰু কাশ্মীৰৰ মানুহৰ মুখত পৰি 'অন্তভবন' বুলি জনাজাত হল। ৰাজচ'ৰাত স্তৌন্‌পা নামে লোহ বা তিব্বতদেশীয় এজন পণ্ডিত আছিল, তেওঁ কামৰূপেশ্বৰৰ গুৰু আছিল। অমৃতপ্ৰভাই পিতৃৰাজ্যৰ পৰা স্তৌন্‌পাক কাশ্মীৰলৈ লৈ যায়। এই স্তৌনপাই এটি বৌদ্ধস্তূপ নিৰ্মাণ কৰে, তাৰ নাম হল “লো-স্তৌনপা”। অমৃত প্ৰভাৰ উদাহৰণ লৈ সতিনীয়েকৰ কীৰ্ত্তি নিষ্প্ৰভ কৰিবৰ মনেৰে মেঘবাহনৰ আৰু এগৰাকী কুঁৱৰী যুকদেষীয়ে “নড়বন” নামে বিহাৰ নিৰ্ম্মাণ কৰে; আৰু এগৰাকী সতিনীয়েক ইন্দ্ৰদেবীয়ে “ইন্দ্ৰদেবীভবন” নামে বিহাৰ নিৰ্ম্মাণ কৰে। মেঘবাহনৰ আন আন কুঁৱৰীয়েও তেওঁলোকৰ নিজ-নিজ নামে বিহাৰ নিৰ্ম্মাণ কৰে। {{gap}}তাৰ পাচত মেঘবাহন ৰজাই অহিংসাধৰ্ম্মৰ বিস্তাৰৰ কাৰণে কামৰূপৰ পৰা অনা বৰুণ-ছত্ৰ লগত লৈ- দিগ্বিজয় যাত্ৰা কৰিলে, যাতে আন আন ৰজায়ো জীৱহত্যা-নিষেধ আজ্ঞা মানি চলে। সৈন্যসামন্ত সহিতে যাত্ৰা কৰি মোহনে লঙ্কাদ্বীপ অধিকাৰ কৰিলেগৈ। লঙ্কাপুৰীত অহিংসাধৰ্ম্ম প্ৰৱৰ্ত্তন কৰি মেঘবাহন ৰজা কাশ্মীৰলৈ উভতি আহিল। {{gap}}একুৰি-চৈধ্য বছৰ ৰাজত্ব কৰাৰ পাচত মেঘবাহন ৰজাৰ মৃত্যু হয়। অমৃত প্ৰভাৰ পাচৰছোৱা কাহিনীৰ বিষয়ে একো জনা মাযায়। মেঘবাহনৰ পাচত শ্ৰেষ্ঠসেন ৰজা হয়, এওঁৰ নাম নাম প্ৰবৰসেন আৰু তুঞ্জীন। এওঁ অমৃত প্ৰভাৰ পুত্ৰনে<noinclude></noinclude> pjzbb039pha2fe1gg75urbrvgxkcuc1 104 85222 264087 233041 2026-10-30T06:40:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264087 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||অসম-জীয়ৰী অমৃত প্ৰভা|২৭}}</noinclude>আন মহিষীৰ পুত্ৰ সেই বিষয়ে 'ৰাজতৰঙ্গিণী' নিমাত। কিন্তু বহুদিনলৈকে 'অমৃত প্ৰভা' এই নামটো কাশ্মীৰৰ ৰাজমহিষী- সকলৰ আখ্যা স্বৰূপে পোৱা যায়। মেঘবাহনৰ ১৭৭ বছৰ পাচত ৰণাদিত্য ৰজা হয়, তেওঁৰ এগৰাকী মহিষীৰ নাম অমৃত প্ৰভা। ৰণাদিত্যৰ ৫২৮ বছৰৰ পাচত জয়পীড় বিনয়াদিত্য ৰজা হয়, তেওঁৰ মাকৰো নাম আছিল অমৃতপ্ৰভা। পুতেক জয়পীড়ৰ টান নৰিয়া হোৱাত এই গৰাকী অমৃতপ্ৰভাই 'অম্ৰটকেশ্বৰ' নামে মন্দিৰ নিৰ্ম্মাণ কৰে। এই “অমৃত প্ৰভা” নামৰ প্ৰচলনৰ পৰা প্ৰথম গৰাকী অমৃত প্ৰভা অসম-জীৱৰীৰ প্ৰসিদ্ধিৰ কথা অনুমান কৰিব পাৰি। {{gap}}অসম-জীয়ৰী অমৃত প্ৰভাৰ পাচত কামৰূপৰে সৈতে কাশ্মীৰৰ আৰু এবাৰ সংস্পৰ্শ হয়। খৃষ্টীয় অষ্টম শতিকাত মুক্তাপীড়-ললিতাদিত্য নামে এজন দিগ্বিজয়ী ৰজা কাশ্মীৰৰ সিংহাসনত বহে। তেওঁ কনৌজৰ ৰজা যশোবৰ্ম্মন আৰু তুৰস্কবোৰক পৰাজয় কৰি উত্তৰ-ভাৰতৰ মাজেদি চোঁচা মাৰি ভুটান আৰু তিব্বত অধিকাৰ কৰে। তাৰ পাচত প্ৰাগ- জ্যোতিষ অধিকাৰ কৰি স্ত্ৰীৰাজ্য আক্ৰমণ কৰে। ৰাজতৰঙ্গিণীৰ মতে, “ললিতাদিত্যই লোকশূন্য প্ৰাগজ্যোতিষপুৰলৈ গৈ তেওঁৰ সৈন্যসকলে দগ্ধ কৰা কৃষ্ণ-অগৰু বনৰ পৰা ওলোৱা ধূপৰ ধোঁৱা দেখা পাইছিল। সমুদ্ৰৰ সদৃশ মঞ্চভূমিত জলপ্ৰবাহৰ দৰে মৰীচিকা দেখা গৈছিল, আৰু তেওঁৰ হাতীবোৰক ঘৰিয়াল বুলি ভ্ৰম হৈছিল। স্ত্ৰীৰাজ্যৰ তিৰোতা-<noinclude></noinclude> 7sx7lx9qmt12icruz6tcjw3n2an7hmw 104 85331 264085 233271 2026-10-30T06:08:48Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264085 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{center|'''একোটা মানুহে একোখান পৰ্ব্বত'''}}</noinclude> {{gap}}দেশৰ প্ৰত্যেকজন মানুহৰ মূল্য স্বীকাৰ কৰি সেইমতে সমাজ আৰু ৰাজ্যৰ শাসনবিধি নিয়ন্ত্ৰণ কৰাটো হৈছে গণতন্ত্ৰৰ এটি মূল উদ্দেশ্য। সমাজৰ অঙ্গীভূত কোনো মানুহকে আমি অনাৱশ্যক বুলি দলিয়াই পেলাব নোৱাৰোঁ, কাৰণ তেনে প্ৰতিজন মানুহৰ পৰা সমাজৰ কোনো প্ৰকাৰে মঙ্গল-সাধন হব পাৰে। তদুপৰি, দেশত কোনো সমস্যাই দেখা দিলে মানুহৰ মূল্য পূৰ্ব্বতকৈ বেচি-পৰিমাণে বৃদ্ধি হয়। লাপিলুপা কথাত সেই মানুহক কোঙ্গা বা অলাগতিয়াল কৰাটো সমাজৰ উন্নতিৰ বিৰোধী, বিশেষকৈ, যদি সেই মানুহৰ গাত দেশৰ উপকাৰত অহা কোনো কৰ্ম্মশক্তি বা গুণ থাকে। {{gap}}আগৰ দিনৰ অসমীয়াই প্ৰতিজন মানুহৰ মূল্য উপলব্ধি কৰিছিল, তাৰ উদাহৰণ বুৰঞ্জীত পোৱা যায়। {{gap}}সেই সময়ত অসমৰ ৰজা আছিল প্ৰতাপসিংহ স্বৰ্গদেৱ। কোঁৱৰালি কালত স্বৰ্গদেৱে ৰেৱতী গাৱঁত বাস কৰিছিল। ৰজা হৈ স্বৰ্গদেৱে সেই গাৱঁতে এখন খাট পাতিলে, নাম থলে জয়খামডাং-বাট। স্বৰ্গদেৱে তিনিজনা গোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াৰ বঙ্গহৰু ৰজাৰ অভিষেকত ব্যৱহাৰ কৰা হোলোংঘৰৰ ৰখীয়া পাতিছিল। এবাৰ ৰখীয়া মানুহে হোলোঙ্গত উঠি বৰচাকত কোব মাৰিছিল, আৰু নাকত-খেৰকুচীয়া চৰায়ে হোলোঙ্গত বাঁহ বান্ধিছিল। তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াৰ পো-ভাই কিজনাই<noinclude></noinclude> ipyeyfr2lnvb3efw39ycjxq7icca8ys 104 92755 264088 263843 2026-10-30T06:51:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264088 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||দীন-দুখী|১৬৯}}</noinclude> ধৰিম।” কজেটৰ হতাশ প্ৰাণত আশাৰ সঞ্চাৰ হল। কজেটে আলফুলকৈ মেৰিয়াছৰ চকুযুৰিলৈ চাই পঠিয়ালে। মেৰিয়াছৰ চকুযুৰিত যেন তাই ভবিষ্য আশাৰ সোনালী ছবিখনি দেখিবলৈ পাব। মেৰিয়াছে হাত দুখনেৰে কজেটৰ মূৰটি দাঙি ধৰিলে। কজেটেও তাইৰ আঙুলিৰ মূৰত দিগ্‌ দি মেৰিয়াছৰ চকুদুটিলৈ বৰ হেপাঁহেৰে চাবলৈ ধৰিলে। দুয়োটি তন্ময় তদগদ্ হৈ পৰিল। ক্ষন্তেকৰ পাছতে দুয়ো দুইৰো বাহুপাশত বান্ধ খাই আহিল। নীৰৱে নিশব্দে ওঁঠকিটি লগ লাগিল। আধামেলা আধাজপা চকুকিটিয়ে আকাশৰ তৰা লেখিলে। মেৰিয়াছে উভতি যাওঁতে বাটত মানুহ-দুনুহ কোনো নাই। অলপ আগতে ইপনি ডকাইতহতৰ পাছে পাছে গুচি গৈছিল। ভেলজঁ সদায় সাৱধান, সদায় সতৰ্ক। টেনাৰ্ডিয়ে ফাটেকৰ পৰা ওলাই আহিবৰ দিনাই ভেলজঁৰ চকুত পৰিল। ভেলজঁক টেনাৰ্ডিয়েই কিন্তু চিনিব নোৱাৰিলে। তথাপি ভেল জই তাত থকাটো নিৰাপদ নেদেখি ইংলণ্ডলৈ যাবলৈ ঠিকথাক কৰি কজেটক সাজু হৈ থাকিবলৈ আগ জাননী দি থলে। কজেটে নেজানিলে কিহৰ নিমিত্তে বাপেকে ফ্ৰান্স এৰিবলৈ ওলাইছে, জানিবলৈকো ইচ্ছা নকৰিলে। বিচ্ছেদৰ দুঃসহ যাতনাৰ ভাৱনাই তাইৰ আন সকলো ভাব হেচা মাৰি তল পেলালে।{{gap}}* {{gap}}*{{gap}}* {{Gap}}কেইদিনমানৰ আগতে মাথোন ফাদাৰ জিল্‌ নৰমেণ্ডৰ ৯১তম জন্মতিথি পাৰ হৈ গৈছে। ৪ বছৰ পাৰহৈ ৫ বছৰ সোমাল, বুঢ়াই নাতিয়েক মেৰিয়াছ আজি আহিব কালি আহিব কৰি নিৰাশাৰ ওপৰতো আশাৰ ৰহন সানি বাটলৈ চাই বহি আছিল। দিনৰ পাছত দিন গৈছে, মেৰিয়াছৰ বা-বাতৰি নাই। বুঢ়াৰ মনত শোক বেজাৰ আক্ষেপ- অভিমানৰ সীমা নাই। জুনৰ ৪ তাৰিখ। বুঢ়াই কিতাপ এখন মেলি লৈ হেলনি চকি এখনত আউজি কিতাপ চাই আছিল। কিতাপ চাই থাকোঁতেই পাহৰোঁ বুলিলে বেছিকৈ মনতপৰা সেই একেটা কথালৈকে মনত পৰিল। বুঢ়াই কিতাপ এৰি নিজক নিজে বুজাবলৈ ধৰিলে— মেৰিয়াছ আৰু নাহে। এনেতে লগুৱা এটা সোমাই আহি জনালে<noinclude></noinclude> h25sqsnyh2079pq5vvd76q6zxql6wqc 104 92756 264089 253684 2026-10-30T06:55:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264089 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৭০|দীন-দুখী|}}</noinclude> “মছিঅ’ৰ মেৰিয়াছে দেখা কৰিব খোজে।” বুঢ়া ঘপৰাই বহি পৰিল। আচৰিত হৈ মাত লগালে “মছিঅ'ৰ মেৰিয়াছ! কোন? কোন?” “মছিঅ’ৰ মেৰিয়াছ নামেৰে ডেকা এজন বাহিৰত ৰৈ আছে।” বুঢ়াই থৰক বৰক কৰি মাত দিলে—“মাতি আন!” লগুৱাটো ওলাই গল। বুঢ়াই উদ্বিগ্নচিত্তে একেৰাহে দুৱাৰ মুখৰ ফালে চাবলৈ ধৰিলে। দুৱাৰ মেল খালে। লগে লগে মেৰিয়াছ বুঢ়াৰ চকুত পৰিল। মেৰিয়াছক দেখা মাত্ৰকে বুঢ়াৰ মন নাচি উঠিল, ইচ্ছা হল, তেওঁ যেন লৰিগৈ মেৰিয়াছক সাবটি ধৰিব। ভাবে বুঢ়াৰ বুকত থৌকি-বাথৌ লগালে— “কি লাগে? মোৰ ওচৰত ক্ষমা বিচাৰি আহিছ? নিজৰ ভুল এতিয়া বুজি পালিনে?” বুঢ়াৰ প্ৰকৃততে মেৰিয়াছক এনেদৰে সম্বোধন কৰিবৰ ইচ্ছা নাছিল। বুঢ়া বৰ মৰমিয়াল। মৰমতেই বুঢ়া অভিমানী হৈ উঠিছিল। মেৰিয়াছে হাত যোৰ কৰি উত্তৰ দিলে “মোক ক্ষমা কৰক।” “তোক কি লাগে?” “ম‍ই অহাত আপুনি অসন্তোষ পাইছে বুলি মই জানো, তথাপি ম‍ই আহিছোঁ। এষাৰ কথা সুধিয়ে ম‍ই গুচি যাম।” “মূৰ্খ! তোক গুচি যাবলৈ কোনে কৈছে? বাৰু, তোক কি লাগে ক’।” “মোক বিয়া কৰিবলৈ সন্মতি—দিব লাগে।” বুঢ়াই জীয়েকক মতাই পঠিয়ালে। জীয়েক আহি কোঠা সোমালতে বুঢ়াই জীয়েকক কলে,—“বিশেষ কাম নাই। এওঁ মছিঅ'ৰ মেৰিয়াছ। এওঁক অভিবাদন কৰা। তেওঁ বিয়া কৰিব খুজিছে, এতিয়া তুমি যোৱা।” জীয়েকে মেৰিয়াছৰ ফালে চাই পঠিয়ালে, চিনি পালেনে নেপালে কব নোৱাৰি। কিন্তু বুঢ়াৰ কথা শেষ হোৱাৰ লগে লগেই তাই কোঠাৰ বাহিৰ হল। বুঢ়াই কবলৈ ধৰিলে—“তুমি বিয়া কৰিবা! বয়স ২১ বছৰ। সকলো ঠিক-থাক। বাকী মোৰ সম্মতি। বহাঁ, বহা! 'অ', তুমি ওকালতি কৰি কিমান পোৱা? ”“একো নেপাওঁ।” “তেনেহলে তোমাৰ ভাবী-পত্নী বৰ অৱস্থাপন্না।”“নহয়; মোৰে নিচিনা।” “কি! যৌতুক নোপোৱাঁ— আশাও নাই?” “মোৰ বিশ্বাস আশাও নাই। ” “ নাম?”<noinclude></noinclude> 0uvf2btarnkao4frokgte66e2ejom5p 104 92780 264090 263815 2026-10-30T06:59:39Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264090 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৯৪|দীন-দুখী|}}</noinclude> কেলভেয়াৰত তাৰ ককাকৰ ঘৰত থৈ আহোগৈ।” এই বুলি ভেলজঁই মেৰিয়াছৰ জেপৰ পৰা বহীখন উলিয়াই জাভেয়াৰক ঠিকনাটো দেখুৱাই দিলে। জাভেয়াৰে অলপমান পৰ নিটাল মাৰি থাকি “গাড়োৱান, গাড়োৱান” বুলি বিঙিয়াবলৈ ধৰিলে। অলপ আতঁৰতে এখন ভেৰোণীয়া গাড়ী আছিল। মাত শুনি গাড়োৱান গাড়ী লৈ জাভেয়াৰৰ ওচৰত হাজিৰ হলহি। মেৰিয়াছক ধৰা- ধৰিকৈ গাৰীত তুলি পাছৰ বহা ঠাই ডোখৰত শুৱাই দিলে। আগৰ ঠাই ডোখৰত ওচৰা-ওচৰিকৈ জাভেয়াৰ আৰু ভেলজঁ দুয়ো বহি পৰিল। জাভেয়াৰে গাড়োৱানক আদেশ দিলে “৬নং ৰু দে ফিল কেলভেয়াৰ।” গাড়ী চলিবলৈ ধৰিলে। গাড়ীৰ ভিতৰত কাৰো মাত-বোল নাই। মেৰিয়াছ অচেতন, ভেলজঁ চিন্তান্বিত, জাভেয়াৰ প্ৰস্তৰ-প্ৰায়। বাট পদূলিও জন মানৱ শূন্য। গোটেইখন কাঁহপৰি জীণ যোৱা। গাড়ীখন গৈ থাকোঁতে অ'ত ত'ত থকা গছ-বন্তি বোৰৰ পোহৰ আহি এই বিষাদৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তিকেট৷ মাজে মাজে পোহৰাই দি গহীন নিশাটো আৰু গহীনাই তুলিছিল। গাড়ী আহি নিৰ্দ্দিষ্ট স্থানত থিয় দিলে। জাভেয়াৰে গাড়ীৰপৰা নামি গৈ দুৱাৰত শব্দ কৰিলে। দৰোৱান দুৱাৰ মেলি ওলাই আহিল। জাভেয়াৰে সুধিলে —“এইটো জিল্‌ নৰমেণ্ডৰ ঘৰ হয়নে?” “হয়, কি লাগে?” “ তেওঁৰ নাতিয়েকক যুদ্ধক্ষেত্ৰৰপৰা লৈ আহিছোঁ। ধৰ, ভিতৰলৈ লৈ বল।” বাহিৰৰ কথা-বাৰ্ত্তা শুনি বুঢ়াৰ জীয়েকে৷ সাৰ পাই নামি আহিল। আটাইখনে ধৰাধৰিকৈ মেৰিয়াছক ভিতৰলৈ লৈ গল। বুঢ়াক টোপনি ভাঙি বাতৰি দিবলৈ কাৰো সাহ নহল। মেৰিয়াছক বাহিৰৰ কোঠা এটাতে ভালকৈ শুৱাই মেলি চাকৰ-নাকৰহঁত ডাক্তৰ বিচাৰি পিয়াপি দিলে। ভেলজঁ আৰু জাভেয়াৰ নামি আহি আকৌ গাড়ীত উঠিল। গাড়োৱানে গাড়ী চলাব খোজোঁতেই ভেলজঁই জাভেয়াৰক কলে “ইন্সপেক্টৰ জাভেয়াৰ, মোৰ আৰু এটা কথা ৰাখাঁ। মোক এক মুহূৰ্ত্তৰ কাৰণে ঘৰলৈ যাবলৈ দিয়া, তাৰ পাছত তোমাৰ যি ইচ্ছা<noinclude></noinclude> 3i6w2kvnw5ata2cin9nvfyrt6jfdiq1 104 94684 264072 2026-10-29T15:49:38Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264072 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪২|সৰল জ‍্যোতিষ|৪২}}</noinclude>82 সৰল জ্যোতিষ। তাৰা শুভ হলে ৰবি আৰু চন্দ্ৰৰ বিহিত প্ৰতিকাৰ: কৰি বিবাহ কৰাব পাৰে। আদ্য ঋতুৰ শুভাশুভ কথন – ৰবিবাৰে প্ৰথম ঋতু হলে কন্যা বিধবা, সোমবাৰে পতিব্ৰতা, মঙ্গলবাৰে বেশ্যা বুধবাৰে স্থাখনী, বৃহস্পতি বাৰে স্বামীৰ কল্যান কাৰিণী, শুক্ৰবাৰে সন্তানবতী, শনি বাৰে বন্ধ্যা হয়। মাস ফল –বহাগত কন্যাৰ ভূতলে প্ৰিয়বা- দিনী, জেঠত বিধবা, আহাৰত ধনবতী, শাওনত সন্তান মৰে, ভাদত ৰোগিণী, আহিত কন্যা মৰে। কাতিত কুল নাশিনী, আঘোণত ধৰ্ম্ম চাৰিণী, পুহত বিধবা, মাঘত ধৰ্ম্ম চাৰিনী, ফাগুনত পুত্ৰৱৰ্ত্তী, চতত উন্মাদিনী হয়। যোগৰ কথা।—শুক্ল পক্ষত; কৃত্তিকা, ৰোহি- ণীৰ পূৰ্ব্বাৰ্দ্ধত পতিহিতা যোগ হয়। ৰোহিণীৰ শেষাৰ্দ্ধ মৃগশিৰাত কান্ত' যোগ হয়। 31930 1 ৯।১০। ১২ এই কেইটা নক্ষত্ৰত বেশ্যা। যোগ হয়। ১৩। ১৪। ১৫। ১৬ এই কেইটা নক্ষত্ৰত পতিহীনা (যাগ হয়। ১৭ ১৮ ১৯ ২০ २ २२<noinclude></noinclude> qdmwyhveyivp4ipgw6wyt45bvk8ekdw 264074 264072 2026-10-29T16:07:35Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264074 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪২|সৰল জ‍্যোতিষ|}} {{Rule|}}</noinclude>তাৰা শুভ হলে ৰবি আৰু চন্দ্ৰৰ বিহিত প্ৰতিকাৰ কৰি বিবাহ কৰাব পাৰে। {{gap}}আদ্য ঋতুৰ শুভাশুভ কথন – ৰবিবাৰে প্ৰথম ঋতু হলে কন্যা বিধবা, সোমবাৰে পতিব্ৰতা, মঙ্গলবাৰে বেশ্যা বুধবাৰে সুখিনী, বৃহস্পতি বাৰে স্বামীৰ কল্যান কাৰিণী, শুক্ৰবাৰে সন্তানবতী, শনি বাৰে বন্ধ্যা হয়। মাস ফল –বহাগত কন্যাৰ ঋতুহলে প্ৰিয়বাদিনী, জেঠত বিধবা, আহাৰত ধনবতী, শাওনত সন্তান মৰে, ভাদত ৰোগিণী, আহিনত কন্যা মৰে। কাতিত কুল নাশিনী, আঘোণত ধৰ্ম্ম চাৰিণী, পুহত বিধবা, মাঘত ধৰ্ম্ম চাৰিনী, ফাগুনত পুত্ৰৱতী, চতত উন্মাদিনী হয়। {{gap}}যোগৰ কথা।—শুক্ল পক্ষত; কৃত্তিকা, ৰোহিণীৰ পূৰ্ব্বাৰ্দ্ধত পতিহিতা যোগ হয়। ৰোহিণীৰ শেষাৰ্দ্ধ মৃগশিৰাত কান্তা যোগ হয়। ৬।৭।৮।৯।১০। ১২ এই কেইটা নক্ষত্ৰত বেশ্যা যোগ হয়। ১৩। ১৪। ১৫। ১৬ এই কেইটা নক্ষত্ৰত পতিহীনা (যাগ হয়। ১৭। ১৮। ১৯। ২০ ২১ ২২। ২৩<noinclude></noinclude> 1docypx5rcxkh82asanl63fg99e9gis 104 94685 264073 2026-10-29T15:57:43Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264073 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||সৰল জ‍্যোতিষ|৪১}} {{Rule|}}</noinclude>শূন্য। সপ্তশলাকা বেধত যি কন্যাৰ বিবাহ হয়, সেই কন্যাই বিবাহত পিন্ধা কাপোৰেৰেই স্বামীৰ শ্মশান ভূমিলৈ যাব লগা হয়। অৰ্থাৎ সপ্তশলাকা বেধত বিবাহ হলে কন্যা বিধবা হয়। {{gap}}তিথি বাৰ আদি সকলো ভাল, কেৱল লগ্ন অশুভ, তেতিয়া গোধূলী যোগত বিবাহ কৰাব পাৰে। আঘোণ, মাঘ আৰু ফাগুনত পশ্চিম ফালে ৰশ্মী নাইকিয়া হৈ ঘূৰণীয়া ৰঙ্গা বেলি হোৱা সময়কে গোধূলী বেলে। জেঠ আহাৰত বেলি আধা পৰিব লাগে, বহাগ মাহত বেলি পৰিব নেলাগে, ফাগুন মাহত বেলি মাৰ যাব লাগে, ইয়াকে গোধূলী যোগ বোলে। আঘোন আৰু মাঘ মাহত গোধূলী যোগত বিবাহ হলে কন্যা বিধবা হয়। {{gap}}বিবাহৰ শুদ্ধি কথন। —বৰ কন্যাৰ বিবাহত ৰবি, গুৰু, চন্দ্ৰ, তাৰা, এই চাৰিটা শুভ হব লাগে। প্ৰধানতঃ বৰৰ ৰবি কন্যাৰ চন্দ্ৰ শুভ হব লাগে। আনবিলাক বামবেধ বা অষ্টবৰ্গত শুভ হলেও বা নহলেও প্ৰতিকাৰ কৰি বিবাহ কৰাব পাৰে। যদি বৰৰ ৰবি কন্যাৰ চন্দ্ৰ কোনো প্ৰকাৰেই ভাল নহয়, অথচ বিবাহ কৰাবই লাগে, তেতিয়া গুৰু, চন্দ্ৰ,<noinclude></noinclude> irzd6wgq5nf3iolfjqa92bjr38ey7oh 104 94686 264075 2026-10-29T16:15:10Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264075 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||সৰল জ‍্যোতিষ|৪৩}} {{Rule|}}</noinclude>এই কেইটা নক্ষত্ৰত সুভগা যোগ হয়। ২৪। ২৫। ২৬ এই কেইটা নক্ষত্ৰত দুৰ্ভগা যোগ হয়। ২৭। ১। ২ এই কেইটা নক্ষত্ৰত দুঃশীলা যোগ হয়। কৃষ্ণ পক্ষত।— ৩। ৪। ৫ নক্ষত্ৰত পতিহিতা যোগ। ৬। ৭। ৮। ৯। ১০। ১১। ১২ নক্ষত্ৰত কান্তা যোগ। ১৩। ১৪। ১৫। ১৬ নক্ষত্ৰত বেশ্যা যোগ। ১৭। ১৮ ১৯ ২০ নক্ষত্ৰত পতিহীনা যোগ। ২১। ২২। ২৩ নক্ষত্ৰত সুভগা যোগ। ২৪। ২৫। ২৬ নক্ষত্ৰত দুৰ্ভগা যোগ। ২৭।১।২ নক্ষত্ৰত দুঃশীলা যোগ। পতিহিতা, কান্তা, সুভগা যোগ ভাল, এই কেইটা যোগত ৭ দিন মাত্ৰ ব্ৰত কৰিব লাগে। বেশ্যা, পতিহীনা, দুৰ্ভগা, দুঃশীলা যোগ বেয়া। বেশ্যা যোগৰ ১৬ দিন ব্ৰত, ৰবিৰ হোম, হংস যুগল প্ৰতিকাৰ, পতিহীনা যোগৰ তিনিমাহ ব্ৰত, শনিৰ হোম, কৃষ্ণ ছাগ দান, দুৰ্ভগা যোগৰ ১২ দিন ব্ৰত, শুক্ৰৰ হোম, কাছ প্ৰতিকাৰ। দুঃশীলা যোগৰ ত্ৰিপক্ষ ব্ৰত, মঙ্গলৰ হোম, পাৰ ১ জোৰ প্ৰতিকাৰ। বাৰ অশুভ হলে ধান প্ৰতিকাৰ, মাস অশুভ হলে স্বৰ্ণ প্ৰতিকাৰ, ৰিক্তা তিথি হলে চাউল প্ৰতিকাৰ। দীৰ্ঘব্ৰত কৰিব নোৱাৰিলে<noinclude></noinclude> crfi2q04efunphkh66op7jn6ilp1386 104 94687 264076 2026-10-29T16:21:13Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264076 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪৪|সৰল জ‍্যোতিষ|}} {{Rule|}}</noinclude>সাত দনিৰ অন্তত প্ৰায়শ্চিত হব পাৰে। {{gap}}গৰ্ভাধান।—ৰবি, মঙ্গল, বৃহস্পতি বাৰ উত্তম, সোম, শুক্ৰবাৰ মধ্যম। নন্দা আৰু ভদ্ৰা তিথি উত্তম। জয়া আৰু পূৰ্ণা তিথি মধ্যম। মৃগশিৰা পুনৰ্ব্বসু, পুষ্যা, পূৰ্ব্বফল্গুণী, হস্তা, চিত্ৰা, বিশাখা, অনুৰাধা, পুৰ্ব্বষাঢ়া, শ্ৰবণা, পূৰ্ব্বভাদ্ৰপদ আৰু ৰোহিণী, এই বিলাক নক্ষত্ৰ প্ৰশস্ত। বুধ, শনি বাৰে আৰু ৰিক্তা তিথি আৰু ষষ্ঠী, অষ্টমী, চতুৰ্দ্দশী আমাবাস্যা, পূৰ্ণিমা আৰু সংক্ৰান্তিৰ দিনা গৰ্ভাধান নিষেধ। গৰ্ভাধানত পুৰুষৰ চন্দ্ৰ তাৰা শুভ হ’ব লাগে। {{gap}}পঞ্চামৃত ভক্ষণ।—স্ত্ৰীৰ গৰ্ভৰ পঞ্চম মাসত পঞ্চামৃত খুৱাব লাগে। মঙ্গল, বৃহস্পতি, শুক্ৰবাৰে ৰিক্তা, নন্দা, আৰু দ্বাদশীৰ বাহিৰে তিথিত; মিথুন, কন্যা, আৰু তুলাৰ লগ্নভ, ৰোহিণী, মৃগশিৰা, আৰ্দ্ৰা, পুণৰ্ব্বহু, পূষা, মঘা, পূৰ্ব্বফল্গুণী, উত্তৰফল্গুণী, হস্তা, চিত্ৰা, স্বাতী, পূৰ্ব্বাষাঢ়া, পূৰ্ব্বভাদ্ৰপদ, উত্তৰভাদ্ৰপদ, আৰু শতভিষা নক্ষত্ৰত স্ত্ৰীৰ চন্দ্ৰ তাৰা শুভ হ'লে পঞ্চামৃত খুৱাব। ( দৈ, এৱাঁ, ঘিউ, চেনি, মৌ, এই পাঁচ বিধকে পঞ্চামৃত বোলে )।<noinclude></noinclude> jxidgiqwbdbwpzqhdatihtdjj3l6nk3 104 94688 264077 2026-10-29T16:30:49Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264077 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||সৰল জ‍্যোতিষ|৪৫}} {{Rule|}}</noinclude>{{gap}}সীমন্তোন্নয়ন — গৰ্ভৰ ছয় বা আঁঠ মাহত স্ত্ৰীৰ সীমন্তোন্নয়ন কৰিব লাগে। ৰবি, মঙ্গল, বৃহস্পতিবাৰে, নন্দা আক ভদ্ৰ৷ তিথিত, ৰোহিণী মঘা, হস্তা, স্বাতী, অনুৰাধা, মূলা, অশ্বিনী, আৰ্দ্ৰা, পুনৰ্ব্বসু, পুষ্যা, পূৰ্ব্বফল্গুণী, পূৰ্ব্বাষাঢ়া, পূৰ্ব্বভাদ্ৰপদ, উত্তৰফল্গুনী, উত্তৰাষাঢ়া, উত্তৰভাদ্ৰপদ, ৰেৱতী, এই বিলাক নক্ষত্ৰত সিংহ, কন্যা, বিছা, আৰু মীনৰাশিৰ লগ্নত, স্ত্ৰীৰ চন্দ্ৰ তাৰা শুভ হ'লে সীমত্তোন্নয়ন কৰিব। ৰিক্তাৰ বাহিৰে তিথিত, সোম শুক্ৰবাৰে, মেষ আৰু মকৰৰ বাহিৰে ৰাশিৰ লগ্নতো সীমন্তোন্নয়ন হ'ব পাৰে। সীমন্তোন্নয়নৰ ৬। ৮ মাহ মুখ্য কাল। অন্য কালত কৰিলে কাল শুদ্ধ হ'ব লাগে। {{center|'''{{X-larger|জতিভদ্ৰাদি।}}'''}} {{gap}}ওপজা লৰা ছোৱালীৰ ভাল বেয়া। —কোন ৰাশিৰ লগ্ন স্থিৰ নহ'লে তলত লিখা দ্ৰেক্কান দ্বাৰা স্থিৰ কৰিব পাৰি। মেষ, কৰ্কট, তুলা, আৰু মকৰৰ লগ্নত জাত বালকৰ পিতৃ বিদেশত থাকে;<noinclude></noinclude> qnbpu0g0q178r3vjprzz6c7mn2ucrct 104 94689 264078 2026-10-29T16:31:51Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264078 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪৬|সৰল জ‍্যোতিষ|}} {{Rule|}}</noinclude>বৃষ, সিংহ, বিছা, আৰু কুম্ভৰ লগ্নত নিজ ঘৰত, মিথুন, কন্যা, ধনু, আৰু মীনৰ লগ্নত পিতৃ প্ৰসব গৃহৰ বাহিৰে থাকে। লগ্ন, চতুৰ্থ, সপ্তম, আৰু দশম ৰাশিত যিমান গ্ৰহ থাকে, সিমান প্ৰসব গৃহৰ দুৱাৰ হয়। মেষ সিংহ ধনুৰ লগ্নত জাত বালকৰ পূৰ্ব্বশিৰ, বৃষ কন্যা মকৰৰ লগ্নত দক্ষিণ শিৰ, কৰ্কট বিছা মীনৰ লগ্নত উত্তৰ শিৰ, মিথুণ তুলা, কুম্ভৰ লগ্নৱ পশ্চিম শিৱ হয়। মেষাদি বাৰটা ৰাশি মেষৰ পৰা যুগ্ম অযুগ্মলৈ লিখিলে যদি যুগ্মাৰাশিত লগ্ন হয়, তেতিয়া উপ- সূতি বিধবা, অযুগ্মবাশিত হ'লে সধবা হয়। মেষ, কৰ্কট, বিছা, কুম্ভৰ লগ্নত প্ৰসষ হোৱা ঘৰ পূৰ্ব্বদ্বাৰ। মিথুন, তুলা, ধনু, মীনৰ লয়ত উত্তৰ দ্বাৰ কন্যাৰ লগ্নত পশ্চিম দ্বাৰ। সিংহ মকৰ ৰাশিৰ লগ্নত দক্ষিণ দ্বাৰ গৃহত এসব হয়। বৃষ যিঘৰত বালক জন্ম হয়, সেই ঘৰৰ পূৰ্বে, মেষ, বৃষ; অগ্নিকোণত মিথুন; দক্ষিণে কৰ্কট, সিংত; নৈঋত কোনভ কন্যা; পশ্চিমত তুলা, বিছা; ৰায়ু কোণত ধ : উত্তৰত মকৰ কুম্ভ, ঈশান কোণত<noinclude></noinclude> qvr5hxjyf4xd3us9cijrotm2v1esk9y 104 94690 264091 2026-10-30T09:23:30Z ~2026-57869-51 4741 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ Created blank page 264091 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="2401:4900:B65F:1B64:6C8C:2DFF:FE71:FC0E" /></noinclude><noinclude></noinclude> tpeeb72udf3zwbah0jiwer9ssxe7cdj 104 94691 264092 2026-10-30T09:54:40Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264092 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওডিছি মূৰ্ত্তি ধৰিলে আৰু প্ৰোটিয়াচক এৰি নিদিলে। অৱশেষত দেৱতা মানুহৰ ওচৰত পৰাজয় হল বুলি স্বীকাৰ কৰি প্ৰোটিয়াচে নিজ পুৰষ্কাৰ স্বৰূপে তেওঁলোকৰ ভবিষ্যৎ সম্বন্ধে যি উত্তৰ দিবলৈ গাত লালে। প্ৰোটিয়াচৰ মুখৰ প্ৰশ্ন কৰে তাৰ পৰাই মেনিলচে সম্ৰাট এগেমেম্ননৰ শোচনীয় মৃত্যু আৰু মায়াবিনী কেলিপ চোৰ হাতত ইউলিচিছ বন্দী হোৱা কথা জানিব পাৰিছে। নিজৰ বিষয়ে জানিব খোজাত প্ৰোটিয়াচে কলে যে তেওঁক দেৱতা সকলে বৰ ভাল পায় আৰু সেই বাবে তেওঁ সকলো বিপদৰ পৰা উদ্ধাৰ হব আৰু মৃত্যুৰ পিচত পৃথিবীৰ সিমূৰত, য'ত পাপ পূণ্যৰ বিচাৰক ৰাধামচ, স্বয়ং বাস কৰে, য'ত জাৰ জহ বৰষুণ আৰু ধুমুহা নায়, য'ত মাঙ্গুহক সুখ দিবৰ নিমিত্তে সদায় মলয়া বতাহ বৈ থাকে সেই দেবভূমিলৈ যাব। বন্ধু পুত্ৰক মেনিলচে আৰু কেইদিনমান ৰাখিলেহেতেন, কিন্তু টেলিমেকাচে পাইলচ দেশতেই নাও এৰি আহিছে, গতিকে তালৈ যাবলৈ বৰ উদ্বিগ্ন হ'ল তেতিয়া মেনিলচে তেওঁক বহু উপহাৰ দি বিদায় দিলে। উপহাৰৰ লগত তেওঁ এখন ৰথ আৰু তিনিটা বৰ সুন্দৰ ঘোৰা দিছিল। টেলিমেকাচে সেই উপহাৰ গ্ৰহণ নকৰি কলে যে ইথাকা পৰ্ব্বতীয়া দেশ তাত ৰথ চলাবৰ উপযুক্ত ঠাই নাই। ইপিনে ইথাকাৰ ৰাজপুৰীত মহা হুলস্থূল। যেতিয়া বিবাহ- প্ৰাৰ্থী সকলে টেলিমেকাচ কৰবালৈ যোৱা কথা জানিব পাৰিলে, তেতিয়া সিহঁত বৰ আচৰিত হল আৰু ইয়াৰ ফল কি হব পাৰে তাকে ভাবি বৰ উদ্বিগ্ন হল। তেতিয়া সকলোৱে একেলগে পৰামৰ্শ কৰি ঠিক কৰিলে যে এন্ট্ৰিনচে নাও মানুহ লৈ টেলিমেকাচক বিচাৰি গৈ বাটত<noinclude></noinclude> 8ak2prefwozd7o2qobjjbkt18tf0eez 104 94692 264093 2026-10-30T09:55:05Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264093 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ট্ৰোজান যুদ্ধ। পুৰণি কালত গ্ৰীক আৰু টু’জান সকলৰ ভিতৰত এখন বৰ ডাঙৰ যুঁজ লাগে, সেই যুঁজখন দহ বছৰৰ মূৰত হে শেষ হয়। সেই যুঁজৰ বিৱৰণ ইলিয়াডত বহলাই লিখা হৈছে। পাঠক সকলৰ সুবিধাৰ নিয়িত্তে ইয়াত আকৌ তাক সংক্ষিপ্ত ভাৱে লিখা হল। সেই ৰণখনত দেৱতাসকলেও উভয় পক্ষকে সহায় কৰিছিল। গ্ৰীক দেৱতাসকলৰ পৰিচয় ইয়াত দিয়া হল। গ্ৰীক দেৱ দেৱী সকলে অলিম্পাচ পৰ্ব্বতৰ শৃঙ্গত বাস কৰিছিল। জিয়াচ্ বা জুপিটাৰেই হৈছে দেৱতাসকলৰ ৰজা বা দেৱৰাজ, তেওঁৰ ঘৈণীয়ে- কৰ নাম জুনো, তেওঁলোকৰ জীয়েকৰ নাম হৈছে মিনাৰ্ভা বা এথিনি, এওঁৰ জন্ম বৰ অদ্ভুত ধৰণে হয়। এদিন দেৱৰাজৰ সাঙ্ঘা- টিক ধৰণে মূৰৰ বিষ উঠাত আৰু কোনোমতেই সেই বিষ নক- যাত দেৱৰাজে তত নাপাই অৱশেষত ভলকানক মাতি আমি নিজৰ মূৰটো কুঠাৰেৰে দুফাল কৰিবলৈ আদেশ দিলে। সেই আদেশ মতে ভালকানে দেৱৰাজৰ মূৰটো কুঠাৰেৰে দুফাল কৰি পেলোৱাত, সুন্দৰ বৰ্ম্ম পিন্ধি হাতত এপাট থাপৰ লৈ দেৱৰাজৰ মূৰৰ পৰা এথিনি জাপ মাৰি বাহিৰ হল। এৱেঁই গ্ৰীসকলৰ 'বুদ্ধ আৰু বিদ্যাৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেবী, এওঁৰ আন এটি নাম মিনাৰ্ভা। এই কেই জনাত ৰাদেও আৰু বহুতো দেৱদেৱী—আছে। তাৰ ভিতৰত এপ'লো হৈছে সূৰ্য্যদেৱতা; এওঁৰ ভনীয়েক আট্ৰে- মিচ, বা ডায়ানাই হৈছে পশু-পক্ষীবোৰৰ ৰক্ষাকৰ্ত্ৰী দেৱী।<noinclude></noinclude> rz3luovbx68uol31tdkr2waasiuk7sd 104 94693 264094 2026-10-30T09:58:14Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264094 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওডিছি পচেইণ্ডন্‌ বা মেপ্টনেই সমুদ্ৰ দেৱতা; প্লুটো পৰলোক বা সিপু- ৰীৰ ৰজা, আৰু মাধুৰি হৈছে দেৱদূত। হেফাইচ, বা ভলকান্ হৈছে বিশ্বকৰ্ম্মা এওঁ দেৱৰাজৰ বস্ত্ৰ, দেৱমন্দিৰ আৰু মহাবীৰসকলৰ বৰ্ম্ম দেৱতাসকলৰ বহা সিংহাসন, তৈয়াৰ কৰে। এওঁৰ এখন তৰি খোৰা, সৰুতে এওঁ বৰ দুৰ্ব্বল আৰু দেখাত বৰ কদাকাৰ আছিল। সেই বাবে মাক জুনোৱে তেওঁক দেখিব নোৱাৰিছিল, এদিন থং উঠি মাকে ভৰি দুখনত ধৰি তেওঁক আচাৰ মাৰি স্বৰ্গৰ পৰা পৃথিবীত পেলাই দিয়াত এখন ভৰি ভাগি খোঁৰা হয়। হৈছে ৰণ দেৱতা। জুপিটাৰৰ জীয়েক ভিনাচেই হৈছে প্ৰেম আধিষ্ঠাত্ৰী দেবী, এওঁৰ আন এটি নাম আৰু সৌন্দৰ্য্যৰ এফ্ৰোডাইট্‌। মাৰ্জ্জ জুনো, ভিনাচ, আৰু মিনাৰ্ভা, এই তিনিও গৰাকী দেৱী অতি ৰূপৱতী আৰু বৰ পৰাক্ৰমী আছিল। এওঁলোকৰ ভিতৰত কোন বেছি ৰূপৱতী, এই কথালৈ সদায় এটা অৰিয়া অৰি ভাৱ চলি আছিল, ই জনাই বোলে মই হে বেছি ৰূপৱতী, সিনাই বোলে মই হে ৰেছি ৰূপৱতী। এদিন এই কথালৈ তেওঁলোকৰ ভিতৰত বৰ কাজিয়া হয় আৰু তাৰ এটা মীমাংসা হব লাগে বুলি ট্ৰয় দেশৰ ৰজা প্ৰায়মৰ পুতেক পেৰিছক সেই বিচাৰ কৰাৰ বাবে মধ্যস্থ মানে। পেৰিছ নিজেও বৰ ৰূপৱান আছিল। তিনিও গৰাকী দেৱী ইণ্ড৷ পৰ্ব্বতলৈ গৈ পেৰিচৰ ওচৰত থিয় দি কলে আমাৰ তিনি- ওৰো ভিতৰত বেচি ৰূপৱতী কোন সেই কথালৈ বিচাৰ কৰাৰ নিমিত্তে তোমাক আমি মধ্যস্থ মানিছো তুমি যাকে বেছি ৰূপৱতী বুলি ভাবা তেওঁৰে হাতত এটি সোণৰ আপেলা দিব এই কথা কৈ প্ৰত্যেকে পেৰিচক ফুচুলাবলৈ ধৰিলে। জুনোৱে তেওঁৰ কাণত<noinclude></noinclude> pyzae0l2nebqto6rsok2tcuhhv7ihag 104 94694 264095 2026-10-30T09:58:37Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264095 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ট্ৰ'লন যুদ্ধ ফুচফুচাই কৰে যে, আপেলটো দি যদি তেওঁৰ মান ৰাখে, তেনে- হলে তেওঁক এজন বৰ পৰাক্ৰমী ৰক্ষা কৰিব, তাকে দেখি এখিনিয়ে কাণৰ কাষত ফুচফুচাই কলে যে যদিহে তেওঁৰ মান ৰাখে, ভেনে- হলে তেওঁক বৰ জ্ঞানী কৰিব, কিন্তু ভিনাচে হলে ইমানকে কলে যে যদিহে আপেলটো দি তেওঁৰ গৌৰৱ বঢ়াই তেনেহলে সংসাৰৰ ভিতৰত যি জনী তিৰোতা অতি সুন্দৰী, তেওঁকে তেওঁৰ হাতত উপহাৰ দিব। পেৰিচেও সুন্দৰী তিৰোতা লাভৰ আশাত মুগ্ধ হৈ, ভিনাচকেই তিনিয়োৰে৷ ভিতৰত বেছি ৰূপৱতী বুলি ধাৰ্য্য কৰি তেওঁৰে হাতত সোণৰ আপেটো দিলে। এই কথাত অপ- মান পাই জুনো আৰু মিনাৰ্ভাই ট্ৰয়দেশ আৰু ট্ৰোজান সকলক ধ্বংস কৰিম বুলি খঙতে গুচি গল। প্ৰতিদ্বন্দীসকলৰ মাজত এনেকৈ গৌৰৱ বঢ়োৱাত, ভিনাচ পেৰি - চৰ ওপৰত বৰ সন্তুষ্ট হল, আৰু নিজৰ কথা ৰাখিবৰ মনেৰে, অতি সুন্দৰী তিৰোতাৰ বাবে গোটেইখন পৃথিবীকে তন্ন তন্নকৈ বিচাৰিলে, কিন্তু কতো এজনী নিখুঁত সুন্দৰী অৱশেষত তেওঁ স্মাৰ্টাদেশ সোমাল আৰু তেওঁৰ চকুত নপৰিল। তাত ৰজা মেনিলচৰ ঘৈণীয়েক হেলেনক অপৰূপা সুন্দৰী দেখি, তেওঁকেই পেৰিচৰ হাতত উপহাৰ দিবলৈ মন কৰিলে। এই মনেৰে তেওঁ পেৰিচৰ ওচৰলৈ উভতি আহিল আৰু হেলেনকে তেওঁক দিম বুলি কৈ তেওঁক স্মাৰ্টা দেশলৈ গৈ ৰজা মেনিলচৰ ঘৰত অতিথি হবলৈ উপদেশ দিলে। ভিনাচৰ কথা মভে পেৰিছ গৈ মাৰ্টা দেশ পালেগৈ। তাত ৰজা আৰু ৰাণীয়ে তেওঁক আদৰ সাদৰ কৰি ৰাজ হাউলীতে থাকিবলৈ আদেশ দিলে, অলপ দিনতে পেৰিছৰ ব্যৱহাৰত উভয়ে মুগ্ধ হ'ল। সৰল ৰজাই পেৰিছৰ গুপ্ত অভিপ্ৰায় অনুমান কৰিব<noinclude></noinclude> ndp6oyid1eus5wmc8gvskgwaztwp489 104 94695 264096 2026-10-30T10:01:48Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264096 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>8 ওডিছি নোৱাৰি, ৰাজ হাউলীত তেওঁক হোলেনক লগত থৈ কিং এটা কামত ক্ৰীট দেশলৈ গল। এই সুযোগ পাই পেৰিছে নানা উপাৰে হেলেনক বশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু নিজৰ স্বামী আৰু হাৰমিয়নক এৰি তেওঁ পেৰিছৰ লগত যাবলৈ সন্মত নহল। পেৰিছ অকৃত কাৰ্য্য হোৱাত ভিনাচ নিজে ট্ৰয়লৈ আহিল আৰু হেলেনক আদেশ দিলে যে তেওঁ "পেৰিছৰ লগত যাবই লাগিব কাৰণ তেওঁ ইতিপূৰ্ব্বেই পেৰিছৰ হাতত হেলেনক সমৰ্পণ কৰিব বুলি কথা দিছে, আৰু এতিয়া সেই কথা লৰচৰ হব নোৱাৰে। দেবীৰ আদেশ অমান্য কৰিব নোৱাৰি অৱশেষত পেৰিছৰ লগত যাবলৈ হেলেন মাস্তি হল। তেতিয়া পেৰিছে পাৰে মানে মেনি- লচৰ ধন সোণ জাহজত ভৰাই হেলেনক লৈ ট্ৰয়লৈ যাত্ৰা কৰিলে। ক্ৰীট দেশৰ পৰা উভতি আহি মেনিলচে পেৰিছৰ কৃতঘ্ন ব্যৱহাৰৰ কথা জানি, ততালিকে এই কথা তেওঁৰ ককায়েক এ গেমেষনক জনালে। সেই সময়ত গ্ৰীক দেশত অসংখ্য ৰজা আছিল আৰু সকলোৱে এ গেমেম্ননকে সম্ৰাট বুলি স্বীকাৰ কৰিছিল, সেই ৰজা সকলৰ ভিতৰত পাইলচ, দেশৰ ৰজা বিজ্ঞ নেষ্টৰ, মাৰমিডন সকলৰ ৰজা পৰাক্ৰমী একিলিজ, বলবান যুঁজাৰু এজাক্স ভাই ককাই দুজন, আৰু ইথাকা দেশৰ ৰজা সাহীয়াল চতুৰ ইউলিচিছেই প্ৰধান আছিল। হেলেন হৰণৰ কথা শুনি সম্ৰাট এগেমেয়নে ততালিকে দাঁতি কাষৰীয়া সকলো ৰজাকে মাতি আনি কেনেকৈ এই অপ- মানৰ উপযুক্ত প্ৰতিশোধ লোৱা হব এই বিষয়ে পৰামৰ্শ কৰিলে। এনে প্ৰবাদ আছে যে হেলেনৰ ৰূপ দেখি তেওঁক বহুতো গ্ৰীক ৰজাই বিয়া কৰাবলৈ মন কৰিছিল, বিয়াৰ সময়তে তেওঁৰ পিতাকে বিবাহ প্ৰাৰ্থী সকলক এনে এটা প্ৰতিজ্ঞাত আবদ্ধ কৰাই লৈছিল<noinclude></noinclude> dxcnoh1vrxi3suiaxsvgs5esl069go9 104 94696 264097 2026-10-30T10:02:11Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264097 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>যে যাৰ উজান যুদ্ধ লগতে হেলেনৰ বিয়া হব, তেওঁৰ বিবাহ প্ৰাৰ্থীয়ে ৰক্ষা কৰিবলৈ ৰজা নেষ্টৰে আৰু সামস্ত ৰজা সন্মান সকলে৷ বাধ্য থাকিব। পাইলচ, দেশৰ পেলামিডিচে গোটেইখন গ্ৰীক দেশ ঘুৰি সকলো ৰজাকে প্ৰায়ামৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ লবৰ নিমিত্তে উত্তেজিত কৰিলে। তেওঁলোকৰ উদগনিত বহুত বীৰে আগ্ৰহেৰে বুদ্ধত যোগ দিলে, কিন্তু কিছুমানে স্ব ইচ্ছাৰে যুদ্ধত যোগ নিদিলে। এই যুদ্ধলৈ নোযোৱাকৈ থাকিব পাৰিব বুলি চতুৰ ইউলিচিছে বলিয়াৰ ভাও ধৰিলে, কিন্তু পেলামিডিচৰ হাতত সেই ফাঁকি ধৰা পৰিল। এদিন ইউলিচিছে পথাৰত হাল বাবলৈ ধৰিছে, যেন সংসাৰৰ কোনো কথালৈ তেওঁৰ ভ্ৰুক্ষেপ নাই, কেৱল বলিয়াৰ পেলমিডাচে ইউলিচিছৰ দৰে হালকেহে বাইছে, এনেতে চতুৰ কেচুৱা লৰা টেলিমেকাচক নি নাঙলৰ শিৰালৰ আগতে থৈ দিলে, ইউলিচিছে তেতিয়া পুতেকৰ একো অপকাৰ নকৰাকৈ নাঙলখন একাষৰীয়া কৰি লৈ গল। এই দৰে ধৰা পৰি তেওঁ লাজতে যুদ্ধলৈ যাবলৈ ওলাল। যিবোৰৰ ঘৰত এজনতকৈ বেছি উপযুক্ত লৰা আছে, চিঠি পেল খেলি তেওঁবিলাকৰ যাৰে নাম উঠে তেওঁকেই যুঁজলৈ পঠালে, কিছুমানে হলে সম্ৰাট এগেমেম্ননকে ভেটি দি বৰ্গলৈ নোযোৱাকৈ থাকিল। মানৰ ঔৰষত দেবীৰ গৰ্ভত মাৰমিঙন সকলৰ ৰজা মহাবীৰ একিলিজৰ জন্ম হয়। তেওঁ যুদ্ধলৈ ওলোৱাত মাকে কলে ৰে বুদ্ধলৈ নগলে তেওঁ বিশেষ সম্মান নোপোৱাকৈ সুখেৰে বহুত দিন জীয়াই থাকিব পাৰিব, কিন্তু যুদ্ধলৈ গলে প্ৰথমে যুদ্ধত জয়ী হৈ চিৰ- স্মৰণীয় কীৰ্ত্তি ৰাখি অৱশেষত বীৰ শয্যা লাভ কৰিব। গৌৰৱহীন<noinclude></noinclude> pxt1qndjlpj0og9xcn9teowqv4eylcy 104 94697 264098 2026-10-30T10:02:31Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264098 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>B ওডিছি দীঘলীয়া জীৱনতকৈ গৌৰবপূৰ্ণ মৰণকে শ্ৰেষ্ঠ জ্ঞান কৰি মহাবীৰ একিলিজে সেই ভয়ানক ভবিষ্যস্থাণী শুনিও যুঁজিলৈ আগ্ৰহেৰে ওলাল। এই মহাযুদ্ধৰ আয়োজন কৰোতেই দহ বছৰ গ'ল। দহ বছৰৰ মূৰত সকলোৱে সসৈন্যে জাহাজ এৰি দিলে। কিন্তু মাজ বাটত ডায়ানাৰ কোপত বতাহ নোহোৱা হোৱাত জাহাজবোৰ আগুৱাব নোৱাৰা হল। এইদৰে বাটত বহুদিন বন্ধ হৈ থাকিবলৈ বাধ্য হোৱাত, সৈন্যবোৰৰ ভিতৰত যাউৰে দেখা দিলে। এই মাউৰৰ কাৰণ অম্লমান কৰিব নোৱাৰি, সকলোৱে ডায়ানাৰ পুৰোহিতৰ লগত পৰামৰ্শ কৰি জানিব পাৰিলে যে গ্ৰীক সকলৰ ওপৰত কষ্ট হৈ ডায়ানা দেবীয়ে বতাহ বন্ধ কৰিছে আৰু সম্ৰাটৰ সুন্দৰী জীয়েক ইফিজিনিয়াক ডায়ানাৰ মন্দিৰত বলি নিদিলে তেওঁ প্ৰসন্ন নহয়। এই নিদাৰুণ কথা শুনি এগেযেনৰ মনত বৰ দুখ লাগিল আৰু জীয়েকক বলি নিদিওঁ বুলি কলে। তেতিয়া মেনিলচে তেওঁক বুজালে যে খাদ্যৰ অভাৱত আৰু বেমাৰত পৰি সৈন্যবোৰ হাজাৰে হাজাৰে মৰিব লাগিছে, ছোৱালীজনী ৰলি দি ডায়ানাক সন্তুষ্ট নকৰিলে হেলেনৰ উদ্ধাৰৰ আশা এৰি দি অপমান বুকুত লৈ উভতি যাব লাগিব। এই কথা ইফিজিয়ানকে৷ ভালকৈ বুজোৱাত দেশৰ মঙ্গলৰ হকে তেওঁ প্ৰাণ উছৰ্গা কৰিবলৈ সন্মত হল। তেতিয়া তেওঁক নি মন্দিৰত বলি দিলে। বলি দিয়াত ডায়ানা সন্তুষ্ট হল আৰু বতাহো বলিবলৈ ধৰিলে। সেই বতাহত পাল তৰি দি গ্ৰীক সকলে ট্ৰয় দেশ পাই জাহাজবোৰ শাৰী পাতি লঙ্গৰ পেলাই থৈ ট্ৰয় অৱৰোধ কৰিলে। ট্ৰয় নগৰৰ চাৰিওপিনে মজবুত 'দেৱাল, শত্ৰুৱে সহজে নগৰ<noinclude></noinclude> 7hl6rajrdsf6bkjk8nymm94ut4htl1s 104 94698 264099 2026-10-30T10:02:52Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264099 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ট্ৰোজান যুদ্ধ সোমাব নোৱাৰে, এই দেৱালখন নেণ্টন আৰু এপ'লোৱে নিজহাতে তৈয়াৰ কৰিছিল, ইয়াত বাজেও ট্ৰোজান দেশত বহুত সাহিয়াল যুঁজাৰু আছিল আৰু গ্ৰীক সকলৰ দৰে ট্ৰ'জান সকলকো অন্যান্য বহুত ৰজাই সসৈন্যে সহায় কৰিছিল। গ্ৰীকসকলে সহজে ট্ৰয় দেশৰ কোনো অপকাৰ কৰিব নোৱাৰিলে। বহুতদিন যুঁজ কৰাৰ পাচত যেতিয়া একিলিজে ট্ৰোজান বীৰ হেক্টৰক বধ কৰিলে, তেতিয়াহে ট্ৰয় ধ্বংশৰ বাট মুকলি হল। হেক্টৰৰ মৃত্যুৰ পিচতো গ্ৰীক সকলে বহু চেষ্টা কৰিও দেৱাল কাঠৰ ভাঙি নগৰত সোমাব নোৱাৰি ছলনাৰ আশ্ৰয় ললে৷ বৰ ডাঙৰ ঘোঁৰা এটা সাজি ধোঁৰাৰ পেটৰ ভিতৰত ইউলিচিছকে আদি কৰি বহুতে, সশস্ত্ৰ গ্ৰীক যুদ্ধাৰু সোমাই থাকিল, আন আন গ্ৰীকবোৰে দেশলৈ যোৱাৰ ছল কৰি শিবিৰ ভাঙি জাহাজত উঠি জাহাজ এৰি দিলে। ট্ৰ’জান বীৰসকলে চতুৰ গ্ৰীকৰ ফন্দী ধৰিব নোৱাৰি সেই আচৰিত ঘোঁৰাটো দেৱাল ভাঙি নগৰৰ ভিতৰলৈ লৈ গল। মাজৰাতি সকলো ট্ৰ'জান বীৰ টোপনি যোৱাত, ঘোঁৰাৰ পেটৰ ভিতৰত লুকাই থকা বীৰ সকলে তাৰ পৰা বাহিৰ হৈ শুই থকা ট্ৰোজান বীৰ সকলক নিদয় ভাবে বধ কৰি নগৰত জুই লগাই দিলে। গ্ৰীক সকলে ধ্বংস কৰি হেলেনক উদ্ধাৰ কৰিলে আৰু ধন সোণ সোপাকে লৈ গল। এনেকৈ ট্ৰয় নগৰ সেই নগৰখন লুটি শ্ৰীসকল যুদ্ধত জয়ী হল যদিও তেওঁলোকেও ভালকৈ এসেকা পালে। মহাবীৰ একিলিজক পেৰিছে ৰধ কৰিলে। পৰাক্ৰমী এজাক্‌চ দুজনৰ এজনে একিলিজৰ দেৱ নিৰ্মিত বৰ্ম্ম নাপাই বলিয়া হল, আনজনে ট্ৰোজান ৰাজকন্যা কেচেঞ্জাৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈ তেওঁক<noinclude></noinclude> 8nxgggi83wp4yv2few4h0kzi0px39qz 104 94699 264100 2026-10-30T10:03:13Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264100 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>A ওডিছি এখিনিৰ মন্দিৰৰ পৰা বলেৰে টানি অনাত এখিনিৰ কোপত পৰে আৰু বাটত জাহাজ বুৰি মৰে, ইথাকাৰ ৰজা ইউলিচিছে টুৰ এৰাৰ পিত দহ বছৰ দেশে দেশে ভ্ৰমি অৱশেষত নিজৰ দেশ পালেছি। এওঁৰেই আন এটি নাম ওডিচিয়াছ। এই কিতাপত তেওঁৰে ভ্ৰমণ কাহিনী বহলাই কোৱা হব।<noinclude></noinclude> egjsfwgbxnhqygqktnyuw6hjnifc67i 104 94700 264101 2026-10-30T10:03:30Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264101 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>প্ৰথম অধ্যায় চাইক্লপ দৈত্য আৰু ইউলিচিছ যুদ্ধৰ শেষত ট্ৰয় এৰিয়েই ইউলিচিছে প্ৰথমে চিফোনিয়া দেশ পালেহি। তাত সদলে নামি তেওঁলোকে সেই দেশৰ অধিবাসী বিলাকৰ পৰা ধন সোণ লুটি আনি সাগৰৰ পাৰত লুটি আনা ভাল ভাল গৰু আৰু মদেধে ভোগ খাব ধৰিলে। এদিন হল- পুৱাতে কুঁৱলীত লুকাই সেই দেশৰ যানুহবোৰে তেওঁলোকক আক্ৰমণ কৰি কিছুমানক বধ কৰিলে। ইয়াৰে পৰাই তেওঁলোকৰ বিপদৰ সূত্ৰ- পাত হ'ল। তাৰ পৰা নাও এৰি দি গ্ৰীক দেশ পাওঁ পাওঁ হওঁতে এদিন ভয়ানক ধুমুহাই তেওঁলোকক পথভ্ৰষ্ট কৰি সাগৰৰ মাজে মাজে উটুৱাই লৈ গৈ দহদিন দহৰাতিৰ মূৰত এদিন গধুলি পৰত এখন অচিনাকী সাগৰৰ পাৰ পোৱালে যিখন দেশত তেওঁলোকে লঙ্গৰ পেলালে সেইখন বৰ আচৰিত দেশ। সেই দেশৰ মানুহে মৌৰ নিচিনা এবিধ মিঠা ফল খাই জীৱন ধাৰণ কৰে, সেই ফলৰ নাম পদ্ম ফল। সেই ফলৰ গুণো বৰ অদ্ভুত, কোনোবা মানুহে এবাৰহে সেইফল মুখত দিব লাগে, সি ততালিকে সংসাৰ আন সকলো কথা পাহৰি যায় আৰু সদায় সেই দেশত থাকি সেই ফলকে খাই থাকিবলৈ বাঞ্ছা কৰে। ইউলিচিছৰ যিবোৰ সঙ্গীয়ে সেই মিঠা ফল মুখত দিছিল, সিহঁতে কোনো যতেই দেশলৈ উভতি যাৰলৈ ইচ্ছা নকৰাত, সিহঁতক বলেৰে টানি আনি বান্ধিছে সেই দেশৰ পৰা নিব পৰা গৈছিল।<noinclude></noinclude> dnpxeb22x8qwoqppuotnsh05oh3b378 104 94701 264102 2026-10-30T10:03:47Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264102 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওডিছি নকৰে। তাৰ পাচত তেওঁলোকে চাইৰুপ দৈত্যৰ দেশ পালেগৈ। সিহঁত বৰ আচৰিত জীৱ, সিহঁতৰ আকৃতি প্ৰকৃতি, আচাৰ ব্যৱহাৰ সকলো অদ্ভূত। সিহঁতে বেতিধাতি একো সিহঁতে ভেড়া আৰু ছাগলি পোহে। সিহঁতৰ গাবোৰ প্ৰকাণ্ড, কপালৰ মাজত একো মাত্ৰ বছল চকু। সিহঁতৰ ভিতৰত কোনো আইন কাঙ্গুন নাই। নিজেই নিজৰ আইন, একোটা দৈত্যই পৰ্ব্বতৰ গুহাত অকলে বাস কৰে। ভয় লগা কাম কৰাত আৰু নতুন দেশ আৱিষ্কাৰ কৰাত ইউলিটিছৰ বৰ আগ্ৰহ, সেইবাবে তেওঁ নাৱৰীয়া বিলাকক লৈ সেই দেশখন আবিষ্কাৰ কৰিবলৈ ওলাল। ফুৰোঁতে ফুৰোঁতে তেওঁলোকে সাগৰৰ পাৰত নেণ্টুনৰ পুতেক পলিফিয়াচ দৈত্যৰ গহৰ পালে। সেই সময়ত দৈত্য তাত নাছিল, পথাৰত ভেড়াৰ পাল চৰাবলৈ নিছিল। সেই দৈত্যই অকলে অকলে এটা ডাঙৰ গহ্বৰত বাস কৰে; এত সি নিজে পাকে, আন মূৰত পোহনীয়া ভেড়া ছাগলীবোৰ বান্ধি থয়। গহ্বৰত সোমাই তেওঁলোকে দেখা পালে যে, গহ্বৰৰ চাৰিওপিনে কেৱল দৈৰ কলহ, মাখনেৰে ভৰা টিং আৰু কেৰাহী ভৰা এৰা গাখীৰ। গহ্বৰৰ এপিনে ভেড়াৰ পোৱালি আৰু ছাগলী পোৱালীবোৰ বান্ধি থৈছে। লগৰীয়াবোৰে ইউচিছক পোৱালিবোৰ আৰু গাখীৰ মাখন লৈ জাহাজলৈ গুচি যাবলৈ কলে, কিন্তু ইউলিচিছ সন্মত নহল। মাখন আৰু গাখীৰ পেট ভৰাই খাই সকলোৱে তাতে দৈত্যলৈ বাট চাই থাকিল। তাৰ পিচত, মূৰত বৰ ডাঙৰ খৰি এবোজা লৈ, চৰাবলৈ নিয়া ভেড়াৰ পালে সৈতে দৈত্য গহ্বৰ পালেহি। দৈত্যৰ মূৰ্ত্তি<noinclude></noinclude> 8nnzot90k0bbmru0wgb92ct4oorxk87 104 94702 264103 2026-10-30T10:04:03Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264103 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>চাইক্লপ দৈত্য আৰু ইউলিচিছ >> দেখি সকলোখে চূৰ্ত্তি হেৰাল আৰু ভয়ত গহ্বৰৰ গাত থকা সৰু গাঁতবোৰত সোমাল। দৈত্যই ভেড়া আৰু মতা ছাগলীবোৰ বাহিৰ্ভ এৰি পীৰ তীবোৰ ভিতৰলৈ নি খীৰাবলৈ ধৰিলে 1 গাখীৰ ধীৰোৱা হোৱাত দৈত্যই একুৰা জুই ধৰিলে, আৰু জুইৰ পোহৰত নাৱৰীয়াবোৰক দেখি মেঘৰ গাজনিৰ নিচিনা মাতেৰে এওঁ- লোকৰ পৰিচয় সুধিলে। দৈত্যৰ ভয়গগা মাত শুনি কিছুমান ভয়তে মূৰ্চ্ছ৷ যোৱা হল, ইউলিচিছে মণত শৰণ দি উত্তৰ দিলে “আমি গ্ৰীক। ট্ৰয় দেশৰ পৰা উভতি আহোতে বতাহৰ কোবত এইখিনি পাইছোঁহি। আশাকৰে। আপুনি আমাক অতিথি বুলি শোধ-পোচ কৰিব। কাৰণ অতিথিক অৱহেলা কৰিলে দেৱৰাজ জুপিটাৰ অসন্তুষ্ট হয়।” এই কথা শুনি দৈত্যই উত্তৰ দিলে, নাম লৈছা। আমি “তুমি মূৰ্খ বাবেহে মোৰ ওচৰত দেৱতাৰ দেৱতা সকলক ভ্ৰূক্ষেপকে নকৰোঁ।” এইবুলি কৈয়ে দৈত্যই ইউলিচিছৰ লগৰীয়া হজনক থাপ মাৰি ধৰি কুকুৰৰ পোৱালীৰ দৰে মাটিত আছাৰি সিহঁতৰ হাড় ছাল মঙ্গহ সোপাকে খাই তাৰ পিচত কলহে কাছে এৱা গাখীৰ ধক ধক্‌কৈ পি ভোক পিয়াহ পলুৱালে। দৈত্যটোৱে খাই বই 'উঠি গহবৰৰ মুখখন এটা বৰ ডাঙৰ শিলেৰে বন্ধ কৰি ভেৰাৰ পাজৰ মাজত শুই থাকিল। ইউলিচিছ আৰু তেওঁৰ সঙ্গীবোৰে বহুত বিলাপ কৰিলে কিন্তু এই নিৰ্ঝয় দৈত্যৰ হাতৰ পৰা সাৰিবৰ উলিয়াব নোৱাৰিলে। ৰাতিপুৱা দৈত্যই সাৰপাই উঠি ভেজা ছাগলীবোৰ শ্ৰীবালে, তাৰ পাচত আগ দিনাৰ দৰে আৰু দুজনক বধি জলপান কৰিলে। তাৰ পাচত ভেড়া আৰু ছাগলীৰ পাল গহ্বৰৰ বাহিৰ কৰি, দুৱাৰ মুখখন সেই ডাঙৰ শিলটোৰে বন্ধ কৰি, কোনো উপায়<noinclude></noinclude> 0zzpcs6bdvqum0h2pzmpw6q8hsxmieo 104 94703 264104 2026-10-30T10:04:22Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264104 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>১২ ওডিছি সেইবোৰ চৰাবলৈ লৈ গল। দৈত্য যোৱাত কন্দিয়ক ইউলিচিছে ভাবি ভাবি ৰক্ষাৰ এটা উপায় উলিয়ালে। দৈত্যৰ গহ্বৰত জল- ফাই গছৰ ডাঙৰ ঠাল এটা পৰি আছিল, তাৰে এডোখৰ কাটি লৈ আগটো জোঙালি জুইত পুৰি টান কৰিলে। তাৰ পাচত সেই ডান্স গহ্বৰৰ এপিনে লুকুৱাই থৈ দিলে। সন্ধ্যা সময়ত দৈত্যই ভেড়া আৰু ছাগলীবোৰ লৈ উভতি আহি গাখীৰ খাঁৰাই উঠি একুৰা জুই ধৰি আৰু দুজনক আগৰ দৰে বধি খাই পেলালে। খাই বৈ উঠি যেতিয়া দৈত্যই শুবৰ উপক্ৰম কৰে সেই সময়ত ইউলিচিছে তেওঁৰ লগত থকা বৰ ৰাগী হোৱা মদ এৰাটি দৈত্যক উপহাৰ দিলে। সেই মদ খিনি খাই দৈত্যৰ মনত বৰ ৰং লাগি ইউলিচ্ছিক আৰু মদ খুজি কলে “মোক আৰু সেই মদ দি তোমাৰ নামটো কোৱা” যাতে এই অমৃত দিয়াৰ বাবে মই তোমাক উপযুক্ত পুৰস্কাৰ দিব পাৰোঁ। এবা টি এবাটি কৈ তিনি বাটি মদ ইউলিচিছে দৈত্যক দি কলে, “দৈত্য, তুমি মোৰ নাম সুধিছা, মোৰ নাম ‘নিনাও' এতিয়া মদ দিয়াৰ বাবে মোক কি পুৰস্কাৰ দিবা কোৱা।” নিদয় দৈত্যই উত্তৰ দিলে,–“নিনাও এই অমৃত দিয়াৰ পুৰস্কাৰ স্বৰূপে তোমাক সকলোৰে শেষত বধ কৰি জলপান কৰিম”। তাৰ পাচত নদৰ ৰাগীত দৈত্য অচেতন হৈ টোপনি গ'ল। তেতিয়া ইউলিচিছে আগতে জোঙালি থোৱা সেই জলফাই গছৰ ঠালটো আনি আগটো আকৌ জুইত দি টক্ টক্ কৰে ৰঙা কৰিলে, আৰু লগৰীয়া কিজনৰে সৈতে দৈত্যৰ কপালৰ মাজত থকা বহল চকুটোত সেইডাল সুমুৱাই দি, মিস্ত্ৰীয়ে আগৰেৰে কাঠ বিস্ফোৱাৰ দৰে পকাবলৈ ধৰিলে। চকুৰ মণিটো গুৰি দৈত্য কণা হল<noinclude></noinclude> 9ibzaew5ggduvc3psz0bzx7a61l52ku 104 94704 264105 2026-10-30T10:04:55Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264105 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>চাইক্লপ দৈত্য আৰু ইউলিচিছ ১৩ এই পালি দৰৱ দিয়াত দৈত্যৰ মদৰ ৰাগী ক'ৰবালৈ গল আৰু অসহ্য যন্ত্ৰণাত দৈত্যই চিঞৰিবলৈ ধৰিলে। চকুত সুমুৱাই দিয়া জলফাই গছৰ ঠালটে। দুই হাতেৰে ধৰি আজোৰ মাৰি টানি দলিয়াই পেলাই, ওচৰৰ গহ্বৰত থকা দৈত্যবোৰক নাম ধৰি মেঘৰ গাজনিৰ দৰে ভয়ানক মাতেৰে মাতিবলৈ ধৰিলে। তাৰ মাত গুনি আন দৈত্যবোৰ তালৈ আহি কি হৈছে বুলি সোধাত, দৈত্যই কেৱল 'নিনাও' 'নিনাও' বুলি চিঞৰিবলৈ ধৰিলে। আচল ঘটনাৰ একো সম্ভেদ নাপাই সিহত বিৰক্ত হৈ গুছি গল। তেতিয়া প্ৰঙত একো নাই হৈ দৈত্য পলিফিমাছে গহ্বৰৰ চাৰিও পিনে লম্বাবিলাকে কণা-যুনা খেলাৰ দৰে গ্ৰীক বিলাকক খেপিয়া- বলৈ ধৰিলে। সিহঁতেও বাগি দি গহ্বৰৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ<noinclude></noinclude> jkrx81cdjqb74s0mm5thkl7eu153g58 104 94705 264106 2026-10-30T10:05:25Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264106 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>58 ওডিছি গৈ কথমপি ৰক্ষা পৰিল, এনেকৈ ধৰিব নোৱাৰি দৈত্যই আন এটা ফন্দি বাহিৰ কৰিলে। সি গহ্বৰৰ মুখ খন বন্ধ কৰা ডাঙৰ শিলটো গুচাই দি ভেড়া ছাগলীবোৰ এৰি দিলে আৰু সিহঁতৰ লগত গ্ৰীকবোৰ যাব বুলি ভাবি দুৱাৰ মুখত থিয় দি ভেড়াবোৰৰ গাত হাত বুলাই যাবলৈ ধৰিলে। কিন্তু মূৰ্খ দৈত্যই ফন্দিয়ক ইউলিছিৰ বুদ্ধিক বলে নোৱাৰিলে। ইউলিচিছে ডাঙৰ ডাঙৰ চাই ভেড়া তিনিটা তিনিটাকৈ সাঙ্গৰি, মাজৰ ভেঁড়াটোৰ পেটৰ তলপিনে একোজন একোজন গ্ৰীকক ওলোমাই দিলে; আৰু শেহত পালৰ ভিতৰত যিটো সকলোকতকৈ ডাঙৰ ভেড়া, তেওঁ সেইটোৰ গাৰ তলফালে নোমত ধৰি ওলমি গ'ল। দৈত্যই এটিকো ধৰিব নোৱাৰিলে। এইদৰে গহ্বৰৰ পৰা ওলাই অলপ দূৰ গৈ ইউলিচিছে লগৰীয়াবোৰক বান্ধৰ পৰা মোকোলাই দি ভেড়াবোৰ খেদি নি নাৱঁত তুলি নাও মেলি দিলে। দৈত্যৰ হাতৰ পৰা এনেকৈ ৰক্ষা পৰি তেওঁলোকে দাঁড় মাৰি অলপ দূৰলৈ যোৱাত ইউলিচিছে দৈত্যক জোকাৰ ধৰিলে। কটা ঘাত লোণৰ চিত৷ দিয়াত দৈত্যই আৰু সহিব নোৱাৰি এটা প্ৰকাণ্ড শিল নাৱৰ পিনে দলি মাৰি দিলে। ভাগ্যে নাৱৰ ওপৰত নপৰিল! পৰাছলে নাৱ চুৰমাৰ হলহেতেন। তেতিয়া ইউপিচিছে কলে, “দৈত্য, আৰু কোনোবাই যদি তোমাৰ এই দশা কৰা মানুহজনৰ নাম সোধে তেনেহলে কৰা যে তেওঁৱেই ইথাকাৰ অধিপতি ইউলিচিছ।” তেতিয়া দৈত্যৰ হঠাৎ মনত পৰিল, বহুদিন আগতে কোনোবা এজন গণকে তেওঁৰ ভাগ্য গণনা কৰি কৈছিল যে তেওঁক ইউলিচিছে এদিন কণা কৰিব। তেতিয়া দৈত্যই এনে এজন বীৰক চিনিব নোৱাৰি উপযুক্ত সোধ-পোচ<noinclude></noinclude> h65ls0yy05bup1a2abw4lsfaklu0swc 104 94706 264107 2026-10-30T10:06:17Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264107 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>চাচ্চি আৰু ইউলিচিছ ১৫ কৰিব নোৱাৰাৰ বাবে ছয় কৰি ইউলিচিছক উভতি আহিবলৈ বৰকৈ কাকুতি মিনতি কৰিলে। কিন্তু ফদিয়ক ইউলিচিছে তাৰ কথাত ভোল নগল; আৰু দৈত্যৰ গুপ্ত অভিপ্ৰায় বুজি পাই উভতি নাছিল। কোনোমতে ইউলিচিছৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ লব নোৱাৰি দৈত্যই তাৰ পিতাক নেণ্টনক কাকৃতি মিনতি কৰি প্ৰাৰ্থনা কৰিলে যেন তেওঁ ইউলিছিক ইয়াৰ উপযুক্ত শাস্তি দিয়ে। নেটূনে পুতেক পলিফিমাচৰ প্ৰাৰ্থনা শুনিলে, আৰু তাক কণা কৰাৰ শাস্তি স্বৰূপে ইউলিচিছক বহুদিন সাগৰে সাগৰে ভ্ৰমি থাকিবলৈ বাধ্য কৰিলে। তথাপি তেওঁৰ সহযাত্ৰীবোৰ ঠিক থকা হলে তেওঁলোক ৰক্ষা পৰিলহেঁতেন। দ্বিতীয় অধ্যায়। চাচ্চি আৰু ইউলিচিছ অচিনাকি সাগৰত বাট হেৰুৱাই ফুৰি থাকোঁতে থাকোঁতে ইউলিচিছে বৰুণ দেৱত৷ ইওলাচৰ কৃপা লাভ কৰিলে। পিতলৰ দেৱালেৰে আগুৰা দ্বীপ এটাত বৰুণ দেৱতা বাস কৰে ভাত তেওঁলোকক বৰুণ দেৱতাই এমাহ আদৰ সাদৰ কৰি অতিথি স্বৰূপে ৰাখিলে। সেই সময়ত মানুহ হে নালাগে দেৱতা সকলো ট্ৰোজান বুদ্ধৰ শেষ খবৰ শুনিবলৈ ব্যা। বৰুণ দেৱতাই ইউলি- চিছৰ মুখে ট্ৰোজান যুদ্ধৰ কাহিনী শুনি সন্তুষ্ট হৈ তেওঁক বিদায়<noinclude></noinclude> 45xcpgex26vxdv2st2pz1nlok9z970n 104 94707 264108 2026-10-30T10:06:36Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264108 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওডিছি দিবৰ সময়ত গৰুৰ ছালৰ যোনা এটাত মলয়া বতাহৰ বাহিৰে বাকী সকলোবোৰ বতাহকে সুমুৱাই সোণৰ ৰছিৰে মুখখন বন্ধ কৰি মোনাটে৷ ইউলিছিৰ হাতত দিলে। সকলোবোৰ উদণ্ড বতাহ মোনাত বন্দী হৈ থকাত মলয়া বতাহে লাহে লাহে জাহাজ- পন ইথাকালৈ উটুৱাই লৈ যাবলৈ ধৰিলে। ন দিন ন ৰাতি ইউলিচিছে আনক বিশ্বাস নকৰি জাহাজৰ গুৰি বঠা নিজে ধৰি থাকিল, জাহাজ গৈ গৈ ইথাকাৰ ইমান ওচৰ পালেগৈ যে তাৰ পাচত থকা পৰ্ব্বতৰ টিংবোৰ ভালকৈ দেখা পোৱা হল আৰু সাগৰৰ পাৰৰ ভেঁড়৷ ৰখীয়াবোৰে ধৰা জুইৰ ধোঁৱা ভালকৈ দেখা পোৱা গ'ল — এনেতে ইউলিছি তোকে পিয়াহে টোপনিত লাগ কাল হৈ পৰিল। ইমান দিনে ইউলিছিৰ লগৰীয়াবোৰে মোনা- টোত ধন সোণ থকা বুলি ভাবি আছিল, ইউলিছি টোপনি যোৱাত সুবিধা পাই সিহঁতে সেইটো মেলি চাওঁতেই গোটেইবোৰ বতাহ মোনাটোৰ পৰা বাহিৰ ওলাই জাহাজখন একেবাৰে বৰুণ দেৱতাৰ দ্বীপলৈ উৰুৱাই নিলে। সাৰ পাই ইউলিচিছে এই কাণ্ড দেখি হতাশ হৈ পুনৰায় সহায় কৰিবৰ নিমিত্তে বৰুণ দেৱতাক বহুত কাকুতি মিনতি কৰিলে। কিন্তু বৰণ দেৱতাৰ খংহে। উঠিল, আৰু অভিশপ্ত হতভাগাহঁতক সহায় নকৰোঁ বুলি তেওঁলোকক অপমান কৰি খেদি দিলে। ইয়াৰ পাচত তেওঁলোকে নৰমাংস ভোজী লিষ্টিগোনিয়ান বোৰৰ হাতত পৰিল। ইহঁতে৷ চাইক্লপবোৰৰ দৰে এজাতি দৈত্য আৰু অসভ্য বৰ্ব্বৰ।' তাত জাহাজ লগাই ইউলিচিছে যি কেইজনক দেশখন চাবলৈ পঠাইছিল, সিহতে সেই কেইজনক ধৰি কেঁচাই কেঁচাই খাই পেলালে। তাৰ পাচত ডাঙৰ ডাঙৰ শিল দলিয়াই<noinclude></noinclude> 0zqaljss48kt4yxk6ygs2hi9257y3kv 104 94708 264109 2026-10-30T10:06:54Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264109 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>চাৰ্চ্চি আৰু ইউলিছি 66 জাকে ঘুৰি ফুৰে আৰু এওঁলোকক দেখা পাই সিহঁত পাচে পাচে যাবলৈ ধৰিলে আৰু হাত ভৰি চেলেকি মৰম দেখুৱাবলৈ ধৰিলে। তাৰ পিচত লাহে লাহে তেওঁলোক চাৰ্চ্চিৰ ঘৰৰ দুৱাৰ মুখ পালেগৈ। চাৰ্চ্চি ভিতৰত বিতোপন গান গাই এখন শুন্দৰ কাপোৰ বৈ আছিল। তেওঁলোকক দেখা পাই চাৰ্চিয়ে তেওঁৰ ঘৰৰ জক্‌কীয়া ছৱাৰখন মেলি দি ভিতৰলৈ মাতিলে, চতুৰ ইউৰিলোকাছত বাজে আন সকলো ভিতৰ সোমাল। আদৰ অভ্যৰ্থনা কৰি নি ভিতৰত বহুৱাই চাচিয়ে সিহঁতক আহুদি কৰা মঙ্গ থাবলৈ দিলে আৰু তাৰ পিচত চাৰ্চিয়ে সিহঁতক লাঠি এডালেৰে চুলে, সেই ভাল গাত লগোৱামাত্ৰকে সিহঁতবোৰ একোটা গাহৰিত পৰিণত হল, কিন্তু মানুহৰ জ্ঞান বুদ্ধি প্ৰত্যেকৰেই আগৰ দৰেই থাকিল। চাৰ্চিয়ে সিহঁতক গাহৰিৰ গড়ালত সুমুৱাই খলে। আহা! বেচেৰাহঁতৰ মনত কি দুখ! সিহঁতৰ গাত গাহৰিৰ নোম, মৃৎ আৰু অন্যান্য অঙ্গ প্ৰত্যঙ্গবোৰো গাহৰিৰ দৰে, কিন্তু আগৰ যখন শক্তিৰ কোনো হানি নহল। বাহিৰৰ পৰা এই সকলো আচৰিত ঘটনা দেখি ইউৰিলোকাছৰ ভয়তে পেটত হাত- গুৰি লুকাল তেওঁ ভয়ত ইমান অস্থিৰ হৈ পৰিল যে জাহাজলৈ কেনেকৈ গ'ল কব নোৱাৰে। তেওঁ জাহাজত উঠিও ইউলিচিছৰ আগত অলপ পৰ মাতিব নোৱাৰা হৈ থিয় হৈ থাকিল। জাহা- জৰ সকলো মাহছে তেওঁক আগুৰি ধৰি বহুতো প্ৰশ্ন কৰাতহে তেওঁ লাহে লাহে সেহাই সেহাই সকলো ঘটনা ইউলিচিছৰ আগত কৰ পাৰিলে। সকলো কথা শুনি ইউলিচিছে ততালিকে লগৰীয়াবোৰক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ যাব ওলাল, কিন্তু ইউৰিলোকাছে ইমানে ভয় খাইছিল যে তেওঁ বাট দেখুৱাই ইউলিছিক লৈ যাবলৈ সাহ নকৰিলে।<noinclude></noinclude> mrbkoptadle0m3x0w2omdmbj5q31gjy 104 94709 264110 2026-10-30T10:07:11Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264110 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওডিছি ইউৰিলোকাচ অসন্মত হোৱাতে৷ লগৰীয়া বোৰক ৰক্ষা কৰা তেওঁৰ কৰ্ত্তব্য বুলি ইউলিছি ওলাল। চাৰি ঘৰ পাওঁ পাওঁ হওঁতেই ভেশছন কৰা মাৰ্ক ৰিয়ে এজন ধুনীয়া ডেকা লৰাৰ ৰূপ ধৰি, হাতত এডাল সোণৰ লাঠি লৈ আহি ইউলিচিছক মাত লগালে, আৰু চাৰ্চিৰ গুণ-মন্ত্ৰৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা পৰিবৰ নিমিত্তে গছৰ শিপা এডাল দিলে, সেই ডালি লগত থাকিলে চাৰ্চিৰ গুণ-যন্ত্ৰ বিফল হব। এই গছ ডালিকে দেৱতা সকলে 'মলি' বোলে; ইয়াৰ গুৰি ডোখৰ কলা কিন্তু ফুলবোৰ গান্ধীৰ দৰে বগা। ইউলিছি লাহে লাহে গৈ মায়াবিনীৰ ঘৰৰ ওচৰ পালেগৈ। সিবিলাকৰ দৰে ইউলিছিকো চাচিয়ে ঘৰলৈ মাতি নি মদৰ গিলাচ হাতত দিলে। ইউলিচিছে মদ খাই উঠাত চাচ্চিয়ে লাঠি ডালেৰে তেওঁৰ গাত কোব এটা মাৰি কলে, “যা গাহৰিৰ লগত<noinclude></noinclude> prhc1f152hjz9rgjzwq05wablehoo0f 104 94710 264111 2026-10-30T10:07:41Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264111 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>আকৃতিৰ কোনো চাচ্চি আৰু ইউলিছি ১৯ থাক গৈ।” কিন্তু মাৰ্ক বিয়ে দিয়া শিপা ডালিৰ গুণত ইউলিচিছৰ পৰিবৰ্ত্তন নহল। তেতিয়া চাচিয়ে জানিলে যে এৱেই ফদিয়ক ইউলিচিছ। কাৰণ ইউলিচিছৰ আগমনৰ কথা ইতিপূৰ্ব্বেই তেওঁ জানিছিল। যদিও মাকু’বিয়ে দিয়া শিপা ডালিয়ে ইউলিছিক চাৰ্চিৰ গুণ মন্ত্ৰৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলে, তথাপি কিন্তু চাচিয়ে বাচি দিয়া প্ৰেমৰ পৰা তেওঁক ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলে। চাৰ্চিৰ প্ৰেমত পৰি ইউ- লিচিছে সকলো পাহৰি গল আৰু অৱশেষত তেওঁৰ সঙ্গীসকলে তেওঁক সোৱৰাই দিয়াত হে সেই মায়াবিনীৰ ওচৰত তেওঁ মেলানি মাগিলে। চাচ্চিয়ে পূৰ্ব্বৰ প্ৰতিজ্ঞা সুৱ বি অনিচ্ছাস্বত্ত্বেও ইউলিচিচ্ছক বিদায় দি কলে যে তেওঁ স্বদেশ পোৱাৰ আগতে আৰু বহুতো সেই বাবে সিপুৰীলৈ গৈ নামজ্বলা বিপদত পৰিব লাগিব। ভবিষ্যৎ বক্তা টিৰেচিয়াছৰ পৰা তেওঁৰ ভবিষ্যৎ জানি লোৱা ভাল। কোন বাটেৰে কেনেকৈ টিৰেচিয়াচৰ ওচৰলৈ যাব লাগিব তাকো চাচ্চিয়ে ভালকৈ বুজাই দিলে। সেই উপদেশ মতে ইউলিটিছ সিপুৰীলৈ যাত্ৰা কৰিলে আৰু নৰকৰ ওচৰত থকা চিমোৰিয়ান সকলৰ দেশ পালেগৈ।<noinclude></noinclude> 559h7afhv77osrwl0tbxubbhmhie3mr 104 94711 264112 2026-10-30T10:08:01Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264112 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>—তৃতীয় অধ্যায়— ( প্ৰেতপুৰী দৰ্শন ) চাচিয়ে কৈ দিয়া বাটে বাটে গৈ তেওঁলোক একেৰণ আৰু ককিটচ, নদীৰ সঙ্গমস্থলত থকা পৰলোক পালেগৈ। ভাত চাৰ্চিয়ে শিকোৱা মন্ত্ৰবোৰ ভালকৈ উচ্চাৰণ কৰি, ইউলিচিছে সিপুৰীৰ দেৱতাসকলৰ উদ্দেশ্যে, এজোৰ কলা বৰণীয়া ভেড়া ভেড়ী বলি দি, সিহঁতৰ তেজ এহাত বহল, এহাত দীঘল আৰু এছাত দ গাঁত এটাত ঢালি দিলে। তেজ ঢালি দিয়৷ যাত্ৰকে এদল প্ৰেত- মূৰ্ত্তিৰ আবিৰ্ভাব হল আৰু সকলোৱে সেই তেজৰ গাঁতৰ চাৰিও- পিনে ঠিয় দিলেহি। চাচিয়ে ইউলিচ্ছিক কৈছিল যে যেতিয়ালৈকে কণায়ু দৈৱজ্ঞ টিৰেচিয়াচুৰ প্ৰেতাত্মা আহি সেই তেজ পি তেওঁৰ পিয়াহ নপলুৱাই, তেতিয়ালৈকে তেওঁ যেন কাকে৷ সেই তেজ পিবলৈ নিদিয়ে। সেই কথা দুৱৰি ইউলিচিছে হাতত ভৰোৱাল লৈ সেই প্ৰেতমূৰ্ত্তিবোৰক তেজৰ গাঁতৰ পৰা দূৰত ৰাখিলে, আনকি তেওঁৰ যাক এন্টিক্লিয়াকে৷ সেই তেজ পিবলৈ নিদিলে। লাহে লাহে সোণৰ লাখুটিত ভৰ দি টিৰেচিয়াছ, আহি সেই গাঁতটোত হেপাহ পলুৱাই তেজ পিলে, তেজ' পিয়াৰ পাচত ইউলিচিছে তেওঁৰ ভাগ্যত কি আছে কবলৈ অনুৰোধ কৰাত টিৰেচিয়াছে কলে যে, চিচিলিৰ সাগৰৰ পাৰত সূৰ্য্যদেৱতাৰ গৰুৰ পাল চৰি থাকে, যদি তেওঁলোকে সিহঁতৰ কোনো অন্যায় নকৰে তেনে- হলে অভিসোনকালে নিৰ্বিঘ্নেৰে স্বদেশ পাবগৈ, কিন্তু যদিহে সেই পালক কোনো অত্যাচাৰ কৰে, তেনেহলে বহুত কষ্ট ভূগি<noinclude></noinclude> q772i5e73n4d4gpjatcvsvnnenptue4 104 94712 264113 2026-10-30T10:08:23Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264113 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>প্ৰেতপুৰী দৰ্শন অৱশেষত তেওঁ অকলেহে কথমপি ৰক্ষা পৰি বহুদিনৰ পাচত নিজ দেশ পাবগৈ। ইমান সময় ইউলিচিছৰ মাকে সেই তেজৰ গাঁতৰ পিনে বৰ হেপাহেৰে চাই আছিল, কাৰণ তেজ নিপিয়েমানে তেওঁ মুখকে মেলিব নোৱাৰে আৰু কাকো চিনি নাপায়। ভেজ পিয়াৰ পাচত ইউলিচিছে সোধাত উত্তৰ দিলে যে তেওঁ ইউলিচিছৰ শোকতে মৰিল আৰু বুঢ়া পিতাক লেইটি চেও শোকত জৰ্জ্জৰিত হৈ যেনে- তেনেকৈ প্ৰাণ ধৰি আছে। এই কথা শুনি ইউলিচিছে অধীৰ হৈ মাকক আকোৱালি ধৰিবলৈ তিনিবাৰো চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু কৃতকাৰ্য্য নহৈ, বুজি পালে যে সি মাকৰ ছায়ামূৰ্ত্তিহে। সিপুৰীত ইউলিচিছে এগেমেয়নক লগ পাইছিল আৰু তেওঁৰ মুখতে ক্লাইটো গেষ্ট্ৰাৰ বিশ্বাসঘাটকতাৰ কথা জানিব পাৰিছিল। তেওঁ ভাৰত এন্টিলোকাছ পেট্ৰোক্লাছ আৰু এজাক চক লগ পাইছিল, কিন্তু এজাক্‌চে এই জীৱনৰ হিংসাদ্বেষ পাহৰিব নোৱাৰি ইউলিচিছৰ কোনো কথাৰে উত্তৰ নিদিলে। একিলিজৰ পৰাহে তেওঁ জানিব পাৰিলে যে পৰলোকত মৃতকসকলে ছায়ামূৰ্ত্তি ধৰি উদ্দেশ্যহীন হৈ কোনো প্ৰকাৰ ভবিষ্যতৰ আশা নোহোৱাকৈ জীৱন কটায়। ইউলিচিছে পৰলোকত কোনো বিচাৰ থকা যেন অনুমান কৰিব নোৱাৰিলে, একিলিজৰ মুখত শুনিলে সিপুৰীত কোনো বিধৰ সুখেই নায়, কেৱল মাত্ৰ অধিয়নকেই অলপ সুখী যেন অনুমান কৰিব "পাৰি, কাৰণ যিবোৰ জন্তু তেওঁ এই জীৱনত বধ কৰিছিল, সেই- বোৰৰ ছাৰ পাছে পাছে তেওঁক খেদি ফুৰা দেখা পালে, ইয়াত বাজে মৃতকসকলৰ আন কোনো প্ৰকাৰ সুখ পোৱা কাম কৰা দেখা নাপালে। সিবিলাক মানুহে জীয়াই থাকোতে দেৱতাসকলৰ কিবা জগৰ লগাই ছিল, সেইবিলাকৰ ওপৰত হলে যথেষ্ট শাস্তি বিহা দেখা পালে।<noinclude></noinclude> qbirmcxdi9wq841mpjw21nhln6osizr 104 94713 264114 2026-10-30T10:08:50Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264114 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওডিছি সিপুৰীত ইউলিচিছে টেণ্টালাছক দেখা পালে—তেওঁ তাত অশেষ যন্ত্ৰণা সহ্য কৰি নিৰ্ম্মল পানী থকা নৈ এখনত এডিঙি পানীত ঠিয় হৈ আছে, আৰু তেওঁৰ মূৰৰ ওপৰত বিবিধ সোৱাদ ফল পকি টক্‌টক্ কৰে ৰঙা হৈ আছে, দেখিলেই জিভাৰ পানী ওলায়। কিন্তু পিয়াহত তেওঁৰ বুকু ফাটি যায় আৰু ভোকত পেট কলমলায় আছে, কাৰণ যেতিয়া তেওঁ পিয়াহ পলুৱাবলৈ পানী খাব খোজে তেতিয়াই নৈৰ পানী শুকাই বালি ওলায় আৰু যেতিয়৷ ভোকত তত নাপাই মূৰৰ ওপৰত ওলমি থকা পকা ফলবোৰ হাতেৰে ধৰিব খোজে, তেতিয়াই সেইবোৰ ডালে সৈতে হঠাৎ অদৃশ্য হয়। তাত চিচিফাছকো দেখা পালে। তেওঁ এটা বৰ ডাঙৰ ঘুৰণীয়া শিল মূৰৰ ঘাম ভৰিত পেলাই অতি পৰিশ্ৰমেৰে বগৰাই বগৰাই লৈ যায়, কিন্তু পাহাৰৰ ওপৰ পাওঁ পাওঁ হওঁতেই আকৌ শিলটো বিস্বাশবদে বাগৰি আগৰ ঠাই পায়হি। টেণ্টা- লাছৰ অপৰাধ এই যে দেৱতা সকলৰ লগত ভোজ খাওঁতে যি বস্তু খাই দেৱতাসকল অমৰ হয় তেনে বস্তুৰ অলপমান মানুহক দিবৰ কাৰণে চুৰ কৰিছিল। জীয়াই থাকোতে চিচিফাছ ডকাইত আছিল, কিন্তু তেওঁক সেই বাবে শাস্তি বিহা হোৱা৷ নাছিল, শাস্তি বিহিছিল জুপিটাৰৰ এটি গুপ্ত প্ৰণয়ৰ কথা সাধাৰণৰ আগত প্ৰকাশ কৰা বাবেহে। ইউলিচিছে পৰলোকত চাব লগীয়৷ সকলোখিনি চাব নোৱাৰিলে। কাৰণ যেতিয়া লাখে লাখে প্ৰেতমূৰ্ত্তিয়ে তেওক আগুৰি ধৰি বিবিধ বিকৃত মাতেৰে চিঞৰিবলৈ ধৰিলে, তেতিয়া ইউলিচিছ হেন সাহসী পুৰুষবো ভয়ত বুকু কঁপি উঠিল আৰু তৎক্ষণাৎ জাহাজত উঠি জাহাজ মেলি দিলে।<noinclude></noinclude> m8431dxv75pkbdae0eaghjh1tbmllnt 104 94714 264115 2026-10-30T10:09:06Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264115 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>চতুৰ্থ অধ্যায় (চিলা আৰু চেৰিব্দিজ) সিপুৰীৰ পৰা জাহাজ যেলি দি তেওঁলোকে যজা বাই-ভনী থকা দ্বীপৰ কাষেদি নিৰাপদে জাহাজ চলাই গুচি গল। সেই দ্বীপত ফুলৰ মাজত যুঁজা চাইৰেণ বাই-ভনী বাস কৰে, যদিও সিহঁত চৰাই; তথাপি সিহঁতৰ মূৰ দুটা তিৰোত৷ মানুহৰ দৰে আৰু সিহঁতে মনোমোহা গানেৰে নাৱৰীয়া সকলক যুগ্ধ কৰি নি ধ্বংস কৰে। আগতে চাৰ্চ্চিৰ মুখত এই কথাৰ সম্ভেদ পাই, সিহঁতৰ দ্বীপ পাওঁ পাওঁ হওঁতেই ইউলিচিছে নাৱৰীয়া বোৰৰ কাণ যম গলাই বন্ধ কৰি দিলে আৰু তেওঁৰ আদেশ যতে নাৱৰীয়া সকলে ইউলিচিছৰ হাত ভৰি জপূৰকৈ মাস্তলৰ সৈতে ৰহিৰে বান্ধি কোবেৰে দাঁড় মাৰিব ধৰিলে। আগতে ইউলিচিছে সিহঁতক কৈ থৈছিল যে সেই দ্বীপ নেদেখা নহয় মানে যেন ইউলিচিছৰ আদেশ অনুৰোধ উপেক্ষা কৰিও সিহঁতে তেওঁৰ বান্ধ যোকোলাই নিদিয়ে। নাও গৈ চাইৰেণৰ ওচৰ পাওঁতেই সিহঁতে মনোমোহা গান গাই ইউলিচিছিক নাম ধৰি দ্বীপলৈ আহ্বান কৰি কলে যে মৌৰ দৰে মিঠা সিহঁতৰ গান হওনাকৈ কোনো নাৱৰীয়াই সেই পিনে যোৱা৷ নাই। সেই মনমোহা শুনি ইউলিচিছ মুগ্ধ হল আৰু তালৈ যাবৰ কাৰণে তেওঁৰ অদম্য ইচ্ছা হল। তেতিয়া তেওঁক বান্ধৰ পৰা মোকোলাই দিবলৈ নাৱৰীয়া বিলাকক অনুনয় বিনয় কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু শেষত সিহতক ভয়ো দেখুৱালে। কিন্তু কলা নাৱৰীয়া বিলাকে তেওঁৰ সঙ্গীত<noinclude></noinclude> m5f6n3ytt27fs26ebblk8cwmvfq4qk9 104 94715 264116 2026-10-30T10:09:28Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264116 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>28 কথা শুনিবলৈ নাপালে আৰু কোনো ভ্ৰুক্ষেপ নকৰি নাও চলাই ধিলে। সেই দ্বীপ এৰি বহুত দূৰ পোৱাতহে নাৱৰীয়াবোৰে তেওঁৰ বান্ধ মোকোলাই দিলে। তাৰ পাচত তেওঁলোক গৈ ইটালি আৰু চিচিলিৰ মাজত থকা অন্তৰীপ পালে, সেই অস্তৰীপৰ দুয়োপিনে দুই ৰাক্ষসী চিলা আৰু চেৰিদিজ। চিলা পৰ্ব্বতৰ টিঙ বৰ ওখ, যেন স্বগতহে লাগি আছে, কোনো যানুহেই সেই পৰ্ব্বতত উঠিব নোৱাৰে, কাৰণ পৰ্ব্বতৰ গাটো বৰ ঠিয় আৰু পিচল। সেই পৰ্ব্বতৰ মাজত উত্তৰ পিনে মুখ কৰি এটা বৰ দ গহবৰ আছে, সেই দ গহবৰত ভয় লগা ৰাক্ষসী চিলা বাস কৰে, আৰু তাত তাই বুকু কঁপি উঠা মাতেৰে গৰ্জ্জি থাকে, তাই এনে ভয়ানক যে মানুহৰ কথা দূৰৈত থাকক দেৱতাসকলেও ইচ্ছা কৰি তাইৰ ওচৰলৈ নাযায়। তাইৰ বাখন ভৰি ওলমি আছে, বৰ দীঘল ছটা গল, আৰু গলবোৰৰ ওপৰত একোটা ভয় লগা মূৰ, আৰু প্ৰত্যেক মূৰতে তিনি পাৰিকৈ দাত। কোমৰলৈ তাইৰ গহবৰৰ ভিতৰত থাকে কিন্তু দীঘল গলকেইট। মেলি সাগৰৰ মাছ, কুম্ভীৰ, শিছ প্ৰভৃতি জলজন্তুৰোৰ ধৰি ধৰি খায়, কোনো জাহাজ গলে নাবিক সকলৰ ৰক্ষা নাই, অস্তুতঃ ছজনক তাই ধৰি নি খাবই পাব। অন্তৰীপৰ আনপিনে চেৰিদিজ পাহাড়, সেই পাহা ৰত এডাল ডাঙৰ ডিমৰু গছ আছে, তাৰ তলতে বহি চেৰি দিলে সাগৰৰ পানী এবাৰ পুহি নি পেটৰ ভিতৰত সুমুৱাই আৰু পাচত পেটৰ পৰা ৰাজ কৰি দিয়ে। যেতিয়া তাই পানী মুহিব ধৰে তেতিয়া কাৰো নিস্তাৰ নাই, জাহাজ জলজন্তু সকলোকে পেটৰ ভিতৰলৈ সুমুৱাই নিয়ে আৰু যেতিয়া সেইবোৰ বাজ কৰি দিয়ে তেতিয়া বৰ ডাঙৰ জুই একুৰাৰ ওপৰত বৰ ডাঙৰ কেৰাহী এটাৰ পানী ঢালি দিলে যেনেকৈ ধোঁৱা ওলাব ধৰে সেই ৰকমে ধোঁৱা ওলায়।<noinclude></noinclude> rcp7a1xuzjlz1rdzjw82feh6duieomc 104 94716 264117 2026-10-30T10:09:55Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264117 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>চিলা আৰু চেবিদিজ সকলোৱে চেৰিন্দিজৰ পিনে একেথিৰে চাই থাকোঁতে ইজন নাৱৰীয়াক চিলাই কেনেকৈ তাইৰ ছটা ঠোটেৰে ধৰি দাঙি নিলে, কোনোৱে গমকে নাপালে, যেতিয়া কব পাৰিলে তেতিয়া কেৱল সিহঁতৰ ভৰি কিখনহে দেখা পালে। চাৰ্চিয়ে সিহঁতক যেতিয়া বধ কৰে তেতিয়া সিহতে ইউলিচিছৰ নাম ধৰি, ৰক্ষা কৰা ৰক্ষা কৰা বুলি চিঞৰিবলৈ ধৰিলে। সিহঁতৰ সেই কৰুণ বিননি শুনি আৰু সিহঁতক ৰক্ষা কৰিবৰ উপায় কৰিব নোৱাৰি, ইউলিচিছে মনত বৰ দুখ পালে। ছজন মাত্ৰ নাৱৰীয়া হেৰুৱাই কথমপি চিলা আৰু চেৰিদিজ পাৰ হৈ গৈ লাহে লাহে তেওঁলোকে সূৰ্য্য দেৱতাৰ গৰুৰ পাল চৰা পথাৰ পালেগৈ। কণা দৈৱজ্ঞ টিৰেচিচৰ সাৱধান বাণী আৰু চাৰ্চ্চিৰ উপদেশ স্মৰণ কৰি ইউলিচিছে লগৰীয়াবোৰক তাত নামিব বাধা দিলে। কিন্তু তেওঁৰ আদেশ অনুৰোধ সকলো বিফল হল। এনেকি শেহত তেওঁৰ সহকাৰী ইউৰিলোকাচেই বিদ্ৰোহী হৈ কলে যে তেওঁলোক সকলো সাধাৰণ মানুহ; আৰু তেওঁলোকৰ শৰীৰ তেজ মঙহৰহে, ইউলিছিৰ দৰে লোহাৰ নহয়। আৰু সেই বাবে তেওঁলোকক বিশ্ৰাম লাগে। আনবোৰৰো সেয়ে মত দেখি ইউলিচিছে তেওঁলোকক আৰু বাধা নিদিলে, কেৱল মাত্ৰ তেওঁলোকক এই বুলি শপত খুৱালে যে তেওঁলোকে যেন অন্ততঃ সূৰ্য্যদেৱতাৰ পবিত্ৰ বলদবোৰৰ গাত হাত নিদিয়ে কাৰণ তেতিয়াও চাচিয়ে বিদায়ৰ সময়ত দিয়া বহুতো মদ আৰু খোৱা বস্তু জাহাজত থকাই খাদ্যৰ অভাৱ হোৱা নাছিল। নাৱৰীয়াবোৰে ইউলিটিছৰ আগত সেই বলদবোৰৰ গাত হাত নিদিওঁ বুলি শপত খাইসেই দ্বীপত নাৱ লগালে আৰু তাত বৰ আনন্দেৰে ভোজ পাতি হেপাহ পলুৱাই মদ আৰু মঙহ খাই<noinclude></noinclude> knyznwoz4y3aq3l2v8qfb0khj3tiyrb 104 94717 264118 2026-10-30T10:11:28Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264118 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওভিছি বাতি শুই থাকিল। তাৰ পিছত একেৰাহে বহুদিন বতৰ বেয়া হোৱাই তেওঁলোকে নাৱ এৰি দিব নোৱাৰি তাতে থাকিব বাধ্য হল। পাওঁতে বাইতে জাহাজত থকা মদ আৰু মঙহ ঢুকাল। ভোকত কলমলাই নাৱৰীয়াবোৰে বৰশীৰে মাছ মাৰি, ফান্দ পাতি চৰাই ধৰি, জীৱন ৰক্ষা কৰিব লগাত পৰিল। এইবিধ খাদ্য সাধাৰণতঃ গ্ৰীক নাৱিকবোৰে বৰ পছন্দ নকৰে। কিজানিবা নাকিসকলে প্ৰতিজ্ঞা ভঙ্গ কৰি সেই বলদবোৰ বধ কৰে, এই আশঙ্কা কৰি ইমান দিনে ইউলিচিছে টোপনি কাটি কৰি থৈ, সেই বলদবোৰ নিজে পহৰা দি আছিল। এদিন ভোকে পিয়াহে কাতৰ হৈ ইউলিছি ঘোৰ টোপনিত পলি। সেই সুযোগতে ইউৰিলোকাচে নাৱৰীয়াবোৰক উদগাই কবলৈ ধৰিলে “মানুহ বহুত ধৰণে মধে, কিন্তু সকলো প্ৰকাৰ মৰণতকৈ ভোকত নৰা বৰ স্বণনীয়। আহা এই বলদবোৰক দেৱতাৰ আগত উছৰ্গা কৰি বধ কৰোঁ আৰু তাকে খাই প্ৰাণ ৰক্ষা কৰে॥ তথাপিও যদি পাপ হয় তেনেহলে দেশলৈ গৈ প্ৰায়শ্চিত্ত স্বৰূপে সূৰ্য্য দেৱতাৰ নামে এটি মন্দিৰ তৈয়াৰ কৰিম আৰু তেওঁৰ উদ্দেশ্যে বহুতো বলি দিম।” ইউৰিলোকাচৰ উদগণিত সকলোৱে বলদবোৰ আগুৰি ধৰিলে আৰু দেৱতাসকলৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা জনাই সেই পালৰ ভিতৰত বাচি বাচি কেটামান বধ কৰি ধোৱাৰ যোগাৰ কৰিলে। সিহঁতৰ প্ৰাৰ্থনাত—দেৱতা সকল সন্তুষ্ট নহল, ভয়ানক দুল্লক্ষণ দেখা গেল, বলদবোৰৰ গাৰ পৰা কঢ়া ছালবোৰ নাৱৰীয়াসকলৰ পাচে পাচে নাচি ফুৰিব ধৰিলে, আৰু শিকত দিওঁতে মঙ্গহবোৰে ভয়ানক আৰ্ত্তনাদ কৰিব ধৰিলে। এনেতে ইউলিচিছে সাৰ পাই উঠি জাহাজৰ ওচৰলৈ আহোতে দূৰৰ পৰা শিকত দিয়া মঙ্গহৰ গোন্ধ পাই অনুমানতে সকলে৷ কাণ্ড বুজি ভবিষ্যতৰ আশঙ্কা কৰি কাতৰ<noinclude></noinclude> f8reg3qplowif04sf0f351bq72akcof 104 94718 264119 2026-10-30T10:11:52Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264119 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>পেনিলোপিৰ বিপদ २ হল। এই কথা গম পাই দেৱ সলাত সূৰ্য্য দেৱতাই জুপিটাৰক জনালে যে যদি ইউলিচিছে এই পাপৰ উপযুক্ত প্ৰতিফল নাপায় তেনেহলে তেওঁ নৰকতহে পোহৰ দিব। ছদিন নাৱৰীয়াবোৰে সূৰ্য্যৰ ভাল ভাল বলদবোৰ মাৰি খালে। সাতদিনৰ দিনা বতৰ ভাল দেখি নাও মেলি দি সমুদ্ৰৰ মাজ পালেগৈ, তাৰ পৰা কোনো দেশ দেখ৷ নাপায় কেৱল পানী আৰু পানী। তেতিয়া জুপিটাৰে খঙত ভয়ানাক ধুমুহা বতাহ মেলি দি বজ্ৰ মাৰি—জাহাজখন ভাঙি চূৰমাৰ কৰিলে। আন আন নাৱৰীয়াবোৰ পানীত পৰি মৰিল, ইউলিছিহে কথমপি ৰক্ষা পৰিল। জাহাগ ডুবাত ইউলিচিছে জাহাজৰ মাস্তুলটো ধৰি ন দিন ন ৰাতি পানীত ভাহি ভাহি কথমপি পুনৰায় চিলা আৰু চেৰিব্বি অতিক্ৰম কৰি, কেলিপ চো থকা দ্বীপত উঠিলগৈ। তাত কেলিপ্‌ চোই তেওঁক বহুদিন আহিবলৈ নিদিয়াকৈ বন্ধ কৰি ৰাখিলে, অৱশেষত মিনাৰ্ভাৰ অনুৰোধতহে তেওঁ মুক্তি লাভ কৰে। -- পঞ্চম অধ্যায় পেনিলোপিৰ বিপদ ট্ৰোজান যুদ্ধলৈ যোৱা বীৰ সকলৰ ভিতৰত যি সকল যুদ্ধত পৰা নাছিল, সেই সকলৰ ভিতৰত প্ৰায়ে বহুত বাধা বিঘিনি অতিক্ৰম কৰি অৱশেষত নিজ নিজ ঘৰ পালেহি। ট্ৰোজান যুদ্ধ শেষ হবৰ আজি ৯ বছৰ উকলি দহত পৰিল, কিন্তু আজি পৰ্য্যস্ত ইউলিটিছৰ কোনো খবৰকে পোৱা নাই। তেওঁৰ বুঢ়া পিতাক লেই- টিচ, পুতেক টেলিমেকাচ আৰু তেওঁৰ পতিব্ৰতা পত্নী পেনিলোপিয়ে,<noinclude></noinclude> 96c6qxpdjjosjn6gclzcrgx5xkw5lf2 104 94719 264120 2026-10-30T10:12:07Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264120 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওডিছি ইউলিচছ আজি পাৰহি কালি পাবহি বুলি বাটলৈ চাই আছে। তেওঁলোকৰ বিপদৰ ওপৰত বিপদ। যদিও তেওঁলোকৰ দৃঢ়বিশ্বাস যে ইউলিচিছ এতিয়াও জীয়াই আছে আৰু এদিন নহয় এদিন নিজৰ দেশলৈ আহিবই আহিব, কিন্তু আনৰ হলে বিশ্বাস হৈছে যে ইউলিচিছৰ মৃত্যু হৈছে, নহলে তেওঁ ইমান দিনে উভতি আহিলহেতেন। এই বিশ্বাসৰ বশবৰ্ত্তী হৈ ইথাক৷ ৰাজ্যৰ সম্ৰাস্ত বংশৰ ডেকা সকলে ৰাজ হাউলীত বাহ লৈছেহি আৰু সকলোৱে পেনিলোপিক হেচা মাৰি ধৰিছে যে দেশৰ ৰীতি অনুসাৰে তেওঁ এওঁলোকৰ এজনক বৰি ৰাজ্যৰ ৰজা পাতিব লাগে। সতী পেনিলোপিয়ে তেওঁৰ স্বামী জীয়াই আছে বুলি কয় হে কয় কিন্তু তাৰ প্ৰমাণ কি? সেইবাবে যিমান দিনলৈ পেনিলোপিয়ে তেওঁ- লোকৰ এজনক নবৰে, সিমান দিন তেওঁলোক তাত থাকিবলৈ ললে। এই অনিমন্ত্ৰিত অতিথিসকলে মহাহুপে ৰজাঘৰত ভোজ খাই আছে; টেলিমেকাচ এতিয়াও নাবালক, পিতাকৰ অম্বুপস্থিতিত নিজে কৰ্তৃত্ব লৈ ৰাজ্য চলাবৰ আৰু এই ডকাইত বোৰক ৰাজ হাউলিৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিবৰ বয়স আৰু বল হোৱা নাই। ইউলিচিছৰ পিতাকো বুঢ়া আৰু শক্তিহীন, এওঁত বাজে ইউলিচিছৰ আন এনে কোনো শক্তিমত্ত বন্ধু নাই যি এই অনিমন্ত্ৰিত অতিথি সকলক খেদি দিব পাৰে। সেই কালত সেই অৰ্দ্ধসত্য দেশত নিজৰ বাহুবল নহলে নিজৰ সম্পত্তি ব্ৰক্ষণ আছিল আৰু কেৱে ন্যায় ধৰ্ম্মৰ প্ৰতি সন্মান নেদেখুৱাইছিল। ইউলিচিছৰ লৰা-তিৰোতাই আজি পৰ্য্যস্ত তেওঁৰ কোনো সঠিক পবৰ পোৱা নাই। তেওঁ ক'ত আছে কেৱল দেৱতা সকলেহে জানে। সমূদ্ৰ দেৱতাৰ অপৰাধ লগোৱাৰ বাবে আজি ৭ বছৰ অসম্ভৱ<noinclude></noinclude> st57sr76r2a6nm9jd5d3ahvux945m7u 104 94720 264121 2026-10-30T10:12:40Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264121 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>পেনিলোপিৰ বিপদ তেওঁ কোলিপ চোৰ মায়াপুৰীত বন্দী হৈ আছে। সাগৰৰ মাজত গছগছনীৰে ভৰ৷ দ্বীপ এটাত কেলিপ চো বাস কৰে। আনে পাহৰিলেও দেবী মিনাৰ্ভাই তেওঁৰ মৰমৰ ইউলিচ্ছিক পাহৰা নাই। তেওঁৰে সহায়ত ট্ৰোজান যুদ্ধত ইউলিচিছে বহুতো বাধা বিখিনি অতিক্ৰম কৰিছে, এতিয়াও তেওঁ সদায় ইউলিছিক 'কেলিপ চোৰ হাতৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰাৰ চেষ্টাতে আছে। এদিন অলিম্পাচ পৰ্ব্বতত দেৱ সভা বহিছে, সেই দিনা কাৰ্য্য গতিকে সমুদ্ৰ দেৱতা নেপ্টন দেৱসভাত নাই, কাৰণ তেওঁ ইথিয়ো- পিয়া দেশলৈ নিমন্ত্ৰণ ৰক্ষা কৰিবলৈ গৈছে। সেই সুযোগ পাই দেবী মিনাৰ্ভাই ইউলিছিৰ দুৰ্ভাগ্যৰ কথা দেৱৰাজৰ আগত উলিয়াই কলে যে এনে এজন বীৰক দেৱতাসকলে এনেকৈ বন্দী কৰি ৰখা উচিত হোৱা নাই। দেৱৰাজৰ মনত বেথা লাগিল আৰু তেতিয়াই দেৱদূত মাৰ্ক,বিক হুকুম দিলে যে তেওঁ তেতিয়াই কেলি- পচোৰ দ্বীপলৈ গৈ ইউলিছিক খবৰ দিয়ক যে তেওঁৰ সোনকালে মুক্তি হব—আৰু দেবী মিনাৰ্ভাক আদেশ দিলে যে তেৱোঁ তেতি- স্নাই ইপাকালৈ গৈ টেলিমেকাচক উৎসাহিত কৰে যাতে মনত বল পাই তেওঁ ৰজাঘৰৰ পৰা ডকাইত বিবাহপ্ৰাৰ্থী সকলক খেদি দি পিতাকক বিচাৰি যাব পাৰে। দেৱবাজৰ আদেশ শুনা মাত্ৰকে দেবী মিনাৰ্ভাই এনে এজোৰ সোণৰ খৰম পিন্ধিলে, যি পৰম পিন্ধি তেওঁ বামেদি বা পানীৰ ওপৰেদি বতাহতকৈও বেগাই যাব পাৰে। হাতত এপাট খাপৰ ললে, সেই থাপৰৰৰ জোংটো লোৰে তৈয়াৰী, খং উঠিলে তেওঁ সেই থাপৰেৰে বীৰসকলৰ প্ৰাণ লয়। এই বেশত সজ্জিত হৈ তেওঁ চকুৰ পচাৰতে ইথাকাৰ ৰাজহাউলীৰ বাহিৰ দুৱাৰ মুখত ইউলিচিছৰ বন্ধু টেকোচ দেশৰ ৰজা মেটিচৰ ভেশ ধৰি ঠিয় হল।<noinclude></noinclude> hb3fbfy5zrlz9lh2ouqmckunoewfxeu 104 94721 264122 2026-10-30T10:14:16Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264122 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওডিছি সেই সময়ত ডকাইত বিবাহপ্ৰাৰ্থীসকল সদলে, নিজ ইচ্ছামতে ভোজ খাবলৈ বধ কৰা গৰুৰ ছালৰ ওপৰত সগৰ্ব্বে বহি নানান বিশ্বৰ খেল খেলিব লাগিছে আৰু টেলিমেকাচে সিহঁতৰ ওচৰতে বহি সিহঁতৰ কাৰ্য্যকলাপকে চাই আছে। তেওঁ কি কৰিব, তেওঁ নিৰুপায় —এই ডকাইত বোৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ লব পৰা শক্তি তেওঁৰ নাই, কেৱল ভাবিব লাগিছে কেতিয়ানো তেওঁৰ পিতাক উভতি আহি এই ডকাইতবোৰক ভাল এসেকা দিব। এইবোৰ ভাবি চিত্তি থাকোঁতে হঠাৎ তেওঁৰ চকু দুৱাৰ মুখত ঠিয় হৈ থকা নতুন আলহীজনৰ ওপৰত পৰিল আৰু তৎক্ষণাৎ নিজে উঠি গৈ তেওঁক আদৰ অভ্যৰ্থনা কৰি ভিতৰত বহুৱালে। নতুন মানুহ দেখি পিতাকৰ কিবা খবৰ পাব বুলি তেওঁৰ মন উগুলগুল লাগিছিল যদিও তথাপি অতিথিজনক সোধ, পোচ কৰা নহয় মানে কোনো কথাকে গুগুধিলে। টেলিমেকাচৰ আদেশমতে বান্দীবোৰে আলহীজনক ৰূপৰ লোটাত পানী আনি দিলে আৰু ৰান্ধনী বাবনীবোৰে ৰজাৰ ৰান্ধনী ঘৰৰ পৰা তেওঁক উপযুক্ত খাদ্য দিলে। এনেতে সেই বিয়া কৰাব খোজোতাসকলে পৰৰ ওপৰত মহা দুধে তোজ খাই উঠি ৰজাৰ চাৰণ ফিমিয়াচক বীণ বজাই বজাই গান গাবলৈ বাধ্য কৰিলে তেতিয়া অতিথি জনৰ লগত একাষৰীয়া হৈ বহি টেলি- নেকাচে ফুচফুচাই সুধিলে— তেওঁ কোন? তেওঁ পিতাকৰ বন্ধু হয়নে নহয়? কাৰণ পিতাকৰ দিনত বহুতো অতিথিয়ে তেওঁ- লোকৰ ঘৰত আদৰ সাদৰ পাইছিল তেওঁ ইউলিছিৰ কিবা খবৰ জানেনে? তেতিয়া ভেশছন কৰা দেৱীয়ে এনেকৈ পৰিচয় দিলে যে তেওঁৰ নাম মোন্টচ, তেও টেকোচ দ্বীপৰ ৰজা, বেহা বেপাৰ কৰিবলৈ ইথাকালৈ আহিছে। এতিয়া তেওঁ জাহাজ বন্দৰত থৈ পিতৃবন্ধু ইউলিচিছৰ ঘৰলৈ আহিছে তেওঁ নেই। ট্ৰচক<noinclude></noinclude> dlqt893w7e9695r9azu5pj0j4wpu8k8 104 94722 264123 2026-10-30T10:14:44Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264123 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>পেনিলোৰি বিপদ ৩১ সুধিলেই জানিব পাৰিব যে পিতাকৰ দিনৰে পৰা ইউলিচিছৰ লগত তেওঁৰ বন্ধুত্ব আছে আৰু উভয়ে উভয়ৰ ঘৰত আতিথ্য গ্ৰহণ কৰি আতিথ্যৰ গৌৰৱ কৰে। তেওঁ আৰু কলে যে ইউলিচিছৰ বৰ্ত্তমান অৱস্থাৰ বিষয়ে তেও একোকে নাজানে, কেৱল তেওঁৰ এনে এটা অঞ্জুমান হয় যে কোনোবাই তেওক বন্দী কৰি ৰাখিছে, তথাপি তেওঁৰ এইটো দৃঢ় বিশ্বাস যে লোৰ শিকলিৰে বান্ধি থলেও অলপতে ইউলিচিছ নিজ ঘৰ পাবহি। বৰ্তমানে পিতৃবন্ধু হিচাবে তেওঁ টেলিমেকাচক এই মাত্ৰ উপদেশ দিব পাৰে যে তেওঁ যেন বুকুত বল বান্ধি পুৰুষৰ দৰে কাম কৰে, আৰু এই ডকাইতৰ দলটোক খেদি দি ইউলিচিছৰ সম্পত্তি ৰক্ষা কৰে। যদি তেওঁৰ মাকেও পুনৰায় বিয়াত বহিবৰ ইচ্ছা কৰে তেনেহলে তেওঁ যেন পিতাকৰ ঘৰলৈ গৈ বিয়াত বহে আৰু এতিয়া তেওঁ নিজে এখন জাহাজ লৈ পিতাকৰ অনুসন্ধানৰ কাৰণে বাহিৰ হয়। পাইলচ দেশৰ ৰজা নেষ্টৰ আৰু স্মাৰ্ট৷ দেশৰ ৰজা মেনিলচ উভতি আহিবৰ বেছি দিন হোৱা নাই, তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ গলেও পিতাকৰ কিবা খবৰ পাব পাৰে। যদি তেওঁ অনুসন্ধান কৰি জানিব পাৰে যে পিতাক এতিয়াও জীয়াই আছে, তেনেহলে তেওঁ ধৈৰ্য্য ধৰি বহি থাকিব পাৰিব, কিন্তু যদি হে জানে পিতাকৰ মৃত্যু হৈছে তেনেহলে তেওঁৰ পক্ষে এই ডকাইত দলৰ ওপৰত উপযুক্ত প্ৰতিশোধ লৈ নিজৰ স্বত্ত্ব বৰ্ত্তাৰৰ চেষ্টা কৰা উচিত হব। শেষত তেও উদগনি দি কলে “তোমাৰ দৰে ডেকা এজনৰ পক্ষে এনেকৈ দুৰ্ব্বলতাক প্ৰশ্ৰয় দিয়া উচিত হোৱা নাই, তুমি আজিও অৰিষ্টিচৰ কীৰ্ত্তি কলাপ শুনা নাই নে, কেনেকৈ পিতৃহত্তাক 'বধি অমৰ কীৰ্ত্তি লাভ কৰিলে। হে বন্ধু, তুমিও তোমাৰ শৌৰ্য্য বীৰ্য্যৰ আশ্ৰয় লোৱা। তোমাৰ আকৃতি প্ৰকৃতি অতি সুন্দৰ, এলেহুৱা<noinclude></noinclude> bgu1py12gm4ye5j19rcb7q6hlc5g9j2 104 94723 264124 2026-10-30T10:15:14Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264124 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>32 ওডিছি নহব৷ যাতে তোমাৰে৷ কীৰ্ত্তি কলাপ মানুহৰ মুখে মুখে হয়।” পিতৃ বন্ধুৰ উপদেশ আগ্ৰহেৰে শুনি কেইদিনমান তাতে থাকিবলৈ টেলিমেকাচে তেওঁক বৰকৈ অনুৰোধ কৰিলে, কিন্তু নিজৰ কৰ্ত্তব্য শেষ হোৱাত মিনাৰ্ভাই নিজৰূপ ধৰি পাখি মেলি উৰি গৈ অদৃশ্য হল। তেতিয়াহে টেলিমেকাচে অতিথিক চিনি পালে আৰু নিজৰ শৰীৰত নতুন শক্তি আৰু সামৰ্থ্য সঞ্জীৱিত হোৱা৷ অনুভৱ কৰি নিজৰ কৰ্ত্তব্য পালন কৰি নিজৰ স্বাৰ্থ ৰক্ষা কৰিবৰ নিমিত্তে অগ্ৰ- সৰ হল। সম্পূৰ্ণৰূপে নতুন মানুহৰ নিচিনাকৈ তেও পুনৰপি সেই বিবাহপ্ৰাৰ্থী সকলৰ মজলিচত বহিল। সেই সময়ত চাৰণে ট্ৰোজান যুদ্ধৰ পৰা উভতি আহোতে দেৱতাৰ কোপত পৰি গ্ৰীক ৰজা সকলে কিমান কষ্ট পাইছিল, সেই বিষয় বৰ্ণাই এটি সুৱলা গীত গাইছিল। সেই গীতটো এনে সুন্দৰ হৈছিল যে পেনিলোপিয়ো তেওঁৰ কোঠালীৰ পৰা ওলাই আহি, সেই ঘৰৰ দুৱাৰদলিত ঠিয় দি গান শুনিবলৈ ধৰিলে। পেনিলোপি সেই গান শুনি অস্থিৰ হল, কাৰণ সেই বিষয়টো তেওৰ পক্ষে বৰ কষ্টদায়ক, সেইবাবে চাৰণক তেওঁৰ কাষলৈ মাতি আনি অনুৰোধ কৰিলে, তেওঁ যেন সেই গানটো এৰি আন এটা গান গায়। কিন্তু মিনাৰ্ভাৰ উদগনিত অম্বুপ্ৰাণিত হোৱা আৰু অলপ আগতে মাত্ৰ নিজৰ দায়িত্বৰ গম পোৱা টেলিমেকাচৰ পক্ষে আন কোনো বিষয়েই তেনে উপযুক্ত হব নোৱাৰে, সেই বাবে তেওঁ মাকক ভেকাহি মাৰি চাৰণৰ গানত বাধা নিদি অন্তেষপুৰলৈ গৈ নিজৰ কৰ্ত্তব্য পালন কৰিবলৈ কলে, টেলিমেকাচে পিতাকৰ ঠাই লবলৈ ঠিক কৰি মানুহক জনালে যে ৰজা ইউলিচিছৰ অৱৰ্ত্তমানে তেওঁৰ ঘৰৰ মালিক এজনী দুৰ্ব্বলচিতীয়া মাইকী যাহুহ নহয়, কিন্তু এজন কৰ্ত্তব্য পৰায়ণ ডেকাহে। পুতেকৰ হঠাৎ এই পৰিবৰ্ত্তন লক্ষ্য কৰি মাক আচৰিত হল<noinclude></noinclude> a1mu2mp7x5mxe91ploexgh4q1nlsg5p 104 94724 264125 2026-10-30T10:15:31Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264125 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>চিলা আৰু চেৰিদিজ আৰু নিজৰ কোঠালিলৈ গৈ কান্দি কান্দি টোপনি গল। তেতিয়া সেই ডকাইত দলক সম্বোধন কৰি টেলিমেকাচে নতুন ক্ষমতাব্যঞ্জক স্বৰেৰে কবলৈ ধৰিলে যে তেওঁলোকে সেই ৰাতিয়েই যেন ৰজা ঘৰত হেপাহ পলুৱাই ভোজ থাই লয়—কাৰণ ৰাতিপুৱাই তেওঁ ৰাজ সভা আহ্বান কৰি সমূহ ৰাইজৰ আগত তেওঁলোকৰ কথা কৈ তেওঁলোকক বিদায় দিব, আৰু ভোজ খাবৰ ইচ্ছা কৰিলে তেওঁ- লোকে পৰৰ মূৰত এনেকৈ কঠাল নেভাঙি নিজে খৰচ কৰি খাব লাগিব। যদি তথাপি তেওঁলোকে ৰজাঘৰৰ পৰা বিদায় নলৈ অনুপস্থিত ৰজাৰ বয়বস্তু এনেকৈ ধ্বংস কৰে তেনেহলে তেওঁ ৰাইজৰ পৰিবৰ্ত্তে দেৱতাসকলৰ ওচৰত সাহায্য ভিক্ষা কৰিব। টেলিমেকাচৰ পৰিবৰ্ত্তন পেনিলোপিৰ দৰে সেই ডকাইত সকলবো নজৰত পৰিল। টেলিমেকাচৰ সাহ দেখি সিহঁতে কেই মুহূৰ্ত্তমান দাত মুখ কামুৰি মনে মনে থাকিল, এই ডকাইত দলৰ নেতা হৈছে এন্টিনচ। এওঁ সাহীয়াল, বলী আৰু উদ্ধত স্বভাৱৰ আৰু হঠাৎ উপযুক্ত উত্তৰ দিব পাৰা শক্তি ও তেওঁৰ আছিল, আৰু এওঁৰ বিশেষ গুণ এই যে এওঁ অকৃতজ্ঞ। এওঁ ইউলিচিছৰ ওচৰত কৃতজ্ঞ থকা উচিত আছিল কাৰণ এওঁৰ পিতাক যেতিয়া শত্ৰুৰ অত্যাচাৰত নিজ দেশত তিষ্ঠিব নোৱাৰা হৈছিল, তেতিয়া ইউ- লিচিছে তেওঁক আদৰ সাদৰ কৰি আশ্ৰয় দি নিজ ঘৰতে বাৰিছিল। বাপেকৰ এই অকৃতজ্ঞ সস্তানে টেলিমেকাচক বিদ্ৰুপ কৰি উত্তৰ দিলে যে পিতাকৰ থঙ্গত তেওঁ উত্তৰাধিকাৰী হুে ইথাকাৰ ৰজা হব খুজিছে হয়, কিন্তু এনে অত্যাচাৰীৰ হাতৰ পৰা যেন ঈশ্বৰে ইথাকাক ৰক্ষা কৰে। এই উত্তৰত অলপো নদমি টেলিমেকাচে উত্তৰ দিলে যে ইথাকাৰ ৰজা হব নোৱাৰিলেও<noinclude></noinclude> e4ycap4vls4suf27r1gr1plojpeq44a 104 94725 264126 2026-10-30T10:15:49Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264126 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওডিছি তেওঁ অঞ্চতঃ নিজৰ পিতাকৰ ঘৰ খনত কাকো হস্তক্ষেপ কৰিবলৈ নিধিয়ে। তেতিয়া আন এজন দলপতি, চতুৰ, সাৱধান আৰু মিঠামুখীয়া ইউবিনোমাচে টেলিমেকাচৰ দাবি সমৰ্থন কৰি, তেওঁৰ খং যাৰ নিয়াৰ চেষ্টা কৰি সুধিলে যে সাগৰৰ সিপাৰৰ পৰা অহা সেই অতিথিজন কোন, আৰু তেওঁ ইউলিটিছৰ কিবা অথবৰ আনিছেনে? কিন্তু ছদ্মবেশী দেবীৰ পৰা টেলিমেকাচে যেনেকৈ বুদ্ধি লাভ কৰিছিল তেনেকৈ চতুৰতাও শিকিছিল আৰু সেই আলহিজনক মেন্টিচ বুলিয়েই পৰিচয় দি কলে যে মানুহ আৰু দেৰতা কোনেও ইউলিচিছ উভতি আহিব বুলি আশা নকৰে, এই কথাত আশ্বস্ত হৈ, বিবাহ প্ৰাৰ্থী সকলে বহুত পৰলৈকে তাত উদ্ভণ্ডালি কৰি থাকি ভালেমান ৰাতি হোৱাত নিজ নিজ বহালৈ গল। টেলিমেকাচে৷ শুবলৈ গল আৰু শোৱনী ঘৰত বুঢ়ীধাই ইউৰিক্লিয়াই তেওক সৰু লৰাৰ দৰে শুৱাই থৈ দুৱাৰ বন্ধ কৰি গুচি আহিল। কৰিলে, ৰাতি পুৱাতে টেলিমেকাচে ৰাজ সভা আহ্বান ইউলিচিছ যুদ্ধলৈ যোৱাৰ পিচত এনে সভা আৰু বহা নাই। যেতিয়া সভাত সক ডাঙৰ সকলো প্ৰজ্ঞা সমবেত হৈ নিজ নিজ ঠাই ললে, তেতিয়া টেলিমেকাচে হাতত লোৰ খাপৰ লৈ, দেবী মিনাৰ্ভাৰ অনুগ্ৰহত ৰাজশ্ৰী মণ্ডিত হৈ, পিতাকৰ আসনত বহিল, পিচে পিচে তেওঁৰ মৰমৰ কুকুৰ কেইটি গল, যাওঁতে তেওঁৰ ৰাজশ্ৰীক সন্মান কৰি ডেকা বুঢ়া সকলোৱে বাট এৰি দিলে। পিতাকৰ আসনত বহি তেওঁ সমবেত ৰাইজৰ আগত গোচৰ দিলে যে এই বিবাহপ্ৰাৰ্থী জাকে পিতাকৰ অনুপস্থিতিৰ সুযোগ লৈ, তেওঁৰ বৰ বস্তু যথেচ্ছা নষ্ট কৰিব লাগিছে, আৰু ৰাইজে কোনো প্ৰকাৰ<noinclude></noinclude> 3gcmfb7qdj2bpvwg2wtmetajo86r982 104 94726 264127 2026-10-30T10:16:04Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "পেনিলোপিৰ বিপদ হস্তক্ষেপ নকৰাত তেওঁলোকে বৰ লাই পাইছে ৷ তেতিয়া ধূর্ত এন্টিনোচে সভাত উঠি প্রথমতে টেলিমেকাচৰ বক্তৃতাৰ ভাব আৰু ভাষাৰ বাবে শ্লেষ পূর্ণ ধন্যবাদ দি কব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 264127 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>পেনিলোপিৰ বিপদ হস্তক্ষেপ নকৰাত তেওঁলোকে বৰ লাই পাইছে ৷ তেতিয়া ধূর্ত এন্টিনোচে সভাত উঠি প্রথমতে টেলিমেকাচৰ বক্তৃতাৰ ভাব আৰু ভাষাৰ বাবে শ্লেষ পূর্ণ ধন্যবাদ দি কবলৈ ধৰিলে যে আচলতে তেওঁলোকৰ গাত কোনো দোষ নাই, দোষ ৰাণীৰ গাত হে। তেওঁৰ মাকেহে তেওঁলোকক নানান মিছা আশা দি বঞ্চনা কৰি এই তিনি বছৰ তাত ৰাখিছে, কাৰণ তেওঁ প্ৰথমতে কৈছিল যে বুঢ়া শহুৰেক মৰিলে, তেওঁৰ গাত মেৰি- য়াবৰ নিমিত্তে এখন বৰ মিহি সূতাৰ চাদৰ লগাইছে আৰু সেইখন শেষ নহয় মানে তেওঁক যেন কোনোৱে পাণিগ্ৰহণ কৰাৰ নিমিত্তে অনুৰোধ নকৰে। সেই কথাতে বিবাহপ্রার্থী সকলে ধৈর্য্য ধৰি ইমান দিন অপেক্ষা কৰি আছে, কিন্তু তেওঁলোকে এতিয়া বিশ্বস্তসূত্রে জানিব পাৰিছে যে সেইটো ৰাণীৰ এটা বিয়া পিচুৱাবৰ ফকীহে মাথোন, কাৰণ দিনত তেওঁ যিখিনি কাপোৰ বয়, ৰাতি আকৌ সোপাকে সোলোকাই পেলায়, আৰু সেইবাবে সেই কাপোৰ শেষ হোৱাৰো একো আশা নাই। কিন্তু এনে ফন্দীৰে আৰু নচলিব, তেওঁ এজনক শীঘ্ৰে বৰিবই লাগিব, নহলে তেওঁ- লোকে ৰজা ঘৰ এৰি নাযায় । পেনিলোপিৰ কিছুমান দাসীয়ে বিবাহপ্ৰাৰ্থী সকলৰ প্ৰণয়ত পৰি বিশ্বাস ঘাটকতা কৰি সকলো কথা সিহঁতক জনাইছিল । টেলিমেকাচে দৃঢ়স্বৰে উত্তৰ দিলে যে তেওঁ কেতিয়াও মাকক তেওঁৰ পিতাকৰ ঘৰলৈ নপঠায়, এই বুলি কৈ তেওঁ এই ডকাইত বিলাকক উপযুক্ত শাস্তি দিয়াৰ নিমিত্তে দেৱতা সকলৰ ওচৰত প্রার্থনা জনালে—কাৰণ তেওঁ নিজে সকলে তেওঁৰ প্ৰাৰ্থনা মঞ্জুৰ কৰাৰ অসমর্থ। তৎক্ষণাৎ দেৱতা প্ৰমাণ পোৱা গল । হঠাৎ<noinclude></noinclude> 5s0bdgxgh2cu0t0o1wukol5pvmqwf9c 104 94727 264128 2026-10-30T10:16:22Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264128 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>৩৬ ওডিছি ৰাইজৰ মূৰৰ ওপৰত দুটা ঈগল চৰাই দেখা দিলে, আৰু ইটোৱে সিটোক ঠোটেৰে আক্ৰমণ কৰি ক্ষত বিক্ষত কৰিলে। দৈবজ্ঞ সভাতেই আছিল—দৈৱজ্ঞই অৰ্থ কৰি কলে যে ৰাইজৰ মনত থাকিব পায় যে ইউলিচিছে যুদ্ধ যাত্ৰ৷ কৰাৰ সময়ত তেওঁ ভবিষ্যৎ- বাণী কৰিছিল যে ২০ বছৰৰ মূৰত হে তেওঁ দেশলৈ উভতি আহিব। এতিয়াও এই ঘটনাৰ তেওঁ এনে অৰ্থ কৰে যে শুভদিন আহিব লাগিছে আৰু ইতিমধ্যে এই বিশ্বাস ঘাটক সকলৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ লবলৈ তেওঁ ৰাইজক উদগনি দিলে। এই কথাত বিবাহপ্ৰাৰ্থী সকলৰ এজনে তেওঁক ডাবি দিয়াত তেৱোঁ নিৰ্মাত হল। ৰাইজৰ পৰা কোনো সহায় পোৱাৰ আগন্তুক নেদেখি টেলি- যেকাচে পিতাকক বিচাৰি যাবলৈ ৰাইজক কেৱল মাত্ৰ নাও আৰু মানুহ খুজিলে। সেই সমবেত ৰাইজৰ মাজত টেলিমেকাচৰ সপক্ষে আৰু আন এজনৰ মাত্ৰ মাত শুনা গল, তেৱেঁই হৈছে টেলিনেকাচৰ অভিভাৱক আৰু শিক্ষক নেণ্টৰ, এওকেই যুদ্ধযাত্ৰাৰ সময়ত ইউ- নিচিছে তেওৰ ঘৰ-বাৰি সপি দি গৈছিল, ৰাইজৰ এই অকৃতজ্ঞ ব্যৱহাৰত মনত দুখ পাই তেও কবলৈ ধৰিলে, “ হে ইথাকাবাসী সকল, মোৰ কথা শুনক, ভবিষ্যতে যেন কোনো ৰজাই ন্যায় ধৰ্ম্ম অনুসৰি প্ৰজা পালন নকৰে, যেন যথেচ্ছা অত্যাচাৰ কৰে, কাৰণ যি পুত্ৰৰ দৰে মৰম আৰু চেনেহৰে শাসন আজি কোনোৱে নভবা হল।” তেওকে৷ বহুতে নানান বিদ্ৰুপ কৰিবলৈ ধৰাত টেলিমেকাচে মনৰ দুখত সভা এৰি সাগৰৰ পাৰলৈ গৈ সাগৰৰ পানীত মুখ হাত ধুই দেৱী মিনাৰ্ভাক স্মৰণ কৰিলে। সকলোৱে প্ৰজাৰ ওপৰত ইউলিচিছে ইথাকাবাসীক কৰিছিল, সেই ইউলিছিলৈ<noinclude></noinclude> scsb9ew88u8hmd7fm2rahe789sow471 104 94728 264129 2026-10-30T10:16:44Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264129 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>পেনিলোপিৰ বিপদ তৎক্ষণাৎ মেণ্টৰ ৰূপ ধৰি দেৱী মিনাৰ্ভা তেওঁৰ আগত আবিৰ্ভূত হল আৰু আশ্বাস দি কলে যে দুষ্ট মানুহে তেওঁক নিন্দা কৰিব পাৰে কিন্তু যদিহে তেওঁ পিতাকৰ উপযুক্ত পুতেক বুলি চিনাকী দিবলৈ দৃঢ় সঙ্কল্প কৰে তেনেহলে শেহত তেওঁ নিশ্চয় সন্মান লাভ কৰিব পাৰিব। পিতাকক বিচাৰি যাবৰ নিমিত্তে দেৱীয়ে নিজেই জাহাজ আৰু মাছ দিবলৈ গাত ললে। দেবীৰ কথাত ভাষা পাই, যাতে আনে সন্দেহ কৰিব নোৱাৰে, এই ভাবি তেওঁ ঘৰলৈ উভতি আহিল। লাহে লাহে সকলে৷ কথা বুঢ়ী ধাইৰ আগত প্ৰকাশ কৰি জাহাজত নিবলৈ মোনাত ভৰাই উপযুক্ত খাদ্য, আৰু ডাঙৰ পাত্ৰত ভৰাই মদ দিব দিলে, কাৰণ আন্ধাৰ হলেই মিনাৰ্ভাই বন্দবস্ত কৰি দিয়া নাও মাহুহ লৈ তেওঁ পিতাকক বিচাৰি ৰাওণা হব। এই কথা শুনি ইউৰিক্লিয়া ই তেওঁক অনেক বুজাই যাবলৈ বাধা দিলে, কিন্তু টেলিমেকাচে তেওঁৰ কাকুতি মিনতি কাটি কৰি লৈ যাবলৈ ওলাল আৰু শেষত তেওঁক অনুৰোধ কৰিলে যে অন্ততঃ বাৰদিন যেন তেওঁ এইকথা মাকৰ আগত প্ৰকাশ নকৰে। টেলিমেকাচৰ সঙ্কল্প অটল, সন্ধ্যা হওঁতেই ভোজ খাই থকা বিবাহপ্ৰাৰ্থী সকলক যিনাৰ্ভাই এনেকৈ টোপনিত লালকাল কৰালে যে তেওঁলোকৰ হাতৰ পৰা মদৰ গিলাচ মাটিত পৰি গল আৰু সেইবাবে সকলোৱে আনদিনাতকৈ সোনকালে শয্যাৰ আশ্ৰয় ললেগৈ। তেতিয়া দেবী মিনাৰ্ভাই মেণ্টৰৰ ৰূপ ধৰি টেলিযেকাচক জাহাজলৈ মাতি নি গুৰি বঠা ধৰি বহিল, আৰু নাৱৰীয়াবিলাকে মহা উৎসাহে এৰি নাও দিলে।<noinclude></noinclude> jc0ve8nmljxfgh56l342fsl1kd3fd3h 104 94729 264130 2026-10-30T10:17:01Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264130 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ষষ্ঠ অধ্যায় টেলিমেকাচৰ ভ্ৰমণ কাহিনী টেলিমেকাচে প্ৰথমে পাইলচ দেশৰ বুঢ়া ৰজা নেষ্টবৰ ৰাজধানী পালেগৈ। তেওঁলোকে নেক্টৰৰ ৰাজধানীত উপস্থিত হওঁতে বুঢ়া বজাই সমুদ্ৰদেৱতা নেপটুনৰ উদ্দেশ্যে এখন ডাঙৰ ভোজ পাতি ভোজ পাব বহিছে, আৰু চাৰিয়োপিনে তেওঁক পুতেকহঁতে বেৰি আছে। লগৰীয়া সকলেৰে সৈতে ৰজাৰ ঘৰৰ দুৱাৰ মুখ পাওঁতেই, নেষ্টৰৰ মুমলীয়া পুতেক পিচিষ্ট্ৰেটচে ভোজৰ পৰা উঠি আহি তেওলোকৰ চিনাকী নোলোৱাকৈয়ে আদৰ সাদৰ কৰি নি ভোজত বহুৱালে, আৰু বয়সীয়া দেখি প্ৰথমেই মেণ্টৰক এক গিলাচ যাচিলে। তাৰ পিচত ভোজত বহা সকলোৱে লগলাগি নেপটুনৰ ওচৰত এটি প্ৰাৰ্থনা কৰিলে আৰু সেই প্ৰাৰ্থনাত যোগ দিবলৈ আলহী সকলকো অৰোধ কৰিলে— তেওলোক যেয়েই নহওক, সকলোৰে পক্ষে প্ৰাৰ্থনা কৰা আৱশ্বক। প্ৰাৰ্থনা শেষ হোৱাত সকলোৱে পেট ভৰাই মদ আৰু মঙহ খাই উঠাত হে বুঢ়া নেষ্টৰে তেওলোকৰ চিনাকী লবৰ মনেৰে প্ৰথমে দুধিলে যে তেওলোক জলদস্য নেকি? সেই সময়ত জলদস্যু হোৱা কোনো অপমানৰ কথা নাছিল। তেতিয়া টেলিনেকাচে নিজৰ নাম আৰু পৰিচয় দি তেওঁৰ পিতাকৰ কিবা খবৰ বুঢ়া বজাই দিব পাৰেনে হুধিলে। নেষ্টৰে পোনে ট্ৰোজান যুদ্ধৰ বিৱৰণ আৰম্ভ কৰিলে আৰু একিলিজ, পেট্ৰোক্লাচ আৰু তেওঁৰ পুতেক এন্টিলোকাচৰ মৃত্যুৰ কথা কৈ শেহত কলে যে, যুদ্ধৰ শেহত দেৱতাসকলে গ্ৰীক বীৰসকলৰ<noinclude></noinclude> 40vbn1ygx5gd4xo4zoabq4j3micpvms 104 94730 264131 2026-10-30T10:19:13Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264131 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>টেলিমেকাচৰ ভ্ৰমণ কাহিনী ৩৯ ভিতৰত আত্মকন্দলৰ সৃষ্টি কৰে। সেই কালৰ ফলত গ্ৰীক নৌ-বাহিনী দুভাগত বিভক্ত হয়। মেনিলচে পোনেই এভাগ লৈ স্বদেশলৈ বুলি যাত্ৰা কৰে। বাকীবোৰ তেতিয়া নাহিল, দেৱতা- সকলক সন্তুষ্ট কৰিবৰ উদ্দেশ্যে তেওঁলোকে কিছুদিন ট্ৰয় দেশত পূজা দিবৰ মনেৰে থাকিল। ইউলিচিছে প্ৰথমে মেনিলচৰ লগত যাত্ৰা কৰিছিল, কিন্তু কিছু দূৰ গৈয়েই উভতি আহি সম্ৰাট এগে- যেম্ননৰ লগ লাগিল, তাৰ পাচত ইউলিচিছৰ কি হল তেওঁ একোকে কব নোৱাৰে। অৱশেষত তেওঁ টেলিমেকাচক সান্ত্বনা দি কলে যে দেবী মিনৰ্ভাই ইউলিছিক যেনে অনুগ্ৰহ কৰিছিল যদি তেনে অনুগ্ৰহ পুতেকৰ ওপৰতো আছে, তেনেহলে টেলিমেকাচৰ হতাশ হবৰ কোনো কাৰণ নাই। যদিও এতিয়া তেওঁ বিপদত পৰিছে, তথাপি শেষত তেওঁৰ নিশ্চয় মঙ্গল হব। তাৰ পাচত টেলিনেকাচে সম্ৰাট এগেমেয়নৰ কথা সোধাত, বুঢ়া নেষ্টৰে তেওঁৰ মৃত্যুৰ কৰুণ কাহিনী বহলাই কলে। যুদ্ধৰ বাবে তেওঁ দহ বছৰ বিদেশত ঘুৰি ফুৰিবলৈ বাধ্য হোৱাত, তেওঁৰ ৰাণী, সুন্দৰী হেলেনৰ ভনীয়েক ক্লাইটেয়েষ্ট্ৰাৰ চৰিত্ৰ বেয়া হয় আৰু সম্ৰাটৰ দূৰ সম্বন্ধীয় ভায়েক ইজিষ্টাচৰ প্ৰেমত পৰে। বুদ্ধলৈ যাত্ৰা কৰি ওলোৱাৰ সময়ত সম্ৰাট এগেমেয়নে তেওঁৰ ঘৰ দুৱাৰ সকলোকে তেওঁৰ বুঢ়া চাৰণৰ হাতত সঁপি দিছিল। চাৰণে গোপনীয় কথাৰ সম্ভেদ পাই ৰাণীক সৎপথলৈ আনিবলৈ বহুত চেষ্টা কৰে, কিন্তু সকলো বিফল হয়। এই বিশ্বাসী বুঢ়া জন জীয়াই থাকে মানে ক্লাইটেষ্ট্ৰোক সম্পূৰ্ণৰূপে কৰায়ত্ত কৰিব নোৱাৰি আৰু নিজেও বজা হব নোৱাৰিব বুলি ভাবি মানুহ লগাই ইজিষ্টাচে বিশ্বাসী চাৰণ জনক এটা নিৰ্জ্জন দ্বীপত নিৰ্ব্বাসন<noinclude></noinclude> bpuyuip2k717tz88her3nkek4qcy76w 104 94731 264132 2026-10-30T10:19:28Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264132 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>8° ওডিছি কৰিলে। বুঢ়া ভোকে পিয়াছে তাতে কলমলাই মৰিল। বুটা মৰাত ৰাণী সম্পূৰ্ণৰূপে ইঞ্জিষ্টাচাৰ হাতত পৰিল আৰু তেতিয়া ইজিষ্টাচ] ৰজা হৈ ৰাজপাটত বহিল। অৱশেষত ট্ৰোজান যুদ্ধৰ পৰা এগেমেম্নন উভতি আহি নিজ ৰাজ্য পালেহি৷ বহুত দিনৰ মূৰত নিজ জন্মভূমি তেওঁ পাই আনন্দত ইমান বিহ্বল হৈছিল যে জাহাজৰ পৰা নামি মাটিত ভৰি দিয়েই তেওঁ আঠুকাঢ়ি বহি মাটি ডোখৰকে চুমা খাই চকুৰ পানী টুকিবলৈ ধৰিলে। ইপিনে বিশ্বাস ঘাটক ইজিষ্টাচৰ চোৰাংচোৱাই সদায় সাগৰৰ পাৰত ওখ ঠাই এডোখৰত থিয় দি দিনে ৰাতিয়ে পহৰা দি চাই আছে—কিজানি তেও নজনাকৈ সম্ৰাট উদ্ধৃতি আহি তেওৰ উপযুক্ত প্ৰতিশোধ লয়। দূৰৰ পৰা সম্ৰাটক জাহাজৰ পৰা লনা দেখিয়েই চৰে ইজিষ্টাচক খবৰ দিলে গৈ। এই খবৰ পাই ইজিষ্টাচে এটা ভয়ানক ষড়যন্ত্ৰ কৰিলে, কুৰিজন বৰ বলী আৰু স্বাহীয়াল মাহুহ বাছি লৈ সিহঁতক তেও এঠাইত লুকুৱাই থৈ তাৰ ওচৰতে এটা ডাঙৰ ভোজৰ আয়োজন কৰিবলৈ দিলে। তাৰ পাচত ৰথ লৈ নিজে সম্ৰাটক আগ বঢ়াই আনিবলৈ গল আৰু মিঠা কথাৰে আদৰ অভ্যৰ্থনা কৰি আনি তেওক ভোজত বহুৱাই দিলে। একো সন্দেহ নকৰি সম্ৰাট ভোজত বহিল। ভোজ থাই থাকোঁতেই ইষ্টিাচে সেই লুকাই থকা মানুহ কিজনৰ সৈতে লগ লাগি তেওক নিৰ্দয় ভাবে হত্যা কৰিলে। সাত বছৰ মাত্ৰ বিশ্বাসঘাটকে মাইচিন্ দেশত ৰাজত্ব কৰিলে। এগেমেম্ননৰ পুতেক অভিষ্টিচক, তেওৰ বায়েকে সেই পাপ পুৰীৰ পৰা পলুৱাই নি এথেন্সত ডাঙৰ দীঘল কৰিছিল। সম্ৰাটৰ মৃত্যুৰ সাত বছৰৰ পাছত তেও নিজৰ ৰাজ্যলৈ উভতি আহি পিতৃহত্ত৷<noinclude></noinclude> j57mjuk4c5wdtaad684rf8e5hrai60t 104 94732 264133 2026-10-30T10:19:47Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264133 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>টেলিমেকাচৰ ভ্ৰমণ কাহিনী ৪১ ইজিষ্টাচ, আৰু বিশ্বাসঘাতিনী মাকক হত্যা কৰি পিতৃঋণ শোধ কৰি নিজে ৰাজপাটত বহিল। নেষ্টবৰ কথা শেষ হোৱাত টেলিনেকাচে তেতিয়াই নাহলৈ উভতি আহিব ওলাল, কিন্তু বুঢ়া ৰজাই কোনোমতে বন্ধুপুত্ৰক এৰি নিদি ৰাতিটে। তাতে থাকিবলৈ ব্ৰকৈ অনুৰোধ কৰিলে। তেতিয়া মেণ্টৰ ৰূপ ধৰি থকা দেবী মিনাৰ্ভাই নেক্টৰৰ কথা ৰাখিবলৈ টেলিমেকাচক কৈ, নিজ মূৰ্ত্তি ধৰি পাখি মেলি উৰি গল। তেতিয়া সকলোৱে জানিব পাৰিলে যে ইমান দিনে মেণ্টৰ ৰূপ ধৰি স্বয়ং মিনাৰ্ভাই টেলিমেকাচক ৰাট দেখুৱাই আনিছে। তেতিয়া সোণেৰে শিং বন্ধোৱ৷ চেঁউৰী পোৱালী এজনী মিনাৰ্ভাৰ উদ্দেশ্যে বলি দিলে আৰু এখন ডাঙৰ ভোজ পাতিলে, এইখন ভোজ শেষ হোৱাতহে নেষ্টৰে টেলিনেকাচক বিদায় দিলে। অশ্ববিদ্যাত পাৰ্গত নেষ্টৰে নিজৰ ধোঁৰা শালৰ পৰা দুটা বৰ বেগী আৰু বলবান ঘোৰা বাচি পুতেক পিচিষ্টেচক দিলে, পুতেকে নিজে ঘোৰা ৰথত ছুটি, বাটত থাবলৈ ভাল ভাল মদ আৰু খোৱা বস্তু ৰণত ভৰাই লৈ নিজে সাৰথি হৈ নতুন বন্ধু টেলিমেকাকে খত বহুৱাই স্মাৰ্টা দেশলৈ ৰথ চলাই দিলে। প্ৰথম দিনা ৰাতি তেওঁলোকে ফেৰি দেশত নেষ্টৰৰ বন্ধু ডাইক্লচৰ আতিথ্য গ্ৰহণ কৰিলে। পিচদিনাখন দিনৰ দিনটো ৰথ চলাই সন্ধ্যা সময়ত স্মাৰ্ট। পালেগৈ। ৰাজপুৰীৰ বিচিত্ৰ শোভা দেখি টেলিমেকাচ মুগ্ধ হল। এনে সৌন্দৰ্য্য টেলিমেকাচে ইতিপূৰ্ব্বে ক'তো দেখ৷ নাই। ঘৰৰ মুখবোৰ বৰ ওখ, তাৰ পৰা চক্ৰসূৰ্য্যৰ পোহৰৰ দৰে পোহৰ মজিয়াত পৰিছে। ঘৰৰ ভিতৰখন সোণ, কপ, হাতীদাত আদি বহুমূলীয়া বস্তুৰে সুসজ্জিত। বাচন-বৰ্ত্তনবোৰো সোণ আৰু ৰূপৰ। সেইদিনা ৰাজপুৰীত মহা<noinclude></noinclude> nhkv04ax8fl15yibih7sx9c2mq5nyt9 104 94733 264134 2026-10-30T10:20:04Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264134 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওডিছি উৎসৱ। একেলগে দুখন বিয়া। হেলেনৰ একমাত্ৰ ছোৱালী হাৰমিয়নৰ লগত মহাবীৰ একিলিজৰ পুতেক নিওপ্টোলিমাচৰ আৰু বান্দীৰ গৰ্ভত জন্ম হোৱা মেনিলচৰ পুতেক মেগাপেষ্টিচৰো সেই ঘৰতে সেই দিনাই বিয়া। ৰাজ মন্দিৰত নাচ, গান, বাজনা চলিব লাগিছে, এনে সময়তে টেলিমেকাচ আৰু পিচিষ্ট্ৰেটচ দুৱাৰ মুখত থিয় দিলে। নেষ্টৰৰ দৰে মেনিলচেও তেওঁলোকক কোনো কথ। নোসোধাকৈয়ে অভ্যৰ্থনা কৰি ভিতৰলৈ নি গা ধোৱাৰ যোগাৰ কৰাই দিয়ালে, তাৰ পাচত তেওঁলোকক প্ৰচুৰ পৰিমাণে ভাল ভাল মদ আৰু খাদ্য দি অভ্যৰ্থনা কৰিলে আৰু ৰথৰ পৰা ঘোৰা কেইটা মেলাই নি সিহঁতকে৷ পেট ভৰাই দানাপানী খুৱালে। ঘোৰা বিলাকৰ দানা পানী দিয়া হোৱাত আৰু অতিথি দুজনেও ভালকৈ খাই বই উঠি জিৰণি লোৱাৰ পাচতহে মেনিলচে তেওঁ- লোকৰ লগত কথা বতৰা পাতিলে। অতিথি সকলক পৰিচয় সোধাৰ আগতে মেনিলচে নিজৰ ভ্ৰমণ কাহিনী আৰম্ভ কৰিলে। ট্ৰয় নগৰ ধ্বংস হোৱাৰ পাচত ইউলি- চিছৰ দৰে তেৱো আঠ বছৰ বহুদেশ ভ্ৰমি ভ্ৰমিহে নিজ ঘৰ পাইছেহি। বাট হেৰুৱাই ঢৌৰ কোবত চাইপ্ৰস, ফেত্ৰনিচ, ইজিপ্ট, চিডন, ইথিওপিয়া, এস্বোচ্, আৰু লিবিয়া আদি বহু ঠাইত তেওঁ জাহাজ লগাবলৈ বাধ্য হৈছিল, লিবিয়া দেশত ভেঁড়াৰ পোৱালী- বোৰ শিঙে সৈতে জাগে আৰু বছৰটোৰ ভিতৰত ভেড়ীবোৰে তিনি বাৰকৈ পোৱালী দিয়ে। এনেকৈ দেশে দেশে ভ্ৰমি ভ্ৰমি তেওঁ বহুতো অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছে, আৰু তেওঁ এতিয়া সুখী হব পাৰিলে - হেঁতেন কিন্তু ককায়েক এগেমেম্ননৰ শোচনীয় মৃত্যুৰ কথা তেওঁ পাহৰিব পাৰা নাই। ইয়াত বাদেও তেওঁৰ বন্ধু আৰু যুদ্ধৰ সহচৰ<noinclude></noinclude> 8b34sch8wqcinr8ceq55eozwxnjc38f 104 94734 264135 2026-10-30T10:20:19Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264135 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>টেলিমেকাচৰ ভ্ৰমণ কাহিনী +8 ইউলিচছৰ কোনো খবৰ নাপাই তেওঁ ব্যাকুল হৈছে। শেহত কলে, “ইউলিচিছৰ কথা কি কম! তেওঁৰ ভাগ্যত লিখিছে অশেষ যন্ত্ৰণা ভোগ আৰু মোৰ ভাগ্যত লেখিছে অশেষ শোক সত্তাপ। দিন যায় মানে তেওঁৰ খবৰ নাপাই নই বৰ দুখ পাইছে৷, ইপিনে বুঢ়া লেইট্ৰিচ, পেনিলোপি আৰু কেচুৱাতে এৰি যোৱা তেওঁৰ পুতেক টেলি- যেকাচে তেওৰ কোনোধৰৰ নাপাই শোকে দুখে অভিভূত হব লাগিছে। বাপেকৰ কথা মনত পৰাত টেলিমেক চে মনৰ দুপত চকুৰ পানী টুকিবলৈ ধৰিলে আৰু অলপ পৰ চকুত কাপোৰ দি মনে মনে বহি থাকিল। ঠিক এনে সময়তে সুন্দৰী ৰাণী হেলেন তেওঁৰ অনুচৰীসকলেৰে সৈতে সেই ঘৰত সোমাল। তেওঁ তৎক্ষণাৎ টেলিমেকাচক ইউলিচিছৰ পুতেক বুলি চিনি পেলালে। ফটা<noinclude></noinclude> oj472vzape89wh4f5ixbjdqqdt2o0pd 104 94735 264136 2026-10-30T10:20:36Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264136 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>88 ওডিছি কাপোৰ পিন্ধি গুপ্তচৰ হৈ―ট্ৰয়লৈ যাওঁতে যেনেকৈ হেলেনে ইউলিচিছক চিনি পাইছিল, এতিয়াও বুদ্ধিমতী হেলেনে ইউলিচিছ আকৃতিৰ লগত টেলিকোচৰ বহুতো সাদৃশ্য দেখি, টেলিমেকাচক ইউলিচিছৰ পুতেক বুলি অনুমান কৰিলে। এই কথা হেলেনে ৰজা মেনিলচক আঙুি ভুলিয়াই দিয়াত আৰু ইউলিচিছৰ কথা কোৱাত টেলিমেকাচৰ চকুৰ পানী ওলোৱাই তেৱোঁ তেনে অনুমান কৰিলে। তেতিয়া পিচিষ্ট্ৰেটচে ৰজাৰ আগত টেলিমেকাচৰ চিনাকি দি তেওঁৰ স্মাটা দেশলৈ অহাৰ কাৰণ কলে। মেনিলচে টেলি- মেকাচক বন্ধু-পুত্ৰ বুলি জানি বৰ আদৰ সাদৰ কৰি কলে যে সেইদিনা আৰু টেলিমেকাচৰ মনত দুখলগা কোনো কথা কোৱা নহব। কিন্তু ভোজ শেষ নহয় মানে সকলোৱে ঘূৰি ঘূৰি অনিচ্ছা স্বত্ত্বেও ইউপিচিছৰ কথাকে কবলৈ ধৰিলে। শুনাৰী হেলেনে দেশ ভ্ৰমণত এটা বৰ আচৰিত গুণ থক। দৰৱ শিকিছিল, এতিয়া সেই দৰৱ এপালি মদৰ লগত মিহলাই তেওঁ টেলিমেকাচক খাবলৈ দিলে। সেই দৰৱটোৰ এটা বৰ আচৰ্তি গুণ আছে। তাক থোৱা মাত্ৰেই মানুহৰ মনৰ পৰা সকলো দুধ শোক আতৰি যায়, আনকি চিৎকলীয়া মানসিক অশাস্তি আৰু শোকো নোহোৱা হয়। সেই দৰব পালি খোৱাৰ পিচত যদি খাওঁতা জনৰ আগতে তেওঁৰ মাক যৰে বা তেওঁৰ ভায়েক বা পুতেকক কোনোবাই নিৰ্দ্দ য়ৰূপে হত্যা কৰে, তথাপি তেওঁ অলপো শোক নকৰি ওচৰতে নিৰ্বিকাৰ যনে বহি থাকে। সেই দৰৱৰ এনে আচৰিত শক্তি। পিচদিনা পুৱাহে টেলিমেকাচে মেনিলচক পিতাকৰ বিষয়ে কিবা জানেনে সুধিলে। মেনিলচেও ইউলিচিছৰ বিষয়ে একো সঠিককৈ কব নোৱাৰিলে, যি অলপ কলে সি অৱশ্যে আশাপ্ৰদ।<noinclude></noinclude> pk9hsb9y6s81kpijr1szza6iboz2be3 104 94736 264137 2026-10-30T10:20:56Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264137 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>টেলিমেকাচৰ ভ্ৰমণ কাহিনী 80 তেওঁ কলে ইউলিচিছ যে জীয়াই আছে তাত অকণো সন্দেহ নাই। তেওঁ মায়াবিনী কেলিপচোৰ হাতত বন্দী হৈ আছিল, এতিয়াও বন্দী হৈয়ে আছেনে উদ্ধাৰ হৈছে সেই বিষয়ে তেওঁ সঠিককৈ একো কব নোৱাৰে। মায়াবিনী কেলিপ চো ইউলিচিছৰ প্ৰেমত পৰিছে আৰু প্ৰতিদান পাবৰ আশাতে তেওঁক বন্দী কৰি ৰাখিছে। নিজৰ দেশলৈ উভতি আহিবলৈ যদিও ইউলিচিছ বৰ ব্যগ্ৰ, তথাপি তেওঁ মায়াবিনীৰ মায়াপালৰ পৰা যুক্ত হব পৰা নাই। ইউলিছিৰ বিষয়ে এই যৎ সামান্য খবৰো মেনিলচে ব আচৰিত ৰকমেৰেহে জানিব পাৰিছে। ইজিপ্ত দেশৰ ফাৰোজ বুলি ঠাই ডোখৰত সাগৰৰ বুঢ়া যানুহ প্ৰোটিয়াচ, বাস কৰে। তেওঁ ভূত-ভবিষ্যত সকলো কথাকে জানে। ট্ৰয় দেশৰ পৰা উভতি আহোতে বতাহে কোবাই তেওঁৰ জাহাজ যেতিয়া ইজিপ্ত দেশলৈ নিয়ে, তাতে তেওঁ প্ৰোটিয়াচক লগ পাইছিল। প্ৰোটিয়াচে সহজে একো নকয়, বুধি কৰিছে তেওঁৰ পৰা সেইখিনি প্ৰবৰ বাহিৰ কৰিব পৰা হৈছিল। প্ৰোটিয়াচৰ জীয়েক ইডোথিয়াই এওঁলোকক মৰম কৰি কেনেকৈ বাপেকৰ পৰ৷ ভবিষ্যৎ জানিব পাৰা যাব কৈ দিয়াত হে তেওঁলোকে সেই বুদ্ধি পাইছিল। প্ৰোটিয়াচে সদায় দুপৰীয়া ছিল মাছৰ পাল লৈ সাগৰৰ পাৰৰ পাহাৰৰ ছাত শুবলৈ আছে। এদিন মেনিলচে কেইজনমান মানুহেৰে সৈতে ছিল মাছৰ পুৰণি দুৰ্গন্ধ ছাল পিন্ধি প্ৰোটিয়াচে শোৱা ঠাইৰ ওচৰতে লুকাই আছিল। আন দিনৰ দৰে দুপৰীয়া যেতিয়া প্ৰোটিয়াচ টোপনি গল, তেতিয়া লগৰীয়া কেইজনে সৈতে যেনিলচে তেওঁক হেঁচা মাৰি ধৰিলে। তেতিয়া আৰৱ উপন্যাসৰ দৈত্যৰ দৰে প্ৰোটিয়াচে নানাবিধ ভয়ানক মূৰ্ত্তি সলাবলৈ ধৰিলে, কিন্তু এওলোকে অলপো ভয় নকৰি<noinclude></noinclude> 9po3vx8xkewdy3ec6s9q8ij4gkwm13h 104 94737 264138 2026-10-30T10:21:22Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264138 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>টেলিমেকাচৰ ভ্ৰমণ কাহিনী 89 লগ ধৰি তেওঁক বধ কৰিব। এই ষড়যন্ত্ৰৰ কথা ৰজাৰ বিশ্বাসী চাৰণ মেগেনে কেনেবাকৈ গম পাই হে পেনিলেপিয়ে টেলিমেকাচ পেনিলেপিৰ আগত প্ৰকাশ কৰাত কৰবালৈ যোৱা কথা প্ৰথমে জানিব পাৰিলে। ধাই ইউৰিক্ৰিয়াই টেলিমেকাচৰ অনুৰোধ মতে এই কথা পেনিলোপিৰ আগতো প্ৰকাশ কৰা নাছিল। তেতিয়া পেনি- লোপি স্বামী আৰু পুত্ৰ উভয়ৰ হৈ বিলাপ কৰি অৱশেষত দেবী মিনাৰ্ভাৰ ওচৰত পুত্ৰৰ মঙ্গলৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা জনালে। কান্দোতে কান্দোতে তেওঁৰ বৰ টোপনি আহিল, তেতিয়া টোপনিতে পেনি- লোপিৰ ভনীয়েকৰ মূৰ্ত্তি ধৰি দেবী মিনাৰ্ভাই তেওঁৰ মৃৰ শিতানত থিয় দি কলে যে, টেলিমেকাচ নিৰ্বিঘ্নে আছে। তেওঁৰ বাবে দুধ কৰিবৰ কোনো কাৰণ নাই, কাৰণ তেওঁৰ এজন এনে ৰক্ষক আছে, যি ধৰণৰ ৰক্ষক বহুতে ঈশ্বৰৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিও নাপায়। সপোনতে পেনিলোপিয়ে তেওঁক দেৱতা বুলি অম্লমান কৰি গিৰিয়েকৰ কথা সোধাত মিনাৰ্ভাই কলে যে, তেওঁ সেই বিষয়ে এতিয়া একো নকয়, আৰু তাকে কৈ তৎক্ষণাৎ অন্তৰ্দ্ধান হল। সাৰ পাই উঠাত পেনিলোপিৰ সপোনৰ কথা মনত পৰিল, আৰু এইটে৷ এটা শুভলক্ষণ বুলি মনত শাস্তি পালে।<noinclude></noinclude> cbehcs59jwxse66vujp6d69i2piw1d7 104 94738 264139 2026-10-30T10:21:40Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "সপ্তম অধ্যায় ইউলিচিছৰ মুক্তি আৰু ফিচিয়ান দেশত আশ্রয় গ্রহণ আনে পাহৰিলেও দেবী মিনার্ভাই ইউলিছিক পাহৰা নাই, কেনেকৈ তেওঁ ইউলিছিক কেলিপ চোৰ হাতৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিব প..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 264139 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>সপ্তম অধ্যায় ইউলিচিছৰ মুক্তি আৰু ফিচিয়ান দেশত আশ্রয় গ্রহণ আনে পাহৰিলেও দেবী মিনার্ভাই ইউলিছিক পাহৰা নাই, কেনেকৈ তেওঁ ইউলিছিক কেলিপ চোৰ হাতৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিব পাৰে তাৰ চেষ্টা কৰিয়েই আছে ৷ পুনৰায় দেৱ সভাত দেৱৰাজ জুপিটাৰৰ আগত মিনার্ভাই ইললিছিৰ কথা কৈ বৰ বেজাৰ কৰি কলে যে, ইমানদিন ইউলিচিছক নিজৰ দেশৰ পৰা দূৰত ৰখা দেৱৰাজৰ উচিত হোৱা নাই ৷ এনে অবিচার হলে সত্ত আৰু দুষ্টৰ ভিতৰত একে। পার্থক্য নাথাকে, বৰঞ্চ দুষ্টৰ পক্ষেহে বেছি ভাল। ভবিষ্যতে যেন কোনো ৰজাই প্রজাসকলক হ্যায় ধৰ্ম্ম অনুসৰি পালন নকৰে আৰু কাকো দয়া মৰম নকৰি যেন সকলো প্ৰকাৰ অন্যায় অবিচাৰ কৰে । কাৰণ দয়ালু আৰু ধাৰ্ম্মিক ইউলিচিছে কি পুৰস্কাৰ পাইছে ? এই কথাত দেৱৰাজ বিচলিত হৈ তৎক্ষণাৎ দেৱদূত মার্কুৰিষ হতুৱাই কেলিপচোক আদেশ দিয়ালে যেন কেলিপচোই তেতিয়াই ইউলিছিক এৰি দিয়ে । দেৱদুতে পাখি মেলি উৰি কেলিপচোৰ দ্বীপ পালেগৈ, সেই ঠাই ডোখৰ দেৱদাৰু আৰু সুগন্ধি চিড়াৰ গছৰ গোন্ধত আমোল - মোলাই আছে। সেই গহ্বৰৰ ভিতৰত বহি কেলিপচোই গুণগুণাই সুমধুৰ গান গাই স্বতা কাটিব ধৰিছে । তেওঁৰ গান শুনি দেৱদূতে<noinclude></noinclude> 39plo2py7m8xrgutcite4vnlqt1zsb3 104 94739 264140 2026-10-30T10:21:59Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264140 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ইউলিচিছৰ মুক্তি ৪৯ মিচিকিয়াই হাঁহি এটি মাৰিলে। গহ্বৰৰ চাৰিওপিনে ঝাউ, এল্ম আৰু দুগন্ধী চাইচ, গছেৰে ভৰা। সকলো বিধৰ চৰাইৰে বাহ আছে। সেই গছবোৰত ডাঙৰ সক গহবৰ সমুখখন সেউজীয়া আঙ্গুৰ গছে ভৰা, ফলবোৰ এনে পকা যেন তাৰ পৰা মদহে ওলাব খুজিছে। চাৰিটা সুন্দৰ নিজৰাৰ পানীয়ে সেই ঠাই ডোখৰ শীতল কৰি ৰাখিছে। আঙ্গুৰ গছৰ সিপিনে সেউজীয়া বন আৰু তাৰ মাজে মাজে নানা তৰহৰ ফুল। পালে। যাৰ্ক ৰিয়ে দেৱৰাজৰ এই কঠোৰ দেখিয়েই কেলিপচোই দেৱদুভক চিনি তৎক্ষণাৎ দেৱ আজ্ঞা কেলিপ চোক জনালে। আদেশ শুনি কেলিপ চোই মৰ্ম্মাস্তিক শোক পাই কলে যে, দেৱ- ৰাজে এইখিনিও সহিব নোৱাৰিলেনে? ইউলিছিক প্ৰকৃতপক্ষে কেলিপ চোই অস্তৰেৰে ভাল পাইছিল। যি হক জুপিটাৰৰ আদেশ পালন কৰিবই লাগিব। তেওঁ ইউলিচিছক এৰি দিব কিন্তু তেওঁৰ দ্বীপত এখনো নাও নাই, সেই বাবে ইউলিচিছে নিজে এখন নাও সাজি লব লাগিব। দেৱদূতক বিদায় দি ইউলিচিছক এই বতৰা দিবলৈ কেলিপ চো নিজেই গল। গৈ দেখে সাগৰৰ পাৰত বহি ইউলিচিছে আগ্ৰহেৰে ইথাকাৰ পিনে চাই কিবা ভাবি গম্ভীৰ হৈ বহি আছে। দেহাটো যদিও কেলিপ চোই বন্দী কৰি ৰাখিছে তথাপি মনটো তেওঁৰ ইথাকাত হে আছিল; আৰু কেলিপ চোই বলেৰে যাচি দিয়া প্ৰেম তেওঁ প্ৰত্যাখ্যাণ নকৰি অনিচ্ছাস্বত্ত্বে তাৰ উপযুক্ত প্ৰতিদান দিছিল। বাধ্য হৈ কেলিপ চোই জুপিটাৰৰ আদেশ পালন কৰি ইউলিচিছক এৰি দিলে; কিন্তু তেওঁ এৰি যাবলৈ ওলোৱাত ইউলিছিক অলপো কাতৰ ছোৱা নেদেখি তেওঁ মৰ্ম্মাহত হৈ কলে, “ইউলিছি, তুমি মোক এৰি<noinclude></noinclude> cnsxiecse3bxfoc7zmy4k6a6ipb7uxe 104 94740 264141 2026-10-30T10:22:14Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264141 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>এডিটি যোৱাত অনপে৷ দুখ নাপালানে? বিদায়! কিন্তু মোৰ এই অহক হৃদয়ত তোমাৰ প্ৰতি যি আকুল আগ্ৰহ সঞ্চিত হৈ আছে; আৰু তোমাৰ বিবত মই যি যন্ত্ৰণা ভুগিব লাগিব, যদি সেইবোৰ জানিলাহেঁতেন, তেনেহলে বোধ হয় তুমি আনন্দেৰে মোৰ লগত থাকিলাহেঁতেন। যি পেনিলোপিৰ নিমিত্তে তুমি ইমান ব্যাকুল হৈছা, বোধহয় তেওঁ মোক কপত চেৰ পেলাব নোৱাৰে। মানুহৰ পক্ষে অমৰ দেৱতাৰ লগত অৰিয়া-অৰি কৰি চিৰকাললৈকে নিজদ বিপদ নিজে মাতি অন্য উচিত নহয়। ইউলিচিছৰ উত্তৰ সৰল আৰু বীৰত্বপূৰ্ণ, তেওঁ কলে, “এইবোৰ মই সকলো জানো, আৰু নিজে স্বীকাৰ কৰে৷ যে পেনিলোপিতকৈ তোমাৰ ৰূপ বহুত গুণে বেছি। কাৰণ তুমি দেবী আৰু তেওঁ মানবী। তথাপি পেনিলোপি আৰু জন্মভূমি মোৰ বৰ প্ৰিয় আৰু সেইবাবে যদি প্ৰতিশোধ বৰ মনেৰে কোনো দেৱতাই বাটত যোৰ জাহাজ ডুবাই দিয়ে, তেনেহলে তাকো মই বীৰৰ দৰে সহ্য কৰিম। বিপদ মোৰ জীৱনৰ চি লগৰীয়া। সাগৰ আৰু বুদ্ধই মোৰ অন্তৰত বহুতো দাগ বহুৱাইছে।” কেলিপচে বউ পদেশ মতে ইউলিচিছে নিজেই এখন নাও সাজিলে। সেইখন শেষ হোৱাত কেলিপচোই সেই নাওখনত বাটত খাবলৈ ভাল ভাল বস্তু আৰু মদ তুলি দিলে। তাৰ পাচত কেলিপচোৰ ওচৰত বিদায় লৈ তেওঁ পাল তৰি নাও এৰি দিলে। কিন্তু নিৰ্ব্বিঘ্নে তেওঁ বেছি দূৰ যাব নোৱাৰিলে সমূদ্ৰ দেৱতাৰ পুতেক পলিফিমাচক কণা কৰাত ইউলিচিছৰ ওপৰত তেওঁৰ বৰ খং উঠি আছিল আৰু তাৰ প্ৰতিশোধ লবৰ নিমিত্তে ছেগ চাই আছিল। এতিয়া সুবিধা পাই তেওঁ ইউলিটিছৰ নাও ঢৌ আৰু বতাহৰ কোবত চুৰমাৰ কৰি দিলে। ইউলিচিছ পানীত পৰি ভগা মাস্তুল এডো-<noinclude></noinclude> migt8vmjh35a5jsk5n4srafvluyeens 104 94741 264142 2026-10-30T10:22:29Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264142 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ইউলিচিছৰ মুক্তি ৫ ১ খৰত উঠি কথমপি প্ৰাণৰক্ষা কৰিলে। ইউলিচিছৰ কষ্ট দেখি ইনো নামৰ এগৰাকী জল কুৱৰীৰ মনত বেথা লাগিল আৰু তেওঁ ম কৰি ইউলিচিছক এডোখৰ কাপোৰ দিলে, সেই কাপোৰ ডোখৰ গাত থাকে মানে জীৱনৰ সংশয় নহয়। দুদিন দুৰাতি ইউলিছি ঢৌৰ কোবত সাগৰত তাহি থাকিল, তৃতীয় দিন অতি কষ্টেৰে শিলেৰে বন্ধা অচিনাকি দ্বীপ এটাত উঠি কোনোমতে প্ৰাণৰক্ষা কৰিলে। হদিন ছাতি চৌৰ লগত যুক্ত কৰাত তেওঁৰ গোটেইটো গাতে ঘা লাগিছিল। শৰীৰ ৰ অৱশ হোৱাত কিছুমান গছ পাত গোটাই তেওঁ ভৰ টোপনিত পৰিল। যিটো দ্বীপত উঠি ইউলিচিছে প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিলে সেইটো দ্বীপৰ নাম হৈছে ক্ষোৰিয়া। সেই ঠাইব অধিবাসী বিলাকক ফিচিয়ান বোলে। সেই দেশৰ মানুহবোৰো সাধাৰণ মানুহৰ দৰে নহয়। সিহঁত বিভিন্ন প্ৰকৃতিৰ। এই বিপদতো ইউলিটিছক হলে দেৱী মিনাৰ্ভাই এৰা নাই। ফিচিয়ান কুমাৰী গাভৰু নচিকাৰ তেওঁ এদিন সপোন দেখুৱালে যে ৰজাঘৰত অলপতে এখন বিয় হব, আৰু ৰাজভড়ালৰ কাপোৰবোৰ বহু হলিয়ন হোৱাত এবাৰ সেইবোৰ সোনকালে ধুব লাগে। পুৱা সাৰ পায় উঠি ৰাজ- কুমাৰীয়ে ৰজাৰ ওচৰলৈ গৈ কলে যে লগৰীয়া বোৰে সৈতে তেওঁ সাগৰ-সঙ্গমলৈ কাপোৰ ধুবলৈ যাব খোজে। সেই বাবে এখন এথ আৰু এজোৰ ঘোৰা লাগে। অথ সজোৱা হলত ৰাণীয়ে তওঁলোকে : খাবলৈ জা-জলপান আৰু ছাগলীৰ ছালৰ মোনাত ভাল মদ ভৰাই দিলে, সেইবোৰ লৈ সকলোৱে সাগৰ সঙ্গমলৈ যাত্ৰ কৰিলে। আৰু তাত ৰগত ঘোৰা মেলি দি কাপোৰ ধুবলৈ ধৰিলে। লগৰীয়া সকলৰে সৈতে ৰাজকুমাৰীয়ে কাপোৰবোৰ পানীত তিয়াই<noinclude></noinclude> f5us8gnfb3wosazvbsdqagunkxfkq99 104 94742 264143 2026-10-30T10:22:48Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264143 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>२ ওডিছি তেওঁলোকৰ ধুনীয়া সক সক ভৰিৰে গছকি গছকি নিকা কৰি বালিত মেলি দিলে। তাৰ পিচত সকলোৱে ৰং ধেমালী কৰি গা ধুই উঠি লগত নিয়া বস্তুৰে পান ভোজন সমাপন কৰিলে। তাৰ পাচত গোটেই কেই জনীয়ে লগ লাগি বল খেলিব ধৰিলে। খেলা ঠাইৰ ওচৰতে ইউলিছি ওই আছিল। খেলি থাকোতেই হঠাৎ ৰাজকুমাৰীয়ে বলটো পানীত দলি মাৰি দিলে। পানীত বলটো পৰাত ছোৱালীবোৰে চিঞৰি উঠিল। সেই চিঞৰত সাৰ পাই ইউলিচিছে দেখে যে তেওঁৰ নিচেই ওচৰতে কেই জনীমান গাভৰু ছোৱালী। ইউলিছিচ বিমোৰত পৰিল, কাৰণ তেতিয়া তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ উলঙ্গ অৱস্থা। সাগৰৰ পাৰত উঠিয়েই জলকুৱৰীয়ে দিয়া কাপোৰখন আগৰ কথামতে পেলাইছে। এতিয়া তেওঁলোকৰ আগত উলঙ্গ হৈ ওলাই কেনেকৈ? ইপিনে ওলাই - নাহিলেও সাহায্য পাবৰ আশা নাই। বুধিয়ক ইউলিটিছে ওচৰত পৰি থকা জলপাই গছৰ ঠানি এডালৰ পৰা কিছু বাকলি একৰাই, সেই বাকলিৰে লেঙটি মাৰি হঠাৎ সেই গাভৰু কেইজনীৰ আগত ঘপছ, কৰে ওলাল। এই আচৰিত মূৰ্ত্তি দেখি নচিকাৰ লগৰীয়া বোৰে ভয়ত যেয়ে যিপিনে পাৰে সেই পিনে পলাল; কিন্তু ৰাজ- কুমাৰীয়ে তেওঁক নাওডুবা মাহ বুলি অনুমান কৰি নিৰ্ভয়ে ঠি হৈ থাকিল। চতুৰ ইউলিচিছে তেওঁক ৰাজ কুৱৰী বুলি অনুমান কৰি অলপ দূৰৰ পৰাই তেওঁৰ ৰূপ আৰু সৰলতাক প্ৰশংসা কৰি কলে যে, যদি তেওঁ এই বিপদত তেওঁক সহায় কৰে, তেনেহলে দেৱতা সকলে তেওঁক বিপদৰ সময়ত আশীৰ্ব্বাদ কৰিব। তেতিয়া নচিকাই পলৰীয়া লগৰীয়াবোৰক মাতি আনি পলাই যোৱাৰ বাবে তেওঁলোকক তিৰষ্কাৰ কৰি কলে যে দুখীয়া আৰু অতিথি ঈশ্বৰ<noinclude></noinclude> lwmg6uwkofqi8zkyyetuuzsoeyirpl5 104 94743 264144 2026-10-30T10:23:03Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264144 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ইউলিছিৰ মুক্তি to ছত, তেওঁলোকক অৱহেলা কৰিলে দেৱতাসকলে কষ্ট হয়। তেওঁলোকে ইউলিচিছক পিন্ধিবলৈ কাপোৰ আৰু খাবলৈ জলপান আৰু মদ দিলে। খাই বৈ অলপ সুস্থ হৈ গা ধুই যেতিয়া ইউলিচিছে সেই কাপোৰ কানি পিন্ধি ওলাল তেতিয়া যিনাৰ্ভাই তেওঁক এনে ৰূপ দিলে যে তেওঁক দেখি ৰাজকুমাৰী মুগ্ধ হল। লগৰীয়া বোৰক এবাৰ মনে মনে তেওঁ কলে যে যদিহে তেওঁৰ কেতিয়াবা বিয়া হয় এনে এজনৰ লগত হোৱাহে তেওঁ কামনা কৰে। ঘৰলৈ যোৱাৰ সময়ছোৱাত ৰাজকুমাৰীয়ে ইউলিচিছক কলে ৰজাঘৰত তেওঁক ৰজাই সাদৰেৰে অভ্যৰ্থনা কৰিব, কিন্তু তেওঁ কুৱঁৰীৰ লগত একেলগে ৰথত উঠি যোৱা দূৰৰ কথা, একে সময়তে ৰাজধানী সোমাব নোৱাৰে। সেই কথা মতে কুমাৰীৰ ৰথৰ পাচে পাচে লৰি লৰি গৈ নগৰৰ সিংহদ্বাৰৰ ওচৰতে থকা গছ এজোপাৰ তলত ইউলিছি লুকাই থাকিল। ৰাজকুমাৰীয়ে নগৰ সোমোৱাৰ পিচত তেওঁ গছৰ তলৰ পৰা নগৰৰ পিনে গৈ থাকোতে পানী একলহ লৈ অহা ছোৱালী এজনী তেওঁ লগ পালে, এই ছোৱালীজনীয়েই তেওঁৰ ৰক্ষা কৰ্ত্তী দেবী মিনাৰ্ভা। ফিচিয়ান সকলে অচিনাকি বিদে কি ভাল নাপায় সেই বাবে বাটত তেওঁৰ কিবা অমঙ্গল হব বুলি আশঙ্কা কবি মিনাৰ্ভাই তেওঁক এবিধ কুঁৱলীৰে মানুহে দেখা নোপোৱা কৰি দিলে। এইদৰে নিৰাপদে গৈ তেওঁ ফিচিয়ান ৰজা এঙ্কিনৰ আগত থিয় হল। সমুদ্ৰ দেৱতা নেপ্টনৰ বংশ বুলি ৰজা আৰু ৰাণীয়ে সঙ্গায় গৌৰব কৰে আৰু সেই বাবেই বোধ হয় তেওঁৰ প্ৰজাবোৰো সুদক্ষ নাৱৰীয়া। তেওঁলোকৰ বহুত ডাঙৰ বন্দৰ আছে, সেই বন্দৰবোৰ জাহাজেৰে ভৰা, সেই জাহাজ বোৰত উঠি ফিচিয়ান<noinclude></noinclude> 5qb5ixmwpaoqdpb0646ipxsgoskwkle 104 94744 264145 2026-10-30T10:23:48Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264145 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>8 ওডিছি সকলে সাগৰত যাতায়াত কৰে। তেওঁলোকৰ জাহাজবোৰো বা আচৰিত ধৰণৰ, কাৰণ সেই জাহাজবোৰত আন জাহাজৰ দৰে গুৰি বঠা বা গুৰিয়ালৰ আৱশ্যক নহয়। এই জাহাজবোৰৰো মানুহৰ দৰে বুজিব পৰা শক্তি আছে, আৰু নাবিকৰ মন বুজি আপোন। আপুনি চলে। সেই জাহাজবোধে সকলো দেশকে চিনি পায়, আৰু কোনো বিপদকে ভয় নকৰি সাগৰত অহা যোৱা কৰে। ফিচিয়ান দেশৰ মতাবোৰ যেনেকৈ নৌ বিখ্যাত আন সকলে৷ দেশৰ মাঙ্গুহতকৈ শ্ৰেষ্ঠ, সেইদৰে তিৰোতাবোৰো তিৰোতাৰ কাম, ফুল তোলা, কাপোৰ বোৱা আদি কামত আন দেশৰ তিতাতকৈ শ্ৰেষ্ঠ। ফিচিয়ান সকলে নিজেই স্বীকাৰ কৰে তেওঁলোক যুদ্ধ বিদ্যাত পাৰ্গত নহয়, তেওঁলোক ভাল ভাল খাদ্য আৰু নাচ গানৰ ভক্ত; আৰু আন আন জাতিয়ে যিহক গৌৰব বুলি ভাবে তাৰ প্ৰতি তেওঁলোকে ভ্ৰূক্ষেপকে নকৰে। ৰাজহাউলী আৰু তাৰ চাৰিও পিনে থকা বাগিছাবোৰ বিলাসৰ উপকৰণেৰে ভৰপূৰ। ৰাজ হাউলীৰ চাৰিও পিনে ফুল আৰু ফল বাগিছা, আৰু প্ৰত্যেক গছ সেই ঋতুত হোৱা ফল ফুলেৰে উপচি আছে। যে ৰজা ঘৰত সোমাই ইউলিছি বিস্মিত হল; ঘৰ সোমায়েই চন্দ্ৰ সূৰ্য্যৰ পোহৰৰ দৰে এটি পোহৰে গোটেইটো ঘৰ পোহৰ কৰি থকা দেখা পালে। সেই ঘৰটোৰ ধটো বৰ ওখ, ঘৰৰ চাৰিওফপিনে চক্‌চকীয়া পিতলৰ দেৱাল; সেই ঘৰৰ দুৱাৰ বিলাকৰ চৌকাঠবোৰ সোণৰ দুৱাৰ দলি আৰু স্তত্তবোৰ ৰূপৰ, মজিয়াখন পিতলৰ, সৰু দুৱাৰ মুখৰ দুয়োপিনে বিশ্বকৰ্মাই সোণৰূপেৰে সজা কুকুৰ বোৰে চত্তৰীৰ দৰে থিয় হৈ থাকে। দেৱালৰ কাষে কাষে ধৰৰ ভিতৰত শাৰী শাৰীকৈ উজ্জ্বল সিংহাসন পতা আছে, সেই<noinclude></noinclude> r4fhgg5g6s7hscta497dea9ecfe5qmh 104 94745 264146 2026-10-30T10:24:20Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264146 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>টেলিমেকাচৰ ভ্ৰমণ কাহিনী 20 সিংহাসন বোৰৰ ওপৰত মুল্যবান বন কৰা কাপোৰ পাৰি দিছে, সেই সিংহাসনবোৰত বহি ফিচিয়ান বিষয়াসকলে ভোজ ৰজা ঘৰত পঞ্চাশ জনী সুন্দৰী লিগিৰী আছে; কিছুমানে যাঁতত পিহি কটিৰ নিমিত্তে ময়দা গুৰি কৰে আৰু আন কিছুমানে তাঁতশালত সুন্দৰ কাপোৰ বয়। সোণৰ সিংহাসনত বহি ৰজা এল কিনচে সুৰাপাত্ৰৰ পৰা সুৰা থাই আছে। তেওঁৰ কাষত বহি ৰাণী এবিটিয়ে উল সূতাৰ কাম কৰি আছে, এতেকে নচিকাৰ উপদেশ মতে ইউলিচিছে ৰজাৰ কাষেদি গৈ ৰাণীৰ ভৰিত দীঘল দি পৰিল; পৰা মাত্ৰকে যি কুৱঁলীয়ে তেওঁক মানুহৰ আগত অদৃশ্য কৰিছিল, সেই কুৱঁলী পমি গ'ল এজন অচিনাকী মানুহক এনেকৈ ৰাণীৰ ভৰিত দীঘল দি পৰি থকা হঠাৎ দেখি, ৰাজ সভাত থকা সকলো মাহে আচৰিত হৈ–তেওঁৰ পিনে তধা লাগি চাই থাকোতে, ইউলিচিছে নাও ডুবি ৰক্ষা পৰা নাৱৰীয়া বুলি নিজক চিনাকী দি তেওঁলোকৰ ওচৰত আশ্ৰয় ভিক্ষা কৰিলে আৰু সেই সময়ৰ আশ্ৰয় ভিক্ষাকাৰীৰ ৰীতিমতে জুহালৰ কাষত থকা শিল এটাৰ ওপৰত বহিল। এই কথা শুনি ৰজাই অতিথি সৎকাৰৰ উপযুক্ত আয়োজন কৰিবলৈ আদেশ দি অতিথিৰ উপযুক্ত আসনত তেওঁক বহুৱালে। তাৰ পিচত কলে যে যদিহে তেওঁ মানুহ হয়— তেনেহলে তেওঁৰ প্ৰাৰ্থনা পূৰণ কৰা হব, কিন্তু তেওঁ কোনো ছদ্মবেশী দেৱতাও হব পাৰে, কাৰণ দেৱতা সকলে ফিচিয়ান সকলৰ লগত জ জানাশুনা হবৰ বাবে বহুসময়ত তেওঁলোকৰ লগত ভোজ পাবলৈ আহে। তেতিয়া ইউলিচিছে ৰজাক জনালে যে তেওঁ দেৱতা নহয়, এজন অতি নিকৃষ্ট মানৱ, কাৰণ সেই সময়ত তেওঁ মানৱৰ এটি অতি নিকৃষ্ট<noinclude></noinclude> mhmb3c60okr9f38adewqi37jruigedw 104 94746 264147 2026-10-30T10:24:37Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264147 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওডিছি তৰপৰ বৃত্তিৰ বশীভূত হৈছে আৰু সেই বৃত্তিটোকে ভোক বোলে। এই বৃত্তিটো অভি নীচ, কাৰণ মানুহ যিমানেই শোক বা হত কাতৰ নহওঁক, তথাপি সেই বৃত্তিটোৱে মানুহক ভাত আৰু পানী বিচাৰিবলৈ বাধ্য কৰে। এই কথা শুনি ৰজাই তৎক্ষণাৎ তেওঁক সকলো প্ৰকাৰৰ খায় আৰু মদ দিয়াই সন্তুষ্ট কৰিলে। ৰাণীয়ে ৰাজ ভৰালৰ কাপোৰবোৰ ইমানেই ভালকৈ চিনি পাইছিল যে ইউলিচিছে খাই থাকোতে তেওঁৰ গাৰ কাপোৰ বোৰত ৰাণীৰ চকু পৰাত সেই কাপোৰবোৰ ৰাজভৰালৰ বুলি চিনি পাই বৰ আচৰিত হ'ল আৰু সেই বিষয়ে উল্লেখ কৰাত ইউলিচিছে ইতিপূৰ্ব্বে তেওঁৰ লগত ৰাজকুমাৰীৰ দেখা হোৱা কথা স্বীকাৰ কৰি তেওঁক বৰ প্ৰশংসা কৰিলে। ইউপিচিছৰ কথা বাৰ্ত্তা আৰু মাৰ্জিত ৰুচিত ৰজা বৰ সন্তুষ্ট হ'ল আৰু তেতিয়াই কলে যে ইউলিচিছক জোঁৱাই কৰি সদায় নিজ ৰাজ্যত ৰাখিব পৰা হলে তেওঁ বৰ সুখী হলহেঁতেন। ইউলিচিছৰ আগত এনে প্ৰস্তাৰ ইতিপূৰ্ব্বে বহুতো হৈছে আৰু সেই বাবে তেওঁ অলপো লাভ নকৰি, চালাকি কৰি সেই প্ৰস্তাব কোনো উত্তৰ নিদি ৰজাক অনুৰোধ কৰি তেওঁক নিজ দেশলৈ পঠোৱাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰাই ললে। তাৰ পাচত ৰাণীয়ে বান্দী বিলাকৰ হতুৱায় ভালকৈ বিছন৷ পস্তায় দিয়ালে। অতিথিৰ সন্মানৰ অৰ্থে পাচদিনা ৰজাই খেল ধেমালি আৰু ডাঙৰ ভোক্তৰ আয়োজন কৰালে। সেই ভোজত আন আন বিষয়াসকলৰ লগত কণা চাৰ ডিমোডোকাচো বহিল। ৰজাৰ পুতেকহঁতে সসন্মানে কণা চাৰণৰ হাতখন বীণত লগায় দিলে তাৰ পাচত তেওঁক বছা বছা ভাল বস্তু পাবলৈ দিলে।<noinclude></noinclude> g4cxmpqzpzbllerj9yjya202o67skgh 104 94747 264148 2026-10-30T10:25:09Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264148 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>3 ইউলিছিৰ মুক্তি 09 ভোজত বহি বীণ বলাই বজাই চাৰণে ট্ৰয় যুদ্ধৰ বিষয়ে গান গালে, কাৰণ সেই সময়ত সকলোৱে সেই বিষয়টো বৰ ভাল পাইছিল। সেই গান শুনাত ইউলিচিছৰ বহু পুৰণি কথা মনত পৰিল আৰু আপোন৷ আপুনি তেওঁৰ চকুৰ পৰা পানী ওলাবলৈ ধৰিলে; সেই চকুৰ পানী লুকাবলৈ মুখত কাপোৰ দিয়াত সেই কথা ৰজাৰ নজৰত পৰিল; কিন্তু তেওঁ অতিধিক সেই বিষয়ে কোনো প্ৰশ্ন মুসুধি তৎক্ষণাৎ ভোজৰ পৰা উঠি খেল আৰম্ভ কৰিবলৈ আদেশ দিলে। সেই আদেশ অনুসৰি লৰ মৰা, মালফুজ, লোৰ চকা দলি মৰা প্ৰভৃতি বহুত খেল হল আৰু প্ৰত্যেক খেলতে ৰাজপুত্ৰ সকলেও যোগ দিলে। একাষৰীয়াকৈ থিয় হৈ ইউলিচিছে খেল চাই আছিল। সকলোৱে তেওঁক খেলত যোগ দি নিজৰ বল কৌশল দেখুৱাব অনুৰোধ কৰিলে, কিন্তু ইউলিচিছৰ মন বেয়া লাগি থকাই খেলত যোগ দিবলৈ মাস্তি নহল। তেতিয়া মালঘু জত প্ৰথম হোৱা ইউ- বিয়েলাচে তেওঁক ঠাট্টা কৰি কলে যে তেওঁ নিশ্চয় বেপাৰী জাহাজৰ অধ্যক্ষ; তেওঁ কেৱল জাহাজৰ বোজাৰ বিষয়েহে খবৰ ৰাধে এনেবোৰ গৌৰবৰ কাৰ তেওঁ কোনে৷ খবৰ নাপায়। তেতিয়া ইউলি- চিছে তেওঁক নিন্দা কৰি কলে “তুমি নিশ্চয় মুৰ্খ, তুমি নাজানানে যে ঈশ্বৰে সকলোকে সমানে সৌন্দৰ্য্য, বাকশক্তি আৰু মহান হৃদয় নিদিয়ে। একোজন মানুহ দেখোতে কুৰূপ, কিন্তু তেওঁৰ জিভাত ঈশ্বৰে এনে মনোমুগ্ধকৰ বাক্‌শক্তি দিছে, যে তেওঁৰ কথাত মুগ্ধ হৈ সকলোৱে সেই কুৰূপ পুৰুষকে ভক্তি কৰে; আৰু এজনক হয়তো ঈশ্বৰে দেৱতাৰ দৰে বাহ্যিক ৰূপ দিছে, কিন্তু সেই ৰূপৰ উপ- যোগী কথা কব নাজানে। তুমিয়ে তাৰ দৃষ্টান্ত; কপত কেৱে তোমাৰ কোনো খুঁত ধৰিব নোৱাৰে,।কন্তু তোমাৰ অলপো বুদ্ধি নাই।”<noinclude></noinclude> nmqjbso5n7std3ha0msva7ibntmulsu 104 94748 264149 2026-10-30T10:25:29Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264149 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>৫৮ ওডিছি ইয়াকে কৈ যি বীৰে মালযুঁজত এজাক্সকে। চেৰ পেলাইছিল, বেগত কেবল একিলিজৰ হে তলত আৰু বহুতো প্ৰতিদ্বন্দীৰ ভিতৰত বীৰত্বৰ পুৰস্কাৰ স্বৰূপে একিলিজৰ দেবনিৰ্ম্মিত অস্ত্ৰশস্ত্ৰাদি লাভ কৰিছিল সেই বীৰে খং কৰি থিয় হৈ নিজৰ শক্তিৰ পৰীক্ষা দিবলৈ ওলাল। গাৰ পৰা চোলাটো নখহোৱাকৈয়ে এটা শিলৰ বৰ গধুৰ চকা হাতত লৈ এপাক মাত্ৰ মাৰি ফিচিয়ান সকলে যিমান দূৰলৈ মাৰিছিল তাতকৈয়ে৷ বহুত দূৰলৈ মাৰি পঠিয়ালে— মূৰৰ ওপৰেদি চকাটে৷ যেতিয়া ভোঁ ভোঁ কৰি গুচি গল, তেতিয়া দৰ্শক সকলে ভয়তে মূৰ দোঁৱালে। তাৰ পিচত ইউলিচিছে সক- লোকে নিজ নিজ ইচ্ছাক্ষৰূপ খেলত ইউলিচিছৰ প্ৰতিদ্বন্দী হবলৈ আহ্বান কৰি কলে যে মানুহে জনা সকলো খেলতে তেওঁ পাৰ্গত। সাহকৰি কোনোৱে তেওঁৰ আহ্বান গ্ৰহণ নকৰিলে। ইউৰি- য়েলাচে কৰা অপমানৰ এনে উপযুক্ত প্ৰত্যুত্তৰ দিয়াৰ বাবে ৰজাই ইউলিচিছক প্ৰশংসা কৰি কলে যে তেওঁৰ প্ৰজাবোৰ নাও চলোৱাত আৰু বিশেষকৈ লৰত আৰু নাচত হে বৰ পাকৈত; কিন্তু শাৰি- ৰীক পৰিশ্ৰমত কোনো গৌৰব কৰিব নোৱাৰে। তেতিয়া ৰজাৰ হুকুমমতে কেইজনমান ডেকাই লগ লাগি নাচিবলৈ ধৰিলে, চাৰণ ডিমোডোকাচে মাৰ্জ্জ, আৰু ভিনাচৰ গুপ্ত প্ৰেমৰ আৰু তেওঁলোকক কেনেকৈ ধূৰ্ত্ত ভালকানে জাল পাতি ধৰা পেলালে সেই বিষয় এটি গান গালে, শেষত দুজন ৰাজ পুত্ৰেও এটি সুন্দৰ নাচ দেখুৱাত ইউলিচিছে ৰজাৰ আগত সেই নাচৰ বহু প্ৰশংসা কৰিলে। তাৰ পাচত ৰজাই আৰু তেওঁৰ বাৰঞ্জন বিষয়াই তেওঁক নানা ৰকমৰ বহুমূলীয়া উপহাৰ দিলে। ইউৰিলিয়াচে অপমান কৰাৰ বাবে অনুতপ্ত হৈ তেওঁৰ হাতী- দাতৰ থাপটোৰে ৰূপৰ নালৰ তৰোৱালখন ইউলিচিছক উপহাৰ দিলে।<noinclude></noinclude> 1zrhvkdx3mptozj94ftq0cmfim7nzn9 104 94749 264150 2026-10-30T10:26:03Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264150 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ইউলিটিছৰ মুক্তি খেলা শেষ হোৱাত সকলোৱে আকৌ ভোজত বহিল। গা ধুই উঠি ভোজলৈ যাওঁতে ইউলিচিছে সুন্দৰী নচিকাক লগ পালে; তেওঁ এটি শুশুভ হেলান দি থিয় হৈ আছিল, এনেতে মানুহ যোৱা গষ পাই উলটি চাওঁতে ইউলিচিছক দেখা পাই তেওঁৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈ তেওঁৰ পিনে অলপ পৰ চাই থাকি কলে, বিদেশী অতিথি, যেতিয়া তোমাৰ নিজৰ ঘৰ আৰু পত্নীক পাবাগৈ তেতিয়৷ যেন মোক নাপাহৰা, কাৰণ প্ৰথমে যয়ে তোমাক আশ্ৰয় দিছিলো। তেতিয়া ইউলিচিছে ৰাজ কুৱৰীক উত্তৰ দিলে “ৰাজপুত্ৰি, যদি বজ্ৰধাৰী জুপিটাৰৰ এনে ইচ্ছা হয় যে ম‍ই আকৌ মোৰ দেশ আৰু মোৰ মৰমৰ লৰা তিৰোতাক দেখা পাওঁ, তেনেহলে মই তাত তোমাক চিৰজীৱন দেৱী স্বৰূপে পূজা কৰিম, কাৰণ তোমাৰ দয়াত ম‍ই ভীষণ মৃত্যুৰ পৰা ৰক্ষ। পাইছে৷।” এনেকৈ নচিকাৰ ওচৰত<noinclude></noinclude> 8y7e8kmk4qcmywk1zpcw43wmfazp4zh 104 94750 264151 2026-10-30T10:26:39Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264151 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>৬. ওডিছি বিদায় লৈ তেওঁ ৰঙ্গ! এনিচৰ ওচৰত ভোত বহি চাৰণ ডিমোডোকাচক বহু প্ৰশংসা কৰিলে আৰু তেওঁক ট্ৰোজান যুদ্ধৰ সেই আচৰিত কাঠৰ ঘোৰাটোৰ বিষয়ে গান গাবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। চাৰণে গাব ধৰিলে—কেনেকৈ গ্ৰীক সকলে বাহুবলেৰে ট্ৰয় নগৰ লব নোৱাৰি কৌশলৰ আশ্ৰয় ললে, কেনেকৈ তেওঁলোকে কাঠৰ ডাঙৰ ঘোৰ৷ এটা সাজি তাৰ পেটৰ ভিতৰত বহুতো সাহীৰাল ৰণুৱা সোমাই থৈ ঘোৰাটো দেৱতাসকলৰ উদ্দেশ্যে উছৰ্গা কৰা যেন দেখুৱাই ঘোৰাটো তাতে এৰি নিজৰ শিবিৰত জুই লগাই দি দেশলৈ ওভতি যোৱা যেন দেখুৱাই জাহাজৰ পাল তৰি দিলে, কেনেকৈ ট্ৰোজান সকলে বহু সন্দেহ কৰি অৱ শেষত সেই ঘোৰাটো নগৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই নিলে, কেনেকৈ ৰাতি ঘোৰাটোৰ পেটৰ পৰা ৰণুৱাবোৰ ওলাই নগৰত জুই লগাই দি নগৰবাসীক হত্যা কৰিলে; সকলোবোৰ বৰ্ণালে। এই বিলাক বৰ্ণনাৰ নায়ক স্বয়ং ইউপিছি। যি দল ৰণুৱাই নিজৰ জীৱন হাতত লৈ ঘোৰাৰ পেটত লুকাই আছিল আৰু যি দলে পেৰিচৰ মৃত্যুৰ পিচত হেলেনক, তিৰোতা কৰি ৰখা ডেইফোবাচৰ ঘৰ আক্ৰমণ কৰি, ৰাণী হেলেনক উদ্ধাৰ কৰি নিজৰ স্বামীৰ হাতত সমৰ্পন কৰিছিল, সেই দল সৈন্যৰ নায়ক স্বয়ং ইউলিচিছ। এই গান গুনি পুনৰাই ইউলিছিৰ পুৰণি কথা মনত পৰি চকুৰ পানী ওলাল; অতিথিৰ চকুৰ পানী ওলোৱা দেখি ৰজাই চাৰণক গান গাবলৈ বাধা দিলে, কাৰণ তেওঁ অনুমান কৰিছিল যে গান শুনি অতিথিৰ কিবা দুপৰ কথা মনত পৰিছে। এতিয়া ৰজাই ইউলি- চিছৰ পৰিচয় সুধিলে, আৰু সুধিলে, ট্ৰোজান যুদ্ধৰ বিৱৰণ শুনি তেওঁ কিয় চঞ্চল হয়? তেতিয়া ইউলিচিছে উত্তৰ দিলে “মহাৰাজ<noinclude></noinclude> 8igesqab87q0z9875kgx4d5i9ap1hqz 104 94751 264152 2026-10-30T10:27:09Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264152 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ইউলিছিৰ স্বদেশ যাত্ৰা ৬১ আপোনাৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দি হলে এখন দুখৰ ইতিহাস হব, কাৰণ ময়ে লেইটিচৰ পুত্ৰ ইউলিছি, আৰু মোৰ নামেই এখন ইতিহাস।” ইয়াকে কৈ তেওঁ নিজৰ ভ্ৰমণ বৃত্তান্ত ৰজাৰ আগত বৰ্ণাই কলে। অষ্টম অধ্যায়। ইউলিচিছৰ স্বদেশ যাত্ৰা। ভ্ৰমণ কাহিনী শেষ কৰি ইউলিচিছে ৰজাৰ ওচৰত মেলানি মাগিলে। ৰজাই তেওঁক নিজ দেশলৈ যাবলৈ অঙ্কুমতি দি বছতো বহুমূলীয়া উপহাৰ দিলে। বিষয়া বাৰ্জনেও তেওঁক বহুতো সোণ আৰু ভাল ভাল পোছাক পৰিচ্ছদ উপহাৰ দিলে, ইয়াত বাদেও ৰজাই নিজে ব্যৱহাৰ কৰা মনথোৱা বাটি আৰু বাণী এৰিটিয়ে নিজে বোৱা এজোৰ কাপোৰ উপহাৰ দি সেইবোৰ এটা ধুনীয়া বাকচত ভৰাই দিলে; ইউলিচিছে সেই বাকচটো এনে এটা আচ- ৰিত গাঁঠি মাৰি বন্ধ কৰিলে যে সেইটে৷ আন কোনেও মেলিব নোৱাৰে। তেনে ৰকমৰ গাঁঠি দিব ইউলিচিছে চাৰ্চ্চিৰ পৰা শিকি- ছিল। তাৰ পাচত ৰজাই তেওঁক ফিচিয়ান দেশৰ আচৰিত নাও এখনত তুলি দি ইথাকালৈ পঠিয়াই দিলে। নাৱৰীয়া বোৰৰ কাৰ্য্য বোৰো ৰব হাঁহি উঠা ধৰণৰ ধল পুৰাতে নাওখতিয়া ইথাকা<noinclude></noinclude> 2558ssb4nc2226kq18bnmmiyaw173yb 104 94752 264153 2026-10-30T10:27:58Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264153 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>3 ওডিটি গালে তেতিয়া ইউলিচিছ ভৰ টোপোনীত সাৰ নোপোৱাকৈ তেওঁক সিহঁতে ডাঙি নি এডাল জলফাই গছৰ তলত গুৱাই ৰৈ চাৰিওপিনে তেওঁৰ মালবস্তুবোৰ দনাই থলে আৰু তেওঁক মাত নিদিয়াকৈয়ে নাও এৰি দিলে। ৰাতি পুৱা সাৰ পাই ইউলিচিছে নিজৰ দেশখন চিনিব নোৱাৰিলে, কাৰণ মিনাৰ্ভাই কিবা একৰকম কুৱঁলীৰে দেশখন আবৰি ৰাখিছিল। তেতিয়া ছদ্মবেশী মিনাৰ্ভাই তেওঁৰ আগত থিয় দি তেওঁ কোন আৰু ক'ৰ পৰা আছিল বুলি সোধাত, ইউলিচিছে নিজৰ কাল্পনিক পৰিচয় দিলে। তেতিয়া মিনাৰ্ভাই নিজ মূৰ্ত্তি ধাৰণ কৰি তেওঁৰ গল্পকোৱা শক্তিক প্ৰশংসা কৰি তেওঁৰ পুতেক আৰু ঘৈণীয়েকৰ বাতৰি জনাই কলে যে বিবাহপ্ৰাৰ্থী ডকাইত সকলক নিজেই ইউপিচিছক সহায় ৰজাঘৰৰ পৰা খেদি দিয়াত তেওঁ ইয়াকে কৈ মিলা সহায় কৰিব। কৈ মিনাৰ্ভাই তেওঁক সোণৰ লাঠি এডালেৰে স্পৰ্শ কৰাত তেওঁৰ যি ৰূপত চাচ্চি, কেলিপ চো আৰু ফিচিয়ান ৰাজকুৱঁৰী মুগ্ধ হৈছিল, সেই ৰূপ নোহোৱা হল, তাৰ পৰিবৰ্ত্তে তেওঁৰ গাত বাৰ্দ্ধকাৰ চিনে দেখা দিলে। তেওঁৰ ৰঙা তেজে ফুটি যাওঁ ফুটি যাওঁ কৰা গাল দুখনি সোতোৰ৷ সোভোৰি হ'ল, আৰু উজ্জ্বল চকু জুৰি ধুলধুলীয়া হ'ল। ফিচিয়ান ৰজাই উপহাৰ দিয়া বহুমূলীয়া কানি কাপোৰবোৰ চিৰা ফটা কানিত পৰিণত হল, আৰু দেখাত এটি বুঢ়া মগনীয়াৰ যেন হৈ পৰিল। মিনাৰ্ভাৰ উপদেশ মতে এই ৰূপ ধৰি তেওঁ তেওঁৰ গাহৰি বণীয়া- ইউমিয়াৰ ওচৰত আশ্ৰয় গ্ৰহণ কৰিলে। পাহাৰৰ ওচৰত ইউমিয়াৰ ঘৰ; তাৰ ওচৰত তেওঁ ৰঙ্গা ইউলিচিছৰ গাহৰিবোৰ চৰায় আৰু ৰাতি হলে গড়ালত বন্ধ কৰি খয়। ইউমিয়াৰ অধীনত ৰজা ঘৰীয়া বহুতো চাকৰ আছে, তাত<noinclude></noinclude> e7a0aiql1kc26e9p4pf1yl0yknad66l 104 94753 264154 2026-10-30T10:28:16Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264154 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ইউলিছিৰ স্বদেশ যাত্ৰা ৬৩ বাদেও তেওঁৰ নিজা এজন গোলাম আছে। নিজ ইচ্ছামতে তেওঁ গাহৰি মাৰি খায়, তাত কোনেও একো আপত্তি নকৰে, সেই দিনা সেই বুঢ়া মগনীয়া জনক খুৱাবৰ নিমিত্তেই দুটা গাহৰি মাৰিছিল। ইউমিয়াচ আচলতে এজন ৰজাৰ লৰা আছিল। সৰুতে বাপেকৰ ঘৰৰ বাদী এজনীয়ে চুৰ কৰি আনি ইউলিচিছক বিক্ৰী কৰে আৰু ইউলিচিছেও তেওঁক নিজৰ লৰাৰ দৰে মৰম কৰি তুলি তালি ডাঙৰ দীঘল কৰিছিল। ইউমিয়াও এনে প্ৰভুভক্ত আছিল যে “ইউলিছি যেন অতিশীঘ্ৰে ফিৰি আছে” এই বুলি প্ৰথমে দেৱতা সকলৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা নকৰাকৈ একো নাখাইছিল আৰু এই বিপদৰ সময়ত ৰাণী পেনিলেপিৰ লগত আগৰ দৰে কথা বতৰা পাতিব নোৱাৰাত বৰ দুখ কৰিছিল। ইউমিয়াই আলহি জনক যথোচিত সৎকাৰ কৰি কলে যে, তেওঁ যেন ইউমিয়াক ভাল বোলাবলৈ সোনকালে ইউলিছি উভতি আহিব বুলি ফাকি নিদিয়ে। ঘটনা প্ৰকৃতই হক বা অনুমানিকেই হক, গল্প কোৱাত ইউলিচিছক কেৱে চেৰ পেলাব নোৱাৰিছিল। তেওঁ নিজক এজন ক্ৰীট দেশীয় সামন্ত ৰজা বুলি পৰিচয় দি কলে যে তেওঁ বহুতো দেশ ভ্ৰমণ কৰিছে আৰু ট্ৰোজান যুদ্ধত ভে ৰজা ইডোমিনিচৰ অধীনত বহুতো ৰণ কৰিছে, আৰু ট্ৰয়ৰ পৰা ওভতি আহোতে বাটত বহু কষ্ট ভোগ কৰিছিল। ট্ৰোজান যুদ্ধত তেওঁ ইউলিচিছক লগ পাইছিল; আৰু অলপ দিনৰ আগতেও ইউলিচিছৰ খবৰ পাইছে। মুঠৰ ওপৰত তেওঁ ডাঠি কব পাৰে যে 'ইউলিছি এতিয়াও জীয়াই আছে আৰু অলপতে যে তেওঁ নিজৰ দেশ পাবছি এই কথাত অলপো সন্দেহ নাই, আৰু লাগিলে এইটো বৰ ভাল খবৰ, তথাপি ইউলিছি তেওঁ বান্ধ থব পাৰে।<noinclude></noinclude> lbg1w373vd46zu0kfzn2oi85l3xezlx 104 94754 264155 2026-10-30T10:28:45Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264155 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>৬৪ ওডিছি যে ওভতি আহিব এই কথা ইউমিয়াই কোনোমতে বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰাত পৰিছিল। এইদৰে দুয়ো কথা৷ বতৰ৷ হৈ থাকোতে ইউমিয়াৰ মানুহবোৰে পথাৰৰ পৰা গাহৰিৰ পাল লৈ অহা দেখা পালে। গাহৰিবোৰ গড়ালত ভৰাই ধোৱাৰ পাচত সকলোৱে খাই বৈ শুবৰ যোগাৰ কৰিলে। ৰাতি বৰ জাৰ, ইউলিচিছৰ সেই ফটা কাপোৰ বোৰত বাদে আন একো উম থকা কাপোৰ নাছিল। ইউলিচিছে ট্ৰোজান বুদ্ধৰ এটি ঘটনা বৰ্ণাই প্ৰকাৰাত্তৰে গৰম কাপোৰ খুজিলে। “ট্ৰোজান যুদ্ধৰ সময়ত এদিনাখন ৰাতি মই ৰজা লেনিলচ আৰু চতুৰ ইউ- সিচিছে যেনেকৈ কটাইছিলো, আজি মোৰ গাত যদি সেই বল আৰু তেজ থাকিলহেতেন! এদিন শত্ৰু সৈন্যৰ গতি পৰ্যাবেক্ষণ কৰিবৰ নিমিত্তে সম্ৰাটে এদল সৈন্যক ট্ৰয়ৰ দেৱালৰ ওচৰত গুপ্ত- ভাবে থাকিব আদেশ দিলে। ৰাতি আমি ট্ৰয় দেৱালৰ ওচৰত গৈ বিল এখনৰ পাৰত এখন পিতনিৰ হাবিৰ মাজত লুকাই থাকিলো। ৰাতি বেছি হয় মানে জাৰো বেছি হবলৈ ধৰিলে। উত্তৰ পিনৰ পৰা চেঁচা বতাহ বলিবলৈ ধৰিলে আৰু তেতিয়৷ বৰফ পৰিব ধৰাত আমাৰ গাৰ ওপৰত এতৰপ ডাঠকৈ বৰফ পৰিল। লাহে লাহে বৰফ পৰি আমাৰ ঢালবোৰ বগ! হ'ল, যি বোৰৰ গাত জাৰ পোৱা ডাঠ হোলোংচোলা আৰু গৰম কম্বল আছিল, তেওঁলোকে মূৰ্খ তলত বহল ঢাল থৈ মহাসুখে মূৰে গায়ে গৰম কম্বল লৈ গুই থাকিল। কিন্তু এনে জাৰ হব বুলি নাভাবি মূৰ্খৰ দৰে মই মোৰ কম্বল আৰু হোলোং চোলা শিৰিত এৰি আহিছিলো। তাৰ ফলত মই জাৰত কপিবলৈ ধৰিলো। ৰাতি যেতিয়া তৃতীয়বাৰ চস্তৰী সলাবৰ সময় হল, তেতিয়া ম‍ই আৰু সহ্য কৰিব নোৱাৰা হলো।<noinclude></noinclude> 4l9rk39e0blql1yo0n9110sudlpudf2 104 94755 264156 2026-10-30T10:29:31Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264156 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ইউলিছি স্বদেশ যাত্ৰা ইউলিচিছ মোৰ ওচৰতে শুই আছিল, তেতিয়া ম‍ই তেওঁক কিলা- কুটিৰে ঠেলি জগাই মোৰ অৱস্থাটো বুজাই কলো যে এনেকৈ থাকিলে ৰাতিপুৱা মোক আৰু জীয়াই নোপোৱা। তেতিয়া তেতিয়া ফন্দিয়ক ইউলিটিছে তৎক্ষণাৎ এটা বুদ্ধি পাঙি মোক মনে মনে থাকিব কৈ উঠি বহিল আৰু আনক শুনাই কব ধৰিলে “বন্ধু আৰু লগৰীয়াসকল, নই এটা বৰ আচৰিত সপোন দেখ৷ পাই সাৰ পালোঁ। সপোনত এজন দেৱতাই মোক কলে যে ইমান কঁম সৈন্য লৈ শিবিৰৰ পৰ' ইমান দূৰত থকা আমাৰ উচিত হোৱা নাই, আৰু সেই বাবে এতিয়াই আমি এজনক পঠাই সম্ৰাটক নতুন সেনা পঠাবলৈ কোৱা উচিত”। তেওঁৰ কথা শুনি থোৱাচ জাপমাৰি উঠি তেওঁৰ ৰঙা হোলোং চোলাটো মাটিত দলি মাৰি পেলাই, সাহয্য বিচাৰি শিবিৰলৈ লৰ দিলে। তেতিয়া সেই চোলাটো গাত লৈ মই মহাসুখে ৰাতিটো কটালো। মোৰ সেই ডেকা তেজ থকা হলে আজি এই গাহৰি ৰখীয়াবোৰৰ কোনোবা এজনে মোক এটা চোলা দিলেহেডেন। এই কথা শুনি ইউমিয়াই তেওঁক এখন কম্বল আৰু শুবৰ নিমিত্তে জুহালৰ ওচৰত ভাল ঠাই এডোখৰ দিলে। প্ৰভুভক্ত ইউমিয়াই হলে বাতি ঘৰত হণ্ডলে, সেই ভয়ানক জাৰ কাটি কৰি থৈ, বৰ দীঘল ডাঠ জাৰ খোৱা হোলোং চোলা এটা পিন্ধি গাছ- ৰিৰ গড়ালৰ ওচৰত এটা শিলৰ ওপৰত বহি ওৰে ৰাতি গাহৰি বোৰ ৰখি থাকিল।<noinclude></noinclude> s8kqcj3d68d3a6sn9j06jrvk0d5z6lh 104 94756 264157 2026-10-30T10:30:29Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264157 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>নৱম অধ্যায় টেলিমেকাচৰ প্ৰত্যাৱৰ্ত্তন। ইমান দিন টেলিমেকাচে বাধ্য হৈ মেনিলচৰ ৰাজধানীত আছে, তাৰ পৰা সোনকালে আহিবৰ ইচ্ছা থাকিলেও ৰজা যেনিলেচৰ আতিথ্য সৎকাৰ আৰু বিশেষকৈ সুন্দৰী হেলেনৰ অনুৰোধ উপেক্ষা কৰিব নোৱাৰি তাত থাকিবলৈ বাধ্য হৈছিল। এনে অৱস্থাত এদিন ৰাতি তেওঁৰ ৰক্ষাকৰ্ত্তী দেবী মিনাৰ্ভাই তেওঁক সপোনত দেখা দি কলে যে তেওঁৰ পক্ষে ইমান দিন ঘৰ এৰি বিদেশত থকা উচিত হোৱা নাই। তেওঁৰ অভাৱত পেনিলেপিৰ বিপদ শুৰু তৰ হে হৈছে, এনেকি তেওঁৰ পিতাকেও তেওঁক হেঁচা মাৰি ধৰিছে, যে সেই বিবাহ প্ৰাৰ্থী সকলৰ এজনক সোণকালে বৰিব লাগে। মিনাৰ্ভাই আকাবে ইঙ্গিতে জানিব দিছিল যে লাহে লাহে লেনিলোপিৰ মনো ধনী ইউৰিমেকাচৰ পিনে ধাল খাব লাগিছে। সাৰপাই তৎক্ষণাৎ টেলিমেকাচে বিছনাৰ পৰা জাপ মাৰি উঠি তেওঁৰ বন্ধু পিচিট্ৰেটচক জগাই দি কলে যে ৰাতিতে যাত্ৰা কৰিব লাগে; ৰাতি ৰথ চলোৱাৰ বহু বিপদৰ সম্ভাৱনা থকা বুলি পিচিষ্ট্ৰেটচে তেওঁক বুজাই দিয়াত হে তেতিয়া ক্ষান্ত হ'ল আৰু পুৱাই যাত্ৰ৷ কৰা ঠিক কৰিলে। ৰাতিপুৱা মেনিলচৰ ওচৰত বিদায় লওঁতে তেওঁ কোনো হকা বধা নকৰি কলে যে বন্ধুত্বৰ নিয়মেই এই যে আহোতে বন্ধুক আদৰ সাদৰ কৰিব লাগে, আৰু যাৰ ওলালে সোণকালে বিদায় দিব লাগে। তেতিয়া দুয়ো<noinclude></noinclude> tus6adhlh1z30f7jaeqxi6gfoulbovq 104 94757 264158 2026-10-30T10:31:07Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264158 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>টেলিমেকাচৰ প্ৰত্যাৱৰ্ত্তন বন্ধুৱে ভালকৈ পেট ভৰাই প্ৰায় ৰথত উঠিল। যাবৰ সময়ত মেনিলচে টেলিমেকাচক দেৱশিল্পী ভাল্কানে নিজে মজা এটি ফুলকট ৰূপৰ পাত্ৰ উপহাৰ দিলে আৰু হেলেনে তৰা বিলাকৰ দৰে জিলিকা নিজ হাতে তৈয়াৰ কৰা পোছাক এটি হাতত দি কলে যে তেওঁ যেন সেই পোছাকটো বিয়াৰ সময়ত তেওঁৰ কইনাক পিন্ধায়।ৰথ চলাব ধৰোতেই দেখা গল—তেওঁলোকৰ মূৰৰ ওপৰেদি এটা ঈগল চৰায়ে বগা ৰাজহাঁহ এজনী ঠোঁটেৰ ধৰি উৰি যাব ধৰিছে। মেনিলচে ইয়াৰ একো অৰ্থ কৰিব নোৱাৰিলে, তেতিয়া সুন্দৰী হেলেনে এই লক্ষণৰ এনে অৰ্থ কৰিলে যে যেনেকৈ পৰ্ব্বতত জন্ম হোৱা ঈগল চৰাইটোৱে বহু দূৰৰ পৰা আহি ভৈয়ামত ডাঙৰ দীঘল হোৱা ৰাজহাহজনী ধৰি লৈ গল, তেনেকৈ ইউলিচিছে বহুত হধ কষ্ট ভুঞ্জি নিজৰ দেশলৈ সোণকালে ওভতি আহি বিবাহপ্ৰাৰ্থী সকলৰ ওপৰত ভীষণ প্ৰতিশোধ সব। এই শুভ অৰ্থ কৰাৰ বাবে টেলিমেকাচে সুন্দৰীক অশেষ ধন্যবাদ দি কলে যে যদি তেওঁৰ কথা ফলিয়াই তেনেহলে ইথাকাত তেওঁক সদায় দেৱীস্বৰূপে পূজ। কৰিব। সেইদিনা ৰাতি বাটত বিশ্ৰাম লৈ তেওঁলোকে পিচদিনাখন পুৱা নেষ্টৰৰ ৰাজধানী পাইলচ, পালেগৈ। ৰজাৰ ঘৰলৈ গলে বুঢ়া নেষ্টৰে। আৰু কেইদিনমান মৰমতে ৰাখিব বুলি আশঙ্কা কৰি তাত নোসোমাই —একেবাৰে তেওঁলোকৰ নাৱলৈ গৈ তেতিয়াই পাল ভৰি ইথাকা বুলি যাত্ৰা কৰিলে। গোটেই ৰাতি নাও চলাই ধল পুৱাতে তেওঁলোকে দূৰৰ পৰা ইথাকাৰ পৰ্ব্বতৰ টিংবোৰ দেখা পালে আৰু গুপ্ত শত্ৰুৰ আক্ৰমণ আশঙ্কা কৰি এটা গুপ্ত বন্দৰত নাৱ ৰাখিলে। টেলিমেকাচে তেতিয়াই নগৰ নোসোমাই ভেওঁ লোকৰ গাহৰি-<noinclude></noinclude> fucy6qsaua90lj6d1yrnpwbw17n87ww 104 94758 264159 2026-10-30T10:31:58Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264159 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>4 ওডিছি বন্ধীয়া ইউমিয়াৰ ঘৰলৈ গল। ঘৰৰ ওচৰ পাওঁতেই চত্তৰী কুকুৰবোৰে টেলিমেকাচক চিনি পাই আনন্দতে আগ বঢ়াই আনিবলৈ গল। ইউমিয়াই সেই সময়ত এটা বাতিত কিবা বস্তুলৈ আছিল; ইমান দিনৰ মূৰত টেলিমেকাচক দেখা পাই তেওঁ আনন্দত ইমানেই বিহবল হৈছিল, যে বাতিটো কেতিয়া তেওঁৰ হাতৰ পৰা মাটিত পৰিল কবই নোৱাৰিলে; নিজে লৰি গৈ টেলিনেকাচৰ ডিঙিত সাবটি ধৰি গালত ধনে ঘনে চুমা খাই আনন্দৰ চকুলো টুকিবলৈ ধৰিলে। ছদ্মবেশী ৰজাই নিজে বহি থকা আসনৰ পৰা উঠি পুতেকক বহিব দিলে কিন্তু দয়ালু টেলিনেকাচে দুখীয়া বুঢ়া জনক থিয় কৰি থৈ নিজে বহিবলৈ ইচ্ছা নকৰিলে। তেওঁ আসন গ্ৰহণ নকৰি মগনীয়৷ জনকে তাত বহিবলৈ কলে। ইউনিয়াৰ ঘৰত খাই বৈ উঠি অচিনাকি মগনীয়া জনক চিনাকি সোধাত, ইউলিচিছে ইউমিয়াক যি চিনাকি দিছিল টেলিনেকাচকো তাকে দিলে। কথা শুনি টেলিমেকাচে তেওঁক আশ্ৰয় দিম বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে। তাৰ পাচত নিৰাপদে ওভতি অহা পবৰ মাকক দিবৰ নিমিত্তে ইউমিয়াক ৰাজধানীলৈ পঠালে। এনেতে মিনাৰ্ভা দেৱী আবিৰ্ভূত হৈ, অৱশ্যে কেব্ল ইউলিচিছ আৰু কুকুৰ কেতাই দেখাকৈ, নিজ পুতেকক তেওঁৰ পৰিচয় দিবলৈ আদেশ দিলে। কুকুৰ বিলাকে সেই দেৱমূৰ্ত্তি দেখি ভয়তে ঘেঙাবলৈ ধৰিলে। দেখোতে দেখোতে ইউলিটিছৰ গাৰ পৰা মগনীয়াৰ সাজপাৰ মাটিত পৰিল আৰু তাৰ ঠাইত ৰাজবেশ আৰু শৰীৰৰ পৰা আগৰ ৰাজশ্ৰী ওলাই পৰিল। টেলিনেকাচে তেওঁক চিনি নাপালে আৰু এনে আচৰিত ৰূপে সাজ-পাৰ সলনি হোৱাৰ বাবে তেওঁক কোনোবা দেৱতা বুলিহে অনুমান কৰিলে— কাৰণ যেতিয়া ইউলিছি যুদ্ধলৈ<noinclude></noinclude> gu2nqpe5mj7io0g5fil5djxoalb0bzj 104 94759 264160 2026-10-30T10:32:18Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264160 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>টেলিমেকাচৰ প্ৰত্যাৱৰ্ত্তন ৬৯ যায় তেতিয়া টেলিমেকাচ কেচুৱা। ইউলিচিছে নিজে পৰিচয় দিয়াতো টেলিমেকাচে বিশ্বাস নকৰাত ইউলিচিছে নিজৰ দুখৰ কাহিনী বহলাই কৈ শেষত কলে বহুত দুখ কষ্ট ভোগ কৰি অৱশেষত তেওঁৰ নিজৰ দেশলৈ আহিছে। আনে ইউলিছি বুলি ফাঁকি দিবৰ কোনো কাৰণ নাই। তেতিয়াহে টেলিমেকাচে বিশ্বাস কৰিলে। চিনাকি হোৱাৰ পিচত দুয়ো বহুত সময় নিমাত হৈ থাকিল, আৰু তাৰ পাচত ভবিষ্যতে কি কৰিব লাগিব সেই বিষয়ে পৰামৰ্শ কৰিলে। ইউলিচিছে তেওঁ ফিৰি অহা কথা ৰাজধানীত এনে কি তেওঁৰ মাকৰ আগত কবলৈকো টেলিষেকাচক বাধা দিলে, কাৰণ প্ৰকাশ কৰাৰ আগেয়ে কোন কোন মানুহে শত্ৰু বিলাকৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ লোৱাত তেওঁক সহায় কৰিব, আৰু কাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব পাৰি, সেইটো ভালকৈ জানি লব লাগিব। টেলিমেকাচৰ সন্দেহ যে তেওঁলোক দুজনে ইমানবোৰ শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে একো কৰিব নোৱাৰিব; কিন্তু ইউলিচিছৰ হলে অলপো সন্দেহ নাই, কাৰণ তেওঁ জানে যে স্বয়ং জুপিটাৰ আৰু দেৱী মিনৰ্ভা তেওঁৰ পক্ষে।<noinclude></noinclude> tm6k6gyobfacvh9f4olkcj7vbk2y51a 104 94760 264161 2026-10-30T10:32:49Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264161 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>দশম অধ্যায় ইউলিচিছৰ লাঞ্ছনা ভোগ। বাটত গুপ্তভাৱে আক্ৰমণ কৰি টেলিমেকাচক বন্ধ কৰাৰ উদ্দেশে কৰা যযন্ত্ৰ ভেদ কৰি টেলিমেকাচ নিৰাপদে ৰাজধানীলৈ ওভতি অহা খবৰ পাই, বিবাহপ্ৰাৰ্থী সকল বিবুধিত পৰিল। ইউমিয়াৰ মুখত সেই শুভ বাতৰি পাই পেমিলোপিয়ে যদিও বৰ দুখ পালে তথাপি নিজ চকুৰে টেলিমেকাচক দেখা নোপোৱালৈকে সেই কথ! তেওঁ পতিয়াৰ পৰা নাছিল। যেতিয়া টেলিমেকাচ ৰা ঘৰ পালেহি তেতিয়া ষড়যন্ত্ৰকাৰী সকলে মুখত বৰ ভাল ভাব দেখুৱাই তেওঁক অভ্যৰ্থনা কৰিলে; আৰু তেওঁ আহি পোৱাৰ পাচতে টেলিমেকাচৰ আদেশ মতে ইউমিয়াই মগনীয়াৰ বেশধাৰী ইউলিচিছক লগত লৈ আহিল। টেলিমেকাচৰ লগত চিনাকি হোৱাৰ পাচত মিনাৰ্ভাই আকৌ ইউলিচিছৰ নিজৰূপ হৰণ কৰি আগৰ সেই বুঢ়া মগনীয়াত পৰিণত কৰিছিল; কাৰণ সেই বেশত থাকিলে কাৰো মনত সন্দেহ নজন্মোৱাকৈ ৰজা ঘৰত সোমাই প্ৰতিশোধ লোৱাৰ দিহা কৰিব পাৰিব। ৰজাঘৰলৈ আহোতে বাটত তেওঁলোকে ছাগলী ৰথীয়৷ মেলাম্বিয়াচক লগ পালে, ইয়াৰ চৰিত্ৰ ইউমিয়াৰ ঠিক বিপৰীত; সি বিশ্বাস ঘাটক হৈ ইউলিচিছৰ শত্ৰুৰ দলত যোগ দিছিল। মেলাম্বিয়াচে ইউমিয়া আৰু ইউলিছিক বহুটো ঠাট্টা বিদ্ৰুপ কৰি অৱশেষত ইউলিচিছৰ গাত এটা গোৰ মাৰি দিছিল। এই বিশ্বাস ঘাটকৰ মূৰটো লাঠিৰে কোবাই দুফালেই কৰিব নে<noinclude></noinclude> o9t53bf43ibdroq5mikob1404nw5go6 104 94761 264162 2026-10-30T10:33:03Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264162 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ইউলিচিছব লাঞ্ছনা ভোগ ৭১ 13 মাটিত আছাৰি তাক বধেই কৰিব, এই চিন্তাটো যদিও ইউলিছি মনত মুহূৰ্ত্তৰ নিমিত্তে ঠাই পাইছিল, তথাপি আস্ত্ৰ দমন কৰি ইউলিচিছে তেওঁৰ স্বাভাবিক ধৈৰ্য্যৰ পৰিচয় দিলে। নিজৰ ঘৰ পাওঁ পাওঁ হওঁতেই এটি অতি কৰুণ দৃশ্য তেওঁৰ চকুত পৰিল। তেওঁৰ আগৰ বহু বিপদৰ সহচৰ, যি ভাল দিনত বহুত চিকাৰতেই তেওঁৰ সঙ্গী আছিল, সেই প্ৰিয় কুকুৰ আৰ্গাচে বুঢ়া আৰু বেমাৰত পৰি লৰিব চৰিব নোৱাৰা হৈ গছৰ তলত শুই আছে, আজি তাৰ যত্ন লওঁতা কোনো নাই। সেই প্ৰভুভক্ত কুকুৰে দূৰৰ পৰা তেওঁৰ মাত আৰু ভৰিৰ শব্দতে তেওঁক চিনি পাই মৰম দেখুৱাব ওচৰলৈ যাব নোৱাৰি, আনন্দতে কাণ মাটিত পেলাই নেজ লৰাই লৰাই তেওঁক অভ্যৰ্থনা কৰিলে। এই কৰুণ দৃশ্য দেখি ইউলিচিছে চকুৰ পানী ছুটুকি থাকিব নোৱাৰিলে। কুৰি বছৰৰ পাচত সি নিজৰ প্ৰভুক শেষবাৰ দেখাৰ লগে লগে আৰ্গাচৰ প্ৰাণবায়ু বাহিৰ হল,— যেন তেওঁক শেষবাৰ দেখিবৰ নিমিত্তেহে সি কথমপি ইমানদিনে জীয়াই আছিল। মগনীয়াৰ বেশত ইউলিচিছ নিজৰ ঘৰত সোমাল আৰু তেওঁৰে বয়-বস্তু ধ্বংস কৰি ভোজ থাই থকা বিবাহ-প্ৰাৰ্থী সকলৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁলোকৰ পাতৰ পৰা খাবলৈ অলপ অলপ মাংস খুজিলে নিৰ্দয় এন্টিনোচত বাদে আন সকলোৱে অলপ অলপ দিলে 1 ইউলিচিছে এন্টিনোচক ৰূপৰ বাবে বহু প্ৰশংসা কৰি কলে যে মানুহৰ ভাগ্য পৰিবৰ্ত্তনশীল। তেওঁৰ নিজৰ ভাগ্যই তাৰ প্ৰমাণ। কিয়নো এদিন তেওঁৰো জীৱন দুধৰ আছিল; কিন্তু যদিও তেওঁ ধনী আৰু যশস্বী আছিল তথাপি তেওঁ কেতিয়াও মগনীয়াক বিমুখ কৰা নাছিল। এদিন তেওঁৰো অলেখ বন্দী, বেটী, ধন, সোণ আছিল,<noinclude></noinclude> 26ap0uv2dsap7bu5zyw5dw3azoc3f7n 104 94762 264163 2026-10-30T10:33:51Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264163 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>2P 92 ওডিছি কিন্তু আজি ঈশ্বৰে সেইবোৰ নোহোৱা কৰি তেওঁক বিপদ সাগৰত পেলাইছে। এই কথাত খং কৰি এন্টিনোচে ইউলিচিচক তাৰ পৰা গুচি যাবলৈ কলে, কিন্তু ইউলিচিচে সেই কথালৈ কাণ নকৰি তেনে সুন্দৰ দেহাত এনে নীচ মন থকা বাবে আচৰিত হোৱা যেন দেখুৱালে। তেতিয়া এন্টিনোচে এখন বহা টুল ডাঙি লৈ তেওঁৰ গালৈ বলেৰে মাৰি পঠালে; কিন্তু সেই মাৰে ইউলিছিৰ থাকে ল'ৰাৰ নোৱাৰিলে। সেই মাৰ খাই ইউলিচিছে দুৱাৰ মুখলৈ গ'ল আফ জোলোঙাটো মাটিত থৈ দেৱতা সকলৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰি ক'লে—“ৰাইজ সকল, শুনক, নিজৰ ধন-সম্পত্তিৰ ৰক্ষাৰ বাবে যুঁজত পোৱা আঘাতৰ নিমিত্তে মানুহে দুখ নকৰে, কিন্তু এন্টি- নোচে মোক এনেয়ে মাৰিলে মোৰ কেৱল মাত্ৰ অপৰাধ এই যে মানুহৰ অনৰ্থৰ মূল ভোকত কাতৰহৈ খাবলৈ তেওঁক অলপ মাংস খুজিছিলোঁ। যদি স্বৰ্গত দেৱতা আছে আৰু দুখীয়া মানুহৰ ওপৰত ধনীয়ে অন্যায়কৈ কৰা প্ৰতিশোধ লবৰ নিমিত্তে কোনোবা আছে তেনেহলে মই প্ৰাৰ্থনা কৰো যেন এণ্টিনচ বিয়াৰ আগদিনাখন ৰাতি ঘৰৰ মজিয়াত মৰি থাকে আৰু তেওঁৰ মৃত্যুত শোক কৰিবলৈ বা তাৰ প্ৰতিশোধ লবলৈ যেন কোনো নাথাকে।" 5. এণ্টিনচে দান ধৰ্ম্মৰ ৰীতি নীতি আৰু শিষ্টাচাৰ পদদলিত কৰি এনে নীচ ব্যৱহাৰ কৰাত আনৰ কথা দূৰৈত থাকোক এনেকি বিবাহ প্ৰাৰ্থী সকলৰ ভিতৰতো বহুতে তব্ধ মানিলে আৰু এজনে কলে— মগনীয়াৰ প্ৰতি এনে ব্যৱহাৰ তোমাৰ পক্ষে বৰ অশোভন হৈছে; সম্ভৱতঃ এওঁ এজন দেৱতা আৰু তুমিও মৰণৰ ওচৰ চাপিছ৷। তুমি বোধহয় জানা যে দেৱতা সকলে নানা মূৰ্ত্তি<noinclude></noinclude> ekjfid0dt8nijce0jbgf870dzi743ly 104 94763 264164 2026-10-30T10:34:14Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264164 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ইউলিচিছৰ লাঞ্ছনা ভোগ ধৰি দেশে দেশে ফুৰি মানুহৰ কাৰ্য্য-কলাপ লক্ষ্য কৰে – আৰু কোনে নীতি-নিয়ম পালন কৰে আৰু কোনে নকৰে সেইবোৰ নিজ চকুৰে চায়। একুৰা জুইৰ কাষত বহি টেলিমেকাচে নানা কথা ভাবি-চিত্তি আছিল, এনেতে বাজ চুৰায়ণি তেওঁৰ—পূজনীয় পিতাকক নিজৰ ঘৰতে এনেকৈ অপমানিত হোৱা দেখি মৰ্ম্মাহত হল; কিন্তু বৰ ধৈৰ্য্যৰে চকুৰ পানী দমন কৰি ভীষণ প্ৰতিশোধৰ কথা কল্পনা কৰি মুখখন একাষৰীয়া কৰি মনে মনে বহি থাকিল। ইযানতো ইউলিচিছৰ অপমানৰ অন্ত নহল। আইচি নামে এজন মগনীয়া সদায় নগৰৰ পৰা আহি ৰজা ঘৰত ভিক্ষা কৰে, আজি আন এজন প্ৰতিদ্বন্দী দেখি, তাৰ পৰা ইউলিছিক খেদি দিম বুলি ঠিক কৰিলে। ইউলিচিছে তাক সাৱধান কৰি কলে যে ৰজাঘৰত দুজন মগনীয়াৰ ঠাই আছে, আৰু সেই বাবে কাজিয়া কৰাৰ আৱশ্যক নাই। তেতিয়া সেই বিবাহপ্ৰাৰ্থী সকলে স্ফুৰ্ত্তি কৰাৰ উদ্দেশ্যে দুয়োকো আগুৰি ধৰিলে; আইৰিচৰ ভয় লাগিল; কিন্তু এতিয়া ওভতিৰ উপায় নাই, ইউলিচিছে এক ঘোচা মাৰি তাৰ ঠুটুৰি ভাঙি পেলাই চোতাললৈ টানি নিলে। তেতিয়া সেই বিবাহপ্ৰাৰ্থী সকলে উৎসাহিত কৰি পুৰষ্কাৰ স্বৰূপে ছাগলীৰ ভোঁহ এটাত ছাগলীৰ তেজ আৰু সৰু সৰু টুকুৰা মঙহ ভৰাই ইউ- লিচ্ছিক খাব দিলে। এন্টিনোমাচে তেতিয়া ইউলিচিছক সহানুভূতি দেখুৱাই কলে যে তেওঁ ডাঠি কব পাৰে যে এই মগনীয়া সদায় মগনীয়া নাছিল, আগত এই ভাল দিন দেখিছিল আৰু সেইবাবে তেওঁৰ গাৰ বল দেখি কলে যে অতিশীঘ্ৰে তেওঁৰ ভাল দিন আহিব। এওঁৰ ভবিষ্যত ভাবি ইউলিছিৰ মনত বেথা লাগি কলে যে তেওঁৰ পিতাকক এওঁ বৰ ভালকৈ চিনি পাইছিল, তেওঁ জ্ঞানী আৰু<noinclude></noinclude> 1qgt5yfvucf6c1xej70re5gxoioqd2x 104 94764 264165 2026-10-30T10:34:49Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264165 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওডিছি সৎ আছিল, তেনে পিতাৰ এনে পুত্ৰ হোৱাই স্বাভাৱিক। আচলতে পৃথিবীত ঈশ্বৰে মানুহতকৈ আৰু কোনে৷ নিঃসহায় জীৱ সৃষ্টি কৰা নাই; কাৰণ যেতিয়া ঈশ্বৰে মানুহৰ গাত বল শক্তি দিয়ে তেতিয়া তেওঁ ভাবে যে তেওঁৰ কপালত কোনো দুখ নাই, কিন্তু যেতিয়া ঈশ্বৰ বিমুখ হয়, তেতিয়া নিঃসহায় ভাবে কাৰো মৰম নোপোৱাকৈ মৃত্যুৰ মুখত পৰে। এনেতে পুতেকক কিবা কবলৈ ৰাণী পেনিলেপি সেই কোঠালৈ আহিল। সেই সময়ত দেৱী মিনাৰ্ভাই তেওঁক এনে অপৰূপ ৰূপ আৰু মাধুৰী দিছিল যে তেওঁক দেখি ইউৰিকোচ মুগ্ধ হ'ল আৰু তেওঁক নানা প্ৰকাৰে তোষামোদ কৰিব ধৰিলে। প্ৰত্যুত্তৰত পেনিলো- পিয়ে তেওঁক থাট্টা কৰি কলে যে আন আন ছোৱালী খোজোভাই আনলৈ একো উপহাৰ নানিলেও অন্ততঃ ছোৱালী জনীলৈ কিবা- কিবি আনে; কিন্তু তেওঁলোকে হলে কিবা অনাটো দূৰৰ কথা তেওঁৰ হে বয়-বস্তু পায়। এই কথাত লাজ পাই প্ৰত্যেকে নিজ নিজ ভাণ্ডাৰৰ পৰা গুণাৰ বৰ্ণ কৰা পোচাক, হাৰ, সোণ আৰু ইলেষ্ট্ৰামেৰে তৈয়াৰী গলপতা, ক্ৰচ আদি বহুত উপহাৰ তেওঁক দিলে। কোনো সঙ্কোচ নকৰাকৈ পেনিলোপিয়ে সেই বস্তুবোৰ লৈ নিজৰ কোঠালিলৈ গুচি গল; শত্ৰুৰ পৰা ঘৈণীয়েকে এনেকৈ ধন- সোণ সৰকোৱা দেখি ইউলিচিছেও বৰ ৰং পালে। ইউলিচিছে আৰু বহু অপমান সহ্য কৰাৰ পাচভছে মতলীয়া বিবাহপ্ৰাৰ্থী সকল ৰাতিটোৰ নিমিত্তে নিজ নিজ ঠাইলৈ গ'ল। তেতিয়া পেনিলোপি আকৌ সেই ঠাইলৈ আহিল আৰু জুহালৰ ফাযত নিজে বহি, অচিনাকী অতিথিজনৰ পৰিচয় লবৰ মনেৰে তেওঁৰ ওচৰত অতিথিক বহিবলৈ আসন দিয়ালে। পেনিলোপিয়ে<noinclude></noinclude> i7fg9uhhs7oos6mos2jtyva9u8qwarj 104 94765 264166 2026-10-30T10:35:17Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264166 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ইউলিছিৰ লাঞ্ছনা ভোগ ৭৫ সোধাত ইউলিচিছে নিজক ক্ৰীট দেশৰ ৰজা ইডোমিচিৰ ভাৱেক বুলি পৰিচয় দি কলে যে এবাৰ ককায়েক বিদেশত থকাত তেওঁ ইউ- লিচিছক তেওঁলোকৰ ঘৰত সোধ পোচ কৰিছিল। তেওঁৰ কথা সঁচা নে মিছা পৰীক্ষা কৰিবৰ নিমিত্তে পনিলোপিয়ে গিৰীয়েকৰ বিষয়ে বহুটো প্ৰশ্ন কৰিলে, আৰু সেই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰত মগনীয়াই ইউলিচিছৰ আকৃতি প্ৰকৃতিতকৈ তেওঁৰ পোছাকৰহে বেছি বৰ্ণনা কৰিলে আৰু সেই বৰ্ণনাত ইউলিচিছে ট্ৰোজান যুদ্ধলৈ যাত্ৰা কৰাৰ সময়ত ঘৈণীয়েকৰ ওচৰত বিদায় লওঁতে গৈণীয়েকে গিৰিয়েকক নিজ হাতে বন কৰা যি জোৰ সুন্দৰ পোছাক পিন্ধাই দিছিল আৰু সেই পোছাকৰ ওপৰত দুটা তৰা অকা যিটো সোণৰ পিন নিজ হাতে মাৰি দিছিল, সেইবোৰৰ বৰ্ণনা দিয়াত পেনিলোপিয়ে সেইবোৰ চিনি পালে আৰু গিৰিয়েকলৈ মনত পৰাত হুক্‌ হুকুকৈ কান্দিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু ইউলিচিছে চকু টানি ধৰি শিলৰ দৰে টান কৰি কথনপি হে নকাকৈ থাকিল। ডেভিয়া মগনীয়াই ৰাণীক সান্ত্বনা দি কলে যে ইউলিচিছৰ কিছুদিন আগৰ খবৰ তেওঁ জানে আৰু নাও বুৰাত তেওঁ ফিচিয়ান ৰজাৰ আশ্ৰয় লোৱাৰ খবৰো তেওঁ পাইছে আৰু তেওঁৰ এইটো দৃঢ় বিশ্বাস যে এতিয়া ইউলিচিছে ঘৰৰ ফালে আহিবলৈ ধৰিছে আৰু আজি বাটতে ৰৈছে হ। অলপতে ইউ- লিছি নিজ ঘৰ পাৰহি বুলি তেওঁ বান্ধৰবও পাৰে। মগনিয়াৰ কথা যদিও সম্পূৰ্ণ ৰকমে বিশ্বাস কৰিব পৰা নাছিল তথাপি এই শুভ সহাদৰ বাবে পেনিলোপিয়ে কৃতজ্ঞত। দেখুৱাই হুকুম দিলে যে মগনীয়াক মান্যৱন্ত আলহাঁ স্বৰুপে সোধা-পোচ কৰিব লাগে। এই আদেশ পোৱা মাত্ৰকে মগনীয়াজনক গুশ্ৰূষা কৰিবৰ নিমিত্তে বহুতো বান্দী বেটী লৰি আহিল, কিন্তু বুঢ়ী ধাই ইউৰিক্লিয়াত বাদে আন সকলোকে ইউপিচিছে বিদায় দিলে। বুঢ়ায়ে ইউলিচিছৰ<noinclude></noinclude> e2b3rtx6vhgk8fc55szhf0cefudb01t 104 94766 264167 2026-10-30T10:36:13Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264167 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>N ওডিছি লগত অতিথি জনৰ বহুতো সাদৃশ্য থকা বুলি কোৱাত ইউলিচিছে কলে যে বহুতেই তেনে ৰকমৰ কথা কয়। তেওঁৰ ভৰি খুৱাওঁতে ইউলিটিছৰ ভৰিত থকা এটি দাগ বুঢ়ীৰ নগৰত পৰিল। সভে ইউলিচিছে ককাক অটোলোকাচৰ লগত পাৰ্মাচাচ পৰ্ব্বতত চিকাৰ কৰোঁতে এটা বৰাই দাতেৰে খুচি ভৰিত সেই জখম কৰিছিল। তেতিয়া বুঢ়ীৰ সকলো সন্দেহ দূৰ হ'ল। আনন্দত বিহ্বল হৈ ধুৱাবলৈ ভাঙি ধৰা ইউলিটিছৰ ভৰি বুঢ়ীয়ে চৰিয়াটোত পেলাই দিয়াভ, চৰিয়াটো বাগৰি পৰিল। “নিশ্চয় তুমি মোৰ মৰমৰ ইউ- পিচিছ; মোৰ আৰু কোনো সন্দেহ নাই।” এই বুলি বুঢ়ীয়ে চিঞৰিবলৈ ধৰোতেই, সকলোৱে তেওঁক চিনি পালে তেওঁৰ উদ্দেশ্য বিফল হব বুলি অনুমান কৰি ইউলিচিছে বুঢ়ীৰ মুখত টিপা মাৰি ধৰি কলে “যদিও মই তোমাক বৰ মৰম কৰো তথাপি সাৱধান! মোৰ কথা প্ৰকাশ কৰিলে তোমাৰ নিস্তাৰ নাই।” --::-<noinclude></noinclude> cf6vt3foa5w703mgqpjl3m9oexol3jj 104 94767 264168 2026-10-30T10:37:00Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "একাদশ অধ্যায় ভীষণ প্রতিশোধ । ৷ পাচদিনা এপোলোৰ উৎসৱ, আন আন বছৰো বিবাহ প্রাণী সকলে সেইদিনা ইউলিচিছৰ ঘৰত ইউলিচিছৰে বয় বস্তু খৰচ কৰি এপোলোৰ উৎসৱ মহাসমাৰোহেৰে পালন ক..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 264168 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>একাদশ অধ্যায় ভীষণ প্রতিশোধ । ৷ পাচদিনা এপোলোৰ উৎসৱ, আন আন বছৰো বিবাহ প্রাণী সকলে সেইদিনা ইউলিচিছৰ ঘৰত ইউলিচিছৰে বয় বস্তু খৰচ কৰি এপোলোৰ উৎসৱ মহাসমাৰোহেৰে পালন কৰি হেঁপাহ পলুৱাই মদ আৰু মঙহ খাই আন আন দিনা তকৈ বেছি মতলীয়া হয় । সেইদৰে উৎসৱৰ দিনা বিবাহ প্রার্থী সকল টেলিমেকাচৰ বিশেষ হুকুমমতে এখন ভোজত বহিল । সুকীয়া মেজত বহি ইউলি- স চিছে খাবলৈ ধৰিছে, তথাপি তেওঁৰ অপমানৰ শেষ হোৱা নহল । সেইদিনা বিবিধ দুৰ্ল্লক্ষণ দেখা গ'ল । সিহঁতে থালৰ ওপৰত খাবলৈ লোৱা মঙহবোৰৰ পৰা টপ টপকৈ তেজপৰিবলৈ ধৰিলে । ভৱিষ্যৎ স্রষ্টা থিওক্লিমিনাচে বিবাহপ্রার্থী সকলৰ মূৰবোৰ কিবা এবিধ কুৱলীয়ে মানুহক নেদেখা কৰি আবৰি ধৰা আৰু সেইঘৰ আৰু বাৰান্দাৰ চাৰিওপিনে প্রেতমূৰ্ত্তি ভৰি থকা দেখা পালে । বোৰ দেখি তেওঁ ভয়তে চকু থাই উঠি নিজে কি দেখিছে চিঞৰি কবলৈ ধৰিলে, কিন্তু কালে চুলিত ধৰাত মদপীবোৰে সেই কথাগু ক্ৰক্ষেপকে নকৰিলে, বৰঞ্চ সেই কথা শুনি তেওঁক নানা প্রকার ঠাট্টা বিদ্রুপ কৰি কলে যে তেওঁৰ মস্তিস্ক বিকৃত হৈছে আৰু সেই কাৰণে তেওঁক সেই সমাজৰ পৰা খেদি দিয়া উচিত। ভেভিয়া সিহঁতৰ ভাগ্যত কি দুঃখ ভোগ আছে তাকে কৈ তেওঁ সেই ঠাইৰ পৰা আতৰি গ'ল ৷ এওঁক টেলিমেকাচে নিজে আশ্রয় দি ৰাখিছিল আৰু নিজৰ অনিচ্ছাস্বত্ত্বেও এই মদ<noinclude></noinclude> e0boa4r0b9eo08ctgyuigzhd8z1qzq5 104 94768 264169 2026-10-30T10:37:26Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264169 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>9b ওডিছি হৈছিল। এওঁ গুচি যোৱাত মদপীবোৰে টেলিমেকাচক বিদ্ৰূপ কৰি কবলৈ ধৰিলে যে তেওঁৰ ৰুচিৰ বাহাদুৰি আছে, কাৰণ তেওঁৰ এজন আশ্ৰিত হৈছে অী আৰু আনজন হৈছে বিকৃত মস্তিস্ক। মুখেৰে একে৷ নামাতি টেলিমেকাচে চকুৰে কেবল পিতাকৰ পিনে চালে; কিন্তু তেওঁৰ পৰা কোনো ৰকম ইঙ্গিত নাপাই মনে মনে বহি থাকিল। পেনিলোপি বৰ বিপদত পৰিছে— তেওঁৰ বিয়াত বহিবৰ সমূলি ইচ্ছা নাই, কাৰণ তেওঁৰ দৃঢ় বিশ্বাস ইউলিছি এতিয়াও জীয়াই আছে। শহুৰেক মৰিলে গাত মেৰিয়াই দিবৰ নিমিত্তে তাঁতত লগোৱা ছাদৰ এখন বোৱা হলেছে বিয়াত বহিব বুলিকৈ আৰু দিনত বোৱা কাপোৰখিনি ৰাতি সোলোকাই থৈ তেওঁ ইমান দিনে বিবাহ প্ৰাৰ্থীসকলক ফাঁকি দি বিয়া পিচুৱাই আছিল; কিন্তু সেই ফাঁকি ধৰা পৰাত তেওঁৰ উপায়ান্তৰ নোহোৱা হৈছে। তেতিয়া বহুত ভাবি-চিন্তি বিয়া পিচুৱাৰ নিমিত্তে তেওঁ আৰু এটি নতুন উপায় উলিয়ালে। ৰজাৰ ধন সোণ থকা ভৰালৰ গুপ্ত কোঠালী এটি খুলি তাৰ পৰা তেওঁ এখন ধেছু উলিয়াই আনিলে। সেই ধেখন ইউলিচিছক তেওঁৰ বন্ধু ইফিটাচে উপহাৰ দিছিল, আৰু ট্ৰোজান যুদ্ধলৈ যোৱাৰ সময়ত ইউলিচিছে সেইখন ঘৰতে এৰি থৈ গৈছিল। ভৰালৰ পৰা সেই দেদুখন বাহিৰ কৰি পেনিলোপি মজিয়াত বহি সেই খনকে কোলাত লৈ নিজৰ স্বামীৰ কথা ভাবি বহু বিলাপ 'কৰিলে। এইখন দেদুৰে ইউলিচিছে এটি বৰ আচৰিত কৌশল দেখুৱাইছিল— বাখন কুঠাৰ মাটিত শাৰি কৈ পুতি কুঠাৰবোৰৰ 'ফুটাৰে এপাট কুঁড়ি সৰকাই পঠিয়াইছিল। বহুত ভাবি-চিস্তি 'পেনিলো|পয়ে ঠিক কৰিলে, যদি উপস্থিত বিবাহপ্ৰাৰ্থী সকলৰ ভিতৰত<noinclude></noinclude> ooj1fcltznfyztj8zl8qhkb9hyuc4mg 104 94769 264170 2026-10-30T10:37:50Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264170 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ভীষণ প্ৰতিশোধ C १ কোনোবাই নিদিষ্ট ইউলিচিছৰ দৰে বাৰখন কুঠাৰৰ ফুটাৰে এপাট কাঁড় মাৰি পঠিয়াব পাৰে তেন্তে অনিচ্ছাস্বত্ত্বেও তেওঁ তেওঁকে বৰিব। পেনিলোপিৰ মনত এইটো দৃঢ় বিশ্বাস আছিল যে সিহঁতৰ ভিতৰত এজনেও সেই কামটো কৰিব নোৱাৰিব। বিবাহ প্ৰাৰ্থীসকলৰ আগত পেনিলোপি এই প্ৰস্তাব কৰাত সকলোৱে ইতস্ততঃ কৰিবলৈ ধৰিলে, কিন্তু এণ্টিনচৰ উৎসাহ দেখি সকলোৱে সন্মত হ'ল, কাৰণ এন্টিনচৰ দৃঢ় বিশ্বাস যে সেই কাটো তেওঁহে অকলে কৰিব পাৰিব। তেতিয়া টেলিমেকাচে নিজেই সেই বাৰ- খন কুঠাৰ এশাৰী কৈ সমান সমান দূৰত পুতিলে। এই কামটো বৰ সহজ নহয়; কিন্তু টেলিমেকাচে ইমান সহজে কামটো কৰিলে যে তেওঁক সকলোৱে প্ৰশংসা কৰিবলৈ বাধ্য হল। প্ৰথমে টেলিমেকাচে নিজৰ বল বুজিবৰ নিমিত্তে ধেনুখন হাতত সলে, তিনিবাৰ গুণ টানিলে কিন্তু ধেনুখন ভিৰাবই নোৱাৰিলে। চতুৰ্থবাৰ চেষ্টা কৰিব ধৰাত ইউলিচিছে চকুৰ ঠাৰেৰে বাধা দিলে কাৰণ তেওঁ আশঙ্কা কৰিছিল যে যদিহে টেলিমেকাচে ধেত গুণ দিব পাৰে আৰু ইহঁতে নোৱাৰে, তেনেহলে ইইতে লগ হৈ হঠাৎ টেলিমেকাচক আক্ৰমণ কৰি তেওঁৰ সকলো অভিসন্ধি বিফল কৰিব পাৰে। পিতাকৰ ইঙ্গিত বুজি পাই টেলিমেকাচে অনিচ্ছা- স্বত্ত্বেও ধেনুখন মাটিত থৈ নিজৰ দুৰ্ব্বলতাৰ বাবে ছখ কৰিব ধৰিলে। এজন এজনকৈ প্ৰতিদ্বনী সকলে আগবাঢ়ি গৈ বিফল মনোৰথ হৈ ওভতি আহিল; কেৱে ধেমুখনত গুণকে দিব নোৱাৰিলে। সিহঁ- ভৰ ভিতৰত এন্টিনচে আৰু ইউৰিমেকাচ ৰেছি বলী আছিল, তেওঁলোকে ধেছুখন কোমল কৰিবৰ মনেৰে জুইত সেকি আৰু ভাত বহুত তেল আৰু চৰ্ব্বি ঘহিও তাত গুণ দিব নোৱাৰিলে।<noinclude></noinclude> 2246uxekwsdupdl7zgxyl3e88x94n76 104 94770 264171 2026-10-30T10:38:18Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264171 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>bo ওডিছি ভেভিয়া চতুৰ এন্ট্ৰিনচে কলে যে এপোলোৰ উৎসৱৰ দিনা সেই প্ৰতিযোগিতা পতাই তেওঁলোক বিফল মনোৰথ হৈছে, কাইলৈ আকৌ চেষ্টা কৰি চোৱা হব। ইতিমধ্যে ইউলিচিছে প্ৰভুভক্ত ইউািচ আৰু কিলোটিয়াচক নিজৰ চিনাকী দি হাত কৰি লৈছিল। বিবাহপ্ৰাৰ্থীবোৰ নিৰস্ত হোৱাত এবাৰ ইউলিচিছে সেই ধেদুখনত গুণ দিব পাৰে নে নোৱাৰে চাবৰ মনেৰে ধেদুখন খুজিলে। এই কথা গুনি বিবাহপ্ৰাৰ্থী সকলে তেওঁক বহু ঠাট্টা বিদ্ৰূপ কৰি ধেদুখন নিদিলে; কিন্তু টেলিনেকাচে জোৰ কৰি ধেনুখন দিবই লাগিব বুলি কোৱাত সিহঁতে পুনৰায় আপত্তি নকৰি ধেখন তেওঁৰ হাতত দিলে। ঘৰমেৰে ধেদুখন হাতত লৈ ইউলিচিছে ভালকৈ চালে ইমান দিন ব্যবহাৰ নকৰাত ধেমুখন নষ্ট হৈছেনে নাই, তাৰ পাচত হেলাৰঙ্গে ধেছুখনত গুণ দি টঙ্কাৰ দিয়াত তাৰ পৰা সুমধুৰ শব্দ বাহিৰ হ'ল। তাৰ পাচত বহি বহিয়েই সহজে ধেখেন টানি, সেই বাৰখন কুঠাৰৰ ফুটাৰে এপাট কাড় মাৰি পঠিয়াই অহঙ্কাৰ কৰি কবলৈ ধৰিলে "চোৱা হেলাৰঙে ম‍ই লক্ষ্য বিদ্ধ কৰিলোঁ, ডেকা কালৰ বল আৰু শক্তি যোৰ গালৈ পুনৰায় ফিৰি আহিল” ইয়াকে কৈ তেওঁ ইঙ্গিত কৰাত টেলিমেকাচে পিতলৰ চক্‌চকীয়া শিৰস্ত্ৰাণ পিন্ধি এহাতে থাপৰ আৰু আন হাতে তৰোৱাল লৈ পিতাকৰ ওচৰত থিয় দিলেহি। তেতিয়া ৰজা ইউলিচিছে গাৰ পৰা ফটাকানিবোৰ দলিয়াই পেলাই দুৱাৰদলিত জাপ মাৰি পৰিল – তেওঁৰ এহাতে ধেনু আৰু আনহাতে কাড়ে ভৰ৷ টুণ।<noinclude></noinclude> s4bc1sqrlj7e71av2iblwo0x7kak88l 104 94771 264172 2026-10-30T10:38:44Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264172 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ইউলিছিৰ লাঞ্ছনা তাৰ পাচত কাড়বোৰ টুণৰ পৰা উলিয়াই ভৰিৰ কাষত লৈ এপাট্ কাঁড় প্ৰথমে এণ্টিনচৰ গালৈ মাৰি পঠিয়ালে। এন্টিনচে মদ খাওঁ বুলি গিলাচটো মুখলৈ নিছিল মাথোন, এনেতে কাঁড়পাৰ্টে তেওঁৰ ডিঙি শাল মাৰি ধৰাত মাটিত বাগৰি পৰিল আৰু মৰণ যাতনাত ছট্‌ফট্‌ কৰিবলৈ ধৰিলে। গিলাচটোৰ মদখিনি মাটিত বাগৰি পৰিল। ইউলিচিছে কাঁড়পাট্ মাৰোঁ বুলিয়েই মাৰিছে নে কাড়পাট্‌ দৈৱক্ৰমেহে পৰিছে ঠিক কৰিব নোৱাৰি আনবোৰ বিবুধিত পৰি ৰ লাগি চাই থাকিল। তেতিয়া ইউলিচিছে নিজৰ চিনাকী ছি তেওঁৰ উদ্দেশ্য প্ৰকাশ কৰি কোৱাত, তেওঁক আক্ৰমণ কৰাৰ উদ্দেশ্যে সকলোৱে দেৱালৰ গাত সদায় আৰি থোৱা অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰবোৰ বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু তেওঁলোকৰ আশা বিফল হ'ল, কাৰণ বাপেক পুতেক দুয়ো ৰাতিতে সেই অস্ত্ৰবোৰ মনে মনে তাৰ পৰা আঁতৰাই থৈছে। তেতিয়া চতুৰ ইউৰিমেকাচে আত্মৰক্ষাৰ কোনো উপায় নেদেখি সন্ধিৰ প্ৰস্তাব কৰি কলে যে এন্টিনচে তেওৰ পাপৰ<noinclude></noinclude> gt17exfgko0q9e6bao2gm53pliq5fx6 104 94772 264173 2026-10-30T10:38:56Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264173 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওডিছি উপযুক্ত প্ৰতিফল পালে, যাতে ৰজ৷ ওভতি আহিছে, বাকীবোৰ তেওঁৰ বশতা স্বীকাৰ কৰিব আৰু ইমান দিনে তেওঁৰ বয় বস্তু বোৰ নষ্ট কৰাৰ বাবে তেওঁৰ যি ক্ষতি হোৱ৷ বুলি কয়—তাকে দিবলৈ সন্মত আছে। এই সন্ধিৰ প্ৰস্তাব ইউলিচিছে ঘৃণাৰে প্ৰত্যাক্ষাণ কৰাত, ইউৰিমেকাচৰ উদগণিত তেওঁলোকৰ ভিতৰত সাহিয়াল কেইজনমানে আন কোনো অস্ত্ৰ বিচাৰি নাপাই, কটাৰীকে হাততলৈ তেওঁলৈ খেদা মাৰিলে। ইউলিচিছে এপাট্ কাঁড় মাৰি তেওঁক বধ কৰিলে, টেলিমেকাচেও আন এজনক থাপৰেৰে হত্যা কৰিলে। বিশ্বাসী চাকৰ দুজনৰে সৈতে ইউলি চছে সিহঁতৰ পলাই যোৱ৷ বাট বন্ধ কৰাত, টেলিনেকাচে নতুন অস্ত্ৰ আনিবলৈ অস্ত্ৰাগাৰলৈ গ'ল, ইউলিচিছেও কাঁড় শেষ নোহোৱালৈকে বহুত শত্ৰু বধিলে। তে তৰা টেলিনেকাচে অস্ত্ৰাগাৰৰ পৰা খাপৰ লৈ অহাত চাৰিওঞ্জনে লগ লাগি সিহঁতক নিৰ্মূল কৰিলে। এই যুঁত টেলিমেকাচৰ হাতৰ অলপ ছাল গৈছিল আৰু ইউমিয়া ই সামান্য আঘাত পাইছিল। যি সকলে তেওঁৰ অনুপস্থিতিৰ সুযোগ লৈ তেওঁৰ সিংহাসন হস্তগত কৰি লৈ চেষ্টা কৰিছিল আৰু তেওঁৰ ল'ৰ৷ তিকতাক অপমান আৰু লাঞ্ছনা দিছিল, কেৱল সিহঁতকে বধি ইউলিচিছ সন্তুষ্ট নহল; ৰজাৰ যি বিলাক বাদী সিহঁতৰ প্ৰেত পৰিছিল, প্ৰথমে সিহঁতৰ হতুৱাই ঘৰৰ মজিয়াৰ পৰা তেজৰ চিন চাই, শেহত সিহঁতকো ফাঁচী দিলে। বিশ্বাসঘাটক ছাগলী ৰবীয়া মেলিছিয়াচৰ প্ৰথমে নাক কাণ কাটি তাৰ পাচত আনবোৰ অঙ্গ এটা এটাকৈ কটায় শেহত তাকে৷ হত্যা কৰালে।<noinclude></noinclude> s7tebuizejtynvmlwxeba3pgr03evx8 104 94773 264174 2026-10-30T10:39:54Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264174 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>দ্বাদশ অধ্যায় দম্পতীৰ পুনৰ্ম্মিলন অন্তেষপুৰৰ নিজৰ কোঠালিৰ পৰা পেনিলোপিয়ে এই ভয়ানক হত্যাকাণ্ডৰ একো গম পোৱা নাছিল কাণ ইউলিচিছৰ হুকুমমতে ইউমিয়াই অন্তেষপুৰ আৰু ভোজঘৰৰ মাজৰ দুৱাৰখন অতি সাৱধানে মাৰি থৈছিল। যেতিয়া ধাই ইউৰি ফ্লিয়াই লৰি গৈ তেওঁক খবৰ দিলে যে ইউলিছি ওভতি আছি বিবাহপ্ৰাৰ্থী সকলোকে বধ কৰিলে, তেতিয়া পেলোনিপিয়ে যদিও সেই কথা বিশ্বাস কৰা নাছিল, তথাপি কি হৈছে এবাৰ চাওঁ বুলি তালৈ গৈ ইউলিচিহ্নক ঘৰৰ থান এটাত আওজি থকা দেখা পালে। এতিয়াও ইউপিচিছে মগনীয়াৰ ফটা কাপোৰ পিন্ধি আছে, কুৰি বছৰৰ মূৰত পেনিলোপিয়ে তেওঁৰ স্বামীক দেখিও চিন ধৰিব নোৱাৰিলে, আৰু তেওঁ ইউলিছি নহয় আন কোনোবাই হে ফাকি দিছে বুলি তেওঁ অনুমান কৰিলে। তেওঁৰ এনে সন্দেহ দেখি আনৰ কথা দুৰৈত থাকোক টেলিকোচে আৰু ইউক্লিয়াৰে৷ খং উঠিল; কিন্তু ইউলিচিছৰ হলে কোনো ভাবাতৰ দেখা নগল; তেওঁ মাত্ৰ ইয়াকে কলে যে তেওঁ তাৰ পৰীক্ষা পাচে পৰেও দিব, বৰ্ত্তমানে বহুতো কৰিবলগীয়া কাম আছে। একেলগে ৰাজ্যৰ ইমান উচ্চবংশৰ মানুহৰ হত্যাৰ কথা যেতিয়া ৰাজ্যত প্ৰচাৰ হব, তেতিয়া তেওঁৰ বিৰূদ্ধে নিশ্চয় এটা আন্দোলন হব; সেই বাবে তেওঁ নিজে প্ৰজাসকলৰ মনোভাব পৰীক্ষা কৰি এদল বিশ্বাসী সৈন্ত যোগাৰ নকৰে মানে এই হত্যাৰ কথা যাতে প্ৰচাৰ নহয়,<noinclude></noinclude> 2lcvhfbrw2kzzwedo7awbyji5x2npbo 104 94774 264175 2026-10-30T10:40:14Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264175 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>64 ওডিছি তাৰে চেষ্টা কৰিব লাগিব। এই হত্যাৰ সকলোবোৰ চিন সাৱধানে লুকাব লাগিব—এতিয়া গান বাজানা চলি থাকোক যাতে বাহিৰৰ মানুহে কোনো সন্দেহ কৰিব নোৱাৰে আৰু ভাবে যে আজি ৰাণীয়ে নতুন পতি গ্ৰহণ কৰিছে। এই কথা কৈ ইউলিছি গা ধুবলৈ গল আৰু গাৰ পৰা তেঙ্গৰ চিন ধুই পেলালে। যেতিয়। তেওঁ গা ধুই উলটি আহিল, তেতিয়া দেবী মিনাৰ্ভাই তেওঁক ৰাজ শ্ৰী ওভতাই দিলে, আৰু যি ৰূপেৰে তেওঁ ৰাজকুৱঁৰী নচিকাৰ মন হৰণ কৰিছিল, সেইৰূপ আকৌ ওভতি আহিল। তেতিয়া ইউলিচিছে পেনিলোপিৰ আগত বহুত পুৰণি কথা কোৱাতে৷ তেওঁ ইউলিচিছক নিজৰ স্বামী বুলি স্বীকাৰ নকৰাত, ইউলিচিছে কলে “বাণী, ঈশ্বৰে তোমাক আন সকলো তিৰোতাতকৈ বেচি কঠোৰ হৃদয় দিছে, তাক সহজে কোলাৰ বাদে আন কোনো তিৰোতাই কুৰি বছৰৰ পাচত নানান দুখ ভুঞ্জি নিজৰ দেশলৈ ওভতি অহা স্বামীক এনে অসাদৰ নকৰিলেহেতেন। যোৱা ইউৰিব্লিয়া, আন ঠাইত মোৰ নিমিত্তে এখন বেলেগ বিছনা যোগাৰ কৰা, যাতে তেওঁৰ লগত মোৰ একে শয্যাত গুৰ আৱশ্যক নহয়।” নোৱাৰি। তোমাত যদিও ইউলিচিছৰ আকৃতি প্ৰকৃতিত তেওঁক নিজৰ স্বামী বুলি পেনিলোপিয়ে চিনি পাইছিল, তথাপি আকৃতি প্ৰকৃতিত বিশ্বাস কি? তিৰোতাৰ মন হৰণ কৰিবৰ নিমিত্তে বহু সময়ত দেৱতাসকলে মানুহৰ ৰূপ ধৰি পৃথিবীলৈ আহি বহুত তিৰোতাৰ সতীত্ব হৰণ কৰিছে, সেই বাবে তেওঁ শেষ পৰীক্ষা কৰিবৰ মনেৰে কলে “যোৱা ধাই, মোৰ শোৱনী কোঠালিৰ পৰা তেওঁৰ নিজৰ পালেংখনকে আনি দিয়া।” এই পালেংখনে ইউলিচিছে বিয়াৰ আগতে দৰা-কা শুবৰ নিমিত্তে বহুত কাৰিকৰি কৰি এডাল<noinclude></noinclude> 57fu01b6zuvb2n8o9ic8wuw2in45h6k 264176 264175 2026-10-30T10:41:02Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 264176 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>64 ওডিছি তাৰে চেষ্টা কৰিব লাগিব। এই হত্যাৰ সকলোবোৰ চিন সাৱধানে লুকাব লাগিব—এতিয়া গান বাজানা চলি থাকোক যাতে বাহিৰৰ মানুহে কোনো সন্দেহ কৰিব নোৱাৰে আৰু ভাবে যে আজি ৰাণীয়ে নতুন পতি গ্ৰহণ কৰিছে। এই কথা কৈ ইউলিছি গা ধুবলৈ গল আৰু গাৰ পৰা তেঙ্গৰ চিন ধুই পেলালে। যেতিয়। তেওঁ গা ধুই উলটি আহিল, তেতিয়া দেবী মিনাৰ্ভাই তেওঁক ৰাজ শ্ৰী ওভতাই দিলে, আৰু যি ৰূপেৰে তেওঁ ৰাজকুৱঁৰী নচিকাৰ মন হৰণ কৰিছিল, সেইৰূপ আকৌ ওভতি আহিল। তেতিয়া ইউলিচিছে পেনিলোপিৰ আগত বহুত পুৰণি কথা কোৱাতে৷ তেওঁ ইউলিচিছক নিজৰ স্বামী বুলি স্বীকাৰ নকৰাত, ইউলিচিছে কলে “বাণী, ঈশ্বৰে তোমাক আন সকলো তিৰোতাতকৈ বেচি কঠোৰ হৃদয় দিছে, তাক সহজে কোলাৰ বাদে আন কোনো তিৰোতাই কুৰি বছৰৰ পাচত নানান দুখ ভুঞ্জি নিজৰ দেশলৈ ওভতি অহা স্বামীক এনে অসাদৰ নকৰিলেহেতেন। যোৱা ইউৰিব্লিয়া, আন ঠাইত মোৰ নিমিত্তে এখন বেলেগ বিছনা যোগাৰ কৰা, যাতে তেওঁৰ লগত মোৰ একে শয্যাত গুৰ আৱশ্যক নহয়।” নোৱাৰি। তোমাত যদিও ইউলিচিছৰ আকৃতি প্ৰকৃতিত তেওঁক নিজৰ স্বামী বুলি পেনিলোপিয়ে চিনি পাইছিল, তথাপি আকৃতি প্ৰকৃতিত বিশ্বাস কি? তিৰোতাৰ মন হৰণ কৰিবৰ নিমিত্তে বহু সময়ত দেৱতাসকলে মানুহৰ ৰূপ ধৰি পৃথিবীলৈ আহি বহুত তিৰোতাৰ সতীত্ব হৰণ কৰিছে, সেই বাবে তেওঁ শেষ পৰীক্ষা কৰিবৰ মনেৰে কলে “যোৱা ধাই, মোৰ শোৱনী কোঠালিৰ পৰা তেওঁৰ নিজৰ পালেংখনকে আনি দিয়া।” এই পালেংখনে ইউলিচিছে বিয়াৰ আগতে দৰা-কা শুবৰ নিমিত্তে বহুত কাৰিকৰি কৰি এডাল<noinclude></noinclude> 40npp2oocid1qsc888bx1pha2r49zsm 104 94775 264177 2026-10-30T10:41:20Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264177 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>দম্পতিৰ পুনম্মিলন জলফাই গছৰ গুৰিত আচৰিত ৰূপে তৈয়াৰ কৰিছিল, আৰু সেই খন যে লৰাব চৰাব নোৱাৰি সেই কথাটো গিৰিয়েক ঘৈণীয়েক দুয়ো বৰ ভালকৈ জানিছিল। সেই কথা শুনি ইউলিচিছে চিঞৰি কলে “সেই পালেংখন আনিব? কাৰ এনে শক্তি আছে যে সেই পালেংখন লৰাব পাৰে।” সেই উত্তৰ শুনাত পেনিলোপিৰ সকলো সন্দেহ দূখ হ'ল। আপোনা আপুনি তেওঁৰ চকুৰ পৰা ধাবাসাৰে পানী ববলৈ ধৰিলে, আৰু একে লৰে, গিৰিয়েকৰ ওচৰলৈ গৈ, তেওঁৰ ডিঙিত সাবটি ধৰি চুমাৰ ওপৰত চুমা খাই কবলৈ ধৰিলে “ক্ষমা কৰা অভিছিয়াছ, তুমি জ্ঞানী আৰু ধীৰ, ইশ্বৰেই, আমাক দুখ দিছে। তেওঁৰ এনে ঈচ্ছ৷ নহয় যে আমি দুয়ো ডেকা কালত, একেলগে পাকি সুখ ভোগ কৰিম। তুমি মোৰ এই আচ ৰিত সন্দেহ ক্ষমা কৰা। তোমাক দেখিয়ে যে মই লৰি গৈ তোমাৰ ডিঙিত সাৱটি ধৰি মৰমৰ চুমা নিদিলোঁ, সেই বাৰে মোক ঘিণ নকৰিবা; কাৰণ মোৰ অন্তৰত সদায় ভয় কি জানি কোনোবা ধূৰ্ত্ত প্ৰতাৰকে তুমি বুলি পৰিচয় দি মোক প্ৰতাৰণা কৰে। কিন্তু যেতিয়া তুমি আমাৰ বিবাহ শয্যাৰ ৰহস্য প্ৰকাশ কৰিলা—যি ৰহ্য ভুমি, ম‍ই আৰু পিতাই মোক যৌতুকত দিয়া বিশ্বাসী-চাকৰ এক্টোচিত বাহিৰে আন কোনোৱে নাজানে, তেতিয়াই মোৰ সকলো সন্দেহ দূৰ হ'ল।” তেতিয়া ইউলিছিৰো চকুৰ পৰা ধাৰাসাৰে চকুলোৰ সোঁত বলৈ ধৰিলে আৰু প্ৰকৃত সতীক বুকুত সাৱটি ধৰিলে। ভয়ানক ধুমুহা বতাহত বুৰা জাহাজৰ পৰা ৰক্ষা পৰি, পৰ্ব্বত সমান ঢৌৰ ওপৰে ওপৰে ওপঙি ওপঙি বহু দুধ কষ্ট সহ্য কৰি শেহত পাৰত উঠা নাৱৰীয়াবোৰৰ মাটি ডোখৰ .. যেনে লাগে, পেনিলোপিৰো দীঘলীয়া বিৰহৰ পাচত মিলিত<noinclude></noinclude> pw63o4sw6i71i1rk5eozpordq7zbuu4 104 94776 264178 2026-10-30T10:41:40Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264178 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>ওডিছি হোৱা স্বামীক তেনে লাগিছিল। তেওঁৰ অৱস্থা এনে হ'ল যে গিৰিয়েকৰ ডিঙিটোও এৰিবনোৱাৰে আৰু চকুৰ পানীও দমাব নোৱাৰে। বহুত পৰৰ পাচত যেতিয়া হয়ে। শুবলৈ গ'ল, দুয়োৰো ইতিহাস কব আছে, ৰাতিটোৰ ভিতৰত যাতে দুয়োৰো ইতিহাস শেষ হয়, সেই উদ্ধেশ্যে দেৱী মিনাৰ্ভাই ৰাতিটো দীঘলাই দিলে; তেওঁলোকৰ কথা শেষা নহয় মানে দেৱীয়ে সূৰ্য্যদেৱতাক ৰথ চলা- বলৈ নিদিলে। ৰাতিপুৱা ইউলিচিছে বুঢ়া পিতাক লেইটি চক দেখা কৰিবলৈ গ'ল, পুতেকৰ শোকত বুঢ়া আন এঠাইত পান কৰি আছিলগৈ। পুতেকক চিনিব নোৱাৰিছিল, ছঠাৎ বুঢ়ায়ো কুৰি বছৰৰ পাচত পাচে সেই বৰাৰ দাতৰ দাগটো দেখছে পতিয়ন গল। তাৰ পাচত ইউলিচিছে যেতিয়া সৰুতে বুঢ়াই দিয়া গছবোৰ এডাল এডালকৈ আঙুলিয়াব ধৰিলে, তেতিয়া তেওঁৰ আৰু কোনো সন্দেহ নোহোৱা হ'ল। নেপ্টনৰ পুতেক পলিফিমাচক হত্যা কৰাৰ বাবে গণক টিৰে- চিয়াছে তেওঁক এটি প্ৰায়শ্চিত্তৰ ব্যৱস্থা দিছিল। তেওঁ কৈছিল যে যদি ইউলিচিছে মুঠেই সাগৰ নেদেখা মানুহ কিছুমান বিচাৰি উলিয়াই, ভাতে দেৱতাৰ উদ্দেশ্যে বলি দিয়ে, তেনেহলে তেওঁ শাহিৰে জীৱনৰ বাকীকেটা দিন ৰাজত্ব কৰিব পাৰিব। হোমাৰৰ ওভিহিত এই ভ্ৰমণৰ বিষয়ে কোনো কথা পোৱা নাযায় কিন্তু আন কিতাপত পোৱা যায়—যে চাৰ্চ্চিৰ গৰ্ত্তত, তেওঁৰ ঔৰষত জন্মহোৱা পুতেক টেলিগোণাচ যেতিয়া লুটু-পাট্‌ কৰিবলৈ ইথাকালৈ আহে, তেতিয়া তেওঁৰ হাততে ইউলিছিৰ মৃত্যু হয়।<noinclude></noinclude> mu8ajim4lpvjtiplu9yd9yx47y52vd4