ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.48.0-wmf.1 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 65214 264507 175956 2026-11-01T18:09:51Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264507 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|8|গুলেনাৰ।|}} {{playscript/s}}</noinclude>{{playscript/e|gap=4|এনে বিপদকালত মোক আনি পোৱালেহি; ময়ো তেওঁৰ শত সহস্ৰবাৰ শলাগ লওঁ যে, মোৰ নিচিনা দীনহীন ক্ষুদ্ৰ প্ৰাণীৰ দ্বাৰাও তেওঁৰ এনে মহৎ উদ্দেশ্য সাধন কৰালে; ই আজি মোৰ কাৰণে অতি মঙ্গল মুহূৰ্ত্ত.........তোমাৰ নাম কি মা?}} {{playscript|gap=4.5|আনাৰ।—| গুলেনাৰ।}} {{playscript|gap=4|লক্ষ্মী।—|তোমাৰ আৰু কোন আছে?}} {{playscript|gap=4.5|আনাৰ।—|কেঁও নাই।}} {{playscript|gap=4|লক্ষ্মী—|কেঁও ক’তো নাই?}} {{playscript|gap=4.5|আনাৰ।—|হায়! নাই, নাই, মোৰ আৰু কেঁও ক’তো নাই।}} {{playscript|gap=4|লক্ষ্মী।—|তোমালোক কিমান দিনৰপৰা ইয়াত আছাহঁক?}} {{playscript|gap=4.5|আনাৰ।—|প্ৰায় দেড় মাহ।}} {{playscript|gap=4|লক্ষ্মী।—|আগেয়ে ক’ত আছিলা?}} {{playscript|gap=4.5|আনাৰ।—|আমি দেশৰপৰা আহিছিলোঁ৷ ইয়াতে আহি আম্মাজানৰ শৰীৰ অসুখ কৰে, সেয়ে আম্মাজানে কলে,—“মোৰ গাটো ভাল নহয়মানে ইয়াতে থাকোঁহঁক আহ।” তেতিয়াৰে ইয়াতে আছোঁ।}} {{playscript|gap=4|লক্ষ্মী।—|দেশৰপৰা নো গুছি আহিলা কিয়?}} {{playscript|gap=4.5|আনাৰ।—|আমাৰ দেশত মানুহৰ বৰ কষ্ট, তাতে আমি আকৌ বৰ দুখীয়া; সেয়েতো আম্মাজানে কলে, “বল আনাৰ, আন কোনো দেশত যাতে দুবেলা দুমুঠি খাবলৈ পাওঁ তাৰে চেষ্টা কৰোঁগৈ।”}} {{playscript|gap=4|লক্ষ্মী।—|তোমালোকৰ নো দেশ ক’ত, বাছা?}} {{playscript|gap=4.5|আনাৰ।—|ইৰাণ। ইৰাণৰ নাম শুনিছে? বহুত দূৰ।}} {{playscript|gap=4|লক্ষ্মী।—|ইয়াত আৰু তুমি কেনেকৈ থাকিব৷? মোৰ লগত বলা, মা!}}<noinclude></noinclude> 9l7ar2xgcv3fcuibleqmlvf1dv4k35a 104 69010 264543 186980 2026-11-02T06:52:03Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264543 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>{{Left|{{Xxxx-larger|আচাৰ বিজ্ঞান}}}} {{center|{{Xxxx-larger|★}}}} {{Block center/s}}'''লিখক-'''<br/> {{Block center/e}}'''শ্রীশিৱনাথ বুজৰ বৰুৱা'''<noinclude></noinclude> aurm93oiwxmz9oc10wm8ezz5jc5dttn 264544 264543 2026-11-02T06:52:16Z Ishanjyotibora 1642 264544 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>{{Left|{{Xxxx-larger|আচাৰ বিজ্ঞান}}}} {{center|{{Xxxx-larger|★}}}} {{Block center/s}}'''লিখক-''' {{Block center/e}}'''শ্রীশিৱনাথ বুজৰ বৰুৱা'''<noinclude></noinclude> 3via7fffpzfgf59gpfrthb40qj5lo6a 264545 264544 2026-11-02T06:52:58Z Ishanjyotibora 1642 264545 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>{{Left|{{Xxxx-larger|আচাৰ বিজ্ঞান}}}} {{center|{{Xxxx-larger|★}}}} {{Block center|<poem>'''লিখক-'''</poem>}} {{Block center|<poem>{{Xx-larger|'''শ্রীশিৱনাথ বুজৰ বৰুৱা'''}}</poem>}}<noinclude></noinclude> dyl7llc5wxun8s5tyacng1g9pbkicmt 104 69012 264546 186982 2026-11-02T07:08:56Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264546 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>{{Block center/e}}✹ হৰিঃ ও তৎসৎ ✹ {{Block center/e}}{{Xxxx-larger|'''''আচাৰ- বিজ্ঞান'''''}} <center>লিখক— '''শ্ৰীশিৱনাথ বুজৰ বৰুৱা''' স্মৃতিতীৰ্থ ৰত্ন বাচস্পতি।</center> প্ৰকাশক- শ্ৰীৰাজেন্দ্ৰনাথ বুজৰবৰুৱা গ্ৰাম—দতৰা, পো:- বখলা (কামৰূপ) অসম। সৰ্ব্বস্বত্ব স ৰক্ষিত ] ৰাস পূৰ্ণিমা [ মূল্য ১৮. অনা। ১৩৫৯<noinclude></noinclude> 1zixu5a8ssesk1qpie8l4kigbi9ilxd 264552 264546 2026-11-02T08:18:25Z Ishanjyotibora 1642 264552 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>{{Block center/e}}✹ হৰিঃ ও তৎসৎ ✹<br/> {{Block center/e}}{{Xxxx-larger|'''''আচাৰ- বিজ্ঞান'''''}} <center>লিখক— '''শ্ৰীশিৱনাথ বুজৰ বৰুৱা''' স্মৃতিতীৰ্থ ৰত্ন বাচস্পতি।</center> ◆ {{Block center|<poem> প্ৰকাশক- '''শ্ৰীৰাজেন্দ্ৰনাথ বুজৰবৰুৱা''' গ্ৰাম—দতৰা, পো:- বৰখলা (কামৰূপ) অসম। </poem>}} <center>সৰ্ব্বস্বত্ব সংৰক্ষিত ] {{gap|3em}} ৰাস পূৰ্ণিমা {{gap|3em}} [ মূল্য ১ অনা।</center> <center>১৩৫৯</center><noinclude></noinclude> 37zjainasgj433i2e8apfm1s82on8lc 264553 264552 2026-11-02T08:18:45Z Ishanjyotibora 1642 264553 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude><center>✹ হৰিঃ ও তৎসৎ ✹<br/></center> <center>{{Xxxx-larger|'''''আচাৰ- বিজ্ঞান'''''}}</center> <center>লিখক— '''শ্ৰীশিৱনাথ বুজৰ বৰুৱা''' স্মৃতিতীৰ্থ ৰত্ন বাচস্পতি।</center> ◆ {{Block center|<poem> প্ৰকাশক- '''শ্ৰীৰাজেন্দ্ৰনাথ বুজৰবৰুৱা''' গ্ৰাম—দতৰা, পো:- বৰখলা (কামৰূপ) অসম। </poem>}} <center>সৰ্ব্বস্বত্ব সংৰক্ষিত ] {{gap|3em}} ৰাস পূৰ্ণিমা {{gap|3em}} [ মূল্য ১ অনা।</center> <center>১৩৫৯</center><noinclude></noinclude> g262s2qhrs284f07bfawrvzi19soj3y 264557 264553 2026-11-02T08:39:05Z Ishanjyotibora 1642 264557 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude> <center>✹ হৰিঃ ও তৎসৎ ✹<br/></center> <center>{{Xxxx-larger|'''''আচাৰ- বিজ্ঞান'''''}}</center> <center>লিখক— {{Xx-larger|'''শ্ৰীশিৱনাথ বুজৰ বৰুৱা'''}} স্মৃতিতীৰ্থ ৰত্ন বাচস্পতি।</center> <center>◆</center> <center>প্ৰকাশক- '''শ্ৰীৰাজেন্দ্ৰনাথ বুজৰবৰুৱা''' গ্ৰাম—দতৰা, পো:- বৰখলা (কামৰূপ) অসম।</center> <center>সৰ্ব্বস্বত্ব সংৰক্ষিত ] {{gap|3em}} ৰাস পূৰ্ণিমা {{gap|3em}} [ মূল্য ১ অনা।</center> <center>১৩৫৯</center><noinclude></noinclude> l4gqo16m648qfnt67efwi7y7n83p9wc 264559 264557 2026-11-02T08:41:10Z Ishanjyotibora 1642 264559 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude> <center>✹ হৰিঃ ও তৎসৎ ✹<br/></center> <center>{{Xxxx-larger|'''''আচাৰ- বিজ্ঞান'''''}}</center> <center>লিখক— {{Xx-larger|'''শ্ৰীশিৱনাথ বুজৰ বৰুৱা'''}} স্মৃতিতীৰ্থ ৰত্ন বাচস্পতি।</center> <center>◆</center> <center>প্ৰকাশক- '''শ্ৰীৰাজেন্দ্ৰনাথ বুজৰবৰুৱা''' গ্ৰাম—দতৰা, পো:- বৰখলা (কামৰূপ) অসম।</center> [[File:আচাৰ বিজ্ঞান (page 3 crop).jpg]] <center>সৰ্ব্বস্বত্ব সংৰক্ষিত ] {{gap|3em}} ৰাস পূৰ্ণিমা {{gap|3em}} [ মূল্য ১ অনা।</center> <center>১৩৫৯</center><noinclude></noinclude> e0geftqdxkcguddh84ihwe1iybcbqrn 104 69068 264550 187038 2026-11-02T07:59:50Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264550 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ১১ )|}} {{Block center/s}}</noinclude> <poem>আটায়ে গোটায়,{{Float right|4=3em|ধন-সোণ হায়,}} ::::তুমি হে মাথোন ভেবা। ধন বাঁটি বাঁটি,{{Float right|4=3em|বিদেশীয়ে আঁটি,}} ::::বান্ধি লয় থুনুপাক। অসমীয়া ভাই,{{Float right|4=3em|বুদ্ধি হেৰুৱাই,}} ::::খাই আছা মেৰপাক। বিদেশীসকল,{{Float right|4=3em|আহি জ্ঞান-বল,}} ::::ধন, ধান লয় তুলি। তুমি অসমীয়া,{{Float right|4=3em|—গম নাইকিয়া-}} ::::গোটোৱাঁ কানি-সজুলি। মগজুৰ কুঁহি,{{Float right|4=3em|কানিয়েই শুহি,}} ::::মাৰিলে কঠিয়া তাৰ। ইমানতে ভাই,{{Float right|4=3em|দিয়াঁ দলিয়াই,}} ::::ধোঁৱাখোৱা কানীয়াৰ। কানিৰ পিয়লা,{{Float right|4=3em|জলপান-মলা,}} ::::আৰু কুঁহিয়াৰ-বাটি। এছাৰি পেলোৱাঁ,{{Float right|4=3em|দিয়াঁ ধোঁৱাখাৱা,}} ::::ঠুকুটি ঠুকুচি কাটি। কলৰ চকলা,{{Float right|4=3em|কথাৰ বকলা,}} ::::পেলোৱাঁ নিলগ কৰি। কানিৰ টিকিৰা,{{Float right|4=3em|তিতা-মৰা চিৰা,}} ::::আৰু নেথাকিবা ধৰি। </poem> {{Block center/e}}<noinclude></noinclude> 36h4tirxhkk07ddlb9mpikl9no3rn8z 104 76570 264465 210321 2026-11-01T14:15:51Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264465 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude>{{rh||<big>যোৰনি</big>||}} {{gap}}মোৰ “<big>ঈচপৰ উপকথা</big>" ৰাইজৰ হাতত দিয়াত লৰা বুঢ়া,ডেকা অনেকেই কিতাপত থকা গল্পবোৰ সৰু সৰু বুলি এঙ্গালে। কিন্তু দিন চেৰেকৰ পাচতে শ্ৰীযুত মিত্ৰ দেব মহন্তৰ <big>"চন্দ্ৰহাৰ”</big> ওলালত তেওঁৰ কিতাপ খনি ভাল হৈছে বুলি অনেকেই সলাগিলে। আনকি কেইবাটি লৰাক টানিনিহে স্কুলৰ পাঠ্যত মনোযোগ দিয়াব পাৰিছিলোঁ, কবি wordsworth ৰ ভাষাত কওঁ যে——<br/> {{gap}}The moving accident is not my trade;<br/>{{gap}}To freeze the blood I have no ready arts.<br/>{{gap}}Tis my delight alone in Summer shade<br/>{{gap}}To pipe a simple song for thinking hearts,<br/> {{gap}}এই চাৰিশাৰী কথায়ে মোৰ সকলো মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰিছে। মুঠতে মোৰ ডেকা-গাভকৰ সাধুতকৈ এনে বোৰ সাধু পঢ়ি ভাল লাগে। সেই বাবেই আনেও ভাল পাই বুলি ভাবোঁ৷ সচাকৈয়ে, ভাল পালে, আগ্ৰহ দেখিলে, ইয়াৰ দ্বিতীয় ভাগ প্ৰকাশ কৰিবৰো মন থাকিল৷ {{gap}}শ্ৰদ্ধেয় ৰায় চাহেব শ্ৰীযুত গোলাপ চন্দ্ৰ বৰুৱা ডাঙৰীয়াই কিতাপ খনি আগৰে পৰা গুৰিলৈকে চাই দিয়া বাবে তেখেতক সন্মান জনাইছোঁ আৰু তেখেতে দিয়া উপদেশ মতে সম্ভবপৰ সাল সলনি কৰাও হৈছে।<noinclude></noinclude> q9ghbcw1ajln1fpndoqjiqc6u5hmhw6 264466 264465 2026-11-01T14:25:43Z যদুমণি 4400 264466 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude><center>{{larger|'''যোৰনি ।'''}} {{gap}}মোৰ “<big>ঈচপৰ উপকথা</big>" ৰাইজৰ হাতত দিয়াত লৰা বুঢ়া,ডেকা অনেকেই কিতাপত থকা গল্পবোৰ সৰু সৰু বুলি এঙ্গালে । কিন্তু দিন চেৰেকৰ পাচতে শ্ৰীযুত মিত্ৰ দেব মহন্তৰ <big>"চন্দ্ৰহাৰ”</big> ওলালত তেওঁৰ কিতাপ খনি ভাল হৈছে বুলি অনেকেই সলাগিলে । আনকি কেইবাটি লৰাক টানিনিহে স্কুলৰ পাঠ্যত মনোযোগ দিয়াব পাৰিছিলোঁ, কবি wordsworth ৰ ভাষাত কওঁ যে——<br/> {{gap}}The moving accident is not my trade;<br/>{{gap}}To freeze the blood I have no ready arts.<br/>{{gap}}Tis my delight alone in Summer shade<br/>{{gap}}To pipe a simple song for thinking hearts,<br/> {{gap}}এই চাৰিশাৰী কথায়ে মোৰ সকলো মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰিছে। মুঠতে মোৰ ডেকা-গাভকৰ সাধুতকৈ এনে বোৰ সাধু পঢ়ি ভাল লাগে । সেই বাবেই আনেও ভাল পাই বুলি ভাবোঁ৷ সচাকৈয়ে, ভাল পালে, আগ্ৰহ দেখিলে, ইয়াৰ দ্বিতীয় ভাগ প্ৰকাশ কৰিবৰো মন থাকিল ৷<br/> {{gap}}শ্ৰদ্ধেয় ৰায় চাহেব শ্ৰীযুত গোলাপ চন্দ্ৰ বৰুৱা ডাঙৰীয়াই কিতাপ খনি আগৰে পৰা গুৰিলৈকে চাই দিয়া বাবে তেখেতক সন্মান জনাইছোঁ আৰু তেখেতে দিয়া উপদেশ মতে সম্ভবপৰ সাল সলনি কৰাও হৈছে ।<noinclude></noinclude> gppi0maklstdg9e314f5z0i8l09n6ir 264467 264466 2026-11-01T14:26:35Z যদুমণি 4400 264467 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude><center>{{larger|'''যোৰনি ।'''}}<center/> {{gap}}মোৰ “<big>ঈচপৰ উপকথা</big>" ৰাইজৰ হাতত দিয়াত লৰা বুঢ়া,ডেকা অনেকেই কিতাপত থকা গল্পবোৰ সৰু সৰু বুলি এঙ্গালে । কিন্তু দিন চেৰেকৰ পাচতে শ্ৰীযুত মিত্ৰ দেব মহন্তৰ <big>"চন্দ্ৰহাৰ”</big> ওলালত তেওঁৰ কিতাপ খনি ভাল হৈছে বুলি অনেকেই সলাগিলে । আনকি কেইবাটি লৰাক টানিনিহে স্কুলৰ পাঠ্যত মনোযোগ দিয়াব পাৰিছিলোঁ, কবি wordsworth ৰ ভাষাত কওঁ যে——<br/> {{gap}}The moving accident is not my trade;<br/>{{gap}}To freeze the blood I have no ready arts.<br/>{{gap}}Tis my delight alone in Summer shade<br/>{{gap}}To pipe a simple song for thinking hearts,<br/> {{gap}}এই চাৰিশাৰী কথায়ে মোৰ সকলো মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰিছে। মুঠতে মোৰ ডেকা-গাভকৰ সাধুতকৈ এনে বোৰ সাধু পঢ়ি ভাল লাগে । সেই বাবেই আনেও ভাল পাই বুলি ভাবোঁ৷ সচাকৈয়ে, ভাল পালে, আগ্ৰহ দেখিলে, ইয়াৰ দ্বিতীয় ভাগ প্ৰকাশ কৰিবৰো মন থাকিল ৷<br/> {{gap}}শ্ৰদ্ধেয় ৰায় চাহেব শ্ৰীযুত গোলাপ চন্দ্ৰ বৰুৱা ডাঙৰীয়াই কিতাপ খনি আগৰে পৰা গুৰিলৈকে চাই দিয়া বাবে তেখেতক সন্মান জনাইছোঁ আৰু তেখেতে দিয়া উপদেশ মতে সম্ভবপৰ সাল সলনি কৰাও হৈছে ।<noinclude></noinclude> ohxk7oe0s44d2graj8vb261n2d082dr 264468 264467 2026-11-01T14:28:47Z যদুমণি 4400 264468 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude><center>{{larger|'''যোৰনি ।'''}}</center> {{gap}}মোৰ “<big>ঈচপৰ উপকথা</big>" ৰাইজৰ হাতত দিয়াত লৰা বুঢ়া,ডেকা অনেকেই কিতাপত থকা গল্পবোৰ সৰু সৰু বুলি এঙ্গালে । কিন্তু দিন চেৰেকৰ পাচতে শ্ৰীযুত মিত্ৰ দেব মহন্তৰ <big>"চন্দ্ৰহাৰ”</big> ওলালত তেওঁৰ কিতাপ খনি ভাল হৈছে বুলি অনেকেই সলাগিলে । আনকি কেইবাটি লৰাক টানিনিহে স্কুলৰ পাঠ্যত মনোযোগ দিয়াব পাৰিছিলোঁ, কবি wordsworth ৰ ভাষাত কওঁ যে——<br/> {{gap}}The moving accident is not my trade;<br/>{{gap}}To freeze the blood I have no ready arts.<br/>{{gap}}Tis my delight alone in Summer shade<br/>{{gap}}To pipe a simple song for thinking hearts,<br/> {{gap}}এই চাৰিশাৰী কথায়ে মোৰ সকলো মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰিছে। মুঠতে মোৰ ডেকা-গাভকৰ সাধুতকৈ এনে বোৰ সাধু পঢ়ি ভাল লাগে । সেই বাবেই আনেও ভাল পাই বুলি ভাবোঁ৷ সচাকৈয়ে, ভাল পালে, আগ্ৰহ দেখিলে, ইয়াৰ দ্বিতীয় ভাগ প্ৰকাশ কৰিবৰো মন থাকিল ৷<br/> {{gap}}শ্ৰদ্ধেয় ৰায় চাহেব শ্ৰীযুত গোলাপ চন্দ্ৰ বৰুৱা ডাঙৰীয়াই কিতাপ খনি আগৰে পৰা গুৰিলৈকে চাই দিয়া বাবে তেখেতক সন্মান জনাইছোঁ আৰু তেখেতে দিয়া উপদেশ মতে সম্ভবপৰ সাল সলনি কৰাও হৈছে ।<noinclude></noinclude> esquzbwpqkooe0y2gpilj6br4iu9hex 104 76571 264472 210322 2026-11-01T15:56:25Z যদুমণি 4400 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264472 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude>{{rh|||}} {{gap}}<big>নৰ্ম্মাল স্কুলৰ উপদেষ্টা</big> শ্ৰীযুত চন্দ্ৰনাথ দত্ত ফুকনে বৰ্ণাশুদ্ধি চাই দিয়া বাবে তেওঁৰ সলাগ লৈছো। {{gap}}কেইবাজন লোকেও কিতাপ খনি প্ৰকাশ কৰিবৰ কাৰণ কোৱাত হে এই কাৰ্য্যলৈ আগবাঢ়িলোঁ। এতিয়া মোৰ উপৰুক্ত কবিৰ ভাষাত, কোৱা সঙ্কল্প কিমান ভাবে অটুট ৰাখিব পাৰিছোঁ, তাৰ বিচাৰ ৰাইজে কৰিব। ইতি— {| {{ts|wa|mc}} | width=30% |<center>তৰাজান, যোৰহাট<br>২১ আহিন, ১৮৪৮(বিজয়া) </center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | width=30% |<center>বিনীত—<center><big>শ্ৰীৰোষেশ্বৰ শৰ্ম্মা</big></center> |} <center>⸻</center><noinclude></noinclude> mdxprf3czlvck4s52y5emb5hgaed7ii 264474 264472 2026-11-01T15:59:41Z যদুমণি 4400 264474 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude>{{rh|||}} {{gap}}<big>নৰ্ম্মাল স্কুলৰ উপদেষ্টা</big> —শ্ৰীযুত চন্দ্ৰনাথ দত্ত ফুকনে বৰ্ণাশুদ্ধি চাই দিয়া বাবে তেওঁৰ সলাগ লৈছো। {{gap}}কেইবাজন লোকেও কিতাপ খনি প্ৰকাশ কৰিবৰ কাৰণ কোৱাত হে এই কাৰ্য্যলৈ আগবাঢ়িলোঁ। এতিয়া মোৰ উপৰুক্ত কবিৰ ভাষাত, কোৱা সঙ্কল্প কিমান ভাবে অটুট ৰাখিব পাৰিছোঁ, তাৰ বিচাৰ ৰাইজে কৰিব। ইতি— {| {{ts|wa|mc}} | width=30% |<center>তৰাজান, যোৰহাট<br>২১ আহিন,১৮৪৮(বিজয়া)</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | width=30% |<center>বিনীত—<center><big>শ্ৰীৰোষেশ্বৰ শৰ্ম্মা</big></center> |} <center>⸻</center><noinclude></noinclude> d027eo3wrs3h5b31gog8v7ocitqfifd 264477 264474 2026-11-01T16:12:13Z যদুমণি 4400 264477 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude>{{rh||৶৹|}} {{gap}}<big>নৰ্ম্মাল স্কুলৰ উপদেষ্টা</big> —শ্ৰীযুত চন্দ্ৰনাথ দত্ত ফুকনে বৰ্ণাশুদ্ধি চাই দিয়া বাবে তেওঁৰ সলাগ লৈছো। {{gap}}কেইবাজন লোকেও কিতাপ খনি প্ৰকাশ কৰিবৰ কাৰণ কোৱাত হে এই কাৰ্য্যলৈ আগবাঢ়িলোঁ। এতিয়া মোৰ উপৰুক্ত কবিৰ ভাষাত, কোৱা সঙ্কল্প কিমান ভাবে অটুট ৰাখিব পাৰিছোঁ, তাৰ বিচাৰ ৰাইজে কৰিব। ইতি— {| {{ts|wa|mc}} | width=30% |<center>তৰাজান, যোৰহাট<br>২১ আহিন,১৮৪৮(বিজয়া)</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | width=30% |<center>বিনীত—<center><big>শ্ৰীৰোষেশ্বৰ শৰ্ম্মা</big></center> |} <center>⸻</center><noinclude></noinclude> 97fr0oob0qqvypw3cjhbcm1rgj15ae0 104 83606 264520 224890 2026-11-02T05:15:45Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264520 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|৫৩}}</noinclude>বুকত বিলীন হলেও লিপিবদ্ধ ভাৱ-ৰাশিৰ যে বিনাশ নাই, এই সত্য ফুকনে মৰ্ম্মে মৰ্ম্মে উপলব্ধি কৰিছিল। ওপৰত উনুকিওৱা “স্তুতিমালা” গ্ৰন্থৰ উপৰিও পিছৰ “যৌনতত্ব”ৰ বিষয়ে পোন প্ৰথম অসমীয়া গ্ৰন্থ ফুকনৰ মধুৰ লিখনিৰ পৰা ওলায়। অৰ্ঘা, বাহী, আৱাহন, আলোচনী আদি কাকত বিলাকত ভিন্‌ ভিন্‌ বিষয়ৰ বাছকবনিয়া প্ৰৱন্ধ সততে শোভা পাইছিল। তেওঁৰ সামাজিক, ৰাজনৈতিক, গল্প কবিতা আদি সকলো বিষয়তে ফুকনে লিখিছিল। শব্দৰ যাদুকৰ ৰসৰাজ তেওঁৱেই যি লিখিছিল, যি কৈছিল, সেয়েই প্ৰথম শ্ৰেণীৰ সাহিত্য হৈ পৰিছিল। সভা সমিতি বিলাকত সভাপতিৰ আসনত ফুকন ডাঙৰীয়াৰ সাগৰ্ভ অভিভাষণত, বক্তৃতাত আৰু মাতৃ-ভাষাৰ প্ৰতি তেখেতৰ " সুগভীৰ অনুৰাগ আৰু তেখেতৰ অগাধ পাণ্ডিত্য সুন্দৰকৈ ফুটি ওলাইছিল। অসম সাহিত্য সন্মিলন, অসম ছাত্ৰ সন্মিলন, অসম তৰুণ সঙ্ঘ, জয়মতী উৎসৱ, কামৰূপ অলিম্পিক এচোচিয়েচনৰ উদ্বোধন সভা, অসম মেডিকেল লাইছেঞ্চিয়েটছ এচোচিয়েচন আদি প্ৰধান বিবিধ জাতীয় আৰু দেশ হিতকৰ অনুষ্ঠানৰ পূজাৰী স্বৰূপে তেখেতে দেশ বাসীক ভাৱ কুসুমৰ অমোঘ নিৰ্ম্মালি অকাতৰে বিলাই দিছিল। সভা- সমিতি বিলাকত তেখেতে অনেক সময়ত লিখিত অভিভাষণ পাঠ নকৰা বাবে বহুতো অভিভাষণ হেৰাই গৈছে। এইটো ডাঠি কব পাৰি যে, ৰখা হলে সেই বিলাকেও তেখেতক এগৰাকী ডাঙৰ সাহিত্যিক বুলি জনাজাত কৰিলেহেতেন। অসমীয়াৰ ভাষাহীন ভাৱক ফুকনে অসমবাসীৰ মাজত ভালকৈ প্ৰকাশ কৰিছিল। অসমীয়াই তেখেতৰ দান স্বীকাৰ কৰি লব লাগিব। অসমা অসম জননীৰ বীৰ তৰুণ ফুকন তিৰোধামত অসম মাতৃৰ বুকুৰ পৰা এটা ডাঙৰ জীৱন অন্তৰ্হিত হ’ল। কিন্তু তেখেতৰ নিচিনা মহান পুৰুষৰ অনুপ্ৰেৰণা কেতিয়াও লুপ্ত হব নোৱাৰে। হাজাৰ হাজাৰ<noinclude></noinclude> tnywvifily9rpxu0ouyc3186tug8124 104 83607 264526 224590 2026-11-02T05:29:26Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264526 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৫৪||}}</noinclude>দেশ-বাসীয়ে তেখেতৰ কল্পিত ছবি বাস্তৱত পৰিণত কৰিবলৈ বুকুৰ তেজ দিব লাগিব। সকলো ব্যক্তিৰে বিকাশৰ সমান সুবিধা থকা, সমান মাত থকা, ন্যায় আৰু সত্যৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত এখন গণতন্ত্ৰ স্থাপিত কৰিবলৈ লক্ষ লক্ষ ভক্তই আত্ম বলি দিব। সুন্দৰ আৰাধনাত অগনন ডেকা-ডেকেৰীয়ে বুকুৰ সকলো একাগ্ৰতা অৰ্পণ কৰিব। প্লেটোই কৈছিল যে, কবি সকলে নিজৰ কবিতা নিজে ভালদৰে উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰা সম্ভাৱণা এটা থাকে, আৰু একেবাৰেই কবিতা মহৎ। ফুকনৰ মান-চিত্ৰত যি সম্ভাৱণা আছিল, সি ফুকনৰেই। তাক পুৰ্ণাঙ্গ কৰিবলৈ অসমীয়া দেশ প্ৰেমিক মহাত্মাই যথা-সৰ্ব্বস্ব পন কৰিব। যোৱা শতাব্দীৰ শেষ আৰু বৰ্ত্তমান শতাব্দীৰ আদি ডোখৰত আমি মাতৃ ভাষাক সোণৰ আসনত বহুৱাইছোঁ, জন সাধাৰণৰ স্থবিৰ গতিক তীব্ৰ কৰি তুলিছোঁ। আৰু জাতীয় জীৱনত সিবিলাকৰ উম আনিছোঁ। কোনে কব পাৰে তৰুণৰামৰ নিচিনা পুৰুষৰ পূজা ব্যৰ্থ হৈ গৈছে? আমি আজি এটা আশামন্ত্ৰী বিৰাট ভবিষ্যতৰ দুৱাৰ ডলিত। {{gap}}এই কথালৈ কেৱে মন কৰা নাই, সেইটো হৈছে ফুকনৰ সংস্কৃতি সম্পন্ন মন। ম্যাথু আৰ্ণল্ডে কৈছিল যে, কাৰ্যাৱলী আৰু ব্যাক্তিত্ব দুটা পৰস্পৰ সম্বন্ধ নোহোৱা পৃথক বস্তু। অকল কাৰ্য্যবলীৰ দ্বাৰাই এজন মানুহৰ ব্যক্তিত্ব জুখিব যোৱাতো ভুল। ফুকনৰ এই কথা বেছি প্ৰযোজ্য। তেওঁৰ উপস্থিতিয়ে নানা তৰহৰ ৰাজহুৱা সভা-সমিতি, ছাত্ৰ- সন্মিলন, সাহিত্য সভা ইত্যাদি লৈ কি মৰ্য্যদা আনিছিল, তাক সকলোৱে জানে। তেখেতৰ অনুপস্থিত কেনেকৈ বহু সভা-সমিতি মহাদেৱ শূণ্য দক্ষ যজ্ঞত পৰিণত হৈছিল, সেই কথাও বহুতৰ জনা আছে। এজন মানুহৰ উপস্থিতিয়ে ইমান উৎসাহ উদ্দীপনা আৰু মৰ্যাদাৰ সৃষ্টি কৰা যেই সেই লোকৰ কাম নহয়। বহুতো ৰাজনৈতিক প্ৰভাৱশালী<noinclude></noinclude> 4knwt73yfvxrqrj9p9rg3rs3pn1gk3t 264527 264526 2026-11-02T05:30:32Z Jyoti Chiring 2949 264527 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৫৪|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন |}}</noinclude>দেশ-বাসীয়ে তেখেতৰ কল্পিত ছবি বাস্তৱত পৰিণত কৰিবলৈ বুকুৰ তেজ দিব লাগিব। সকলো ব্যক্তিৰে বিকাশৰ সমান সুবিধা থকা, সমান মাত থকা, ন্যায় আৰু সত্যৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত এখন গণতন্ত্ৰ স্থাপিত কৰিবলৈ লক্ষ লক্ষ ভক্তই আত্ম বলি দিব। সুন্দৰ আৰাধনাত অগনন ডেকা-ডেকেৰীয়ে বুকুৰ সকলো একাগ্ৰতা অৰ্পণ কৰিব। প্লেটোই কৈছিল যে, কবি সকলে নিজৰ কবিতা নিজে ভালদৰে উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰা সম্ভাৱণা এটা থাকে, আৰু একেবাৰেই কবিতা মহৎ। ফুকনৰ মান-চিত্ৰত যি সম্ভাৱণা আছিল, সি ফুকনৰেই। তাক পুৰ্ণাঙ্গ কৰিবলৈ অসমীয়া দেশ প্ৰেমিক মহাত্মাই যথা-সৰ্ব্বস্ব পন কৰিব। যোৱা শতাব্দীৰ শেষ আৰু বৰ্ত্তমান শতাব্দীৰ আদি ডোখৰত আমি মাতৃ ভাষাক সোণৰ আসনত বহুৱাইছোঁ, জন সাধাৰণৰ স্থবিৰ গতিক তীব্ৰ কৰি তুলিছোঁ। আৰু জাতীয় জীৱনত সিবিলাকৰ উম আনিছোঁ। কোনে কব পাৰে তৰুণৰামৰ নিচিনা পুৰুষৰ পূজা ব্যৰ্থ হৈ গৈছে? আমি আজি এটা আশামন্ত্ৰী বিৰাট ভবিষ্যতৰ দুৱাৰ ডলিত। {{gap}}এই কথালৈ কেৱে মন কৰা নাই, সেইটো হৈছে ফুকনৰ সংস্কৃতি সম্পন্ন মন। ম্যাথু আৰ্ণল্ডে কৈছিল যে, কাৰ্যাৱলী আৰু ব্যাক্তিত্ব দুটা পৰস্পৰ সম্বন্ধ নোহোৱা পৃথক বস্তু। অকল কাৰ্য্যবলীৰ দ্বাৰাই এজন মানুহৰ ব্যক্তিত্ব জুখিব যোৱাতো ভুল। ফুকনৰ এই কথা বেছি প্ৰযোজ্য। তেওঁৰ উপস্থিতিয়ে নানা তৰহৰ ৰাজহুৱা সভা-সমিতি, ছাত্ৰ- সন্মিলন, সাহিত্য সভা ইত্যাদি লৈ কি মৰ্য্যদা আনিছিল, তাক সকলোৱে জানে। তেখেতৰ অনুপস্থিত কেনেকৈ বহু সভা-সমিতি মহাদেৱ শূণ্য দক্ষ যজ্ঞত পৰিণত হৈছিল, সেই কথাও বহুতৰ জনা আছে। এজন মানুহৰ উপস্থিতিয়ে ইমান উৎসাহ উদ্দীপনা আৰু মৰ্যাদাৰ সৃষ্টি কৰা যেই সেই লোকৰ কাম নহয়। বহুতো ৰাজনৈতিক প্ৰভাৱশালী<noinclude></noinclude> gzjxzxguwjabdz8jrr0r14zcp6g6dhn 104 83608 264530 224591 2026-11-02T05:40:35Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264530 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|৫৫}}</noinclude>লোকৰ ভাগ্যতে সি নঘটে। ওপৰত কোৱাৰ দৰে, ফুকনৰ এই প্ৰভাৱৰ গুৰিত আছিল তেখেতৰ অতুলনীয় সংস্কৃতি সম্পন্ন মন। উচ্চতৰ সকলো ভাল গুণ, পাশ্চত্য সভ্যতাৰ সকলো উদাৰতা আৰু ৰমনীয়তা, প্ৰাচ্য সভ্যতাৰ সকলো শুদ্ধতাৰ অধিকাৰী তেওঁৰ মনে যে অতুলনীয় শক্তিৰ অধিকাৰী হব, তাত আচৰিত হব লগীয়া নাই। এই মনৰ তীব্ৰ অনুভূতিৰ লগত আছিল উদ্দাম কল্পনা। তেখেতৰ মন এটা অফুৰন্ত খনি আছিল আৰু লিখনিত সৰসৰকৈ তাৰ পৰা মণি মুকুতা ওলাই পৰিছিল। বহুতে তেওঁৰ এই ঐশ্বৰ্যাত সচাকৈয়ে ঈৰ্ষান্বিত হৈছিল। অসম দেশৰ ইংৰাজ শাসক সকলে ফুকনৰ পৰা তুমি সম্বোধন পায়ো বেয়া নাপাইছিল। তেওঁলোকে ফুকনক ভয়ৰ লগত ভক্তি শ্ৰদ্ধাও কৰিছিল। এই দেশৰ অৱশৰ প্ৰাপ্ত ইংৰাজ শাসক সকলৰ বহুতে সময়ে সময়ে তেখেতৰ খবৰ বাতৰি লৈছিল। চিৰ প্ৰফুল্ল চিৰ তৰুণ এই পুৰুষ সিংহৰ মুৰৰ মুকুট কালেও কাঢ়ি নিব নোৱাৰে। {{gap}}তৰুণৰামৰ বাগ্মিতাৰ ধৰণ দৰাচলতে অতুলনীয় সম্পদ আছিল তেজস্বিনী ভাষাৰে, অকাট্য যুক্তিৰে, ৰসাল কথাৰ অৱতাৰণাৰে, সুন্দৰ বচন ভঙ্গিৰে, গধুৰ ভাৱ সম্ভাৰেৰে যে অতি তেজী, হৃদয়গ্ৰাহী, মৰ্ম্মস্পৰ্শী বক্তৃতা অসমীয়াত দিব পাৰি, তাৰ আৰ্হি দেখুৱালে দেশভক্ত ফুকনে। তেওঁৰ বক্তৃতাত সুন্দৰকৈ ফুটি ওলাইছিল শব্দৰ প্ৰচণ্ড প্ৰভাৱ, মৌলিক যুক্তিৰ প্ৰখৰতা, সুচতুৰ ব্যঙ্গৰ তীব্ৰতা, বজ্ৰ গভীৰ বাণী, সুমধুৰ সঙ্গীতময় সুৰ, ভাৱৰ অনাবিল প্ৰৱাহ, কৱিত্বপূৰ্ণ গভীৰ আবেগ আৰু মাজে সময়ে জলন্ত অগ্নিস্ফুলিঙ্গ আৰু এটি ফুকনৰ বিশেষক্ত আছিল এই যে, তেখেতে অসমীয়া ভাষাত যেনে প্ৰাঞ্জল বক্তৃতা দিব পাৰিছিল ভাৰতৰ আৰু ইউৰোপত প্ৰচলিত প্ৰধান প্ৰধান ভাষাতো তেনে বক্তৃতা দিব পাৰিছিল। {{gap}}অসমৰ ৰাজহুৱা সভা সমিতি বিলাকত সুবক্তা ফুকন ডাঙৰীয়াই<noinclude></noinclude> 51wykmgeae1gndkeyv096nub3f4yn8b 104 83609 264534 224592 2026-11-02T05:50:46Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264534 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৫৬|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|}}</noinclude>বক্তৃতা দিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ আগতে এটা কোৰাণৰ আৰু এটা গীতাৰ শ্লোক নমতাকৈ তেখেতে বক্তৃতা আৰম্ভ নকৰিছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা তেখেতে নিশ্চয় হিন্দু-মুছলমানৰ ঐক্যলৈ লক্ষ্য ৰাখিছিল! এইটো সিদ্ধ কথা যে তেওঁ হিন্দু-মুছলনান খৃষ্টান সকলো সম্প্ৰদায়ৰে সমানে শ্ৰদ্ধাৰ পাত্ৰ আৰু অবিসম্বাদী নেতা আছিল। প্ৰসিদ্ধ বক্তা ফুকনৰ বক্তৃতা শুনিবলৈ দেশৰ সকলো সম্প্ৰদায়ৰে হাজাৰ হাজাৰ নৰ-নাৰী সভা সমিতিলৈ আহিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}ইংৰাজী ১৯২১ চনৰ অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত আন পাৰি- পাৰ্শ্বিকতা সিমান অনুকুল নথকাতে৷ অসমীয়াৰ ভাষাহীন ভাৱক সুৱলা বক্তৃতাৰেই তৰুণৰামে অসমত অসহযোগ আন্দোলনক এটা বিপুল আন্দোলনত পৰিণত কৰি তুলিছিল। এই প্ৰসিদ্ধ নেতাৰে অভয় বাণীত দেশৰ ডেকা সকলে মাতৃ-যজ্ঞত আহুতি দিবলৈ ওলাই আহিল। স্কুল-কলেজত ধৰ্ম্ম-ঘট কৰি ছাত্ৰ বিলাক অসমৰ মুকুট বিহীন সম্ৰাট ফুকনৰ পতাকাৰ তলত থিয় দিলে। তেওঁক বাহিৰত ৰখা আৰু গবৰ্ণমেণ্টৰ পক্ষে নিৰাপদ নোহোৱা হ’ল! গতিকে ফুকনক বন্দী কৰা হল। ইয়াৰ পিছত অসমত জেললৈ যোৱাতো আৰু ভয় লগা কথা নোহোৱা হল। শশ ডেকা ছাত্ৰ উকীল, ভলান্টিয়াৰ স্কুল-কলেজত পিকেটিং কৰি জেললৈ তথা স্বৰাজ আশ্ৰমলৈ অসমৰ মুকুট বিহীন, ৰজাৰ ওচৰলৈ যাবলৈ ধৰিলে। গন শোভা যাত্ৰাত প্ৰথম বাৰৰ নিমিত্তে অসমীয়া জন সাধাৰণেও যোগ দিলে। গাৱৰ ডেকা সকলে “বন্দে মাতৰম” আল্লাহো আকবৰ বাণীৰে আকাশ পাতাল কপাই তুলি জাতীয় যুদ্ধলৈ জনসাধাৰণক জগাই ফুৰা মধুৰ স্মৃতি এতিয়াও মাৰ যোৱা নাই। আনকি গাৱলীয়া ছোৱালীয়ে গীত গাইছিল তৰুণ ফুকন-নবীন বৰদলৈ দেশে দেশে মিটিং কৰে ইত্যাদি। সেই সময়ত তৰুণ-নবীনৰ জনপ্ৰিয়ত৷ বহুতো ভাৰতীয় প্ৰাদেশিক নেতাৰ ঈৰ্ষাৰ বস্তু আছিল।<noinclude></noinclude> 7dbpjdx94nm1p9qnadkir1r5e9xyun6 264535 264534 2026-11-02T05:55:17Z Jyoti Chiring 2949 264535 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৫৬|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|}}</noinclude>বক্তৃতা দিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ আগতে এটা কোৰাণৰ আৰু এটা গীতাৰ শ্লোক নমতাকৈ তেখেতে বক্তৃতা আৰম্ভ নকৰিছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা তেখেতে নিশ্চয় হিন্দু-মুছলমানৰ ঐক্যলৈ লক্ষ্য ৰাখিছিল! এইটো সিদ্ধ কথা যে তেওঁ হিন্দু-মুছলনান খৃষ্টান সকলো সম্প্ৰদায়ৰে সমানে শ্ৰদ্ধাৰ পাত্ৰ আৰু অবিসম্বাদী নেতা আছিল। প্ৰসিদ্ধ বক্তা ফুকনৰ বক্তৃতা শুনিবলৈ দেশৰ সকলো সম্প্ৰদায়ৰে হাজাৰ হাজাৰ নৰ-নাৰী সভা সমিতিলৈ আহিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}ইংৰাজী ১৯২১ চনৰ অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত আন পাৰি- পাৰ্শ্বিকতা সিমান অনুকুল নথকাতে৷ অসমীয়াৰ ভাষাহীন ভাৱক সুৱলা বক্তৃতাৰেই তৰুণৰামে অসমত অসহযোগ আন্দোলনক এটা বিপুল আন্দোলনত পৰিণত কৰি তুলিছিল। এই প্ৰসিদ্ধ নেতাৰে অভয় বাণীত দেশৰ ডেকা সকলে মাতৃ-যজ্ঞত আহুতি দিবলৈ ওলাই আহিল। স্কুল-কলেজত ধৰ্ম্ম-ঘট কৰি ছাত্ৰ বিলাক অসমৰ মুকুট বিহীন সম্ৰাট ফুকনৰ পতাকাৰ তলত থিয় দিলে। তেওঁক বাহিৰত ৰখা আৰু গবৰ্ণমেণ্টৰ পক্ষে নিৰাপদ নোহোৱা হ’ল! গতিকে ফুকনক বন্দী কৰা হল। ইয়াৰ পিছত অসমত জেললৈ যোৱাতো আৰু ভয় লগা কথা নোহোৱা হল। শশ ডেকা ছাত্ৰ উকীল, ভলান্টিয়াৰ স্কুল-কলেজত পিকেটিং কৰি জেললৈ তথা স্বৰাজ আশ্ৰমলৈ অসমৰ মুকুট বিহীন, ৰজাৰ ওচৰলৈ যাবলৈ ধৰিলে। গন শোভা যাত্ৰাত প্ৰথম বাৰৰ নিমিত্তে অসমীয়া জন সাধাৰণেও যোগ দিলে। গাৱৰ ডেকা সকলে “বন্দে মাতৰম” আল্লাহো আকবৰ বাণীৰে আকাশ পাতাল কপাই তুলি জাতীয় যুদ্ধলৈ জনসাধাৰণক জগাই ফুৰা মধুৰ স্মৃতি এতিয়াও মাৰ যোৱা নাই। আনকি গাৱলীয়া ছোৱালীয়ে গীত গাইছিল তৰুণ ফুকন-নবীন বৰদলৈ দেশে দেশে মিটিং কৰে ইত্যাদি। সেই সময়ত তৰুণ-নবীনৰ জনপ্ৰিয়তা বহুতো ভাৰতীয় প্ৰাদেশিক নেতাৰ ঈৰ্ষাৰ বস্তু আছিল।<noinclude></noinclude> 6cjkz17m8a4iqjox2f6h6gj5ttn58cb 104 83610 264538 224593 2026-11-02T06:09:17Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264538 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৫৭|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|}}</noinclude>{{gap}}মহাত্মাৰ প্ৰকাশ বাণী যঁতৰ, খাদি, বিদেশী বৰ্জ্জন ইত্যাদিৰ কথা তেখেত সকলে কৈ ফুৰিলে সচা, কিন্তু ইংৰাজী ১৮২৬ বা ১৮৬০ চনলৈ স্বাধীনতা ৰক্ষা কৰা অসমীয়া জাতিয়ে কেতিয়াও খাদি পৰিতাগ কৰা নাছিল। “ইয়ং ইণ্ডিয়া”ৰ পাতত অসমীয়া শিল্পিৰ প্ৰশংসা ভৰি আছে। যঁতৰে পৃথিবীৰ মহাশক্তিশালী গবৰ্ণমেণ্টক ভাৰতৰ পৰা খেদাব পাৰিবনে বুলি কৰা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ তৰুণৰাম ফুকন আৰু নবীনচন্দ্ৰ বৰদলৈ আছিল নে নাই কব নোৱাৰো অন্ততঃ সঠিককৈ। কিয়নো এই বিষয়ত তেতিয়া বন্ধুতো ভাৰতীয় নেতাৰে দুৰ্ঘোৰ সন্দেহ আছিল। কুৰি বছৰৰ পাছত আজি এই সন্দেহৰ অৱশ্য চিৰ সমাধি হৈছে। কল কাৰ থানাৰ যুগৰ লগতো যে কুটিৰ জীয়াই থাকিব পাৰে, ই দিনৰ দৰে পোহৰত ওলাই পৰিছে। ভাৰতে আজি ভালকৈ বুজিছে যে, সকলো জাতিৰে স্বাধীনতাৰ প্ৰথম আহিলা স্বাৱলম্বন বা খাদি ব্যৱহাৰ। তৰুণ-নবীনে কেনে ভাৰতৰ সপোন দেখিছিল কব নোৱাৰি। কিয়নে দুৰ্ভাগ্য বশতঃ তেখেত সকলে যথেষ্ঠ ৰকমে ৰাজনৈতিক প্ৰৱন্ধ লিখি এৰি থৈ যোৱা নাই। কিম্বা কোনো সাময়িক আলোচনীও নাছিল। আন কি অসম এচো- চিয়েচনৰ নিচিনা এখন অনুষ্ঠানো বিশেষ কাগজ পত্ৰ নাই। {{gap}}খাদি সত্য আৰু অহিংসাই কামান আদি পশু বলৰ বিৰুদ্ধে থিয় হব পাৰে বোলা কথাটোক আদৰ্শ সত্য হিচাবে গ্ৰহণ কৰিবলৈ ভাৰত বাসীয়ে আজি অস্বীকাৰ নকৰে। কিন্তু ইয়াক কাৰ্য্যকৰী পন্থা হিচাবে গ্ৰহণ কৰিবলৈ আজিও কম লোকহে সাজু। ইংৰাজী ১৯২০ চনত সত্য আৰু অহিংস নীতি অঙ্কুৰতেহে আছিল। ইতিমধ্যে মহাত্মাজীৰো মনত বিশ্বাস ক্ৰমে বৰ্দ্ধিত হৈ আহিব ধৰিছে। তেখেতৰ মতে ইয়াৰ আবিষ্কাৰ হবলৈ আৰু বহুতো আছে। ইংৰাজী ১৯২১ চনৰ অসহযোগৰ সময়ত বহুতে ইয়াক নুবুজিছিল আৰু বিশ্বাসও নকৰিছিল। ফুকন-বৰদলৈয়ে<noinclude></noinclude> g1dkpet9jeubrclabbzksjrev42p3z1 104 93036 264469 254464 2026-11-01T15:16:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264469 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৮|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> {{gap}}চিভিলিয়ান পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ তেওঁ কামত সোমায়। তাতো তেওঁৰ প্ৰতিভাশক্তি জিলিকি উঠে। তেওঁৰ পূৰ্ব্বে কোনো ভাৰতীয়ৰ ওপৰত জিলাৰ ভাৰ সমৰ্পিত হোৱা নাই। নোয়াখালী হেন ইমান ডাঙ্গৰ জিলাৰ ভাৰ তেওঁৰ গাত আছিল। ৰমেশদত্তৰ জীৱনী লিখক মিষ্টাৰ জে, এন গুপ্ত আই-চি-এচে কৈছে,— “ভাৰতীয় সকলৰ ভিতৰত আনন্দ- ৰাম বৰুৱাই সৰ্ব্বপ্ৰথমে জিলাৰ কাৰ্য্যকৰী ভাৰ পায়।” আনন্দৰামৰ মনস্বিতাও সাধাৰণ খাপৰ নাছিল, এই মনস্বিতাৰ কাৰণে তেওঁ অসম এৰি বঙ্গদেশলৈ গুচি গল। এবাৰ চিটাগঙ্গ বিভাগৰ কমিচনাৰ মিষ্টাৰ ওয়েষ্ট মেকটু চাহাবৰ লগত কিবা কথাত মতান্তৰ হোৱাত বৰুৱাদেৱে উক্ত কমিচনাৰ চাহাবলৈ যি লিখি পঠিয়ায় তাৰ শাৰীয়ে শাৰীয়ে তেজস্বিতাৰ প্ৰকাশ,— “মিঃ ওয়েষ্টমেকট্ চাহাবে মনত ৰখা উচিত যে চিভিল চাৰ্ভিচৰ প্ৰলোভন বা ৰজাঘৰীয়া কোনো ৰকম অপবাদে,—যাক মই ন্যায় আৰু শুদ্ধ বুলি বিবেচনা কৰে। তাক সম্পাদন কৰাৰ পৰা মোক বিৰত কৰাব নোৱাৰে।” আমি শুনিছোঁ এই ঘটনাটো নোয়াখালীৰ মানুহৰ মুখে মুখে। এই তেজস্বিতাৰ গুণেৰে তেওঁ প্ৰজাৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হৈছিল। কুমিল্লা জিলাৰ অন্তৰ্গত দোল্লাই পৰণাৰ 'বৰুৱা দিঘী' আৰু 'বৰুৱা বাজাৰে' এতিয়াও তাক সমৰ্থন কৰিছে। আমি শুনিছোঁ বৰুৱাৰ নামেৰে নোয়াখালীত এটা বালিকা স্কুলো স্থাপন কৰা হৈছিল। {{Gap}}ইফালে যেনে বিদ্বান্ যেনে মনস্বী বৰুৱাদেৱ তেনে সৰল আছিল। বিলাতত থাকোতে তেওঁৰ বন্ধু-বান্ধৱসকলে নাজানিছিল যে বৰুৱাদেৱে আই-চি-এচৰ বাহিৰে আন কিবা পৰীক্ষালৈ চেষ্টা কৰিছে। তেওঁ খোটালীত পঢ়ি থাকে; যেতিয়াই কোনো বন্ধুৱে অহি দুৱাৰত টুকুৰিয়ায় বা ‘নক্’ কৰে তেওঁ ব্যস্ত হৈ আন পৰীক্ষাৰ কিতাপ আদি পোনতে লুকুৱাই থৈহে দুৱাৰ খুলি দিয়ে। ইও এক ৰকম সৰলতা,<noinclude></noinclude> gxpz74jrnixspasqejmzr7w6x5bgtux 104 93037 264470 254465 2026-11-01T15:43:51Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264470 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||আৰম্ভণ।|৯}}</noinclude> সৰু সৰু লৰাই যেনেকৈ লগৰ লগৰীয়াৰ মনত অনাভূয়াকৈ বিস্ময় জন্মাবলৈ বিচাৰে। তাৰ পাচত পক্ষাঘাত বেমাৰত পৰি যেতিয়া ছুটি লৈ ছাৰ তাৰকনাথ পালিতৰ ঘৰত থাকেহি পালিতে নিতৌ কয়,— “মিঃ বৰুৱা, তুমি উইল কৰা।” কিন্তু বৰুৱাদেৱে উইল কৰিবলৈ কেতিয়াও স্বীকাৰ কৰা নাছিল, জানোচা উইলৰ অনুগামী মৃত্যুয়ে তেওঁক অব্যৰ্থভাৱে আক্ৰমণ কৰেহি। আমি এইবোৰ কথা স্বৰ্গীয় বৰুৱাৰ বহুদিনৰ বন্ধু চাৰ পাতিব নিজ মুখে শুনিছোঁ, আনন্দৰামৰ প্ৰিয়তম কবি শ্ৰীকণ্ঠ ভবভূতিৰ কথা বাস্তবিকে সঁচা, যে মহাত্মাসকলৰ মন বজ্ৰতকৈও কঠিন আৰু ফুলতকৈও কোমল। �� {{Gap}}স্বগীয় চাৰ তাৰকনাথ পালিতে আমাক আৰু এটা বৰ লাগতিয়াল কথা কৈছিল যে মিষ্টাৰ বৰুৱা বৰ কথকী নাছিল, নিজৰ পেটৰ কথা কাচিতো খুলি নকৈছিল, তেওঁ বৰ 'চাপা' আছিল। তেওঁ নীৰৱে নিজৰ কাম কৰি যায়, কাৰো লগত বিশেষ হলিগলি নকৰে, কাৰো আগত পেটৰ কথা খুলি নকয়। পণ্ডিত-প্ৰবৰ আনন্দৰাম বৰুৱাই সোনালী নিমাতীদেবীক উপাসনা কৰিছিল। তেওঁ অমুকটো কাম কৰিম বুলি জয়ঢোল কোবাই নুফুৰিছিল, তেওঁ কাৰ্য্যৰ পৰিণতিৰেহে আনৰ মনত বিস্ময় জন্মাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কাৰণ, কোনো মনৰ প্ৰস্তাৱ বন্ধু-বান্ধৱৰ আগত মে'ল ধৰিলে সি সমালোচনা আৰু মন্তব্য কোবত ভোটা হৈ অহাটো সম্ভৱ। শিশুপ্ৰাণ বৰুৱাদেৱে এই সমালোচনা- যন্ত্ৰণা সহিব কেনেকৈ? সেই দেখি বৰুৱাদেৱৰ জীৱনকাহিনী যদি আজি অসম্পূৰ্ণ হব লগীয়া হয় ই তেওঁৰ নিমাতী অভ্যাসৰ প্ৰতিফল। {{gap}}মিঃ বৰুৱা কথা-বাৰ্ত্তাত এইদৰে নিমাত আছিল আৰু আত্মপ্ৰকাশৰ চেষ্টা নকৰিছিল সঁচা কিন্তু খনচেৰেক কিভাপত সংস্কৃত শ্লোকৰে তেওঁ নিজৰ পৰিচয় দি গৈছে। গ্ৰন্থকাৰ বা কবিয়ে নিজৰ কিতাপত পদ্যেৰে পৰিচয় দিয়া পদ্ধতি অতি প্ৰাচীন। ৰক্ষণশীলসকলৰ মাজতহে এই<noinclude></noinclude> 4h88drefxstw7uprhqpvwngoyrfnh5c 264471 264470 2026-11-01T15:44:13Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264471 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||আৰম্ভণ।|৯}}</noinclude> সৰু সৰু লৰাই যেনেকৈ লগৰ লগৰীয়াৰ মনত অনাভূয়াকৈ বিস্ময় জন্মাবলৈ বিচাৰে। তাৰ পাচত পক্ষাঘাত বেমাৰত পৰি যেতিয়া ছুটি লৈ ছাৰ তাৰকনাথ পালিতৰ ঘৰত থাকেহি পালিতে নিতৌ কয়,— “মিঃ বৰুৱা, তুমি উইল কৰা।” কিন্তু বৰুৱাদেৱে উইল কৰিবলৈ কেতিয়াও স্বীকাৰ কৰা নাছিল, জানোচা উইলৰ অনুগামী মৃত্যুয়ে তেওঁক অব্যৰ্থভাৱে আক্ৰমণ কৰেহি। আমি এইবোৰ কথা স্বৰ্গীয় বৰুৱাৰ বহুদিনৰ বন্ধু চাৰ পাতিব নিজ মুখে শুনিছোঁ, আনন্দৰামৰ প্ৰিয়তম কবি শ্ৰীকণ্ঠ ভবভূতিৰ কথা বাস্তবিকে সঁচা, যে মহাত্মাসকলৰ মন বজ্ৰতকৈও কঠিন আৰু ফুলতকৈও কোমল। {{Gap}}স্বগীয় চাৰ তাৰকনাথ পালিতে আমাক আৰু এটা বৰ লাগতিয়াল কথা কৈছিল যে মিষ্টাৰ বৰুৱা বৰ কথকী নাছিল, নিজৰ পেটৰ কথা কাচিতো খুলি নকৈছিল, তেওঁ বৰ 'চাপা' আছিল। তেওঁ নীৰৱে নিজৰ কাম কৰি যায়, কাৰো লগত বিশেষ হলিগলি নকৰে, কাৰো আগত পেটৰ কথা খুলি নকয়। পণ্ডিত-প্ৰবৰ আনন্দৰাম বৰুৱাই সোনালী নিমাতীদেবীক উপাসনা কৰিছিল। তেওঁ অমুকটো কাম কৰিম বুলি জয়ঢোল কোবাই নুফুৰিছিল, তেওঁ কাৰ্য্যৰ পৰিণতিৰেহে আনৰ মনত বিস্ময় জন্মাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কাৰণ, কোনো মনৰ প্ৰস্তাৱ বন্ধু-বান্ধৱৰ আগত মে'ল ধৰিলে সি সমালোচনা আৰু মন্তব্য কোবত ভোটা হৈ অহাটো সম্ভৱ। শিশুপ্ৰাণ বৰুৱাদেৱে এই সমালোচনা- যন্ত্ৰণা সহিব কেনেকৈ? সেই দেখি বৰুৱাদেৱৰ জীৱনকাহিনী যদি আজি অসম্পূৰ্ণ হব লগীয়া হয় ই তেওঁৰ নিমাতী অভ্যাসৰ প্ৰতিফল। {{gap}}মিঃ বৰুৱা কথা-বাৰ্ত্তাত এইদৰে নিমাত আছিল আৰু আত্মপ্ৰকাশৰ চেষ্টা নকৰিছিল সঁচা কিন্তু খনচেৰেক কিভাপত সংস্কৃত শ্লোকৰে তেওঁ নিজৰ পৰিচয় দি গৈছে। গ্ৰন্থকাৰ বা কবিয়ে নিজৰ কিতাপত পদ্যেৰে পৰিচয় দিয়া পদ্ধতি অতি প্ৰাচীন। ৰক্ষণশীলসকলৰ মাজতহে এই<noinclude></noinclude> 8pphcf3jji9nr13f5xzs3rcznh5bwe2 104 93039 264476 254467 2026-11-01T16:09:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264476 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||আৰম্ভণ।|১১}}</noinclude> চায়ক পদ্য সংস্কৃতত লিখিছিল, কিন্তু সংস্কৃত পণ্ডিতসকলৰ এটি গুণ নাই যিটি গুণৰ কাৰণে আনন্দৰামৰ ইমান সুখ্যাতি। এয়ে হৈছে তেওঁৰ সমালোচনাশীল, তুলনাশীল আৰু বিশ্লেষণশীল প্ৰতিভা। আমাৰ পণ্ডিতসকলে চাৰিবেদ, পাণিণিসূত্ৰ, অষ্টাধ্যায়ী, বেদান্তসাৰসূত্ৰ প্ৰভৃতি মুখস্ত গাই যাব পাবে, আৰু তৰ্কজানৰ চক্ৰবেছৰ মাজত পেলাই তৈলা- ধাৰ পাত্ৰনে পাত্ৰাধাৰ তৈল বুলি সন্দেহজাল বিস্তাৰ কৰিব পাৰে, কিন্তু তেওঁলোকৰ গাত সমালোচনা আৰু বিশ্লেষণ কৰা প্ৰবৃত্তি ক'ত? তেওঁলোকৰ পাণ্ডিত্য যেন পুঞ্জীভূত পক্ষবাশি, তাত যেন জীৱনীশক্তি -নাই, তেনেকুৱা পাণ্ডিত্যই শ্লোক মুখস্ত নাতি কোনো সিদ্ধান্ত বা অনু- মানব সমৰ্থন বা অনুমোদন কৰিব পাৰে, কিন্তু তুলনা কৰি সাৰাংশ উলিয়াই নত-দ্বৈধব মাজৰ পৰা ঐক্য আবিষ্কাৰ কৰিব নোৱাৰে। অৱশ্যে ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম মাজে মাজে এটি দুটি দেখা যায়। মহাকবি কালিদাসৰ 'শকুন্তলা'ই বেভিয়া ইউৰোপীয় পণ্ডিত-সমাজত এটি নতুন যুগ উলিয়ায়। তেওঁলোকে তেতিয়াৰে পৰা বিশ্লেষণ কৰি সমালোচনা প্ৰবৃত্তিৰে সংস্কৃত সাহিত্য পঢ়িবলৈ ধৰিলে। ইউৰোপত সংস্কৃত সাহিত্যৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰোঁতা সকলৰ ভিতৰত চাৰ উইলিয় জন্ম, কলব্ৰুক, মোক্ষমূগাব, উইল্‌কিন্স, কাৰেন, ওবোৰ, হুইত্নি, হেমিল্‌টন, ওল্ডেনবাৰ্গ, জেকবী, পলদি উচেন বা পলদেৰ সেনা প্ৰভৃতি প্ৰধান। তেওঁলোকে সমালোচনা প্ৰবৃত্তিবে সংস্কৃত সাহিত্য পঢ়িছিল, পঢ়ি তাৰ গুণাগুণ বিচাৰ কৰি সকলোবে সম্মুখত ৰসব ভঁৰাল মেলি দিছিল। এয়ে নোহোৱা হলে আমাৰ বেদ-বেদাঙ্গ, দৰ্শন, উপনিষদ' অকল শ্ৰোত্ৰিয়সকলব সম্পত্তি হৈ পুৰণি সাঁচিপতীয়া পুথিৰ পেৰাৰ মাজত সোমাই থাকিলহেঁতেন, জগতেও ভাৰতৰ অমূল্য ৰত্নৰাজিৰ পোহৰ নাপালেহেঁতেন; আমি ভাৰতীয়ই যি আধ্যাত্মিকতা লৈ গৌৰব কৰে। সেই গৌৰবৰ পবা আমি আজি বঞ্ছিত হলোঁহেঁতেন। পুৰাকাল<noinclude></noinclude> 8c9l5txwi0a8qpjh9723xtfgngnqdky 264517 264476 2026-11-01T23:32:30Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264517 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||আৰম্ভণ।|১১}}</noinclude> চায়ক পদ্য সংস্কৃতত লিখিছিল, কিন্তু সংস্কৃত পণ্ডিতসকলৰ এটি গুণ নাই যিটি গুণৰ কাৰণে আনন্দৰামৰ ইমান সুখ্যাতি। এয়ে হৈছে তেওঁৰ সমালোচনাশীল, তুলনাশীল আৰু বিশ্লেষণশীল প্ৰতিভা। আমাৰ পণ্ডিতসকলে চাৰিবেদ, পাণিণিসূত্ৰ, অষ্টাধ্যায়ী, বেদান্তসাৰসূত্ৰ প্ৰভৃতি মুখস্ত গাই যাব পাৰে, আৰু তৰ্কজালৰ চক্ৰবেহুৰ মাজত পেলাই তৈলা- ধাৰ পাত্ৰনে পাত্ৰাধাৰ তৈল বুলি সন্দেহজাল বিস্তাৰ কৰিব পাৰে, কিন্তু তেওঁলোকৰ গাত সমালোচনা আৰু বিশ্লেষণ কৰা প্ৰবৃত্তি ক'ত? তেওঁলোকৰ পাণ্ডিত্য যেন পুঞ্জীভূত পক্ষৰাশি, তাত যেন জীৱনীশক্তি -নাই, তেনেকুৱা পাণ্ডিত্যই শ্লোক মুখস্ত মাতি কোনো সিদ্ধান্ত বা অনু- মানৰ সমৰ্থন বা অনুমোদন কৰিব পাৰে, কিন্তু তুলনা কৰি সাৰাংশ উলিয়াই মত-দ্বৈধৰ মাজৰ পৰা ঐক্য আবিষ্কাৰ কৰিব নোৱাৰে। অৱশ্যে ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম মাজে মাজে এটি দুটি দেখা যায়। মহাকবি কালিদাসৰ 'শকুন্তলা'ই যেতিয়া ইউৰোপীয় পণ্ডিত-সমাজত এটি নতুন যুগ উলিয়ায়। তেওঁলোকে তেতিয়াৰে পৰা বিশ্লেষণ কৰি সমালোচনা প্ৰবৃত্তিৰে সংস্কৃত সাহিত্য পঢ়িবলৈ ধৰিলে। ইউৰোপত সংস্কৃত সাহিত্যৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰোঁতা সকলৰ ভিতৰত চাৰ উইলিয়ম জন্স, কলব্ৰুক, মোক্ষমূলাৰ, উইল্‌কিন্স, কাৱেল, ওৱেবাৰ, হুইত্নি, হেমিল্‌টন, ওল্ডেনবাৰ্গ, জেকবী, পলদি উচেন বা পলদেৱ সেনা প্ৰভৃতি প্ৰধান। তেওঁলোকে সমালোচনা প্ৰবৃত্তিৰে সংস্কৃত সাহিত্য পঢ়িছিল, পঢ়ি তাৰ গুণাগুণ বিচাৰ কৰি সকলোৰে সম্মুখত ৰসৰ ভঁৰাল মেলি দিছিল। এয়ে নোহোৱা হলে আমাৰ বেদ-বেদাঙ্গ, দৰ্শন, উপনিষদ' অকল শ্ৰোত্ৰিয়সকলৰ সম্পত্তি হৈ পুৰণি সাঁচিপতীয়া পুথিৰ পেৰাৰ মাজত সোমাই থাকিলহেঁতেন, জগতেও ভাৰতৰ অমূল্য ৰত্নৰাজিৰ পোহৰ নাপালেহেঁতেন; আমি ভাৰতীয়ই যি আধ্যাত্মিকতা লৈ গৌৰব কৰে। সেই গৌৰবৰ পবা আমি আজি বঞ্ছিত হলোঁহেঁতেন। পুৰাকাল<noinclude></noinclude> dlee4gn17d90end56ohy3ja4148hocg 104 93040 264508 254468 2026-11-01T22:08:50Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264508 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১২|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> গ্ৰীকদেশৰ দেৱতা প্ৰমেথিয়ছে যেনেকৈ স্বৰ্গৰ পৰা জ্ঞানৰ আৰিয়া আনি পৃথিবীৰ মাটিৰ মৃত্তিকাক সঞ্জীবিত কৰিছিল, সেইদৰে ইউৰোপৰ এই জিজ্ঞাসা বা সমালোচনা প্ৰবৃত্তিয়ে স্তুপাকাৰ ভাৰতীয় পাণ্ডিত্যৰ জড়ত্ব ভাঙ্গি তাক অপূৰ্ব্বভাবে সঞ্জীবিত কৰিলে। তেতিয়াৰে পৰা ভাৰতীয় পাণ্ডিত্য অঞ্চল মৌখিক বা শাব্দিক হবলৈ এৰিলে। শিৱৰ তৃতীয় নেত্ৰৰ পৰা কুমাৰৰ জন্মৰ দৰে ভাৰতৰ ৰত্নাৱলীৰ পৰা জগতৰ সম্পদ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। {{gap}}ইউৰোপীয় পাণ্ডিত্যৰ এই জিজ্ঞাসা-প্ৰবণতা লাহে লাহে আহি ভাৰতবৰ্ষৰ উপকূল পালেহি। লাহে লাহে ভাৰতৰ পণ্ডিতসকলেও নতুন দৃষ্টি লৈ প্ৰাচীন সাহিত্য পুৰাণ দৰ্শন আদি পঢ়িবলৈ ধৰিলে। তেওঁলোকৰ অনেকে হয়তো ইউৰোপৰ শিক্ষাকেন্দ্ৰত শিক্ষালাভ কৰিছিল, নাইবা ভাৰততে থাকি ইউৰোপীয় সাহিত্য পঢ়ি সেই নতুন সমালোচনা পদ্ধতিৰ অৱতাৰণা কৰিছিল। এই নব্যসম্প্ৰদায়ৰ ভাব- তীয় পণ্ডিতসকলৰ ভিতৰত ৰমেশ্চন্দ্ৰ দত্ত, ৰামকৃষ্ণ গোপাল ভাণ্ডাৰকাৰ, ইন্দ্ৰজী ভবানী, ৰাজেন্দ্ৰলাল মিত্ৰ আৰু আনন্দৰাম বৰুৱা প্ৰধান। ভাৰতীয় সাহিত্যক্ষেত্ৰত তেওঁলোকে এটি নতুন যুগ উলিয়ায়,—মৌলিক সাহিত্যৰ দ্বাৰা নহয়, সমালোচনামূলক সাহিত্যৰ দ্বাৰাই তেওঁলোকে ভাৰতৰ সাহিত্য আকাশত নতুন জেউতিৰ আবিষ্কাৰ কৰে, সেই দেখি তেওঁলোকৰ পূজা ভাৰতব্যাপী। তেওঁলোকৰ ভিতৰত একেৰাহে একানপতীয়াকৈ যদি কোনোবাই সংস্কৃত সাহিত্যৰ পূজা কৰিছিল তেন্তে তেওঁ আছিল আমাৰ আনন্দৰাম বৰুৱা। গতিকে, তেওঁ ভাৰতীয় সাহিত্যৰ এই নতুন যুগৰ পুৰোহিত বুলি ভাৰতৰ সাহিত্যসেৱকৰ পৰা পূজা পাই থাকিব। {{gap}}এই থিনিতে বছতে কব পাৰে,— “আনন্দৰাম বৰুৱাই চিৰ-চহকী সংস্কৃত সাহিত্যৰ যোগান নধৰি দুখীয়া অসমীয়া সাহিত্যৰ ফালে মন-কাণ<noinclude></noinclude> ca2tki63wr8z0ap4hl9rp2nw6mlihg9 104 93041 264509 254469 2026-11-01T22:22:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264509 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||আৰম্ভণ।|১৩}}</noinclude> নিদিলে কিয়?” আনন্দৰাম বৰুৱাক যদি আমি অসমীয়া সাহিত্য- সেৱকৰ শ্ৰেণীৰ পৰা হেৰুৱালোঁ তেন্তে ই আমাৰ সাহিত্যৰ দুৰৱস্থাৰে দুৰ্ভাগ্য। তেওঁৰ নিচিনা প্ৰতিভাশালী পুৰুষৰ কৰ্ম্মভূমিৰ কাৰণে অসমীয়া সাহিত্যৰ সংকীৰ্ণ ক্ষেত্ৰ সূচল নাছিল; ইয়াত নাই মোলবুজা নাই প্ৰকৃত সমালোচনা, নাই আগ্ৰহভৰা ‘সমজদাৰ’ পাঠকশ্ৰেণী, আনন্দৰামৰ গোটেই জীৱন পেলনি গলহেঁতেন। সেইদেখি তেওঁৰ প্ৰতিভাৰ নিমিত্তে সুবিশাল কৰ্ম্মক্ষেত্ৰ উলিয়াই লবলৈ তেওঁ বাধ্য হ'ল। আমি আজিকালিও জনচেৰেক ওখশ্ৰেণীৰ সাহিত্য-সেৱকৰ মুখে শুনিছোঁ যে দুৰ্ভাগ্যবশতঃ হে তেওঁলোকে অসমীয়া সাহিত্যৰ সেৱা কৰি নিজৰ ঠেং ছুটি কৰিলে, অন্যান্য উন্নত সাহিত্যৰ সেৱা কবিবলৈ পোৱা হলে তেওঁলোকৰ ইহকালীন পৰকালীন খ্যাতি আৰু সমৃদ্ধিৰ বাট-পথ আৰু সুচল হলহেঁতেন। ই কোনো দেশ-বৈৰী অজীনপাতকীৰ ভাব নহয়, জগতৰ উন্নত সাহিত্যৰ যেতিয়া আনি অঙ্গীভূত নহওঁ যেন লাগে সকলোবে মনত তেনে ভাব অহাটো স্বাভাবিক। প্ৰতিভাই নিজৰ কৰ্ম্মক্ষেত্ৰ বাচি লব, আনন্দৰাম বৰুৱায়ো তেওঁৰ প্ৰতিভাৰ স্থচলক্ষেত্ৰ বাচি ললে সৰুৰে পৰা তেওঁ সংস্কৃত পঢ়িছিল, লৰাকালত তেওঁক সংস্কৃত পঢ়াবলৈ এজন অধ্যাপক বিশেষকৈ নিযুক্ত কৰা হৈছিল, কলিকতাত থাকোঁতে সংস্কৃত কলেজৰ বিৰাট সংস্কৃত লাইব্ৰেৰী তেওঁ উপান্ত কৰিছিল, বিলাতত থাকোতে বৃটিচ মিউজিয়মৰ সংস্কৃত গ্ৰন্থাৱলী এখন এখনকৈ শেষ কৰি ছিল, অক্সফোৰ্ডত ভট্ট মোক্ষমূলাৰৰ লগত দেখা সাক্ষাৎ কৰি বৈদ্যুতিক আকৰ্ষণীৰে আকৃষ্ট হৈছিল, তেওঁ কল্পনা সাৰথি কৰি ভাৰতৰ অতীত গৌৰৱৰাশিৰ মাজত বিচৰণ কৰিছিল, এনেস্থলত তেওঁৰ পক্ষে সংস্কৃত সাহিত্যৰ সোৱাদ এৰাটো বৰ টান হল। আৰু সেই সময়ত বিলাত- ফেৰ্ত্তা সকলৰ মাজত অতি কমেছে মাতৃভাষাৰ চৰ্চাত লাগিছিল। বমেশ দত্তই পোনতে ইংৰাজী সাহিত্যৰ উপাসনা কৰিছিল। বঙ্কিমচন্দ্ৰই<noinclude></noinclude> sovokvk74we78x92a1nqk4nfv3kyzf8 104 93042 264510 254470 2026-11-01T22:34:58Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264510 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৪|আনন্দৰাম বৰুৱা|}}</noinclude> যিদিন তেওঁক কলে, “তোমাৰ নিচিনা প্ৰতিভাশালী পুৰুষে যি লিখা সেয়ে সাহিত্য,” সেই মূহুৰ্ত্তৰ পৰা ৰমেশ্চন্দ্ৰৰ প্ৰতিভা বঙ্গীয় সাহিত্যৰ ফালে ঢাল খালে। তাৰ ফলত আজি 'বঙ্গ বিজেতা' 'মাধবীকঙ্কন', ‘ৰাজপুতজীবনসন্ধ্যা’, ‘মহাৰাষ্ট্ৰ জীবন প্ৰভাত' প্ৰণেতা ৰমেশ ৰমেশ দত্তই বঙ্গীয় সাহিত্য-সমাজত ওখ আসন লাভ কৰিছে। আমাৰ কোনো অসমীয়া বঙ্কিমচন্দ্ৰই আনন্দৰামৰ প্ৰতিভাৰ সোঁত অসমীয়া সাহিত্যৰ ফালে বোৱাব নোৱাৰিলে কিয়? ৰায়বাহাদুৰ গুণাভিৰাম বৰুৱা আৰু হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই কৰিছিল কি? হয়তো লোকৰ মনৰ ওপৰত নিজৰ মনৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিব পৰা কোনো বঙ্কিমচন্দ্ৰই অসমীয়াৰ মাজত নাছিল। {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱাই অসমীয়া সাহিত্যত যোগ নিদিলে সঁচা, কিন্তু তেওঁ অসমক পাহৰা নাছিল। তেওঁৰ অভিধানৰ বহুত ঠাইত অসমৰ উল্লেখ আছে, কেবা ঠাইতো ইংৰাজী শব্দৰ উপযুক্ত সংস্কৃত প্ৰতিশব্দৰ অভাৱত অসমীয়া শব্দৰে তেওঁ তাৰ ভাব বুজাইছে। প্ৰাচীন কামৰূপ বা প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ ক'ৰবাত উল্লেখ পালেই তাক তেওঁ মহা আগ্ৰহেৰে ব্যাখ্যা কৰিছিল। আৰু আমি শুনিছোঁ মাতৃভাষা অসমীয়া সাহিত্যৰ উন্নতি সাধিবলৈ তেওঁৰ ইচ্ছা আছিল, কিন্তু তেওঁৰ অকাল মৃত্যুতে সকলো নষ্ট হল। {{gap}}‘ভাৰতত অশান্তি' গ্ৰন্থ প্ৰণেতা চাৰ ভেলেণ্টাইন চিৰলে কৈছে,— “মিঃ গোখেল বৃটিছৰ আমোলৰ সৰ্ব্বশ্ৰেষ্ঠ ভাৰত সন্তান। আমিও কব পাৰোঁ মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱা আজিলৈকে বৃটিছৰ আমোলৰ সৰ্ব্ব- শ্ৰেষ্ঠ অসম সন্তান; ইয়াৰ মূল কাৰণ, তেওঁৰ গাত এটা লক্ষ্মণ আছিল সেইটো অইন অসমীয়াৰ গাত নাই, এৱে হৈছে তেওঁৰ একাগ্ৰতা। অতি কোমল বয়সতে তেওঁ যি জ্ঞানৰ অমৃত-পানত মন দিলে মৃত্যুৰ কাললৈকে তাৰ পৰা তেওঁ মূৰ দঙ্গা নাছিল। নিজৰ জ্ঞানাৰ্জন ব্ৰতত কিবা বিঘিনি ঘটে বুলি তেওঁ বিয়াকে কৰা নাছিল। তেওঁৰ অতুল<noinclude></noinclude> iypilzpti8k42a0h2j24rpr593utp3h 104 93043 264511 254471 2026-11-01T22:59:51Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264511 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|আৰম্ভণ।|১৫|}}</noinclude> ঐশ্বৰ্য্য এনেই এলাই-এথানি হৈ পৰি থাকিল, তাক ভোগ কৰিবলৈ কোনো নোলাল। এই একাগ্ৰতাৰ কাৰণে তেওঁ ইমান দায়িত্ব থকা মেজিষ্ট্ৰেটৰ কাম কৰিও গ্ৰন্থ ৰচনাৰ সময় পাইছিল। আৰু সেই গ্ৰন্থ কেনে? সি ক্ষণস্থায়ী গীতি-উচ্ছ্বাস নহয়, তাক লিখিবলৈ তেওঁ গোটেই সংস্কৃত সাহিত্য-সমুদ্ৰ-মন্থনৰ দৰ্কাৰ পৰিছিল। ক'ত কোনটো শ্লোকত কি সিদ্ধান্ত-সাপেক্ষ বিশেষত্ব আছে সেইবোৰ ঘাতি উলিয়াবলৈ তেওঁ অবিচ্ছিন্নভাবে পঢ়িব লগাত পৰিছিল। দেশৰ হিত কাম কৰিবলৈ কাৰোবাক অনুৰোধ কৰিলে আমাৰ বহুতে সময়ৰ অভাব বুলি আপত্তি কৰে, এনেহে অনুমান হয় যেন সময় পোৱা হলে তেওঁলোকে কিজানি গোটেই হিমালয় পৰ্ব্বতটোকে দাঙি আনি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত থিয় কৰালে- হেঁতেন। যিসকলে সময়ৰ মূল্য বুজে তেওঁলোকে সময় নাই বুলি আতাহ নেপাৰে, তেওঁলোকক 'ৰঙ্গাফিটা' আৰু 'নীলা পুথি'ৰে আগুৰি থাকিলেও তেওঁলোকে দেশৰ কাম কৰিবলৈ সময় কৰিব পাৰে। ৰমেশ দত্ত আৰু আনন্দৰাম বৰুৱা ইয়াৰ জ্বলন্ত দৃষ্টান্ত। {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱা ভিতৰুৱা জীৱনত কেনে আছিল তাৰ বিষয়ে সবিশেষ জানিবৰ একো উপায় নাই। তেওঁ বৰ গম্ভীৰ প্ৰকৃতিৰ মানুহ আছিল, কাৰো লগত বৰকৈ মাতবোল নকৰিছিল। তেওঁৰ এখন নিজা পণ্ডিতসভা আছিল। পণ্ডিত মণ্ডলীৰ লগত সাহিত্য আলোচনা কৰোঁতেই তেওঁৰ বেচি ভাগ সময় গৈছিল। আমি শুনিছোঁ, এই পণ্ডিত সভাৰ অন্যতম সভ্য প্ৰণ্ডিতপ্ৰবৰ মহামহোপাধ্যায় অন্নদাচৰণ তৰ্কচূড়ামণি আজিও কাশীত আছে। এওঁলোকৰ প্ৰত্যেককে তেওঁ মাহে এশ ডেৰশ টকাৰ কমে বানচ নিদিছিল। {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱা ঢুকাওঁতে অসমত এটি ভীষণ হাঁহাঁকাৰ শুনা গৈছিল। ভাৰতৰ অন্যান্য ঠাইতো সকলোৱে আক্ষেপ কৰিছিল এনে বহুমূলীয়া জীৱনটি অকালতে কালে হৰি নিলে। চাৰ গুৰুদাস বন্দোপাধ্যায়ে তেওঁৰ প্ৰিয়তম ছাত্ৰ বিয়োগ বাৰ্তা শুনি কালি<noinclude></noinclude> 5n0r3btair0myl2b0rqzrfx4l2lr7ur 264512 264511 2026-11-01T23:00:20Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264512 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||আৰম্ভণ।|১৫}}</noinclude> ঐশ্বৰ্য্য এনেই এলাই-এথানি হৈ পৰি থাকিল, তাক ভোগ কৰিবলৈ কোনো নোলাল। এই একাগ্ৰতাৰ কাৰণে তেওঁ ইমান দায়িত্ব থকা মেজিষ্ট্ৰেটৰ কাম কৰিও গ্ৰন্থ ৰচনাৰ সময় পাইছিল। আৰু সেই গ্ৰন্থ কেনে? সি ক্ষণস্থায়ী গীতি-উচ্ছ্বাস নহয়, তাক লিখিবলৈ তেওঁ গোটেই সংস্কৃত সাহিত্য-সমুদ্ৰ-মন্থনৰ দৰ্কাৰ পৰিছিল। ক'ত কোনটো শ্লোকত কি সিদ্ধান্ত-সাপেক্ষ বিশেষত্ব আছে সেইবোৰ ঘাতি উলিয়াবলৈ তেওঁ অবিচ্ছিন্নভাবে পঢ়িব লগাত পৰিছিল। দেশৰ হিত কাম কৰিবলৈ কাৰোবাক অনুৰোধ কৰিলে আমাৰ বহুতে সময়ৰ অভাব বুলি আপত্তি কৰে, এনেহে অনুমান হয় যেন সময় পোৱা হলে তেওঁলোকে কিজানি গোটেই হিমালয় পৰ্ব্বতটোকে দাঙি আনি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত থিয় কৰালে- হেঁতেন। যিসকলে সময়ৰ মূল্য বুজে তেওঁলোকে সময় নাই বুলি আতাহ নেপাৰে, তেওঁলোকক 'ৰঙ্গাফিটা' আৰু 'নীলা পুথি'ৰে আগুৰি থাকিলেও তেওঁলোকে দেশৰ কাম কৰিবলৈ সময় কৰিব পাৰে। ৰমেশ দত্ত আৰু আনন্দৰাম বৰুৱা ইয়াৰ জ্বলন্ত দৃষ্টান্ত। {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱা ভিতৰুৱা জীৱনত কেনে আছিল তাৰ বিষয়ে সবিশেষ জানিবৰ একো উপায় নাই। তেওঁ বৰ গম্ভীৰ প্ৰকৃতিৰ মানুহ আছিল, কাৰো লগত বৰকৈ মাতবোল নকৰিছিল। তেওঁৰ এখন নিজা পণ্ডিতসভা আছিল। পণ্ডিত মণ্ডলীৰ লগত সাহিত্য আলোচনা কৰোঁতেই তেওঁৰ বেচি ভাগ সময় গৈছিল। আমি শুনিছোঁ, এই পণ্ডিত সভাৰ অন্যতম সভ্য প্ৰণ্ডিতপ্ৰবৰ মহামহোপাধ্যায় অন্নদাচৰণ তৰ্কচূড়ামণি আজিও কাশীত আছে। এওঁলোকৰ প্ৰত্যেককে তেওঁ মাহে এশ ডেৰশ টকাৰ কমে বানচ নিদিছিল। {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱা ঢুকাওঁতে অসমত এটি ভীষণ হাঁহাঁকাৰ শুনা গৈছিল। ভাৰতৰ অন্যান্য ঠাইতো সকলোৱে আক্ষেপ কৰিছিল এনে বহুমূলীয়া জীৱনটি অকালতে কালে হৰি নিলে। চাৰ গুৰুদাস বন্দোপাধ্যায়ে তেওঁৰ প্ৰিয়তম ছাত্ৰ বিয়োগ বাৰ্তা শুনি কালি<noinclude></noinclude> 1kmf31aujb7jogatfbgtk196o9y7bfu 104 93044 264513 254472 2026-11-01T23:08:40Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264513 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৬|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> পেলালে। ‘ষ্টেট্‌ছমেন,’ 'বেঙ্গলী', 'ইণ্ডিয়ানমিৰাৰ' প্ৰভৃতি কাকতত তেওঁৰ বিয়োগ বাতৰি জগতত প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল। তাৰ পাচ বছৰত ইউনিভাৰ্চিটিৰ বছেৰেকীয়া অধিবেশনত ভাইচ চেঞ্চেলাৰ চাৰ (তেতিয়া ডাক্তৰ) গুৰুদাস বন্দোপাধ্যায়ে তেওঁৰ বক্তৃতাত শোক প্ৰকাশ কৰে। বঙ্গৰ সুপ্ৰসিদ্ধ লেখক ঠাকুৰদাস মুখোপাধ্যায়ে ‘সাহিত্যত’ বিশেষভাবে ছথ কবি প্ৰবন্ধ লিখে, কেম্ব্ৰিজৰ অধ্যাপক বৃটিচ মিউজিয়মৰ এজন সম্পাদক আৰু বৰুৱাদেৱৰ বিশেষ বন্ধু নিঃ চেচিল বেণ্ডেলে ‘ট্ৰুবৰ্নাৰ্চ ৰিকৰ্ড” নামে কাগজত বৰুৱাদেৱৰ প্ৰতিভাৰ আলোচনা কৰি দীঘল প্ৰবন্ধ লিখে। কিন্তু আমি অসমীয়াই কৰিছোঁ কি? এঠাই কি দুঠাইত বৰুৱাদেৱৰ ছবি আৰিয়েই আমি সন্তুষ্ট আছোঁ, ঠায়ে ঠায়ে হয়তো মাজে মাজে এখন দুখন স্মৃতি-সভাও পাতিছোঁ। তাৰ বাহিৰে আমি কৰিছো কি? বৰুৱাৰ নাম চিৰস্মৰণীয় কৰি ৰাখিবলৈ তেওঁৰ নামে বৃত্তি আদি দিয়া নহয় কেলেই? আমাৰ জাতীয় শিক্ষাকেন্দ্ৰ য'ত অসমীয়াৰ ভবিষ্যত- আকাশৰ তৰাবৃন্দ জিলিকি আছে— কটন কলেজত আনন্দৰামৰ প্ৰস্তৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তি থোৱা নহয় কিয়? ইয়াৰ কাৰণে আমাৰ চহকী মানুহৰো অভাৱ নাই। এইবোৰে অন্ততঃ অসমীয়া মানুহৰ অন্তৰত আনন্দ- স্মৃতি চিৰকাল জাগৰিত কৰি ৰাখিব। হয়তো তেনে আদৰ্শৰ ৰশ্মিপাত হলে আমাৰ অনুৰ্ব্বৰ অসম-মৰুভূমিতে এপাহি-দুপাহি আনন্দ-মালতী দুনাই ফুলিব পাৰে। {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> 82ipms2eui7jh8zn45ezqtw4acjt872 264514 264513 2026-11-01T23:09:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264514 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৬|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> পেলালে। ‘ষ্টেট্‌ছমেন,’ 'বেঙ্গলী', 'ইণ্ডিয়ানমিৰাৰ' প্ৰভৃতি কাকতত তেওঁৰ বিয়োগ বাতৰি জগতত প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল। তাৰ পাচ বছৰত ইউনিভাৰ্চিটিৰ বছেৰেকীয়া অধিবেশনত ভাইচ চেঞ্চেলাৰ চাৰ (তেতিয়া ডাক্তৰ) গুৰুদাস বন্দোপাধ্যায়ে তেওঁৰ বক্তৃতাত শোক প্ৰকাশ কৰে। বঙ্গৰ সুপ্ৰসিদ্ধ লেখক ঠাকুৰদাস মুখোপাধ্যায়ে ‘সাহিত্যত’ বিশেষভাবে ছথ কবি প্ৰবন্ধ লিখে, কেম্ব্ৰিজৰ অধ্যাপক বৃটিচ মিউজিয়মৰ এজন সম্পাদক আৰু বৰুৱাদেৱৰ বিশেষ বন্ধু নিঃ চেচিল বেণ্ডেলে ‘ট্ৰুবৰ্নাৰ্চ ৰিকৰ্ড” নামে কাগজত বৰুৱাদেৱৰ প্ৰতিভাৰ আলোচনা কৰি দীঘল প্ৰবন্ধ লিখে। {{gap}}কিন্তু আমি অসমীয়াই কৰিছোঁ কি? এঠাই কি দুঠাইত বৰুৱাদেৱৰ ছবি আৰিয়েই আমি সন্তুষ্ট আছোঁ, ঠায়ে ঠায়ে হয়তো মাজে মাজে এখন দুখন স্মৃতি-সভাও পাতিছোঁ। তাৰ বাহিৰে আমি কৰিছো কি? বৰুৱাৰ নাম চিৰস্মৰণীয় কৰি ৰাখিবলৈ তেওঁৰ নামে বৃত্তি আদি দিয়া নহয় কেলেই? আমাৰ জাতীয় শিক্ষাকেন্দ্ৰ য'ত অসমীয়াৰ ভবিষ্যত- আকাশৰ তৰাবৃন্দ জিলিকি আছে— কটন কলেজত আনন্দৰামৰ প্ৰস্তৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তি থোৱা নহয় কিয়? ইয়াৰ কাৰণে আমাৰ চহকী মানুহৰো অভাৱ নাই। এইবোৰে অন্ততঃ অসমীয়া মানুহৰ অন্তৰত আনন্দ- স্মৃতি চিৰকাল জাগৰিত কৰি ৰাখিব। হয়তো তেনে আদৰ্শৰ ৰশ্মিপাত হলে আমাৰ অনুৰ্ব্বৰ অসম-মৰুভূমিতে এপাহি-দুপাহি আনন্দ-মালতী দুনাই ফুলিব পাৰে। {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> kqhjf3oa2a4ia7jk4i7qvzqk9043zx8 104 93046 264515 254474 2026-11-01T23:18:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264515 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৮|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> কমললোচনৰ সন্তান বন্ধুৰান নজিন্দাৰ বৰুৱা, বন্ধুৰামৰ সন্তান ৰঘুনাথ, ৰঘুনাথৰ সন্তান চিভিলিয়ান আনন্দৰামৰ পিতৃদেৰ গৰ্গৰাম মজিন্দাৰ বৰুৱা। {{gap}}কোচানৰ ৰজা নৰনাৰায়ণে স্বৰ্গদেৱ খোৰাৰজালৈ কটকী পঠোৱা সম্বন্ধে এখন হাতে লিখা অপ্ৰকাশিত অসমবুৰঞ্জীত আমি বিশেষ উল্লেখ পাইছোঁ৷ ইয়াৰ মৰ্ম্ম এই,—কোচ কটকী চাৰি জনৰ নাম আছিল উদ্ভণ্ড চাউলীয়া, শ্যামবাৰ চাউলীয়া, কালকেতু চৰ্দাৰ আৰু ধুমা চৰ্দাৰ আৰু কটকীৰ লগত আমাৰ বজালৈ এইবোৰ বস্তু আহিছিল, — গাৰু এটা, কাময়ন ধেনু এখন, চেং নাছ এটা, ঘোঁৰা ছজনী, বৰনগৰীয়া বিচিত্ৰ পাটৰ শাৰী পাঁচখন, লাল দৈয়েৰে তিনি চুকীয়া সুন্দৰ বোৱা জাকৈ এখন, সহজে মাতিব নোৱাৰা অৰ্থাৎ কেঁচুৰ ৰসেৰে লিখা সন্দেশ-পত্ৰ এখন। এইবোৰ বস্তুৰ প্ৰত্যেকটোৰে এটি নহয় এটি বৈচিত্ৰ্য আছিল;—গাৰুটোৰ গিলিপ মানুহৰ ভুৰৰ চালেৰে নিৰ্ম্মিত, ধেনুখনৰ আগগুৰি ধৰিব নোৱাৰি, চেংমাছ টোৰ উৎপত্তিৰ ঠাই কোনেও নিৰ্ণয় কৰিব নোৱাৰিলে, দুজনী ঘোৰাৰ এজনী মাক এজনী জীয়েক। শাৰীৰ বিষয়ে বৰগোঁহায়ে কলে,—“আমাৰ দেশত খাচ্ছাই মাইকীবোৰেহে শাৰী পিন্ধে, কটকী হৈ তিৰুতাৰ সাজ লৈ আনিবলৈ লাজ নালাগিলনে?” জাকৈ-খন থাউনি পানীত হে বাব পাৰি, আথাউনি পানীত নোৱাৰি। ১৪৭৮ শঁকৰ আষাৰৰ ১০ তাৰিখে কটকীক নিয়া মেখেলা আৰু শাৰী, আৰু অন্যান্য বস্তু বঁটা দি আমাৰ স্বৰ্গদেৱে বিদায় দিলে। সন্দেশ পত্ৰখন মাতিব পৰা কাৰণে অসমৰ বৰ কাকত চোৱা কাইথ জনক মাণিক নাম দি বঁটা প্ৰসাদ দিয়া হল। {{gap}}এই মাণিকচন্দ্ৰৰ বংশধৰ গৰ্গৰাম বৰুৱা অসম ৰজাৰ শেষ মজিন্দাৰ বৰুৱা আছিল। বংশত উপযুক্ত মানুহ নথকাত সৰু বয়সতে গৰ্গৰামে মজিন্দাৰ বৰুৱাৰ বাব লয়। মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত মানহঁতে গৰ্গৰামক ধৰি লৈ যায়; কিন্তু বুদ্ধিমত্ত গৰ্গৰামে মানৰ হাতৰ পৰা পলাই সাৰে।<noinclude></noinclude> 7htznic1p2ioh4e4phstqnqprgb60lt 264516 264515 2026-11-01T23:19:11Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264516 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৮|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> কমললোচনৰ সন্তান বন্ধুৰান নজিন্দাৰ বৰুৱা, বন্ধুৰামৰ সন্তান ৰঘুনাথ, ৰঘুনাথৰ সন্তান চিভিলিয়ান আনন্দৰামৰ পিতৃদেৰ গৰ্গৰাম মজিন্দাৰ বৰুৱা। {{gap}}কোচানৰ ৰজা নৰনাৰায়ণে স্বৰ্গদেৱ খোৰাৰজালৈ কটকী পঠোৱা সম্বন্ধে এখন হাতে লিখা অপ্ৰকাশিত অসমবুৰঞ্জীত আমি বিশেষ উল্লেখ পাইছোঁ৷ ইয়াৰ মৰ্ম্ম এই,—কোচ কটকী চাৰি জনৰ নাম আছিল উদ্ভণ্ড চাউলীয়া, শ্যামৰায় চাউলীয়া, কালকেতু চৰ্দাৰ আৰু ধুমা চৰ্দাৰ আৰু কটকীৰ লগত আমাৰ বজালৈ এইবোৰ বস্তু আহিছিল, — গাৰু এটা, কাময়ন ধেনু এখন, চেং নাছ এটা, ঘোঁৰা ছজনী, বৰনগৰীয়া বিচিত্ৰ পাটৰ শাৰী পাঁচখন, লাল দৈয়েৰে তিনি চুকীয়া সুন্দৰ বোৱা জাকৈ এখন, সহজে মাতিব নোৱাৰা অৰ্থাৎ কেঁচুৰ ৰসেৰে লিখা সন্দেশ-পত্ৰ এখন। এইবোৰ বস্তুৰ প্ৰত্যেকটোৰে এটি নহয় এটি বৈচিত্ৰ্য আছিল;—গাৰুটোৰ গিলিপ মানুহৰ ভুৰৰ চালেৰে নিৰ্ম্মিত, ধেনুখনৰ আগগুৰি ধৰিব নোৱাৰি, চেংমাছ টোৰ উৎপত্তিৰ ঠাই কোনেও নিৰ্ণয় কৰিব নোৱাৰিলে, দুজনী ঘোৰাৰ এজনী মাক এজনী জীয়েক। শাৰীৰ বিষয়ে বৰগোঁহায়ে কলে,—“আমাৰ দেশত খাচ্ছাই মাইকীবোৰেহে শাৰী পিন্ধে, কটকী হৈ তিৰুতাৰ সাজ লৈ আনিবলৈ লাজ নালাগিলনে?” জাকৈ-খন থাউনি পানীত হে বাব পাৰি, আথাউনি পানীত নোৱাৰি। ১৪৭৮ শঁকৰ আষাৰৰ ১০ তাৰিখে কটকীক নিয়া মেখেলা আৰু শাৰী, আৰু অন্যান্য বস্তু বঁটা দি আমাৰ স্বৰ্গদেৱে বিদায় দিলে। সন্দেশ পত্ৰখন মাতিব পৰা কাৰণে অসমৰ বৰ কাকত চোৱা কাইথ জনক মাণিক নাম দি বঁটা প্ৰসাদ দিয়া হল। {{gap}}এই মাণিকচন্দ্ৰৰ বংশধৰ গৰ্গৰাম বৰুৱা অসম ৰজাৰ শেষ মজিন্দাৰ বৰুৱা আছিল। বংশত উপযুক্ত মানুহ নথকাত সৰু বয়সতে গৰ্গৰামে মজিন্দাৰ বৰুৱাৰ বাব লয়। মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ত মানহঁতে গৰ্গৰামক ধৰি লৈ যায়; কিন্তু বুদ্ধিমত্ত গৰ্গৰামে মানৰ হাতৰ পৰা পলাই সাৰে।<noinclude></noinclude> 7ef9n9qreqz0b0tifg8fn4lorojpc54 104 93047 264523 254475 2026-11-02T05:22:18Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264523 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{rh||পূৰ্ব্বপুৰুষ আৰু লৰাকাল |১৯}} মানেও তেওঁক বৰুৱা খিতাপ দিয়ে। লৰাকালতে বৰুৱাৰ বাব পোৱাৰ গতিকে গৰ্গবান ‘পোৱালী বৰুৱা' বুলি জনাজাত হৈছিল। {{gap}}গৰ্গৰাম বৰুৱাই বৃটিচৰ আমোলত সদৰ আমিনৰ কাম কৰিছিল। সেই সময়ৰ সদৰ আমিনৰ বাব আজি কালিৰ মুঞ্চিফ কামৰ নিচিনা আছিল। অসমত ইংৰাজৰ আমোলৰ আদি ছোৱাত সজবংশৰ মানুহ বাচি বাচি তেওঁলোকক ৰজাঘৰীয়া ডাঙ্গৰ ডাঙ্গৰ বিষয় দিয়া হৈছিল। ইংৰাজী শিক্ষাৰ সিমান বিস্তাৰ হোৱা নাছিল। ওখ পদ পাবলৈ হলে ইমান ইংৰাজী শিক্ষাৰ দৰ্কাৰো নাছিল। সহজ বুদ্ধি আৰু অভিজ্ঞতাই তেওঁলোকক যথেষ্ট সহায় কৰিছিল। মহাত্মা আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ক্ৰুকনেহে পোন প্ৰথমতে অসমলৈ পছিমীয়া শিক্ষাৰ পোহৰ আনে। {{Gap}}গৰ্গৰাম বৰুৱা প্ৰাচীন ধৰণৰ মানুহ আছিল। দেশৰ আচাৰ-নীতি চাল-চলনত তেওঁৰ বৰ আস্থা আছিল। তেওঁ সংস্কৃতত সুপণ্ডিত আছিল। {{gap}}সদৰামিন ডাঙ্গৰীয়াই দুগৰাকী ভাৰ্য্যা বিবাহ কৰায়।প্ৰথম গৰাকী স্বৰ্গীয়া দুৰ্লভেশ্বৰী বৰুৱানী স্বৰ্গীয় বলাইৰাম বৰুৱা মৌজাদাৰৰ জীয়াৰী আছিল। বলাইৰাম দুৱৰা বংশৰ মানুহ, আৰু তেওঁৰ আদি ঘৰ উজনী- খণ্ডত আছিল। বলাইৰামৰ পুতেক ভৰাম বৰুৱা; ভৰাম বৰুৱাৰ পুতেক শ্ৰীযুত পোনাৰাম বৰুৱা এতিয়াও জীবিত আছে। নলবাৰী মহকুমাৰ অধিপতি হৈ থাকোতে গৰ্গৰাম বৰুৱা ভাঙ্গৰীয়াই বজালীত পূৰ্ণিমা নামে এগৰাকী কন্যাক বিবাহ কৰায়। এই কণ্যা কঢ়ালৰ বংশৰ আছিল। কঢ়ালব আদি ঘৰ নগাঁৱত। তাৰ এটি ঠাল মানৰ দিনত ভাঙ্গি গৈ বজালীত বসতি কৰিছিল। পূৰ্ণিমাৰ বিয়াৰ সময়ত দুৰ্লভেশ্বৰী উত্তৰ গুৱাহাটীত আছিল। {{Gap}}গৰ্গৰাম বৰুৱাৰ ঔৰসে দুৰ্লভেশ্বৰী বৰুৱানীৰ গৰ্ভত ১৭৭২ শকৰ জেঠ মাহ, ইংৰাজী ১৮৫০ খৃষ্টাব্দৰ যে মাহত উত্তৰ গুৱাহাটী ৰজাদুৱাৰত আনন্দৰাম বৰুৱাৰ জন্ম হয়। দুৰ্লভেশ্বৰী বৰুৱানীৰ ফালৰ চাৰিটি সন্তান<noinclude></noinclude> fqkug94n2kzov2c6yak3t0vdynxo5cx 104 93048 264524 254476 2026-11-02T05:23:57Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264524 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২০|আনন্দৰাম বৰুৱা|}}</noinclude> পৰশুা, জানকীৰাম, আনন্দৰাম আৰু মণিৰান; সদৰামিন ভাঙ্গৰীয়াৰ দ্বিতীয়া ভাৰ্য্যা পূৰ্ণিমাৰ ফালৰ আত্মাৰাম, অমৃতবান, কেশবৰাম, এওঁৰ আৰু এটি সন্তান ছমাহ বয়সতে ঢুকাৰ। আনন্দবামে যিঠাইত জন্মগ্ৰহণ কৰি তাক উজ্জ্বল কৰি গৈছে ঐতিহাসিক হিচাবে তাৰ নিচিনা ঠাই অসমত অতি বিৰল। এই উত্তৰ গুৱাহাটীৰ একোণত এটি গিবি-শৃঙ্গত ভাৰত-প্ৰসিদ্ধ তীৰ্থ অশ্বক্ৰান্ত মন্দিৰ, আন একোণত মহানদ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সুমহান দৃশ্য সন্মুখত লৈ মণিকৰ্ণিকেশ্বৰ দেৱালয় বিৰাজমান। ঠায়ে ঠায়ে শিলৰ গাত যোগনিদ্ৰা নিমগ্ন অনন্ত ব্ৰহ্মা, আৰু ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সংহাৰিকা শক্তিৰ অৱতাৰিণী নৃত্যকালীৰ মূৰ্ত্তি। কিছুদূৰ আঁতৰত এখনি গাঁৱত মহাপৰাক্ৰমী বতিয়াৰ থিলিজিয়ে নিৰ্ম্মাণ কৰা শিলৰ সাঁকো এতিয়াও আছে। আনন্দানৰ জন্মঠাই উত্তৰ গুৱাহাটীৰ এমূৰত থকা ৰজাদুৱাৰ অসমৰ প্ৰাচীন কীৰ্ত্তি কাহিনীৰে ভৰপূৰ। ওচৰত কামৰূপ আৰু কমতাবাজ্যৰ সীমা-নিৰ্দ্ধাৰিণী বৰনদী। ৰজাদুৱাৰৰ কাষতে সুপ্ৰসিদ্ধ ফুলুঙ্গৰ গঁড়। এই ঠাইতে অসম আৰু মছলমানৰ কেবাবাৰো যুদ্ধ লাগে, কিন্তু এবাবে৷ অসমীয়াৰ বলবীৰ্যা পৰাস্ত কৰি গঁড় পাৰ হৈ শত্ৰুসেনা নগৰ সোনাব পৰা নাছিল। এই গঁড়ৰ মুৰতে সুপ্ৰসিদ্ধ কানাইববণী শিল; তাৰ গাত লিখা আছে— দিল্লীৰ সম্ৰাট্ আৰংজেবৰ সেনানায়ক চৈয়দ ফিৰোজক বধি শৰাইঘাট যুদ্ধৰ নামজলা অসমীয়া সেনাপতিসকলে এই গড় নিৰ্ম্মিলে। কানাই ববশী শিলৰ অলপ নামনীত গঁড়ৰ গাত থকা এটা শিলত লিখা আছে— ১১২৭ শঁকত কামৰূপলৈ আহি তুবন্ধ সেনা অৰ্থাৎ যবন সকল ক্ষয় প্ৰাপ্ত হয়। এই ৰজাদুৱাৰৰ কাষতে আজি প্ৰায় দুই বছবৰ আগেয়ে মহাবাজ ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে বঙ্গদেশ আক্ৰমণ কৰি হিন্দুৰ পৱিত্ৰ গঙ্গা নিজ দেশৰ মাজত বোৱাবৰ মনেৰে বিস্তৰ সৈন্যসামন্ত টোপ-হিলৈ লৈ কিছুদিন বাস কৰিছিল। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবশতঃ তেওঁৰ সেই ঠাইতে মৃত্যু<noinclude></noinclude> 0vf0m6uzj9n1p1tldabg14839jjavwb 264547 264524 2026-11-02T07:41:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264547 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২০|আনন্দৰাম বৰুৱা|}}</noinclude> পৰশুৰাম, জানকীৰাম, আনন্দৰাম আৰু মণিৰাম; সদৰামিন ভাঙ্গৰীয়াৰ দ্বিতীয়া ভাৰ্য্যা পূৰ্ণিমাৰ ফালৰ আত্মাৰাম, অমৃতৰাম, কেশবৰাম, এওঁৰ আৰু এটি সন্তান ছমাহ বয়সতে ঢুকায়। {{gap}}আনন্দৰামে যিঠাইত জন্মগ্ৰহণ কৰি তাক উজ্জ্বল কৰি গৈছে ঐতিহাসিক হিচাবে তাৰ নিচিনা ঠাই অসমত অতি বিৰল। এই উত্তৰ গুৱাহাটীৰ একোণত এটি গিৰি-শৃঙ্গত ভাৰত-প্ৰসিদ্ধ তীৰ্থ অশ্বক্ৰান্ত মন্দিৰ, আন একোণত মহানদ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সুমহান দৃশ্য সন্মুখত লৈ মণিকৰ্ণিকেশ্বৰ দেৱালয় বিৰাজমান। ঠায়ে ঠায়ে শিলৰ গাত যোগনিদ্ৰা নিমগ্ন অনন্ত ব্ৰহ্মা, আৰু ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সংহাৰিকা শক্তিৰ অৱতাৰিণী নৃত্যকালীৰ মূৰ্ত্তি। কিছুদূৰ আঁতৰত এখনি গাঁৱত মহাপৰাক্ৰমী বতিয়াৰ থিলিজিয়ে নিৰ্ম্মাণ কৰা শিলৰ সাঁকো এতিয়াও আছে। আনন্দানৰ জন্মঠাই উত্তৰ গুৱাহাটীৰ এমূৰত থকা ৰজাদুৱাৰ অসমৰ প্ৰাচীন কীৰ্ত্তি কাহিনীৰে ভৰপূৰ। ওচৰত কামৰূপ আৰু কমতাৰাজ্যৰ সীমা-নিৰ্দ্ধাৰিণীৰ বৰনদী। ৰজাদুৱাৰৰ কাষতে সুপ্ৰসিদ্ধ ফুলুঙ্গৰ গঁড়। এই ঠাইতে অসম আৰু মছলমানৰ কেবাবাৰো যুদ্ধ লাগে, কিন্তু এবাৰো অসমীয়াৰ বলবীৰ্য্য পৰাস্ত কৰি গঁড় পাৰ হৈ শত্ৰুসেনা নগৰ সোমাব পৰা নাছিল। এই গঁড়ৰ মুৰতে সুপ্ৰসিদ্ধ কানাইবৰশী শিল; তাৰ গাত লিখা আছে— দিল্লীৰ সম্ৰাট্ ঔৰংজেবৰ সেনানায়ক চৈয়দ ফিৰোজক বধি শৰাইঘাট যুদ্ধৰ নামজলা অসমীয়া সেনাপতিসকলে এই গড় নিৰ্ম্মিলে। কানাই বৰশী শিলৰ অলপ নামনিত গঁড়ৰ গাত থকা এটা শিলত লিখা আছে— ১১২৭ শঁকত কামৰূপলৈ আহি তুৰস্ক সেনা অৰ্থাৎ যৱন সকল ক্ষয় প্ৰাপ্ত হয়। এই ৰজাদুৱাৰৰ কাষতে আজি প্ৰায় দুই বছবৰ আগেয়ে মহাৰাজ ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে বঙ্গদেশ আক্ৰমণ কৰি হিন্দুৰ পৱিত্ৰ গঙ্গা নিজ দেশৰ মাজত বোৱাবৰ মনেৰে বিস্তৰ সৈন্যসামন্ত টোপ-হিলৈ লৈ কিছুদিন বাস কৰিছিল। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবশতঃ তেওঁৰ সেই ঠাইতে মৃত্যু<noinclude></noinclude> 9ygfm88434waf1oiunufrkylhlb9rl4 104 93049 264548 254477 2026-11-02T07:43:17Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264548 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|পূৰ্ব্বপুৰুষ আৰু লৰাকাল|২১}}</noinclude> হয়। কদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৈদামৰ ওপৰত নিৰ্ম্মিত কদ্ৰেশ্বৰ গাঁৱৰ কদ্ৰেশ্বৰ দেৱালয়ে এতিয়াও তাৰ চিনাকী দিছে। ৰজাদুৱাৰত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দাতিৰ এটি পাহাৰৰ টিলাত বৰ্ত্তমান চকাৰী ইনস্পেক্‌চন বঙ্গলা সজা হৈছে। সেই ঠাইৰ পৰা লুইতৰ আৰু অন্ত্যান্ত ঠাইৰ এটি ভাল দৃশ্য দেখা পোৱা যায়। সেই ঠাইত আগৰ দিনত ভাগৱত দশমস্কন্ধৰ শেষখণ্ড ৰচয়িতা আৰু কুমাৰ হৰণৰ কৰিব শ্ৰীচন্দ্ৰ ভাৰতী বা অনন্ত কন্দলীৰ নামে এটি মণ্ডপ নিৰ্ম্মিত হৈছিল। তাৰ তলত বহি জাকাণি প্ৰজাবৃন্দই ব’দ গৈছিলহি, আৰু জহকালি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ শীতল বায়ুৰ দ্বাৰা নিজৰ শৰীৰ শীত কৰিছিল৷ এডুখৰি শিলত অতি সুন্দৰকৈ লিখা এফাঁকি সংস্কৃত শ্লোকে এই কথাষাৰ প্ৰমাণ কৰিছে। উত্তৰ গুৱাহাটী · পৰিদৰ্শন কৰিলে অসমীয়া মাত্ৰবে মন অতীত গৌৰব-স্মৃতিবে আপ্লুত নহৈ নোৱাৰে। আনন্দবামৰ সৌভাগ্য তেওঁ এই ৰজাদুৱাবত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তাতোকৈ সৌভাগ্যৰ কথা এই যে যি বজাদুৱাৰত ইমান অসমীয়াই বলবীৰ্য্যৰ চানেকী দেখুৱাই গৈছে সেই ৰজাদুৱাবতে জন্মগ্ৰহণ কৰি আৰু এজন অসমীয়াই জগতত অক্ষয় কীৰ্ত্তি থাপি যাব পাৰিলে। গৰ্গৰাম সদবামিন ভাঙ্গৰীয়াই যত্ন কৰি সৰুৰে পৰা তেওঁৰ সন্তান সকলক এজন সংস্কৃত অধ্যাপক ধৰি সংস্কৃত শিকাইছিল। এই পণ্ডিতজন উপবভাগ মৌজাব মৰোৱা গাৱঁৰ মানুহ আছিল; নাম হৰগোবিন্দ শৰ্ম্মা। এওঁ ঘৰত থাকি পূজাপাতন কবি নীতিনিয়ম পালিছিল। আনন্দবামে সৰুকালত তাকে দেখি মাটিৰ প্ৰতিমা সাজি ফুলতুলসী দুৰ্ভাবে নেই মূৰ্ত্তিক সমনীয়া লৰাৰ লগত পূজা কৰিছিল। একেবাৰে বাল্যাৱস্থাত এই ধেমালিতহে আনন্দৰামৰ বেচি ৰাপ আছিল। গোবিন্দৰ পাচত কালীকান্ত শৰ্ম্মা নামে এজনা অধ্যাপকে আনন্দবমিক হ্যাকৰণ শিক্ষা দিছিল। -<noinclude></noinclude> c6otei3xj6q3kmovzpqcyfkbfhmcg8p 264549 264548 2026-11-02T07:51:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264549 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||পূৰ্ব্বপুৰুষ আৰু লৰাকাল|২১}}</noinclude> হয়। ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৈদামৰ ওপৰত নিৰ্ম্মিত ৰুদ্ৰেশ্বৰ গাঁৱৰ কদ্ৰেশ্বৰ দেৱালয়ে এতিয়াও তাৰ চিনাকী দিছে। ৰজাদুৱাৰত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দাতিৰ এটি পাহাৰৰ টিলাত বৰ্ত্তমান চকাৰী ইনস্পেক্‌চন বঙ্গলা সজা হৈছে। সেই ঠাইৰ পৰা লুইতৰ আৰু অন্যান্য ঠাইৰ এটি ভাল দৃশ্য দেখা পোৱা যায়। সেই ঠাইত আগৰ দিনত ভাগৱত দশমস্কন্ধৰ শেষখণ্ড ৰচয়িতা আৰু কুমাৰ হৰণৰ কবি শ্ৰীচন্দ্ৰ ভাৰতী বা অনন্ত কন্দলীৰ নামে এটি মণ্ডপ নিৰ্ম্মিত হৈছিল। তাৰ তলত বহি জাৰকালি প্ৰজাবৃন্দই ৰ’দ লৈছিলহি, আৰু জহকালি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ শীতল বায়ুৰ দ্বাৰা নিজৰ শৰীৰ শীত কৰিছিল৷ এডুখৰি শিলত অতি সুন্দৰকৈ লিখা এফাঁকি সংস্কৃত শ্লোকে এই কথাষাৰ প্ৰমাণ কৰিছে। {{gap}}উত্তৰ গুৱাহাটী পৰিদৰ্শন কৰিলে অসমীয়া মাত্ৰৰে মন অতীত গৌৰব-স্মৃতিৰে আপ্লুত নহৈ নোৱাৰে। আনন্দৰামৰ সৌভাগ্য তেওঁ এই ৰজাদুৱাৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তাতোকৈ সৌভাগ্যৰ কথা এই যে যি ৰজাদুৱাৰত ইমান অসমীয়াই বলবীৰ্য্যৰ চানেকী দেখুৱাই গৈছে সেই ৰজাদুৱাৰতে জন্মগ্ৰহণ কৰি আৰু এজন অসমীয়াই জগতত অক্ষয় কীৰ্ত্তি থাপি যাব পাৰিলে। {{gap}}গৰ্গৰাম সদৰামিন ভাঙ্গৰীয়াই যত্ন কৰি সৰুৰে পৰা তেওঁৰ সন্তান সকলক এজন সংস্কৃত অধ্যাপক ধৰি সংস্কৃত শিকাইছিল। এই পণ্ডিতজন উপৰভাগ মৌজাৰ মৰোৱা গাৱঁৰ মানুহ আছিল; নাম হৰগোবিন্দ শৰ্ম্মা। এওঁ ঘৰত থাকি পূজাপাতল কৰি নীতিনিয়ম পালিছিল। আনন্দৰামে সৰুকালত তাকে দেখি মাটিৰ প্ৰতিমা সাজি ফুলতুলসী দুৰ্বাৰে সেই মূৰ্ত্তিক সমনীয়া লৰাৰ লগত পূজা কৰিছিল।একেবাৰে বাল্যাৱস্থাত এই ধেমালিতহে আনন্দৰামৰ বেচি ৰাপ আছিল। গোবিন্দৰ পাচত কালীকান্ত শৰ্ম্মা নামে এজনা অধ্যাপকে আনন্দৰামক ব্যাকৰণ শিক্ষা দিছিল।<noinclude></noinclude> fe01ylyryirtvrs7bx5o4smijogis2g 104 93050 264551 254478 2026-11-02T08:04:50Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264551 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২২|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> আনন্দৰাম বৰুৱা সাত আঠ বছৰ বয়সতে মাতৃহীন হয়। একেবাৰে লৰাকালত বৰুৱাদেৱে উত্তৰ গুৱাহাটীৰ গাঁৱলীয়া পঢ়াশালীত শিক্ষা লাভ কৰিছিল। তাৰ পাচত যেতিয়া অলপ বুজন হ'ল তেওঁৰ মৰমৰ ককাই- দেৱাক পৰশুৰাম বৰুৱাই ভায়েকহঁতৰ শিক্ষাৰ ভাৰ লৈ নিজৰ লগতে ৰাখিছিল। পৰশুৰামৰ ঘৰ আছিল গুৱাহাটীৰ উজান বজাৰত আৰু তেওঁ পোনতে গুৱাহাটীৰ ডিষ্টিলৰীত, পাচত জাহাজ কোম্পানীত এজেন্ট কাম কৰিছিল। তেওঁৰ ঘৰতে থাকি আনন্দৰামে সৰুকালত গুৱাহাটীৰ স্কুলত পঢ়িছিল। এই পৰশুৰাম বৰুৱাই ভুটান যুদ্ধত বৃটিচ গৱৰ্ণমেন্টক সহায় কৰিছিল। {{gap}}১৮৬১ আৰু ১৮৬২ চনত গৰ্গৰাম বৰুৱা সদৰামিন হৈ গোৱাল- পাৰাত বাস কৰে। গুৱালপাৰা তেতিয়া সেই জিলাৰ সদৰ ঠাই আছিল। আৰু তাত থকা হাই স্কুলৰ হেডমাষ্টাৰ আছিল স্বৰ্গীয় সিন্ধুৰাম দাস। গোৱালপাৰাৰ দেশহিতৈষী মুক্তিয়াৰ শ্ৰীযুত হৰিপ্ৰসাদ নাথ ডাঙ্গৰীয়া তেতিয়া সেই গোৱালপাৰা হাইস্কুলৰ ছাত্ৰ আছিল। গোৱালপাৰাত থাকোতে আনন্দৰাম বৰুৱা পঢ়াশুনাত এজন বৰ মনোযোগী ছাত্ৰ আছিল। পঢ়াশুনাৰ বাজে তেওঁ আন কথালৈ মন কাণ নিদিছিল। তেওঁ বৰ নিৰ্জ্জনপ্ৰিয় আছিল। সেই কাৰণে জাকৰুৱা ছাত্ৰৰ লগত মিলি হাই- কাজিয়া কৰি ফুৰিবলৈ তেওঁ ভাল নাপাইছিল। ১৮৬৩ চনত দেউতাকে চাকবি এবি পেঞ্চন লোৱাত আনন্দৰাম বৰুৱাই পুনৰ আহি গুৱাহাটী পালেহি, আৰু ককায়েক পৰশুৰাম বৰুৱাৰ লগতে থাকি তেওঁৰ তত্ত্বাবধানত হাইস্কুলত পঢ়িবলৈ ধৰিলে। {{Gap}}পৰশুৰাম বৰুৱা এজন বৰ উদাৰ চৰিত্ৰৰ মানুহ আছিল, আৰু সেই সময়ৰ নিষ্ঠাবান হিন্দুসমাজৰ নৈষ্ঠিকতাৰ ইমান বশ নাছিল। এওঁ সুৰাপান কৰিছিল। পৰশুৰামৰ লগৰীয়া বন্ধু আছিল অসমীয়া সাহিত্যৰ ওজা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা, মুঞ্চিফ লক্ষ্মীলাল বৰুৱা, স্বগীয় দুলালচন্দ্ৰ চৌধুৰী<noinclude></noinclude> kgwmtt2bsym9mwb725zvdbuqheob6m8 104 93056 264554 254514 2026-11-02T08:32:13Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264554 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||পূৰ্ব্বপুৰুষ আৰু লৰাকাল।|২৩}}</noinclude> আৰু স্বৰ্গীয় চন্দ্ৰমোহন গোস্বামী। আমি শেষৰ জন ডাঙ্গৰীয়াৰ মুখৰ পৰা শুনিছোঁ এওঁলোকৰ প্ৰতাপ গুৱাহাটীত বৰ বেচি আছিল, আৰু সকলোৱে তেওঁলোকক মানি ভয় কবি চলিছিল। এওঁলোকৰ প্ৰত্যেকবে গাত মহত্ত্বৰ লক্ষণ আছিল; নিজৰ কামৰ দ্বাৰাই হওঁক বা উন্নতিশীল সতি-সন্ততিৰ দ্বাৰাই হওঁক এওঁলোকৰ প্ৰত্যেক জনে দেশত নাম ৰাখি যাব পাৰিছে। {{gap}}পৰশুৰামৰ সংসৰ্গত আনন্দধামৰ এটি অভ্যাস জন্মে। পৰশুৰাম বৰুৱাই নিজে সুৰাপান কৰিছিল আৰু ভাবিছিল সুধাপান ডাঙ্গৰ দোষব ভিতৰত গণ্য নহয়। সেই দেখি কেতিয়াবা নিজে বোটলৰ পৰা ঢালি “আনন্দি, হোঁ” বুলি আনন্দৰামক মদ যাচিছিল। লৰালিত যে সুৰাপানৰ অভ্যাস হল সেই অভ্যাস আনন্দৰামৰ মৃত্যু কাললৈকে আছিল বুলি মানুহৰ বিশ্বাস। {{gap}}কিন্তু ই কু-অভ্যাগত আনন্দৰামৰ একাগ্ৰতাৰ লোপ নাপাইছিল। দেউতাকে সংস্কৃত পণ্ডিত ধৰি তেওঁক সৰুৰে পৰা সংস্কৃত পঢ়োৱাৰ কথা আমি কৈছোঁ। স্কুলত থাকোতেই তেওঁ 'অমৰকোষ'খন মুখস্ত কৰি পেলাইছিল, আৰু সংস্কৃত সাহিত্য, অলঙ্কাৰ আৰু ব্যাকৰণত ভাল ৰকমে ব্যুৎপত্তি লাভ কৰিছিল। আৰু সংস্কৃত পঢ়াত তেওঁৰ ইমান ধাউতি আছিল যে তেওঁ মুখে মুখে সদাই সংস্কৃত শ্লোককে আওৰাই থাকিছিল। কেনোবাই কিবা কলে তেওঁ তাক পোনতে নুশুনিছিল। ককাই- দেৱাক পৰশুৰামে মাজে মাজে সৰু ভায়েকৰ হতুৱাই ঘৰুৱা কাম আদি কৰাইছিল। কেতিয়াবা ‘আনন্দি, ধপাত লগা' বুলি কলে ধ্যান-নিবিষ্ট আনন্দৰামৰ তালৈ কাণকে নগৈছিল, দুবাৰ তিনিবাৰৰ মূৰতহে তেওঁ তালৈ কাণ দিছিল। উত্তৰ গুৱাহাটীৰ নামঘৰত মাজে মাজে যি ভাৱনা হৈছিল তাত সজবংশৰ লৰা সকলেও যোগ দিছিল; আনন্দৰামেও সৰুকালত তাৰ ভাৱনাত মাজে মাজে ভাও লব লগাত পৰিছিল।<noinclude></noinclude> ivtucqypjwnu0q0u69mrqzgcr905a6x 264555 264554 2026-11-02T08:33:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264555 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||পূৰ্ব্বপুৰুষ আৰু লৰাকাল।|২৩}}</noinclude> আৰু স্বৰ্গীয় চন্দ্ৰমোহন গোস্বামী। আমি শেষৰ জন ডাঙ্গৰীয়াৰ মুখৰ পৰা শুনিছোঁ এওঁলোকৰ প্ৰতাপ গুৱাহাটীত বৰ বেচি আছিল, আৰু সকলোৱে তেওঁলোকক মানি ভয় কবি চলিছিল। এওঁলোকৰ প্ৰত্যেকবে গাত মহত্ত্বৰ লক্ষণ আছিল; নিজৰ কামৰ দ্বাৰাই হওঁক বা উন্নতিশীল সতি-সন্ততিৰ দ্বাৰাই হওঁক এওঁলোকৰ প্ৰত্যেক জনে দেশত নাম ৰাখি যাব পাৰিছে। {{gap}}পৰশুৰামৰ সংসৰ্গত আনন্দৰামৰ এটি অভ্যাস জন্মে। পৰশুৰাম বৰুৱাই নিজে সুৰাপান কৰিছিল আৰু ভাবিছিল সুধাপান ডাঙ্গৰ দোষব ভিতৰত গণ্য নহয়। সেই দেখি কেতিয়াবা নিজে বোটলৰ পৰা ঢালি “আনন্দি, হোঁ” বুলি আনন্দৰামক মদ যাচিছিল। লৰালিত যে সুৰাপানৰ অভ্যাস হল সেই অভ্যাস আনন্দৰামৰ মৃত্যু কাললৈকে আছিল বুলি মানুহৰ বিশ্বাস। {{gap}}কিন্তু ই কু-অভ্যাগত আনন্দৰামৰ একাগ্ৰতাৰ লোপ নাপাইছিল। দেউতাকে সংস্কৃত পণ্ডিত ধৰি তেওঁক সৰুৰে পৰা সংস্কৃত পঢ়োৱাৰ কথা আমি কৈছোঁ। স্কুলত থাকোতেই তেওঁ 'অমৰকোষ'খন মুখস্ত কৰি পেলাইছিল, আৰু সংস্কৃত সাহিত্য, অলঙ্কাৰ আৰু ব্যাকৰণত ভাল ৰকমে ব্যুৎপত্তি লাভ কৰিছিল। আৰু সংস্কৃত পঢ়াত তেওঁৰ ইমান ধাউতি আছিল যে তেওঁ মুখে মুখে সদাই সংস্কৃত শ্লোককে আওৰাই থাকিছিল। কেনোবাই কিবা কলে তেওঁ তাক পোনতে নুশুনিছিল। ককাই- দেৱাক পৰশুৰামে মাজে মাজে সৰু ভায়েকৰ হতুৱাই ঘৰুৱা কাম আদি কৰাইছিল। কেতিয়াবা ‘আনন্দি, ধপাত লগা' বুলি কলে ধ্যান-নিবিষ্ট আনন্দৰামৰ তালৈ কাণকে নগৈছিল, দুবাৰ তিনিবাৰৰ মূৰতহে তেওঁ তালৈ কাণ দিছিল। উত্তৰ গুৱাহাটীৰ নামঘৰত মাজে মাজে যি ভাৱনা হৈছিল তাত সজবংশৰ লৰা সকলেও যোগ দিছিল; আনন্দৰামেও সৰুকালত তাৰ ভাৱনাত মাজে মাজে ভাও লব লগাত পৰিছিল।<noinclude></noinclude> j5gy1tp94eb1l3i63fk3xscxbtr4e0i 264556 264555 2026-11-02T08:34:21Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264556 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||পূৰ্ব্বপুৰুষ আৰু লৰাকাল।|২৩}}</noinclude> আৰু স্বৰ্গীয় চন্দ্ৰমোহন গোস্বামী। আমি শেষৰ জন ডাঙ্গৰীয়াৰ মুখৰ পৰা শুনিছোঁ এওঁলোকৰ প্ৰতাপ গুৱাহাটীত বৰ বেচি আছিল, আৰু সকলোৱে তেওঁলোকক মানি ভয় কৰি চলিছিল। এওঁলোকৰ প্ৰত্যেকৰে গাত মহত্ত্বৰ লক্ষণ আছিল; নিজৰ কামৰ দ্বাৰাই হওঁক বা উন্নতিশীল সতি-সন্ততিৰ দ্বাৰাই হওঁক এওঁলোকৰ প্ৰত্যেক জনে দেশত নাম ৰাখি যাব পাৰিছে। {{gap}}পৰশুৰামৰ সংসৰ্গত আনন্দৰামৰ এটি অভ্যাস জন্মে। পৰশুৰাম বৰুৱাই নিজে সুৰাপান কৰিছিল আৰু ভাবিছিল সুধাপান ডাঙ্গৰ দোষব ভিতৰত গণ্য নহয়। সেই দেখি কেতিয়াবা নিজে বোটলৰ পৰা ঢালি “আনন্দি, হোঁ” বুলি আনন্দৰামক মদ যাচিছিল। লৰালিত যে সুৰাপানৰ অভ্যাস হল সেই অভ্যাস আনন্দৰামৰ মৃত্যু কাললৈকে আছিল বুলি মানুহৰ বিশ্বাস। {{gap}}কিন্তু ই কু-অভ্যাগত আনন্দৰামৰ একাগ্ৰতাৰ লোপ নাপাইছিল। দেউতাকে সংস্কৃত পণ্ডিত ধৰি তেওঁক সৰুৰে পৰা সংস্কৃত পঢ়োৱাৰ কথা আমি কৈছোঁ। স্কুলত থাকোতেই তেওঁ 'অমৰকোষ'খন মুখস্ত কৰি পেলাইছিল, আৰু সংস্কৃত সাহিত্য, অলঙ্কাৰ আৰু ব্যাকৰণত ভাল ৰকমে ব্যুৎপত্তি লাভ কৰিছিল। আৰু সংস্কৃত পঢ়াত তেওঁৰ ইমান ধাউতি আছিল যে তেওঁ মুখে মুখে সদাই সংস্কৃত শ্লোককে আওৰাই থাকিছিল। কেনোবাই কিবা কলে তেওঁ তাক পোনতে নুশুনিছিল। ককাই- দেৱাক পৰশুৰামে মাজে মাজে সৰু ভায়েকৰ হতুৱাই ঘৰুৱা কাম আদি কৰাইছিল। কেতিয়াবা ‘আনন্দি, ধপাত লগা' বুলি কলে ধ্যান-নিবিষ্ট আনন্দৰামৰ তালৈ কাণকে নগৈছিল, দুবাৰ তিনিবাৰৰ মূৰতহে তেওঁ তালৈ কাণ দিছিল। উত্তৰ গুৱাহাটীৰ নামঘৰত মাজে মাজে যি ভাৱনা হৈছিল তাত সজবংশৰ লৰা সকলেও যোগ দিছিল; আনন্দৰামেও সৰুকালত তাৰ ভাৱনাত মাজে মাজে ভাও লব লগাত পৰিছিল।<noinclude></noinclude> pc1rfdxid439hon7ryl3tmly04i7jq7 104 93057 264558 254515 2026-11-02T08:40:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264558 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৪|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> এইবোৰৰ মাজত পৰিও তেওঁৰ একনিষ্ঠ ধাউতিৰ কেতিয়াও লোপ নাপাইছিল। একাগ্ৰতাৰ বলত তেওঁ জগতত নাম বাখি থৈ যাব পাৰিছে। তেওঁ যেতিয়া চিভিলিয়ান হৈ দেশলৈ উভতি আহে মানুহে আচৰিত মানিছিল যে পৰশুৰানৰ ভায়েকে এনে এটি কাম সমাধা কৰিব পাৰিলে। {{gap}}আনন্দৰামৰ দ্বিতীয় ককাইদেৱাক জানকীবান গুৱাহাটী হাইস্কুলৰ দ্বিতীয় শিক্ষক আছিল। তেওঁৰ পাণ্ডিত্যৰ বিষয়ে আনন্দবানে নিজে সংস্কৃত শ্লোকেৰে লিপিবদ্ধ কৰি থৈ গৈছে। জানকীবামে এখনি অসম বুৰঞ্জী ইংৰাজী ভাষাৰে লিখা আৰম্ভ কৰিছিল, কিন্তু তাক তেওঁ শেষ কবি যাব নোৱাৰিলে। ১৮৬০ চনত জানকীবান আৰু আনন্দৰাম বৰ উৎকট জৰ হয়। সেই জ্বৰত আনন্দৰামৰ ভাল হয়গৈ, কিন্তু ককাই- দেৱাক জানকীৰাম বৰুৱা সান্নিক চবি ১৯১৭ সংবত বা ১৮৬০ চনত ইহলোক পৰিত্যাগ কৰে। জানকীৰাক দেউতাকে বৰ ভাল পাইছিল, জানকীৰাম ঘৰ চলোৱাত বৰ পৈণত আছিল, আৰু সংসাৰী কথাত বাপেকৰ সোঁহাত আছিল। প্ৰথম পুত্ৰ পৰশুৰামে বাপেকৰ পৰা ইমান মৰম নেপাইছিল। {{gap}}গুৱাহাটীৰ তদানীন্তন সমাজত ভাল আদৰ্শৰ অভাবৰ দোষতে হওঁক বা আন কাৰণতেই হওঁক আনন্দবানে সৰুকালত বিশেষ প্ৰতিভাব চিন নিদিছিল। বিশ্ববিদ্যালয়ত ওখ ঠাই অধিকাৰ কৰিলে বিশেষ সন্মান যে পোৱা যায় সেই সন্মানৰ আদৰ্শ অসমত তেতিয়ালৈকে ওপজা নাছিল। আনন্দৰামৰ জাগতো তেনে আদৰ্শ কোনেও স্থাপন কৰা নাছিল। গুৱাহাটী স্কুলব হেড মাষ্টাব আছিল জন্মেজয় দাস আৰু দ্বিতীয় শিক্ষক তাৰিণীপ্ৰসাদ ৰায়। জন্মেজয় দাসব শিক্ষাপ্ৰণালী অতি ওখ ধৰণৰ আছিল৷ সেই সময়ত তেওঁৰ ছাত্ৰ আছিল আনন্দৰাম বৰুৱা, ফটিকচন্দ্ৰ বৰুৱা, মানিকচন্দ্ৰ বৰুৱা, ডাঃ জালৰ আলি আহমদ, শ্ৰীযুক্ত বলীনাবায়ণ ববা, ডাঃ শিৱৰাম বৰা প্ৰভৃতি। বিলাতলৈ যোৱাৰ হেপাহৰ<noinclude></noinclude> oy0wu9g8tavd9fc7z2fr2dq1uqdjyr5 264584 264558 2026-11-02T10:36:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264584 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৪|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> এইবোৰৰ মাজত পৰিও তেওঁৰ একনিষ্ঠ ধাউতিৰ কেতিয়াও লোপ নাপাইছিল। একাগ্ৰতাৰ বলত তেওঁ জগতত নাম ৰাখি থৈ যাব পাৰিছে। তেওঁ যেতিয়া চিভিলিয়ান হৈ দেশলৈ উভতি আহে মানুহে আচৰিত মানিছিল যে পৰশুৰানৰ ভায়েকে এনে এটি কাম সমাধা কৰিব পাৰিলে। {{gap}}আনন্দৰামৰ দ্বিতীয় ককাইদেৱাক জানকীৰাম গুৱাহাটী হাইস্কুলৰ দ্বিতীয় শিক্ষক আছিল। তেওঁৰ পাণ্ডিত্যৰ বিষয়ে আনন্দৰামে নিজে সংস্কৃত শ্লোকেৰে লিপিবদ্ধ কৰি থৈ গৈছে। জানকীৰামে এখনি অসম বুৰঞ্জী ইংৰাজী ভাষাৰে লিখা আৰম্ভ কৰিছিল, কিন্তু তাক তেওঁ শেষ কৰি যাব নোৱাৰিলে। ১৮৬০ চনত জানকীৰাম আৰু আনন্দৰাম বৰুৱা উৎকট জৰ হয়। সেই জ্বৰত আনন্দৰামৰ ভাল হয়গৈ, কিন্তু ককাই- দেৱাক জানকীৰাম বৰুৱা সান্নিক চৰি ১৯১৭ সংবত বা ১৮৬০ চনত ইহলোক পৰিত্যাগ কৰে। জানকীৰামক দেউতাকে বৰ ভাল পাইছিল, জানকীৰাম ঘৰ চলোৱাত বৰ পৈণত আছিল, আৰু সংসাৰী কথাত বাপেকৰ সোঁহাত আছিল। প্ৰথম পুত্ৰ পৰশুৰামে বাপেকৰ পৰা ইমান মৰম নেপাইছিল। {{gap}}গুৱাহাটীৰ তদানীন্তন সমাজত ভাল আদৰ্শৰ অভাবৰ দোষতে হওঁক বা আন কাৰণতেই হওঁক আনন্দৰামে সৰুকালত বিশেষ প্ৰতিভাৰ চিন নিদিছিল। বিশ্ববিদ্যালয়ত ওখ ঠাই অধিকাৰ কৰিলে বিশেষ সন্মান যে পোৱা যায় সেই সন্মানৰ আদৰ্শ অসমত তেতিয়ালৈকে ওপজা নাছিল। আনন্দৰামৰ জাগতো তেনে আদৰ্শ কোনেও স্থাপন কৰা নাছিল। গুৱাহাটী স্কুলব হেড মাষ্টাব আছিল জন্মেজয় দাস আৰু দ্বিতীয় শিক্ষক তাৰিণীপ্ৰসাদ ৰায়। জন্মেজয় দাসব শিক্ষাপ্ৰণালী অতি ওখ ধৰণৰ আছিল৷ সেই সময়ত তেওঁৰ ছাত্ৰ আছিল আনন্দৰাম বৰুৱা, ফটিকচন্দ্ৰ বৰুৱা, মানিকচন্দ্ৰ বৰুৱা, ডাঃ জালনুৰ আলি আহমদ, শ্ৰীযুক্ত বলীনাৰায়ণ বৰা, ডাঃ শিৱৰাম বৰা প্ৰভৃতি। বিলাতলৈ যোৱাৰ হেপাহৰ<noinclude></noinclude> jbhtft8ysxjeuyc06840dmf18grzjhi 104 93058 264560 254516 2026-11-02T08:41:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264560 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||পূৰ্ব্বপুৰুষ আৰু লৰাকাল।|২৫}}</noinclude> আদি বীজ এৱেই পোনতে ছাত্ৰবৃন্দৰ মাজত সিঁচে। এওঁক অসমৰ ভুদেৰ মুখাৰ্জি বুলি কলেও সবই কোৱা নহয়। বৰুৱা দেৱে সৌভাগ্যৰ মূৰত আৰু এজন আদৰ্শ শিক্ষক পাইছিল,— স্বৰ্গীয় চন্দ্ৰমোহন গোস্বামী। যোৱা আঢ়ৈকুবি বা তিনি কুৰি বছৰ ধৰি অসমত যি সকলে অলপ নহয় অলপ চিন ৰাখি যাব পাৰিছে তেওঁলোক সকলোৱেই গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াৰ ছাত্ৰ। পুৰণি দলৰ ভিতৰত ৰায় বাহাদুৰ জগন্নাথ বৰুৱা, কালীবাম বৰুৱা, কালীবাম চৌধুৰী, মানিকচন্দ্ৰ বকৰা আৰু ফটিকচন্দ্ৰ বৰুৱাই গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াক শিক্ষক ৰূপে পাইছিল। পোনতে এওঁ এজন স্কুলৰ ডেপুটী ইন্‌চপেক্তৰ আছিল। সেই সময়ত স্কুলৰ মাষ্টাৰ আৰু স্কুলৰ ইন্‌চ পেক্তৰৰ কৰ্ত্তব্যৰ ভিতৰত ইমান বন্ধা-ছটা নিয়ম নাছিল। আমি গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াৰ মুখে শুনিছোঁ আনন্দৰাম বৰুৱা আৰু তেওঁৰ সহপাঠী সকলে তেওঁৰ ওচৰত আহি এদিন আপত্তি কৰিলেহি যে তেওঁলোকৰ ইংৰাজী শিক্ষা ইমান সুবিধাজনক হোৱা নাই, আৰু ইংৰাজী গঢ়োৱাৰ ভাব লবলৈ গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াক অনুৰোধ কৰিলে। গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াই ডেপুটী ইন্‌চপেক্তৰৰ কামৰ উপবিও ওপৰঞ্চি শিক্ষক হৈ আনন্দৰাম আৰু তেওঁৰ সহপাঠীসকলক ইংৰাজী পঢ়াইছিল। তেওঁৰ পিতৃদেৱ ৰাধামোহন গোস্বামী ১৮৩৮ খৃষ্টাব্দত অসমলৈ আহে। সদৰামিন গৰ্গবাম বৰুৱাৰ লগত তেওঁ হবিহৰ-আত্মা আছিল, সেইদৰে পৰশুৰাম আৰু চন্দ্ৰমোহন গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াও হবিহব-আত্মা আছিল, ইপোনে তেওঁৰ সকভায়েক যাদবচন্দ্ৰ গোস্বামী আনন্দৰামৰ সহপাঠী আছিল। এইবোৰ কাৰণত গোস্বামীদেৱে আনন্দবামক বিশেষ যত্নেবে পঢ়াইছিল। আনলবামে ইংৰাজী ভাল জানিছিল, কিন্তু সেই বিষয়ত তেওঁৰ অসাধাৰণ ব্যুৎপত্তিৰ চিন স্কুলীয়া কালত দেখুৱা নাছিল। তেওঁ সৰুৰে পৰা সংস্কৃত আৰু গণিতহে ভাল পাইছিল, আৰু তাত তেওঁৰ বিশেষ অধিকাৰো আছিল।<noinclude></noinclude> 2wtbqkl1dtvz8a55dj9m659rqfnkopk 264589 264560 2026-11-02T10:41:47Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264589 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||পূৰ্ব্বপুৰুষ আৰু লৰাকাল।|২৫}}</noinclude> আদি বীজ এৱেঁই পোনতে ছাত্ৰবৃন্দৰ মাজত সিঁচে। এওঁক অসমৰ ভুদেৱ মুখাৰ্জি বুলি কলেও সৰহ কোৱা নহয়। {{gap}}বৰুৱা দেৱে সৌভাগ্যৰ মূৰত আৰু এজন আদৰ্শ শিক্ষক পাইছিল,— স্বৰ্গীয় চন্দ্ৰমোহন গোস্বামী। যোৱা আঢ়ৈকুৰি বা তিনি কুৰি বছৰ ধৰি অসমত যি সকলে অলপ নহয় অলপ চিন ৰাখি যাব পাৰিছে তেওঁলোক সকলোৱেই গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াৰ ছাত্ৰ। পুৰণি দলৰ ভিতৰত ৰায় বাহাদুৰ জগন্নাথ বৰুৱা, কালীৰাম বৰুৱা, কালীৰাম চৌধুৰী, মানিকচন্দ্ৰ বৰুৰা আৰু ফটিকচন্দ্ৰ বৰুৱাই গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াক শিক্ষক ৰূপে পাইছিল। পোনতে এওঁ এজন স্কুলৰ ডেপুটী ইন্‌চপেক্তৰ আছিল। সেই সময়ত স্কুলৰ মাষ্টাৰ আৰু স্কুলৰ ইন্‌চপেক্তৰৰ কৰ্ত্তব্যৰ ভিতৰত ইমান বন্ধা-ছটা নিয়ম নাছিল। আমি গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াৰ মুখে শুনিছোঁ আনন্দৰাম বৰুৱা আৰু তেওঁৰ সহপাঠী সকলে তেওঁৰ ওচৰত আহি এদিন আপত্তি কৰিলেহি যে তেওঁলোকৰ ইংৰাজী শিক্ষা ইমান সুবিধাজনক হোৱা নাই, আৰু ইংৰাজী পঢ়োৱাৰ ভাৰ লবলৈ গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াক অনুৰোধ কৰিলে। গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াই ডেপুটী ইন্‌চপেক্তৰৰ কামৰ উপৰিও ওপৰঞ্চি শিক্ষক হৈ আনন্দৰাম আৰু তেওঁৰ সহপাঠীসকলক ইংৰাজী পঢ়াইছিল। তেওঁৰ পিতৃদেৱ ৰাধামোহন গোস্বামী ১৮৩৮ খৃষ্টাব্দত অসমলৈ আহে। সদৰামিন গৰ্গৰাম বৰুৱাৰ লগত তেওঁ হৰিহৰ-আত্মা আছিল, সেইদৰে পৰশুৰাম আৰু চন্দ্ৰমোহন গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াও হৰিহৰ-আত্মা আছিল, ইপিনে তেওঁৰ সৰুভায়েক যাদবচন্দ্ৰ গোস্বামী আনন্দৰামৰ সহপাঠী আছিল। এইবোৰ কাৰণত গোস্বামীদেৱে আনন্দৰামক বিশেষ যত্নেৰে পঢ়াইছিল। আনন্দৰামে ইংৰাজী ভাল জানিছিল, কিন্তু সেই বিষয়ত তেওঁৰ অসাধাৰণ ব্যুৎপত্তিৰ চিন স্কুলীয়া কালত দেখুৱা নাছিল। তেওঁ সৰুৰে পৰা সংস্কৃত আৰু গণিতহে ভাল পাইছিল, আৰু তাত তেওঁৰ বিশেষ অধিকাৰো আছিল।<noinclude></noinclude> pkatujgx7h8ceq5mf0k22daedaxi1bs 104 93059 264561 254517 2026-11-02T08:45:20Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264561 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৬ |আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> {{gap}}কিন্তু ইহে আচৰিত আগলৈ ইমান মহত্ত্বৰ বীজ গাত লৈ বৰুৱাদেৱে ১৮৬৪ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত দ্বিতীয় বিভাগতহে এণ্টে চ পৰীক্ষা পাচ কৰিলে। স্বৰ্গীয় চন্দ্ৰমোহন গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াই কৈছিল আনন্দৰামৰ বোলে স্বাভা ব্ৰিক প্ৰতিভা নাছিল, তেওঁৰ আছিল পৰিশ্ৰম কৰিব পৰা শক্তি। স্বাভাৱিক শক্তিৰ আগত অকল মাথোন পৰিশ্ৰমৰ সদায় পৰাজয়, সেই দেখি বৰুৱাদেৱৰ নিচিনা মানুহেও দ্বিতীয় বিভাগতহে ঠাই পালে। {{gap}} মিঃ বৰুৱাৰ সমসাময়িক 'জ্ঞানমুকুৰ' ৰচয়িতা স্বৰ্গীয় চন্দ্ৰশেখৰ বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াই কৈছিল প্ৰবেশিকা পৰীক্ষা দিয়া কালত আনন্দৰামৰ গাত জ্বৰ আছিল। তেওঁ জ্বৰৰ গাৰেই অগত্যা পৰীক্ষা দিছিল। তেওঁ পৰীক্ষাৰ কিদিন আন একো নাথাইছিল, মাথোন সুমথিবা টেঙ্গাহে পাৰোনে খাইছিল। পৰীক্ষাত যে ভাল ফল কৰি যশস্যা বাখিব লাগে এই আদৰ্শ শিবোধাৰ্য্য কৰি তেওঁ প্ৰাণ-টাকি পৰিশ্ৰম কৰা নাছিল। কিন্তু সেই কালৰ অসমৰ শিক্ষাৰ অৱস্থালৈ চাই ইয়াকে যথেষ্ট বুলি ধৰিব লাগে। এণ্টেচ পাচ কৰি কলিকতাৰ কলেজত পঢ়াৰ দিন ধৰিছে আনন্দৰামৰ প্ৰতিভাৰ ক্ৰমশঃ বিকাশ হবলৈ ধৰিলে বুলি কব পাৰি। {{gap}} আনন্দৰাম বৰুৱাই উত্তৰ গুৱাহাটীৰ নিচিনা কীৰ্ত্তিপূৰ্ণ ঠাইত জন্মগ্ৰহণ কৰি তাৰ অতীত ইতিবৃত্ত আৰু বাসীন্দাসকলৰ আতিগুৰিৰ বিষয়ে জানিবলৈ স্বাভাবিকতে বব উৎকণ্ঠিত হৈছিল। আমি বজাদুৱাৰৰ বাসীন্দাব আৰু মিঃ বৰুৱাৰ লৰাকালৰ বন্ধু শ্ৰীযুত ভীবিৰাম বৰুৱাৰ মুখে শুনিছোঁ যে ১৮৬৪ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত এণ্টে চ পৰীক্ষা দি ঘৰত বহি থকা কালত উত্তৰ গুৱাহাটীৰ পুৰণা তথ্য সংগ্ৰহ কৰাত আনন্দবান ব্যস্ত আছিল। তাৰ অৰ্থে তেওঁ পোনতে উত্তৰ গুৱাহাটীৰ সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়ালবৰ্গৰ নাম, আৰু তেওঁলোকৰ পূৰ্ব্বপুৰুষসকলৰ বংশৰ আতিগুৰি লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। পাচলৈ এই তথ্য সংগ্ৰহ কি হ'ল, আৰু মিঃ বৰুৱাই বা হাতত লোৱা কানটো কিয় ত্যাগ কৰিলে তাৰ বিষয়ে কোনেও একো কব নোৱাৰে।<noinclude></noinclude> 6sm4vsjenbz9m6ljrhiqre7j0wbnjph 264598 264561 2026-11-02T11:15:55Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264598 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৬ |আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> {{gap}}কিন্তু ইহে আচৰিত আগলৈ ইমান মহত্ত্বৰ বীজ গাত লৈ বৰুৱাদেৱে ১৮৬৪ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত দ্বিতীয় বিভাগতহে এণ্ট্ৰেচ পৰীক্ষা পাচ কৰিলে। স্বৰ্গীয় চন্দ্ৰমোহন গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াই কৈছিল আনন্দৰামৰ বোলে স্বাভা -ৱিক প্ৰতিভা নাছিল, তেওঁৰ আছিল পৰিশ্ৰম কৰিব পৰা শক্তি। স্বাভাৱিক শক্তিৰ আগত অকল মাথোন পৰিশ্ৰমৰ সদায় পৰাজয়, সেই দেখি বৰুৱাদেৱৰ নিচিনা মানুহেও দ্বিতীয় বিভাগতহে ঠাই পালে। {{gap}} মিঃ বৰুৱাৰ সমসাময়িক 'জ্ঞানমুকুৰ' ৰচয়িতা স্বৰ্গীয় চন্দ্ৰশেখৰ বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াই কৈছিল প্ৰবেশিকা পৰীক্ষা দিয়া কালত আনন্দৰামৰ গাত জ্বৰ আছিল। তেওঁ জ্বৰৰ গাৰেই অগত্যা পৰীক্ষা দিছিল। তেওঁ পৰীক্ষাৰ কিদিন আন একো নাথাইছিল, মাথোন সুমথিৰা টেঙ্গাহে পাৰেমানে খাইছিল। পৰীক্ষাত যে ভাল ফল কৰি যশস্যা ৰাখিব লাগে এই আদৰ্শ শিৰোধাৰ্য্য কৰি তেওঁ প্ৰাণ-টাকি পৰিশ্ৰম কৰা নাছিল। কিন্তু সেই কালৰ অসমৰ শিক্ষাৰ অৱস্থালৈ চাই ইয়াকে যথেষ্ট বুলি ধৰিব লাগে। এণ্ট্ৰেচ পাচ কৰি কলিকতাৰ কলেজত পঢ়াৰ দিন ধৰিহে আনন্দৰামৰ প্ৰতিভাৰ ক্ৰমশঃ বিকাশ হবলৈ ধৰিলে বুলি কব পাৰি। {{gap}} আনন্দৰাম বৰুৱাই উত্তৰ গুৱাহাটীৰ নিচিনা কীৰ্ত্তিপূৰ্ণ ঠাইত জন্মগ্ৰহণ কৰি তাৰ অতীত ইতিবৃত্ত আৰু বাসিন্দাসকলৰ আঁতিগুৰিৰ বিষয়ে জানিবলৈ স্বাভাবিকতে বৰ উৎকণ্ঠিত হৈছিল। আমি ৰজাদুৱাৰৰ বাসিন্দাৰ আৰু মিঃ বৰুৱাৰ লৰাকালৰ বন্ধু শ্ৰীযুত ভীবিৰাম বৰুৱাৰ মুখে শুনিছোঁ যে ১৮৬৪ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত এণ্ট্ৰেচ পৰীক্ষা দি ঘৰত বহি থকা কালত উত্তৰ গুৱাহাটীৰ পুৰণা তথ্য সংগ্ৰহ কৰাত আনন্দৰাম ব্যস্ত আছিল। তাৰ অৰ্থে তেওঁ পোনতে উত্তৰ গুৱাহাটীৰ সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়ালবৰ্গৰ নাম, আৰু তেওঁলোকৰ পূৰ্ব্বপুৰুষসকলৰ বংশৰ আতিগুৰি লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। পাচলৈ এই তথ্য সংগ্ৰহ কি হ'ল, আৰু মিঃ বৰুৱাই বা হাতত লোৱা কামটো কিয় ত্যাগ কৰিলে তাৰ বিষয়ে কোনেও একো কব নোৱাৰে।<noinclude></noinclude> rfura5hzyyid87rmhokfok7ke0hdf3r 104 93061 264599 254667 2026-11-02T11:20:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264599 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৮|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> {{gap}}তেওঁলোকৰ শিক্ষকসকলৰ মাজত আছিল স্বৰ্গীয় গুৰুদাস বন্দ্যো- পাধ্যায় এম, এ (পাচলৈ চাৰ) আৰু স্বগীয় পণ্ডিত মহেশচন্দ্ৰ ন্যায়ৰত্ন ( পাচলৈ মহামহোপাধ্যায় )। গুৰুদাস বন্দ্যোপাধ্যায় ডাঙ্গৰীয়াই মাথোন জন্ম-জয়তে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ধাৰ-নিছিগা উজ্জ্বল জীৱনী সমাপন কৰি প্ৰেচিডেন্সী কলেজৰ গণিতৰ অধ্যাপক কামত নিযুক্ত হয়। এনে এটি উজ্জ্বল ভবিষ্যত আগত লৈ জীৱনক্ষেত্ৰত সোমোৱা তৰুণ অধ্যাপক শ্ৰীযুত গুৰুদাস বন্দ্যোপাধ্যায়ক তেতিয়া প্ৰতিভাৰ অৱতাৰ বুলি মানুহে ধাৰণা কৰিছিল। পূজ্যপাদ চাৰ গুৰুদাসৰ চৰণত বিদ্যাৰ্থীহৈ আনন্দৰামৰ জীৱন বাস্তবিকে ধন্য হৈছিল। আনন্দৰাম যে আগলৈ গণিতত ইমান নাম কৰিব পাৰিছিল ইয়াৰ মুলত পণ্ডিত প্ৰবৰ গুৰুদাসৰ বিচক্ষণ শিক্ষাপ্ৰণালী আৰু নিজৰ গাত থকা বৈদ্যুতিক মোহিনী শক্তি। মহেশচন্দ্ৰ হন্যান্নৰত্নই সেই সময়ত বঙ্গৰ পণ্ডিতসমাজত প্ৰাতঃস্মৰণীয় ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰৰ লগত একেলগে আসন পাই আহিছিল। তেওঁৰ সাহিত্য-সেৱাই ইউৰোপৰ শিক্ষা-কেন্দ্ৰবোৰৰ পৰাও বিশেষ ভাৱে পূজা পাই আহিছে। সংস্কৃত সাহিত্যত এনে অগাধ পণ্ডিত অধ্যাপক পাই আনন্দৰাম আৰু তেওঁৰ সমনীয়া সহপাঠি সকলৰ দেৱভাষা সংস্কৃতৰ ফালে আসক্তি জন্মিব একেবাৰে স্বাভাৱিক। {{Gap}}আনন্দৰামৰ সমনীয়া বন্ধুসকলৰ ভিতৰত ভাৰতপূজ্য বাগ্মি প্ৰবৰ শ্ৰীযুত সুৰেন্দ্ৰনাথ বন্দ্যোপাধ্যায় প্ৰধান। তেওঁ আনন্দৰামতকৈ এবছৰ আগ আছিল। স্বৰ্গীয় চিভিলিয়ান ৰমেশচন্দ্ৰ দত্ত আনন্দৰামৰ লগত একে শ্ৰেণীতে পড়ে। তেওঁৰ আন সহপাঠী আছিল স্বৰ্গীয় বিহাৰীলাল গুপ্ত ডিভিলিয়ান, বায়চান্দ প্ৰেমচান্দ বৃত্তিধাৰী স্বৰ্গীয় কাৰ্তিকচন্দ্ৰ মিত্ৰ, খ্যাতনামা উকীল স্বৰ্গীয় ত্ৰৈলোক্যনাথ বহু আৰু স্বৰ্গীয় উমাকালী মুখাৰ্জি; আৰু কলেজীয়া বন্ধু আছিল বঙ্গীয় ব্ৰাহ্মসমাজৰ ঘাই ধৰণী স্বৰ্গীয় পণ্ডিত শিৱনাথ শাস্ত্ৰী।<noinclude></noinclude> alhkiegqirgrtsrgk9dc0bwcv78lmbf 104 93062 264562 254521 2026-11-02T08:48:33Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264562 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||কলিকতাৰ কলেজত।|২৯}}</noinclude> {{gap}}আনন্দৰামে কলিকতালৈ গৈ পোনতে প্ৰেচিডেন্সী কলেজৰ গাত লগা হিন্দু হোষ্টেলত থাকেগৈ। এতিয়াৰ হিন্দু হোটেল কলেজ স্কোয়াৰৰ ওচৰত পিয়াৰী চৰণ সৰকাৰ স্ট্ৰীটত। তেতিয়া হিন্দু হোটেল আছিল কতোলা স্ট্ৰীটত। বঙ্গৰ যশস্বী কবি “পলাশীৰ যুদ্ধ” “বৈবতক” আদি কাব্য লিখোঁতা স্বৰ্গীয় নবীন চন্দ্ৰ সেনৰ লগত সহপাঠী নহলেও সহ- অধ্যায়ী স্বৰূপে আনন্দবানৰ বিশেষ চিনাকী জন্মে। {{gap}}প্ৰতিভা কেতিয়াও অনাদৃত হৈ পৰি নেথাকে। পোনতে কলেজত সোমাওঁতে তেওঁৰ প্ৰতিভাৰ সমুচিত পৰিচয় শিক্ষকসকলে নাপাইছিল যদিও পাচত আনন্দৰামক সকলোৱে চিনি পাবলৈ ধৰিলে। সুদূৰ অসমৰ গিৰি-ৰাজ্যৰ পৰা অহা দেখি তেওঁ সকলোৰে কৌতূহলৰ পাত্ৰ আছিল। {{gap}}গণিত অধ্যাপক গুৰুদাস বন্দ্যোপাধ্যায়ে তেওঁব পোনতে প্ৰতিভাব সমাদৰ কৰে। বন্দ্যোপাধ্যায় ডাঙ্গৰীয়াই অঙ্ক দি কোন নবাই কেনেকৈ কৰিছে তাক চাবলৈ শ্ৰেণীৰ কেউফালে খোজ কাঢ়ি ফুৰে। তেওঁ গৈ দেখে আনন্দবামে অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে বব কৌশলেৰে অথচ উজ্‌ উপায়েবে অঙ্কটো কৰি সাজু হৈ আছে। আন অধ্যাপকৰো চকুত পৰিবলৈ ধৰিলে। লাহে লাহে আনন্দৰাম আন কলেজৰ অধ্যক্ষ মিঃ জেইন্‌চ্ চাট্‌ক্লিক চাহাবে বৰুৱাদেৱক বৰ আদৰ কৰিছিল, আৰু আনন্দৰামক কলেজৰ এজন উজ্জ্বল বত্ন বুলি ভাবিছিল। {{Gap}}১৮৬৫ চনৰ প্ৰেচিডেন্সী কলেজৰ প্ৰথম বাৰ্ষিক শ্ৰেণী এই হেন তবা বৃন্দৰে উজ্জ্বল আছিল, আৰু আমাৰ গৌৰৱৰ বিষয় এই যে আনন্দৰাম এই তাৰকামণ্ডলীৰ মাজত সবাতকৈ উজ্জ্বল আছিল। আনন্দৰামৰ কলেজৰ প্ৰথম বছৰৰ জীৱনৰ বিষয়ে মহাত্মা গুৰুদাস বন্দ্যোপাধ্যায় ডাঙ্গৰীয়াই যি কৈছে সি অসমীয়াৰ মুখে মুখে হোৱা উচিত। চাৰ গুৰু- দাসে এই জীৱনী লিখোতালৈ এবাৰ লিখিছিল,<noinclude></noinclude> k545wbab833pzjp689komz36adn8t9n 104 93063 264569 254522 2026-11-02T09:44:39Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264569 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩০|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> {{gap}}“১৮৬৫ খৃষ্টাব্দত প্ৰেচিডেন্সী কলেজব প্ৰথম বাৰ্ষিক শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ হৈ থাকোঁতে আনন্দৰাম বৰুৱাৰ সৈতে মোৰ পোনতে চিনাকী হয়। মই তেতিয়া সেই কলেজৰ গণিতৰ অধ্যাপকৰূপে সম্প্ৰতিকলৈ কামত সোমাওঁ। এবছৰ কাল মই আনন্দৰামক প্ৰায় নিতৌ লগ পাইছিলোঁ, আৰু তাৰ পৰা তেওঁৰ বিষয়ে মোৰ যি ধাৰণা হৈছিল সি অতি সুন্দৰ। আনন্দৰাম বৰ নম্ৰ আছিল, কেতিয়াও অহঙ্কাৰ নেদেখুৱাইছিল, আক ক্লাচৰ পঢ়াশুনা কাম অতি সন্তোষজনককৈ সমাধা কৰিছিল। নই ক্লাচত দিয়া টান বা উজু এনে এটা অঙ্ক নাই যাক আনন্দবানে কৰি উলিয়াব নোৱাৰিছিল। অতি সোনকালে তেওঁ অঙ্কৰ উত্তৰ উলিয়াইছিল, আৰু তেওঁৰ অঙ্ক কৰা প্ৰণালীও বৰ উজু আৰু বিচক্ষণ আছিল। {{gap}}“প্ৰেচিডেন্সী কলেজৰ সেই বছৰৰ প্ৰথম বাৰ্ষিক শ্ৰেণী বৰ উজ্জ্বল আছিল। তাত এনে প্ৰতিভাশালী ছাত্ৰ আছিল, — স্বৰ্গীয় ৰমেশচন্দ্ৰ দত্ত, বহুত বছৰ ধৰি মেদিনীপুৰৰ খ্যাতনামা উকীল প্ৰেমচান্দ ৰায়চান্দ বৃত্তি- ধাৰী স্বৰ্গীয় কাৰ্ত্তিকচন্দ্ৰ মিত্ৰ, ঢাকা উকীল সমাজৰ নেতা স্বৰ্গীয় ত্ৰৈলোক্যনাথ বস্তু, মিঃ বিহাৰীলাল গুপ্ত, আৰু হাইকোৰ্টৰ খ্যাতনামা উকীল বাবু উনাকালী মুখাৰ্জ্জী। ইয়াৰ ভিতৰত কাৰ্ত্তিকচন্দ্ৰ মিত্ৰ আৰু ত্ৰৈলোক্যনাথ বসু গণিতত বব পাৰ্গত আছিল। কিন্তু এইটো নিশ্চন্ন ষে আননাবাম এই তৰুণ প্ৰতিভাশালী ছাত্ৰবৃন্দৰ ভিতৰত সবাতকৈ উজ্জ্বল আছিল। এই খিনিতে উল্লেখ কৰিব লগীয়া কথা এই যে আনন্দৰামৰ সহপাঠী সকলে তেওঁৰ ওখ ধৰণৰ বুদ্ধি-বৃত্তি স্বীকাৰ কৰোঁতে অকণো কোচ নেখাইছিল। এইটো বৰ দুখৰ কথা যে বাইজৰ উপকাৰৰ হন্তে উছৰ্গা কৰা তেওঁৰ বহুমূলীয়া জীৱনৰ ইনান কোমল বয়সতে সামৰণি পৰে।” {{gap}}১৮৬৬ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত আনন্দবানে এল-এ (পাচলৈ এফ-এ আৰু ইণ্টাৰমিডিয়েট ) পৰীক্ষা দিয়ে। গুৰুদাস বন্দ্যোপাধ্যায়ে তেওঁৰ ছাত্ৰৰ<noinclude></noinclude> e71cnh3bron2d3rkla35c4qli5kcb8v 104 93064 264570 254523 2026-11-02T09:46:22Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264570 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||কলিকতাৰ কলেজত।|৩১}}</noinclude> বিষয়ে যি ধাৰণা কৰিছিল সি ফলিয়ালে। আনন্দবামে মোটৰ ওপৰত বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰথম বিভাগত ষষ্ঠ স্থান অধিকাৰ কৰে, আৰু গণিতত সৰ্ব্ব প্ৰধান স্থান অধিকাৰ কৰি “ডাফ, স্কলাপি” পায়। তেওঁৰ লগত এল-এ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱা সকলৰ নাম ১ম কাৰ্ত্তিকচন্দ্ৰ মিত্ৰ, ২য় ৰমেশচন্দ্ৰ দত্ত, ৩য় জে-ব্লকমেন, ৪ৰ্থ শিৱনাথ ব্যানাৰ্জী, এম ধীৱেশ্বৰ চাটাৰ্জ্জী, ৬ষ্ঠ আনন্দৰাম বৰুৱা আৰু ১৩শ বিহাৰীলাল গুপ্ত। দ্বিতীৰ বিভাগত প্ৰবেশিকা দুৱাৰ পাচ কৰি এল-এ পৰীক্ষাত ইমান ওখ ঠাই অধিকাৰ কৰা কম গৌৰৰ কথা নহয়। {{gap}}আনন্দৰামে দুগুণ উৎসাহে সেই কলেজত বি-এ পঢ়িবলৈ ধৰিলে। বিশ্ব-বিখ্যাত কবি চাৰ বৰীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ অগ্ৰজ শ্ৰীযুত সত্যেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ আৰু বোম্বেৰ শ্ৰীপদ বালাজী ঠাকুৰে তেতিয়া বিলাতৰ চিভিলিয়ান পৰীক্ষা পাচ কৰি আহিছে। তেওঁলোকৰ আহিয়ে প্ৰেডিডেন্সী কলেজৰ এই ছাত্ৰবৃন্দক বৰকৈ উদগনি দিয়ে। শ্ৰীযুত সুবেন্দ্ৰনাথ ব্যানাৰ্জ্জীয়ে পাচ বছৰ অৰ্থাৎ ১৮৬৮ চনত বি-এ পাচ কৰি বিলাতলৈ যাবলৈ আয়োজন কৰে। তেওঁৰ লগত বিলাতলৈ যাবলৈ নিঃ ৰমেশচন্দ্ৰ দত্ত আৰু বিহাবীলাল গুপ্তও উত্ৰাৱল হৈ পৰে। কিন্তু তেওঁলোকক বিলাতলৈ পঠিয়াবলৈ ঘৰৰ পৰা মনা। গতিকে, ৰমেশচন্দ্ৰ দত্ত আৰু বিহাৰীলাল গুপ্তই চতুৰ্থ বাৰ্ষিক শ্ৰেণীৰ পৰা মনে মনে সুন্দ্ৰে ব্যানাৰ্জ্জীৰ লগত বিলাত পালেগৈ। তেওঁলোকৰ ঘৰত যথেষ্ট সংস্থান আছিল। বিলাতলৈ গোপনে যোৱাৰ স্বত্বেও তাৰ পাচৰ পৰা তেওঁলোকৰ অভিভাবক সকলে অৰ্থেৰে সহায় কৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু আনন্দৰামৰ পিতৃ গৰ্গৰাম সদবামিন ডাঙ্গৰীয়াৰ তেনে অৰ্থব সংস্থান থাকিলেও এই দৰে বিনা অনুমতিত যাবলৈ সোতৰ বছৰীয়া আনন্দৰামে লাহ্ নকৰিলে। সেই দেখি বিলাতলৈ লগৰীয়া বন্ধুসকলৰ লগত যাবলৈ ইচ্ছা থকা স্বত্বেও তেওঁ ১৮৬৮ চনত তাক সিদ্ধ কৰিব নোৱাৰিলে। সেই দেখি বি-এ মহলাত<noinclude></noinclude> qjd34hxg2bz7abdzzgncr30squwxzk9 104 93065 264572 254524 2026-11-02T09:52:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264572 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩২|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> সুখ্যাতিৰে পাচ কৰি চকাৰী বৃত্তি লৈ যোৱাটোৱেই তেওঁ সঙ্কল্প কৰিলে । ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা বনেশচন্দ্ৰৰ দৰে প্ৰতিদ্বন্দ্বী তেওঁৰ বিএ মহলাত কোনো নাছিল। গতিকে তেওঁৰ ইচ্ছা কাৰ্য্যত সফল হবলৈ একো বিঘিনি নজন্মিল। {{Gap}}১৮৬৯ খৃষ্টাব্দৰ জানুৱাৰী মাহত বিশ্ববিদ্যালয়ত তৃতীয় স্থান অধিকাৰ কৰি আনন্দৰাম বৰুৱাই বি-এ মহলাত উত্তীৰ্ণ হয়,—১ম কাৰ্ত্তিকচন্দ্ৰ মিত্ৰ, ২য় ত্ৰৈলোক্যনাথ বসু। {{gap}}বি-এ পৰীক্ষাত তৃতীয় স্থান অধিকাৰ কৰিছিল বুলিও সকলোৱে আনন্দবানকহে সেই বছৰৰ সৰ্ব্বোৎকৃষ্ট ছাত্ৰ বুলি ধৰিছিল। প্ৰেচিডেন্সী কলেজৰ অধ্যক্ষ মিঃ জেইনচ্ চাট্‌ক্লিক, চাহাবে বঙ্গৰ শিক্ষাবিভাগৰ শাসনকৰ্তা মিঃ হেন্বী উদ্ভৰ লগত বৰুৱাক সেই বুলিছে চিনাকী কবি দিয়ে। মিঃ উদ্ৰই বৰুৱাৰ লগত কথা-বাৰ্তা পাতি বৰ মোহ যাৰ আক এই প্ৰতিভাশালী তৰুণ ছাত্ৰটিক সেই কালৰ ভাৰতৰ গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল লৰ্ড মেয়োৰ লগত চিনাকী কৰি দিয়ে। {{gap}}নিজৰ প্ৰতিভা-শক্তিৰ বলেৰে মিঃ বৰুৱাই ষ্টেইট্‌ স্কলাৰৰ্চিপ আৰু গিলক্ৰাইষ্ট স্কলাচিপ লাভ কৰে। এই দুই বৃত্তিৰ মোট মূল্য আছিল মাহে প্ৰায় ৪০০ টকা। {{gap}}১৮৬৮ চনত ভাৰত গৱৰ্ণমেন্টে বৃত্তি দি বিলাতলৈ শিক্ষাৰ কাৰণে লৰা পঠিওৱাৰ ব্যৱস্থা কৰে। যি-এ পৰীক্ষাৰ লগে লগে সেই বৃত্তিৰ পৰীক্ষা হোৱাৰ নিয়ম আছিল। এই পৰীক্ষাত সৰ্ব্বপ্ৰথম হোৱা ছাত্ৰ- তাৰ কাৰণে স্বতত্তৰীয়া কহে বিলাতলৈ যোৱা বৃত্তি দিয়া হৈছিল। ১৮৬৯ চনৰ জানুৱাৰী মাহত প্ৰথম বৃত্তি- পৰীক্ষক নিযুক্ত হৈছিল। পৰীক্ষা হয়। ইয়াৰ পৰীক্ষক আছিল ডাক্তাৰ অগ্নিভী, চেত্তাচ", উদ্ৰ, বিবি, টনি আৰু মিট্‌কেল চাহাব। বাৰু কাৰ্ত্তিকচন্দ্ৰ মিত্ৰ সেইবাৰ বি-এ পৰীক্ষাত প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰিছিল। তেৱোঁ এই বৃত্তি-পৰীক্ষাত<noinclude></noinclude> fp9qox28ea4zqmbfl5e3ugkw8vrf60g 104 93066 264578 254525 2026-11-02T10:24:47Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264578 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||কলিকতাৰ কলেজত।|৩৩}}</noinclude> আনন্দৰামৰ প্ৰতিযোগী আছিল। কলিকতা হাইকোৰ্টৰ সুপ্ৰসিদ্ধ ব্যাবিষ্টাৰ মিঃ লালমোহন দাস আৰু বিলাত প্ৰিভি কাউন্সিলৰ সৰ্ব্বপ্ৰথম ভাৰতীয় মেম্বব মিঃ চৈয়দ আমিৰ আলীও এই পৰীক্ষাত প্ৰতিযোগী আছিল। কিন্তু অসমৰ গৌৰৱৰ কথা মিঃ বৰুৱাক পৰীক্ষক সকলে সৰ্ব্বশ্ৰেষ্ঠ বুলি বিবেচনা কৰি কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কাৰ্য্যনিৰ্বাহক সমিতি অৰ্থাৎ চিত্তিকেটলৈ তেওঁৰ নাম পঠিয়াই দিয়ে। ১৮৬৯ চনৰ ২৯ জানুৱাৰীৰ চিণ্ডিকেটৰ কাৰ্য্যবিবৰণীত এই কথাষাৰ পোৱা যায়,— “বিলাতত পঢ়িবলৈ বৃত্তিৰ কাৰণে হোৱা পৰীক্ষাৰ পৰীক্ষক সকলৰ মন্তব্য পাঠ কৰা হ'ল। তেওঁলোকে মনোনীত কৰি পঠাইছে যে প্ৰেচিডেন্সী কলেজৰ আনন্দৰাম বৰুৱাক এই বৃত্তি দিয়া হওক।” উক্ত চিণ্ডিকেটৰ অধিবেশনত এই বাচনি সমৰ্থন কৰা হয়। এই বৃত্তিৰ মূল্য আছিল বছৰি ২০০ পাউণ্ড বা ৩০০০ টকা, আৰু সেই বৃত্তি তিন বছৰ ধাৰ্য্য। এই দৰে প্ৰতিযোগী পৰীক্ষাত সৰ্ব্বপ্ৰথম হৈ মিঃ বৰুৱাই গিলক্ৰাইষ্ট বৃত্তিও পায়। ইয়াৰ মূল্য বছবি ১০০ পাউণ্ড, বৃত্তিৰ কাল পাঁচ বছৰ। {{gap}}এই দৰে বৃত্তি লৈ বিলাতলৈ যোৱাত মিঃ বৰুৱাৰ ঘৰৰ পৰা অলপ প্ৰতিবন্ধক হৈছিল, কিন্তু তেওঁৰ আগত আদৰ্শ আছিল ভাৰতৰত্ন শুবেন্দ্ৰ ব্যানাৰ্জ্জী, ৰমেশ দত্ত আৰু বিহাৰীলাল গুপ্ত। মিঃ বৰুৱাই বাধা প্ৰতিবন্ধক একো নেমানিলে। ১৮৬৯ খৃষ্টাব্দৰ জহকালি ছুটি লৈ মিঃ উদ্ৰ চাহাবে বিলাতলৈ যাবলৈ ঠিক কৰে, তেওঁৰ লগত একেখন জাহাজতে বিলাত- লৈ যাবলৈ মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱায়ো আয়োজন কৰে। {{center|{{Xxxx-larger| ⸻}}}}<noinclude></noinclude> 7gx5ccywdd4xylsl1hhvuo0z2hjo7on 104 93067 264580 254526 2026-11-02T10:29:26Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264580 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{center|'''বিলাতত।'''}}</noinclude> {{Gap}}১৮৬৯ খৃষ্টাব্দৰ জহকালিত আনন্দৰাম বৰুৱাই গৈ বিলাত পায়গৈ। তেওঁৰ প্ৰথম উদ্দেশ্য আছিল আই-চি-এচ, পাচ কৰা। আৰু তাত থকা কেবছৰৰ ভিতৰত ব্যাবিষ্টাৰী পাচ কৰা সম্ভৱ দেখি তেওঁ সেই পৰীক্ষাৰ কাৰণে ১৮৭০ চনৰ নবেম্বৰ মাহত মিডোল টেম্পোলৰ ছাত্ৰশ্ৰেণীত ভুক্ত হ'ল। {{Gap}}অক্সফোৰ্ড বা কেম্ব্ৰিজতকৈ লণ্ডনত থাকিলে তেওঁৰ চিভিলিয়ান পৰীক্ষাৰ কাৰণে সুবিধা হয় যেন ভাবি তেওঁ লণ্ডনতে থকা থিৰ কৰিলে, ১৮৭০ চনত লণ্ডন ইউনিভাৰ্চিটিৰ মেট্ৰিকুলেচন পৰীক্ষাত নাম ভুক্ত হৈ সেই ইউনিভাৰ্সিটিতে বি-এচ-চি পৰীক্ষাৰ কাৰণে কলেজত পঢ়িবলৈ ধৰিলে। তেওঁ গণিতত সুপণ্ডিত আছিল, গতিকে এই পৰীক্ষাৰ কাৰণে তেওঁৰ একো টান নেলাগিল। তাৰ উপৰিও বি-এচ-চিত পঢ়া পৰীক্ষাৰ কাৰণে যি কেইটা বিষয় লৈছিল সেইবোৰ বিষয় আই-চি-এচ, পৰীক্ষাত লোৱাত তেওঁৰ বৰ সুবিধা হল, প্ৰায় একে পৰিশ্ৰমতে তেওঁ দুয়ো পৰীক্ষালৈকে সাজু হব পাৰিলে। {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱাৰ বন্ধু-বান্ধৱ সকলে কেতিয়াও নেভাবিছিল যে তেওঁ আই-চি-এচৰ বাহিৰে আন পৰীক্ষাৰ কাৰণেও পঢ়িছে। তেওঁ একেলগে তিনিও পৰীক্ষাৰ কাৰণে সাজু হৈছিল। {{gap}}১৮৭০ চনৰ আগষ্ট মাহত ৰমেশচন্দ্ৰ দত্ত, ৺বিহাৰীলাল গুপ্ত আৰু শ্ৰীযুত সুৰেন্দ্ৰনাথ বেনাৰ্জ্জীয়ে উক্ত পৰীক্ষাত সম্মানেৰে পাচ কৰে। তাৰ পিচ বছৰত অৰ্থাৎ ১৮৭১ চনত আনন্দৰাম বৰুৱায়ো অতি সন্মানেৰে আই-চি-এচ, পাচ কৰি চিভিলিয়ান হয়। আই-চি-এচ্, পৰীক্ষাত তেওঁ<noinclude></noinclude> 7gcn8z8a3dwvltlezf8darhe9g4nlg9 4 94358 264582 264424 2026-11-02T10:33:00Z Ishanjyotibora 1642 /* কিতাপৰ তালিকা */ 264582 wikitext text/x-wiki {{Infobox recurring event | name = <!--Uses page name if omitted--> | native_name = | native_name_lang = | logo = [[File:Wikisource-logo.svg|100px]] | logo_alt = | logo_caption = | logo_size = | image = | image_size = | alt = | caption ={{Left|}} | status = আৰম্ভ হোৱা নাই। | genre = অনলাইন মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা | date = | begins = ১ নৱেম্বৰ ২০২৬ | ends = ১৫ নৱেম্বৰ ২০২৬ | frequency = ১৫ দিনীয়া | venue = | location = অনলাইন | coordinates = <!-- {{coord|LAT|LON|type:event|display=inline,title}} --> | country = অসম, ভাৰত | years_active = <!-- {{age|YYYY|mm|dd}} Date of the first occurrence --> | first = <!-- {{start date|YYYY|mm|dd}} "founded=" and "established=" also work --> | founder_name = | | last = <!-- Date of most recent event; if the event will not be held again, use {{End date|YYYY|MM|DD|df=y}} --> | prev = | next = | participants = অসমীয়া ৱিকিউৎস | attendance = | capacity = | area = | budget = | activity = | leader_name = | patron = | organised = * [[সদস্য:নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]]<br/> * [[সদস্য:Jyoti Chiring|Jyoti Chiring ]] | filing = | people = | member = | sponsor = | website = <!-- {{URL|example.com}} --> | footnotes = }} অসমীয়া ৱিকিউৎসত মুদ্ৰণ সংশোধন কৰিবলগীয়া কিতাপৰ সংখ্যাৰ লগতে ৱিকিউৎসত সদস্যসকলৰ সক্ৰিয়তা বৃদ্ধিৰ বাবে নৱেম্বৰ মাহৰ ১ তাৰিখৰপৰা পৰা ১৫ নৱেম্বৰ ,২০২৬ লৈ এখনি '''মুদ্ৰণ সংশোধন প্ৰতিযোগিতা''' আয়োজন কৰিবলৈ লোৱা হৈছে। এই সম্পাদনা মেলাখনিত প্ৰায় ৩০ খন ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছে। আশাকৰোঁ অসমীয়া ৱিকিমিডিয়াৰ সদস্যসকলে এই প্ৰতিযোগিতাখনিত অংশগহণ কৰি অসমীয়া ৱিকিউৎসত কিতাপৰ সংখ্যা বৃদ্ধিত ইন্ধন যোগাব। ==লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য== * অসমীয়া ৱিকিউৎসত অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ডিজিটেলাইজেচন দ্ৰুততৰ কৰা। * ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থৰে অসমীয়া ৱিকিউৎসত সমল বৃদ্ধি কৰা। * নতুন ৱিকিমিডিয়ানসকলৰ কৰ্মদক্ষতা আৰু কাৰ্যকৰিতাৰ উত্তৰণ ঘটোৱা। * অসমীয়া ৱিকিমিডিয়ানসকলৰ জৰিয়তে সন্মিলিত কাৰ্যকলাপ কৰা। * অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ইউনিকোড ৰূপান্তৰেৰে অসমীয়া ভাষা আৰু ঐতিহ্যৰ সংৰক্ষণ, সংবৰ্ধন আৰু প্ৰচাৰ কৰা। ==আয়োজক== * [[সদস্য:নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]] * [[সদস্য:Jyoti Chiring|Jyoti Chiring]] ==বিৱৰণ== ===নিয়মাৱলী=== * প্ৰতিযোগিতাত কেবল মুদ্ৰণ সংশোধনকহে সামৰি লোৱা হৈছে। গুৰুতৰ আসোঁৱাহ নথকা প্ৰতিটো পৃষ্ঠাৰ মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে ১ নম্বৰকৈ প্ৰদান কৰা হ’ব। বৈধকৰণৰ বাবে কোনো নম্বৰ নাথাকিব। * প্ৰতিযোগীসকলক মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে নিজৰ পচন্দ অনুসৰি একোখন কিতাপ বাচি লবলৈ উৎসাহিত কৰা হৈছে। নতুন অংশগ্ৰহণকাৰীয়ে সহজ কিতাপ বাচি লৈ যিমান পাৰে শুদ্ধকৈ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰাৰ চেষ্টা কৰিব আৰু প্ৰয়োজনত জটিল পৃষ্ঠা সংশোধনৰ বাবে অভিজ্ঞ সেচ্ছাসেৱকৰ সহায় ল’ব। * প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে নিৰ্বাচিত কিতাপৰ তালিকা এখন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। সেই তালিকাৰ অন্তৰ্ভূক্ত কিতাপহে প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে বিবেচিত হ’ব। * ভুলকৈ কৰা মুদ্ৰণ সংশোধিত পৃষ্ঠাৰ ক্ষেত্ৰত বিচাৰকৰ মুদ্ৰণ সংশোধনৰ পৃষ্ঠা পূৰ্ববত কৰাৰ অধিকাৰ থাকিব। * অভিজ্ঞ, অনভিজ্ঞ সকলোৱে সংশোধনৰ সময়ত বানানৰ ক্ষেত্ৰত অধিক গুৰুত্ব দিব। ===সময়=== *<mark>এই প্ৰতিযোগিতাৰ সময়সীমা: ১ নৱেম্বৰ ২০২৬ ০০:০০ বজাৰ (IST) পৰা ১৫ নৱেম্বৰ ২০২৬ ২৩:৫৯ বজা (IST) পৰ্যন্ত।</mark> ==বঁটা আৰু সন্মান== * প্ৰথম পুৰস্কাৰ - ৩০০০ টকা * দ্বিতীয় পুৰস্কাৰ - ২০০০ টকা * তৃতীয় পুৰস্কাৰ - ১৫০০ টকা * উদগনিমূলক পুৰস্কাৰ- ৫০০ টকাকৈ ৪ জনক দিয়া হ’ব। * বিচাৰকৰ মাননি - ২০০০ টকাকৈ * প্ৰতিগৰাকী অংশগ্ৰহণকাৰীকে একোখনকৈ ডিজিটেল মানপত্ৰ প্ৰদান কৰা হ’ব। ==কিতাপৰ তালিকা== #[[সূচী:সংস্কৃত নাটকৰ গল্প.pdf|সংস্কৃত নাটকৰ গল্প]] #[[সূচী:পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী.pdf|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী]] (প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ) #[[সূচী: অজান আততায়ী.djvu|অজান আততায়ী]] #[[সূচী:Bahu Chabi, Bahu Rong.pdf| বহু ছৱি, বহু ৰং জীৱনৰ সমাজৰ]] (ঈশান জ্যোতি বৰা) #[[সূচী:গুলেনাৰ.pdf|গুলেনাৰ]] #[[সূচী: আসাম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ- অষ্টম অধিবেশন.pdf|আসাম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ- অষ্টম অধিবেশন]] #[[সূচী: আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf|আনন্দৰাম বৰুৱা]] (নৰুনা বৰুৱা) #[[ সূচী:আচাৰ বিজ্ঞান.djvu|আচাৰ বিজ্ঞান]] #[[সূচী: অসমীয়া ভাই.pdf|অসমীয়া ভাই]] (ৰুমী বৰা) #[[সূচী:অসম বুৰঞ্জীৰ কথা.pdf|অসম বুৰঞ্জীৰ কথা]] #[[সূচী:অতুল পাঠমালা (তৃতীয় ভাগ).pdf|অতুল পাঠমালা]] #[[সূচী:অভিমন্যুবধ নাটক.pdf|অভিমন্যুবধ নাটক]] #[[সূচী:অলকা.pdf|অলকা]] (পবন বৰ্মন) #[[সূচী:অলকালৈ চিঠি.pdf|অলকালৈ চিঠি]] #[[সূচী:অসম-গৌৰৱ চৰিত-মালা.pdf|অসম-গৌৰৱ চৰিত-মালা]](Rishiraj Dutta) #[[সূচী:চন্দ্ৰ মল্লিকা.pdf|চন্দ্ৰ মল্লিকা]] #[[সূচী:আসাম বুৰঞ্জী হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিন 1.djvu|আসাম বুৰঞ্জী হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিন]] #[[সূচী:ব্যথাৰ সুৰ.pdf|ব্যথাৰ সুৰ]] (দিপাংকৰ দাস) #[[সূচী:দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন.pdf|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন]](Jyoti Chiring) #[[সূচী:মাতৃজাতি.pdf|মাতৃজাতি]] (নিলোৎপল হাজৰিকা) #[[সূচী:ভোগ.pdf|ভোগ]](যদুমণি) ==অংশগ্ৰহণকাৰীৰ তালিকা== === অংশগ্ৰহণ কৰক === <div style="text-align:center; "> {{Clickable button|ৱিকিউৎস:ৱিকিউৎস মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা , নৱেম্বৰ ২০২৬/অংশগ্ৰহণকাৰীসকল|text=অংশগ্ৰহণ কৰক|color=blue}} </div></div> {{Hidden|অংশগ্ৰহণকাৰীৰ তালিকা|{{/অংশগ্ৰহণকাৰীসকল}}}} ==বিচাৰক== * [[:m:User:BabulB|বাবুল বৈশ্য]] * [[:m:User:হানীফ আলী|হানীফ আলী]] ==প্ৰতিযোগিতাৰ অগ্ৰগতি লক্ষ্য কৰক== https://wscontest.toolforge.org/c/394 ==ফলাফল== {|class="wikitable" |+ [https://wscontest.toolforge.org/c/394 ফলাফল] ! স্থান!! সদস্য!! বৰঙণি!! প্ৰাপ্ত নম্বৰ |- | প্ৰথম স্থান || || || |- | দ্বিতীয় স্থান || || || |- | তৃতীয় স্থান || || || |- | rowspan="4"| প্ৰেৰণাদায়ী বঁটা |||| || |- | || || |} [[শ্ৰেণী:সম্পাদনা মেলা]] [[শ্ৰেণী:ৱিকিউৎস প্ৰুফৰিডথন]] ob19k2jv38djip86t3ud68o11r8h620 104 94868 264454 2026-11-01T12:46:11Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264454 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||বিছুবিয়ছৰ ওপৰত ক'লা ডাৱৰ|৩১}}</noinclude>{{center|( ৬ )}} {{center|'''{{Xx-larger|বিছুবিয়ছৰ ওপৰত ক'লা ডাৱৰ}}'''}} {{gap}}ইয়াৰ পিছত আইয়োণৰ লগত তেওঁৰ আগদিনাৰ সকলো কথা বতৰা মনত পৰিল। আইয়োণৰ ৰূপ-ৰাশিৰ কথা মনলৈ আহিলতে গ্লকাছ যেন কিবা ভাবত বিভোৰ হ'ল—আইয়োণ গ্লকাছৰ হৃদয়ৰ সোণালী প্ৰতিমা, আইয়োণৰ লগত তেওঁৰ শৰীৰৰ প্ৰত্যেক উপাদান যেন মিলি গ'ল। আইয়োণৰ বিচিত্ৰ ৰূপ যেন বিধিয়ে কেৱল গ্লকাছৰ কাৰণেই সৃষ্টি কৰিছে। এনেতে ক্লডিয়াছ গ্লকাছৰ ওচৰ পালেহি। ক্লডিয়াছ এজন পাকৈত জুৱাৰী, এনে স্থলত তেওঁৰ মুখত আইয়োণৰ গুণ বখনা শুনিলে গ্লকাছৰ ভাল নেলাগে। সেই দেখি দুই চাৰি আষাৰ কথাৰে আলাপ শেষ কৰি ক্লডিয়াছক বিদায় দিলে। তাৰ পিছত গ্লকাছে আইয়োণৰ লগত দেখা কৰিবলৈ গুচি গল। * * * * * * {{gap}}আইয়োণ তেওঁৰ অনুচৰীসকলৰে সৈতে বহি আছিল। তেওঁৰ একাষত আওজাইথোৱা এখনি বীণা। গ্লকাছে তেওঁৰ মনোৰঞ্জন কৰিবৰ কাৰণে গ্ৰীচদেশৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্য-ৰাজিৰ কথা এটা এটাকৈ তেওঁৰ আগত কবলৈ ধৰিলে। আইয়োণৰো নিজ দেশৰ প্ৰতি অগাধ চেনেহ, সেই দেখি তেওঁ প্ৰণয়ৰ কাহিনী শুনাতকৈ নিজ দেশৰ গুণ গৰিমাৰ কথা শুনিহে বেছি ভাল পায়। গ্লকাছো যেতিয়া এথেন্সৰে এনে স্থলত গ্লকাছকচ ভাল পোৱাটোও তেওঁৰ পক্ষে কৰ্তব্য যেন হল। আইয়োণে ও দেখিলে গ্লকাছ সচাকৈয়ে এজন চকুত লগা গ্ৰীক, সেই দেখি লাহে লাহে দুয়োৰে মাজত প্ৰণয় হল।<noinclude></noinclude> 489q709f04ygobash1m3vwwzdfyprrz 104 94869 264455 2026-11-01T12:56:04Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264455 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৩২|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}ইয়াৰ পিছতো প্ৰত্যেক দিনাই গ্লকাছ আৰু আইয়োণ দুয়োৰো কথাবতৰা হয়। এদিন সন্ধিয়া সময়ত দুয়ো এখন টুলুঙা নাৱেদি ভটীয়াই আহি থাকোঁতে বাটতে আইয়োণে এবাৰ কৈছিল “ভাইটিটো লগত থকা হলে সি এই দৃশ্য দেখি নথৈ ৰং পালেহেঁতেন।” {{gap}}আইয়োণৰ যে এজন ভায়েক আছে গ্লকাছে এই কথা এতিয়ালৈকে জনা নাছিল। {{gap}}গ্লকাছে আচৰিত হৈ ক'লে “তোমাৰ এটি ভায়েৰ আছে বুলি আজিলৈকে মই জনা নাছিলো। এতিয়া মনত পৰিছে—সেই দিনা যেতিয়া নিয়াপলিছত মিনাৰ্ভাৰ মন্দিৰত তোমাৰ লগত প্ৰথমে দেখা হোৱাৰ পিছত এটি লৰা তোমাৰ কাৰণে বাহিৰত অপেক্ষা কৰি আছিল তেৱেঁই নিশ্চয় তোমাৰ ভাইটিয়েৰ।” {{gap}}“হয় আপুনি ঠিক অনুমান কৰিছে।” {{gap}}গ্লকাছে সুধিলে “সম্প্ৰতি তেওঁ থাকে ক'ত?” {{gap}}“পম্পিয়াইত।” {{gap}}“আচৰিত কথা, পম্পিয়াইতে থাকে অথচ তোমাৰ লগত নেথাকে। ” {{gap}}“এৰা, তাৰ অইন কাম বহুত। সম্প্ৰতি আইছিছৰ মন্দিৰৰ সি এজন পূজাৰী।” {{gap}}“ইমান কম বয়সতে—ইমান কঠোৰ নিয়মৰ তলত দেহি থাকিব কেনেকৈ! তেওঁ নিশ্চয় কাৰোবাৰ ফুচুলনিতহে এই ধৰ্ম্ম লৈছে।” {{gap}}“নহয় সৰুৰে পৰা সি ধৰ্ম্মপৰায়ণ। সম্প্ৰতি আমাৰ মিছৰদেশীয় অভিভাবকজনৰ ওজস্বিনী বক্তৃতা শুনি জীৱনৰ দিন কেইটা ধৰ্ম্মৰ পথত থাকিয়ে কটাই দিওঁ বুলি মিছৰীদেবী আইছিছত এপিছাইডিছ দীক্ষিত হ'ল। ম‍ই ভাবিছিলো সি কিছুদিন মন্দিৰৰ ৰেহৰূপ চাইছে পিছে পৰে যদি ভাল পায় তেহে দীক্ষা ল'ব।”<noinclude></noinclude> 1sikcgfebx0jmmcre47v1wpra0dsxj6 104 94870 264456 2026-11-01T13:02:32Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264456 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||বিছুবিয়ছৰ ওপৰত ক'লা ডাৱৰ|৩৩}}</noinclude>{{gap}}“তেনেহ'লে তেওঁ তাত থাকি এতিয়া সুখ পোৱা নাই আৰু মিছৰ দেশীয় ভদ্ৰলোকজন নিজেও বোধকৰোঁ পুৰোহিত আছিল? নহলে এই সম্প্ৰদায়লৈ শিষ্য সংগ্ৰহ কৰাতনো তেওঁৰ আন কি স্বাৰ্থ থাকিব পাৰে?” {{gap}}“আমি সৰুতে মাউৰা হ'লোঁ। সেইদেখি আমাৰ সুখ সন্তোষ বিধান কৰাই তেখেতৰ উদ্দেশ্য তাৰ বাহিৰে আন একো স্বাৰ্থ নাই। আৰবেছেছে আমাৰ নিজৰ আইবোপাইৰ ঠাই অধিকাৰ কৰি আহিছে। আপুনি বোধকৰোঁ তেখেতক চিনি পায়—গুণী মানুহৰ তেখেতে সমাদৰ কৰে।” {{gap}}আৰবেছেছেৰ নাম শুনি গ্লকাছ জিকাৰ খাই উঠিল। মিছৰৰচ নৰপিশাচ আৰবেছেছ আকৌ নিৰ্ম্মল নিষ্কলঙ্ক দুটি মাউৰা সন্তানৰ তত্ত্বৱধানকৰোঁতা! আৰবেছেছৰ নাম শুনিলতে যেন তেওঁৰ গা কাঁইটে বিন্ধা যেন পালে--- {{gap}}“হয় আইয়োণ, আৰবেছেছক মই চিনি পাওঁ। তোমাৰ মুখত এনে দৰে প্ৰশংসা নুশুনা হ'লে তেওঁৰ বিষয়ে আৰু বেছি কথা জানিবলৈ ম‍ই ইচ্ছা নকৰিলোহেঁতেন। তেওঁৰ কেতোৰ ক'লা চেহেৰা, ওন্দোলাই থকা মুখ আৰু কপটীয়া চাৱনি দেখিলে মোৰ এনে মনেধৰে যেন বেলিৰ পোহৰো মোলান পৰিছে।” {{gap}}“গ্লকাছ, আৰবেছেছৰ বেজাৰৰ ভাৱ যুগমীয়া নহয়—বোধহয় তেখেতে যিমান বিলাক দুখ কষ্ট ভুগিছিল তাৰ হে এটা ছাব বহি মনটো বেজাৰৰ ঢাকনিৰে ঢাকি থৈছে। সৌ আগত থকা পৰ্ব্বতৰ টিঙটোলৈ চাওক চোন, কেনে শান্ত আৰু ধীৰভাবে ঠিয় হৈ আছে; কিন্তু একালত তাৰ মুখেদি তপত ধাতু আৰু জুই অনেক যোজন দূৰলৈকে ভমক্‌ ভমক্‌ কৰে উৰি গৈছিল। সেই জুই এতিয়া আৰু নুমাল। ” {{gap}}{{gap}}৩<noinclude></noinclude> 7043vutclyz2p7ap3g6yccdgrz2esxn 104 94871 264457 2026-11-01T13:08:04Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264457 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৩৪|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}এই বুলি কৈ আইয়োণে কিছুদূৰ আগত শিৰ তুলি ঠিয় হৈ থকা বিছুবিয়ছৰ গিৰিশিখৰলৈ আঙুলিয়াই দেখুৱালে। দুয়ো বিছুবিয়ছৰ টিঙৰ ফালে চাই ৰ’-লাগি ৰ'ল। সন্ধিয়াৰ ৰঙ্গা সূৰুযৰ ৰশ্মি পৰিলত আকাশত যেন কোনোবাই গোলাপী ৰহন চৰাই দিছিল। পৰ্ব্বতৰ শিখৰৰ বহুত ওপৰত এচপৰা কেতোৰ ক'লা অমঙ্গলীয়া মেঘ ভাঁহি থকা দেখি দুয়ো যেন উচাপ্ খাই উঠিল। কিন্তু প্ৰণয়ৰ আবেগত সেই মুহূৰ্ত্ততে দুয়োজনে এই কুলক্ষণীয়া দৃশ্যটোৰ কথা পাহৰি গ'ল। {{center|( ৭ )}} {{center|'''{{Xx-larger|চিকাৰীৰ নতুন ফান্দ}}'''}} {{gap}}গ্লকাছ আৰু আইয়োণৰ মাজত যে এনে প্ৰণয় হৈ উঠিছে আৰবেছেছে ঘুণাক্ষৰেও এই কথাৰ সম্ভেদ পোৱা নাই। তেওঁ কিছুদিন হ'ল আইয়োণৰ তালৈ ঘনাই যাব পৰা নাই। যাওঁতে দৈবাতো গ্লকাছক তাত দেখা পোৱা নাই। এপিছাইডিছেও লাহে ধীৰে আৰবেছেছৰ ধৰ্ম্ম যে কেৱল ফাঁকতি এই কথা বুজি উঠিছে। সেই দেখি তেওঁ আৰবেছেছৰ পৰামৰ্শ ল'বলৈ আৰু আজিকালি নাযায়। আনকি আঁতৰত আৰবেছেছক দেখা পালেও এপিছাইডিছে ফালৰি কাটি গুচি যায়। আৰবেছেছে দেখিলে কথা প্ৰায় সৰ্ব্বনাশ। তেওঁৰ হাতৰ চিকাৰ সৰকি যায়। সেই দেখি তেওঁ প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে যে কোনোমতেই এপিছাইডিছক হাতৰ মুঠিৰ পৰা এৰি নিদিয়ে। ইয়াৰ পিছত এদিন এপিছাইডিছে চহৰৰ মাজৰ ফুলনি এখনত বহি মনে মনে কিবা ভাবিচিন্তি থাকোতেই হঠাৎ আৰবেছেছ পিছৰ পৰা তেওঁৰ ওচৰ পালেগৈ। এপিছাইডিছ বিমোৰত পৰিল। তেওঁৰ হাতখন আৰবেছেছে নিজৰ হাতৰ ওপৰত থৈ সুধিলে “এপিছাইডিছ, তুমি মোৰ নিজৰ সন্তানৰ<noinclude></noinclude> bhph2eptsx24d9pp8qz0aft4tlb7p54 104 94872 264458 2026-11-01T13:14:43Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264458 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||চিকাৰীৰ নতুন ফান্দ|৩৫}}</noinclude>নিচিনা নহয় জানো? কি কাৰণে নো আজিকালি তুমি মোৰ লগৰ পৰা ইমান আঁতৰি থাকিব খোজা?” {{gap}}কিছু সময় তললৈ মূৰ কৰি থাকি কওঁ নকওঁকৈ এপিছাইডিছে মাত লগালে “আপোনাক কবলগীয়া মোৰ একো নাই।” {{gap}}“তুমি তেন্তে মোৰ প্ৰতি ইমান অবিশ্বাসী কিয়?” {{gap}}“যেহেতু আপুনি মোৰ শত্ৰু।” {{gap}}আৰবেছেছে এতিয়া বুজিব পাৰিলে এপিছাইডিছৰ মনে মনে তেওঁৰ ওপৰত কিমান খং। এপিছাইডিছৰ হাতত হাতখন থৈ তেওঁ লাহেকৈ বহিল। {{gap}}এপিছাইডিছৰ যদিও ইমান কম বয়স, তথাপি তেওঁক দেখিলে আৰবেছেছতকৈ বেছি ক্লান্ত আৰু ক্ষীণ যেন মনে ধৰে। তেওঁৰ আলফুল্ হাত-ভৰিবিলাক যেন অৱশ আৰু নিষ্প্ৰভ হৈ পৰিছে আৰু শৰীৰৰ কান্তি লোপ পাইছে। এপিছাইডিছৰ মুখৰ গঠন আইয়োণৰে নিচিনা। কিন্তু আইয়োণক যিমান সংযত আৰু ধীৰ প্ৰকৃতি যেন দেখা যায় এপিছাইডিছক তেনে নেদেখি। {{gap}}আৰবেছেছে ক’লে “তুমি মোক শতুৰু বুলি ভাবিছাঁ কিয় মই বুজিছোঁ। ম‍ই তোমাক আইছিছৰ পূজাৰীবিলাকৰ লগত থৈছোঁ, সিহঁতৰ ফাঁকতি আৰু ভণ্ডামি তোমাৰ নিশ্চয় অসহনীয় হৈছে। সেইদেখি তুমি ভাবিছা যে ময়ো শেষত তোমাৰ লগত ফাঁকতি কৰিছোঁ— তোমাৰ মনৰ পবিত্ৰতাত আঘাত পোৱাৰ শঙ্কা দেখি তুমি মোকো প্ৰতাৰক—" {{gap}}“এই বিধৰ্মী ভাণ্ডকীহঁতৰ প্ৰতাৰণাৰ কথা জানি শুনিও তেন্তে আপুনি মোক প্ৰবঞ্চনা কৰিলে কিয়? আপুনি যেতিয়া মোৰ মনত ধৰ্ম্মৰ হেঁপাহ জগাই তুলি এই সম্প্ৰদায়ৰ শিষ্য কৰিলে তেতিয়া তো আপুনি মোক এনেদৰে কোৱা নাছিলে? ক'ত আপুনি কোৱা সংসাৰ<noinclude></noinclude> l6p9mq9zcbb5zmeszfb5cpbwk5lpxg8 104 94873 264459 2026-11-01T13:19:12Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264459 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৩৬|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>বৈৰাগী ভক্ত সম্প্ৰদায় আৰু ক'ত এই লম্পট পশুৰ দল! ক'ত আপুনি কোৱা সেই জ্ঞানপিপাসু শিক্ষিত সমাজ, ক’ত এই প্ৰবঞ্চক ঠগৰ মেল! তেতিয়া মোৰ শৰীৰত বল আৰু মনত উৎসাহ আছিল। সত্য বস্তুৰ অন্বেষণত আপোনাৰ নিৰ্দেশ মতে মই ঘোৰ অপকৰ্ম্মত লিপ্ত থাকিলোঁ; কিন্তু ক’তা মোৰ দেখোন আৰু এতিয়ালৈকে জ্ঞান লাভ নহল?” {{gap}}বেজাৰত এপিছাইডিছৰ চকুৱেদি এধাৰি পানী বৈ গ'ল আৰু উচুপি উচুপি কন্দিবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ বুকুত শোকে খুন্দা মাৰি ধৰিলে আৰু মাতিব নোৱাৰিলে। গহীনাই আৰবেছেছে ক’বলৈ ধৰিলে “এপিছাইডিছ মই যি দৰে প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিলো সেই দৰেই তোমাক জ্ঞান লাভ কৰিবলৈ সুবিধা দিম। প্ৰথমতে মই তোমাৰ পৰীক্ষা কৰি চাইছিলোঁ। এতিয়া আৰু তুমি সিহঁতৰ লগত সঙ্গ পাতি থাকিব নালাগে। ৰোমৰ আজি যি প্ৰাধান্যতা তাৰ মূলতে মোৰ নিজদেশ মিছৰ। আজিৰ সভ্য জগতে মিছৰৰ আদৰ্শ লৈয়ে নিজক ডাঙৰ বোলাব পাৰিছে। মিছৰৰ বলৰ এই গৌৰৱ কেৱল পুৰোহিত সম্প্ৰদায়ৰ অধ্যাত্মিক বলৰ কাৰণেহে। সেইদেখি এপিছাইডিছ তুমি এই পূজাৰীসম্প্ৰদায় কেৱল ঠগ আৰু প্ৰবঞ্চক বুলি ধৰি লৈ মহা ভুল নকৰিবা। আইছিছ কেৱল এই সম্প্ৰদায়ৰ ৰূপক মাত্ৰ–ই দৰাচলে কাল্পনিক ৰচনা। কিন্তু এই কল্পনাৰ মূলত এটি অনন্ত, অবিনশ্বৰ প্ৰাণীয়ে বিৰাজ কৰিছে। তেওঁক উদ্দেশ্য কৰিয়েই আমাৰ এই পূজা-পাটল। কেৱল দুই চাৰিজন মেধাবী লোকেহে এই মূল দেৱতাৰ সৃষ্টি খনৰ ৰহস্য বুজিব পাৰে, বাকী বিলাকৰ কাৰণে ই কিবা অবোধ্য হৈয়ে থাকে। সিহঁতক ধৰ্ম্মৰ সজ পথলৈ নিবলৈ সততে কিছুমান মায়াবী আৰু অলীক উপায় অবলম্বন নকৰিলে নহয়। সিহঁতৰ দুচকু কণা কৰি হলেও বিশ্বাসৰ দুৱাৰেদি আমি সিহঁতক ভগৱানৰ কাষলৈ লৈ যাওঁ। ৰোমীয় সম্ৰাটৰ গাত এনে কোনো শকতি নিজৰ নাই<noinclude></noinclude> k2d5bev1olyx296qhrocuqj7pab2n2c 104 94874 264460 2026-11-01T13:24:38Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264460 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||চিকাৰীৰ নতুন ফান্দ|৩৭}}</noinclude>যাৰ কাৰণে তেওঁ এই সাম্ৰাজ্যখন বশ কৰি ৰাখিব পাৰে। প্ৰভুত্ব আৰু ক্ষমতাশীলতাইহে তেওঁক ইমান ওখ আসন দিছে। তেওঁক যদি তোমালোকে সাম্ৰাজ্যৰ গৰাকী বুলি ক'ব নোখোজা আৰু তেওঁৰ ইচ্ছাত বাধা দিয়া তেনেহলে তেওঁ সম্ৰাট হৈ নেথাকে। আমাৰ সম্প্ৰদায়ৰো তেনে অৱস্থা। যি বিলাক দৈববাণী আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰ তুমি ফাঁকতি বুলি ভাবিছা সেই বিলাক আমাৰ ঘাই উদ্দেশ্য নহয়, বৰঞ্চ সেই বিলাক লোকৰঞ্জন কৰিবৰ উপায় হে। কাৰণ এনে কোনো উপায়েৰে বিধৰ্ম্মী লোক সমাজক লোভ দেখুৱাই হ'লেও যেনে তেনে টানি আনি আমাৰ ধৰ্ম্মৰ সূক্ষ্ম পন্থাইদি তিল তিলকৈ তেওঁলোকৰ অধ্যাত্মিক বলৰ উৎকৰ্ষ সাধোঁ।” {{gap}}এপিছাইডিছে নীৰবে শুনি থাকিলে। এপিছাইডিছৰ মুখৰ ভঙ্গি দেখি আৰবেছেছে বুজিব পাৰিলে যে তেওঁৰ বাক্‌-চাতুৰিত সি আকৌ ভোল গৈছে, সেই কাৰণে তেওঁ দুগুণ উছাহে আকৌ ক'বলৈ ধৰিলে “মই তোমাক এই পুৰোহিতবিলাকৰ লগত থোৱাৰ প্ৰধান কাৰণ আছিল তোমাৰ অন্তৰত ইন্দ্ৰিয়-সুখৰ প্ৰতি অশ্ৰদ্ধা জন্মোৱাহে। এতিয়া দেখিছে৷ তুমি এই পৰীক্ষাত বৰ ভালকৈ কৃতকাৰ্য্য হৈছা। অচিৰে তোমাৰ মনোৰথ পূৰণ কৰিম, ধৰ্ম্মৰ গূঢ় তত্ত্ববিলাক তোমাক মই দেখুৱাই দিম, এতিয়া মই তোমাৰ পথ প্ৰদৰ্শক হৈ সত্য ধৰ্ম্মৰ আভাস দিম।” {{gap}}“আপুনি মোক আৰু কি শিক্ষা দিব? অ' বুজিছো কিছুমান নতুন প্ৰতাৰণা আৰু প্ৰবঞ্চনা – ” {{gap}}“নহয় এপিছাইডিছ, তোমাক ম‍ই যি দৰে অবিশ্বাসৰ অথাউনি সাগৰত ডুবাই দিলো এতিয়া সেই দৰে বিশ্বাসৰ উচ্চ শিখৰলৈ তুলি লৈ যাম। তুমি অলীক আৰু অসাৰ অংশ দেখিবলৈ পাইছা – এই অংশ সত্যৰ<noinclude></noinclude> r6jkzkl0d51nk59pj5dkzi29x7m6o6x 104 94875 264461 2026-11-01T13:29:54Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264461 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৩৮|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>কেৱল পিঠিফাল হে। সুদূৰত সত্য নেথাকিলে এই পিঠিফাল হ’ব কৰ পৰা? দৰাচলে বস্তুৰ যেনেকৈ ছাঁ পৰে এই অংশৰো বিপৰীতে তেনেকৈয়ে এক সত্য পথ আছে। আজি ৰাতি তুমি মোৰ মন্দিৰলৈ আহিবা—তোমাক নতুন শিক্ষা দিম।” {{gap}}এপিছাইডিছে তেওঁৰ গুৰুৰ পটু কথাত ভোল গ'ল। ওজাৰ হাতত সাপ যেনেকৈ নিশকতীয়া হয় এপিছাইডিছো তেওঁৰ ওচৰত তেনেকৈয়ে সৈমান হ'ল। এপিছাইডিছে ভাবিলে “যাহক এতিয়াও সত্যৰ জিলিঙ্গনি পাব পাৰোঁ” তাৰ পিছত দুয়ো এৰাএৰি হ'ল। আৰবেছেছেও ৰং মনেৰে ৰাজ বাটেদি যাবলৈ ধৰিলে—তেওঁৰ গন্তব্য ঠাই আইয়োণৰ ফুলনি! {{center|( ৮ )}} {{center|'''{{Xx-larger|প্ৰণয়ত কেৰোণ}}'''}} {{gap}}হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে আৰবেছেছ আহি আইয়োণৰ শোৱনিঘৰত সোমাল। এনেতে ভিতৰৰ পৰা খিল খিলকৈ কোনোবা এজন মানুহে হঁহা শুনি আৰবেছেছ জ্বৰে বিষে অথিৰ হোৱা যেন হল। কিয়নো হাঁহি শুনিয়েই আৰবেছেছে বুজিব পাৰিলে যে গ্লকাছে আৰবেছেছৰ পালিতা কন্যা আইয়োণৰ লগত কথা পাতিছে। গ্লকাছক তাত দেখি আৰবেছেছৰ বুকু ধৰফৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। কোনোমতে মুখৰ ভাব পৰিবৰ্ত্তন কৰি পিছফালৰ পৰা মাতলগাই দিলে। {{gap}}গ্লকাছ আৰু আইয়োণে হঠাতে আৰবেছেছক তাত দেখি উচাপ্ খাই উঠিল। গ্লকাছে ঠিয়হৈ এটা মিচিকিয়া হাঁহি মাৰি সুধিলে “আপুনি দেখিছোঁ অকস্মাতে অহা অতিথি।”<noinclude></noinclude> qetg9mtzdndhzqey2ash7ui25a1vxl3 104 94876 264462 2026-11-01T13:35:42Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264462 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||প্ৰণয়ত কেৰোণ|৩৯}}</noinclude>{{gap}}“এৰা, যাৰ কপালত সম্বৰ্দ্ধনা সততে ঘটে তেওঁবিলাক এনে হোৱাই যুগুত।” {{gap}}এই বুলি সমিধান দি আৰবেছেছ একাষৰ চকী এখনত বহিল। আইয়োণে তেতিয়া দুয়োলৈকে চাই ক'লে “আপোনালোক দুয়োজনকে একে লগে দেখি মই বৰ ৰং পাইছোঁ, কিয়নো মোৰ বিশ্বাস আপোনালোক দুয়োৰো মাজত সহজে বন্ধুতা হব।” {{gap}}আৰবেছেছে কলে ‘আইয়োণ, মোক যদি পাৰহৈ যোৱা পোন্ধৰ বছৰ কাল ঘূৰাই আনি দিব পাৰাঁ তেনেহলে আমি দুয়ো বন্ধু হ’ম সঁচা। ইয়াকে কৰিব নোৱাৰিলে গ্লকাছৰ লগত বন্ধু হোৱাৰ আশা নাই। গ্লকাছ ভৰ ডেকা বয়সত, মই যে এতিয়া বুঢ়া। মোৰ এতিয়া এই বয়সত ভোজ ফটিকা, আমোদ-প্ৰমোদ আৰু পাশাখেলে শোভা নেপায়, কিন্তু এইবিলাক উপভোগৰ কাৰণে গ্লকাছৰ এতিয়া উপযুক্ত সময়।” {{gap}}এই বুলি কৈ আৰবেছেছে আইয়োণৰ শোভন মুখখনলৈ এবাৰ চাই পঠিয়ালে। আইয়োণে যেন তেওঁৰ কথা বতৰাত বিৰক্তিৰ ভাব প্ৰকাশ কৰিছিল। গ্লকাছে লৰা লৰিকৈ কলে “আপুনি ভালকৈ বুজিছে আৰবেছেছ, আমি ইজনে সিজনৰ মোল বুজিব পাৰো হয়, কিন্তু বন্ধুতা কৰিবৰ সময় নাই। মই যি ভোজ দিওঁ সেই ভোজ আপোনাৰ নিচিনা মানুহৰ পক্ষে উপাদেয় নহয় কিয়নো ই প্ৰকাশ্য। আপোনাৰ নিচিনাকৈ যদি যৌবনৰ ভোগৰ কাৰণে হাঁহাঁকাৰ কৰি ফুৰো তেন্তে বুঢ়া হ'লে ময়ো ডেকা কালৰ অনিয়মীয়া জীৱন ছোৱাৰ কাৰণে দোষাৰোপ নকৰাকৈ নেথাকো।” {{gap}}কথাষাৰে আৰবেছেছৰ বুকুত শেলে বিন্ধাদি বিন্ধি দিলে। তেওঁ সুন্দৰী আইয়োণৰ চকুৰ আগতে অপ্ৰস্তুত হল। অলপ বেলি টভক্‌ মাৰি ৰৈ থাকি আইয়োণলৈ চাই কলে “সুন্দৰি আইয়োণ, দুদিন তিনদিনো ম‍ই সন্ধ্যা সময়ত আহি তোমাক লগ পোৱাহি নাই।”<noinclude></noinclude> bqtaht2doobe8nbp2yt5mhmru0e9lqv 104 94877 264463 2026-11-01T13:40:17Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264463 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪০|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}“হয়, সাগৰত ধুমুহা নথকা কাৰণে নাৱত উঠি ফুৰিবলৈ গৈছিলোঁ।” কথাষাৰ কওঁতে আইয়োণে যে অলপ আমনি পাইছিল আৰবেছেছে ভালকৈ লক্ষ কৰিলে। {{gap}}“তুমি জানা নহয় দাৰ্শনিক ইউপিদিছে কয়-যে তিৰোতা মানুহ ঘৰৰ ভিতৰত থাকিব মটা মানুহেহে বাহিৰত ইচ্ছামতে ফুৰাচকা কৰিব পাৰে?” {{gap}}গ্লকাছে কলে “তেওঁ নিশ্চয় তিৰোতাক ঘিণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ মন সদায় বিষাদ ডাৱৰেৰে ঢকা। সেয়ে নহলে এনেকৈ নকয়।” {{gap}}“তুমি যি গ্ৰীচৰ বিষয়ে সদাই বৰাই কৰা সেই দেশৰ আচাৰ ব্যৱহাৰ চাই চিতিহে তেওঁ এনেকৈ কব পাৰিছিল।” {{gap}}“সময় অনুসৰি আচাৰ ব্যৱহাৰৰ সালসলনি হয় তাত একো বিচিত্ৰতা নাই। আমাৰ পিতৃপুৰুষ সকলেও আইয়োণক দেখা হলে কিজানি অন্য ব্যৱস্থা কৰিলেহেঁতেন।” {{gap}}ইয়াৰ পিছত দুয়োৰে ভিতৰত কথাৰ চলেৰেই বাক বিতণ্ডা হবলৈ ধৰিলে। আইয়োণে দেখে কথা সৰ্ব্বনাশ -- দুয়োৰো ভিতৰত এতিয়া কাজিয়া হয়। সেই দেখি তেওঁ কথা ঘূৰাবৰ চলেৰে কলে “আৰবেছেছ তেখেতৰ এই অনুগতাৰ প্ৰতি ইমান নিমৰমিয়াল হলে নুশুৱায়। সৰুতে মই মাউৰা, আপোনাৰ তলতেই ডাঙৰ দীঘল হলোঁ। অৱশ্যে মই মুকলি-মূৰীয়া হৈ ফুৰাৰ কাৰণে জগৰীয়া হব পাৰো; কিন্তু ৰোমীয় অথবা গ্ৰীক তিৰুতাই যিমান স্বাধীনতা পায় মই আজিলৈকে সিমান স্বাধীনতা কেতিয়াও বিচৰা নাই। পুৰুষজাতিয়ে যিমান স্বাধীনতা পাব পাৰে তিৰুতাক নো তাৰপৰা বঞ্চিত কৰিব খোজে কিয়? আপোনালোকে বন্দীজীৱনক ঘিণ কৰে অথচ আমাৰ ওপৰত এই নিৰ্য্যাতনৰ বিধান দিয়ে কিয়?”<noinclude></noinclude> h2p0mom3odyb4w536j2zpxcdl87zj9g 104 94878 264464 2026-11-01T13:40:50Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264464 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪১|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|৪১}}</noinclude>প্ৰণয়ত কেৰোণ ৪ ১ আইয়োণ মনে মনে থাকিল। খঙ আৰু বেজাৰত বপুৰী ক'লাম'লা পৰিল। আৰবেছেছে বেয়া পোৱাৰ কাৰণে তেওঁ কটাক্ষ নকৰে। কেৱল ভয় হল জানোচা তেওঁৰ আদৰৰ গ্লকাছে এই দৰে কোৱা কাৰণে তেওঁক বেয়া পায়। কিয়নো গ্লকাছ গ্ৰীক, সুসভ্য গ্ৰীক তিৰোতা ৰোমীয় তিৰোতাৰ দৰে মুকলি-মূৰীয়া নহয়। গ্লকাছে আইয়োণৰ নিৰ্ভীকতা দেখি মুগ্ধ হল। সেইদেখি তেওঁ বেয়া পোৱা দূৰতে থাওক তাৰ কাৰণে আইয়োণক প্ৰসংশা কৰি তাৰ পৰা গুচি গল। গ্লকাছ যোৱাৰ পিছতে আৰবেছেছে কোমল ল-নি মাতেৰে আইয়োণৰ কাষ চাপি বুজাবলৈ ধৰিলে—“এনেকৈ কোৱাৰ পৰা মই তোমাৰ স্বাধীনতা কাঢ়ি লব খুজিছোঁ বুলি নেভাবিবা। তুমি কুমাৰী ছোৱালী এতিয়াও তোমাৰ বিয়া হোৱা নাই। তোমাৰ প্ৰণয়ৰ পথত হুল জোং বহুত সেই দেখিহে মই তোমাক সতৰ্ক কৰি দিব খুজিছোঁ৷” আইয়োণৰ খঙ উঠিল। তেওঁ ক'লে “আপুনি যে মোৰ বন্ধু সেই কথা মই জানো। আৰু আপুনি মোৰ যাতে সততে মঙ্গল হয় আৰু সম্মান অটুট থাকে তাৰে চিন্তা কৰে সেই কথাও জানো! তাৰ বাহিৰে আন কি কব খোজে?” “সঁচাকৈয়ে তোমাৰ বন্ধু যদি পেট খুলি বন্ধুৰ দৰে কথা কব পাৰো।” “হয় পাৰে।” “তেনেহলে শুনা। এই গ্লকাছ অত্যন্ত হীনচৰিত্ৰৰ। তোমাৰ কথা বতৰা হল কেনেকৈ?” 4 এওঁৰ লগত “মোৰ নিজদেশীয় কাৰণে তেওঁৰ লগত এই এসপ্তাহ মানৰে পৰা মোৰ চিনা পৰিচয়;” “মই ভাবিছিলোঁ তুমি বহুত দিনৰে পৰা গ্লকাছক চিনি পোৱাঁ। তেওঁ এজন নিন্দুক তোমাৰ বিষয়ে বাহিৰত অনেক কুকথা ৰটি ফুৰে।<noinclude></noinclude> 1kqy36do3b2k8gwjbnvsd694xqj9lk6 264473 264464 2026-11-01T15:59:29Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264473 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||প্ৰণয়ত কেৰোণ|৪১}}</noinclude>{{gap}}আইয়োণ মনে মনে থাকিল। খঙ আৰু বেজাৰত বপুৰী ক'লাম'লা পৰিল। আৰবেছেছে বেয়া পোৱাৰ কাৰণে তেওঁ কটাক্ষ নকৰে। কেৱল ভয় হল জানোচা তেওঁৰ আদৰৰ গ্লকাছে এই দৰে কোৱা কাৰণে তেওঁক বেয়া পায়। কিয়নো গ্লকাছ গ্ৰীক, সুসভ্য গ্ৰীক তিৰোতা ৰোমীয় তিৰোতাৰ দৰে মুকলি-মূৰীয়া নহয়। গ্লকাছে আইয়োণৰ নিৰ্ভীকতা দেখি মুগ্ধ হল। সেইদেখি তেওঁ বেয়া পোৱা দূৰতে থাওক তাৰ কাৰণে আইয়োণক প্ৰসংশা কৰি তাৰ পৰা গুচি গল। {{gap}}গ্লকাছ যোৱাৰ পিছতে আৰবেছেছে কোমল ল-নি মাতেৰে আইয়োণৰ কাষ চাপি বুজাবলৈ ধৰিলে—“এনেকৈ কোৱাৰ পৰা মই তোমাৰ স্বাধীনতা কাঢ়ি লব খুজিছোঁ বুলি নেভাবিবা। তুমি কুমাৰী ছোৱালী এতিয়াও তোমাৰ বিয়া হোৱা নাই। তোমাৰ প্ৰণয়ৰ পথত হুল জোং বহুত সেই দেখিহে মই তোমাক সতৰ্ক কৰি দিব খুজিছোঁ।” {{gap}}আইয়োণৰ খঙ্ উঠিল। তেওঁ ক'লে “আপুনি যে মোৰ বন্ধু সেই কথা মই জানো। আৰু আপুনি মোৰ যাতে সততে মঙ্গল হয় আৰু সম্মান অটুট থাকে তাৰে চিন্তা কৰে সেই কথাও জানো! তাৰ বাহিৰে আন কি কব খোজে?” {{gap}}“সঁচাকৈয়ে তোমাৰ বন্ধু যদি পেট খুলি বন্ধুৰ দৰে কথা কব পাৰো।” {{gap}}“হয় পাৰে।” {{gap}}“তেনেহলে শুনা। এই গ্লকাছ অত্যন্ত হীনচৰিত্ৰৰ। এওঁৰ লগত তোমাৰ কথা বতৰা হল কেনেকৈ?” {{gap}}“মোৰ নিজদেশীয় কাৰণে তেওঁৰ লগত এই এসপ্তাহ মানৰে পৰা মোৰ চিনা পৰিচয়;” {{gap}}“মই ভাবিছিলোঁ তুমি বহুত দিনৰে পৰা গ্লকাছক চিনি পোৱাঁ। তেওঁ এজন নিন্দুক তোমাৰ বিষয়ে বাহিৰত অনেক কুকথা ৰটি ফুৰে।<noinclude></noinclude> is23eh0lelktiz8ctx3cs02t0ou8k2e 104 94879 264475 2026-11-01T16:04:56Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264475 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪২|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>তেওঁৰ লগ-সঙ্গ, কথা-কাণ্ড, পাশা আৰু ভোজলৈ হেঁপাহ এই সকলো কথা তুমি জানাই। ইমান বিলাক পাপ অত্যাচাৰৰ মাজত তেওঁৰ গাত সজগুণ আছে বুলি ভাবিছানে?” {{gap}}“আপোনাৰ কথা বিলাক সহজে নুবুজোঁ। কি ক'ব লগা আছে। দয়া কৰি কৈ দিয়ক। ” {{gap}}“আইয়োণ, গ্লকাছে সিদিনা সমাজৰ মাজত তোমাৰ লগত যে তেওঁৰ সদ্ভাৱ আছে সেই কথা কওঁতে ক্লডিয়াছে সুধিছিল ‘আপুনি জানো আইয়োণক বিয়া কৰাবলৈ ইচ্ছা কৰে?' গ্লকাছে তাৰ উত্তৰত বিদ্ৰূপহে কৰিলে। তোমাক ইমান তেওঁ হেয়জ্ঞান কৰে, সুন্দৰি আইয়োণ!” {{gap}}“এই কথা মই বিশ্বাসৰ উপযোগী বুলি ভাবিব নোৱাৰোঁ।” {{gap}}“হয় আইয়োণ, ময়ো এই কথা প্ৰথমতে সঁজাত্ নাই বুলি ভাবিছিলোঁ। পিছত কেবাজনো নিজকাণে শুনা মানুহৰ পৰাহে বিশ্বাস কৰিছোঁ। তোমাৰ বিষয়ে এই দৰে য'তে ত'তে কুকথা শুনি মই মৰ্মান্তিক বেজাৰ পাওঁ। সিহঁতে কেৱল তোমাক কোনোবা নাচনী ছোৱালীৰ শাৰীত থ'ব খোজে। এই কথাত জানো মই দুখ নেপাওঁ? এই কাৰণেই আজি তোমাক মই সতৰ্ক কৰি দিবলৈ আহিলোঁ।” {{gap}}আইয়োণে নীৰলে ক'লে “পুৰুষৰ হিয়া জোখা বৰ টান! হয় সঁচা কথা!” {{gap}}এইদৰে দুটি প্ৰণয়ীৰ হৃদয়ত এজন কালান্তকৰ টুটকীয়া কথাই বিচ্ছেদৰ সূত্ৰপাত কৰিলে। ই জগতৰ পুৰণা ৰীতি যে প্ৰেমৰ বাটত অন্তৰায় বহুত, বিশেষকৈ যেতিয়া প্ৰাৰ্থী সৰহ, প্ৰণয়িনী এটি! চক্ৰান্ত কৰি চতুৰ আৰবেছেছে আইয়োণৰ অন্তৰত গ্লকাছৰ প্ৰতি বৈ যোৱা প্ৰেমৰ সোঁতত বাধা দিব খুজিলে। তেওঁ বুজিছিল আইয়োণ আৰু গ্লকাছৰ প্ৰণয়-বান্ধ মোকোলাবলৈ আইয়োণক এনে দৰে বুজনি দিব লাগিব যে<noinclude></noinclude> 4bxw1u0ef536esxwyy9na4dehu6grui 104 94880 264478 2026-11-01T16:14:21Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264478 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||লাহবিলাহৰ চানেকি|৪৩}}</noinclude>গ্লকাছে আইয়োণক ঘিণ কৰে। সেই দেখি তেওঁ অভিমানী আইয়োনৰ প্ৰণয় সোঁতত বাধা দিবলৈ এই পালি বিষাক্ত ঔষধ প্ৰয়োগ কৰিলে! {{gap}}আৰু দুই এটা কথাৰ পিছত আৰবেছেছ যাবলৈ উঠিল। ওলাই যাওঁতে মনে মনে ঠিক কৰিলে এতিয়াৰ পৰা তেওঁ সদাই নিয়মিতৰূপে আইয়োণৰ লগত দেখা-সাক্ষাৎ কৰি তেওঁৰ গতি-গোত্ৰ লক্ষ কৰিব নহ'লে হৰিণী বন্ধন-মুক্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা। {{gap}}আৰবেছেছৰ মুখে গ্লকাছৰ নিঠুৰ কথা শুনি সুন্দৰী আইয়োণৰ অন্তৰ অভিমানেৰ উপচি পৰিল। কিন্তু আৰবেছেছ ওলাই যোৱাৰ লগে লগে আইয়োণৰ অভিমানৰ ভেটা ভাগি গ'ল, তেওঁ উচুপি উচুপি কান্দিবলৈ ধৰিলে। {{center|( ৯ )}} {{center|{{Xx-larger|লাহবিলাহৰ চানেকি}}}} {{gap}}আইয়োণৰ তাৰ পৰা ওলাই আহি গ্লকাছ চহৰৰ এটা বাথত <ref>Bath——সেই সময়ৰ এটি বিলাসৰ উপাদান।</ref> সোমাল। পম্পিয়াই নগৰত বাথ বিলাকৰ সংখ্যা অলেখ। ইহঁত তেতিয়াৰ একৰকমৰ গা ধোৱা ঘৰ। ইয়াত প্ৰতিদিন অসংখ্য লোকে গা ধুবলৈ আহে। {{gap}}পম্পিয়াইৰ লাহবিলাহৰ এটি সৰু চানেকি এই বাথঘৰ বিলাকো। ইয়াত হৰেক ৰকমৰ ৰং ধেমালি হয়। পুৱাৰপৰা ৰাতিলৈকে মানুহৰ ক্ষতি ক্ষান্তি নেথাকে। {{gap}}বাথবিলাকৰ ভিতৰত অসংখ্য সৰু ডাঙৰ গামলা। কোনোটোতকুহুমীয়া পানী, কোনোটোত ফুট উঠা পানী, কোনোটোত শিল যেন<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> 3ig2o5f6mhpspp4s73fm5gp5hfghlwh 104 94881 264479 2026-11-01T16:15:45Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 264479 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="যদুমণি" /></noinclude>চ মল্লিকা 331<noinclude></noinclude> 5bmw7sxuz0hsbpzfs17k4upuq2b6bje 104 94882 264480 2026-11-01T16:16:29Z যদুমণি 4400 /* লিখা নথকা */ 264480 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="যদুমণি" /></noinclude><noinclude></noinclude> r80c21kvfnp54q8gpr14xuiws0nqjym 104 94883 264481 2026-11-01T16:17:04Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 264481 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="যদুমণি" /></noinclude>চন্দ্রমল্লিকা লিখক- শ্ৰীইন্দ্ৰেশ্বৰ বৰঠাকুৰ ( নগাওঁ ) প্রথম সংস্করণ ১৮৭৩ শাঁক ২২ ব'হাগ বেচ—১৬• অন! । BISWABANEE Jorhat, (Assam) PO. BORBHETA<noinclude></noinclude> 49nyxk0f3ztw294othxrf6zj14aqba2 104 94884 264482 2026-11-01T16:17:25Z যদুমণি 4400 /* লিখা নথকা */ 264482 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="যদুমণি" /></noinclude><noinclude></noinclude> r80c21kvfnp54q8gpr14xuiws0nqjym 104 94885 264483 2026-11-01T16:18:10Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 264483 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="যদুমণি" /></noinclude>151 আইতালৈ— 米紅米<noinclude></noinclude> 50jqcgb7rmirc3dipwvi112rle2dkpj 104 94886 264484 2026-11-01T16:18:31Z যদুমণি 4400 /* লিখা নথকা */ 264484 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="যদুমণি" /></noinclude><noinclude></noinclude> r80c21kvfnp54q8gpr14xuiws0nqjym 104 94887 264485 2026-11-01T16:18:57Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নিবেদন আধুনিক ধৰণেৰে আবৃত্তি কৰিবলৈ কেইটি- মান কবিতা লেখিবৰ কাৰণে মোৰ বহুত বিশিষ্ট বন্ধুয়ে নেৰানেপেৰাকৈ লগাত, এই কবিতাকেইটা লেখিছিলোঁ। তেহেলৈ কবিতাৰ ফালে যিয়..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 264485 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="যদুমণি" /></noinclude>নিবেদন আধুনিক ধৰণেৰে আবৃত্তি কৰিবলৈ কেইটি- মান কবিতা লেখিবৰ কাৰণে মোৰ বহুত বিশিষ্ট বন্ধুয়ে নেৰানেপেৰাকৈ লগাত, এই কবিতাকেইটা লেখিছিলোঁ। তেহেলৈ কবিতাৰ ফালে যিয়েই নহওক ইয়াৰে তেখেতসকলৰ যে মুখ মাৰিব পাৰিলোঁ– সেয়ে মোৰ আনন্দ । উঠি অহা ব্যবসায়ী, সুসাহিত্যিক শ্রীমান খৰ্গেশ্বৰ শৰ্ম্মা আৰু শ্ৰীমান চাৰুচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে ‘চন্দ্ৰমল্লিকাৰ' আত্ন প্রকাশৰ পথ সুগম কৰি দিয়াৰ কাৰণে, তেওঁলোকলৈ মোৰ প্ৰাণভৰা আশীৰ্ব্বাদ । নন্দন ভিখারী -<noinclude></noinclude> 4yqkmnwz2rs5yorcmiakxihwiqpbozb 104 94888 264486 2026-11-01T16:19:17Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264486 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪৪|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>চেঁচা পানী, কোনোটোত বা আকৌ হৰেক ৰকমৰ সুগন্ধি বস্তুৰে আমোল-মোল কৰি থোৱা সুশীতল পানী। ইটোৰ পিছত সিটোকৈ মানুহবিলাকে মনৰ সুখেৰে গামলা বোৰত হাঁদুলি ফুৰে। প্ৰত্যেকটো গামলাৰ ওচৰতে তুলা যেন কোমল গামোচাৰে গা মুচি দিয়া অনুচৰী-বিলাক। {{gap}}গামলাত ডুবাই থোৱা গোলাপ আৰু অগুৰুৰে গোটেই ঘৰ সুগন্ধি হৈ আছে। ইজনৰ পিছত সিজনকৈ মানুহ আহি তাত ডুব মাৰি সুখ লভিছে। গ্লকাছেও এই আমোদ-প্ৰমোদত পিছ পৰা নাই। তেওঁ আৰু লিপিদাছে সেইদিনা অনেক সময়লৈকে এই বাথবিলাকত গা ধুই লাহবিলাহ কৰিছিল। {{center|( ১০ )}} {{center|'''{{Xx-larger|প্ৰলোভনৰ জালত এপিছাইডিছ}}'''}} {{gap}}আৰবেছেছে এতিয়া বুজিলে যে প্ৰলোভনেৰে নুভুলালে এপিছাইডিছক তলতীয়া কৰা টান হৈ পৰিছে। প্ৰথম যৌবনত ভৰি দিয়া এপিছাইডিছক মোহিনী জালেৰে বান্ধিব নোৱাৰিলে আৰবেছেছৰ সকলো যত্ন বিফল হয়। তেওঁ আৰু আইয়োণক হাত কৰি ল'ব নোৱাৰে। সেইদেখি আৰবেছেছে বিচাৰি পালে যে এপিছাইডিছৰ নিচিনা লৰা এটাক সুৰা আৰু ৰমণী এই দুয়োটা ঔষধেৰে ভোল নিয়াই ভুৱা নিদিলে আৰু নহৈছে। সেইদেখি সেইদিনা গধূলি এই দুয়োবিধ ঔষধৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। {{gap}}গধূলি সময়ত এপিছাইডিছ আহি আৰবেছেছ ঘৰৰ ভিতৰত ৰংধেমালি, মদ ফটিকাৰ সমাৰোহ দেখি আচৰিত হ'ল। তেওঁ লগুৱা<noinclude></noinclude> 7dg726ihw3wt4v7no345jncxygtvo3j 104 94889 264487 2026-11-01T16:19:30Z যদুমণি 4400 /* লিখা নথকা */ 264487 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="যদুমণি" /></noinclude><noinclude></noinclude> r80c21kvfnp54q8gpr14xuiws0nqjym 104 94890 264488 2026-11-01T16:19:54Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "বিষয় ১। ভাৰতী ২। মহাকদ্ৰ তা বৰাগী ৪। গৈ থাকা ৫। বোবাৰ শত্রু স্ফুচি-পত্ৰ * ডা কুৎসা আৰু প্ৰশংসা ৭। আদেশ ৮। অস্ত্ৰৰ শান্তি ৯। গরু ১০। টকা ১১। মৃত্যু যাত্রী ১২ চিজয়ী ম..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 264488 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="যদুমণি" /></noinclude>বিষয় ১। ভাৰতী ২। মহাকদ্ৰ তা বৰাগী ৪। গৈ থাকা ৫। বোবাৰ শত্রু স্ফুচি-পত্ৰ * ডা কুৎসা আৰু প্ৰশংসা ৭। আদেশ ৮। অস্ত্ৰৰ শান্তি ৯। গরু ১০। টকা ১১। মৃত্যু যাত্রী ১২ চিজয়ী মৃত্যু ১৩। শৱৰ সন্মান ১৪৷ ফটুৱা ১৫৷ ধৰ্ম্মৰ ভান ১৬৷ পেট ** * * * * পৃষ্ঠা 8 ১২ ১৫ ১৯ ১৯ 2 ২><noinclude></noinclude> a2xnwqjndq5up0e8ppe9g19j7lo1pl6 104 94891 264489 2026-11-01T16:20:25Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "বিষয় ১৭৷ ব্যাকৰণ অশুদ্ধ ১৮। ঈশ্বৰৰ দান ১৯। চচমা ২০। বাধ্য তিৰি ২১। ভুলত লেটি ২২। ফেঁচাৰ কুৰুলি ২৩৷ ছেগ ২৪৷ দশা ভাল ২৫। যৌতুক পৃষ্ঠা २ 222 28 ২৬৷ ৰ'দে বৰষুণে ২৭৷ বিদ্যা আ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 264489 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="যদুমণি" /></noinclude>বিষয় ১৭৷ ব্যাকৰণ অশুদ্ধ ১৮। ঈশ্বৰৰ দান ১৯। চচমা ২০। বাধ্য তিৰি ২১। ভুলত লেটি ২২। ফেঁচাৰ কুৰুলি ২৩৷ ছেগ ২৪৷ দশা ভাল ২৫। যৌতুক পৃষ্ঠা २ 222 28 ২৬৷ ৰ'দে বৰষুণে ২৭৷ বিদ্যা আৰু জ্ঞান ২৮। শালিকাৰ পকাআম ২৬ ২৯। বিশ্বৰ ইচ্ছা ২৬ ৩০। গ্রহ ফল ৩১। সোণালী যুগ ৩২। পঢ়াশালি ৩৩। কবি ৩৪। লুকালুকি ৩৫। মাতৃহীন শিশু ৩৬। ৰতনী মাই ৩৭৷ নাম ২৬ ২৬ * * २१ * 22 23 *** ৩২ ৩৫ 8° 80<noinclude></noinclude> pa4a0tk8bc7fqwyvcszqezaej59zl52 104 94892 264490 2026-11-01T16:20:49Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "বিষয় ৩৮। অতিকৈ ধুনীয়া ৩৯। গড়গাওঁ 40| জাতীয় পতাকা ৪১। অৰুণ ৪২। শৰাইঘাট ৪৩। স্বাধীনতা ৪৪। টিপ ৪৫। আত্মাপ্রিতি ৪৬। শবদে নমঃ ৪৭। শাবল ৪৮। বশিষ্ঠাশ্ৰমত চিকাৰ * ৪৯৷ কৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 264490 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="যদুমণি" /></noinclude>বিষয় ৩৮। অতিকৈ ধুনীয়া ৩৯। গড়গাওঁ 40| জাতীয় পতাকা ৪১। অৰুণ ৪২। শৰাইঘাট ৪৩। স্বাধীনতা ৪৪। টিপ ৪৫। আত্মাপ্রিতি ৪৬। শবদে নমঃ ৪৭। শাবল ৪৮। বশিষ্ঠাশ্ৰমত চিকাৰ * ৪৯৷ কৰ্ম্মনাশা ৫০। শক্তি সঞ্চাব ৫১। মিছা ৫২। অৱলাৰ বল ৫৩! টোটয় পঞ্চক পৃষ্ঠা 80 bo 1 2 2 2 2 2 5 3 2 2 1 1 ৬৯ ৮৯ ৯১ ৯৫ ৫৪। দুর্নবাসা ১০০ ৫৫। আয়ুসৰ— দুর্ভাগ্য ১০৭ ৫৬৷ আশা ১০৮ ৫৭। সন্ধ্যার মেঘ ১১৫ ৫৮। দেৱদাসী ১১৭<noinclude></noinclude> 6njh1cgtcw7s7wj9b4t4ayauku7784y 104 94893 264491 2026-11-01T16:21:11Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "বিষয় ৫৯৷ জয়মতী ৬০। বাল্মীকি ৬১ বেদব্যাস ৬২৷ কালিদাস ৬৩। উৰ্ব্বশী ৬৪। সন্যাসিনী ৬৫৷ মৰণ ৬৬। অস্পৃশ্য * * ৬৭৷ ঘৰীটি থৈ যাব। * ৬৮। জ্যোতি দর্শন * ৬৯। ধাত্রী পান্না ৭০।..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 264491 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="যদুমণি" /></noinclude>বিষয় ৫৯৷ জয়মতী ৬০। বাল্মীকি ৬১ বেদব্যাস ৬২৷ কালিদাস ৬৩। উৰ্ব্বশী ৬৪। সন্যাসিনী ৬৫৷ মৰণ ৬৬। অস্পৃশ্য * * ৬৭৷ ঘৰীটি থৈ যাব। * ৬৮। জ্যোতি দর্শন * ৬৯। ধাত্রী পান্না ৭০। ভায়ে ভায়ে ** 社 * * পৃষ্ঠা ১২৬ ১৩০ ১৩৪ ১৩৭ ১৪১ ১৪৫ ১৫৩ ১৫৬ ১৫৭ ১৬০ ১৬৫<noinclude></noinclude> 63zewvol6zn4bkl0tz2vg7i75oqcrqd 104 94894 264492 2026-11-01T16:21:46Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "ভাৰতী বিশ্বত বিলীন সুন্দৰ মধুৰ আছিল নিমাতে নিথৰে বই, যিদিনা, জননি, করুণা তোমাৰ আহিল আকুল ধাৰাৰে বই ; উজলি উঠিল হিমাদ্রি শিখব, উষাৰে সোণালী জ্যোতিৰ ধল, চৰণ তোমাৰ পৰশ ম..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 264492 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="যদুমণি" /></noinclude>ভাৰতী বিশ্বত বিলীন সুন্দৰ মধুৰ আছিল নিমাতে নিথৰে বই, যিদিনা, জননি, করুণা তোমাৰ আহিল আকুল ধাৰাৰে বই ; উজলি উঠিল হিমাদ্রি শিখব, উষাৰে সোণালী জ্যোতিৰ ধল, চৰণ তোমাৰ পৰশ মানসে নাচিলে মানসে কমল দল, তামসী মেঘত ৰচি বাম ধেনু দিলাহি লাসেৰে দুদোল্ ছল্, হে দেবি, তোমাৰ কিনো সি হাঁহিত হাঁহিলে মন্দাৰ মালতী ফুল। থমকি বলিলে মৃদুল মলয়, জমকি উঠিল আকুল আবেগে সুন্দৰ মধুৰে নিখিল ভুবন মধু মানসৰ মৰাল যুবিয়ে সোণালী ঠোঁটত তটিনী জুব, কৰিলে পূৰ । মৃণাল লই বীণাৰ বৰ্ণন শুনে কি তোমাৰ নিমাতে মোহন ভঙ্গিমে বই ; বনৰ হৰিণে মনৰ বাঁহীটি বিচাৰি ব্যাকুল বনত লৰি, চকুৰ ছাটেবে বিতত ব্যাধব শৰৰ সন্ধান নিয়ে যে হৰি ! শিশুৰ হিয়াৰে প্ৰথমে তাপসে দেখিলে যিদিনা জ্যোতিৰ ৰেখা ‘আ জ্যোতি’বুলি জীপ দি উঠিল, কিনো সি আবেগ, কিবা সি দেখা! প্ৰকাশ বিচাৰি খলক লাগিল, বলিলে বলালে প্ৰাণৰ গন্ধ, নিজৰা বেগেৰে নিজৰি লবিল কতনা সুৰেৰে কবিতা ছন্দ ;<noinclude></noinclude> cswsutrtzygvmv2t5etc9c6m6tomx7r 104 94895 264493 2026-11-01T16:22:11Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "চন্দ্রমল্লিকা অনাদি বীণাব অমৃত ঝঙ্কাৰ গম্ভীৰ বৱেৰে সামৰ গীতি পুলকি পৰিল পুণ্য প্রেৰণা আপোন সুখত বিশ্বৰ প্ৰীতি ! কোন অতীতৰ ঋষিৰ ধ্যানত তোমাৰ ৰূপটি চমকি গ'ল, শুভ্র ব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 264493 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="যদুমণি" /></noinclude>চন্দ্রমল্লিকা অনাদি বীণাব অমৃত ঝঙ্কাৰ গম্ভীৰ বৱেৰে সামৰ গীতি পুলকি পৰিল পুণ্য প্রেৰণা আপোন সুখত বিশ্বৰ প্ৰীতি ! কোন অতীতৰ ঋষিৰ ধ্যানত তোমাৰ ৰূপটি চমকি গ'ল, শুভ্র বৰণে শুভ্র বসনে অনন্তৰ জ্যোতি জিলিকি ব’ল,— বাখ্য৷ মুদ্ৰাৰ লৱণু হাতেৰে বীণাৰ তাঁৰত তুলিলা সুব জলকে উষাৰ কণক ঝঙ্কাৰ, মনৰ এন্ধাৰ কৰিলা দূৰ । তুমিয়েতো, দেবি, প্ৰণৱ গম্ভীৰ চতুৰাননেদি নিজবা বেদ ; জগাই আকুলি ঢালা নিচুকনি, জ্ঞানৰ দীপ্তিত ভুলালা ভেদ ৷ নিবালম্ব গুণ মনে যে নমনে, ব্ৰহ্মবিদ্যাৰ মূৰতি জ্বালি হৈমৱতী হৈ দিলাহি দর্শন জননী প্ৰাণৰ কৰুণা ঢালি ! কিনো সি বুলালা মধুৰ মূৰ্চ্ছনা শুনাল৷ বিশ্বত অমিয় গান, দৃপ্ত দেৱতা দেৱতা কৰিলা হাঁহিৰে মলচি সিদিনা বুজিলে, “ব্ৰহ্মৰ গৰবেগৰৰী স্বৰ্গৰ হিয়াৰ মান ! দেৱতা দল” । ৰূপৰ মাজে সি অৰূপ জাগিল, আঁতৰি পলাল ৰূপৰ মল । সিদিনা সুন্দৰ সিদিনা মধুরে “মধু যে তোমার, তুমি মধুকরী, শুনি সি অনাদি আদিব ঝঙ্কাৰ তোলে কি সুতানে অসীম সুৰ,— গুঞ্জনে তোমার ভুবন পূব” । উথলি উঠিল হিয়াৰ হৰ্ষ, মানিলে বিশ্বে ধন্য ভাৰতী, ধন্য তোমাৰ ভাৰতবৰ্ষ ! হিমাদ্রি শিৰত প্ৰথম আলোক, হিমাদ্রি হিয়াত প্ৰথম জ্ঞান, প্রথমে তোমাৰ বাণী মন্দিৰত প্ৰাণৰ প্ৰতিষ্ঠা— আনন্দ গান । এটি তানে তাৰ বাল্মীকি বীণাত জগালে বিশ্ব অবে বই, চিরজীবী ব্যাসে কবে কি আৰতি জ্ঞানৰ অখণ্ড প্ৰদীপ লই ;<noinclude></noinclude> fz6cqs82lsexa5tk3hxk8v5ewtu766l 104 94896 264494 2026-11-01T16:24:26Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264494 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||প্রলোভনৰ জালত এপিছাইডিছ|৪৫}}</noinclude>এটাক মাতি আনি ঘাই পুৰোহিত আৰবেছেছৰ ওচৰলৈ লৈ যাবলৈ ক'লে। লগুৱাটোৱে তেওঁক লৈ গৈ ধিমিক্‌-ধামাক্‌কৈ পোহৰ পৰি থকা কোঠালি এটাৰ মাজতে এখন জাক্জমক্‌ আসনত বহি থকা আৰবেছেছৰ ওচৰত থলেগৈ। আৰবেছেছৰ সমুখৰ মেজখনৰ ওপৰত সৰু বৰ অনেক লুটিয়াই থোৱা কাগজ। অলপ আঁতৰত থকা ত্ৰিপদী এগছৰ পৰা ধূপ ধূনাৰ সুগন্ধ আহি চাৰিউ দিশ মল মলাই আছে। তাৰ ওচৰতে এটা প্ৰকাণ্ড গোলকৰ ওপৰত গ্ৰহ তৰা আৰু নক্ষত্ৰৰ গতিবিধি আঁকি থোৱা আছে। এপিছাইডিছক দেখি তেওঁ আদৰ-সাদৰকৈ বহুৱালে। এপিছাইডিছ বহোতেই এজাক ছোৱালীয়ে মনোমোহা সঙ্গীতেৰে তেওঁক সম্বৰ্দ্ধনা কৰিলে। এপিছাইডিছে ভাবিবই নোৱাৰিলে তেওঁ মৰ্ত্ত্যত নে নাই অমৰাৱতীত। {{gap}}এপিছাইডিছৰ মুখৰ ফালে চাই আৰবেছেছে ক’বলৈ ধৰিলে “তুমি সংসাৰৰ নিগূঢ় ৰহস্য বিলাক জানিবৰ কাৰণে ব্যগ্ৰ হৈছা হয়; কিন্তু নিজে ভাবি চোৱাচোন আমি নো কিমান পানীৰ মাছ। আন্ধাৰত বাট হেৰুৱাই ঘূৰিফুৰা কেঁচুৱা লৰাটিৰ দৰে আমিও সুমহান্ বিশ্বৰ আঁৰত কেৱল অলপ সময়ৰ কাৰণেহে স্থিতি পাইছো। অতীত আমাৰ মনৰ পৰা আঁতৰি যায়, কিয়নো আমাৰ মেধা দুৰ্ব্বল, ভবিষ্যতৰ বিষয়ে আমি একো নেজানো কিয়নো আমাৰ দূৰদৰ্শনৰ ক্ষমতা নাই। এচমকা জীৱনৰ কেউ পাশে কেৱল ঘোপমৰা অন্ধকাৰ। এই আন্ধাৰত আবদ্ধ হৈ অজ্ঞানৰ নিহাৰিকা ভেদ কৰিবলৈ শকতি পায় এনে মনুষ্য ক'ত? {{gap}}“তাৰ পিছত, এই বিনন্দীয়া সংসাৰখনলৈ চোৱাঁ চোন। প্ৰত্যেক বস্তু কেনে নিয়াৰিকৈ সজোৱা আছে। সকলো বস্তুৰে যেন একো একো স্তৰ বা ক্ৰম আছে; প্ৰকৃতিয়ে এই বস্তুবিলাক বন্ধা নিয়মৰ তলতীয় কৰি ৰাখিছে। বস্তুৰ ক্ৰম দেখিয়েই চিন্তাশীল পণ্ডিতে অনুমান কৰিলে<noinclude></noinclude> iluk0q3vs3a137f09mhpzi1gih4tpqj 104 94897 264495 2026-11-01T16:25:35Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264495 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪৬|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude> যে ইয়াৰ এজন বিশ্বখনিকৰ আছে। এই খনিকৰজনে সকলো বস্তুকে একোটা খাপত সুমাই জগৎ খনক আটোম্‌-টোকাৰিকৈ ৰাখি আছে। সহজ কথাৰে এই খনিকজনকে তুমি আমি ঈশ্বৰ বোলে॥ তেওঁৰ বিষয়ে আমি কিবা জানিব পাৰিছোঁ জানো? যুগ-যুগান্তব্যাপী অশেষ চিন্তা কৰিও আজিলৈকে আমি এই বিৰাট পুৰুষৰ বিষয়ে কেইটিমান কেৱল অনুমানহে কৰিব পাৰিছোঁ। আমি ধৰি লওঁ তেওঁ সাত্ত্বিক আৰু তেওঁৰ অসীম ক্ষমতা। এয়েই জানো আমাৰ ঈশ্বৰ বিশ্বাসৰ মূল ভেঁ টি নহয়? ইয়াৰ বাহিৰেনো পথালিচকুৱা মানুহে আন কি বিশেষ জ্ঞান লভিব পাৰিছে? এপিছাইডিছে মৌন ভাবে শুনি থাকি মূৰদোৱাই সম্মতি জনালে। “সকলো সজগুণৰে আধাৰ যদি এই বিৰাট সৃষ্টিকৰ্ত্তাজন তেনেহলে সংসাৰত অসত্, বিদ্যমান হ'ল কিয়? এই কাৰণেই কবিয়ে সুধিছে- পাপ পুণ্য প্ৰভু কোনে সৰজিলে? সুধিছো কাতৰে কোৱাচোঁ মোক সুখ সাগৰত এজনে সাঁতোৰে ইজনে কিয়নো ভুগিছে শোক। নিষিদ্ধ ভোগৰ গুপুত বাসনা ইয়াতেই যদি সাবটে নৰে কোন বিধানত সিপুৰীত তাৰ নৰকৰ ছবি আগত ধৰে? ( দুৱৰা ) খনিকৰ যদি কেৱল সাত্ত্বিকেই হয় তেনেহলে তেওঁৰ প্ৰতিমাত অত বিলাক অশোভনীয় দাগ পৰিলে কেনেকৈ! এই প্ৰশ্নৰ সমাধান কৰি- বলৈ পাৰ্চী সকলে দুজন ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিকৰিছে এজন সজ আনজন অসজ। আমাৰ দেবী আইছিছে৷ এই ধৰণৰে এটি কাল্পনিক অনুমানহে।<noinclude></noinclude> 7r01z22dudzdi7xpkdk61vfvm404wfs 104 94898 264496 2026-11-01T16:30:23Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264496 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||প্ৰলোভনৰ জালত এপিছাইডিছ|৪৭}}</noinclude>{{gap}}“দৰাচলতে তেনেহলে সজ আৰু অসজৰ যি ব্যৱধান আমি কৰোঁ তাৰ পাৰ্থক্য নাই। কেৱল সজগুণেই যে বিশ্ববিহিত এনে নহয় অসজৰো ইয়াত সমানে ঠাই আছে। সজ আৰু অসজক সমান ঠাই দিয়াৰ পিছত এটাৰ অবিহনে ইটোৰ অবস্থিতি নাই। প্ৰকৃতিৰ অলঙ্ঘনীয় নিয়মৰ বশবৰ্ত্তী হৈ সজ আৰু অসজ দুয়ো এই বিশ্বত খেলা কৰিব লাগিছে। ইয়াৰে কোনোটোকে তুমি নিৰ্ম্মূল কৰোঁ বুলি কৰিব নোৱাৰা। কিয়নো ইয়াৰ মূল শিপাডাল তোমাৰ হাতত নাই। {{gap}}“মানুহো কিছুমান অলঙ্ঘনীয় নিয়মৰ তলত থকা নিশকতীয়া প্ৰাণী। নিজ কাৰ্য্যত বাধা দিবলৈ বা কৰোঁ বুলি কোনো কাম কৰিবলৈ তোমাৰ গাত শকতি নাই। প্ৰকৃতিৰ ধৰা বন্ধা বান্ধনিয়ে তোমাক হাত-ভৰি লৰাৰ চৰাব নোৱাৰাকৈ আঁটি আঁটি বান্ধি ৰাখিছে। এনে স্থলত তোমাৰ প্ৰবৃত্তি বিলাকৰ নিৰ্দেশ মতে নচলি, সিহঁতৰ বাঞ্চিত সুখ-সম্ভোগৰ বিধান নকৰি অন্যফালে মন কৰিবলৈ তোমাৰ দুৰ্ব্বল হিয়াত ক্ষমতা নাই। এয়েই আমাৰ শক্তি আৰু পৰাক্ৰম! {{gap}}“তেনেহলে তোমাৰ জীৱনটো নো কেনেকৈ কটাই দিবা? দুদিনীয়া অস্থায়ী কচুপাতৰ পানী হেন চঞ্চল এই চাৰিটা দিন বৈৰাগ্যৰ সাধনা কৰি কটাই দিয়াৰ লাভ কি? ত্যাগৰ একো ফল নধৰে। কেৱল তোমাৰ জাগ্ৰত বৃত্তিবিলাকৰ পৰিতুষ্টি সাধন কৰাঁ, তাতেই স্বৰ্গ-সুখ লভিবা, তাতেই তোমাৰ মোক্ষলাভ হ'ব। {{gap}}“যি দুদিন জীয়াই থাকিবা তোমাৰ ইন্দ্ৰিয়বিলাকক অবাধে বিচৰণ কৰিবলৈ এৰি দিয়া। তোমাৰ ডেকাকালটো সকলো আমোদ-প্ৰমোদেৰে ভৰাই ৰাখা; অলপৰ পিছতে যেতিয়া মৃত্যুৰ ভয়ত গা শিয়ৰি উঠিব তেতিয়া আৰু আমোদ-প্ৰমোদে তোমাৰ শিৰত আনন্দ লহৰি নোতোলে সেই দেখিয়েই কওঁ—<noinclude></noinclude> 0bjat20rybaqka61f6262xbb6ve82n7 104 94899 264497 2026-11-01T16:30:51Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264497 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪৮|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|৪৮}}</noinclude>সেই দেখিয়ে মই পম্পিয়াইৰ প্ৰলয়-কাহিনী ...পিয়লা তোমাৰ থাকোতে সময় ভৰাই লোৱা জীৱনৰ মধু শুকালে এবাৰ তাৰ সজ ব্যৱহাৰ কৰা, আৰু জানো তাক দুনাই পোৱা? (দুৱৰা) তোমাক কওঁ তোমাৰ সৌন্দৰ্য্য হাতত থাকোতেই প্ৰেয়সীৰ গোলাপী মুখলৈ চাই কোৱাঁ— “ধৰাঁ প্ৰিয়তম প্ৰাণৰ পিয়লা জীৱন মদিৰা ভৰাই দিয়া অতীত ভবিষ্য শোক দুখ ভয় আজিৰ ভাবনা উটাই নিয়া অতীত ভবিষ্য ভাবিলে কি হ'ব ভাৱনাৰ দেখো বিৰাম নাই! ঢালা সুৰা ঢালা পিয়লা ভৰাই প্ৰতি নিমিষতে সময় যায়।” (দুৱৰা) জ্ঞানী সকলে সৃষ্টি প্ৰকৰণৰ নানান্ ব্যাখ্যা কৰি কাল কটাবৰ প্ৰয়াস কৰিছে কৰক, তুমি আৰু এই বিশ্বৰ শিকলিৰে বন্ধা পুতলা হৈ আন কি বিশেষ লাভ কৰিবলৈ বাঞ্ছা কৰিবা? বহি নিৰলাত নিয়তিৰ খেলা বুৰোৱ। পিয়লা হাতত লই ভাগ্যৰ পুতলা আমি সকলোটি তাৰ সইতে আজি ওমলা গই! (দুৱৰা) এপিছাইডিছ মোহিনী বাণত পৰিল। আৰবেছেছৰ মধুৰ কথাত তেওঁ মন্ত্ৰৰ বশ সৰ্পৰাজ যেন হ'ল৷ ইহাতে দেহ শাঁত্‌ কৰা যি হে উদ্বোধিনী সঙ্গীতে এপিছাইডিছক আত্মহাৰা কৰি পেলালে! সঙ্গীতৰ<noinclude></noinclude> ond8o58aykghtxrdxv4ukofrop43a9m 104 94900 264498 2026-11-01T16:35:41Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264498 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||প্ৰলোভনৰ জালত এপিছাইডিছ|৪৯}}</noinclude>তালে তালে, নেপুৰৰ জুনজুননিত এপিছাইডিছৰ মন মতলীয়া হ'ল। তেওঁ ভাবিলে “ডেকা কাল তেন্তে ভোগৰ সময়, ই বেছি সময় ৰৈ নেথাকে; খোৱা আৰু পিয়া—এই দুটিয়েই মোৰ লক্ষ্য!” {{gap}}ইয়াৰ পিছত আৰবেছেছে এপিছাইডিছক হাতত ধৰি আঁৰ-কাপোৰখনৰ সিফালে থকা কোঠাটোলৈ লৈ গ'ল। তাৰ ভিতৰত বিৰাট আয়োজন! সকলোবিধৰ ভোজন আৰু ফটিকাৰ উপৰিও পম্পিয়াইত যত বিধৰ সুখ সামগ্ৰী আছে, তাত একো বাদ পৰি থকা নাই। ধূপ, আতৰ, অগৰু আৰু গোলাপ, জৱা প্ৰভৃতি হৰেক ৰকমৰ বস্তুৰ সুগন্ধেৰে ঘৰ ভৰি আছে। চাৰিওকাষে ৰংচং, সোণৰ বনকৰা আঁৰ-কাপোৰেৰে বেৰবিলাক ঢকা আছে। উজ্বলকৈ তাত কেউদিশে প্ৰদীপ জলিছে। তাৰ ভিতৰত শুৱলা গীত গাই মন প্ৰাণ হৰি নিয়া মোহিনীসকল। এপিছাইডিছক দেখা পায়েই তেওঁবিলাকে শিৰত মালা পিন্ধাই দি তেওঁক অভ্যৰ্থনা কৰিলে। এপিছাই ডিছে তেওঁলোকৰ ৰেহৰূপ লীলামালা দেখি ভাবিলে তেওঁ সপোনৰ কোনোবা অমৰাপুৰীত। তেওঁ যেন আজি স্বৰ্গৰ জেউতি দেখা পাইছে, পৃথিবীৰ অৱসাদ তেওঁৰ অন্তৰৰ পৰা মোচ খাই গ'ল! তেওঁ ভাবিলে “এতিয়া মই স্বৰ্গৰ নন্দন কাননত!” {{gap}}গীতৰ অৱসান হওঁতে নৌহওঁতেই তিনি গৰাকী দিপলিপ শুৱনী ছোৱালী আহি তেওঁক তিনি ধাৰি মালা পিন্ধাই আকৌ সম্ভাষা জনালে। তাৰে এগৰাকীয়ে হাতত এপিয়লা সুৰা লৈ তেওঁৰ মুখৰ ওচৰত দাঙি ধৰিলে। এপিছাইডিছ লোভ সম্বৰণ কৰিবলৈ অপাৰগ। সুৰাখিনি পিওঁ বুলি হাতত লৈ তেওঁ যেন সন্মতিৰ কাৰণে তেওঁৰ দীক্ষা গুৰু আৰবেছেছৰ ফাললৈ চাই পঠিয়ালে {{gap}}আৰবেছেছে বুজিব পাৰিলে এপিছাইডিছৰ এতিয়া মনৰ অৱস্থা কি। {{gap}}{{gap}}8<noinclude></noinclude> 29fwrm6u63kfs11yi3qt36cy79o0ejq 104 94901 264499 2026-11-01T16:36:42Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264499 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৫০|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|৫০}}</noinclude>5. পম্পিয়াইৰ প্ৰলয়-কাহিনী সেইদেখি তেওঁ উছাহ দি কবলৈ ধৰিলে। “প্ৰাণ জুৰ নপৰে মানে সুৰা পান কৰাঁ, এপিছাইডিছ। লাজ কৰিবৰ সকাম নাই, কিয়নো এতিয়া তোমাৰ জীৱনৰ প্ৰথম পুৱা। তোমাৰ শৰীৰত এতিয়া তপত তেজৰ সোঁত বৈছে। দুদিনৰ পিছত কি হবা, ম‍ই দেখুৱাওঁ চোৱা...” এই বুলি তেওঁ এখন আঁৰকাপোৰ দাঙি যি দৃশ্য দেখুৱালে ভয়ত এপিছাইডিছৰ শিৰ কোঁচ খাই আহিল। মদন আৰু ৰতিৰ দুয়োকাষে দুখনি প্ৰতিমা, তাৰ মাজতে এটা মৰা মানুহৰ জঁ কা। যিহে ঘিলগা মূৰ্ত্তি! লাওখোলাটো ধক্‌ ধক্ কৰে বগা, চকুদুটাৰ ঠাইত পোক পূঁজেৰে ভৰা গাঁত দুটা, কামি-হাৰ বিলাক ডালি ডালি হৈ আছে—দাঁত- বিলাক নিকটাই থকা দৃশ্যটো অতি ভয়লগা। এপিছাইডিছ ভয়ত কোঁচমোচ থোৱা দেখি আৰবেছেছে তেওঁক বুজনি দি ক’লে। “বাছা ভয় নেখাবা৷ আমি কিমান অল্পায়ু আৰু দুদিনৰ পিছত আমাৰ দশা কি তাকেহে দেখুৱালোঁ। এই পিশাচ যেন মৰা মানুহৰ জঁ কাটোৰ মুখৰ পৰাও যেন একেষাৰ কথাকেই শুনো— .... পিয়লা তোমাৰ থাকোতে সময় ভৰাই লোৱাঁ জীৱনৰ মধু শুকালে এবাৰ আৰু জানো তাক দুনাই পোৱাঁ?” এই বুলি কৈয়েই তেওঁ আঁৰকাপোৰেৰে দৃশ্যটো ঢাকি পেলালে। কেই গৰাকী মান শুৱনী গাভৰুৱে গীত গাই আহি এপিছাইডিছৰ হাতত ধৰি তেওঁক ভোল নিম্নালে। এপিছাইডিছে ভাবিলে “মই এতিয়া শান্তি পাইছে৷; আজি মোৰ জ্ঞান লাভ হ'ল!”<noinclude></noinclude> 81k80z39r10uscit8jilqmqdrvuie16 104 94902 264500 2026-11-01T16:41:53Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264500 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>{{center|'''{{Xxx-larger|দ্বিতীয় ভাগ}}'''}} {{center|{{X-larger|( ১ )}}}} {{center|'''{{Xx-larger|দুখুনীৰ বিলৈ}}'''}} {{gap}}মন্দিৰৰ পূজাঅৰ্চ্চনা কৰি যদিও ৰোমীয় পুৰোহিতবিলাকে বহুত টকা আয় কৰে প্ৰথমতে তেওঁলোকৰ অভিপ্ৰায় টকা সংগ্ৰহ কৰাটো নাছিল। দেৱতাৰ কাম অতি সম্মানসূচক। এনে ভাবতহে তেওঁলোকে এই পুণ্যশীল সম্প্ৰদায়ত যোগ দিছিল। কিন্তু পিছলৈ এই পূজা -পাটলবিলাক ব্যৱসায়ৰ ভিতৰত পৰিল। খাব-ব’বলৈ নোহোৱা লোকৰ পক্ষে পূজাৰীৰ ব্যৱসায়টো লোভনীয় হ'ল, আৰু সেই কাৰণে সুবিধা পালেই নিঃকিন দুশ্চৰিত্ৰ লোকেও আইছিছৰ মন্দিৰত সোমাই নিজক ঠাকুৰ বুলি পৰিচয় দিয়ে। {{gap}}কেলেনাছ এজন অতি নীহকুলীয়া মানুহ। সি পূজাৰী হৈছিল কেৱল নিজৰ অভাৱ-অভিযোগ গুচাবলৈহে। আধ্যাত্মিক উন্নতিৰ কাৰণে যে তাৰ কিবা স্পৃহা আছিল এনে নহয়। সি দেখিলে যে পেটৰ ভাত মোকোলাবলৈ এই ব্যৱসায়ত নোসোমালে আৰু নহৈছে। সেইদেখিহে কেলেনাছ আইছিছৰ মন্দিৰৰ ঠাকুৰৰ দলত ভৰ্ত্তি হৈছিল। {{gap}}কেলেনাছৰ এজন নলে-গলে লগা বন্ধু বাৰ্বোৰ বাহিৰে পম্পিয়াইত আপোন বুলিবলৈ কোনো নাই। বাৰ্বো এজন সুৰা বেপাৰী। পম্পিয়াইৰ প্ৰায়বিলাক সম্ভোগী ডেকায়েই এদিন নহয় দুদিন নহয় অনেক দিন বাৰ্বোৰ দোকানত বহি ফটিকা খাইছিল। বাৰ্বো নিজে এজন অতি নীচ স্বভাবৰ লোক। তাৰ উদ্‌ভন্দালিৰ শেষ নাই। তাৰ ঘৈণীয়েক ষ্ট্ৰেটনীছো এজনী অতি ডাকু, মুখ-চোকা আৰু খঙাল তিৰোতা।<noinclude></noinclude> qsr9ntwcg7pbrcchjplq9hl00uiehur 104 94903 264501 2026-11-01T16:47:15Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264501 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৫২|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}বেচেৰী নিডীয়াৰ অতি দুৰ্কপাল যে তাই বাৰ্বোৰ ঘৰত বান্দী খাটিব লগীয়া হ'ল। তাই যি দেশৰ পৰা আহিছিল সেই থিছেলী দেশ এতিয়া ৰোমৰ তলতীয়া। ৰোম দেশৰ আইন মতে তলতীয়া দেশৰ মানুহবিলাকক মাছ পহুৰ দৰে বজাৰত দৰ কৰি বেচিব পাৰে। নিডীয়াকো এইদৰে বিক্ৰী কৰোতে কিনি লৈছিল এই গুন্দা-ছৰ্দ্দাৰ বাৰ্বোৱে। তাই এতিয়া নানান্ দুখ কষ্টেৰে কেৱাৰ কৰি দুবেলা দুমুঠি খাই বাৰ্বোৰ ঘৰত থাকে। বাৰ্বোৱে নিডীয়াৰ হতুৱাই দিনৰ ডে খৰত বজাৰত ফুলৰ মালা বেচায় আৰু ৰাতি হ'লে আন মানুহৰ ঘৰত নিডীয়াক গীত গাবলৈ পঠিয়ায়। {{gap}}নিডীয়াৰ গীত মনোমোহা আৰু সুললিত। নগৰৰ বহুত মানুহে গীত শুনিবলৈ তাইক মাতি নিয়ে আৰু তাৰ কাৰণে বাৰ্বোক টকা পইছাও দিয়ে। বাৰ্বোৱেও এইদৰেই কোনোমতে নিডীয়াৰ হতুৱাই দুই চাৰি পইছা উপাৰ্জন কৰাই নিজৰ আৰু পৰিয়ালৰ ৰোজকাৰ চলায়। {{gap}}কেলেনাছ বাৰ্বোৰ ঘৰত বহি আছিল। এনেতে উধাতু খাই আহি নিডীয়া ভিতৰ সোমাল। সেই ৰাতি বাৰ্বোৰ আদেশ মতে তাই এঘৰত গীত গাই শুনাব লাগে। কিন্তু অসময়ত তাইক অহা দেখি বাৰ্বোৰ খঙে মূৰৰ চুলি পালেগৈ। {{gap}}নিডীয়াই ধেৰাই মেৰাই আহি আউলি-জাউলি চুলিৰে একাষৰ আসন এখনত বহি ক'লে “দেউতা আপুনি আৰু যদি মোক অনাহাৰেই মাৰে তথাপি সেই দুশ্চৰিত্ৰ মানুহবিলাকৰ ঘৰত গীত গাবলৈ মই যাব নোৱাৰোঁ। আপুনি মোক টুকুৰা-টুকুৰকৈ যদি কাটি পেলায় তেনেহলেও আৰু মই সেই লম্পটহঁতৰ তালৈ নাযাওঁ।” {{gap}}নিডীয়াতো বন্দিনী! তাইৰ আকৌ ভাল বেয়া বিচাৰৰ অধিকাৰ ক'ত? নকৰোঁ বুলি ক'বলৈ বেচেৰীৰ এই ভাৰস্তত ক্ষমতা নাই। তাই<noinclude></noinclude> 20902ftipp3zidxb9866n5wqfa4st9l 104 94904 264502 2026-11-01T16:54:43Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264502 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||দুখিনীৰ বিলৈ|৫৩}}</noinclude>এঘৰৰ ধনুৱা বেটী। বাৰ্বোৰ আদেশেই তাইৰ প্ৰতি অলঙ্ঘনীয় অমোঘ বাক্য। এনেস্থলত তাইৰ মুখত ‘না’ শুনি বাৰ্বো আৰু ষ্ট্ৰেটণীছ খঙত টিক্‌চি-বিক্‌চি উঠিল। বাৰ্বো গৰজি উঠিল—“মৰতী মোৰ আদেশ অমান্য কৰিবি ইমান আক্কেল তোৰ?” {{gap}}“মই আৰু মাতিম কি দেউতা!” এই বুলি তাইৰ দুখানি শেঁতা পৰা হাত বুকুৰ ওপৰত ওপৰা ওপৰিকৈ থ'লে—জানোচা তাইৰ দুখ বেজাৰেৰে ভৰা হিয়৷কৰিখন আবেগত চিগি ভাগি যায়। {{gap}}“ভাল কথা, যদি নাযাৱ তোক হাত ভৰি বান্ধি পঠিয়াই দিম। ” {{gap}}“কাকুতি কৰিছোঁ দেউতা, মোক আৰু নপঠিয়াব। পঠিয়ালে হুৰাওৰাৱে কান্দি মই বাট খলক লগাম।” {{gap}}“তোৰ তেতিয়া মুখত সোপা দিম।” এই বুলি বাৰ্বোৱে চকু পকাই ধৰিলে। {{gap}}বপুৰী পোৰা-কপলীয়৷ নিডীয়া, তাইনো বাৰু কৰিব কি? বিধিয়ে যে এনে নিষ্ঠুৰ ব্যৱহাৰ তাইৰ কপালত লিখিলে! {{gap}}নিডীয়া কোনোমতে যাবলৈ অমান্তি হোৱাত বাৰ্বো আৰু তেওঁৰ পত্নী দুয়ো তাইক অনেক তিৰস্কাৰ কৰিলে। কেলেনাছেও মাজে সময়ে দুই একাষাৰ কথাকৈ গিৰিহঁত গিৰিহঁতনীক উচটাই দিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}নিডীয়াৰ কাকুতি-মিনতিত শিলা হিয়াও গলি যায়, কিন্তু বাৰ্বো আৰু ষ্ট্ৰেটনীছ অটল। নিডীয়াই উচুপি উচুপি কান্দি ষ্ট্ৰেটনীছৰ মুখলৈ চাই ক’লে “আই, আপুনিও মোৰে দৰে অৱলা। আপোনাৰো যেতিয়া বাই ভণী আছে, মোৰ বিপত্তিৰ কথা ভাবি চাওক চোন। আপুনি জীয়েকক এই সঙ্কটৰ পৰা ৰক্ষা কৰক। এই অসজ মানুহ বিলাকৰ ভোজত গীত গাই মোৰ চৰিত্ৰ কলঙ্কিত কৰিবলৈ আৰু মোক দুনাই নপঠিয়াব।”<noinclude></noinclude> tsrmm4qmsfyaqkdlfiyaufaw8swhyq6 104 94905 264503 2026-11-01T17:00:44Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264503 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৫৪|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}ষ্ট্ৰেটনীছৰ হিয়া যে শিলাতকৈয়ো টান। শিলাও কুমলিব পাৰে, কিন্তুি ষ্ট্ৰেটনীছক নিডীয়াৰ কৰুণ বিননিয়ে টলাব নোৱাৰিলে। তেওঁ দুগুণ খঙেৰে নিডীয়াক টানি আজুৰি চুলিত ধৰি নানান্ শাস্তি দিবলৈ ধৰিলে। চৰ টো ভুকুটোৰে পৰা আৰম্ভ কৰি যত ৰকমে পাৰে বাৰ্বো আৰু ষ্ট্ৰেটনীছ দুয়ো নিডীয়াক কিলাবলৈ ধৰিলে। কেলেনাছে এই কাৰ্য্যত বাধা দিয়া দূৰতে থাওক বাৰ্বোক উচটাই দি তাৰ পৰা প্ৰস্থান কৰিলে। নিডীয়াৰ কান্দোনত গছৰ পাত সৰিল, চাৰিও দিশে খলকনি লাগিল। {{center|( ২ )}} {{center|'''{{X-larger|নিডীয়াৰ মুক্তি}}'''}} {{gap}}এনে সময়ত ৰাজবাটেদি দুজন ডেকালৰা গৈ আছিল। তেওঁবিলাকৰ মুখত গ্লেডিয়েটৰবিলাকৰ যুঁজৰ কথা। গ্লেডিয়েটৰ মানে বনৰীয়া বাঘ বা সিংহৰ লগত মুকলি ঠাইত যুঁজকৰা মানুহ। পুৰণা দিনত ইউৰোপৰ সমাজত ই এটা ঘাই আমোদ আছিল। ইংলণ্ডত আৰু এক ৰকমৰ এনে নিষ্ঠুৰ প্ৰথা আছিল, সেইটো হৈছে ষাঁড়ৰ লগত যুঁজা। {{gap}}মানুহ দুজনৰ এজন হৈছে ক্লডিয়াছ, আনজন গ্লকাছ। তেওঁলোকেচ বাৰ্বোৰ দোকানত বহি এপিয়লা ফটিকা পি খোৱাৰ ভাবেৰে সোমাব খুজিছে এনেতে শুনে কোনোবা চিনাকি মানুহে যেন হুৰাওৰাৱে কান্দিছে। বিননি শুনি গ্লকাছে বুজিলে অত্যাচাৰী বাৰ্বো আৰু ষ্ট্ৰেটনীছে দুখুনী ছোৱালী নিডীয়াক নিৰ্য্যাতন কৰিছে। গ্লকাছে এই কথাত মৰ্ম্মান্তিক দুখ পালে। ততালিকে তেওঁ দুৱাৰ খুলি বাৰ্বোৰ ঘৰৰ ভিতৰ সোমাল। ভিতৰলৈ গৈ দেখে নিডীয়াক এডাল শকত পঘাৰে এটা খুটাত আটি আটি<noinclude></noinclude> 9v4ti1yl2ued1lymuwdb42r4fulptpz 104 94906 264504 2026-11-01T17:05:50Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264504 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||নিডীয়াৰ মুক্তি|৫৫}}</noinclude>বান্ধি ওচৰতে বাৰ্বো আৰু ষ্ট্ৰেটনীছ ঠিয় হৈ আছে। নিডীয়াৰ পিঠিত সেৰা পাতিলে, আৰু তাইৰ গাৰ তেজৰ চেকুৰাৰে পঘাডাল ৰাঙলী হৈ আছে। {{gap}}গ্লকাছে সুধিলে “ষ্ট্ৰেটনীছ, আপোনাৰে নিচিনা অৱলা এজনীক আপুনি ইমান শাস্তি বিহিছে কিয়? বেচেৰী জানো আপোনাৰ জীয়েকৰ নিচিনা নহয়?” {{gap}}গ্লকাছৰ মাত শুনিবলৈ পায়েই নিডীয়াই যেন সকাহ পালে। তাই যেন সকলো নিৰ্য্যাতন একেষাৰ মাত শুনি পাহৰি পেলালে। {{gap}}বাৰ্বোৱে গ্লকাছক ক'লে “গ্লকাছ, তুমি জানানে ষ্ট্ৰেটনীছ অৱলা হ’লেও যে তেওঁ স্বাধীনজাতীয় তিৰোতা আৰু নিডীয়া যে বান্দী? এনে স্থলত হকাবধা কৰিবলৈ তুমি কোন?” {{gap}}গ্লকাছ আৰু গিৰিহঁত গিৰিহঁতনীৰ কিছু বাকবিতণ্ডা হ'ল। গ্লকাছে নিডীয়াৰ হাতৰ বান্ধ খুলি দি তাইৰ গাত লুৰ্ ফুৰাবলৈ ধৰিলে। ষ্ট্ৰেটনীছে চকু পকাই ধৰি গ্লকাছৰ হাতৰ পৰা নিডীয়াক নিব খুজিলে। কিন্তু বাৰ্বোৱে দেখিলে কথা বিষম। সেইদেখি সি ঘৈণীয়েকক বৰাই-বুজাই থ'ব খুজিছে। কিন্তু বুজালে বুজনি লোৱা তিৰোতা ষ্ট্ৰেটনীছ নহয়। ঢেৰুৱাৰ যেনেকৈ ঠাৰি নিসিজে ষ্ট্ৰেটনীছো তেনেকৈ কথাত সদায় অবুজন। {{gap}}নিডীয়াৰ যন্ত্ৰনা দেখি তাইক দুনাই অত্যাচাৰী গিৰিহঁতৰ হাতত শোধাই দিবলৈ গ্লকাছৰ সত নগ'ল। গ্লকাছে তাইক কোলাত বহুৱাই লৈ নিজৰ মুখ মচা কাপোৰখনেৰে গাৰ তেজবিলাক মোহাৰি দিলে। যেতিয়া ষ্ট্ৰেটনীছে দেখিলে যে গ্লকাছৰ নিচিনা দয়ালু মানুহৰ চকুৰ আগত নিডীয়াক যন্ত্ৰনা দিয়াটো টান কথা তেতিয়া তাই অলপ শান্ত প্ৰকৃতি ধৰিলে। গ্লকাছেও এই চলতে নিডীয়াক কিনি নিবৰ কাৰণে তেওঁলোকক সুধিলে। ষ্ট্ৰেটনীছে এই কথাত সন্মতি নিদিয়া দেখি<noinclude></noinclude> gphp2yx9usr9uegjo2rrehpt7reltyh 104 94907 264505 2026-11-01T17:13:01Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264505 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৫৬|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>ক্লডিয়াছে মাত লগালে “বাৰ্বো, নিডীয়াক যদি তোমালোকে বেচি নেপেলোৱা তেতিয়া দেখিবা তোমালোকৰ কি সৰ্ব্বনাশ ঘটে। মই এনেদৰে মানুহবিলাকক ভুলাম যে সিহঁতৰ কোনোটোৱেই এই দোকানত ফটিকা পিবলৈ নাহে। তেতিয়া চাবা তোমালোকৰ দোকানৰ কেনেকৈ পৰালি পৰে।” {{gap}}ষ্ট্ৰেটনীছে দেখিলে কথাটো সঁচা। ক্লডিয়াছ আৰু গ্লকাছক বিতুষ্টি কৰি তেওঁলোকৰ পৰিত্ৰাণ নাই। সেইদেখি উপযুক্ত মূল্য পালে নিডীয়াক বেচি দিবলৈ দুয়ো সন্মতি দিলে। {{gap}}সেই দিনৰ ৰোমীয়সকলৰ এনে একো সম্পত্তি নাছিল যাক গ্ৰাহক পালে নেবেচাকৈ থাকিব। এনে অৱস্থাত এজনী কাণী ছোৱালীৰ আৰু কথা কি? ষ্ট্ৰেটনীছে ক’লে “মই নিডীয়াক ছয় মোহৰ <ref>‘ছেষ্টাৰছিয়া’——-একোটা মোহৰৰ মূল্য প্ৰায় ৮ পাউণ্ড অৰ্থাৎ এশটকা</ref> দি কিনিছিলোঁ, এতিয়া তাইৰ মূল্য বাৰ মোহৰ।” {{gap}}গ্লকাছে কলে “বাৰ মোহৰ নেলাগে, এই একুৰি মোহৰ দিলোঁ। তোমালোকে হাকিমৰ ওচৰত দলিল লিখি দিয়াহি আহাঁ।” {{gap}}ইয়াৰ পিছত বাৰ্বো আৰু ষ্ট্ৰেটনীছে হাকিমৰ সমুখত নিডীয়াক বিক্ৰী কৰিলো বুলি খত লিখি দিলে। গ্লকাছে নিডীয়াক কিনি লৈ যাবৰ সময়ত নিডীয়াই বুজিলে তাই আজিৰ পৰ৷ মুক্তি পালে। নিডীয়াৰি চকুৱেদি আনন্দত পানীৰ ধাৰ বৈ গ'ল। তাই গ্লকাছৰ হাতত খামোচ মাৰি ধৰি বাট বুলি গৈ থাকোঁতে মনে মনে ভাবিলে “হৃদয়ৰ ৰতন গ্লকাছৰ আজিৰ উপকাৰৰ ঋণ মই জীৱনত শুজিব নোৱাৰোঁ। তেওঁৰ অনুগ্ৰহতে আজি মোৰ দুখ মোচন হ'ল।”<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> odnmws9d4ks4hq5icx1ngbtya0h17go 264518 264505 2026-11-02T03:07:14Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 264518 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" />{{rh|৫৬|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>ক্লডিয়াছে মাত লগালে “বাৰ্বো, নিডীয়াক যদি তোমালোকে বেচি নেপেলোৱা তেতিয়া দেখিবা তোমালোকৰ কি সৰ্ব্বনাশ ঘটে। মই এনেদৰে মানুহবিলাকক ভুলাম যে সিহঁতৰ কোনোটোৱেই এই দোকানত ফটিকা পিবলৈ নাহে। তেতিয়া চাবা তোমালোকৰ দোকানৰ কেনেকৈ পৰালি পৰে।” {{gap}}ষ্ট্ৰেটনীছে দেখিলে কথাটো সঁচা। ক্লডিয়াছ আৰু গ্লকাছক বিতুষ্টি কৰি তেওঁলোকৰ পৰিত্ৰাণ নাই। সেইদেখি উপযুক্ত মূল্য পালে নিডীয়াক বেচি দিবলৈ দুয়ো সন্মতি দিলে। {{gap}}সেই দিনৰ ৰোমীয়সকলৰ এনে একো সম্পত্তি নাছিল যাক গ্ৰাহক পালে নেবেচাকৈ থাকিব। এনে অৱস্থাত এজনী কাণী ছোৱালীৰ আৰু কথা কি? ষ্ট্ৰেটনীছে ক’লে “মই নিডীয়াক ছয় মোহৰ <ref>‘ছেষ্টাৰছিয়া’——একোটা মোহৰৰ মূল্য প্ৰায় ৮ পাউণ্ড অৰ্থাৎ এশটকা</ref> দি কিনিছিলোঁ, এতিয়া তাইৰ মূল্য বাৰ মোহৰ।” {{gap}}গ্লকাছে কলে “বাৰ মোহৰ নেলাগে, এই একুৰি মোহৰ দিলোঁ। তোমালোকে হাকিমৰ ওচৰত দলিল লিখি দিয়াহি আহাঁ।” {{gap}}ইয়াৰ পিছত বাৰ্বো আৰু ষ্ট্ৰেটনীছে হাকিমৰ সমুখত নিডীয়াক বিক্ৰী কৰিলো বুলি খত লিখি দিলে। গ্লকাছে নিডীয়াক কিনি লৈ যাবৰ সময়ত নিডীয়াই বুজিলে তাই আজিৰ পৰ৷ মুক্তি পালে। নিডীয়াৰি চকুৱেদি আনন্দত পানীৰ ধাৰ বৈ গ'ল। তাই গ্লকাছৰ হাতত খামোচ মাৰি ধৰি বাট বুলি গৈ থাকোঁতে মনে মনে ভাবিলে “হৃদয়ৰ ৰতন গ্লকাছৰ আজিৰ উপকাৰৰ ঋণ মই জীৱনত শুজিব নোৱাৰোঁ। তেওঁৰ অনুগ্ৰহতে আজি মোৰ দুখ মোচন হ'ল।”<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> lp0bzal1ogxav67d9fj80d8qg7howvc 104 94908 264506 2026-11-01T17:14:06Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264506 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৫৭|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|৫৭}}</noinclude>সন্ন্যাসীৰ প্ৰণয় ( G ) সন্ন্যাসীৰ প্ৰণয় আইয়োণ আৰু গ্লকাছৰ মাজত ইজন সিজনৰ প্ৰতি প্ৰণয় হোৱাৰ কথা আগতে পাই আহিছোঁ। আইয়োণ যেনে এগৰাকী নিষ্কল ঙ্কনী এওঁলোক দুয়োৰে দিবলৈ যত্ন কৰিছে দেৱকন্যা, গ্লকাছো এজন তেনে সজচৰিত্ৰবান ডেক॥ ভিতৰত প্ৰণয় হোৱাত আৰবেছেছে কেনেকৈ বাধা তাৰো আভাস পাই আহিছোঁ৷ ইটো সিটোৰ প্ৰতি ঢিমিকি ঢিমিকি জ্বলিব খোজা প্ৰণয় শিখাৰ মাজত অন্তৰায় হ'ল ভাণ্ডকী পূজাৰী আৰবেছেছৰ কুন্ত্ৰণা! আৰবেছেছৰ কুকথা শুনিও আইয়োণে গ্লকাছৰ কথা পাহৰিব পৰ৷ নাই। গ্লকাছে যে তেওঁক ঘিণহে কৰে, এই কথা শুনি মৰ্মান্তিক দুখ পালে হয়, কিন্তু একাছৰ প্ৰতি তেওঁৰ অনুৰাগ ইমান চৰি- ছিল যে তেওঁৰ কথা পাহৰিবলৈ আইয়োণৰ সত নগল। আৰবেছেছৰ লগত কথ, হ’বৰে পৰা আইয়োণে তেওঁক দেখ৷ কৰিবলৈ অহা ম নুহ- দুনুহৰ লগত সাক্ষাৎ নকৰে। আন কি নিৰ্ম্মল জোনাকত বীণাৰ সুৰেৰে গীত গাই আইয়োণৰ দুৱাৰদলিত বহি থকা গ্লাছৰ লগতো তেওঁ কথাবতৰা নকয়। গীত শুনি থাকিৰ সময়ত অইয়োণে গ্লকাছৰ বিৰুদ্ধে একো কথা বিশ্বাস নকৰাকৈ থাকে হয়; কিন্তু গীত শেষ হোৱাৰ পিছ মুহূৰ্ত্ততে তেওঁৰ যেন মায়া গুচে, গ্লকাছে সচাকৈয়ে ঘিণহে কৰে এই কথাও তেওঁৰ তেতিয়া প্ৰত্যয় হয়। যেন তেওঁক আৰবেছেছে দোখলে তেওঁৰ সোণালী সুযোগ এ তয়া মিলিছে। আহয়োন্ যদিও সকলো বিষয়তে মুকলি-মুৰীয়া আছিল, আৰবেছেছৰ ওচৰত তেওঁ সদ৷য় মুৰ দোঁৱাই থাকে। আৰবেছেছৰ জীৱনৰ একমাত<noinclude></noinclude> 0sg7en1vz4kyp4onwxgmefjru6cz1f6 264519 264506 2026-11-02T05:13:20Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264519 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||সন্ন্যাসীৰ প্ৰণয়|৫৭}}</noinclude>{{center|( ৩ )}} {{center|'''{{Xx-larger|সন্ন্যাসীৰ প্ৰণয়}}'''}} {{gap}}আইয়োণ আৰু গ্লকাছৰ মাজত ইজন সিজনৰ প্ৰতি প্ৰণয় হোৱাৰ কথা আগতে পাই আহিছোঁ। আইয়োণ যেনে এগৰাকী নিষ্কল ঙ্কনী দেৱকন্যা, গ্লকাছো এজন তেনে সজচৰিত্ৰবান ডেকা। এওঁলোক দুয়োৰে ভিতৰত প্ৰণয় হোৱাত আৰবেছেছে কেনেকৈ বাধা দিবলৈ যত্ন কৰিছে তাৰো আভাস পাই আহিছোঁ। ইটো সিটোৰ প্ৰতি ঢিমিকি ঢিমিকি জ্বলিব খোজা প্ৰণয় শিখাৰ মাজত অন্তৰায় হ'ল ভাণ্ডকী পূজাৰী আৰবেছেছৰ কুমন্ত্ৰণা! {{gap}}আৰবেছেছৰ কুকথা শুনিও আইয়োণে গ্লকাছৰ কথা পাহৰিব পৰ৷ নাই। গ্লকাছে যে তেওঁক ঘিণহে কৰে, এই কথা শুনি মৰ্ম্মান্তিক দুখ পালে হয়, কিন্তু গ্লকাছৰ প্ৰতি তেওঁৰ অনুৰাগ ইমান চৰিছিল যে তেওঁৰ কথা পাহৰিবলৈ আইয়োণৰ সত নগল। আৰবেছেছৰ লগত কথা হ’বৰে পৰা আইয়োণে তেওঁক দেখ৷ কৰিবলৈ অহা মানুহ-দুনুহৰ লগত সাক্ষাৎ নকৰে। আন কি নিৰ্ম্মল জোনাকত বীণাৰ সুৰেৰে গীত গাই আইয়োণৰ দুৱাৰদলিত বহি থকা গ্লকাছৰ লগতো তেওঁ কথাবতৰা নকয়। গীত শুনি থাকিবৰ সময়ত অইয়োণে গ্লকাছৰ বিৰুদ্ধে একো কথা বিশ্বাস নকৰাকৈ থাকে হয়; কিন্তু গীত শেষ হোৱাৰ পিছ মুহূৰ্ত্ততে তেওঁৰ যেন মায়া গুচে, গ্লকাছে যেন তেওঁক সঁচাকৈয়ে ঘিণহে কৰে এই কথাও তেওঁৰ তেতিয়া প্ৰত্যয় হয়। {{gap}}আৰবেছেছে দেখিলে তেওঁৰ সোণালী সুযোগ এতিয়া মিলিছে। আইয়োণ যদিও সকলো বিষয়তে মুকলি-মুৰীয়া আছিল, আৰবেছেছৰ ওচৰত তেওঁ সদ৷য় মুৰ দোঁৱাই থাকে। আৰবেছেছৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ<noinclude></noinclude> 0z15hm9nzcs3n4gizis55ai3hbw3lbb 104 94909 264521 2026-11-02T05:17:03Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264521 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৫৮|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী}}</noinclude>শিক্ষা হৈছিল মানুহক কেনেকৈ প্ৰথমে বিস্ময়ৰ সাগৰত ডুবাই তাৰ পিছত হাতৰ মুঠিত ৰাখিব পাৰি। এই দুটা কাৰ্য্যত তেওঁৰ মোহিনী বাণৰ হাত সাৰিব পাৰে এনে লোক বিৰল। আইয়োণৰো সেয়ে হ'ল। আৰবেছেছৰ কুচৰিত্ৰৰ বিষয়ে তেওঁ ভু নেপায়। মেধাশালীলোকে যেনেকৈ বয়সীয়াক ভক্তি কৰে, পুণ্যশীলে যেনেকৈ পৱিত্ৰবানৰ অৰ্চ্চনা কৰে আইয়োণেও সেইদৰে আৰবেছেছক ধৰ্ম্মভীৰু ত্যাগী সন্ন্যাসী বুলি ভাবিহে সদায় সন্মান কৰি আহিছে। আৰবেছেছক আইয়োণে ভাল পাইছিল বুলি ধৰিলে ভুল হ'ব, কিয়নো আৰবেছেছক তেওঁ এজন উগ্ৰ তাপসী বুলিহে ভাবিছিল। {{gap}}আৰবেছেছে এতিয়া দেখিলে যে এপিছাইডিছৰ আৰু নিস্তাৰ নাই। তাক যি দৰে তেওঁ নিকপ্‌কপিয়াকৈ ইন্দ্ৰিয়ৰ শাসনত বান্ধি থৈছে তাৰ পৰা আৰু পৰিত্ৰাণ পাবৰ উপায় নাই। আৰবেছেছে ডেকা গাভৰুৰ মনস্তত্ত্ব ভালকৈ বুজে – যৌবনৰ প্ৰথম পৰশ পাওঁতেই যি ইন্দ্ৰিয় পৰিতৃপ্তিৰ আস্বাদন পাইছে এই সংসাৰত তাৰ সমান বশীভূত প্ৰাণী আৰু নাই। এপিছাইডিছৰো এতিয়া এই দশা! আৰবেছেছৰ কৌশলৰ প্ৰভাবত এপিছাইডিছ মন্ত্ৰ-মুগ্ধ। পাপ আৰু অধৰ্ম্মৰ নাম শুনি এসময়ত যি জিকাৰি উঠিছিল এতিয়৷ তেনেবিলাক কাণ্ড তেওঁ পুণ্যলাভৰ উপায় বুলিহে ধৰি লৈ আগ বাঢ়িছে। {{gap}}আৰবেছেছে এই সময়টোত ঘনাই ঘনাই আইয়োণৰ লগত দেখা কৰেহি। কথাবতৰা কবৰ সময়ত তেওঁ বিশেষ সতৰ্ক লয়। আৰবেছেছে জানে যে তেওঁ যদি সদায় গ্লকাছক বেয়া বুলি কৈ থাকে তেনেহ’লে আইয়োণৰো মনত সন্দেহ উপজিব। আইয়োণে তেতিয়া বুজিব পাৰিব যে ইয়াত আৰবেছেছৰ কিবা অভিসন্ধি আছে। সেইদেখি তেওঁ গ্লকাছৰ বিষয়ে কথাবতৰা ওলালেই উদাসৰ ভাব দেখুৱাই মুখ কোঁচাই<noinclude></noinclude> e3b6otzyurf7im646q1kdwgjatg3sk5 104 94910 264522 2026-11-02T05:22:10Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264522 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||সন্ন্যাসীৰ প্ৰণয়|৫৯}}</noinclude>ইমানকে কয় “গ্লকাছৰ নিচিনা মানুহেহে এনে অদ্ভুত কথাত সঞ্জাত কৰে; গ্লকাছো এজন মানুহ তেওঁকো আকৌ সংসাৰত কোনোবা প্ৰাণীয়ে ভাল পায়! ইত্যাদি।” কেতিয়াবা সুবিধা বুজি আৰবেছেছে গ্লকাছক অতি নীচ স্বভাৱৰ ইতৰ মানুহৰ লগত ঠাই দিহে তেওঁৰ বিষয়ে একাষাৰ কয়। কেতিয়াবা আকৌ গ্লকাছে অমুক বেয়া কাম কৰিলে, অমুকক এনেকৈ ঠগিলে ইত্যাদি দুই একাষাৰ কথা নিজে সাজি কয়। আৰবেছেছে বুজি-সুজিহে গ্লকাছৰ প্ৰতি তেওঁৰ খিয়ালৰ কথা আইয়োণক জানিবলৈ দিয়া নাই। কিয়নো গ্লকাছৰ নিচিনা কেঁচা সোণ যেন উজ্বল যুবক এজনৰ লগত ৰিজাই চালে আইয়োণে জানো আৰবেছেছক ঘিণ নকৰি থাকিব পাৰিব? {{gap}}এদিন আৰবেছেছে আইয়োণৰ লগত একেলগে বহি কথাবতৰা পাতি আছে। এনেতে আৰবেছেছে আইয়োণৰ হাতত ধৰি কলে “আইয়োণ তুমি ঘৰত থাকোঁতেও ওৰণি লৈ থকাটো অশোভন কথা। মোক যেতিয়া তুমি ইমান বন্ধু ভাব কৰি থাকা মোৰ আগত ওৰণি লোৱাটে৷ জানো অন্যায় নহয়?” {{gap}}আইয়োণে মাত লগালে “সন্ন্যাসী ঠাকুৰ আৰবেছেছে কেৱল মানুহৰ মন আৰু অন্তঃকৰণহে নিৰীক্ষণ কৰে। তেওঁৰ নিচিনা সাধুৰ পক্ষে তেজ মঙহৰ মুখ ঢকা থাকিলেই বা হানি কি নঢকা থাকিলেই বা লাভ কি?” {{gap}}“সঁচাকৈয়ে মই মানুহৰ মনহে পৰীক্ষা কৰোঁ। কিন্তু মন জুখিবৰ সময়ত মুখ দেখিলে বহুত কথা উপলব্ধি কৰা যায়। তোমাৰ মুখখন মোক দেখুৱা তেতিয়া তোমাৰ বহুত কথা ধৰিব পাৰিম। ” {{gap}}“পম্পিয়াইত থকা কাৰণে দেখিছোঁ আপোনাৰ বহুত পৰিবৰ্ত্তন হৈছে। ইয়াৰ আগেয়ে দেখোন আপুনি তিৰোতাৰ মুখলৈ চাই ভাল নেপাইছিলে?”<noinclude></noinclude> cdi98xext1c68oqwe35iptypgz89rop 104 94911 264525 2026-11-02T05:26:59Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264525 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬০|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}“নহয় আইয়োণ, কেৱল যে পম্পিয়াইতে মই তোমাক ইমান ভাল পাবলৈ ধৰিছো এইদৰে নেভাবিবা। সন্তসকলৰ যি প্ৰণয় সি অবিবেকী যুবকৰ প্ৰণয়ৰ নিচিনা নহয়। যুবকৰ প্ৰণয়তকৈ ওখ খাপৰ এবিধ প্ৰণয় আছে, এই প্ৰণয়ৰ জৰীৰে যিসকল বান্ধ খায় তেওঁলোকে এনা-চকুৰে দেখে এনা-কানেৰে শুনে। তেওঁলোকৰ আত্মা প্ৰণয়িনীৰ আত্মাৰ লগত একেবাৰে মিলি যায়। দুয়োৰো ভিতৰত কোনো তাৰতম্য নেথাকে। দাৰ্শনিক প্লেটোৱে প্ৰচাৰ কৰা প্ৰণয় এই শ্ৰেণীৰ। ইতৰ মানুহে এই ধাৰণা কৰিব নোৱাৰে, কিয়নো ইয়াত শাৰীৰিক সৌন্দৰ্য্যৰ কথা নাই ভাবৰ সৌন্দৰ্য্যৰ হে কথা, আৰু যৌৱনৰ ইয়াত সমাদৰ নাই কেৱল ভাবৰ নতুনত্বৰহে সমাদৰ আছে। এই হেন সাধু প্ৰণয়ৰ জৰীৰে মই তোমাৰ লগত বান্ধ খাই আছোঁ, আইয়োণ। ত্যাগী আৰু সংযমশীল বুলিয়েই তুমি মোক ভাবি আছাঁ, এই পৱিত্ৰ প্ৰেমৰ কথা মই তোমাক অতদিনে কোৱা নাছিলোঁ। আজি তোমাক মন্দিৰৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেবী বুলি ধৰিলৈ এই প্ৰণয় তোমাতেই অৰ্পি দিলোঁ—তুমি গ্ৰহণ কৰাঁ।” {{gap}}“এয়েই তেনেহলে আপোনাৰ বন্ধুতা!” {{gap}}“বন্ধুতা! মোৰ আৰু তোমাৰ যি সম্বন্ধ সি ইমান পৱিত্ৰ যে ইয়াক বন্ধুতা বুলিলে কলুষিত কৰা হয়। কিয়নো বন্ধুতা কেৱল জধা মূৰ্খ আৰু লম্পটসকলক একেমুঠকৈ বন্ধা এডাল জৰীহে মাথোন। গ্লকাছ আৰু ক্লডিয়াছৰ নিচিনা মানুহৰ ভিতৰত যি সম্বন্ধ তাকহে আমি দৰাচলতে বন্ধুতা বুলিব পাৰোঁ। তোমাৰে মোৰে যি সম্বন্ধ তাক বুজাবলৈ কোনো শব্দ নাই কিয়নো এই সম্বন্ধ ঐশ্বৰিক স্বৰ্গীয় পদাৰ্থক পৃথিবীৰ ৰহন দিলে কেৱল কুৰূপ হে হয়।” {{gap}}আৰবেছেছক খোজতে খোজে প্ৰণয় কাণ্ডত উধোৱা দেখি আমি তেওঁক কোনোবা মিছৰীয় অসংযত ডেকা বুলি ভাবোঁ। আইয়োণে কিন্তু<noinclude></noinclude> 75av3qgp3l9bnhf1ljcncrd1ocnn90p 104 94912 264528 2026-11-02T05:32:21Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264528 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||সন্ন্যাসীৰ প্ৰণয়|৬১}}</noinclude>আৰবেছেছৰ আচল অভিপ্ৰায় কি এতিয়াও বুজিব পৰা নাই। ৰৈ ৰৈ তেওঁৰ বুকুৰ মাজত ধৰফৰণি উঠে তেওঁৰ প্ৰিয়তম গ্লকাছক নেদেখাৰ কাৰণে। সেইদেখি আবেছেছৰ মন ঘূৰাবলৈ বুলি তেওঁ সুধিলে “এপিছাইডিছক আজি ভালেদিন হ'ল মই দেখা নাই। সিবাৰ যেতিয়া তাক দেখোঁ তাৰ মনৰ অৱস্থা দেখি মোৰ ভয় হৈছিল; কিয়নো মন্দিৰৰ পূজা সেৱাত তাৰ এতিয়া আস্থা নাই। অতি ততাতয়াকৈ এই পথ বাচি ললোঁ বুলি সি সদায় আক্ষেপ কৰি থাকে। ” {{gap}}“আইয়োণ, এপিছাইডিছৰ সেই উতনুৱা অৱস্থা পাৰ হৈ গেছে। তাৰ এই মনোকষ্টৰ কথা বুজি-সুজিহে মই সজ ব্যৱস্থা কৰিছোঁ। এতিয়া সি মনত শান্তি পাইছে, তাৰ সংশয় দূৰ হৈছে আৰু জ্ঞানমন্দিৰৰ দুৱাৰ দলিৰ পৰা দৌলৰ ভিতৰলৈ ম‍ই তাক সুমাই নিছোঁ। এপিছাইডিছৰ আত্মাই এতিয়া প্ৰকৃত সত্য উপলব্ধি কৰিছে, অশান্তিৰ ছাঁয়াই আৰু তাক এতিয়া টলাব নোৱাৰে। এতিয়া আৰু সি আক্ষেপ কৰি নেথাকে। আৰবেছেছক যেয়ে বিশ্বাস কৰি থাকে তেওঁ কেতিয়াও অথলত পৰিব পাৰে বুলি নোভাবিবা।” {{gap}}আইয়োণে মাত লগালে। “এপিছাইডিছ সন্তুষ্ট হৈছে বুলি শুনাতকৈ মোৰ আৰু সুখৰ বাতৰি নাই।” {{gap}}আৰবেছেছে দেখিলে তেওঁৰ জাল পাতিবৰ এয়ে উপযুক্ত সময়। সেই দেখি তেওঁ ক’লে “তুমি এদিনো মোৰ ঘৰটোৰ ভিতৰ সোমোৱা নাই। ৰোমীয় অট্টালিকাৰ লগত মিছৰদেশীয় ঘৰৰ বহুত পাৰ্থক্য আছে। মোৰ ঘৰ-দুৱাৰবোৰ ভালকৈ চালে তুমি সুসভ্য মিছৰ দেশৰ কলা কৌশলৰ আভাস পাবা। আপত্তি নেথাকে যদি কাইলৈ সন্ধ্যা সময়ত মোৰ তালৈ যাবা। তাকে কৰিলে মোৰ ভগা পঁজাত সুন্দৰী আইয়োণে ধুলা দিছেহি বুলি কৈ ম‍ই যহ্ কৰিব পাৰিম।”<noinclude></noinclude> 2s7pczgje45wpgs8zo7yk57gzv22e4d 104 94913 264529 2026-11-02T05:38:27Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264529 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" />{{rh|৭৮|আচাৰ বিজ্ঞান|}}</noinclude>{{Block center|<poem>কৃষিং সাধ্বিতিমন্যন্তে সা বৃত্তিঃ সদ্বিগৰ্হিতা৷ ভূমিং ভূমিশয়াংশ্চৈব হস্তি কাষ্ঠময়ো মুখম॥</poem>}} {{gap}}কিছুমানে বৈশ্য বৃত্তিৰ ভিতৰত কৃষিকে ভাল বোলে। আৰু কিছুমানে অয়োমুখ কাষ্ঠৰ দ্বাৰা অৰ্থাৎ ফালথকা নাঙলৰদ্বাৰা মাটি কৰ্ষণ আৰু মাটিত থকা জীব হত্যা কৰা বাবে কৃষিক বেয়া বোলে। বৃহস্পতিয়ে কৈছে যে — {{Block center|<poem> কুসীদকৃষি বাণিজ্য প্ৰকুৰ্ব্বীতা স্বয়ং কৃতম্ ৷ আপৎ কালে স্বয়ংকুৰ্ব্বৰন্নৈনসাজ্যতে দ্বিজঃ॥ লদ্ধনাভঃ পিতৃন্ দেবান্ ব্ৰাহ্মণাংশ্চৈব ভোজয়েৎ। তে তৃপ্তাস্তস্য তং দোষং শময়ন্তি ন সংশয়ঃ॥ বণিক কুসীদীদদ্যাত্তু বস্ত্ৰ গোকাঞ্চনাদিকং। কৃষিবলেহিন্ন পানাদি য়ান শয্যাসনানিচ॥ পণ্যেভ্যো বিংশকং দত্বা পশু স্বৰ্গাদিকং শতম্। বণিক্ কুসীদ্য দোষঃস্যাৎ ব্ৰাহ্মণানাঞ্চ পূজনাৎ॥ ৰাজ্ঞে দত্বাতুষড্ ভাগং দেবতানাঞ্চবিংশকং৷ ত্ৰিংশদ্ভাগস্তু বিপ্ৰাণাং কৃষিং কৃত্বা নদোষভাক্॥</poem>}} {{gap}}ব্ৰাহ্মণে নিজ কৰ্ম্ম বা ক্ষত্ৰিয় কৰ্ম্মৰ দ্বাৰা আৰু ক্ষত্ৰিয়ে নিজ কৰ্ম্মৰ দ্বাৰা জীৱিকা নিৰ্ব্বাহ নহলে বৈশ্যবৃত্তি অৰ্থাৎ সুদ লোৱা কৃষি, বানিজ্য কৰ্ম্ম অন্য দ্বাৰা কৰিব। সিও অসম্ভব হলে বা তাৰ দ্বাৰা নচলিলে উক্ত কাৰ্য্য নিজে কৰিলেও পাপ নহয়। কিন্তু খাই বৈ যি অৱশিষ্ট থাকে তাৰ দ্বাৰা পিতৃকৃত্য দেৱতা পূজা ব্ৰাহ্মণ- ভোজনাদি কাৰ্য্য কৰিলে উক্ত বৈশ্য কাৰ্য্য কৰা বাবে হোৱা পাপ<noinclude></noinclude> ih73anevf1tsczt59gkw5jr48uc8igc 104 94914 264531 2026-11-02T05:41:05Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264531 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬২|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}আইয়োণ তাতে সন্মত হল। আইয়োণে দেহি আৰবেছেছৰ কুপ্ৰকৃতিৰ কথা নেজানে! আৰবেছেছ মানুহৰ মোট পিন্ধি ফুৰা এটা হিংসুক জন্তু—তাক লাগে সুন্দৰীৰ ৰূপ আৰু শৰীৰ। আধ্যাত্মিক আৰু মানসিক সৌন্দৰ্য্যত এই পিশাচৰ স্পৃহা নাই! আৰবেছেছৰ চাৰিবেৰৰ ভিতৰত কত পাপ প্ৰলোভনৰ সৃষ্টি হৈছে আইয়োণৰ সৰল চিতে তাৰ আজিলৈকে ভুপোৱা নাই। সৰল চিতীয়া পুণ্যশীলসকলৰ স্বভাৱেই এনে! {{center|( 8 )}} {{center|'''{{Xx-larger|কৰ্ত্তব্য পৰায়ণা নিডীয়া}}'''}} {{gap}}ৰাতিপুৱা শুই উঠি গ্লকাছে তেওঁৰ ফুলনিৰ ঠন্ ধৰি উঠা গছ-গছনি বিলাকলৈ চাই আছে। আইয়োণৰ নিৰ্দ্দয় ব্যৱহাৰত তেওঁ অধীৰ। এনেতে ফুলগছৰ গুৰিত পানী দিয়া কাম শেষ কৰি নিডীয়া তেওঁৰ কাষ পালেহি। গ্লকাছে নিডীয়াক ওচৰত বহুৱাই লৈ সুধিলে “আজি তিনদিন হ’ল তুমি মোৰ ইয়ালৈ আহিলাঁ। এতিয়া তুমি মুকলি মনেৰে ফুৰিব পাৰিছা। তুমি এতিয়া একো কষ্ট পোৱা নাই, নহয়নে নিডীয়া?” {{gap}}“হয় মই বঢ়িয়া সুখত আছোঁ।” {{gap}}“বাৰু তুমি মোৰ কাৰণে অলপ কাম কৰিব পাৰিবা জানো?” {{gap}}নিডীয়াই ক’লে “নোৱাৰিম কিয়? কওক চোন বাৰু কি কৰিব লাগে।” {{gap}}“নিডীয়া তুমি যুবতী, সেইদেখি তোমাৰ প্ৰাণ আছে। এতিয়া তুমি মোৰ প্ৰণয়-সৰ্ব্বস্ব আইয়োণৰ ওচৰলৈ মোৰ এখন চিঠি নিব লাগে।<noinclude></noinclude> r78q72aign3dqw0qdgfgh78qklai8bc 104 94915 264532 2026-11-02T05:45:30Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264532 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>বিনষ্ট হয়। আৰু বেপাৰী বা মহাজনে বস্ত্ৰ, গো, স্বৰ্ণাদি দান বিশেষ কৈ কৰিব। মহাজন বেপাৰীয়ে অৱশিষ্ট লাভৰ পশু স্বৰ্ণাদিৰ শত ভাগৰ এভাগ আৰু অন্য বস্তুৰ বিশ ভাগৰ এভাগ ব্ৰাহ্মণক দিব। কৃষকে অৱশিষ্ট বস্তুৰ ৰজাক ছয় ভাগৰ এভাগ, দেৱতাক বিশ ভাগৰ এভাগ আৰু ব্ৰাহ্মণক ত্ৰিশ ভাগৰ এভাগ দিব। এনে কৰিলে কৃষি কৰা বাবে একো দোষ নহয়। পৰাশৰে কৈছে যে {{Block center|<poem> ষট্ কৰ্ম্মানৰতো বিপ্ৰঃ কৃষি কৰ্ম্মাণি কাৰয়ে‍ৎ৷ স্বয়ং কৃষ্টে তথা ক্ষেত্ৰে ধান্যৈশ্চ স্বয়মাজ্জিতৈঃ নিৰ্ব্বপেৎ পঞ্চ যজ্ঞানি ত্ৰুতু দীক্ষাংশ্চ কাৰয়েৎ॥ </poem>}} {{gap}}ব্ৰাহ্মণে নিজৰ যাজনাদি ছয় বিধ কাৰ্য্যত ৰত থাকি কৃষি কৰ্ম্ম কৰাব। তদভাবে নিজে কৰিব। নিজে কৰ্ষণ কৰা মাটিত নিজে অৰ্জ্জা ধানেৰে পঞ্চ মহাযজ্ঞ আৰু নানা বিধ যাগ যজ্ঞাদি কৰিব। মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণত কৈছে যে — {{Block center|<poem> পাদেন তস্য পাৰকাং কুষ্যাৎ সঞ্চয়মাত্মবান্৷ অৰ্দ্ধেনচাত্মভৰণং নিত্যনৈমিত্তিকস্তথা {{gap|10em}}পাদ্যস্যাৰ্দ্ধাৰ্দ্ধমৰ্থস্য মূলভূতং বিবৰ্দ্ধয়েৎ॥ </poem>}} {{gap}}বহুত ধন লাভ হলে আধাৰে ভৰণ পোষণ নিত্য নৈমিত্তিক কায্য কৰিব। আৰু এক চতুৰ্থাংশৰে পৰ-জন্মত ভাল হোৱাৰ কাৰণে কাম্যকৰ্ম্ম কৰিব আৰু অৱশিষ্ট চতুৰ্থাংশ সঞ্চয় কৰি বৃদ্ধি কৰিব। {{gap}}শুদ্ৰ পক্ষে মনুৱে কৈছে যে— {{Block center|<poem>অশকুৰংস্তু শুশ্ৰুষাং শূদ্ৰঃ কৰ্ত্তুং দ্বিজন্মানং৷ পুত্ৰদ্বাৰাত্যয়ং প্ৰাপ্তো জীবেৎ কাৰু কৰ্ম্মভিঃ॥</poem>}}<noinclude></noinclude> e9i6wzpo9kb4o7dcz6poi6drp3t84o3 104 94916 264533 2026-11-02T05:47:34Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264533 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||কৰ্ত্তব্য পৰায়ণা নিডীয়া|৬৩}}</noinclude>আৰু তেওঁৰ লগতে কিছু দিন থাকি তুমি মোৰ প্ৰতি আইয়োণৰ চেনেহ জগাই তুলিব লাগে।” {{gap}}গ্লকাছৰ ঘৰৰ পৰা আনৰ ঘৰলৈ গুচি যাব লাগিব এই কথা শুনি তাই মনতে নথৈ বেজাৰ পালে “হায়, হায় মোৰ নো কি দশা হ'ব! আকৌ লোকৰ ঘৰলৈ —” {{gap}}“নহয় নিডীয়া, তুমি একেবাৰে তালৈ যাব নেলাগে। অলপদিন তাত থাকিলেই হ'ব। তোমাৰ যিহে মৌ-বৰষা সুৱদি মাত। এনে শুৱলা মাতেৰে গীত গাই আইয়োণৰ তুমি মন ভুলাব পাৰিবা। আইয়োণ যিমানে সুন্দৰী তেওঁ সিমানে দয়ালু। তুমি তাত কোনো দুখ নোপোৱাঁ। তোমাৰ নিজা ভনীয়েৰাৰ নিচিনাকৈ আইয়োণে তোমাক আদৰ-সাদৰ কৰিব। {{gap}}“আমাৰ ফুলনিৰ পৰা বাছকবনীয়া চাই একুঁকি ফুল নি তেওঁক মোৰ নাম কৈ উপহাৰ দিবা। আৰু যি কেই দিন তাত থাকা সেই কেই দিন কেনেকৈ পাৰাঁ মোৰ প্ৰতি আইয়োণৰ সদ্‌ভাব বঢ়াবলৈ চেষ্টা কৰিবা।” {{gap}}নিডীয়াই মুখেৰে নেমাতিলে কেৱল মূৰেৰে ঠাৰ দি বুজালে যে এই কাম কৰাত তাইৰ আনন্দৰ সীমা নাই। বেচেৰী নিডীয়াৰ যে অন্তৰত কি তীব্ৰ বেদনা – তাই নিজেই মন প্ৰাণ সঁপি দিছে গ্লকাছত; গ্লকাছৰ মুখৰ একাষাৰ মাতৰ কাৰণেই তাই যথাসৰ্ব্বস্ব কাতি-কৈ থ'ব পাৰে; এনে স্থলতো যে তাই আইয়োণক আনি গ্লকাছৰ প্ৰিয়তমা কৰি দিব খুজিছে। তাইৰ বুকু ভাগি গ'ল, কিয়নো যি জন দেৱতাই আৰাধনা কৰিও আইয়োণক লাভ কৰিব পৰা নাই সেই জনৰেই যে তাই প্ৰেমভিখাৰী! আইয়োণ আৰু তাইৰ কপালত বিধিৰ কি বিষম লিখন!<noinclude></noinclude> 72y9tpms6xvbnc975z3fx1ojpwknhxe 104 94917 264536 2026-11-02T05:56:29Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264536 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬৪|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}কিন্তু গ্লকাছৰ সুখেই যে নিডীয়াৰো সুখ। গ্লকাছৰ ভালৰ কাৰণে তাই নিজৰ জীৱটোও বলি দিব পাৰে! সেইদেখি ধীৰে ধীৰে এহাতে চিঠিখন আনহাতে ফুলৰ জুলিটো তুলি লৈ তাই আইয়োণৰ ঘৰলৈ গুচি গ'ল। কৰ্ত্তব্যৰ বান্ধোনৰ আগত এনেকৈয়ে তাই নিজৰ সুখো জলাঞ্জলি দিলে। {{center|( ৫ )}} {{center|'''{{Xx-larger|আইয়োণ আৰু নিডীয়া}}'''}} {{gap}}আইয়োণে আজিকালি তেওঁৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ কাকো সোমাব নিদিয়ে। তেওঁৰ দুৱৰীটোৱে যেতিয়া দুৱাৰত সাক্ষাৎ কৰিবলৈ বুলি ৰৈ থকা এগৰাকী কাণী ছোৱালীৰ সম্বাদ দিলে আইয়োণে আৰু অনুমতি নিদি নোৱাৰিলে। আইয়োণৰ সমুখলৈ আহি নিডীয়াই ফুলৰ জুলিটো মেজৰ ওপৰত থৈ চিঠি খন তেওঁৰ হাতত দিলে। আইয়োণে তেতিয়া চিঠিখন পঢ়িবলৈ ধৰিলে – “চেনেহী আইয়োণ, {{gap}}চাৰি পাঁচ দিনো তোমাক দেখা কৰিবলৈ গৈছোঁ, কিন্তু তোমাৰ চন্তৰিহঁতে দেখা কৰাৰ আদেশ নাই বুলি ফিৰাই পঠিয়াইছে। গ্লকাছে জানো তোমাক কিবা অপৰাধ লগাইছে, আইয়োণ? তোমাৰ বিৰহত মোৰ যাতনাৰ সীমা নাই। আইয়োণ, হঠাতে নো তোমাৰ এনেকৈ মতি গতি সলনি হ ল কিয়? তুমি জানো মোক কলুষিত আৰু অসৎ বুলি ঘিণৰ চকুৰে চোৱাঁ? কোনোবা নিন্দুকে মোৰ কিবা কুৎসা ৰটি তোমাক এনে কৰিলেনে কি? কোনোবাই কিবা কলেও জানো তুমি বিশ্বাস কৰিব লাগে? দেৱতা মণ্ডলী নিজে আহিও যদি আজি মোৰ আগতঅ আইয়োণৰ বিপক্ষে কিবা কয় তেনেহ'লেও মই তাত কৰ্ণপাত নকৰোঁ।<noinclude></noinclude> 2l0edclbmmou3zg3e2dk0qenb4hosij 104 94918 264537 2026-11-02T06:04:04Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264537 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||আইয়োণ আৰু নিডীয়া|৬৫}}</noinclude>{{gap}}“আইয়োণ, তুমি আৰু মোৰ ওপৰত ৰোহ পাতি নেথাকিবা। মোক আগৰ দৰে সম্ভাষা কৰিবা। মোৰ একমাত্ৰ প্ৰীতি সম্ভাষা একুঁকি সুগন্ধি ফুল পঠিয়ালোঁ, তাকে তুমি সাদৰে গ্ৰহণ কৰিবা। বেচেৰী নিডীয়া! তাইকো তোমাৰ লগলৈ পঠিয়ালোঁ। তাই তোমাৰ ভাল লগৰীয়৷ হ'ব। গীত গোৱাত নিডীয়া পটু। যদি তথাপিও তাইক ৰাখিব নোখোজা মোৰ ওচৰলৈকে পঠিয়াই দিবা। {{gap}}“আৰু এটা কথা। মিছৰীয় পুৰোহিতজনক তুমি ইমানকৈ আশয়্ দিয়াটো ভাল হোৱা নাই। তেৱেঁই নে কি মোৰ বিপক্ষে কিবা বেয়া কথা কৈ তোমাৰ মন ঘূৰালে! সেইদিনা মই তোমাৰ লগত বহি থকা দেখি তেওঁৰ হিংসা জুই কেনেকৈ জলি উঠিছিল তুমি বোধকৰোঁ লক্ষ্য কৰিব পাৰিছিলা। সুন্দৰি আইয়োণ, তেনে কথা বিশ্বাস নকৰিবা। গ্লকাছ সদায় তোমাৰেই প্ৰাৰ্থী।” {{gap}}চিঠি পঢ়ি আইয়োণৰ চকু মুকলি হ'ল। তেওঁ ভাবিলে গ্লকাছ যে তেওঁৰ অনুৰাগী নহয় তাৰ নিজে একো প্ৰমাণ পোৱা নাই। গ্লকাছৰ নো জগৰ কি? এনেস্থলত নিৰপৰাধী গ্লকাছৰ মনত দুখ দিয়া আইয়োণে সহ্য কৰিব নোৱাৰে। তেওঁ মনে মনে নথৈ দুখ প্ৰকাশ কৰিলে। তাৰ পিছত তেওঁ নিডীয়াক সুধিলে “তোমাৰ নামেই তেন্তে নিডীয়া, নহয় জানো? তোমাৰ ঘৰ কত?” {{gap}}“হয় মোৰ নামেই নিডীয়া। মোৰ নিজ দেশ থিছেলী।” {{gap}}“অ, মোৰ দেশৰ কাষৰে মানুহ। নিডীয়া, আজিৰ পৰা তুমি মোৰ বাইদেউ হ’বা, মই হ'ম তোমাৰে ভনীটী। মোৰ ইয়াত থাকি তুমি একো কষ্ট নোপোৱা। গ্লকাছো মাজে সময়ে ইয়ালৈ আহি থাকিব। এতিয়া এখন চিঠি দি গ্লকাছক কাইলৈ গধুলি মোৰ ইয়াত খোৱাকৈ মাতি পঠিয়াওঁ।” এই বুলি কৈয়েই তেওঁ গ্লকাছলৈ এখন চিঠি লিখিলে। {{gap}}{{gap}}৫<noinclude></noinclude> a8zlvhx5ism73ygwmbyu0spmi625ksp 104 94919 264539 2026-11-02T06:35:29Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264539 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude> শূদ্রে দ্বিজ শুশ্ৰুষা (ত্ৰিবৰ্ণৰ কাৰ্য্যত সাহাৰ্য্যৰ দ্বাৰা) জীৱিকা নিৰ্ব্বাহ কৰিব নোৱাৰিলে শিল্পাদি কাৰ্য্য দ্বাৰা জীৱিকা নিৰ্ব্বাহ কৰিব৷ পাঠক । এই খিনিতে এইটো বিচাৰ্য্য যে মানুহৰ জাতি বিভাগ মূলৰ পৰা নে এতিয়া কৰা ? এই বিষয়ে আধুনিক কিছু মান শিক্ষিতে ঋষি-মুনিৰ দিনত কৰা বুলিহে কয়৷ কিন্তু তাৰ প্রমাণস্বৰূপে “চাতুৰ্ব্বণাং ময়াসৃষ্টং গুণকৰ্ম্ম বিভাগশঃ" এই ভগবদ্‌গীতাৰ বচনটিৰ উল্লেখ কৰে। ইয়াত “ময়াসৃষ্টং” ইয়াৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰে সৃষ্টি কৰাহে বুজা যায়৷ ঋষিবিলাকে ভাগ কৰি দিয়া কেনেকৈ বুজে পাঠক৷ ভাবি চাওক৷ গৌতম মুনিযে জাতি সম্বন্ধে যুক্তি দিছে যে “উদ্ভিদ্বৃশ্বিকৰস্বর্ণাঃ” গছ ও পোক বিলাকৰ যেনেকৈ প্ৰথমটো ঈশ্বৰেচ্ছাতে য'তে ত'তে হয় আৰু তাৰ পৰা যিবোৰ হয়, সিয়ো সেই জাতীয়হে৷ দৃষ্টান্তস্বৰূপে কোৱা যায় যে গছবিলাক জঙ্গলাদিত আপোনা আপুনি গজে । আৰু তাৰ গুটিৰ পৰা সেই জাতীয় গছ জন্মাহে দেখা যায়৷ কচুৰ পাতত প্রস্ৰাব কৰি বান্ধি থৈ পিচ দিনা খুলি চালে দেখিব যে তাত কিছুমান মহ জন্মিছে আৰু তাৰ পৰা বহুত মহ হোৱা দেখা যায়। তেনেকৈ প্ৰথমে ঈশ্বৰেচ্ছাতে চাৰি জাতৰ মানুহ হয়। তাৰ পৰা যিবোৰ মানুহ হৈছে সিও সেই জাতীয়হে হয়৷ ইয়াক নুই বুলিবৰ কোনো বিভিন্ন যুক্তি দিবৰ কাৰণ দেখা নাযায়৷ অন্যান্য জাতি কেনেকৈ হয়, ইয়াৰ উত্তৰত কোৱা যায় যে পূর্ব্বোক্ত ব্ৰাহ্মণাদিৰ চাৰি জাতিৰ সঙ্কৰ হৈ নানা জাতিৰ মানুহ হৈছে৷ যৰনাদি জাতিৰ বিষয় হৰিবংশ পুৰাণত পোৱা যায় যে—<noinclude></noinclude> rim5omkjor5suj9syy7l3hjjqd0hzh7 104 94920 264540 2026-11-02T06:46:12Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264540 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>{{Block center|<poem> সগৰৰ্স্তাং প্ৰতিজ্ঞাঞ্চগুৰোৰ্ব্বাক্যং নিশমা চ৷ ধৰ্ম্ম জঘান তেষাং বৈ বেশ্যান্যত্ব চকাৰহ॥ অৰ্দ্ধং শকানাং শিৰসো মুণ্ডৱিত্বা ব্যসজয়েৎ। যবনানাং শিৰঃ সৰ্ব্বং কম্বোজানাস্তথৈব চ॥ পাৰদা মুণ্ডকেশাশ্চ পহ্নবাঃ শ্মশ্ৰূ ধাৰিণঃ॥ নিস্বাধ্যায বষট্‌কাৰাঃ কৃতাস্তেন মহাত্মনা। শকাযবনকাম্বোজাঃ পৰদাঃ পহ্নবাস্তথা॥ কোস্প সপাঃ স মহিষাদব্বাশ্বোলাঃ সকেৰলাঃ। বশিষ্ঠ বচনাৎ ৰাজন্ সগৰেণ মহাত্মনা॥ </poem>}} {[gap}]ত্ৰেতাযুগত সগৰ ৰজাই মাকৰ মুখৰ পৰা শৰণাদি দেশৰ বহুত ক্ষত্ৰিয় ৰজাই পিতাকক অন্যায় সমৰ কৰি মাৰা বুলি শুনি পিতৃ বধী সকলক মাৰোঁ খুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল। তেওঁ তেতিয়া অদ্বিতীয ধলুদ্ধৰ বীৰ সম্ৰাট আছিল। পিতৃবধী ক্ষত্ৰিয়বিলাকে তেওঁৰ প্ৰতি জ্ঞাৰ কথা জানিব পাৰি ভয়তে সগৰৰ কুলগুৰু বশিষ্ঠ মুনিৰ আশ্ৰমলৈ গৈ শৰণাগত হৈছিল। বশিষ্ঠে অভয় দি তেওঁলোকক তাতে ৰাখিছিল। সগৰ ৰজাই পিতৃ-শত্ৰুবিলাকক অইন ঠাইত বিচাৰি নেপাই শেষত বশিষ্ঠ মুনিৰ আশ্ৰমত পালে। পিচত বশিষ্ঠদেৱে দুয়োৰো প্ৰতিজ্ঞা ৰক্ষা কৰিবৰ অৰ্থে সগৰক কলে। হে সগৰ। মানুহৰ ধৰ্ম্ম আৰু জীৱন সমান। তুমি ইহঁতৰ ধৰ্ম্ম মাৰা। মই জীৱন ৰাখো। তেনেহলে দুয়ো জনৰ প্ৰতিজ্ঞা ৰব। এই কথাত মান্তি হৈ সগৰে সিহঁতক হিন্দু ধৰ্ম্ম আচৰণ কৰিব নিদি আৰু হিন্দুৰ বিৰূদ্ধ বেশ ধাৰণ কৰাই স্ব স্ব স্থাণৰ পৰা উলিয়াই দিলে।<noinclude></noinclude> 0lzfgfa6v34a52aqrzbigcqsgn61fet 264541 264540 2026-11-02T06:46:28Z Ishanjyotibora 1642 264541 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>{{Block center|<poem> সগৰৰ্স্তাং প্ৰতিজ্ঞাঞ্চগুৰোৰ্ব্বাক্যং নিশমা চ৷ ধৰ্ম্ম জঘান তেষাং বৈ বেশ্যান্যত্ব চকাৰহ॥ অৰ্দ্ধং শকানাং শিৰসো মুণ্ডৱিত্বা ব্যসজয়েৎ। যবনানাং শিৰঃ সৰ্ব্বং কম্বোজানাস্তথৈব চ॥ পাৰদা মুণ্ডকেশাশ্চ পহ্নবাঃ শ্মশ্ৰূ ধাৰিণঃ॥ নিস্বাধ্যায বষট্‌কাৰাঃ কৃতাস্তেন মহাত্মনা। শকাযবনকাম্বোজাঃ পৰদাঃ পহ্নবাস্তথা॥ কোস্প সপাঃ স মহিষাদব্বাশ্বোলাঃ সকেৰলাঃ। বশিষ্ঠ বচনাৎ ৰাজন্ সগৰেণ মহাত্মনা॥ </poem>}} {{gap}}ত্ৰেতাযুগত সগৰ ৰজাই মাকৰ মুখৰ পৰা শৰণাদি দেশৰ বহুত ক্ষত্ৰিয় ৰজাই পিতাকক অন্যায় সমৰ কৰি মাৰা বুলি শুনি পিতৃ বধী সকলক মাৰোঁ খুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল। তেওঁ তেতিয়া অদ্বিতীয ধলুদ্ধৰ বীৰ সম্ৰাট আছিল। পিতৃবধী ক্ষত্ৰিয়বিলাকে তেওঁৰ প্ৰতি জ্ঞাৰ কথা জানিব পাৰি ভয়তে সগৰৰ কুলগুৰু বশিষ্ঠ মুনিৰ আশ্ৰমলৈ গৈ শৰণাগত হৈছিল। বশিষ্ঠে অভয় দি তেওঁলোকক তাতে ৰাখিছিল। সগৰ ৰজাই পিতৃ-শত্ৰুবিলাকক অইন ঠাইত বিচাৰি নেপাই শেষত বশিষ্ঠ মুনিৰ আশ্ৰমত পালে। পিচত বশিষ্ঠদেৱে দুয়োৰো প্ৰতিজ্ঞা ৰক্ষা কৰিবৰ অৰ্থে সগৰক কলে। হে সগৰ। মানুহৰ ধৰ্ম্ম আৰু জীৱন সমান। তুমি ইহঁতৰ ধৰ্ম্ম মাৰা। মই জীৱন ৰাখো। তেনেহলে দুয়ো জনৰ প্ৰতিজ্ঞা ৰব। এই কথাত মান্তি হৈ সগৰে সিহঁতক হিন্দু ধৰ্ম্ম আচৰণ কৰিব নিদি আৰু হিন্দুৰ বিৰূদ্ধ বেশ ধাৰণ কৰাই স্ব স্ব স্থাণৰ পৰা উলিয়াই দিলে।<noinclude></noinclude> ls6ypea7n04ab3s3trbaiztrva09a41 104 94921 264542 2026-11-02T06:50:03Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264542 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>সিবিলাকে অন্যস্থানলৈ গৈ বেলেগ ধৰ্ম্ম আৰু বেলেগ বেশাদি ধাৰণ কৰিলে। হৰিবংশোক্ত বচনাৰ্থ এই সগৰ ৰজাই নিজৰ প্ৰতিজ্ঞা স্মৰণ কৰি আৰু গুৰু বাক্য শুনি সেই পিতৃ-বধী ক্ষত্ৰিয়বিলাকৰ ধৰ্ম্মনাশ কৰিছিল আৰু ভিন্নবেশ কৰাইছিল। শকদোশোৎপন্ন ক্ষত্ৰিয় বিলাকৰ মূৰ আধা মুণ্ডন কৰাই ৰাজ্যৰ পৰা উলিয়াই দিছিল। যবন দেশোৎপন্ন আৰু কাম্বোজ দেশোৎপন্ন ক্ষত্ৰিয়বিলাকৰ গোটেই মূৰ মুণ্ডন কৰাইছিল। পাৰদ দেশোৎপন্ন ক্ষত্ৰিয়বিলাকক চুলি বান্ধিব নিদিছিল, পহ্নৰ দেশোৎপন্ন ক্ষত্ৰিয়বিলাকক দাড়ি খুৰাব নিদিছিল। সেই সকলক আৰু পৰোক্তসকলক বেদোদিত কোনো কাৰ্য্যকে কৰিব দিয়া নাছিল। সিবিলাক ত্ৰিযুগৰ পতিত এক জাতীয়, সিবিলাকৰ উদ্ধাৰ হব নোৱাৰে। আৰু পৰশুৰামৰ নিঃক্ষত্ৰিয় কৰা সময়ত আৰু মানৰ উপদ্ৰবৰ সময়ত ভয়তে বহুত ক্ষত্ৰিয়ে পৰ্ব্বত পাছাৰ বন, জঙ্গলত বাস কৰিছিল। সিবিলাকে ব্ৰাহ্মণ নেপাই বৈদিক কাৰ্য্য কৰিব নোৱাৰিছিল। এই ভাৱে সিবিলাকৰ বৈদিক ধৰ্ম্মলোপ হোৱাত নিজৰ অভিৰুচিমতে নিয়ম কৰি চলি আহিছে। এই কথাকে মন্ত্ৰই লিখিছে যে— {{Block center|<poem> শনকৈস্তু ক্ৰিয়ালোপাদিমাঃ ক্ষত্ৰিয় জাতয়ঃ। বৃষলত্বং গতালোকে ব্ৰাহ্মণা দৰ্শনেনচ॥ </poem>}} {{gap}}এই ক্ষত্ৰিয়বিলাক লাহে লাহে নিজা চৰিত বৈদিক কাৰ্য্য- লোপ হোৱা বাবে অধম শুদ্ৰত্ব প্ৰাপ্ত হৈছে। {{gap}}জগতৰ মাছ, গছ, পশু, পক্ষী প্ৰভৃতিৰ বৈচিত্ৰ্য যদি কাল্পনিক নহয় ; তেন্তে মানুহৰ বৈচিত্ৰ্য ও কাল্পনিক বুলিবৰ কোনো হেতু<noinclude></noinclude> 7uygdm844sd67pxzssa1x3wgclcd63h 104 94922 264563 2026-11-02T09:36:13Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264563 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬৬|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|৬৬}}</noinclude>৬৬ “গ্লকাছ পম্পিয়াইৰ প্ৰলয়-কাহিনী মোৰ অতিশয় দোষ হৈছে। আপুনি মোক ক্ষমা কৰিব। কাইলৈ গধূলি ইয়ালৈ আহিব৷ তেতিয়া সকলো কথা বিবৰি কৈ মোৰ দুখ পাতলাম। আৰবেছেছৰ কাৰণেও ভয় কৰিবৰ কাৰণ নাই।” লেখাখন দি পঠিয়াব খোজোতেই নিডীয়াই ক'লে “চিঠিখন আনৰ হাতত দিব নালাগে। ময়ে নিম।” আইয়োণে ক’লে “নহয় নিডীয়া, তুমি ইমান দুখ কৰি আহিছা আকৌ যাব নেলাগে।” “গ্লকাছৰ কামত মোৰ কাৰণে একো কষ্ট নাই, আইয়োণ। ইয়াতকৈ আৰু মোৰ সুখ নাই। গ্লকাছক যে মই দেৱতাতকৈয়ো বেছি জ্ঞান কৰো। এনে স্থলত তেওঁৰ কাৰণে কৰিব নোৱাৰে৷ এনে কি আছে?” আইয়োণ নিডীয়াৰ কথাত মুগ্ধ হ'ল। তেওঁ চিঠিখন নিডীয়াৰ হাতত দি ক’লে “বাৰু তেন্তে তুমি এই চিঠিখন গ্লকাছক দি আকৌ ঘুৰি আহিবা। তুমি উভতি আহি মোক ঘৰত নেপাব পাৰাঁ, তেতিয়া মোৰ শোৱনি ঘৰৰ দাঁতিৰ কোঠাটোতে তুমি শুবাহি। নিডীয়া, মোৰ নিজৰ বুলিবলৈ বাইদেউ নাছিল তোমাকেই আজিৰে পৰা বাইদেউ বুলিম।” ইয়াৰ পিছত কাকতখন হাতত তুলি লৈ লাহে লাহে নিডীয়া ওলাই গ'ল। তাইৰ কাম সুকলমে সমাধা হ'ল, ইয়াকে ভাবিলত উলাহত তাইৰ মন নাচি উঠিল। ( ৬ ) দুষ্টৰ দমন গ্লকাছক চিঠি দি নিডীয়৷ গধূলি সময়ত আইয়োণৰ ঘৰ পাই দেখে আইয়োণ ঘৰত নাই। লিগিৰী এজনীক আইয়োণ কলৈ গ'ল<noinclude></noinclude> iucd6tqw44b64zboahlue1rho60n5f7 264568 264563 2026-11-02T09:44:29Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264568 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬৬|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}“গ্লকাছ {{gap}}মোৰ অতিশয় দোষ হৈছে। আপুনি মোক ক্ষমা কৰিব। কাইলৈ গধূলি ইয়ালৈ আহিব। তেতিয়া সকলো কথা বিবৰি কৈ মোৰ দুখ পাতলাম। আৰবেছেছৰ কাৰণেও ভয় কৰিবৰ কাৰণ নাই।” {{gap}}লেখাখন দি পঠিয়াব খোজোতেই নিডীয়াই ক'লে “চিঠিখন আনৰ হাতত দিব নালাগে। ময়ে নিম।” {{gap}}আইয়োণে ক’লে “নহয় নিডীয়া, তুমি ইমান দুখ কৰি আহিছা আকৌ যাব নেলাগে।” {{gap}}“গ্লকাছৰ কামত মোৰ কাৰণে একো কষ্ট নাই, আইয়োণ। ইয়াতকৈ আৰু মোৰ সুখ নাই। গ্লকাছক যে মই দেৱতাতকৈয়ো বেছি জ্ঞান কৰোঁ। এনে স্থলত তেওঁৰ কাৰণে কৰিব নোৱাৰোঁ এনে কি আছে?” {{gap}}আইয়োণ নিডীয়াৰ কথাত মুগ্ধ হ'ল। তেওঁ চিঠিখন নিডীয়াৰ হাতত দি ক’লে “বাৰু তেন্তে তুমি এই চিঠিখন গ্লকাছক দি আকৌ ঘুৰি আহিবা। তুমি উভতি আহি মোক ঘৰত নেপাব পাৰাঁ, তেতিয়া মোৰ শোৱনি ঘৰৰ দাঁতিৰ কোঠাটোতে তুমি শুবাহি। নিডীয়া, মোৰ নিজৰ বুলিবলৈ বাইদেউ নাছিল তোমাকেই আজিৰে পৰা বাইদেউ বুলিম।” {{gap}}ইয়াৰ পিছত কাকতখন হাতত তুলি লৈ লাহে লাহে নিডীয়া ওলাই গ'ল। তাইৰ কাম সুকলমে সমাধা হ'ল, ইয়াকে ভাবিলত উলাহত তাইৰ মন নাচি উঠিল। {{center|( ৬ )}} {{center|'''{{Xx-larger|দুষ্টৰ দমন}}'''}} {{gap}}গ্লকাছক চিঠি দি নিডীয়া গধূলি সময়ত আইয়োণৰ ঘৰ পাই দেখে আইয়োণ ঘৰত নাই। লিগিৰী এজনীক আইয়োণ কলৈ গ'ল<noinclude></noinclude> 0wg5en9mzp3i7qnkttv383joi7ogxd6 104 94923 264564 2026-11-02T09:36:37Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264564 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬৭|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|৬৭}}</noinclude>দুষ্টৰ দমন ৬৭ বুলি সুধি সমিধান পালে “মিছৰ দেশীয় পুৰোহিত আৰবেছেছৰ আশ্ৰমলৈ।” নিডীয়া ভয়ত বিহ্বল হল। আৰবেছেছৰ নিচিনা নৰপিশাচৰ হাতত আইয়োণ যদি পৰে তেন্তে তেওঁক উদ্ধাৰ কৰা যাব কেনেকৈ আকৌ লিগিৰীজনীক সুধিলে “আৰবেছেছৰ লগত হ'বৰ কিমান দিন হ'ল?” ? তাই আইয়োণৰ সম্ভাৱ “আজি অনেক দিন।” “ইয়াৰ আগেয়েও আইয়োণ তেওঁৰ তালৈ কেতিয়াবা গৈছিল নে কি?” “নহয় আজিয়েই প্ৰথম গৈছে।” আকৌ নিডীয়াই সুধিলে “পম্পিয়াইত আইয়োণৰ কোনোবা সম্বন্ধীয়া মানুহ আছে নে ক'ব পাৰানে?” “হয়, তেওঁৰ এপিছাইডিছ নামেৰে এজন ভায়েক আছে। তেওঁ আইছিছৰ মন্দিৰৰে পূজাৰী। নতুনকৈ আৰবেছেছৰ শিষ্য হৈছে।” নিডীয়াই আৰু এক মুহূৰ্ত্তও বিলম্ব নকৰিলে। তাই বুজিব পাৰিলে আৰবেছেছৰ মতলব কি—আৰবেছেছে ভাবিছে এপিছাইডিছ আৰু আইয়োণ দুয়োকে একে ফৰ্মুটিৰেই চিকাৰ কৰি হাতত ৰাখিব পাৰিব। নিডীয়াই ইয়াৰ পিছত লৰালৰিকৈ গৈ আইছিছৰ মন্দিৰৰ দুৱাৰত ঢকিয়াই ভিতৰত কোন আছে সুধিলে। মন্দিৰ এজন পূজাৰী দুৱাৰ খুলি বাহিৰলৈ ওলাই আহিল। নিডীয়াই সুধিলে “আপুনি কোন? এপিছাইডিছক চিনি পাইনে? এপিছাইডিছ ক'ত থাকে ক'ব পাৰেনে? তেওঁক ম‍ই এতিয়াই দেখা কৰিব লাগে। আইয়োণ সঙ্কটত পৰিছে।” এপিছাইডিছে আচৰিত হৈ ক'লে “পলম নকৰিবা। কৈ পেলোৱা আইয়োণৰ হৈছে কি! ময়ে তেওঁৰ ভায়েক এপিছাইডিছ।”<noinclude></noinclude> 7ufd8qfayfcuzee1tol0qx0ay0iwbji 264571 264564 2026-11-02T09:51:01Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264571 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||দুষ্টৰ দমন|৬৭}}</noinclude>বুলি সুধি সমিধান পালে “মিছৰ দেশীয় পুৰোহিত আৰবেছেছৰ আশ্ৰমলৈ।” {{gap}}নিডীয়া ভয়ত বিহ্বল হল। আৰবেছেছৰ নিচিনা নৰপিশাচৰ হাতত আইয়োণ যদি পৰে তেন্তে তেওঁক উদ্ধাৰ কৰা যাব কেনেকৈ? তাই আকৌ লিগিৰীজনীক সুধিলে “আৰবেছেছৰ লগত আইয়োণৰ সদ্ভাৱ হ'বৰ কিমান দিন হ'ল?” {{gap}}“আজি অনেক দিন।” {{gap}}“ইয়াৰ আগেয়েও আইয়োণ তেওঁৰ তালৈ কেতিয়াবা গৈছিল নে কি?” {{gap}}“নহয় আজিয়েই প্ৰথম গৈছে।” {{gap}}আকৌ নিডীয়াই সুধিলে “পম্পিয়াইত আইয়োণৰ কোনোবা সম্বন্ধীয়া মানুহ আছে নে ক'ব পাৰানে?” {{gap}}“হয়, তেওঁৰ এপিছাইডিছ নামেৰে এজন ভায়েক আছে। তেওঁ আইছিছৰ মন্দিৰৰে পূজাৰী। নতুনকৈ আৰবেছেছৰ শিষ্য হৈছে।” {{gap}}নিডীয়াই আৰু এক মুহূৰ্ত্তও বিলম্ব নকৰিলে। তাই বুজিব পাৰিলে আৰবেছেছৰ মতলব কি—আৰবেছেছে ভাবিছে এপিছাইডিছ আৰু আইয়োণ দুয়োকে একে ফৰ্ম্মুটিৰেই চিকাৰ কৰি হাতত ৰাখিব পাৰিব। নিডীয়াই ইয়াৰ পিছত লৰালৰিকৈ গৈ আইছিছৰ মন্দিৰৰ দুৱাৰত ঢকিয়াই ভিতৰত কোন আছে সুধিলে। মন্দিৰৰ এজন পূজাৰী দুৱাৰ খুলি বাহিৰলৈ ওলাই আহিল। {{gap}}নিডীয়াই সুধিলে “আপুনি কোন? এপিছাইডিছক চিনি পাইনে? এপিছাইডিছ ক'ত থাকে ক'ব পাৰেনে? তেওঁক ম‍ই এতিয়াই দেখা কৰিব লাগে। আইয়োণ সঙ্কটত পৰিছে।” {{gap}}এপিছাইডিছে আচৰিত হৈ ক'লে “পলম নকৰিবা। কৈ পেলোৱা আইয়োণৰ হৈছে কি! ময়ে তেওঁৰ ভায়েক এপিছাইডিছ।”<noinclude></noinclude> m8a6bouvyzr9xrwvt9ts50h6vofore5 104 94924 264565 2026-11-02T09:37:02Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264565 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬৮|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|৬৮}}</noinclude>৬৮ পম্পিয়াইৰ প্ৰলয়-কাহিনী “ভাণ্ডকী আৰবেছেছে তেওঁৰ সান্ধ্য ভোজনৰ সহচৰী কৰিবলৈ আইয়োণক আজি মাতি নিছে। আৰবেছেছৰ কুকৰ্ম্ম আৰু অপবাদৰ সীমা নাই। এনে সময়ত আপুনি গৈ আইয়োণক সেই পিশাচটোৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰক।” এপিছাইডিছে এতিয়াহে বুজিব পাৰিলে তেওঁৰ গুৰু আৰবেছেছে কিহৰ আশা টোপালি তেওঁক শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰাইছে। তেওঁ খঙত একোনাই হ'ল৷ ততালিকে কাপোৰৰ তলত এখন সৰু তৰোৱাল সুমাই লৈ তেওঁ আৰবেছেছৰ ঘৰলৈ খোজ ল'লে। তেওঁৰ অন্তৰত আজি প্ৰথম বাৰলৈ প্ৰতিহিংসাৰ জুই জ্বলি উঠিল। যাওঁতে বাটত মনে মনে কৈ গৈছিল “মা আইছিছ, আজি বলিৰ তেজেৰে যি দেবীৰ অৰ্চ্চনা কৰিম সেই উপদেৱতা প্ৰতিহিংসাকেই মই এতিয়া আৰাধনা কৰিছোঁ৷ মোৰ এই প্ৰতিশোধ লবৰ সময়ত তুমি মোৰ সহায় হ’বা।” * আৰবেছেছে তেওঁৰ অট্টালিকাৰ মুকলি কোঠা এটাত বহি দূৰৈত থকা বিছুবিয়ছৰ শিখৰলৈ মাজে মাজে একোবাৰ চাই আছিল। তেওঁ এহাতত খ্ৰীমাটি আৰু আনহাতে এখন শিলৰ ফলি লৈ কিবা গণনা কৰি আছে। তেওঁ কিছু সময় গণি-পঢ়ি ভয়ত যেন শিয়ৰি উঠিল—কিয়নো গণনা মতে অচিৰে বলৱান শত্ৰুৰ হাতত তেওঁৰ লাঞ্ছনা হ’ব লাগে। আনকি জীৱন লৈয়ো টনাটনি হ'ব পাৰে। এই বিপদৰ আগমনি কালতো তেওঁৰ মনত পৰিল শুৱনী আইয়োণৰ কথা? সকলো কথা পাহৰি আৰবেছেছ আইয়োণৰ কাৰণে উদ্বিগ্ন হৈ ৰৈ থাকিল। এনেতে আইয়োণ আৰবেছেছৰ আগত ঠিয় হ'লহি। আইয়োণক দেখিয়েই আৰবেছেছ আনন্দত মতলীয়া হ'ল। তেওঁ আইয়োণৰ<noinclude></noinclude> 24fp206dwcq450oqr610yjkck31gmux 264573 264565 2026-11-02T09:57:12Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264573 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬৮|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}“ভাণ্ডকী আৰবেছেছে তেওঁৰ সান্ধ্য ভোজনৰ সহচৰী কৰিবলৈ আইয়োণক আজি মাতি নিছে। আৰবেছেছৰ কুকৰ্ম্ম আৰু অপবাদৰ সীমা নাই। এনে সময়ত আপুনি গৈ আইয়োণক সেই পিশাচটোৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰক।” {{gap}}এপিছাইডিছে এতিয়াহে বুজিব পাৰিলে তেওঁৰ গুৰু আৰবেছেছে কিহৰ আশা টোপালি তেওঁক শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰাইছে। তেওঁ খঙত একোনাই হ'ল। ততালিকে কাপোৰৰ তলত এখন সৰু তৰোৱাল সুমাই লৈ তেওঁ আৰবেছেছৰ ঘৰলৈ খোজ ল'লে। তেওঁৰ অন্তৰত আজি প্ৰথম বাৰলৈ প্ৰতিহিংসাৰ জুই জ্বলি উঠিল। যাওঁতে বাটত মনে মনে কৈ গৈছিল “মা আইছিছ, আজি বলিৰ তেজেৰে যি দেবীৰ অৰ্চ্চনা কৰিম সেই উপদেৱতা প্ৰতিহিংসাকেই মই এতিয়া আৰাধনা কৰিছোঁ। মোৰ এই প্ৰতিশোধ লবৰ সময়ত তুমি মোৰ সহায় হ’বা।” {{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}* {{gap}}আৰবেছেছে তেওঁৰ অট্টালিকাৰ মুকলি কোঠা এটাত বহি দূৰৈত থকা বিছুবিয়ছৰ শিখৰলৈ মাজে মাজে একোবাৰ চাই আছিল। তেওঁ এহাতত খৰীমাটি আৰু আনহাতে এখন শিলৰ ফলি লৈ কিবা গণনা কৰিি আছে। তেওঁ কিছু সময় গণি-পঢ়ি ভয়ত যেন শিয়ঁৰি উঠিল—কিয়নো গণনা মতে অচিৰে বলৱান শত্ৰুৰ হাতত তেওঁৰ লাঞ্ছনা হ’ব লাগে। আনকি জীৱন লৈয়ো টনাটনি হ'ব পাৰে। এই বিপদৰ আগমনি কালতো তেওঁৰ মনত পৰিল শুৱনী আইয়োণৰ কথা? সকলো কথা পাহৰি আৰবেছেছ আইয়োণৰ কাৰণে উদ্বিগ্ন হৈ ৰৈ থাকিল। {{gap}}এনেতে আইয়োণ আৰবেছেছৰ আগত ঠিয় হ'লহি। আইয়োণক দেখিয়েই আৰবেছেছ আনন্দত মতলীয়া হ'ল। তেওঁ আইয়োণৰ<noinclude></noinclude> s128yglf7r12djj0yog4mgtab33rzxs 104 94925 264566 2026-11-02T09:37:30Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264566 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬৯|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|৬৯}}</noinclude>দুষ্টৰ দমন ৬৯ মুখলৈ চাই ক'লে “সুন্দৰি, তুমি প্ৰবেশ কৰা মাত্ৰকতে মোৰ ঘৰত যেন জেউতি চৰিছে। তোমাৰ অবিহনে মই গোটেইখন ঘোপমৰা, অন্ধকাৰহে দেখিছিলোঁ।” “আপুনি জানে৷ মোক এনেদৰে উচটনি কথা ক'ব পায়? আপুনিয়ে দেখোন এসময়ত মোক উচটনি বেয়া বুলি উপদেশ দিছিল।” আৰবেছেছে আৰু একো উত্তৰ নিদি মনে মনে ৰ'ল। তেওঁ আইয়োণক হাতত ধৰি তেওঁৰ বিস্তৰ ধন-ৰাশিৰ ওচৰলৈ নি আঙুলিয়াই ক’লে “আইয়োণ, মোৰ প্ৰাণৰ তুমিয়েই সৰ্ব্বস্ব! তোমাৰ কাৰণেই এই সঞ্চিত ধনৰ ভঁৰাল। ” এবাৰ সেইদেখি আৰবেছেছে জানিছিল যে আইয়োণক হাত কৰিবলৈ হ'লে প্ৰথমতে তেওঁৰ ধনসম্পত্তি আৰু প্ৰভুত্বৰ কথাৰে আইয়োণৰ চকুত চমক্‌ লগাব লাগিব। তাৰ পিছত যদি ৰঙা চকু দেখিও আইয়োণ সৈমান হ'ব নোখোজে তেন্তে বল কৰি হ'লেও আইয়োণক নিজৰ কৰিব। নিজৰ কৰি ল'ব পাৰিলে আৰু ভবিষ্যতে একো শঙ্কা নাই। তেওঁৰ ধন-ভঁৰাল দেখুৱাই তাৰ পিছত গান বাজনা আৰু আমোদ- প্ৰমোদেৰে ভৰপূৰ কোঠা এটাৰ মাজলৈ আইয়োণক লৈ গ'ল। তেওঁ এখন ক’লা আঁকাপোৰ দাঙি ভূত ভবিষ্যৎ আৰু বৰ্ত্তমানৰ যিহে বিভীষিকাপূৰ্ণ চিত্ৰবোৰ দেখুৱালে আইয়োণ ভয়তে কঁপিবলৈ ধৰিলে। তাৰ পিছত আঁৰকাপোৰখন হোহোক৷ মাৰি সেই চিত্ৰবিলাক লুকাই পেলালে। তাত এতিয়া আৰবেছেছে আইয়োণৰ চৰণত পৰি কাকুতি কৰি ক'বলৈ ধৰিলে “আইয়োণ, মই কোনো মানবীৰ আগত আজিলৈকে শিৰ দোওৱা নাই। তোমাৰ ভৰিত পৰি কেৱল আজি ম‍ই তোমাক মিনতি কৰিছো। তুমি মোৰ অধিশ্বৰী হোৱা। অসংখ্য বন্দীবেটীয়ে তোমাৰ<noinclude></noinclude> 5tnsl7rogia6fxbe43xelryp37f4phq 264574 264566 2026-11-02T10:03:52Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264574 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||দুষ্টৰ দমন|৬৯}}</noinclude>মুখলৈ চাই ক'লে “সুন্দৰি, তুমি প্ৰবেশ কৰা মাত্ৰকতে মোৰ ঘৰত যেন জেউতি চৰিছে। তোমাৰ অবিহনে মই গোটেইখন ঘোপমৰা অন্ধকাৰহে দেখিছিলোঁ।” {{gap}}“আপুনি জানো মোক এনেদৰে উচটনি কথা ক'ব পায়? আপুনিয়ে দেখোন এসময়ত মোক উচটনি বেয়া বুলি উপদেশ দিছিল।” {{gap}}আৰবেছেছে আৰু একো উত্তৰ নিদি মনে মনে ৰ'ল। তেওঁ আইয়োণক হাতত ধৰি তেওঁৰ বিস্তৰ ধন-ৰাশিৰ ওচৰলৈ নি আঙুলিয়াই ক’লে “আইয়োণ, মোৰ প্ৰাণৰ তুমিয়েই সৰ্ব্বস্ব! তোমাৰ কাৰণেই এই সঞ্চিত ধনৰ ভঁৰাল। ” {{gap}}আৰবেছেছে জানিছিল যে আইয়োণক হাত কৰিবলৈ হ'লে প্ৰথমতে তেওঁৰ ধনসম্পত্তি আৰু প্ৰভুত্বৰ কথাৰে আইয়োণৰ চকুত চমক্‌ লগাব লাগিব। তাৰ পিছত যদি ৰঙা চকু দেখিও আইয়োণ সৈমান হ'ব নোখোজে তেন্তে বল কৰি হ'লেও আইয়োণক নিজৰ কৰিব। এবাৰ নিজৰ কৰি ল'ব পাৰিলে আৰু ভবিষ্যতে একো শঙ্কা নাই। সেইদেখি তেওঁৰ ধন-ভঁৰাল দেখুৱাই তাৰ পিছত গান বাজনা আৰু আমোদ-প্ৰমোদেৰে ভৰপূৰ কোঠা এটাৰ মাজলৈ আইয়োণক লৈ গ'ল। তাত তেওঁ এখন ক’লা আঁৰকাপোৰ দাঙি ভূত ভবিষ্যৎ আৰু বৰ্ত্তমানৰ যিহে বিভীষিকাপূৰ্ণ চিত্ৰবোৰ দেখুৱালে আইয়োণ ভয়তে কঁপিবলৈ ধৰিলে। তাৰ পিছত আঁৰকাপোৰখন হোহোঁকা মাৰি সেই চিত্ৰবিলাক লুকাই পেলালে। {{gap}}এতিয়া আৰবেছেছে আইয়োণৰ চৰণত পৰি কাকুতি কৰি ক'বলৈ ধৰিলে “আইয়োণ, মই কোনো মানবীৰ আগত আজিলৈকে শিৰ দোঁওৱা নাই। তোমাৰ ভৰিত পৰি কেৱল আজি ম‍ই তোমাক মিনতি কৰিছোঁ। তুমি মোৰ অধিশ্বৰী হোৱাঁ। অসংখ্য বন্দীবেটীয়ে তোমাৰ<noinclude></noinclude> h7t2f2kk4xbewoi5oabnrx9jkzta6ds 104 94926 264567 2026-11-02T09:37:59Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264567 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৭০|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|৭০}}</noinclude>পম্পিয়াইৰ প্ৰলয়-কাহিনী আলপৈচান ধৰিব, অজস্ৰ সোণৰূপ আৰু হীৰামুকুতা তোমাৰ অলঙ্কাৰৰ কাৰণে প্ৰস্তত কৰি থ’ম আৰু যত ৰকমৰ সুখ স্বচ্ছন্দতা পৃথিবীত আছে তুমি সকলো উপভোগ কৰিবা। আইয়োণ তুমি মোক বিমুখ নকৰিবা।” আইয়োণে ক’লে “সৰ্ব্বনাশ, আপোনাৰ নিচিনা জ্ঞানী মানুহে জানো এনে কথা ক'ব লাগে! আপুনি উঠক। ম‍ই আপোনাক অন্তৰ খুলি কৈছোঁ, ম‍ই মোৰ হিয়া এবাৰ এজনক উবুৰিয়াই দি থৈছে৷ তেখেতৰে এতিয়া মই চেনেহ ভিখাৰিনী” আৰবেছেছে চকু পকাই ক্ৰোধ মূৰ্ত্তিৰে আইয়োণৰ ফাললৈ চাই কবলৈ ধৰিলে “আইয়োণ, মই তোমাক খাটাংকৈ কৈছো তুমি মোক বিয়া কৰাবই লাগিব৷ ইয়াৰ অন্যথা নহয়। তোমাৰ অন্য প্ৰেমিক থকাতকৈ তুমি মোক ভাল নোপোৱা বুলি কোৱা হলেহে শুনি সুখ পালোহেঁতেন।” এই বুলি তেওঁ অইেয়োণক সাবট মাৰি ধৰিব খোজোতেই আইয়ো উচাট্‌ মাৰি সাৰি গ'ল। আইয়োণৰ কাপোৰৰ তলৰ পৰা জোঁটাপোটা কৰোতে এখন চিঠি মাটিত পৰি ৰ'ল। বগলীয়ে মাছ থপিওৱাৰ দৰে আৰবেছেছে চিঠিখন তুলি আনি পঢ়ি চাই দেখে এই খন গ্লকাছৰ প্ৰণয়- পত্ৰ। আৰবেছেছৰ খঙ দুগুণে চৰিল। তেওঁ ক'বলৈ ধৰিলে “আইয়োণ, তুমি মোৰ হাতত প্ৰাণ শোধাব লাগিব, নতুবা এই স্বণিত গ্ৰীক গ্লকাছৰ প্ৰণয়ৰ পাত্ৰী হ'বলৈ মই তোমাক এৰি নিদিওঁ। তুমি ভাবিছানে অতদিন খাপ দি থাকি এতিয়া অন্যৰ হাতত তোমাক সমৰ্পন কৰিম?” এই বুলি কৈয়েই আকৌ আইয়োণক গবা মাৰি ধৰিব খুজিছিল। এনেতে পিছফালৰ পৰা তেওঁক কোনোবাই আক্ৰমণ কৰা যেন পালে। ঘূৰি চাই দেখে তেওঁৰ পিছতে ঠিয় হৈ আছে গ্লকাছ আৰু এপিছাইডিছ!<noinclude></noinclude> appbuhyjlnyeg66m1mi3r538pios9jk 264575 264567 2026-11-02T10:10:53Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264575 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৭০|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>আলপৈচান ধৰিব, অজস্ৰ সোণৰূপ আৰু হীৰামুকুতা তোমাৰ অলঙ্কাৰৰ কাৰণে প্ৰস্তত কৰি থ’ম আৰু যত ৰকমৰ সুখ স্বচ্ছন্দতা পৃথিবীত আছে তুমি সকলো উপভোগ কৰিবা। আইয়োণ তুমি মোক বিমুখ নকৰিবা।” {{gap}}আইয়োণে ক’লে “সৰ্ব্বনাশ, আপোনাৰ নিচিনা জ্ঞানী মানুহে জানো এনে কথা ক'ব লাগে! আপুনি উঠক। ম‍ই আপোনাক অন্তৰ খুলি কৈছোঁ, ম‍ই মোৰ হিয়া এবাৰ এজনক উবুৰিয়াই দি থৈছোঁ তেখেতৰে এতিয়া মই চেনেহ ভিখাৰিনী” {{gap}}আৰবেছেছে চকু পকাই ক্ৰোধ মূৰ্ত্তিৰে আইয়োণৰ ফাললৈ চাই কবলৈ ধৰিলে “আইয়োণ, মই তোমাক খাটাংকৈ কৈছো তুমি মোক বিয়া কৰাবই লাগিব৷ ইয়াৰ অন্যথা নহয়। তোমাৰ অন্য প্ৰেমিক থকাতকৈ তুমি মোক ভাল নোপোৱা বুলি কোৱা হলেহে শুনি সুখ পালোহেঁতেন।” এই বুলি তেওঁ অইেয়োণক সাবট মাৰি ধৰিব খোজোতেই আইয়োণ উচাট্‌ মাৰি সাৰি গ'ল। আইয়োণৰ কাপোৰৰ তলৰ পৰা জোঁটাপোটা কৰোতে এখন চিঠি মাটিত পৰি ৰ'ল। বগলীয়ে মাছ থপিওৱাৰ দৰে আৰবেছেছে চিঠিখন তুলি আনি পঢ়ি চাই দেখে এই খন গ্লকাছৰ প্ৰণয়-পত্ৰ। আৰবেছেছৰ খঙ দুগুণে চৰিল। তেওঁ ক'বলৈ ধৰিলে “আইয়োণ, তুমি মোৰ হাতত প্ৰাণ শোধাব লাগিব, নতুবা এই ঘৃণীত গ্ৰীক গ্লকাছৰ প্ৰণয়ৰ পাত্ৰী হ'বলৈ মই তোমাক এৰি নিদিওঁ। তুমি ভাবিছানে অতদিন খাপ দি থাকি এতিয়া অন্যৰ হাতত তোমাক সমৰ্পন কৰিম?” এই বুলি কৈয়েই আকৌ আইয়োণক গবা মাৰি ধৰিব খুজিছিল। এনেতে পিছফালৰ পৰা তেওঁক কোনোবাই আক্ৰমণ কৰা যেন পালে। ঘূৰি চাই দেখে তেওঁৰ পিছতে ঠিয় হৈ আছে গ্লকাছ আৰু এপিছাইডিছ!<noinclude></noinclude> chbmqdz7bka499c9ubmjajbxyllev21 104 94927 264576 2026-11-02T10:16:04Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264576 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||দুষ্টৰ দমন|৭১}}</noinclude>{{gap}}গ্লকাছ আৰু আৰবেছেছৰ মুহূৰ্ত্তৰ পিছতে হতা-হতি যুঁজ হ'ল। ইটোৱে সিটোক যিমান পাৰে কৌশলেৰে বগৰাই পেলাবলৈ চান্দিলে। তেওঁবিলাকৰ চকুৱেদি জুইৰ ফিৰিঙতি ওলাল, শিৰবিলাক ফুলি উঠিল আৰু মাংসপেশীবিলাক যুঁজৰ প্ৰকোপত বিস্তীৰ্ণ হৈ পৰিল। ইজনে সিজনক যিমান পাৰে গাৰ বলেৰে প্ৰহাৰ কৰিলে, কিন্তু কোনেও কাকো লুটিয়াই পেলাব পৰা নাই। এনেতে আৰবেছেছে তেওঁৰ প্ৰতিমাৰ ফাললৈ চাই ক'লে “মা, ভৈৰৱী এই সাধকৰ সহায় হোৱা, তোমাৰ পূজাৰ কাৰণে এটি নৰবলি গোটাই আনিছোঁ!” {{gap}}গ্লকাছৰ ভয় লাগিল। কাৰণ গ্ৰীক যদিও তেওঁ জাতিগত কুসংস্কাৰ নেমানি থাকিব নোৱাৰে। গ্লকাছ চক্‌ খাই থমকিব খোজোতেই আৰবেছেছে আচম্বিতে এনে জোৰেৰে তেওঁক আঘাত কৰিলে যে গ্লকাছ কৰ্ফাল খাই মাটিত পৰিল। আৰবেছেছে তেওঁক গচকি ধৰিলে। এইবিলাক দৃশ্য দেখি আইয়োণৰ চুৰ্ত্তি হেৰাল। বেচেৰী চাই থাকোতেই মূছ্ কছ্ গ'ল। এপিছাইডিছে অত পৰে তেওঁৰ শুশ্ৰূষা কৰি আছিল। কিন্তু যেতিয়া দেখিলে যে গ্লকাছ আহত হ'ল তেৱোঁ আইয়োণক আঁতৰাই থৈ কঁকালৰ তলৰ পৰা তৰোৱালখন খুলিলৈ আৰবেছেছৰ ফাললৈ চোচা মাৰি আহিল। আৰবেছেছেও একে আজোৰতে এপিছাইডিছৰ হাতৰ পৰা তৰোৱালখন কাঢ়ি নি তেওঁক এনে টানকৈ এটা ভুকু মাৰি দিলে যে এপিছাইডিছ বেহুচ হৈ পৰি গ'ল। গ্লকাছে এতিয়া বুজিলে যে আৰবেছেছৰ হাতত আৰু তেওঁৰ নিস্তাৰ নাই। {{gap}}আৰবেছেছৰ প্ৰহাৰতকৈয়ো বেছি ক্ষমতাশালী এক শক্তি ইয়াৰ পিছত জাগ্ৰত হ'ল। শত বছৰ নীৰলে শুই থাকি পৃথিবীৰ ভিতৰৰ সকলো শক্তি যেন মুঠ বান্ধি দুষ্টৰ দমনৰ কাৰণে আগ বাঢ়ি আহিল।<noinclude></noinclude> ha0t3fzwrkvjkmhkdl8445lqltxkx4d 104 94928 264577 2026-11-02T10:20:13Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264577 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৭২|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>নিমিষতে ভূঁই-কঁপৰ জোকাৰণিত দেশ খলক লাগিল। চাৰিও ফালে মানুহৰ হাই-উৰুমি আৰু কোৰ্হাল। এনেতে এটি শিলৰ মূৰ্ত্তি আৰবেছেছৰ মূৰত খহি পৰিল। আৰবেছেছ ঢাঁচ্ কৰে মাটিত পৰি গ'ল। গ্লকাছচ কোনো মতেহে সাৰিব পাৰিলে। {{gap}}একে চাবে উঠিয়েই গ্লকাছে এপিছাইডিছক হাতত ধৰি দাঙি দিলে। এহাতে আইয়োণক কান্ধত তুলি লৈ আৰু আন হাতে এপিছাইডিছক হাতত ধৰি গ্লকাছ লাহে লাহে আৰবেছেছৰ অট্টালিকাৰ বাহিৰ হৈচ গ'ল। বাটত দেখে মানুহৰ উখলমাখল লাগিছে। কেনিও সন্ধি নাই। যেন প্ৰলয়ৰ ধুমুহাহে বলিছে। কিছুদূৰ গৈ দেখে বাটৰ কাষতে উচুপি উচুপি কান্দি বহি আছে—অভাগিনী অন্ধ নিডীয়া! {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> 0mscf9a21bozl8g8nn2hlhlvn964ait 104 94929 264579 2026-11-02T10:26:06Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264579 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>{{center|'''{{Xxx-larger|তৃতীয় ভাগ}}'''}} {{center|( ১ )}} {{center|'''{{Xx-larger|নাৱৰ ওপৰত}}'''}} {{gap}}পিছদিনা আইয়োণ, নিডীয়া আৰু গ্লকাছ তিনিও নাৱত উঠি ফুৰিবলৈ গ'ল। ঢৌ ঠেলি ঠেলি অকণিমান নাওখন পানীৰ ওপৰেদি চিৰ্ চিৰ্ কৈ যাবলৈ ধৰিলে। এওঁবিলাক কেইজনে আজি অতদিনৰ মূৰত একেলগে ফুৰিবলৈ আজৰি পাই অনেক দুখ বেজাৰৰ কথা ইজনে সিজনক বিবৰি কৈ মনত সুখ লভিছিল। ৰূপহ ঢৌবিলাকৰ নাচোন দেখি আইয়োণৰ মন হৰিষত বুৰ গ'ল। তেওঁ এনেতে গ্লকাছক সুধিলে “গ্লকাছ, আপুনি সেইদিন৷ এই পিশাচটোৰ অভিপ্ৰায় বুজিব পাৰিলে কেনেকৈ?” {{gap}}“আইয়োণ, তোমাক সৰুৱাই অনাৰ গুৰিতে হৈছে নিডীয়া। তাই কেনেবাকৈ তুমি আবেছেছৰ তালৈ যোৱাৰ সম্ভেদ পালে। ততালিকে নিডীয়া মোক বিচাৰি গ'ল। ম‍ই তেতিয়া ঘৰত নাছিলোঁ। সেইদেখি এপিছাইডিছকে সংবাদ দিলে। এপিছাইডিছ আৰু নিডীয়া দুয়ো গৈ থাকোঁতে বাটত মোৰ লগত দেখা হ'ল। তেতিয়া খবৰ পাই ময়ো তেওঁলোকৰ লগতে গৈ তোমাক সৰুৱাই আনিলোঁ।” {{gap}}আইয়োণৰ অলপ আঁতৰতে হাতত এখনি বীণা লৈ পানীৰ মাজলৈ মুখ কৰি নিডীয়া বহি আছিল৷ আইয়োণে তেওঁক মৰমত সাবটি ধৰি ক'লে “নিডীয়া, বাইদেউ! তোমাৰ ভনীয়েৰৰ তুমি সম্মান ৰাখিলা। তুমি<noinclude></noinclude> kawurxnsyezqlkhnf48k0grsik1c3gq 104 94930 264581 2026-11-02T10:30:33Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264581 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৭৪|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>নো বাৰু এই দুষ্টটোৰ হাতত যে মোৰ কিবা অপমান হ'ব পাৰে এই কথা বুজিব পাৰিলা কোনেকৈ?” {{gap}}“আইয়োণ, আৰবেছেছৰ কুপ্ৰকৃতিৰ কথা মই আগৰে পৰা জানোঁ। বাৰ্ব্বোৰ ঘৰত থাকোঁতে প্ৰায়ে ৰাতি মোক আৰবেছেছে তেওঁৰ তাত বীণা বজাই গীত গাবলৈ মাতে। তেতিয়া এই পূজাৰীজনৰ সহচৰী থকাৰ কথা মই ভালকৈ জানো। তেওঁৰ কলুষিত চৰিত্ৰৰ কথা জনা আছিল দেখিহে তোমাৰ বিপদৰ শঙ্কা কৰিব পাৰিছিলোঁ।” {{gap}}এনেতে নাওখন হেলনীয়া হোৱা দেখি গ্লকাছে লাহেকৈ আইয়োণৰ বিপৰীত ফালে নাৱৰ দাঁতিত বহি ললেগৈ। তেওঁ তেতিয়া আইয়োণক সুধিলে “তুমি নো অতদিন মোৰ লগত দেখা নকৰাকৈ আছিলা কেলেই, আইয়োণ? মই ভাবোতে আৰবেছেছে মোৰ বিপক্ষে তোমাৰ আগত বহুত কুৎসা ৰটিছিল।” {{gap}}“সেই পাষণ্ডৰ কথা আৰু নুলিয়াব। আপুনি সকলো কথা বুজিব পাৰিছেই।” {{gap}}“সেই নাৰকী চাগৈ এতিয়া বৈতৰণীৰ পাৰত। কিন্তু সি মৰিল বুলি এতিয়াও একো শব্দ নেলোৱা দেখি মোৰো অলপ ভয় হৈছে। এপিছাইডিছেও এতিয়া তাৰ সঙ্গ এৰিব পায়। তোমাৰ ভাইটিয়েৰে সেই দিনা মোক যি এৰি থৈ গ'ল দুনাই আৰু দেখা পোৱা নাই।” {{gap}}“এপিছাইডিছৰ মনৰ অসুখ অশান্তি এতিয়াও গুচা নাই। সেই দেখি কেনেকৈ নো সত্যৰ জিলিঙনি পাব পাৰি তাৰে সি অন্বেষণ কৰি ফুৰিছে। আজি চাওক চোন পৰ্ব্বতৰ ওপৰত ডাৱৰবিলাক কেনে শান্ত ভাবে ৰৈ আছে। অথচ কালি গধুলি ভূঁই-কপৰ জোকাৰণিত দেশ তলওপৰ লাগিছিল। দেশত প্ৰলয়ৰ ধুমুহা বৈ গৈছিল।” {{gap}}দুখ বেজাৰ যিমান পাহৰিব পাৰি সিমানে ভাল। সঙ্গীতৰ নিচিনা<noinclude></noinclude> it4b0bp4ns0op8gy5tc8c11naz3um90 104 94931 264583 2026-11-02T10:34:44Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264583 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude> <center>'''শংকৰদেৱৰ লিখা আৰু দৰ্শন'''</center> {{gap}}শংকৰদেৱৰ প্ৰভাৱ আৰু অৱদান অবিহনে অসমীয়া সমাজ-সংস্কৃতি- সাহিত্যৰ আলোচনা কৰাটো অভাৱনীয়। যদিও ৫০০ বছৰৰো আগতে সৰ্বভাৰতীয় 'ভক্তি' ধর্ম তেওঁৰ নিজৰ সংশোধনমূলক উদ্যমেৰে বৈষ্ণৱী ধৰ্মৰ ৰূপত অসমত সুমুৱালে, কিন্তু অকল সেই ধৰ্মৰ প্ৰসাৰতাই তেওঁক অমৰ কৰিব নোৱাৰিলেহেঁতেন। যদিও তেওঁৰ মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মই সমাজত চলিত শ্রেণী প্রথা, জীৱ-জন্তুৰ বলিদান, প্রভেদকামী (Discriminatory) প্ৰথা আৰু দৃঢ় কুসংস্কাৰ আদিৰ বিপৰীতে এক নতুন মূল্যবোধ (Value sense) আনিছিল, তথাপি গোটেই সমাজখনক তেওঁৰ চিন্তাধাৰালৈ সলনি কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল। দৰাচলতে যিসকলে তেওঁৰ শ্ৰেণীবিহীন সমাজ আৰু মূৰ্তিবিহীন ধৰ্মৰ কথাত ভয় খাই উঠিছিল, সেইসকলে অতি কৌশলেৰে এই প্ৰতিভাশালী লোকক নিজৰ মাতৃভূমি এৰি পশ্চিমলৈ ভটিয়াই যাবলৈ বাধ্য কৰাইছিল। তাৰ প্ৰমাণ উজনিৰ মাজুলীৰ সত্ৰৰ পৰা ক্ৰমশঃ পশ্চিমলৈ গৈ শেষত কোচবিহাৰত পতা মধুপুৰ সত্ৰ। আজি পৃথিৱীৰ খ্ৰীষ্টিয়ান, মুছলমান, হিন্দু, বৌদ্ধধৰ্মী মানুহৰ সংখ্যাৰ তুলনাত মহাপুৰুষীয়া ধৰ্ম পালন মানুহৰ সংখ্যা তেনেই তাকৰ। {{gap}}অথচ শংকৰদেৱৰ জীৱন, তেওঁৰ বহুমুখী অৱদান তেওঁৰ ধৰ্মীয় শিক্ষা তথা অৱদানতকৈ বহু বেছি আৰু চিৰঞ্জয়ী। তেওঁক ভাৰতৰ, অসমৰ বহুতেই আজিও ভালকৈ বুজি নাপায়। সদৌ পৃথিৱীত তেওঁৰ জীৱন দৰ্শন তথা তেওঁৰ বৰঙণি এতিয়াও অচিনাকি৷ শংকৰদেৱ শ্বেইক্সপীয়েৰৰ সমসাময়িক আৰু শ্বেইক্সপীয়েৰৰ দৰেই প্ৰতিভাশালী। অথচ শ্বেইক্সপীয়েৰৰ তুলনাত শংকৰদেৱৰ বহুমুখী প্রতিভা অতুলনীয়। পাশ্চাত্যৰ প্ৰভাৱ আৰু ইংৰাজী ভাষাৰ বিশ্বজোৰা প্ৰসাৰৰ বাবে শ্বেইক্সপীয়েৰৰ নাম পৃথিৱীত জনাজাত। শংকৰদেৱে পশ্চিমত জন্ম লোৱা হ'লে নতুবা ইংৰাজীভাষী লোক হোৱা<noinclude></noinclude> ixw1zhfuzf3yuvvugi5h7nfmot2tz5g 104 94932 264585 2026-11-02T10:36:21Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264585 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>হ'লে হয়তো শ্বেইক্সপীয়েৰৰ দৰে যশস্যা লভিলেহেঁতেন, হয়তো তাতকৈ বেছি যশস্বী হ'লহেঁতেন। সাম্প্ৰতিক তথা ৰাজকীয় পটভূমিত লিখা শ্বেইক্সপীয়েৰৰ নাটকক অপেৰালৈ ৰূপান্তৰ কৰা হৈছে। ভাৰতীয় ধৰ্মৰ পৌৰাণিক পটভূমিত লিখা নাটকক শংকৰদেৱে নিজেই স্বকীয় বৈশিষ্ট্যৰ সূত্ৰধাৰৰ (Narrator) যোগেদি ভাওনাৰ (Opera) সৃষ্টি কৰিছিল। এজন লোকৰ যে ইমান বহুমুখী প্রতিভা থাকিব পাৰে সেয়া বিশ্বাস কৰিবলৈ টান হৈ পৰে৷ অথচ ই সত্য। কাৰণ তেওঁ কল্পনাৰ সৃষ্টি ‘বৃন্দাবনী বস্ত্ৰ’, বৰগীত, ভাওনা, সত্ৰবোৰেই তাৰ প্ৰমাণ। ৫০০ বছৰৰো আগতে জ্ঞানৰ সন্ধানত জীৱনৰ অৰ্থ বুজিবলৈ তথা জ্ঞানী মানুহক লগ পাবলৈ ১২ বছৰ ধৰি পদযাত্ৰা কৰিছিল হাবি-জংঘল পাৰ হৈ বনৰীয়া জন্তুৰ সন্মুখীন হৈয়ো। জ্ঞানী লোকৰ লগত ধৰ্ম আৰু দৰ্শন আলোচনা কৰিবলৈ ১৪৮১ চনত আৰম্ভ কৰা সেই বাৰ বছৰীয়া পদযাত্ৰা আজিৰ দিনৰ হিচাপতো এক অতি দুঃসাহসী কাম। শংকৰদেৱ আছিল একেৰাহে এক ধার্মিক, আস্থাৱান, সহানুভূতিশীল ব্যক্তি । তেওঁৰ দৰ্শন আছিল সমতাৰ ভিত্তিত । তেওঁৰ সকলো জীৱ-জন্তুৰ প্ৰতি সহানুভূতি প্রকাশ পাইছিল 'কুকুৰ, শৃগাল, গর্দভৰো আত্মাৰাম' কথাষাৰিত। তেওঁৰ অভাৱনীয় প্ৰতিভাৰ স্বৰূপ প্ৰকাশ পায় তেওঁৰ সাহিত্য (আধ্যাত্মিক আৰু দার্শনিক গীত-মাত), গায়ন-বায়ন, সুত্ৰাধাৰ, ভাওনা, ছবি আঁকা আদি কলাৰ মাজেৰে । সবাতোকৈ ডাঙৰ কথা তেওঁ আন সাধু বা সন্ন্যাসীৰ দৰে পৰিয়ালৰ দায়িত্ব এৰি অকল নিজৰ মুক্তিৰ বাবে পৰ্বতৰ টিঙত বহি তপস্যা কৰিবলৈ যোৱা নাছিল। বোকাৰ মাজতে থাকি বোকাৰ লেটি নোলোৱাকৈ তেওঁ সমাজৰ সেৱাত আৰু সমাজৰ কুসংস্কাৰ আঁতৰোৱাত ব্যস্ত আছিল। তেওঁৰ ভক্তিমূলক সুৰীয়া বৰগীত আজি ধৰ্মৰ মাজত, সত্ৰৰ মাজত আৱদ্ধ হৈ থকা নাই। আজি বৰগীত এক ধৰ্মৰহিত সংগীত হৈ পৰিছে আৰু যিকোনো লোকে গাব পাৰে, শুনিব পাৰে। কেছেট, চিডি, কথাছবিৰ জৰিয়তে ই হৈ পৰিছে এক নতুন শৈল্পীৰ জনতাৰ সংগীত। এই প্ৰতিভাশালী ব্যক্তিজনৰ সকলো দিশৰ আলোচনা কৰা সম্ভৱ নহয় এনে এটি চুটি প্রবন্ধত। {{gap}}আজি এইখিনিতে মোৰ সাধাৰণ নিৰীক্ষণৰ পৰা তেওঁৰ এটি বৰগীত উদাহৰণস্বৰূপে দাঙি ধৰিলোঁ। দৰাচলতে এই বৰগীতৰ ধৰ্মৰ লগত সম্বন্ধ নাই বুলিয়েই ক'ব পাৰি। ই জীৱৰ জীৱন দৰ্শন, মায়া-মোহ, অথিৰতাৰ<noinclude></noinclude> jms2h4c0s9cze6m4cu6g8dkx5zmgpkb 104 94933 264586 2026-11-02T10:38:10Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264586 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>লগত জড়িত। অথচ এই লেখাৰ মাজেৰে ওলাই পৰে সাহিত্যৰ সু-উজ্জ্বল আভা। এই বৰগীতটি হ'ল— {{Block center|<poem> পাৱে পৰি হৰি, কৰোহো কাতৰি, প্ৰাণ ৰাখবি মোৰ বিষয় বিষধৰ বিষে জড় জড়, জীৱন নৰহে মোৰ ৷ অথিৰ ধন-জন জীৱন যৌৱন অথিৰ এহু সংসাৰ ৷ পুত্ৰ পৰিবাৰ সবহি অসাৰ কৰবু কাহেৰি সাৰ।। কমল দল জল চিত্ত চঞ্চল থিৰ নোহে তিল এক। নাহি ভয়ো ভৱ ভোগে হৰি হৰি পৰম্পদ পৰতেক ।৷ কহতু শংকৰ এ দুখ সাগৰ পাৰ কৰা হৃষীকেশ। তুহোঁ গতি মতি দেখ ছিৰিপিতি তত্ত্ব পন্থ উপদেশ।। </poem>}} {{gap}}এইটো লিখা হৈছিল এক শোকাকুল সময়ত। ই তেওঁৰ মানৱীয় দিশটো প্ৰকাশ কৰে। অথচ ই তেওঁৰ জীৱনৰ অথিৰতাৰ ওপৰত বুজা- পৰাটো ফুটাই তোলে৷ তেওঁ বুজিছিল যে প্ৰতি জীৱ অকলে আহে, অকলে যায়। কিন্তু জীৱন যাত্ৰাত সম্পত্তি, পৰিয়ালৰ মায়া-মোহে, দুখ-বেদনাৰ সৃষ্টি কৰে আৰু সেই মায়া-মোহে সাপৰ গঁৰালৰ দৰে লাহে লাহে বিষত জলা-কলা কৰি অন্তিম দিনৰ চমু চপায়। তেওঁ ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল যাতে সৎ পথত থাকি এই বিষময় সাগৰ পাৰ হ'ব পাৰে। মানুহে সাধাৰণতে সম্পত্তি, মায়া-মোহৰ ক্ষণিকতাৰ কথা জানে, তথাপি আচল বাট এৰি লোভ, যশ আদিৰ পাছত দৌৰি বহু দুখৰ সন্মুখীন হয়। {{gap}}সাহিত্য ৰচনাৰ ফালৰ পৰা চালে ই এক চমৎকাৰ লেখা। শব্দৰ বাছনি, সংক্ষিপ্ততা আৰু প্ৰকাশৰ ভংগী মন কৰিবলগীয়া। ‘বিষয় বিষধৰ’ দুটা শক্তিশালী শব্দই ইমান অর্থ বহন কৰে (বিষয় = পার্থিব সম্পত্তি, বিষধৰ = গৰলবহন কৰা সাপ)। শব্দৰ বাছনিও চাবলগীয়া। ২য় শাৰীৰ ১ম<noinclude></noinclude> cqpgr2rkdqh0xsemcyusttpfbv9xuue 104 94934 264587 2026-11-02T10:39:17Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264587 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||অসাৰ মিছৰী পূজা|৭৫}}</noinclude>দুখীৰ দুখ পাতলাব পৰা আৰু শোকাতুৰৰ শোক গুচাব পৰা ঔষধ আন একো নাই। সেইদেখি গ্লকাছে নিডীয়াক তাইৰ সুললিত কণ্ঠেৰে এটি গীত গাবলৈ ক'লে। নিডীয়াৰ গীত শেষ হোৱাৰ পিছতে গ্লকাছে বীণাখনি হাতত তুলিলৈ প্ৰণয় দেৱতাৰ স্তুতি কৰি এটি গান গাই আইয়োণ আৰু নিডীয়াৰ মন আনন্দেৰে ওপচাই পেলালে৷ পুৰণি কালত সমুদ্ৰৰ গৰ্ভৰ পৰা ৰতিদেবীৰ কেনেকৈ জন্ম হৈছিল আৰু তেওঁৰ জন্মত প্ৰকৃতিয়ে কেনেকৈ নতুন সাজপাৰ পিন্ধি ৰমক্‌ জমক্‌ হৈ পৰিছিল এই সকলোবিলাক বৰ্ণাই গ্লকাছে এই শুৱলা গীতটি ৰচনা কৰিলে। {{gap}}ইয়াৰ পিছত জোনৰ পোহৰত ৰূপালি ঢৌ-সাগৰৰ ওপৰেদি নাওখন ভটীয়াই লৈ তিনিটি প্ৰাণী ঘৰমুৱা হ'ল। {{center|( ২ )}} {{center|'''{{Xx-larger|অসাৰ মিছৰী পূজা}}'''}} {{gap}}আৰবেছেছেৰ হাতৰ পৰা আইয়োণক সৰুৱাই আনি এপিছাইডিছেচ অলিণ্ঠাছ নামেৰে এজন মানুহৰ লগে লগে গ'ল। অলিণ্ঠাছ নতুনকৈ প্ৰবৰ্ত্তন কৰা খ্ৰীষ্টধৰ্ম্মৰ অনুগত। তেওঁলোক দুয়ো এডোখৰ নিৰ্জ্জন ঠাইলৈ গৈ তাত কথা বতৰা হ'বলৈ ধৰিলে। {{gap}}এপিছাইডিছে বহুত দুখ প্ৰকাশ কৰি অলিণ্ঠাছক ক'লে যে তেওঁৰ আধ্যাত্মিক উন্নতি হোৱা দূৰৈৰ কথা কেৱল ঠগী আৰু নষ্টচৰিত্ৰ হবলৈহে শিকনি পাইছিল। অলিণ্ঠাছে এপিছাইডিছৰ দুখৰ কাহিনী শুনি তেওঁক অকোৱা-পকোৱা বাটপথবিলাকৰ ভিতৰেদি লৈ গৈ এটা আহল-বহল ঘৰত থ'লেগৈ। এই ঘৰটোতেই সদায় খ্ৰীষ্ট ধৰ্ম্মৰ সেৱকসকলে কথা-বতৰা আলোচনা কৰে। তাত ধৰ্ম্মৰ নামত পাপ, প্ৰবঞ্চনা<noinclude></noinclude> 16d0fkasf4ovp1mxlk03yth3f1iqg7d 104 94935 264588 2026-11-02T10:39:43Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264588 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>তিনিটা শব্দৰ আৰম্ভণিৰ আখৰটো 'ব' (বিষয়, বিষধৰ, বিষে...)। এনে উদাহৰণ আৰু বহুতো পোৱা যায়। ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ 'নতুন নিমাতী নিয়ৰৰে নিশা' গানৰ ৰচনাত মানুহে 'ন' আখৰটোৰ ব্যৱহাৰত বিস্ময় মানিছিল। ইমান প্ৰতিভা থকা সত্ত্বেও শংকৰদেৱে তেওঁৰ সমসাময়িক তথা আগৰ লেখকৰ প্ৰতি নম্ৰতাৰে প্ৰশংসা জনাইছিল। (পূৰ্বকবি অপ্ৰমাদী মাধৱ কন্দলী আদি বিৰচিলা পদে ৰাম কথা। হস্তীৰ দেখিয়া লাড, শশা যেন ফাড়ে মাৰ্গ, মোৰ ভৈল তেহনয় অৱস্থা)। {{gap}}শংকৰদেৱৰ ৰচনাৰ আৰু এটি উদাহৰণ- {{Block center|<poem>এ ভব গহন বন অতি মোহে পাশে ছন্ন তাতে হামু হৰিণা বেৰাই ফান্দিলো মায়াৰ পাশে কাল ব্যাধে ধায়া আছে কাম, ক্ৰোধ, কুত্তা খেদি খাই॥ </poem>}} {{gap}}পুনৰ তেওঁৰ জীৱন দৰ্শন, সুন্দৰ উপমা (পৌৰাণিক হৰিণপহু, মায়া- মোহৰ ফান্দ, খং-ৰাগ-কামনাক ভয়ানক কুকুৰৰ লগত তুলনা) শব্দৰ বাছনি আৰু ভাৱনাৰ উত্তম প্ৰকাশ মন কৰিবলগীয়া আৰু মন কৰিবলগীয়া এয়ে যে শেষৰ শাৰীত প্ৰথম তিনিটা শব্দ ‘কু’ৰে আৰম্ভ হয়। এনে লিখা সুন্দৰ সাহিত্য ৰচনাৰ চানেকি। <center>O O O O</center><noinclude></noinclude> ejr03x8a5jasoxbbnom766r2qebjyjd 104 94936 264590 2026-11-02T10:45:43Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264590 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৭৬|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>আৰু লম্পটতা নাই। এপিছাইডিছে সন্ধিয়া সময়ত সিহঁতৰ প্ৰাৰ্থনাৰ মন্ত্ৰবিলাক শুনি মোহ গ'ল। তেওঁৰ মন প্ৰফুল্ল হ'ল; নিৰাশাত আশা হ'ল। তেওঁ ভাবিলে “এতিয়াও জানোচা সত্যৰ জিলিঙনি পাওঁ।” তেওঁ উপাসনাৰ সময়খিনি তাত অপেক্ষা কৰি আছে এনেতে আঁতৰত ফুলেৰে ৰমক্‌ জমক্‌ নাও এখনত উঠি কোনোবাই গীত গাই নৈয়েদি ভটীয়াই যোৱা দেখিবলৈ পালে। ভালকৈ চাই দেখে তাৰে এজন আইয়োণ—গধূলি গ্লকাছৰ লগত নাৱেদি ফুৰিবলৈ গৈছে! আইয়োণৰ গতি মতি দেখি এপিছাইডিছে হুমুনিয়া কাঢ়ি ক'লে “প্ৰভু, বেচেৰীক জ্ঞান দিয়া। বাইদেৱে এতিয়াও মিছৰীয় ধৰ্ম্মৰ অসাৰতাৰ কথা বুজ পোৱা নাই!” {{center|( ৩ )}} {{center|'''{{X-larger|গতিশীল প্ৰেমৰ সুঁতি। গন্তব্য ক'ত?}}'''}} {{gap}}আইয়োণ আৰু গ্লকাছৰ বিয়াৰ দিন ঠিক হ'ল। তেওঁলোক দুয়োজনে এতিয়া ইজন সিজনক এৰি ক্ষন্তেকো থাকিব নোৱাৰে। গ্লকাছৰ মুখত সদায় কেৱল আইয়োণৰ গুণ গৰিমাৰ কথা। {{gap}}দুৰ্কপলীয়া নিডীয়া! তাই যে গ্লকাছক দেহেকেহে ভাল পায়! তাই জীয়াই থকা কালতে গ্লকাছে আইয়োণক বিয়া কৰিব এই কথা ভাবি-চিন্তি তাই হিংসাৰ জুইত পুৰি মৰিছে। কেনেকৈ গ্লকাছে এসময়ত তাইক মুক্তি দিয়ালে, কেনেকৈ তাইক অতদিন নিৰাপদে ৰাখি আহিছে; এনে স্থলতো যে আকৌ এতিয়া তাইৰ প্ৰণয় এফলীয়া কৰি থৈ আইয়োণকহে মোৰ বুলিব! আইয়োণ এতিয়া নিডীয়াৰ শতুৰু হ'ল। আইয়োণ তাইৰ মানত চকুৰ কুটা দাঁতৰ শূল।<noinclude></noinclude> b7wnsnkmva44vodxcxe7uutm08e6fst 104 94937 264591 2026-11-02T10:51:51Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264591 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||বিধৰ্ম্মী বায়েক আৰু ধৰ্ম্মপ্ৰাণ ভায়েক|৭৭}}</noinclude>{{gap}}নিডীয়াৰ মনত ইমান অশান্তি হৈছে বুলি আইয়োণ আৰু গ্লকাছে এতিয়াও গম নেপায়। নিডীয়াৰ খঙ্ উঠা দেখিলে গ্লকাছে ভাবে বেচেৰী সৰু ছোৱালী, তাই ৰোহ পাতিলে ভাবে বপুৰী কাণী, সেইদেখি মনত দুখ। অন্তৰৰ শোক নিডীয়াইহে কেৱল বুজে। তুঁহ জুইৰ দৰে উমি উমি জলি থকা তাইৰ বুকুৰ ভিতৰৰ এই কেৰোণ হেন ব্যাধিটো তিল তিলকৈ বয়সৰ লগে লগে বাঢ়ি গৈছিল। {{gap}}শৰত ঋতুৰ আগমনি সময়তে আইয়োণৰ বিয়া। গ্লকাছে সোণ, ৰূপ, হীৰা, মুকুতাৰ অলেখ অলঙ্কাৰ কিনি আইয়োণৰ কাৰণে থৈ দিছে। আৰবেছেছে ভূঁই-কপত যি আঘাত পাইছিল সেই আঘাতত নমৰিল বুলিও এতিয়ালৈকে শয্যাগত হৈয়ে আছে। সেইদেখি আইয়োণ আৰু গ্লকাছৰ বিয়াত একো কণ্টক নাই। কোনে জানে বিধিৰ কি লীল৷! {{center|( 8 )}} {{center|'''{{Xx-larger|বিধৰ্ম্মী বায়েক আৰু ধৰ্ম্মপ্ৰাণ ভায়েক}}'''}} {{gap}}এপিছাইডিছক ইয়াৰ আগেয়ে আমি খ্ৰীষ্টধৰ্ম্মৰ সেৱক এজনৰ লগত কথাবতৰা হোৱা পাই আহিছোঁ। তেওঁ আজিকালি আইয়োণৰ ওচৰলৈ আগৰ দৰে নাহে। বাইদেৱেকে ভাবিছে এপিছাইডিছৰ অন্তৰ ঈশ্বৰ প্ৰেমেৰে ভৰপূৰ, সেইদেখি নৰ মনিচৰ প্ৰতি তাৰ আসক্তি নাই। খ্ৰীষ্টধৰ্ম্ম এতিয়াও গ্ৰহণ কৰা নাই যদিও যীশুৰ কথাবিলাকে তেওঁক মুগ্ধ কৰি থৈছে। ইয়াৰ পিছত এদিন আইয়োণৰ লগত তেওঁৰ দেখা হয়। এপিছাইডিছক দেখি আইয়োণে কলে "এপিছাইডিছ, তোমাৰ শেঁতা মুখ দেখিলে মোৰ মনত দুখ লাগে। তুমি ঈশ্বৰ-উপাসনা কৰাত সততে এনেকৈ লাগি থাকা যে তোমাৰ শৰীৰ নিশকতীয়া<noinclude></noinclude> fl65oelsgajqpbaw7kojhoyn09xni62 104 94938 264592 2026-11-02T10:58:57Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264592 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৭৮|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>হৈ পৰিছে, হাত-ভৰিবিলাক শুকাই খীণাই গৈছে। আহা, তোমাৰ কপালৰ ঘাম মচিদি তোমাক এটি চুমা খাওঁ। ” {{gap}}এপিছাইডিছে আইয়োণৰ কাষ চাপি গৈ ক'লে “বাইদেউ, মই জীয়াই থাকোঁতে তোমাক জানো ৰৌ ৰৌ নৰকত পচিবলৈ এৰি দিব পাৰোঁ? ম‍ই সেইদেখিহে তোমাক কাকুতি কৰি খাটিছোঁ যে মিছৰীয় ধৰ্ম্মত কৈ যীশুৰ ধৰ্ম্মত সত্যতা বেছি, তুমি অচিৰে এই ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰাঁ।” {{gap}}আইয়োণে দেখিলে কথা গহীন। এপিছাইডিছেও দুই চাৰি আষাৰ কথা কোৱাৰ পিছত বাইদেৱেকক এটি চুমা দি কলে “বাইদেউ, তোমাৰ লগত ভাইটিয়েৰৰ আৰু আজিয়েই শেষ মিলন। ইয়াৰ পিছত কেতিয়াবা যদিও দেখা-দেখি হয় তেতিয়া আৰু তোমাৰে মোৰে বাই ভাইৰ সম্বন্ধ নেথাকে। বাইদেউ, ভাবি চোৱাঁচোন তাহানিৰ মনত পৰা লৰালি কালৰে পৰা দুয়ো কেনেকৈ একে লগে উমলি জামলি, ধূলি ধেমালি খেলিছিলো। তাৰ পিছত কতবিলাক দুখকষ্টৰ ধুমুহা আমি মাউৰা দুটিৰ ওপৰেদি বৈ গ'ল। তেতিয়াও কিন্তু আমাৰ এৰা-এৰি হোৱা নাই। আজি ম‍ই যীশুৰ শিষ্যসম্প্ৰদায়ত যেতিয়া সোমামগৈ তেতিয়াহে আমি দুয়োটিৰে জন্মগত বান্ধ সুলকি পৰিব, কিয়নো তুমি হ’বা বিধৰ্ম্মী আৰু ম‍ই হ'ম ধৰ্ম্মলিপ্সু খ্ৰীষ্টৰ ভক্ত! বাইদেউ, মোক বিদায় দিয়াঁ।” {{gap}}এইবুলি কৈয়েই এপিছাইডিছ গুচি গ'ল। আইয়োণৰ চকু ঢুলঢুলীয়া পৰিল। সংসাৰত মাথোন একেটি ভায়েক সিও আজি এৰি গৈ বেচেৰীক একেবাৰে শোকত পেলালে। এপিছাইডিছৰ ধৰ্ম্মপ্ৰৱণ হিয়াত বইেদেৱেক বা আন কোনো পাৰ্থিব পৰাণীলৈ আৰু মমতা নাই। ধৰ্ম্মপ্ৰাণ সকলৰ দেহি স্বভাবেই এনে!<noinclude></noinclude> mxsyzhgnscdenrgqvy76r60gpff19r7 104 94939 264593 2026-11-02T10:59:32Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264593 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৭৯|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|৭৯}}</noinclude>আহুদি ( 5 ) আহুদি ৭৯ ৰাতিপুৱা শুই উঠি চিত্ৰবিচিত্ৰ ঘৰ এটাত জুলিয়াই সাজ কাপোৰ পিন্ধিছে। লিগিৰী কেইজনীয়ে জুলিয়াৰ ধুন-পেঁচৰ আলপৈচান ধৰিয়ে আজৰি পোৱা নাই। জুলিয়াৰ মূৰ আঁচোৰা মেজখনৰ ওপৰতে এখন দাঙৰ তীখাৰ ফলিৰ দাপোন। তাৰ চাৰিওফালে হৰেক ৰকমৰ গান্ধতেল আৰু আলতাৰ ৰং। সাজপাৰ পিন্ধা শেষ হওঁতে নৌহওঁ- তেই লিগিৰী এজনীয়ে নিডীয়া আহিছে বুলি খবৰ দিলে। জুলিয়াই নিডীয়াক ভিতৰলৈ মাতি আনি চাকৰণী কেইজনীক আঁতৰাই পঠিয়ালে তাৰ পিছত নিডীয়াই সুধিলে “জুলিয়া, তুমিনো মোক মতাইছিলা কেলেই? ম‍ই কিবা জগৰ লগালোঁ নেকি?” জুলিয়াই কলে “নহয় নিডীয়৷ একো জগৰ লগোৱা নাই। অলপ ভিতৰুৱা কথা সোধোঁ বুলিহে মতাইছোঁ। গ্লকাছ আৰু আইয়োণ বিষয়ে যি শুনিছো কথাষাৰ কিমান সঁচা?” “কি শুনিছা বাৰু? ” “শুনিছোঁ বোলে গ্লকাছ আইয়োণৰ অনুৰাগী।” “কেৱল অনুৰাগীয়েই নহয়, তেওঁলোক দুয়োৰে বিয়াও হ'ব।” জুলিয়াৰ অন্তৰত বিচ্ছেদৰ জুই দুগুণে জলিল। লাহেকৈ হুমুনিয়াহ কাঢ়ি আকৌ সুধিলে “আইয়োণ বোলে বৰ শুৱনী।” “মোৰ দেখোন চকুৱেই নাই। আনেহে কোৱা শুনিছে৷ আইয়োণ বোলে দিপ,লিপ, কইনা।” জুলিয়াই সুধিলে “তোমাৰ ঘৰ থিছেলীত। তাত বোলে মানুহে অনেক ৰকমৰ তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰ জানে।”<noinclude></noinclude> fjdqct0dhq65xy6ek0tnotcdp7k2hls 104 94940 264594 2026-11-02T11:00:26Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264594 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮০|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|৮০}}</noinclude>to পম্পিয়াইৰ প্ৰলয়-কাহিনী “ওঁ সঁচাকৈয়ে সিহঁত যাদুবিদ্যাত বৰ পাকৈত।” “নিডীয়া, তুমিও কিবা আহুদি এটা দিব পাৰানে? দিয়া যদি ম‍ই তোমাক ইমান বিলাক ধনবিত দিম যে তুমি তাৰেই তোমাৰ দাসী- জীৱন মোকোলাই ল'ব পাৰিবা।” নিডীয়াই কলে “নাই জুলিয়া মই তেনে একো শিকা নাই। জুলিয়াৰ অগাধ ধন, চেঙ্গেৰ৷ বয়স, তাৰ লগে লগে অতুলনীয় সৌন্দৰ্য্য। এই আটাইখিনিয়েই জানো আহুদিৰ সমল নহয়?” জুলিয়াই কলে “এৰা নিডীয়া সেয়ে মোৰ দুখ। সকলোকে বলে পাৰিলোঁ, শেষত এজনৰ হাতত হাৰ মানিলোঁ। তেওঁৰ নাম নুসুধিবা! অৱশ্যে তেওঁ গ্লকাছ নহয়।” তিৰোতা মানুহ কথা কোৱাত যেনে পাকৈত নিডীয়াই টলকিবই নোৱাৰিলে জুলিয়াৰ আচল প্ৰণয়ী কোন। জানোচা নিডীয়াই কিবা সন্দেহ কৰে এই ভয়ত জুলিয়াই আকৌ ক'বলৈ ধৰিলে “আইয়োণে যেনেকৈ অলপ সময়ৰ ভিতৰতে গ্লকাছক নিজৰ কৰি ল'লে তাকে দেখি মই ভাবিছিলোঁ কিজানি আইয়োণে কিবা আহুদিকে কৰিলে। আৰু ভাবিছিলোঁ নিডীয়াই কিবা খবৰ জানিবও পাৰে। সেইদেখিহে তোমাক সুধিলে॥ বাৰু, যাদু কৰিব জনা আন কোনো মিছৰীয় বা ভাৰতীয় তান্ত্ৰিকৰ নাম তুমি শুনা নাইনে?” “ওঁ শুনিছোঁ৷ আৰবেছেছৰ তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰত অদ্ভুত ক্ষমতা! তেওঁ আকাশৰ গ্ৰহ-নক্ষত্ৰৰ গতিবিধি যেনে নিয়াৰিকৈ ক'ব পাৰে, ভূতপ্ৰেত আৰু আহুদিৰ মন্ত্ৰতো সিমানে পৈণত।” জুলিয়াই যেন তৎ পালে। তেওঁ ক’লে “আৰবেছেছৰ টকাকড়িও বহুত। টকাৰ লোভ দেখুৱাবও নোৱাৰোঁ। নিজে তেওঁক দেখা কৰোঁগৈ।”<noinclude></noinclude> 9k9k9202n4ystu2zemoozemykea007x 104 94941 264595 2026-11-02T11:00:48Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264595 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮১|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|৮১}}</noinclude>প্ৰতিশোধৰ সোণালী সুযোগ ৮১ “শুনিছোঁ বোলে আৰবেছেছ বৰ লম্পট স্বভাৱৰ। তুমি অকলশৰে যোৱাটো নিৰাপদ হ'ব জানো?” “কিয়, আজিয়েই মই আৰবেছেছক লগ ধৰিম। ধনী ডায়মেড কন্যা জুলিয়াক অপমান কৰিবলৈ সাহস কৰে কোনে?” “বাৰু তেন্তে তুমি যোৱা। খবৰটো মাথোন দিবলৈ নাপাহৰিবা। ” এইবুলি কৈ নিডীয়া গুচি গ'ল। ‘জুলিয়াই ক’লে “কাইলৈ গধুলি এবাৰ দেখা কৰিবা৷” তাৰ পিছত জুলিয়াই আৰবেছেছৰ ঘৰ বিচাৰি লৰালৰিকৈ ওলাই গ'ল। ( ৬ ) প্ৰতিশোধৰ সোণালী সুযোগ চ’ৰাঘৰটোৰ মাজতে শুৱনিকৈ সজাই থোৱা পাটী এখনত শুই আৰবেছেছে ভাবি আছে—“নিয়তিৰ কেনে অদ্ভুত ক্ষমতা। মোৰ গণনাত যেনেকৈ পাইছিলে৷ সেইদৰেই ৰিষ্ট পৰিছিল। সেইদিনা যমৰ হাতৰ পৰা কোনোমতেহে ৰক্ষা পালোঁ। এতিয়াও মোৰ গা ভাল হোৱা নাই। শৰীৰ একেবাৰে জঠৰ, আৰু বিষৰ প্ৰকোপত হাত ভৰি কোঙা হৈ আছে। এই সকলো বিপদৰ গুৰিতে গ্ৰীক বংশজাত গ্লকাছ। এইবাৰ তাৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ ল'ম। তাৰ যি অথন্তৰ ঘটাম ইয়াক দেখি সাতশতুৰুৱেও হায়ৈ-বিয়ৈ লগাব। হিংসাৰ জুই ইমান চোকা! এনেতে দুৱৰী আহি সম্বাদ দিলে কোনোবা এগৰাকী তিৰোতা আহি তেওঁক দেখা কৰিবলৈ ৰৈ আছে। আৰবেছেছে ভাবিলে আইয়োণেই নিশ্চয় প্ৰণয়-সম্ভাষা জনাবলৈ তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিছে। তৎক্ষণাত তেওঁ তিৰোতা গৰাকীক ভিতৰলৈ আহিবলৈ ক'লে।<noinclude></noinclude> abgej0h2louh37okr6bh0memqopck1t 104 94942 264596 2026-11-02T11:01:12Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264596 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮২|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|৮২}}</noinclude>৮২ ।ম্পিয়াইৰ প্ৰলয়-কাহিনী তেওঁ ভিতৰ সোমাই আহিয়েই ওৰণিখন খুলি আৰবেছেছক সম্মান জনালে। আৰবেছেছে কলে “আইদেউ, মোৰ যি টান নৰীয়া হ'ল তাৰ পৰা এতিয়াও আৰোগ্য হ'ব পৰা নাই। সেইদেখি মই পাটীত পৰিয়েই তোমাক সম্বৰ্দ্ধনা কৰিছোঁ। তুমি কি কাৰণে নো মোৰ ওচৰলৈ আহিছা জানিব পাৰো নে?” জুলিয়াই ক'লে “ডাঙৰীয়া, আপুনি ব্যস্ত নহ'ব। মই অলপ ভিতৰুৱা পৰামৰ্শ বিচাৰি আপোনাৰ ওচৰলৈ আহিছোঁ। ম‍ই ডায়মেড কন্যা জুলিয়া। শুনিবলৈ পাইছোঁ আপোনাৰ জ্ঞান ৰাশিৰ সীমা নাই। মোৰ দুখুনী হিয়৷ শোক বেজাৰেৰে ভৰপূৰ। সেইদেখি প্ৰতীকাৰ পাম বুলি আপোনাৰ কাষ চাপিছোঁ।” “আইদেউ, তোমাক নো বাৰু কি উপায়েৰে মই সহায় কৰিব পাৰো?” “মোক এনে এপালি ঔষধ লাগে যাৰ গুণত প্ৰণয়ীজনক ম‍ই হাত কৰিব পাৰোঁ। ম‍ই যিজন মানুহক দেহে-কেহে ভাল পাওঁ তেওঁ তাৰ প্ৰতিদান নিদিয়ে। এয়েই মোৰ অন্তৰৰ দুখ এই বেজাৰেই মোক খুঁচি-বিন্ধি থকাসৰকা কৰিছে। ” আৰবেছেছে অলপ পৰ টভক্ মাৰি থাকি ক'লে “মন্ত্ৰৰ বলেৰে বশ কৰা, আহুদি কৰা ইত্যাদিবিলাক কথা অতি তল খাপৰ যোগশাস্ত্ৰতহে লিখা আছে। সেই বিলাকৰ ম‍ই চৰ্চ্চা নকৰোঁ। কিন্তু তোমাক নো ইমান হেয় কৰা সেই ডেকাজন কোন জানিবলৈ দিবানে?” জুলিয়াৰ মূৰত যেন আকাশী চৰগ ভাগি পৰিল! দুখৰ হুমু- নিয়াহ, কাঢ়ি ক'লে “তেওঁ এজন গ্ৰীক বংশীয় সম্ভ্ৰান্ত লোক, নাম মকাছ।”<noinclude></noinclude> g8t8z4yw069c37c3hyt2ae6bumumqc4 104 94943 264597 2026-11-02T11:01:33Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264597 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮৩|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|৮৩}}</noinclude>প্ৰতিশোধৰ সোণালী সুযোগ ৮৩ গ্লকাছৰ নাম শুনিয়েই আৰবেছেছৰ মন উলাহত নাচিবলৈ ধৰিলে। আৰবেছেছে দেখিলে প্ৰতিশোধৰ সোণালী সুযোগ তেওঁৰ হাততেই উপযাচি পৰিছেহি। তেওঁ ক'লে “তোমাৰ দুখৰ কাহিনী শুনি মই বেজাৰ পালে॥ যা হওক তোমাৰ কাৰণে যি পাৰে৷ কৰিম। বিছুবিয়ছৰ শিখৰৰ গুহা এটাত এজনী যুগিনী থাকে। তাই আঁউসীৰ শেহ-ৰাতি নিম্নৰৰ টোপালত অনেক ৰকমৰ দৰবৰ গছ তুলি ঔষধ তৈয়াৰ কৰে। তাইৰ হাতৰে পৰা তোমাক লগা আহুদি এটা যতনাই দিব পাৰে৷। . তুমি নিজেই তাইৰ লগত দেখা কৰি ঔষধ আনিব পাৰিবা।” জুলিয়াই যেন সকাহ পাই ক'লে “নহয় আপুনি নগলে মই অকল- শৰে সেই যুগিনীজনীক বিচাৰি উলিয়াব নোৱাৰোঁ।” “ভাল কথা, তেনেহ’লে তুমি কেইদিনমান অপেক্ষা কৰাঁ। মোৰ শৰীৰ ভাল পালেই দুয়ো যাম।” “কিন্তু গ্লকাছ আৰু আইয়োণৰ যে সিদিনাকৈ বিয়া!” T আৰবেছেছৰ খিয়াল দুগুণে চৰিল “সেয়ে যদি হয়, কাইলৈ সন্ধিয়া সময়তে মোৰ ওচৰলৈ আহিবা। দুয়ো যাম। গ্লকাছক তোমাৰ কৰি হে এৰিম। আইয়োণৰ লগত তাৰ বিয়া হ'বলৈ মই কেতিয়াও দিব নোৱাৰোঁ। মই শপত খাই কৈছোঁ, এইখন বিয়া হ'ব নোৱাৰে।” জুলিয়াৰ আশাই যেন গুটি ধৰিলে। আনন্দত জুলিয়া বুৰ গ'ল। আৰবেছেছৰ বিদায় লৈ লৰালৰিকৈ তেওঁ গুচি গ'ল। মনত জুলিয়াৰ যিহে ৰং, নাচিবই নে হাঁহিবই তেওঁ ঠিককে কৰিব নোৱাৰিলে। তেওঁ ভাবিলে আহুদি খুৱাই গ্লকাছক যেতিয়া তেওঁৰ চৰণত এবাৰ পেলাই ল'ব তেতিয়া কিমান নিষ্ঠুৰ কথা কৈ প্লকাছৰ প্ৰণয়-সম্ভাষা ভৰিৰে<noinclude></noinclude> dw6wnth4y7agnbayvz2912sq3himvbh