ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.48.0-wmf.3 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 10 2178 265125 6879 2026-11-04T08:08:04Z হানিফ আলী 1925 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265125 wikitext text/x-wiki {{documentation subpage}} ই পৃষ্ঠা: নামস্থানৰ পৰা স্থানান্তৰিত পৃষ্ঠাসমূহৰ বাবে এটা প্ৰামাণিক অনুচ্ছেদ স্থান বলবৎ কৰে যেতিয়া মূল নামস্থানত চোৱা হয়। ==ব্যৱহাৰ== PAGE: নামস্থানত এটা অনুচ্ছেদৰ শেষত ব্যৱহাৰ কৰা হয় য'ত অনুচ্ছেদে পৃষ্ঠাটো শেষ কৰে। '''টোকা''': সমাপ্ত কৰা অনুচ্ছেদৰ শেষত, '''এটা নতুন শাৰী যোগ কৰক''', কাৰণ সাঁচটোৱে সম্পূৰ্ণ কাৰ্য্যকৰীতা থাকিবলৈ এটা নতুন শাৰী আৰম্ভ কৰিব লাগিব। <pre>... এটা পৃষ্ঠাৰ অন্ত পেলোৱা অনুচ্ছেদ। {{nop}}</pre> কোনো বৈকল্পিক প্ৰাচল নাই। সাঁচটো অন্য পৰিস্থিতিত উপযোগী হ'ব পাৰে, যেনে যেতিয়া এটা টেবুল একাধিক পৃষ্ঠাৰ ওপৰত বিস্তৃত হয়, ইয়াক এটা পৃষ্ঠাৰ মূখ্য অংশত টেবুলৰ ধাৰাবাহিকতাৰ ওপৰত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি যাতে টেবুলখন পৃষ্ঠাত আৰু যিকোনো ট্ৰেন্সক্লুচনত সঠিকভাৱে দেখা দিয়ে: <pre>{{nop}} |- <!-- এটা পৃষ্ঠাৰ মূখ্য অংশৰ ওপৰত এটা টেবুল ধাৰাবাহিকতাৰ আৰম্ভণি --> ...</pre> ===কাৰিকৰী=== মিডিয়াৱিক চফ্টৱেৰ খালী ৰেখাসমূহ সমাপ্ত কৰি ভাঙি যায়, অৰ্থাৎ যেতিয়া সিহঁত এটা পৃষ্ঠাৰ শেষত ঘটে। যেতিয়া পৃষ্ঠাসমূহক এটা নামস্থানৰ পৰা আন এটা নামস্থানলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়, ইয়াৰ অৰ্থ হ'ব পাৰে ইয়াৰ প্ৰয়োজনীয় সংৰক্ষণৰ পৰিৱৰ্তে এটা নতুন অনুচ্ছেদ চিহ্ন হেৰুৱা। এই সাঁচটো উপযুক্তভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিলে এটা অনুচ্ছেদৰ শেষৰ স্পষ্ট নামকৰণৰ অনুমতি দিব, আৰু সেয়েহে পৰৱৰ্তীটোৰ স্পষ্ট আৰম্ভণি। সাঁচটোৱে নিজেই অন্তৰ্নিহিত লিখনীৰ ওপৰত কোনো প্ৰভাৱ পেলোৱা নাই, অৱশ্যে এই সাঁচটোৰ কৌশলগত স্থানে খালী ৰেখাবোৰ ভাঙি যোৱাত বাধা দিয়ে, যাৰ ফলত অনুচ্ছেদৰ শেষ চিহ্নিতকাৰীটো ফলপ্ৰসূভাৱে সংৰক্ষণ কৰা হয় ===একেধৰণৰ টেমপ্লেট=== পূৰ্বতে পৃষ্ঠাৰ আৰম্ভণিতে {{tl|blank line}} সাঁচ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, আৰু এই পদ্ধতিটোও ইমানেই উপযোগী, আৰু কম জটিল বুলি নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছিল। সেই অনুসৰি সেই সাঁচটো বাতিল কৰা হৈছে। ===অধিক পঢ়ক=== "এইটো এটা [[w:NOP|NOP]]". <!-- template categories and interwiki links --> <includeonly> [[Category:Page namespace templates]] [[Category:Formatting templates]] [[cy:Nodyn:Nop]] [[da:Skabelon:Nop]] [[en:Template:Nop]] [[es:Plantilla:Np]] [[it:Template:Nop]] [[no:Mal:nop]] [[sv:Mall:nop]] [[hy:Կաղապար:Nop]] [[la:Formula:Nop]] </includeonly> czri73yz4fwk1ahpule4oectbb6mur1 106 72863 265001 201948 2026-11-03T15:48:59Z JyotiPN 1603 265001 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=সংস্কৃত নাটকৰ গল্প |Language=as |Volume= |Edition= |Author=দণ্ডিনাথ কলিতা |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher= |Address= |Year=1951 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=OCR |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2="-" 3="1" 4="2" 131="-" 132="বিজ্ঞাপন" 50="-" 82="-" /> |Volumes= |Remarks= |Notes={{GLAMNTF}} |Width= |Css= |Header={{rh|{{{PAGENUM}}}|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|{{{PAGENUM}}}}} |Footer= }} [[শ্ৰেণী:দণ্ডিনাথ কলিতাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] [[শ্ৰেণী:গল্প]] 37a5m5h7n2rx2e8utw78fev6pe5qbf2 104 72969 264958 202262 2026-11-03T12:58:22Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264958 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৪|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|}}</noinclude>সৌন্দৰ্য্যই লক্ষ্মীকো লাজত পেলায়, যি স্বৰ্গৰ উৎকৃষ্ট অলঙ্কাৰ, সেই আমাৰ প্ৰিয়সখী উৰ্ব্বশীও আমাৰ লগত আছিল। হঠাৎ হিৰণ্যপুৰনিবাসী কেশী দানবে তেওঁক চিত্ৰলেখাৰে সৈতে এইখিনিৰ পৰাই ধৰি লৈ গ’ল। {{gap}}পুৰু।—বুজিলোঁ। সেই পাষণ্ড এতিয়া কোনফালে গ’ল? {{gap}}ৰম্ভা।—উত্তৰ-পূব ফালে। {{gap}}পুৰু।—তেন্তে বেজাৰ নকৰিবা! মই তোমালোকৰ সখীয়েৰাক উদ্ধাৰ কৰিম। তোমালোকক ক’ত লগ ধৰিম? {{gap}}অপ্সৰা।—এই হেমকুটৰ টিঙত। {{gap}}ৰজাই তৎক্ষণাৎ উত্তৰ পূবফাললৈ ৰথ চলাবলৈ সাৰথিক আদেশ কৰিলে। সাৰথিয়ে বৰ বেগেৰে ৰথ ডাকিলে। ৰথৰ বেগত ডাৱৰবোৰ ভাগি ছিটিকি পৰিবলৈ ধৰিলে। ঘোৰাৰ মূৰত বন্ধা চোৱঁৰ লৰচৰ নোহোৱা হ’ল, যেন ছবিত হে অঁকা। {{gap}}ৰজা গ’লত অপ্সৰাসকল হেমকুটৰ টিঙত উঠিল আৰু ৰজা ঘূৰি অহালৈ বাট চাই থাকিল। {{gap}}অলপ সময়ৰ ভিতৰতে ৰজাৰ ৰথ ঘুৰি আহিল। ৰথত সাৰথি, ৰজা আৰু চিত্ৰলেখাৰ গাতে ঢলি পৰা উৰ্ব্বশী। উৰ্ব্বশী অচেতন অৱস্থাত। {{gap}}চিত্ৰলেখাই সখীয়েকৰ চেতনা আনিবলৈ বাৰে বাৰে যত্ন কৰিবলৈ ধৰিলে। ৰজায়ো সান্ত্বনা বাক্যেৰে ভয়<noinclude></noinclude> q2fy4cjoclk66mmqbfv76k3ogbrpre6 104 72970 264959 202263 2026-11-03T13:03:36Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264959 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||বিক্রমোর্ব্বশী।|৫}}</noinclude>ভাঙিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। কিন্তু উৰ্ব্বশীৰ কুসুম-কোমল হৃদয়ৰ তেতিয়াও কঁপনি মৰা নাছিল, তেতিয়াও তেওঁৰ গাৰ পৰা ভয়ৰ প্ৰভাব আঁতৰা নাছিল। {{gap}}এনেকৈয়ে কিছু সময় থকাৰ পিচত উৰ্বশীৰ চেতনা আহিল; তেওঁ চকু মেলিলে। নতুনকৈ ওলাই অহা জোনটিৰ দৰে, আন্ধাৰ আঁতৰি যোৱা ৰাতিৰ দৰে, ধোৱাঁ নথকা ৰাতিৰ জুই-আঙ্গনিৰ দৰে, গৰা-গহনীয়াই মলিয়ন কৰা গঙ্গা-জল আকৌ নিৰ্ম্মল হৈ উঠাৰ দৰে উৰ্ব্বশীৰ দেহৰ সৌন্দৰ্য্য জিলিকি উঠিল। চিত্ৰলেখাই ক’লে,—“আৰু ভয় নাই। সেই পাষণ্ড পৰাস্ত হৈছে।” {{gap}}উৰ্ব্বশী।—কোনে পৰাস্ত কৰিলে? দেবেন্দ্ৰই? {{gap}}চিত্ৰ।—নহয়, দেবেন্দ্ৰৰ দৰেই শক্তিশালী এই ৰাজৰ্ষি পুৰুৰৱাই। {{gap}}ৰজালৈ চাই উৰ্ব্বশীয়ে মনতে ক’লে,—“দানৱে মোৰ উপকাৰকে কৰিলে।” {{gap}}ৰজায়ো নিজৰ মনতে ক’লে,— “আপোনাসকলে নাৰায়ণ ঋষিক ভুলাবলৈ যাওঁতে তেওঁ নিজ উৰুৰ পৰা উৰ্ব্বশীৰ সৃষ্টি কৰি ভালেতো হে সকলোকে লাজত পেলাইছিল। অথবা তপস্বীৰ পক্ষে এনে সৃষ্টি সম্ভব নে? নহয়, নহয়, এওঁৰ সৃষ্টি কৰিছে মদন আৰু বসন্তই। নহ’লে বেদ পঢ়ি আলৰ হোৱা, বিষয় সুখৰ গোন্ধ নোপোৱা বুঢ়া মুনি এজনে এনে মনোহৰ ৰূপ সৃষ্টি কৰিব কেনেকৈ? {{nop}}<noinclude></noinclude> n3klrjd7iyjvgm1zqc10vrrkhut52bk 104 72971 264960 202264 2026-11-03T13:13:22Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264960 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|}}</noinclude>{{gap}}ঊৰ্ব্বশীয়ে চিত্ৰলেখাক সুধিলে,—“সখি! সখীহঁত ক’ত আছে?” {{gap}}চিত্ৰ।—মহাৰাজে হে জানে। {{gap}}ৰজাই একেথৰে উৰ্ব্বশীলৈ চাই থাকি ক’লে, “যি এবাৰ মাথোন তোমাক দেখিছে তেৱোঁ তোমাৰ নিমিত্তে ব্যাকুল নহৈ নোৱাৰে। সখীসকলৰ অৱস্থাৰ কথা নকলেও হয়। সৌৱা চোৱা।” {{gap}}এই বুলি তেওঁ অপ্সৰাসকলক আঙ্গুলীয়াই দেখুৱালে। {{gap}}লাহে লাহে ৰথ আহি হেমকুটৰ টিং পালে, খলা-বমা মাটিত ৰথখনে ঠেকেচা লবলৈ ধৰিলে। লগে লগে ৰজাৰ গাত উৰ্ব্বশীৰ গাৰ ঘঁহনি লাগিল; ৰজাৰ শৰীৰ ৰোমাঞ্চিত হৈ উঠিল। {{gap}}উৰ্ব্বশী ৰথৰ পৰা নামিল; লৰালৰিকৈ আহি সখীয়েকহঁতে আলিঙ্গন কৰিলে। এনে সময়তে পূব ফালে ৰথৰ ঘৰ্ঘৰণি শুনা গ’ল; সকলোৰে দৃষ্টি সেইফাললৈ ঘূৰিল। অলপ পাচতে ৰথ আহি তেওঁ লোকৰ ওচৰ চাপিল; ৰথৰ পৰা নামিল গন্ধৰ্ব্বৰাজ চিত্ৰৰথ। {{gap}}চিত্ৰৰথে পুৰুৱাক ধন্যবাদ জনাই ক’লে, “নাৰদৰ মুখে কেশীয়ে উৰ্ব্বশীক হৰণ কৰাৰ বাতৰি পাই উদ্ধাৰ কৰিবলৈ ইন্দ্ৰই মোক আদেশ কৰিছিল; ময়ো মোৰ গন্ধৰ্ব্ব সেনা লৈ তাক ধৰিবলৈ ওলাইছিলোঁ। বাটত আপোনাৰ বিজয়-বাৰ্ত্তা শুনিবলৈ পালোঁ আৰু সেই কাৰণে আপোনাক<noinclude></noinclude> c8uo313hzib0eong03cx6gie2rlrhxf 264961 264960 2026-11-03T13:13:37Z JyotiPN 1603 264961 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৬|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|}}</noinclude>{{gap}}ঊৰ্ব্বশীয়ে চিত্ৰলেখাক সুধিলে,—“সখি! সখীহঁত ক’ত আছে?” {{gap}}চিত্ৰ।—মহাৰাজে হে জানে। {{gap}}ৰজাই একেথৰে উৰ্ব্বশীলৈ চাই থাকি ক’লে, “যি এবাৰ মাথোন তোমাক দেখিছে তেৱোঁ তোমাৰ নিমিত্তে ব্যাকুল নহৈ নোৱাৰে। সখীসকলৰ অৱস্থাৰ কথা নকলেও হয়। সৌৱা চোৱা।” {{gap}}এই বুলি তেওঁ অপ্সৰাসকলক আঙ্গুলীয়াই দেখুৱালে। {{gap}}লাহে লাহে ৰথ আহি হেমকুটৰ টিং পালে, খলা-বমা মাটিত ৰথখনে ঠেকেচা লবলৈ ধৰিলে। লগে লগে ৰজাৰ গাত উৰ্ব্বশীৰ গাৰ ঘঁহনি লাগিল; ৰজাৰ শৰীৰ ৰোমাঞ্চিত হৈ উঠিল। {{gap}}উৰ্ব্বশী ৰথৰ পৰা নামিল; লৰালৰিকৈ আহি সখীয়েকহঁতে আলিঙ্গন কৰিলে। এনে সময়তে পূব ফালে ৰথৰ ঘৰ্ঘৰণি শুনা গ’ল; সকলোৰে দৃষ্টি সেইফাললৈ ঘূৰিল। অলপ পাচতে ৰথ আহি তেওঁ লোকৰ ওচৰ চাপিল; ৰথৰ পৰা নামিল গন্ধৰ্ব্বৰাজ চিত্ৰৰথ। {{gap}}চিত্ৰৰথে পুৰুৱাক ধন্যবাদ জনাই ক’লে, “নাৰদৰ মুখে কেশীয়ে উৰ্ব্বশীক হৰণ কৰাৰ বাতৰি পাই উদ্ধাৰ কৰিবলৈ ইন্দ্ৰই মোক আদেশ কৰিছিল; ময়ো মোৰ গন্ধৰ্ব্ব সেনা লৈ তাক ধৰিবলৈ ওলাইছিলোঁ। বাটত আপোনাৰ বিজয়-বাৰ্ত্তা শুনিবলৈ পালোঁ আৰু সেই কাৰণে আপোনাক<noinclude></noinclude> lmdqugqv6wxvcqxkdte0zfl4gtqsrkt 104 72972 264962 202265 2026-11-03T13:28:08Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264962 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||বিক্ৰমোৰ্বশী।|৭}}</noinclude>লগ ধৰিবলৈ ইয়ালৈ আহিলোঁ। আপুনি সচাঁকৈয়ে মৰৱানৰ বৰ প্ৰিয় কাৰ্য কৰিলে। এতিয়া উৰ্ব্বশীক লৈ আপুনিও ইন্দ্ৰৰ ওচৰলৈ গ’লে বৰ সুখৰ কথা হ’ব। তাহানি নাৰায়ণ ঋষিয়ে এওঁক ইন্দ্ৰৰ হাতত সমৰ্পণ কৰিছিল; আজি আকৌ দৈত্যৰ হাতৰ পৰা আনি আপুনি নকৈ দান কৰিলে।” {{gap}}পুৰু।—তেনে কথা নক’ব। ম‍ই দানৱক পৰাস্ত কৰিছোঁ কেৱল ইন্দ্ৰৰ প্ৰভাৱৰ বলত; কিয়নো সিংহৰ গৰ্জ্জনৰ প্ৰতিধ্বনিয়েও হাবিক ভয় খুৱায়। {{gap}}চিত্ৰ।—ই আপোনাৰ বিনয় মাথোন। বিনয় বিক্ৰমৰ অলঙ্কাৰ। {{gap}}পুৰু।—বন্ধু! মহেন্দ্ৰৰ লগত সাক্ষাৎ কৰিবলৈ এতিয়া মোৰ সময়ৰ নাটনি, আপুনিয়েই এওঁক দেৱৰাজৰ ওচৰলৈ লৈ যাওক। {{gap}}চিত্ৰ।—বাৰু তেন্তে, ময়ে নিওঁ। ( অপ্সৰাসকলক ) এতিয়া সকলো ব’লাহঁক। {{gap}}অপ্সৰাসকলক লৈ চিত্ৰৰথ যাবলৈ ওলাল। উৰ্ব্বশীয়ে চিত্ৰলেখাৰ কাণে কাণে ক’লে, “সখি, যদিও এই ৰাজৰ্ষিয়ে মোৰ মহৎ উপকাৰ সাধিলে তথাপি বিদায় ল’বলৈ মোৰ মাত নোলায়, তুমিয়েই মোৰ হৈ কোৱাঁ।” {{gap}}চিত্ৰলেখাই উৰ্ব্বশীৰ মনোভাৱ ব্যক্ত কৰি ৰজাক ক’লে,–“মহাৰাজ! উৰ্ব্বশীয়ে আপোনাৰ কীৰ্ত্তি সুৰ-<noinclude></noinclude> dss21ccrm760fb7dw9psnwh7me9nqxw 104 72973 264965 202266 2026-11-03T13:45:07Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264965 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৮|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|}}</noinclude>লোকলৈ নিবলৈ আপোনাৰ অনুমতি বিচাৰিছে।” {{gap}}ৰজা।—বাৰু যোৱাঁ; কিন্তু আকৌ যেন দেখা পাওঁ। {{gap}}তেতিয়া সকলোটি আকাশমাৰ্গেদি যাবলৈ ওলাল। ঊৰ্ব্বশী হঠাৎ থমকা খাই ৰৈ চিত্ৰলেখাক ক’লে,–“সখি, মোৰ ডিঙিৰ হাৰগছ লতাত লাগি ধৰিলে, এৰুৱাই দিয়াঁ।” লগে লগে ৰজাৰ ফাললৈ মুখ ঘূৰালে আৰু লাজকুৰীয়া ভাবে কেৰাহিকৈ চাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}চিত্ৰলেখাই মিচিক কৰে হাঁহি ক’লে,— “বৰ বেয়াকৈ লাগিল, ইয়াক এৰুৱাব নোৱাৰিমেই কিজানি! তেও চাওঁ চোন চেষ্টা কৰি।” {{gap}}উৰ্ব্বশী।—তোমাৰ এই কথাকেইটা কিন্তু মনত ৰাখিবা। {{gap}}চিত্ৰলেখাই লাহে লাহে লতাৰ পাক এৰুৱাবলৈ ধৰিলে। ৰজাই একেৰাহে উৰ্ব্বশীলৈ চাই থাকি আপোনা আপুনি ক’লে,—“লতা! তই মোৰ প্ৰিয় কাৰ্য্য কৰিলি; তই বাধা দিয়াৰ বাবেই আকৌ এবাৰ মই সেই মুখখনি চাবলৈ সুযোগ পালোঁ।” {{gap}}তাৰ পাচত ৰজা ৰথত উঠিল। ৰজালৈ চাই হুমুনিয়াহ কাঢ়ি সখীয়েহঁতেৰে সৈতে ঊৰ্ব্বশীও যাব লগাত পৰিল। তেওঁলোক যোৱা বাটৰ ফালে চাই থাকি ৰজাই ক’লে,—“অহো! মদনে দুৰ্লভ বস্তুলৈকো মন মেলায়।” {{nop}}<noinclude></noinclude> scwnv8y2kwghvttydb9ha9w9b0q1xb7 104 72974 264967 202267 2026-11-03T13:51:05Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264967 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৯}}</noinclude>{{gap}}উৰ্ব্বশী গ’ল। তেওঁৰ লগতে মনটো এৰি থৈ ৰজাও ঘৰমুৱা হ’ল। {{Rule|5em}} {{Dhr|1em}} {{center|( ২ )}} {{Dhr|1em}} {{gap}}ঊৰ্ব্বশীৰ চিন্তাত পুৰুৰৱা কাতৰ হৈ পৰিল। কেনেকৈ তেওঁক লাভ কৰিব এয়ে হ’ল দিন-ৰাতি চিন্তা। নিজে একো উপাই বিচাৰি নাপাই বিদূষকৰ লগত পৰামৰ্শ কৰিলে, কিন্তু বিদূষকেও তাৰ একো সুব্যৱস্থা দিব নোৱাৰিলে। {{gap}}উৰ্ব্বশীৰ নিমিত্তে অন্তৰ ব্যাকুল হ’লেও ৰজাই ৰাজকাৰ্য্য পৰিচালনাত অৱহেলা কৰা নাই, প্ৰচলিত নীতি মতে যথাসময়ত ৰাজসভাত উপস্থিত হৈ দৈনিক কাৰ্য্য সম্পন্ন কৰিছে। {{gap}}এতিয়া আটাইতকৈ ডাঙৰ আহুকাল হ’ল বিদূষক মানৱকৰ। ৰজাই তেওঁৰ ৰহস্যৰ কথা কৈ বিদূষকক এই বুলি সতৰ্ক কৰি দিছিল যেন তেওঁ সেই কথা ক’তো নুলিয়ায়। বিদূষকে এতিয়া কৰে কি! কাৰবাৰ আগত কবলৈ নাপালে যে তেওঁ থাকিব নোৱাৰে! ৰজা লগত যিখিনি সময় থকা সময়ত বিশেষ ভয় নাই। কিন্তু ৰজা ৰাজসভাত থাকে সেইখিনি সময়ত তেওঁ মুখ জপাই<noinclude></noinclude> liglwivyozm80j9vo8u31u1oj17xdq5 104 72980 264974 202275 2026-11-03T14:10:01Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264974 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১১}}</noinclude>দমাই ৰাখি নিপুণিকাক সুধিলে—“কি হে! গান-বাজনা এৰি যোৱা ক’লৈ?” {{gap}}নিপু।—কুঁৱৰীৰ কথামতে আপোনাক লগ ধৰিবলৈ। {{gap}}বিদূ।—কুঁৱৰীয়ে নো কি আদেশ কৰিছে? {{gap}}নিপু।—মাদৈয়ে কৈছে বোলে বাপু সদায় মোৰ ফলীয়া, মোৰ দুখ-বেজাৰ দেখিলে সহিব নোৱাৰে। {{gap}}বিদূ।—তেনেহলে প্ৰিয় বয়স্যই তেওঁৰ প্ৰতি কিবা বেয়া আচৰণ কৰিছে নে কি? {{gap}}নিপু।—মহাৰাজে দেবীক মাতিবৰ সময়ত তেওঁ ভাল পোৱা সেই তিৰুতাজনীৰ নামেৰে মাতিছিল। {{gap}}বিদূষক ৰক্ষা পৰিল। উস্‌! কথাটো ক’বলৈ নাপাই তেওঁৰ জিভাই যে কি যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিছিল! এতিয়া ৰজাই নিজে নাম কাঢ়িলে বুলি শুনি তেওঁ ঘপৰাই ক’লে—“কি! উৰ্ব্বশী বুলি মাতিছিল নে কি? সেই অপেচৰাজনীক দেখাৰ পৰাই ৰজাই আন একোকে কব নোৱাৰে, আন কি মোৰো আমোদ-প্ৰমোদ সকলো গৈছে।” {{gap}}ৰহস্য ভেদ কৰি নিপুণিকাই ক’লে— “পিচে দেউ, মাদৈক কি ক’ম?” {{gap}}বিদূ।—ক’বা, মই বয়স্যক এই মৰীচিকাৰ পৰা ঘূৰাই হে দেবীক দেখা কৰিম। {{gap}}নিপুণিকা ওলাই গ’ল। ঠিক সেই সময়তে বৈতালিক<noinclude></noinclude> dohui9ezac144aifpqzg3vasit9jeot 104 72982 264982 202278 2026-11-03T14:23:25Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264982 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|১২|বিক্ৰমোৰ্বশী।|}}</noinclude>সকলৰ ৰাজ-প্ৰশস্তিয়ে বাস ভা ভঙ্গ হোৱাৰ জাননী দিলে। বিদূষক আগবাঢ়ি গৈ ৰজাক আগ বঢ়াই আনিলে। {{gap}}ৰজাই ক’লে,—যেতিয়াই সেই সুৰ-সুন্দৰীক দেখা পালোঁ তেতিয়াই মকৰকে তুৱে তেওঁৰ শৰৰ দ্বাৰা মোৰ হিয়াত বাট উলিয়াই তেওঁক সোমাবলৈ দিলে।” {{gap}}বিদুষকে ভাবিলে,—কাশী ৰাজকন্যাই তো কম বেজাৰ পোৱা নাই! {{gap}}ৰজা।—বয়স্য, ৰহস্য ৰক্ষা কৰিছা নহয়? {{gap}}এতিয়াহে বিদূষকে বুজিলে কেনেকৈ তেওঁক নিপুনিকাই ঠগিলে। ৰজাক কি ক’ব কি নক’ব একোকে ঠিক কৰিব নোৱাৰি ভেবা লাগি চাই থাকিল! {{gap}}ৰজা।—নামাতা কিয়? {{gap}}নিজক চম্ভালি লৈ বিদুষকে ক’লে, —“মই মোৰ জিভাখন এনেকৈ অলৰ কৰি ৰাখিছিলোঁ যে এতিয়াও সতকাই কথা নোলোৱা হৈয়ে আছে।” {{gap}}ৰজা।—ভাল কথা। পিচে মই এতিয়া ক’ত শান্তি পাম? {{gap}}বিদূ।—ব’লা, ৰান্ধনী ঘৰলৈ যাওঁ,। {{gap}}ৰজা।—কিয়? {{gap}}বিদূ।—ভাত নানাবিধ খোৱা বস্তু ৰান্ধিছে, সেইবোৰ চাই থাকিলে নিশ্চয় মনৰ অশান্তি আঁতৰি যাব। {{gap}}ৰজাই হাঁহি ক’লে,—“তাত তোমাৰ কাম্য বস্তু<noinclude></noinclude> bx31169vempbnab0fu2dmjrv8wk4n33 264983 264982 2026-11-03T14:23:54Z JyotiPN 1603 264983 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|১২|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|}}</noinclude>সকলৰ ৰাজ-প্ৰশস্তিয়ে বাস ভা ভঙ্গ হোৱাৰ জাননী দিলে। বিদূষক আগবাঢ়ি গৈ ৰজাক আগ বঢ়াই আনিলে। {{gap}}ৰজাই ক’লে,—যেতিয়াই সেই সুৰ-সুন্দৰীক দেখা পালোঁ তেতিয়াই মকৰকে তুৱে তেওঁৰ শৰৰ দ্বাৰা মোৰ হিয়াত বাট উলিয়াই তেওঁক সোমাবলৈ দিলে।” {{gap}}বিদুষকে ভাবিলে,—কাশী ৰাজকন্যাই তো কম বেজাৰ পোৱা নাই! {{gap}}ৰজা।—বয়স্য, ৰহস্য ৰক্ষা কৰিছা নহয়? {{gap}}এতিয়াহে বিদূষকে বুজিলে কেনেকৈ তেওঁক নিপুনিকাই ঠগিলে। ৰজাক কি ক’ব কি নক’ব একোকে ঠিক কৰিব নোৱাৰি ভেবা লাগি চাই থাকিল! {{gap}}ৰজা।—নামাতা কিয়? {{gap}}নিজক চম্ভালি লৈ বিদুষকে ক’লে, —“মই মোৰ জিভাখন এনেকৈ অলৰ কৰি ৰাখিছিলোঁ যে এতিয়াও সতকাই কথা নোলোৱা হৈয়ে আছে।” {{gap}}ৰজা।—ভাল কথা। পিচে মই এতিয়া ক’ত শান্তি পাম? {{gap}}বিদূ।—ব’লা, ৰান্ধনী ঘৰলৈ যাওঁ,। {{gap}}ৰজা।—কিয়? {{gap}}বিদূ।—ভাত নানাবিধ খোৱা বস্তু ৰান্ধিছে, সেইবোৰ চাই থাকিলে নিশ্চয় মনৰ অশান্তি আঁতৰি যাব। {{gap}}ৰজাই হাঁহি ক’লে,—“তাত তোমাৰ কাম্য বস্তু<noinclude></noinclude> 19lm9ilk028brkyuqnb5yicpc77f152 104 72983 264984 202279 2026-11-03T14:29:13Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264984 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১৩}}</noinclude>আছে দেখি তুমি আমোদ পাবা। মোৰ কাম্য দুষ্প্ৰাপ্য, মই আনন্দ পাম কেনেকৈ?” {{gap}}বিদূ।—বাৰু এটা কথা সোধোঁ,—তোমাক জানো উৰ্ব্বশীয়ে দেখা নাই? {{gap}}ৰজা।—দেখিছিল। তাৰ পৰা কি হ’ল? {{gap}}বিদূ।—তেনেহলে তেওঁ দুৰ্ল্লভ নহয়। {{gap}}ৰজা।—সেইটো হৈছে মোৰ প্ৰতি তোমাৰ পক্ষপাতিতা। {{gap}}বিদূ।—তোমাৰ কথাত মোৰ কৌতূহল জন্মিছে। সঁচাকৈয়ে আপচুৰ ভিতৰত মই যেনেকৈ অদ্বিতীয়, সুন্দৰীৰ ভিতৰত উৰ্ব্বশীও তেনেকৈ অদ্বিতীয়া নে? {{gap}}ৰজা।—তেওঁৰ ৰূপ বৰ্ণনা অসম্ভব। তথাপি চমুকৈ ইয়াকে কওঁ,–তেওঁ ৰ বপু অলঙ্কাৰৰো অলঙ্কাৰ, প্ৰসাধনৰো প্ৰসাধন, সকলো উপমানৰ প্ৰত্যুপমান। {{gap}}বিদূ।—সেইহে তুমি দিব্য ৰস পিবলৈ বিচৰা চাতকৰ ব্ৰতত ধৰিছা। {{gap}}ৰজা।—মোক নিৰ্জ্জনতা লাগে। ব’লা প্ৰমদ বনলৈ যাওঁ। {{gap}}তেতিয়া হয়ে৷ সেই ঠাই এৰি প্ৰমদ বনলৈ গ’ল। {{gap}}প্ৰমদ বনত বসন্তৰ শ্ৰী শৈশৱ আৰু যৌৱনৰ মাজ ভাগত। কুৰুবক ফুলৰ কাষকেইটা সেউজীয়া আৰু আগটো তিৰুতাৰ নখৰ দৰে ৰঙচুৱা হৈ উঠিছে। ৰঙা অশোকৰ<noinclude></noinclude> enjm4p600rdzpy4umrc5i3bb25ej6rf 104 76573 265108 210324 2026-11-04T06:53:48Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265108 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude><center>{{Xxxx-larger|'''ভোগ।'''}} ⸺[:○:]⸺ {{center|{{X-larger|'''প্ৰহ্লাদ।}}}}<center/> {{gap}}আগৰ দিনত চাৰিজন সিদ্ধ আহিল। তেওঁলোকে বিয়া বাৰু নকৰাই সদাই ঈশ্বৰক চিন্তা কৰি বনে বনে ফুৰিছিল। ঈশ্বৰ তেওঁলোকৰ ভক্তিত সন্তুষ্ট হৈ সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত কৰিলে। সেইবাবে তেওঁলোকক সিদ্ধ বোলে। {{gap}}এদিন কৰবাৰ পৰা ফুৰি ফুৰি আহি বৈকুণ্ঠত ভগৱন্তক দেখা কৰিবৰ মনেৰে ভোঁ ভোঁ কৰে কাকো নোসোধাকৈ যত শ্ৰীকৃষ্ণ ভগৱন্ত লক্ষ্মী মাৱে সৈতে অনন্ত শয্যাত শুই আছিল, তালৈকে সিবিলাক সোমাই গৈছিল। ভগৱন্তৰ দুৱাৰমুখত দুজন জয় বিজয় নামে দুৱৰী আছিল। হঠাৎ চাৰিজন মানুহ সোমোৱা দেখি তেওঁলোকে আগভেটা দিলে। ইয়াতে দুয়োদলৰ কথাই কথাই কাঁজীয়া লাগিল। চাৰিসিদ্ধক ভিতৰলৈ সোমাই যাব নিদিয়াত খঙ উঠি দুৱৰী অসুৰ হৈ উপজিবলৈ শাও দিলে। {{gap}}বাহিৰত হাইশুনি লক্ষ্মীদেবীয়ে গোঁসাইক কি হৈছে বুলি চাবলৈ পঠিয়াই দিলে। ত'ত আহি দেখে যে কাণ্ড<noinclude></noinclude> s04t6k4c5ldogu01x7hsiudimed0e8x 265112 265108 2026-11-04T07:12:28Z যদুমণি 4400 265112 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''ভোগ।'''}}}} {{center|{{X-larger|'''⸺[:○:]⸺'''}}}} {{center|{{larger|'''প্ৰহ্লাদ।}}}} {{gap}}আগৰ দিনত চাৰিজন সিদ্ধ আহিল। তেওঁলোকে বিয়া বাৰু নকৰাই সদাই ঈশ্বৰক চিন্তা কৰি বনে বনে ফুৰিছিল। ঈশ্বৰ তেওঁলোকৰ ভক্তিত সন্তুষ্ট হৈ সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত কৰিলে। সেইবাবে তেওঁলোকক সিদ্ধ বোলে। {{gap}}এদিন কৰবাৰ পৰা ফুৰি ফুৰি আহি বৈকুণ্ঠত ভগৱন্তক দেখা কৰিবৰ মনেৰে ভোঁ ভোঁ কৰে কাকো নোসোধাকৈ যত শ্ৰীকৃষ্ণ ভগৱন্ত লক্ষ্মী মাৱে সৈতে অনন্ত শয্যাত শুই আছিল, তালৈকে সিবিলাক সোমাই গৈছিল। ভগৱন্তৰ দুৱাৰমুখত দুজন জয় বিজয় নামে দুৱৰী আছিল। হঠাৎ চাৰিজন মানুহ সোমোৱা দেখি তেওঁলোকে আগভেটা দিলে। ইয়াতে দুয়োদলৰ কথাই কথাই কাঁজীয়া লাগিল। চাৰিসিদ্ধক ভিতৰলৈ সোমাই যাব নিদিয়াত খঙ উঠি দুৱৰী অসুৰ হৈ উপজিবলৈ শাও দিলে। {{gap}}বাহিৰত হাইশুনি লক্ষ্মীদেবীয়ে গোঁসাইক কি হৈছে বুলি চাবলৈ পঠিয়াই দিলে। ত'ত আহি দেখে যে কাণ্ড<noinclude></noinclude> 0yvqxe7kv4ba8vp99nandj8rnujgq0j 265116 265112 2026-11-04T07:37:48Z যদুমণি 4400 265116 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''ভোগ।'''}}}} {{center|{{X-larger|'''⸺[:🟔:]⸺'''}}}} {{center|{{larger|'''প্ৰহ্লাদ।}}}} {{gap}}আগৰ দিনত চাৰিজন সিদ্ধ আহিল। তেওঁলোকে বিয়া বাৰু নকৰাই সদাই ঈশ্বৰক চিন্তা কৰি বনে বনে ফুৰিছিল। ঈশ্বৰ তেওঁলোকৰ ভক্তিত সন্তুষ্ট হৈ সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত কৰিলে। সেইবাবে তেওঁলোকক সিদ্ধ বোলে। {{gap}}এদিন কৰবাৰ পৰা ফুৰি ফুৰি আহি বৈকুণ্ঠত ভগৱন্তক দেখা কৰিবৰ মনেৰে ভোঁ ভোঁ কৰে কাকো নোসোধাকৈ যত শ্ৰীকৃষ্ণ ভগৱন্ত লক্ষ্মী মাৱে সৈতে অনন্ত শয্যাত শুই আছিল, তালৈকে সিবিলাক সোমাই গৈছিল। ভগৱন্তৰ দুৱাৰমুখত দুজন জয় বিজয় নামে দুৱৰী আছিল। হঠাৎ চাৰিজন মানুহ সোমোৱা দেখি তেওঁলোকে আগভেটা দিলে। ইয়াতে দুয়োদলৰ কথাই কথাই কাঁজীয়া লাগিল। চাৰিসিদ্ধক ভিতৰলৈ সোমাই যাব নিদিয়াত খঙ উঠি দুৱৰী অসুৰ হৈ উপজিবলৈ শাও দিলে। {{gap}}বাহিৰত হাইশুনি লক্ষ্মীদেবীয়ে গোঁসাইক কি হৈছে বুলি চাবলৈ পঠিয়াই দিলে। ত'ত আহি দেখে যে কাণ্ড<noinclude></noinclude> rtl88hjxw1yg6ii0p8yq6dvbr9yshc3 265117 265116 2026-11-04T07:38:21Z যদুমণি 4400 265117 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''ভোগ।'''}}}} {{center|{{larger|'''⸺[:🟔:]⸺'''}}}} {{center|{{larger|'''প্ৰহ্লাদ।}}}} {{gap}}আগৰ দিনত চাৰিজন সিদ্ধ আহিল। তেওঁলোকে বিয়া বাৰু নকৰাই সদাই ঈশ্বৰক চিন্তা কৰি বনে বনে ফুৰিছিল। ঈশ্বৰ তেওঁলোকৰ ভক্তিত সন্তুষ্ট হৈ সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত কৰিলে। সেইবাবে তেওঁলোকক সিদ্ধ বোলে। {{gap}}এদিন কৰবাৰ পৰা ফুৰি ফুৰি আহি বৈকুণ্ঠত ভগৱন্তক দেখা কৰিবৰ মনেৰে ভোঁ ভোঁ কৰে কাকো নোসোধাকৈ যত শ্ৰীকৃষ্ণ ভগৱন্ত লক্ষ্মী মাৱে সৈতে অনন্ত শয্যাত শুই আছিল, তালৈকে সিবিলাক সোমাই গৈছিল। ভগৱন্তৰ দুৱাৰমুখত দুজন জয় বিজয় নামে দুৱৰী আছিল। হঠাৎ চাৰিজন মানুহ সোমোৱা দেখি তেওঁলোকে আগভেটা দিলে। ইয়াতে দুয়োদলৰ কথাই কথাই কাঁজীয়া লাগিল। চাৰিসিদ্ধক ভিতৰলৈ সোমাই যাব নিদিয়াত খঙ উঠি দুৱৰী অসুৰ হৈ উপজিবলৈ শাও দিলে। {{gap}}বাহিৰত হাইশুনি লক্ষ্মীদেবীয়ে গোঁসাইক কি হৈছে বুলি চাবলৈ পঠিয়াই দিলে। ত'ত আহি দেখে যে কাণ্ড<noinclude></noinclude> ibgp5x6hqanic10qx47efo95v3itnal 104 76574 265118 210325 2026-11-04T07:42:13Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265118 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude>{{rh||প্রহ্লাদ।|৩|}} {{Rule|30em}} {{gap}}তেতিয়া ব্ৰহ্মাই প্রথমতে এই বৰ দিবলৈ অলপ টান পাইছিল, কিন্তু শেহত তথাস্তু বুলি গুচি গল? {{gap}}হিৰণ্যকশিপু দৈত্যৰ ৰজা আহিল। তেওঁ গাৰ বলেৰে তিনিও লোক জয় কৰি প্রভুত্ব খটাইছিল। তেওঁ ঈশ্বৰত বিশ্বাস নকৰিছিল। মাধৱৰ নামে খেৰতো জুই নিদিছিল । তেওঁৰ মহিষীৰ নাম কয়াধু আছিল। তেওঁলোকৰ চাৰিটি পুত্র হয়। সৰুটিৰ নাম প্ৰহ্লাদ। প্রহ্লাদ সৰুৰে পৰা বিষ্ণুভক্ত আছিল। দৈত্যেশ্বৰে যথা সময়ত তেওঁৰ লৰা কেইটাক দৈত্যশাস্ত্ৰ পঢ়াবলৈ, শুক্ৰৰ পুতেক ষণ্ডামাৰ্কক লগাই দিলে। অনেক লৰাই সেই দৈত্যশাস্ত্ৰ পঢ়ে প্রহ্লাদেও গুৰুৰ আগত তাকেই কৰে, কিন্তু মনে হলে নেমানে। কিয়নো তেওঁ বেচকৈ জন্ম জানিছিল যে ঈশ্বৰ বিমুখী হলে এই পৃথিবীত কাৰো গতি নাই। {{gap}}এদিন নুমলীয়া পুতেকক কোলাত বহুৱাই লৈ “বোপাই লৈ কি পঢ়িছা বুলি” সাদৰেৰে ৰজাই সুধিলে। পুতেকে কলে {{Block center|<poem>শুনা পিতৃ ইটো গৃহ অন্ধকূপ এৰি। তপোবনে একচিত্তে আৰাধিয়ো হৰি ৷৷</poem>}} দৈত্যেশ্বৰে পুতেকৰ এই ভেদ ভাৱ শুনি পণ্ডিতক,মাতি আনি কলে যে কোনোবা বৈষ্ণৱে এই লৰাটিক বেয়া কথা শিকাইছে। তুমি বিশেষ যত্ন লৈ ইয়াক আমাৰ পথলৈ আনা। পণ্ডিতে ঘৰলৈ আনি প্রহ্লাদক, এনে বিপর্য্যয় বুদ্ধি কোনে দিলে বুলি শোধাত, তেওঁ কলে; “ব্ৰহ্মা আদি<noinclude></noinclude> 1wydo0tj3c4m2x9p1kpkievzhkeft5t 265119 265118 2026-11-04T07:44:53Z যদুমণি 4400 265119 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude>{{rh|||প্রহ্লাদ।|৩|}} {{Rule|35em}} {{gap}}তেতিয়া ব্ৰহ্মাই প্রথমতে এই বৰ দিবলৈ অলপ টান পাইছিল, কিন্তু শেহত তথাস্তু বুলি গুচি গল? {{gap}}হিৰণ্যকশিপু দৈত্যৰ ৰজা আহিল। তেওঁ গাৰ বলেৰে তিনিও লোক জয় কৰি প্রভুত্ব খটাইছিল। তেওঁ ঈশ্বৰত বিশ্বাস নকৰিছিল। মাধৱৰ নামে খেৰতো জুই নিদিছিল । তেওঁৰ মহিষীৰ নাম কয়াধু আছিল। তেওঁলোকৰ চাৰিটি পুত্র হয়। সৰুটিৰ নাম প্ৰহ্লাদ। প্রহ্লাদ সৰুৰে পৰা বিষ্ণুভক্ত আছিল। দৈত্যেশ্বৰে যথা সময়ত তেওঁৰ লৰা কেইটাক দৈত্যশাস্ত্ৰ পঢ়াবলৈ, শুক্ৰৰ পুতেক ষণ্ডামাৰ্কক লগাই দিলে। অনেক লৰাই সেই দৈত্যশাস্ত্ৰ পঢ়ে প্রহ্লাদেও গুৰুৰ আগত তাকেই কৰে, কিন্তু মনে হলে নেমানে। কিয়নো তেওঁ বেচকৈ জন্ম জানিছিল যে ঈশ্বৰ বিমুখী হলে এই পৃথিবীত কাৰো গতি নাই। {{gap}}এদিন নুমলীয়া পুতেকক কোলাত বহুৱাই লৈ “বোপাই লৈ কি পঢ়িছা বুলি” সাদৰেৰে ৰজাই সুধিলে। পুতেকে কলে {{Block center|<poem>শুনা পিতৃ ইটো গৃহ অন্ধকূপ এৰি। তপোবনে একচিত্তে আৰাধিয়ো হৰি ৷৷</poem>}} {{gap}}দৈত্যেশ্বৰে পুতেকৰ এই ভেদ ভাৱ শুনি পণ্ডিতক,মাতি আনি কলে যে কোনোবা বৈষ্ণৱে এই লৰাটিক বেয়া কথা শিকাইছে। তুমি বিশেষ যত্ন লৈ ইয়াক আমাৰ পথলৈ আনা। পণ্ডিতে ঘৰলৈ আনি প্রহ্লাদক, এনে বিপর্য্যয় বুদ্ধি কোনে দিলে বুলি শোধাত, তেওঁ কলে; “ব্ৰহ্মা আদি<noinclude></noinclude> 6n2sx1us5ch5mxx6gcesx6l8znhh5ff 265120 265119 2026-11-04T07:45:40Z যদুমণি 4400 265120 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude>{{rh||প্রহ্লাদ।|৩|}} {{Rule|35em}} {{gap}}তেতিয়া ব্ৰহ্মাই প্রথমতে এই বৰ দিবলৈ অলপ টান পাইছিল, কিন্তু শেহত তথাস্তু বুলি গুচি গল? {{gap}}হিৰণ্যকশিপু দৈত্যৰ ৰজা আহিল। তেওঁ গাৰ বলেৰে তিনিও লোক জয় কৰি প্রভুত্ব খটাইছিল। তেওঁ ঈশ্বৰত বিশ্বাস নকৰিছিল। মাধৱৰ নামে খেৰতো জুই নিদিছিল । তেওঁৰ মহিষীৰ নাম কয়াধু আছিল। তেওঁলোকৰ চাৰিটি পুত্র হয়। সৰুটিৰ নাম প্ৰহ্লাদ। প্রহ্লাদ সৰুৰে পৰা বিষ্ণুভক্ত আছিল। দৈত্যেশ্বৰে যথা সময়ত তেওঁৰ লৰা কেইটাক দৈত্যশাস্ত্ৰ পঢ়াবলৈ, শুক্ৰৰ পুতেক ষণ্ডামাৰ্কক লগাই দিলে। অনেক লৰাই সেই দৈত্যশাস্ত্ৰ পঢ়ে প্রহ্লাদেও গুৰুৰ আগত তাকেই কৰে, কিন্তু মনে হলে নেমানে। কিয়নো তেওঁ বেচকৈ জন্ম জানিছিল যে ঈশ্বৰ বিমুখী হলে এই পৃথিবীত কাৰো গতি নাই। {{gap}}এদিন নুমলীয়া পুতেকক কোলাত বহুৱাই লৈ “বোপাই লৈ কি পঢ়িছা বুলি” সাদৰেৰে ৰজাই সুধিলে। পুতেকে কলে {{Block center|<poem>শুনা পিতৃ ইটো গৃহ অন্ধকূপ এৰি। তপোবনে একচিত্তে আৰাধিয়ো হৰি ৷৷</poem>}} {{gap}}দৈত্যেশ্বৰে পুতেকৰ এই ভেদ ভাৱ শুনি পণ্ডিতক,মাতি আনি কলে যে কোনোবা বৈষ্ণৱে এই লৰাটিক বেয়া কথা শিকাইছে। তুমি বিশেষ যত্ন লৈ ইয়াক আমাৰ পথলৈ আনা। পণ্ডিতে ঘৰলৈ আনি প্রহ্লাদক, এনে বিপর্য্যয় বুদ্ধি কোনে দিলে বুলি শোধাত, তেওঁ কলে; “ব্ৰহ্মা আদি<noinclude></noinclude> 83coh2qxdqil7oaaiajoozb4rb7poyi 265136 265120 2026-11-04T08:46:00Z হানিফ আলী 1925 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265136 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh||প্রহ্লাদ।|৩|}} {{Rule|}}</noinclude> {{gap}}তেতিয়া ব্ৰহ্মাই প্ৰথমতে এই বৰ দিবলৈ অলপ টান পাইছিল, কিন্তু শেহত তথাস্তু বুলি গুচি গল? {{gap}}হিৰণ্যকশিপু দৈত্যৰ ৰজা আহিল। তেওঁ গাৰ বলেৰে তিনিও লোক জয় কৰি প্ৰভুত্ব খটাইছিল। তেওঁ ঈশ্বৰত বিশ্বাস নকৰিছিল। মাধৱৰ নামে খেৰতো জুই নিদিছিল। তেওঁৰ মহিষীৰ নাম কয়াধু আছিল। তেওঁলোকৰ চাৰিটি পুত্ৰ হয়। সৰুটিৰ নাম প্ৰহ্লাদ। প্ৰহ্লাদ সৰুৰে পৰা বিষ্ণুভক্ত আছিল। দৈত্যেশ্বৰে যথা সময়ত তেওঁৰ লৰা কেইটাক দৈত্যশাস্ত্ৰ পঢ়াবলৈ, শুক্ৰৰ পুতেক ষণ্ডামাৰ্কক লগাই দিলে। অনেক লৰাই সেই দৈত্যশাস্ত্ৰ পঢ়ে প্ৰহ্লাদেও গুৰুৰ আগত তাকেই কৰে, কিন্তু মনে হলে নেমানে। কিয়নো তেওঁ বেচকৈ জন্ম জানিছিল যে ঈশ্বৰ বিমুখী হলে এই পৃথিবীত কাৰো গতি নাই। {{gap}}এদিন নুমলীয়া পুতেকক কোলাত বহুৱাই লৈ “বোপাই লৈ কি পঢ়িছা বুলি” সাদৰেৰে ৰজাই সুধিলে। পুতেকে কলে {{Block center|<poem>শুনা পিতৃ ইটো গৃহ অন্ধকূপ এৰি। তপোবনে একচিত্তে আৰাধিয়ো হৰি॥</poem>}} {{gap}}দৈত্যেশ্বৰে পুতেকৰ এই ভেদ ভাৱ শুনি পণ্ডিতক,মাতি আনি কলে যে কোনোবা বৈষ্ণৱে এই লৰাটিক বেয়া কথা শিকাইছে। তুমি বিশেষ যত্ন লৈ ইয়াক আমাৰ পথলৈ আনা। পণ্ডিতে ঘৰলৈ আনি প্ৰহ্লাদক, এনে বিপৰ্য্যয় বুদ্ধি কোনে দিলে বুলি শোধাত, তেওঁ কলে; “ব্ৰহ্মা আদি<noinclude></noinclude> tdssi9ia4wgar6no2um0blziei8ypjh 265137 265136 2026-11-04T08:46:46Z হানিফ আলী 1925 265137 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh||প্রহ্লাদ।|৩}} {{Rule|}}</noinclude> {{gap}}তেতিয়া ব্ৰহ্মাই প্ৰথমতে এই বৰ দিবলৈ অলপ টান পাইছিল, কিন্তু শেহত তথাস্তু বুলি গুচি গল? {{gap}}হিৰণ্যকশিপু দৈত্যৰ ৰজা আহিল। তেওঁ গাৰ বলেৰে তিনিও লোক জয় কৰি প্ৰভুত্ব খটাইছিল। তেওঁ ঈশ্বৰত বিশ্বাস নকৰিছিল। মাধৱৰ নামে খেৰতো জুই নিদিছিল। তেওঁৰ মহিষীৰ নাম কয়াধু আছিল। তেওঁলোকৰ চাৰিটি পুত্ৰ হয়। সৰুটিৰ নাম প্ৰহ্লাদ। প্ৰহ্লাদ সৰুৰে পৰা বিষ্ণুভক্ত আছিল। দৈত্যেশ্বৰে যথা সময়ত তেওঁৰ লৰা কেইটাক দৈত্যশাস্ত্ৰ পঢ়াবলৈ, শুক্ৰৰ পুতেক ষণ্ডামাৰ্কক লগাই দিলে। অনেক লৰাই সেই দৈত্যশাস্ত্ৰ পঢ়ে প্ৰহ্লাদেও গুৰুৰ আগত তাকেই কৰে, কিন্তু মনে হলে নেমানে। কিয়নো তেওঁ বেচকৈ জন্ম জানিছিল যে ঈশ্বৰ বিমুখী হলে এই পৃথিবীত কাৰো গতি নাই। {{gap}}এদিন নুমলীয়া পুতেকক কোলাত বহুৱাই লৈ “বোপাই লৈ কি পঢ়িছা বুলি” সাদৰেৰে ৰজাই সুধিলে। পুতেকে কলে {{Block center|<poem>শুনা পিতৃ ইটো গৃহ অন্ধকূপ এৰি। তপোবনে একচিত্তে আৰাধিয়ো হৰি॥</poem>}} {{gap}}দৈত্যেশ্বৰে পুতেকৰ এই ভেদ ভাৱ শুনি পণ্ডিতক,মাতি আনি কলে যে কোনোবা বৈষ্ণৱে এই লৰাটিক বেয়া কথা শিকাইছে। তুমি বিশেষ যত্ন লৈ ইয়াক আমাৰ পথলৈ আনা। পণ্ডিতে ঘৰলৈ আনি প্ৰহ্লাদক, এনে বিপৰ্য্যয় বুদ্ধি কোনে দিলে বুলি শোধাত, তেওঁ কলে; “ব্ৰহ্মা আদি<noinclude></noinclude> f43fzbdnd8vmkoncw5s7l12cicxv6ur 104 76575 265126 210326 2026-11-04T08:11:03Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265126 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude>{{rh|২|ভোগ।|}} {{Rule|30em}} ভয়ানক। চাৰিসিদ্ধ খঙত জলি পকি আছে। তেতিয়া গোঁসায়ে বহুত কাকুতি মিনতি কৰি সান্তনা কৰিল। {{gap}}তাৰ পাচত চাৰিসিদ্ধই গোঁসাইক অনেক স্তুতিবাদ কৰিলে। জয় বিজয়েও আচল কথা। জানিব পাৰি শাপৰ পৰা মোচন কৰি দিবলৈ কাকুতি মিনতি কৰিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া গোঁসায়ে কলে বামুনৰ কথা জুইতকৈও চোকা। এনে ব্ৰাহ্মণৰ কথা অথলে নেযায়। তথাপিও তোমালোকে {{Block center|<poem>বৈৰভাবে চিন্তিবাহা মোক। অল্পকালে পাইবা এহিলোক ॥</poem>}} এই বুলিকৈ বিদায় দিলে! তেওঁ বিলাক দুয়ো আহি দিতিৰ গৰ্ভত কশ্যপৰ ঔৰসত হিৰণ্যাক্ষ আৰু হিৰণ্য কশিপু নামে জন্ম ললেহি। হিৰণ্যাক্ষক বৰাহৰূপ ধৰি গোঁসায়ে বধিলে। সেই খঙতে হিৰণ্যকশিপু‌ তপস্যা কৰিবলৈ বনলৈ গৈ তপস্যাতে ‘‘বহিগৈলা দিব্যবৰিষ শত’’ —— শেহত বহ্মা বৰ দিবলৈ আহিল। হিৰণ্যকশিপুৱে এই দৰে কলে—— {{Block center|<poem>বিধতাক বোলে যদি মোক দিবা বৰ ৷ তুমি শ্ৰজি আছা যত প্রাণী নিৰন্তৰ॥ কাতোহন্তে মোৰ নুহিবেক মৰণ। ত্ৰৈলোক্যৰ লোকে লৌক আমাত শৰণ॥ ন মৰিবো ৰাত্রিত দিনত মৃত্যু নৌক। অস্ত্ৰে শস্ত্ৰে মাৰিবাক নোৱাৰোক মোক॥</poem>}}<noinclude></noinclude> fb23oalcvpqbczw2yc4nihrbqwmy8rs 265135 265126 2026-11-04T08:44:33Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265135 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" />{{rh|২|ভোগ।|}} {{Rule|}}</noinclude> ভয়ানক। চাৰিসিদ্ধ খঙত জলি পকি আছে। তেতিয়া গোঁসায়ে বহুত কাকুতি মিনতি কৰি সান্তনা কৰিলে। {{gap}}তাৰ পাচত চাৰিসিদ্ধই গোঁসাইক অনেক স্তুতিবাদ কৰিলে। জয় বিজয়েও আচল কথা জানিব পাৰি শাপৰ পৰা মোচন কৰি দিবলৈ কাকুতি মিনতি কৰিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া গোঁসায়ে কলে বামুনৰ কথা জুইতকৈও চোকা। এনে ব্ৰাহ্মণৰ কথা অথলে নেযায়। তথাপিও তোমালোকে {{Block center|<poem>বৈৰভাবে চিন্তিবাহা মোক। অল্পকালে পাইবা এহিলোক॥</poem>}} এই বুলিকৈ বিদায় দিলে! তেওঁ বিলাক দুয়ো আহি দিতিৰ গৰ্ভত কশ্যপৰ ঔৰসত হিৰণ্যাক্ষ আৰু হিৰণ্য কশিপু নামে জন্ম ললেহি। হিৰণ্যাক্ষক বৰাহৰূপ ধৰি গোঁসায়ে বধিলে। সেই খঙতে হিৰণ্যকশিপু‌ তপস্যা কৰিবলৈ বনলৈ গৈ তপস্যাতে ‘‘বহিগৈলা দিব্যবৰিষ শত’’ — শেহত বহ্মা বৰ দিবলৈ আহিল। হিৰণ্যকশিপুৱে এই দৰে কলে— {{Block center|<poem>বিধতাক বোলে যদি মোক দিবা বৰ। তুমি শ্ৰজি আছা যত প্ৰাণী নিৰন্তৰ॥ কাতোহন্তে মোৰ নুহিবেক মৰণ। ত্ৰৈলোক্যৰ লোকে লৌক আমাত শৰণ॥ ন মৰিবো ৰাত্ৰিত দিনত মৃত্যু নৌক। অস্ত্ৰে শস্ত্ৰে মাৰিবাক নোৱাৰোক মোক॥</poem>}}<noinclude></noinclude> e7b0kwp17gz50aw5fc8llwaz2v5wdln 104 76576 265156 210327 2026-11-04T10:56:40Z যদুমণি 4400 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265156 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="যদুমণি" /></noinclude>{{rh|৪|ভোগ।|}} {{Rule|35em}} কৰি যাৰ গুণত মোহিত হয় সেই বিষ্ণুৱেই মোৰ বুদ্ধি ভেদ কৰিছে। যেনেকৈ চুম্বকৰ ওচৰলৈ লোহা চাপি আহে সেই দৰেই বিষ্ণুৰ কাষলৈ মোৰ মন চাপি গৈ ক্ৰমে মোক আপোনাসকলৰ পৰা আঁতৰাই আনিছে। পণ্ডিতৰ এই কথা শুনি খং উঠিল৷ অনেক গালি শপনি পাৰি ভয় ভ্ৰান্তি দেখুৱাই দৈত্যশাস্ত্ৰ পঢ়াবলৈ ধৰিলে। বহুত দিনৰ পাচত পঢ়া সাঙ্গ কৰাই গুৰুৱে ৰজাৰ ওচৰলৈ লৈ আহিল। ৰজাই পুতেকক আদৰ সাদৰ কৰি কোলাত বহুৱাই লৈ কি পাঠ পঢ়িছা বুলি সুধিলত প্ৰহ্লাদে কলে। {{Block center|<poem> শ্ৰবণ কীৰ্ত্তন{{gap|4em}}স্মৰণ বিষ্ণুৰ {{gap|3em}}অৰ্চ্চন পদ সেৱণ। দাস্য সখিত্ব{{gap|4em}}বন্দন বিষ্ণুত {{gap|3em}}কৰিব দেহ অৰ্পণ। নব বিধ ভক্তি{{gap|4em}}বিষ্ণুত আচৰে {{gap|3em}}সেহিসে পাঠ উত্তম ।</poem>}} {{gap}}এনেকুৱা কথা শুনি দৈত্যপতিয়ে পণ্ডিতক গালি পাৰিলে? পণ্ডিতে কলে যে তেওঁ এই বোৰ একো কথা শিকোৱা নাই, পুতেকে নিজেহে কৰবাৰ পৰা শিকিছে। {{gap}}তেতিয়া আকৌ পুতেকক সধিলে, যে এই বোৰ কথা তেওঁ কত শিকিলে? তেতিয়া প্ৰহ্লাদে কলে যে ঈশ্বৰক চিন্তিবলৈ আৰু কোনে শিকাব লাগিছে? যি পাপাত্মা সি সদায় নৰকত থাকিবলে মনকৰে তেনেবোৰ লোকেহে<noinclude></noinclude> 1bnfs95sfw724hihsyie4vi7oyok72m 265157 265156 2026-11-04T10:57:43Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265157 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude>{{rh|৪|ভোগ।|}} {{Rule|35em}} কৰি যাৰ গুণত মোহিত হয় সেই বিষ্ণুৱেই মোৰ বুদ্ধি ভেদ কৰিছে। যেনেকৈ চুম্বকৰ ওচৰলৈ লোহা চাপি আহে সেই দৰেই বিষ্ণুৰ কাষলৈ মোৰ মন চাপি গৈ ক্ৰমে মোক আপোনাসকলৰ পৰা আঁতৰাই আনিছে। পণ্ডিতৰ এই কথা শুনি খং উঠিল৷ অনেক গালি শপনি পাৰি ভয় ভ্ৰান্তি দেখুৱাই দৈত্যশাস্ত্ৰ পঢ়াবলৈ ধৰিলে। বহুত দিনৰ পাচত পঢ়া সাঙ্গ কৰাই গুৰুৱে ৰজাৰ ওচৰলৈ লৈ আহিল। ৰজাই পুতেকক আদৰ সাদৰ কৰি কোলাত বহুৱাই লৈ কি পাঠ পঢ়িছা বুলি সুধিলত প্ৰহ্লাদে কলে। {{Block center|<poem> শ্ৰবণ কীৰ্ত্তন{{gap|4em}}স্মৰণ বিষ্ণুৰ {{gap|3em}}অৰ্চ্চন পদ সেৱণ। দাস্য সখিত্ব{{gap|4em}}বন্দন বিষ্ণুত {{gap|3em}}কৰিব দেহ অৰ্পণ। নব বিধ ভক্তি{{gap|4em}}বিষ্ণুত আচৰে {{gap|3em}}সেহিসে পাঠ উত্তম ।</poem>}} {{gap}}এনেকুৱা কথা শুনি দৈত্যপতিয়ে পণ্ডিতক গালি পাৰিলে? পণ্ডিতে কলে যে তেওঁ এই বোৰ একো কথা শিকোৱা নাই, পুতেকে নিজেহে কৰবাৰ পৰা শিকিছে। {{gap}}তেতিয়া আকৌ পুতেকক সধিলে, যে এই বোৰ কথা তেওঁ কত শিকিলে? তেতিয়া প্ৰহ্লাদে কলে যে ঈশ্বৰক চিন্তিবলৈ আৰু কোনে শিকাব লাগিছে? যি পাপাত্মা সি সদায় নৰকত থাকিবলে মনকৰে তেনেবোৰ লোকেহে<noinclude></noinclude> fzu5o8zva61itgi3f66lwjb8knwx26q 106 77045 265128 211485 2026-11-04T08:25:21Z হানিফ আলী 1925 + 265128 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=মাতৃজাতি |Language=as |Volume= |Edition=২য় |Author=অম্বিকা প্ৰসাদ গোস্বামী |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=পাৰ্ব্বতী প্ৰসাদ গোস্বামী |Address=গুৱাহাটী |Year=1960 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=C |Pages=<pagelist 1="প্ৰথম পৃষ্ঠা" 2="প্ৰকাশন" 3="উপহাৰ" 4="-" 5="শুভেচ্ছা বাণী" 6="-" 7to8="নিবেদন" 9="পাতনি" 10="2" 11="3" 12="4" 13="5" 14="6" 15="7" 16="8" 10to16="prpbengalicurrency" 17="1" /> |Volumes= |Remarks= |Notes={{GLAMNTF}} |Width= |Css= |Header= |Footer= }} sxxtyenyt6z4h2iepft3zekozbit7fr 104 77069 265066 211258 2026-11-04T03:37:13Z হানিফ আলী 1925 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265066 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Dhr|3em}} {{center|{{X-larger|'''নিবেদন।'''}}}} {{gap}}এই কিতাপখনিৰ প্ৰথম তাঙৰণ বহুদিন আগতে শেষ হৈ গৈছে। এতিয়াও এই কিতাপখনি বহুতে বিচাৰে। সেই বাবে আৰু কেইজনমান বন্ধুৰ উপদেশত মই এই কিতাপৰ ২য় তাঙৰণ ৰাইজৰ আগত দাঙি ধৰিলোঁ। পদ্মশ্ৰী শ্ৰীযুতা নলিনীবালা দেৱী আৰু হেণ্ডিক্‌ কলেজৰ সংস্কৃতৰ অধ্যাপিকা শ্ৰীযুতা নিৰ্ম্মলা দেৱী এম, এ, এবাৰ কিতাপখনি চাই বহুত মূল্যবান উপদেশ দিছে। সেইবাবে তেখেতসকলৰ ওচৰত মই কৃতজ্ঞ থাকিলোঁ। গ্ৰন্থকাৰৰ “চৰিত্ৰ গঠন” এই পুথিখনিৰ পৰিপূৰক। কাৰণ “চৰিত্ৰ গঠনত” লিখা কথাবোৰ লৰা-ছোৱালী সকলোৱে জানিবলগীয়া, কিন্তু ‘মাতৃ জাতিৰ’ কথাবোৰ অকলে ছোৱালীৰ ক্ষেত্ৰতহে প্ৰযোজ্য। “চৰিত্ৰ গঠন”ৰো তৃতীয় তাঙৰণ প্ৰেছত দিবলৈ যুগুত কৰা হৈছে। {{gap}}প্ৰথম তাঙৰণ ৰাইজে যি চকুৰে চাইছিল এই তাঙৰণো সেই চকুৰে চাব বুলি আশা কৰিলোঁ। ইতি {{Dhr|1em}} {| | ১<nowiki>|</nowiki>৯<nowiki>|</nowiki>৬০ | rowspan=2|{{brace2|2|r}} {{gap|5em}}গ্ৰন্থকাৰ |}<noinclude></noinclude> 1csi3c9ocja09aor024w24uvtu1fu91 104 77071 265070 264368 2026-11-04T03:48:13Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265070 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" />{{rh||৵৹|}}</noinclude>সৃষ্টি কোমলতাৰ নিমিত্তে; পুৰুষক কঠোৰতাৰ বাটত আগবাঢ়োতে প্ৰেৰণা দিবলৈ, সকলো কামত সহায় কৰি লগে লগে জয় যাত্ৰাৰ পথত সহযাত্ৰী হবলৈহে প্ৰকৃতিৰ সৃষ্টি কৰিছে। এইটো, আজি মানুহক নতুনকৈ কবলগীয়া কথা নহয়। ই প্ৰকৃতি পুৰুষৰ সহজাত ধৰ্ম্ম। আন কি পশু পক্ষীৰ ভিতৰতো ইয়াৰ হেৰ ফেৰ দেখা নাযায়, মানুহৰ মাজতো অন্যথা হোৱা অসম্ভৱেই। আজি বহুত উচ্চ শিক্ষিত মতা তিৰোতাৰ মাজত শুনা যায়, আমাৰ ভাৰতীয় তিৰোতাই জানে কেৱল দাসত্ব আৰু বশ্যতা। কিন্তু সচাকৈয়ে মই সুধিব পাৰোনে ইয়াৰ মানে কি? মই জানিব খোজোঁ চৰিত্ৰৱতী হৈ নুশৃঙ্খলতাৰে ঘৰ সংসাৰ চলোৱা; উপযুক্ত মাক আক ঘৈণীয়েকহৈ সন্তানক বা স্বামীক সংসাৰ পথত চলিবলৈ সহায় কৰা ডাঙৰ, নে কেৱল উপাধি ধাৰণ কৰি সভা সমিতিৰ বক্তৃতা দি বা অফিচত কাম কৰি যশস্যা অৰ্জ্জাটোৱেই ডাঙৰ। অৱশ্যে যি সকলে উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰি পইচা উপাৰ্জ্জন কৰি সংসাৰ যাত্ৰাৰ পথ সুগম কৰিব পাৰিছে, সেই সকলক মই বেয়া নোবোলোঁ আৰু বুলিবও নোৱাৰোঁ। সেই বুলিয়েই মুনিহ তিৰোতাৰ কাৰ্য্যৰ গতি এক মুখী হব লাগিব বুলি মনে নধৰে। মোৰ বিশ্বাস আজিৰ জগতে বিচাৰে উপযুক্ত মাক, উপযুক্ত ঘৈণীয়েক। এদিন আলেক্‌জেণ্ডাৰে গোটেই পৃথিৱী জয় কৰি উলটি গৈ তেওঁৰ ককালৰ তৰোৱাল খন মুকলি কৰি মাকৰ ভৰিৰ<noinclude></noinclude> 5m6tnp0gatwcx5cy7lr6l8k0rk0w9gm 265073 265070 2026-11-04T03:54:39Z হানিফ আলী 1925 265073 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" />{{rh||৵৹|}}</noinclude>সৃষ্টি কোমলতাৰ নিমিত্তে; পুৰুষক কঠোৰতাৰ বাটত আগবাঢ়োতে প্ৰেৰণা দিবলৈ, সকলো কামত সহায় কৰি লগে লগে জয় যাত্ৰাৰ পথত সহযাত্ৰী হবলৈহে প্ৰকৃতিৰ সৃষ্টি কৰিছে। এইটো, আজি মানুহক নতুনকৈ কবলগীয়া কথা নহয়। ই প্ৰকৃতি পুৰুষৰ সহজাত ধৰ্ম্ম। আন কি পশু পক্ষীৰ ভিতৰতো ইয়াৰ হেৰ ফেৰ দেখা নাযায়, মানুহৰ মাজতো অন্যথা হোৱা অসম্ভৱেই। আজি বহুত উচ্চ শিক্ষিত মতা তিৰোতাৰ মাজত শুনা যায়, আমাৰ ভাৰতীয় তিৰোতাই জানে কেৱল দাসত্ব আৰু বশ্যতা। কিন্তু সচাকৈয়ে মই সুধিব পাৰোনে ইয়াৰ মানে কি? মই জানিব খোজোঁ চৰিত্ৰৱতী হৈ সুশৃঙ্খলতাৰে ঘৰ সংসাৰ চলোৱা; উপযুক্ত মাক আক ঘৈণীয়েকহৈ সন্তানক বা স্বামীক সংসাৰ পথত চলিবলৈ সহায় কৰা ডাঙৰ, নে কেৱল উপাধি ধাৰণ কৰি সভা সমিতিৰ বক্তৃতা দি বা অফিচত কাম কৰি যশস্যা অৰ্জ্জাটোৱেই ডাঙৰ। অৱশ্যে যি সকলে উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰি পইচা উপাৰ্জ্জন কৰি সংসাৰ যাত্ৰাৰ পথ সুগম কৰিব পাৰিছে, সেই সকলক মই বেয়া নোবোলোঁ আৰু বুলিবও নোৱাৰোঁ। সেই বুলিয়েই মুনিহ তিৰোতাৰ কাৰ্য্যৰ গতি এক মুখী হব লাগিব বুলি মনে নধৰে। মোৰ বিশ্বাস আজিৰ জগতে বিচাৰে উপযুক্ত মাক, উপযুক্ত ঘৈণীয়েক। এদিন আলেক্‌জেণ্ডাৰে গোটেই পৃথিৱী জয় কৰি উলটি গৈ তেওঁৰ ককালৰ তৰোৱাল খন মুকলি কৰি মাকৰ ভৰিৰ<noinclude></noinclude> 8h62iyrnbn653nz34ryde652gufw68c 104 77072 265074 211261 2026-11-04T03:56:31Z হানিফ আলী 1925 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265074 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="ChanakyaBOT" /></noinclude>ওচৰত থৈ তেওঁৰ মাকক সেৱা জনোৱা দেখি তেওঁৰ এজন প্ৰধান সেনাপতিয়ে আচৰিত হৈ সুধিলে, “প্ৰভু! আপোনাৰ পৰা মই কেতিয়াও এনে এটি আচৰণ আশা কৰিব পৰা নাছিলে॥ আপুনিয়েই নে সেই ভাৰত বিজয়ী বীৰ? ক'তা, আপোনাৰ ভিতৰতো এনে এটি কোমল স্বভাৱ আছিল বুলি মোৰ ধাৰণাৰ অতীত আছিল, যি জনে তিৰোতাৰ আগত মূৰ দোৱাৰ পাৰে।” আলেকজেণ্ডাৰে সেনাপতিৰ কথা শুনি অবাক হ'ল। তেওঁ সেনাপতিৰ কথাৰ উত্তৰ স্বৰূপে কলে “তোমাৰ মাৰা নাই নেকি? যদি আছে তেন্তে তোমাৰ মাৰাৰ কাৰণেই তুমি আজি সেনাপতি হৈ আছা। তুমি নাজানা এই মোৰ 'বাহু, এই বল, এই সাহ আৰু অনন্ত স্ফুৰ্ত্তি এইবোৰৰ গুৰিত এই মোৰ পূজনীয়া আই। তেওঁৰ প্ৰেৰণা, তেওঁৰ মন, তেওঁৰ স্নেহ নোহোৱাহলে আজি মোৰ স্থান জগতত নাথাকিলহেঁতেন।” যদি সেয়ে হয়, তেন্তে তিৰোতাৰ স্থান দেখোন ঘৰৰ ভিতৰত আজিও প্ৰকাশ হৈছে। ইয়াৰ আচল কথা হৈছে চৰিত্ৰ। তিৰোতাৰ চৰিত্ৰই পুৰুষৰ মনত যি-খিনি প্ৰতিপত্তি কৰিব পাৰে, তাক আন একোৱে নোৱাৰে। গতিকে আচলতে চৰিত্ৰ সংশোধনহে মূল কথা। আমি চৰিত্ৰ সংশোধন কৰিবলৈ হলে আমাক কিছুমান আলম লাগিব। সেই আলমৰ ভিতৰত পুথি পাঠেই এটি প্ৰধান। কিন্তু আমাৰ অসমীয়া সাহিত্যত<noinclude></noinclude> i2ai2mid4frw0j9mzi37tw1l0wkds33 104 77074 265110 264384 2026-11-04T07:05:05Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265110 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" />{{rh||৷৴৹|}}</noinclude>সম্বন্ধে বিশদভাবে বুজাই দিয়া হৈছে। সতীত্ব আক নাৰীত্ব ইত্যাদি সুন্দৰ বহুমূলীয়া শাস্ত্ৰীয় ঘটনাৰ উদাহৰণেৰে পুথিখনি সৰ্ব্বাঙ্গ সুন্দৰ কৰি তুলিছে। সহজ আক সৰল অসমীয়া ভাষাৰে শ্লোক বিলাকৰ ভাঙনি কৰি দিয়াত আৰু অনুপম হৈছে। গোসাঁই বাপাই নিজৰ বহল সংসাৰ এখনিৰ বোজাকান্ধত লৈ, ওকালতিৰ কঠোৰতা আৰু মোকৰ্দ্দমাৰূপী বিষাক্ত বতাহৰ মাজত থাকিও তাৰা, চৰিত্ৰ গঠন, ইলিয়াড আৰু মাতৃজাতি নামৰ পুথি কেইখন লেখি সাহিত্যৰ শীতল সোঁত স্ৰজনৰ বাবে ৰাইজৰ আশীৰ্বাদ পাব বুলি আশা কৰোঁ। এনে ধৰণৰ পুথি এখন আমাৰ মাজত বিশেষ আৱশ্যক হৈ পৰিছিল। এতিয়া এই পুথিখনিয়ে আমাৰ সেই অভাৱ পুৰাব বুলি ভাবি অশেষ আনন্দ পাইছোঁ আমি আশা কৰোঁ। এনে পুথি এখনি আমাৰ ভনী সকলে আগ্ৰহেৰে পঢ়িলে বিশেষ লাভ হব। এতিয়া আমাৰ সমাজত কম বেচি বুলিও পোন্ধৰ ষোল বছৰ বয়সত স্বামী ঘৰলৈ যোৱা বহুত ছোৱালী আছে। সেই সকলে এনে ধৰণৰ একোখনি কিতাপ পঢ়িবলৈ পালে অনেক, শিক্ষা লাভ কৰিব পাৰিব বুলি আমাৰ আশা। এনে এটি অভাৱ পূৰোৱাৰ বাবে শ্ৰীমান গোসাঁই বাপাক অন্তৰেৰে নশলাগি নোৱাৰোঁ আৰু অসমীয়া আই সকলৰ পৰাও বিশেষ ধন্যবাদ পাব বুলি অশা কৰিলোঁ। গোটেই পুথিখনিৰ ভিতৰত মই বিয়াৰ আধ্যাটো {{SIC|পৰি|পঢ়ি}} বেচি ভাল পালোঁ। সচাঁকৈয়ে সৰু সৰু ছোৱালী বিলাকে বিয়াৰ পৰা যে তেওঁলোকে কিমান ডাঙৰ এটা পৰিবৰ্ত্তনৰ বাটত খোজ লয় তাৰ ভূ কে নাপায়। কিন্তু গোসাঁই বাপাৰ এই সুচেষ্টাই তেওঁবিলাকৰ মনত বিয়াৰ এটি<noinclude></noinclude> tus0xcptc0ja2hal7kfbuorlwzg1zal 104 77075 265129 264427 2026-11-04T08:30:04Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265129 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" />{{rh||৷৵৹|}}</noinclude>বেলেগ ৰূপ আঁকি দিব। আমাৰ বিয়া এটি বৰ পৱিত্ৰ বস্তু। হাজাৰ হাজাৰ বছৰৰ পৰা হিন্দুৰ মাজত এই নিয়ম চলি আহিছে। আমাৰ বিয়া আৰু পাশ্চাত্য বিয়াৰ মাজত আকাশ পাতাল প্ৰভেদ। আমাৰ বিয়াত দৈহিক মিলন প্ৰধান স্থান হে পাইছে; কিন্তু পাশ্চাত্য বিয়াত দৈহিক মিলনেই প্ৰায়ক্ষেত্ৰতে সকলো। সেয়েহে তেওঁবিলাকৰ ভিতৰত দিনে দিনে হাজাৰ হাজাৰ মুনিহ তিৰোতাৰ ভিতৰত মতভেদ আৰু বিবাহ বিচ্ছেদৰ সৃষ্টি কৰিছে। গতিকেই আমাৰ দেশত ছোৱালীবিলাকৰ বিয়াৰ জ্ঞান ভালদৰে হৈ আহিলে, দিনে দিনে জ্ঞান হোৱাৰ লগেলগে তেওঁবিলাকৰ জীৱনৰ বাটত চলিবলৈ সুগম হব। {{gap}}মই পাতনি লিখাৰ উপযুক্ত নহয় বুলিয়েই ভাবি আছিলোঁ। কিন্তু গোসাই বাপাৰ মৰমৰ অনুৰোধ ঠেলি থবলৈ সাহ নোহোৱাৰ কাৰণেই নিজৰ অতি অসুস্থ শৰীৰলৈ এটি চেষ্টা কবিলোঁ মাথোন। মোৰ চেষ্টা কোনোৰ প্ৰতি উপযুক্ত নহবও পাৰে ই সঁচা। মোৰ পাতনিৰ দোষ গুণ সদাশয় ৰাইজে আৰু মৰমৰ বাই ভনীসকলে সৰল চকুৰে চাই ক্ষমা কৰিব বুলি আশা কৰিলোঁ। যি হক লগতে এষাৰ কথা কৈয়েই ইয়াৰ সামৰণি মাৰিম বুলি ভাবিলোঁ। {{gap}}প্ৰকৃতি পুৰুষ উভয়েই জ্ঞানৰ সহায়ত ভগৱানৰ ওচৰ চাপিব পাৰে—ইয়েই হৈছে আমাৰ শিক্ষাৰ আচল উদ্দেশ্য। জ্ঞানেই ভগৱান। এই কৰ্ম্মময় সংসাৰত চলিবলৈ হলে আমি উভয়ে জ্ঞান ও বিজ্ঞানৰ সহায় লব লাগিব। কিন্তু সেই বুলিয়ে যদি নাৰীয়েও উচ্চ শিক্ষালৈ বৰ্হিৰ্জ্জগতৰ তথ্য লৈয়েই থাকে তেনেহলে সংসাৰ খন বেমেজালিৰে ভৰপূৰ<noinclude></noinclude> pg8q6vk9fm6vpyklsg28hwrwtovodsi 104 77078 265127 264439 2026-11-04T08:14:09Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265127 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Dhr|3em}} {{center|{{Xx-larger|'''মাতৃজাতি'''}}}} {{gap}}আই তাৰিণী, তুমি কোন জানানে? তুমি জীয়াৰী, তুমি বোৱাৰী, তুমি স্ত্ৰী, তুমি ভনী, আৰু তুমি জননী। তুমি গৌৰৱময় মাতৃজাতিৰ এগৰাকী, মুঠতে তুমি বহুৰূপী। সৰুতে তুমি আমাৰ বৰঘৰ শুৱনী জীয়াৰী ছোৱালী ৰূপে আমাক নিৰ্মল, পৱিত্ৰ আৰু স্বৰ্গীয় আনন্দ দিছিলা। এতিয়া যৌৱনত সেৱা আৰু ভাল পোৱাৰ দ্বাৰা সহধৰ্মিণী স্ত্ৰীৰূপে, তোমাৰ স্বামীক, বাধ্যতাৰে বোৱাৰী ৰূপে তোমাৰ শাহু-শহুৰ প্ৰভৃতি গুৰুজন সকলক, আৰু মৰমেৰে তোমাৰ স্বামীৰ ঘৰৰ আন আন পৰিয়ালসকলক সুখ দিছা। বুঢ়াকালত তোমাৰ অভিজ্ঞতা, সজদৃষ্টান্ত আৰু উপদেশৰ দ্বাৰা তোমাৰ লৰাছোৱালী, জিয়াৰী-বোৱাৰীসকলক সৎপথলৈ নি সিহঁতক প্ৰকৃত মানুহ আৰু প্ৰকৃত তিৰোতা কৰিবা। আই, তোমাৰ অসীম ক্ষমতা! তুমি, ইচ্ছা কৰিলে, তুমি যত্ন কৰিলে, তোমাৰ স্বামীৰ ঘৰখন শান্তিময়, জিৰণি আৰু আনন্দৰ লীলাভূমি কৰি তাক স্বৰ্গত পৰিণত কৰিব পাৰা, আৰু ইচ্ছা কৰিলে সেই ঘৰ তুমি হাই-উৰুমিৰ লীলাভূমি কৰি তাক শ্মশানত পৰিণত কৰিব পাৰা। মন কৰিলে তুমি তোমাৰ চকুৰ পচাৰতে মানুহৰ বুকুত নৰকৰ দাৱানল জ্বলাই তাক নৰকৰ কীটত<noinclude></noinclude> 4kg2zxluc89aplovms6d2to6l5hieou 104 77086 264964 211275 2026-11-03T13:39:20Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264964 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১৩}}</noinclude>মানুহে যেতিয়ালৈকে ঘৈণীয়েকক নাপায়, তেতিয়ালৈকে তেওঁ আধ৷ হৈ থাকে, অর্থাৎ বিয়াৰ পিছত যেতিয়া গিৰীয়েক-ঘৈণীয়েক লগ লাগে, তেতিয়াহে এটা সম্পূর্ণ মানুহ হয়,আৰু সেই বাবেইতিৰোতাক অৰ্ধাঙ্গিনী বোলে ৷ আৰু নিজৰ ভাৰ্য্যাত গিৰীয়েকে পুনৰায় পুত্রৰূপে জন্ম ধাৰণ কৰে,সেইবাবে ঘৈণীয়েকক জায়া বোলে। {{gap}}অনাদি কালৰ পৰাই মনুষ্য সমাজত বিয়া চলি আহিছে,অৱশ্যে সকলো জাতিৰ মানুহৰ বিয়াৰ অনুষ্ঠান একে নহয়,ভিন্‌ ভিন্‌ দেশত ভিন্‌ ভিন্‌ ৰকমৰ। কোনোবাই বা মন্ত্ৰ মাতি, হোমপুৰি বিয়া কৰায়, কোনোবাই আন ৰকমৰ অনুষ্ঠান পাতি বিয়া কৰায়। পশুৰ ভিতৰত তেনে বন্ধন নাই, সিহঁত স্বেচ্ছাচাৰী কিন্তু চৰাই বিলাকৰ তেনে নহয়, প্রায় চৰায়ে মতা মাইকী এহাল লগ লাগি একেলগে বাস কৰে। কপৌ প্রভৃতি কিছুমান চৰাইৰ ভিতৰত সময়ে সময়ে যি দাম্পত্য প্রণয়ৰ দৃষ্টান্ত দেখা যায়, বহুত সময়ত সি মানুহৰ ভিতৰতো বিৰল। জন্তু বিলাকৰ ভিতৰত অবাধ মিলন—সিহঁতৰ কোনো বান্ধ—বিচাৰ থকা দেখা নাযায়। {{gap}}ভগৱানৰ এই বিচিত্র সৃষ্টি ৰক্ষাৰ নিমিত্তে, ভগৱানে মতা মাইকীৰ ভিতৰত এনে এটি আকর্ষণী শক্তিৰ সৃষ্টি কাৰদিছে যে সেই শক্তিৰবলত মতা-মাইকী লগ লাগিব বাধ্যহয়—এই শক্তিৰ বিৰুদ্ধাচৰণ কৰা বৰ টান—এনে কি<noinclude></noinclude> 2w1ndfst2plmi8xc7i0f6ab3wihragf 264972 264964 2026-11-03T14:00:45Z Nilotpal Hazarika123 3917 264972 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১৩}}</noinclude>মানুহে যেতিয়ালৈকে ঘৈণীয়েকক নাপায়, তেতিয়ালৈকে তেওঁ আধ৷ হৈ থাকে, অর্থাৎ বিয়াৰ পিছত যেতিয়া গিৰীয়েক-ঘৈণীয়েক লগ লাগে, তেতিয়াহে এটা সম্পূর্ণ মানুহ হয়,আৰু সেই বাবেইতিৰোতাক অৰ্ধাঙ্গিনী বোলে ৷ আৰু নিজৰ ভাৰ্য্যাত গিৰীয়েকে পুনৰায় পুত্রৰূপে জন্ম ধাৰণ কৰে,সেইবাবে ঘৈণীয়েকক জায়া বোলে। {{gap}}অনাদি কালৰ পৰাই মনুষ্য সমাজত বিয়া চলি আহিছে,অৱশ্যে সকলো জাতিৰ মানুহৰ বিয়াৰ অনুষ্ঠান একে নহয়,ভিন্‌ ভিন্‌ দেশত ভিন্‌ ভিন্‌ ৰকমৰ। কোনোবাই বা মন্ত্ৰ মাতি, হোমপুৰি বিয়া কৰায়, কোনোবাই আন ৰকমৰ অনুষ্ঠান পাতি বিয়া কৰায়। পশুৰ ভিতৰত তেনে বন্ধন নাই, সিহঁত স্বেচ্ছাচাৰী কিন্তু চৰাই বিলাকৰ তেনে নহয়, প্রায় চৰায়ে মতা মাইকী এহাল লগ লাগি একেলগে বাস কৰে। কপৌ প্রভৃতি কিছুমান চৰাইৰ ভিতৰত সময়ে সময়ে যি দাম্পত্য প্রণয়ৰ দৃষ্টান্ত দেখা যায়, বহুত সময়ত সি মানুহৰ ভিতৰতো বিৰল। জন্তু বিলাকৰ ভিতৰত অবাধ মিলন—সিহঁতৰ কোনো বান্ধ—বিচাৰ থকা দেখা নাযায়। {{gap}}ভগৱানৰ এই বিচিত্র সৃষ্টি ৰক্ষাৰ নিমিত্তে, ভগৱানে মতা মাইকীৰ ভিতৰত এনে এটি আকর্ষণী শক্তিৰ সৃষ্টি কাৰদিছে যে সেই শক্তিৰবলত মতা-মাইকী লগ লাগিব বাধ্যহয়—এই শক্তিৰ বিৰুদ্ধাচৰণ কৰা বৰ টান—এনে কি{{nop}}<noinclude></noinclude> i2n7wf0o2a4h92d6i2bi79ymofpab0g 104 77087 264971 211276 2026-11-03T14:00:13Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264971 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১৪|মাতৃজাতি|}}</noinclude>অসম্ভৱ আৰু অস্বাভাৱিক বুলিও কব পাৰি । আদি অৱ-স্থাত মনুষ্য সমাজৰ ভিতৰত বিবাহ কথা চলিত নাছিল। সমাজৰ ক্রমবিকাশব লগে লগে যেতিয়া মানুহে দেখিলে যে মতা-তিৰোতাৰ অবাধ মিলনৰ পৰা সমাজত বহুত বিশৃঙ্খলা হয় আৰু আন বহুতো অপকাৰ হয়, তেতিয়াৰ পৰাই বিয়াৰকথা প্ৰচলন কৰ৷ হয় আৰু চিৰ জীৱনৰ বাবে মতা-মাইকী এহালৰ মিলন নিয়ন্ত্রিত কৰে আৰু লাহে লাহেএই মিলন পৱিত্ৰ মিলনত পৰিণত হৈছে। আদিম অৱস্থাত ইয়াৰ তিৰোতা সি টানি নিয়াত সমাজত বহুত বিশৃঙ্খলা হৈছিল, তাকে গুচাবৰ নিমিত্তে মতা-মাইকীৰ মিলনত ধৰ্মৰ ছাঁ পেলাই তাক অতি পৱিত্ৰ বন্ধনত পৰিণত কৰিছে। এই বিয়া হিন্দুৰ মতে এবিধ সংস্কাৰ ৷ তিৰোতাৰ বিয়াই একমাত্র সংস্কাৰ, আৰু এই বন্ধন জন্ম জন্মান্তৰ চলি থাকে, ইয়াক ছিগাব নোৱাৰি। শাস্ত্ৰ মতে আগৰজন্মত মানুহৰ যি জনী তিৰোতা আছিল, এই জন্মতো সেই জনীয়েই তিৰোতা হয়— “পূৰ্ব্বজন্মনি যা ভাৰ্য্যা যাচ বিদ্যা যদ্ধনম্” অৰ্থাৎ পূর্ববজন্মত যি ভাৰ্য্যা, যি বিদ্যা আৰুযি ধন আছিল, এই জন্মতো সেই ভাৰ্য্যা সেই বিদ্যা আৰু সেই ধন হয়। আৰু সেই বাবেই আগৰ দিনত গিৰীয়েক মৰিলে ঘৈণীয়েকে চিতাত উঠি নিজৰ প্রাণ বিসৰ্জ্জন দিছিল। {{gap}}অনাদি কালৰ পৰা চলি থাকিলেও বিয়া সদায় নতুন। তুমি কত বিয়া দেখিছা, কিন্তু তথাপি বিয়া বুলি শুনিলে{{nop}}<noinclude></noinclude> a55h0mbm8itztn0frromig7r0cm8lul 104 77089 265009 211278 2026-11-03T16:26:58Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265009 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১৬|মাতৃজাতি|}}</noinclude>অর্থ আৰু কাম এই ত্রিবর্গৰ লগৰায়া প্রজাপতি দেৱতা-যুক্ত (অর্থাৎ ভৱিষ্যত সন্তান হোৱাৰ যোগ্যত৷ থকা) এইমোৰ স্ত্ৰীজনীক মই নেৰিম । {{gap}}কন্যাৰ নাম বৰে কাঢ়িব। বৰে কন্যাৰ সোঁহাতৰ বুঢ়া আঙুলিত ধৰি পাঠকৰা মন্ত্ৰ আৰু তাৰ অর্থ :- {{gap}}ওঁ সদৈষী মনসা দূৰং দিশোহন্তপৰ্মানে৷ বা হিৰণ্যপর্ণো বৈকর্ণঃ সাত্বা সন্মনসা কৰোম্যসৌ। {{gap}}হে অমুকী, (বৰে কন্যাৰ নাম কাঢ়ি ) দশদিক, বায়ু, সূয্যআৰু অগ্নিয়ে মোৰ হৃদয়ৰে সৈতে তোমাৰ হৃদয় এককৰি দিয়াত তুমি ব্যাকুল হৈ পিতৃকুল পৰিত্যাগ কৰি মোৰ হৃদয়ৰে সৈতে দূৰলৈ গ'লা [অর্থাৎ মোৰ বুকুলৈ আহি মোৰ অনুসাৰিণী হ’ল৷ ৷] হোমৰ পূৰ্বেৰ বৰ-কন্যাই ইটোৱে সিটোৰ মুখ চোৱা মন্ত্ৰ আৰু তাৰ অর্থ ( আমাৰ দেশতৰভাৰ তলত ছোৱালীৰ ওৰণি গুচাই, মুখ দেখোৱা নিয়ম নাই যদিও সেই নিয়ম চলোৱা উচিত যেন লাগে।) {{gap}}ওঁমঘোৰ চক্ষুৰ পতিদ্নোধি শিৰা পশুভ্যঃ সুমনাঃ সুবৰ্চছাবীৰ সুৰ্দ্দেবকামা স্যোনা শং নোভবদ্বিপদেশং চতুষ্পদে৽৽৽সানঃ পুষা শিৱতমা মৈৰষৎসা। {{gap}}অৰ্থ :—হেৰ৷ ! তুমি অপতিঘ্ন হোৱা, পতি বধ নকৰিবা,পতিৰ প্রতি অকপট দৃষ্টি ৰাখিবা। গৰু আৰু আন জন্তুবোৰৰ কল্যাণ কাৰিণী হব৷ | মুঠতে নিৰ্ম্মল মন, অমল কান্তি,ক্ৰীড়াত কৌতুহল আক সুখ লাভ কৰি বীৰপুত্রপ্রসৱিনী{{nop}}<noinclude></noinclude> b57xmxjij6sdl0r34czcpzcxyt2moes 265012 265009 2026-11-03T16:28:12Z Nilotpal Hazarika123 3917 265012 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১৬|মাতৃজাতি|}}</noinclude>অর্থ আৰু কাম এই ত্রিবর্গৰ লগৰায়া প্রজাপতি দেৱতা-যুক্ত (অর্থাৎ ভৱিষ্যত সন্তান হোৱাৰ যোগ্যত৷ থকা) এইমোৰ স্ত্ৰীজনীক মই নেৰিম । {{gap}}কন্যাৰ নাম বৰে কাঢ়িব। বৰে কন্যাৰ সোঁহাতৰ বুঢ়া আঙুলিত ধৰি পাঠকৰা মন্ত্ৰ আৰু তাৰ অর্থ :- {{gap}}ওঁ সদৈষী মনসা দূৰং দিশোহন্তপৰ্মানে৷ বা হিৰণ্যপর্ণো বৈকর্ণঃ সাত্বা সন্মনসা কৰোম্যসৌ। {{gap}}হে অমুকী, (বৰে কন্যাৰ নাম কাঢ়ি ) দশদিক, বায়ু, সূয্যআৰু অগ্নিয়ে মোৰ হৃদয়ৰে সৈতে তোমাৰ হৃদয় এককৰি দিয়াত তুমি ব্যাকুল হৈ পিতৃকুল পৰিত্যাগ কৰি মোৰ হৃদয়ৰে সৈতে দূৰলৈ গ'লা [অর্থাৎ মোৰ বুকুলৈ আহি মোৰ অনুসাৰিণী হ’ল৷ ৷] হোমৰ পূৰ্বেৰ বৰ-কন্যাই ইটোৱে সিটোৰ মুখ চোৱা মন্ত্ৰ আৰু তাৰ অর্থ ( আমাৰ দেশত ৰভাৰ তলত ছোৱালীৰ ওৰণি গুচাই, মুখ দেখোৱা নিয়ম নাই যদিও সেই নিয়ম চলোৱা উচিত যেন লাগে।) {{gap}}ওঁমঘোৰ চক্ষুৰ পতিদ্নোধি শিৰা পশুভ্যঃ সুমনাঃ সুবৰ্চছাবীৰ সুৰ্দ্দেবকামা স্যোনা শং নোভবদ্বিপদেশং চতুষ্পদে৽৽৽সানঃ পুষা শিৱতমা মৈৰষৎসা। {{gap}}অৰ্থ :—হেৰ৷ ! তুমি অপতিঘ্ন হোৱা, পতি বধ নকৰিবা,পতিৰ প্রতি অকপট দৃষ্টি ৰাখিবা। গৰু আৰু আন জন্তুবোৰৰ কল্যাণ কাৰিণী হব৷ | মুঠতে নিৰ্ম্মল মন, অমল কান্তি,ক্ৰীড়াত কৌতুহল আক সুখ লাভ কৰি বীৰপুত্রপ্রসৱিনী{{nop}}<noinclude></noinclude> o81g6dzy6k1srrg9qcorvsqq00i1qtu 104 77090 265036 211279 2026-11-03T17:55:36Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265036 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১৭}}</noinclude>হৈ আমাৰ পৰিজনবৰ্গ আৰু চাৰিঠেঙীয়া জন্তুৰ কল্যাণ- কাবিণী হব!।.........সেই ধন বংশ বৃদ্ধিকাৰিণী,কল্যাণী, তুমি আমালোকক ত্যাগ নকৰিবা। {{gap}}(বৈদিক যুগত যেতিয়া এই মন্ত্ৰবোৰ ৰচিত হয়, তেতিয়া পশুই গৃহস্থৰ প্ৰধান সম্পত্তি আছিল )। {{gap}}হোমৰ মন্ত্ৰ— ওঁমগ্নিবৈতু প্ৰথমোদেবতানাং সোহস্যৈ প্ৰজাং মুঞ্চতু মৃত্যু পাশা‍। তদয়ং ৰাজা বৰুণো হনুমন্যতাং যথেয়ং স্ত্ৰীপৌত্ৰমঘং ন বোদাৎ স্বাহা ইদমগ্নয়ে। ওঁ মিমাম- গ্নিত্ৰায়তাং গ্ৰাৰ্হপত্যঃ প্ৰজামস্যৈ নয়তু দীৰ্ঘমায়ুঃ অশূন্যোপন্থা জীৱতামত্ত মাতা পৌত্ৰমানন্দমভিৰুধ্য তামিয় স্বাহা ইদমগ্নয়ে। ওঁ স্বস্তিনোহগ্নে দিবা পৃথিব্যা বিশ্বানি ধেহ্য যথা যজত্ৰ। যদস্যাং মহিদিবিজাতং প্ৰসস্তং তদশশুদ্ৰবিনং ধেহি চিত্ৰ স্বাহা ইদমগ্নয়ে। ওঁ সুগনুপন্থাৎ প্ৰদিশন এহি জ্যোতিম্মধ্যে হাজৰন্ন আয়ুঃ। অপ্যৈতু মৃত্যুৰমৃতং আগাদ্বৈবস্বতোনোহভয়ং কুণোতু নঃ স্বাহ৷ ইদং বৈবস্বতায়। ওঁ পৰংমুতো অনুপৰে হি পন্থাং যস্তেহন্য ইতৰে৷ দেবানাং চক্ষুষ্মতে শৃণ্বতে তে ব্ৰবীমি মানঃ প্ৰজা বীৰিষোমতীৰান স্বাহা ইদং মৃত্যৰে। {{gap}}ইন্দ্ৰাদি দেৱতাৰ ভিতৰত প্ৰধান অগ্নিদেব আহি বৰুণৰ, আদেশ অনুসাৰে এই কন্যাৰ পুত্ৰাদিক যম পাশৰ পৰা মোচন কৰক—যাতে এওঁ পুত্ৰাদিৰ দুখত কান্দিব নালাগে। গাৰ্হস্পত্য অগ্নিয়ে এই কন্যাজনীক এনেকৈ ৰক্ষা কৰক যেন এওঁ শুভ পুত্ৰাদিৰূপ প্ৰজা আৰু দীৰ্ঘজীৱন পায় আৰু {{gap}}২<noinclude>{{rh|||}}</noinclude> eon3q6yofrm85czrn0tyu89caz5fxae 265040 265036 2026-11-03T17:58:24Z Nilotpal Hazarika123 3917 265040 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১৭}}</noinclude>হৈ আমাৰ পৰিজনবৰ্গ আৰু চাৰিঠেঙীয়া জন্তুৰ কল্যাণ- কাবিণী হব!।.........সেই ধন বংশ বৃদ্ধিকাৰিণী,কল্যাণী, তুমি আমালোকক ত্যাগ নকৰিবা। {{gap}}(বৈদিক যুগত যেতিয়া এই মন্ত্ৰবোৰ ৰচিত হয়, তেতিয়া পশুই গৃহস্থৰ প্ৰধান সম্পত্তি আছিল )। {{gap}}হোমৰ মন্ত্ৰ— ওঁমগ্নিবৈতু প্ৰথমোদেবতানাং সোহস্যৈ প্ৰজাং মুঞ্চতু মৃত্যু পাশা‍। তদয়ং ৰাজা বৰুণো হনুমন্যতাংযথেয়ং স্ত্ৰীপৌত্ৰমঘং ন বোদাৎ স্বাহা ইদমগ্নয়ে। ওঁ মিমাম-গ্নিত্ৰায়তাং গ্ৰাৰ্হপত্যঃ প্ৰজামস্যৈ নয়তু দীৰ্ঘমায়ুঃ অশূন্যোপন্থাজীৱতামত্ত মাতা পৌত্ৰমানন্দমভিৰুধ্য তামিয় স্বাহা ইদমগ্নয়ে।ওঁ স্বস্তিনোহগ্নে দিবা পৃথিব্যা বিশ্বানি ধেহ্য যথা যজত্ৰ। যদস্যাং মহিদিবিজাতং প্ৰসস্তং তদশশুদ্ৰবিনং ধেহি চিত্ৰ স্বাহাইদমগ্নয়ে। ওঁ সুগনুপন্থাৎ প্ৰদিশন এহি জ্যোতিম্মধ্যে হাজৰন্নআয়ুঃ। অপ্যৈতমৃত্যুৰমৃতংআগাদ্বৈবস্বতোনোহভয়ংকুণোতু নঃ স্বাহ৷ ইদং বৈবস্বতায়। ওঁ পৰংমুতো অনুপৰে হিপন্থাং যস্তেহন্য ইতৰে৷ দেবানাং চক্ষুষ্মতে শৃণ্বতে তেব্ৰবীমি মানঃ প্ৰজা বীৰিষোমতীৰান স্বাহা ইদং মৃত্যৰে। {{gap}}ইন্দ্ৰাদি দেৱতাৰ ভিতৰত প্ৰধান অগ্নিদেব আহি বৰুণৰ,আদেশ অনুসাৰে এই কন্যাৰ পুত্ৰাদিক যম পাশৰ পৰামোচন কৰক—যাতে এওঁ পুত্ৰাদিৰ দুখত কান্দিব নালাগে।গাৰ্হস্পত্য অগ্নিয়ে এই কন্যাজনীক এনেকৈ ৰক্ষা কৰকযেন এওঁ শুভ পুত্ৰাদিৰূপ প্ৰজা আৰু দীৰ্ঘজীৱন পায় আৰু {{gap}}২<noinclude>{{rh|||}}</noinclude> 55eni0itviet5u1kotsfkthg6miv46m 265043 265040 2026-11-03T18:03:12Z Nilotpal Hazarika123 3917 265043 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১৭}}</noinclude>হৈ আমাৰ পৰিজনবৰ্গ আৰু চাৰিঠেঙীয়া জন্তুৰ কল্যাণ- কাবিণী হব!।.........সেই ধন বংশ বৃদ্ধিকাৰিণী,কল্যাণী, তুমি আমালোকক ত্যাগ নকৰিবা। {{gap}}(বৈদিক যুগত যেতিয়া এই মন্ত্ৰবোৰ ৰচিত হয়, তেতিয়া পশুই গৃহস্থৰ প্ৰধান সম্পত্তি আছিল )। {{gap}}হোমৰ মন্ত্ৰ— ওঁমগ্নিবৈতু প্ৰথমোদেবতানাং সোহস্যৈ প্ৰজাং মুঞ্চতু মৃত্যু পাশা‍। তদয়ং ৰাজা বৰুণো হনুমন্যতাংযথেয়ং স্ত্ৰীপৌত্ৰমঘং ন বোদাৎ স্বাহা ইদমগ্নয়ে। ওঁ মিমাম-গ্নিত্ৰায়তাং গ্ৰাৰ্হপত্যঃ প্ৰজামস্যৈ নয়তু দীৰ্ঘমায়ুঃ অশূন্যোপন্থা জীৱতামত্ত মাতা পৌত্ৰমানন্দমভিৰুধ্য তামিয় স্বাহা ইদমগ্নয়ে।ওঁ স্বস্তিনোহগ্নে দিবা পৃথিব্যা বিশ্বানি ধেহ্য যথা যজত্ৰ। যদস্যাং মহিদিবিজাতং প্ৰসস্তং তদশশুদ্ৰবিনং ধেহি চিত্ৰ স্বাহাইদমগ্নয়ে। ওঁ সুগনুপন্থাৎ প্ৰদিশন এহি জ্যোতিম্মধ্যে হাজৰন্নআয়ুঃ।অপ্যৈত মৃত্যুৰ মৃতং ম আগাদ্বৈবস্বতোনোহভয়ং কুণোতু নঃ স্বাহ৷ ইদং বৈবস্বতায়। ওঁ পৰংমুতো অনুপৰে হিপন্থাং যস্তেহন্য ইতৰে৷ দেবানাং চক্ষুষ্মতে শৃণ্বতে তেব্ৰবীমি মানঃ প্ৰজা বীৰিষোমতীৰান স্বাহা ইদং মৃত্যৰে। {{gap}}ইন্দ্ৰাদি দেৱতাৰ ভিতৰত প্ৰধান অগ্নিদেব আহি বৰুণৰ,আদেশ অনুসাৰে এই কন্যাৰ পুত্ৰাদিক যম পাশৰ পৰামোচন কৰক—যাতে এওঁ পুত্ৰাদিৰ দুখত কান্দিব নালাগে।গাৰ্হস্পত্য অগ্নিয়ে এই কন্যাজনীক এনেকৈ ৰক্ষা কৰকযেন এওঁ শুভ পুত্ৰাদিৰূপ প্ৰজা আৰু দীৰ্ঘজীৱন পায় আৰু {{gap}}২<noinclude>{{rh|||}}</noinclude> pm4w1f1bt6rhu85u4huhpmzaub4eq6k 265044 265043 2026-11-03T18:04:08Z Nilotpal Hazarika123 3917 265044 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১৭}}</noinclude>হৈ আমাৰ পৰিজনবৰ্গ আৰু চাৰিঠেঙীয়া জন্তুৰ কল্যাণ- কাবিণী হব!।.........সেই ধন বংশ বৃদ্ধিকাৰিণী,কল্যাণী, তুমি আমালোকক ত্যাগ নকৰিবা। {{gap}}(বৈদিক যুগত যেতিয়া এই মন্ত্ৰবোৰ ৰচিত হয়, তেতিয়া পশুই গৃহস্থৰ প্ৰধান সম্পত্তি আছিল )। {{gap}}হোমৰ মন্ত্ৰ— ওঁমগ্নিবৈতু প্ৰথমোদেবতানাং সোহস্যৈ প্ৰজাং মুঞ্চতু মৃত্যু পাশা‍। তদয়ং ৰাজা বৰুণো হনুমন্যতাংযথেয়ং স্ত্ৰীপৌত্ৰমঘং ন বোদাৎ স্বাহা ইদমগ্নয়ে। ওঁ মিমাম-গ্নিত্ৰায়তাং গ্ৰাৰ্হপত্যঃ প্ৰজামস্যৈ নয়তু দীৰ্ঘমায়ুঃ অশূন্যোপন্থা জীৱতামত্ত মাতা পৌত্ৰমানন্দমভিৰুধ্য তামিয় স্বাহা ইদমগ্নয়ে।ওঁ স্বস্তিনোহগ্নে দিবা পৃথিব্যা বিশ্বানি ধেহ্য যথা যজত্ৰ। যদস্যাং মহিদিবিজাতং প্ৰসস্তং তদশশুদ্ৰবিনং ধেহি চিত্ৰ স্বাহাইদমগ্নয়ে। ওঁ সুগনুপন্থাৎ প্ৰদিশন এহি জ্যোতিম্মধ্যে হাজৰন্নআয়ুঃ।অপ্যৈত মৃত্যুৰ মৃতং ম আগাদ্বৈবস্বতোনোহভয়ং কুণোতু নঃ স্বাহ৷ ইদং বৈবস্বতায়। ওঁ পৰংমুতো অনুপৰে হিপন্থাং যস্তেহন্য ইতৰে৷ দেবানাং চক্ষুষ্মতে শৃণ্বতে তেব্ৰবীমি মানঃ প্ৰজা বীৰিষোমতীৰান স্বাহা ইদং মৃত্যৰে। {{gap}}ইন্দ্ৰাদি দেৱতাৰ ভিতৰত প্ৰধান অগ্নিদেব আহি বৰুণৰ,আদেশ অনুসাৰে এই কন্যাৰ পুত্ৰাদিক যম পাশৰ পৰামোচন কৰক—যাতে এওঁ পুত্ৰাদিৰ দুখত কান্দিব নালাগে। গাৰ্হস্পত্য অগ্নিয়ে এই কন্যাজনীক এনেকৈ ৰক্ষা কৰকযেন এওঁ শুভ পুত্ৰাদিৰূপ প্ৰজা আৰু দীৰ্ঘজীৱন পায় আৰু {{gap}}২<noinclude>{{rh|||}}</noinclude> olwlq04qddf08g5rzmz1bj9qra1m9kj 265046 265044 2026-11-03T18:05:14Z Nilotpal Hazarika123 3917 265046 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১৭}}</noinclude>হৈ আমাৰ পৰিজনবৰ্গ আৰু চাৰিঠেঙীয়া জন্তুৰ কল্যাণ- কাৰিণী হবা।.........সেই ধন বংশ বৃদ্ধিকাৰিণী,কল্যাণী, তুমি আমালোকক ত্যাগ নকৰিবা। {{gap}}(বৈদিক যুগত যেতিয়া এই মন্ত্ৰবোৰ ৰচিত হয়, তেতিয়া পশুই গৃহস্থৰ প্ৰধান সম্পত্তি আছিল )। {{gap}}হোমৰ মন্ত্ৰ— ওঁমগ্নিবৈতু প্ৰথমোদেবতানাং সোহস্যৈ প্ৰজাং মুঞ্চতু মৃত্যু পাশা‍। তদয়ং ৰাজা বৰুণো হনুমন্যতাংযথেয়ং স্ত্ৰীপৌত্ৰমঘং ন বোদাৎ স্বাহা ইদমগ্নয়ে। ওঁ মিমাম-গ্নিত্ৰায়তাং গ্ৰাৰ্হপত্যঃ প্ৰজামস্যৈ নয়তু দীৰ্ঘমায়ুঃ অশূন্যোপন্থা জীৱতামত্ত মাতা পৌত্ৰমানন্দমভিৰুধ্য তামিয় স্বাহা ইদমগ্নয়ে।ওঁ স্বস্তিনোহগ্নে দিবা পৃথিব্যা বিশ্বানি ধেহ্য যথা যজত্ৰ। যদস্যাং মহিদিবিজাতং প্ৰসস্তং তদশশুদ্ৰবিনং ধেহি চিত্ৰ স্বাহাইদমগ্নয়ে। ওঁ সুগনুপন্থাৎ প্ৰদিশন এহি জ্যোতিম্মধ্যে হাজৰন্নআয়ুঃ।অপ্যৈত মৃত্যুৰ মৃতং ম আগাদ্বৈবস্বতোনোহভয়ং কুণোতু নঃ স্বাহ৷ ইদং বৈবস্বতায়। ওঁ পৰংমুতো অনুপৰে হিপন্থাং যস্তেহন্য ইতৰে৷ দেবানাং চক্ষুষ্মতে শৃণ্বতে তেব্ৰবীমি মানঃ প্ৰজা বীৰিষোমতীৰান স্বাহা ইদং মৃত্যৰে। {{gap}}ইন্দ্ৰাদি দেৱতাৰ ভিতৰত প্ৰধান অগ্নিদেব আহি বৰুণৰ,আদেশ অনুসাৰে এই কন্যাৰ পুত্ৰাদিক যম পাশৰ পৰামোচন কৰক—যাতে এওঁ পুত্ৰাদিৰ দুখত কান্দিব নালাগে। গাৰ্হস্পত্য অগ্নিয়ে এই কন্যাজনীক এনেকৈ ৰক্ষা কৰকযেন এওঁ শুভ পুত্ৰাদিৰূপ প্ৰজা আৰু দীৰ্ঘজীৱন পায় আৰু {{gap}}২<noinclude>{{rh|||}}</noinclude> 42jb3crcv4btq0ezjwbuumym9435oy6 265047 265046 2026-11-03T18:05:43Z Nilotpal Hazarika123 3917 265047 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১৭}}</noinclude>হৈ আমাৰ পৰিজনবৰ্গ আৰু চাৰিঠেঙীয়া জন্তুৰ কল্যাণ- কাৰিণী হবা।.........সেই ধন বংশ বৃদ্ধিকাৰিণী, কল্যাণী, তুমি আমালোকক ত্যাগ নকৰিবা। {{gap}}(বৈদিক যুগত যেতিয়া এই মন্ত্ৰবোৰ ৰচিত হয়, তেতিয়া পশুই গৃহস্থৰ প্ৰধান সম্পত্তি আছিল )। {{gap}}হোমৰ মন্ত্ৰ— ওঁমগ্নিবৈতু প্ৰথমোদেবতানাং সোহস্যৈ প্ৰজাং মুঞ্চতু মৃত্যু পাশা‍। তদয়ং ৰাজা বৰুণো হনুমন্যতাংযথেয়ং স্ত্ৰীপৌত্ৰমঘং ন বোদাৎ স্বাহা ইদমগ্নয়ে। ওঁ মিমাম-গ্নিত্ৰায়তাং গ্ৰাৰ্হপত্যঃ প্ৰজামস্যৈ নয়তু দীৰ্ঘমায়ুঃ অশূন্যোপন্থা জীৱতামত্ত মাতা পৌত্ৰমানন্দমভিৰুধ্য তামিয় স্বাহা ইদমগ্নয়ে।ওঁ স্বস্তিনোহগ্নে দিবা পৃথিব্যা বিশ্বানি ধেহ্য যথা যজত্ৰ। যদস্যাং মহিদিবিজাতং প্ৰসস্তং তদশশুদ্ৰবিনং ধেহি চিত্ৰ স্বাহাইদমগ্নয়ে। ওঁ সুগনুপন্থাৎ প্ৰদিশন এহি জ্যোতিম্মধ্যে হাজৰন্নআয়ুঃ।অপ্যৈত মৃত্যুৰ মৃতং ম আগাদ্বৈবস্বতোনোহভয়ং কুণোতু নঃ স্বাহ৷ ইদং বৈবস্বতায়। ওঁ পৰংমুতো অনুপৰে হিপন্থাং যস্তেহন্য ইতৰে৷ দেবানাং চক্ষুষ্মতে শৃণ্বতে তেব্ৰবীমি মানঃ প্ৰজা বীৰিষোমতীৰান স্বাহা ইদং মৃত্যৰে। {{gap}}ইন্দ্ৰাদি দেৱতাৰ ভিতৰত প্ৰধান অগ্নিদেব আহি বৰুণৰ,আদেশ অনুসাৰে এই কন্যাৰ পুত্ৰাদিক যম পাশৰ পৰামোচন কৰক—যাতে এওঁ পুত্ৰাদিৰ দুখত কান্দিব নালাগে। গাৰ্হস্পত্য অগ্নিয়ে এই কন্যাজনীক এনেকৈ ৰক্ষা কৰকযেন এওঁ শুভ পুত্ৰাদিৰূপ প্ৰজা আৰু দীৰ্ঘজীৱন পায় আৰু {{gap}}২<noinclude>{{rh|||}}</noinclude> 587lm45dfukc6gscf6ajybh147d87rf 104 82036 265082 221854 2026-11-04T04:53:53Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265082 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>লেখক এই মহান, সুশ্ৰাব্য প্ৰাৰ্থনাৰ লগে লগে কেনেকুৱা গভীৰ দৰ্শন,- বেদান্তৰ আত্মা-পৰমাত্মা বোধ নিহিত আছে। মূল সংস্কৃত শ্লোকৰ সুন্দৰ বিতোপন অথচ সহজ আৰু ভক্তি-উদ্দীপক অসমীয়া ভাঙ্গনি যদি চাব খোজে, তেন্তে আকৌ পঢ়ক :- {{Block center|<poem> হে কৃষ্ণ হে বাসুদেৱ{{gap|4em}}দৈবকী নন্দন হৰি {{gap|4em}}নমো নন্দ গোপৰ কুমাৰ। কৃপাময় শ্ৰীগোবিন্দ{{gap|4em}}তযু পদ অৰবিন্দ {{gap|4em}}কৰোঁ মই লক্ষ নমস্কাৰ॥ পদ্ম সম নাভি যাৰ{{gap|4em}}প্ৰণামোহো বাৰম্বাৰ {{gap|4em}}নমো দিব্য পদ্মমালাধাৰী। নমো পদ্ম সম নেত্ৰ{{gap|4em}}পদ যাৰ শত পত্ৰ {{gap|4em}}নমো ভকতৰ ভয়হাৰী॥ বসুদেব সুত কৃষ্ণ{{gap|4em}}তুমি ভকতৰ ইষ্ট {{gap|4em}}কংশ চানুৰাদি বিমৰ্দ্দন। দৈবকী হৃদয়ানন্দ{{gap|4em}}জগতৰ গুৰু কৃষ্ণ {{gap|4em}}তযু পাৱে কৰোহো বন্দন॥ মোৰ সম পাপী লোক{{gap|4em}}নাহিকে এ তিনি লোক {{gap|4em}}তুমি সম নাহি পাপ হাৰী। ই জানি গোবিন্দ মোক{{gap|4em}}যেন জুয়াই কৰিয়োক {{gap|4em}}তুৱা পদে কৰোহোঁ গোহাৰি॥ সহস্ৰ সহস্ৰ আতি{{gap|4em}}অপৰাধ দিনে বাতি {{gap|4em}}কৰোঁ মই মহা মূঢ় জন ৷ আমি প্ৰভু তযু দাস{{gap|4em}}তাকে মানি জগবাস, {{gap|4em}}ক্ষমিয়োক শ্ৰীমধুসুদন॥ </poem>}}<noinclude></noinclude> hg5ti38nu0km7dynfj5pk5wfnywpqob 104 82037 265083 221855 2026-11-04T04:57:13Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265083 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>চাওক সংস্কৃত শ্লোকৰ কেনে সহজ আৰু সুৱলা পদ। আকৌ চাওক গীতাৰ “জানামি ধৰ্ম্মং নচ মে প্ৰবৃত্তিঃ” এই শ্লোকৰ কেনেকুৱা ভাঙ্গনি হৈছে, কেনেকুৱা বিতোপন অসমীয়া পদ হৈছে :- {{Block center|<poem> ধৰ্ম্মক জানোহোঁ ম‍ই{{gap|4em}}তথাপি প্ৰবৃত্তি নাই {{gap|4em}}অধৰ্ম্মতো নিবৃত্তি নোহয়। হৃদি স্থিত হুয়া তুমি{{gap|4em}}যেন কৰাবাহাঁ স্বামী {{gap|4em}}হৃষিকেশ কৰিবোঁ তেনয়। </poem>}} আকৌ চাওক সচৰাচৰ ব্ৰাহ্মণ সকলে, গুৰু সকলে গোৱা “আবাহনং ন জানামি, ন জানামি বিসৰ্জ্জনং” এই প্ৰাৰ্থনাৰ কেনে পদ হৈছে :- {{Block center|<poem> নাজানোহোঁ আবাহন{{gap|4em}}নাজানোহোঁ বিসৰ্জ্জন {{gap|4em}}পূজা মন্ত্ৰ নাজানোঁ কিঞ্চিত। এতেকে পৰমেশ্বৰ{{gap|4em}} দাস ভৈলোঁ চৰণৰ {{gap|4em}}মোৰ গতি সাধিবে উচিত।</poem>}} কবিত্ব হিচাবত শঙ্কৰ, মাধব, ৰাম সৰস্বতী, শ্ৰীধৰ কন্দলি এই সকলৰ আসন জগতৰ অতি প্ৰতিভাশালী কবিসকলৰ শাৰীৰ ওপৰত নহলেও তলত নহয়। আজি কালিৰ এই দুখুনী আসামেই সেই কালত এই সকল মহাপুৰুষ আৰু কবিসকলক জন্ম দিছিল। একালত অসমীয়া সাহিত্য এনেকুৱা উচ্চ গৌৰবান্বিত আসনত আছিল। {{gap}}যেনেকৈ কোনো এঘৰ মানুহৰ উঠন-পতন দেখা যায়, সেই দৰে এটা জাতিৰো উথন পতন আছে। উথিলে নামিব লাগে, এনেকুৱা এটা নিয়ম ভগৱন্ত পুৰুষে কৰি থৈছে যেন লাগে। আমাৰ এই আৰ্থিক আৰু সাহিত্যিক অৱস্থা নৰল। অসমীয়া ৰজা প্ৰজা উভয়কে কি জানি কোনোবা ঋষিৰ বা মহাপুৰুষৰ বা দেৱতাৰ শাপে চুলে। ১৭৬৮ খৃষ্টাব্দৰে পৰা অসমীয়াৰ সুখৰ দিনৰ ওৰ পৰিল। এই খৃষ্টাব্দত<noinclude></noinclude> b67z6v1w555idlh8l5kc98r8rk3k5jr 104 82039 265089 221857 2026-11-04T05:34:28Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265089 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>{{gap}}“যত মোৱামৰীয়া সকলে ৰাজত্ব কৰিছিল, তত গাওঁকে গাওঁ ধ্বংস হৈছিল, আৰু সেই গাওঁবোৰৰ প্ৰজাবিলাকে তেওঁলোকৰ সকলো ধন-বস্তু হেৰুৱাই, ঘৰ-দুৱাৰ এবি দেশ দেশান্তৰলৈ পলাবহৈ বাধ্য হৈছিল৷ কেৱে কেৱে হাবিব মাজত লুকাই থাকি বনৰিয়া ফল-মূল আৰু আগেয়ে নেখোৱা অপবিত্র জন্তুৰ মঙ্গহ খাই জীৱন ধাৰণ কৰিছিল৷ কাপ্তান ওৱেলছে (বিদ্রোহ দমন কৰিবলৈ আহি ) ডেৰগাও আৰু ৰংপুৰৰ মাজৰ যি ডোখৰ আগৰ জনাকীর্ণ, শস্যে-মৎস্যে ভৰপুৰ ঠাই আছিল, সেই ডোখৰকে শ্মশান বা মৰুভূমিৰ দৰে পাইছিল। ডাঙ্গৰ ডাঙ্গৰ গাওঁবিলাক জনপ্রাণী এটাও নোহোৱা হৈ শূণ্য হৈ আছিল। ভাটী অসমতো বঙ্গদেশ বা বিদেশৰ পৰা দৰমহা দি আনা চিপাহীবিলাকে ডকাইতবিলাকে (এইবিলাক হৰদত্ত বীৰদত্তে অনা হিন্দুস্থানি আৰু পঞ্জাবী মানুহ ) প্ৰজাৰ ওপৰত কম 'অত্যাচাৰ কৰা নাছিল ।” {{gap}}বন্ধুসকল! এই অভাজনে চাকৰিৰ আদি আৰু মাজ ভাগত এই মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ আৰু তাৰ পাছত মান ভঙ্গনিত ভাগি যোৱা অসমীয়া মানুহৰ গাওঁ প্রায় আঠ দহখান জৈন্তিয়া আৰু কাছাড়, এই দুয়ো ঠাইতে পাইছিলোঁ৷ সেই মানুহ সকলে এতিয়াও অসমীয়া কথা নিজৰ ভিতৰত কয়৷ গাওঁত নামঘৰ ৰাখিছে আৰু এৰি পুহিছে৷ অভাজনে জৈন্তিয়া গাওঁ এখানত গৈ এনিশা আছিলোঁ— “আমাৰ অসম দেশৰ এজন ডাঙৰীয়া আহিছে,” এই বুলি সেই গাওঁৰ লৰা তিৰুতা বুঢ়া-বুঢ়ী সকলোবিলাকে লৰি লৰি আহি বেৰি ধৰি যি সাদৰ সম্ভাষণ কৰিছিল, নিশা সকলোৱে মিলি যি লগ ভাত খাইছিলোঁ, সেই কথা এতিয়াও এই বৃদ্ধে পাহৰিব পৰা নাই । {{gap}}কেবছৰমান দুখ দুর্দশাৰ পিছত, কাপ্তান ওৱেলছ ছাহাবৰ সহায়ত মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ, দৰঙ্গি ৰজাৰ বিদ্ৰোহ, দন্দুৱা দ্রোহ ইত্যাদি সকলো<noinclude></noinclude> ndhcfh69hm9eyyx3wmr105kjmex8ig1 104 82040 265092 221858 2026-11-04T05:37:25Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265092 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>বিলাক থামিল। কিন্তু অসমীয়া জাতিৰ আৰু আহোম ৰজাৰ পতন অৱশ্যম্ভাৱী হোৱাৰ কাৰণেই প্ৰথমতে সেই সময়ৰ দুৰ্ব্বল, কম-বয়সীয়া চন্দ্ৰকান্ত সিংহ ৰজাৰ অপৰিণাম দৰ্শিতাৰ ফলত, সতাই নৰকী, গুৱাহাটীৰ বদন বৰফুকনৰ পাষণ্ডতা, আন আন বিষয়া সকলৰ স্বাৰ্থপূৰ্ণ কুটিলতা, আত্মকলহ, বাদ বিসম্বাদৰ ফলত, মানৰূপী প্ৰবল ধুমুহা এটা অসমলৈ পূব মূৰৰ পৰা আহিল। আৰু প্ৰথম বাৰ সেই মানে উজনি অসমত বুঢ়া গোহাঁইৰ দলক যুঁজত ঘটুৱাই বদন বৰফুকনকে সৰ্ব্বে-সৰ্ব্বা পাতি, ৰজা চন্দ্ৰকান্তক সিংহাসনত থাপি; অসমৰ ধন সোণ, অসমীয়া জীয়াৰী হেমো আইদেউক, আৰু আন আন কেতখিনি গাভৰুক লৈ উলটি গল। ঈমানতে ওৰ পৰা হলেও আমাৰ ৰক্ষা আছিল; কিন্তু সিটি নহল। মান গুচি যোৱাৰ পিছতে বুঢ়াগোঁহাইৰ পক্ষপাতিনী চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ মাতৃ ৰাজমাও দেউতাই ৰূপসিং নামেৰে হিন্দুস্থানী চিপাহী এটাৰ হতুৱাই যেতিয়াই বদন বৰফুকনক বধ কৰালে, তেতিয়াই বৰফুকনৰ সেই অত্যাচাৰী জন্মি পিয়লী নামৰ পুতেকহঁত বৰ্ম্মালৈ গৈ দ্বিতীয়বাৰ মানক আনি অসম ধ্বংস কৰোৱালে। ইয়াৰ বছৰেক কি দুবছৰৰ পিছত আগৰ দুবাৰত অসমীয়াক লুটি-পুটি নি লতা লাগি থকা মানহতে আকৌ তৃতীয়বাৰ আহি যি অত্যাচাৰ কৰিলে সি মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহতকৈও শতগুণে বেছি। এই শেষবাৰৰ আক্ৰমণত মানে উজনিৰ পৰা ভাটীলৈ তিনি জাক হৈ গৈছিল। সিহঁতে যি পিনেদিয়েই গৈছিল সেই পিনেই মানুহ উজাৰ খাই ঘৰ-দুৱাৰ এৰি পলাইছিল। সিহঁতে যাকে যতে পালে তাৰে ততে প্ৰাণ ললে। লৰা-ছোৱালী, তিৰোতা গাভৰু বুঢ়া বুঢ়ী কাকো কতু নেৰিলে। মাকৰ কোচৰ পৰা কেচুৱা লৰা কাঢ়ি নি মাকৰ চকুৰ আগতে ওপৰলৈ ঢোপৰ দৰে মাৰি তলত তৰোৱাল পাতি মাৰিছিল। গিৰিয়েকৰ আগত ঘৈণীয়েকৰ বলেৰে সতীত্ব নাশ কৰি পাশবিক অত্যাচাৰ কৰিছিল।<noinclude></noinclude> ogxneg8gy2jqaixcqk3d3sgs75zzto3 104 82041 265093 221859 2026-11-04T05:38:58Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265093 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>ঠায়ে ঠায়ে মতা,-মাইকী, বুঢ়া-বুঢ়ী, লৰা-ছোৱালী সকলোকে একোটা ঘৰৰ ভিতৰত সুমুৱাই বন্দী কৰি সেই ঘৰত জুই লগাই দি পুৰি মাৰিছিল। হেজাৰ হেজাৰ মানুহ নিতৌ সিহঁতৰ হাতত মৰিছিল। সিহঁতে ৩০৷৪০ হেজাৰ অসমীয়া মতা মাইকী মানুহক বন্দী কৰি নিজ দেশলৈ লৈও গৈছিল। এইবিলাক পৈশাচিক কাহিনীৰ কথা এই অভাজনে সৰু কালতে পিতৃদেৱৰ মুখে শুনিছিলোঁ; তাৰ পিছত বুৰঞ্জী পঢ়িও জানিছোঁ। পিতৃদেৱৰ মুখে ইয়াকো শুনিছিলোঁ যে পিতামহৰ ককায়েক গৰাকীক মানে সবংশে কাটি বংশ লোপ কৰি থৈ গৈছে। পিতামহ তেতিয়া অবিবাহিত অৱস্থাত থকা বাবে, পলাই নদীয়া-শান্তিপুৰত গৈ দহ বাৰ বছৰ আছিল। এইবিলাক বিপ্লবত আৰু তাৰ পিছৰ ৰোগ আকাল মহামাৰি ইত্যাদিতো অসমীয়া প্ৰজা ঢুকাই অন্ত পৰাৰ দৰে হৈছিল। ৪০ লক্ষ অসমীয়াৰ ভিতৰত ৩২ লক্ষ অসমীয়া ঢুকাল। ব্ৰিটিছে মানক খেদি অসম লবৰ সময়ত মুঠেই ৮ লক্ষ অসমীয়া মানুহ পাইছিল। ধনে-জনে ভৰপূৰ এই সোণৰ অসম সেই কালত শ্মশানত পৰিণত হৈছিল আৰু তাৰ লগে লগে নানা ৰোগৰ বাহ হৈ উঠিছিল। Mills ৰ ৰিপৰ্টত এই বিষয়ে এইদৰে আছে :- {{gap}}“When therefore we assumed the charge of Assam nothing could possibly be more unpromising than the state of the country. The small remnant of the people had been so harassed and oppresed by the long civil and the accession of followed had internal wars that Raja Gaurinath Singh in 1780 down to 1826, that they had almost given up cultivation and lived on jungle roots and plants; and famine and pestilence<noinclude></noinclude> qbfacfywj9j46un1t129mhpxf1b2m56 104 82042 265094 221860 2026-11-04T05:40:36Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265094 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>married off thousands that had escaped the sword and captivity." {{gap}}“যেতিয়া আমি অসম লওঁ তেতিয়া এই দেশৰ অৱস্থা এনেকুৱা বেয়া আছিল যে তাৰ তুলনা দিবৰ ঠাই নাই। ৺গৌৰীনাথ সিংহ ৰজাই ১৭৮০ খৃষ্টাব্দত অসমৰ সিংহাসনত উঠিবৰে পৰা ১৮২৬ শকলৈকে, মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহত নমৰি যি কেইটা বাকী অসমীয়া মানুহ আছিল সেই সকল আত্ম- কলহ, বিদ্ৰোহ, যুজ-বাগৰ ইত্যাদিত ইমান জুৰুলা জুপুৰা হৈছিল যে সিহঁতে খেতি-বাতি এৰি গছৰ শিপা, পাত-ছোত খাই কোনো ৰকমে জীৱন ধাৰণ কৰিছিল। মান মৰানৰ দাৰ কোবৰ পৰা অথবা ধৃত হৈ হৈ বন্দী হোৱাৰ পৰা যিবিলাক অসমীয়া মানুহ সাৰিছিল, সেই সকল পিছত আকৌ দুৰ্ভিক্ষ আৰু মাৰি মৰকত মৰি ডুকাইছিল।” {{gap}}অসমীয়া মানুহৰ এনেকুৱা দুৰ্দ্দশা হোৱাৰ লগে লগে এই কালটোত কিমান যে অসমীয়া সাচিপতীয়া পুথি হেৰাল বা পোৰা গল তাৰ কি অন্ত আছে। ইয়াৰ উপৰিও কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰৰ বুৰঞ্জী ধ্বংস কৰা কীৰ্ত্তিয়ে যে কিমান বুৰঞ্জী আৰু তাৰ লগে লগে আন বিষয়ৰো পুথি পুৰি ছাই কৰিলে তাৰেই বা কি অন্ত আছে। এনেকুৱাবিলাক প্ৰতিকুল অৱস্থাতো যে প্ৰভু শঙ্কৰদেৱ, মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ, প্ৰভু ভট্টদেৱ, ৰামসৰস্বতী, অনন্ত কন্দলি, শ্ৰীধৰ কন্দলি এই সকলে লিখা অসমীয়া ধৰ্ম্মপুথি কিছুমান ৰক্ষা পৰিল, এয়ে আমাৰ সৌভাগ্য, আৰু এই কথাটোৱেই প্ৰমাণ কৰে অসমীয়া জাতিটো কেনেকুৱা সাহিত্যপ্ৰিয় আছিল। অসমীয়া মানুহে নিজৰ জীৱনতকৈয়ো ধৰ্ম্মগুৰুসকলে লেখি থৈ যোৱা, পিতৃ-পিতামহ সকলে লেখা আৰু নকল কৰা পৃথিবিলাকক বেছি আদৰ কৰিছিল।<noinclude></noinclude> k145t015akw5dy2pwyf7b60kb4zmjdi 104 82043 265104 221861 2026-11-04T06:36:26Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265104 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>{{gap}}প্ৰায় দুকুৰি পাঁচবছৰ মান দুঃখ ভোগ কৰাৰ পিছত ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাত ১৮২৬ খৃষ্টাব্দত ব্ৰিটিছ গবৰ্ণমেণ্টে মানক খেদি আমাৰ শাসন ভাৰ লয়। ব্ৰিটিছ সিংহই যদিও অসমৰ শাসন ভাৰ লই শান্তি থাপিলে, তথাপি অসমীয়াৰ পাপ কটা নোযোৱাৰ বাবেই হওক, বা বিধাতাৰ নিৰ্ব্বন্ধ অনুসৰিয়েই হওক, অসমীয়াৰ দুখ দুৰ্গতিৰ ওৰ নপৰিল। এটা খণ্ডিল হয়, অৰ্থাৎ মানৰ দাৰ কোবৰ পৰা আৰু অত্যাচাৰৰ পৰা ৰক্ষা পৰিল হয়, কিন্তু আন তিনি চাৰিটা মৃদুগতি অৰ্থাৎ লাহে লাহে ধ্বংস কৰা দুখে আহি অসমক ধৰিলে। প্ৰথম দুখ অসমীয়াৰ কপালত আৰম্ভ হল, যি দিনাই অসমীয়াই গুৱাহাটীৰ বেলতলা অঞ্চলত ব্ৰিটিছৰ লগত অহা হিন্দুস্থানী চিপাহীয়ে দিয়া আফু গুটী ল‍ই আফু খেতি কৰি সেই আৰু ঢোপৰ গলধনত ৰেপ্ দি কানী বৰবিহ কৰি খাবলৈ শিকিলে। এই বৰবিহে দুখুনী অসমক এতিয়াও জলা-কলা কৰিবই লাগিছে। দ্বিতীয় দুখ হল, সেই কালতে মাৰোৱাৰী আৰু হিন্দুস্থানী ককাইসকলে আহি অসমৰ সমস্ত দোকান বজাৰ নিজৰ হাতত এদনীয়া কৰিলে। তৃতীয় দুঃখ হল, অসমীয়াৰ ভিতৰত সেই কালত নতুন ধৰণৰ শিক্ষিত, অৰ্থাৎ ইংৰাজ ৰজাৰ কাম চলাব পৰা, অসমীয়া মানুহ নথকাত চাকৰিবিলাকত সেই কালৰে পৰা আমাৰ বঙ্গালী ভাতৃসকল সোমাল। ব্ৰিটিছে মানক খেদি অসম লোৱাৰে পৰা কেবা বছৰেকলৈকে আমাৰ অসম দেশখান বঙ্গদেশৰ লাফটেনেন্ট গবৰ্ণৰৰ অধীনত থকাৰ কাৰণে আৰু ৰজাঘৰীয়া বিষয়বোৰত আমাৰ বঙ্গালী ভাতৃসকলৰ আধিপত্য হোৱাত, আমাৰ আদালতবিলাকত, স্কুলবিলাকত, বঙ্গালী ভাষা প্ৰচলন হৈ একালত, অৰ্থাৎ ১৮২৬ খৃষ্টাব্দৰে পৰা ভালেমান বছৰলৈকে, অসমীয়া ভাষাক বঙ্গালী ভাষাই মাৰিবই ধৰিছিল। কিন্তু অসমীয়াৰ অৱতাৰি পুৰুষসকলৰ পুণ্যৰ বলতেই হওক, বা অসমীয়া সাহিত্যৰ ভাগ্যৰ গুণেই<noinclude></noinclude> 8z1lub1wty1mdsswnbupe85xivlhn67 104 82044 265105 221862 2026-11-04T06:40:18Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265105 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>হওক অসমীয়া ভাষাৰ ভাগ্য এমেৰিকান্ বেপটিষ্ট মিচনৰিসকল অসমলৈ খৃষ্টধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ অহাৰ লগে লগে উলটিল। মিচনৰিসকলৰ ভিতৰত পূৰ্ব্বাপৰ ৰীতিয়েই হৈছিল যে যি জাতি মানুহৰ মাজত এই ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰিব সেই জাতীয় মানুহৰ ভাষাত তেওঁলোকৰ বাইবলগ্ৰন্থ ভঙ্গাৰ, গীত, পদ ৰচিব আৰু ধৰ্ম্মবিষয়ক পুথি লেখি মানুহৰ মাজত বিলাই দিব। এই প্ৰথা অনুসৰি ১৮৩৩ খৃষ্টাব্দত এমেৰিকান্ বেপ্ টিষ্ট মিচনৰ পাদুৰী ছাহাবসকলে এই নগাওঁতে ৺ আত্মাৰাম শৰ্ম্মাৰ সহায়লৈ বাইবল গ্ৰন্থ অসমীয়া ভাষালৈ ভঙ্গায়। মিচনৰিসকলে চৰকাৰৰ পক্ষৰ শাসন কৰ্ত্তাসকলক বুজালে যে অসমীয়া ভাষাটো এটা সুকীয়া ভাষা। মিচনৰী সকলৰ লগতে এই কালত প্ৰাতঃস্মৰণীয় পুৰুষ ৺ আনন্দৰাম ঢেকীয়াল ফুকনেও অসমীয়া ভাষাৰ হকে মাতি উঠে। ১৮৩৯ খৃষ্টাব্দত যদুৰাম বৰুৱাই অসমীয়া আৰু বঙ্গালী ভাষাত এখান অভিধান লেখে। ৰেভাৰেও ৰবিন্‌চন্‌ ছাহাবে ১৮৪০ খৃষ্টাব্দত অসমীয়া ভাষাৰে এখন ব্যাকৰণ ৰচে। ১৮৪৪ খৃষ্টাব্দত ৺ ৰাধানাথ বৰবৰুৱা আৰু ৺ কাশীনাথ তামুলি ফুকনে অসমৰ বুৰঞ্জী লিখে। ১৮৪৯ খৃষ্টাব্দত ৺ আনন্দিৰাম ঢেকীয়াল ফুকনে লৰামিত্ৰ লিখে। ১৮৬৮ খৃষ্টাব্দত যদুৰাম বৰুৱাৰ অভিধানকে আশ্ৰয় কৰি ৰেভাণ্ডে ব্ৰন্‌চন্ ছাহাবে তেওঁৰ অভিধান উলিয়ায়। পাদুৰী ছাহাবসকলে “অৰুণোদয়” বাতৰি কাকত উলিয়ায়। এইবিলাকৰ ফলত, আৰু ১৮৭১ শকত অসম যেতিয়া বঙ্গদেশৰ শাসন কৰ্ত্তাৰ তলৰ পৰা “ওলাই অসমৰ সুকীয়া শাসনকৰ্ত্তা চিফকমিচনৰৰ অধীনত হল, প্ৰায় তেতিয়াৰে পৰা আদালতবিলাকৰ পৰা বঙ্গালী ভাষা উঠি তাত অসমীয়া ভাষা স্থাপিত হল। ইয়াৰ পিছত গুৱাহাটীত ৺ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু এই নগাৱঁত ৬ ৰায় গুণাভিৰাম বৰুৱা বাহাদুৰ এই দুজনা মহাত্মাই অসমীয়া ভাষাত অভিধান, ব্যাকৰণ, বুৰঞ্জী লিখি অসমীয়া ভাষাক<noinclude></noinclude> 7re5mpcduqp1hsubzmdp6ctj61fpczt 104 82045 265107 221863 2026-11-04T06:43:11Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265107 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>টনকীয়াল কৰিলে। এই দুজনাই অভিধান ব্যাকৰণ আৰু আন পুথিও ৰচিলে। সেই সকলৰ বুৰঞ্জীত বাজেও আন বিবৰণ পৰিশিষ্টত পাব। মহাত্মা ৺ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই অৰুণোদয়ৰ পিছতে “আসাম নিউচ” নামেৰে সাদিনীয়া বাতৰি কাকত আৰু মহাত্মা ৺ ৰায় বাহাদুৰ বৰুৱাই “আসাম বন্ধু” নামৰ মাহেকীয়া কাকত এখান উলিয়াইছিল। সেই কাকত এই অভাজনে গুৱাহাটীৰ হাইস্কুলত আৰু তাৰ পিছত কলিকতাৰ কলেজত পঢ়িছিল। ১৮৮৪-৮৫ খৃষ্টাব্দত গ্ৰাহকৰ আওকাণতে হওক বা এনেয়ে হওক দুয়োখন কাকতেই মৰিল। ইয়াৰ পিছত আউনীআটী সত্ৰৰ পৰা ৺ শ্ৰীধৰ ওঝাৰ চেষ্টাত “আসাম বিলাসিনী” নামৰ সাদিনীয়া বাতৰি কাকত এখান ওলাইছিল। {{gap}}ব্ৰিটিছ যুগত আমাৰ এই অসমীয়া ভাষাটো ৺হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা- আৰু ৺ ৰায় বাহাদুৰ গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ ওচৰত যেনেকৈ ঋণী, সেইদৰে কিছু পৰিমাণে আমাৰ সহপাঠী শ্ৰদ্ধাপদ বন্ধু শ্ৰীযুত চন্দ্ৰকুমাৰ আগ্ৰাৱালা দেৱৰ পিতৃ পুৰুষ হৰিবিলাস আগ্ৰাৱালাৰ ওচৰতো ধৰুৱা। প্ৰভু শঙ্কৰদেৱে, মহাপুৰুষ মাধৱদেৱে লিখা, দশম, কীৰ্ত্তন, নাম ঘোষা সাচিপাতত সত্ৰে সত্ৰে আৰু কাচিৎ দুই এজন অসমীয়া মানুহৰ হাতত আছিল যদিও, সৰ্ব্বসাধাৰণে এইবিলাক অমূল্য ৰত্ন সহজে পাব নোৱাৰিছিল। ৺হৰিবিলাস আগ্ৰাৱালা দেৱেই পোন প্ৰথমে অশেষ কষ্ট কৰি নিজৰ দুখেৰে অৰ্জ্জা ধন ভগন কৰি কীৰ্ত্তন, দশম, ছপাই উলিয়ায়। তেওঁ ছপাই উলিয়াবৰ পৰাহে অসমীয়া মানুহৰ ঘৰে ঘৰে কীৰ্ত্তন দশম, নামঘোষা, বৰ গীত এইবিলাক পুথি হৈছে; আৰু ধৰ্ম্ম গুৰু সকলে থৈ যোৱা ধৰ্ম্মৰ ভাববিলাক, অসমীয়া ভাষা, আৰু সাহিত্য, সৰ্ব্ব সাধাৰণৰ মাজত বহুল ভাবে প্ৰচাৰ হৈছে। {{gap}}ইয়াৰ পিছত ১৮৮৮ খৃষ্টাব্দত যেতিয়া ৬৭ নং ষ্ট্ৰীটত থাকো, তেতিয়া আসাম বন্ধু লোপ হৈছিল। পোন প্ৰথমতে কাৰ উত্থাপন মতে সঠিককৈ<noinclude></noinclude> qyo883gojrvujsp6nmbe22n265k0bpy 104 82046 265109 221864 2026-11-04T06:58:32Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265109 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>মনত নাই—বোধহয় শ্ৰদ্ধাস্পদ শ্ৰীযুত ৰমাকান্ত বৰকাকতি বি, এল পেন্‌চন্‌ প্ৰাপ্ত হাই কোৰ্টৰ ট্ৰেনচেলেটৰৰ উত্থাপন মতে——আমাৰ অসমীয়া ছাতৰৰ মাজত এখান সৰু সুৰসুৰীয়া চাহ খোৱা মেল হয় আৰু সেই মেলত অসমীয়া ভাষাৰ উন্নতি সাধিনী সভাৰ জন্ম হয়। এই সভা জন্মাৰ লগে লগে সকলোৰে মুখে মুখে কথা হৈছিল যে “আমাক এখান ভাল মাহেকীয়া কাকত লাগে।” পিছত এদিন ম‍ই নিজৰ খোটালিত বহি আছোঁ, এনেতে আমাৰ বন্ধুবৰ শ্ৰদ্ধাষ্পদ শ্ৰীযুত চন্দ্ৰকুমাৰ আগ্ৰাৱালা দেৱে, আগেয়ে হেনো বন্ধুবৰ শ্ৰীযুত বেজবৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াই সৈতে আলচি, ঠিক ঠাক কৰি কোৱা মনত পৰে যে তেওঁ এখান কাকত উলিয়াব। এই অভাজনে এই প্ৰস্তাৱত ৰঙ্গ পাই বৰ উৎসাহ দেখুৱাইছিলোঁ। ইয়াৰ দহ বাৰ দিনৰ মূৰতে পিতৃ পুৰুষৰ আৰ্হি লৈ শ্ৰীযুত আগ্ৰাৱালা দেৱে জোনাকী কাকত উলিয়াই আমাৰ সকলোৰে হাতে হাতে দিয়ে। প্ৰথম বছৰত আগ্ৰাৱালা দেৱেই কাকত সম্পাদন কৰিছিল। ২য় বছৰত আমাৰ বন্ধু শ্ৰীযুত বেজবৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াই সম্পাদন কৰে। তাৰ পিছত শ্ৰীযুত প্ৰভু হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে, তাৰ পাছত ৰায় বাহাদুৰ শ্ৰীযুত কনকলাল বৰুৱাই সম্পাদন কৰে। এই কাকতত ছাতৰ সকলে যেয়ে যিহকে পাৰে তাকে লিখিছিল। এই অভাজনেও শৰীৰতত্ত্ব নামেৰে কেতখিনি প্ৰৱন্ধ লিখি তেতিয়াৰে পৰা মাতৃভাষা আৰু অসমীয়া সাহিত্যক সেৱিবলৈ আৰম্ভ কৰে। সেই কালত আমি ছাত্ৰসকলে ভবিষ্যত অসমৰ উন্নতিৰ বিষয়ে কত কথাই যে পাঙিছিলোঁ, কত কথা যে কোৱাকুই কৰিছিলোঁ, তাক জনাই আপোনালোকক আৰু আমনি লগাব নোখোজো; মাত্ৰ এটি কথা জনাওঁ। এদিন মোৰ বন্ধু শ্ৰীযুত ৰমাকান্ত বৰকাকতি ডাঙ্গৰীয়াই এই অভাজনক সুধিছিল :- “তুমি নো পঢ়ি শুনি অসমলৈ গৈ মাতৃভাষাৰ হকে কি কৰিবা?” এই নিঃকিনে তদুত্তৰে কোৱা<noinclude></noinclude> pbcfus37avbfa1o3hnb33r6eetkg4ip 104 82047 265111 221865 2026-11-04T07:08:29Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265111 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>মনত পৰে “মই অসমলৈ গৈ চাৰ ওৱালটাৰ স্কটৰ দৰে এশাৰী অসমীয়া উপন্যাস লিখি অসমত এটা পঢ়ুৱা সমাজ গঢ়িম।” বন্ধুবৰে কৈছিল :— “চাবা ভাইটি উপন্যাস লেখি যেন অসমীয়া ডেকাবিলাকক বেয়াৰ বাটলৈ নিনিয়া।” এই অভাজনে কইছিলোঁ “উপন্যাসেৰে মোৰ দেশৰ ভাতৃসকলৰ ঈশ্বৰলৈ মন আকৰ্ষণ কৰিম।” বন্ধুসকল! সৰু মুখত ইমান ডাঙৰ কথা ওলাইছিল! কিন্তু কলে কি হব৷ অভাজনে কথামতে সম্পূৰ্ণে কাম কৰিব নোৱাৰিলোঁ। সুখৰ বিষয় সেই কালৰ বন্ধুসকলৰ ভিতৰত শ্ৰদ্ধাপদ শ্ৰীযুত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই, পূজ্যপাদ শ্ৰীযুত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে, বন্ধুবৰ ৰায় ছাহাব শ্ৰীযুত পদ্মনাথ গোঁহাই বৰুৱাই আৰু শ্ৰীযুত বেণুধৰ ৰাজখোৱা ই, এ, চি, ডাঙৰীয়াই সেই কালৰে পৰা এতিয়ালৈকে অসমীয়া সাহিত্য সেবিয়েই আছে। মুচলমান ভাতৃ সকলৰ ভিতৰত মোৰ বন্ধু মৌলবী মফিজুদ্দিন হাজৰিকাইও সাহিত্য সেবা কৰি আছে। পিতৃ পুৰুষৰ আৰ্হি আগত লই বন্ধুবৰ শ্ৰদ্ধাস্পদ শ্ৰীযুত চন্দ্ৰকুমাৰ আগ্ৰাৱালাদেৱে এতিয়ালৈকে সেই কালৰে পৰা অসমীয়া ভাষাত পদ্য যে লিখিছেই, তাৰ লগে লগে বাঁহী আৰু “অসমীয়া” বাতৰি কাকতৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰিব লাগিছে। বন্ধুবৰ শ্ৰীযুত বেজবৰুয়া ডাঙৰীয়াই, গদ্য, পদ্ম, প্ৰত্নতত্ত্ব, হাঁহি, ধেমালি নাট লিখি অসমীয়া ভাষাক এটা সুন্দৰ গঢ় দিছে—তেজোময় কৰি তুলিছে। বৰ্ত্তমান কালত অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্য বেজবৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াৰ ওচৰত কম ধৰুৱা নহয়। শ্ৰীযুত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী প্ৰভুয়ে এই বুঢ়া বয়সলৈকে অশেষ হাড়-ভাঙ্গা ৰজাঘৰীয়া চাকৰি কৰি থকা স্বত্বেও সাহিত্য সেবা কৰিব লাগিছে। প্ৰত্নতত্ত্ব আলোচনা কৰি আছে৷ ৺হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই লিখি থৈ যোৱা অভিধানখান অশেষ যত্ন কৰি গবৰ্নমেণ্টৰ হতুৱাই কটন ছাহাবৰ দিনত কৰ্নেল গৰ্ডন চাহাবে সৈতে লগলাগি<noinclude></noinclude> c7hpfpqgxjdpple5i4ber8xn81udv4x 104 82048 265113 221866 2026-11-04T07:32:37Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265113 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>( ৪১ ) সম্পাদকৰ কাম কৰি ছপোৱাই উলিয়ালে। কথা গীতা, পুৰণি বুৰঞ্জি সম্পাদন কৰি ছপোৱাইছে। অসমৰ শিলৰ ফলি, আৰু ফলিবিলাকৰ পাঠ উদ্ধাৰ কৰি অসম বুৰঞ্জীৰ তথ্য উলিয়াব লাগিছে। কথা গীতা ছপোৱাই সেই কথা গীতা আচাৰ্য্য প্ৰফুল্লচন্দ্ৰ বায়ক, মহাত্মা গান্ধিক দেখুৱাই অসমীয়া যে কিমান পুৰণি এই কথা ৰাইজক দেখুৱাইছে। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভাইস্ চাঞ্চেলাৰ পুৰুষ ব্যাঘ্ৰ সাৰ আশুতোষ মুখাৰ্জিৰ লগত চিনা পৰিচয় হৈ, বন্ধুত্ব স্থাপন কবি, অসমীয়া ভাষাক এম, এ, মহলা পৰ্য্যন্ত ঠাই দিয়াই অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্যক গৌৰবান্বিত কৰিছে। আৰু এতিয়াও ভোলানাথ বৰুৱাই দি যোৱা টকাৰে ইন্‌টাৰমিডিয়েট, বি, এ, এম, এ এইবিলাক মহলাৰ পাঠ্য অসমীয়া পুথি যুগুত কৰাত লাগিয়ে আছে। আমাৰ সুযোগ্য বন্ধু শ্ৰীযুত বেণুধৰ ৰাজখোৱা বি-এ, ই, এ, চি ভাঙ্গৰীয়াই নিজ দুখেৰে অৰ্জ্জা গাঠিৰ ধন ভগন কৰি, লাভলৈ আন কি মুললৈকো একো আশা নাবাখি, কিতাপৰ পিছত কিতাপ ইংৰাজী আৰু অসমীয়া ভাষাত ছপা কৰিবই লাগিছে। তেওঁ পুথি ছপোৱাত যিমান্ খৰচ কৰিছে, তেওঁৰ দৰে সিমান আন কোনোবাজনে কৰিছে বুলি মই কব নোৱাৰোঁ। তেওঁৰ নামঘোষাৰ আৰু কাণ-খোৱাৰ ইংৰাজী তৰ্জ্জমাই, ডিমলজি অৰ্থাৎ প্ৰেতাত্মা সকলৰ বিষয়ে লিখা ইংৰাজী মৌলিক পুথিথনে অসমীয়াৰ ধৰ্ম্ম আৰু আধ্যাত্মিকতা এক কালে নহয় এক কালে জগতক দেখুৱাব। তেওঁৰ খণ্ডবাক্য কোষখন মোৰ মনেৰে অতুলনীয়। ৰায় বাহাদুৰ শ্ৰীযুত ৰাধাকান্ত সন্দিকৈ ভাঙৰীয়াই অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্যৰ অৰ্থে কি যে মহৎ দান কৰিছে তাক আপোনালোকে সকলোৱে জানে। শ্ৰীযুত কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য্য ডাঙৰীয়াইও সেই কালৰে পৰা এতিয়ালৈকে অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্য চৰ্চা কৰিবই লাগিছে; আৰু এতিয়া এই বৃদ্ধ বয়সতো কলিকতাৰ পৰা<noinclude></noinclude> 4kmc9m8c6yaxgt4tvie8md794djpsst 265114 265113 2026-11-04T07:33:23Z Ishanjyotibora 1642 265114 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>সম্পাদকৰ কাম কৰি ছপোৱাই উলিয়ালে। কথা গীতা, পুৰণি বুৰঞ্জি সম্পাদন কৰি ছপোৱাইছে। অসমৰ শিলৰ ফলি, আৰু ফলিবিলাকৰ পাঠ উদ্ধাৰ কৰি অসম বুৰঞ্জীৰ তথ্য উলিয়াব লাগিছে। কথা গীতা ছপোৱাই সেই কথা গীতা আচাৰ্য্য প্ৰফুল্লচন্দ্ৰ বায়ক, মহাত্মা গান্ধিক দেখুৱাই অসমীয়া যে কিমান পুৰণি এই কথা ৰাইজক দেখুৱাইছে। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভাইস্ চাঞ্চেলাৰ পুৰুষ ব্যাঘ্ৰ ৺ সাৰ আশুতোষ মুখাৰ্জিৰ লগত চিনা পৰিচয় হৈ, বন্ধুত্ব স্থাপন কবি, অসমীয়া ভাষাক এম, এ, মহলা পৰ্য্যন্ত ঠাই দিয়াই অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্যক গৌৰবান্বিত কৰিছে। আৰু এতিয়াও ৺ ভোলানাথ বৰুৱাই দি যোৱা টকাৰে ইন্‌টাৰমিডিয়েট, বি, এ, এম, এ এইবিলাক মহলাৰ পাঠ্য অসমীয়া পুথি যুগুত কৰাত লাগিয়ে আছে। আমাৰ সুযোগ্য বন্ধু শ্ৰীযুত বেণুধৰ ৰাজখোৱা বি-এ, ই, এ, চি ভাঙ্গৰীয়াই নিজ দুখেৰে অৰ্জ্জা গাঠিৰ ধন ভগন কৰি, লাভলৈ আন কি মুললৈকো একো আশা নাবাখি, কিতাপৰ পিছত কিতাপ ইংৰাজী আৰু অসমীয়া ভাষাত ছপা কৰিবই লাগিছে। তেওঁ পুথি ছপোৱাত যিমান্ খৰচ কৰিছে, তেওঁৰ দৰে সিমান আন কোনোবাজনে কৰিছে বুলি মই কব নোৱাৰোঁ। তেওঁৰ নামঘোষাৰ আৰু কাণ-খোৱাৰ ইংৰাজী তৰ্জ্জমাই, ডিমলজি অৰ্থাৎ প্ৰেতাত্মা সকলৰ বিষয়ে লিখা ইংৰাজী মৌলিক পুথিথনে অসমীয়াৰ ধৰ্ম্ম আৰু আধ্যাত্মিকতা এক কালে নহয় এক কালে জগতক দেখুৱাব। তেওঁৰ খণ্ডবাক্য কোষখন মোৰ মনেৰে অতুলনীয়। ৰায় বাহাদুৰ শ্ৰীযুত ৰাধাকান্ত সন্দিকৈ ভাঙৰীয়াই অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্যৰ অৰ্থে কি যে মহৎ দান কৰিছে তাক আপোনালোকে সকলোৱে জানে। শ্ৰীযুত কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য্য ডাঙৰীয়াইও সেই কালৰে পৰা এতিয়ালৈকে অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্য চৰ্চা কৰিবই লাগিছে; আৰু এতিয়া এই বৃদ্ধ বয়সতো কলিকতাৰ পৰা<noinclude></noinclude> iwwfjb7iyfl51c3xcpuqo5ztvnms9lp 104 82049 265115 221867 2026-11-04T07:35:25Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265115 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>“অসম হিতৈষী” নামেৰে পষেকীয়া কাকত এখান সম্পাদন কৰিব লাগিছে। গভীৰ গবেষণা পূৰ্ণ সামাজিক আৰু দাৰ্শনিক বিষয়ৰ মৌলিক প্ৰৱন্ধেৰে আমাৰ ভাষা আৰু সাহিত্যৰ সম্পদ বঢ়াইছে। আমাৰ পিছৰ খাপৰো স্বদেশ-প্ৰেমিক, সাহিত্যানুৰাগী, উচ্চশিক্ষিত ডেকা কেইজন মানেও অসমীয়া ভাষাত পুথি লেখি আছে। সেই সকলৰ ভিতৰত শ্ৰীযুত দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্ম্মা বি এল ই এ চি, শ্ৰীযুত শৰৎ চন্দ্ৰ গোস্বামী প্ৰভু— আমাৰ বৰ্ত্তমান প্ৰধান সম্পাদক, শ্ৰীযুত হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা ডাঙৰীয়া শ্ৰীযুত অম্বিকাগিৰি ৰায় চৌধুৰী এই সকলৰ নাম নলৈ নোৱাৰোঁ। এই প্ৰত্যেকজনেই প্ৰতিভাশালী সাহিত্যিক। বৰ্ত্তমান বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অতি ওথ খাপৰ মহলা পাছ কৰা উচ্ছ শিক্ষিত ডেকা বন্ধু কেইজনমানে নানা বাধা বিধিনৰি মাজত থাকিও অসমীয়া সাহিত্য চৰ্চ্চা কৰিছে। এই সকল প্ৰতিভাশালী ডেকাৰ ভিতৰত শ্ৰীযুত সূৰ্য্যকুমাৰ ভুঞা এম এ বিল, শ্ৰীযুত পদ্মধৰ চলিহা এম এ বি এল, শ্ৰীযুত বাণীকান্ত কাকতি এম এ শ্ৰীযুত ডিম্বেশ্বৰ নেওগ বি এচ-চি, শ্ৰীযুত জ্ঞাননাথ বৰা বি এল, এই সকলৰ নাম উল্লেখযোগ্য। এই সকল আৰু আন আন সকলৰ পৰাও অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্যই আগলৈ বহুল উন্নতিৰ আশা কৰে। এই সকলত বাজেও আৰু অনেক অসমীয়া সাহিত্যিক বৰ্ত্তমান কালত হৈছে। অসমৰ ছাত্ৰ সম্মিলনৰ পৰাও বৰ্ত্তমান সময়ত সাহিত্যৰ উন্নতি হব ধৰিছে। আমাৰ মনত এটা খুকুঁৰি আছিল যে আজি ছবছৰ আগলৈকে অকল আমাৰ মৌলবী মফিজুদ্দিন আহমদ হাজৰিকাত বাজে আমাৰ আন আন শিক্ষিত মুচলমান ভাতৃসকল অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্যৰ প্ৰতি উদাসীন আছিল। কিন্তু সুখৰ বিষয় আজি ছবছৰ মানৰ পৰা আমাৰ দুই চাৰিজন মচ্‌লেম্‌ ভাতৃয়েও, যোৰহাটৰ নাটক লিখক পজিৰুদ্দিন আহ্মদকে আদি কৰি, অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্য সেৱাত লাগি<noinclude></noinclude> blzymqofucm97x470veg9va71zicki3 104 82050 265122 221868 2026-11-04T07:53:05Z Ishanjyotibora 1642 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265122 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>আছে। বৰ্ত্তমানত আমাৰ মচ্লেম্ ভাতৃ সকলে সাধনা, ইছলামি আখৰৰ নামৰ দুখান মাহেকীয়া কাকত উলিয়াই আমাক মচ্লেম্ জগতৰ জ্ঞানৰ ৰাশি দেখুৱাই, আৰু মচ্লেম্ ধৰ্ম্ম আৰু নীতি সম্পৰ্কে অনেক তথ্য জানিব নি, এই যুগ পৰিবৰ্ত্তনৰ সময়ত ধৰ্ম্ম আৰু নীতিৰ তত্ত্ববিলাক প্ৰকাশ কৰি দেখুৱাব লাগিছে যে মূলত সকলো ধৰ্ম্ম একে, মানব মাত্ৰেই পৰস্পৰ ভাতৃ আৰু পৰম পিতা পৰমেশ্বৰ যদিও জাতিয়ে জাতিয়ে নামত বেলেগ হৈছে,- তথাপি একেজনেই, যি জনে এই স্থাৱৰ, জঙ্গম, কীট, পতঙ্গ, হিন্দু, মচলমান, খৃষ্টীয়ান, ইহুদী বৌধ, জৈন সকলোকে সৃজন কৰিছে। বৰ্ত্তমান জাগৰণৰ কালত, মোৰ বিশ্বাস অসমীয়া সাহিত্যিক সকলৰ কেৱে বহি থকা নাই। যেয়ে পাৰিছে সেয়ে পুথি লেখি লাভৰ মুখলৈ নাচায়ো দুখেৰে অৰ্জা ধনৰ পৰালি পাৰি অৰ্থাৎ লোকচান্ ভৰিও পুথি ছপাব লাগিছে। বৰ্ত্তমানে অসমত সাদিনীয়া বাতৰি কাকত অসমীয়া, মাহেকীয়া কাকত বাঁহী, চেতনা, প্ৰভাতী, জননী, খেতিয়ক, পশু পালন, পষেকীয়া কাকত আসাম হিতৈষী, শিশুসকলৰ কাৰণে মাহেকীয়া অৰুণ, তিনিমহীয়া কাকত মিলন, সাধনা, প্ৰভাত, জেউতি, এইবিলাক কাকত চলিছে। {{gap}}মোৰ বন্ধু সকল! এইবিলাকলৈ চাই আমাৰ অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্যৰ যে আৰু উন্নতি হব, অসমীয়া সাহিত্যৰূপী গছ জোপা যে ফুলে ফলে আৰু জকমকীয়া হৈ উঠিব, এইটো পোনপতিৰে হলে সহজে আশা কৰিব পাৰি। কিন্তু এই অভাজনে এইটোও নজনাই নোৱাৰোঁ— যে বৰ্ত্তমানে আমাৰ সাহিত্য কেবা বিষয়তো পিছ পৰি আছে, আৰু আমাৰ ভাষা আৰু সাহিত্যৰ সমুখত, আন কি অসমীয়াৰ জাতীয়তাৰ সন্মুখতো, ঘোৰ বিপদৰ ডাৱৰেও দেখা দিছে। বিপদৰ ডাৱৰটো নো কি তাক জনোৱাৰ আগেয়ে আমাৰ নো বৰ্ত্তমান অভাব কি কি তাক জনা উচিত। কিন্তু সুখৰ বিষয় যে এই অভাব বিলাকৰ কথা মোক<noinclude></noinclude> qrdslo7aqd201v68r4agoa7bypnxh45 104 83470 265076 224419 2026-11-04T04:17:32Z ~2026-58723-83 4754 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265076 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="2409:40E6:3C:3727:789C:667:34F:C87D" /></noinclude>422 pr. 6.11.53 পোন্ধৰ আগষ্ট নবেন্—যছ! অ বছ! অ, তুমি এতিয়াও শুয়ে আছা নেকি? যছ –(চকু মোহাৰি মোহাৰি ) ভাই নবেন্‌! তুমি এই বাতিপুৱাই কলৈ ওলালা? নবেন—স্কুললৈ। তুমি স্কুললৈ নোযোৱা নেকি? যহ – যান, পিচে, এই বাতিপুৱাই গৈ কি কৰিম? নবেন্—আজি ৰাতিপুৱাহে যাব লাগে। কালি শিক্ষকে আমাক ৰাতিপুৱাতে স্কুললৈ যাবলৈ কৈছে নহয়? যহ—মই কালি স্কুললৈ যোৱা নাছিলোঁ। - নোৱাৰোঁ। সেই বাবে মই কবই নৰেন্—স্কুল খতি কৰিলে বহু কথাৰ আঁত হেৰায়। এদিন স্কুললৈ নগলেই কিমান লোকচান হব পাৰে! যছ–হয় ভাই! মই বুজিছো। আজি তুমি নমতা হলে মই শুই থাকোতেই গ'লহেঁতেন, পিচে বহী-কিতাপ অনা নাই দেখোন। নবেন্—কিতাপ-বহী আজি নিব নালাগে, আজি স্কুল বন্ধ। আজি ১৫ আগষ্ট, স্বাধীনতা উৎসৱৰ দিন। শোভাযাত্ৰা, ৮ বজাত পতাকা উত্তোলন। সাত বজাৰ পৰা যদু–স্বাধীনতাৰ অৰ্থ নো কি? পতাকা নো উৰায় কিয়? উৎসৱ নে৷ কেলেই? ম‍ই হলে একো বুজা নাই। তুমি কিবা বুজিছা নে?<noinclude></noinclude> fl6y4cteh1trgnc6heixffx9apridon 104 83471 265077 224420 2026-11-04T04:20:36Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265077 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>নবেন—কালি আমাৰ প্ৰধান শিক্ষপে মাক এই বিষয়ে কৈছিল। মোৰ যি মনত আছে, বাটে বাটে কম আহা। এতিয়া লৰা- লৰি কৰি তুমি ওলোৱা। ছয় বাজি কেতিয়াবাই গ'ল। আমি সাত বজাৰ আগতে স্কুল পাবগৈ লাগে। যদু—নই ওলালোঁৱেই, বলা। প্ৰথমে কোৱাচোন ১৫ আগষ্টত নো কিয় স্বাধীনতা উৎসৱ পাতে? নবেন্—ভাৰতবৰ্ষ প্ৰায় দুশ বছৰ ইংৰাজৰ অধীনত আছিল। যছ—আমাৰ অসমো ছশ বছৰ ইংৰাজৰ অধীনত আছিল নে? নবেন্—নাছিল; অসম ছকুবি বছৰহে ইংৰাজৰ অধীনত আছিল। যছ—ইংৰাজবিলাক নো গ'ল কিয়? নবেন—-মহাত্মা গান্ধীৰ উপদেশ মতে ভাৰতৰ মানুহে স্বাধীন হবলৈ আন্দোলন কৰিছিল। তাৰ ফলত ইংৰাজ চৰকাৰে ভাৰতৰ মানুহৰ হাতত ভাৰত-শাসনৰ ভাৰ দিবলৈ বাধ্য হয়। দিনটো আছিল পোন্ধৰ আগষ্ট। যদু–তেনেহলে ভাবত স্বাধীন হোৱা কিমান দিন হ'ল? সেই নবেন্—১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত ভাৰতবৰ্ষ স্বাধীন হয়। হিচাব কৰি চোৱাঁ কিমান দিন হ'ল। যদু—স্বাধীন হোৱাৰ পৰা নো আমাৰ কি লাভ হ'ল? স্বাধীনতাৰ অৰ্থ নো কি? নবেন্—শিক্ষক মহাশয়ে কৈছিল বোলে নিজৰ ভাল, দেশব ভাল, দহব ভাল, সকলোবে ভাল কৰাৰ অধিকাৰ পোৱাৰ নামেই স্বাধীনতা। পৰাধীন জাতিৰ সেই অধিকাৰ নাথাকে। পৰাধীন জাতিয়ে সাহস কৰি ভাল কথা এটাও কব নোৱাৰে, যদি সেই<noinclude></noinclude> irua5bn5ga0jjonrp4r2vpajzbdzml5 104 86493 265041 247949 2026-11-03T18:02:31Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265041 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১৪||অজান আততায়ী}}</noinclude>কৰাতো মালতী তেওঁৰ ঘৰলৈ যাবলৈ সন্মত নহল। অগত্যা ডাক-বঙলালৈ গৈ কথা পাতিব বুলি কৈ ইয়াতেই বক্তব্যৰ আভাস দিলে যে ইণ্ডাষ্ট্ৰীয়েল ডেভেলাপমেন্ট কোম্পানীয়ে যান-বাহন-যোগনীয়াৰৰ পৰা তেওঁলোকে আমদানী কৰা সকলো ৰকমৰ যন্ত্ৰ-যান খৰিদ কৰিব কিন্তু সেইবোৰৰ মূল্যৰ ওপৰত আশমানলৈ শতকৰা পাঁচ-টকাকৈ কমিশ্যন আচুতীয়াকৈ ৰাখি বাকী কমিশ্যন খিনিহে কোম্পানীক দিব লাগে। এই ওপৰুৱা কমিশ্যনৰ টকাটো কতো লেখা থাকিব নালাগে। তেওঁৰ অন্যায় প্ৰস্তাৱ শুনি মালতীয়ে উত্তৰ দিলে যে যান-বাহন-যোগনীয়াৰে এনে অন্যায় প্ৰস্তাৱত সন্মত নহয়। ইচ্ছা কৰিলে আশ্ মান সিঙে তাত নগদ টকাৰে বস্তু কিনি নিজৰ কোম্পানীৰ ওপৰত চোৰাং ব্যৱসায় চলাব পাৰে, তাত যান-বাহন- যোগনীয়াৰৰ মাতিবলৈ একো নাই। কিন্তু কেতিয়াবা কোনোবাই যদি এইবোৰ বিক্ৰীৰ মূল্য জানিবলৈ বিচাৰে তেতিয়া কোনো কথা গোপন নকৰে। {{gap}}আশ্ মান সিঙে মালতীৰ কথা শুনি আটাইবোৰ দাঁত উলিয়াই কৃত্ৰিম হাঁহি এটা মাৰি সৰুকৈ কলে “ধৰক আমি কিনা আটাইবোৰ বস্তুৰ মূল্যৰ যি কমিশ্যন হয় তাৰে শতকৰা পাচ টকাকৈ ৰাখিলেও মাহিলী অন্ততঃ পাচ শ টকাৰ কম নহব। আপোনাক তাৰে এক চতুৰ্থাংশ অৰ্থাৎ এশ পচিশকৈ যদি দিওঁ ..” {{gap}}মালতীৰ মটৰ ষ্টাৰ্ট দিয়াই আছিল। লাহেকৈ চলাই দি কলে "আপোনাৰ প্ৰস্তাৱ মই ঘৃণাৰে সৈতে প্ৰত্যাখ্যান কৰো।” {{gap}}সিঙে মটৰৰ লগে লগে চাৰিখোজমান আগুৱাই কলে “ধৰক যদি আধাআধি...” {{gap}}মটৰ স্পীদ লাহে লাহে বঢ়াই মালতীয়ে উত্তৰ দিলে “আপুনি যদি মগনীয়া বেশেৰে ভিক্ষা কৰিবলৈ যায় তেন্তে মোৰ দৰমহাৰ পৰা<noinclude></noinclude> c56hvnfkcbucbqwbiqfmzloozlicxmm 104 86494 265078 237346 2026-11-04T04:33:19Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265078 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||১৫}}</noinclude>আঢ়ৈ শ টকা দান কৰিব পাৰো কিন্তু কোনো অৱস্থাতে ব্যৱসায়ৰ ভিতৰত চোৰক প্ৰশ্ৰয় দিব নোৱাৰো।” বুলি বেগেৰে মটৰ চলাই নেদেখা হৈ গল। {{gap}}সেই ফাললৈ চাই সিঙে থিতাতে থিয় হৈ থাকিল। মুখখনত যেন মালতীৰ কথাই ক'লা ৰংহে সানি থৈ গল। চিন্তাত বাহ্যজ্ঞান বিলুপ্তৰ দৰে থকাত, সঙ্গীজনে ওচৰলৈ আহি কিবা সোধাতো কাণত নোসোমাল। তাৰ পাছত তেওঁৰ হাতত ধৰি কি ভাবিছে বুলি সোধাতহে প্ৰকৃত অৱস্থাটো উপলব্ধি কৰি বৰ চেষ্টাৰে মুখৰ ভাব সলনি কৰি কলে “এই প্ৰগতিশীলা বোৰৰ তেজ দেখিলে...“বুলি কথা শেষ নকৰি দাত কামুৰিলে। {{gap}}গাহৰী মাৰ্কা ডেকা সঙ্গীয়ে কলে “বয়সৰ ধৰ্ম্ম মিঃ সিং। তাতে আকৌ প্ৰথম সাক্ষাততে আপুনি খং তুলি দিলে। নহলে নিশ্চয়ন দেখিলোহেঁতেন সে উপয়াচি মোৰ লগত কথা --" {{gap}}"মনে মনে থাকা। তোমাক মই উপদেশ সোধা নাই। কাক কেনে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে মই জানো।” {{gap}}“জানিলে ক’তা? নহলে আপোনাৰ মুখত থুই পেলাই যাব পাৰে জানো? কালি মই নিজে দেখিছো——বাটত ডেকা এজনক মটৰত বহুৱাই লৈ প্ৰেম কৰিছিল। শেষত নিজৰ পৰা কিছুমান নোট ডেকাৰ হাতত দি আবেলি পাচ বজাত টি-পাৰ্টিলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰি নি বৰ সাদৰেৰে .... {{gap}}কথা শেষ কৰিবলৈ নিদি আশ্ মান সিঙে সুধিলে “হয় নেকি? কোন, কোন সেই ডেকা? তুমি চিনি পাইছিলা নেকি?” {{gap}}“এৰা পাইছিলো, আপুনিও চিনে। ইণ্ডাষ্ট্ৰীয়েল ডেভেলাপমেন্ট কোম্পানীৰ চাকৰিৰ পৰা খেদা খোৱা চোৰ-বিলাস বৰা।” {{gap}}“অ’...এৱোঁ দেখোন মালতী বৰা। হয়তো কিবা সম্পৰ্কীয় হব<noinclude></noinclude> 3yxcf1qjp1bmn5d0ewl9o0v64zca0m3 104 86495 265080 237333 2026-11-04T04:39:21Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265080 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১৬||অজান আততায়ী}}</noinclude>পাৰে। বাক, আহাচোন ডিঙিটো তিয়াই লোৱাৰ বৰ দৰ্কাৰ হৈছে। তাতে বহি কথাও পাতিম ব'লা।” দুয়োজনে ঘৰৰ ভিতৰলৈ গৈ বহিল। {{gap}}মালতীয়ে বিলাসৰ পদূলিত মটৰ ৰাখি পোনেই ভিতৰলৈ সোমাই গৈ দেখিলে যে বিলাস আৰু ঘৈণীয়েকো ল'ৰা-ছোৱালী কেইটাৰে সৈতে হাঁহি মাতি আছে। উভয়ৰে মন প্ৰফুল্ল। কালি দেখাতকৈ বিলাসৰ চেহেৰা আজি বয়সত বহুত সৰু যেন দেখা হৈছে। লৰা-ছোৱালীৰ মুখত আৰু হাতত বিস্কুট, গাত নতুন কাপোৰ। ডাঙৰ দুটাই নাচিছেও। মালতীক দেখি বিলাসে “আই, বাইদেও আহক আহক” বুলি লৰি গৈ চকী এখন আনি বাৰাণ্ডাতে বহিবলৈ দিলে। ঘৈণীয়েকে মালতীৰ ভৰিত ধৰি সেৱা জনালে। মুখেৰে কথা নোলাল। মালতীয়ে নীৰলাক হাতত ধৰি তুলি লগত লৈ যোৱা খাদ্যৰ টোপোলাটোৰ পৰা লৰা-ছোৱালী তিনিটাক দি বাকী টোপোলাটো নীৰলাৰ হাতত দি কলে “যোৱা চাহ কৰাগৈ। মই ইয়াতে চাহ খাই যাম।” {{gap}}মালতীৰ নিৰ্দেশমতে নীৰলাই নীৰবে ভিতৰ সোমাই গল। বিলাসে মালতীক নিজৰ ঘৰত দেখি কান্ধতে লব নে মূৰতে লব কি বুলি আদৰ সাদৰ কৰিব কি কথা পাতিব প্ৰথমে স্থিৰ কৰিবকে নোৱাৰিলে। অৱশেষত মাত ওলাল “দয়া কৰি বহক, বাইদেও। ইয়ালৈ আহিব বুলি কালি আপুনি মোক নকলে কেলেই?" {{gap}}মালতীয়ে ইতিমধ্যে চাৰিওফালে চকুফুৰাই দেখিলে যে যদিও দৰিদ্ৰতাৰ ছাপ বাককৈয়ে পৰিছে তথাপি ঘৰ দুৱাৰবোৰৰ জীৰ্ণ অৱস্থা হোৱা নাই। ঘৰ-চোতাল চাফ-চিকণ। অৱশ্যে কেওপিনৰ পুৰণি চকোৱা আদি জহি-খহি গৈছে। বিলাসলৈ চাই কলে “নকলেনো কি হল? ভায়েকৰ ঘৰলৈ কোনোবাই আগধৰি খবৰ দি আহে নেকি? তাৰ পিছত নানা খা-খবৰ সুধি বিলাসৰ লগত কথা পাতি থাকিল।<noinclude></noinclude> eezxfao4bds67o2cygzohc7kcamfyrl 104 86496 265081 237347 2026-11-04T04:45:45Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265081 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||১৭}}</noinclude>{{gap}}এঘণ্টা পিছত নীৰলাই সৰু টেবিল এখন বাবাণ্ডালৈ আনি তাতেই দুয়োজনকে চাহ আৰু জলপান পৰিবেশন কৰিলে। মালতীৰ অনুৰোধ মতে নিজৰ ভাগকণো তাতেই আনি লৈছে। সেই সময়তে ‘বিলাস বৰা আছেনে' বুলি কৈ উত্তৰৰ অপেক্ষা নকৰি কালি কোম্পানীৰ অফিচলৈ যোৱা দাৰোগাজন আৰু তেওঁৰ পাছে পাছে কনিষ্টবল চাৰিজন ভিতৰ সোমাই আহি চোতালক থিয় দিলে। তাকে দেখি বিলাসৰ মূৰ ঘূৰিল। ফেলফেলকৈ তেওঁলোকৰ ফালে চাইো থাকিল। মালতীয়ে অলপ খঙেৰে সুধিলে "কি লাগে আপোনালোকক? ভদ্ৰলোকৰ অন্দৰ মহলত ল'ৰা তিৰোতা থাকে নাজানে নেকি? বাহিৰলৈ মাতি নিয়োতো কথা সুধিব পাৰে?” {{gap}}দাৰোগাই তাচ্চিল্য ভাবেৰে কলে “বাহিৰত আমাৰ মাত শুনি যদি চোৰ পলাই যায় তেতিয়া কেনেকৈ ধৰিম? আমি এওঁৰ ঘৰ খানাতালাচ কৰিম। আৰু সন্দেহজনক কিবা দেখিলে গ্ৰেপ্তাৰ কৰি নিম। পৰোৱানা ম‍ই লৈ আহিছো। {{gap}}মালতীয়ে কলে “কিন্তু কালিতেই দেখোন খানাতালাচ কৰিছিল আৰু এওঁকো গ্ৰেপ্তাৰ কৰি জামিনত খালাচ দিছিল?” {{gap}}“আজিও কৰিম। আপোনাৰ মাতিবৰ কি অধিকাৰ আছে? আপুনি যদি উকীল তেন্তে আদালতত ওকালতি কৰিবগৈ। এতিয়া ইয়াৰ পৰা ওলাই যাওক।” {{gap}}“ওলাই যাম কিয়? এওঁ মোৰ ভাই, মই ইয়াতে থাকিম। আপোনালোকে কি অন্যায় কৰে মই চাবলৈ নিশ্চয় অধিকাৰ আছে। তদুপৰি খানাতালাচ কৰাৰ সাক্ষীওতো দুই এজন লাগে।” {{gap}}“সেই বিষয়ে আপুনি নাভাবিলেও হব। সাক্ষী লগত ননাকৈ মই অহা নাই। ভাল কথা, আপুনি চোৰৰ পক্ষে ইমান ওকালতি আৰম্ভ কৰিছে কিয়? সন্দেহজনক কথা। আপোনাৰ পৰিচয় কি?<noinclude></noinclude> 05mnad9t8nqqiow61h2hkuer9di2pno 104 86497 265084 237334 2026-11-04T05:02:44Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265084 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১৮||অজান আততায়ী}}</noinclude>{{gap}}মালতীয়ে ভেনিটীবেগৰ পৰা নিজৰ নামৰ কাৰ্ড উলিয়াই দেখুৱালে। দাৰোগাই সেইখন চাই নাকেবে হুঁ উচ্চাৰণ কবি বলে “যান-বাহন যোগনীয়াৰৰ লগত ইণ্ডাস্ট্ৰিয়েল ডেভেলাপমেন্ট কোম্পানীৰ লেনদেন আছে নেকি?” {{gap}}“এতিয়ালৈকে নাই। ব্যৱসায় কৰিব বুলি মেনেজিং ডিৰেক্টৰে মোক ইয়ালৈ মাতি আনিছে।” {{gap}}“প্ৰমাণ আছে?” {{gap}}“থাকিলেও আপোনাক দেখুৱাবলৈ বাধ্য নহওঁ।” {{gap}}“এৰা, এতিয়া বুজিলো। বিলাস বৰা, আপুনি কালি দৰমহাৰ পাই-পইচা এটাও নোপোৱাকৈ হৰেক ৰকমৰ বস্তু কেনেকৈ কিনিছিল?" {{gap}}মালতীয়ে উত্তৰ দিলে “মই দিছিলো এশ টকা।” {{gap}}ক্ৰুৰ হাঁহি মাৰি দাৰোগাই কলে "নিজেই স্বীকাৰ কৰিলে যেতিয়া মোৰ কাম উজু হল। এই চুৰি সংক্ৰান্তত আপুনি নিশ্চয় যোগ আছে। আপোনাক প্ৰশ্ন সোধা নহয় মানে নজৰবন্দী হৈ থাকিব লাগিব। এতিয়া ইয়াৰ পৰা ওলাই বাহিৰত থাককগৈ। আমাৰ পহৰা এজন লগত থাকিব।” {{gap}}মালতীয়ে খঙেৰে সুধিলে “মোৰ অপৰাধ? শান্তি ৰক্ষাৰ নামত আপোনালোকে যথেচ্ছাচাৰ চলাব নোৱাৰে। যদি কিবা দোষ পাইছে গ্ৰেপ্তাৰী পৰোৱানা দেখুৱাওক, নহলে... {{gap}}বাধা দি দাৰোগাই কলে “মোক কৰ্ত্তব্য শিকাব নালাগে। দোষ গুণৰ বিচাৰ পিছত হব। মোৰ সন্দেহ হৈছে যেতিয়া জেৰা কৰিবৰ ক্ষমতা মোৰ আছে আৰু কৰিমো। কাজেই মোৰ কাম শেষ নহয় মানে আপুনি বাটচাব লাগিব।” {{gap}}আৰু কিছু সময় তৰ্কাতকিৰ পিছত অগত্যা মালতীয়ে ওলাই গৈ নিজৰ মটৰত উঠি বহিব খোজোতে পহৰাটোৱে কলে “পিছৰ<noinclude></noinclude> kzkozyb1fdeb4i2dstuwesu8bk4y9vu 104 86498 265085 237348 2026-11-04T05:13:47Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265085 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||১৯}}</noinclude>ছীটত বহক। ড্ৰাইভাৰৰ ছীটত মোক বহি থাকিব দিছে যাতে পলাব নোৱাৰে।” মালতীৰ হিংস্ৰ ভাবটোৱে মূৰ দাঙি উঠিছিল যদিও কোনো কথা নকৈ মটৰৰ পাছৰ আসনত উঠি বহি থাকিল। {{gap}}দাৰোগাই তিনিজন কনিষ্টবলক লগাই দি নিজেও আগত থাকি বিলাসৰ ঘৰৰ সকলো সামগ্ৰী লণ্ডভণ্ড কৰি খানাতালাচ কৰোতে ডেৰ ঘণ্টা সময় লাগিল। তাৰ পিছত বিলাসক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি লৈ বাহিৰলৈ আহি পুলিচ ভানত তুলি ললে। কাকত এখিলাত কিবা লিখি বিলাসক চহী কৰিবলৈ দিলে। মালতীয়ে তেতিয়াহে পুলিচ ট্ৰাকৰ ভিতৰলৈ লক্ষ্য কৰিলে। অথনি আশমান সিঙৰ লগত কথাপাতি থকা গাহৰী-মাৰ্কা ডেকাজন ভিতৰত বহি আছে। {{gap}}বিলাসে চিঞৰি উঠিল “কোম্পানীৰ কোনো বস্তু বা কাকত পত্ৰ মোৰ ঘৰত নাই। এইবোৰ কিবা চক্ৰান্ত। ” {{gap}}“মালতীয়ে নিজৰ মটৰৰ পৰা চিঞৰি কলে “জাল কাকতত কেতিয়াও চহী নকৰিবা ভাইটি।” {{gap}}দাৰোগাই নিজকে নিজে উচ্চাৰণ কৰিলে “চোৰৰ সাক্ষী মাতাল, বাৰু দেখা যাব।” তাৰ পিছত গাহৰী-ডেকাৰ ফালে চাই কলে “খানাতলাচৰ আপুনি সাক্ষী। এইবোৰ কাকত-পত্ৰ আমি এওঁৰ বাকচত পাইছো। এইখন কাকতত আপুনি চহী কৰক। ” {{gap}}কোনো কথা নকৈ ডেকাজনে কাকতত চহী কৰি দিলে। তাৰ পিছত দাৰোগাই নামি আহি মালতীৰ ওচৰত থিয় হৈ সুধিলে “আপুনি থানালৈ যাব নে ইয়াতে জেৰা কৰিম?” {{gap}}“দুটাৰ কোনোটোৱেই নহয়। ম‍ই এতিয়া ডাকবঙলালৈ যাম। তালৈ মোৰ গ্ৰাহক এজন চাৰে বাৰ বজাত আহিব। তেওঁৰ লগত আলোচনা কৰিম। এতিয়া বাৰ বাজি দহ মিনিট গল। আপুনি বে-আইনী ভাবে ইমান সময় মোক আটক কৰিলে, এই দোষৰ বাবে<noinclude></noinclude> 4zg0v2soeki3qg397ea1ifsxrqr3t1u 104 86499 265086 237335 2026-11-04T05:18:59Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265086 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|২০||অজান আততায়ী}}</noinclude>যি ব্যৱস্থা লোৱা হয় তাক পিছত গম পাব। এতিয়াও যদি বে-আইনী ভাবে আটক কৰি ৰাখি যথা সময়ত তেওঁক দেখা কৰিব নিদিয়ে কোম্পানীৰ যি ক্ষতি হয় তাৰবাবে কালিলৈ ক্ষতিপূৰণৰ দাবী কৰি আদালতত মকৰ্দ্দমাও দাখিল কৰিম।” {{gap}}দাৰোগাই অলপ ভাবি সেমেনা-সেমেনিকৈ সুধিলে "দেখা কৰিবলৈ কোন আহিব বাৰু? ” {{gap}}“শ্ৰীৰতনলাল বিজতৰীয়া, এম, এল, এ।” {{gap}}দাৰোগাৰ মুখৰ ৰং সলনি হল। বিজতৰীয়াৰ প্ৰতিপত্তি আৰু ক্ষমতাৰ কথা কাৰো অবিদিত নহয়। দাৰোগাৰ প্ৰভু সকলেও তেওঁৰ নামত কঁপে। সুৰ সলনি কৰি সুধিলে “মিচ্ বৰা, আপোনাক দুষাৰমান কথা সুধিবলগীয়া আছে। কেতিয়া আপোনাৰ সুবিধা হব কওকচোন?” {{gap}}“আবেলি তেখেতৰ লগত ঘূৰিব লাগিব। তেখেতৰ কাৰখানা আৰু বাগিচালৈ যাম। কালিলৈ ৰাতিপুৱা সাতু বজাত যাব পাৰে।” {{gap}}দাৰোগাই কলে “সেয়ে হব বাৰু, এতিয়া আপুনি যাওকগৈ, নমস্কাৰ।” পহৰাটোৱে ইঙ্গিত পাই নামিল। {{gap}}মালতীয়ে কোনো উত্তৰ নিদি আগৰ ছীটলৈ গৈ মটৰ চলাই দিলে। {{gap}}দাৰোগাই ভানত উঠি গৈ থানা পাই বিলাসক হাজতত বন্ধ কৰি থবলৈ হুকুম দি ডেকাৰে সৈতে থানাৰ অফিচ ৰূমলৈ গল। সহকাৰী জনক কিবা উপদেশ দি ক'ৰবালৈ পঠিয়াই ডেকাই দিয়া চিগাৰেট এটা মুখত লৈ কাকত কেখনমান জেপৰ পৰা উলিয়াই লৈছেহে। সেই সময়তে টেলিফোনৰ বেল বাজিল। ৰিচিভাৰ লৈ মাত লগোৱাৰ লগে লগে এচ, পিৰ পৰা হুকুম আহিল “বিলাস বৰাক খালাচ দি<noinclude></noinclude> 090t1qwakxlsoebyjc3uasw2tcdqowm 104 86500 265087 237349 2026-11-04T05:25:41Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265087 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||২১}}</noinclude>ঘৰলৈ পঠাব লাগে। মুখৰ ঘাম শুদা হাতেৰে নচি তৎক্ষণাৎ উঠি গৈ হুকুম পালন কৰি আহি গাহৰী-মাৰ্কা ডেকাক কলে "আপুনি এতিয়া যাওক, মোৰ জৰুৰী কাম আছে।” {{gap}}গাহৰী-ডেকাই টেলিফোনেৰে দিয়া হুকুম শুনা নাছিল আৰু দাৰোগাই উঠি গৈ বিলাসক খালাচ কৰি পঠোৱাও দেখা নাছিল। দাৰোগাৰ পৰিবৰ্ত্তন লক্ষ্য কৰি আচৰিত হল। কাকতবোৰলৈ আঙুলিয়াই কিবা কব খুজিছিল। তাকে দেখি দাৰোগাই কৰ্কশ মাতেৰে কলে “গোলমাল নকৰিব, মোৰ মূৰ কামুৰিছে। ওলাই যাওক। ” {{gap}}ডেকা ওলাই গলত মূৰে কপালে হাত দি কিছু সময় বহি থাকিল। তাৰ পিছত হঠাতে টেলিফোনৰ ৰিচিভাৰ লৈ নম্বৰ এটা কলে। আন মূৰৰ পৰা মাত আহিলত কলে “হেল্লো মিঃ সিং, মই টাউন দাৰোগা। আপুনি তেওঁক মোৰ ওচৰলৈ কিবা কথাত পঠিয়াইছিল নহয়?” {{gap}}আনমূৰৰ পৰা আশমান সিঙে কলে “মই কিয় পঠিয়াম? সি মোক দুটা খবৰ দিছিলহি। তাকে শুনি মই কৈছিলো বোলে মোক কোৱাতকৈ এইবোৰ কথা পুলিচক কোৱাহে ভাল হব সেই কথা শুনি মোৰ ইয়াৰ পৰা ওলাই গৈছিল। কিয়, মোৰ কথা কিবা লগাইছে গৈ নেকি?” {{gap}}দাৰোগাই খঙেৰে “বাৰু দেখা যাব” বুলি কৈ জোৰেৰে ৰিচিভাৰ থৈ দিলে। {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> p740xgblehgdh95elmr8upfgi3cenc3 104 86505 265088 237317 2026-11-04T05:30:37Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265088 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>{{center|'''{{X-larger|⸺তিনি⸺}}'''}} {{gap}}তাৰ পিছদিনা। উগ্ৰগতিয়ে যান-বাহন-যোগানীয়াৰৰ নিজ অফিচ ৰূমত মেতিয়৷ সোমাল তেতিয়া ঘৰীয়ে দহ বজাৰ কোব মাৰিলে আৰু লগে লগে টেলিফোনৰ বেল বাজিল। ৰিচিভাৰটো কাণত লগাই মাত দিলত আন মূৰৰ পৰা মালতীয়ে কবলৈ ধৰিলে "নমস্কাৰ ককাইদেও। মই গুৱাহাটীত নাথাকিলে আপুনি ঠিক দহ বজাতে অফিচত উপস্থিত হবগৈ বুলি জানিহে টেলিফোন কৰিছো। ময়ো ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল-ডেভেলাপমেন্ট কোম্পানীৰ অফিচলৈ যাবলৈ ওলাইছে।। চাৰে দহবজাত পাবগৈ লাগে। তাৰ আগেয়ে আপোনাৰ আৰু সম্ভৱ হলে কেপ্টেন ককাইদেওৰ লগত দুষাৰ মান কথা পাতিবলগীয়া আছে...” {{gap}}মালতীৰ কথাৰ মাজতে উগ্ৰগতিয়ে কলে “তেখেতক এতিয়া নোপোৱা। আমাৰ অভিযানত ব্যস্ত নাথাকিলে প্ৰত্যেক দেওবাৰে দলপতি আৰু কেপ্টেন ককাইদেও বাঘ চিকাৰলৈ যায় বুলি জানাই নহয়। বৰদুৱাৰ পাহাৰৰ গাঁও এখনত বাঘে উৎপাত কৰা বুলি শুনি কালি তালৈ গৈছিল। এতিয়ালৈকে উলটি অহা নাই।” {{gap}}মালতীয়ে কলে “সেই কামটোৰ কথা শুনিলেই মোৰ বুকু কপে। দুয়োজনকে হাতীও নালাগে, মাচাংও নালাগে, কেৱল জোপ-জঙ্গলৰ আঁৰত থাকি বাঘ চিকাৰ কৰাত যিহে সাংঘাতিক বিপদ... {{gap}}বাধা দি উগ্ৰগতিয়ে কলে “বন্দুক ৰাইফল-পিস্তল ব্যৱহাৰ কৰাত দুয়োজনৰ বাহাদুৰিৰ নমুনা তুমি নেদেখা নহয়। বিশেষকৈ কেপ্টেন ককাইদেও তো সাব্যসাচী। অস্ত্ৰ যেতিয়াই যি হাততে থাকে সেই হাতেৰেই লক্ষ্যভেদ কৰে। মোৰ বিশ্বাস তেখেতে বোধকৰো চকুমুদিও গুলি চলাব পাৰে হবলা। গতিকে তোমাৰ ভয় অমূলক। ”<noinclude></noinclude> cr7436df35zip68phe0mvmk9vxjr041 104 86506 265091 237350 2026-11-04T05:36:20Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265091 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||২৩}}</noinclude>{{gap}}মালতীয়ে কলে "সেইবোৰ এৰিলো বাৰু। এতিয়া মোৰ কথা মনোযোগেৰে শুনক। দলপতি গোসাঁই আহিলে আপুনি তেখেতক কব, মই ইয়াতে আমাৰ নতুন অভিযান আৰম্ভ কৰিছো।” {{gap}}আচৰিত হৈ উগ্ৰগতিয়ে সুধিলে "কি ক'লা? ম‍ই নুবুজিলো। অভিযান মানে? তোমাক ব্যৱসায়ৰ উদ্দেশ্য লৈহে ডিব্ৰুগড়লৈ পঠিওৱা হৈছিল?” {{gap}}মালতীয়ে কলে “মোৰ মনত আছে আৰু আমাৰ ব্যৱসায় কৰিবই লাগিছো। কালিৰ দিনটো আৰু আজি ৰাতিপুৱা ন বজালৈকে প্ৰায় ডেৰ লাখ টকাৰ অৰ্ডাৰ পাইছো। সেইবোৰ ডাকযোগে পাব। পিছে পৰহি হঠাতে ৰহস্য এটাই মাজ আলিতে দেখা দিলে। গতিকে মূৰ নুসুমাই নোৱাৰিলো। আমি প্ৰথমে পূজাৰী পিছতহে যান-বাহন-যোগনীয়াৰ বুলি আপুনিয়েই দেখোন....” {{gap}}কোমল মাতেৰে উগ্ৰগতিয়ে কলে “হৈছে ভনীটি। অভিযান আৰম্ভ কৰাৰ অধিকাৰ আন সকলোৰে নিচিনা তোমাৰো আছে আৰু গোসাঁয়ে নিশ্চয় সমৰ্থনো কৰিব। গতিকে ভাল হওক বা বেয়া হওক তোমাৰ কোনো চিন্তাই নাই। কেৱল আমাৰ দুজনমান তালৈ গৈ নাপায় মানে তুমি নিষ্ক্ৰীয় হৈ থাকিব লাগিব। অকলশৰে আছা, পদে পদে সাংঘাতিক বিপদ ঘটিব পাৰে। গতিকে বাকীকেজনৰ অনুপস্থিতত মই তোমাক এই আদেশ দিলো। বুজিছা ভনীটি? অনুৰোধ নহয় আদেশ ....” {{gap}}“কিন্তু উগ্ৰ ককাইদেউ, মই বহুত আগবাঢ়িছো। আনপিনে মই অলপ গম পাইছো যে কোনোবাই মোৰ পাছত লাগিছে কিন্তু তাৰচ কাৰণ কি মই এতিয়ালৈ বুজিব পৰা নাই।” {{gap}}উগ্ৰই কলে “আকৌ এবাৰ দোহাৰিলো—সাৱধান হৈ থাকিবা। আজি নিশা আমাৰ আকাশী-যানত নিশ্চয় গোসাঁয়ে সহায় পঠিয়াব।<noinclude></noinclude> 9bgw1tnnmm71ycaqprv9x6bjt9bbreb 104 86507 265095 237336 2026-11-04T05:40:47Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265095 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|২৪||অজান আততায়ী}}</noinclude>অন্ততঃ তেতিয়ালৈ তুমি বৰ সাৱধানে থাকিবা। এতিয়া আচল কথালৈ আহা।” {{gap}}মালতীয়ে পৰহি বিলাসক লগ পোৱাৰ পৰা কালি আশমানক দেখা কৰা আৰু তাৰ পিছৰ সকলো ঘটনা বৰ্ণাই উঠি কলে, “দাৰোগাই আজি মোক কিবা সুধিবলৈ আহিব বুলি কৈছিল যদিও এতিয়ালৈকে অহা নাই। বিলাসক খালাচ দিছে সঁচা কিন্তু কোনোবা এজনে আলিত থকা এজোপা গছৰ আশ্ৰয় লৈ পহৰা দি আছে। তাকে দেখি মই বহুত ভাবি বিলাসৰ ঘৰলৈ নগলো। গতিকে ভিতৰুৱা কোনো খা-খবৰ লবলৈ সুবিধা পোৱা নাই।” {{gap}}“সেই বিষয়ে তুমি চিন্তা নকৰিলেও হব। বিলাসক যেতিয়া চাকৰিত মৰকল কৰিছা সেই ক্ষেত্ৰত তেওঁ ইয়ালৈ আহিলে সকলো কথা জানিব পাৰিবা। মই হলে এতিয়াও বুজিব পৰা নাই যে তুমি অভিযান আৰম্ভ কৰিলা কিয়? ৰেকৰ্ডৰূমত কিবা বস্তু কোনোবাইু চুৰ কৰিলে। এবিধ নিয়া হলে হয়তো সেই চোৰক সহজতে চিনি পালেহেঁতেন। সেইবাবে কেবা ৰকমৰো কাকত-পত্ৰ চুৰ কৰি বেঙ্ক কৰ্তৃপক্ষৰ চকুত ধূলি মাৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। চোৰ ধৰিবৰ বাবে পুলিচ আৰু বেঙ্কৰ কৰ্তৃপক্ষই চেষ্টা কৰিবই। বিলাসক সহায় কৰিবলৈ তুমি টকা আৰু চাকৰি দিছা। লাগিলে মকৰ্দ্দমাৰ খৰচ আৰু কিছু দিলে হলহেঁতেন। কিন্তু অভিযান আৰম্ভ কৰিলা কিয়?” {{gap}}অলপ অভিমান কৰি মালতীয়ে কলে “আপুনি সকলো কথা নুশুনাকৈ মোৰ কথাবোৰ পাতল বুলি উৰুৱাই দিব খোজে। আমাৰ গোসাঁই বা কেপ্টেন ককাইদেৱে হলে... ” {{gap}}হাঁহি মাৰি উগ্ৰগতিয়ে কলে “অভিমান কৰা স্বভাৱটো তোমাৰ আজিকোপতি নগল। তোমাৰ কথা পাতল বুলি ভবানো ক'ত্ দেখিলা? নালাগে বাৰু, কোনো কথা নোসোধো, তোমাৰ বক্তব্য<noinclude></noinclude> njegxuq40op33vthx0wyv6prfmh8e31 104 86508 265096 237351 2026-11-04T05:47:24Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265096 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||২৫}}</noinclude>কৈ যোৱা মই শুনি থাকিম। তেখেতসকল আহিলে যথাযথ বৰ্ণাম। কৈ যোৱা এতিয়া।” {{gap}}মালতীয়ে আৰম্ভ কৰিলে "বেছ, শুনক উগ্ৰ ককাইদেও, বিলাসৰ মতে কোম্পানীৰ মেনেজাৰ কামেশ্বৰে এই চুৰি কামটো কৰিছে। ইয়াৰ পৰা হেনো কেবা লাখো টকা মাৰিব পাৰিব। আৰু তেওঁ কয় যে কোম্পানীৰ আনবিলাক কৰ্ম্মচাৰীয়ে এইবোৰ ভিতৰুৱা কথাৰ ফুট সমূলি নাপায়। দুৱাৰৰ তলা খুলিবলৈ অকল মেনেজাৰ কিয় অইন চোৰৰ পক্ষেও টান কাম নহয়। যি নহওক, এই বিষয়ে বেছি কথা কৈ আপোনাৰ খং নোতোলো। আন এটা বাতৰি শুনক, কালি আবেলি মই অইন ব্যৱসায়ী কেজনমানৰ লগত কথা পাতি অৰ্ডাৰ লোৱাৰ সময়ত আশমান সিং দুবাৰ আহিছিল। তাৰ পিছত বিজতৰীয়াৰ বাগিচা চাবলৈ যোৱাৰ সময়তো হেনো এবাৰ আহিছিল। শেষত গধূলি মই উভতি অহাৰ পিছত শেষ বাৰলৈ আহি মোক লগ ধৰিছিল। আমাৰ পৰা সাজ-সৰঞ্জাম আৰু যান-বাহন নিকিনিলে তেওঁৰ কোম্পানী অচল। গতিকে কিনিবলৈ বাধ্য। তথাপি কাবৌ-কাকূতি কৰি পুনৰায় নতুন প্ৰস্তাব কৰিছিল যে মোক কেইহাজাৰ মান টকা আগধৰি ভেটি দিব। তদুপৰি ইয়াত কৰিব নোৱাৰা মেৰামতিৰ কাম আটাইবোৰ আমালৈ পঠিয়াব। তাৰ বানচ আমি বেছিকৈ ধৰিলেও আপত্তি নাই কিন্তু তাতো তেওঁক অংশ লাগিব... ইত্যাদি। মই প্ৰত্যাখ্যান কৰিছো।” {{gap}}“উচিত কাম কৰিছা ভনীটি, ধন্যবাদ।” {{gap}}“তাৰ পিছত কওঁ শুনক, ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল-ডেভেলাপ-কোম্পানীয়ে আমাক মাতিছিল গতিকে আমি ঠিক সময়মতে কোম্পানীৰ অফিচত উপস্থিত হৈ আমাৰ কৰ্ত্তব্য শেষ কৰিব লাগিব। তেওঁলোকৰ পক্ষৰ পৰা তাত কোনে কথা পাতে নাজানো। হয়তো আশমান সিং অথবা মেনেজাৰ<noinclude></noinclude> mk53ma7nf6mrjlvw2tk3xlnasi53zcu 104 86509 265097 237337 2026-11-04T05:54:00Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265097 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|২৬||অজান আততায়ী}}</noinclude>নাইবা আন কোনোবা সেই চাৰ্জত থাকিব পাৰে। যদি আমাৰ টাৰ্মচ্ মতে বন্দবস্ত হয় তেনেহলে কন্ট্ৰাক্টত চহী কৰিম। নহলে উভতি যাম, বেয়া হবনে বাৰু?” {{gap}}“বেছ হব। কোম্পানীৰ কামৰ বিষয়ে তোমাক উপদেশ দিবলৈ একো নাই। কেৱল তোমাৰ অভিযানৰ কথাহে শুনিবলৈ আগ্ৰহেৰে ৰৈ আছো। তুমি কাৰ বিৰুদ্ধে অভিযান আৰম্ভ কৰিলা মই সমূলি গম পোৱা নাই। আশমান সিঙৰ বিৰুদ্ধে নহয় বুলিহে ভাবিছো, কি কোৱা?” {{gap}}মালতীয়ে উত্তৰ দিলে “কালি কোনোবা এজন ডেকাই আবেলি ডাক বঙলাৰ সন্মুখত বহুত পৰলৈ পহৰা দি আছিল। চুপি আছিল বুলিহে মই কব খোজো। হয়তো দেখা কৰিবলৈ অহা মানুহবিলাকৰ বাবে ওচৰলৈ নাহিল অথবা কিবা কুমতলবো থাকিব পাৰে। তাৰপিছত ৰাতি এক বজাত কোনোবাই মোৰ বহা কোঠালীৰ সমুখৰ বাৰাণ্ডাত কিবা শব্দ কৰা শুনি মোৰ শোৱনি কোঠালীৰ পৰা হাতত পিস্তল লৈ ওলাই গৈছিলো কিন্তু ইতিমধ্যে বঙলাৰ চকীদাৰে দূৰৰ পৰা শব্দ কৰি খেদি আহিছিল। ম‍ই ওলাই কাকো নেদেখিলো। তাৰ মতে এজন মানুহৰ নিচিনা ক'লা কিবা এটা মূৰ্ত্তি আন্ধাৰত দেখিছিল। কিন্তু সি আহি পোৱাৰ আগেয়ে পলাল বুলি তাৰ বিশ্বাস। তাৰ পিছত মই সমুখৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰি পাছ দুৱাৰেদি ওলাই এঘণ্টা মানলৈ গেৰেজৰ আঁৰত লুকাই পহৰা দি আছিলো কিন্তু কাকো নেদেখিলো। শেষ ৰাতি তিনি বজাত আকৌ শুই থাকিলো।” {{gap}}চিন্তিত মনেৰে উগ্ৰগতিয়ে কলে “কিন্তু ভনীটি তুমি নিশা অকলে সেইদৰে থাকি ভাল কাম কৰা নাছিলা। শত্ৰুৰ কবলত পৰিলে কোনে তোমাৰ খবৰ জানিলেহেঁতেন? এনেকুৱা দুৰ্ব্বুদ্ধিৰ কাম নকৰিবা দেই। মনত থাকিবনে?” {{gap}}হাঁহি মাৰি মালতীয়ে ফলে “সম্প্ৰতি থাকিব বুলিয়েই কব পাৰো<noinclude></noinclude> csi0zxhxcmeoc1ux4r5tzj3vjj76p61 104 86510 265098 237352 2026-11-04T06:04:37Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265098 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||২৭}}</noinclude>কিন্তু ঘটনা চক্ৰত কেতিয়া কি বুদ্ধি ওলায় আগধৰি কোৱা টান।” {{gap}}“নহয় ভনীটি” উগ্ৰগতিয়ে কলে "তোমাক সাৱধান কৰি দিলো। উপদেশ অৱজ্ঞা নকৰিবা। নহলে কেতিয়া কি বিপদ মাতি আনা কব নোৱাৰি। যি নহওক, এতিয়া বুজিলো, এই নিশাৰ ভূতৰ বিৰুদ্ধে তোমাৰ অভিযান নিশ্চয় " {{gap}}“তাক চিৰকাললৈ শিক্ষা দিম বুলি মই প্ৰতিজ্ঞা কৰিছো যেতিয়া, সেই হিচাবে অভিযান বুলিবও পাৰে কিন্তু গুণ্ডা-বদমাচ বা সাধাৰণ সিন্ধি খন্দাৰ বিৰুদ্ধে আমি অভিযান আৰম্ভ কৰিম নে? সি জুইত চগা-জাহ দিয়াৰ দৰে পুৰি মৰিবহি। সেই বিষয়ে আপুনি কোনো চিন্তা নকৰিব --" {{gap}}বাধা দি উগ্ৰগতিয়ে কলে "সেই বিষয়েহে মোৰ ডাঙৰ চিন্তা হল। বিশেষকৈ এতিয়া পৰামৰ্শ কৰিবলৈ কোনো নাই। আকৌ এবাৰ কওঁ, আমি গৈ নাপাওঁ মানে তুমি সাৱধানে থাকিবা। এতিয়া তোমাৰ বাকী কথাও সোনকালে শেষ কৰা। মই পৰামৰ্শ কৰিবলৈ এতিয়াই ওলাই যাব লাগিল।” {{gap}}মালতীয়ে খিল্‌ খিল্‌ কৰে হাঁহিলে। তাৰ পিছত কলে “ইমানবিলাক ককায়েকৰ এজনী ভনীয়েক। মোক আপোনালোকৰ চেনেহে কোনোবা স্বৰ্গপুৰীত ৰাখে। তাক মই সদায় উপলব্ধি কৰি থাকো। ভয় নকৰিব, উগ্ৰককাইদেও, এতিয়া আচল কথা শুনক, আমাৰ এই অভিযানটো নাম নজনাৰ বিৰুদ্ধে। মানে তেওঁৰ নাম ধাম এতিয়াও বিচাৰি উলিয়াবলৈ সময় পোৱা নাই৷ কেৱল এটা খবৰ এই যে বিলাসৰ বাপেক হেনো বহুত টকাৰ গৰাকী। বিতং খবৰ নাজানো। বিলাসে দেউতাকৰ বিষয়ে কোনো কথা নকয় আৰু তেওঁক নুসুধিবলৈ বাৰে বাৰে অনুৰোধ কৰে। তেওঁৰ দেউতাকৰ বিৰুদ্ধেই আমাৰ<noinclude></noinclude> b8lj89x4wjdww98w0svpba40lniz869 104 86511 265099 237338 2026-11-04T06:12:08Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265099 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|২৮||অজান আততায়ী}}</noinclude>অভিযান বুলি ভাবিবলৈ ঠাই আছে অৱশ্যে। যিজনে নিজৰ মানৰ লাঘৱ হব বুলি হওক বা ধনৰ লোভত হওক, অতি সামান্য কথাতে নিজৰ পুতেকক সম্পত্তিৰ পৰা বঞ্চিত কৰি নিজে গণ্য-মান্যৰ এগৰাকী হৈ থাকিব ভাল পায় তাৰ নিচিনা হৃদয়হীন পশু কিমান ওলাব ভাবি চাওক । এই ঠগবোৰৰ বিচাৰৰ ভাৰ আমি লোৱা নাই জানো ?” {{gap}}চিন্তিত মনেৰে উগ্রগতিয়ে কলে “ৰহস্যৰ কথা ঠিক। যি নহওক, তুমি সম্প্রতি এই বিষয়ে নিষ্ক্রীয় হৈ থাকিবা । চাৰে দহ বাজিবলৈ পাচ মিনিটহে আছে। এতিয়া নিজৰ কৰ্ত্তব্য কৰাগৈ ৷ আজি নিশালৈ কিবা এটা বন্দবস্ত হব বুলি মই ভাবো । ইতিমধ্যে পৰামৰ্শ কৰিব পাৰিম।” বুলি কৈ ৰিচিভাৰ থৈ চিগাৰেট এটা জলাই লৈ চিন্তিত মনেৰে বাহিৰলৈ ওলাই গৈ মটৰত উঠি বহিল । {{gap}}ইপিনে মালতীয়ে ইণ্ডাষ্ট্রিয়েল-ডেভেলাপমেন্ট কোম্পানীৰ অফিচত উপস্থিত হৈ মেনেজাৰৰ লগত দেখা কৰিলে । তেওঁ ভবা মতে মেনেজাৰ কামেশ্বৰৰ লগত ডিৰেক্টৰ আশমান সিঙো বহি আছিল। মেনেজাৰে এবাৰ মালতীৰ আনবাব আশমান সিঙৰ মুখলৈ চাই তলমূৰ কৰি কিবা ভাবি অৱশেষত মূৰ তুলি কলে “মিচ্ বৰা, পৰহি আমাৰ কোম্পানীৰ এটা দুৰ্ঘটনা মানে ৰেকৰ্ড-ৰূমৰ পৰাু বহুত কাকত-পত্ৰ চুৰি হৈছে। আজি দুই বজাত ডিৰেক্টৰৰ মিটিং বহিব, তাৰবাবে চিন্তাত তৎ নাই। তাকেই এওঁৰ সৈতে আলচ কৰিছিলো ৷ আপোনাৰ কোম্পানীৰ সৈতে কণ্ট্ৰাক্ট চহী কৰাৰ দি আজি আছিল সঁচা । পিছে আপোনালোকলৈ লিখা চিঠি-পত্ৰৰ নকল আৰু আপোনালোকে দিয়া কোটেশ্যনৰ কাগজ-পত্র আদিও পৰহি চুৰি হৈছে ৷ এতেকে আপুনি কালিলৈ অপেক্ষা কৰিব লাগিল।” {{gap}}মালতীয়ে লগত নিয়া কাকত-পত্ৰৰ বেগটো মেলি কোম্পানীৰ চিঠি-পত্ৰ আদিৰ ফাইলটো উলিয়াই দেখুৱালত এবাৰ হাতত লৈ ওলট<noinclude></noinclude> cdawhgjkyot7ydacaatlgcgay39bkkk 104 86512 265101 237353 2026-11-04T06:13:00Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265101 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{rh|অজাত আততায়ী||২৯}}</noinclude>অজান আততায়ী ২৯ পালট কৰি চাই কলে "আপোনালোকে লিখামতে আমাৰ কোম্পানীয়ে অৱশ্যে প্ৰতি মাহত দুলাখ টকাৰ ব্যৱসায় কৰিব পাৰিব কিন্তু...” • আশযান সিঙৰ চকু দুটা কপালত উঠিল। কথাৰ মাজতে হঠাত উচ্চাৰণ কৰিলে “দু-ই লাখ!! ম‍ই আকৌ ভাবিছিলো কুৰি-পচিশ হাজাৰ অথবা বৰ বেছি পঞ্চাশ হাজাৰ। ক'তা এই বিষয়তো তুমি মোক কোনো কথা জনোৱা নাছিলা, কামেশ্বৰ?” কামেশ্বৰে উত্তৰ দিলে "আপোনাৰ অনুমানেই ঠিক যাব। পিছে চেষ্টা কৰিলে মই সিমানখিনিলৈ তুলিব পাৰিম। বহুত বাগিচা আক ফেক্টৰীয়ে মোক কথা দিছে। তদুপৰি ইয়াৰ কেজনমান কাৰবাৰীকো মই হাত কৰিব পাৰিম। সেই বিষয়ে আপোনাৰ লগত কথা হম বাক। মিচ, বৰা, ম‍ই অনুৰোধ কৰিছে৷ আপোনালোকৰ কোটেশনটো বঢ়াই দিয়ক ডিব্ৰুগড়ৰ বাবে আমি একমাত্ৰ চোল এজেন্সী লম। আপুনি আজি ভাবি চাওকগৈ। কালিলৈ আহিলে যদি উভয়ৰ মতৰ মিল হয় চহী কৰিম। ” হঠাতে আশমান সিঙে হাতযোৰ কৰি গহীন হৈ কলে “মিচ্ বৰা কামেশ্বৰে ঠিকেই কৈছে। আজি অনুগ্ৰহ কৰি আগুনি ভাবি চাওকগৈ। আমিও পৰামৰ্শ কৰি চাওঁ যদি সুবিধা দেখো তেন্তে কালিলৈ কণ্টাক্ট চহী কৰি দিয়া হব। আমাৰ পৰা আপোনালোকে আশাতিৰিক্ত বিজনেচ্ পাব জানিব।” মালতীয়ে বুজিলে যে ইয়াৰ ভিতৰত মেনেজাৰৰে! কিবা পাক নিশ্চয় আছে। হয়তো লাভৰ অংশ - বিচাৰিবলৈ আজি এসময়ত মালতীক লগ ধৰিবও পাৰে। ইয়াতেই হয়তো উলিয়ালেহেঁতেন কিন্তু সিঙৰ সাক্ষাতত নোৱাৰিলে। আনপিনে এইবোৰ কামত সিঙৰ 'কোনো আৱক নথকাতো আছি কন্টাক্ট চহী হব বুলি জানি অফিচত বহি আছে। মাহেকত দুলাখ টকাৰ ব্যৱসায়<noinclude></noinclude> c2h9i6utvg7lbxz7e64xcezs3f2lmwt 265145 265101 2026-11-04T09:53:27Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265145 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||২৯}}</noinclude>পালট কৰি চাই কলে "আপোনালোকে লিখামতে আমাৰ কোম্পানীয়ে অৱশ্যে প্ৰতি মাহত দুলাখ টকাৰ ব্যৱসায় কৰিব পাৰিব কিন্তু...” {{gap}}আশমান সিঙৰ চকু দুটা কপালত উঠিল। কথাৰ মাজতে হঠাত উচ্চাৰণ কৰিলে “দু-ই লাখ!! ম‍ই আকৌ ভাবিছিলো কুৰি-পচিশ হাজাৰ অথবা বৰ বেছি পঞ্চাশ হাজাৰ। ক'তা এই বিষয়তো তুমি মোক কোনো কথা জনোৱা নাছিলা, কামেশ্বৰ?” {{gap}}কামেশ্বৰে উত্তৰ দিলে "আপোনাৰ অনুমানেই ঠিক স্যৰ। পিছে চেষ্টা কৰিলে মই সিমানখিনিলৈ তুলিব পাৰিম। বহুত বাগিচা আৰু ফেক্টৰীয়ে মোক কথা দিছে। তদুপৰি ইয়াৰ কেজনমান কাৰবাৰীকো মই হাত কৰিব পাৰিম। সেই বিষয়ে আপোনাৰ লগত কথা হম বাৰু। মিচ্ বৰা, ম‍ই অনুৰোধ কৰিছো আপোনালোকৰ কোটেশ্যনটো বঢ়াই দিয়ক ডিব্ৰুগড়ৰ বাবে আমি একমাত্ৰ চোল এজেন্সী লম। আপুনি আজি ভাবি চাওকগৈ। কালিলৈ আহিলে যদি উভয়ৰ মতৰ মিল হয় চহী কৰিম। ” {{gap}}হঠাতে আশমান সিঙে হাতযোৰ কৰি গহীন হৈ কলে “মিচ্ বৰা কামেশ্বৰে ঠিকেই কৈছে। আজি অনুগ্ৰহ কৰি আপুনি ভাবি চাওকগৈ। আমিও পৰামৰ্শ কৰি চাওঁ যদি সুবিধা দেখো তেন্তে কালিলৈ কণ্ট্ৰাক্ট চহী কৰি দিয়া হব। আমাৰ পৰা আপোনালোক আশাতিৰিক্ত বিজনেচ্ পাব জানিব।” {{gap}}মালতীয়ে বুজিলে যে ইয়াৰ ভিতৰত মেনেজাৰৰো কিবা পাক নিশ্চয় আছে। হয়তো লাভৰ অংশ বিচাৰিবলৈ আজি এসময়ত মালতীক লগ ধৰিবও পাৰে। ইয়াতেই হয়তো উলিয়ালেহেঁতেন কিন্তু সিঙৰ সাক্ষাতত নোৱাৰিলে। আনপিনে এইবোৰ কামত সিঙৰ কোনো আৱশ্যক নথকাতো আজি কণ্ট্ৰাক্ট চহী হব বুলি জানি অফিচত বহি আছে। মাহেকত দুলাখ টকাৰ ব্যৱসায়<noinclude></noinclude> qdbcefcfqmy083otbrcmqlncobcb9c2 104 86513 265146 237339 2026-11-04T10:01:24Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265146 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৩০||অজান আততায়ী}}</noinclude>কৰিব কোৱা কথাৰ ধাৰণাকে তেওঁ কৰিব পৰা নাছিল। এতিয়া হয়তো তেওঁ আকৌ এবাৰ মালতীৰ ওচৰলৈ গৈ লাভৰ অংশৰ বাবে কাবৌ কৰিবলৈ সুবিধা হব বুলি এদিন পলম কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। মালতীয়ে থিয় হৈ বেগত কাকতবোৰ সুমাওতে কলে “আপোনালোকে প্ৰথমে মাতিছিল দেখি ইয়ালৈ আগধৰি আহিছিলো। আমাৰ ব্যৱসায়ৰ কথা আপোনালোকে ভাবিব নালাগে। আমাৰ এজেন্সী লবলৈ আগ্ৰহ কৰা আৰু দুজন ব্যৱসায়ী এই চহৰত আছে। মই এতিয়৷ তালৈ যাম।” বুলি কৈ বাহিৰলৈ খোজ দিলে। তেওঁৰ পাছে পাছে আশমান সিঙো গল। কামেশ্বৰেও দুয়োজনৰ পাছে পাছে বাহিৰলৈ ওলাল। তিনিওজনে মটৰৰ ওচৰ পালত মালতীয়ে কোনো কথা নকৈ মটৰত উঠি মটৰ চলাই দিলে। বাকী দুজনে ভবা কথা পেটতে থাকিল। কোনেও মালতীক কবলৈ সুবিধা নাপালে। নিমিষতে মটৰ নেদেখা হৈ গল। {{gap}}মালতীয়ে আহি ডাকবঙলা পাই দুপৰীয়াৰ সাজ খাই উঠিলত চাৰে এঘাৰ বাজিল। সাজপাৰ সলাই আন এটা কোম্পানীৰ সৈতে দেখা কৰিবলৈ ওলাই বাৰাণ্ডাত ভৰি দি দেখিলে যে আশমান সিং আৰু কামেশ্বৰে একেলগে তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিছে। পেটে পেটে বিৰক্ত হল যদিও ভদ্ৰতাৰ খাতিৰত বহিবলৈ কৈ নিজেও বহিল। তেওঁ কোনো কথা সোধাৰ আৱশ্যক নহল। মেনেজাৰ কামেশ্বৰেই প্ৰথমতে আগমনৰ উদ্দেশ্য কলে পোনে পোনেই লাভৰ অংশৰ কথা নকৈ ব্যৱসায়ৰ ভৱিষ্যত উজ্বলতাৰ সম্পৰ্কে ভূমিকা কৰি অৱশেষত পেটৰ কথা ভাঙি কলে যে মেনেজিং ডিৰেক্টৰ আশমান সিং আৰু মেনেজাৰ কামেশ্বৰেই ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল ডেভেলাপ কোম্পানীৰ হৰ্ত্তা-কৰ্ত্তা-বিধাতা। এতেকে মালতীৰ পক্ষৰ<noinclude></noinclude> 45rfwd6vnfqkfjz2gktjqr8w805mf0o 104 86514 265147 237354 2026-11-04T10:06:39Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265147 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||৩১}}</noinclude>পৰা তেওঁলোক দুজনক সন্তুষ্ট কৰি ব্যৱসায় কৰিলে ভৱিষ্যতে প্ৰচুৰ লাভৰ সম্ভাৱনা বাৰুকৈয়ে আছে। নিতান্তই যদি মালতীয়ে মুৰ্খামী কৰি নিজৰ লাভটো এৰি দিয়ে তেনেহলে যান-বাহন যোগনীয়াৰে শতকৰা এটকাকৈ ওপৰঞ্চি লাভ ৰাখি এওঁলোক দুজনক শতকৰা দুটকাকৈ প্ৰত্যেককে দিয়ক। শতকৰা এটকাকৈ হলে মালতীৰ মাহে অন্ততঃ দুহেজাৰ মানকৈ লাভ হব। গতিকে তেওঁকে এই টকা ৰাখিবলৈ কামেশ্বৰে আৰু আশমান সিঙে সুপৰামৰ্শ দিলে। {{gap}}মালতীয়ে বৰ ধৈৰ্য্য ধৰিহে মনে মনে বহি থাকি উভয়ৰ কথা শুনি থাকিল। মনতে বিৰক্ত হল যদিও এঘণ্টা আগেয়ে তেওঁ ভাবি অহা কথা মিলিল বাবে আনন্দও পালে। কেৱল ইয়াকে ভাবি আচৰিত হল যে দুয়োজনে লগ হৈ কোম্পানী এটাৰ অংশীদাৰ সকলৰ টকাবোৰ কেনেকৈ ৰক্ষকেই ভক্ষক হৈ লুটি খাব লাগিছে। তেওঁৰ বৰ খং উঠিল যদিও দমন কৰি সহজ ভাবেই উত্তৰ দিলে যে তেওঁলোকৰ অন্যায় প্ৰস্তাৱত মালতীয়ে সন্মত হব নোৱাৰে। আনপিনে তেওঁ যানবাহন-যোগনীয়াৰৰ পক্ষৰ পৰা আহিছে যেতিয়া তেওঁ যি কলে সেয়ে কোম্পানীৰ কথা, তাৰ কোনো লৰচৰ নহয়। দুঘণ্টা চেষ্টা কৰিও অকৃতকাৰ্য্য হৈ হতাশ মনেৰে দুয়োজনে যাবলৈ থিয় হল। আশমান সিঙে বৰ হৃদ্যতা দেখুৱাই আবেলিলৈ মালতীক চাহ-জলপান খাবলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰিলে। মালতীয়ে সন্মত নোহোৱাত নিশা ‘ডিনাৰলৈ' নিমন্ত্ৰণ কৰিলে। তাকো গ্ৰহণ নকৰাত সমিধান দি গল যে দুয়োজনে ভাবি চাই পৰামৰ্শ কৰি পিছদিনা খবৰ দিবহি। {{gap}}তেওঁলোক ওলাই যোৱাত মালতীয়ে যাব খোজা কোম্পানীলৈ টেলিফোন কৰি জানিব পাৰিলে সেই প্ৰতিষ্ঠানৰ গৰাকীৰ গা অসুখৰ বাবে আজি সোনকালে ঘৰলৈ গল। কালিলৈ নিশ্চয় আলোচনা হব। সময় মতে যাব নোৱাৰা বাবে মালতীয়ে ক্ষমা বিচাৰি ৰিচিভাৰ থৈ<noinclude></noinclude> mz5tz3mr292ukqxphwdx9ttrfse91s4 104 86516 265148 237370 2026-11-04T10:13:08Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265148 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||৩৩}}</noinclude>কৰি স্বেচ্ছাৰে দৰিদ্ৰতাক বৰণ কৰিছে। তেওঁৰ মন বিলাসলৈ শ্ৰদ্ধাৰে ভৰি পৰিল। নিজৰ মনতে বিলাসক ধন্যবাদ দিলে। {{gap}}বংশ মৰ্য্যদালৈ চালে নীৰলাৰ বাপেক বিলাসৰ বাপেকতকৈ হীন নহয়, বৰং উচ্চ কিন্তু নাই টকা। সেয়ে বিলাসৰ বাপেকৰ বোৱাৰীয়েক হবলৈ নীৰলা অযোগ্যা, সেয়ে তাইৰ অপৰাধ। আনপিনে যিজনী ছোৱালীৰ লগত বিলাসৰ বাপেকে বিলাসৰ বিয়াৰ কথা চলাইছিল সেইজনীক বিয়া কৰোৱা হলে বিলাসে এখন চাহবাগিচা পালেহেঁতেন। বিলাস সন্মত নহল। ‘ধন্য বিলাস' বুলি মালতীয়ে উচ্চাৰণ কৰিলে। অনুসন্ধানৰ অন্তত বঙলালৈ আহি তেওঁ ৰাতিৰ সাজ খাই উঠি চিঠি এখন লিখি মেজত থৈ দুৱাৰ বন্ধ কৰি শুই থাকিল। {{center|⸻}} {{center|'''{{X-larger|-চাৰি-}}'''}} {{gap}}নিশা এক বজাত। উগ্ৰগতিৰ আকাশী-যানৰ পৰা নামি কেপ্টেন ভীমসেনে উগ্ৰগতিক বিদায় দিলত তেওঁ আকৌ গুৱাহাটীলৈ বুলি উৰা মাৰিলে। কেপ্টেনে ফিল্ডৰ মাজত থিয় হৈ অলপ সময় ৰৈ চাৰিওফাললৈ লক্ষ্য কৰিলে। কেৱে কতো নাই। শাৰী শাৰী লাইটবোৰ দূৰে দূৰে জ্বলি জকমকাই আছে। দূৰত ভতুৱা কুকুৰৰ ভুকনি তাৰ বাহিৰে ডিব্ৰুগড় চহৰ নিস্তব্ধ। দূৰেৰে যোৱা মটৰ দুখনৰ শব্দ দুবাৰ কাণত পৰিল। নিশ্চিন্ত মনেৰে কেপ্টেনে ডাক বঙলা অভিমুখে বেগাই খোজ ললে। ডাক বঙলাৰ পদূলি পাবলৈ প্ৰায় এশফুট মান থাকোতে তেওঁ দেখিলে যে এখন মটৰ ডাক বঙলাৰ<noinclude></noinclude> 6rvynshozxsupn814jq55nmyfntxlno 104 86517 265149 237371 2026-11-04T10:13:51Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265149 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" /></noinclude>৩৪ অজান আততায়ী কোম্পাউণ্ডৰ পৰ৷ ওলাই বৰ বেগেৰে তেওঁৰ সমুখেৰে আঁতৰি গল। চকুত মটৰৰ তীব্ৰ লাইট পৰাত হাতখনেৰে চকু আগুৰি দিলে যদিও মটৰৰ ভিতৰলৈ ভুমুকি নমৰাকৈ নাথাকিল কিন্তু নিমিষতে মটৰখন পাৰ হৈ যোৱাত আন্ধাৰত মটৰৰ ভিতৰত একোকে মনিব নোৱাৰিলে। হাতত থকা টৰ্চ লাইটেৰে মটৰৰ পাছৰ নম্বৰ প্লেটলৈ পোহৰ পেলাই চালে। কিন্তু মাজতে একমাত্ৰ মনিব পৰা সাত সংখ্যাটোৰ বাহিৰে বাকীবোৰ সংখ্যা বোকা মাটিবে তুল গৈ থকা বাবে দেখা নাপালে। হতাশ ভাবে থিয় হৈ মটৰ যোৱাৰ ফাললৈ লক্ষ্য কৰোতেই মটৰখনে ঘূৰি চকুৰ আঁতৰ হলত ‘এবাউট-টাৰ্ণ’ কৰি লৰি যোৱাদি গৈ ডাক বঙলাৰ বাৰাণ্ডা পালে। চিৰি তিনিটা উঠিয়েই বাৰাণ্ডাত পৰি থকা মানুহ এজন দেখি টৰ্চ লাইটৰ পোহৰ পেলাই চালে। তাৰ হাতে ভৰিয়ে বন্ধা আৰু মুখতো কাপোৰৰ সোপা দিয়া। ওচৰলৈ গৈ মুখৰ সোপাটো উলিয়াই পেলাই দেখিলে যে মানুহজন অচেতন। ‘যি সন্দেহ কৰিছিলে৷ সেয়ে হল' বুলি নিজৰ মনতে উচ্চাৰণ কৰি মানুহজনৰ চেতনা ফিৰাই আনিবলৈ চেষ্টা নকৰি পোনেই আলহীৰ তালিকাখন চালেগৈ। মালতীৰ ৰূম নম্বৰ পোন্ধৰ দেখি কমটো বিচাৰি গল। এয়া একৈশ-কুৰি-ঊনৈশ নম্বৰ কোঠা ভিতৰৰ পৰা বন্ধ। তাৰ পিছত ওঠৰ-সোতৰ আক ষোল্ল নম্বৰত তলা লগোৱা। সেই কেইটা কোঠালী যেন জাপ মাৰি চেবাই আহি পোন্ধৰ নম্বৰ ৰূমৰ সমুখত থিয় হৈ স্তব্ধ হৈ ৰ'ল— কোঠালীৰ দুৱাৰ মেলা হৈ আছে ভিতৰখন অন্ধকাৰ। এখন্তেক মাত্ৰ, তাৰ পিছতে টৰ্চৰ পোহৰ পেলাই কোঠাৰ ভিতৰত সোমাই ইলেকটিক লাইট জ্বলাই দিলে। শোৱনি কোঠাত সোমাই তাৰো লাইট জ্বলাই দিলে। কেপ্টেনৰ মনত এনেহে লাগিল যেন শূন্য কোঠালী দুটাই তেওঁক<noinclude></noinclude> mq1a39g22pv9kfy3udt3q50x16fn14t 265150 265149 2026-11-04T10:20:08Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265150 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৩৪||অজান আততায়ী}}</noinclude>কোম্পাউণ্ডৰ পৰ৷ ওলাই বৰ বেগেৰে তেওঁৰ সমুখেৰে আঁতৰি গল। চকুত মটৰৰ তীব্ৰ লাইট পৰাত হাতখনেৰে চকু আগুৰি দিলে যদিও মটৰৰ ভিতৰলৈ ভুমুকি নমৰাকৈ নাথাকিল কিন্তু নিমিষতে মটৰখন পাৰ হৈ যোৱাত আন্ধাৰত মটৰৰ ভিতৰত একোকে মনিব নোৱাৰিলে। হাতত থকা টৰ্চ লাইটেৰে মটৰৰ পাছৰ নম্বৰ প্লেটলৈ পোহৰ পেলাই চালে। কিন্তু মাজতে একমাত্ৰ মনিব পৰা সাত সংখ্যাটোৰ বাহিৰে বাকীবোৰ সংখ্যা বোকা মাটিৰে তল গৈ থকা বাবে দেখা নাপালে। হতাশ ভাবে থিয় হৈ মটৰ যোৱাৰ ফাললৈ লক্ষ্য কৰোতেই মটৰখনে ঘূৰি চকুৰ আঁতৰ হলত ‘এবাউট-টাৰ্ণ’ কৰি লৰি যোৱাদি গৈ ডাক বঙলাৰ বাৰাণ্ডা পালে। চিৰি তিনিটা উঠিয়েই বাৰাণ্ডাত পৰি থকা মানুহ এজন দেখি টৰ্চ লাইটৰ পোহৰ পেলাই চালে। তাৰ হাতে ভৰিয়ে বন্ধা আৰু মুখতো কাপোৰৰ সোপা দিয়া। ওচৰলৈ গৈ মুখৰ সোপাটো উলিয়াই পেলাই দেখিলে যে মানুহজন অচেতন। ‘যি সন্দেহ কৰিছিলো সেয়ে হল' বুলি নিজৰ মনতে উচ্চাৰণ কৰি মানুহজনৰ চেতনা ফিৰাই আনিবলৈ চেষ্টা নকৰি পোনেই আলহীৰ তালিকাখন চালেগৈ। মালতীৰ ৰূম নম্বৰ পোন্ধৰ দেখি ৰূমটো বিচাৰি গল। এয়া একৈশ-কুৰি-ঊনৈশ নম্বৰ কোঠা ভিতৰৰ পৰা বন্ধ। তাৰ পিছত ওঠৰ-সোতৰ আৰু ষোল্ল নম্বৰত তলা লগোৱা। সেই কেইটা কোঠালী যেন জাপ মাৰি চেৰাই আহি পোন্ধৰ নম্বৰ ৰূমৰ সমুখত থিয় হৈ স্তব্ধ হৈ ৰ'ল—কোঠালীৰ দুৱাৰ মেলা হৈ আছে ভিতৰখন অন্ধকাৰ। এখন্তেক মাত্ৰ, তাৰ পিছতে টৰ্চৰ পোহৰ পেলাই কোঠাৰ ভিতৰত সোমাই ইলেকট্ৰিক লাইট জ্বলাই দিলে। শোৱনি কোঠাত সোমাই তাৰো লাইট জ্বলাই দিলে। {{gap}}কেপ্টেনৰ মনত এনেহে লাগিল যেন শূন্য কোঠালী দুটাই তেওঁক<noinclude></noinclude> invh45z1aa03wahkyt5jfb3pwsjhh43 104 86518 265151 237372 2026-11-04T10:24:49Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265151 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||৩৫}</noinclude>দেখি বিদ্ৰূপৰ হাঁহি মাৰিলে। তেওঁৰ খঙে চুলিৰ আগ পালেগৈ যদিও ধৈৰ্য্য নেহেৰুৱাই ততালিকে কৰ্ত্তব্য স্থিৰ কৰি পেলালে বিছনাখনলৈ চাই বুজিলে যে মালতী টোপনিত লালকাল দি থাকোতে শত্ৰুৱে হঠাৎ আক্ৰমণ কৰিছিল আৰু হয়তো উভয়ৰ যুঁজ বাগৰত বিছনাখন ওলট পালট হৈ পৰিছে। মজিয়াৰ ওপৰত গুৱাটীলৈ লিখা চিঠিখন আৰু পোৰ্টফলিও বেগটো পৰি আছে। সৰু মেজখন উলটি পৰি আছে। গাৰু দুটা বিছনাৰ ওচৰত পৰি আছে। কেপ্টেনে চাৰিওফালে নিৰীক্ষণ কৰিও মালতীৰ ভেনিটী বেগটো কতো নেদেখিলে। সেই অকনমান বেগটোত মালতীৰ নানা তৰহৰ বস্তু আৰু অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ পৰ্য্যন্তও থাকে আৰু মালতীয়ে তাক মৰিলেও লগৰ পৰা নেৰে। শোৱাৰ সময়ত হাতৰ বাউসীত নাইবা ডিঙিত আঁৰি লৈ শোৱে নে নোশোৱে তাকেহে কেপ্টেনে বুজিব নোৱাৰে। যদি বেগটো শত্ৰুৱে হাত কৰিছে তেনেহলে মালতী সম্পূৰ্ণ অসহায় আৰু যদিহে ইয়াত নাইবা বাহিৰত পৰি গৈছে তেনেহলে পুলিচৰ হাতত পৰিলে সৰ্ব্বনাশ। তাত মালতীৰ ক্ষুদ্ৰ ৰিভালভাৰটোও থাকে। {{gap}}কেপ্টেনে প্ৰথমে গুৱাহাটীলৈ লিখা চিঠিখন জেপত সুমাই ললে। পোৰ্টফলিও বেগটো যতে আছিল ততেই পৰি থাকিল। তেওঁ জানে যে ব্যৱসায়ৰ বাহিৰে তাত অইন কোনো গোপন কথা নাথাকে। গাৰু দুটা অলপ দাঙি চাই অকণমান ৰিভলভাৰটো তাৰ মাজত পাই ততালিকে ট্ৰাউজাৰৰ ভিতৰ পকেটত সুমাই ললে। গাৰু দুটা আগৰ ঠাইতে পৰি থাকিল। প্ৰাথমিক কৰ্ত্তব্য শেষ কৰি টেলিফোন বিচাৰিলে। কেপ্টেনে জানে যে মালতীয়ে বেছি ভাড়া দি হলেও টেলিফোন থকা ৰূম লয়। {{gap}}বাহিৰৰ কোঠালীত টেলিফোনটো দেখি ৰিচিভাৰ লৈ দলপতিৰ<noinclude></noinclude> 4sle7qi64jjac6r6gx64m3sr32pv06m 104 86519 265152 237373 2026-11-04T10:32:56Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265152 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৩৬||অজান আততায়ী}}</noinclude>ফোন নম্বৰৰ লগত সংযোগ বিচাৰি কাণ পাতি ৰৈ থাকিল। এক চেকেণ্ডকে তেওঁৰ এযুগ বুলি ধাৰণা হল। অলপ পিছতে আনমূৰৰ পৰা অহা দলপতিৰ মাত শুনি উত্তেজিত ভাবে যদিও আনে নুশুনাকৈ সৰু মাতেৰে কলে "গোসাঁই, আমাৰ মালতী ভনীক কোনোবা দুৰ্ব্বৃত্তই অপহৰণ কৰিছে। ভীমে দুঃশাসনৰ ৰক্তপান কৰিছিল— মইও আমাৰ মাজত কলিৰ ভীমসেন। দুৰ্ব্বত্ত আততায়ী য'তেই লুকাই নাথাকক বিচাৰি উলিয়াই বজ্ৰ-কঠোৰ নিষ্ঠুৰ হাতেৰে নাক-কাণ কাটি নিপীড়ণ কৰি বাকী ছোৱা জীৱনৰ বাবে পঙ্গু কৰি থম। ৰক্ত পান কৰিলে তৎক্ষণাৎ মৰিব কিন্তু মোৰ যুগমীয়া শাস্তিত ক্ষণে ক্ষণে তিল তিলকৈ নিকাৰ ভুঞ্জি মৰিব। যদি প্ৰতিজ্ঞা ৰাখিব নোৱাৰো সেইদিনাৰ পৰা কেপ্টেন ভীমসেনৰ ছুৱামুখ কেৱে কতো নেদেখে।” বুলি ৰিচিভাৰ থৈ কানেকশ্যন কাটি দিলে। {{gap}}আনমূৰে দলপতিৰ মূৰতো যেন জুই জ্বলি উঠিছিল। তথাপি শান্ত মাতেৰে কলে “ভাইচাহাব, মই গৈ নাপাওঁ মানে তুমি কোনো উগ্ৰ পথ নলবা, শুনিছা? অ’কেপ্টেন • এহ্ কানেকশ্যন কাটি দিলে...সৰ্ব্বনাশ কেপ্টেনৰ কেৱল হাতেই বজ্ৰ-কঠোৰ নহয়, মনটো ততোধিক। কোনো বিপদকে পৰোৱা নকৰে, তাতে আকৌ মালতীৰ ক্ষেত্ৰত জ্বলা জুইতো জাহ দিব।” বুলি জাপ মাৰি বিছনাৰ পৰা নামি সাজপাৰ পিন্ধিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}ইপিনে কেপ্টেনে দলপতিৰ লগত টেলিফোনৰ কানেকশ্যন কাটি দিয়েই ডিব্ৰুগড় সদৰ থানালৈ টেলেফোন কৰি মালতীৰ অপহৰণৰ কথা কৈ তুৰন্তে সহায় কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰি দাৰোগাক কোনো কথা কবলৈ বা সুধিবলৈ সুযোগ নিদি কানেকশ্যন কাটি দিলে। কালিৰ দাৰোগা জনেই নিশাৰ ডিউটীত আছিল। মালতীৰ প্ৰভাবৰি বাবে কালি কেনেকৈ বিলাসক খালাচ কৰি ঘৰত থৈ আহিবলগীয়া<noinclude></noinclude> 0t3shnen3217vkfsy2h9q0pwvdj1gct 104 86520 265153 237374 2026-11-04T10:36:56Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265153 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||৩৭}}</noinclude>হৈছিল মনত পৰি পলম কৰিলে আৰু বা কপালত কি আছে বুলি ভাবি অনিচ্ছা সত্বেও ততালিকে থিয় হল। {{gap}}দাৰোগালৈ টেলিফোন কৰি উঠি কেপ্টেনে পাছফালৰ দুৱাৰখন চালেগৈ। এপাত দুৱাৰ মেল খাই আছে। হয়তো সেই পিনেৰে আততায়ী সোমাইছিল আৰু যোৱাৰ সময়ত সমুখৰ দুৱাৰেৰে ওলাই গৈছিল। সেইবোৰ সৰু-সুৰা বিষয়ে আৰু বাৰাণ্ডাত পেলাই থোৱা মানুহটোৰ বিষয়ে পুলিচ আহি যি কৰে কৰক বুলি এৰি থৈ মালতীৰ মটৰখন আছে নে নাই চাবলৈ গল। গেৰেজৰ বাঁহৰ দুৱাৰত তলা নাই। ভিতৰত মটৰখন আছে। ইঞ্জিন পৰীক্ষা কৰি বুজিলে যে অন্ততঃ চাৰিঘণ্টামানৰ আগেয়ে মটৰ আনি ৰাখিছিল, তাৰ পিছত উলিওৱা নাই। তাৰ পৰা কেপ্টেনে মনতে হিচাব কৰি স্থিৰ কৰিলে যে গধূলি প্ৰায় ন মান বজাত মালতী ইয়ালৈ উভতি অহাৰ পিছত আৰু বাহিৰ ওলোৱা নাছিল। {{gap}}গেৰেজৰ পৰা ওলাই আহি বাৰাণ্ডাৰ ওচৰ পোৱাৰ লগে লগে কনিষ্টবল বাৰ জনমানৰ সৈতে পুলিচ ট্ৰাকত উঠি দাৰোগা উপস্থিত হলহি। কেপ্টেনক গেৰেজৰ ফালৰ পৰা অহা দেখি তাৰ কাৰণ সোধাত মটৰখন আছে নে নাই তাকে চাবলৈ যোৱা বুলি তেওঁ সমিধান দিলে। চিনাকি দিবলৈ যান-বাহন যোগনীয়াৰৰ প্ৰোপ্ৰাইটৰ হিচাবে নিজৰ নাম লিখা কাৰ্ড এখন দাৰোগাৰ হাতত দিলে। {{gap}}কাৰ্ডটো পঢ়ি চাই দাৰোগাই সুধিলে “আপুনিও এই বঙলাতে থাকে নেকি?” {{gap}}“নাথাকো।” কেপ্টেনে উত্তৰ দিলে “কওঁ শুনক, আমাৰ চেক্ৰেটৰী মানে মিচ্ বৰা ব্যৱসায় উপলক্ষে ইয়ালৈ আহিছিল। তেওঁ কামৰ ৰিপোৰ্ট পঠোৱাৰ লগতে আমালৈ চিঠি লিখি জনাইছিল যে কোনোবা এজন অচিনাকি ডেকাই হেনো কেবাঘণ্টাও ডাকবঙলাৰ আগত পৰ<noinclude></noinclude> 1pxtusp1zkop0dd2ixc7tyrg7b5rzld 104 86521 265154 237375 2026-11-04T10:43:21Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265154 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৩৮||অজান আততায়ী}}</noinclude>দি আছিল আৰু আন ঠাইলৈও তেওঁক অনুসৰণ কৰা বুলি সন্দেহ কৰিছিল। তদুপৰি যোৱা ৰাতি কিবা এটা শব্দ শুনি সাৰ পাই দুৱাৰ মেলি বাহিৰলৈ চোৱাৰ সময়ত চকীদাৰেও হেনো দুৰৈৰ পৰা ভূতৰ দৰে কিবা এটা দেখি খেদি আহিছিল। দুয়োজনে বিচাৰিও অৱশ্যে কাকো দেখা নাছিল। আজি আবেলি আমি এই বাতৰি পাই কোনোবা দুৰ্ব্বত্তৰ কু-অভিসন্ধি বুলি নিসন্দেহ হৈ পলম নকৰি আকাশী যানেৰে মই ইয়ালৈ আহি এক বজাত পাই পোনেই ইয়ালৈ আহিছো।” {{gap}}“অ’...বলক তেন্তে, কোনটো কোঠাত মিচ্ বৰা আছিল তালৈ যাওঁগৈ৷” বুলি খোজ লৈ চিৰিত ভৰি দিয়েই বাৰাণ্ডাত পৰি থক মানুহটো দেখি টৰ্চ লাইটৰ পোহৰ পেলাই সুধিলে “সৌটো কোন? কাণ্ড কি?” {{gap}}কেপ্টেনে আলিত দেখা মটৰখনৰ কথা বৰ্ণাই উঠি কলে “চিৰিত ভৰি দিয়েই ইয়াক দেখিছিলো। তাৰ মুখত সৌটো সোপাও আছিল। সোপাটো উলিয়াই পেলাই দেখিলো যে সি অচেতন হৈ আছে। গতিকে তাৰ প্ৰতি চকু দি সময় নষ্ট নকৰি প্ৰথমে মিচ্‌ বৰাক বিচাৰ গলো আৰু তেওঁক নাপাই আপোনালৈ ফোন কৰিছো। ই কোন মই কেনেকৈ জানিম? তাৰ মুখৰ সোপাটো উলিয়াই পেলোৱাৰ বাহিৰে মই তাক আৰু লৰাচৰা কৰা নাই আৰু মিচ্ বৰাক নাপাই তেওঁৰ ৰূমৰ টেলিফোন ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাহিৰে কোনো বস্তু স্পৰ্শ কৰা নাই।” {{gap}}“ভাল কৰিছে।” বুলি দাৰোগাই মানুহজনৰ ওচৰলৈ গৈ ভালকৈ চাই কলে “ইয়েই চকীদাৰ।” বুলি দুজন চিপাহীক তাৰ শুশ্ৰূষা কৰিবলৈ দি অনৰ্থক আঠজনক বঙলাৰ চাৰিওফালে পহৰা দিবলৈ পঠাই বাকী দুজন চিপাহীৰ লগত লৈ কেপ্টেনৰ পাছে<noinclude></noinclude> bb7vrbnxza0twppexyp88iqdr9v97ks 104 86522 265158 237376 2026-11-04T11:04:32Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265158 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||৩৯}}</noinclude>পাছে মালতীৰ ৰূমলৈ আগবাঢ়িল। দুয়োটা কোঠালীত সোমাইো চালে। টৰ্চৰ পোহৰ পেলাই দুৰ্ব্বৃত্তৰ কিবা শুংসুত্ৰ পায় নে নাপায় ভালকৈ বিচাৰিলে। তাৰ পিছত পাছফালৰ দুৱাৰলৈ গৈ আবিষ্কাৰ কৰিলে যে দুৱাৰৰ স্ক্ৰু খুলি এপাত দুৱাৰ মেলি সেইপিনেৰে সিহঁত সোমাইছিল। সেই দুৱাৰেৰে পাছফালে নাম ঘাঁহৰ ওপৰত টৰ্চ লাইটৰ পোহৰ পেলাই কিছু দূৰলৈ চালে কিন্তু কোনো ৰকমৰ শুংসূত্ৰ নাপাই উভতি আহি আকৌ কোঠাত সোমাই সুধিলে "তেওঁৰ কি বস্তু চুৰি হৈছে আপুনি কব পাৰিব নহয়?” {{gap}}গম্ভীৰ হৈ কেপ্টেনে অলপ বিৰক্ত ভাবেৰে কলে “মানুহজনীৰ বাহিৰে আৰু কিবা যদি চুৰি হৈছে নাজানো আৰু সেইবোৰৰ আৱশ্যকো নাই। যদি পাৰে অতি শীঘ্ৰে তেওঁক বিচাৰি উদ্ধাৰ কৰি দিয়ক।” তাৰ আগেয়ে {{gap}}“যদি কিয় কৈছে? নিশ্চয় উদ্ধাৰ কৰিম। তাৰ আগেয়ে কিবাকিবি শুংসূত্ৰ পাব লাগে। ঠেনু নহলে ধৰিম কিহত? গতিকে প্ৰথমে তাকেহে বিচাৰি চাওঁ।” বুলি কৈ মালতীৰ বিছনাখন ওলট পালট কৰি চালে। গাৰু দুটা মজিয়াৰ পৰা তুলি ওলোটাই চাই বিছনাত থলে। বাগৰি পৰি থকা সৰু মেজখন লাঠি মাৰি আঁতৰ কৰি মালতীৰ পোৰ্টফোলিও বেগটো তুলি আনি হাতত ললে। বাহিৰৰ কোঠালৈ আহি চকী এখনত বহি বেগটো টেবিলত থৈ মেলি লৈ তাৰ ভিতৰৰ কাকত পত্ৰবোৰ উলিয়াই চাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}অধৈৰ্য্য ভাবে কেপ্টেনে কলে “সেইবোৰ ব্যৱসায় সম্পৰ্কীয় কাকত-পত্ৰ আৰু অৰ্ডাৰ আদিৰ নকল। তাত কিবা শুংসুত্ৰ পাব বুলি মই নাভাবো।” {{gap}}গৰ্ব্ব কৰি দাৰোগাই কলে "আপুনি নাভাবিলেও মই ভাবো।<noinclude></noinclude> tji6g7yoyp870g802m435i932h2jz6x 265159 265158 2026-11-04T11:05:06Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 265159 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||৩৯}}</noinclude>পাছে মালতীৰ ৰূমলৈ আগবাঢ়িল। দুয়োটা কোঠালীত সোমাই চালে। টৰ্চৰ পোহৰ পেলাই দুৰ্ব্বৃত্তৰ কিবা শুংসুত্ৰ পায় নে নাপায় ভালকৈ বিচাৰিলে। তাৰ পিছত পাছফালৰ দুৱাৰলৈ গৈ আবিষ্কাৰ কৰিলে যে দুৱাৰৰ স্ক্ৰু খুলি এপাত দুৱাৰ মেলি সেইপিনেৰে সিহঁত সোমাইছিল। সেই দুৱাৰেৰে পাছফালে নাম ঘাঁহৰ ওপৰত টৰ্চ লাইটৰ পোহৰ পেলাই কিছু দূৰলৈ চালে কিন্তু কোনো ৰকমৰ শুংসূত্ৰ নাপাই উভতি আহি আকৌ কোঠাত সোমাই সুধিলে "তেওঁৰ কি বস্তু চুৰি হৈছে আপুনি কব পাৰিব নহয়?” {{gap}}গম্ভীৰ হৈ কেপ্টেনে অলপ বিৰক্ত ভাবেৰে কলে “মানুহজনীৰ বাহিৰে আৰু কিবা যদি চুৰি হৈছে নাজানো আৰু সেইবোৰৰ আৱশ্যকো নাই। যদি পাৰে অতি শীঘ্ৰে তেওঁক বিচাৰি উদ্ধাৰ কৰি দিয়ক।” তাৰ আগেয়ে {{gap}}“যদি কিয় কৈছে? নিশ্চয় উদ্ধাৰ কৰিম। তাৰ আগেয়ে কিবাকিবি শুংসূত্ৰ পাব লাগে। ঠেনু নহলে ধৰিম কিহত? গতিকে প্ৰথমে তাকেহে বিচাৰি চাওঁ।” বুলি কৈ মালতীৰ বিছনাখন ওলট পালট কৰি চালে। গাৰু দুটা মজিয়াৰ পৰা তুলি ওলোটাই চাই বিছনাত থলে। বাগৰি পৰি থকা সৰু মেজখন লাঠি মাৰি আঁতৰ কৰি মালতীৰ পোৰ্টফোলিও বেগটো তুলি আনি হাতত ললে। বাহিৰৰ কোঠালৈ আহি চকী এখনত বহি বেগটো টেবিলত থৈ মেলি লৈ তাৰ ভিতৰৰ কাকত পত্ৰবোৰ উলিয়াই চাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}অধৈৰ্য্য ভাবে কেপ্টেনে কলে “সেইবোৰ ব্যৱসায় সম্পৰ্কীয় কাকত-পত্ৰ আৰু অৰ্ডাৰ আদিৰ নকল। তাত কিবা শুংসুত্ৰ পাব বুলি মই নাভাবো।” {{gap}}গৰ্ব্ব কৰি দাৰোগাই কলে "আপুনি নাভাবিলেও মই ভাবো।<noinclude></noinclude> jl6o3yz6flohtwx5l69n57hi1261fdg 104 86523 265160 237377 2026-11-04T11:10:29Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265160 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪০||অজান আততায়ী}}</noinclude>কাৰণ তেওঁ কাৰ কাৰ লগত সাক্ষাৎ কৰিছিল ইয়াতে ওলাই পৰিব নহয়। তেতিয়া তদন্তৰ সুবিধা হব। এই বিষয়ে আপোনাৰ অভিজ্ঞতা নাই। গতিকে ..." {{gap}}বাধা দি কেপ্টেনে কলে "অভিজ্ঞতা নাই সঁচা কিন্তু সাধাৰণ জ্ঞানৰ পৰা ইয়াকে কব পাৰো যে মিচ্ বৰাই দেখা কৰা মানুহ বা প্ৰতিষ্ঠানৰ কোনেও এই কাম কাম কৰা নাই। অৱশ্যে নামবোৰ আপোনাৰ নোট বহীত লিখি ললে সেই সকলৰ লগত দেখা কৰি আপোনাৰ তদন্তৰ অন্ত কৰি ৰিপোৰ্ট দিবলৈ সুবিধা পাব পাৰে। ” {{gap}}খং কৰি দাৰোগাই কলে “মনে মনে থাকক। আপোনাৰ পৰা মই অনুসন্ধানৰ বুদ্ধি শিকিব নোখোজো।” {{gap}}অগত্যা কেপ্টেনে চকী এখনত বহি উচ্ পিচ্ কৰি চিগাৰেই এটা জ্বলাই হুপিবলৈ ধৰিলে। তাৰ পিছত কলে “দাৰোগাবাবু, মিচ্ বৰাৰ মটৰখনেৰে মই এবাৰ বিচাৰি চাই আহিব খোজো। ইতিমধ্যে আপুনি ইয়াৰ কাম শেষ কৰি নিজৰ মতে বিচাৰিবলৈ যাওক। মইতো আৰু আপোনাৰ লগত বন্দী হৈ থকাৰ কোনো দৰকাৰ নেদেখোঁ।” {{gap}}দাৰোগাই কাকতৰ পৰা মূৰ তুলি কেপ্টেনৰ মুখলৈ কঠোৰ দৃষ্টি কৰি কলে “মোৰ কাম নহয় মানে আপুনি ইয়াতে থাকিবই লাগিব। এই কাম যে আপোনাৰ নহয় কোনে কব? চকীদাৰৰ জ্ঞান আহিলে তাক সুধি চাম। যদি সি আপোনাক চিনাক্ত নকৰে তেতিয়া অৱশ্যে যাবলৈ দিম।” {{gap}}কেপ্টেনৰ ইচ্ছা হল যে দাৰোগাৰ মুখত ঘূচি এটা মাৰি বগৰাই থৈ গুচি যাব। হাত দুখনৰ মাংস-পেশী টান হৈ উঠিল। মুখখনে কঠিনাকৃতি ধৰিলে যদিও ততালিকে মুখৰ ভাব সুলনি কৰি চিগাৰেটত দুহোপা মাৰি বুদ্ধি এটা সাজি শান্ত মাতেৰে কলে "দাৰোগাবাবু, মি:<noinclude></noinclude> 1f6eceu2bsp8u9ztrxf9ksgc1tyr8gv 104 86524 265161 237378 2026-11-04T11:18:14Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265161 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||৪১}}</noinclude>বিজতৰীয়া আমাৰ বহুত দিনীয়া ডাঙৰ গ্ৰাহক। মিচ্ বৰাক তেখেেতে বৰ ভাল পায়। মিচ্ বৰাই তেখেতক দুৰ্ব্বৃত্তৰ সম্পৰ্কে কিবা কৈছিল নেকি সৌ টেলিফোনেৰে সুধি চামনে?” {{gap}}ডাক বঙলা পোৱাৰ পিছত দাৰোগাই কালিৰ কথা পাহৰিছিল সৰ্ব্বসাধাৰণ কেচত তদন্ত কৰাৰ দৰেই আৰম্ভ কৰিছিল। কেপ্টেনৰ কথা শুনি প্ৰায় চক খোৱাৰ দৰে কাকতৰ পৰা চকু তুলি তেওঁৰ মুখলৈো চাই অতি নৰম সুৰত কলে "নালাগে ডাঙৰীয়া, তেখেতৰ টোপনি ব্যাঘাত ঘটাব নালাগে। পুৱা সুধিলেও হব। ম‍ই আছো যেতি আপুনি কোনো চিন্তাকে নকৰিব। ভাত পানী এৰি দিনে নিশাই চেস্টা কৰি হলেও যেনেতেনে মিচ্ বৰাক বিচাৰি উলিয়াম আৰু দুৰ্ব্বৃত্তকো গ্ৰেপ্তাৰ কৰিম। ভাল কথা, আপুনি এটা পাক মাৰি আহিব খুজিছিল নহয়, কিবা লাভ হব বুলি মই নাভাবো। ইচ্ছা কৰিলে আপোনালোকৰ মটৰখন লৈ গৈ আহিব পাৰে।” {{gap}}দৰবে গুণ দিয়া দেখি কেপ্টেনে পেটে পেটে হাঁহিলে। নিৰ্ব্বিকাৰ ভাবেৰে চিৰাৰেটত এহোপা মাৰিলে। সেই সময়তে চকীদাৰক লৈো দুজন কনিষ্টবল সোমাই আহিল। দাৰোগাই তাৰ মূৰৰ পৰা ভৰিলৈো এবাৰ চাই প্ৰশ্ন কৰিলে “কি অ' চকীদাৰ, তোক কোনে মাৰি বান্ধি থৈছিল কচোন?” বুলি কেপ্টেনলৈ আঙুলিয়াই আকৌ সুধিলে “এখেত আহোতে তই কি কৰিছিলি?” {{gap}}দাৰোগাৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত চকীদাৰে কলে বোলে সি কেপ্টেনক দেখা নাছিল। দহ বজাত মাইজী শোৱাৰ সময়ত তাক মাতি আনি কৈছিল বোলে কালিৰ দৰে আজি নিশাও ভূত আহিব পাৰে। সি ভালকৈ পহৰা দি থাকিব লাগিব। মাইজী তাক পাচ টকা বকচিশো দিছিল। সি তাৰ খুকৰিখন হাতত লৈ বাৰাণ্ডাত টহল দি আছিল। বাৰ বজাৰ কোব মৰাৰ পিছত কিমান সময় গৈছিল সি নাজানে,<noinclude></noinclude> oyujh5bnkn6taojjo1gfow4ap10ynfx 104 86525 265162 237379 2026-11-04T11:29:01Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265162 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪২||অজান আততায়ী}}</noinclude>এটা ক'লা ভূতে তাৰ পাছফালৰ পৰা তাক জপতিয়াই ধৰি বগৰাই পেলায়। সি তাৰ খুকৰি চলাইছিল, এটা ভূতে হাতত জখম হোৱা বুলি শপত খাব পাৰে। কিজানি লগত আৰু বেলেগ ভূতো আছিল, তাক কাবু কবি খুকৰি কাঢ়ি নি হাতে-ভৰিয়ে বান্ধি মুখত সোপা দিয়ে। সি চিঞৰিবলৈ সময়কে নাপালে। তাৰ পিছত তাৰ মূৰত কোবালত আৰু কি হল সি কব নোৱাৰে। যি দুটা ভূত সি দেখিছিল সিহঁত একদম ক'লা আৰু বেছ শকত আৱত আছিল। পাছফালৰ পৰা হঠাৎ নধৰিলে সি জৰুৰ দুয়োটাকে ঘাইল কৰিলেহেঁতেন। সিহঁতৰ পোছাকো কলা আছিল। বুলি তাৰ কথা শেষ কৰি শেষত ক'লে “হামি মেলিটৰীত চিপাহী আছিল হুজুৰ, আদমি হয় কি ভূত হয় আমি পৰোৱা নাকৰে। ” {{gap}}কেপ্টেনে বুজিলে যে চকীদাৰৰ পৰা পাবলগীয়া সম্ভেদ আৰু একো নাই। থিয় হৈ দাৰোগালৈ চাই কলে “আশাকৰো ম‍ই এতিয়া ওলাই যোৱাত আৰু কোনো আপত্তি নাই?” {{gap}}দাৰোগাই কলে “নিশ্চয় নাই। ম‍ইতো আপোনাক অথনিয়ে যাবো কৈছো।” {{gap}}কেপ্টেনে ওলাই গৈ মালতীৰ মটৰত উঠি বহি মটৰ চলাই দিলে ৰাজআলিত উঠি আগৰ মটৰখন যি বাটেৰে নেদেখা হৈ গৈছিল সেই বাটেৰে মটৰ ঘূৰাই দিলে। তেওঁ ভালকৈ জানে যে মটৰ বা আততায়ী কাকো বিচাৰি পোৱা নাযাব। তথাপি তেওঁৰ তেজৰ তপত প্ৰবাহ অথবা মনৰ দাবাগ্নি কোনোটোৱেই তেওঁক নিষ্কৰ্ম্ম৷ হৈ বহি থাকিবলৈ নিদিয়ে। গতিকে চহৰখন দুই এবাৰ ঘূৰাৰ বাহিৰে উপায় নাই। ঘড়ীলৈ চালে, আঢ়ৈ বাজিছে। মনতে হিচাব কৰি চালে যে উগ্ৰগতি গুৱাহাটী পালেগৈ। দলপতিক লৈ যদি আকৌ উৰা মাৰে তেতিয়া হলেও চাৰে তিনিবজাতহে ডিব্ৰুগড় পাবহি। কিন্তু উগ্ৰৰ আকাশী<noinclude></noinclude> hc06rf7ruwselin0f6pmpehs2wvpqmb 104 86526 265163 237380 2026-11-04T11:29:37Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265163 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" /></noinclude>অজান আততায়ী ৪৩ যানৰ যিহে তীব্ৰ বেগ হয়তো দুই বজাতে গুৱাহাটী পাইছে আৰু হয়তো তিনিবজাতে উভতি পাবহি। গতিকে আধাঘণ্টা সময় চহৰত ঘূৰি তিনিবজাত ফিল্ডলৈ যোৱাৰ স্থিৰ কৰি বৰ বেগেৰে মটৰ চলাই দিলে 1. উধামুধাকৈ আধাঘণ্ট। ঘূৰি ফুৰি কোনো লাভ নহল। ঠিক তিনি বজাৰ লগে লগে উগ্ৰই আকাশী যান নমোৱা ফিল্ডৰ এচুকত মটৰ ৰখালে। তেওঁৰ অনুমান ঠিক হল। উগ্ৰই এইবোৰ কথাত অসাধ্য সাধন কৰিব পাৰে। তিনিমিনিট পিছতে উগ্ৰৰ আকাশী যানে সে। সোঁ কৰে ক'ল৷ আকাশত শব্দ তুলি ক'লা অতিকায় চৰাই এটাৰ দৰে ফিল্ডৰ ওপৰেৰে এপাক ঘূৰিলে। কেপ্টেনে দুবাৰ লাইট জ্বলাই হুমাই সঙ্কেত দিয়াৰ লগে লগে ফিল্ডত নমালত মটৰ লৈ কেপ্টেন ওচৰ পালেগৈ 1 মালতীৰ বাতৰি সংক্ষেপতে উগ্ৰক কৈ তেওঁক তেতিয়াই ওভোতাই পঠাই দুয়োজনে মটৰত উঠি বহিল। কেপ্টেনে জেপৰ পৰা মালতীয়ে লিখা চিঠিখন উলিয়ালত টৰ্চ লাইটৰ পোহৰত দুয়োজনে পঢ়ি শেষ কৰি অলপ সময়লৈ নিমাত হৈ থাকিল। তাৰ পিছত। দলপতিয়ে কলে “চলোৱা ভাইচাহাব, সময় মূল্যবান।” কেপ্টেনে মটৰ চলাই দিলে। - পাচ- কেপ্টেন ওলাই যোৱাৰ লগে লগে দাৰোগাই ভাবিলে যে মালতীৰ প্ৰভাব বিজতৰীয়াৰ ওপৰত বাৰুকৈয়ে আছে। সেই ক্ষেত্ৰত এই অসময়তো এওঁ বিজতৰীয়াৰ ওচৰলৈ নিশ্চয় যাব পাৰে। গতিকে তাৰ পূৰ্ব্বেই অন্ততঃ কাম দেখুওৱা হিচাবে কিছু কৰ্ত্তব্য তৎক্ষণাত কৰা ভাল।<noinclude></noinclude> n0qsidvkp08a754nhnoqwpa8wccce66 104 91437 265141 264653 2026-11-04T08:56:19Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 265141 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Dhr|8em}} <center>{{X-larger|'''প্ৰবন্ধ'''}}<br/>{{larger|'''(অসম আৰু অসমীয়া ভাষাৰ বিষয়ে)'''}}</center> {{Dhr|8em}} {{center|বহু ছবি, বহু ৰং ‌: জীৱনৰ, সমাজৰ {{larger|◆}} ১৬৭}} {{Dhr|2em}}<noinclude></noinclude> 4z8oz1nstgbacouk7tcf278apyysw23 104 93047 264976 264523 2026-11-03T14:12:34Z হানিফ আলী 1925 264976 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||পূৰ্ব্বপুৰুষ আৰু লৰাকাল |১৯}}</noinclude> মানেও তেওঁক বৰুৱা খিতাপ দিয়ে। লৰাকালতে বৰুৱাৰ বাব পোৱাৰ গতিকে গৰ্গবান ‘পোৱালী বৰুৱা' বুলি জনাজাত হৈছিল। {{gap}}গৰ্গৰাম বৰুৱাই বৃটিচৰ আমোলত সদৰ আমিনৰ কাম কৰিছিল। সেই সময়ৰ সদৰ আমিনৰ বাব আজি কালিৰ মুঞ্চিফ কামৰ নিচিনা আছিল। অসমত ইংৰাজৰ আমোলৰ আদি ছোৱাত সজবংশৰ মানুহ বাচি বাচি তেওঁলোকক ৰজাঘৰীয়া ডাঙ্গৰ ডাঙ্গৰ বিষয় দিয়া হৈছিল। ইংৰাজী শিক্ষাৰ সিমান বিস্তাৰ হোৱা নাছিল। ওখ পদ পাবলৈ হলে ইমান ইংৰাজী শিক্ষাৰ দৰ্কাৰো নাছিল। সহজ বুদ্ধি আৰু অভিজ্ঞতাই তেওঁলোকক যথেষ্ট সহায় কৰিছিল। মহাত্মা আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ক্ৰুকনেহে পোন প্ৰথমতে অসমলৈ পছিমীয়া শিক্ষাৰ পোহৰ আনে। {{Gap}}গৰ্গৰাম বৰুৱা প্ৰাচীন ধৰণৰ মানুহ আছিল। দেশৰ আচাৰ-নীতি চাল-চলনত তেওঁৰ বৰ আস্থা আছিল। তেওঁ সংস্কৃতত সুপণ্ডিত আছিল। {{gap}}সদৰামিন ডাঙ্গৰীয়াই দুগৰাকী ভাৰ্য্যা বিবাহ কৰায়।প্ৰথম গৰাকী স্বৰ্গীয়া দুৰ্লভেশ্বৰী বৰুৱানী স্বৰ্গীয় বলাইৰাম বৰুৱা মৌজাদাৰৰ জীয়াৰী আছিল। বলাইৰাম দুৱৰা বংশৰ মানুহ, আৰু তেওঁৰ আদি ঘৰ উজনী- খণ্ডত আছিল। বলাইৰামৰ পুতেক ভৰাম বৰুৱা; ভৰাম বৰুৱাৰ পুতেক শ্ৰীযুত পোনাৰাম বৰুৱা এতিয়াও জীবিত আছে। নলবাৰী মহকুমাৰ অধিপতি হৈ থাকোতে গৰ্গৰাম বৰুৱা ভাঙ্গৰীয়াই বজালীত পূৰ্ণিমা নামে এগৰাকী কন্যাক বিবাহ কৰায়। এই কণ্যা কঢ়ালৰ বংশৰ আছিল। কঢ়ালব আদি ঘৰ নগাঁৱত। তাৰ এটি ঠাল মানৰ দিনত ভাঙ্গি গৈ বজালীত বসতি কৰিছিল। পূৰ্ণিমাৰ বিয়াৰ সময়ত দুৰ্লভেশ্বৰী উত্তৰ গুৱাহাটীত আছিল। {{Gap}}গৰ্গৰাম বৰুৱাৰ ঔৰসে দুৰ্লভেশ্বৰী বৰুৱানীৰ গৰ্ভত ১৭৭২ শকৰ জেঠ মাহ, ইংৰাজী ১৮৫০ খৃষ্টাব্দৰ যে মাহত উত্তৰ গুৱাহাটী ৰজাদুৱাৰত আনন্দৰাম বৰুৱাৰ জন্ম হয়। দুৰ্লভেশ্বৰী বৰুৱানীৰ ফালৰ চাৰিটি সন্তান<noinclude></noinclude> 5nbd5ma91tiq3t4bw136j65joi4fesq 104 93092 264978 264808 2026-11-03T14:15:22Z হানিফ আলী 1925 264978 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{larger|'''বঙ্গৰ নানা ঠাইত।'''}}}} {{Gap}}আনন্দৰাম বৰুৱাই বেঙ্গল গবৰ্ণমেণ্টলৈ দিয়া আবেদন মতে তেওঁ ১৮৭৪ চনৰ এপ্ৰিল মাহত অসম এৰি বঙ্গদেশলৈ বদলি হল! পোনতে তেওঁ মৈমনসিংহ জিলাৰ এচিষ্টেণ্ট, ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ আৰু কলেক্টৰ নিযুক্ত হয়। মৈমনসিংহত থকা কালত আনন্দৰাম বৰুৱাৰ কোনো উল্লেখ যোগ্য ঘটনাৰ কথা আমি গম পোৱা নাই। তেওঁ তাত থকা কালত সংস্কৃত অভিধান খনি সংকলন কৰা কাৰ্য্যত আৰু অগ্ৰসৰ হয়। এনে কি অভিধান ওলালে তাক কিনোতা সকলৰ নাম ইয়াতে গোটায়। যিসকল বিদ্যোৎসাহী ডাঙ্গৰীয়াই তেওঁৰ অভিধান কিনিবলৈ আগ বাঢ়ে তাৰ ভিতৰত সৰহ ভাগেই মৈমনসিংহৰ বাসিন্দাৰ, উকীল আৰু অন্যান্য কৰ্ম্মচাৰী। তাৰ ভিতৰত এই সকলৰ নাম উল্লেখ যোগ্য,—লৰ্ড নৰ্থব্ৰুক ভট্টমোক্ষলাৰ, জজ ডবলিউ জে, মনি চি-এচ আই; কোচবিহাৰৰ ষ্টেটৰ মেনেজাৰ ই, এম, বেইলি; কুস্তিয়া আৰু পাবনাৰ স্মল্ কজকোৰ্টৰ জজ্‌ মিষ্টাব এল, ডবলিউ হাচিন্‌চন্‌; মৈমনসিংহৰ ম্যাজিষ্ট্ৰেট কলেক্টৰ নিঃ আৰ-এইচ, পৌচি; কিশোৰীগঞ্জৰ ডেপুটী ম্যাজিষ্ট্ৰেট সৈয়দ মহম্মদ ইজৰায়েল; মুক্তাগাছাৰ ৰামকিশোৰ আচাৰ্য্যৰ জমিদাৰীৰ তত্ত্বাবধায়ক বাবু বিপিন বিহাৰী মুখাৰ্জী; মৈমনসিংহৰ উকীল বাবু চন্দ্ৰকুমাৰ ঘোষ, উকীল বাবু কালীশঙ্কৰ গুহ, মৌলবী হামিদ উদ্দিন আহমদ; উকীল গঙ্গাদাস গুহ; উকীল শ্যামাচৰণ ৰায়; ত্ৰিপুৰাৰ মুন্সিফ বাবু অক্ষয়কুমাৰ বসু, এন-এ, বি এল; মৈমনসিংহৰ উকীল বাণেশ্বৰ পত্ৰনবিশ; উকীল বাবু শশীশঙ্কৰ চট্টোপাধ্যায়; মৈমনসিংহৰ গৱৰ্ণমেণ্ট উকীল ঈশানচন্দ্ৰ চক্ৰবৰ্ত্তী; উকীল বাবু শ্যামাচৰণ চক্ৰবৰ্ত্তী; উকীল বাবু মহেন্দ্ৰচন্দ্ৰ<noinclude></noinclude> f2nzt0d6pawuktucvlkgqpgt2c8b8hs 264979 264978 2026-11-03T14:15:48Z হানিফ আলী 1925 264979 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''বঙ্গৰ নানা ঠাইত।'''}}}} {{Gap}}আনন্দৰাম বৰুৱাই বেঙ্গল গবৰ্ণমেণ্টলৈ দিয়া আবেদন মতে তেওঁ ১৮৭৪ চনৰ এপ্ৰিল মাহত অসম এৰি বঙ্গদেশলৈ বদলি হল! পোনতে তেওঁ মৈমনসিংহ জিলাৰ এচিষ্টেণ্ট, ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ আৰু কলেক্টৰ নিযুক্ত হয়। মৈমনসিংহত থকা কালত আনন্দৰাম বৰুৱাৰ কোনো উল্লেখ যোগ্য ঘটনাৰ কথা আমি গম পোৱা নাই। তেওঁ তাত থকা কালত সংস্কৃত অভিধান খনি সংকলন কৰা কাৰ্য্যত আৰু অগ্ৰসৰ হয়। এনে কি অভিধান ওলালে তাক কিনোতা সকলৰ নাম ইয়াতে গোটায়। যিসকল বিদ্যোৎসাহী ডাঙ্গৰীয়াই তেওঁৰ অভিধান কিনিবলৈ আগ বাঢ়ে তাৰ ভিতৰত সৰহ ভাগেই মৈমনসিংহৰ বাসিন্দাৰ, উকীল আৰু অন্যান্য কৰ্ম্মচাৰী। তাৰ ভিতৰত এই সকলৰ নাম উল্লেখ যোগ্য,—লৰ্ড নৰ্থব্ৰুক ভট্টমোক্ষলাৰ, জজ ডবলিউ জে, মনি চি-এচ আই; কোচবিহাৰৰ ষ্টেটৰ মেনেজাৰ ই, এম, বেইলি; কুস্তিয়া আৰু পাবনাৰ স্মল্ কজকোৰ্টৰ জজ্‌ মিষ্টাব এল, ডবলিউ হাচিন্‌চন্‌; মৈমনসিংহৰ ম্যাজিষ্ট্ৰেট কলেক্টৰ নিঃ আৰ-এইচ, পৌচি; কিশোৰীগঞ্জৰ ডেপুটী ম্যাজিষ্ট্ৰেট সৈয়দ মহম্মদ ইজৰায়েল; মুক্তাগাছাৰ ৰামকিশোৰ আচাৰ্য্যৰ জমিদাৰীৰ তত্ত্বাবধায়ক বাবু বিপিন বিহাৰী মুখাৰ্জী; মৈমনসিংহৰ উকীল বাবু চন্দ্ৰকুমাৰ ঘোষ, উকীল বাবু কালীশঙ্কৰ গুহ, মৌলবী হামিদ উদ্দিন আহমদ; উকীল গঙ্গাদাস গুহ; উকীল শ্যামাচৰণ ৰায়; ত্ৰিপুৰাৰ মুন্সিফ বাবু অক্ষয়কুমাৰ বসু, এন-এ, বি এল; মৈমনসিংহৰ উকীল বাণেশ্বৰ পত্ৰনবিশ; উকীল বাবু শশীশঙ্কৰ চট্টোপাধ্যায়; মৈমনসিংহৰ গৱৰ্ণমেণ্ট উকীল ঈশানচন্দ্ৰ চক্ৰবৰ্ত্তী; উকীল বাবু শ্যামাচৰণ চক্ৰবৰ্ত্তী; উকীল বাবু মহেন্দ্ৰচন্দ্ৰ<noinclude></noinclude> 4wwe65skyz0o2k6a0wgc7vu52gs0huk 264980 264979 2026-11-03T14:16:15Z হানিফ আলী 1925 264980 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|{{X-larger|'''বঙ্গৰ নানা ঠাইত।'''}}}} {{Gap}}আনন্দৰাম বৰুৱাই বেঙ্গল গবৰ্ণমেণ্টলৈ দিয়া আবেদন মতে তেওঁ ১৮৭৪ চনৰ এপ্ৰিল মাহত অসম এৰি বঙ্গদেশলৈ বদলি হল! পোনতে তেওঁ মৈমনসিংহ জিলাৰ এচিষ্টেণ্ট, ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ আৰু কলেক্টৰ নিযুক্ত হয়। মৈমনসিংহত থকা কালত আনন্দৰাম বৰুৱাৰ কোনো উল্লেখ যোগ্য ঘটনাৰ কথা আমি গম পোৱা নাই। তেওঁ তাত থকা কালত সংস্কৃত অভিধান খনি সংকলন কৰা কাৰ্য্যত আৰু অগ্ৰসৰ হয়। এনে কি অভিধান ওলালে তাক কিনোতা সকলৰ নাম ইয়াতে গোটায়। যিসকল বিদ্যোৎসাহী ডাঙ্গৰীয়াই তেওঁৰ অভিধান কিনিবলৈ আগ বাঢ়ে তাৰ ভিতৰত সৰহ ভাগেই মৈমনসিংহৰ বাসিন্দাৰ, উকীল আৰু অন্যান্য কৰ্ম্মচাৰী। তাৰ ভিতৰত এই সকলৰ নাম উল্লেখ যোগ্য,—লৰ্ড নৰ্থব্ৰুক ভট্টমোক্ষলাৰ, জজ ডবলিউ জে, মনি চি-এচ আই; কোচবিহাৰৰ ষ্টেটৰ মেনেজাৰ ই, এম, বেইলি; কুস্তিয়া আৰু পাবনাৰ স্মল্ কজকোৰ্টৰ জজ্‌ মিষ্টাব এল, ডবলিউ হাচিন্‌চন্‌; মৈমনসিংহৰ ম্যাজিষ্ট্ৰেট কলেক্টৰ নিঃ আৰ-এইচ, পৌচি; কিশোৰীগঞ্জৰ ডেপুটী ম্যাজিষ্ট্ৰেট সৈয়দ মহম্মদ ইজৰায়েল; মুক্তাগাছাৰ ৰামকিশোৰ আচাৰ্য্যৰ জমিদাৰীৰ তত্ত্বাবধায়ক বাবু বিপিন বিহাৰী মুখাৰ্জী; মৈমনসিংহৰ উকীল বাবু চন্দ্ৰকুমাৰ ঘোষ, উকীল বাবু কালীশঙ্কৰ গুহ, মৌলবী হামিদ উদ্দিন আহমদ; উকীল গঙ্গাদাস গুহ; উকীল শ্যামাচৰণ ৰায়; ত্ৰিপুৰাৰ মুন্সিফ বাবু অক্ষয়কুমাৰ বসু, এন-এ, বি এল; মৈমনসিংহৰ উকীল বাণেশ্বৰ পত্ৰনবিশ; উকীল বাবু শশীশঙ্কৰ চট্টোপাধ্যায়; মৈমনসিংহৰ গৱৰ্ণমেণ্ট উকীল ঈশানচন্দ্ৰ চক্ৰবৰ্ত্তী; উকীল বাবু শ্যামাচৰণ চক্ৰবৰ্ত্তী; উকীল বাবু মহেন্দ্ৰচন্দ্ৰ<noinclude></noinclude> npioz5grkc6mwxn9bwx1n9or8kc0gma 104 93093 264986 264805 2026-11-03T14:31:54Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 264986 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" />{{rh|৪৮|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> মজুমদাৰ; মৈমনসিংহৰ হাইস্কুলৰ সুপ্ৰসিদ্ধ হেড মাষ্টাৰ বাবু ৰত্নমণি গুপ্ত; মৈমনসিংহৰ জয়েন্ট ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ জে, প্ৰেট্‌ এম-এ; গয়াৰ চিবিল চাৰ্জ্জন মেজৰ জে, শ, এম্‌, ডি, নয়াদুমকাৰ চিভিল চাৰ্জ্জন জালনুৰ আলি আহমদ এম-ডি; বৰহমপুৰৰ জমিদাৰ ৰামদাস সেন; পাবনাৰ হেড্‌ক্লাৰ্ক মদনমোহন ৰায়; বোম্বাইৰ চিভিলিয়ান শ্ৰীপদ বালাজী ঠাকুৰ, মেঙ্গেলোৰৰ ৰামৰাও; কলিকতা ইউনিভাৰ্চিটিৰ ফেকাল্‌টি অব্‌‌ আৰ্ট্‌‌চৰ সভাপতি ডাক্তাৰ কৃষ্ণমোহন বানাৰ্জী ডি-এল্‌। {{gap}}মৈমনসিংহৰ পৰা বৰুৱাদেৱ দিনাজপুৰলৈ বদলি হয়, তাৰ পিচত ১৮৭৭ চনত বৰ্দ্ধমানৰ এচিষ্টেণ্ট্‌ ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ নিযুক্ত হয়। এই বৰ্দ্ধমানত থাকোঁতেই তেওঁৰ অভিধানৰ প্ৰথম খণ্ড ১৮৭৭ চনৰ যে মাহত প্ৰকাশ হয়। ইয়াৰ পূৰ্ব্বে তেওঁ ১ম খণ্ড অভিধানৰ ছপোৱা ৬৪ পৃষ্ঠালৈকে ভট্ট-মোক্ষমুলাৰলৈ পঠিয়াই দিছিল। মোক্ষমূলাৰে এই কামত বিশেষ সহানুভূতি প্ৰকাশ কৰাত মিঃ বৰুৱা বৰ উৎসাহিত হৈছিল। বৰ্দ্ধমানৰ পৰা আনন্দৰাম বৰুৱা ৰাণীগঞ্জ মহকুমাৰ অধিপতি নিযুক্ত হয়। ইয়াৰ পৰাই তেওঁৰ 'জানকীৰাম ভাষ্য'ৰে সৈতে কবি ভবভূতিৰ “মহাবীৰচৰিত” নাটকৰ এটি সংস্কৰণ প্ৰকাশিত হয়। “কলিকতা ইউনিভাৰ্চিটিৰ সংস্কৃত পঢ়া আণ্ডাৰ গ্ৰাজুয়েট সকলৰ সহচৰ” নামে গ্ৰন্থ এই বছৰতে মিঃ বৰুৱাই উলিয়ায়। ৰাণীগঞ্জৰ পৰা বৰ্দ্ধমান বিভাগৰ কটোৱা মহকুমাৰ অধিপতি হৈ তেওঁ বদলি হয়। তাৰ পিচত খুলনা মহকুমাৰ গৰাকী হয়। এই খুলনাৰ পৰাই ১৮৭৮ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত “সংস্কৃত সাহিত্যত ভবভূতিৰ স্থান” নামে এখনি অতি উৎকৃষ্ট সমালোচনা গ্ৰন্থ প্ৰকাশিত হয়। মিঃ বৰুৱাই এইবোৰ সৰুসুৰা গ্ৰন্থ ৰচনাত ব্যস্ত আছিল বুলিও তেওঁৰ অভিধান সংকলনৰ কাম এৰি দিয়া নাছিল। কটোৱা, খুলনা আৰু জাহানাবাদ আদি ঠাইত থাকোঁতে তেওঁ এই অভিধানৰ কামত বৰ আগ্ৰহ আৰু মনোযোগেৰে অগ্ৰসৰ হৈছিল। চিভিলিয়ান<noinclude></noinclude> ivrwmv6qc6nxz6uzddzydkjgdhfjzp6 104 93094 264987 264906 2026-11-03T14:33:41Z হানিফ আলী 1925 264987 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||বঙ্গব নানা ঠাইত।|৪৯}}</noinclude> কৰ্ম্মচাৰীৰ ইমান দায়িত্ব-পূৰ্ণ কাম কাজৰ উপৰিও মিঃ বৰুৱাই এনে হাড় ভঙ্গাকৈ সাহিত্য চৰ্চা কৰিবলৈ পাৰিছিল ই অতি আচবিত। সেই বুলি চকাৰী কামত তেওঁ কেতিয়াও আওকণীয়া নাছিল। ১৮৭৮ চনৰ অক্টোবৰ মাহত মিঃ বৰুৱাই গুৱালপাৰাত থাকোতে অভিধানৰ দ্বিতীয় খণ্ড সমাপ্ত হয়। দ্বিতীয় খণ্ডৰ আগতে তেওঁ এখনি "উচ্চ সংস্কৃত ব্যাকৰণ” জুবি দিছে, এই গ্ৰন্থ ৰচনা পিচ বছৰৰ যে নাহতে শেষ হয়। {{gap}}১৮৭৯ চনৰ জুন মাহত জয়েন্ট ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ আৰু ডেপুটী কলেক্টৰৰূপে মিঃ বৰুৱা দিনাজপুৰলৈ বদলি হয়, তাৰে পৰা ১৮৮ চনত তেওঁৰ অভিধানব তৃতীয় খণ্ড প্ৰকাশ হয়। এই অভিধানৰ লগতে “প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভূগোল” নামে এখনি বহুমূলীয়া গ্ৰন্থ সংযোজিত হয়। {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱাই চিডিলিয়ানৰূপে গৱৰ্ণমেণ্টৰ ওচৰত বিশেষ কাৰ্যকুশল কৰ্ম্মচাৰী বুলি মুখ্যাতি লাভ কৰে। সেই সময়ত ভাৰতবাসীৰ ভিতৰত কেইবাজনেও আই-চি-এচ, পাছ কৰি গৱৰ্ণমেণ্টৰ তলত চাকৰি কৰিছিল। কিন্তু তাৰ সৰহ ভাগেই জজ্‌ বা এচিষ্টেন্ট ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ স্বৰূপেহে কাম পাইছিল। ভাৰতৰ সৰ্ব্ব প্ৰথম টিভিলিয়ান কৰি ৰবীন্দ্ৰনাথৰ অগ্ৰজ মিঃ সত্যেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰেও জজ্‌ স্বৰূপে কামৰ পৰা অবসৰ গ্ৰহণ কৰে। কোনো ভাৰতীয় কৰ্ম্মচাৰীয়ে তেতিয়ালৈকে কোনো জিলাৰ সম্পূৰ্ণ ভাৰ নিগাজীকৈ পোৱা নাছিল। এই বিষয়ে ভাৰতৰ সভামণ্ডপত আৰু কাকতে পত্ৰে বিশেষ অন্দোলন চলিছিল। এংলো-ইণ্ডিয়ান কাগজ পত্ৰত ইয়াৰ বিৰুদ্ধে বৰ সমালোচনা চলিছিল। কিন্তু এই এংলো-ইণ্ডিয়ান সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰতো জনচেৰেক উদাৰচেতা ৰাজপুৰুষ আছিল যি সকলে ভাৰতীয়ৰ ওপৰত জিলাৰ ভাৰ সমৰ্পণ কৰাৰ প্ৰস্তাব বিশেষকৈ সমৰ্থন কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত ভাৰতৰ প্ৰাচীন তত্ত্ববিদ ভাষাপণ্ডিত চিভিলিয়ান চাৰ উইলিয়ম্ হাণ্টাৰৰ নাম লব লগীয়া। {{gap}}বিলাতৰ পাৰ্লিয়ামেণ্টত ইলবাৰ্ট চাহাবে তেওঁৰ যুগান্তৰকাৰী প্ৰস্তাব<noinclude></noinclude> 60xufc82l9pvy22ocwjg4ugurpc1co1 264991 264987 2026-11-03T14:37:34Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 264991 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" />{{rh||বঙ্গৰ নানা ঠাইত।|৪৯}}</noinclude> কৰ্ম্মচাৰীৰ ইমান দায়িত্ব-পূৰ্ণ কাম কাজৰ উপৰিও মিঃ বৰুৱাই এনে হাড় ভঙ্গাকৈ সাহিত্য চৰ্চা কৰিবলৈ পাৰিছিল ই অতি আচৰিত। সেই বুলি চকাৰী কামত তেওঁ কেতিয়াও আওকণীয়া নাছিল। ১৮৭৮ চনৰ অক্টোবৰ মাহত মিঃ বৰুৱাই গুৱালপাৰাত থাকোঁতে অভিধানৰ দ্বিতীয় খণ্ড সমাপ্ত হয়। দ্বিতীয় খণ্ডৰ আগতে তেওঁ এখনি "উচ্চ সংস্কৃত ব্যাকৰণ” জুৰি দিছে, এই গ্ৰন্থ ৰচনা পিচ বছৰৰ মে মাহতে শেষ হয়। {{gap}}১৮৭৯ চনৰ জুন মাহত জয়েণ্ট ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ আৰু ডেপুটী কলেক্টৰৰূপে মিঃ বৰুৱা দিনাজপুৰলৈ বদলি হয়, তাৰে পৰা ১৮৮০ চনত তেওঁৰ অভিধানৰ তৃতীয় খণ্ড প্ৰকাশ হয়। এই অভিধানৰ লগতে “প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভূগোল” নামে এখনি বহুমূলীয়া গ্ৰন্থ সংযোজিত হয়। {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱাই চিভিলিয়ানৰূপে গৱৰ্ণমেণ্টৰ ওচৰত বিশেষ কাৰ্যকুশল কৰ্ম্মচাৰী বুলি সুখ্যাতি লাভ কৰে। সেই সময়ত ভাৰতবাসীৰ ভিতৰত কেইবাজনেও আই-চি-এচ, পাছ কৰি গৱৰ্ণমেণ্টৰ তলত চাকৰি কৰিছিল। কিন্তু তাৰ সৰহ ভাগেই জজ্‌ বা এচিষ্টেণ্ট ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ স্বৰূপেহে কাম পাইছিল। ভাৰতৰ সৰ্ব্ব প্ৰথম চিভিলিয়ান কৰি ৰবীন্দ্ৰনাথৰ অগ্ৰজ মিঃ সত্যেন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰেও জজ্‌ স্বৰূপে কামৰ পৰা অবসৰ গ্ৰহণ কৰে। কোনো ভাৰতীয় কৰ্ম্মচাৰীয়ে তেতিয়ালৈকে কোনো জিলাৰ সম্পূৰ্ণ ভাৰ নিগাজীকৈ পোৱা নাছিল। এই বিষয়ে ভাৰতৰ সভামণ্ডপত আৰু কাকতে পত্ৰে বিশেষ অন্দোলন চলিছিল। এংলো-ইণ্ডিয়ান কাগজ পত্ৰত ইয়াৰ বিৰুদ্ধে বৰ সমালোচনা চলিছিল। কিন্তু এই এংলো-ইণ্ডিয়ান সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰতো জনচেৰেক উদাৰচেতা ৰাজপুৰুষ আছিল যি সকলে ভাৰতীয়ৰ ওপৰত জিলাৰ ভাৰ সমৰ্পণ কৰাৰ প্ৰস্তাব বিশেষকৈ সমৰ্থন কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত ভাৰতৰ প্ৰাচীন তত্ত্ববিদ ভাষাপণ্ডিত চিভিলিয়ান চাৰ উইলিয়ম্ হাণ্টাৰৰ নাম লব লগীয়া। {{gap}}বিলাতৰ পাৰ্লিয়ামেণ্টত ইলবাৰ্ট চাহাবে তেওঁৰ যুগান্তৰকাৰী প্ৰস্তাব<noinclude></noinclude> gl9pdml1qfjg6kb1g4f5uqfq185sqmh 104 93103 264985 264945 2026-11-03T14:31:26Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264985 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{Xxxx-larger|নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌।}}}} {{gap}}বহুত আন্দোলনৰ মূৰত ভাৰতবাসী চিভিলিয়ান সকলে কেনেকৈ জিলাৰ ভাৰ পাইছে আমি তাক ইতিপূৰ্ব্বে কৈ আহিছোঁ। ১৮৮৪ চনৰ মে' মাহত আনন্দৰাম বৰুৱা নোয়াখালীৰ ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ নিযুক্ত হয়। ইয়াৰ আগেয়ে নোয়াখালীবাসীয়ে বৰুৱাদেৱৰ পাণ্ডিত্য আৰু সৌজন্যৰ কথা ভালকৈ শুনিছিল, আৰু এজন ভাৰতীয় তেওঁলোকৰ বৰচাহাব স্বৰূপে আহিব এই কথাত নোয়াখালীবাসী উত্তাৱল হ'ল! আনন্দৰাম বৰুৱাই নোয়াখালী জিলাৰ এলাকাত ভৰি দিয়া মাত্ৰকে ৰাইজে তেওঁক অভিনন্দন পত্ৰ দি অভ্যৰ্থনা জনায়। সেই সময়ত নোয়াখালীবাসীৰ ভিতৰত দলাদলিয়ে নোয়াখালীৰ উন্নতিৰ পথত বৰ অন্তৰায় ঘটাইছিল। {{gap}}উকীল আৰু চৰকাৰী কৰ্ম্মচাৰীসকলৰ ভিতৰত বিশেষ মিলাপ্ৰীতি নাছিল। উকীল সকলে এঠাইত মিলি বাৰোয়াৰী দুৰ্গাপূজা কৰিছিল, মুঞ্চিফ সকলে অন্যান্য ৰাজকৰ্ম্মচাৰীসকলেৰে সৈতে আন ঠাইত পাতিছিল। তাৰ উপৰি জিলাৰ ম্যাজিষ্ট্ৰেট চাহাবক কোনে বেচিকৈ সন্তোষ লগাব পাৰে সেই বিষয়ে সকলোৰে ভিতৰত ঘোৰ প্ৰতিযোগিতা চলিছিল। বৰুৱাৰ পূৰ্ব্বে নোয়াখালীত মিঃ কুক্‌ নামে এজন চাহাব ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ আছিল। কুক্‌ চাহাবক সন্তোষ দি তেওঁৰ পৰা ধন্যবাদ আৰু প্ৰশংসা লাভ কৰা চেষ্টা ইমান দুৰ আগ বাঢ়িছিল যে কৰ্ম্মচাৰীসকলে নিজ ঘৈনীয়েকৰ হতুৱাই মিঠাই আদি তৈয়াৰ কৰি চাহাবলৈ উপহাৰ দি এই মৰ্ম্মেৰে চিঠি লিখিছিল,—“মোৰ আজলি পত্নীয়ে অনাহাৰে টোপনি কাটি কৰি অশেষ পৰিশ্ৰমেৰে নিজ হাতেৰে তৈয়াৰ কৰি হজুৰলৈ এই সামান্য জলপান পঠিয়াইছে। হজুৰে গ্ৰহণ নকৰিলে বেচাৰিৰ হৃদয়<noinclude></noinclude> aal1s7v91774z8xtvpr7hcnfsh2tmg2 264988 264985 2026-11-03T14:34:21Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264988 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|{{Xxxx-larger|নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌।}}}} {{gap}}বহুত আন্দোলনৰ মূৰত ভাৰতবাসী চিভিলিয়ান সকলে কেনেকৈ জিলাৰ ভাৰ পাইছে আমি তাক ইতিপূৰ্ব্বে কৈ আহিছোঁ। ১৮৮৪ চনৰ মে' মাহত আনন্দৰাম বৰুৱা নোয়াখালীৰ ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ নিযুক্ত হয়। ইয়াৰ আগেয়ে নোয়াখালীবাসীয়ে বৰুৱাদেৱৰ পাণ্ডিত্য আৰু সৌজন্যৰ কথা ভালকৈ শুনিছিল, আৰু এজন ভাৰতীয় তেওঁলোকৰ বৰচাহাব স্বৰূপে আহিব এই কথাত নোয়াখালীবাসী উত্তাৱল হ'ল! আনন্দৰাম বৰুৱাই নোয়াখালী জিলাৰ এলাকাত ভৰি দিয়া মাত্ৰকে ৰাইজে তেওঁক অভিনন্দন পত্ৰ দি অভ্যৰ্থনা জনায়। সেই সময়ত নোয়াখালীবাসীৰ ভিতৰত দলাদলিয়ে নোয়াখালীৰ উন্নতিৰ পথত বৰ অন্তৰায় ঘটাইছিল। {{gap}}উকীল আৰু চৰকাৰী কৰ্ম্মচাৰীসকলৰ ভিতৰত বিশেষ মিলাপ্ৰীতি নাছিল। উকীল সকলে এঠাইত মিলি বাৰোয়াৰী দুৰ্গাপূজা কৰিছিল, মুঞ্চিফ সকলে অন্যান্য ৰাজকৰ্ম্মচাৰীসকলেৰে সৈতে আন ঠাইত পাতিছিল। তাৰ উপৰি জিলাৰ ম্যাজিষ্ট্ৰেট চাহাবক কোনে বেচিকৈ সন্তোষ লগাব পাৰে সেই বিষয়ে সকলোৰে ভিতৰত ঘোৰ প্ৰতিযোগিতা চলিছিল। বৰুৱাৰ পূৰ্ব্বে নোয়াখালীত মিঃ কুক্‌ নামে এজন চাহাব ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ আছিল। কুক্‌ চাহাবক সন্তোষ দি তেওঁৰ পৰা ধন্যবাদ আৰু প্ৰশংসা লাভ কৰা চেষ্টা ইমান দুৰ আগ বাঢ়িছিল যে কৰ্ম্মচাৰীসকলে নিজ ঘৈনীয়েকৰ হতুৱাই মিঠাই আদি তৈয়াৰ কৰি চাহাবলৈ উপহাৰ দি এই মৰ্ম্মেৰে চিঠি লিখিছিল,—“মোৰ আজলি পত্নীয়ে অনাহাৰে টোপনি কাটি কৰি অশেষ পৰিশ্ৰমেৰে নিজ হাতেৰে তৈয়াৰ কৰি হজুৰলৈ এই সামান্য জলপান পঠিয়াইছে। হজুৰে গ্ৰহণ নকৰিলে বেচাৰিৰ হৃদয়<noinclude></noinclude> pa3ngeiwsw6thpw00bvyqwkzmiy1v11 104 93104 264966 254606 2026-11-03T13:50:27Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264966 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫৮|আনন্দৰাম বৰুৱা|}}</noinclude> ছাৰথাৰ হব।” যি সকলৰ পত্নী মিষ্টান্ন কৰাত পাকৈত নাছিল তেওঁলোকে দোকানৰ পৰা কিনি আনি নিজব তিকডাৰ হাতে কৰা বুলি গ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰি চাহাবলৈ পঠিয়াইছিল। নোয়াখালীৰ খাচমহলৰ মেনেজাৰ মৌলবী এজনে চাহাবক হাত কবিবলৈ বৰ যত্ন কৰিছিল। দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে তেওঁৰ সহধৰ্মিণী নাছিল। এদিন তেওঁ কুক্‌ চাহাবৰ ভৰিৰ ওচৰত বহি জেপৰ পৰা পাটৰ কমাল উলিয়াই চাহাবৰ ভৰিব জোথ ললে। চাহাৰ স্তম্ভিত হ'ল। মেনেজাৰে বুজাই দিলে, – “হজুবৰ কাৰণে এজোৰ উলৰ জোতা কৰিবলৈ মোৰ ঘৰৰ পৰা হজুবৰ সুবৰ্ণ চৰণৰ জোখ বিচাৰিছে।” তাৰ পাচত মেনেজাবে চিন। দোকানীৰ পথ৷ এজোৰ উলৰ জোতা কিনি আনি আজলি ভইনীয়েকৰ উপহাৰ বুলি চাহাবক দিলে। চাহাবে ধন্যবাদ দি আৰু শিপিনীৰ কাৰু কাৰ্য্য প্ৰশংসা কৰি মেনেজাৰলৈ এখন দীঘল চিঠি লিখিলে। মেনেজাৰে সগৌৰৱে বন্ধুবান্ধবক সেই পত্ৰ দেখুৱাবলৈ ধৰিলে। নোয়াখালীবাসীয়ে কিন্তু এই কথা ভালকৈ জানিছিল যে সেই যেনেজাৰ মৌলবীব ভইনী এজনীও নাছিল। {{gap}}আনন্দবান নোয়াখালীলৈ যোৱা শুনি নোয়াখালীবাসীয়ে মুখৰ দিন আহিছে বুলি ভাবিলে। নোয়াখালীলৈ যাওঁতে তেওঁক যি অভিনন্দন পত্ৰ দিয়া হয় তাত এইবোৰ ভাব প্ৰকাশ পাইছিল, – নোয়াখালীৰ সন্তানসকলৰ মাজত বিবাদ বিসম্বাদ লগাত দুখুনী নোয়াখালী একেবাবে বসাতললৈ গৈছে, আনন্দৰামৰ আগমনত নিবানন্দ নোয়াযাগীৰ অন্তৰত পুনৰ আনন্দৰ সোঁত বব। {{Gap}}নোয়াখালীবাসী এই আশাত বিফলমনোৰথ নহল। নোয়াখালীৰ উন্নতিৰ কাৰণে মিঃ বৰুৱাই অশেষ যত্ন কৰিছিল। নোয়াখালীলৈ অহাযোৱা সূচল কৰিবৰ কাৰণে বৰিশাল আৰু নোয়াখালীৰ মাজত মিঃ বৰুৱাই কৰ্তৃপক্ষৰ লগত লিখালিখি কৰি এখন জাহাজ চলায়, - সেই জাহাজ এতিয়াও চলিছে। পোনতে নোয়াখালীৰ ডিষ্ট্ৰীক্ত বোৰ্ডে<noinclude></noinclude> d2ddpg6imklt5k2ygifj30gn54eeacm 264992 264966 2026-11-03T14:47:31Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264992 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫৮|আনন্দৰাম বৰুৱা|}}</noinclude> ছাৰখাৰ হব।” যি সকলৰ পত্নী মিষ্টান্ন কৰাত পাকৈত নাছিল তেওঁলোকে দোকানৰ পৰা কিনি আনি নিজৰ তিৰুতাৰ হাতে কৰা বুলি গ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰি চাহাবলৈ পঠিয়াইছিল। নোয়াখালীৰ খাচমহলৰ মেনেজাৰ মৌলবী এজনে চাহাবক হাত কবিবলৈ বৰ যত্ন কৰিছিল। দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে তেওঁৰ সহধৰ্মিণী নাছিল। এদিন তেওঁ কুক্‌ চাহাৱৰ ভৰিৰ ওচৰত বহি জেপৰ পৰা পাটৰ ৰুমাল উলিয়াই চাহাবৰ ভৰিৰ জোখ ললে। চাহাৱ স্তম্ভিত হ'ল। মেনেজাৰে বুজাই দিলে, — “হজুৰৰ কাৰণে এজোৰ উলৰ জোতা কৰিবলৈ মোৰ ঘৰৰ পৰা হজুৰৰ সুবৰ্ণ চৰণৰ জোখ বিচাৰিছে।” তাৰ পাচত মেনেজাৰে চিনা দোকানীৰ পৰা এজোৰ উলৰ জোতা কিনি আনি আঁজলি ভইনীয়েকৰ উপহাৰ বুলি চাহাবক দিলে। চাহাবে ধন্যবাদ দি আৰু শিপিনীৰ কাৰু কাৰ্য্য প্ৰশংসা কৰি মেনেজাৰলৈ এখন দীঘল চিঠি লিখিলে। মেনেজাৰে সগৌৰৱে বন্ধুবান্ধবক সেই পত্ৰ দেখুৱাবলৈ ধৰিলে। নোয়াখালীবাসীয়ে কিন্তু এই কথা ভালকৈ জানিছিল যে সেই মেনেজাৰ মৌলবীৰ ভইনী এজনীও নাছিল। {{gap}}আনন্দৰাম নোয়াখালীলৈ যোৱা শুনি নোয়াখালীবাসীয়ে সুখৰ দিন আহিছে বুলি ভাবিলে। নোয়াখালীলৈ যাওঁতে তেওঁক যি অভিনন্দন পত্ৰ দিয়া হয় তাত এইবোৰ ভাব প্ৰকাশ পাইছিল, — নোয়াখালীৰ সন্তানসকলৰ মাজত বিবাদ বিসম্বাদ লগাত দুখুনী নোয়াখালী একেবাৰে ৰসাতললৈ গৈছে, আনন্দৰামৰ আগমনত নিৰানন্দ নোয়াখালীৰ অন্তৰত পুনৰ আনন্দৰ সোঁত বব। {{Gap}}নোয়াখালীবাসী এই আশাত বিফলমনোৰথ নহল। নোয়াখালীৰ উন্নতিৰ কাৰণে মিঃ বৰুৱাই অশেষ যত্ন কৰিছিল। নোয়াখালীলৈ অহাযোৱা সূচল কৰিবৰ কাৰণে বৰিশাল আৰু নোয়াখালীৰ মাজত মিঃ বৰুৱাই কৰ্তৃপক্ষৰ লগত লিখালিখি কৰি এখন জাহাজ চলায়, সেই জাহাজ এতিয়াও চলিছে। পোনতে নোয়াখালীৰ ডিষ্ট্ৰীক্ট বোৰ্ডে<noinclude></noinclude> nhms61niw1l34f1yrxv0207px944ion 264993 264992 2026-11-03T14:47:55Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264993 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫৮|আনন্দৰাম বৰুৱা|}}</noinclude> ছাৰখাৰ হব।” যি সকলৰ পত্নী মিষ্টান্ন কৰাত পাকৈত নাছিল তেওঁলোকে দোকানৰ পৰা কিনি আনি নিজৰ তিৰুতাৰ হাতে কৰা বুলি গ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰি চাহাবলৈ পঠিয়াইছিল। নোয়াখালীৰ খাচমহলৰ মেনেজাৰ মৌলবী এজনে চাহাবক হাত কবিবলৈ বৰ যত্ন কৰিছিল। দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে তেওঁৰ সহধৰ্মিণী নাছিল। এদিন তেওঁ কুক্‌ চাহাৱৰ ভৰিৰ ওচৰত বহি জেপৰ পৰা পাটৰ ৰুমাল উলিয়াই চাহাবৰ ভৰিৰ জোখ ললে। চাহাৱ স্তম্ভিত হ'ল। মেনেজাৰে বুজাই দিলে, — “হজুৰৰ কাৰণে এজোৰ উলৰ জোতা কৰিবলৈ মোৰ ঘৰৰ পৰা হজুৰৰ সুবৰ্ণ চৰণৰ জোখ বিচাৰিছে।” তাৰ পাচত মেনেজাৰে চিনা দোকানীৰ পৰা এজোৰ উলৰ জোতা কিনি আনি আঁজলি ভইনীয়েকৰ উপহাৰ বুলি চাহাবক দিলে। চাহাবে ধন্যবাদ দি আৰু শিপিনীৰ কাৰু কাৰ্য্য প্ৰশংসা কৰি মেনেজাৰলৈ এখন দীঘল চিঠি লিখিলে। মেনেজাৰে সগৌৰৱে বন্ধুবান্ধবক সেই পত্ৰ দেখুৱাবলৈ ধৰিলে। নোয়াখালীবাসীয়ে কিন্তু এই কথা ভালকৈ জানিছিল যে সেই মেনেজাৰ মৌলবীৰ ভইনী এজনীও নাছিল। {{gap}}আনন্দৰাম নোয়াখালীলৈ যোৱা শুনি নোয়াখালীবাসীয়ে সুখৰ দিন আহিছে বুলি ভাবিলে। নোয়াখালীলৈ যাওঁতে তেওঁক যি অভিনন্দন পত্ৰ দিয়া হয় তাত এইবোৰ ভাব প্ৰকাশ পাইছিল, — নোয়াখালীৰ সন্তানসকলৰ মাজত বিবাদ বিসম্বাদ লগাত দুখুনী নোয়াখালী একেবাৰে ৰসাতললৈ গৈছে, আনন্দৰামৰ আগমনত নিৰানন্দ নোয়াখালীৰ অন্তৰত পুনৰ আনন্দৰ সোঁত বব। {{Gap}}নোয়াখালীবাসী এই আশাত বিফলমনোৰথ নহল। নোয়াখালীৰ উন্নতিৰ কাৰণে মিঃ বৰুৱাই অশেষ যত্ন কৰিছিল। নোয়াখালীলৈ অহাযোৱা সূচল কৰিবৰ কাৰণে বৰিশাল আৰু নোয়াখালীৰ মাজত মিঃ বৰুৱাই কৰ্তৃপক্ষৰ লগত লিখালিখি কৰি এখন জাহাজ চলায়, সেই জাহাজ এতিয়াও চলিছে। পোনতে নোয়াখালীৰ ডিষ্ট্ৰীক্ট বোৰ্ডে<noinclude></noinclude> 17vutsk2noj2tyqtmmuxxajbnqyy8rb 104 93106 264968 254610 2026-11-03T13:52:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264968 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ ।|৫৯}}</noinclude> ষ্টীমাৰ কোম্পানীৰ সাহায্যৰ কাৰণে নাহে আঢ়ৈশ টকা মঞ্জুৰ কৰে। কিন্তু সেই সাহায্য বেটি দিন দিব লগাত নপৰিল। অলপ দিনৰ মূৰতে ষ্টীমাৰ কোম্পানীৰ অস্ৰ লাভ হল। তাহানি ১৮৪৬ চনত পোনতে অসমলৈ জাহাজ আহোতে নৈব দুই পাৰে মানুহৰ দত্তদোপ হৈছিল, আৰু অজনা অসমীৰাই সেৱা-পূজাৰ সম্ভাৰ লৈ জাহাজৰ মহাশক্তিব উদ্দেশ্তে পানীত পুষ্পাঞ্জলি অৰ্পণ কৰিছিল। সেইদৰে নোয়াখালীলৈ আৰু নোয়াখালীৰ পৰা ভীমাৰ যাওঁতে বাটত বহুদুৰৰ মানুহ গোট খাই হৈ-ধ্বনি কবি শঙ্খ, কাঁহ ঘণ্টা বজাইছিল আৰু স্বীনাৰৰ অৰ্থে পূজা পাটল দি সাষ্টাঙ্গে প্ৰণিপাত কৰিছিল। এনেকি জাহাজখন ভালকৈ চাই লবৰ মনেৰে চাবেঙ্কক ধনদি জাহাজ থামাবলৈ নাইবা নাহে লাহে চলাবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। এইদৰে নিষ্টাৰ বৰুৱাৰ যত্নত নোয়াখালীত এটি নতুন যুগব প্ৰবৰ্তন হয়। {{gap}}নোয়াখালীৰ ৰাস্তাৰ কিনাবৰ নৰ্দমা বিলাকৰ বিশেষ সুবন্দোবস্ত নাছিল। ভাল নৰ্দমা নোহোৱাত পানী আৰু ময়লা জমি তাৰ দুৰ্গন্ধ ওলাই সাধাৰণ স্বাস্থ্যহানি ঘটাইছিল। মিঃ বৰুৱাব দিনত সেই নৰ্দমাবোৰৰ এনে উন্নতি হয় যে বাৰিষাৰ দিনতো এটোপা পানীও ক’তো নৰৈছিল। মিঃ বৰুৱাব দিনতে নোয়াখালীৰ পায়খানা প্ৰণালীৰো বিশেষ উন্নতি হয়। তাৰ প্ৰত্যেক পৰিয়ালৰ ঘৰৰ ওচৰতে এটা পুৰুষা- লুক্ৰনে গাত আছিল, তাতে সকলো ময়লা জমা হৈছিল। এই কুঁয়া পায়খানাৰ পবা স্বাস্থ্যহানিৰ কিমান সম্ভব তাক নকলেও হব। মিঃ বৰুৱাই হুকুমজাৰী কৰি নোয়াখালীৰ মানুহৰ ঘৰে ধৰে আধুনিক প্ৰণালীৰ পায়খানা সজোৱায়, আৰু নোয়াখালীত মেটোৰ নোহোৱাত বেহাৰৰ পৰা মেটোৰ আনি চফা কৰা কামত লগাই দিয়ে। {{gap}}এইবোৰৰ উপৰিও মিঃ বৰুৱাই নোয়াখালীৰ অন্ত্যান্ত উপকাৰ সাধি যায়। নৈৰ কিনাৰত থকা মাটী বা পানীৰ মাজৰ চৰৰ গৰাকী<noinclude></noinclude> d334fveaoayoj5nkyhywgpslqez5nmu 264996 264968 2026-11-03T15:08:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264996 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ ।|৫৯}}</noinclude> ষ্টীমাৰ কোম্পানীৰ সাহায্যৰ কাৰণে মাহে আঢ়ৈশ টকা মঞ্জুৰ কৰে। কিন্তু সেই সাহায্য বেচি দিন দিব লগাত নপৰিল। অলপ দিনৰ মূৰতে ষ্টীমাৰ কোম্পানীৰ অজস্ৰ লাভ হল। তাহানি ১৮৪৬ চনত পোনতে অসমলৈ জাহাজ আহোতে নৈৰ দুই পাৰে মানুহৰ দলদোপ হৈছিল, আৰু অজনা অসমীয়াই সেৱা-পূজাৰ সম্ভাৰ লৈ জাহাজৰ মহাশক্তিৰ উদ্দেশ্যে পানীত পুষ্পাঞ্জলি অৰ্পণ কৰিছিল। সেইদৰে নোয়াখালীলৈ আৰু নোয়াখালীৰ পৰা ষ্টীমাৰ যাওঁতে বাটত বহুদুৰৰ মানুহ গোট খাই হৈ-ধ্বনি কৰি শঙ্খ, কাঁহ ঘণ্টা বজাইছিল আৰু ষ্টীমাৰৰ অৰ্থে পূজা পাতল দি সাষ্টাঙ্গে প্ৰণিপাত কৰিছিল। এনেকি জাহাজখন ভালকৈ চাই লবৰ মনেৰে চাৰেঙ্গক ধনদি জাহাজ থামাবলৈ নাইবা লাহে লাহে চলাবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। এইদৰে মিষ্টাৰ বৰুৱাৰ যত্নত নোয়াখালীত এটি নতুন যুগৰ প্ৰবৰ্তন হয়। {{gap}}নোয়াখালীৰ ৰাস্তাৰ কিনাৰৰ নৰ্দমা বিলাকৰ বিশেষ সুবন্দোবস্ত নাছিল। ভাল নৰ্দমা নোহোৱাত পানী আৰু ময়লা জমি তাৰ দুৰ্গন্ধ ওলাই সাধাৰণ স্বাস্থ্যহানি ঘটাইছিল। মিঃ বৰুৱাৰ দিনত সেই নৰ্দমাবোৰৰ এনে উন্নতি হয় যে বাৰিষাৰ দিনতো এটোপা পানীও ক’তো নৰৈছিল। মিঃ বৰুৱাৰ দিনতে নোয়াখালীৰ পায়খানা প্ৰণালীৰো বিশেষ উন্নতি হয়। তাৰ প্ৰত্যেক পৰিয়ালৰ ঘৰৰ ওচৰতে এটা পুৰুষা- নুক্ৰমে গাত আছিল, তাতে সকলো ময়লা জমা হৈছিল। এই কুঁৱা পায়খানাৰ পবা স্বাস্থ্যহানিৰ কিমান সম্ভব তাক নকলেও হব। মিঃ বৰুৱাই হুকুমজাৰী কৰি নোয়াখালীৰ মানুহৰ ঘৰে ধৰে আধুনিক প্ৰণালীৰ পায়খানা সজোৱায়, আৰু নোয়াখালীত মেটোৰ নোহোৱাত বেহাৰৰ পৰা মেটোৰ আনি চফা কৰা কামত লগাই দিয়ে। {{gap}}এইবোৰৰ উপৰিও মিঃ বৰুৱাই নোয়াখালীৰ অন্ত্যান্ত উপকাৰ সাধি যায়। নৈৰ কিনাৰত থকা মাটী বা পানীৰ মাজৰ চৰৰ গৰাকী<noinclude></noinclude> grfth8t2203pwp8avuirgemqiq1ruws 264997 264996 2026-11-03T15:22:23Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264997 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ ।|৫৯}}</noinclude> ষ্টীমাৰ কোম্পানীৰ সাহায্যৰ কাৰণে মাহে আঢ়ৈশ টকা মঞ্জুৰ কৰে। কিন্তু সেই সাহায্য বেচি দিন দিব লগাত নপৰিল। অলপ দিনৰ মূৰতে ষ্টীমাৰ কোম্পানীৰ অজস্ৰ লাভ হল। তাহানি ১৮৪৬ চনত পোনতে অসমলৈ জাহাজ আহোতে নৈৰ দুই পাৰে মানুহৰ দলদোপ হৈছিল, আৰু অজনা অসমীয়াই সেৱা-পূজাৰ সম্ভাৰ লৈ জাহাজৰ মহাশক্তিৰ উদ্দেশ্যে পানীত পুষ্পাঞ্জলি অৰ্পণ কৰিছিল। সেইদৰে নোয়াখালীলৈ আৰু নোয়াখালীৰ পৰা ষ্টীমাৰ যাওঁতে বাটত বহুদুৰৰ মানুহ গোট খাই হৈ-ধ্বনি কৰি শঙ্খ, কাঁহ ঘণ্টা বজাইছিল আৰু ষ্টীমাৰৰ অৰ্থে {{SIC|পূজা পাটল|পূজা-পাতল}} দি সাষ্টাঙ্গে প্ৰণিপাত কৰিছিল। এনেকি জাহাজখন ভালকৈ চাই লবৰ মনেৰে চাৰেঙ্গক ধনদি জাহাজ থমাবলৈ নাইবা লাহে লাহে চলাবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। এইদৰে মিষ্টাৰ বৰুৱাৰ যত্নত নোয়াখালীত এটি নতুন যুগৰ প্ৰবৰ্তন হয়। {{gap}}নোয়াখালীৰ ৰাস্তাৰ কিনাৰৰ নৰ্দমা বিলাকৰ বিশেষ সুবন্দোবস্ত নাছিল। ভাল নৰ্দমা নোহোৱাত পানী আৰু ময়লা জমি তাৰ দুৰ্গন্ধ ওলাই সাধাৰণ স্বাস্থ্যহানি ঘটাইছিল। মিঃ বৰুৱাৰ দিনত সেই নৰ্দমাবোৰৰ এনে উন্নতি হয় যে বাৰিষাৰ দিনতো এটোপা পানীও ক’তো নৰৈছিল। মিঃ বৰুৱাৰ দিনতে নোয়াখালীৰ পায়খানা প্ৰণালীৰো বিশেষ উন্নতি হয়। তাৰ প্ৰত্যেক পৰিয়ালৰ ঘৰৰ ওচৰতে এটা পুৰুষা- নুক্ৰমে গাত আছিল, তাতে সকলো ময়লা জমা হৈছিল। এই কুঁৱা পায়খানাৰ পৰা স্বাস্থ্যহানিৰ কিমান সম্ভব তাক নকলেও হব। মিঃ বৰুৱাই হুকুমজাৰী কৰি নোয়াখালীৰ মানুহৰ ঘৰে ঘৰে আধুনিক প্ৰণালীৰ পায়খানা সজোৱায়, আৰু নোয়াখালীত মেটোৰ নোহোৱাত বেহাৰৰ পৰা মেটোৰ আনি চফা কৰা কামত লগাই দিয়ে। {{gap}}এইবোৰৰ উপৰিও মিঃ বৰুৱাই নোয়াখালীৰ অত্যন্ত উপকাৰ সাধি যায়। নৈৰ কিনাৰত থকা মাটী বা পানীৰ মাজৰ চৰৰ গৰাকী<noinclude></noinclude> 496jel401qe895u1wqhyep66b9ux17v 104 93107 264969 254611 2026-11-03T13:54:23Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264969 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬০|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> আৰু খাজনা লৈ ৰাজস্ব বিভাগত নানান জটিল প্ৰশ্ন উঠি থাকে। মাটী পানীৰ তলত পৰিলেও ৰায়তে প্ৰায় খাজনা দিব লগাত পৰিছিল। বৰুৱাৰ দিনত এই জলমগ্ন মাটী, নয়াবাদ, আৰু চৰৰ বিষয়ে এটি সবল নীমাংসা হয়; তাৰপৰা দুখীয়া বায়তে বহুত নিস্তাৰ পায়। ইয়াৰ কাৰণে চট্টগ্ৰাম বিভাগৰ কমিচনাৰ লাউইচ চাহাবৰ পৰা মিঃ বৰুৱাই বিশেষ প্ৰশংসা লাভ কৰে। {{gap}}১৮৮৫ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ সাত তাৰিখে আনন্দবান বকৰ। কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ 'ফেলো' বা সদস্য নিযুক্ত হয়। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কৰ্তৃপক্ষ সকলৰ এই বাচনি অতি উপযুক্ত হৈছিল, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সদস্তৰ শাৰীত বহি শিক্ষা সাহিত্য আৰু ভাৰতীয় ছাত্ৰব উন্নতিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ মিঃ বৰুৱাতকৈ উপযুক্ত জন আন নাছিল। যি জন্য গোটেই জীৱন জ্ঞান আৰ্জনত অতিবাহিত হৈছিল, তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জ্ঞানমন্দিৰত আসন নোপোৱাটোহে বৰ আচৰিত কথা হলহেঁতেন। তেওঁক ফেকাল্টি অব্ আৰ্টচৰ সভ্য নিযুক্ত কৰা হয়। তেওঁ আজৰি পালে মফচলৰ পৰা আহি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আলোচনা আদিত যোগদান কবি- ছিল আৰু সেই ছলতে কলিকতা নগৰীত থকা মহামহোপাধ্যায় মহেশচন্দ্ৰ হায়ত্নে, দেশপুজ্য ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰ, প্ৰত্নতত্ত্ববিদ ডাক্তাব বাজেন্দ্ৰলাল মিত্ৰ প্ৰমুখ্যে সংস্কৃত পাণ্ডিত্যৰ শিৰোমণিসকলক দেখা কৰিছিল। তাৰ লগে লগে কলিকতাত থকা অসমীয়া ছাত্ৰৰ 'মেট' বা ছাত্ৰাবাসলৈ গৈ তেওঁলোকক নানান প্ৰকাৰে উৎসাহ দিছিল। তেওঁ কলিকতালৈ আহি প্ৰায় ডেল্‌হাউটি স্কুয়েৰত থকা গেট্‌ ইষ্টৰ্ণ হোটেলত বাস কৰিছিল। গধূগী হলে কলিকতাৰ পুৰণি কিতাপৰ দোকান বিলাকত ফুবা সাহিত্যসেবী আৰু প্ৰাত্নিক সকলৰ বিশেষ আমোদৰ বস্তু। মিঃ বৰুৱাই কলিকতালৈ আহিলেই এই পুৰণা কিতাপৰ দোকানবিলাক ঘাটি ফুৰিছিল। মিঃ এস্ চি আন্তৰ দোকানলৈ তেওঁ প্ৰায়ে গৈছিল। ;<noinclude></noinclude> rrey2j75h7xnsunvfcot4t01rlt4c9x 265006 264969 2026-11-03T16:09:58Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265006 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬০|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> আৰু খাজনা লৈ ৰাজস্ব বিভাগত নানান জটিল প্ৰশ্ন উঠি থাকে। মাটী পানীৰ তলত পৰিলেও ৰায়তে প্ৰায় খাজনা দিব লগাত পৰিছিল। বৰুৱাৰ দিনত এই জলমগ্ন মাটী, নয়াবাদ, আৰু চৰৰ বিষয়ে এটি সবল মীমাংসা হয়; তাৰপৰা দুখীয়া ৰায়তে বহুত নিস্তাৰ পায়। ইয়াৰ কাৰণে চট্টগ্ৰাম বিভাগৰ কমিচনাৰ লাউইচ চাহাবৰ পৰা মিঃ বৰুৱাই বিশেষ প্ৰশংসা লাভ কৰে। {{gap}}১৮৮৫ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ সাত তাৰিখে আনন্দৰাম বৰুৱা কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ 'ফেলো' বা সদস্য নিযুক্ত হয়। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কৰ্তৃপক্ষ সকলৰ এই বাচনি অতি উপযুক্ত হৈছিল, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সদস্যৰ শাৰীত বহি শিক্ষা সাহিত্য আৰু ভাৰতীয় ছাত্ৰৰ উন্নতিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ মিঃ বৰুৱাতকৈ উপযুক্ত জন আন নাছিল। যি জনৰ গোটেই জীৱন জ্ঞান আৰ্জনত অতিবাহিত হৈছিল, তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জ্ঞানমন্দিৰত আসন নোপোৱাটোহে বৰ আচৰিত কথা হলহেঁতেন। তেওঁক ফেকাল্টি অব্ আৰ্টচৰ সভ্য নিযুক্ত কৰা হয়। তেওঁ আজৰি পালে মফচলৰ পৰা আহি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আলোচনা আদিত যোগদান কৰি- ছিল আৰু সেই ছলতে কলিকতা নগৰীত থকা মহামহোপাধ্যায় মহেশচন্দ্ৰ ন্যায়ৰত্ন, দেশপুজ্য ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰ, প্ৰত্নতত্ত্ববিদ ডাক্তাৰ ৰাজেন্দ্ৰলাল মিত্ৰ প্ৰমুখ্যে সংস্কৃত পাণ্ডিত্যৰ শিৰোমণিসকলক দেখা কৰিছিল। তাৰ লগে লগে কলিকতাত থকা অসমীয়া ছাত্ৰৰ 'মেচ' বা ছাত্ৰাবাসলৈ গৈ তেওঁলোকক নানান প্ৰকাৰে উৎসাহ দিছিল। তেওঁ কলিকতালৈ আহি প্ৰায় ডেল্‌হাউছি স্কুয়েৰত থকা গ্ৰেট্‌ ইষ্টৰ্ণ হোটেলত বাস কৰিছিল। গধূলী হলে কলিকতাৰ পুৰণি কিতাপৰ দোকান বিলাকত ফুৰা সাহিত্যসেৱী আৰু প্ৰাত্নিক সকলৰ বিশেষ আমোদৰ বস্তু। মিঃ বৰুৱাই কলিকতালৈ আহিলেই এই পুৰণা কিতাপৰ দোকানবিলাক ঘাটি ফুৰিছিল। মিঃ এস্ চি আদ্যৰ দোকানলৈ তেওঁ প্ৰায়ে গৈছিল। ;<noinclude></noinclude> sijn5n5r1vghl6t3ow2qivuon68g9ar 104 93108 264970 254612 2026-11-03T13:58:13Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264970 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌।|৬১}}</noinclude> এই দোকানৰ বৃদ্ধ মেনেজাৰ আৰু আন আন দোকানৰ গৰাকীসকলে এতিয়াও বৰুৱাৰ নাম লয়। {{gap}}১৮৮৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহত মিঃ বৰুৱা আকৌ নোয়াখালীৰ পৰা বদলি হৈ ত্ৰিপুৰালৈ গ'ল। তাৰ পাচত ১৮৮৬ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত বগুৰা জিলাৰ ম্যাজিট্ৰেট নিযুক্ত হয়। নোয়াখালী, ত্ৰিপুৰা আৰু বগুবাত থাকোঁতে মিঃ বৰুৱাই সেই বিৰাট গ্ৰন্থ ৰচনাৰ কাৰণে বৰ মন পাৰি লাগে। আৰু সেই কাম কৰোঁতে তেওঁৰ ইমান পৰিশ্ৰম হয় যে অৱশেষত ১৮৮৬ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত তেওঁ তিনি মাহৰ অনুগ্ৰহ বিদায় লবলৈ বাধ্য হয়। {{Gap}}ছুটিৰ অন্তত ১৮৮৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত মিঃ বৰুৱা আকৌ ম্যাজিষ্ট্ৰেট স্বৰূপে নোয়াখালীলৈ বদলি হয়। তেতিয়া তেওঁৰ দৰ্ম্মহা ৯০০, টকা, আৰু তেওঁ ৪০০ টকা এনাউন্স বা ওপৰঞ্চি পাইছিল। সেই বছৰৰ এপ্ৰিল মাহত তেওঁ দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ নিযুক্ত হয়। {{Gap}}নোয়াখালীলৈ গৈ আনন্দৰামে এটি বৃহৎ অনুষ্ঠান আৰম্ভ কৰিবলৈ মন মেলে। তেওঁ দুই তিনি লাখ টকা তুলি নোয়াখালীৰে সৈতে ইংলণ্ড আৰু আমেৰিকাৰ লগত বেহাবেপাৰ কৰি নোয়াখালী জিলাৰ সমৃদ্ধি বঢ়াবলৈ প্ৰস্তাব কৰিলে। নোয়াখালীৰ মুথিয়াল ভদ্ৰলোক সকলে সৰ্ব্বান্তঃকৰণে এই প্ৰস্তাবত যোগ দিলে। জিলাৰ জমিদাৰ আৰু অন্যান্য ধনী মানুহক মাতি মিঃ বৰুৱাই এখন ডাঙ্গৰ সভা পাতিলে। তাত তেওঁ নিজে দুহেজাৰ টকা চান্দা চহি কৰিলে। আৰু জমিদাৰ সকলেও যথাসাধ্য ধন দিবলৈ আগ বাঢ়িল। কিন্তু দুৰ্ভাগ্য- বশতঃ দুই তিন লাখ টকাৰ ঠাইত কেৱল আধালাথ মানহে টকা চান্দা উঠিল, আৰু মিঃ বৰুৱাৰ বিপুল প্ৰস্তাব বাণিজ্য বিষয়ত অনিপুণ বঙ্গালীৰ লগত পৰি ছবিখাৰ হৈ গল। {{gap}}নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ থকা কালত মিঃ বৰুৱ| নোয়াখালীবাসীৰ<noinclude></noinclude> q70ohti49iq45ahg0safeb1yttohp4x 265014 264970 2026-11-03T16:35:36Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265014 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌।|৬১}}</noinclude> এই দোকানৰ বৃদ্ধ মেনেজাৰ আৰু আন আন দোকানৰ গৰাকীসকলে এতিয়াও বৰুৱাৰ নাম লয়। {{gap}}১৮৮৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহত মিঃ বৰুৱা আকৌ নোয়াখালীৰ পৰা বদলি হৈ ত্ৰিপুৰালৈ গ'ল। তাৰ পাচত ১৮৮৬ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত বগুৰা জিলাৰ ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ নিযুক্ত হয়। নোয়াখালী, ত্ৰিপুৰা আৰু বগুৰাত থাকোঁতে মিঃ বৰুৱাই সেই বিৰাট গ্ৰন্থ ৰচনাৰ কাৰণে বৰ মন পাৰি লাগে। আৰু সেই কাম কৰোঁতে তেওঁৰ ইমান পৰিশ্ৰম হয় যে অৱশেষত ১৮৮৬ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত তেওঁ তিনি মাহৰ অনুগ্ৰহ বিদায় লবলৈ বাধ্য হয়। {{Gap}}ছুটিৰ অন্তত ১৮৮৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত মিঃ বৰুৱা আকৌ ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ স্বৰূপে নোয়াখালীলৈ বদলি হয়। তেতিয়া তেওঁৰ দৰ্ম্মহা ৯০০, টকা, আৰু তেওঁ ৪০০ টকা এলাউন্স বা ওপৰঞ্চি পাইছিল। সেই বছৰৰ এপ্ৰিল মাহত তেওঁ দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ নিযুক্ত হয়। {{Gap}}নোয়াখালীলৈ গৈ আনন্দৰামে এটি বৃহৎ অনুষ্ঠান আৰম্ভ কৰিবলৈ মন মেলে। তেওঁ দুই তিনি লাখ টকা তুলি নোয়াখালীৰে সৈতে ইংলণ্ড আৰু আমেৰিকাৰ লগত বেহাবেপাৰ কৰি নোয়াখালী জিলাৰ সমৃদ্ধি বঢ়াবলৈ প্ৰস্তাব কৰিলে। নোয়াখালীৰ মুথিয়াল ভদ্ৰলোক সকলে সৰ্ব্বান্তঃকৰণে এই প্ৰস্তাবত যোগ দিলে। জিলাৰ জমিদাৰ আৰু অন্যান্য ধনী মানুহক মাতি মিঃ বৰুৱাই এখন ডাঙ্গৰ সভা পাতিলে। তাত তেওঁ নিজে দুহেজাৰ টকা চান্দা চহি কৰিলে। আৰু জমিদাৰ সকলেও যথাসাধ্য ধন দিবলৈ আগ বাঢ়িল। কিন্তু দুৰ্ভাগ্য- বশতঃ দুই তিন লাখ টকাৰ ঠাইত কেৱল আধালাথ মানহে টকা চান্দা উঠিল, আৰু মিঃ বৰুৱাৰ বিপুল প্ৰস্তাব বাণিজ্য বিষয়ত অনিপুণ বঙ্গালীৰ লগত পৰি ছাৰখাৰ হৈ গল। {{gap}}নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ থকা কালত মিঃ বৰুৱা নোয়াখালীবাসীৰ<noinclude></noinclude> pscdjs3kmin4ek2q45nkszmvbf7vlyt 104 93109 264973 254613 2026-11-03T14:02:45Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264973 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬২|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> বিশেষ প্ৰিয়পাত্ৰ হৈছিল। ইয়াৰ কাৰণ নিঃ বৰুৱাই অকল এজলচিত বহি কলম চলাইয়ে ক্ষান্ত নাছিল, তেওঁ প্ৰাৰ উপকাৰৰ অৰ্থে নানান সজ অনুষ্ঠান কৰিছিল। নোয়াখালীৰ উকীল বাৰু যশোদা কুমাৰ ঘোৰ বি-এন্ ডাঙ্গৰীয়াৰ ভায়েক পালি ভাষাত স্থপণ্ডিত বন্ধুবৰ শ্ৰীযুক্ত মহেন্দ্ৰ কুমাৰ ঘোষ এম্-এ-বি-এলৰ পৰা মই শুনিছোঁ যে নিঃ বৰুৱাই কুমিল্লাব ডোল্লাই পৰগনাত এখন হাট বহুৱাইছিল, আৰু পানীৰ কষ্ট গুচাব অৰ্থে তাত এটা পুখুৰী খানি দিছিল। সেই হাট আৰু পুখুৰী এতিয়াও "বৰুৱাৰ ৰাজাৰ' আৰু 'বকৰা দীঘি' নামে বিখ্যাত। আমি শুনিছোঁ ছোৱালীবিলাকৰ শিক্ষাৰ চনৰ কাৰণে নিঃ বৰুৱাই নোয়াখালীত এখনি বালিকা বিদ্যালয় স্থাপন কৰে। এই স্কুলটি এতিয়া নোয়াখালী 'যুবিলী গাৰ্লস্কুল' নামে প্ৰসিদ্ধ। আৰু এই স্কুলত পোন প্ৰথমে মিঃ বৰুৱাই তেওঁৰ স্থপৰিচিত পণ্ডিত অন্নদাচৰণ তৰ্কচূড়ামণিক প্ৰধান' শিক্ষক নিযুক্ত কৰে। {{Gap}}আনন্দৰাম বৰুৱা ৰাইজৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হোৱাৰ আৰু এটি কাৰণ এই যে তেওঁ কাকো ভাতে নেমাৰিছিল। কোনোবাই কিবা জগৰ লগালে, তেওঁক ভৰ্ৎসনা কৰি সংশোধন কবিবলৈ তেওঁ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু কাকো পদচ্যুত কবি বংশপৰিয়াল আশ্ৰিত সকলক নান্নং নবস্ত্ৰং কৰি বিপদত নেপেলাইছিল। এই গুণত নোয়াখালীবাসী একেবাৰে মুগ্ধ হৈছিল। এই বিষয়ে ‘তৰ্ক-বিজ্ঞান' বচৰিতা ডেঙ্গুটী ম্যাজিষ্ট্ৰেট ব্যায়বাহাদুৰ শ্ৰীযুক্ত প্ৰকাশচন্দ্ৰ সিংহ বি, এ ন্যায়বাগীশ ডাঙ্গৰীয়াই এটি গল্প কৈছিল। - {{Gap}}প্ৰকাশবাবু নোয়াখালীত থাকোঁতে মিঃ বৰুৱাৰ এজন তলতীয়া কৰ্ম্মচাৰীয়ে এটি বৰ দাৰগা জগব কবে। এই কৰ্ম্মচাৰীৰ এটি বৃহৎ পৰিয়াল আছিল। অপৰাধী কৰ্ম্মচাৰী জনে ভাবিলে তেওঁব এইবাৰ আৰু নিস্তাৰ নাই, তেওঁৰ গোটেই পৰিয়ালৰ সৈতে বাটৰ ভিক্ষাৰী হব লাগিব। কিন্তু দয়ালু প্ৰজাবঞ্জক শাসনকৰ্ত্ত। নিঃ বকৱাই তেওঁক<noinclude></noinclude> 9uuyjwafjhgivwanj1iqix3vg7da2in 265017 264973 2026-11-03T16:51:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265017 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬২|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> বিশেষ প্ৰিয়পাত্ৰ হৈছিল। ইয়াৰ কাৰণ নিঃ বৰুৱাই অকল এজলাচত বহি কলম চলাইয়ে ক্ষান্ত নাছিল, তেওঁ প্ৰজাৰ উপকাৰৰ অৰ্থে নানান সজ অনুষ্ঠান কৰিছিল। নোয়াখালীৰ উকীল বাবু যশোদা কুমাৰ ঘোষ বি-এন্ ডাঙ্গৰীয়াৰ ভায়েক পালি ভাষাত সুপণ্ডিত বন্ধুবৰ শ্ৰীযুক্ত মহেন্দ্ৰ কুমাৰ ঘোষ এম্-এ-বি-এলৰ পৰা মই শুনিছোঁ যে মিঃ বৰুৱাই কুমিল্লাৰ ডোল্লাই পৰগনাত এখন হাট বহুৱাইছিল, আৰু পানীৰ কষ্ট গুচাব অৰ্থে তাত এটা পুখুৰী খানি দিছিল। সেই হাট আৰু পুখুৰী এতিয়াও "বৰুৱাৰ ৰাজাৰ' আৰু 'বৰুৱা দীঘি' নামে বিখ্যাত। আমি শুনিছোঁ ছোৱালীবিলাকৰ শিক্ষাৰ সুচলৰ কাৰণে মিঃ বৰুৱাই নোয়াখালীত এখনি বালিকা বিদ্যালয় স্থাপন কৰে। এই স্কুলটি এতিয়া নোয়াখালী 'যুবিলী গাৰ্লস্কুল' নামে প্ৰসিদ্ধ। আৰু এই স্কুলত পোন প্ৰথমে মিঃ বৰুৱাই তেওঁৰ সুপৰিচিত পণ্ডিত অন্নদাচৰণ তৰ্কচূড়ামণিক প্ৰধান শিক্ষক নিযুক্ত কৰে। {{Gap}}আনন্দৰাম বৰুৱা ৰাইজৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হোৱাৰ আৰু এটি কাৰণ এই যে তেওঁ কাকো ভাতে নেমাৰিছিল। কোনোবাই কিবা জগৰ লগালে, তেওঁক ভৰ্ৎসনা কৰি সংশোধন কবিবলৈ তেওঁ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু কাকো পদচ্যুত কবি বংশপৰিয়াল আশ্ৰিত সকলক নান্নং নবস্ত্ৰং কৰি বিপদত নেপেলাইছিল। এই গুণত নোয়াখালীবাসী একেবাৰে মুগ্ধ হৈছিল। এই বিষয়ে ‘তৰ্ক-বিজ্ঞান' ৰচিয়তা ডেপুটী ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ ৰায়বাহাদুৰ শ্ৰীযুক্ত প্ৰকাশচন্দ্ৰ সিংহ বি, এ ন্যায়বাগীশ ডাঙ্গৰীয়াই এটি গল্প কৈছিল। — {{Gap}}প্ৰকাশবাবু নোয়াখালীত থাকোঁতে মিঃ বৰুৱাৰ এজন তলতীয়া কৰ্ম্মচাৰীয়ে এটি বৰ দায়লগা জগৰ কৰে। এই কৰ্ম্মচাৰীৰ এটি বৃহৎ পৰিয়াল আছিল। অপৰাধী কৰ্ম্মচাৰী জনে ভাবিলে তেওঁৰ এইবাৰ আৰু নিস্তাৰ নাই, তেওঁৰ গোটেই পৰিয়ালৰ সৈতে বাটৰ ভিক্ষাৰী হব লাগিব। কিন্তু দয়ালু প্ৰজাৰঞ্জক শাসনকৰ্ত্তা মিঃ বৰুৱাই তেওঁক<noinclude></noinclude> pwku596xxtxe2ljs1f0aidb6peo08gq 104 93110 264975 254614 2026-11-03T14:12:26Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264975 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌।|৬৩ }}</noinclude> মাথোন ভৎৰ্সনা কৰিয়েই এৰি দিলে, আৰু আগলৈ যাতে এনে জগৰ নলগায় সেই বিষয়ে সাৱধান কৰি দিলে। অপৰাধী কৰ্ম্মচাৰী জন একেবাৰে অভিভূত হৈ মিঃ বৰুৱাৰ চৰণত পৰি সাষ্টাঙ্গে প্ৰণিপাত কৰিলে আৰু আগলৈ অতি সাৱধানে জগব নলগাকৈ কাম কৰিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}মিঃ বৰুৱাৰ বদান্যতা গুণো কোনো প্ৰকাবে কম নাছিল। আমি শুনিছোঁ তেওঁৰ দুৱাৰমুখত এপাচি চাউলৰ সৈতে এটা দাবোয়ান সদায় থিয় হৈ থাকে, আৰু কোনো ভিক্ষাৰী আহিলে তুবন্তে ভিক্ষা লাভ কৰিছিল। তেওঁ বহুত দুখীয়া ছাত্ৰকো অৰ্থিক সহায় দি পঢ়োৱাৰ কথা শুনা যায়। তেওঁ হেনো এজন বঙ্গানী বুদ্ধিমন্ত ছাত্ৰক খৰছ দি বিদাতলৈকো পঠিয়াইছিল, আৰু বিলাতত থকা আৰু শিক্ষা আদিব খৰছ তেওঁ নিজে বহন কৰিছিল। নিজৰ ভায়েক . . . মণিৰাম বৰুৱাক বিলাতত তেওঁ শিক্ষণ দিছিল, কিন্তু মণিবামে কৃতবিদ্য হৈ বিলাতৰ পৰা ওভতি আহিব নোৱাৰিলে! সেইদেখি তেওঁ এই বুদ্ধিমন্ত বঙ্গালী ছাত্ৰটি ক নিজ খৰছেৰে পঢ়াই পৰীক্ষা চাইছিল। এই বঙ্গালী ছাত্ৰজন নো কোন আৰু তেওঁ পাচলৈ কি হ'ল সেই বিষয়ে আমি একো ভূ পোৱা নাই। প্ৰতি দেওবাবে মিঃ বৰুৱাই দহ টকাৰ পয়া ভাই ভিক্ষাৰী মগণীয়াক বিলাই দিছিল। {{gap}}মিঃ বৰুৱাই সংস্কৃত সাহিত্য আলোচনা কৰতে এটি কথা ভালকৈ বুজিছিল যে তেওঁ অকলে নিঃসঙ্গ ভাবে তেনে কাম কৰি উঠাটো টান। এটা শ্লোকেৰে সৈতে আন এটা শ্লোক বিজাই চোৱা, তেওঁৰ ৰচনা আদি নকল কৰি দিয়া ইত্যাদি কামৰ নিমিত্তে তেওঁৰ এখনি পণ্ডিত-সভা আছিল। নোয়াখালীবাসীসকলৰ মাজত এই পণ্ডিত-সভা 'পঞ্চৰত্ন সভা' নামে সুপ্ৰসিদ্ধ, কাৰণ ইয়াত পাঁচ জন কৃতবিদ্য পত্তিতে আসন লাভ কৰিছিল। আজি-কালি অনাদৃত সংস্কৃত পাণ্ডিত্যৰ মোল বুজা মিঃ বৰুৱাই এই পণ্ডিত<noinclude></noinclude> l9ndr78a2tll19g3vchuz3pzvdopth2 265019 264975 2026-11-03T16:56:41Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265019 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌।|৬৩ }}</noinclude> মাথোন ভৎৰ্সনা কৰিয়েই এৰি দিলে, আৰু আগলৈ যাতে এনে জগৰ নলগায় সেই বিষয়ে সাৱধান কৰি দিলে। অপৰাধী কৰ্ম্মচাৰী জন একেবাৰে অভিভূত হৈ মিঃ বৰুৱাৰ চৰণত পৰি সাষ্টাঙ্গে প্ৰণিপাত কৰিলে আৰু আগলৈ অতি সাৱধানে জগৰ নলগাকৈ কাম কৰিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}মিঃ বৰুৱাৰ বদান্যতা গুণো কোনো প্ৰকাৰে কম নাছিল। আমি শুনিছোঁ তেওঁৰ দুৱাৰমুখত এপাচি চাউলৰ সৈতে এটা দাৰোয়ান সদায় থিয় হৈ থাকে, আৰু কোনো ভিক্ষাৰী আহিলে তুৰন্তে ভিক্ষা লাভ কৰিছিল। তেওঁ বহুত দুখীয়া ছাত্ৰকো অৰ্থিক সহায় দি পঢ়োৱাৰ কথা শুনা যায়। তেওঁ হেনো এজন বঙ্গালী বুদ্ধিমন্ত ছাত্ৰক খৰছ দি বিলাতলৈকো পঠিয়াইছিল, আৰু বিলাতত থকা আৰু শিক্ষা আদিৰ খৰছ তেওঁ নিজে বহন কৰিছিল। নিজৰ ভায়েক মণিৰাম বৰুৱাক বিলাতত তেওঁ শিক্ষা দিছিল, কিন্তু মণিৰামে কৃতবিদ্য হৈ বিলাতৰ পৰা ওভতি আহিব নোৱাৰিলে! সেইদেখি তেওঁ এই বুদ্ধিমন্ত বঙ্গালী ছাত্ৰটিক নিজ খৰছেৰে পঢ়াই পৰীক্ষা চাইছিল। এই বঙ্গালী ছাত্ৰজন নো কোন আৰু তেওঁ পাচলৈ কি হ'ল সেই বিষয়ে আমি একো ভূ পোৱা নাই। প্ৰতি দেওবাৰে মিঃ বৰুৱাই দহ টকাৰ পয়চা ভঙ্গাই ভিক্ষাৰী মগণীয়াক বিলাই দিছিল। {{gap}}মিঃ বৰুৱাই সংস্কৃত সাহিত্য আলোচনা কৰাত এটি কথা ভালকৈ বুজিছিল যে তেওঁ অকলে নিঃসঙ্গ ভাবে তেনে কাম কৰি উঠাটো টান। এটা শ্লোকেৰে সৈতে আন এটা শ্লোক ৰিজাই চোৱা, তেওঁৰ ৰচনা আদি নকল কৰি দিয়া ইত্যাদি কামৰ নিমিত্তে তেওঁৰ এখনি পণ্ডিত-সভা আছিল। নোয়াখালীবাসীসকলৰ মাজত এই পণ্ডিত-সভা 'পঞ্চৰত্ন সভা' নামে সুপ্ৰসিদ্ধ, কাৰণ ইয়াত পাঁচ জন কৃতবিদ্য পণ্ডিতে আসন লাভ কৰিছিল। আজি-কালি অনাদৃত সংস্কৃত পাণ্ডিত্যৰ মোল বুজা মিঃ বৰুৱাই এই পণ্ডিত<noinclude></noinclude> 6khr1xilmzd4s8h5xn0y96jrp72rmqn 104 93113 264977 254634 2026-11-03T14:14:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264977 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬৪|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> সকলক উপযুক্তৰূপে বানচ দিছিল। কোনোৱে তিনি কুৰি টকা দৰ্ম্মহা পাইছিল, কোনোৱে চাবি কুবিকৈ, কোনোৱে এশ, আৰু উপযুক্ত হলে সভাপতি পণ্ডিতজনে দেবশকৈও দৰ্ম্মহা পাইছিল। এই পণ্ডিতসভাৰ মুথিয়াল সভ্য শ্ৰীযুক্ত অন্নদাচৰণ তৰ্কচূড়ামণিক বৰুৱাদেৱে স্বপ্ৰতিষ্ঠিত বালিকা বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ কবি দিয়ে, তাৰ পাচত এওঁ কাশীৰ চেন্ট্ৰেল হিন্দু কলেজৰ সংস্কৃত অধ্যাপক ৰূপে বহুত দিন চাকৰী কৰে। এই পঞ্চ- ৰত্ন সভাৰ আৰু এজন পণ্ডিত আনন্দচন্দ্ৰ তৰ্কবাগীশ। তেওঁ পাচলৈ কলিকতা নগৰীত বসতি কবি নিজৰ পাণ্ডিত্যৰ গুণেৰে বিদ্বান সমাজত বিশেষ সমাদৰ লভিছিল। এই পণ্ডিতসকলক মিঃ বৰুৱাই মাজে মাজে কলিকতাৰ বাগবাজাৰৰ ঘৰত থৈছিল। নোয়াখালীত থাকোতে আনন্দৰাম বৰুৱাই আৰু এটি বঙ্গদেশব হিতকৰ কাৰ্য্য হাতত লৈছিল৷ গোটেই বঙ্গদেশত নামত একেটি বঙ্গালী ভাষা প্ৰচলিত হলেও সেই ভাষাৰ ঠাইভেদে এনে ৰূপান্তৰ ঘটিছে যে পূৰ্ব্ববঙ্গৰ এজন সবল চহা মানুহে খাচ কলিকতীয়া ভাষা কেতিয়াও বুজি নেপায়। বঙ্গালীৰ ভিতৰত চিন্তাশীল পণ্ডিতসকলে ভালকৈ বুজিছিল যে গোটেই বঙ্গালী জাতিৰ একতা সাধিবলৈ গ'লে পশ্চিম বঙ্গ, উত্তৰ বঙ্গ আৰু পূৰ্ব্ববঙ্গই একে ভাষাকে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিব। এই সংস্কাৰ সাধিবলৈ হলে আগেৰে বঙ্গব ভিন ভিন ঠাইৰ ভিন ভিন বাগ, ধাৰা বা বচনভঙ্গী সংগ্ৰহ কবি এখন অভিধান কিতাপ সংকলন কৰা দৰ্কাৰ। স্বৰ্গীয় আনন্দৰাম বৰুৱাই এনেদৰে এখনি গ্ৰন্থ সংগ্ৰহ কবিবলৈ সংকল্প কৰিছিল, আৰু সেই বিষয়ে গবৰ্ণমেণ্টলৈকো লেখালেখি কবিছিল। কিন্তু অকাল মৃত্যুৰ গ্ৰাসত পৰি তেওঁৰ সংকল্প মনতে থাকিল, সি আৰু কাৰ্য্যত পৰিণত নহল। {{gap}}বৰ্ত্তমান লিখকৰ ছাত্ৰবন্ধু নোয়াখালীনিবাসী শ্ৰীমান্ ব্ৰজেন্দ্ৰকুমাৰ গুহবায়দেৱে বহুত কষ্ট কৰি নোয়াখালীৰ পুৰণি ভদ্ৰলোক জনচেৰেকৰ পৰা মিঃ বৰুৱাৰ বিষয়ে নানান কথা গোটাই পঠিয়াইছিল। নোয়াখালীবাসী-<noinclude></noinclude> n6cqhllw1or38aprtgxxcdx9jsk54ab 265020 264977 2026-11-03T17:01:15Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265020 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬৪|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> সকলক উপযুক্তৰূপে বানচ দিছিল। কোনোৱে তিনি কুৰি টকা দৰ্ম্মহা পাইছিল, কোনোৱে চাৰি কুৰিকৈ, কোনোৱে এশ, আৰু উপযুক্ত হলে সভাপতি পণ্ডিতজনে দেৰশকৈও দৰ্ম্মহা পাইছিল। এই পণ্ডিতসভাৰ মুখিয়াল সভ্য শ্ৰীযুক্ত অন্নদাচৰণ তৰ্কচূড়ামণিক বৰুৱাদেৱে স্বপ্ৰতিষ্ঠিত বালিকা বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ কৰি দিয়ে, তাৰ পাচত এওঁ কাশীৰ চেন্ট্ৰেল হিন্দু কলেজৰ সংস্কৃত অধ্যাপক ৰূপে বহুত দিন চাকৰী কৰে। এই পঞ্চ- ৰত্ন সভাৰ আৰু এজন পণ্ডিত আনন্দচন্দ্ৰ তৰ্কবাগীশ। তেওঁ পাচলৈ কলিকতা নগৰীত বসতি কৰি নিজৰ পাণ্ডিত্যৰ গুণেৰে বিদ্বান সমাজত বিশেষ সমাদৰ লভিছিল। এই পণ্ডিতসকলক মিঃ বৰুৱাই মাজে মাজে কলিকতাৰ বাগবাজাৰৰ ঘৰত থৈছিল। {{gap}}নোয়াখালীত থাকোতে আনন্দৰাম বৰুৱাই আৰু এটি বঙ্গদেশৰ হিতকৰ কাৰ্য্য হাতত লৈছিল৷ গোটেই বঙ্গদেশত নামত একেটি বঙ্গালী ভাষা প্ৰচলিত হলেও সেই ভাষাৰ ঠাইভেদে এনে ৰূপান্তৰ ঘটিছে যে পূৰ্ব্ববঙ্গৰ এজন সৰল চহা মানুহে খাচ কলিকতীয়া ভাষা কেতিয়াও বুজি নেপায়। বঙ্গালীৰ ভিতৰত চিন্তাশীল পণ্ডিতসকলে ভালকৈ বুজিছিল যে গোটেই বঙ্গালী জাতিৰ একতা সাধিবলৈ গ'লে পশ্চিম বঙ্গ, উত্তৰ বঙ্গ আৰু পূৰ্ব্ববঙ্গই একে ভাষাকে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিব। এই সংস্কাৰ সাধিবলৈ হলে আগেৰে বঙ্গৰ ভিন ভিন ঠাইৰ ভিন ভিন বাগ্‌ ধাৰা বা বচনভঙ্গী সংগ্ৰহ কৰি এখন অভিধান কিতাপ সংকলন কৰা দৰ্কাৰ। স্বৰ্গীয় আনন্দৰাম বৰুৱাই এনেদৰে এখনি গ্ৰন্থ সংগ্ৰহ কৰিবলৈ সংকল্প কৰিছিল, আৰু সেই বিষয়ে গৱৰ্ণমেণ্টলৈকো লেখালেখি কৰিছিল। কিন্তু অকাল মৃত্যুৰ গ্ৰাসত পৰি তেওঁৰ সংকল্প মনতে থাকিল, সি আৰু কাৰ্য্যত পৰিণত নহল। {{gap}}বৰ্ত্তমান লিখকৰ ছাত্ৰবন্ধু নোয়াখালীনিবাসী শ্ৰীমান্ ব্ৰজেন্দ্ৰকুমাৰ গুহৰায়দেৱে বহুত কষ্ট কৰি নোয়াখালীৰ পুৰণি ভদ্ৰলোক জনচেৰেকৰ পৰা মিঃ বৰুৱাৰ বিষয়ে নানান কথা গোটাই পঠিয়াইছিল। নোয়াখালীবাসী-<noinclude></noinclude> hiju14udqqap63d64kxmi0clt2due1j 104 93114 264981 254635 2026-11-03T14:16:30Z নৰুনা বৰুৱা 4110 264981 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌।|৬৫}}</noinclude> সকলে বৰুৱাদেৱক কিমান স্নেহ আৰু শ্ৰদ্ধা কৰিছিল তাৰ পৰা ফটফটীয়া প্ৰমাণ পোৱা যায়। বৰুৱাদেৱ নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট হৈ থকা কালত ীমান্ ব্ৰজেন্দ্ৰব পেহাদেৱাক অভৰবাবু কলেজৰী চিন্তাদাৰ আছিল। তেওঁক বৰুৱাদেৱে বৰ স্নেহ কৰিছিল। তেওঁ আজিলৈকে মিঃ বৰুৱাব গাণ্ডিত্য আৰু দয়াগুণৰ কথা মানুহক কৈ থাকে। আজিকালিৰ নোয়াখালী বা সুধাবান ঠাইডোখৰ যেনে ধনে-ধানে সমৃদ্ধিশালী মিঃ বৰুৱাৰ দিনত তেনে নাছিল, এনে কি আজিকালিব মহকুমা এটাতকৈও নোয়া- খালীৰ অৱস্থ৷ তেতিয়া হীন আছিল। এইগুণে নোয়াখালী জিলাখনে গৱৰ্ণমেণ্টবে। মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিব নোৱাৰিছিল। কিন্তু বৰুৱাদেৱ যাবৰে পৰা নোয়াখালীৰ ওপৰত গৱৰ্ণমেণ্টৰ কৃপাদৃষ্টি পৰিবলৈ ধৰে। {{gap}}মিঃ বৰুৱা নোয়াখালীলৈ বদলি হৈ যাওঁতে তালৈ যাবৰ বেইলৰ বন্দোৱন্ত নাছিল। নোয়াখালীৰ চৰ ডিভিজন ফেণীত পোনতে নামিব লাগে। আসাম-বেঙ্গল ৰেলওৱেৰ চট্টগ্ৰাম লাইনৰ লাকছান জংছনৰ পৰা দুটা কি তিনিটা ষ্টেছন পাৰ হৈ ফেনী ষ্টেচন পোৱা যায়। মিঃ বৰুৱাক ফেনী ষ্টেছনতে নোয়াখালীনিবাসী আৰু ফেনী-নিবাসী ভালেমান গণ্যমান্য পুৰুষ আৰু প্ৰজাই আহি অভ্যৰ্থনা কৰি পোন প্ৰথমে অভিনন্দন পত্ৰ দিয়ে। এই অভিনন্দনৰ উত্তৰত মিঃ বৰুৱাই যি কিয়াযাব আশ্বাসপূৰ্ণ কথা কয় তাতে প্ৰজাৰ অন্তঃকৰণ তেওঁলৈ শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তিৰে পৰিপূৰ্ণ হয়। {{Gap}}সেই সময়ত নোয়াখালীৰ মাজিষ্ট্ৰেট বা অইন বৰমুৰীয়া বিষয়াৰ বাবে কোনো চৰকাৰী ঘৰ নাছিল। তেওঁলোকে চাৰ্কিট ঘৰ নাইবা সুকীয়া ঘৰ ভাৱা কৰি থাকিব লগাত পৰিছিল। মিঃ খৰুৱাই চাকিট ঘৰতে নানা অসুবিধা সত্ত্বেও থাকিবলৈ বাধ্য হৈছিল, কাৰণ মাজে মাজে কমিচনাৰ চাহাব আহি সেই ঘৰতে বাহৰ কৰিছিল আৰু ঘৰটোও ইমান আহল-বহল নাছিল। {{Gap}}নোয়াখালীৰ মানুহৰ পানীৰ বধাৰ কাৰণে মিঃ বৰুৱাই বহুত<noinclude></noinclude> 41di5jh7l2uxs2gu12r17vyaybdlyvn 265023 264981 2026-11-03T17:09:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265023 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌।|৬৫}}</noinclude> সকলে বৰুৱাদেৱক কিমান স্নেহ আৰু শ্ৰদ্ধা কৰিছিল তাৰ পৰা ফটফটীয়া প্ৰমাণ পোৱা যায়। বৰুৱাদেৱ নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ হৈ থকা কালত শ্ৰীমান্‌ ব্ৰজেন্দ্ৰৰ পেহাদেৱাক অভয়বাবু কলেক্টৰী চিৰস্তাদাৰ আছিল। তেওঁক বৰুৱাদেৱে বৰ স্নেহ কৰিছিল। তেওঁ আজিলৈকে মিঃ বৰুৱাৰ পাণ্ডিত্য আৰু দয়াগুণৰ কথা মানুহক কৈ থাকে। আজিকালিৰ নোয়াখালী বা সুধাৰাম ঠাইডোখৰ যেনে ধনে-ধানে সমৃদ্ধিশালী মিঃ বৰুৱাৰ দিনত তেনে নাছিল, এনে কি আজিকালিৰ মহকুমা এটাতকৈও নোয়া- খালীৰ অৱস্থা তেতিয়া হীন আছিল। এইগুণে নোয়াখালী জিলাখনে গৱৰ্ণমেণ্টৰো মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিব নোৱাৰিছিল। কিন্তু বৰুৱাদেৱ যাবৰে পৰা নোয়াখালীৰ ওপৰত গৱৰ্ণমেণ্টৰ কৃপাদৃষ্টি পৰিবলৈ ধৰে। {{gap}}মিঃ বৰুৱা নোয়াখালীলৈ বদলি হৈ যাওঁতে তালৈ যাবৰ ৰেইলৰ বন্দোৱন্ত নাছিল। নোয়াখালীৰ চৰ ডিভিজন ফেণীত পোনতে নামিব লাগে। আসাম-বেঙ্গল ৰেলওৱেৰ চট্টগ্ৰাম লাইনৰ লাকছান জংছনৰ পৰা দুটা কি তিনিটা ষ্টেছন পাৰ হৈ ফেনী ষ্টেচন পোৱা যায়। মিঃ বৰুৱাক ফেনী ষ্টেছনতে নোয়াখালীনিবাসী আৰু ফেনী-নিবাসী ভালেমান গণ্যমান্য পুৰুষ আৰু প্ৰজাই আহি অভ্যৰ্থনা কৰি পোন প্ৰথমে অভিনন্দন পত্ৰ দিয়ে। এই অভিনন্দনৰ উত্তৰত মিঃ বৰুৱাই যি কিয়াষাৰ আশ্বাসপূৰ্ণ কথা কয় তাতে প্ৰজাৰ অন্তঃকৰণ তেওঁলৈ শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তিৰে পৰিপূৰ্ণ হয়। {{Gap}}সেই সময়ত নোয়াখালীৰ মাজিষ্ট্ৰেট বা অইন বৰমুৰীয়া বিষয়াৰ বাবে কোনো চৰকাৰী ঘৰ নাছিল। তেওঁলোকে চাৰ্কিট ঘৰ নাইবা সুকীয়া ঘৰ ভাড়া কৰি থাকিব লগাত পৰিছিল। মিঃ বৰুৱাই চাৰ্কিট ঘৰতে নানা অসুবিধা সত্ত্বেও থাকিবলৈ বাধ্য হৈছিল, কাৰণ মাজে মাজে কমিচনাৰ চাহাব আহি সেই ঘৰতে বাহৰ কৰিছিল আৰু ঘৰটোও ইমান আহল-বহল নাছিল। {{Gap}}নোয়াখালীৰ মানুহৰ পানীৰ বধাৰ কাৰণে মিঃ বৰুৱাই বহুত<noinclude></noinclude> d2wccxliu19uw1b3bpx6picoocvhx0w 104 93115 265037 254636 2026-11-03T17:56:56Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265037 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬৬|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> পুৰণা পুখুৰী ঢাফ কৰাইছিল। চহৰৰ চাৰিওফালে গাঁৱলৈ অহাযো কৰা বাটবোৰৰ ফালে তেওঁ বৰকৈ চকু দিছিল। নোয়াখালীৰ উন্নতিৰ কাৰণে তেওঁ কোনো সৰুমুৰা কানলৈকো আওহেলা নকৰিছিল। {{gap}}বিশেষকৈ এটা কথাৰ কাৰণে নোয়াখালীবাসী মিঃ বৰুৱাৰ ওচৰত চিৰকৃতজ্ঞ নোয়াখালীত ৰেলৰ ষ্টেছন নথকাত ডাক অনানিয়াৰ বৰ অসুবিধা হৈছিল। ফেনীৰ পৰা ডাকোৱালে ডাক কঢ়িয়াই নিছিল, আৰু নোয়াখালীত টেলিগ্ৰাফ ষ্টেছন নথকাত ফেনীৰ পৰা টেলিগ্ৰাফ চিঠি হৈ ডাকত নোয়াখালীলৈ গৈছিল। ইয়াৰ পৰা প্ৰজাৰ অশেষ অসুবিধা হৈছিল, এই অসুবিধা গৱৰ্ণমেণ্ট আৰু নোয়াখালী বাসীয়ে দুয়ো সমানে ভোগ কৰিছিল। মিঃ বৰুৱাই অশেষ যত্ন কৰি নোয়াখালীত এটা টেলিগ্ৰাফ আফিচ বহুৱাই ৰজা প্ৰজা দুয়োৰে উপকাৰ সাধে। {{gap}}নোয়াখালীৰ ওচৰত সমুদ্ৰৰ মাজত সন্দ্বীপ আৰু হাটীয়া নামে মানুহৰ বসতি থকা দুটা মাজুলি আছে। মিঃ বৰুৱা নোয়াখালীলৈ যোৱাৰ কাললৈকে সেই দুঠাইলৈ মানুহে নাৱেৰে অহাযোৱা কৰিছিল। সঙ্কটজনক সমুদ্ৰত সৰু নাৱেৰে যাওঁতে মানুহে জীৱনক আগ কৰি যাব লগাত পৰিছিল। তেনে যাত্ৰাত কত যাত্ৰী ডুবি মৰিছিল তাৰ সীমাসংখ্যা নাই। মিঃ বৰুৱাৰ প্ৰজাবৎসল হৃদয় এই যাত্ৰীবোৰৰ দুখত দুখিত হল। সেই দুই ঠাইলৈ নিয়মীয়াকৈ জাহাজ চলাবৰ কাৰণে জাহাজ কোম্পানীৰ লগত তেওঁ লিখাপঢ়া কৰিবলৈ ধৰিলে। যাত্ৰীৰ সংখ্যা কম হব বুলি কোম্পানীয়ে পোন প্ৰথমে আপত্তি কৰিলে, গৱৰ্ণমেন্টেও অৰ্থ সহায় দিবলৈ আগ নাবাঢ়িলে। কিন্তু বৰুৱাদেৱে ইয়াতো পাচ হোহঁকা নাছিল; তেঁও কলে — কোম্পানীৰ যদি লোকচান হয় সেই লোকচানৰ ক্ষতিপূৰণ তেওঁ নিজৰ পৰা কৰিব। জাহাজ চলাওঁতে পোনতে কোম্পানীৰ লোকচান হয়। পূৰ্ব্বৰ প্ৰতিজ্ঞামতে মিঃ বৰুৱাই লোকচানী ভৰিবলৈ ধৰিলে। যিদিনা সৰ্ব্বপ্ৰথমে নোয়াখালীৰ পৰা সন্দ্বীপলৈ<noinclude></noinclude> n46bg56ed4vor1kvuts2cdcsi2rq41g 104 93116 265042 254637 2026-11-03T18:02:49Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265042 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নোয়াখালীত ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌।|৬৭}}</noinclude> জাহাজ যায় মিঃ বৰুৱা বন্ধুবান্ধব আৰু কৰ্ম্মচাৰী সকলৰে সৈতে সেই জাহাজত যাত্ৰী হয় নেইদিনা জাহাজত এটা ডাঙ্গৰ উৎসৱৰ দৰে হৈছিল, আৰু বৰুৱাদেৱে তাৰ সকলোৰে খৰচ দিছিল। লাহে লাহে সেই জাহাজত বহুত যাত্ৰী যাবলৈ ধৰিলে, আৰু কোম্পানীৰ অশেষ লাভ হোৱাত ৰবিশাললৈকে কোম্পানীৰে জাহাজৰ লাইন খুলিলে। সন্দ্বীপ- বাসী প্ৰজাই আজীৱনকাল মিঃ বৰুৱাৰ নাম মনত ৰাখিব। {{gap}}নোয়াখালীৰ মানুহে মিঃ বৰুৱাক এজন অসাধাৰণ প্ৰতিভাশালী পণ্ডিত বুলি বিবেচনা কৰিছিল। তেওঁ বৰ সুৱলাকৈ সংস্কৃতৰে কথা পাতিব আৰু লিখিব পাৰিছিল। মানুহৰ লগত তেওঁ ধৰ্ম্মশাস্ত্ৰ আৰু অন্যান্য গ্ৰন্থ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ ভাল পাইছিল। নোয়াখালীবাসী সকলে কয় মিঃ বৰুৱাই বোলে এখন সংস্কৃত কাব্য ৰচনা কৰিছিল। সেই কিতাপখনি বৰ ডাঙ্গৰ আছিল, তাক দেখা মানুহ এতিয়াও নোয়াখালীত আছে। মাজে মাজে মানুহ বুজি সেই কাব্যৰ কোনো কোনো অংশ মিঃ বৰুৱাই আনক মাতি শুনাইছিল। এই কিতাপখনি দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে ছপা হৈ ওলোৱা নাই, তাৰ সন্ধান পাচলৈ কোনেও পোৱা নাই। বঙ্গালী ভাষাতো মিঃ বৰুৱাৰ বিশেষ ব্যুৎপত্তি আছিল। {{Gap}}নোয়াখালীত থকা কাল আনন্দৰাম বৰুৱাৰ জীৱনৰ চৰম উৎকৰ্ষৰ বিকাশ বুলি কলেও বেচি কোৱা নহয়। তেওঁ তাত থকা কালত ইমান হাড়ভঙ্গাকৈ পৰিশ্ৰম কৰিছিল যে লাহে লাহে তেওঁৰ শৰীৰ দুৰ্বল হবলৈ ধৰিলে, আৰু বিধিৰ দুৰ্বিপাকত ভাৰতৰ দুৰ্ভাগ্যবশতঃ ১৮৮৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত তেওঁৰ গাত পক্ষাঘাত বেমাৰে দেখা দিলে। নোয়াখালীত থাকি যিমান দূৰ সম্ভৱ মিঃ বৰুৱাই ৰোগৰ চিকিৎসা আৰম্ভ কৰিছিল। ডাক্তৰসকলে পৰামৰ্শ দিলে সন্দ্বীপলৈ গৈ সমুদ্ৰত গা ধুলে ৰোগৰ উপশম হব পাৰে, মিঃ বৰুৱাই এই বিধান শিৰোধাৰ্য্য মানি সমুদ্ৰত জোবোৰা মাৰি গা ধুলে, কিন্তু, দৈব-দুৰ্বিপাকত তেওঁৰ<noinclude></noinclude> aozwwd7w4abacqisejfynkxc60bk9oa 104 93117 265049 254638 2026-11-03T18:08:41Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265049 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬৮|আনন্দৰাম বৰুৱা|}}</noinclude> বেমাৰ ভাল হওক চাৰি ক্ৰমাৎ টান হৈহে আহিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ শৰীৰৰ সোঁফাল একেবাৰে অৱশ হল, আৰু উঠিব বহিব পৰা শক্তি তেওঁৰ নাইকিয়া হল। অৱশেষত তেওঁ কলিকতালৈকে যাবলৈ ঠিক কৰিলে। তেওঁ সেই বছৰ বৰদিনৰ বন্ধৰ লগত লগাই ১৮৮৯ চনৰ ২ জানুয়াৰীৰ পৰা দুমাহৰ কাৰণে অনুগ্ৰহৰ বিদায় ললে। তেওঁৰ ইচ্ছা আছিল কলিকতালৈ গৈ তাৰ খ্যাতনামা ডাক্তৰ কবিৰাজক দেখুৱাই ভালকৈ চিকিৎসা কৰা। {{gap}}নোয়াখালীবাসীয়ে আজিলৈকে আক্ষেপ কৰি থাকে যে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ অতি চেনেহৰ “বৰুৱা চাহাবক” হিয়া খুলি বিদায় দি নিজৰ কৃতজ্ঞতা-ঋণ সুজিব নোৱাৰিলে। পিচত যেতিয়া তেওঁলোকে শুনা পালে যে সৰ্ব্বনিয়ন্তাৰ ইচ্ছামতে তেওঁলোকৰ প্ৰাণৰ বৰুৱা চাহাব আৰু তেওঁলোকৰ মাজলৈ উভতি নাহে তেতিয়া তেওঁলোকৰ শোকৰ অৱধি নোহোৱা হল। নোয়াখালী এৰি যাবৰ সময়ত অফিচৰ চিৰস্তদাৰ অভয়বাবুক মাতি নি মিঃ বৰুৱাই ক'লে, — “ অভয়বাবু, আপোনাৰ কোনোবা আত্মীয় যদি অভাৱত আছে তেওঁক বেগতে মোৰ ওচৰলৈ লৈ আহক। যেনেকৈয়ে হোক তেওঁলোকৰ প্ৰবস্তিৰ কোনো উপায় দি আপোনাক এই সামান্য উপকাৰ কণি মই কৰি যাম।" অভয়বাবুব কেজনমান আত্মীয়ই এই সুবিধাতে কামে কাজে সোমাই গৈ নিজৰ জীবিকাৰ বাট উলিয়াই ললে। {{Gap}}নোয়াখালীৰ মানুহৰ মাজত মিঃ বৰুৱা দেৱতাৰ দৰে আছিল। তেওঁৰ গুণত কত নিচলা দুখীয়া প্ৰতিপালিত হৈছিল, কত জীবিকা- বিহীন মানুহে লৰা ছোৱালী লৈ দুসাজ ভাত খাইছিল! তেওঁ গাঁৱলৈ গৈ ৰায়তৰ দুখ-সুখ সুবিধা-অসুবিধাৰ কথা ভালকৈ গমি চাইছিল, হোজা চহা খেতিয়কৰ লগত নিসংকোচে কথা পাতিছিল, কোনোবাই কিবা সহায় বিচাৰিলে মিঃ বৰুৱাৰ ওচৰত কাচিতো বিফলমনোৰথ নহৈছিল।<noinclude></noinclude> gc1s215q99gn6ksjqs9nys6hkaqcnkv 104 93120 265072 264947 2026-11-04T03:50:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 265072 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|6em}} {{center|{{Xxxx-larger|ঘৰুৱা জীৱন আৰু চৰিত্ৰ।}}}} {{gap}}মহাত্মা আনন্দৰাম বৰুৱাই তেওঁৰ ব্যাকৰণৰ পাতনিৰ এঠাইত লিখিছে,—“পৃথিবীত কিছুমান দাৰ্শনিক আছে, তেওঁলোকে ঐহিক সুখৰ বাহিৰে আন একোতে সুখৰ লেশমাত্ৰও নাপায়, আৰু পৰাহেঁতেন তেওঁলোকে প্ৰাচীন সাহিত্য আলোচনা আদি সমূলে ধ্বংশ কৰিলেহেঁতেন। তেওঁলোকে পাহৰিছে যে মানুহৰ মনেই সকলো সুখৰ অপূৰ্ব্ব ভড়াল, যে ঐহিক সুখতকৈও আৰু বেচি পবিত্ৰ আৰু উচ্চ তৰপৰ সুখ এই সংসাৰত আছে, আৰু যেতিয়ালৈকে মানুহ আৰু মানুহৰ মন এতিয়া যেনে ভবিষ্যতেও তেনে সম্বন্ধত সংলগ্ন হৈ থাকে, তেতিয়ালৈকে মানৱ জাতিৰ মন মানুহৰ সকলো ৰকম সুখৰ অক্ষয় ভঁড়াল হৈ থাকিব।” {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱাই গোটেই জীৱনত এই মানসিক সুখৰ আদৰ্শকে মানি চলিছিল, আৰু ঐহিক বিষয়-বাসনা জলাঞ্জলি দি তেওঁ শিশুকালৰে পৰা এই চৰম সুখৰ আদৰ্শৰ দ্বাৰা নিজৰ জীৱন পৰিচালিত কৰিছিল। সৰুকালতে ছাত্ৰাৱস্থাত তেওঁৰ জ্ঞানাৰ্জনৰ বাহিৰে আন একোতে ধাউতি নাছিল। যেতিয়া স্কুলত পঢ়ে তেতিয়াও তেওঁৰ সহচৰ আছিল —সমনীয়া সহপাঠী ছাত্ৰবৃন্দ নহয়, — প্ৰধান বৈয়াকৰণিক পাণিনি, পুৰুষোত্তম বিদ্যাবাগীশ, আৰু আভিধানিক নৱৰত্ন সভাৰ উজ্জল ৰত্ন অমৰসিংহ বৰুৱাদেৱৰ নিত্য সহচৰ আছিল। কলিকতাত থাকোতেও তেওঁ জ্ঞানৰ অমৃত আঁজলি ভৰি পান কৰিছিল। আন আন ভাৰতীয় ডেকাই বিলাতলৈ গৈ তাৰ লাহবিলাহত মন ঢালি দি পাশ্চাত্য সভ্যতাৰ জঁকামাত্ৰ লৈ ভাৰতলৈ প্ৰত্যাবৰ্ত্তন কৰে। কিন্তু মিঃ বৰুৱাই বিলাতত মাথোন দুবছৰ কাল থাকি তাৰ পৰা যিমান দূৰ সম্ভব তিমান জ্ঞানৰ গধুৰ বোজা ভাৰতলৈ লৈ আহে। তেওঁৰ জ্ঞান-লিপ্সা দেখি স্বনামখ্যাত<noinclude></noinclude> 813g4ngkkmw11xpjh54jwn8tn14vrbw 104 93121 264963 254648 2026-11-03T13:30:56Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264963 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৮২|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> ইংৰাজ অধ্যাপকসকলে আচৰিত মানিছিল। লণ্ডন ইউনিভাৰ্চিটিৰ পশু-বিজ্ঞানৰ অধ্যাপক ডাক্তাৰ কাৰ্পেন্টাৰে মিঃ বৰুৱাক তেওঁৰ বিজ্ঞানৰ শ্ৰেণীত ছাত্ৰৰূপে পাইছিল। ডাক্তাৰ কাৰ্পেণ্টাৰে মুক্তকণ্ঠে স্বীকাৰ কৰিছিল,—“মই ইমান দিন বৃটিছ সাম্ৰাজ্যৰ ৰাজধানী লণ্ডন মহানগৰীত অধ্যাপকী কৰিলোঁ, কিন্তু আজিলৈকে মিঃ বৰুৱাৰ নিচিনা এনে অনুসন্ধিৎসাপ্ৰবণ ছাত্ৰ দেখা নাপালোঁ।” সেইদৰে ইংৰাজী সাহিত্যৰ অধ্যাপক সুবিখ্যাত সমালোচক মিঃ হেনৰী মৰ্লি, গণিত- শাস্ত্ৰজ্ঞ পণ্ডিত ডাক্তাৰ টাধান্টাৰ, সংস্কৃত অধ্যাপক ডাক্তাৰ থিয়দাৰ গোল্ডষ্টকাৰ প্ৰমুখ্যে অন্যান্য অধ্যাপকসকলো মিঃ বৰুৱাৰ জ্ঞানাৰ্জন- প্ৰবৃত্তিত স্তম্ভিত হৈছিল। তাৰ পিচত চিভিল চাৰ্ভিচ পৰীক্ষাত উঠি ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ হৈ যেতিয়া কৰ্ম্মক্ষেত্ৰত সোমায় মিঃ বৰুৱাই আন আন ভাৰতীয় কৃতী সন্তানৰ দৰে তেওঁৰ পুথি-পাজি দলিয়াই পেলোৱা নাছিল। তেওঁ গোটেই জীৱন অঞ্চল জ্ঞানাৰ্জনতে কটালে। মিঃ বৰুৱাৰ পৰম সৌভাগ্য যে তেওঁ যিটি আদৰ্শ জীৱনৰ গতি স্বৰূপে থিৰাং কৈ লৈছিল, আজীৱন কাল সেই আদৰ্শ মানি চলিবলৈ তেওঁ সুবিধা আৰু মনোবল পাইছিল, সংসাৰৰ পাকচক্ৰই সেই উন্নত আদৰ্শক চূৰমাৰ কৰি পেলাব নোৱাৰিছিল, অন্ততঃ মিঃ বৰুৱাই অতি সযতনে আলফুলকৈ সেই আদৰ্শৰ ফুলপাহিক হৃদয়ত ডাঙ্গৰ দীঘল কৰিছিল; সংসাৰৰ নিদাৰুণ ধুমুহা বতাহৰ পৰা সেই ফুলপাহিক তেওঁ প্ৰাণপণে ৰক্ষা কৰিছিল। {{Gap}}মিঃ বৰুৱাই ঐহিক সুখক জলাঞ্জলি দি এই মানসিক সুখৰ চৰম আদৰ্শক সিংহাসনত বহাওঁতে তেওঁ সংসাৰিক বহুত কষ্ট স্বীকাৰ কৰিছিল। তেওঁ গোটেই জীৱন অবিবাহিত ভাবে কটালে। তেওঁৰ প্ৰধান কাৰণ আছিল, – বিবাহবন্ধনত সোমোৱাটোৱেই বৰ জঞ্জালৰ কথা; তেতিয়া হলে তেওঁ দুৰ্ঘোৰ সংসাৰীভাবে জীবন অতিবাহিত কৰিব লাগিব,<noinclude></noinclude> lrns0bngpv1gfa4n9j4hltuk301ax5c 104 93123 265121 254650 2026-11-04T07:47:32Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265121 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৮৪|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> আনন্দৰাম বৰুৱাৰ আগত থিয় কৰাইছিল। আনন্দৰামে এই প্ৰলোভন হাত সাৰিলে। তেওঁ সেই কণ্যাক এটি সুবৰ্ণপদক-উপহাৰ দি বিদায় দিলে। {{gap}}কিন্তু এই খিনিতে এটি কথা কব লাগিব আনন্দৰাম বৰুৱা অবি বাহিত থকাৰ ইয়ো এটি কাৰণ হব পাৰে যে কোনো সজকুলীয়া অসমীয়া সম্ভ্ৰান্ত মানুহে তেওঁক ছোৱালী নেযাচিছিল। সেই সময়ত অসমীয়া সমাজ এতিয়াৰ দৰে উন্নত নাছিল। বিলাত-ফেৰ্তা বুলিলে মানুহে সমাজৰ বাহিৰ বুলিয়েই জ্ঞান কৰিছিল। আনন্দৰামে বিলাতৰ পৰা উভতি আহোতে তেওঁৰ দুজন সম্বন্ধীয়াই সৎসাহেৰে তেওঁৰ লগত মিলি- মিচি খোৱালোৱাৰ কাৰণে কিছুদিনলৈ সমাজৰ গৰিহণাৰ পাত্ৰ হৈছিল। পাচত এগৰাকী সত্ৰীয়া প্ৰভুৰ উদাৰতাৰ গুণেহে তেওঁলোকে কোনোপধ্যে উদ্ধাৰ পালে। এনেস্থলত, আনন্দৰামলৈ কোনে অসমীয়াই কণ্যা নযচাটো একেবাৰে স্বাভাবিক। আনন্দৰামে বাঙ্গালী কণ্যা অনায়াসে বিয়া কৰিব পাৰিলেহেঁতেন, তাৰ কাৰণে কন্যাৱত্ন বঙ্গীয় পিতৃসকলে বিশেষ প্ৰলোভনৰ জালো পাতিছিল। কিন্তু আনন্দৰাম বৰুৱাই দুখুনী অসমৰ প্ৰতি মৰম বাখিছিল। তেওঁ দেশ এৰি বিদেশত সম্বন্ধ পাতিবলৈ স্বাভাবিকতে অনিচ্ছুক আছিল!আনন্দৰামে এইদৰে দোধোৰ-মোধোৰ কৰি থাকোঁতে যেতিয়া ভাটীবয়সত ভৰি দিলে তেতিয়া তেওঁৰ বিবাহৰ সময় চৰি গ'ল। তত্ৰাচ তেওঁ বৈবাহিক জীৱনৰ ছবি কল্পনাত আঁকিবলৈ বৰ বেয়া নাপাইছিল যেন লাগে। শ্ৰীযুত পোনাৰাম বৰুৱাই মাজে-সময়ে তেওঁক কৈছিল, —“ককাইদেউ, আপুনি বিয়া কৰক। " আনন্দৰামে তাৰ উত্তৰত কয়,—“মই বিয়া কৰিলে তুমি সঁচাকৈয়ে ভাল পাবানে? পৰশুৰাম ককাইদেউৰ ঘৈনীয়েক বৌক যেনেকৈ মৰম কৰিছিলা, তেনেকৈ মৰম কৰিবানে?” শ্ৰীযুত পোনাৰাম বৰুৱাই কৈছিল, — “আমি কি সাধ্যে মৰম কৰিবৰ পাত্ৰ? আপোনালোক দুয়ো<noinclude></noinclude> 685xru469xk5xg6nqsf7lqaf7ht9uxb 104 93124 265123 254651 2026-11-04T07:55:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265123 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||ঘৰুৱা জীৱন আৰু চৰিত্ৰ।|৮৫}}</noinclude> বাগত হেৱা খাবলৈ যাব, মই দুৰৈৰ পৰা চাই ভাবিম, —সৌৱা ককাই আৰু বৌ।” মিঃ বৰুৱাই এই কথা শুনি বৰ আনন্দ লাভ কৰিছিল; আৰু সেই কথা পুনৰ কবলৈ পোনাৰামক বাৰে বাৰে অনুৰোধ কৰিছিল। {{Gap}}বহুতে কয় মিঃ বৰুৱাৰ গাত চৰিত্ৰৰ দোষ আছিল। কবি নবীনচন্দ্ৰ সেনে তেওঁৰ “আমাৰ জীবন” নামে আত্মজীৱন চৰিত্ৰৰ এঠাইত লিখিছে, —“(মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱা) গ্ৰেচিডেন্সী কলেজে ঠিক সহপাঠী নহে আমাৰ সহ অধ্যায়ী ছিলেন। আমাৰ এক বন্ধুৰ সঙ্গে ইনি হিন্দু-হোষ্টেলে ছিলেন, এবং উভয়েৰ মধ্যে বড় বন্ধুতা ছিল। উভয়েৰ সে সময়েই কোনো দোষ ছিল, এবং সেই দোষেই উভয়েই অকালে বঙ্গদেশকে দুটি নক্ষত্ৰশূন্য কৰিয়া চলিয়া গেলেন। তিনি এ পূৰ্ণ যৌবনেও অবিবাহিত। তাহাতে চৰিত্ৰে যে দোষ অপৰিহাৰ্য্য তাহা ঘটিয়া সময়ে সময়ে তাঁহাৰ সম্মানহানি ঘটাইত। ” কবি নবীনচন্দ্ৰৰ এইখিনি কথা একেবাৰে দলিয়াই পেলাব নালাগে, কাৰণ আনন্দৰামৰ চৰিত্ৰহীনতাৰ কথা আমাৰ দেশৰ মানুহৰ মুখেও ঘুনুক-ঘানাককৈ শুনা যায়। কিন্তু নবীনচন্দ্ৰৰ মুখে এনেকথা ওলোৱাটোহে অতি আচৰিত কথা, কাৰণ, “আমাৰ জীবনত” কবি নবীনচন্দ্ৰৰ চৰিত্ৰ যেনেকৈ ফুটি ওলাইছে তাৰ পৰা তেওঁক বিশেষ চৰিত্ৰবান বুলি জনা নেযায়। আনন্দৰাম বৰুৱাৰ লগত তেওঁৰ মনো- মালিন্য আছিল, সেই বিষয়ে নবীনচন্দ্ৰই নিজেই কৈছে; — তাৰ উপৰি নবীনচন্দ্ৰ আনন্দৰামৰ তলতীয়া কৰ্ম্মচাৰী ডিপুটি ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ আছিল, সহাধ্যায়ী বন্ধু এজনে তেওঁৰ ওপৰালা কৰ্ম্মচাৰী হৈ তেওঁৰ ওপৰত হুকুম জাৰি ক'বব ই তেজ মঙ্গহৰ শৰীৰধাৰী কবি নবীনচন্দ্ৰৰ ঈৰ্ষাৰ বিষয়, তাৰ ওপৰত নবীন সেনৰ মতে মিঃ বৰুৱা আছিল এজন "ভিন্নদেশবাসী ব্ৰাহ্মণ”! {{gap}}মিঃ বৰুৱাৰ চৰিত্ৰ কেনে আছিল সেই বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ<noinclude></noinclude> muszhehms5isg10ex97wrplbdg9gsyg 104 93128 265050 254655 2026-11-03T18:27:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265050 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|নৰীয়া আৰু মৃত্যু।}}}} {{gap}}১৮৮৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ছুটি লৈ চিকিৎসাৰ কাৰণে মিঃ বৰুৱাই কলিকতালৈ যাবলৈ যেতিয়া ঠিক কৰে সেই সময়ত একৰকমে তেওঁ নিশকতীয়াই, সেই দেখি তেওঁৰ বন্ধু চাৰ তাৰকনাথ পালিতলৈ এই মৰ্ম্মে এখনি চিঠি লিখিলে,— “মোৰ শৰীৰৰ অৱস্থা ভাল নহয়, চিকিৎ- সাৰ কাৰণে দুমাহলৈ ছুটি লৈছোঁ। কলিকতালৈ গৈ আপোনাৰ ঘৰতে আশ্ৰয় লমগৈ। মোৰ লৰিব চৰিব পৰা শক্তি একেবাৰে নাইকিয়া বুলি কলেও সৰহ কোৱা নহয়। আপুনি অনুগ্ৰহ কৰি শিয়ালদহ ষ্টেচনলৈ নিজে আহিব, আৰু লগত এখন লেণ্ডো গাড়ী লৈ আহিব যাতে নই কোনো কষ্ট নোপোৱাকৈ শুই যেলি যাব পাৰো।” {{gap}}এই চিঠি পাই আৰু তেওঁৰ প্ৰিয়বন্ধু মিঃ বৰুৱাৰ এনে শকত বেমাৰৰ কথা শুনি তাৰকনাথ পালিত একেবাৰে মৰ্মান্তিক হল। তেওঁ মিঃ বৰুৱা অহাৰ দিনা নিজে শিয়ালদহ ষ্টেচনলৈ গৈ বৰুৱাক তেওঁৰ অনুৰোধ মতে লেণ্ডে গাড়ীত আগ বঢ়াই আনিলে। মিঃ বৰুৱাৰ শৰীৰ এনে লৰচৰ কৰিব নোৱাৰা হৈছিল যে তেওঁক গাড়ীৰে নিওতে আৰু গাড়ীৰ পৰা নমাওঁতে মানুহে শোৱা অৱস্থাত কঢ়িয়াব লগাত পৰিছিল। গাড়ীতো তেওঁ শুয়ে আহিছিল। গাড়ীৰ পৰা নামি বালিগঞ্জ চাৰ্কুলাৰ ৰোডত থকা চাৰ তাৰকনাথ পালিতৰ ঘৰত আগৰ বন্দবস্ত মতে আশ্ৰয় লয়, আৰু তেওঁৰ কাৰণে এটি সুকীয়া খোটালী আজৰাই দিয়া হয়। এই ঘৰটি দাত্তাকৰ্ণ চাৰ তাৰকনাথ পালিতে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিজ্ঞানমন্দিৰ কৰিবলৈ বিশ্ববিদ্যালয়ক দান কৰি গৈছে। {{Gap}}চাৰ তাৰকনাথ পালিতৰ ঘৰলৈ অহাত মিঃ বৰুৱাৰ বেমাৰ ভাল<noinclude></noinclude> b19ey29vgwpwkfvyyy3sl5j80cyh63r 104 93129 265051 254656 2026-11-03T18:37:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265051 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নৰীয়া আৰু মৃত্যু।|৭১}}</noinclude> হওক চাৰি ক্ৰমাৎ বাঢ়িবলৈহে ধৰিলে। চাৰ তাৰকনাথ, তেওঁৰ পত্নী আৰু পুত্ৰসকলে, বিশেষকৈ চিভিলিয়ান লোকেন পালিতে বৰুৱাদেৱৰ শুশ্ৰূষা কৰিছিল, আৰু তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতা মতে আৰু মিঃ বৰুৱাৰ ইচ্ছা অনুসৰি কলিকতাৰ ডাঙ্গৰ ডাঙ্গৰ ডাক্তৰ কবিৰাজৰ হতুৱাই তেওঁৰ চিকিৎসা কৰায়। ডাক্তৰি মতে ডাক্তৰ আৰ চি-চন্দৰ আৰু ডাক্তৰ মেক কৰ্ণেল চাহাবে বৰুৱাদেৱক চিকিৎসা কৰে। এলো- পাঠি চিকিৎসাই ভাগৰাত চাৰ তাৰকনাথে হোমিওপাঠিক চিকিৎসক আৰু কবিৰাজক নিমন্ত্ৰণ কৰে। জাৰ্ম্মান হোমিওপাঠি ডাক্তৰ চেলজাৰ আৰু ডাক্তৰ মহেন্দ্ৰ লাল সৰকাৰে বৰুৱাক চিকিৎসা কৰে। তাৰ পিচত (মহামহোপাধ্যায়) কবিৰাজ বিজয়বত্ন সেনে বৰ কষ্ট স্বীকাৰ কৰি ভাৰতগৌৰব মিঃ বৰুৱাক ভাললৈ আনিবলৈ প্ৰাণ টাকি শুশ্ৰূষা কৰে। {{gap}}এই খ্যাতনামা চিকিৎসকসকলৰ অবিশ্ৰান্ত সেৱা শুশ্ৰূষাতো আনন্দ- ৰামৰ পক্ষাঘাত ৰোগৰ কোনো প্ৰকাৰে লাঘব নহল। অৱশেষত ডাক্তৰসকলে বৰুৱাৰ জীৱনৰ আশা একপ্ৰকাৰে এৰিবলৈকে বাধ্য হ'ল। কিন্তু জৰ্ম্মন হোমিওপেঠিষ্ট ডাক্তৰ চেলজাৰে একেবাৰে আশা এৰি নিদিছিল। তেওঁ আনন্দৰামৰ চিকিৎসক আৰু বন্ধুবান্ধবসকলৰ আগত কৈছিল,—“এনে বেমাৰে মোক টলাব নোৱাৰে, মই কেতিয়াও হতাশ নহওঁ।” {{Gap}}চিকিৎসকসকলৰ মতামতেই হওক বা নিজৰ অভিজ্ঞতা অনু সৰিয়েই হ'ক তাৰকনাথ পালিতে ভালকৈ বুজিছিল যে আনন্দৰামৰ জীৱনৰ আশা অতি ক্ষীণ। সেইদেখি তেওঁ ভাবিলে যে অন্তিমকাল আহি পোৱাৰ আগেয়ে বৰুৱাদেৱে তেওঁৰ অজস্ৰ সম্পত্তিৰ এটি দিহা কৰি ‘উইল' কৰি নগলে পাচলৈ সি এলাই-এথানি হব, আৰু সেই মৰ্ম্মে ৰোগৰিষ্ট মিঃ বৰুৱাৰ আগত এটি প্ৰস্তাব মেলিলে। কিন্তু<noinclude></noinclude> 2y2ikxtlzfazcyf5s7s3xs2mu9d8x74 104 93130 265052 254657 2026-11-04T00:58:20Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265052 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৭২|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> সৰলমতি বৰুৱাৰ দৃঢ় বিশ্বাস আছিল যে কৰুণাময় পৰমেশ্বৰৰ অনুগ্ৰহত কিজানি তেওঁৰ জীৱন ৰক্ষা হব পাৰে; সেই দেখি তেওঁ উইল কৰিবলৈ একোপধ্যে মান্তি নহল। তেতিয়া চাৰ তাৰকনাথ পালিত কিংকৰ্ত্তব্যবিমূঢ় হৈ আনন্দৰামৰ কোনো আত্মীয়ক টেলিগ্ৰাম দি মতাই অনাটোৱে ঠিক কৰিলে। কিন্তু কাৰো নাম ধাম ঠিকনা আদি নজনাত পালিত ডাঙ্গৰীয়া বৰ বিপাঙত পৰিল। {{gap}}গুৱাহাটীৰ বি-এন দে কোম্পানীৰ স্বত্বাধিকাৰী বীৰনৃসিংহ দে তেতিয়া কলিকভাত আছিল। তাৰকনাথে তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈ মিঃ বৰুৱাৰ কোনো আত্মীয়-কুটুৰ আছেনে নাই সুধিলে। বীৰনৃসিংহ বাবুয়ে একো কব নোৱা- ৰাত তেওঁলোকৰ গুৱাহাটীয়া দোকানৰ স্বত্বাধিকাৰী তেতিয়া কলিকতাত বাস কৰোঁতা বাবু গোপালচন্দ্ৰ বানাৰ্জীক সুধিলে। গোপাল বাবুয়ে কলে,—“আনন্দৰাম বৰুৱাৰ প্ৰকাণ্ড পৰিয়াল। তেওঁলোকৰ বংশ পৰিয়ালৰে গুৱাহাটী ভৰি আছে।” মিঃ পালিতে সুধিলে, “তাৰ ভিতৰত মুখিয়াল মানুহ কোন?” গোপাল ববুয়ে আনন্দৰামৰ খুৰা সম্বন্ধী বেণুধৰ বৰুৱা উকীলৰ নাম কলে। তাৰকনাথে ঘৰলৈ আহি বেণুধৰলৈ এখনি টেলিগ্ৰাম দিলে। বেণুধৰে বিশেষ কাৰণত ঘৰ এৰিব নোৱাৰাত কলিকতাত পঢ়া ভতিজাক ৰত্নধৰ বৰুৱালৈ টেলিগ্ৰাম কৰিলে। বেণুধৰৰ টেলিগ্ৰাম ৰত্নধৰ বৰুৱাই পোৱাতহে কলিকতাৰ অসমীয়া ছাত্ৰ সকলে মিঃ বৰুৱাৰ টান নৰীয়া বুলি ভু পালে। {{Gap}}মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱাই যেতিয়া লাহে লাহে গম পাই আহিল যে তেওঁক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সন্মিণিত যত্নেও কালৰ কবলৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিব নোৱাৰে, তেডিয়া তেওঁ উইল কৰিবলৈ সন্মতি প্ৰকাশ কৰিলে। চাৰ পালিতে হাইকোৰ্টৰ এটৰ্ণি মিঃ এন্‌, চি, বোস ডাঙ্গৰীয়াক মাতি আনিবলৈ গল। মিঃ বোসে আছি উইলৰ ওপৰৰ কিয়াষাৰ কথা লিখি বৰুৱাৰ মনৰ ভাবৰ কাৰণে বৰুৱাৰ মুখলৈ চালে। অগত্যা উইল কৰিব লগীয়া হোৱাত<noinclude></noinclude> kh1rr81ofcbrixs91wor8rx80tzl02n 104 93131 265053 254658 2026-11-04T01:00:09Z নৰুনা বৰুৱা 4110 265053 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নৰীয়া আৰু মৃত্যু।|৭৩}}</noinclude> অসমীয়া ছাত্ৰসকলে মাথোন নৰীয়াৰ কথা ভূ পায়। তেওঁ- দেখা কৰিবলৈ যায়। শোকত মিঃ বৰুৱাৰ হুধাবি চকুলো ছগালে বৈ গল। এই হৃদয়বিদাৰক দৃশ্য দেখি মিঃ বোসে আৰু এই বিষয়ে মিঃ বৰুৱাক বেচিকৈ দেখিবলৈ ভাল নেপালে। তেওঁ --“বাক কাইলৈ উইল কৰা হব” বুলি সেইদিনা - খনৰ কাৰণে কাগজ পত্ৰ সামৰিলে। তাৰ পিছদিনা পুৱাৰ পৰা মিঃ বৰুৱাৰ অৱস্থা টান হৈ আহিবলৈ ধৰিলে। তাৰ আগদিনাহে মিঃ বকৰাৰ এনে শকত লোকে সেইদিনা পুৱা মিঃ বৰুৱাক তেতিয়া বেচি চেতনা নাই। তেওঁ অতি কষ্টে ছাত্ৰসকলৰ লগত হাত জোকাৰিলে, আৰু প্ৰত্যেক জনৱে পৰিয়ালৰ চিনাকী দিয়াত সেই ছাত্ৰ কিজনকে। চিনি পানে। তাৰ ভিতৰত মজিন্দাৰ বৰুৱাৰ বংশব স্বৰ্গীয় হলধৰ বৰুৱাৰ পুতেক নগাঁৱৰ সৰ্ব্বপ্ৰথম বি-এ উকীল বছৰ বৰুৱা আছিল। তেওঁক মিঃ বৰুৱাই বিশেষকৈ চিনি পালে। সকলে তেতিয়াও বৰুৱাক চিকিৎসা কৰি আছিল। ডাক্তাৰ- বৰুৱাক সুধিলে, "আমি সদৌ অসমীয়া ছাত্ৰই বৰুৱাৰ আপোনাৰ শুশ্ৰূষা ৰত্নধৰ বৰুৱাই মিঃ কৰিবলৈ পালে বৰ সুখী হন।” তাৰ উত্তৰত মিঃ বৰুৱাই কলে, -“সি তোমালোকৰ ইচ্ছা, মই তোমালোকক কেতিয়াও একো উপকাৰ কৰা নাই, তোমালোকক কোনো কথা অনুৰোধ কৰিবলৈ মোৰ একো অধিকাৰ নাই।” {{gap}}এইদৰে মিঃ বৰুৱাৰ খবৰ বাতৰি লৈ অসমীয়া ছাত্ৰসকলে থোৱা- বোৱা কৰিবলৈ নিজৰ মেচলৈ উভতি গল। মিঃ তাৰকনাথ পালিতে ভাবিছিল সেইদিনা বেমাৰ উক দিছে, আকৌ ভাল হব। গতিকে, তেওঁৰ জকবি মোকদমা থকাত তেওঁ হাইকোৰ্টলৈ গ'ল। মিঃ পালিতে হাই- কোৰ্টৰ পৰা আহি দেখে যে মিঃ বৰুৱাৰ জীৱনবত্তিৰ শেষ কণিকা হুমাবলৈ আৰু সৱহ পথ নাই! মিঃ পানিতে ডুবন্তে অসমীয়া ছাত্ৰসকল থকা মেছলৈ বৰুৱাৰ আগন্তক মৃত্যুৰ কথা জনাই বাতৰি পঠিয়ালে।<noinclude></noinclude> r1rj1v7f23ojkv9y9molishoe81lyqq 265133 265053 2026-11-04T08:41:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265133 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নৰীয়া আৰু মৃত্যু।|৭৩}}</noinclude> শোকত মিঃ বৰুৱাৰ দুধাৰি চকুলো দুগালে বৈ গল। এই হৃদয়বিদাৰক দৃশ্য দেখি মিঃ বোসে আৰু এই বিষয়ে মিঃ বৰুৱাক বেচিকৈ দেখিবলৈ ভাল নেপালে। তেওঁ —“বাৰু কাইলৈ উইল কৰা হব” বুলি সেইদিনা — খনৰ কাৰণে কাগজ পত্ৰ সামৰিলে। তাৰ পিছদিনা পুৱাৰ পৰা মিঃ বৰুৱাৰ অৱস্থা টান হৈ আহিবলৈ ধৰিলে। অসমীয়া ছাত্ৰসকলে মাথোন তাৰ আগদিনাহে মিঃ বকৰাৰ এনে শকত নৰীয়াৰ কথা ভূ পায়। তেওঁ- লোকে সেইদিনা পুৱা মিঃ বৰুৱাক দেখা কৰিবলৈ যায়। বৰুৱাৰ তেতিয়া বেচি চেতনা নাই। তেওঁ অতি কষ্টে ছাত্ৰসকলৰ লগত হাত জোকাৰিলে, আৰু প্ৰত্যেক জনৱে পৰিয়ালৰ চিনাকী দিয়াত সেই ছাত্ৰ কিজনকো চিনি পানে। তাৰ ভিতৰত মজিন্দাৰ বৰুৱাৰ বংশৰ স্বৰ্গীয় হলধৰ বৰুৱাৰ পুতেক নগাঁৱৰ সৰ্ব্বপ্ৰথম বি-এল উকীল ৰত্নধৰ বৰুৱা আছিল। তেওঁক মিঃ বৰুৱাই বিশেষকৈ চিনি পালে। ডাক্তাৰ- সকলে তেতিয়াও বৰুৱাক চিকিৎসা কৰি আছিল। ৰত্নধৰ বৰুৱাই মিঃ বৰুৱাক সুধিলে, "আমি সদৌ অসমীয়া ছাত্ৰই আপোনাৰ শুশ্ৰূষা কৰিবলৈ পালে বৰ সুখী হম।” তাৰ উত্তৰত মিঃ বৰুৱাই কলে,—“সি তোমালোকৰ ইচ্ছা, মই তোমালোকক কেতিয়াও একো উপকাৰ কৰা নাই, তোমালোকক কোনো কথা অনুৰোধ কৰিবলৈ মোৰ একো অধিকাৰ নাই।” {{gap}}এইদৰে মিঃ বৰুৱাৰ খবৰ বাতৰি লৈ অসমীয়া ছাত্ৰসকলে থোৱা- বোৱা কৰিবলৈ নিজৰ মেচলৈ উভতি গল। মিঃ তাৰকনাথ পালিতে ভাবিছিল সেইদিনা বেমাৰ উক দিছে, আকৌ ভাল হব। গতিকে, তেওঁৰ জৰুৰি মোকৰ্দমা থকাত তেওঁ হাইকোৰ্টলৈ গ'ল। মিঃ পালিতে হাই- কোৰ্টৰ পৰা আহি দেখে যে মিঃ বৰুৱাৰ জীৱনবন্তিৰ শেষ কণিকা নুমাবলৈ আৰু সৰহ পৰ নাই! মিঃ পালিতে তুৰন্তে অসমীয়া ছাত্ৰসকল থকা মেছলৈ বৰুৱাৰ আগন্তক মৃত্যুৰ কথা জনাই বাতৰি পঠিয়ালে।<noinclude></noinclude> 0151nmk8473yurrriyyz3wlm8eu3zdx 104 93132 265138 254659 2026-11-04T08:51:31Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265138 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৭৪|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> সেইদিনা ১৮৮৯ চনৰ জানুয়াৰী মাহৰ ১৯ তাৰিখ শুকুৰবাৰ, ১৮১০ শকাব্দৰ ৫ মাঘ। আসাম ছাত্ৰাবাসৰ ছাত্ৰসকল নৌ পাওঁতেই ভাবত-গৌৰৱ দুখুনী অসমমাতৃৰ আঁচলৰ মাণিক পণ্ডিতপ্ৰবৰ মহাত্মা আনন্দৰাম বৰুৱা অনন্তলোকলৈ প্ৰয়াণ কৰিলে। তেতিয়া আবেলি প্ৰায় দুটামান বজা। মৃত্যুৰ সময়ত আনন্দৰামৰ বয়স একুৰি উনৈচ বছৰ পূৰা হোৱা নাছিল। {{gap}}মিঃ বৰুৱাৰ মৃত্যুৰ পাচত তেওঁৰ বিয়োগ বাতৰি গোটেই কলিকতা বিয়াপি পৰিল। মৃত্যুৰ পাচত সন্ধিয়া পাঁচ মান বজাত অসমীয়া ছাত্ৰসকল আহি মিঃ পালিতৰ ঘৰ পালেহি। য'ত যি অসমীয়া ছাত্ৰ আছিল সকলোটিয়ে মিঃ বৰুৱাৰ শেষ দৃশ্য চাবলৈ লৰ মাৰিলে। তেওঁলোকে দেখিলে মিঃ বৰুৱাৰ প্ৰশান্ত সৌম্য মূৰ্ত্তি অচেতন অৱস্থাত পৰি আছে। মিঃ বৰুৱাই সেইদিনা পুৱাও খৌৰ কৰ্ম্ম কৰিছিল, তেওঁৰ প্ৰাণহীন দেহটি সচেতন দৰে দেখা গৈছিল। ছাত্ৰসকলে বিদেশীক মৃতদেহ চুবলৈ নিদিলে; এনে কি মিঃ পালিতেও সেই দেহ চুব নোৱাৰিলে। মৃতদেহ শ্মশানলৈ নিয়াৰ আয়োজন হ'ল, মিঃ পালিতে নিতৌ পায়জামা পাটলুন ব্যবহাৰ কৰিছিল, কিন্তু মৃতদেহৰ লগত যাবৰ কাৰণে তেওঁ সেই দিনা ওচৰৰ গোলা এখনৰপৰা এখন চুৰিয়া কিনি আনি পিন্ধিছিল। {{gap}}মিঃ বৰুৱাৰ মৃতদেহ এখনি শুক্ল বস্ত্ৰেৰে ঢাকি থোৱা হৈছিল। এজন বঙ্গালী ভদ্ৰলোকে সেই বস্ত্ৰ উদঙ্গাই মিঃ বৰুৱাৰ মুখৰ ফালে উদ্দেশ্য কৰি কলে, — "সৌৱা চোৱা বঙ্গৰ গৌৰৱ অন্তিম শয্যাত শায়িত।” এই কথাষাৰ শুনি আমাৰ এজন অসমীয়া ডেকাই গৰ্জি উঠি কলে, — “বঙ্গ গৌৰব নহয়, এয়া অসমৰ গৌৰৰ অনন্ত নিদ্ৰাত নিমগন। ” এইদৰে মৃতকৰ মৰাদেহ সন্মুখত লৈ বাগবিতণ্ডা কৰি থকা দেখি কলিকতাৰ আৰ্মহাষ্ট্ৰ ষ্ট্ৰীটৰ এজন সম্ভ্ৰান্ত বঙ্গালী থিকাদাৰে কৈ উঠিল, — “নহয়, এয়া এজন ভাৰত গৌৰৱ মহাপুৰুষ অনন্ত নিদ্ৰাত নিমগন।"<noinclude></noinclude> kjna6hdqjah1fq35dlojmsmgrfonb5r 104 93133 265140 254660 2026-11-04T08:55:01Z নৰুনা বৰুৱা 4110 265140 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||নৰীয়া আৰু মৃত্যু।|৭৫}}</noinclude> {{gap}}বাস্তৱিক, মিঃ বৰুৱাৰ অকাল মৃত্যুত গোটেই ভাৰতবৰ্ষে চকুলো টুকিব লগাত পৰিল, কাৰণ তেওঁ অকল বঙ্গ বা অসমৰ কাৰণে যে খাটিছিল এনে নহয়, আৰু এই দুই প্ৰদেশৰ বাবে যি কাম কৰিছিল। সেই কাম তেওঁ ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ ৰূপেহে সম্পাদন কৰিছিল, তাৰ কাৰণে চকাৰৰ ঘৰৰ পৰা দৰ্ম্মহ। খাইছল, গতিকে আমি তেওঁক অসম বা বঙ্গ- দেশৰ পোনপতীয়া উপকাৰক বুলি কব নোৱাবোঁ। কিন্তু ভাৰত মাতৃৰ কাৰণে তেওঁ যিদৰে নিজৰ শৰীৰৰ অবস্থালৈ কটাক্ষ নকৰি অবিশ্ৰান্ত ভাবে পৰিশ্ৰম কৰিছিল, সেই পৰিশ্ৰমে তেওঁৰ কাৰণে অমূল্য যশস্যাব শি আৰ্জন কৰিছে। অতীতৰ গৌৰবাধিকাৰিণী এতিয়৷ অনাদৃতা সংস্কৃত ভাষাৰ কাৰণে আনন্দৰামৰ দৰে কোনে এনে একাণপতীয়াকৈ খাটি নিজৰ জীৱন পাত কৰিছে? গতিকে তেওঁক ভাৰত গৌৰব হুবুলি আৰু কি বুলিব পাৰি? {{Gap}}মিঃ বৰুৱাৰ মৃতদেহ মহাসমাৰোহেৰে অসমীয়া ছাত্ৰসকলে বহন কৰি জাহ্নবী-তীত কালিঘাট মহাশ্মশানত স্থাপন কৰিলেগৈ। মিঃ পালিত ঘৰৰপৰা মৃতদেহ লৈ যাওঁতে ৰাতি প্ৰায় দহমান বাজেগৈ, আৰু মাজনিশা গৈ কালিঘাটৰ শ্মশান গোৱা হয়। মিঃ বৰুৱাব আত্মীয় ৰত্নধৰ বৰুৱাই মুখাগ্নি অৰ্পণ কৰে। চাওঁতে চাওঁতে মহাশ্মশানৰ মহা অগ্নিৰ গৰ্ভত মহাত্ম। আনন্দৰাম বৰুৱাৰ পবিত্ৰ দেহাবশেষ বিলীন হৈ গল। সমূহ বাইজে নৃতকৰ অস্থ আদি গঙ্গাত বিসৰ্জন কৰি স্নান মুখেৰে নজ নিজ লগত যোৱা ঘৰলৈ উভতি আহিল। {{gap}}আনন্দৰামৰ মৃত্যুৰ পিছ দিনা তেওঁৰ বৈমাত্ৰ ভাই কেশৱৰাম বৰুৱা গৈ পালেগৈ। মিঃ বৰুৱাৰ ধন আদি কেবাটাও বেঙ্কত আছিল। মিঃ তাৰকনাথ পানিতে ইমান যত্ন কৰিও সেই টকাৰ একো উৱাদিহ উলিয়াব নোৱাৰিলে। স্বৰ্গীয় মাণিকচন্দ্ৰ বৰুৱাই মিঃ বৰুৱাৰ মৃত্যুৰ পাচত কলিকতালৈ গৈ মিঃ বৰুৱাৰ বিপুল সম্পত্তি ধ্বংসৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ<noinclude></noinclude> 5gnsis8ijecw7yaxch0l51lxrgaeqr4 104 93135 264994 254662 2026-11-03T14:55:50Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264994 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|শোক-প্ৰকাশ।}}}} {{Gap}}মিঃ বৰুৱাৰ মৃত্যুত সকলোৱে শোক প্ৰকাশ কৰিবলৈ ধৰিলে। চাৰ গুৰুদাসে তেওঁৰ প্ৰিয়তম ছাত্ৰৰ বিয়োগ বাতৰি শুনি একেবাৰে কান্দি পেলালে। কাগজপত্ৰে তেওঁৰ বিয়োগ বাতৰি প্ৰতিধ্বনিত হল। তাৰ ভিতৰত 'হিন্দু পেট্ৰিয়ট' আৰু ‘ইন্দিয়ান মিৰৰ'ত ওলোৱা শোক সংবাদ উল্লেখযোগ্য। হিন্দু পেট্ৰিয়টত, স্লটত লিখিছিল— “আমি অতি শোকেৰে চিভিলিয়ান মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱাৰ মৃত্যু বাতৰি জনাব লগাত পৰিছোঁ। তেওঁ যোৱা শুকুৰবাৰে জ্বৰ আৰু পক্ষাঘাত বেমাৰত ইহলীলা সমাপন কৰিলে। তেওঁ এজন অসাধাৰণ শিক্ষিত লোক আছিল, আৰু তেওঁৰ পাণ্ডিত্য গোটেই দেশত প্ৰসিদ্ধ আছিল। তেওঁৰ সংস্কৃত ব্যাকৰণ আৰু অভিধান সেই দুই ভাগক বিশেষকৈ আলোচনা কৰা পণ্ডিতৰ পক্ষে নিতান্ত উপযুক্ত হৈছিল। চৰকাৰী কৰ্ম্মচাৰীৰূপে তেওঁ ৰজাঘৰৰ বিশেষ বিশ্বাসৰ পাত্ৰ হৈছিল, আৰু প্ৰজাৰ ওচৰতো তেওঁৰ বৰ আদৰ আছিল, আৰু য'তে কাম কৰিছিল ত’তে সকলোকে তেওঁ সন্তোষ দিছিল। তেওঁ ডিষ্ট্ৰিক্ট ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ৰ নিচিনা উচ্চ আসন অধিকাৰ কৰিছিল, কিন্তু দুখৰ বিষয়, এই হেন বহুমূলীয়া জীৱনটি অকালতে নিৰ্ব্বাপিত হল। তেওঁৰ অকালমৃত্যুত ৰজাঘৰ আৰু দেশৰ দুয়োৰো পূৰাব নোৱাৰা হানি ঘটিছে।” {{Gap}}দেশপ্ৰেমিক স্বৰ্গীয় ৰায়বাহাদুৰ নৰেন্দ্ৰনাথ সেন পৰিচালিত ইণ্ডিয়ান মিৰৰ কাগজত প্ৰকাশ হৈছিল,— “মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱা চিভিলিয়ানৰ যোৱা শুকুৰবাৰে মৃত্যু ঘটা বাতৰি শুনি আমি বিষম শোক পাইছোঁ, আমাৰ দেশৰ চিভিলিয়ানৰ সংখ্যা ইমান সৰহ নহয়। বাস্তবিক মিঃ বৰুৱাৰ মৃত্যুত এটি বৰ পূৰাব নোৱাৰা ক্ষতি হৈছে। তেখেত<noinclude></noinclude> 8s6m0ohtezektncjr368lxgic8mkzbc 265069 264994 2026-11-04T03:46:54Z নৰুনা বৰুৱা 4110 265069 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|6em}} {{center|{{Xxxx-larger|শোক-প্ৰকাশ।}}}} {{Gap}}মিঃ বৰুৱাৰ মৃত্যুত সকলোৱে শোক প্ৰকাশ কৰিবলৈ ধৰিলে। চাৰ গুৰুদাসে তেওঁৰ প্ৰিয়তম ছাত্ৰৰ বিয়োগ বাতৰি শুনি একেবাৰে কান্দি পেলালে। কাগজপত্ৰে তেওঁৰ বিয়োগ বাতৰি প্ৰতিধ্বনিত হল। তাৰ ভিতৰত 'হিন্দু পেট্ৰিয়ট' আৰু ‘ইন্দিয়ান মিৰৰ'ত ওলোৱা শোক সংবাদ উল্লেখযোগ্য। হিন্দু পেট্ৰিয়টত, স্লটত লিখিছিল— “আমি অতি শোকেৰে চিভিলিয়ান মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱাৰ মৃত্যু বাতৰি জনাব লগাত পৰিছোঁ। তেওঁ যোৱা শুকুৰবাৰে জ্বৰ আৰু পক্ষাঘাত বেমাৰত ইহলীলা সমাপন কৰিলে। তেওঁ এজন অসাধাৰণ শিক্ষিত লোক আছিল, আৰু তেওঁৰ পাণ্ডিত্য গোটেই দেশত প্ৰসিদ্ধ আছিল। তেওঁৰ সংস্কৃত ব্যাকৰণ আৰু অভিধান সেই দুই ভাগক বিশেষকৈ আলোচনা কৰা পণ্ডিতৰ পক্ষে নিতান্ত উপযুক্ত হৈছিল। চৰকাৰী কৰ্ম্মচাৰীৰূপে তেওঁ ৰজাঘৰৰ বিশেষ বিশ্বাসৰ পাত্ৰ হৈছিল, আৰু প্ৰজাৰ ওচৰতো তেওঁৰ বৰ আদৰ আছিল, আৰু য'তে কাম কৰিছিল ত’তে সকলোকে তেওঁ সন্তোষ দিছিল। তেওঁ ডিষ্ট্ৰিক্ট ম্যাজিষ্ট্ৰেট্‌ৰ নিচিনা উচ্চ আসন অধিকাৰ কৰিছিল, কিন্তু দুখৰ বিষয়, এই হেন বহুমূলীয়া জীৱনটি অকালতে নিৰ্ব্বাপিত হল। তেওঁৰ অকালমৃত্যুত ৰজাঘৰ আৰু দেশৰ দুয়োৰো পূৰাব নোৱাৰা হানি ঘটিছে।” {{Gap}}দেশপ্ৰেমিক স্বৰ্গীয় ৰায়বাহাদুৰ নৰেন্দ্ৰনাথ সেন পৰিচালিত ইণ্ডিয়ান মিৰৰ কাগজত প্ৰকাশ হৈছিল,— “মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱা চিভিলিয়ানৰ যোৱা শুকুৰবাৰে মৃত্যু ঘটা বাতৰি শুনি আমি বিষম শোক পাইছোঁ, আমাৰ দেশৰ চিভিলিয়ানৰ সংখ্যা ইমান সৰহ নহয়। বাস্তবিক মিঃ বৰুৱাৰ মৃত্যুত এটি বৰ পূৰাব নোৱাৰা ক্ষতি হৈছে। তেখেত<noinclude></noinclude> fesgycpmb1j53pn3cra6ps9ddgu8qke 104 93148 265124 254684 2026-11-04T08:07:01Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265124 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||ঘৰুৱা জীৱন আৰু চৰিত্ৰ।|৯৭}}</noinclude> মণ্ডলীয়ে মিঃ বৰুৱাক নিজৰ বুলি লবলৈ যত্ন কৰিছে। ভাৰতৰ সাহিত্য ভঁড়াল চহকী কৰোঁতা বুলি সমগ্ৰ ভাৰতে তেওঁক দাবী কৰিছে। বঙ্গই তেওঁক আপোন বুলিবৰ যত্ন কৰিছে, কাৰণ তেওঁৰ জীৱনৰ সৰহ খিনি কাম এই বঙ্গদেশতে সমাপ্ত কৰে। বহমপুৰত তেওঁৰ নিজৰ ঘৰ এটি আছিল, কামৰ পৰা অৱসৰ লৈ এই ঘৰত থাকি তেওঁ সাহিত্য চৰ্চ্চা কৰিবৰ বৰ ইচ্ছা কৰিছিল; এই বহৰমপুৰেও মিঃ বৰুৱাক আপোন বুলি দাবী কৰিছে। এইবোৰ দাবী-দেনা মিতমাত কৰা মিঃ বৰুৱাৰ পৈত্ৰিক গাঁও উত্তৰ গুৱাহাটীৰ অংশত একো নথকাৰ নিচিনাই হব। যেয়ে হওক, পোন প্ৰথমে তেওঁ অসমীয়া আছিল, তাৰ পাচত আন বাকী বিলাক। আৰু এজন অসমীয়া ভদ্ৰলোকেহে অৱশেহত পোন প্ৰথমে তেওঁৰ জীৱন চৰিত প্ৰকাশ কৰিবলৈ আগবাঢ়িছে, যদিও লণ্ডনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰহমপুৰলৈকে সকলো পণ্ডিতে মিঃ বৰুৱাক নিজৰ বুলি দাবী কৰিছে!” {{center|'''⸻'''}}<noinclude></noinclude> afm9wtqla8yco6b6rauh1k6dtkg0p5c 104 93149 265058 254685 2026-11-04T01:29:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 265058 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{Xxxx-larger|আনন্দৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্য-প্ৰতিভা ।}}}} {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱাই কোনো মৌলিক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰা নাই। বুলি আনন্দৰামৰ সাহিত্য-প্ৰতিভা যে মৌলিক নাছিল সেইটো আমি নকওঁ। মৌলিক ৰচনা মানে আমি এই খিনিতে কাব্য, নাটক, উপন্তাস আদি কল্পনা-প্ৰসুত গ্ৰন্থকে বুজাইছোঁ। আনন্দবামে ঘাইকৈ প্ৰাচীন গ্ৰন্থকাৰসকলে ৰচি যোৱা গ্ৰন্থাদি মথি তাকে আশ্ৰয় কবি আলোচনা আদি লিখিছিল! তেওঁৰ ধাৰণা আছিল সংস্কৃত সাহিত্যত মৌলিক ৰচনাৰ অভাব নাই। কি নীতি, কি বিজ্ঞান, কি দৰ্শন, কি নাটক, কি কাব্য, কি ব্যাকৰণ, কি গণিত সকলো বিষয়তে সংস্কৃত গ্ৰন্থ উভৈ নদী, বৰ্তমান কালৰ কোনো গ্ৰন্থকাৰে সংস্কৃত মৌলিক গ্ৰন্থ ৰচনা কবি সংস্কৃত সাহিত্যৰ গৌৰৱ বঢ়াবৰ প্ৰয়োজন নাই।� {{gap}}তেনেহলে সংস্কৃত সাহিত্যব উন্নতি কৰে জগতৰ প্ৰাভা কেনেকৈ বৰ্ত্তমান যুগত ধাবিত কবিব পাৰি? – সেই বিষয়ে ইউৰোপীয় সংস্কৃতজ্ঞ পণ্ডিত সমাজে আনন্দৰামৰ পূৰ্ব্বে বাট দেখুৱাই গৈছে। প্ৰত্যেক ডাঙ্গৰ আৰু পুৰণি সাহিত্যক কেন্দ্ৰ কবি কিছুমান দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ সাহিত্যব এই প্ৰবৰ্তন হয়। সাহিত্যৰ উদ্দেশ্য সেই প্ৰাচীন সাহিত্যৰ বিভৱৰাশি তন্ন তন্ন কৰি তাৰ পৰা জগতৰ উপকাৰৰ অৰ্থে বহুমূলীয়া ৰত্ন আবিষ্কাৰ কৰা, আৰু সেই প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মৌলিক সাহিত্যক ভাঙ্গি-পাতি তাক শ্ৰেণী:বন্ধ কৰি সাহিত্য-সেবীৰ আগত দাঙ্গি ধৰা, আলোচনাৰ সহায় আৰু সেই প্ৰাচীন সাহিত্য অধ্যয়ন আৰু কৰা। এই দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ সাহিত্যৰ প্ৰথম সম্বল হৈছে সমালোচনা আৰু বিশ্লেষণ। ইউৰোপৰ পণ্ডিত সমাজত যেতিয়া সংস্কৃত ভাষা আৰু সাহিত্যৰ<noinclude></noinclude> nldyjwrdqesz0ue4icb0a1rjxacgze8 265059 265058 2026-11-04T03:12:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265059 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{Xxxx-larger|আনন্দৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্য-প্ৰতিভা।}}}} {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱাই কোনো মৌলিক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰা নাই। বুলি আনন্দৰামৰ সাহিত্য-প্ৰতিভা যে মৌলিক নাছিল সেইটো আমি নকওঁ। মৌলিক ৰচনা মানে আমি এই খিনিতে কাব্য, নাটক, উপন্যাস আদি কল্পনা-প্ৰসুত গ্ৰন্থকে বুজাইছোঁ। আনন্দৰামে ঘাইকৈ প্ৰাচীন গ্ৰন্থকাৰসকলে ৰচি যোৱা গ্ৰন্থাদি মথি তাকে আশ্ৰয় কৰি আলোচনা আদি লিখিছিল! তেওঁৰ ধাৰণা আছিল সংস্কৃত সাহিত্যত মৌলিক ৰচনাৰ অভাৱ নাই। কি নীতি, কি বিজ্ঞান, কি দৰ্শন, কি নাটক, কি কাব্য, কি ব্যাকৰণ, কি গণিত সকলো বিষয়তে সংস্কৃত গ্ৰন্থ উভৈ নদী, বৰ্তমান কালৰ কোনো গ্ৰন্থকাৰে সংস্কৃত মৌলিক গ্ৰন্থ ৰচনা কবি সংস্কৃত সাহিত্যৰ গৌৰৱ বঢ়াবৰ প্ৰয়োজন নাই। {{gap}}তেনেহলে সংস্কৃত সাহিত্যৰ উন্নতিৰ কল্পে জগতৰ প্ৰতিভা কেনেকৈ বৰ্ত্তমান যুগত ধাবিত কবিব পাৰি?— সেই বিষয়ে ইউৰোপীয় সংস্কৃতজ্ঞ পণ্ডিত সমাজে আনন্দৰামৰ পূৰ্ব্বে বাট দেখুৱাই গৈছে। প্ৰত্যেক ডাঙ্গৰ আৰু পুৰণি সাহিত্যক কেন্দ্ৰ কৰি কিছুমান দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ সাহিত্যৰ প্ৰবৰ্তন হয়। এই সাহিত্যৰ উদ্দেশ্য সেই প্ৰাচীন সাহিত্যৰ বিভৱৰাশি তন্ন তন্ন কৰি তাৰ পৰা জগতৰ উপকাৰৰ অৰ্থে বহুমূলীয়া ৰত্ন আবিষ্কাৰ কৰা, আৰু সেই প্ৰথম শ্ৰেণীৰ মৌলিক সাহিত্যক ভাঙ্গি-পাতি তাক শ্ৰেণী-বদ্ধ কৰি সাহিত্য-সেৱীৰ আগত দাঙ্গি ধৰা, আৰু সেই প্ৰাচীন সাহিত্য অধ্যয়ন আৰু আলোচনাৰ সহায় কৰা। এই দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ সাহিত্যৰ প্ৰথম সম্বল হৈছে সমালোচনা আৰু বিশ্লেষণ। ইউৰোপৰ পণ্ডিত সমাজত যেতিয়া সংস্কৃত ভাষা আৰু সাহিত্যৰ<noinclude></noinclude> qgl1yaitlw1jdt01vk6llbkcho7qg4f 104 93159 265054 254695 2026-11-04T01:06:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 265054 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১০৮|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> পৰা যথেষ্ট সহানুভূতি আৰু উদগনি লাভ কৰে, তেওঁৰ উদগনি পাই মিঃ বৰুৱাই দুগুণ উৎসাহেৰে কামত আগ বাঢ়িবলৈ ধৰে। ১৮৭৮ চনৰ মে মাহত মিঃ বৰুৱাৰ অভিধানৰ দ্বিতীয় খণ্ড প্ৰকাশিত হয়। এই গ্ৰন্থৰ লগত এখনি “উচ্চ সংস্কৃত ব্যাকৰণ” ইংৰাজী ভাষাত পাচলৈ এই ব্যাকৰণ সুকীয়াকৈ ছপা হয়। লিখি সংযুক্ত কবি দিয়ে। প্ৰথম খণ্ড অভিধান প্ৰকাশ হোৱাত মিঃ বৰুৱালৈ নানা ৰকম সমালোচনা আৰু মতামত আহে। বিশেষতঃ তেওঁৰ শব্দৰ শ্ৰেণী-বিভাগত কোনোৱে আপত্তি কবে। নিঃ বৰুৱাই দ্বিতীয় খণ্ড অভিধানৰ পাতনিত সেইবোৰ অভিমত খণ্ডাবলৈ যত্ন কৰে। বাইজে যি আগ্ৰহেৰে তেওঁৰ অভিধানথনি গ্ৰহণ কৰিছে, মিঃ বৰুৱাই এই ঠাইতে তেওঁলোকলৈ ধন্যবাদৰ শবাই আগ বঢ়ায়। এই ১৮৮০ চনত নিঃ বৰুৱাৰ অভিধানৰ তৃতীয় খণ্ড প্ৰকাশিত হয়। খণ্ডৰ লগতে “ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰাচীন ভূগোল” নামে এখনি বচনাৰে সৈতে প্ৰাচীন ঠাইবোৰৰ নামৰ এখনি লিষ্টি সংযুক্ত থাকে। পিতৃমাতৃলৈ আনন্দৰামৰ বৰ স্নেহ আছিল। তেওঁলোকে কৃতী সন্তানৰ কীৰ্ত্তিলাভ চাই আনন্দ পাবলৈ সবহুদিন সংসাৰত জীয়াই নেথাকিল। আনন্দবানে তেওঁৰ এই সৰ্ব্বপ্ৰথম গ্ৰন্থ অৰ্থাৎ অভিধান খনি পিতৃমাতৃৰ উদ্দেশ্যে এইদৰে মৰমিয়াল ভাষাৰে উছৰ্গা কবে,— “মোৰ প্ৰিয়তম মাতৃ আৰু পিতৃ দুৰ্গভেশ্বৰী আৰু গৰ্গৰাম বৰুৱাৰ পবিত্ৰ স্মৃতিৰ উদ্দেশ্যে পৰিচিত প্ৰশংসা, পুত্ৰৰ স্নেহ আৰু শিৰ কৃতজ্ঞতাৰে সৈতে ভক্তিভাৱে এই গ্ৰন্থ উছৰ্গা কৰিলোঁ।” চিভিলিয়ান মিঃ বৰুৱাৰ এই ব্যৱহাৰোপযোগী সংস্কৃত অভিধান খনি প্ৰকাশিত হোৱাত পণ্ডিতসমাজে তাক বৰ সমাদৰেৰে গ্ৰহণ কৰিবলৈ ধৰিলে। উচ্চশিক্ষিত ভাৰতবাসী সকলে সংস্কৃত ভাষা আৰু সাহিত্যৰ ফালে সাধাৰণতঃ মন কাণ নিদিয়ে, এনে স্থলত চিভিল চাৰ্ভিচৰ গুৰুভাবা-<noinclude></noinclude> nev81wd1j5hg0yat75k1blg24xciv5f 104 93193 265067 254809 2026-11-04T03:38:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 265067 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{Xxxx-larger|উচ্চ সংস্কৃত ব্যাকৰণ।}}}} {{center|'''Higher Sanskrit Grammar.'''}} {{center|Gender and Syntax--1879.}} {{gap}}আনন্দৰামৰ এই ব্যাকৰণ খনি ইংৰাজীতে লিখা। পোনতে ইয়াক অভিধানৰ দ্বিতীয় খণ্ডৰ লগত পাতনিৰূপে সংযুক্ত কৰি দিয়া হয়। পাতনি বুলিও ই এখনি স্বাধীন গ্ৰন্থ; বহুতে এই গ্ৰন্থ কিনিবলৈ ইচ্ছা কৰাত মিঃ বৰুৱাই তাক অভিধানৰ বুকুৰ পৰা আঁতৰাই সুকীয়া গ্ৰন্থৰূপে ছপা কৰি উলিয়ায়, দাম থয় দুটকা। এই গ্ৰন্থথনিয়ে পাশ্চাত্যসকলৰ পক্ষে সংস্কৃত শিক্ষাৰ বাট বৰ সুচল কৰি দিয়ে। ডাক্তাৰ জে-এচ স্পেইজাৰে পাছে সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ বিষয়ে যি গ্ৰন্থ লিখে তাত মিঃ বৰুৱাৰ গ্ৰন্থৰ ঘনে ঘনে উল্লেখ আছে। {{gap}}ঘাইকৈ এই গ্ৰন্থখনিত সংস্কৃত লিঙ্গ প্ৰকৰণ আৰু বাক্যবিন্যাসৰ আলোচনা আছে। মিঃ বৰুৱা গ্ৰীক আৰু লেটিন ভাষাত সুপণ্ডিত আছিল। তেওঁ সম্ভৱপৰ ঠাইত ইউৰোপীয় প্ৰাচীন ভাষাৰে সৈতে ভাৰতৰ প্ৰাচীন ভাষাৰ ব্যাকৰণৰ নিম্নমাৱলীৰ সাদৃশ্য দেখুৱাই দি যায়। {{gap}} এই গ্ৰন্থৰ পাতনিত মিঃ বৰুৱাই সুললিত সংস্কৃত ছন্দেৰে সংস্কৃত ভাষা আৰু বাণী ভাৰতীক বন্দনা কবি মন্দাক্ৰান্তা ছন্দত এটি মুখবন্ধ বা মঙ্গলাচৰণ সংযুক্ত কৰি দিয়ে। ইয়াৰ পৰা মিঃ বৰুৱাৰ মৌলিক সংস্কৃত ৰচনাত কিমান দক্ষতা আছিল তাক বুজিব পাৰি। এই মঙ্গলাচৰণত তেওঁ সংস্কৃত ভাষাৰ নানান অৱস্থা আদিৰে পৰা ভালকৈ বুজাই দিয়ে, - এই দেৱভাষাতে সুপবিত্ৰ ৰামৰ আখ্যান জগতৰ আদি কবিয়ে ৰচিছিল, এই ভাষাতে ৰচিত কাদম্বৰী এতিয়াও জিলিকে আছে, দাৰ্শনিক<noinclude></noinclude> 3mzvx713ywvu7r69xy9fvdijv2bcyj7 265068 265067 2026-11-04T03:40:21Z নৰুনা বৰুৱা 4110 265068 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|6em}} {{center|{{Xxxx-larger|উচ্চ সংস্কৃত ব্যাকৰণ।}}}} {{center|'''Higher Sanskrit Grammar.'''}} {{center|Gender and Syntax--1879.}} {{gap}}আনন্দৰামৰ এই ব্যাকৰণ খনি ইংৰাজীতে লিখা। পোনতে ইয়াক অভিধানৰ দ্বিতীয় খণ্ডৰ লগত পাতনিৰূপে সংযুক্ত কৰি দিয়া হয়। পাতনি বুলিও ই এখনি স্বাধীন গ্ৰন্থ; বহুতে এই গ্ৰন্থ কিনিবলৈ ইচ্ছা কৰাত মিঃ বৰুৱাই তাক অভিধানৰ বুকুৰ পৰা আঁতৰাই সুকীয়া গ্ৰন্থৰূপে ছপা কৰি উলিয়ায়, দাম থয় দুটকা। এই গ্ৰন্থথনিয়ে পাশ্চাত্যসকলৰ পক্ষে সংস্কৃত শিক্ষাৰ বাট বৰ সুচল কৰি দিয়ে। ডাক্তাৰ জে-এচ স্পেইজাৰে পাছে সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ বিষয়ে যি গ্ৰন্থ লিখে তাত মিঃ বৰুৱাৰ গ্ৰন্থৰ ঘনে ঘনে উল্লেখ আছে। {{gap}}ঘাইকৈ এই গ্ৰন্থখনিত সংস্কৃত লিঙ্গ প্ৰকৰণ আৰু বাক্যবিন্যাসৰ আলোচনা আছে। মিঃ বৰুৱা গ্ৰীক আৰু লেটিন ভাষাত সুপণ্ডিত আছিল। তেওঁ সম্ভৱপৰ ঠাইত ইউৰোপীয় প্ৰাচীন ভাষাৰে সৈতে ভাৰতৰ প্ৰাচীন ভাষাৰ ব্যাকৰণৰ নিম্নমাৱলীৰ সাদৃশ্য দেখুৱাই দি যায়। {{gap}} এই গ্ৰন্থৰ পাতনিত মিঃ বৰুৱাই সুললিত সংস্কৃত ছন্দেৰে সংস্কৃত ভাষা আৰু বাণী ভাৰতীক বন্দনা কবি মন্দাক্ৰান্তা ছন্দত এটি মুখবন্ধ বা মঙ্গলাচৰণ সংযুক্ত কৰি দিয়ে। ইয়াৰ পৰা মিঃ বৰুৱাৰ মৌলিক সংস্কৃত ৰচনাত কিমান দক্ষতা আছিল তাক বুজিব পাৰি। এই মঙ্গলাচৰণত তেওঁ সংস্কৃত ভাষাৰ নানান অৱস্থা আদিৰে পৰা ভালকৈ বুজাই দিয়ে, - এই দেৱভাষাতে সুপবিত্ৰ ৰামৰ আখ্যান জগতৰ আদি কবিয়ে ৰচিছিল, এই ভাষাতে ৰচিত কাদম্বৰী এতিয়াও জিলিকে আছে, দাৰ্শনিক<noinclude></noinclude> 0rf1kpf5uof4oyxoudlw5lrhsp3wn3u 104 93212 265071 264852 2026-11-04T03:48:21Z নৰুনা বৰুৱা 4110 265071 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|6em}} {{center|'''প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভূগোল।'''}} {{gap}}On the Ancient Goography of India, Geo- graphical names rendered in Sanskrit—1880. {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱা ৰচিত “প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভূগোল” খনি কেতিয়াও সুকীয়াকৈ গ্ৰন্থৰূপে ছপা হোৱা নাই, তেওঁৰ অভিধানৰ তৃতীয় খণ্ডৰ পাতনিৰূপে ই সৰ্ব্ব প্ৰথম প্ৰকাশিত হয়। কিন্তু অভিধানৰ বুকুৰ পৰা আঁতৰাই ইয়াক সুকীয়া গ্ৰন্থ কৰি প্ৰকাশ কৰিলে ই এখনি মূল্যবান গ্ৰন্থ হলহেঁতেন। {{gap}}ভাৰতৰ পুৰাতত্ব যি সকলে আলোচনা কৰিছে তেওঁলোকৰ কাৰণে এই প্ৰাচীন ভূগোল খনি বৰ লাগতিয়াল। কোনো প্ৰাচীন ঠাইৰ বিষয়ে তৰ্ক-প্ৰতিবাদ উঠিলে মিঃ বৰুৱাৰ মতক সকলোৱে প্ৰমাণ স্বৰূপে টুকি দিয়ে। ভাৰতীয় কাব্য, নাটক, পুৰাণ আদি সাহিত্যত ঘনাই উল্লিখিত সমূহ ঠাইৰ আলোচনা ইয়াত আছে। ভাৰতৰ প্ৰাচীন ভূগোলৰ বিষয়ে চাৰ এলেকজাণ্ডাৰ কানিংহামৰ এখন গ্ৰন্থ আছে, কিন্তু সকলোৱে মিঃ বৰুৱাৰ গ্ৰন্থখনকে বেচি মূল্যবান বুলি ভাবে। {{gap}}অধ্যাপক ভট্ট মোক্ষমূলাৰে এই গ্ৰন্থৰ বিষয়ে বিলাতৰ “একেডেমি” কাকতত কৈছে,—“আনন্দৰাম বৰুৱাৰ তৃতীয় খণ্ড অভিধানত সংলগ্ন থকা “প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভূগোল ” আৰু “ভৌগোলিক নামৰ সংস্কৃত ব্যাথ্যাৰ” গ্ৰন্থ দুখনি ইউৰোপৰ পণ্ডিত মণ্ডলীয়ে কৃতজ্ঞতাৰে গ্ৰহণ কৰিব।” {{gap}}অধ্যাপক চেচিল বেণ্ডেলে কৈছে,— “মিঃ বৰুৱাৰ 'প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভূগোল' ভাৰতীয় গবেষণা-সাহিত্যৰ এখনি অপূৰ্ব্ব গ্ৰন্থ।” {{center|{{Xxxx-larger|⸻}}}}<noinclude></noinclude> tcgkrzz6i5uhc9b1hfcmmyqv0m48llm 265130 265071 2026-11-04T08:34:58Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 265130 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Dhr|6em}} {{center|'''প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভূগোল।'''}} {{gap}}On the Ancient Geography of India, Geographical names rendered in Sanskrit—1880. {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱা ৰচিত “প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভূগোল” খনি কেতিয়াও সুকীয়াকৈ গ্ৰন্থৰূপে ছপা হোৱা নাই, তেওঁৰ অভিধানৰ তৃতীয় খণ্ডৰ পাতনিৰূপে ই সৰ্ব্ব প্ৰথম প্ৰকাশিত হয়। কিন্তু অভিধানৰ বুকুৰ পৰা আঁতৰাই ইয়াক সুকীয়া গ্ৰন্থ কৰি প্ৰকাশ কৰিলে ই এখনি মূল্যবান গ্ৰন্থ হলহেঁতেন। {{gap}}ভাৰতৰ পুৰাতত্ব যি সকলে আলোচনা কৰিছে তেওঁলোকৰ কাৰণে এই প্ৰাচীন ভূগোল খনি বৰ লাগতিয়াল। কোনো প্ৰাচীন ঠাইৰ বিষয়ে তৰ্ক-প্ৰতিবাদ উঠিলে মিঃ বৰুৱাৰ মতক সকলোৱে প্ৰমাণ স্বৰূপে টুকি দিয়ে। ভাৰতীয় কাব্য, নাটক, পুৰাণ আদি সাহিত্যত ঘনাই উল্লিখিত সমূহ ঠাইৰ আলোচনা ইয়াত আছে। ভাৰতৰ প্ৰাচীন ভূগোলৰ বিষয়ে চাৰ এলেকজাণ্ডাৰ কানিংহামৰ এখন গ্ৰন্থ আছে, কিন্তু সকলোৱে মিঃ বৰুৱাৰ গ্ৰন্থখনকে বেচি মূল্যবান বুলি ভাবে। {{gap}}অধ্যাপক ভট্ট মোক্ষমূলাৰে এই গ্ৰন্থৰ বিষয়ে বিলাতৰ “একেডেমি” কাকতত কৈছে,—“আনন্দৰাম বৰুৱাৰ তৃতীয় খণ্ড অভিধানত সংলগ্ন থকা “প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভূগোল ” আৰু “ভৌগোলিক নামৰ সংস্কৃত ব্যাখ্যাৰ” গ্ৰন্থ দুখনি ইউৰোপৰ পণ্ডিত মণ্ডলীয়ে কৃতজ্ঞতাৰে গ্ৰহণ কৰিব।” {{gap}}অধ্যাপক চেচিল বেণ্ডেলে কৈছে,— “মিঃ বৰুৱাৰ 'প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভূগোল' ভাৰতীয় গবেষণা-সাহিত্যৰ এখনি অপূৰ্ব্ব গ্ৰন্থ।” {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> bjrgv68q3fhf4acjipcr4e5n5pq94nk 265131 265130 2026-11-04T08:35:44Z হানিফ আলী 1925 265131 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Dhr|6em}} {{center|{{X-larger|'''প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভূগোল।'''}}}} {{gap}}On the Ancient Geography of India, Geographical names rendered in Sanskrit—1880. {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱা ৰচিত “প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভূগোল” খনি কেতিয়াও সুকীয়াকৈ গ্ৰন্থৰূপে ছপা হোৱা নাই, তেওঁৰ অভিধানৰ তৃতীয় খণ্ডৰ পাতনিৰূপে ই সৰ্ব্ব প্ৰথম প্ৰকাশিত হয়। কিন্তু অভিধানৰ বুকুৰ পৰা আঁতৰাই ইয়াক সুকীয়া গ্ৰন্থ কৰি প্ৰকাশ কৰিলে ই এখনি মূল্যবান গ্ৰন্থ হলহেঁতেন। {{gap}}ভাৰতৰ পুৰাতত্ব যি সকলে আলোচনা কৰিছে তেওঁলোকৰ কাৰণে এই প্ৰাচীন ভূগোল খনি বৰ লাগতিয়াল। কোনো প্ৰাচীন ঠাইৰ বিষয়ে তৰ্ক-প্ৰতিবাদ উঠিলে মিঃ বৰুৱাৰ মতক সকলোৱে প্ৰমাণ স্বৰূপে টুকি দিয়ে। ভাৰতীয় কাব্য, নাটক, পুৰাণ আদি সাহিত্যত ঘনাই উল্লিখিত সমূহ ঠাইৰ আলোচনা ইয়াত আছে। ভাৰতৰ প্ৰাচীন ভূগোলৰ বিষয়ে চাৰ এলেকজাণ্ডাৰ কানিংহামৰ এখন গ্ৰন্থ আছে, কিন্তু সকলোৱে মিঃ বৰুৱাৰ গ্ৰন্থখনকে বেচি মূল্যবান বুলি ভাবে। {{gap}}অধ্যাপক ভট্ট মোক্ষমূলাৰে এই গ্ৰন্থৰ বিষয়ে বিলাতৰ “একেডেমি” কাকতত কৈছে,—“আনন্দৰাম বৰুৱাৰ তৃতীয় খণ্ড অভিধানত সংলগ্ন থকা “প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভূগোল ” আৰু “ভৌগোলিক নামৰ সংস্কৃত ব্যাখ্যাৰ” গ্ৰন্থ দুখনি ইউৰোপৰ পণ্ডিত মণ্ডলীয়ে কৃতজ্ঞতাৰে গ্ৰহণ কৰিব।” {{gap}}অধ্যাপক চেচিল বেণ্ডেলে কৈছে,— “মিঃ বৰুৱাৰ 'প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভূগোল' ভাৰতীয় গবেষণা-সাহিত্যৰ এখনি অপূৰ্ব্ব গ্ৰন্থ।” {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> p74h2s55c3ay1tn6swkpd57j5dvsz6g 104 93214 265132 264897 2026-11-04T08:36:33Z হানিফ আলী 1925 [[Special:Contributions/নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]] ([[User talk:নৰুনা বৰুৱা|আলোচনা]])-ই কৰা [[Special:Diff/264897|264897]] নম্বৰ সম্পাদনাটো বাতিল কৰা হৈছে 265132 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="হানিফ আলী" /></noinclude>ভবভূতিৰ মহাবীৰচৰিত। জানকীৰামভাষ্য টীকা সম্বলিত। Bhavabhuti's Mahaviracharitam. edited by Mr. A. Barooah, with his commentary called Janakirama- bhasya, and a Sanskrit-English Glossary. 1877. ১৮৭৭ চনৰ অভাবৰ মাহত মিঃ আনন্দৰাম বৰুৱাই স্বৰচিত টীকাৰে সৈতে সম্পাদিত কৰি মহাকবি ভবভূতিৰ ‘মহাবীৰচৰিত’ নাটকৰ এটি সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰে। সকলো সংস্কৃত কবিব ভিতৰত ভবভূতি আনন্দবানৰ প্ৰিয়তম কবি আছিল। শ্ৰীকণ্ঠ ভবভূতিৰ ভাষাৰ তেজস্বিতা আৰু প্ৰাঞ্জলতা গুণৰ কাৰণে আনন্দৰাম বৰুৱা বিশেষ বিমুগ্ধ হৈছিল। মিঃ বৰুৱাই তেওঁৰ সকলো গ্ৰন্থৰ ভাষাতে যে এই প্ৰাঞ্জলতা লাভ কৰিছিল, ইয়াব মূল কাৰণ বশ্যবাক্ ভবভূতিৰ গ্ৰন্থাদিৰ ঘনাই অধ্যয়ন আৰু কবিলৈ অতিৰিক্ত অনুৰাগ আৰু ভক্তি। মহাকবি ভবভূতি তিনিখন সংস্কৃত নাটকৰ গ্ৰন্থকাৰ — মহাবীৰচৰিত, উত্তৰচৰিত আৰু মালতীমাধব। পণ্ডিত ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰে উত্তৰ- চৰিত্ৰ, আৰু ৰামকৃষ্ণ গোপাল ভাণ্ডাৰকাৰে মালতীমাধব সুন্দৰ টীকাৰে কিন্তু সেই পৰিমিতে মহাবীৰ চৰিত্ৰৰ সম্পাদিত কৰি প্ৰকাশ কৰে। দৰে এখনিও ভাল সংস্কৰণ ওলোৱা নাছিল। ১৮৪৩ চনত বিলাতৰ হেৰী ত্ৰিথেনে এটি সংস্কৰণ উলিয়ায়, আৰু ১৮৫৭ চনত সুপ্ৰসিদ্ধ সংস্কৃত পণ্ডিত তাৰানাথ তৰ্কবাচস্পতি মহোদয়ে এটি সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰে। কিন্তু তাত বিষদভাবে শব্দাৰ্থ আৰু টীকা ব্যাখ্যা থাকিলেও ভবভুতিৰ নাটকত থকা প্ৰাকৃত অংশৰ টীকা ভাঙ্গনি নথকাত শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বৰ মস্কিল<noinclude></noinclude> ft7lwnlziehs7g9xyx3w8fp2zpaca7c 104 93223 265064 255107 2026-11-04T03:34:46Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265064 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{Xxxx-larger|সংস্কৃত শিক্ষাৰ্থীৰ সহচৰ।}}}} {{Gap}}'''A Companion to the Sanskrit-Reading Un- der graduates of the Calcutta University,''' being a few notes on the Sanskrit texts selected for Examina- tion and their Commentaries.-1878. {{Gap}}এই কিতাপ-খনিৰ সম্পূৰ্ণ নাম হৈছে “কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংস্কৃত শিক্ষাৰ্থী আণ্ডাৰ গ্ৰেডুয়েটৰ সহচৰ।” কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ে ১৮৭৮-৭৯ চনৰ এফ-এ আৰু বি এ পৰীক্ষাৰ কাৰণে মেঘদূত, কুমাৰ সম্ভৱ ১-৭ সৰ্গ, ৰঘুবংশ ১-৯ সৰ্গ, ভট্টি কাব্য ১-৫ সৰ্গ আৰু অভিজ্ঞান- শকুন্তলা সংস্কৃতৰ পাঠ্যৰূপে নিৰ্দ্ধাৰিত কৰে। ‘সংস্কৃত সহচৰ’ত এই কিখন গ্ৰন্থৰ লাগতিয়াল অংশৰ ওপৰত টীকা, সমালোচনা আৰু অন্তান্ত অভিমত মি: বৰুৱাই সন্নিবিষ্ট কৰিছে। ‘সংস্কৃত সহচৰ' মহাবীৰচৰিত্ৰৰ জানকীৰামভাষ্যৰ দৰে উপৰোক্ত কাব্য আৰু নাটকৰ ধাৰাবাহিক ব্যাখ্যা বা টীকা নহয়। এই গ্ৰন্থত মেঘদূতত বৰ্ণোৱা নানান ঠাইৰ এখনি মানচিত্ৰও মিঃ বৰুৱাই সংলগ্ন কৰি দিয়ে। {{Gap}}মিঃ বৰুৱাই এইটো কথা ভালকৈ জানিছিল যে টোল, স্কুল আৰু কলেজ সমূহত সংস্কৃত সাহিত্য পঢ়াওঁতে বৈয়াকৰণিক আৰু আভিধানিক হিচাবে লাগতিয়াল অংশৰ ওপৰত বিশেষকৈ প্ৰাধান্য দিয়া হয় আৰু প্ৰাচীন টীকা- কাৰৰ টীকা আদি নিৰ্ভুল বেদবাক্য বুলি পৰিগণিত হয়। মিঃ বৰুৱাই ‘সংস্কৃত সহচৰ’ত এইটোকে দেখুৱাবলৈ যত্ন কৰে যে প্ৰাচীন টীকাকাৰৰো মাজে মাজে ভুল-ভ্ৰান্তি হব পাৰে। তেওঁলোকৰ যুক্তি আৰু মতামত আদিক শিলৰ ৰেখা বুলি নেমানি ছাত্ৰসকলে যেন নিজে ভাবিচিন্তি<noinclude></noinclude> hflw0xffp8jb6o1tca2y8w4mmhyz7zt 265065 265064 2026-11-04T03:36:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 265065 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{Xxxx-larger|সংস্কৃত শিক্ষাৰ্থীৰ সহচৰ।}}}} {{Gap}}'''A Companion to the Sanskrit-Reading Under graduates of the Calcutta University,''' being a few notes on the Sanskrit texts selected for Examination and their Commentaries.-1878. {{Gap}}এই কিতাপ-খনিৰ সম্পূৰ্ণ নাম হৈছে “কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংস্কৃত শিক্ষাৰ্থী আণ্ডাৰ গ্ৰেডুয়েটৰ সহচৰ।” কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ে ১৮৭৮-৭৯ চনৰ এফ-এ আৰু বি এ পৰীক্ষাৰ কাৰণে মেঘদূত, কুমাৰ সম্ভৱ ১-৭ সৰ্গ, ৰঘুবংশ ১-৯ সৰ্গ, ভট্টি কাব্য ১-৫ সৰ্গ আৰু অভিজ্ঞান- শকুন্তলা সংস্কৃতৰ পাঠ্যৰূপে নিৰ্দ্ধাৰিত কৰে। ‘সংস্কৃত সহচৰ’ত এই কিখন গ্ৰন্থৰ লাগতিয়াল অংশৰ ওপৰত টীকা, সমালোচনা আৰু অন্তান্ত অভিমত মি: বৰুৱাই সন্নিবিষ্ট কৰিছে। ‘সংস্কৃত সহচৰ' মহাবীৰচৰিত্ৰৰ জানকীৰামভাষ্যৰ দৰে উপৰোক্ত কাব্য আৰু নাটকৰ ধাৰাবাহিক ব্যাখ্যা বা টীকা নহয়। এই গ্ৰন্থত মেঘদূতত বৰ্ণোৱা নানান ঠাইৰ এখনি মানচিত্ৰও মিঃ বৰুৱাই সংলগ্ন কৰি দিয়ে। {{Gap}}মিঃ বৰুৱাই এইটো কথা ভালকৈ জানিছিল যে টোল, স্কুল আৰু কলেজ সমূহত সংস্কৃত সাহিত্য পঢ়াওঁতে বৈয়াকৰণিক আৰু আভিধানিক হিচাবে লাগতিয়াল অংশৰ ওপৰত বিশেষকৈ প্ৰাধান্য দিয়া হয় আৰু প্ৰাচীন টীকা- কাৰৰ টীকা আদি নিৰ্ভুল বেদবাক্য বুলি পৰিগণিত হয়। মিঃ বৰুৱাই ‘সংস্কৃত সহচৰ’ত এইটোকে দেখুৱাবলৈ যত্ন কৰে যে প্ৰাচীন টীকাকাৰৰো মাজে মাজে ভুল-ভ্ৰান্তি হব পাৰে। তেওঁলোকৰ যুক্তি আৰু মতামত আদিক শিলৰ ৰেখা বুলি নেমানি ছাত্ৰসকলে যেন নিজে ভাবিচিন্তি<noinclude></noinclude> nqqwhr8qqnbzmtwng2oz29sda0lmd1f 104 93397 265075 255448 2026-11-04T03:57:24Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265075 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh|১৩৮|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> সংস্কৃত ছন্দৰ বিৱৰণ আৰু উদাহৰণ দিয়া হৈছে। ইংৰাজী পাঠকসকলৰ কাৰণে সংস্কৃত ছন্দৰ বিষয়ে জ্ঞান লভিবলৈ ইয়াতকৈ আৰু মূল্যবান গ্ৰন্থ নাই। {{gap}}আনন্দৰাম বৰুৱাই সকলো ছন্দঃ শাস্ত্ৰৰ পৰা কথা জুকিয়াই তাৰ সাৰাংশ লৈ এই গ্ৰন্থ লিখিছিল। যদিও মূল গ্ৰন্থৰ লগত যাতে পাঠকসকলৰ পোনপতীয়া চিনাকী হয় তাৰ কাৰণে এই গ্ৰন্থৰে সৈতে ছন্দঃ প্ৰকৰণৰ বিষয়ে প্ৰাচীন গ্ৰন্থকাৰৰ গ্ৰন্থাদিও সন্নিবিষ্ট কৰি দিছিল। পুথিৰ পাতনিত পিঙ্গল সূত্ৰ আৰু শৌনকৰ ঋক্ প্ৰতিশাখাৰ ছন্দঃ ভাগৰ অনুবাদ আৰু সমালোচন। দিয়া হৈছে, আৰু কিতাপৰ অন্তত আগ্নেয় ছন্দঃসাৰ, কেদাৰ ভট্টৰ বৃত্তৰত্নাকৰ, আৰু প্ৰাকৃত ছন্দৰ বিষয়ে বিবৰণ থকা নাৰায়ণ ভট্টৰ টীকাও সন্নিবেশিত হৈছে। মিঃ বৰুৱাৰ এই কিতাপ খনিত সংস্কৃত ছন্দৰ আদ্যোপান্ত আলোচনা আছে। অসমীয়াৰ সংস্কৃত চৰ্চ্চাৰ গৌৰৱৰ মণি স্বৰ্গীয় মহামহোপাধ্যায় ধীৰেশ্বৰ ভট্টাচাৰ্য্য কবিৰত্ন ভাঙ্গৰীয়াৰ "বৃত্ত- মঞ্জৰীৰ” বাহিৰে কোনো গ্ৰন্থত সংস্কৃত সকলো ছন্দৰ এনে বিবৰণ, উদাহৰণ আৰু আলোচনা নাই। {{gap}}মিঃ বৰুৱাৰ মতে ছন্দঃ প্ৰকৰণ সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ এটি অতি সৰল আৰু লাগতিয়াল বিভাগ। সংস্কৃত পঢ়াৰ ভাল অভ্যাস নেথাকিলে কোন অংশ পদ্য আৰু কোন অংশ গদ্য আৰু ক'ত ছন্দঃ বিভ্ৰাত ঘটিছে সহজে তাক ধৰিব নোৱাৰি। সংস্কৃত পুথিবিলাকত চিহ্ন আৰু মাত্ৰা আদি নথকাত, একে লেঠাৰীয়ে গদ্য আৰু পদ্য লিখিত হোৱাত, গদ্যৰ পৰা পদ্য বা পদ্যৰ পৰা গদ্য বাচি উলিয়াবলৈ টান হৈ পৰে। প্ৰাচীন পুথি আদি নকল কৰোঁতে লিখকসকলে প্ৰায় ভুল কৰে। কিন্তু ছন্দঃশাস্ত্ৰৰ জ্ঞান থাকিলে অতি সুকলমে পদ্য আৰু গদ্য বাচি উলিয়াব পাৰি, আৰু ছন্দৰ বান্ধনি মতে ক'ত গুৰু, লঘু, যুক্তবৰ্ণ আৰু অযুক্তবৰ্ণ হব তাক জনাত অনায়াসে ভুল-ভ্ৰান্তি চকুত পৰি যায়।<noinclude></noinclude> qhgm0ko8xl2j3mlbgnbo2cg181oxv50 104 93406 265055 255457 2026-11-04T01:11:48Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265055 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||সংস্কৃত ভাষাৰ বৃহৎ ব্যাকৰণ।|১৪৭}}</noinclude> সুখতকৈও আৰু বেচি পৱিত্ৰ আৰু উচ্চ তৰপৰ সুখ এই সংসাৰত আছে, আৰু যেতিয়ালৈকে মানুহ আৰু মানুহৰ মন এতিয়া যেনে ভবিষ্যতেও তেনে সম্বন্ধত সংলগ্ন হৈ থাকে, তেতিয়ালৈকে মানব জাতিৰ মন মানুহৰ সকলো ৰকম সুখৰ অক্ষৰ ভঁড়াল হৈ থাকিব। ” {{gap}}পূৰ্ব্বেই কোৱা হৈছে মিঃ বৰুৱাই এই মানসিক সুখকে জীবনৰ সৰ্ব্বস্ব জ্ঞান কৰিছিল। ভাষাবিজ্ঞানৰ যাদুঘৰৰ দুৱাৰ-দলিত থিয়হৈ তেওঁ সেই প্ৰকাণ্ড তলাতল ঘৰৰ যি অপূৰ্ব্ব বয়-বস্তু দেখিলে তাৰ চিনাকী জগতত বিলোৱাত তেওঁ গোটেই জীৱন যাপন কৰে। {{center|'''⸻'''}}<noinclude></noinclude> ddmx36h76io0042v9198n0b7rwzsyad 104 93510 265056 255668 2026-11-04T01:17:28Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265056 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||ওপৰঞ্চি।|১৬৫}}</noinclude> of the Calcutta University, being a few notes on the Sanskrit texts selected for the F. A. and B. A. Exami- nations. Small though in bulk the latter book is an important contribution to Sanskrit scholarship. Mr. Borooah's comments were suggestive rather than detailed. {{Gap}}The next literary enterprise of Mr. Borooah was, to quote Mr. R. C. Dutt's words, "a Sanskrit grammar of formidable size and erudition." In 1881, Mr. Borooah projected the compilation of ''A Comprehensive Grammar of the Sanskrit Language, Critical, Analytical and Historical'' , in twelve volumes of one thousand pages each. Its object, as described by Mr. Borooah in a prospectus which was circulated among his friends, and lovers and promotors of Sanskrit culture- "was to simplify the rules of grammar as far as possible, to examine their historical growth, and illus- trate them fully from the existing liteature, both an- cient and modern, and to offer a complete commentary on all the Vedas. The first volume of the series, which was on Sanskrit Prosody came out in 1882 under the somewhat eccentric title of Volume X. The next volume was on Letters and their changes, ''Nanartha- Samgraha'', which came out in 1884 as Volume III of the series. The learned world was startled at the encyclopoedic character of Mr. Borooah's great under- taking. Professor Max Muller wrote to Mr. Borooah from Oxford, "I confess I fell almost overwhelmed by the grandeur of it, but if only you carry out some portion of it, you will have done a very useful work<noinclude></noinclude> l0db78cf65ckq8x476q00nj6kn9tpj3 104 93547 265155 255726 2026-11-04T10:54:32Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265155 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২১০|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> most sublime language. Most terrific pictures have been couched in terror-producing expressions! And among the foremost to elevate the language and enrich the literature of ancient India stands the name of our poet Vasyavak Kasyapa-Bhatta Bhavabhuti Srikantha. His plays have been all translated into English-two by more than one writer, and it can be confidently pre- dicted that before another hundred years, they will be rendered into almost every language of civilized Europe. May we hope that with the diffusion of Sanskrit, he will be as appreciated in the furthest corners of the world as he is on the banks of the Sipra and near the ruins of Vijayanagara.-Mr. A. Borooah's preroration of "Bhavabhuti and his Place in Sanskrit Literature." {{gap}}'''2. Mr. Borooah's Faith in the Superiority of Mental Pleasures.''' {{Gap}}There are philosophers who see no good except in material comforts and who would, if they could put down with a high hand all classical studies. They for- get that mind is the seat of all pleasure, that there are purer and loftier pleasures than matter can afford-and that so long as man and mind are constituted as they now are, knowledge will ever continue to be the most prolific source of human happiness.Mr. Borooah's Preface to Nanartha-Sangraha. {{center|{{Xxxx-larger|⸻}}}}<noinclude></noinclude> 6rmflb76wn1lew8lq7ovru762iayzvc 104 93572 265062 255774 2026-11-04T03:27:54Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265062 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৮৮|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> it is not so. His work in the cause of learned humanity is the best proof of his human feeling. His solitude was only the necessary condition of his work. He did not live as an ascetic away from mankind. He lived and worked among men, with men, and came in daily contact with them while discharging his official duties. At home in his private work, he was constantly in company of learned Pandits, and in correspondence with Indian and European scholars. He had a few intimate friends too, though they must necessarily be few, for he did not seek cheap popularity by playing to the gallery, or by showing himself all over the shop, or by making speeches at the slightest provocation. As Emerson said,— "It is easy in the world to live after the world's opinion; it is easy in solitude to live after your own, but the great man is he, who, in midst of the crowd, keeps with perfect sweetness the independence of solitude," — and I think Mr. Anundoram Borooah was just such a great man. {{gap}}Mr. Borooah was an Assamese by birth. He has been an examplar to Assamese youths for the last half century, and even as such he has done great good to Assam. But it would be too provincial to call him Assamese, and to claim for the little region of Assam. He really belonged to the region of literature. He is claimed by all scholars as belonging to their own class. He is claimed by all India as the enricher of her litera- He is claimed by Bengal, where he did his life work. He is even claimed by the little town of Berham- pur, where he possessed a local habitation, and where he ture.<noinclude></noinclude> 93r2upft381wvo52k12n3g7ozgvwwk0 104 93582 265142 255807 2026-11-04T08:59:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265142 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||ওপৰঞ্চি।|২০১}}</noinclude> accurate literary knowledge of the latter language. No one will require, in this or in any other country to use the Sanskrit language for business purposes. It is clear, therefore, that Mr. Borooah has much increased the value of the Dictionary by his frequent references to Sanskrit literature. {{gap}}It is pleasant to find one of our native Civilians employing his few leisure moments in this occuption. The charge originally brought against them is that they despise the literature and customs of their fore- fathers. {{Gap}}Mr. A. Borooah has shown that his mastery of Western thought by no means disqualifies him for the most minute and painstaking study of the ancient literature of his native land. At the same time he has learnt in the west that the object of all study is enlightment, not obscuration, and he is not ashamed to furnish Mlecchas with the means of clothing their barbarous ideas in elegant Sanskrit. Now that the improve- ment of the language which is the only key to Hindu customs and Hindu ideas is thoroughly recognised in Europe, we may anticipale that Mr. Borooah's work will obtain all the recognition it deserves.It seems to us to be far more perfect in its way than the English-Sanskrit vocabularies which aided, or rather worried the students of twenty years ago. The only fault which we can find in the copious English-Sanskrit Dictionary is that the author seems to feel himself bound to give a Sanskrit equivalent for every English word without stopping to enquire whether the idea which<noinclude></noinclude> dns6btlac6tyks6e8bqmfcpy8e2fvl8 104 93583 265057 255808 2026-11-04T01:22:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265057 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh|১৯২|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> book. A third work was completed by Vaduya in 1877, and appeared in 1878, viz., his "Companion to the Sanskrit-reading Undergraduates of the Calcutta University." This consists of criticisms on the commen- taries of the two set portions of Kavyas in the University curriculum for 1878; and forms with the works last mentioned, Vaduya's sole contribution to the criticism of Kavya literature. But small in bulk though it is, I cannot but consider it an important contribution to Sanskrit scholarship. European editions of Sanskrit classics generally consist of text with, occasionally, a few original explanatory notes, and at best more or less meagre extracts from the great native commentators. Indian editors, on the other hand, do not really elucidate either text or commentary, but compose a learned super-commentary, which is often, as in the case of Táránátha on the Siddhanta-Kaumudi obscurer than the work professed to be explained. Vaduya takes a most useful middle-course, and without being carried away by the authority of Mallinatha or even by that of Amarsingha or Panini, explains both commentary and text. This is most useful to the European student. There are plenty of helps for Kalidasa and Manu themselves; but for the due understanding of Malli- natha, Govindarája or Kulluka, to what work can one refer a pupil? My own acquaintance, such as it is, with these important scholiasts was first derived, in orthodox fashion, from the mouth of my 'áchárya' (Vaduya's teacher too, at Presidency College by the by), who himself was instructed by duly qualified<noinclude></noinclude> mt30jiukitsptmhsvrgnot0v3a1o899 104 94897 265029 264495 2026-11-03T17:30:40Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265029 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪৬|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>যে ইয়াৰ এজন বিশ্বখনিকৰ আছে। এই খনিকৰজনে সকলো বস্তুকে একোটা খাপত সুমাই জগৎ খনক আটোম্‌-টোকাৰিকৈ ৰাখি আছে। সহজ কথাৰে এই খনিকৰজনকে তুমি আমি ঈশ্বৰ বোলোঁ। তেওঁৰ বিষয়ে আমি কিবা জানিব পাৰিছোঁ জানো? যুগ-যুগান্তব্যাপী অশেষ চিন্তা কৰিও আজিলৈকে আমি এই বিৰাট পুৰুষৰ বিষয়ে কেইটিমান কেৱল অনুমানহে কৰিব পাৰিছোঁ। আমি ধৰি লওঁ তেওঁ সাত্ত্বিক আৰু তেওঁৰ অসীম ক্ষমতা। এয়েই জানো আমাৰ ঈশ্বৰ বিশ্বাসৰ মূল ভেঁটি নহয়? ইয়াৰ বাহিৰেনো পথালিচকুৱা মানুহে আন কি বিশেষ জ্ঞান লভিব পাৰিছে? {{gap}}এপিছাইডিছে মৌন ভাবে শুনি থাকি মূৰদোঁৱাই সম্মতি জনালে। {{gap}}“সকলো সজগুণৰে আধাৰ যদি এই বিৰাট সৃষ্টিকৰ্ত্তাজন তেনেহলে সংসাৰত অসত্ বিদ্যমান হ'ল কিয়? এই কাৰণেই কবিয়ে সুধিছে- {{Block center/s}}পাপ পুণ্য প্ৰভু কোনে সৰজিলে? {{gap}}সুধিছো কাতৰে কোৱাচোঁ মোক সুখ সাগৰত এজনে সাঁতোৰে {{gap}}ইজনে কিয়নো ভুগিছে শোক। নিষিদ্ধ ভোগৰ গুপুত বাসনা {{gap}}ইয়াতেই যদি সাবটে নৰে কোন বিধানত সিপুৰীত তাৰ {{Dhr|1em}}নৰকৰ ছবি আগত ধৰে?{{Block center/e}} ( দুৱৰা ) খনিকৰ যদি কেৱল সাত্ত্বিকেই হয় তেনেহলে তেওঁৰ প্ৰতিমাত অত বিলাক অশোভনীয় দাগ পৰিলে কেনেকৈ! এই প্ৰশ্নৰ সমাধান কৰিবলৈ পাৰ্চী সকলে দুজন ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিকৰিছে এজন সজ আনজন অসজ। আমাৰ দেবী আইছিছো এই ধৰণৰে এটি কাল্পনিক অনুমানহে।<noinclude></noinclude> hajs8ztrg01qahrlovudl2air3y4p7z 265030 265029 2026-11-03T17:32:03Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* সমস্যা থকা */ 265030 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="2" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪৬|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>যে ইয়াৰ এজন বিশ্বখনিকৰ আছে। এই খনিকৰজনে সকলো বস্তুকে একোটা খাপত সুমাই জগৎ খনক আটোম্‌-টোকাৰিকৈ ৰাখি আছে। সহজ কথাৰে এই খনিকৰজনকে তুমি আমি ঈশ্বৰ বোলোঁ। তেওঁৰ বিষয়ে আমি কিবা জানিব পাৰিছোঁ জানো? যুগ-যুগান্তব্যাপী অশেষ চিন্তা কৰিও আজিলৈকে আমি এই বিৰাট পুৰুষৰ বিষয়ে কেইটিমান কেৱল অনুমানহে কৰিব পাৰিছোঁ। আমি ধৰি লওঁ তেওঁ সাত্ত্বিক আৰু তেওঁৰ অসীম ক্ষমতা। এয়েই জানো আমাৰ ঈশ্বৰ বিশ্বাসৰ মূল ভেঁটি নহয়? ইয়াৰ বাহিৰেনো পথালিচকুৱা মানুহে আন কি বিশেষ জ্ঞান লভিব পাৰিছে? {{gap}}এপিছাইডিছে মৌন ভাবে শুনি থাকি মূৰদোঁৱাই সম্মতি জনালে। {{gap}}“সকলো সজগুণৰে আধাৰ যদি এই বিৰাট সৃষ্টিকৰ্ত্তাজন তেনেহলে সংসাৰত অসত্ বিদ্যমান হ'ল কিয়? এই কাৰণেই কবিয়ে সুধিছে- {{Block center/s}}পাপ পুণ্য প্ৰভু কোনে সৰজিলে? {{gap}}সুধিছো কাতৰে কোৱাচোঁ মোক সুখ সাগৰত এজনে সাঁতোৰে {{gap}}ইজনে কিয়নো ভুগিছে শোক। নিষিদ্ধ ভোগৰ গুপুত বাসনা {{gap}}ইয়াতেই যদি সাবটে নৰে কোন বিধানত সিপুৰীত তাৰ {{Dhr|1em}}নৰকৰ ছবি আগত ধৰে?{{Block center/e}} ( দুৱৰা ) খনিকৰ যদি কেৱল সাত্ত্বিকেই হয় তেনেহলে তেওঁৰ প্ৰতিমাত অত বিলাক অশোভনীয় দাগ পৰিলে কেনেকৈ! এই প্ৰশ্নৰ সমাধান কৰিবলৈ পাৰ্চী সকলে দুজন ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিকৰিছে এজন সজ আনজন অসজ। আমাৰ দেবী আইছিছো এই ধৰণৰে এটি কাল্পনিক অনুমানহে।<noinclude></noinclude> rg72vlzbu2gynl2vogdu7w96qt2rxlq 265038 265030 2026-11-03T17:57:50Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265038 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৪৬|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>যে ইয়াৰ এজন বিশ্বখনিকৰ আছে। এই খনিকৰজনে সকলো বস্তুকে একোটা খাপত সুমাই জগৎ খনক আটোম্‌-টোকাৰিকৈ ৰাখি আছে। সহজ কথাৰে এই খনিকৰজনকে তুমি আমি ঈশ্বৰ বোলোঁ। তেওঁৰ বিষয়ে আমি কিবা জানিব পাৰিছোঁ জানো? যুগ-যুগান্তব্যাপী অশেষ চিন্তা কৰিও আজিলৈকে আমি এই বিৰাট পুৰুষৰ বিষয়ে কেইটিমান কেৱল অনুমানহে কৰিব পাৰিছোঁ। আমি ধৰি লওঁ তেওঁ সাত্ত্বিক আৰু তেওঁৰ অসীম ক্ষমতা। এয়েই জানো আমাৰ ঈশ্বৰ বিশ্বাসৰ মূল ভেঁটি নহয়? ইয়াৰ বাহিৰেনো পথালিচকুৱা মানুহে আন কি বিশেষ জ্ঞান লভিব পাৰিছে? {{gap}}এপিছাইডিছে মৌন ভাবে শুনি থাকি মূৰদোঁৱাই সম্মতি জনালে। {{gap}}“সকলো সজগুণৰে আধাৰ যদি এই বিৰাট সৃষ্টিকৰ্ত্তাজন তেনেহলে সংসাৰত অসত্ বিদ্যমান হ’ল কিয়? এই কাৰণেই কবিয়ে সুধিছে— {{Block center|<poem>পাপ পুণ্য প্ৰভু কোনে সৰজিলে? {{gap}}সুধিছো কাতৰে কোৱাচোঁ মোক সুখ সাগৰত এজনে সাঁতোৰে {{gap}}ইজনে কিয়নো ভুগিছে শোক। নিষিদ্ধ ভোগৰ গুপুত বাসনা {{gap}}ইয়াতেই যদি সাবটে নৰে কোন বিধানত সিপুৰীত তাৰ {{gap}}নৰকৰ ছবি আগত ধৰে?{{gap}}( দুৱৰা )</poem>}} খনিকৰ যদি কেৱল সাত্ত্বিকেই হয় তেনেহলে তেওঁৰ প্ৰতিমাত অত বিলাক অশোভনীয় দাগ পৰিলে কেনেকৈ! এই প্ৰশ্নৰ সমাধান কৰিবলৈ পাৰ্চী সকলে দুজন ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিকৰিছে এজন সজ আনজন অসজ। আমাৰ দেবী আইছিছো এই ধৰণৰে এটি কাল্পনিক অনুমানহে। {{nop}}<noinclude></noinclude> 3kzjyb1pkb9v400wlj7ak5qe91pgf66 265039 265038 2026-11-03T17:58:11Z JyotiPN 1603 265039 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৪৬|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয়–কাহিনী|}}</noinclude>যে ইয়াৰ এজন বিশ্বখনিকৰ আছে। এই খনিকৰজনে সকলো বস্তুকে একোটা খাপত সুমাই জগৎ খনক আটোম্‌-টোকাৰিকৈ ৰাখি আছে। সহজ কথাৰে এই খনিকৰজনকে তুমি আমি ঈশ্বৰ বোলোঁ। তেওঁৰ বিষয়ে আমি কিবা জানিব পাৰিছোঁ জানো? যুগ-যুগান্তব্যাপী অশেষ চিন্তা কৰিও আজিলৈকে আমি এই বিৰাট পুৰুষৰ বিষয়ে কেইটিমান কেৱল অনুমানহে কৰিব পাৰিছোঁ। আমি ধৰি লওঁ তেওঁ সাত্ত্বিক আৰু তেওঁৰ অসীম ক্ষমতা। এয়েই জানো আমাৰ ঈশ্বৰ বিশ্বাসৰ মূল ভেঁটি নহয়? ইয়াৰ বাহিৰেনো পথালিচকুৱা মানুহে আন কি বিশেষ জ্ঞান লভিব পাৰিছে? {{gap}}এপিছাইডিছে মৌন ভাবে শুনি থাকি মূৰদোঁৱাই সম্মতি জনালে। {{gap}}“সকলো সজগুণৰে আধাৰ যদি এই বিৰাট সৃষ্টিকৰ্ত্তাজন তেনেহলে সংসাৰত অসত্ বিদ্যমান হ’ল কিয়? এই কাৰণেই কবিয়ে সুধিছে— {{Block center|<poem>পাপ পুণ্য প্ৰভু কোনে সৰজিলে? {{gap}}সুধিছো কাতৰে কোৱাচোঁ মোক সুখ সাগৰত এজনে সাঁতোৰে {{gap}}ইজনে কিয়নো ভুগিছে শোক। নিষিদ্ধ ভোগৰ গুপুত বাসনা {{gap}}ইয়াতেই যদি সাবটে নৰে কোন বিধানত সিপুৰীত তাৰ {{gap}}নৰকৰ ছবি আগত ধৰে?{{gap}}( দুৱৰা )</poem>}} খনিকৰ যদি কেৱল সাত্ত্বিকেই হয় তেনেহলে তেওঁৰ প্ৰতিমাত অত বিলাক অশোভনীয় দাগ পৰিলে কেনেকৈ! এই প্ৰশ্নৰ সমাধান কৰিবলৈ পাৰ্চী সকলে দুজন ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিকৰিছে এজন সজ আনজন অসজ। আমাৰ দেবী আইছিছো এই ধৰণৰে এটি কাল্পনিক অনুমানহে। {{nop}}<noinclude></noinclude> 55r3m839qk1866vpz0mknmvw3z47926 104 94989 264948 264661 2026-11-03T12:11:09Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264948 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২৬|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|১২৬}}</noinclude>{{gap}}নিডীয়াই সুধিলে “বাৰু, তোমাক এই দুহেজাৰ মোহৰ যদি মই দিওঁ তুমি মোৰ হকে অলপ কাম কৰিবানে?” {{gap}}“অ, তোৰ ফাঁকতি বুজিছোঁ। মোক হ’বলা আকৌ ছলিবলৈ বিচাৰিছ। বাঘেখাঁতী, ফুচুলাবি মোক?” {{gap}}“নহয় ছোছিয়া, মোৰ এই ডিঙিৰ হাৰ ডাল আৰু হাতৰ খাৰু যোৰল গোটালে তাৰ দাম দুহেজাৰতকৈয়ো বেচি হ'ব। এই খিনিকে তোমাক দিব পাৰোঁ।” {{gap}}ছোছিয়াই টপৰাই মাত লগালে “বাৰু কি কৰিব লাগে ক।” {{gap}}“মই এখন চিঠি লিখি দিওঁ তুমি মনে মনে ছলাষ্টক দিবা গৈ।” {{gap}}“অ’ ইমানেই হ’বলা। এই ফেৰা কাম কৰাটোনো কি কথা? পিছে তোৰ গহনাখিনি হ’বলা চোৰাং মাল? সেয়ে হ'লে একা থিয়কিল খাবি।” {{gap}}“সেই বিষয়ে ভয় কৰিবৰ সকাম নাই। এই দুয়ো দফা মোক গ্লকাছে উপহাৰ দিছিল।” {{gap}}“বাৰু তেন্তে তোৰ কাম কৰিবলৈ সাজু আছোঁ।” {{gap}}ইয়াৰ পিছত ছোছিয়াই এখন মৌশিটাৰেসজা ফলি আৰু এখন চোকা কটাৰী আনি নিডীয়াক যতনাই দিলে। নিডীয়াৰ মাক ভাল মানুহৰ জীয়ৰী আছিল। সেইদেখি তেওঁ জীয়াই থকা কালতে কাণী ছোৱালীটীক ফলিত আখৰ লিখিবলৈ শিকাইছিল। সাধাৰণতে দেখা যায় কোনো মানুহ কণা, কলা বা বোবা হ'লে তাৰ বাকীবিলাক অঙ্গ সেই অনুপাতে বেচি পটু হয়। নিডীয়াৰো সেয়ে হ'ল। তাইৰ বুদ্ধি ইমান চোকা আছিল যে লিখিবলৈ শিকোতে তাইৰ সৰহ দিন নালাগিছিল। এতিয়া তাই ছিলটখনৰ ওপৰতে ছুৰীখনৰ আগেৰে ছলাষ্টলৈ সকলো কথা লিখিলে। লিখা শেষ কৰি চিঠিখন ছোছিয়াৰ হাতত দি ক’লে “ছোছিয়া, তুমি দেখিছাই মই কাণী। তুমি চিঠিখন নিদিওঁ<noinclude></noinclude> 1hcfzmfcr3bn6mws5pggdtdrryjauv8 104 94990 264949 264663 2026-11-03T12:15:59Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264949 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||নিডিয়াৰ চিঠি|১২৭}}</noinclude>বুলিও নিদিয়াকৈ থাকি মোক ভুৱা দিব পাৰিবা। কিন্তু মোৰ নিচিনা অভাগী মানুহক যদি তুমি ঠগিব খোজা তেনেহ'লে ৰৌ ৰৌ নৰকতো তোমাৰ ঠাই নহব। এইয়া লোৱাঁ তোমাৰ পুৰস্কাৰ।” {{gap}}ছোছিয়াই হাত পাতি চিঠিখন আৰু অলঙ্কাৰ খিনি ললে। আৰু “হাতত লোৱা কাম সমাধা কৰিম” বুলি তিনি সইত খাই তাৰ পৰা গুচি গ'ল। *{{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}* {{gap}}অসহনীয় দুখ বেজাৰে যেতিয়া আগুৰি ধৰে তেতিয়া ছলাষ্টে যিমান পাৰে ফটিকা খাই ৰাগী বহুৱায়। কিয়নো তাকে কৰিলে দুখ বেজাৰৰ কথা পাগুলিবলৈ গাত হিচাপ নেথাকে। গ্লকাছৰ মৰণৰ আদেশ শুনিবৰে পৰা তেওঁ কেৱল ফটিকা খাই নিছাত ভোল গৈ আছে। কেতিয়াব৷ হাতত ফটিকাৰ পিয়লাটো তুলিলৈ কৈছে “হায় গ্লকাছ, তুমি চাগৈ এতিয়া এই আপুৰুগীয়া ফটিকাৰ অভাবত চেঁচা পানীৰে পেট পূৰাইছা। আৰু কেই ঘণ্টা মান পাৰ হৈ গ'লে যে তোমাৰ” এই বুলি কৈয়েই আকৌ যিমান পাৰে পিবলৈ ধৰে। তেওঁ গোটেই টং হৈ পৰিল। তেওঁৰ হুঁচ্ তৎ লোপ পালে। {{gap}}এনে সময়তে ছোছিয়াই চিঠিখন আনি ছলাষ্টৰ হাতত দিলেহি। ছলাষ্টে সুধিলে “এই সময়ত কাৰ চিঠি?” “এজনী ছোৱালীৰ।{{gap}}” {{gap}}ছলাষ্টে গৰজিবলৈ ধৰিলে “কি বিপদ, মোৰ এই দুৰ্যোগৰ সময়ত আকৌ চিঠি! দূৰ হ, এতিয়া মোৰ চিঠি পঢ়িবৰ সময় নাই। গাভৰু ছোৱালীৰ প্ৰেম-পত্ৰ পঢ়িলে আৰু গা নুজুৰায়। ” {{gap}}ছোছিয়াই চিঠিখন মেজৰ ওপৰতে থৈ গুচি গ'ল। নিডীয়াৰ চিঠি নপঢ়াকৈয়ে তাৰে এচুকত পৰি থাকিল!<noinclude></noinclude> kan11ojotlhek8wn2dlzlsrzg3lo64o 104 94991 264952 264664 2026-11-03T12:21:27Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264952 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>{{center|'''{{Xx-larger|পঞ্চম ভাগ}}'''}} {{center|( ১ )}} {{center|'''{{X-larger|বিপদৰ আশঙ্কা}}'''}} {{gap}}ৰাতি পুৱালতে গোটেই নগৰত দলদোপ্ হেন্দোলদোপ্ লাগিল। কিয়নো আজি নগৰৰ মহা পৰব। বাট, ঘাট, আলি, পদূলি, মানুহেৰে ভৰপূৰ। সকলোৰে মুখত আনন্দৰ চিন। বিছুবিয়ছৰ ওপৰত বহুত দিন ধৰি ওলমি থকা কলা ডাৱৰচটাও আজি পুৱাৰে পৰা মাৰ গ'ল। {{gap}}আৰবেছেছ কেৱল টোপনিৰ পৰা শুই উঠিছে এনেতে পিশাচিনী যেন বিকট মূৰ্ত্তিৰ ডাইনী এজনীয়ে তেওঁক দেখা কৰিব খুজিলে। ডাইনীজনী দেখিলতে দুৱৰীহঁতৰ চুলিৰ আগে জীউ গ'ল। আৰবেছেছেও গ'ল ৰাতি এটা প্ৰলয়ৰ সপোন দেখিবৰে পৰা বিপদৰ আশঙ্কা কৰি আছে। ডাইনীজনীক দেখিলতে তেওঁৰ মনটোও কেনেবা কেনেবা লাগিল। তেওঁ সুধিলে “তই কোন, ভূত নে, পিশাচ নে, নাই কোনোবা মনিচ?” {{gap}}“শক্তিমন্ত হাৰমিজ, মই আপোনাৰ দাসী, বিছুবিয়ছত মোৰ ঘৰ। গহীনাই আৰবেছেছে আকৌ সুধিলে “মোৰ লগত তোৰ প্ৰয়োজন কি?” {{gap}}“প্ৰয়োজন কি কওঁ শুনক। সৌ বিছুবিয়ছৰ টিঙৰ তলত দপদপ কৰে একুৰা প্ৰলয়ৰ জুই জলিব লাগিছে। তাৰ পৰা যি এবিধ বিষাক্ত ধোঁৱা উৰি আহিছে তাৰ গোন্ধ ল'লেই মানুহৰ মৰণ। আজি কেইদিনমানৰে পৰা গোটেই পৰ্ব্বত শাৰী কঁপিব লাগিছে—কোন মুহূৰ্ত্তত কেতিয়া প্ৰলয়ৰ সূচনা হয় তাৰ তায়ন নাই। সেই কাৰণে আপোনাৰ হিত চিন্তা<noinclude></noinclude> 019a0x0ctt3qmt2r5zovy365tff84ki 104 94992 264953 264665 2026-11-03T12:26:55Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 264953 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||বিপদৰ আশঙ্কা|১২৯}}</noinclude>কৰি আপোনাক সাৱধান কৰি দিবলৈ আহিছোঁ। আপুনি তুৰন্তে এই বিপদীয়া দেশ এৰি নিজৰ জীৱন ৰক্ষা কৰক। ” {{gap}}“তই ঠিক ধৰিছ। ময়ো মনে মনে দুৰ্যোগৰ ভয় কৰিয়েই আছোঁ। তোক পুৰস্কাৰ স্বৰূপে এই একাজঁলি সোণৰ মোহৰ দিলোঁ। তই এতিয়া যাগৈ।” {{gap}}ডাইনীজনীয়ে হাত পাতি সোণৰ মোহৰখিনি লৈ ক'লে “গুৰুদেউ, এই জন্মত আৰু আপোনাৰ লগত দেখাদেখি নহয়। যদি সি জন্মত—" {{gap}}কথাষাৰ শেষ কৰিবলৈ নৌ পাওঁতেই আৰবেছেছে বিৰক্তিৰ ভাব দেখুৱাই যিহে এক দুৰ্জ্জয় ধমকনি মাৰিলে যে তাই ততালিকে বাহিৰ হৈ গুচি গ'ল। {{gap}}ইয়াৰ পিছত আৰবেছেছে কলিয়াছ নামেৰে লগুৱা এটাক মাতি আনি ক'লে “পম্পিয়াইত থাকি আৰু মোৰ ভাল নেলাগে। দুদিনৰ মূৰত পম্পিয়াই এৰি গুচি যামগৈ। বয়বস্তু ধনসম্পত্তিখিনি তই ভালকৈ টালিটোপোলা বান্ধি থ’বি?” {{gap}}“পিছে, আইয়োণৰ নো কি দিহা কৰিব?” {{gap}}“আইয়োণ মোৰ লগতে যাব। তাই মোৰ চিৰ কালৰ লগৰীয়া হ'ব। সৌ যে ঘুলিটোত বান্ধিথোৱা জাহাজখন দেখিছ তাতে মাল বস্তুৰ বোজা কৰিবি।” {{gap}}লগুৱাটো আঁতৰি গলত আৰবেছেছে তেওঁৰ আহল বহল ঘৰটোৰ ভিতৰত এবাৰ ইফালে এবাৰ সিফালে অহা যোৱা কৰিছে। এনেতে এবাৰ পৃথিবী জিনি অহা সিংহৰ গোজৰণিত দেশ তল ওপৰ লাগিল। তাৰ লগে লগে মানুহৰ কিৰীলিৰো উজান্ পৰিল। আৰবেছেছে ভাবিলে “গ্লকাছৰ আৰু এতিয়া নিস্তাৰ নাই!” ইয়াৰ পিছত বিছুবিয়– {{gap}}{{gap}}৯<noinclude></noinclude> 8tqfg2lo7wrcg3vxa3hnaqz9a6uihbt 104 94993 264955 264668 2026-11-03T12:32:12Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264955 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১৩০|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>ছৰ টিঙলৈ কিছুপৰ ৰ-লাগি চাই থাকি ক'বলৈ ধৰিলে “যুগ যুগান্তৰ ধৰি শিৰ তুলি থকা হে গিৰিশিখৰ, তুমি মোৰ নমস্য। আজি বহুত দিন হ'ল মোৰ ভাগ্য গণনা কৰা নাই। সিবাৰ যেতিয়া গণনা কৰোঁ তেতিয়া মোৰ এটা ৰিষ্ট থকাৰ বুজ পাইছিলোঁ। সেই ৰিষ্টৰ খণ্ডন হ'ল নে নাই গম পোৱা নাই। চাৰিওপিনে অমঙ্গলৰ লক্ষণ দেখি অচিৰে যেন কিবা দুৰ্ঘটনা হয় এনে লাগিছে। ঘটনা পৰস্পৰেও তাৰেই আভাস দিছে। * * ছিঃ এই দৰে ভয়াতুৰ হোৱা মোৰ পক্ষে অশোভন কথা। মোৰ এতিয়া কেৱল দুটি আকাঙ্ক্ষা, এহাতে বিশাল সাম্ৰাজ্যৰ অধীশ্বৰ হোৱাটো আন হাতে অপেস্বৰা হেন আইয়োণৰ একচিতীয়া প্ৰণয় লভাটো!” {{center|( ২ )}} {{center|'''{{X-larger|আপদৰ বন্ধু}}'''}} {{gap}}বেলা দুপৰ হ'লত ছলাষ্ট শুই উঠিল। ওৰে ৰাতি ফটিকা খাই এতিয়া তেওঁৰ ভাগৰ লাগিছিল। পাটীৰ পৰা উঠিয়েই তেওঁ লগুৱা এটাক সুধিলে “খেল আৰম্ভ হ'ল নে কি?” {{gap}}“হয় দেউতা, অলপতে সিংহৰ গোজৰণি শুনিছিলোঁ, মানুহেও জাউৰিয়ে জাউৰিয়ে কিৰীলি পাৰিছিল।” {{gap}}“বাৰু মোৰ ঘৰৰ লগুৱা লিক্‌চৌ কোনোবা গৈছে নে কি?” {{gap}}“আপোনাৰ হুকুম শুনি কোনো যোৱা নাই। আমি সকলোটি ঘৰতে আছোঁ।” {{gap}}“ভাল হৈছে। পশুৰ খেলা পশুহঁতে চাওকগৈ। আমাৰ তাত প্ৰয়োজন নাই।”<noinclude></noinclude> 0cy294mx5tpepebojm0o6hu1zatzbfb 104 94994 265011 264669 2026-11-03T16:28:11Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265011 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||আপদৰ বন্ধু|১৩১}}</noinclude>{{gap}}এনেতে মেজৰ ওপৰলৈ চকু পৰিলত তেওঁ চিঠি এখন দেখিলে। “চিঠিখন কাৰ” বুলি সুধি তেওঁ জানিব পাৰিলে যে তেওঁৰ অসুখৰ সময়তে কোনোবাই আনি তেওঁৰ হাতত দিছিল। লৰালৰিকৈ চিঠিখন হাতলৈ তুলি লৈ তেওঁ পঢ়িবলৈ ধৰিলে— {{gap}}“মহানুভৱ ছলাষ্ট {{gap}}মই এতিয়া আৰবেছেছৰ ঘৰত বন্দী হৈ আছোঁ। আপুনি তুৰন্তে বিচাৰকক কৈ মোক মুকলি কৰাই দিয়ক।তেনেহ'লে গ্লকাছক সৰুৱাবৰ এতিয়াও সময় আছে। আৰবেছেছেই এপিছাইডিছক বধ কৰিছে। কেলেনাছ নামৰ ঠাকুৰজনে নিজ চকুৰে এই দৃশ্য দেখিছিল। জানোচা তেওঁ এই কথা জনাজাত কৰে, এই ভয়ত টকাৰ লোভ দেখুৱাই আনি ছল বুধি কৰি তেওঁকো আওহতীয়া ঘৰ এটাত বন্দী কৰি থৈছে। দুয়োকে মুকলি কৰাই দিয়ক, গ্নকাছ নিজগৰীয়া প্ৰমাণ হ'ব।” {{gap}}চিঠিখন পঢ়িলতে ছলাষ্টৰ গা জৰ্ জৰ্ কৈ ঘামিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ এতিয়াহে বুজিলে ৰাগী তুলি তেওঁ কি মূৰ্খামি কৰিলে। এক মুহূৰ্ত্তো নষ্ট নকৰি তৎক্ষণাৎ তেওঁ কাপোৰ কানি পিন্ধি লগুৱাবিলাকক ওচৰলৈ মতাই আনি ক'লে “তহঁতে নিমিষতে গৈ নিডীয়া আৰু কেলেনাছক আৰবেছেছৰ ঘৰৰ পৰা মুকলি কৰি আনগৈ। সাৱধান এক মুহূৰ্ত্তও পলম নকৰিবি।” লগুৱাহঁতক তালৈ পঠিয়াই দি তেওঁৰ বন্ধু এজনক ক'লে “আৰবেছেছ এতিয়া নিশ্চয় ৰঙ্গমঞ্চতে আছে। হাকিম পানছাকো তাতে লগ পাম। আহাঁ, আমি তুৰন্তে হাকিমৰ হতুৱাই গ্লকাছক মুকলি কৰাওঁগৈ।” {{gap}}ইয়াৰ পিছত লৰালৰিকে উধাতু খাই আহি তেওঁ ৰঙ্গমঞ্চত সোমাল। তাত যিহে মানুহৰ হাঁহি ধেমালি, যিহে কিৰীলি, ছলাষ্টৰ কথালৈ কাণ দিয়ে কোনে?<noinclude></noinclude> 9ye0gg9k9dgxvvvffh35e8nc9chl39n 104 94995 265013 264670 2026-11-03T16:33:46Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265013 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১৩২|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>{{center|( ৩ )}} {{center|'''{{X-larger|প্ৰলয়ৰ জুই}}'''}} {{gap}}বহল মুকলি পথাৰ এখনত খেলা হৈছে। পথাৰৰ চাৰিও ফালে শাৰী শাৰীকৈ পাৰি থোৱা আসন। আসনবিলাকৰ ওপৰত তুলী তলিচা পৰা। হেঁচা-টেপা লাগিলে যাতে মানুহৰ আমনি নেলাগে তাৰ কাৰণে জিৰ্ জিৰ্ কৈ ঝৰি থকা ঝৰণাবোৰ। ঝৰণাৰ পানীতো সুগন্ধি আতৰ ঢালি দিয়াৰ কাৰণে গোটেই দেশ মলমলীয়া হৈ পৰিছে। {{gap}}কোন মানুহ কোন আসনত বহিব তাৰ আগৰে পৰা লেখ থাকে। এইদৰে নিৰুপিত আসনত সকলো মানুহ বহিল। এনেতে ৰঙ্গভূমিৰ অধ্যক্ষজনে ঘোষণা কৰি দিলে যে খেল আৰম্ভ হ'ল। আনন্দত মানুহবিলাকে জাউৰি জাউৰিয়ে কিৰীলি পাৰিলে। প্ৰথমতে কেই যোৰামান মাল যুঁজ হ'ল। ইয়াৰ শেষত অধ্যক্ষজনে আদেশ দিলে “গ্লকাছক সিংহৰ গঁৰালত সুমাই দিয়া।” তেওঁ আদেশ দিবলৈহে পালে মানুহবিলাকৰ খিকিন্দালি চাই কোনে? অইন্‌ খেলা দেখিছিল বুলিও সিহঁতৰ হেঁপাহ পূৰা নাছিল। সিহঁতক লাগে জীয়া মানুহৰ তেজ, আৰু ছিৰলী ছিৰলী হৈ থকা মঙহৰ ডোখৰবিলাক। তাকে নেদেখিলে সিহঁতৰ মনত সুত্ নেলাগে। গ্লকাছক সিংহৰ লগত যুঁজিবলৈ সুমাই দিয়া হ'লতে সকলোৱে মূৰ তুলি সেই দৃশ্য চাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}এদিনৰ আগৰে পৰা এই সিংহটোক অনাহাৰে ৰাখিছিল। তাকে কৰিলে তাৰ খঙ্ বেছি হয় সেইদেখি মানুহৰ লগত যুঁজিবৰ সময়ত সি ক্ৰুদ্ধ মূৰ্ত্তি ধৰে। তাতেই মানুহৰ তৃপ্তি। এৰি দিলতে সিংহটোৱে<noinclude></noinclude> 4fbjxfocd6hfn0g83o9w8ehxdfgmuue 104 94996 265015 264671 2026-11-03T16:41:47Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265015 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||প্ৰলয়ৰ জুই|১৩৩}}</noinclude>ৰ্গোঁ গোঁ কৰে এটা প্ৰকাণ্ড গোজৰণি মাৰিলে। আৰু একে চোঁচাই গ্লকাছৰ ওচৰ পালেহি। কিন্তু সিহঁতৰ কোনোবা জনমত মিতিৰালি আছিল নে কি এনে অৱস্থাত পায়ো সিংহটোৱে গ্লকাছৰ চুলি এডালিও হানি নকৰিলে। চাৰিও ফালে সিংহটোৱে এবাৰ তাৰ টলটলীয়া চকু যোৰ ঘূৰাই চাই পঠিয়ালে। যিহে তাৰ জুইৰ আঙ্গনি যেন চকু! দেখিয়েই ভয়ত সৰু সুৰা জীউ পলাই যাব খোজে। {{gap}}সিংহটোৱে আক্ৰমণ নকৰা দেখি অধ্যক্ষজনে আদেশ দিলে “খেলা চাবলৈ সকলো মানুহ অধৈৰ্য্য হৈ আছে। ততালিকে সিংহটোক খুচি দে যাতে তাৰ খঙ্ উঠে।” ঠিক এনে সময়তে ৰঙ্গমঞ্চৰ একাষত মানুহৰ হুলস্থুল লাগিছে। কেইজন মান মানুহে মানুহ ঠেলি বাট মুকলি কৰি হাকিমৰ ফাললৈ চোঁচা লৈ আহিছে। লগতে কেলেনাছ আৰু নিডীয়াও! এই কোৰ্হালৰ ভিতৰৰে পৰা কোনোবাই মাত লগালে “গ্লকাছ নিৰ্দোষী। আৰবেছেছহে হত্যাকাৰী। তাক তুৰন্তে সিংহৰ মুখত পেলাই দিয়াঁ।” ছলাষ্টে আগ বাঢ়ি আহি বিচাৰকজনৰ আগত আদ্যোপান্ত সকলো ঘটনা ক’লে। {{gap}}ইয়াৰ পিছত গ্লকাছক পিঞ্জৰাৰ ভিতৰৰ পৰা উলিয়াই আনি সেই ঠাইতে হাকিমে নতুনকৈ বিচাৰ আৰম্ভ কৰিলে। নিডীয়া সাক্ষী হ'ল। আৰবেছেছে তেওঁৰ দোষ লুকাই থ'ব নোৱাৰিলে। বিচাৰকে যেতিয়া তেওঁক ইটোৰ পিছত সিটোকৈ প্ৰশ্ন সুধিবলৈ ধৰিলে তেতিয়া আৰবেছেছে থোঁতামোজা খাই নিজৰ কথাতে নিজে বান্ধ খাই পৰিল। কেলেনাছ আৰু নিডীয়াক যে আৰবেছেছে কিয় বন্দী কৰি ৰাখিছিল তাৰ কাৰণ দেখুৱাব নোৱাৰিলে। কেলেনাছৰ প্ৰত্যক্ষ ঘটনাৰ বিবৰণবিলাক ইমান নিখুঁত আছিল যে হাকিমে সহজেই বুজিব পাৰিলে সত্য ঘটনা কি। আৰবেছেছৰ কিন্তু কথাবিলাক তেনেই মনে সজা, জোৰা দিয়া।<noinclude></noinclude> jp6kpvtpi80yiqotzlbfdq6l1nfe60c 104 94997 265016 264673 2026-11-03T16:47:08Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265016 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১৩৪|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>বহুত সময়ত কথাই কথাই খাপো নেখায়। সেইদেখি বিচাৰৰ অন্তত আৰবেছেছকে জগৰীয়া বুলি প্ৰমাণ কৰিলে। অধ্যক্ষই তেতিয়া আদেশ দিলে “মিছৰীয় ঠাকুৰ আৰবেছেছক সিংহৰ মুখত পেলাই দে।” আনন্দত মতলীয়া হৈ সকলো প্ৰজাই আকৌ জাউৰি জাউৰিকৈ কিৰীলিয়াবলৈ ধৰিলে। সিহঁতেও চিঞৰিবলৈ ধৰিলে “আৰবেছেছক সিংহৰ মুখত পেলাই দে।” {{gap}}আৰবেছেছে তেওঁৰ বহল বুকুখন ফিন্দাই আঁঠুলৈকে ওলমি থকা হাত দুখন ওপৰলৈ তুলি গহীনাই ক'বলৈ ধৰিলে “সৌৱা চকু মেলি চোৱাঁচোন, কি ভীষণ প্ৰলয়জুই জলিব লাগিছে। জগৎধাত্ৰী আইছিছৰ ভক্তক হানি কৰে এনে সাহস কাৰ? মোক সিংহৰ মুখত দিয়াৰ আগতে তোমালোকৰ কি সৰ্ব্বনাশ হয় চোৱাঁ।” {{gap}}সকলো প্ৰজাই বিছুবিয়ছৰ শিখৰৰ ফাললৈ শিৰ তুলি চাই দেখিলে যিহে ভয় লগা দৃশ্য! কলাডিল যেন শিখৰৰ টেমুনাটোৰ ভিতৰৰ পৰা ভাঁউট্‌ ভাঁউট্‌ কৰে, জলি থকা জুই, তপত ধাতু আৰু ক'লা ধোঁৱা ওলাই আহি গোটাই আকাশ ধুঁৱলি কুঁৱলী কৰি পেলালে। যিহে ফট্ ফট্ কৰে ফিৰিঙ্গটিৰ পিছত ফিৰিঙ্গটি উৰিবলৈ ধৰিলে! দেখিয়ে সকলোৱে প্ৰাণটাঁকি লৰিবলৈ ধৰিলে। বনৰীয়া জন্তুৰ খেল চাবলৈ আৰু সিহঁতৰ আজৰি নাই৷ য’ৰ বস্তু তাতে পেলাই থৈ সিহঁত তাৰ পৰা ভাগি ভুঁহৰি গুচি গ'ল। চাৰিও ফালে মানুহৰ চিঞৰ-বাখৰ। ঘৰ-বিলাকত জুইৰ আঙ্গনি পৰি দপ্ দপ্ কৰে জুই জলি উঠিল। গোটেই দেশত প্ৰলয়ৰ সূচনা হ'ল! বিছুবিয়ছৰ শিখৰটি জুইৰ আঙ্গনিবিলাকৰ মাজত জল্ জল্ পট্ পট্ কৰে এটি বিতোপন সোণৰ মাদলী যেন হৈ পৰিল! যিহে ভয়ঙ্কৰ দৃশ্য মনত সুৱঁৰিলেও গাৰ কঁপনি উঠে!<noinclude></noinclude> bdcihm4r3qtt5cv11sp3q3g3ie3ayei 104 94998 265018 264674 2026-11-03T16:54:55Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265018 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||নজনাৰ উদ্দেশে|১৩৫}}</noinclude>{{center|'''{{X-larger|( 8 )}}'''}} {{center|'''{{Xx-larger|নজনাৰ উদ্দেশে}}'''}} {{gap}}এই হেন মহা প্ৰলয়ৰ সময়তো গ্লকাছে আইয়োণৰ কথা পাহৰিব পৰা নাই। নিডীয়া তেওঁৰ ওচৰতে আছে। গ্লকাছক যে মৰণৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ তাই শকতি পালে তাতকৈ আৰু তাইৰ আনন্দৰ কথা নাই। “মোৰ হৃদয়ৰ দেৱতা, আপোনাক ৰক্ষা কৰিলো যেতিয়া এতিয়া আৰু মোৰ কামনা পূৰিল। এতিয়া নিৰলে মৰণৰ আশ্ৰয় লওঁ।” এই বুলি নিডীয়াই চকু পানী টুকিলে। {{gap}}গ্লকাছে আলফুলকৈ তাইৰ হাত দুটি তেওঁৰ বুকুত চেপা মাৰি ধৰি ক'লে “সোণজনী মোৰ, তোমাক এই বিপদৰ সময়ত মই এৰি দিব নোৱাৰোঁ। এতিয়া আমি দুয়ো আইয়োণক বিচাৰি আনোগৈ আহাঁ।” {{gap}}এই বুলি কৈ দুয়ো লৰালৰিকৈ আইয়োণক সুমাই থোৱা ঘৰ পালেগৈ। আৰবেছেছ তেতিয়া ক'ত আছিল ঠিক নাই। হুৰ মুৰ কৰে চাৰিও ফালে ওখ ওখ পকীঘৰবিলাক ভাগি ছিগি পৰিছে। বতাহত উৰি অহা গলা ধাতু আৰু তপত ছাইবিলাকেৰে ঘৰৰ মুধবিলাক পোত খাই পৰিল। “আইয়োণ’ ‘আইয়োণ' বুলি গ্লকাছে আটাহ পাৰিবলৈ ধৰিলে। আইয়োণ তেতিয়া মূৰ্চ্ছিত হৈ পৰি আছে। গ্লকাছে ভিতৰ সোমায়ে একে জাঁপেই আইয়োণক কান্ধলৈ তুলি ল'লে। আৰু বিম্বাশবদে নিডীয়াক লগত লৈ গুচি গ'ল। ক'লৈ গৈছে, গ্লকাছে নিজেও নেজানে! তেওঁলোকৰ আগত ভৌ ভৌ কৰে জলি থকা জুই, হুৰ্ হুৰ্ কৰে ভাগি পৰা ঘৰ-দুৱাৰ আৰু গছৰ পাত সৰোৱা চিঞৰ। এই হেন প্ৰলয়ৰ মাজতো বুকু ডাঠ কৰি গৈ আছে তিনিটি অনাথ প্ৰাণী! মৰণলৈ তেওঁলোকে ভয় নকৰে। কিন্তু ই জনমত এৰাএৰি হবলৈ দুখ পায়।<noinclude></noinclude> tlvgfcyamwznc4rewy65jjkn1y2mcdw 104 94999 265021 264675 2026-11-03T17:01:24Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265021 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১৩৬|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>{{center|{{X-larger|( ৫ )}}}} {{center|'''{{Xx-larger|সংহাৰ}}'''}} {{gap}}আইয়োণে তেতিয়া এখুজি দুখুজিকৈ খোজ বুলাই যাব পাৰিছিল। আগতে আইয়োণ, তেওঁৰ পিছতে গ্লকাছ আৰু নিডীয়া! তিনিউ জাহাজৰ বন্দৰৰ ফালে মুখ কৰি মহাশ্মশানৰ ভিতৰেদি গৈ আছে। লৰা তিৰোতাৰ চিঞৰ বাখৰলৈ আৰু তেওঁলোকে এতিয়া কাণ দিয়া নাই। গুৰুম্ গুৰুম্ কৰে চাৰিও ফালে মহা শবদ কৰি ওখ পকী ঘৰবোৰ ভাঙি পৰালৈকো তেওঁলোকে ঘূৰি চোৱা নাই। জুইৰ ভাঁপত তেওঁলোকৰ কপাল আৰু হাতবিলাক ডেই গৈছে। আৰু ধোঁৱাৰ প্ৰতাপত উশাহকে লব পৰা নাই। {{gap}}এইদৰে গৈ থাকোতেই অকস্মাতে এবাৰ শেনটো অহাদি আৰবেছেছ আগতে ওলালহি। “গ্লকাছ, তই চোৰৰ দৰে আইয়োণক পলুৱাই নিবলৈ লাজ নেপালি? তুৰন্তে তাৰ প্ৰতিফল পাবি নহ'লে এতিয়াও ওভোতাই দে।” এই বুলি কৈ হাতত এখন খোলা তৰোৱাল লৈ আৰবেছেছে খঙত দাঁত কৰচিবলৈ ধৰিলে। এনেতে আচম্বিতে একাঙ্গনি জুই আৰু কিছুমান গলা ধাতু আহি থপৰ্ কৰে আৰবেছেছৰ গাই মূৰে পৰিল। আৰবেছেছে মাটিত পৰি ধৰ্ ফৰাবলৈ ধৰিলে। জুয়ে কোবাই তেওঁক আধাপোৰা কৰি পেলালে। এনেতে ওচৰৰ ঘৰদুৱাৰ বোৰো হুৰ্ হুৰ্ ককৰে ভাগি পৰিল। কাষতে থকা খুটা এটা দীঘে দীঘে আৰবেছেছৰ গাৰ ওপৰত পৰিল। সেই পিনেই বপুৰাৰ প্ৰাণবায়ু বাহিৰ হৈ গ'ল। {{gap}}গ্লকাছে আৰু এক নিমিষো লেহেম নকৰিলে। তেওঁ দেৱতাসকলক নথৈ স্তুতি কৰি তেতিয়াই আইয়োণ আৰু নিডীয়াক লগত লৈ সাগৰৰ বন্দৰলৈ গুচি গ'ল। বন্দৰত তেওঁৰ জাহাজ বন্ধা আছিল।<noinclude></noinclude> cmmp7yakuco7ss3qoxtnmchfcupe7e4 104 95000 265022 264676 2026-11-03T17:07:19Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265022 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||নিডীয়াৰ মেলানি|১৩৭}}</noinclude>কেৱল নাৱিকহঁতে গ্লকাছৰ কাৰণেই বাট চাই আছিল। তেওঁলোক উঠিলতে জাহাজ মেলি দিলে। গ্লকাছে শেষবাৰ জাহাজৰ পৰা এই বিপদে-ঘেৰা নগৰখনলৈ চাই পঠিয়ালে। দেখিলে যেনেহে ধম্ধমীয়া জুই! আকাশত যেন কোনোবাই জুইৰ ধেমালিহে কৰিছে! {{gap}}গ্লকাছে হাতযোৰ কৰি প্ৰলয়ৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱতাজনক ভক্তিৰ সম্ভাষা জনালে। নিডীয়া আৰু আইয়োণেও এই উপাসনাত যোগ দিছিল। {{gap}}ই অনেক কালৰ আগৰ কথা। এই দৰেই পাপ আৰু অধৰ্ম্মেৰে ভৰা পম্পিয়াই চহৰ প্ৰকৃতিয়ে নিজে প্ৰলয়ৰ জুইৰে শোধন কৰিলে। পাপৰ পৰাচিত আছেই—ই প্ৰকৃতিৰ অলঙ্ঘ্য নীতি, তাৰ হাত সাৰে কোনে? {{center|( ৬ )}} {{center|'''{{Xx-larger|নিডীয়াৰ মেলানি}}'''}} {{gap}}পিছদিনা ফেঁহু-জালি দিয়া সময়ত হাতত-সাৰে ভৰিত-সাৰে নিডীয়াচ গ্লকাছ আৰু আইয়োণ শুই থকা ঠাইলৈ গ'ল। তেতিয়া পূব ফালে হেঙ্গুলীয়া ৰহনে দেখা দিছে। সাগৰৰ মাজ, চৰাই চিৰিকতিৰ মাত শুনিবলৈ নাই। কেউদিশে কেৱল ঢৌ ঢৌ কৰে ফেনে ফোটোকাৰে উটি বুৰি ফুৰা পানী। সূৰ্য্য দেৱতাৰ ৰঙা ৰঙা ৰশ্মিবোৰ এটি দুটি হৈ পূব আকাশত সোণালী কাঁড় যেন হৈ জিলিকিছে। বেচেৰী নিডীয়াৰ কপালত এই সৌন্দৰ্য্যৰ উপভোগ কৰিবলৈ আৰু বিধিয়ে নিলিখিলে। তাই উশাহ নিশাহ শুনিয়ে বুজিব পাৰিলে যে গ্লকাছ আৰু আইয়োণ দুয়োৰেচ টোপনি। {{gap}}নিডীয়াৰ অন্তৰত এপাট শেলে বিন্ধিছিল। এই পাট শেলৰ বিন্ধনত<noinclude></noinclude> 0n98wsoatuxzcd8szcdvi83tf7vfk1x 104 95001 265024 264677 2026-11-03T17:12:59Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265024 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১৩৮|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>তাইৰ গোটেই শৰীৰ জৰ্জ্জৰিত দিছিল; তাইৰ অন্তৰ তেনেই ভাগিছিগি চূৰ্ মাৰ্ হৈছিল। তাই জীৱনত কেৱল ভাল পাইছিল গ্লকাছক। গ্লকাছৰ চৰণতেই তাই নিজৰ জীৱন সঁপি দিছিল। কিন্তু গ্লকাছে কৰিলে কি? গ্লকাছে আইয়োণৰ প্ৰণয়ৰ মৰ্য্যাদা বুজিছে। নিডীয়াক জানো গ্লকাছে এই জীৱনত সহধৰ্ম্মিণী কৰি ল'ব? তাই এতিয়া জীয়াই থাকি আইয়োণক গ্লকাছৰ পত্নী হ'বলৈ কেনেকৈ এৰি দিয়ে? এই চিন্তায়ে তাইক জুৰুলা কৰিলে। অৱশেষত এটা উপায় সাজিলে। তাই লাহেকৈ আঁঠুকাঢ়ি মূৰটো দোঁৱাই নি গ্লকাছৰ মুখত লগাই এটি চুমা খালে। আৰু অস্ফুট ভাষাৰে অন্তৰৰ বেথা টোপনিতে যেন গ্লকাছক জনালে! গ্লকাছৰ হাতখনি তাই এবাৰ চুই চাব খুজিছিল। কিন্তু সাহ নহ'ল জানোবা গ্লকাছে সাৰ পায়! সাৰ পালে তাইক তেনে আতুৰ দেখি গ্লকাছে ভাবিব কি? এই লাজতে তাই নিশবদে তাৰ পৰা যাওঁ নেযাওঁকৈ আঁতৰি গুচি গ'ল। {{center|{{X-larger|( ৭ )}}}} {{center|'''{{Xx-larger|বিসৰ্জ্জন}}'''}} {{gap}}সেই ৰাতি জাহাজত কল্‌মটিয়াই থকা বহুৱা এটাই জপং কৰে পানীলৈ কিবা এটা পৰা শুনি চক্‌মক্‌ খাই সাৰ পালে। {{gap}}চকু মেলি চাই কিবা ধক্‌-ধকীয়া বগা মানুহ এজনী পানীত পৰা যেন দেখা পাইছিল। কিন্তু তাৰ ঘৰৰ লৰা তিৰোতাৰ কথা মনত পৰিলতে সি আকৌ চকু মুদি তাৰ অকণিমান পোনাটিৰ থুনুক্‌-থানাক্ মাতৰ কথা ভাবিবলৈ লাগিলে। সেই পিনেই তাৰ আকৌ টোপনি আহিল।<noinclude></noinclude> b5qnar2r7i6zrhitary1i17v9byljd9 104 95002 265025 264678 2026-11-03T17:18:50Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265025 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||পিচৰ কথা|১৩৯}}</noinclude>{{gap}}ৰাতিপুৱা শুই উঠি গ্লকাছ আৰু আইয়োণে নিডীয়াক বিচাৰি খলক্‌ লগালে। কিন্তু ক'তো নেপালে। এনেতে জাহাজৰ বনুৱা এটাই সম্বাদ দিলেহি যে শেহৰাতি জপং কৰে কিবা এটা সি পানীত পৰা শুনিছিল। কিন্তু বস্তুটো কি একো তৎ ধৰিব নোৱাৰিলে। {{gap}}গ্লকাছে অলপ সময় আমন জিমনকৈ বহি আছিল। আচল ঘটনাটো কি বুজিবলৈ তেওঁৰ বাকী নৰ'ল। গ্লকাছ আৰু আইয়োণে নিডীয়াৰ কাৰণে নথৈ বেজাৰ কৰিলে। হুমুনিয়াহ্ কাঢ়ি গ্লকাছে ক’লে “আই ঐ দেহি, পোৰাকপলীয়া কাণী ছোৱালীজনী! ” {{center|{{X-larger|( ৮ )}}}} {{center|'''{{Xx-larger|পিছৰ কথা}}'''}} {{gap}}পম্পিয়াই নগৰ উচ্ছন্ন হয় খ্ৰীষ্টীয় ৭৯ শঁকত। তাৰ প্ৰায় সোতৰ শ বছৰৰ পিছত ( ১৭৫০ খ্ৰীষ্টাব্দত ) পণ্ডিতসকলে এই নগৰখন খানি মাটিৰ তলৰ পৰা উলিয়ালে। অতদিন মাটিৰ তলত পৰি থকা বুলিও খানিলত পকী ঘৰবোৰ, আলি পদূলি, ভোজঘৰবিলাক, ৰং ধেমালিৰ ঘৰ, আৰু মানুহৰ জঁকাবিলাকৰ পৰা বহুত কথা প্ৰত্নতাত্ত্বিক সকলে অনুমান কৰিছে। ডায়মেডৰ ঘৰদুৱাৰ, তেওঁৰ ৰান্ধনি ঘৰ, খোৱাঘৰ, শোৱনিঘৰ এইবিলাক অবিকল পোৱা গৈছে। দীঘে দীঘে পৰি থকা এটা পকী খুটাৰ তলত মানুহৰ এটা জঁকা ওলাইছে। এই জঁকাটো দুভাগত ছিগা। পণ্ডিতসকলে লাওখোলাটো চাই মানুহজন অতিশয় বুদ্ধিমান বুলি অনুমান কৰে। এইটোৱেই নিশ্চয় আৰবেছেছৰ অৱশিষ্ট। {{gap}}নতুনকৈ খানি উলিওৱা এই পুৰণি নগৰখনি আজিও দেখিবলৈ পোৱা যায়। লীলা-সহচৰী সকলক লগত লৈ মেধাৰী আৰবেছেছে<noinclude></noinclude> rpy22g0cnlilb33f8e9tgl489fmkyft 104 95003 265026 264680 2026-11-03T17:21:33Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265026 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১৪০|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>যত আমোদ-প্ৰমোদ কৰিছিল, যি চাৰিবেৰৰ মাজত অসংখ্য পাপ প্ৰলোভনৰ সৃষ্টি কৰিছিল, য'ত যহি তেওঁ নানান্ জল্‌পনা কল্পনা কৰিছিল সেই সকলো ঠাইৰ আজিও চিন ধৰিব পাৰি। ধ্বংশ হোৱা নগৰখনিৰ অৱশিষ্টবিলাকৰ মাজত ক্ষন্তেক থমকি ৰৈ এজন আচহুৱা লিখকে <ref>লৰ্ড লিটনে।</ref> এই পুৰণি কলীয়া সাধুকথাটো লিখি পঢ়ুৱাইসকলৰ হাতত সমৰ্পণ কৰিলে।<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> 1gr6jyastwdjs41o93c71ottesjw8ag 104 95008 264950 264714 2026-11-03T12:17:48Z JyotiPN 1603 264950 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{center|[ ৷৶৹]}}</noinclude>আগুৱাব নোৱাৰিলে আমাৰ সাহিত্য আৰু লগে লগে আমাৰ জাতি পিছ পৰি থাকিব। বিশ্বসাহিত্যৰ সম্পদৰাশি নিজৰ কৰি তাৰে আমাৰ মাতৃমন্দিৰৰ চৌদিশৰ শোভা বঢ়াব লাগিব। আমাৰ আজিৰ এই উদ্যোগো তাৰে এটি সামান্য চেষ্টা। {{gap}}আমাৰ আগ্ৰহত আমি সীমা চেৰাই যাব পাৰোঁ। বাছক্‌বনীয়া ফুল তুলি মাতৃচৰণত অঞ্জলি দিবলৈ যাওঁতে হয়তো বা আমাৰ কঠুৱা হাতৰ পৰশ্‌ পাই আলসুৱা কোমল পাহিটি চূৰ্‌মাৰ্‌, হৈ যাব পাৰে। লগে লগে তাৰ স্নিগ্ধতা আৰু সৌন্দৰ্য্যও আমাৰ হাতত পৰি নাশ পাব পাৰে। ফুল কেপাহি চকুত লগা নোহোৱা কাৰণে ফুল যে আপচু আছিল এনে নহয়। সুৰূপক কুৰূপ কৰা দোষ অপৈণত লিখকসকলৰহে। আমাৰ আশা সন্তানৰ আন্তৰিকতাৰে অৰ্পণ কৰা আধা ভগা ফুল কেপা হিতেই চেনেহী আয়ে তৃপিতি লভিব। {| {{ts|wa|mc}} | width=40% |<center>১০ চ’ত, ১৮৫২ শক।<br>কলিকতা।</center> | width=3% rowspan=3| {{brace2|6|r}} | {{ts|ar}} |<center>শ্ৰীলক্ষেশ্বৰ শৰ্ম্মা।<br/>শ্ৰীৰোহিণীকান্ত ৰৰুৱা।<br/>শ্ৰীহৰেন্দ্ৰনাথ কলিতা।<br/>শ্ৰীবিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা।</center> |}<noinclude></noinclude> 7oyerpahouervjr46g59phjmywthnkh 264951 264950 2026-11-03T12:18:17Z JyotiPN 1603 264951 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{center|[ ৷৶৹]}}</noinclude>আগুৱাব নোৱাৰিলে আমাৰ সাহিত্য আৰু লগে লগে আমাৰ জাতি পিছ পৰি থাকিব। বিশ্বসাহিত্যৰ সম্পদৰাশি নিজৰ কৰি তাৰে আমাৰ মাতৃমন্দিৰৰ চৌদিশৰ শোভা বঢ়াব লাগিব। আমাৰ আজিৰ এই উদ্যোগো তাৰে এটি সামান্য চেষ্টা। {{gap}}আমাৰ আগ্ৰহত আমি সীমা চেৰাই যাব পাৰোঁ। বাছক্‌বনীয়া ফুল তুলি মাতৃচৰণত অঞ্জলি দিবলৈ যাওঁতে হয়তো বা আমাৰ কঠুৱা হাতৰ পৰশ্‌ পাই আলসুৱা কোমল পাহিটি চূৰ্‌মাৰ্‌ হৈ যাব পাৰে। লগে লগে তাৰ স্নিগ্ধতা আৰু সৌন্দৰ্য্যও আমাৰ হাতত পৰি নাশ পাব পাৰে। ফুল কেপাহি চকুত লগা নোহোৱা কাৰণে ফুল যে আপচু আছিল এনে নহয়। সুৰূপক কুৰূপ কৰা দোষ অপৈণত লিখকসকলৰহে। আমাৰ আশা সন্তানৰ আন্তৰিকতাৰে অৰ্পণ কৰা আধা ভগা ফুল কেপা হিতেই চেনেহী আয়ে তৃপিতি লভিব। {| {{ts|wa|mc}} | width=40% |<center>১০ চ’ত, ১৮৫২ শক।<br>কলিকতা।</center> | width=3% rowspan=3| {{brace2|6|r}} | {{ts|ar}} |<center>শ্ৰীলক্ষেশ্বৰ শৰ্ম্মা।<br/>শ্ৰীৰোহিণীকান্ত ৰৰুৱা।<br/>শ্ৰীহৰেন্দ্ৰনাথ কলিতা।<br/>শ্ৰীবিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা।</center> |}<noinclude></noinclude> ljd81nqn7d0j4a36quvzw4a2g9vmner 104 95010 264995 264814 2026-11-03T14:56:21Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264995 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|৮১}}</noinclude>ঠায়ে ঠায়ে থিত ললে গৈ। ঘণশ্যাম বৰুৱা আৰু পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱাই অসমৰ প্ৰখ্যাত দাস কোম্পানীৰ গৰাকীৰ নিজা ঘৰত আলহী হ’ল গৈ, তৰুণ ফুকন গ্ৰেট ইষ্টাৰ্ণ হোটেলত,আৰু গঙ্গাগোবিন্দ ফুকন প্ৰমুখ্যে আন কেজন হিন্দু আশ্ৰমত থিত ললে গৈ। পিছ দিনা অৰ্থাৎ দ্বিতীয় দিনা দুপৰীয়া দুয়ো উপত্যকাৰ ডেপুটেশ্যন দুটা গৱৰ্ণৰ জেনাৰেল’ৰ বাস কৰা, গৱৰ্ণমেন্ট হাউছত উপস্থিত হ’ল গৈ। তাতে ভাৰত মন্ত্ৰী মন্টেগু গৱৰ্ণৰ জেনাৰেল’ৰ আলহীৰূপে ৰৈছিল। গৱৰ্ণমেণ্টৰ হোম চেক্ৰেটৰী চাহাবে আগবাঢ়ি আহি অসমৰ প্ৰতিনিধি কেই জনক আদৰি নি, এটা বিচক্ষণীয়া সুসজ্জিত খোটালিত আথে বেথে বহুৱাই লৈ, গৱৰ্ণৰ জেনাৰেল আৰু চেক্ৰেটৰী অব্ ষ্টেট ফৰ ইণ্ডিয়াৰ ওচৰ ভেটাওতে প্ৰতিনিধিয়ে কেনে ধৰণৰ আচৰণ আচৰিব লাগিব, সেই বিষয় আগলি মন্ত্ৰেৰে লাগতিয়াল উপদেশ দি থলে। তাৰ পিছত প্ৰায় আধা ঘণ্টা মান অসমৰ প্ৰতিনিধিক নিজ নিজ ডেপুটেশ্যন বিষয়ে পুনৰা বৃত্তি কৰি সষ্টম হৈ থাকিবলৈ সময় দি, চেক্ৰেটৰী চাহাব চা‍ৎ কৰে আতঁৰ হ’ল। সেই আধা ঘণ্টাৰ পিছত চেক্ৰেটৰী চাহাবে ঘুৰি আহি, প্ৰতিনিধিক আগ বঢ়াই নি, সিংহাসন পতা কোঠালিত দুয়ো ডেপুটেশ্যন ভাগে ভাগে নিৰ্দ্ধাৰিত আসন বহুৱাই থৈ চা‍ৎ কৰে আকৌ আতঁৰ হ’ল। প্ৰতিনিধিয়ে আসन লোৱাৰ পাচ মিনিট মান পিছত, এজন ৰমক জমক সাজেৰে সুসজ্জিত ইংৰাজ ৰাজ পৰিষদ গহীণ গম্ভীৰ ভাবে এখুজি দুখুজি কৈ ধীৰে শাতে সিংহাসনৰ কাষলৈকে চাপি আহি প্ৰতিনিধিক গা দেখা দি, আকৌ নীৰৱে নিশব্দে উলটি গ’ল গৈ। তাৰ পিছত দৰ্শন পালে, দুজন সমনীয়া ইংৰাজ ৰাজপুৰুষ সাধাৰণ সাজ-পোষাকেৰে অগা-পাছাকৈ, মৰাল খোজেৰে, পাতি থোৱা সিংহাসন আৰু মন্ত্ৰীৰ আসনলৈ পোনাই আহিব লাগিছে, আগৰ জন ৰাজ প্ৰতিনিধি ভাৰতবৰ্ষৰ ভাইচৰয় গৱৰ্ণৰ জেনাৰেল লৰ্ড চেমচ ফোৰ্ড আৰু<noinclude></noinclude> qhht4kaoa6zsgkjlz6upbds13hitcpf 104 95011 264998 264816 2026-11-03T15:39:10Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264998 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৮২|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|}}</noinclude>পাছৰ জন বিলাতত থকা ভাৰত মন্ত্ৰী চেক্ৰেটৰী অব্ ষ্টেট ফৰ ইণ্ডিয়া মহামান্য মন্টেগু চাহাব। গৱৰ্ণৰ জেনাৰেল সিংহাসনত আৰু ভাৰত মন্ত্ৰী, সিংহাসনৰ বাবে মন্ত্ৰী আসনত উপবিষ্ট হ’লহি। সিবিলাকৰ লগে লগেই প্ৰতিনিধি দুয়ো ডেপুটেশ্যনৰ সকলো টিয়ে আসন এৰি থিয় হৈ সন্মান জ্ঞাপন কৰিলে। আৰু সিবিলাক উপবিষ্ট হোৱাৰ লগে লগেই প্ৰতিনিধি সকলে পুনৰপি আসন ললে। ক্ষতেক মান ডেপুটেশন দুটা নীৰৱে নিৰক্ষণ কৰাৰ পিছত দুয়ো জনা ৰাজ পুৰুষে সিংহাসন আৰু মন্ত্ৰী আসন এৰি নামি আহি প্ৰতিনিধি সকলৰ সন্মুখত থিয় দিয়াত হোম চেক্ৰেটৰী চাহাবে প্ৰথমতে অসম উপত্যকাৰ আৰু দ্বিতীয়তে চুৰমা উপত্যকাৰ ডেপুটেশ্যনক এফালৰ এজন এজনকৈ ভেটাই দিয়া মতে পোনেই গৱৰ্ণৰ জেনাৰেল আৰু তেখেতৰ পিছতে ভাৰত মন্ত্ৰীয়ে হাঁহি মুখে হাতে হাত ধৰি দুই চাৰি কথাৰে সাদৰ সম্ভাষণ জ্ঞাপন কৰিলে। {{gap}}তাৰ পিছত ৰাজপ্ৰতিনিধি আৰু ৰাজমন্ত্ৰী দুয়ো সিংহাসন আৰু মন্ত্ৰী আসনত পুনৰপি উপবিষ্ট হোৱাত, গবৰ্ণৰ জেনেৰেলে ৰাজপ্ৰতিনিধিৰ অনুজ্ঞা অনুসৰি, ভাৰত মন্তীয়ে দুয়ো ডেপুটেশ্যনৰ দুখন মেমোৰেণ্ডাম পত্ৰ গ্ৰহণ কৰে। অসম উপত্যকাৰ মেমোৰেণ্ডাম খন স্বৰ্গীয় ৰায়বাহাদুৰ ঘনস্যাম বৰুৱা আৰু চুৰমা উপত্যকাৰ খন শ্ৰীযুত কামিনি কুমাৰ চন্দই পাঠ কৰিছিল। শুনাৰ পিছত ৰাজপ্ৰতিনিধি গবৰ্ণৰ জেনেৰেলৰ অনুমতি অনুসৰি, ভাৰত মন্ত্ৰী মহামান্য মন্টেগু চাহাব মহোদয়ে ৰাজমন্ত্ৰীৰ সুৰেৰে দুয়ো ডেপুটেশ্যনক যুটীয়াকৈ উদ্দেশ কৰি, এটি চমু বক্তৃতাৰে কিছুমান আশ্বাসপূৰ্ণ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে সৈতে সমিধান দিয়াৰ পিছত, দূয়ো গৰাকী ৰাজপুৰুষে আসন আৰু সিংহাসনৰ পৰা নামি আহি দুয়ো ডেপুটেশ্যনৰ প্ৰত্যেক প্ৰতিনিধিক পুনৰপি হস্ত মৰ্দ্দনেৰে বিদায় দিয়া লোৱা কৰি ভিতৰমুৱা হৈ প্ৰস্থান কৰিলে। সেই থুপ খোৱা<noinclude></noinclude> ldqpc1wkl15t867bahhpmpdy45fz2db 104 95012 265004 264818 2026-11-03T16:08:22Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265004 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দেশভক্ত তৰুণৰাম ফকন|৮৩}}</noinclude>জন মণ্ডলিৰ মাজত প্ৰতিনিধিৰ জাকত জিলিকা সিংহ পুৰুষ তৰুণৰাম ডেকা ফুকনেই সৱাতকৈ ল’নি পুৰুষ আছিল। ডেপুটেশ্যন লোৱা হৈ যোৱা পিছত, পিছ দিনা আবেলি গৱৰ্ণৰ জেনাৰেল বাস কৰা ৰাজ ভৱনৰ টোলত, ভাৰত মন্ত্ৰী মন্টেগু চাহাব মহোদয়ৰ সন্মানত আৰু প্ৰাদেশিক ডেপুটেশ্যন বিলাকক বিদায় সম্ভাষণ জনাবৰ অৰ্থে এখন বিৰাট ধৰণৰ চাহ খোৱ৷ মেল পতা হৈছিল। সেই মেলৰ মাজত লৰ্ড চেমচ ফোৰ্ড আৰু মহামান্য মন্টেগু চাহাবে অভ্যাগত সদৌ সমজুৱাৰ মাজত সমনীয়া বন্ধু ভাৱে টহলি সদালাপ কৰি ফুৰিছিল আৰু সিবিলাকৰ লগৰীয়াৰূপে ভাৰতৰ সিংহ পুৰুষ বঙ্গদেশৰ লৰ্ড সিংহ সত্যন্ন প্ৰসন্ন সিখিনি পৰত বিশিষ্ট ভাবে জিলিকিছিল। ৰাজভঁৱনত চাহখোৱা মেলত গবৰ্ণৰ জেনেৰেল আৰু ভাৰত মন্ত্ৰীৰ ওচৰত বিদায় লোৱাৰ পিছত অসম উপত্যকাৰ প্ৰতিনিধি কেজনে সন্ধিয়া বেলিকা মেছাৰ্ছ বোৰ্ণ এণ্ড ছেফাৰ্ডছ নামেৰে ফটো গ্ৰাফাৰ কোম্পানীৰ দোকানলৈ গৈ ডেপুটেশ্যনৰ এখন ফটো তুলিলে। শেহৰ দিনা তৰুণৰাম ফুকনে ইষ্টাৰ্ণ হোটেলত অসম উপত্যকাৰ প্ৰতিনিধি কেজনক নিমন্ত্ৰণ কৰি সুন্দৰ ৰূপে আলহী সৎকাৰ কৰিলে। এই বিষয়ত প্ৰতিনিধি কেজনে তৰুণ ফুকনক অশেষ ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে আৰু তেখেতৰ গৌৰৱ কামনা কৰে। {{X-larger|{{center|কংগ্ৰেছ মহা সভাৰ সোণালী জয়ন্তীত<br/> ::তৰুণ ফুকন }} }}{{gap}}ইংৰাজী ১৮৮৫ চনত ভাৰত জাতীয় কংগ্ৰেছ মহাসভাৰ জন্ম হয় আৰু ১৯৩৫ চনত এই মহানুষ্ঠানৰ পঞ্চাশ বছৰ পূৰ হয়। পঞ্চাশ বছৰীয়া কংগ্ৰেছ মহাসভাক সন্মানিত কৰিবৰ নিমিত্তে এই মহানুষ্ঠানৰ প্ৰধান অধ্যক্ষৰ আদেশত ভাৰতৰ সকলো প্ৰদেশতে কংগ্ৰেছৰ সোণালী জয়ন্তী হয়। সদৌ অসমবাসীয়ে কংগ্ৰেছৰ সোণালী জুবিলতি অসমত<noinclude></noinclude> 7v966mqxusz6qtn0d3gbsyc801ve6up 265005 265004 2026-11-03T16:09:35Z Jyoti Chiring 2949 265005 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দেশভক্ত তৰুণৰাম ফকন|৮৩}}</noinclude>জন মণ্ডলিৰ মাজত প্ৰতিনিধিৰ জাকত জিলিকা সিংহ পুৰুষ তৰুণৰাম ডেকা ফুকনেই সৱাতকৈ ল’নি পুৰুষ আছিল। ডেপুটেশ্যন লোৱা হৈ যোৱা পিছত, পিছ দিনা আবেলি গৱৰ্ণৰ জেনাৰেল বাস কৰা ৰাজ ভৱনৰ টোলত, ভাৰত মন্ত্ৰী মন্টেগু চাহাব মহোদয়ৰ সন্মানত আৰু প্ৰাদেশিক ডেপুটেশ্যন বিলাকক বিদায় সম্ভাষণ জনাবৰ অৰ্থে এখন বিৰাট ধৰণৰ চাহ খোৱ৷ মেল পতা হৈছিল। সেই মেলৰ মাজত লৰ্ড চেমচ ফোৰ্ড আৰু মহামান্য মন্টেগু চাহাবে অভ্যাগত সদৌ সমজুৱাৰ মাজত সমনীয়া বন্ধু ভাৱে টহলি সদালাপ কৰি ফুৰিছিল আৰু সিবিলাকৰ লগৰীয়াৰূপে ভাৰতৰ সিংহ পুৰুষ বঙ্গদেশৰ লৰ্ড সিংহ সত্যন্ন প্ৰসন্ন সিখিনি পৰত বিশিষ্ট ভাবে জিলিকিছিল। ৰাজভঁৱনত চাহখোৱা মেলত গবৰ্ণৰ জেনেৰেল আৰু ভাৰত মন্ত্ৰীৰ ওচৰত বিদায় লোৱাৰ পিছত অসম উপত্যকাৰ প্ৰতিনিধি কেজনে সন্ধিয়া বেলিকা মেছাৰ্ছ বোৰ্ণ এণ্ড ছেফাৰ্ডছ নামেৰে ফটো গ্ৰাফাৰ কোম্পানীৰ দোকানলৈ গৈ ডেপুটেশ্যনৰ এখন ফটো তুলিলে। শেহৰ দিনা তৰুণৰাম ফুকনে ইষ্টাৰ্ণ হোটেলত অসম উপত্যকাৰ প্ৰতিনিধি কেজনক নিমন্ত্ৰণ কৰি সুন্দৰ ৰূপে আলহী সৎকাৰ কৰিলে। এই বিষয়ত প্ৰতিনিধি কেজনে তৰুণ ফুকনক অশেষ ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে আৰু তেখেতৰ গৌৰৱ কামনা কৰে। {{X-larger|{{center|কংগ্ৰেছ মহা সভাৰ সোণালী জয়ন্তীত<br/> ::তৰুণ ফুকন}}}} {{gap}}ইংৰাজী ১৮৮৫ চনত ভাৰত জাতীয় কংগ্ৰেছ মহাসভাৰ জন্ম হয় আৰু ১৯৩৫ চনত এই মহানুষ্ঠানৰ পঞ্চাশ বছৰ পূৰ হয়। পঞ্চাশ বছৰীয়া কংগ্ৰেছ মহাসভাক সন্মানিত কৰিবৰ নিমিত্তে এই মহানুষ্ঠানৰ প্ৰধান অধ্যক্ষৰ আদেশত ভাৰতৰ সকলো প্ৰদেশতে কংগ্ৰেছৰ সোণালী জয়ন্তী হয়। সদৌ অসমবাসীয়ে কংগ্ৰেছৰ সোণালী জুবিলতি অসমত<noinclude></noinclude> fs4fkcedq0jp0ccjp2aucz2kx916i1b 104 95013 265010 264819 2026-11-03T16:28:07Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265010 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৮৪|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|}}</noinclude>কংগ্ৰেছ প্ৰতিষ্ঠাপক তৰুণৰাম ফুকনক গৌৰৱৰ আসনত সভাপতিৰ বাব অৰ্পন কৰে। গুৱাহাটীৰ কংগ্ৰেছ সোণালী জয়ন্তীৰ মহোৎসৱৰ সভাপতিৰ আসনত তৰুণ ফুকনে সৰল হৃদয়ে এই সমবেত ৰাইজক সুন্দৰ ভাষাৰে কৈছিল যে, এই ক্ষুদ্ৰ অনুষ্ঠানটিক অভিনন্দন কৰিবলৈ আমি আজি গোট খাইছোঁ। ক্ষুদ্ৰ বুলিছো আমাৰ ক্ষুদ্ৰ আয়োজনলৈ চাই, নহলে কংগ্ৰেছতকৈ ডাঙৰ অনুষ্ঠান আজি ভাৰতত নাই এই কথা বুকু ডাঠি কব পাৰি। আজি ভাৰত দেশ বিদেশে পৰিচিত এই অনুষ্ঠানৰ জৰীয়তে, ধন-সম্পদৰ গৌৰৱত নহয়। আজিৰ ভাৰতবাসীৰ শক্তিৰ পৰিচয় পাইছে, এই ৰাষ্টীয় সঙ্ঘৰ আত্ম প্ৰতিষ্ঠাৰ প্ৰাণপণ প্ৰচেষ্টাত জনবলত নহয়। আজি ভাৰত- বাসীৰ প্ৰাণত স্বাধীন ভাৰতৰ সোপ'ন জগাই তুলিছে কিহে? এই কংগ্ৰেছেই ভাৰতবাসীৰ নিজ নিজ বিদ্যাবুদ্ধিৰ প্ৰভাৱত নহয়। ভাল-বেয়া লাভ-অলাভ, জয়-পৰাজয়, কড়া-ক্ৰান্তি হিচাবলৈ আওকাণ কৰাই আত্ম-ত্যাগৰ মহিমাত আবালবৃদ্ধ বণিতাক কিহে অনুপ্ৰাণিত কৰিছে? এই কংগ্ৰেছ সভাই নহয়নে? মহাত্মা গান্ধি যদি সিদ্ধ পুৰুষ হয়, তেন্তে তেওঁৰ সিদ্ধ মন্ত্ৰ কি? উত্তৰত কবই লাগিব কংগ্ৰেছ বুলি। আসমুদ্ৰ হিমাচললৈকে কৌটি কৌটি নিৰক্ষৰ লৰা-ছোৱালী, ডেকা-গাভৰু, বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে কিহৰ মোহিনী মায়াত মুগ্ধ হৈ, কাৰো হকা বধা নামানি হাঁহি মুখে দেশৰ হন্তে প্ৰাণ দিবলৈ চলিছে। কংগ্ৰেছৰ মোহিনী মায়াত নহয়নে? কুমাৰীকাৰ পৰা সদিয়ালৈকে কোনজনে দেশে বিদেশে দেশবাসীৰ সমাদৰ পাইছে যাৰ গাত কংগ্ৰেছৰ ৰশ্মি পৰা? সৰ্ব্বপ্ৰকাৰে নিগৃহীত ঘোৰ অবিশ্বাসীৰ মনতো আশাৰ ক্ষীণ প্ৰদ্বীপ জলাই ৰাখিছে কিহে? এই কংগ্ৰেছ মহামন্ত্ৰে নহয়নে? লক্ষ্যভ্ৰষ্ট ভাৰতক দ্বিধা শঙ্কা মত ভেদৰ মহাকাশত ধ্ৰুৱ তৰাৰ দৰে আজিও বাট দেখুৱাই চলাইছে কোনে? কবই লাগিব কংগ্ৰেছে। অপাৰ বিপদ, মহাসাগৰত দিক নিৰ্ণয় যন্ত্ৰৰূপে পাৰ দেখুৱাই নিছে কংগ্ৰেছেই নহয়নে বাৰু? ভিন্‌ ভিন্‌ মতৰ মানুহক, ভিন্‌ ভিন্‌ মতৰ<noinclude></noinclude> k8jwfgifa2s53twsjogp8qtwby8r8xn 104 95014 265060 264820 2026-11-04T03:12:32Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265060 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|৮৫}}</noinclude>সম্প্ৰদায়ৰ লোকক, ভিন্‌ ভিন্ ধৰ্ম বিশ্বাসীক একতা সুত্ৰে বান্ধি কোন সঙ্ঘই দেশ উদ্ধাৰ কাৰ্য্য নিয়োজিত কৰাব পাৰিছে কংগ্ৰেছত বাজে আৰু, কংগ্ৰেছৰ দৰে? দূৰ দূৰণিৰ হোজা অশিক্ষিত গাৱলীয়ায়ো জানে কোন মহাসঙ্ঘৰ কথা কংগ্ৰেছৰ বাজে? বেয়াই ভালে কংগ্ৰেছ নপতা হলে ইমান বিলাক মহাপুৰুষৰ সমাগম নহলহেতেন কেনেকৈ অসমত? কি সম্পদ দেখুৱাই তেওঁবিলাকক আহিবলৈ মান্তি কৰাব পাৰিলেহেতেন? কি আয়োজনেৰে তেওঁবিলাকক সম্বৰ্দ্ধনা কৰিলোঁহেতেন? কোনজন লাখপতি সদাগৰে ইমান বিলাক নেতা আৰু দেশসেৱক আলহী শোধাৰ ভাৰ ললে হেতেন? জাতীয় জীৱনৰ দীৰ্ঘতালৈ চাই, পঞ্চাশ বছৰেও কংগ্ৰেছ আজি চালুকীয়া, কিন্তু মাতৃৰ কোলাত থকা শিশু কংগ্ৰেছলৈ বিক্ৰমলৈ চালে শ্ৰীকৃষ্ণৰ শিশুলীলাৰ কথা মনত নপৰেনে? {{gap}}আমি দেশ উদ্ধাৰৰ অশ্বমেধ যজ্ঞৰ অশ্ব স্বৰূপে কংগ্ৰেছ অনুষ্ঠানক এৰি দিছোঁ, কোনে পাৰে ধৰকহি। শ্ৰীকৃষ্ণৰ দৰে মহাত্মা গান্ধিক সাৰথি কৰি, সেই কুৰুক্ষেত্ৰত পুনৰ বুজিব লাগিব, ভীষ্ম পিতামহৰ লগত, গুৰু দ্ৰোণৰ লগত, সহোদৰ কৰ্ণৰ লগত, পুত্ৰ বব্ৰুবাহনৰ লগত। পিতা-পুত্ৰ ভেদ পাহৰি যুগিব লাগিবই মহাযুদ্ধত। {{gap}}শ্ৰীকৃষ্ণই আঠুলৈ পঞ্চ পাণ্ডৱৰ কাৰণে পাচ খন গাওঁ খুজিছিল ৰজা দুৰ্য্যোধনত। মহাদৰ্পী দুৰ্য্যোধনে উত্তৰ দিলে, সুচন্যাগ্ৰে “সুতিক্ষ্ণেন ভীদ্যতে শাচ মেদিনী” ইত্যাদি। ফলত লাগিল কুৰুক্ষেত্ৰৰ ধৰ্ম্মযুদ্ধ। মহাত্মা গান্ধিয়ে সানুনয় প্ৰাৰ্থনা জনালে দৰিদ্ৰ ভাৰতবাসীৰ অন্ন-বস্ত্ৰৰ সমস্যা পুৰণৰ কাৰণে। কাৰ্য্যত প্ৰৱৰ্ত্তিল দমননীতি। ফলত অহিংসা অসহযোগ আদি ধৰ্ম্মৰ অৱতাৰণা। {{gap}}কৰ্ম্মীৰ দোষৰ বাবে কংগ্ৰেছ নেৰিব, কৰ্ম্ম পদ্ধতিৰ বেমেজালি দেখি কংগ্ৰেছ নেৰিব, নিজ স্বাৰ্থ সিদ্ধিৰ কাৰণে কোনোবাই নিজ নিজ স্বত্ব প্ৰৱৰ্ত্তাই কাৰবাক বাজ কৰিবৰ মন কৰে, তাত বেয়া পাই নিজ<noinclude></noinclude> 11s2n3kaowiiz93ejplff7dne3smqkj 104 95015 265061 264821 2026-11-04T03:24:50Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265061 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৮৬|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|}}</noinclude>স্বত্ব এৰি নিদিব। যেতিয়ালৈকে কংগ্ৰেছে দেশৰ প্ৰকৃত কল্যাণৰ কাৰণে যুজিব তেতিয়ালৈকে কংগ্ৰেছতকৈ একনিষ্ঠ নিৰ্ভীক দেশ সেৱক নোলাই মানে কংগ্ৰেছকে সাৱটি ধৰি থাকিবই লাগিব। দেশ উদ্ধাৰ আৰু পতিত উদ্ধাৰ মহাব্ৰতী কংগ্ৰেছে আচলতে কাকো কংগ্ৰেছৰ বাজকৈ ৰাখিব নোৱাৰে। কংগ্ৰেছ কৰ্ম্মী সকল আত্মাভিমানত মই বৰ ভাব, নানিব। ময়েই দেশ সেৱক, তেওঁ নহয়, এই সৰ্ব্বনশীয়া ভাৱ মনত থাকিলে নিজৰো কল্যাণ নহয় আৰু কংগ্ৰেছৰো উদ্দেশ্য সিদ্ধি কৰা টান হব। কংগ্ৰেছত নাথাকিও দেশৰ সেৱক হব পাৰে,নুই কৰিব নোৱাৰিব। সৰ্ব্বপন্থী দেশ সেৱক সকলক সাদৰে সাৱটি ধৰি দেশৰ কাম কৰাই কংগ্ৰেছৰ মহত্বৰ আৰু উদাৰতাৰ চিন। কংগ্ৰেছৰ এই সিদ্ধ মন্ত্ৰতে দীক্ষিত হৈ আহা সকলোৱে কংগ্ৰেছক অভিনন্দিত কৰোঁ। কংগ্ৰেছ প্ৰৱৰ্ত্তক আদি পুৰুষ সকলক স্মৰণ কৰি ভক্তি পুষ্পাঞ্জলি দিও। দেশৰ কল্যাণৰ কাৰণে যি সকলে প্ৰাণ দিছে, তেওলোকৰ শলাগ লৈ তেওঁবিলাকৰ আত্মাৰ সদগতি প্ৰাৰ্থনা জনাও, বৰ্তমান কংগ্ৰেছকৰ্মী সকলৰ সৰ্ব্বদোষ মৰষি, ভগৱানে যেন তেওঁবিলাকক পৰমশক্তিমন্ত কৰি সজ পথে নিয়ায় তাৰ কাৰণে ভগৱন্তৰ চৰণত সৰল প্ৰাৰ্থনা জনাওঁ। {{center|{{X-larger|অসমৰ সংৰক্ষণ নীতিত}}}} {{gap}}ইংৰাজী ১৯৩৬ চনত অসম জননীৰ হিতাকাঙ্ক্ষী তৰুণৰান ফুকনে নিজৰ লিখিত বিবৰণিত ন্যায্য দাবীৰ বিষয়ে দেশবাসীক এইদৰে জনাইছিল যে, আমাৰ এদিন সম্পদ আছিল তাক কোনেও নুই কৰিব নোৱাৰে। নিজৰ প্ৰাধান্য প্ৰৱৰ্ত্তাৱৰ কাৰণে কোনোবাই কলেও বুৰঞ্জীৰ প্ৰমাণলৈ আঙ্গুলিয়াই সেই কথা হিংসামুলক বুলি ওফৰাই দিব পাৰি। সেইদিনা খনৰ অতুল সম্পদ আজি এধানো চিন নাই। এই কথা মনলৈ আহিলেও দুখ লাগে আৰু লগাও স্বাভাৱিক, কিন্তু এই অপ্ৰিয় সত্য স্বীকাৰ<noinclude></noinclude> 5ty1iyur0r7v5s349k2rgh6az91usup 104 95016 265063 264822 2026-11-04T03:34:04Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265063 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|৮৭}}</noinclude>জনালে আৰু কাণৰ পৰা নমাই দিবৰ চেষ্টা কৰিলে গবৰ্ণমেণ্টেও বেয়া পোৱা যেন দেখা যাই। কি কাৰণত যে বেয়া পায় আৰু কোন ভবিষ্যত উদ্দেশ্য সাধনৰ কাৰণে এই ভাঙিব নোখোজো আৰু নোৱাৰা গুৰু আমাৰ কাণত দি থিয় হৈছে তাক আমি বুজিব পৰা নাই আৰু আমি শুধিলেও ভাঙি নকয়। কিন্তু ইয়াৰ তত্ব লবই লাগিব আৰু এই অবিচাৰৰ প্ৰতিকাৰ সাধিবই লাগিব নহলে আমাৰ অশেষ দুৰ্গতি হব আৰু ভাই সকলো আমাৰ লগত থাকি অধোগতিলৈ যাব। কৰিবয়েই লাগিব, তদুপৰি তাতোকৈ অপ্ৰিয় সত্য যে আমাৰ অতীত সম্পদৰ ঠাই শূন্য হৈ থকা নাই, সেই স্থান সম্পূৰ্ণৰূপে অধিকাৰ কৰিছে আজি ঘোৰ বিপদে। সম্পদৰ চিন নাই, কিন্তু বিপদৰ ৰুদ্ৰমূৰ্ত্তিৰে আসামৰ দশোদিশ পৰিপূৰ্ণ। {{gap}}বেহা বেপাৰ অসমীয়াৰ নাই সেই বিষয়ে অসমীয়া নিতান্ত নিশ্চেষ্ট আৰু গবৰ্ণমেন্ট সম্পূৰ্ণ উদাসীন। খাজানাৰ হেচাত প্ৰজাৰ কঁকাল ভাগি গৈছে কিন্তু প্ৰতিকাৰৰ উপায় নাই। এই অন্তকাৰী বিপদৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ কাৰণে আবেদন-নিবেদন কৰিও সুহৃদয় গবৰ্ণমেণ্টৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰাব পৰা নাই বৰং সেই বিষয়ে আন্দোলন কৰা লোকসকল চৰকাৰৰ কোপদৃষ্টিত পৰাহে দেখা যায়। তেওঁবিলাকৰ কথা হৈছে যে গবৰ্ণমেণ্ট চলাবয়ে লাগিব কিন্তু টকা নহলে গবৰ্ণমেন্ট নচলে। গতিকে সেই গবৰ্ণমেণ্টৰ শাসন আৰু শোষণ যজ্ঞত পুৰোহিতে “অস্তি নাস্তি নজানামি দেহি দেহি পুনঃ পুনঃ” এই মন্ত্ৰেৰে আহুতি দিবই লাগিব। কিন্তু ইয়ো যে সত্য নিৰুপায় প্ৰজাক এই মহা বিপদৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবয়ে লাগিব নহলে প্ৰজাৰ মৰণ সুনিশ্চিত আৰু গবৰ্ণমেণ্টৰ অমঙ্গল অনিবাৰ্য্য। {{gap}}ছিলঠিয়া ভাই সকলে আমাৰ কানত উঠি নাচিবয়ে লাগিছে। তেওঁবিলাকে অশিক্ষিত বুলি আমাক ঘিণায় কিন্তু যাবলৈ কলেও বেয়া পায়। ভাল নোপোৱা মানুহক কাণত লৈ নচুৱাৰ অসমীয়াৰ আপত্তি।<noinclude></noinclude> m4c40x8rcaoh7wui42npp9vavqxir3a 104 95017 265079 264823 2026-11-04T04:38:30Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265079 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৮৮|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|}}</noinclude>{{gap}}আমাৰ দুৰ্কপালৰ কাৰণে ভূতৰ ওপৰত আকৌ দানৱ চৰিল। ইমান দিনে প্ৰীতিৰে সৈতে থকা বঙ্গালী ভাই সকলক গা তুলি দি মাটিবাৰী, আৰু টকা-কড়িৰে সহায় কৰি ঘৰ ভাঙি বেলেগ কৰালে এনে দুৰ্কপাল আমাৰ! ইয়াৰ ফলত আমাৰ বিপদ বাঢ়িব সচা কিন্তু বেলেগ ঘৰ কৰাৰ কি সুখ আসাম প্ৰবাসী ভাই সকলে অতি সোনকালে বুজি পাব আৰু বেলেগ পোহপাল দিয়াৰ কি আনন্দ গবৰ্ণমেন্টেও ভাল দৰে জানিব। {{gap}}আমাৰ দুৰ্দ্দিনলৈ আৰু আমাৰ অক্ষমতা দেখি শত্ৰুৱে আমাক হাঁহিব পাৰে। আসামৰ ভাগ্য পৰিবৰ্ত্তন অনিবাৰ্য্য। আজি অসমীয়াই মুক্তিৰ বাট বিচাৰি পাইছে, আসাম যে অসমীয়াৰ কাৰণে এই সত্য উপলব্ধি কৰিছে। অসমা অসম জননীৰ সেৱা মন্ত্ৰত দীক্ষা গ্ৰহণ কৰি তেওঁৰ উদ্ধাৰৰ কাৰণে এদল অসমীয়া ওলাইছে তাক নজনা লোক আজি নাই। অসমীয়াৰ ৰাজনীতি, অৰ্থনীতি, সমাজ সংস্কাৰ সকলো মঙ্গল কাৰ্য্য সেই সত্যকেই আশ্ৰয় ভিত্তি কৰি চলাবৰ প্ৰাণপণ চেষ্টা চলিছে। সেই দল অসমীয়াই ভালদৰে বুজিছে যে এই সত্য প্ৰৱৰ্ত্তাব নোৱাৰিলে ভাৰত যে ভাৰতবাসীৰ এই সত্য প্ৰমাণিত নহব। নিজ মাতৃক অৱহেলা কৰি দেশ মাতৃকাৰ সেৱাৰ চেষ্টা ভণ্ডালি মাথোন। {{gap}}মৰিবই লাগিব নিশ্চেষ্ট হৈ কাপুৰুষৰ দৰে মৰাতকৈ সন্মুখ যুদ্ধত প্ৰাণ দিয়াও ভাল। অসম অসমীয়াৰ এই নীতি প্ৰবৰ্ত্তনত যি সকলে প্ৰতিবন্ধক জন্মাবৰ চেষ্টা কৰিব তেওঁবিলাকক পৰাস্ত কৰাই অসমৰ যুগ ধৰ্ম্ম বুলি মানি লব লাগিব। সেই অৰ্থে ধৰ্ম্ম যুদ্ধ ঘোষণা কৰিব লাগিব। এই ধৰ্ম্মযুদ্ধত “তৰিলে দেশ মৰিলে স্বৰ্গ” এইয়েই তৰুণ অসমৰ বীজমন্ত্ৰ। ইয়াক দিব লাগিব আবাল-বৃদ্ধ বণিতা অসমীয়াৰ কাণে কাণে এই মন্ত্ৰকেই জপিব লাগিব অসমীয়াই সচিতে সপোনে! তেন্তে ভগৱন্ত অসমীয়াৰ প্ৰতি তুষ্ট নহৈ নোৱাৰিব অসম অসমীয়াৰ হৈ দেশ বিদেশৰ সহানুভূতি<noinclude></noinclude> fdrdc3eq1xwm8idre8zp61pnfsoy2vr 104 95018 265090 264824 2026-11-04T05:35:07Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265090 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|৮৯}}</noinclude>পাব আৰু শ্ৰদ্ধাৰ পাত্ৰ হব। এই বিষয়ত আমি সদৌ অসমীয়া জাতিয়ে দেশতক্ত তৰুণৰাম ফুকনক নটশিৰে ধন্যবাদ জনাইছোঁ। {{gap}}ভাৰতৰ বিষয়ে চিন্তা কৰোঁতা বহুত মানুহ আছে। ইফালে অসম দেশ খনৰ অস্তিত্ব লোপৰ আশঙ্কা। এই দেশৰ সমস্যাৰ লগত আন দেশৰ সমস্যাৰ লগত একো মিল নাই। ইয়াৰ মানুহ ক্ৰমে গৰীৱ হৈ গৈছে। ইয়াত বিদেশীৰ প্ৰতিপত্তি দিনে দিনে বাঢ়ি গৈছে। এই জাতিৰ অস্তিত্বৰ লোপ হব বুলি বহুতে আশঙ্কা কৰে। এনে অৱস্থাত সাহিত্য, বাণিজ্য আদিৰ বিষয়ে জাতি সজাগ কৰাৰ লগে লগে আইন ব্যৱস্থা পৰিষদৰ মাজেদি জাতিৰ উপকাৰ কৰিব পৰা যায় তাক কৰিবৰ চেষ্টা কৰিব লাগে। এটা জাতিয়ে বহু-শতাব্দী জগতত নিজৰ অস্তিত্ব গৌৰৱৰে ৰক্ষা কৰি আহিছে। আজি অৱস্থাৰ ফেৰত সি মৃত্যুৰ দুৱাৰত। এই জাতিক পুনৰ জীৱিত কৰি মহা মণ্ডিত কৰি তোলাত সাহাৰ্য্য কৰিব পাৰিম। সাহিত্য, বিজ্ঞানে, বেপাৰে, বাণিজ্যই ইয়াক আকৌ জগতত ইয়াৰ ন্যায্য স্থান দিম। অসম আকৌ মহান আকৌ গৌৰৱ মণ্ডিত হৈ উঠিব। “অসম মৰিলে আমিও মৰিম”। {{gap}}অসম ছাত্ৰ সন্মিলনৰ সভাপতিৰ আসনত তৰুণৰাম ফুকনে সমবেত ছাত্ৰ মণ্ডলীৰ সন্মুখত এইদৰে লিখিত বিবৰণিত কৈছিল যে, “শিক্ষাৰ উদ্দেশ্য মন প্ৰশস্ত কৰা, চিন্তাশক্তি বঢ়োৱা শিক্ষাৰ্থীক ন ন ভাৱ সোঁত দি ভবিষ্যত জীৱন যুদ্ধত দেশৰ আৰু জগতৰ কল্যাণ সাধনত সৰ্ব্বপ্ৰকাৰ যোগ্যৱান কৰা। শিক্ষাৰ দান বিশেষকৈ ভাৱ বা চিন্তা বিকাশ আৰু চিন্তাৰ সাধন”। {{gap}}“প্ৰত্যেক উন্নত জাতিৰ ছাত্ৰ জীৱনলৈ মন কৰক, দেখিব, তেওঁলোকে সমাজৰ সমস্যাবিলাকৰ লগত কিমান সম্বন্ধ ৰাখি চলিছে। সেই বুলি ম‍ই কব খোজা নাই যে, আপোনালোকে এতিয়াই ৰাজ-নীতি বা আন কোনো আন্দোলনত লিপ্ত হৈ কৰ্ম্মক্ষেত্ৰত নামি পৰকহি। কৰ্ম্মক্ষেত্ৰত<noinclude></noinclude> 5grcdefchyjdmgmovo9j8ercbsax35h 104 95019 265102 264825 2026-11-04T06:15:57Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265102 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৯০|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|}}</noinclude>নামিবৰ আগতে সেই কৰ্মক্ষেত্ৰৰ উপযোগী আহিলা পাতি গোটাই লবলৈহে কৈছোঁ। মোৰ মনেৰে ছাত্ৰই ৰাজনৈতিক জীৱনত নামিলে তেওঁলোকৰ প্ৰধান ব্ৰত অধ্যয়নৰ ব্যাঘাত ঘটিব পাৰে। তেওঁলোকে ছাত্ৰ অৱস্থাত নিজ কামত থকাই ভাল। কিন্তু সেই বুলি ম‍ই কব নোৱাৰোঁ যে, ছাত্ৰই ৰাজনীতি নামটোকে নলব। ছাত্ৰসকলে নিজৰ অধ্যায়নৰ লগে লগে দেশৰ আৰু সমাজৰ সমস্যাবিলাক চকু ৰাখি সেই বিলাকৰ নিমিত্তে নিজ নিজ বুদ্ধি-বিবেচনা অনুসৰি সাজু হোৱা উচিত হব। কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত ছাত্ৰসকলে আমাৰ কিছুমান দুস্কৰ ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক সমস্যাৰ উজু সমাধান কৰিবই পাৰে। যেনে সাম্প্ৰদায়িকতা, অস্পৃশ্যতা বৰ্জ্জন, বাল্য বিবাহ নিৰোধ। {{gap}}দেশৰ সংৰক্ষণ অতি বিশিষ্ট নীতি। তাৰ বিপক্ষে কবলগীয়া একো নাই। কিন্তু সেই নীতি কাৰ্য্যত পৰিণত কৰিবৰ নিমিত্তে আমাৰ ডেকা সকলে যিমানখিনি কৰিব পাৰে, যি উপায় অৱলম্বন কৰিব পাৰে, তাক কৰা হৈছে জানো? আমি অনা অসমীয়া বিলাকক খেদি নিজৰ দেশৰ চাকৰি-বাকৰি, কৰি, বাণিজ্য আদি দেশীয় মানুহৰ হাতলৈ আনিব খুজিছোঁ। নিবনুৱা সমস্যা সমাধানৰ ইয়াতকৈ ভাল উপায় হবই নোৱাৰে। গতিকে ছাত্ৰ সকলে, সংৰক্ষণ নীতি গ্ৰহণ কৰক, কিন্তু বুদ্ধিমন্তৰ দৰে কাম কৰিব। আপোনালোকৰ ভিতৰত প্ৰতিজ্ঞা কৰক, ব্যৱস্থা কৰক, লাগিলে সহায় কৰক, যাতে তীক্ষ্ণ বুদ্ধিৰ ছাত্ৰসকলে ভাৰতীয় চাকৰি পৰীক্ষা বিলাকত প্ৰতি যোগিতা কৰি নিজৰ ন্যায্য ঠাই অধিকাৰ কৰি লব পাৰে। কেৱল চাকৰিতে নিজৰ মন আবদ্ধ কৰি নাৰাখিব। কোনো জাতি চাকৰি কৰিয়েই উন্নতি কৰিব নোৱাৰে। কিন্তু চাকৰিৰ ভিতৰতো যি বোৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ, তাৰ প্ৰতি আপোনা লোকৰ দৃষ্টি থকা উচিত। তাৰ বাহিৰে দেশৰ যি অতুল শিল্প আৰু বাণিজ্য সম্পদ সেই বিলাকৰ উৎকৰ্ষ সাধন কৰিবলৈ ছাত্ৰ সকল এতিয়াই সাজু<noinclude></noinclude> 1y8bvqy223mi0p1iyz0jrwkf87wlryl 104 95020 265103 264826 2026-11-04T06:28:50Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265103 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|৯১}}</noinclude>হোৱা আৱশ্যক। নিজ নিজ অভিৰুচি মতে জীৱন নিৰ্ব্বাহৰ উপায় বিচাৰি লওঁক, “মাত্ৰ নাপাহৰিব যেন যি উপায়েই জীৱিকা নিৰ্ব্বাহ নকৰক তাত নিজ বৈশিষ্ট্য ফুটাই তুলি নিজৰ বংশৰ আৰু জাতিৰ মান বঢ়াব লাগিব। অৱস্থাৰ দোহাই দি হাত সাৱতি বহি থকা দুৰ্ব্বল লক্ষণ। অসমীয়াৰ পুৰণি ইতিহাস অতি উজ্জ্বল হ’ক, মোৰ এয়ে কামনা”। {{center|{{X-larger|অসম সাহিত্য সন্মিলনত তৰুণ ফুকন}}}} {{gap}}ইংৰাজী ১৯২৭ চনত গুৱালপাৰা জিলাত অসম সাহিত্য সভাৰ এক বিৰাট অধিবেশন বহে। এই অধিবেশনৰ সভাপতি আছিল তৰুণৰাম ফুকন। সভাপতিৰ আসনত ফুকন ডাঙৰীয়াই এই দৰে অভিভাষণ পাঠ কৰিছিল যে, সাহিত্য সভাৰ জন্ম কাহিণী বহুতে কৈছে; আজিৰ সমাজত দুনাই কোৱাৰ আৱশ্যকতা মই নেদেখোঁ। আসামৰ অতীত গৌৰৱৰ কথা দুনাই কবলৈকো ইচ্ছা মোৰ নাই। মহাভাৰত যোগিনীতন্ত্ৰ আদি পৌৰাণিক পুথিত আৰু বিশেষ কৈ আসাম বুৰঞ্জীত সেই বিষয়ে বহলাই বৰ্ণোৱা আছে। সেই দিনা খন আসামৰ ৰজা আছিল, ৰাজ সম্পদ আছিল; কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধত কৌৰৱক সহায় কৰাৰ যোগ্যতাও আসামৰ আছিল। ক্ষত্ৰীয় বীৰ শ্ৰেষ্ঠ কৃষ্ণ সহায় অৰ্জুনেও অসমীয়া বক্ৰবাহনৰ হাতত পৰাজয় স্বীকাৰ কৰা কথা পৌৰাণিক সত্য, স্বামীৰ হিতাৰ্থে ৰজাক দেও নুবুলি ৰাজদণ্ডত ৰংমনে প্ৰাণ ত্যাগ কৰা কুঁৱৰী জয়মতী আসামৰে জীৱৰী। আসামৰ পুৰণি সাহিত্য যে, ভাৰতীয় কোনো জাতীয় সাহিত্যতকৈ কোনো অংশ হীন নহয়, ইয়াক ডাঠি কলে অহঙ্কাৰ কৰা নহব, কাৰণ তাৰ বহু প্ৰমাণ আজিও আছে। কিন্তু আসানৰ সেই শিক্ষা, সেই দীক্ষা, সেই তেজ, সেই বল আজি কলৈ গ’ল? জাতিগত জাতীয়তা, পুৰুষানুগত বল বীৰ্য্য আজিও সম্পূৰ্ণ ধ্বংশ হোৱা নাই বুলি মোৰ দৃঢ় বিশ্বাস। সাধনাৰ অভাৱত মৰাৰ<noinclude></noinclude> 1yijl2jlhp7x2bt24gcrkfq154nzacq 104 95021 265106 264827 2026-11-04T06:42:46Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265106 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৯২|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|}}</noinclude>দৰে হৈ আছে। যত্ন কৰা প্ৰাণ দি, পুৰুষাৰ্থ কৰা, লেৰেলা পুলিটি বৰষুণ পাই ঠন্ ধৰি উঠাৰ দৰে, লয় পাও পাও হোৱা পুৰণি কীৰ্ত্তি জাতীয়তা পানী ছিটা পাই মূৰ্তিমতী হৈ উঠিব। হৰৰ কোপত পৰি ছাই হোৱা কামদেৱে আসামলৈ আহি যদি ৰূপ পোৱা সত্য হয়, মৃত কল্পা ভাৰত জননীকো আসামে জয় শ্ৰীমণ্ডিতা কৰি তোলা অতি অসম্ভৱ বুলি মই বিশ্বাস নকৰোঁ। কিন্তু সেয়ে মূৰ্খৰ কথাৰে নহব। {{gap}}বীজত বৃক্ষ নিহিত থাকিলেও যেনেকৈ তাক অদ্ভূত কৰিবলৈ ক্ষেত্ৰ কৰ্ষণৰ আৱশ্যক, অন্ত নিহিত মনুষ্যত্বক প্ৰকাশিত আৰু জাগ্ৰিত কৰিবলৈকো সেই দৰে সাধনাৰ আৱশ্যক। সাধনাক বিবিধ অনুষ্ঠানৰ দ্বাৰাই বহুমুখি কৰি সমাজ আৰু স্বদেশৰ ভিতৰেৰে বিশ্বব্যাপী কৰি তুলিব লাগিব। ইয়াকে কৰিবলৈ শিল্প-কলা, সঙ্গীত, সাহিত্য, ইতিহাস, দৰ্শন, বিজ্ঞান, কুটনীতি, ৰাজনীতি, অৰ্থনীতি ইত্যাদিৰ উৎকৰ্ষ সাধন কৰিব লাগিব। সেই বিলাকৰ প্ৰভাৱ সৃষ্টি কৰি, তাৰ বিস্তাৰ সাধন কৰিব লাগিব। যিমানে সেই সাধনাৰ সিদ্ধি হব তিনানেই তুমি শ্ৰেষ্ঠ জাতি বুলি পৰিচয় দিব পাৰিবা; আন আন জাতিয়ে মুৰ দোঁৱাই সম্বৰ্দ্ধনা কৰিব, মিত্ৰতা স্থাপনৰ আগ্ৰহ দেখুৱাব, বিৰোধ আচৰণত বিদুখ হৈ থাকিব। নিজে শিক্ষা নাপালে পৰক শিকাব নোৱাৰি। নিজে মানুহ হৈ স্বদেশ বাসিক মানুহ নামৰ উপযুক্ত কৰি তুলিব নোৱাৰা কৈয়ে বিশ্ব মানৱ কৰাৰ চেষ্টা প্ৰায়েই কাৰ্য্যকৰী হোৱা দেখা নাযায়। {{gap}}আমি অসমীয়া ভাৰতবাসীৰ ভিতৰত এটা স্বকীয়া জাতি। আমাৰ ভাষা সংস্কৃত মূলক হলেও সুকীয়া ভাষা এই কথাৰ প্ৰতিবাদ কৰোঁতা আজি কোনো নাই, আছে যদিও তেওঁক আওকাণ কৰা উচিত। কিন্তু সেই বুলিয়েই কাণনাৰ মাৰি থাকিলে নচলিব। আমাৰ বহুতো সম্পদ আছিল সেইটো গৌৰৱৰ কথা। যি আছিল তাক বঢ়াব পৰা নাই, সেইটো দুখৰ কথা। কিন্তু আছিল তাক লোপ পাব দিয়াটো<noinclude></noinclude> o56lu8g8cjjnga98f3uh2yngdfqhbii 104 95022 265134 264828 2026-11-04T08:43:55Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265134 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|৯৩}}</noinclude>বিশেষ শোক আৰু লাজৰ কথা হব? ই জাতীৰ মৃত্যুৰ পূৰ্ব্ব লক্ষণ, নিশ্চয় মৃত্যুৰ নিশ্চিত প্ৰমাণ। উঠি অহা জাতিৰ জীৱনৰ চিন হৈছে পৰৰ ওপৰত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰা। তাকে নহৈ আজি আমি আত্ম- ৰক্ষাত অসমৰ্থ! পৰাধীনতো হয়েই, কিন্তু পৰাধীন ওচৰ চুবুৰীয়ায়ো আমাক নিঃকীন দেখি গ্ৰাস কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। ভাই অসমীয়া! অতীত গৌৰৱৰ কথা স্মৰণ কৰি বৰ্ত্তমান অৱস্থা উপলব্ধি কৰা, যুক্তিযুক্ত অনুমানৰ দ্বাৰা ভবিষ্যত প্ৰত্যক্ষ কৰা শৰীৰত তেজ মাংস যদিহে প্ৰকৃততে আছে, তেন্তে গা শিয়ৰি উঠিব, মন উত্ৰাৱল হব, হৃদয় অশান্তিৰে ভৰি পৰিব। কিন্তু শোক কৰিলেই নহব। শোকৰ ঘাই কাৰণ গুচাবলৈ যথা সাধ্য চেষ্টা কৰিব লাগিব। মৃত্যু প্ৰায় জননীক জাতীয়তাৰ দ্বাৰাই অনুপ্ৰাণিত কৰিব লাগিব। সাহিত্য আলোচনাৰ ভিতৰেৰে অসমীয়াৰ অতীত গৌৰৱৰ পুনৰুদ্ধাৰ সাধন কৰিব লাগিব। অসমীয়াক প্ৰকৃত মানুহ কৰি গঢ়ি তুলিব লাগিব লগৰীয়া বঙালী, উৰিয়া, হিন্দুস্থানী আদি ভাষাৰ ব্যাকৰণ আদি পঢ়ি অসমীয়া ভাষাৰ লগত তুলনা কৰি, অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্যৰ ইতিহাস লিখাৰ কাৰণে আসাম সাহিত্য সভাই উপযুক্ত লোকক বৃত্তি দি এই কাৰ্য্যত ব্ৰতী কৰা যুগুত হব। গাৱঁলীয়া ভাই সকলক সহজ সৰল ভাষাত কিতাপ লিখি নিজৰ দেশৰ কথা, দেশ বিদেশৰ কথা জনাব লাগিব। স্বাস্থ্য বিজ্ঞান বিষয়ক সৰল পুথি আমাৰ প্ৰায় নাই বুলিলেই হয়। স্বাস্থ্য ৰক্ষাৰ নিচেই সাধৰণ নিয়ম বোৰকে নজনা কাৰণে বছৰি আমাৰ কিমান মামুহ অকালতে জহণী, বসন্ত আদি সংক্ৰামক ৰোগত প্ৰাণ হেৰুৱাই, তাক নজনা মানুহ নাই। মাউৰৰ সময়ত কেতিয়াবা গাওঁলৈ গৈ গাৱঁলীয়া মানুহৰ অৱস্থা চালেই গাওঁৰ প্ৰকৃত অৱস্থা বুজি পাব। আমি অলপ লেখা পঢ়া শিকি চেক্‌চপিয়েৰ, মিলটন, বাৰ্ক পঢ়িয়েই বছৰি সাহিত্য, সমাজ, স্বদেশ বুলি চিঞৰি থাকিলে একো লাভ নহয়,<noinclude></noinclude> nysjpgiaqr4uejfpfvrmhx4z88coo4o 104 95023 265139 264829 2026-11-04T08:53:36Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265139 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|}}</noinclude>যদি আমাৰ দেশৰ ধৰণী অসমীয়া ৰাইজৰ দুখ দুৰ্গতিৰ প্ৰতিকাৰ কৰিব নোৱাৰোঁ। জাতীয় সম্পদৰ ভিতৰত সাহিত্য সম্পদেই শ্ৰেষ্ঠ সম্পদ। এই বিষয়ত ঋষি মুনি আদিৰো মত ভেদ নাই; সৰ্ব্ব সাধাৰণৰ মতৰ সম্পূৰ্ণ মিল। ধন-জন, যশ-মান ঐশ্বৰ্যা-বিভূতি, জ্ঞান-গৰিমা আদি যত মানে- সম্পদ আছে সকলোৰে প্ৰকাশ সাহিত্যত। এই সবাৰো সাধনা আৰু সিন্ধিৰ হেতু সাহিত্য। {{gap}}মনৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰিবৰ নানান উপায় আছে, কিন্তু তাৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ উপায় ভাষা। মনোবৃত্তিৰ উৎকৰ্ষ সাধনৰ লগে লগে বিস্তাৰ হয়, আৰু সেই ভাৱ প্ৰকাশৰ শ্ৰেষ্ঠতম উপায় ভাষাৰো উন্নতি সাধিত হয়। যি জাতিৰ ভাষা যিমান উন্নত আৰু মাৰ্জ্জিত, সেই জাতিৰ ভাৱ আৰু আনুসঙ্গিক কাৰ্য্যও সেই সেই পৰিমিতে উন্নত আৰু পৰিমাৰ্জ্জিত। নিজৰ নিজৰ মনোগত ভাৱ প্ৰকাশ কৰা আৰু পৰৰ ভাৱ গ্ৰহণ কৰাৰ কাৰণেই ভাষাৰ সৃষ্টি। ইয়াৰ দ্বাৰাই পৰস্পৰৰ ভাৱ সাল সলনি কৰি আৰু লোক সঙ্ঘবন্ধ হয় অৰ্থাৎ পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ সঙ্গ হয়। ভাষাৰ সৃষ্টিৰ আগেয়েও মানুহ আৰু পশু-পক্ষী আদি জন্তুৱেও সঙ্গ লোৱা দেখা যায়। কিন্তু পৰিমাৰ্জ্জিত ভাষাৰে, মনোভাৱ সাল সলনি কৰিব পাৰিলে সেই মনোভাৱ মিলিলে সঙ্গ স্থায়ী আৰু মধুৰ হয়। ভাষাৰ বলত আৰু সহায়ত ‘মই’ ভাৱৰ পৰা ‘আমি’ ভাৱৰ সৃষ্টি হয় ‘মই’ আৰু মোৰ ভাৱ থাকিলে তেওঁ আৰু তেওঁৰ ভাবো স্বীকাৰ কৰি কাম কৰিব লগা হয়। গতিকে ম‍ই আৰু মোৰ ভাৱ থাকিলে ‘তেওঁ আৰু তেওঁৰ এই দুয়ো ভাৱ অটুট ৰাখি কি ভাৱে কাম কৰিলে দুয়োৰো সুবিধা হব পাৰে, তাৰ উপায় উলিয়াব লগা হয়। এই উপায় উলিওৱাৰ লগে লগে সমাজৰ সৃষ্টি হয়। এই সমাজ ৰক্ষাৰ কাৰ্য্য বিধিৰ নাম নিয়ম আৰু নীতি। মইৰ কম বিকাশতে সমাজ আৰু সমাজৰ বিস্তাৰতে স্বদেশৰ উৎপত্তি। এই স্বদেশৰ প্ৰকাশ আৰু প্ৰচাৰতে সাহিত্যৰ আবিৰ্ভাৱ<noinclude></noinclude> 5r5tuc6h463u12o1mihu75s0sjw2jtx 104 95024 265143 264830 2026-11-04T09:09:30Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265143 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|}}</noinclude>আৰু সেই প্ৰকাশৰ ঘটনাবলী লিপিবন্ধ কৰাই ইতিহাস। গতিকে ইতিহাস সাহিত্যৰ এটা অঙ্গ মাথোন। {{gap}}নিজৰ ভাষা চহকী কৰিলে নহব। তোমাৰ ভাৱ পৰক জনাবলৈ হলে তেওঁকো সেই চহকী ভাষা শিকাব লাগিব। ভাৱৰ আদান প্ৰদানৰ লগে লগে ভাষাৰো আদান প্ৰদান চলিব লাগিব। যিমানক তোমাৰ ভাষা শিকাই তোমাৰ ভাৱ লোৱাব পাৰিবা, সিমানেই তোমাৰ সমাজ বহল হব। সমাজ যিমান শিক্ষিত হব; সেই সমাজৰ সাহিত্যও সেই পৰিমাণে চহকী হব। গতিকে দেখা যায়, যি জাতি যিমান উন্নত, সেই জাতিৰ সাহিত্যও সেই পৰিমিতে পৰিপুষ্ট আৰু পৰিমাৰ্জ্জিত। এই কথা ওভোটাই কলেও সত্যতে থাকিব অৰ্থাৎ যি জাতিৰ সাহিত্য যিমান পৰিপুষ্ট আৰু পৰিমাৰ্জ্জিত, সেই জাতি নিশ্চয়, সেই পৰিমাণে উন্নত। জাতীয় উন্নতি কৰিব খুজিলে, সাহিত্যৰ উন্নতি কৰিবই লাগিব। নিজৰ মনৰ ভাৱ ভালকৈ বুজি নাপালে, পৰৰ মনৰ ভাৱ বুজা যেনেকৈ টান, নিজৰ ভাষা ভালকৈ শিকি নললে সেই, ভাষা পৰক শিকোৱাটো টানেই পৰৰ ভাষা শিকাও টান। আই মাতৃৰ সুখ-দুখৰ বাতৰি পাবলৈ হলে, তেওঁৰ ভাষা জানিব লাগিব। অতি মহৎ হৃদয়ৰ লোকে মুখলৈ চায়েই সেই দুখ সুখ বাতৰি লোৱা অসম্ভৱ নহলেও সৰ্ব্বসাধাৰণৰ পক্ষে অন্তৰৰ ভাৱ ভাষাত প্ৰকাশ নাপালে মাতৃ ভাষাৰে তাৰ বাতৰি নললে জনা টান। কব পাৰে স্বৰ্গীয় উমেশ চন্দ্ৰ বন্দোপাধ্যায় আদি- মাতৃ বৎসল স্বদেশ সেৱক- সকলে মাতৃভাষাত পাৰ্গত নোহোৱাকৈয়ো মাতৃৰ সুখ দুখৰ আচল বাতৰি পাইছিল আৰু দুখত সমবেদনা অনুভৱ কৰি প্ৰতিকাৰৰ অৰ্থে অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল। কিন্তু দকৈ গমি চাওঁক আচলতে তেওঁবিলাকে মাতৃৰ সুখ দুখৰ আচল, বাতৰি পাইছিল নে? শিক্ষা, দীক্ষাহীন ৰোগত জুৰুলা, খাবলৈ নাপাই হাড় ছাল ওলোৱা লৰাছোৱালীক বুকুত সাৱটি লই কামৰ যি আৰ্ত্ত আহ্বান তাক আচলতে শুনা হলে<noinclude></noinclude> 08vp99j8p22ddtz5cz2pajviqw55275 104 95025 265144 264831 2026-11-04T09:19:45Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265144 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|৯৬|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|}}</noinclude>তাক ভালকৈ বুজি পোৱা হলে সেই মৰ্মভেদী বুক ভাঙি ছিঙি যোৱা ভাষাৰ ভাৱ গ্ৰহণ কৰিব পৰা হলে সেই সকল মহাপুৰুষে দেশ মাতৃৰ পৰিত্ৰাণৰ হেতু উলিয়াবৰ কাৰণে আৰু ত্যাগ আৰু পুৰুষাৰ্থ কৰিলেহেতেন নহয়নে বাৰু? আমি কবলৈ নোৱাৰোঁ, ভাষা নাই। আমি বুজাব নোৱাৰোঁ, আমাৰ ভাষা বুজি নাপায়। শব্দ ব্ৰহ্ম সেই শব্দ ধ্বনিত হৈ বাধা বিঘিনি অতিক্ৰম কৰি বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড ঘুৰি ফুৰিছে। তাৰ ক্ষয় নাই, ব্যয় নাই। আজিহে বৈজ্ঞানিক সকলে প্ৰমান কৰিছে যে উপযুক্ত যন্ত্ৰৰ সহায়েৰে সেই শব্দ যতে ততে ধৰিব পাৰি, শুনিব পাৰি আৰু তাৰ অৰ্থ বুজিব পাৰি। আমাৰোঁ ব্যথিত অন্তৰৰ ঘোৰ আৰ্ত্তনাদ আজি আকাশ পাতাল ঘুৰি ফুৰিছে ধৰোঁতা নাই, শুনোতা নাই, বুজোতা নাই। ঘুৰি ফুৰি উভতি আহি আকৌ নিজৰ বুকুতেই খুন্দিয়াই ভাঙি ছিঙি গুৰি কৰিছে! আমি বুলি নহয় — সমুহ ভাৰতৰেই সেই অৱস্থা! কিন্তু আমাৰ অৱস্থ৷ এটাইতকৈ বেয়া বুলিলে সৰহকৈ কোৱা নহব। {{gap}}ভাষা হৃদয় গ্ৰাহী নহলে, হৃদয়ত স্পন্দন জন্মাব নোৱাৰিলে শব্দ শব্দই থাকি যায়, ভাষা শব্দ যোজন মাত্ৰ হয়, কবিতা শব্দৰ মিল সঙ্গীত হ্ৰস্ব দীৰ্ঘ মাত্ৰাৰ সুপৰিচলনা পদ্ধতি ইতিহাস লিপিবদ্ধ ঘটনা মাত্ৰ হৈ থাকে। {{gap}}প্ৰত্যেক দেশৰ সাহিত্যৰ লগত জগত সাহিত্যৰ সম্পৰ্ক আছে। তাৰ পৰা সম্বন্ধ ছিঙিলে সাহিত্য সঙ্কীৰ্ণ হয় আৰু কালত লয় পায়। অসমীয়া সাহিত্যৰোঁ সেই দৰে জগত সাহিত্যৰ লগত সম্বন্ধ ৰাখিব লাগিব। আন আন দেশত যি ন ন ভাৱ উদ্ভৱ হৈছে তাক আমাৰ সাহিত্যলৈ আনিব লাগিব। অসমীয়া প্ৰাচীন কবি সকলে, তেখেত সকলৰ সম-সাময়িক সকলো সংস্কৃত পুথিৰে প্ৰাঞ্জল ভাঙণি আমালৈ এৰি থৈ গৈছে। অকল ভাঙণি কৰিয়েই সন্তুষ্ট হোৱা নাই। আন পুথিৰ পৰা মূল ঘটনালই নিজৰ কল্পনাৰ ৰহণ সানি অপূৰ্ব্ব সাহিত্য সম্পদ সৃষ্টি কৰি থৈ গৈছে। এই<noinclude></noinclude> fdux41ktgjcdky2egkv4n2873xthesy 10 95097 264954 2026-11-03T12:31:54Z JyotiPN 1603 "{{Documentation subpage}} <!-- PLEASE ADD CATEGORIES AND INTERWIKIS AT THE BOTTOM OF THIS PAGE --> === Usage === This template is used to present text as a vertical column, one letter below another (but each letter upright, not rotated). This is a presentation style sometimes seen in older Chinese documents. Note: if this template is not enclosed in a table or div block, {{tl|clear}} might be needed to avoid the next elemen..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 264954 wikitext text/x-wiki {{Documentation subpage}} <!-- PLEASE ADD CATEGORIES AND INTERWIKIS AT THE BOTTOM OF THIS PAGE --> === Usage === This template is used to present text as a vertical column, one letter below another (but each letter upright, not rotated). This is a presentation style sometimes seen in older Chinese documents. Note: if this template is not enclosed in a table or div block, {{tl|clear}} might be needed to avoid the next element wrapping into it. ====Examples==== <pre> {{vertical text|很好了}} {{vertical text|你好吗}} {{clear}} </pre> {{vertical text|很好了}} {{vertical text|你好吗}} {{clear}} === See also === *{{tl|vrl}} <includeonly> <!-- CATEGORIES AND INTERWIKIS HERE, THANKS --> [[Category:Formatting templates|{{PAGENAME}}]] </includeonly> bm4p0iel9yr1rkdk3h62zti49pifju6 10 95098 264956 2026-11-03T12:32:20Z JyotiPN 1603 "<includeonly><div style="width: 0px; word-wrap: break-word; white-space:normal !important; float:left; padding-left:0.2em; padding-right:1.1em; line-height:1;">{{{1}}}</div></includeonly><noinclude> {{Deprecated template reserved|repl=vrl}} {{documentation}} </noinclude>" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 264956 wikitext text/x-wiki <includeonly><div style="width: 0px; word-wrap: break-word; white-space:normal !important; float:left; padding-left:0.2em; padding-right:1.1em; line-height:1;">{{{1}}}</div></includeonly><noinclude> {{Deprecated template reserved|repl=vrl}} {{documentation}} </noinclude> 30ub779og6sq2hqxo9ntkllptbtwros 104 95099 264957 2026-11-03T12:38:51Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264957 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Block right|'''মাতৃ পূজাৰ অৰ্ঘ্য—২'''}} {{Dhr|3em}} {{X-larger|পম্পিয়াইৰ}} {{Xxx-larger|'''{{vertical text|প্ৰ}}'''}} {{Xxx-larger|'''{{vertical text|ল}}'''}} {{Dhr|5em}} {{Float left|দাম এটকা}} {{Float right|{{larger|'''শ্ৰীলক্ষেশ্বশৰ্ম্মা'''}}}} নীহিকায়<noinclude></noinclude> mng7d4pqztdqvruiq0oi9f8dgeuejx5 104 95100 264989 2026-11-03T14:35:23Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264989 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|১৪|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|}}</noinclude>কলিবিলাক ফুলোঁ ফুলোঁ হৈছে। আমৰ মলে দেখা দিছে, কিন্তু এতিয়াও পূৰঠ হোৱা নাই। ভোমোৰাৰ সংস্পৰ্শত মাধৈ মালতী ফুলবিলাক সৰি যেন অভ্যৰ্থনা কৰিবলৈকে সাজু হৈছে। {{gap}}প্ৰমদ বনত সোমাই তাৰ চিত্তবিনোদনকাৰী দৃশ্যাৱলী দেখি ৰজাৰ সন্তাপ কমক ছাৰি বাঢ়িহে উঠিল। বিদূষকে ৰজাক সান্ত্বনা দি ক’লে,—"চিন্তা নকৰিবা, মদনে তোমাৰ মনোবাঞ্ছা পূৰ্ণ কৰিব।” {{gap}}ৰজাই সন্তোষ পাই ক’লে,—ব্ৰাহ্মণৰ বাক্য যেন অথলে নাযায়।” {{gap}}বিদূ।—এতিয়া তুমি ফুলেৰে ৰমকজমক এই লতাডাললৈ চাই উৰ্বশীৰ প্ৰতি জন্মা আকুলতা নিবাৰণ কৰাঁ। {{gap}}ৰজা।—ফুলৰ অলঙ্কাৰ পিন্ধি তললৈ মূৰকৈ হালি-জালি থকা লতাডালি সুন্দৰ হব পাৰে, কিন্তু উৰ্ব্বশীৰ ৰূপত মজি থকা এই চকুক তৃপ্তি দিব নোৱাৰে। তুমি মোৰ মনোৰথ পূৰণৰ আন এটা উপায় বিচাৰি উলিওৱা। {{gap}}বিদূষকে কিছুপৰ ভাবি ক’লে—“মই এটা উপায় পাইছোঁ। তুমি এটা কাম কৰাঁ, টোপনি যোৱাঁ। তেতিয়া সপোনত দুয়োৰে মিলন হ’ব।” {{gap}}ৰজা ৷—তোমাৰ প্ৰস্তাব কাৰ্য্যকৰী নহয়। মদনৰ শৰে থকা-সৰকা কৰা চকুত কেনেকৈ টোপনি আহিব? {{nop}}<noinclude></noinclude> msib2480r3sxdantxfemiruh7ftum4j 264990 264989 2026-11-03T14:35:39Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264990 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|১৪|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|}}</noinclude>কলিবিলাক ফুলোঁ ফুলোঁ হৈছে। আমৰ মলে দেখা দিছে, কিন্তু এতিয়াও পূৰঠ হোৱা নাই। ভোমোৰাৰ সংস্পৰ্শত মাধৈ মালতী ফুলবিলাক সৰি যেন অভ্যৰ্থনা কৰিবলৈকে সাজু হৈছে। {{gap}}প্ৰমদ বনত সোমাই তাৰ চিত্তবিনোদনকাৰী দৃশ্যাৱলী দেখি ৰজাৰ সন্তাপ কমক ছাৰি বাঢ়িহে উঠিল। বিদূষকে ৰজাক সান্ত্বনা দি ক’লে,—"চিন্তা নকৰিবা, মদনে তোমাৰ মনোবাঞ্ছা পূৰ্ণ কৰিব।” {{gap}}ৰজাই সন্তোষ পাই ক’লে,—ব্ৰাহ্মণৰ বাক্য যেন অথলে নাযায়।” {{gap}}বিদূ।—এতিয়া তুমি ফুলেৰে ৰমকজমক এই লতাডাললৈ চাই উৰ্বশীৰ প্ৰতি জন্মা আকুলতা নিবাৰণ কৰাঁ। {{gap}}ৰজা।—ফুলৰ অলঙ্কাৰ পিন্ধি তললৈ মূৰকৈ হালি-জালি থকা লতাডালি সুন্দৰ হব পাৰে, কিন্তু উৰ্ব্বশীৰ ৰূপত মজি থকা এই চকুক তৃপ্তি দিব নোৱাৰে। তুমি মোৰ মনোৰথ পূৰণৰ আন এটা উপায় বিচাৰি উলিওৱা। {{gap}}বিদূষকে কিছুপৰ ভাবি ক’লে—“মই এটা উপায় পাইছোঁ। তুমি এটা কাম কৰাঁ, টোপনি যোৱাঁ। তেতিয়া সপোনত দুয়োৰে মিলন হ’ব।” {{gap}}ৰজা।—তোমাৰ প্ৰস্তাব কাৰ্য্যকৰী নহয়। মদনৰ শৰে থকা-সৰকা কৰা চকুত কেনেকৈ টোপনি আহিব? {{nop}}<noinclude></noinclude> mni2zuapukxvqnftmfyt6gzgonjkae7 104 95101 264999 2026-11-03T15:47:27Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 264999 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|২০|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|}}</noinclude>বুলি ৰাণীয়ে নিপুণিকাৰ পৰা জানিব পাৰিলে। তেওঁলোকে নো কি কৰে জানিবৰ মনেৰে নিপুণিকাক লগত লৈ তেৱোঁ ৰজাক বিচাৰি আহিল। তেওঁলোক আঁৰে আঁৰে আহি ৰজাৰ ওচৰ চাপিল আৰু ৰজাৰ কথা শুনিবৰ মনেৰে ওচৰত থকা লতা এজোপাৰ আঁৰলৈ যাব খুজিলে। এনেতে ভূৰ্জ্জপত্ৰখন উৰি আহি ৰাগীৰ ভৰিত পৰিল। ৰাণীয়ে ক’লে,—“নিপুণিকা, দক্ষিণ বতাহত উৰি ফটাকানিৰ নিচিনা এইখন কি আহিছে।” {{gap}}নিপুণিকাই তুলি লৈ ক’লে,—“এইখন ভূৰ্জ্জপত্ৰ, ইয়াত কিবা আছে। পঢ়িম নে?” {{gap}}ৰাণী।—আগেয়ে মনে মনে পঢ়া; যদি আপত্তিজনক একো নাথাকে তেতিয়া ময়ো শুনিম। {{gap}}নিপুণিকাই পঢ়ি ক’লে,—“সেই কেলেঙ্কাৰীৰ কথাই। মহাৰাজলৈ লিখা উৰ্ব্বশীৰ কবিতা হ’ব পায়। বোধকৰোঁ আৰ্য্য মানৱকৰ অসাৱধানতাত উৰি আহি এইখিনি পাইছে।” {{gap}}ৰাণীয়ে তেতিয়া নিপুণিকাক ডাঙৰকৈ পঢ়িবলৈ ক’লে, নিপুণিকায়ো পঢ়ি শুনালে। ৰাণীয়ে ক’লে,— “ভালেই হৈছে, এইখনকে দি অপ্সৰাকামুকক দেখা কৰোঁ।” {{gap}}এই দৰে কৈয়েই তেওঁলোক লতা-গৃহলৈ আগবাঢ়িল। এনেতে বিদূষকে ক’লে,–“বয়স্য, প্ৰমদ বনৰ<noinclude></noinclude> r6wc0a1fra22h28uthzqfc0d01v4kuu 104 95102 265000 2026-11-03T15:47:48Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265000 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="JyotiPN" /></noinclude>বিক্ৰমোৰ্ব্বশী। জাতিত ক্ৰীড়া পৰ্ব্বতত কিবা এটা উৰি ফুৰা দেখিছোঁ, মই চাই আছে। " বিদূষক গ'ল। ৰজাই বহাৰ পৰা উঠি ক'লে, “বসন্তুপ্ৰিয় দক্ষিণ বায়ু! তুমি সুগন্ধি হ'বলৈ ফুলৰ ৰেণু আহৰণ কৰা, কিন্তু আজি তাকে নকৰি প্ৰিয়াৰ চেনেহী ছাতৰ লিখাখন লৈ গ'লা কিয়? ভুমি অঞ্জনাৰ স্বামী হৈ কামাৰ্ত্তজনৰ চিত্তবিনোদন কৰিবলৈ এনে বস্তুৰ প্ৰয়ো- জনীয়তা নিশ্চয় বুজা। ইয়াৰ ভিতৰতে বিদূষকে বতাহত উৰা বস্তুটো পালেগৈ, কিন্তু সি ভূৰ্জ্জপত্ৰ নহয়, কেশৰ ফুলৰ ৰঙ্গৰ ম'ৰাৰ পাখি এটাহে। ৰজাই হা-হুমুনিয়াহ কাঢ়িবলৈ ধৰিলে। ৰাণীয়ে এই ছেগতে আগ বাঢ়ি আহি ভূৰ্জ্জ- পত্ৰডোখৰ আগ বঢ়াই দি ক'লে,–“আৰ্য-পুত্ৰ, দুখ নকৰিব, এইখন ভূৰ্জ্জপত্ৰ।' দোধোৰমোৰত পৰি ৰজাই ক'লে,—“দোঁব, স্বাগতম্।” বিদূষকে ৰজাৰ কাণে কাণে ক'লে, –“স্বাগতম, নহয়, দুৰাগতম!” ৰজাই কি ক'ব কি নক'ব একে৷ ঠিক কৰিব নোৱাৰি বিদূষকক বুদ্ধি সুধিলে। বিদূষকে ক'লে, “চোৰাই মালে সৈতে চোৰ ধৰা পৰিলে উত্তৰ কি ওলাব " বিদূষকৰ পৰা কোনো সাহায্য নাপাই ৰজাই নিজেই<noinclude></noinclude> g38be7a35dacylx37wgjikbr14uw73q 104 95103 265002 2026-11-03T15:53:41Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265002 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১৭}}</noinclude>{{gap}}বিদূষকে প্ৰথমতে চিত্ৰলেখাকে উৰ্ব্বশী বুলি ভাবিছিল। এতিয়া হে তেওঁক ঊৰ্ব্বশীৰ সহচৰী বুলি জানিব পাৰিলে। {{gap}}চিত্ৰলেখাই ক’লে,— “মহাৰাজ! উৰ্ব্বশীয়ে মহাৰাজক প্ৰণিপাত কৰি জনাইছে— {{gap}}ৰজা।—কি আদেশ কৰিছে? {{gap}}চিত্ৰ।—কৈছে বোলে অনুৰৰ দুৰ্ঘটনাত মহাৰাজে মোক ৰক্ষা কৰিলে। এতিয়া তেওঁক দেখাৰে পৰা মদনে যি পীড়া দিছে তাৰ পৰাও মহাৰাজে আকৌ এবাৰ দয়া কৰি ৰক্ষা কৰিব লাগে। {{gap}}ৰজা।—ভদ্ৰমুখি! তুমি সেই প্ৰিয়দৰ্শনাৰ মদনপীড়াৰ কথা কৈছা, কিন্তু তেওঁৰ নিমিত্তে পুৰুৰৱাৰ কি যন্ত্ৰণা তালৈ লক্ষ্য কৰা নাই। আচলতে দুয়োৰে প্ৰণয়ৰ গতি সমান। এডোখৰ তপত লো আন এডোখৰ তপত লোৰে হে মিলিব পাৰে। {{gap}}চিত্ৰলেখাই উৰ্ব্বশীক দেখা দিবলৈ ঈঙ্গিত দিলে। উৰ্ব্বশী ৰজাৰ ভাগলৈ আহি লাজকুৰীয়া ভাবে ক’লে—“মহাৰাজৰ জয় হওক।” {{gap}}ৰজা—নিশ্চয় মোৰ জয়; কিয়নো তোমাৰ মুখৰ জয় শব্দ ইতিপূৰ্ব্বে ইন্দ্ৰৰ বাহিৰে আন কোনো পুৰুষৰ প্ৰতি কেতিয়াও ওলোৱা নাই। {{gap}}এনেকৈ কৈয়েই পুৰুৱাই উৰ্ব্বশীক হাতত ধৰি<noinclude>{{center|২}}</noinclude> 5nl2sf2looddh9y4651poyamslemynw 104 95104 265003 2026-11-03T16:06:01Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265003 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|১৮|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|}}</noinclude>আনি বহুৱালে। এনেতে বিদূষকে ক’লে,—“হেৰা, মই ব্ৰাহ্মণ, ৰজাৰ প্ৰিয় বয়স্য; মোক বন্দনা নকৰা কিয়?” {{gap}}উৰ্ব্বশীয়ে মিচিক কৰে হাঁহি মাৰি সেৱা কৰিলে। {{gap}}হঠাৎ দেৱদূতৰ আকাশী বাণী শুনা গ’ল,—“ চিত্ৰলেখা, উৰ্ব্বশীক বেগাই লৈ আহা। ভৰত মুনিয়ে অষ্টসযুক্ত যি অভিনয়ৰ নিমিত্তে তোমালোকক নিযুক্ত কৰিছিল, সেই ললিত অভিনয় লোকপালসকলেৰে সৈতে দেৱৰাজে আজি চাব খুজিছে।” {{gap}}বাণী শুনি উৰ্ব্বশী বিষন্না হ’ল। চিত্ৰলেখাই ক’লে,—সখি! দেৱদূতৰ কথা শুনিলা, এতিয়া মহাৰাজৰ ওচৰত বিদায় লোৱাঁ। {{gap}}উৰ্ব্বশী।—মোৰ কথা নোলায়। {{gap}}চিত্ৰ।—মহাৰাজ, এওঁ পৰৰ বশ। যাতে দেৱতাসকলৰ ওচৰত অপৰাধিনী হ’ব নালাগে সেই বাবে যাবলৈ অনুমতি দিয়ক। {{gap}}ৰজাই দোকাদুকি মাতেৰে ক’লে,—“তোমালোকৰ গৰাকীৰ আদেশৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিবলৈ মোৰ শক্তি নাই। মাত্ৰ মনত থাকে যেন।” {{gap}}উৰ্ব্বশীয়ে বৰ বেজাৰেৰে ৰজাৰ ওচৰত বিদায় লৈ সখীয়েকৰে সৈতে প্ৰস্থান কৰিলে। তেওঁলোক গ’লত ৰজাই বিদূষকক ক’লে,—“মোৰ আৰু চকুৰ প্ৰয়োজনেই নোহোৱা হ’ল।” {{nop}}<noinclude></noinclude> ja9hypdgqrrd5l06p7ov92tbyvc300t 104 95105 265007 2026-11-03T16:12:17Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265007 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১৯}}</noinclude>{{gap}}“কিয়? এইখন—”এই বুলি বিদূষকে ভূৰ্জ্জপত্ৰখন দিবলৈ চাই দেখে হাতত সেইখন নাই। সৰ্ব্বনাশ! উৰ্ব্বশীলৈ চাই ভেলেকা লাগি থাকোঁতেই সেইখন কেতিয়াবা হাতৰ পৰা হেৰাল। বিদূষকৰ মুখৰ মাত হৰিল। {{gap}}ৰজা।—বয়স্য, কি ক’ব খুজিছিলা? {{gap}}বিদূ।— ক’ব খুজিছিলোঁ বোলোঁ হতাশ হোৱাৰ কাৰণ নাই। তোমাৰ প্ৰতি উৰ্ব্বশীৰ প্ৰেম ইমান গভীৰ যে সি কেতিয়াও নুশুকায়। {{gap}}ৰজা।—সেইটো মোৰো মনে ধৰিছে। যাবৰ সময়ত তেওঁ যে হুমুনিয়াহ কাঢ়িছিল সেইটো তেওঁৰ কঁপা বুকু দেখিয়েই গম পাইছিলোঁ। মুঠতে তেওঁ নিজৰ হৃদয় মোৰ ওচৰত এৰি গৈছে। {{gap}}ৰজাই কেনেবাকৈ ভূৰ্জ্জপত্ৰখন বিচাৰে বুলি বিদূষকৰ ভয় লাগিল, তেওঁ সেইটো কথা তল পেলাবলৈ বুদ্ধি চান্দিবলৈ ধৰিলে। এনেতে ৰজাই কৈ উঠিল, “কিহে মোৰ চকুক তৃপ্তি দিব! অ’ হয়, চাওঁ ভূৰ্জ্জপত্ৰখন দিয়াঁচোন।” {{gap}}বিদূষকে সেপ ঢুকি ক’লে,—“ক’তা! নাই দেখোন! উৰ্ব্বশীৰ লগতে যাব পায়।” {{gap}}ৰজা।—মূৰ্খ। সকলো কামতেই অসাৱধান। বিচাৰাঁ। বিদূষকে ইফালে সিফালে বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। সিফালে বিদুষকেৰে সৈতে ৰজা প্ৰমদ বনলৈ গৈছে<noinclude></noinclude> i18dq1lrxompnse1b33xcbuotrrl4qg 104 95106 265008 2026-11-03T16:17:45Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265008 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৩০|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|}}</noinclude>দিলে। ৰজাই ক’লে,—“এওঁ নিশ্চয় সেই নাৰায়ণ ঋষিৰ উৰুৰ পৰা জন্ম পোৱা বৰোৰু।” {{gap}}বিদূ।—কেনেকৈ জানিলা? {{gap}}ৰজা।—মোৰ অনঙ্গক্লিষ্ট অঙ্গই আনৰ স্পৰ্শত কেতিয়াও এনে সুখ অনুভৱ কৰিব নোৱাৰে। ভেঁট ফুলক ফুলাব পাৰে চন্দ্ৰই হে, সূৰ্য্য কিৰণে নোৱাৰে। {{gap}}উৰ্ব্বশীয়ে তেতিয়া হাত এৰুৱাই আগলৈ আহি ক’লে—মহাৰাজৰ জয় হওক।” {{gap}}“আহাঁ সুন্দৰি,”—বুলি ৰজাই উৰ্ব্বণীক নি তেওঁৰ ওচৰতে বহুৱালে। {{gap}}চিত্ৰলেখাই ৰজাক সুধিলে,—“বন্ধু, অশা কৰোঁ সুখেৰে আছা?" {{gap}}ৰজা।—এই মাত্ৰ সুখ আহিছে। {{gap}}উৰ্ব্বশীয়ে চিত্ৰলেখাক ক’লে—“ৰাণীয়ে মহাৰাজক মোৰ হাতত অৰ্পণ কৰিছে। সেই কাৰণে মই তেওঁৰ লগত বহিছোঁ; তুমি মোক সেইবাবে দোষ দিব নোৱাৰা।” {{gap}}বিদূ।—অ’! তেনেহলে তোমালোকৰ বেলি ইয়াত হে মাৰ গৈছে। {{gap}}ৰজা।— যদি ৰাণীৰ অনুমতি পোৱাত হে এই দেহ স্পৰ্শ কৰিছা, তেন্তে মোৰ মন চুৰ কৰিছিলা কাৰ অনুমতি লৈ। {{gap}}চিত্ৰ।—তেওঁ তাৰ কি উত্তৰ দিব! এতিয়া মোৰ<noinclude></noinclude> j0g8zxe1ju5wp88s0xggrm6st0pfuzx 104 95107 265027 2026-11-03T17:22:32Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265027 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|সম্পাদকৰ টোকা|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|সম্পাদকৰ টোকা}}</noinclude>FB: সম্পাদকৰ টোকা এই ছিৰিজৰ ১ম পুথি ‘মাতৃ’ অলপ দিনৰ পিছতে অসমীয়া ৰাইজৰ হাতত দিব পৰা হ'ব। সুবিধাৰ কাৰণেহে আগতে ২য় পুথিখন ছাপা কৰি উলিওৱা হ'ল। 'মাতৃ' গ্ৰেজীয়া দেলেদ্দা নামেৰে এগৰাকী পছিমীয়া লেখিকাৰ বাছকবনীয়া উপন্যাস। আখৰ জোঁটনিত ধৰা বন্ধা নিয়মত নচলিলে ভাষা বেবেৰিবাং হয়। সেইদেখি আমি “হেমকোষ'ৰ বানান্ অনুসৰি লিখিবলৈ যত্ন কৰিছো। কিন্তু ‘হেমকোষ’ত ‘পিচ আৰু ‘বেচি’ লিখা থাকিলেও এই দুইটি শব্দ আমি ‘পিছ’ আক ‘বেছি' বুলিহে বানান্ কৰিছো। এই ছিৰিজ প্ৰণয়ন কৰাত শ্ৰীযুত মিত্ৰদেৱ মহন্ত আৰু ‘আৱাহন’ৰ সুযোগ্য সম্পাদক শ্ৰীযুত দীননাথ শৰ্ম্মাই আমাক উদগণি দিছে। শ্ৰীযুত মাধৱচন্দ্ৰ দাসে অশেষ কষ্ট কৰি এখনি ছবি আঁকি দিছে আৰু অইন্‌ অইন্ বিষয়তো সহায় কৰিছে। শ্ৰীযুত শৰৎচন্দ্ৰ কাকতীয়ে ২য় পুথিখন চকু ফুৰাই দিছে। শ্ৰীযুত কমলেশ্বৰ বৰুৱা আৰু শ্ৰীযুত মহদানন্দ দাসে যি উপকাৰ সাধিছে তাকে৷ আমি কদাপি পাহৰিব নোৱাৰোঁ। এই খিনিতে প্ৰকাশক সমিতিৰ হৈ তেখেতসকলৰ গুণ গাইছোঁ, ইতি। শ্ৰীবিৰিঞ্চিকুমাৰ বৰুৱা সম্পাদক, ‘মাতৃপূজাৰ অৰ্থা’।<noinclude></noinclude> 74if275ae23ud05pbd08sbbrifnuztk 265045 265027 2026-11-03T18:04:13Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 265045 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''সম্পাদকৰ টোকা'''}}}} {{gap}}এই ছিৰিজৰ ১ম পুথি ‘মাতৃ’ অলপ দিনৰ পিছতে অসমীয়া ৰাইজৰ হাতত দিব পৰা হ’ব। সুবিধাৰ কাৰণেহে আগতে ২য় পুথিখন ছাপা কৰি উলিওৱা হ’ল। ‘মাতৃ’ গ্ৰেজীয়া দেলেদ্দা নামেৰে এগৰাকী পছিমীয়া লেখিকাৰ বাছকবনীয়া উপন্যাস। {{gap}}আখৰ জোঁটনিত ধৰা বন্ধা নিয়মত নচলিলে ভাষা বেবেৰিবাং হয়। সেইদেখি আমি “হেমকোষ'ৰ বানান্ অনুসৰি লিখিবলৈ যত্ন কৰিছোঁ। কিন্তু ‘হেমকোষ’ত ‘পিচ আৰু ‘বেচি’ লিখা থাকিলেও এই দুইটি শব্দ আমি ‘পিছ’ আক ‘বেছি’ বুলিহে বানান্ কৰিছোঁ। {{gap}}এই ছিৰিজ প্ৰণয়ন কৰাত শ্ৰীযুত মিত্ৰদেৱ মহন্ত আৰু ‘আৱাহন’ৰ সুযোগ্য সম্পাদক শ্ৰীযুত দীননাথ শৰ্ম্মাই আমাক উদগণি দিছে। শ্ৰীযুত মাধৱচন্দ্ৰ দাসে অশেষ কষ্ট কৰি এখনি ছবি আঁকি দিছে আৰু অইন্‌ অইন্ বিষয়তো সহায় কৰিছে। শ্ৰীযুত শৰৎচন্দ্ৰ কাকতীয়ে ২য় পুথিখন চকু ফুৰাই দিছে। শ্ৰীযুত কমলেশ্বৰ বৰুৱা আৰু শ্ৰীযুত মহদানন্দ দাসে যি উপকাৰ সাধিছে তাকো আমি কদাপি পাহৰিব নোৱাৰোঁ। এই খিনিতে প্ৰকাশক সমিতিৰ হৈ তেখেতসকলৰ গুণ গাইছোঁ, ইতি। {{Dhr|1em}} {{Block right|{{center|<poem>বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা সম্পাদক, ‘মাতৃপূজাৰ অৰ্ঘ্য’।</poem>}}}}<noinclude></noinclude> ddx1j477myp6qdpzpyp8zy3dvdtgpia 104 95108 265028 2026-11-03T17:22:54Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265028 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|শুধৰণি|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|শুধৰণি}}</noinclude>পিঠি আৰু শাৰী শুধৰণি পাত ভুল শুধৰণি ho ( ১৪ ) প্ৰলোভন প্ৰলোভন ১৭ ( 9 ) দুগুনে দুগুণে " ( 20 ) ছাড়ি কাঢ়ি ২৩ (১৭) খেৰৰ শনি খেৰ, শণী ৩৩ ২৮ (১৭ ) ( 22 ) আহি... সোমালেহি সোমালেহি 40 ( 21 ) ঠিয় থিয় ৭০ (২৩ ৩৪ ( ৩ ) ৰ’-লাগি ৰ-লাগি ৮৪ ( 3 ) ৩৬ অধ্যাত্মিক আধ্যাত্মিক ৩৭ ( 9 ) ! ৫ ১ ৩৮ (২৪) ৪. ( 23 ) (১১) আহি...পোৱাহি আহি...পোৱা নিৰ্য্যাতন নিৰ্য্যাতন পূজাৰী ৫৫ (১৮) যন্ত্ৰনা ৬১ (b) গেছে পূজাৰি যন্ত্ৰণা গৈছে ৬৪ (b) সোমাব সোমাবলৈ 90 (b) ভিখাৰিনী ভিখাৰিণী to (৯) হাৰ মানিলে। হুৰিলোঁ ৮৮ (১১ ) ৮৯ ( 7 ) দুৱাৰ দলি দুৱাৰ ডলি কি দি ( 2 ) দালি দালি ডালি ডালি " ( 20 ) ফাঁচি ফাঁচী<noinclude></noinclude> h0qezse5u6t4pc80rjkf8qwoghunp1g 104 95109 265031 2026-11-03T17:44:47Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265031 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|১৫|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১৫}}</noinclude>{{gap}}বিদূ—তেনেহলে উৰ্ব্বশীৰ ছবি এখন আঁকি লৈ চাই থাকাঁ। {{gap}}ৰজা—সিও সম্ভব নহয়। ছবি আঁকিব খুজিলে চকুলোৱে তাক শেষ কৰিবলৈ নিদিয়ে। {{gap}}বিদূ।—তেন্তে আৰু উপায় নাই। মোৰ বুদ্ধিয়ে ইয়াতকৈ বেচি একো ঢুকি নাপায়। {{gap}}ৰজা।—কি হ’ব,! হয়তো মোৰ কি যন্ত্ৰণা তেওঁ তাৰ গমকে পোৱা নাই, নাইবা গম পালেও অৱহেলা কৰিছে। {{gap}}উৰ্ব্বশীও ৰজাৰ প্ৰেমত উন্মাদিনী হৈ পৰিছিল; স্বৰ্গত থাকিব নোৱাৰি পুৰুৰৱাক চাবলৈ লৰি আহিছিল। তেওঁৰ লগত আছিল চিত্ৰলেখা। ৰজাই উৰ্ব্বশীক ভাল পায় নে নাপায় তাৰ গম ল’বলৈ দুয়ো অদৃশ্য ভাবে ৰজাৰ ওচৰত থিয় দি আছিল। ৰজা আৰু বিদূষকৰ কথা শুনি উৰ্ব্বশীয়ে এখন ভুৰ্জ্জপত্ৰ লিখিলে :— {{Block center|<poem>“অনুৰক্ত জনলই উৰ্ব্বশীৰ স্নেহ হোৱা হলে স্বামী, যেনে কৰিছা সন্দেহ, পাৰিজাত কুসুমৰ শীতল শয্যাত, নন্দন বায়ুতো কিয় জুই লাগে গাত?</poem>}} {{gap}}লিখা হ’লত ভুৰ্জ্জপত্ৰডোখৰ ৰজাৰ আগত পেলাই দিলে; সাপৰ কলপ বুলি ভাবি বিদূষক চক খাই উঠিল। ৰজাই দেখিলে সেইখন ভূৰ্জ্জপত্ৰ আৰু তাত কিবা লিখা<noinclude></noinclude> 101w3fxe4yjgckftlctbexwdw4lkxq2 104 95110 265032 2026-11-03T17:49:12Z ~2026-58626-89 4753 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265032 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="2409:40E6:24A:E1D:C033:8389:BC52:7A65" />{{rh|||}}</noinclude>অজান আততায়ী সেইদৰে কিমান সময় থিয় হৈ আছিল মালতীয়ে কব নোৱাৰে। দুৱাৰ মেলা শব্দ শুনি ঘূবি চাই দেখিলে যে ক'লীমেমে ভাত-পানী লৈ আহিছে। আকৌ বিছনাত বহি সুধিলে "এতিয়াই চাহ খাইছে আকৌ ভাত আনিলা বাই?” ক'লীমেমে চকুদুট। ডাঙবকৈ মেলি দুৱাৰৰ ফালে ঘূবাই উদিত দি কলে "বাব বাজিল।” “অ” বুলি উচ্চাৰণ কবি কোনো কথা নকৈ মালতীয়ে ভাত খাবলৈ ধৰিলে। -সাত- কেপ্টেনে বিছনাত বাগৰ দিলত দলপতিয়ে কেপ্টেনৰ নিচিনাকৈ সাজপাৰ লৈ কেপ্টেনৰ নামৰ ভিজিটিং কাৰ্ড কেখনমান জেপত মাই লৈ নিজ কোঠালীব দুৱাৰত তলা লগাই ওলাই গৈ মটৰত উঠি বহিল। পোনতে তেওঁ ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল ডেভেলাপমেন্ট কোম্পানীৰ অফিচলৈ গল। মেনেজাৰ কামেশ্বৰৰ লগত দেখা কৰি যান-বাহন-যোগনীয়াৰৰ গৰাকী বুলি পৰিচয় দি মেনেজিং ডিৰেক্টৰ আশমান সিঙৰ লগত দেখা কবিবলৈ ইচ্ছা জনালে। তাৰ উত্তৰত কামেশ্বৰে কলে বোলে চেক্ৰেটৰী মিচ, এম, বৰা চাৰে দহবজাত তালৈ অহা কথা আছিল আৰু মিঃ সিঙে তেওঁলৈ বাটচাই বাৰ বজালৈ ৰৈ আছিল। পিছে মিচ, বৰা নহা দেখি টেলিফোনেৰে তেওঁক মাতি শুধিব খুজিছিল কিন্তু টেলিফোনত কোনো উত্তৰ নাপাই মিঃ সিং ঘৰলৈ গৈছে৷ বাৰ বজাৰ পৰা{{hyphenated word end|}}<noinclude></noinclude> 5oemryvbly31nvr9nvjf0048tpc4141 104 95111 265033 2026-11-03T17:50:49Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265033 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|||}}</noinclude>অজান আততায়ী ৬৩ দুই বজালৈ তেওঁৰ দিবা নিদ্ৰাৰ সময়। যদি দেখা কৰিব খোজে দুই বজাৰ পিছত গলে ঘৰতে লগ পাব পাৰে। দলপতিয়ে ঘৰীলৈ চাই কলে "বাক সেয়ে হব। দুই বাজিবলৈ বেছি সময় নাই। পিছে মেনেজাৰ, কণ্টাক্ট চহী কৰাৰ কি হব? ফম পূৰণ কৰিছে নেকি?” “নাই কৰা। আগেয়ে বন্দবস্ত ঠিক হওক। টাইপ কৰি ততালিকে ফৰম, পূৰ্ণ কৰি দিব পৰা হব। আমাৰ কোম্পানীৰ হৈ মেনেজিং ডিৰেক্টৰে চহী কৰিব। সম্প্ৰতি আপুনি আমাৰ প্ৰস্তাৱত সন্মত আছে নে নাই জানিব খোজো।” দলপতিয়ে থিয় হৈ কলে “মোৰ মতামত জনোৱাৰ আগেয়ে মেনেজিং ডিৰেক্টৰৰ লগত অলপ কথা পাতিবৰ আৱশ্বক গতিকে তেওঁক লগ ধৰোগৈ।” দলপতিয়ে আশমান সিঙৰ নঙলাত মটৰ ৰখাই ভিতৰ সোমাই গল। বাহিৰৰ বাৰাণ্ডাত থকা লগুৱা এটাক দেখি কেপ্টেনৰ কাৰ্ড খন সিঙৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিলে। অলপ পাছতে আশমান সিং ওলাই আহি তেওঁৰ লগত হেণ্ডত্যেক কৰি আদৰি নি বহুৱালে। আশমান সিঙেই প্ৰথমে কথা আৰম্ভ কৰিলে “মিঃ সেন....” দলপতিয়ে শুদ্ধ কৰি দিলে সেনটো মোৰ উপাধি নহয় মিঃ সিং। মোৰ নাম ভীমসেন। কোনো উপাধি নাই " “হয় নেকি? বেছ কওঁ শুনক, ডাঙৰীয়া, আপোনাৰ চেক্ৰেটৰী মিচ, এম, বৰা কোনে৷ কামৰ মানুহ নহয়। চাৰে দহবজাত নগৈ মোৰ ডেৰ ঘণ্টা সময় নষ্ট কৰিছে। ইপিনে দেখিছো ব্যৱসায় চলোৱাৰ বাবে উপযুক্ত বুদ্ধিও তেওঁৰ মগজুত নাই। গতিকে তেওঁৰ পৰা আপোনাৰ ব্যৱসায়ৰ উন্নতি আশা কৰিব নোৱাৰে। বিশেষকৈ এইবোৰ তিৰোতা মানুহৰ কাম নহয়। তাতে আকৌ<noinclude></noinclude> 532n0gh73wcfzdepuiard3xzsajn33t 104 95112 265034 2026-11-03T17:53:11Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 265034 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|১৬|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|}}</noinclude>আছে। বিদূষকে ক’লে কি জানি সেইখন উৰ্ব্বশীৰে প্ৰেম-পত্ৰ। ৰজাই সন্দেহেৰে পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, পঢ়া হ’লত ক’লে,—“বয়স্য। তোমাৰ অনুমান সত্য।” {{gap}}তেতিয়া তাত কি লিখা আছে বিদূষকেও শুনিব খুজিলে; ৰজাই পঢ়ি শুনালে। বিদূষকে ক’লে,—“ভোকত স্বস্তিবাচনৰ আগন্তুক দেখিলে মোৰ যি সান্ত্বনা, তোমাৰ এই সান্ত্বনাও তদ্ৰূপ।” {{gap}}ৰজা।—অকল সান্ত্বনা হে নে? এই লিখা পঢ়ি মোৰ এনেহে লাগিছে যেন মোৰ মুখ তেওঁ ৰ মুখত লাগোঁ লাগোঁ হৈছে। {{gap}}ৰজাৰ গা ঘামিছিল, কেনেবাকৈ হাতৰ ঘাম লাগি ভুৰ্জ্জপত্ৰখন নষ্ট হয় বুলি তেওঁ তাক বিদূষকৰ হাতত দি ভালকৈ ৰাখিবলৈ কলে। {{gap}}বিদূষকে পত্ৰখন লৈ ক’লে—— উৰ্ব্বশীয়ে অকল ফুলৰ সৌন্দৰ্য্য দেখুৱাই ফলৰ পৰা বঞ্চিত কৰিব নে কি?” {{gap}}এনেতে চিত্ৰলেখাই ৰজাক দেখা দি ক’লে,—“মহাৰাজৰ জয় হওক।” {{gap}}ৰজাই হৰ্ষেৰে ক’লে,—স্বাগতম্। কিন্তু আগতে এবাৰ গঙ্গা যমুনাৰ সঙ্গম দেখাৰ পাচত অকল যমুনাৰ দৃশ্যই যেনেকৈ আনন্দ নিদিয়ে, তেনেকৈ সখীয়েৰা লগত নথকাত তুমিও মোক পূৰাকৈ আনন্দ দিব পৰা নাই।” {{gap}}চিত্ৰ।—মেঘৰ পিচত হে বিজুলী ওলায়। {{nop}}<noinclude></noinclude> jhbixtz4s0igcuztp55pkrz8gamdb5e 107 95113 265035 2026-11-03T17:54:52Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন */ নতুন অনুচ্ছেদ 265035 wikitext text/x-wiki == মুদ্ৰণ সংশোধন == এই কিতাপখন মই কৰিব খুজিছো [[সদস্য:প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ|প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ]] ([[সদস্য বাৰ্তা:প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ|বাৰ্তা]]) ২৩:২৪, ৩ নৱেম্বৰ ২০২৬ (IST) hjezoa0esuqqowep2qimxwwi483wyz7 104 95114 265100 2026-11-04T06:12:45Z ~2026-58614-94 4755 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 265100 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="2401:4900:B68C:E4E1:1002:2ADE:DC15:390B" />{{rh||আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude><noinclude></noinclude> r2rexs87h46iyargfqn308zwim55yln