ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.48.0-wmf.4 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 65188 266908 193177 2026-11-10T13:10:59Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 266908 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Xxxx-larger|'''গুলেনাৰ'''}} {{rule|7em|align=left|height=8px}} {{Dhr|12em}} {{Right|ম: পজিৰুদ্দিন আহমদ।}}<noinclude></noinclude> 6n8wtolbz9fjap1617ks90w9z7zezn9 104 65195 266911 202526 2026-11-10T13:19:18Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 266911 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Xxxx-larger|{{center|গুলেনাৰ।}}}} {{center|[[File:কমতাপুৰ ধ্বংস কাব্য (page 3 crop).jpg|100px]]}} {{Dhr|2em}} {{center|প্ৰকাশক}} {{Xx-larger|{{center|মঃ পজিৰুদ্দিন আহমদ।}}"}} {{center|যোৰহাট, আসাম।}} {{Dhr|3em}} {{Custom rule|sp|10|tl|20|co|6|tr|20|sp|10}} {{Dhr|2em}} {{center|{{X-larger|সাম্য-প্ৰেছ,}}}} {{center|৬নং কলেজ-স্কোয়াৰ, কলিকাতা;}} {{center|শ্ৰীউপেন্দ্ৰনাথ দাস দ্বাৰা মুদ্ৰিত।}} {{Custom rule|sp|20|str|10|co|10|str|10|sp|20}} {{center|পুহ, ১৮৪৬ |}} {{Right|মূল্য ৸৹ তিনি সিকি মাথোন।}}<noinclude></noinclude> p3f8gui56hm5cm04nyf6j9aazfuxk7a 266912 266911 2026-11-10T13:19:39Z হানিফ আলী 1925 266912 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Xxxx-larger|{{center|গুলেনাৰ।}}}} {{center|[[File:কমতাপুৰ ধ্বংস কাব্য (page 3 crop).jpg|100px]]}} {{Dhr|2em}} {{center|প্ৰকাশক}} {{Xx-larger|{{center|মঃ পজিৰুদ্দিন আহমদ।}}}} {{center|যোৰহাট, আসাম।}} {{Dhr|3em}} {{Custom rule|sp|10|tl|20|co|6|tr|20|sp|10}} {{Dhr|2em}} {{center|{{X-larger|সাম্য-প্ৰেছ,}}}} {{center|৬নং কলেজ-স্কোয়াৰ, কলিকাতা;}} {{center|শ্ৰীউপেন্দ্ৰনাথ দাস দ্বাৰা মুদ্ৰিত।}} {{Custom rule|sp|20|str|10|co|10|str|10|sp|20}} {{center|পুহ, ১৮৪৬ |}} {{Right|মূল্য ৸৹ তিনি সিকি মাথোন।}}<noinclude></noinclude> 0ovk0vmz71g0pwmchveetbvnyeyt3zg 104 65196 266915 202616 2026-11-10T13:23:00Z হানিফ আলী 1925 266915 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Xx-larger|{{center|পাতনি।}}}} {{Custom rule|sp|20|col|6|str|10|col|6|sp|20}} {{gap}}অযোগ্য জনৰ অযোগ্য লিখনিয়ে সুধীজনৰ ওচৰত কিবা যে আদৰ পাব, তাত সন্দেহ কৰি কেইবাখনিও পুথি লিখি পেলাই থৈছো। লিখিবৰ মন যায়, লিখোঁ; কিন্তু প্ৰকাশ কৰিবলৈ সাহ নহয়।এতিয়া দুখিনী আসাম আইৰ আশা ভৰসাৰ থল, ৺চন্দ্ৰকান্ত সন্দিকৈৰ নিচিনা, এজনৰ অকাল-তিৰোধানত,তেখেতৰ স্মৃতি ৰক্ষাৰ্থে উচৰ্গিত হোৱাত,গুণগ্ৰাহী সকলৰ এফেৰি আদৰ পায়েই বা এই বুলি এই গুলেনাৰক প্ৰকাশ কৰিলোঁ। ইয়াত ভূল ভ্ৰান্তি বহুতো আছে। এনে অপদাৰ্থ অৰ্ঘ্যৰে মাতৃপূজা কৰিবলৈ যোৱাটো মূৰ্খতাৰ চিন, তাত সন্দেহ নাই। কিন্তু কি কৰিম? মইও যে মাতৃৰ সন্তানসমূহৰ ভিতৰৰ এটা; জনা-নজনাকৈ অ’ৰ ত’ৰ দুপাহী এপাহী ফুল গোটাই—এই অশ্ৰুৰ মালাধাৰী গাথিলোঁ। গুণগ্ৰাহী সকলে কিঞ্চিৎমানো পুতৌ কৰিলে কৃতাৰ্থ মানিম,আৰু ভবিষ্যতে দুই এক নৈবিদ্য ৰাইজৰ সেৱাত আগ বঢ়াবলৈও সাহ কৰিব পৰা হম। আদাব। ইতি— {{Right|বিনীত<br/> {{gap}}{{gap}}পজিৰ।}} {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> c6yktwilkc2nhpvitnu4dsex4tkwmvg 104 65198 266916 202619 2026-11-10T13:24:16Z হানিফ আলী 1925 266916 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Xxxx-larger|{{center|'''গুলেনাৰ।'''}}}} {{center|⸻৹৹৹⸻}} {{X-larger|{{center|'''প্ৰথম অঙ্ক।'''}}}} {{center|⸻৹⸻}} {{larger|{{center|'''প্ৰথম দৃশ্য।'''}}}} {{center|<poem>'''পঁজা, বদৰুন্নিছা মৃত্যুশয্যাত—ওচৰতে''' '''গুলেনাৰ বহি থাকে।'''</poem>}} {{playscript|gap=6|বদৰ।—|আনাৰ!}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|আম্মাজান?}} {{playscript/s|gap=6|বদৰ।—|পানী। (আনাৰে পানী দিয়ে, বদৰে খাই) মা! মোৰ আৰু সময় নাই; সময় মোৰ আখেৰ হৈ আহিল। যোৱাৰ পূৰ্ব্বে কথা এটি কৈ যাওঁ; দুখিনী মাৰৰ অন্তিম অনুৰোধ অথলে নেযায় যেন। মা! ইৰাণলৈ আৰু তুমি কেতিয়াও উভটি নেযাবা। তাত আৰু তোমাৰ ঠাই নাই। যেনে তেনে উপায়েৰে দিল্লীলৈ গৈ বাদছাহৰ মহলত সোমাবলৈ চেষ্টা কৰিবা। বাদছাহ বৰ দয়ালু; তোমাৰ নিচিনা দুখিনী}}<noinclude></noinclude> q1cio2a3pherag26kpo97qzlabp3oqo 266920 266916 2026-11-10T13:26:37Z হানিফ আলী 1925 266920 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Xxxx-larger|{{center|'''গুলেনাৰ।'''}}}} {{center|⸻৹৹৹⸻}} {{X-larger|{{center|'''প্ৰথম অঙ্ক।'''}}}} {{center|⸻৹⸻}} {{larger|{{center|'''প্ৰথম দৃশ্য।'''}}}} {{center|<poem>'''পঁজা, বদৰুন্নিছা মৃত্যুশয্যাত—ওচৰতে''' '''গুলেনাৰ বহি থাকে।'''</poem>}} {{playscript|gap=6|বদৰ।—|আনাৰ!}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|আম্মাজান?}} {{playscript/s|gap=6|বদৰ।—|পানী। (আনাৰে পানী দিয়ে, বদৰে খাই) মা! মোৰ আৰু সময় নাই; সময় মোৰ আখেৰ হৈ আহিল। যোৱাৰ পূৰ্ব্বে কথা এটি কৈ যাওঁ; দুখিনী মাৰৰ অন্তিম অনুৰোধ অথলে নেযায় যেন। মা! ইৰাণলৈ আৰু তুমি কেতিয়াও উভটি নেযাবা। তাত আৰু তোমাৰ ঠাই নাই। যেনে তেনে উপায়েৰে দিল্লীলৈ গৈ বাদছাহৰ মহলত সোমাবলৈ চেষ্টা কৰিবা। বাদছাহ বৰ দয়ালু; তোমাৰ নিচিনা দুখিনী}}<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> 5ugwo044zx7iahkm5ihdu7oosaknylw 104 65199 266919 202623 2026-11-10T13:26:11Z হানিফ আলী 1925 266919 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|২|গুলেনাৰ।|}} {{Playscript/s}}</noinclude>{{playscript/e|gap=6|মাউৰীক দেখিলে তেখেতৰ কোমল হিয়া পমি যাব, কন্যাতুল্য যত্নে তোমাক মহলত ৰাখিব। মা!}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|আম্মা|আম্মাজান!}} {{playscript|gap=6|বদৰ।—|—পানী—;|(আনাৰে পানী দিয়ে, মাকে খাই) উঃ বাছা মোৰ!যা গুলেনাৰ, ....মোৰ চকুৰ মণি, ....তোমাক খোদাৰ হাতত সঁপিলোঁ, ....মা! (মৃত্যু)।}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|মা—মা!|(মা মূৰ্চ্ছা যায়)।}} {{center|('''লক্ষ্মীদাসৰ প্ৰবেশ।''')}} {{playscript/s|gap=6|লক্ষ্মীদাস।—|ইকি দৃশ্য দয়াময়? ইকি লীলা তোমাৰ, লীলাময়? আজীৱন যুদ্ধলিপ্ত এই কাঠচিতিয়া কঠোৰ প্ৰাণে এই সকৰুণ দৃশ্য দেখি মমৰ দৰে পথে কিয়? মোৰ এই হিয়া যে আন ভাবে গঢ়া! ভাৰতৰ একমাত্ৰ দিনকৰ মহাৰাজ প্ৰতাপসিংহ আজি কৰাল-আকবৰ-ৰাহুগ্ৰস্ত; তেখেতৰ সাহায্যাৰ্থে, জননী জন্মভূমিৰ কল্যাণাৰ্থে এই অকামিলা ক্ষুদ্ৰ প্ৰাণ বলি দিবলৈ আহিছিলোঁ; প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিলোঁ, ভাৰত-শত্ৰু বিদেশী বিধৰ্ম্মী মুছলমান ৰক্তে ৰঞ্জিত হৈ ৰাঙলী বেশে মৃত্যুক বৰিম; এতিয়া দেখিছোঁ মোৰ সেই প্ৰতিজ্ঞা কৰবালৈ গল। এই যে মোৰ সম্মুখতে মুছলমান, এইক হত্যা কৰি মোৰ প্ৰতিজ্ঞ৷ ৰক্ষা কৰা দূৰে থক, টানি আনি বুকুত কুমাই লম যেনহে লাগিছে। সংসাৰৰ নিৰ্ম্মমত৷ ভেদি, যাৰ অযাচিত কৰুণাই এতেকাল শান্তি সুঁতীৰ দৰে সদায় দিনে বাতিয়ে এইৰ জীৱনৰ ওপৰেদি বই আছিল; সুখে দুখে, সম স্নেহময়ী, এই কন্যাগতপ্ৰাণা মাকে আজি এইক এই কঠোৰ কুটিলতাময় সংসাৰ-মৰুত}}<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> q7jdxr8d9gjpaogluv9hvcslp0bvl23 266923 266919 2026-11-10T13:27:46Z হানিফ আলী 1925 266923 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|২|গুলেনাৰ।|}} {{Playscript/s}}</noinclude>{{playscript/e|gap=6|মাউৰীক দেখিলে তেখেতৰ কোমল হিয়া পমি যাব, কন্যাতুল্য যত্নে তোমাক মহলত ৰাখিব। মা!}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|আম্মা|আম্মাজান!}} {{playscript|gap=6|বদৰ।—|—পানী—;(আনাৰে পানী দিয়ে, মাকে খাই) উঃ বাছা মোৰ!যা গুলেনাৰ, ....মোৰ চকুৰ মণি, ....তোমাক খোদাৰ হাতত সঁপিলোঁ, ....মা! (মৃত্যু)।}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|মা—মা! (মা মূৰ্চ্ছা যায়)।}} {{center|('''লক্ষ্মীদাসৰ প্ৰবেশ।''')}} {{playscript/s|gap=6|লক্ষ্মীদাস।—|ইকি দৃশ্য দয়াময়? ইকি লীলা তোমাৰ, লীলাময়? আজীৱন যুদ্ধলিপ্ত এই কাঠচিতিয়া কঠোৰ প্ৰাণে এই সকৰুণ দৃশ্য দেখি মমৰ দৰে পথে কিয়? মোৰ এই হিয়া যে আন ভাবে গঢ়া! ভাৰতৰ একমাত্ৰ দিনকৰ মহাৰাজ প্ৰতাপসিংহ আজি কৰাল-আকবৰ-ৰাহুগ্ৰস্ত; তেখেতৰ সাহায্যাৰ্থে, জননী জন্মভূমিৰ কল্যাণাৰ্থে এই অকামিলা ক্ষুদ্ৰ প্ৰাণ বলি দিবলৈ আহিছিলোঁ; প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিলোঁ, ভাৰত-শত্ৰু বিদেশী বিধৰ্ম্মী মুছলমান ৰক্তে ৰঞ্জিত হৈ ৰাঙলী বেশে মৃত্যুক বৰিম; এতিয়া দেখিছোঁ মোৰ সেই প্ৰতিজ্ঞা কৰবালৈ গল। এই যে মোৰ সম্মুখতে মুছলমান, এইক হত্যা কৰি মোৰ প্ৰতিজ্ঞ৷ ৰক্ষা কৰা দূৰে থক, টানি আনি বুকুত কুমাই লম যেনহে লাগিছে। সংসাৰৰ নিৰ্ম্মমত৷ ভেদি, যাৰ অযাচিত কৰুণাই এতেকাল শান্তি সুঁতীৰ দৰে সদায় দিনে বাতিয়ে এইৰ জীৱনৰ ওপৰেদি বই আছিল; সুখে দুখে, সম স্নেহময়ী, এই কন্যাগতপ্ৰাণা মাকে আজি এইক এই কঠোৰ কুটিলতাময় সংসাৰ-মৰুত}}<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> 9dyq65anos0ul6sdg575h63ngnarzwp 104 65200 266926 219869 2026-11-10T13:29:00Z হানিফ আলী 1925 266926 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||প্রথম অঙ্ক।|৩}} {{Playscript/s}}</noinclude>{{Playscript/e|gap=5|অকলে এৰি থৈ, চিৰদিনলৈ বিদায় ললে। এই অভাগী দুখিনী আজিৰপৰ৷ নিৰাশ্ৰয়ী হল। এই বিশাল বিশ্বত তাইৰ আৰু আপোন বুলিবলৈ কেও নাই। হায়! হায়! এনে বিপদো মানুহৰ হয়? কৰুণাময় প্ৰভুৰ ৰাজ্যতো এনেনে নিৰ্মম নিকৰুণ দৃশ্য দেখা যায়! হায়! এই অকনিমান ছোৱালীটিয়ে এতিয়া কি কৰে, যায় কলৈ? নহয় — মই এইক আশ্ৰয় দিম, নহলে ধৰ্ম্মত পতিত হম যে? (আনাৰে চকু মেলে) চেতনা আহিছে; ভয় নাই, মা, তুমি নিৰাপদ।}} {{Playscript|gap=5|আনাৰ।—|নিৰাপদ! কোন তুমি? কিয় এই দৰে মোৰ এই জৰ্জৰিত প্ৰাণত পুনৰ বাক্যশেল হানিছাহি? মই কোন কালৰ তোমাৰ শত্ৰু আছিলোঁ? মোৰ এখনি মাথোঁ আশ্ৰয়, এখনি মাথোঁ মুখ জুৰাবৰ ঠাই—মোৰ স্নেহময়ী জননীয়ে মোক চিৰদিনলৈ চিৰ-অভাগী কৰি এৰি গৈছে, মই আকৌ নিৰাপদ! কোৱ৷ কি বৃদ্ধ?}} {{Playscript/s|gap=5|লক্ষ্মীদাস।—|সঁচাই কৈছে৷, আই! তোমাৰ মাৰ৷ তো গলেই, তাৰোপৰি তুমি যে অকলশৰীয়৷ হৈ একেবাৰে বিপদ-সাগৰত পৰিল৷! তুমি জন৷ নাই, তোমাৰ যি বয়স, যেনে ৰূপ, তোমাৰ শত্ৰু যে খোজেপতি। হৰিণাৰ মাংসৰ দৰে ৰূপেই যে তোমাৰ শত্ৰু! এতেদিনে যিখনি স্বৰ্গীয় স্নেহপূৰ্ণ হিয়া তোমাৰ একমাত্ৰ আশ্ৰয় আছিল, সি যে আজি স্পন্দনহীন; মাৰাৰ যি দুটি অভয় বাহু তোমাৰ ৰক্ষাৰ্থে সুদৃঢ় দুৰ্গৰ দৰে আছিল, সেই দুটিও যে আজি কালৰ কৰাল আক্ৰমণত হলি গল। ইকি তোমাৰ কম বিপদ, মা? কিন্তু জগদীশ্বৰক, তোমাৰ খোদাক সৰ্ব্বান্তৰে ধন্যবাদ দিয়া যে, তোমাৰ}}<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> 6uotqff4pdswpcwb1n8739iaidol99q 266930 266926 2026-11-10T13:32:09Z হানিফ আলী 1925 266930 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||প্রথম অঙ্ক।|৩}} {{Playscript/s}}</noinclude>{{Playscript/e|gap=6|অকলে এৰি থৈ, চিৰদিনলৈ বিদায় ললে। এই অভাগী দুখিনী আজিৰপৰ৷ নিৰাশ্ৰয়ী হল। এই বিশাল বিশ্বত তাইৰ আৰু আপোন বুলিবলৈ কেও নাই। হায়! হায়! এনে বিপদো মানুহৰ হয়? কৰুণাময় প্ৰভুৰ ৰাজ্যতো এনেনে নিৰ্মম নিকৰুণ দৃশ্য দেখা যায়! হায়! এই অকনিমান ছোৱালীটিয়ে এতিয়া কি কৰে, যায় কলৈ? নহয় — মই এইক আশ্ৰয় দিম, নহলে ধৰ্ম্মত পতিত হম যে? (আনাৰে চকু মেলে) চেতনা আহিছে; ভয় নাই, মা, তুমি নিৰাপদ।}} {{Playscript|gap=6|আনাৰ।—|নিৰাপদ! কোন তুমি? কিয় এই দৰে মোৰ এই জৰ্জৰিত প্ৰাণত পুনৰ বাক্যশেল হানিছাহি? মই কোন কালৰ তোমাৰ শত্ৰু আছিলোঁ? মোৰ এখনি মাথোঁ আশ্ৰয়, এখনি মাথোঁ মুখ জুৰাবৰ ঠাই—মোৰ স্নেহময়ী জননীয়ে মোক চিৰদিনলৈ চিৰ-অভাগী কৰি এৰি গৈছে, মই আকৌ নিৰাপদ! কোৱ৷ কি বৃদ্ধ?}} {{Playscript/s|gap=6|লক্ষ্মীদাস।—|সঁচাই কৈছে৷, আই! তোমাৰ মাৰ৷ তো গলেই, তাৰোপৰি তুমি যে অকলশৰীয়৷ হৈ একেবাৰে বিপদ-সাগৰত পৰিল৷! তুমি জন৷ নাই, তোমাৰ যি বয়স, যেনে ৰূপ, তোমাৰ শত্ৰু যে খোজেপতি। হৰিণাৰ মাংসৰ দৰে ৰূপেই যে তোমাৰ শত্ৰু! এতেদিনে যিখনি স্বৰ্গীয় স্নেহপূৰ্ণ হিয়া তোমাৰ একমাত্ৰ আশ্ৰয় আছিল, সি যে আজি স্পন্দনহীন; মাৰাৰ যি দুটি অভয় বাহু তোমাৰ ৰক্ষাৰ্থে সুদৃঢ় দুৰ্গৰ দৰে আছিল, সেই দুটিও যে আজি কালৰ কৰাল আক্ৰমণত হলি গল। ইকি তোমাৰ কম বিপদ, মা? কিন্তু জগদীশ্বৰক, তোমাৰ খোদাক সৰ্ব্বান্তৰে ধন্যবাদ দিয়া যে, তোমাৰ}}<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> hglhx28gss9fwijuzufbzp6xwlii3d2 104 65201 266929 219874 2026-11-10T13:31:30Z হানিফ আলী 1925 266929 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|২||গুলেনাৰ।}} {{Playscript/s}}</noinclude>{{Playscript/e|gap=6||মাউৰীক দেখিলে তেখেতৰ কোমল হিয়৷ পমি যাব, কন্যা-তুল্য যত্নে তোমাক মহলত ৰাখিব। মা!}} {{Playscript|gap=6|আনাৰ।—|আম্মা! আম্মাজান!}} {{Playscript|gap=6|বদৰ।—|পানী—; (আনাৰে পানী দিয়ে, মাকে খাই) উঃ বাছ৷ মোৰ! মা গুলেনাব, মোৰ চকুৰ মণি, তোমাক খোদাৰ হাতত সঁপিলোঁ, --মা! (মৃত্যু )}} {{Playscript|gap=6|আনাৰ।|—মা—মা! ( মূৰ্চ্ছ। যায় )।}} {{center|('''লক্ষ্মীদাসৰ প্ৰবেশ।''')}} {{Playscript/s|gap=6|লক্ষ্মীদাস।—|ইকি দৃশ্য দয়াময়? ইকি লীল৷ তোমাৰ, লীলাময়? আজীৱন যুদ্ধলিপ্ত এই কাঠচিতিয়৷ কঠোৰ প্ৰাণে এই সকৰুণ দৃশ্য দেখি মমৰ দৰে পমে কিয়? মোৰ এই হিয়৷ যে আন ভাবে গঢ়া! ভাৰতৰ একমাত্ৰ দিনকৰ মহাৰাজ প্ৰতাপসিংহ আজি কৰাল-আকবৰ-ৰাহুগ্ৰস্ত; তেখেতৰ সাহায্যাৰ্থে, জননী জন্মভূমিৰ কল্যাণাৰ্থে এই অকামিল৷ ক্ষুদ্ৰ প্ৰাণ বলি দিবলৈ আহিছিলোঁ; প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিলোঁ, ভাৰত-শত্ৰু বিদেশী বিধৰ্মী মুছলমান ৰক্তে বঞ্চিত হৈ ৰাঙলী বেশে মৃত্যুক বৰিম; এতিয়া দেখিছে৷ মোৰ সেই প্ৰতিজ্ঞা কৰবালৈ গল। এই যে মোৰ সম্মুখতে মুছলমান, এইক হত্য৷ কৰি মোৰ প্ৰতিজ্ঞ৷ ৰক্ষা কৰা দূৰে থক, টানি আনি বুকুত সুমাই লম যেনহে লাগিছে। সংসাৰৰ নিৰ্ম্মমত৷ ভেদি, যাৰ অযাচিত কৰুণাই এতেকাল শান্তি। সুঁতীৰ দৰে সদায় দিনে ৰাতিয়ে এইৰ জীৱনৰ ওপৰেদি বই আছিল; সুখে দুখে, সম স্নেহময়ী, এই কন্যাগতপ্ৰাণ৷ মাকে আজি এইক এই কঠোৰ কুটিলতাময় সংসাৰ-মৰুত}}<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> 0svrcs10zx1doyjn3potyq60ofcr9oj 104 65203 266931 219879 2026-11-10T13:34:42Z হানিফ আলী 1925 266931 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||প্রথম অঙ্ক।|৩}} {{Playscript/s}}</noinclude>{{Playscript/e|gap=6|অকলে এৰি থৈ, চিৰদিনলৈ বিদায় ললে। এই অভাগী দুখিনী আজিৰপৰ৷ নিৰাশ্ৰয়া হল। এই বিশাল বিশ্বত তাইৰ আৰু আপোন বুলিবলৈ কেও নাই। হায়! হায়! এনে বিপদো মানুহৰ হয়? কৰুণাময় প্ৰভুৰ ৰাজ্যতে৷ এনেনে নিৰ্ম্মন নিকৰুণ দৃশ্য দেখা যায়! হায়! এই অকনিমান ছোৱালীটিয়ে এতিয়া কি কৰে, যায় কলৈ? নহয়—মই এইক আশ্ৰয় দিম, নহলে ধৰ্ম্মত পতিত হয় যে? (আনাৰে চকু মেলে ) চেতনা আহিছে; ভয় নাই, মা, তুমি নিৰাপদ।}} {{Playscript|gap=6|আনাৰ।|—নিৰাপদ! কোন তুমি? কিয় এই দৰে মোৰ এই জৰ্জৰিত প্ৰাণত – পুনৰ বাক্যশেল হানিছাহি? ম‍ই কোন কালৰ তোমাৰ শত্ৰু আছিলোঁ? মোৰ এখনি মাথে৷ আশ্ৰয়, এখনি মাথে৷ মুখ জুৰাবৰ ঠাই—মোৰ স্নেহময়ী জননীয়ে মোক চিৰদিনলৈ চিৰ-অভাগী কৰি এৰি থৈ গৈছে, মই আকৌ নিৰাপদ! কোৱঁ৷ কি বৃদ্ধ?}} {{Playscript/s|gap=6|লক্ষ্মীদাস।|—সঁচাই কৈছো, আই! তোমাৰ মাৰ৷ তে৷ গলেই, তাৰে৷পৰি তুমি যে অকলশৰীয়৷ হৈ একেবাৰে বিপদ-সাগৰত পৰিলা! তুমি জনা নাই, তোমাৰ যি বয়স, যেনে ৰূপ, তোমাৰ শত্ৰু যে খোজেপতি। হৰিণাৰ মাংসৰ দৰে ৰূপেই যে তোমাৰ শত্ৰু! এতেদিনে যিখনি স্বৰ্গীয় স্নেহপূৰ্ণ হিয়া তোমাৰ একমাত্ৰ আশ্ৰয় আছিল, সি যে আজি স্পন্দনহীন; মাৰাৰ যি দুটি অভয় বাহু তোমাৰ ৰক্ষাৰ্থে সুদৃঢ় দুৰ্গৰ দৰে আছিল, সেই দুটিও যে আজি কালৰ কৰাল আক্ৰমণত হলি গল। ইকি তোমাৰ কম বিপদ, মা? কিন্তু জগদীশ্বৰক, তোমাৰ খোদাক সৰ্ব্বান্তৰে ধন্যবাদ দিয়া যে, তোমাৰ}}<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> h59gd98u02cr5tsp8o6e6q4yps163y0 266932 266931 2026-11-10T13:35:43Z হানিফ আলী 1925 266932 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||প্রথম অঙ্ক।|৩}} {{Playscript/s}}</noinclude>{{Playscript/e|gap=6|অকলে এৰি থৈ, চিৰদিনলৈ বিদায় ললে। এই অভাগী দুখিনী আজিৰপৰ৷ নিৰাশ্ৰয়া হল। এই বিশাল বিশ্বত তাইৰ আৰু আপোন বুলিবলৈ কেও নাই। হায়! হায়! এনে বিপদো মানুহৰ হয়? কৰুণাময় প্ৰভুৰ ৰাজ্যতে৷ এনেনে নিৰ্ম্মন নিকৰুণ দৃশ্য দেখা যায়! হায়! এই অকনিমান ছোৱালীটিয়ে এতিয়া কি কৰে, যায় কলৈ? নহয়—মই এইক আশ্ৰয় দিম, নহলে ধৰ্ম্মত পতিত হয় যে? (আনাৰে চকু মেলে ) চেতনা আহিছে; ভয় নাই, মা, তুমি নিৰাপদ।}} {{Playscript|gap=6|আনাৰ।—|নিৰাপদ! কোন তুমি? কিয় এই দৰে মোৰ এই জৰ্জৰিত প্ৰাণত – পুনৰ বাক্যশেল হানিছাহি? ম‍ই কোন কালৰ তোমাৰ শত্ৰু আছিলোঁ? মোৰ এখনি মাথে৷ আশ্ৰয়, এখনি মাথে৷ মুখ জুৰাবৰ ঠাই—মোৰ স্নেহময়ী জননীয়ে মোক চিৰদিনলৈ চিৰ-অভাগী কৰি এৰি থৈ গৈছে, মই আকৌ নিৰাপদ! কোৱঁ৷ কি বৃদ্ধ?}} {{Playscript/s|gap=6|লক্ষ্মীদাস।—|সঁচাই কৈছো, আই! তোমাৰ মাৰ৷ তে৷ গলেই, তাৰে৷পৰি তুমি যে অকলশৰীয়৷ হৈ একেবাৰে বিপদ-সাগৰত পৰিলা! তুমি জনা নাই, তোমাৰ যি বয়স, যেনে ৰূপ, তোমাৰ শত্ৰু যে খোজেপতি। হৰিণাৰ মাংসৰ দৰে ৰূপেই যে তোমাৰ শত্ৰু! এতেদিনে যিখনি স্বৰ্গীয় স্নেহপূৰ্ণ হিয়া তোমাৰ একমাত্ৰ আশ্ৰয় আছিল, সি যে আজি স্পন্দনহীন; মাৰাৰ যি দুটি অভয় বাহু তোমাৰ ৰক্ষাৰ্থে সুদৃঢ় দুৰ্গৰ দৰে আছিল, সেই দুটিও যে আজি কালৰ কৰাল আক্ৰমণত হলি গল। ইকি তোমাৰ কম বিপদ, মা? কিন্তু জগদীশ্বৰক, তোমাৰ খোদাক সৰ্ব্বান্তৰে ধন্যবাদ দিয়া যে, তোমাৰ}}<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> gw2wg0fxh75rf0vk0t0wli1h6ea7pei 104 65214 266933 264507 2026-11-10T13:36:43Z হানিফ আলী 1925 266933 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|8|গুলেনাৰ।|}} {{playscript/s}}</noinclude>{{playscript/e|gap=6|এনে বিপদকালত মোক আনি পোৱালেহি; ময়ো তেওঁৰ শত সহস্ৰবাৰ শলাগ লওঁ যে, মোৰ নিচিনা দীনহীন ক্ষুদ্ৰ প্ৰাণীৰ দ্বাৰাও তেওঁৰ এনে মহৎ উদ্দেশ্য সাধন কৰালে; ই আজি মোৰ কাৰণে অতি মঙ্গল মুহূৰ্ত্ত.........তোমাৰ নাম কি মা?}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—| গুলেনাৰ।}} {{playscript|gap=6|লক্ষ্মী।—|তোমাৰ আৰু কোন আছে?}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|কেঁও নাই।}} {{playscript|gap=6|লক্ষ্মী—|কেঁও ক’তো নাই?}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|হায়! নাই, নাই, মোৰ আৰু কেঁও ক’তো নাই।}} {{playscript|gap=6|লক্ষ্মী।—|তোমালোক কিমান দিনৰপৰা ইয়াত আছাহঁক?}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|প্ৰায় দেড় মাহ।}} {{playscript|gap=6|লক্ষ্মী।—|আগেয়ে ক’ত আছিলা?}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|আমি দেশৰপৰা আহিছিলোঁ৷ ইয়াতে আহি আম্মাজানৰ শৰীৰ অসুখ কৰে, সেয়ে আম্মাজানে কলে,—“মোৰ গাটো ভাল নহয়মানে ইয়াতে থাকোঁহঁক আহ।” তেতিয়াৰে ইয়াতে আছোঁ।}} {{playscript|gap=6|লক্ষ্মী।—|দেশৰপৰা নো গুছি আহিলা কিয়?}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|আমাৰ দেশত মানুহৰ বৰ কষ্ট, তাতে আমি আকৌ বৰ দুখীয়া; সেয়েতো আম্মাজানে কলে, “বল আনাৰ, আন কোনো দেশত যাতে দুবেলা দুমুঠি খাবলৈ পাওঁ তাৰে চেষ্টা কৰোঁগৈ।”}} {{playscript|gap=6|লক্ষ্মী।—|তোমালোকৰ নো দেশ ক’ত, বাছা?}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|ইৰাণ। ইৰাণৰ নাম শুনিছে? বহুত দূৰ।}} {{playscript|gap=6|লক্ষ্মী।—|ইয়াত আৰু তুমি কেনেকৈ থাকিব৷? মোৰ লগত বলা, মা!}}<noinclude></noinclude> 88nchibn1lf1nkegdq3xosq40mo7s1p 266934 266933 2026-11-10T13:37:17Z হানিফ আলী 1925 266934 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|8|গুলেনাৰ।|}} {{playscript/s}}</noinclude>{{playscript/e|gap=6|এনে বিপদকালত মোক আনি পোৱালেহি; ময়ো তেওঁৰ শত সহস্ৰবাৰ শলাগ লওঁ যে, মোৰ নিচিনা দীনহীন ক্ষুদ্ৰ প্ৰাণীৰ দ্বাৰাও তেওঁৰ এনে মহৎ উদ্দেশ্য সাধন কৰালে; ই আজি মোৰ কাৰণে অতি মঙ্গল মুহূৰ্ত্ত.........তোমাৰ নাম কি মা?}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—| গুলেনাৰ।}} {{playscript|gap=6|লক্ষ্মী।—|তোমাৰ আৰু কোন আছে?}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|কেঁও নাই।}} {{playscript|gap=6|লক্ষ্মী—|কেঁও ক’তো নাই?}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|হায়! নাই, নাই, মোৰ আৰু কেঁও ক’তো নাই।}} {{playscript|gap=6|লক্ষ্মী।—|তোমালোক কিমান দিনৰপৰা ইয়াত আছাহঁক?}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|প্ৰায় দেড় মাহ।}} {{playscript|gap=6|লক্ষ্মী।—|আগেয়ে ক’ত আছিলা?}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|আমি দেশৰপৰা আহিছিলোঁ৷ ইয়াতে আহি আম্মাজানৰ শৰীৰ অসুখ কৰে, সেয়ে আম্মাজানে কলে,—“মোৰ গাটো ভাল নহয়মানে ইয়াতে থাকোঁহঁক আহ।” তেতিয়াৰে ইয়াতে আছোঁ।}} {{playscript|gap=6|লক্ষ্মী।—|দেশৰপৰা নো গুছি আহিলা কিয়?}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|আমাৰ দেশত মানুহৰ বৰ কষ্ট, তাতে আমি আকৌ বৰ দুখীয়া; সেয়েতো আম্মাজানে কলে, “বল আনাৰ, আন কোনো দেশত যাতে দুবেলা দুমুঠি খাবলৈ পাওঁ তাৰে চেষ্টা কৰোঁগৈ।”}} {{playscript|gap=6|লক্ষ্মী।—|তোমালোকৰ নো দেশ ক’ত, বাছা?}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|ইৰাণ। ইৰাণৰ নাম শুনিছে? বহুত দূৰ।}} {{playscript/s|gap=6|লক্ষ্মী।—|ইয়াত আৰু তুমি কেনেকৈ থাকিব৷? মোৰ লগত বলা, মা!}}<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> 5sjmaouvnc5gr3vj1v1a5j2z2vfg0cl 104 65215 266936 265660 2026-11-10T13:37:59Z হানিফ আলী 1925 266936 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="দিম্পল দাস" />{{rh||প্রথম অঙ্ক।|৫}} {{Playscript/s}}</noinclude>{{Playscript/e|gap=6|পিছে পৰে য'লকে যাব খোজা, পঠাই দিম। তোমাৰ মাৰাৰ সমাধিৰ ব্যৱস্থাও কৰি দিম। মই ৰাজপুত, তোমাৰ মাৰাক ছুব নোৱাৰোঁ; পৰ৷ হলে এতিয়াই সকলো ব্যৱস্থা কৰিলোঁহেঁতেন। এতিয়াও বাৰু একো কথা নাই, দুৱাৰ মাৰি মোৰ লগত বলা, মানুহ দুনুহ লৈ আহি সকলোবোৰ মই কৰিমহি।}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|( যাবলৈ উঠি মাকৰ মুখলৈ চাই) মা! আম্মাজান! আজি মোৰ ইকি হল মা? তোমাক কি কৰি থৈ গুছি যাব খুজিছোঁ মই? মৰুভূমি পৰ্ব্বত প্ৰান্তৰতো যাৰ শান্তিময় কোলাত মূৰ থৈ নিশ্চিন্ত মনে আৰাম কৰি আছিলোঁ, অনন্ত দুখ যাতনা শোক-সন্তাপৰ মাজতো যাৰ পৱিত্ৰ বেহেস্তি স্নেহে এতেকাল মোক অমৰাৰ শান্তি উপভোগ কৰাই আছিল; এতেদিনৰ খেল ধেমালীৰ লগৰীয়াক —শত গৌৰবৰ ইৰাণকো, যাৰ মুখলৈ চাই এতে দিন পাহৰি আছিলোঁ, আজি মোৰ সেই কলেজাৰ আম্মাজানক চিৰ জনমলৈ এৰি থৈ, এইদৰে মাটিত পেলাই থৈ যাবলৈ ওলাইছোঁ। হায়, হায়! এয়ে মোৰ নছিবত আছিল? মা, মা!}} {{playscript|gap=6|লক্ষ্মী।—|বলা, বলা মোৰ মা! ৰাতি হৈ আহিছে, পলম কৰিলে আজি আৰু মাৰাৰ একো দিহা কৰিব নোৱাৰিম। শোক কৰিছা? কৰি কৰিবা কি? এইয়ে সংসাৰ, অকল তোমাৰেই নহয়, সকলোৰে মাক মৰে, মোৰো যে মা মৰিল, মা! বলা ——পলম কৰিলে কাম নহব; শোক কৰিবলৈ বহুতো সময় পাবা।}} {{playscript|gap=6|আনাৰ।—|আম্মা!}}<noinclude></noinclude> ibsqtby274e37p0c7f8f1ze5aqnvquo 104 65274 267069 176257 2026-11-11T01:53:21Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267069 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||তৃতীয় অঙ্ক।|৬১}}</noinclude> {{playscript|gap=5|| বাহাদুৰে যে তেওঁক এবাৰ মনত কৰিছিলে, এয়ে এই দীন-হীনৰ মহা গৌৰৱৰ বিষয়।}} {{playscript|gap=5| আক—|তুমি নিজেই বাৰু ভাবি চোৱা মহাৰাজ! যিজন বীৰে হিন্দুস্থানক অবনত কৰিও তৃপ্ত হোৱা নাই, যাৰ ক্ষমতা সিন্ধুনদ পাৰ হৈ গৈছে, যাৰ বীৰত্ব তেজে গজনী নগৰকো হতবল কৰিলে; যদি সেই বীৰত্ব, সেই ক্ষমতা, সেই তেজ, ঠাই বিশেষত প্ৰতিষ্ঠিত নহয়, তেন্তে, এয়ে তেওঁৰ অকলঙ্ক বীৰ-চৰিত্ৰত চিৰকাললৈ কলঙ্কশ্বৰূপ হৈ নাথাকিব নে?}} {{playscript|gap=5| মান—|বাদচাহৰ হুকুম হলে, এই দাসে হাঁহিমুখে অনল শয্যাত শুব পাৰে, সাগৰত জাঁপ দিব পাৰে, শূন্য হাতে সিংহৰ গাঁতত সোমাৱ পাৰে, তথাপি কি বাদচাহৰ কোনো ইচ্ছা অপূৰ্ণ থাকিবলৈ দিব? অধীনে জানিব পৰা নাই, কতনো সি বাদচাহৰ জয়ধ্বজা উৰাবলৈ চেষ্টা কৰা নাই।}} {{playscript|gap=5| আক—|মেৱাৰ—মেৱাৰ—প্ৰতাপসিংহ।}} {{playscript|gap=5| মান—|( ঠিয় হৈ ) প্ৰতাগ প্ৰতাপসিংহ! মেৱাৰৰ গৰ্ব্বিত দাম্ভিক প্ৰতাপসিংহ! নিঃৰ্কিন নিছলা ভিকহু কুটীৰবাসী প্ৰতাপসিংহ! সি যে মোৰ হিয়াত আঘাত কৰি থৈছে, সি যে মোৰ অন্তৰত তীব্ৰ বিষ ঢালি থৈছে! মই তাৰ সৰ্ব্বনাশ কৰিম, মই তাক বান্ধি আনি বাদচাহৰ চৰণতলত পেলাই দিমহি। মই তাক পথৰ ভিখাৰী কৰিম। অন্নহীন কৰিম। তাক মই মোৰ ভৰিত ধৰি কন্দুৱাম— যদি মই মানসিংহ হওঁ!}}<noinclude></noinclude> t2baicvqlqua5m23ixekol78tswf6at 104 65276 267076 176259 2026-11-11T02:08:22Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267076 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||চতুৰ্থ অঙ্ক।|৬৩}}</noinclude> {{playscript|gap=5| উল্—|চাহাজাদাই গুলেনাৰ নামেৰে বান্দী এজনী মহলত আনি থৈছে, আপুনি কব পাৰে বোধ হয়—}} {{playscript|gap=5| হেদা—|শুনিছে৷, পাছে কি হল?}} {{playscript|gap=5| উল্—|তাইক আজি নিশা মহলৰ আন এজনী পুৰণি বান্দীয়ে মহলৰ পৰা ফুচুলাই উলিয়াই আনি বাহিৰত এৰি থৈ যাবহি। চৰিত্ৰহীনা বুলি অপবাদ দি মহলৰ পৰা আনাৰক খেদোৱাই তাইৰ উদ্দেশ্য।}} {{playscript|gap=5| হেদা—|সেই বান্দী জনীৰ নাম কি?}} {{playscript|gap=5| উল্‌—|তাইৰ নাম মই নাজানো।}} {{playscript|gap=5| হেদা—|তুমি এই গুপুত কথা কেনেকৈ জানিব পাৰিলা?}} {{playscript|gap=5| উল্‌—|সেই সকলোবোৰ কথা পাচতো কম হুজুৰ। এতিয়া সময় হৈ আহিছে, সিহঁত আহি পায়হিহে লাগে। আপুনি সতীৰ সতীত্ব ৰক্ষাৰ্থে সদায় সচেষ্টিত বুলি খ্যাত, সেয়েতো আপোনাৰ সহায় বিচাৰি আহিছোঁ। আপুনি যদি মোৰ কথা বিশ্বাস কৰিব পৰা নাই, মোক সহায় কৰিবলৈ ইচ্ছা নকৰে, উভতি যাওক গৈ। মই কিন্তু সঁচা কথা কৈছোঁ। নিৰপৰাধিনী সতীৰ সতীত্ব ৰক্ষা নকৰিলে পাপে চুব, তাক মন কৰিব।}} {{playscript|gap=5| হেদা—|বাৰু এতিয়ানো তুমি কি কৰিব খোজা?}} {{playscript|gap=5| উল্‌—|আনাৰক উদ্ধাৰ কৰিব লাগে, নহলেতো তাই বৰ ভয়ানক বিপদত পৰিব।}} {{playscript|gap=5| হেদা—|উদ্ধাৰৰ কি উপায় কৰিছা?}} {{playscript|gap=5| উল্‌—|যদি মেহেৰবাণী কৰি এই মহৎ কাৰ্য্যত মোক সহায় কৰিবলৈ স্বীকাৰ কৰে, তেতিয়াহে মই সকলো কথা ভাঙি কব পাৰো।}} {{playscript|gap=5| হেদা—|( স্বগতঃ ) নিজে' চৰিত্ৰহীন হলেও মই কেতিয়াও কাৰো সতীত্ব}}<noinclude></noinclude> jeqapve0dokhtfvyaxt22043envxpfy 104 65277 267080 176260 2026-11-11T02:23:13Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267080 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬৪|গুলেনাৰ|}}</noinclude> {{playscript|gap=5|| নাশ কৰা নাই; ছগাৰ দৰে নিজে উৰি আহি যি জুইত জাঁপ দি পৰিছে, তাৰ কাৰণে মই দায়ী নহওঁ। মই নিজে সতীত্ব নাশ কৰিব নোৱাৰো, আনকে কৰা দেখিব নোৱাৰোঁ। সতীৰ অবমাননা মোৰ অসহ্য, চাওঁ বাৰু কি হয়!}} {{playscript|gap=5| উল্‌—|কওক এতিয়৷ আপুনি কি কৰে—নকলে দেখোঁ।}} {{playscript|gap=5| হেদা—|বাৰু মই তোমাক সহায় কৰিম। কিন্তু কিৰূপে সেইটো কোৱা।}} {{playscript|gap=5| উল্‌—|স্বীকাৰ কৰিছে। বেচ, ধন্য আপোনাৰ মহত্ত্ব। কিন্তু জনাব দয়া কৰি এতিয়৷ মনে মনে থাওক, সিহঁত আহিবৰ পৰ হৈছে। মই যি যি কৰোঁ আপুনি চাই থাকিব। আগলৈ আপুনি মোৰ কাৰ্য্যৰ সাক্ষী থাকিল, আৰু আৱশ্যক হলে মোৰ কাৰ্য্যত সহায় কৰিব।}} {{playscript|gap=5| হেদা—|বাৰু}} {{playscript|gap=5| উল্—|এতিয়৷ সিহঁত আহে মানে আমি এই আঁৰতে লুকাই থাকে। আহক।}} {{playscript|gap=5| হেদা—|বলা বাৰু}}{{right|( উভয়ৰে প্ৰস্তান )}} {{center|( আনাৰ আৰু পিয়াৰাৰ প্ৰবেশ )}} {{playscript|gap=5| আনাৰ—|উঃ আৰু নো কিমান দূৰ যাব লাগিব? বহুদূৰ আহিলো দেখো। তুমি ওচৰতে বুলি নকৈছিলা? উহ্ মই নেযাওঁ। চাহজাদা নাইবা বেগম চাহেবাই শুনিলে কব কি? মই নেযাওঁ।}} {{playscript|gap=5| পিয়াৰা—|আহ্ হা হা হা! মই মৰিছো তেওঁৰ লগত, তেওঁ বোলে আপদ লাগিল। তুমি যে ভয় কৰিছ৷, মোৰ হবলা ভয় নাই। চাহজাদাতো যুদ্ধলৈ গৈছে, বেগম চাহেবাও ঘৰত নাই; তেওঁ}}<noinclude></noinclude> jimuc5oc8gmhv0pecdsz8uvcsrmfg1l 104 65311 267067 176460 2026-11-11T01:35:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267067 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /> {{rh|৯৪|গুলেনাৰ।|}}</noinclude> {{playscript|gap=5||টকা, পইছা, জেৱৰও বহুত দিব।” মই কলো, কিয়? কাৰণ কি? দুনীয়াত ইমানবোৰ থোবছুৰাত খোছ নছিবৰ মানুহ থকাত মোক যে বিচাৰি পালে, তাৰ মানেটো কি? তাই কলে, ইঃ! এওঁক বেগম চাহেবাই চিনি পায় নহয়! সেয়েতো এওঁক বিচাৰি পালেগৈ? মই, বেগম চাহেবাক তোমাৰ কথা কলোঁ, নানান ৰকমে বুজাই কলত হে বেগম চাহেবাই মান্তি হৈছে।}} {{playscript|gap=5| চেলিম—|বাৰু, তুমি পিয়াৰাক আৰু পিয়াৰাইনো তোমাক, চিনি পালেকেনেকৈ? কথা বতৰাততো বেচ পৰিচিত যেন দেখিছো।}} {{playscript|gap=5| খাঁ চা—|আপুনি নাজানে হুজুৰ! তাই বৰ বদ্‌জাত। আপোনালোকৰ আগত হে ছিধাজনী হৈ থাকে। তাইক কম বুলিছে? তাই, তাই সদায় ৰাতি মোৰ তালৈ যায়। নানান ৰূপে সাজি মেলি, মিছা কথা কৈ মোক আস্নাই জনাই, মোৰ দ্বাৰা বহুত কাম কৰাই লয়। মই অকৰা, হুজুৰ! একো নাজানোঁ, তাইৰ সেইবোৰ কথা মই সঁচা বুলি জানিছিলো; পিছত হে বুজিলো ফাকি! ফাঁকি! হাৰামজাদিয়ে ভেৰা - মোক ছোবা যাচি থাকে।}} {{playscript|gap=5| চেলিম—|বাৰু, বাৰু সেইবোৰ যাব দিয়াঁ তাৰ পিছত কি হল?}} {{playscript|gap=5| খাঁ চা—|ওঁ কওঁ, কওঁ, কোন থিত এৰিলেো? ‘অ হয়, তাই কলে—তাইয়ে হেনো বেগমক মোৰ নাম কলে। আৰু কলে —তুমি বেগমৰ কাম এটা কৰি দিব লাগিব। মই শুধিলোঁ কি কাম? তাই কলে, চাহজাদা মেৱাৰ যুদ্ধলৈ গল, এই সুযোগতে কাইলৈ ৰাতি আনাৰক মই ফুচুলাই মেলি ইয়ালৈ লৈ আহিম, তুমি তাইক কেদিনমান, অৰ্থাৎ চাহজাদা নাহে মানে, তোমাৰ মহলত}}<noinclude></noinclude> ibgweiv3bbjnptw62qt9hkm2gj5fxrt 104 65312 267068 176461 2026-11-11T01:44:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267068 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||পঞ্চম অঙ্ক।|৯৫}}</noinclude> {{playscript|gap=5|| বন্দী কৰি থবা। তাৰ পাছত, তোমাৰ লগত চাদি দিয়া হব। মই সুধিলো ইয়াত বেগম চাহেবাৰ লাভ? কিয় এনে কৰিব খুজিছে? তাই কলে, ইমানতো বুজা নাইনে? চাহজাদাই আনাৰক বৰ ভাল পাই,— আনাৰ আজি কালি বান্দী নহয়, মহলৰ মালেক, আমি এটাইবোৰে তাইৰ হুকুম মতে চলিব লাগে। চাহজাদাই বেগম চাহেবাতকৈ তাইক বেছি ভাল পায়, যত্ন কৰে। এই ঈৰ্ষাতে বেগমে তাইক চাহজাদা উভতি নাহে মানে তোমাৰ ঘৰত বন্দী কৰি থব খুজিছে। চাহজাদা আহিলে, চৰিত্ৰহীনা বুলি অপবাদ দি, তাইক মহলৰ পৰা খেদাই দিয়াৰ; তাৰ পাছত তোমাৰ লগত চাদি দিব। এই কথা শুনি মই মুখেৰে ৰাজি হৈ তাইক বিদায় দিলো। কিন্তু পেটেৰে আনাৰক ৰক্ষা কৰিবলৈ উপায় চিন্তিলো}} {{playscript|gap=5| চেলিম—|তাৰ পাছত?}} {{playscript|gap=5|খাঁ চা—|তাৰ পাছত উপায় এটা থিৰ কৰি, পাছদিনা সন্ধ্যাৰ পাছত এখেতৰ মহললৈ গৈ, খাতি, লুটি, ভৰিত ধৰি, মোৰ গৰীৱ খানাৰ ওচৰলৈ মাতি আনি সকলো কথা ভাঙ্গি কোৱাত মোক সহায় কৰিবলৈ ৰাজি হল। তেতিয়া আমি দুয়ো মোৰ ঘৰৰ ওছৰতে লুকাই থাকিলোঁ। এনেতে পিয়াৰাই আনাৰকলৈ আমাৰ ওচৰ আহি পালত, জাপ মাৰি গৈ মই পিয়াৰাৰ টেটুত টিপা মাৰি ধৰি, হাত ভৰি বান্ধি মোৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ নি বন্দী কৰি থৈ আহিলোঁ। আনাৰে এইবোৰ দেখি একেবাৰে বিমোৰ হৈ মূৰ্চ্ছিত হৈ পৰিল — আলি চাহাবে চকুৱে মুখে পানী ছতিয়াই দিয়াত হুচ আহিল; তেতিয়া আমি দুয়ো তেওঁক মিৰ্জ্জা বেগ চাহেবৰ মহললৈ নি মেহেৰুন্নিছাৰ লগত দি}}<noinclude></noinclude> hhnr2neg4b4fxu9a6fg4nbasbl19hbb 106 66448 267175 262966 2026-11-11T06:30:43Z BabulB 104 267175 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=ফুল-কলি |Language=as |Volume= |Edition= |Author=কালীপ্ৰসন্ন দাস |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher= |Address= |Year=1921 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=T |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2="প্ৰকাশন" 3="-" 4to5="নিবেদন" 6to7="সূচীপত্ৰ" 8to11="উছৰ্গা" 12="উপহাৰ" 13="1" 29="13" 75to76="শলাগনি" 16to17="-" 18="4" 26to27="-" 28="12" 32="-" 33="16" 61to62="-" 63="44" 71="50" 69to70="-" /> |Volumes= |Remarks={{পৃষ্ঠা:ফুল-কলি.pdf/৬}} {{পৃষ্ঠা:ফুল-কলি.pdf/৭}} |Notes= |Width= |Css= |Header= |Footer= }} ef4b24cduil174aurj0kc1spinqiwsb 267176 267175 2026-11-11T06:32:54Z BabulB 104 267176 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=ফুল-কলি |Language=as |Volume= |Edition= |Author=কালীপ্ৰসন্ন দাস |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher= |Address= |Year=1921 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=T |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2="প্ৰকাশন" 3="-" 4to5="নিবেদন" 6to7="সূচীপত্ৰ" 8to11="উছৰ্গা" 12="উপহাৰ" 13="1" 29="13" 75to76="শলাগনি" 16to17="-" 18="4" 26to27="-" 28="12" 32="-" 33="16" 61to62="-" 63="44" 71="50" 69to70="-" /> |Volumes= |Remarks={{Scrollpane|height=600px| {{পৃষ্ঠা:ফুল-কলি.pdf/৬}} {{পৃষ্ঠা:ফুল-কলি.pdf/৭}} }} |Notes= |Width= |Css= |Header= |Footer= }} 44ra0cp61sattvdcbittg3dh84syney 104 68847 266889 266886 2026-11-10T12:02:52Z Jyoti Chiring 2949 266889 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৩১ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} '''অলকা,''' {{gap}}তোমাৰ চিঠি পাই অলপ চিন্তাত পৰিলো। অৰুণা কোন জনা ছোৱালী? মই ইয়ালৈ আহোঁতে তোমাৰ লগত ষ্টেছনলৈ আহিছিল জানো? নাকটো অলপ শকত, আগটো অলপ ভাটোৰ ঠোঁটৰ দৰে, বাও পাহৰ আধামানত এটা তিল, ওঁঠত ঘন নোম, বৰণত বগা, চেলাউৰি যোৰ টনা আৰু দীঘল, ছুটি চাপৰকৈ, সেই ছোৱালীজনী? দেখিবলৈ ধুনীয়া বৰং attractive? যদি তেওঁৱে হয়,— বেচেৰীৰ অসুখৰ অৱস্থাত মই এনেকৈ নবৰ্ণালেও হ’লহেঁতেন। একো ভয় খোৱাৰ কাৰণ নাই, মুখেৰে তেজ পৰিলেই একেটা নৰিয়াই হব, তাৰ একো অৰ্থ নাই। তেওঁৰ পৰীক্ষাৰ সময় তাতে, –তোমাৰো অৱশ্যে। বেছি ‘নাৰ্ভাছ’ নহবা। যদি হোটেলৰ পৰা ওলাই আহিবলৈকে কৈছে আৰু তেওঁ ছিলঙলৈকে আহিবলৈ ইচ্ছা কৰে, মই অৱশ্যে যিখিনি পাৰো যত্ন লম। তেখেতৰ ঘৰৰ পৰা কোনোবা মানুহ লগত আহিলেহে সুবিধা হব, মই অৱশ্যে ইয়াত আগধৰি হোটেলত বোলা বা ডাক্তৰ খানাত এখন ছিটৰ আয়োজন কৰি ৰাখিব পাৰোঁ। ম‍ই গৈ অনাৰ যিটো প্ৰস্তাৱ কৰিছা, তাত অলপ অসুবিধা আছে। তোমা- লোকৰ সৰলতা মই বুজিছো, কিন্তু সামাজিক আচৰণৰ বন্ধা নীতি বা code বোৰ বহুত সময়তে মই ৰাখিব খোজেঁ। ৰাখিব নোখোজোঁ,<noinclude>{{center|৯৯}}</noinclude> 9c30deft8am7neitw6jy3tp6n8js09t 104 68848 266888 186798 2026-11-10T12:02:10Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266888 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} কিন্তু ব্যৱহাৰিক জগতে কয়— “ৰখা!” মই ব্যৱহাৰজীৱী, এই কথাটো তুমি নাপাহৰিবা! ভাৱালী, যাদৱপুৰ ইত্যাদি বোৰ ঠাইৰ নাম কৈ বেচেৰীক হতাশ আৰু ভীত কৰি যেন কোনোৱে নোতোলে। মৃত্যু সকলো ঠাইতে আছে, আমি সদায় তাৰ গৰাহতে আছো, যেতিয়ালৈকে সি তাৰ বিকট মুখ নজপায় তেতিয়ালৈকেই আমাৰ জীৱন। ভয় মৃত্যুতকৈও ভয়াবহ আৰু অনিষ্টকাৰী। {{gap}}যদি তথাপি তোমালোকৰ ধৈৰ্য্যই নামানে, মোলৈ টেলিগ্ৰাম কৰিবা, মই যাম। মোৰ দায়িত্বখিনি ধীৰে সুস্থিৰে ভাবি চাবা কিন্তু। আৰু যদি তোমাৰ এই বন্ধুজনা মই অনুমান কৰা জনা নহয়, তথাপি একো আপত্তি নাই, কিন্তু মোৰ চিঠিত যে আন এজনী ছোৱালীৰ বৰ্ণনা কৰা আছে এইটো অনুগ্ৰহ কৰি তেওঁক জানিব নিদিবা। তেওঁ আঘাত পাব। এনেও হব পাৰে যে মোৰ চিকিৎসালৈ আহিবলৈও অনিচ্ছা কৰিব। ৰোগীজনীৰ প্ৰতি মৰম ৰাখি আচৰণ কৰিবা। {{gap}}তোমাকে ঠাট্টা কৰিবৰ মন আছিল, কিছুমান কথা মোৰ জমা হৈও আছিল। আজিলৈ আৰু একো কোৱা নহব। মোৰ প্ৰতি তোমালোকৰ বিশ্বাসত মই মুগ্ধ হৈছো। ইতি {{Right|তোমাৰ-<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude></noinclude> kispn08eck034mw7tt2a5yfurs6fv7e 104 68850 266896 186800 2026-11-10T12:19:16Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266896 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} কৰিলে হাস্পাতালৰ ডাক্তৰৰ লগত কথা পাতোঁ, খাদ্য সম্পৰ্কে অৰুণাক সোধোঁ, খুৰাক আহিছিল নে নাই, নহলে কলৈ গল ইত্যাদি কথা পাতি মই যেতিয়া গহীন হৈ যাব ওলাওঁ—তেওঁ সোধে অলকাৰ চিঠি কিবা পাইছে নেকি? মই তোমাৰ কথা কওঁ,–তেওঁ কাণ পাতি শুনে, মোক বহিবলৈ অনুৰোধ কৰে, বহুত সময়ত এটা মুখ বন্ধেৰে — “যদি আপোনাৰ বিশেষ ক্ষতি নহয়--।” মই বহি কথা পাতোঁ, তাৰ পিছতহে তেওঁৰ প্ৰকৃত ৰূপ ধৰা দিয়ে। তেতিয়া যি ধুনীয়াকৈ কথা কয় তাত মুগ্ধ নোহোৱাকৈ থকা টান। মই আগেয়ে জানো তেওঁক বুদ্ধিমতী বুলি। তুমি অলপ দুষ্টালি কৰিছা, তোমাৰ চিঠিত ম‍ই তেওঁৰ এটা বৰ্ণনা দিয়া বুলি তুমি কৈছিলা। তেওঁ মোক প্ৰায় সোধে — “আপুনি মোৰ বিষয় কেনেকৈ ইমানবোৰ মনত ৰাখিলে?” এইবোৰ প্ৰশ্নৰ “কিয়” আৰু “কেনেকৈ”ৰ সমিধান দিয়া বৰ টান কথা। {{gap}}মোক অলপমান নিৰুত্তৰ হৈ থকা যেন দেখিলেই সোধে “বাৰু, আপুনি অলকাক কেতিয়া চিনিলে, কেনেকৈ, কওকচোন। ইমানবোৰ পুৰণি কথা কবলৈ কাৰবাৰ ভাল লাগে নে? কেতিয়াবা তেওঁ তাতোকৈ নিৰ্দয় ভাবে কয় – “ আপুনি চাগৈ অলকাৰ কথা ভাবি থাকোঁতে মোৰ খবৰ লবলৈকে পাহৰে!” এইবোৰ কথা বৰ নিৰ্দয় যেন লাগে। ছোৱালী যে ইমান ৰুঢ় হব পাৰে মোৰ ধাৰণা নাছিল। মই তেওঁক বেয়াকৈ কব নোৱাৰোঁ। মোৰ চকুত পৰে তেওঁৰ anguished soul, - ৰোগশুষ্ক দেহ। মই সান্ত্বনা দিবলৈ বিচাৰোঁ, মৰম কৰিব খোজোঁ। কেতিয়াবা তেওঁ কান্দে। এইবোৰ<noinclude>{{center|১০২}}</noinclude> pj7hw12g7zd5cnqjovhe464h38lnk5i 104 68851 266898 186801 2026-11-10T12:25:21Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266898 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} কথা মনত পৰিলে ঘৰত নিজানত মোৰো চকুলো ওলায়। These human reactions, I do not understand. {{gap}}এবাৰ শদিয়া এৰি গুছি আহিছিলো — মনৰ নিতান্ত ক্ষিপ্ততাত। তেতিয়া সকলো কথা তোমাক জনাব পৰা অৱস্থাত নাছিলো। নিজানত বহি কেৱল আত্মোন্নতিৰ কথা ভাবিছিলো। নিজে কেনেকৈ কিবা এটা হওঁ,–কেনেকৈ মোৰ কথাৰ মূল্য বাঢ়ে, ব্যক্তিত্বৰ আদৰ বাঢ়ে, জ্ঞানৰ গৰিমা প্ৰত্যেক কথাৰ মাজেদি ব্যক্ত কৰোঁ এনে এটা অভূতপূৰ্ব্ব আকাঙ্ক্ষা আৰু অহঙ্কাৰৰ ছাঁ মোৰ প্ৰত্যেক কামতে পৰাত ভাবিলো — জন বহুল সমাজৰ মাজলৈ গৈ এবাৰ নিজক পাহৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। য’ত তোমাৰ আৰু মোৰ বাবে সমান আসন নাপাওঁ, গৌৰৱৰ ওখ টিঙো মোৰ ভাল নালাগিব, সেয়ে মোৰ কাইটীয়া বিচনা হব। সেই কাৰণে ছিলঙলৈ আহিলো। মোৰ জনা আছিল— ৰাজধানী বোৰ প্ৰাণহীন, ইয়াত কোনোৱে কাৰো বাবে নাভাবে। মই মুক্ত হৈ সকলো ঠাইতে সোমাম, সকলোৰে পৰা ওলাই আহিম,—প্ৰকৃতিক ভাল পাম, তোমাক শ্ৰদ্ধা কৰিম, নিজক পাহৰিম, সৰি পৰা ফুল পাহিৰ লগতো কথা পাতিবলৈ আহৰি পাম। ম‍ই ছিলঙত থাকি সেই কাৰণেই ভাল পাইছিলো। মোৰ কান্ধলৈ বল আহিছিল, অন্তৰলৈ দৃঢ়তা আহিছিল আৰু মনলৈ প্ৰফুল্লতা আহিছিল। তোমাক কোন এজনে অলপ আদৰ জনাইছিল মই তাতেই চঞ্চল হৈ পৰা কথা তুমি নিশ্চয় বুজিছিলা। ম‍ই এতিয়া তাৰ ঠাইত দৃঢ়তৰ বান্ধোনৰ শিকলি ৰচিছিলো,—হব পাৰে মূৰ্খৰ দৰে। এইবোৰ কথা সাধাৰণ অৱস্থাত<noinclude>{{center|১০৩}}</noinclude> oh8v4x6f5vukur6hojx7gtgfbsa1vsn 104 68852 266900 186802 2026-11-10T12:33:24Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266900 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23{{gap}} |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} তোমাক কব লগীয়া কথা নাছিল। কিন্তু মোৰ ভাগ্য আকাশত এই ছটা কি কলা মেঘ আকৌ উঠিল! ম‍ই আজি ছিলঙ এৰি যাব পাৰোঁ, সেইটো কাপুৰুষৰ কাম হব। মানুহৰ অন্তৰ ইমান অবুজ নে? মানুহৰ ভালপোৱা ইমান আৱশ্যক নে? ভালপোৱা মানুহৰ নিতান্ত নিৰ্দ্দিষ্ট সংখ্যা থকাহে বাঞ্ছনীয় নে? {{gap}}অৰুণাৰ স্বাস্থ্যোন্নতিৰ ফালে মই চাম। পৰীক্ষা দিব নোৱাৰিলে বুলি কেতিয়াবা কেতিয়াবা বেজাৰ কৰে। তেওঁলৈ তুমি মৰমিয়াল চিঠি লিখিবা। ভাল হব, ভয় নকৰিবা। এটা বছৰ ক্ষতি হল, হল। {{gap}}মই ছিলঙত ঘৰে মাটিয়ে কিনাৰ কথা আছিল। তুমি চাই নিদিলে আৰু ঘৰ নলওঁ। অলক্ষ্মী ঘৰত থাকি শান্তি নহব। তোমাৰ মাৰালৈ মোৰ মনত পৰিছে। তুমি পৰীক্ষা দি যোৱালৈ চাগৈ তেখেতসকলে উদ্বিগ্নহৈ আছে। তোমাৰ ভাইটি ইবেলি কোন ক্লাছত? {{gap}}অৰুণাই তোমালোকলৈ চিঠি লিখিবলৈ ভয় কৰে—কিজানি তোমালোকে তেওঁৰ চিঠিবোৰ হাতত লবলৈ ঘিণ কৰা। ধুনীয়া ফুল পাহিৰ দৰে তেওঁৰ চকুলো ভৰা চকুদুটি। জগতখন এনে ‘আইৰণিৰে’ ভৰা। তোমালৈ স্নেহেৰে। ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{center|১০৪}}</noinclude> 2xx0irsogj0w8dylfb9lk1bt3nic67i 104 68853 266893 186803 2026-11-10T12:13:13Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266893 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ২৮ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{gap}}মতা মানুহ বুলিলেই এটা গৰ্ব্ব থাকে, সেই গৰ্ব্ব মোৰো আছিল, এতিয়াও যে নাই তেনে নহয়। সেই গৰ্ব্বত আঘাত লাগিছে বুলিয়ে আজি ধৰা দিছে। আমি বহুত সময়ত আমাতকৈ তোমালোকক নিকৃষ্ট বুলি ভাবোঁ। After all, a woman. লিখকসকলে তোমালোকক যি অন্যায় কৰিছে তাৰ কথা এতিয়া নকওঁ। কিন্তু তুমি যেনে আচৰণ কৰিলা, মই অবাক হৈছো। ম‍ই ভাবিছিলো শ্ৰীমতী অৰুণাই অনিচ্ছাতো মোৰ সময় আৰু মনৰ ওপৰত যি প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছে তুমি তাত অলপ ক্ষুণ্ণ হবা আৰু মোক তাকেই জানিব দিবা। তুমি হয়তো মোৰ আশ্বাস গ্ৰহণ কৰিছা, কিন্তু তোমাৰ সন্দেহৰ নিশ্বাসত ডালিমৰ পাত এটিও নলৰিব নে? অৱশ্যে অ’থেলোৱে ডেছদিমোনাক মাৰিছিল, ডেছদিমোনাই সেইখিনি খঙত অ’থেলোক বিহু নিদিলেও নিদিব পাৰিলেহেঁতেন কিন্তু সন্দেহত ৰাতি খন্তেকো জাগি নাথাকিলে হেঁতেন নে? তোমালোকৰ ছাইক’লজি নুবুজোঁ, তোমালোকৰ ভাব- ধাৰা বুজা মোৰ পক্ষে অসম্ভৱ। এইটো যুদ্ধৰ পিছৰ শান্তি, নে আগৰ নিস্তব্ধতা? যদি শিঙা বাজে তোমাৰ ফালৰ পৰাই বাজিব। মই পলালেও কাপুৰুষতা নুবুলিবা, Strategic retreat বুলিবা। {{gap}}তোমাৰ প্ৰশ্নবোৰ মোৰ ভাল লাগিছে। স্বৰ্গ সম্বন্ধে মোৰ কি ধাৰণা? “জ্ঞান মালিনী”তে যি স্বৰ্গৰ বৰ্ণনা পঢ়িছিলো, এতিয়া ভালে-<noinclude>{{center|১০৫}}</noinclude> 03pb7fegk7o5b2td04x4uwh4548d70d 266894 266893 2026-11-10T12:13:55Z Jyoti Chiring 2949 266894 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৩৩ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{gap}}মতা মানুহ বুলিলেই এটা গৰ্ব্ব থাকে, সেই গৰ্ব্ব মোৰো আছিল, এতিয়াও যে নাই তেনে নহয়। সেই গৰ্ব্বত আঘাত লাগিছে বুলিয়ে আজি ধৰা দিছে। আমি বহুত সময়ত আমাতকৈ তোমালোকক নিকৃষ্ট বুলি ভাবোঁ। After all, a woman. লিখকসকলে তোমালোকক যি অন্যায় কৰিছে তাৰ কথা এতিয়া নকওঁ। কিন্তু তুমি যেনে আচৰণ কৰিলা, মই অবাক হৈছো। ম‍ই ভাবিছিলো শ্ৰীমতী অৰুণাই অনিচ্ছাতো মোৰ সময় আৰু মনৰ ওপৰত যি প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছে তুমি তাত অলপ ক্ষুণ্ণ হবা আৰু মোক তাকেই জানিব দিবা। তুমি হয়তো মোৰ আশ্বাস গ্ৰহণ কৰিছা, কিন্তু তোমাৰ সন্দেহৰ নিশ্বাসত ডালিমৰ পাত এটিও নলৰিব নে? অৱশ্যে অ’থেলোৱে ডেছদিমোনাক মাৰিছিল, ডেছদিমোনাই সেইখিনি খঙত অ’থেলোক বিহু নিদিলেও নিদিব পাৰিলেহেঁতেন কিন্তু সন্দেহত ৰাতি খন্তেকো জাগি নাথাকিলে হেঁতেন নে? তোমালোকৰ ছাইক’লজি নুবুজোঁ, তোমালোকৰ ভাব- ধাৰা বুজা মোৰ পক্ষে অসম্ভৱ। এইটো যুদ্ধৰ পিছৰ শান্তি, নে আগৰ নিস্তব্ধতা? যদি শিঙা বাজে তোমাৰ ফালৰ পৰাই বাজিব। মই পলালেও কাপুৰুষতা নুবুলিবা, Strategic retreat বুলিবা। {{gap}}তোমাৰ প্ৰশ্নবোৰ মোৰ ভাল লাগিছে। স্বৰ্গ সম্বন্ধে মোৰ কি ধাৰণা? “জ্ঞান মালিনী”তে যি স্বৰ্গৰ বৰ্ণনা পঢ়িছিলো, এতিয়া ভালে-<noinclude>{{center|১০৫}}</noinclude> 91vwlc09v2x0i71rcdtqosdcbbavlqv 104 68854 266964 186804 2026-11-10T14:19:01Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266964 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} খিনি পাহৰিলেও অলপ অলপ মনত আছে। তুমি ভৈয়ামত কিতাপখন পাবা, পঢ়ি চাবা, আমাৰ ইয়াত তেনেবোৰ কিতাপ নীলাচলত কাছকণী। কি আছেচোন— {{Block center|<poem>“জয়মালা তাত হয় বজ্ৰপাত {{gap|3em}}পৰে ফুল বৰষুণ প্ৰেম ৰ’দালিয়ে চুলি মেলি দিয়ে {{gap|3em}}কৰে ভোমোৰাকে খুন।” </poem>}} {{gap}}যদি কবিৰ বৰ্ণনাত তুমি সন্তুষ্ট নোহোৱা মোৰ নিজৰ কল্পনাৰে টানি টুনি তোমাক এটা চিত্ৰ দিব পাৰোঁ। খৃষ্টিয়ানী স্বৰ্গখন ভাল কিজানি? আমাক এগৰাকী বুঢ়ী মেমে কৈছিল, — আমি কলেজত পঢ়া দিনত। মই আৰু বহুত ডেকা ল’ৰা আছিলো। তেখেত তেখেতৰ গিৰিয়েক আৰু নিজলৈ আঙুলিয়াই কৈছিল যে স্বৰগত তেখেতসকলৰ এৰা এৰি নহব, দ্বন্দ খৰিয়ালো নহব, ইংৰাজীত নকলে মোৰ ইন্স্পিছেন নাহিছে—“I and my husband, we never, never shall part,—never shall we have a cross-word.” আজিকালিৰ দিনত “ক্ৰছ-ৱৰ্ড” ( পাজল্) কৰা ল’ৰাবোৰে চাগৈ ভাবিব-কি নিষ্কৰ্ম্মা- জগত! যাওক। আমাৰ ভিতৰত এজন আছিল অলপ টেটোন,— তেওঁ সুধিলে—“আপুনি কোনজন গিৰিয়েকৰ লগত থাকিব, এইজন নে আগৰ জন?” বেচেৰী এবাৰ বিধবা হৈছিল। ইয়াৰ পিছত তেখেতে উত্তৰ দিবলৈ টান পালে, আমি আমাৰ বন্ধুজনক কলোঁ— “যোৱা, ষি পোৱা তাকে কোৱা।” দেখা যায়, সেই স্বৰ্গতো অলপ ‘পাজল্’ আছে।<noinclude>{{center|১০৬}}</noinclude> o1ai5enuenueerd740fe6at7ftnf5si 266969 266964 2026-11-10T14:33:21Z হানিফ আলী 1925 266969 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} খিনি পাহৰিলেও অলপ অলপ মনত আছে। তুমি ভৈয়ামত কিতাপখন পাবা, পঢ়ি চাবা, আমাৰ ইয়াত তেনেবোৰ কিতাপ নীলাচলত কাছকণী। কি আছেচোন— {{Block center|<poem>“জয়মালা তাত হয় বজ্ৰপাত {{gap|3em}}পৰে ফুল বৰষুণ প্ৰেম ৰ’দালিয়ে চুলি মেলি দিয়ে {{gap|3em}}কৰে ভোমোৰাকে খুন।” </poem>}} {{gap}}যদি কবিৰ বৰ্ণনাত তুমি সন্তুষ্ট নোহোৱা মোৰ নিজৰ কল্পনাৰে টানি টুনি তোমাক এটা চিত্ৰ দিব পাৰোঁ। খৃষ্টিয়ানী স্বৰ্গখন ভাল কিজানি? আমাক এগৰাকী বুঢ়ী মেমে কৈছিল, — আমি কলেজত পঢ়া দিনত। মই আৰু বহুত ডেকা ল’ৰা আছিলো। তেখেত তেখেতৰ গিৰিয়েক আৰু নিজলৈ আঙুলিয়াই কৈছিল যে স্বৰগত তেখেতসকলৰ এৰা এৰি নহব, দ্বন্দ খৰিয়ালো নহব, ইংৰাজীত নকলে মোৰ ইন্স্পিছেন নাহিছে—“I and my husband, we never, never shall part,—never shall we have a cross-word.” আজিকালিৰ দিনত “ক্ৰছ-ৱৰ্ড” ( পাজল্) কৰা ল’ৰাবোৰে চাগৈ ভাবিব-কি নিষ্কৰ্ম্মা-জগত! যাওক। আমাৰ ভিতৰত এজন আছিল অলপ টেটোন,—তেওঁ সুধিলে—“আপুনি কোনজন গিৰিয়েকৰ লগত থাকিব, এইজন নে আগৰ জন?” বেচেৰী এবাৰ বিধবা হৈছিল। ইয়াৰ পিছত তেখেতে উত্তৰ দিবলৈ টান পালে, আমি আমাৰ বন্ধুজনক কলোঁ— “যোৱা, ষি পোৱা তাকে কোৱা।” দেখা যায়, সেই স্বৰ্গতো অলপ ‘পাজল্’ আছে।<noinclude>{{center|১০৬}}</noinclude> aa0vo4cpisz852ra5j1f1c1munh45m9 104 68855 267092 186808 2026-11-11T03:20:41Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267092 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} তোমালোকৰ ইন্দ্ৰ সম্বন্ধে মোৰ নিজৰ বৰ ভালকৈ ধাৰণা নহয়। “ইন্দ্ৰায় ৰষ্ট্”, “অগ্নয়ে স্বাহা” এনেবোৰ যেতিয়া গোৱা মোৰ মনত ধাৰণা হয় যে এটা শক্তিমান দেৱতাকে পূজা কৰিছা, কিন্তু তোমালোকৰ পুৰাণবোৰত ইন্দ্ৰক কদাকাৰ ক্ষমতালিস্পু, ভীৰু, বিলাসপ্ৰিয় ৰজা এজন কৰিছা যেন লাগে। শাস্ত্ৰ সম্বন্ধে মোৰ জ্ঞান নাই বুলি তোমাক আগতে কৈছো, একো অপৰাধ নধৰিবা। মোৰ যিমানদূৰ অনুমান ইন্দ্ৰৰ ৰাজ্যত এস্পাল্ট্ দিয়া ম’টৰেব্ল্‌ ৰোড বহুত আছে, অকলশৰীয়া ড্ৰাইভৰ বাবে ‘বিউটিফুল’ ঠাই। যদি কোনোবা অপ্সৰাই ভলান্টিয়াৰ কৰে, বোধ হয় তেওঁকো এটা লিফট দিব পাৰা। নহলে, ‘নন্দন-ষ্টেণ্ডত’ গাড়ীখন থৈ গধূলি অলপ নন্দন-ফুলনিত ফুৰবলৈকো বেয়া নালাগিব। আমি যদি মাতলিব নিচিনা ৰিলায়েব্ল্ ড্ৰাইভাৰ এটা পাওঁ—পিছৰ ছিটত দুয়ো বহি কেইমাইল মান ফুৰিয়ে আহিব পাৰোঁ। শুক্লা অষ্টমীৰ জোন যদি কাষৰীয়াকৈ উঠে, পাৰিজাতৰ সুঘ্ৰাণে যদি গোটেইখন আমোল মোলাই যায়,—তুমি গাড়ী ৰখাবলৈ নকবা। বিশ্বৰ পাৰলৈকে, স্বৰ্গৰ মূৰলৈকে আমাৰ যান যাব, যদি ঘূৰি আহিবৰ বাট নাপাওঁ, নাপালোৱে বা? {{gap}}ঘড়িত বাৰ বাজে, মই শোওঁগৈ দেই। তুমি সপোনত নাহিবা, ৰাতি আৰু স্বৰ্গলৈ নোলাওঁ। শ্ৰীমতী অৰুণাই এতিয়া অলপ উঠা বহা কৰিব পাৰে। তেওঁক সোনকালে বাহিৰত আনি ৰখাৰ আয়োজন কৰিব লাগিব। আমাৰ দুয়োৰে শুভ ইচ্ছা গ্ৰহণ কৰিবা। ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{center|১০৭}}</noinclude> fxf5n4aaiknsc8hkiv1oy2ssblkvwvk 104 68856 267093 186809 2026-11-11T03:27:09Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267093 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৩৪ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{gap}}মই পৰা হলে পৰীক্ষাৰ আগতে তোমাক এই চিঠিখন নিদিলো হয়। একো একোবাৰ ভাবোঁ যে এই পৰীক্ষাবোৰকো অযথাভাবে প্ৰাধান্য দিছো। এই পৰীক্ষা সীতাৰ অগ্নি পৰীক্ষা নহয় যে ৰামৰ সকলো সঙ্কোচ, সন্দেহ, দ্বিধা, তাৰ দ্বাৰাই খণ্ডন হব, অথচ ৰামে সেই পৰীক্ষাৰ ফলৰ ওপৰতো শেষলৈ আস্থা ৰাখি থাকিব নোৱাৰিলে। সীতা বোধ হয় নিতান্ত নিৰীহ ছোৱালী আছিল! তোমাৰ এই পৰীক্ষা,— তথা কথিত বি,এ পৰীক্ষা, — ইয়াৰ ওপৰত কি নিৰ্ভৰ কৰে? বিদ্যাৰ মাপ কাঠি? চাকৰি লাভৰ আহিলা? ভদ্ৰতাৰ আসন? সমাজত সন্মান? অলপ যদি নিৰপেক্ষ ভাৱে চোৱা দেখিবা—এটা অন্যায্য মূল্য নিৰূপণ,—artificial values. পঢ়িছা পঢ়া, পঢ়াত যোগ্যতা লাভ হয় অৱশ্যে, — ডিগ্ৰীলাভত যোগ্যতা নিৰূপণ নহয়। এইবোৰ শিক্ষালয়ৰ মাজেৰে নগলে আন ঠাইত আমাৰ শিকিবৰো ঠাই নিচেই কম, সেয়েহে এনে অৱস্থা, নহলে ভাৰতৰ মানুহবোৰ তেনেই মূৰ্খ নাছিল। {{gap}}বোধ হয় এটা বলিয়ালি,—এটা craze। ম‍ই অৱশ্যে ভাবটো একে বেলিয়ে ঢাকি দিব পাৰোঁ— কিন্তু দিয়া উচিত হব নে সেই বিষয়ে ভাবিছো। তোমালোকৰ মনস্তত্ত্ব‍ই কি কয় মই নাজানো, কিন্তু হেঁচি দমাই থোৱা ভাববোৰৰ এটা প্ৰতিক্ৰিয়া মানুহৰ শৰীৰততো আছেই,<noinclude>{{center|১০৮}}</noinclude> 71re1c54vifk5te1fqa2ddj7tt2iyub 104 68857 267094 186810 2026-11-11T03:33:34Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267094 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} মোৰ অনুমান জগততো আছে। প্ৰতিক্ৰিয়া হয়তো দেখাত তীব্ৰ নহবও পাৰে কিন্তু “স্লো পইজনৰ” নিচিনা কাম কৰে। চিধা কথা এটা কলে মোৰ ঘূৰা-পকা বহুত কথা নকৈও পাৰি। আজি কিছুমান দিনৰ পৰা এটা প্ৰবল ইচ্ছা হৈছে—তোমাক চাবলৈ। কথাষাৰ লিখাত কিন্তু মই লাজ পাইছো দেই। কিয় জানো একান্ত আগ্ৰহ হৈছে। তাতে বুলি তুমি আহিব নালাগে। কিন্তু এনে হেপাহ কিয় হৈছে ম‍ই বুজা নাই। তোমাৰ ফটো খোজাৰ কথা এবাৰ মনত খেলিছিল সেইটো নিতান্ত ল’ৰামতীয়া কথা। ফটোত যেনে দেখিম তাতকৈ মনেৰেই মই ভাল দেখিছো, – কিন্তু এই ইথাৰৰ ব্যৱধানখিনি মোৰ চকুৰ শিৰা উপশিৰাবোৰে ভাল পোৱা নাই। এই নাৰ্ভবোৰে বিচাৰে তোমাক নিজে আনি মূৰত যোগাবলৈ। {{gap}}তুমি উচাটন নহবা,—এই চিঠিখন নিলিখিলে মোৰ মনে মোক নেৰিছিল। ছেফটি ভাল্ভ স্বৰূপেহে লিখিলো।—এতিয়াও এই চিঠিখন ফালি পেলাবৰ মন গৈছে, কিন্তু এই চিঠিখন ফালি পেলালেতো মোৰ মন বা প্ৰবৃত্তি বা মানসিক তৃষ্ণাতো ফালি পেলোৱা নহয়। ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }} {{gap}}পুনঃ—মই আৰু তোমাৰ পৰীক্ষা হৈ যোৱাৰ আগতে চিঠি নিদিওঁ। তুমি ভালকৈ পৰীক্ষা দিয়া, ঘৰলৈ যাবৰ দিনাখন মোলৈ এটা পোষ্টকাৰ্ড লিখি যাবা। তোমাৰ মঙ্গল কামনা কৰোঁ। ইতি {{Right|তোমাৰ–<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{center|১০৯}}</noinclude> tlgny9k1h9rx19ido13nw0gg2bpfzko 104 68858 267095 186811 2026-11-11T03:40:21Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267095 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৩৫ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' ইয়াৰ আগতে এখন চিঠি দিছো, সেইখন বোধ হয় তুমি পোৱা নাই। অৱশ্যে কোনো উদ্দেশ্য সাধনৰ বাবে সেই চিঠিখন দিয়া নাই। ভুল মই সদায় কৰোঁ, কিন্তু তুমি যেনেকৈ দোষাৰোপ কৰিছা তেনে ভুল মই কৰা নাই। ম‍ই আগেয়েও এবাৰ লিখিছো এতিয়াও আকৌ এবাৰ লিখিবলৈ বাধ্য যেন বিবেচনা কৰিছো – “তুমি ছোৱালী নোহোৱাহেঁতেন ভাল আছিল।” মোৰ বহুত ভাব তোমাৰ লগত নিমিলে, তুমি অকল ছোৱালী বুলি। কোনো এটা বস্তুলৈ ম‍ই যি দৃষ্টিত চাওঁ তুমি সেই দৃষ্টিত নোচাৱা, কিয় নোচোৱা? {{gap}}মোৰ ওপৰত যিমান খং অভিমান, অভিসম্পাত আছে পৰীক্ষা দি উঠি দিবা। মোক তুমি বিশ্বাস কৰা মই জানো। তোমাৰ আটাই খিনি কথা মই মূৰপাতি লৈছো। মনৰ শান্তি নেহেৰুৱাবা। মোতকৈ যোগ্যৱান ব্যক্তিৰো তুমি শ্ৰদ্ধাৰ পাত্ৰী। তুমি নহয় ঘৰলৈ গৈ মোক চিঠি দিবা। শ্ৰীমতী অৰুণাৰ পক্ষে পুতৌৰ নিতান্ত প্ৰয়োজন। তোমাৰ মোৰ স্বাৰ্থতকৈ তেওঁৰ জীৱনৰ মূল্য বেছি। অতি আন্তৰিকতাৰে সৈতে। ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{center|১১০}}</noinclude> ij705y3eal1clrk61vqmxtceuj094ub 104 68859 267096 186813 2026-11-11T03:46:07Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267096 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৩৬ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{gap}}তুমি পৰীক্ষা দি গ’লা, মোক খবৰকে নিদিলা? মহাভাৰতত নেকি আছে, অৰ্জ্জুনে শৰ ধৰাৰ আগতে ভীষ্ম আৰু দ্ৰোণাচাৰ্য্য ক শৰেৰে পূজা কৰি লৈছিল, তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধেও আৱশ্যক মতে শৰ নিক্ষেপ কৰিছিল। আজি তোমাকো মোৰ শ্ৰদ্ধা জয়জয়তে জনাই লৈছো—তাৰ পিছত অপ্ৰিয় কথা অলপ হয়তো কব লাগিব। {{gap}}তুমি মোলৈ চিঠি নিদিলা অভিমানত। তোমাৰ চিঠিৰ ভাব, বোধ হয় মনৰো ভাব যে মই শ্ৰীমতী অৰুণাক মৰম কৰোঁ। আজি কালিৰ চলিত ভাষাত — ভাল পাওঁ? কি অনিষ্ট কৰিলো? তোমাক যদি মই ভাল পাব পাৰো, তেওঁক নোৱাৰো? তোমাক যদি পূজা কৰিব পাৰোঁ, তেওঁক শ্ৰদ্ধা কৰিব নোৱাৰোঁ? অকল তেওঁক কিয়, বিশ্ব ব্ৰহ্মাণ্ডক মই পূজা কৰিলো,—তোমাৰ ক’ত পূজাৰ ফুল ঘাটি হ’ল? মোৰ শ্ৰদ্ধা তোমাৰ স্বতন্তৰীয়া? কি কাৰণত তুমি একচেতীয়া অধিকাৰ বিচৰা? ম‍ই তোমাৰ সপোনৰ লগত জড়িত আছো? মই তোমাৰ ঘৃণাৰ লগতো মিশ্ৰিত আছো, তোমাৰ গালিৰ আগত তুলা যেন হৈ<noinclude>{{center|১১১}}</noinclude> 4lm5o0vc3qmy1mt1o9m6cv6ig0685k9 104 68860 267107 186814 2026-11-11T05:26:17Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267107 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} উফৰিছো। তুমি আজি কবা, ম‍ই তোমাক নিৰ্দ্দয় ব্যৱহাৰ কৰিছো। তুমি কান্দিবা, তুমি জগতক শাপিচা, তুমি স্ত্ৰীজন্মক ধিক্কাৰ দিবা। আজি এই সকলোৰে বাবে মই সাজু আছো। কথাৰে তোমাক আশ্বাস নিদিওঁ, কাওঁ-বাওঁ কৰি তোমাৰ দয়া ভিক্ষা নকৰোঁ। যদি তোমাক যুক্তিৰে মোৰ মনৰ ভাব বুজাব নোৱাৰোঁ, অন্তৰৰ উত্তাপেৰে তোমাক ঘূৰাব নোখোজোঁ। {{gap}}চোৱা,—মোৰ ভাল পোৱাৰ একো অৰ্থ নাই, এটা তৃপ্তি; Pure fancy। জগতৰ ভাল পোৱাৰ কি অৰ্থ ম‍ই নুবুজোঁ, যদি বুজোও, অলপ অস্পষ্ট। তেনেকৈয়ে মই তোমাক ভাল পাইছিলো, আৰু যদি ধৰা আন এজনী ছোৱালীক ভাল পাইছো— তোমাৰ প্ৰতি মোৰ আস্থাটো কেনেকৈ কমিল? ম‍ই কালিদাসকো ভাল কবি বুলিলো, ভবভূতিকো ভাল বুলিলো, তেওঁলোকৰ কাৰবাৰ ক্ষতি হল নে? মোৰ যদি বিচাৰ শক্তিৰ হ্ৰাস হৈছে সেইটো বেলেগ কথা, —কিন্তু কবিবোৰৰ অনিষ্ট কি? মই কলো—মই গোলাপৰ গোন্ধও ভাল পাওঁ, যুতিৰ গোন্ধও ভাল পাওঁ,—কোনোবাটো ফুলৰ সম্ভ্ৰম কমিল নে? যদি মই এটাক স্থানচ্যুত কৰি আনিলোহেঁতেন সেইটো নহয় বেলেগ কথা। মই অনুমান কৰো তোমালোকে কবা — “আমাৰ তিৰোতাবোৰৰ বা ছোৱালীবোৰৰ কথা আপুনি নুবুজে।” মই বুজোঁ, মই দেখিছোও। তোমালোকৰ কোনো এগৰাকী ছোৱালীৰ প্ৰতি প্ৰকৃত আত্মীয়তা বা সহানুভুতি নাই। এটা ল’ৰাই এটা কাম কৰিব নোৱাৰে, বয়সিয়াল মানুহটোৱে অলপ ধৈৰ্য্য ধৰি তাক শিকাই দিয়ে, বহুত সময়ত মৰমেৰে<noinclude>{{center|১১২}}</noinclude> c5blpcxh87auli9dm90al7o0kqk255w 104 68861 267108 186815 2026-11-11T05:33:10Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267108 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} শিকাই দিয়ে, ছোৱালী এজনীক হলে তোমালোকেও শিকাই দিবা হয়—কিন্তু সেই পৰিমাণ মৰম আৰু সহানুভূতি তোমালোকে নেদেখুওৱা। কিন্তু ল’ৰা এটাক যদি শিকাই দিয়া তোমালোকে আমনি নোপোৱাকৈ বৰং হাঁহি মুখেৰে তাক দহবাৰ হলেও সহ্য কৰি শিকাই দিবা। শাহু বোৱাৰীয়েৰ ক্ষেত্ৰতো মোৰ এই কথাটোৰ প্ৰমাণ চাবা। শহুৰেকৰ লগত জোৱায়েকক আনি দিয়া, তেওঁলোক ইমান অসহিষ্ণু নহয়। {{gap}}শ্ৰীমতী অৰুণা ৰুগ্না। তেওঁৰ প্ৰতি ম‍ই মৰম দেখুৱাইছো, স্পষ্ট কথা কবলৈ গলে, মোৰ মন তোমাৰে ভৰি থকাত বহুত সময়ত মই কৰ্ত্তব্য আৰু আকৰ্ষণৰ অনুপাতে তেওঁৰ যত্ন লব পৰা নাছিলো। সেই সামান্য কথাষাৰকে তুমি বেয়া পাইছা। তেওঁৰ জীৱন তোমাৰ দৰে মূল্যৱান নহয় নে? ম‍ই পিছৰ চিঠিত তেওঁৰ বিষয়ে তোমাক বহলাই লিখিম। তুমি সেই চিঠিখন নহয় নপঢ়াকৈয়ে ফালি পেলাবা। {{gap}}তোমালৈ মোৰ মনটো অভিমানেৰে ভৰি থকা হলে আজি তোমালৈ চিঠিকে নিলিখিলোহেঁতেন। মোৰ মনৰ কথা আড়ম্বৰ নোহোৱাকৈ তোমাক জনাই যি ব্যথাভৰা শান্তি পাওঁ ই অকল তাৰেই নিদৰ্শন। তোমাক ক্ষমা ভিক্ষা কৰা মোৰ উদ্দেশ্য নহয়। মোৰ লগত তৰ্ক কৰা, গালি পাৰা, মই ভাল পাম- কিন্তু ভুলকৈ বুজা আৰু ঠেক দৃষ্টিৰে চোৱা এই দুয়োটাতে মই কষ্ট পাওঁ। তুমিও পোৱা। ভুল আমি কৰোঁ তাতে বুলি আমি বন্ধু বান্ধববোৰৰ পৰা আঁতৰি যাওঁ নে? মাকে পিয়াহ দিওঁতে ল’ৰাই কামুৰিলে মাকে শিশুক শুকাই মাৰে নে? {{nop}}<noinclude>{{center|১১৩}}</noinclude> 79mtbvfsv3dyjuv83f07p5kvepptfyt 104 68862 267109 186816 2026-11-11T05:40:24Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267109 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} বহুত বক্তৃতা দিলো, অকলশৰীয়া মনৰ ইও এটা forte. পৰীক্ষা দি উঠি তোমাৰ কেনে লাগিছে? অলপ শূইন শূইন যেন লাগে, নহয় নে? এই মুহূৰ্ত্তবোৰক ৰসাল কৰিবলৈ কেতিয়াবা টান পোৱা যায়। মোৰ নিজা অস্তিত্বটোকে কেদিনমানলৈ ৰাখিবলৈ মন নোহোৱা হৈছে। একে বেলিয়ে লোপ পাই যাব, সেইটোও বেছি ভাল নালাগে। তোমাৰ গাত আউজি কেদিনমানলৈ জিৰণি লব পৰা হলে ভাল আছিল। {{gap}}তুমি মন মাৰি নাথাকিবা দেই। যদি এতিয়াও পৃথিবীখন স্বাভাৱিক যেন পোৱা, ঘৰখন আগৰ ঘৰ যেন পোৱা, তেতিয়াহে জানিম যে শিক্ষাই তোমাৰ ওপৰত অযথা প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰা নাই। আলেকজেণ্ডাৰে মাকক কি কৈছিল— “তোমাৰ এটুপি চকুলো মচিবলৈ মই জগতত কি কৰিব নোৱাৰো” নে কি? বুঢ়া হৈ আহিলো আৰু, কথা মনত নৰয়। ইতি {{Right|তোমাৰ-<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{center|১১৪}}</noinclude> 8gnnnmnt5n0272nmr6f1j2guq9ioaks 104 68863 267112 186817 2026-11-11T05:48:30Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267112 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৩৭ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{Block center|<poem>{{gap}}চৌধাৰীয়ে কেতেকীত কি লিখিছিল— “যতে ততে আৰু গাভৰুক লৈ {{gap|2em}}নাগাবি কিজানো (? ) গান, কোমল প্ৰাণত সাঁচ বহুৱাই {{gap|2em}}নামাৰিবি চোকা বান।” নে কি? </poem>}} মই তোমালোকৰ প্ৰাণ লৈ গান গোৱা বুলি ভাবিছা, কেৱল ধেমালি কৰা বুলি ভাবিছা? মোক তোমালোকে জুৰুলা কৰিলা, ভাগ্যে টকা পইচাৰ জুৰুলা নহয়। তুমি সুধিছা—“ভূমিকম্প গল নে?” গলতো, ১৮৯৭ চনতে গল। এটা কথা দেই কিন্তু লিটন প্ৰণীত “পম্পেয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী”ৰ ভূঁই-কঁপটো ভাল। সেই গোলমালৰ মাজত গ্লোকাচ আৰু আইয়নে যেতিয়া সাধাৰণ বিপদৰ মাজেদি পৰস্পৰৰ সান্নিধ্যখিনি উপভোগ কৰিবৰ সুযোগ পাইছিল। মোৰ কিন্তু দৃষ্টি শক্তি হীনা নিডিয়াৰ বাবে আজিও অন্তৰে কান্দে। কেতিয়াবা যে মোকেই<noinclude>{{center|১১৫}}</noinclude> 6feskfwn64lcl6k2qq046nkiezfle92 104 68864 267117 186818 2026-11-11T05:54:41Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267117 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} তোমালোকে নিডিয়া নকৰিবা তাকেই বা কোনে কব পাৰে? মই সন্তোষ পাইছো যে তুমি মোক ক্ষমা কৰিছা। {{gap}}শ্ৰীমতী অৰুণাৰ বিষয়ে তুমি সুধিছা আৰু আন্তৰিকতাৰে সুধিছা দেখি মই সন্তোষ পাইছো। অৰুণাৰ আগত শ্ৰীমতীটো নিদিলে তোমাৰে সৈতে একাকাৰ হৈ যায় যেন পাওঁ, সেই কাৰণেই এটা শব্দ সদায় বেছিকৈ লিখিব লগীয়া হয়। তেওঁ এতিয়া বাহিৰলৈ ওলোৱা মিলোৱ৷ কৰে, চোতালতে অলপ ফুৰে, সহজ পাঠ্য কিতাপ পঢ়ে, মোৰ লগত ধেমালি কৰে, আয়াজনীৰ দোষ ধৰে, খুৰাকক নিজৰ মনত লগা বস্তু আনিবলৈ কয়, দেউতাকলৈ চিঠি লিখে, মাকজনী মাহী মাক। তেওঁৰ ভয়টো গৈছে। তেওঁৰ যে একো দুৰাৰোগ্য নৰিয়া হোৱা নাছিল এতিয়াহে বিশ্বাস কৰিছে। চুলি কেডাল এডলীয়াকৈ বেণী গোথে। কেতিয়াবাহে খোপা বান্ধে। যেতিয়া ওঁঠ দুটা চেপি ধৰি স্থিৰভাৱে চকুৰে চায়, তেতিয়া জানিবা, কিবা ভাবিছে। স্বভাৱতে অলপ লাজকুৰীয়া, খং উঠিলেহে যিহকে পায় তাকে কয়, প্ৰায়ভাগ বক্ৰোক্তিত। মই কৈছো যে তেওঁ এগৰাকী ভাল ঘৈণী হব। গা ভাললৈ আহিছে আৰু বোধ হয় সৰহ দিন ইয়াত থকাৰ আৱশ্যক নহব। {{gap}}তুমি কেনেকৈ সময় নিয়াবা মোক সুধিছা? এটা দুই দিস্তা কাকতৰ বহি কৰি লবা। তাতে মোলৈ চিঠি লিখিবা। লিখি যাবা, লিখি যাবা, যেতিয়া আমনি লাগে যি কেইখন লিখা হল সেই কেইখন ফালিলৈ মোলৈ বুকপোষ্ট কৰিবা। আৰু যদি তেনেকৈ মাজে মাজে পঠিয়াই<noinclude>{{center|১১৬}}</noinclude> 748kknjyjlx7q3tuxmpzqgeelgotlrv 104 68865 267135 186819 2026-11-11T06:00:24Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267135 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} থাকিবলৈ টান পোৱা তেনেহলে বহিটো শেষ হলে এবাৰতে পঠিয়াই দিবা। যদি গ্ৰন্থকৰ্ত্ৰীৰ ভূমিকাত ভাও দিব খোজা তেনেহলে উছৰ্গাপত্ৰ এখন মাৰি তাতে লিখি দিবা— “মোৰ অৱজ্ঞাৰে সৈতে —এজন মূৰ্খ লৈ।” মই তাকেই উৰাই ঘূৰাই পঢ়িম আৰু তোমাৰ সকলোসোপা বিদ্য্যা মই কণ্ঠস্থ কৰিম। {{gap}}পঢ়া কিতাপ সম্বন্ধে মোক সুধি উপহাস কৰা কিয়? পঢ়া বিষয়ত নিজ ৰুচিয়ে মোৰ বিবেচনাত উচিত পথ প্ৰদৰ্শক। {{gap}}তুমি অকল কিতাপ পঢ়িলেই হব নে? সংসাৰৰ গুৰু ভাৰ লবলৈকো বোধ হয় সাজু হবৰ হৈছে। এইবোৰ বিষয়ত মাৰাই উপযুক্ত শিক্ষয়িত্ৰী হব। মোৰ মনটো বেয়া লাগিলে কি কৰিম তুমি কৈ নপঠিৱা কিয়? তোমাৰ বেলেগ অস্তিত্বটোও মোৰ পক্ষে কেতিয়াবা অসহ্য হয়। বহুতবোৰ অসহ্যক সহ্য কৰিয়ে জীৱনটো কটাওঁ নহয় নে? জীৱনটো anomalous। ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude></noinclude> ezlj1nyakii12e852auzovjym7d3yll 267142 267135 2026-11-11T06:02:16Z Jyoti Chiring 2949 267142 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} থাকিবলৈ টান পোৱা তেনেহলে বহিটো শেষ হলে এবাৰতে পঠিয়াই দিবা। যদি গ্ৰন্থকৰ্ত্ৰীৰ ভূমিকাত ভাও দিব খোজা তেনেহলে উছৰ্গাপত্ৰ এখন মাৰি তাতে লিখি দিবা— {{Block center|<poem>“মোৰ অৱজ্ঞাৰে সৈতে {{gap|2em}}—এজন মূৰ্খ লৈ।” </poem>}} মই তাকেই উৰাই ঘূৰাই পঢ়িম আৰু তোমাৰ সকলোসোপা বিদ্য্যা মই কণ্ঠস্থ কৰিম। {{gap}}পঢ়া কিতাপ সম্বন্ধে মোক সুধি উপহাস কৰা কিয়? পঢ়া বিষয়ত নিজ ৰুচিয়ে মোৰ বিবেচনাত উচিত পথ প্ৰদৰ্শক। {{gap}}তুমি অকল কিতাপ পঢ়িলেই হব নে? সংসাৰৰ গুৰু ভাৰ লবলৈকো বোধ হয় সাজু হবৰ হৈছে। এইবোৰ বিষয়ত মাৰাই উপযুক্ত শিক্ষয়িত্ৰী হব। মোৰ মনটো বেয়া লাগিলে কি কৰিম তুমি কৈ নপঠিৱা কিয়? তোমাৰ বেলেগ অস্তিত্বটোও মোৰ পক্ষে কেতিয়াবা অসহ্য হয়। বহুতবোৰ অসহ্যক সহ্য কৰিয়ে জীৱনটো কটাওঁ নহয় নে? জীৱনটো anomalous। ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude></noinclude> eo42k1pgo4k2sb633diq2yyxfmc7542 104 68866 266937 186820 2026-11-10T13:39:57Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266937 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৩৮ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} '''অলকা,''' {{gap}}কেবা দিনো বৰষুণৰ পিছত আজি ৰাতি পুৱাটো বৰ ধুনীয়া হৈছিল। আকাশখন তেনেই নিৰ্ম্মল আছিল, সূৰ্য্যৰ কোমল ৰশ্মিৰে আকাশখন ভৰি পৰিছিল। সূৰুযৰ প্ৰথম জ্যোতিবোৰ তাৰৰ দৰে চোকা আৰু ৰামধনুৰ দৰে মনোৰম আছিল। ম‍ই চাহটোপা গিলিয়ে ফুৰিবলৈ ওলালো, কবই নোৱাৰিলো, — শ্ৰীমতী অৰুণাৰ ঘৰত ওলালো গৈ। অৰুণাই মোক দেখি পিৰালিৰ পৰা জঁপিয়াই নামি আহিল। তেওঁক বৰ সজীৱ দেখা গৈছিল। আৰু আহিয়ে তেওঁ মোৰ হাতখনত ধৰিলে। তেওঁ মোক সুধিলে, মোৰ লগত অলপ দূৰলৈ ফুৰিবলৈ যাব পাৰিব নে? ম‍ই কলো— “যদি লাহে লাহে যোৱা।” তেওঁ ওলাল। দুয়ো ফুৰি আহি তেওঁলোকৰ তাতেই সোমালো। তেওঁ চাকৰক চাহ আনিবলৈ কলে। তেওঁ এখন হেলনীয়া চকিত আউজি বহিল, – মই এখন বেতৰ চকিত বহিলো। তেওঁ জুৰ হাঁহি এটাৰে সৈতে কলে— “মোক ক্ষমা কৰিব, মোৰ অলপ ভাগৰ লাগিছে, মই অলপ আয়মত বহোঁ।” “বহা”—মই কলো। {{gap}}তেওঁৰ গালত নতুনকৈ তেজৰ ৰঙা ফুটুকনিবোৰ দেখা দিছিল। মুখৰ ওপৰত এটা নতুন সৌন্দৰ্য্যই প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল। তেওঁৰ ওঁঠ দুটাৰ মাজেদি খীণ হেঙুলীয়া ব্যৱধান, চকুত মিচিকিয়া এটা হাঁহিৰ<noinclude>{{center|১১৮}}</noinclude> 5v6wz1q3vjhuhkn1momljb8xi4qa4g5 104 68867 266940 186821 2026-11-10T13:45:04Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266940 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>আবেশ, বুকৰ সামান্য উঠানমা, গাটোত ক্লান্তিৰ পাতল ওৰণি, মনটো স্থিৰ আৰু প্ৰফুল্ল, অন্তৰত শান্তিৰ উজ্জ্বলতা,—তেওঁৰ ছবিটো দেখি ধাৰণা হৈছিল যেন বিশ্ব ব্ৰহ্মাণ্ডৰ লগত জড়িত এটা সুখৰ সপোনত তেওঁ আপোন পাহৰা হৈছিল, — মই চাই আছিলো, চাই মুগ্ধ হলো! তেতিয়াহে প্ৰথম বাৰলৈ দেখিলো তিৰোতাৰ সৌন্দৰ্য্য অপৰূপ। এই ৰূপ, এই কান্তি, এই আবেশ তোমালোকৰ নিজস্ব! {{gap}}বনুৱা মানুহ। কামলৈ মনত পৰিল। উঠিব খুজিলোঁ। অৰুণাই তেওঁৰ হাতখনেৰে মোৰ হাতখন হেঁচি ধৰিলে, — কলে— “চাহ নোখোৱা- কৈ কলৈ যায়?” মই হঠাৎ কলো— “চাহৰ কথা পাহৰিছিলোই।” তেওঁ ঠাট্টাৰ সুৰত কলে— “কিয়, অলকালৈ মনত পৰিছিল চাগৈ?” “তুমি মোক বৰ জ্বালাতন কৰা,”—মই কলোঁ। “আৰু সৰহ দিন নকৰে৷”— এই বুলি কৈয়ে তেওঁ অলপ মন মাৰিলে। ময়ো আঘাত পালোঁ,—তেওঁক আঘাত দিয়াৰ মোৰ উদ্দেশ্য নাছিল। ইয়াৰ আগতে দেখা তেওঁৰ মূৰ্ত্তিটো মনত পৰিল। সেই মূৰ্ত্তিটো চিৰন্তন কৰিবলৈ মোৰ অদেয় একো নাছিল। অলপ পিছতে তেওঁলৈ চাওঁ যে তেওঁ চকুলো টুকিছে। মোৰো হুমুনিয়াহ আহিল। “মই ইয়াৰ পৰা গলে আপুনি মোলৈ চিঠি লিখিব নে?”— তেওঁ সুধিলে। মই একো উত্তৰ দিব নোৱাৰিছিলো, — কব পৰা হলে কলো হয়—“চিঠি সামান্য কথা। মনৰ অস্থায়ীভাবৰ বাহক মাত্ৰ।” মই উঠিলো, কলোঁ—“আহে৷ দেই।” “ভাল”— তেওঁ প্ৰায় চকুলোৰ মাজেদিয়ে কলে। মোৰ মনৰ মাজত মুহূৰ্ত্তে মুহূৰ্ত্তে উদ্বেলিত হৈ উঠিছে—“ভাল<noinclude>{{center|১১৯}}</noinclude> tv1wuxozvkrpkgcxdr3335xutqqgbe2 266941 266940 2026-11-10T13:46:01Z Jyoti Chiring 2949 266941 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} আবেশ, বুকৰ সামান্য উঠানমা, গাটোত ক্লান্তিৰ পাতল ওৰণি, মনটো স্থিৰ আৰু প্ৰফুল্ল, অন্তৰত শান্তিৰ উজ্জ্বলতা,—তেওঁৰ ছবিটো দেখি ধাৰণা হৈছিল যেন বিশ্ব ব্ৰহ্মাণ্ডৰ লগত জড়িত এটা সুখৰ সপোনত তেওঁ আপোন পাহৰা হৈছিল, — মই চাই আছিলো, চাই মুগ্ধ হলো! তেতিয়াহে প্ৰথম বাৰলৈ দেখিলো তিৰোতাৰ সৌন্দৰ্য্য অপৰূপ। এই ৰূপ, এই কান্তি, এই আবেশ তোমালোকৰ নিজস্ব! {{gap}}বনুৱা মানুহ। কামলৈ মনত পৰিল। উঠিব খুজিলোঁ। অৰুণাই তেওঁৰ হাতখনেৰে মোৰ হাতখন হেঁচি ধৰিলে, — কলে— “চাহ নোখোৱা- কৈ কলৈ যায়?” মই হঠাৎ কলো— “চাহৰ কথা পাহৰিছিলোই।” তেওঁ ঠাট্টাৰ সুৰত কলে— “কিয়, অলকালৈ মনত পৰিছিল চাগৈ?” “তুমি মোক বৰ জ্বালাতন কৰা,”—মই কলোঁ। “আৰু সৰহ দিন নকৰে৷”— এই বুলি কৈয়ে তেওঁ অলপ মন মাৰিলে। ময়ো আঘাত পালোঁ,—তেওঁক আঘাত দিয়াৰ মোৰ উদ্দেশ্য নাছিল। ইয়াৰ আগতে দেখা তেওঁৰ মূৰ্ত্তিটো মনত পৰিল। সেই মূৰ্ত্তিটো চিৰন্তন কৰিবলৈ মোৰ অদেয় একো নাছিল। অলপ পিছতে তেওঁলৈ চাওঁ যে তেওঁ চকুলো টুকিছে। মোৰো হুমুনিয়াহ আহিল। “মই ইয়াৰ পৰা গলে আপুনি মোলৈ চিঠি লিখিব নে?”— তেওঁ সুধিলে। মই একো উত্তৰ দিব নোৱাৰিছিলো, — কব পৰা হলে কলো হয়—“চিঠি সামান্য কথা। মনৰ অস্থায়ীভাবৰ বাহক মাত্ৰ।” মই উঠিলো, কলোঁ—“আহে৷ দেই।” “ভাল”— তেওঁ প্ৰায় চকুলোৰ মাজেদিয়ে কলে। মোৰ মনৰ মাজত মুহূৰ্ত্তে মুহূৰ্ত্তে উদ্বেলিত হৈ উঠিছে—“ভাল<noinclude>{{center|১১৯}}</noinclude> omeojmpw4n3h9k0xf2x37jiklglfd30 267243 266941 2026-11-11T11:41:59Z হানিফ আলী 1925 267243 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} আবেশ, বুকৰ সামান্য উঠানমা, গাটোত ক্লান্তিৰ পাতল ওৰণি, মনটো স্থিৰ আৰু প্ৰফুল্ল, অন্তৰত শান্তিৰ উজ্জ্বলতা,—তেওঁৰ ছবিটো দেখি ধাৰণা হৈছিল যেন বিশ্ব ব্ৰহ্মাণ্ডৰ লগত জড়িত এটা সুখৰ সপোনত তেওঁ আপোন পাহৰা হৈছিল, — মই চাই আছিলো, চাই মুগ্ধ হলো! তেতিয়াহে প্ৰথম বাৰলৈ দেখিলো তিৰোতাৰ সৌন্দৰ্য্য অপৰূপ। এই ৰূপ, এই কান্তি, এই আবেশ তোমালোকৰ নিজস্ব! {{gap}}বনুৱা মানুহ। কামলৈ মনত পৰিল। উঠিব খুজিলোঁ। অৰুণাই তেওঁৰ হাতখনেৰে মোৰ হাতখন হেঁচি ধৰিলে, — কলে— “চাহ নোখোৱাকৈ কলৈ যায়?” মই হঠাৎ কলো— “চাহৰ কথা পাহৰিছিলোই।” তেওঁ ঠাট্টাৰ সুৰত কলে— “কিয়, অলকালৈ মনত পৰিছিল চাগৈ?” “তুমি মোক বৰ জ্বালাতন কৰা,”—মই কলোঁ। “আৰু সৰহ দিন নকৰে৷”— এই বুলি কৈয়ে তেওঁ অলপ মন মাৰিলে। ময়ো আঘাত পালোঁ,—তেওঁক আঘাত দিয়াৰ মোৰ উদ্দেশ্য নাছিল। ইয়াৰ আগতে দেখা তেওঁৰ মূৰ্ত্তিটো মনত পৰিল। সেই মূৰ্ত্তিটো চিৰন্তন কৰিবলৈ মোৰ অদেয় একো নাছিল। অলপ পিছতে তেওঁলৈ চাওঁ যে তেওঁ চকুলো টুকিছে। মোৰো হুমুনিয়াহ আহিল। “মই ইয়াৰ পৰা গলে আপুনি মোলৈ চিঠি লিখিব নে?”— তেওঁ সুধিলে। মই একো উত্তৰ দিব নোৱাৰিছিলো, — কব পৰা হলে কলো হয়—“চিঠি সামান্য কথা। মনৰ অস্থায়ীভাবৰ বাহক মাত্ৰ।” মই উঠিলো, কলোঁ—“আহে৷ দেই।” “ভাল”— তেওঁ প্ৰায় চকুলোৰ মাজেদিয়ে কলে। মোৰ মনৰ মাজত মুহূৰ্ত্তে মুহূৰ্ত্তে উদ্বেলিত হৈ উঠিছে—“ভাল<noinclude>{{rh||১১৯|}}</noinclude> 30hiyw7notgcaxb9ifw988klz40vx7n 104 68868 266947 186822 2026-11-10T13:52:20Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266947 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} নহয়, কাল।” তেওঁ যোৱাৰ আগতে বোধ হয় ম‍ই আৰু দেখা কৰিব নোৱাৰিম,—এয়ে মোৰ দুৰ্ব্বলতা। {{gap}}আজি ইমান দিনে তলপৰি থকা বিয়াৰ চিন্তা মোৰ মনত সজাগ হৈছে। বিয়া কৰালে কিজানি এইবোৰ দুৰ্ব্বলতা নাথাকে। মই এই বিষয়ে একো নাজানো,—তুমি যে কিবা বিশেষ জানা তেনেও মোৰ ধাৰণা নহয়। তথাপি মানুহে কয় যে ছোৱালীবোৰ precautious, তেওঁলোকে ল’ৰা বা ডেকাতকৈ বেছি বুজে। কিন্তু আমাৰ ইয়াত, অৰ্থাৎ য’ত ছোৱালীৰ মতৰ স্বাধীনতা নাই, তাত ছোৱালীবোৰে বুজিবলৈ ক’ত সুযোগ পালে? আৰু যি দেশত ছোৱালীৰ দৰা বাচনিৰ “স্বাধীনতা আছে—তেওঁলোকৰ বৈবাহিক জীৱনৰ বুৰঞ্জীয়ে বা তেওঁ- লোকৰ জ্ঞানৰ ক’ত পৰিচয় দিয়ে! মোৰ এজন বন্ধুৱে কৈছিল যে marriage is a compromise অৰ্থাৎ পতি পত্নীৰ সুখ দুখ মিলাই অলপ এৰাধৰাকৈ চলিলেই বৈবাহিক জীৱন চলে। বোধ হয় কথাষাৰ সঁচা, অবিবাহিতবোৰৰ পক্ষে কথাষাৰ বৰ unpoetic যেন লাগে। অকল unpoeticয়েই নহয় unimaginative যেনও লাগে। যদি conventionality ভাগি যায়, যদি আপোন ইচ্ছামতে বিয়া কৰাব পাৰা, যিমান দিন ইচ্ছা তিমান দিনহে পতি-পত্নী হিচাপে থাকিবা তাৰ পিছত স্বাধীনভাৱে চলিব পাৰিবা, ৰুচিয়াত যেনে হৈছে, আমেৰিকাৰ অভিজ্ঞ বিচাৰক জজ লিওছে যেনেকৈ কয়—যে পৰীক্ষা সাপেক্ষ বিয়া ( trial marriages) হোৱা ভাল,—তাত আমি সুখী হম নে? এই অস্থায়ী বিয়াবোৰৰ পৰা হোৱা ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ অৱস্থা কি হব? {{nop}}<noinclude>{{center|১২০}}</noinclude> rv775rluw37n5n0j5dmagofk8lj5mrd 267242 266947 2026-11-11T11:40:37Z হানিফ আলী 1925 267242 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} নহয়, কাল।” তেওঁ যোৱাৰ আগতে বোধ হয় ম‍ই আৰু দেখা কৰিব নোৱাৰিম,—এয়ে মোৰ দুৰ্ব্বলতা। {{gap}}আজি ইমান দিনে তলপৰি থকা বিয়াৰ চিন্তা মোৰ মনত সজাগ হৈছে। বিয়া কৰালে কিজানি এইবোৰ দুৰ্ব্বলতা নাথাকে। মই এই বিষয়ে একো নাজানো,—তুমি যে কিবা বিশেষ জানা তেনেও মোৰ ধাৰণা নহয়। তথাপি মানুহে কয় যে ছোৱালীবোৰ precautious, তেওঁলোকে ল’ৰা বা ডেকাতকৈ বেছি বুজে। কিন্তু আমাৰ ইয়াত, অৰ্থাৎ য’ত ছোৱালীৰ মতৰ স্বাধীনতা নাই, তাত ছোৱালীবোৰে বুজিবলৈ ক’ত সুযোগ পালে? আৰু যি দেশত ছোৱালীৰ দৰা বাচনিৰ “স্বাধীনতা আছে—তেওঁলোকৰ বৈবাহিক জীৱনৰ বুৰঞ্জীয়ে বা তেওঁলোকৰ জ্ঞানৰ ক’ত পৰিচয় দিয়ে! মোৰ এজন বন্ধুৱে কৈছিল যে marriage is a compromise অৰ্থাৎ পতি পত্নীৰ সুখ দুখ মিলাই অলপ এৰাধৰাকৈ চলিলেই বৈবাহিক জীৱন চলে। বোধ হয় কথাষাৰ সঁচা, অবিবাহিতবোৰৰ পক্ষে কথাষাৰ বৰ unpoetic যেন লাগে। অকল unpoeticয়েই নহয় unimaginative যেনও লাগে। যদি conventionality ভাগি যায়, যদি আপোন ইচ্ছামতে বিয়া কৰাব পাৰা, যিমান দিন ইচ্ছা তিমান দিনহে পতি-পত্নী হিচাপে থাকিবা তাৰ পিছত স্বাধীনভাৱে চলিব পাৰিবা, ৰুচিয়াত যেনে হৈছে, আমেৰিকাৰ অভিজ্ঞ বিচাৰক জজ লিওছে যেনেকৈ কয়—যে পৰীক্ষা সাপেক্ষ বিয়া ( trial marriages) হোৱা ভাল,—তাত আমি সুখী হম নে? এই অস্থায়ী বিয়াবোৰৰ পৰা হোৱা ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ অৱস্থা কি হব?<noinclude>{{rh||১২০|}}</noinclude> 500pev7zjpy6x4nzmz0htp0mo7ozqm1 104 68869 266951 186823 2026-11-10T13:57:53Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266951 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} আমাৰ ইয়াত ৰাজ্যৰ ভড়ালৰ পৰাই নোপোহে,— আৰু ধৰা যদি এনে দিন আহে যে ৰাজ্যৰ ভড়ালৰ পৰাই এই ল’ৰা-ছোৱালীবোৰক পুহিব —তেতিয়া আমি সুখী হম নে? মাকবোৰৰ মন এই ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ সুখ দুখৰ বাবে সদায় চিন্তাকুল হৈ নাথাকিব নে? পোহনীয়া কুকুৰটোক সাবটি ধৰি অথবা নতুন গিৰিয়েকৰ কান্ধেৰে হাতখন পেলাই অতীতৰ স্মৃতি মনৰ পৰা মোহাৰি পেলাব পাৰিব নে? আৰু বাপেক বোৰে চোলাৰ গেৰাণত কৃত্ৰিম ফুল বা ঢেকীয়া গুঁজি এদিন কোলাই বোকাই লৈ ডাঙৰ কৰা ল’ৰা-ছোৱালীৰ কথা পাহৰি নিজৰ গোঁফত তাও দি বা চুৰট হুপিয়ে সন্তুষ্ট থাকিব পাৰিবনে? অনুষ্ঠানটো নপতাকৈ আপুনি ভাল বেয়া কেনকৈ বুজিব,—এনে এটা প্ৰশ্ন হব পাৰে। আমাৰ জীৱনত আমি পিতা-আই, খুৰী-পেহী এইবোৰৰ সৰু সৰু একোটা কথা, সৰু সৰু মৰমৰ চানেকীয়ে আমাক দুৰ্ব্বল মুহূৰ্ত্তত আশ্বাস নিদিয়ে নে? তুমি আশা কৰানে যে ৰাজহুৱা স্কুলৰ শিক্ষক শিক্ষয়িত্ৰী বা চাকৰ চাৰাণীয়ে এওঁলোকৰ ঠাই জীৱনত পূৰাব পাৰিব? তোমাৰ অসুখৰ সময়ত তোমাৰ কপালৰ তাপ মাৰাই যেনেকৈ গালেৰে অনুভৱ কৰে—ভাবা নে আৰু কোনোবাই কৰিব? কৰিলেও তুমি সমানে শান্তি পাবা নে? মই সেই কাৰণে স্থায়ী বিয়াৰ পক্ষপাতী। মানুহে বিয়া কৰোৱা নকৰোৱা সেইটো সুকীয়া কথা। এই কথাবোৰ মই মতামতৰ ফালৰ পৰাহে লিখিছো,—তুমি যদি মোক কিবা নতুন আভাস দিব পাৰা মই অৱশ্যে কৃতজ্ঞ হম। ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{center|১২১}}</noinclude> f7o6uqs04ke7jc6mu1uloob4zro80nt 104 68870 266954 186824 2026-11-10T14:03:54Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266954 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৩৯ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} '''অলকা,''' {{gap}}আজি তোমাক এটা বিশেষণেৰে ভূষিত কৰাৰ ইচ্ছা আছিল, সামৰিলো। তুমি কৃতিত্বেৰে পাছ কৰা শুনি সন্তোষ পালো। তোমাৰ চিঠিখন পঢ়ি মই মনত দুখ পাইছো,—ইচ্ছা আছিল তোমাক সোধোঁ ইয়াৰ পিছত তুমি আৰু কলেজত পঢ়িবা নে কি কৰিবা। সুধিবলৈ মোৰ আগ্ৰহ নোহোৱা হৈছে। তোমাৰ পৰা মই বিচ্ছিন্ন বোধ কৰিছো। অভিমানত নহয়, অভিজ্ঞতাত। পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ সংযোগত যদি নাবাঢ়োঁ, যদি দুই আৰু দুই যোগ দিলে দুই বা তিনিহে হয়, তেনেহলে নিজে নিজে বিহিত ব্যৱস্থা কৰা উচিত হব। ম‍ই অৰুণাৰ কাষত বহি অৰুণাৰ যি সৌন্দৰ্য্য দেখিলো তাকে তোমালৈ লিখিলো —তুমি লিখিছা,—“ তেতিয়া আপোনাৰ ব্যৱসায়ৰ নীতি ক’ত এৰিছিল?” এৰা নাছিলো, মোৰ লগতে আছিল। মই তেওঁৰ আচলত মোৰ চকুলো মচা নাছিলো, ম‍ই ৰুমাল উলিয়াই মোৰ চকু মুখ মোহৰা নাই। অৰুণা অনাত্মীয়া নহৈ যদি মোৰ পেহী হল হয়, অথবা ভনী হল হয়—মই সেই সৌন্দৰ্য্যৰ এতিলো কম নেদেখিলো হয়। অকল বাহিৰৰ তেজ মঙ্গহেই মানুহ নে? যদি গছ এডালক ঠিক ঠাইত ৰাখিবলৈ শিপা থাকে, ফুল এপাহৰ ঠুন থাকে,—এই বৃহৎ<noinclude>{{center|১২২}}</noinclude> g7fl7yajbcil867s4370da1pj10qzjo 266955 266954 2026-11-10T14:04:16Z Jyoti Chiring 2949 266955 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৩৯ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} '''অলকা,''' {{gap}}আজি তোমাক এটা বিশেষণেৰে ভূষিত কৰাৰ ইচ্ছা আছিল, সামৰিলো। তুমি কৃতিত্বেৰে পাছ কৰা শুনি সন্তোষ পালো। তোমাৰ চিঠিখন পঢ়ি মই মনত দুখ পাইছো,—ইচ্ছা আছিল তোমাক সোধোঁ ইয়াৰ পিছত তুমি আৰু কলেজত পঢ়িবা নে কি কৰিবা। সুধিবলৈ মোৰ আগ্ৰহ নোহোৱা হৈছে। তোমাৰ পৰা মই বিচ্ছিন্ন বোধ কৰিছো। অভিমানত নহয়, অভিজ্ঞতাত। পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ সংযোগত যদি নাবাঢ়োঁ, যদি দুই আৰু দুই যোগ দিলে দুই বা তিনিহে হয়, তেনেহলে নিজে নিজে বিহিত ব্যৱস্থা কৰা উচিত হব। ম‍ই অৰুণাৰ কাষত বহি অৰুণাৰ যি সৌন্দৰ্য্য দেখিলো তাকে তোমালৈ লিখিলো —তুমি লিখিছা,—“ তেতিয়া আপোনাৰ ব্যৱসায়ৰ নীতি ক’ত এৰিছিল?” এৰা নাছিলো, মোৰ লগতে আছিল। মই তেওঁৰ আচলত মোৰ চকুলো মচা নাছিলো, ম‍ই ৰুমাল উলিয়াই মোৰ চকু মুখ মোহৰা নাই। অৰুণা অনাত্মীয়া নহৈ যদি মোৰ পেহী হল হয়, অথবা ভনী হল হয়—মই সেই সৌন্দৰ্য্যৰ এতিলো কম নেদেখিলো হয়। অকল বাহিৰৰ তেজ মঙ্গহেই মানুহ নে? যদি গছ এডালক ঠিক ঠাইত ৰাখিবলৈ শিপা থাকে, ফুল এপাহৰ ঠুন থাকে,—এই বৃহৎ<noinclude>{{center|১২২}}</noinclude> i6m9rra1qrotiywy83n2x183kj699xt 267241 266955 2026-11-11T11:27:15Z হানিফ আলী 1925 267241 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৩৯ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} '''অলকা,''' {{gap}}আজি তোমাক এটা বিশেষণেৰে ভূষিত কৰাৰ ইচ্ছা আছিল, সামৰিলো। তুমি কৃতিত্বেৰে পাছ কৰা শুনি সন্তোষ পালো। তোমাৰ চিঠিখন পঢ়ি মই মনত দুখ পাইছো,—ইচ্ছা আছিল তোমাক সোধোঁ ইয়াৰ পিছত তুমি আৰু কলেজত পঢ়িবা নে কি কৰিবা। সুধিবলৈ মোৰ আগ্ৰহ নোহোৱা হৈছে। তোমাৰ পৰা মই বিচ্ছিন্ন বোধ কৰিছো। অভিমানত নহয়, অভিজ্ঞতাত। পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ সংযোগত যদি নাবাঢ়োঁ, যদি দুই আৰু দুই যোগ দিলে দুই বা তিনিহে হয়, তেনেহলে নিজে নিজে বিহিত ব্যৱস্থা কৰা উচিত হব। ম‍ই অৰুণাৰ কাষত বহি অৰুণাৰ যি সৌন্দৰ্য্য দেখিলো তাকে তোমালৈ লিখিলো —তুমি লিখিছা,—“ তেতিয়া আপোনাৰ ব্যৱসায়ৰ নীতি ক’ত এৰিছিল?” এৰা নাছিলো, মোৰ লগতে আছিল। মই তেওঁৰ আচলত মোৰ চকুলো মচা নাছিলো, ম‍ই ৰুমাল উলিয়াই মোৰ চকু মুখ মোহৰা নাই। অৰুণা অনাত্মীয়া নহৈ যদি মোৰ পেহী হল হয়, অথবা ভনী হল হয়—মই সেই সৌন্দৰ্য্যৰ এতিলো কম নেদেখিলো হয়। অকল বাহিৰৰ তেজ মঙ্গহেই মানুহ নে? যদি গছ এডালক ঠিক ঠাইত ৰাখিবলৈ শিপা থাকে, ফুল এপাহৰ ঠুন থাকে,—এই বৃহৎ<noinclude>{{rh||১২২|}}</noinclude> 32afnojz4b0gu4u3hwcfqfop59ll2pk 104 68871 266959 186825 2026-11-10T14:09:12Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266959 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} আকাৰৰ মানুহটোক স্থিৰকৈ ৰাখিবলৈ একো নাই বুলি ভাবা নে ‘স্পিৰিট’টোহে মানুহ, আকাৰটো এটা ঢাকনি মাত্ৰ আৰু এই দুয়োটাৰে সমন্বয় থাকে মানুহটোৰ জীৱনত। তুমি এইবোৰ কথা মোতকৈ বোধ হয় বেছি জানা। যদি অকল প্ৰবৃত্তিটোৱে গোটেই মানুহটোক ফলিয়ায়, তেনেহলে ইয়াৰ সংযম বিহোতাজনক ক’ত বিচাৰি পোৱা? তোমাৰ লগত এইবোৰ তৰ্ক কৰাৰ ধৃষ্টতা মোৰ নাই। মই জানো মোৰ ষ্টেঠিস্কোপ, পেটৰ ভাত কেইটা আৰু ধোৱাৰ দৰে উৰি ফুৰা ভাব কিছুমান। যি অনুভৱ কৰিছিলো ইমান দিনে তাকেই তোমালৈ ভাষা দি লিখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলো, আজি নহয় তাৰ শেষ, —এতিয়া নহয় বাটৰ ধূলিক কম, ইমানেহে। সুখী হৈ থাকা যেন। ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{center|১২৩}}</noinclude> pg7smoo9bne1t1z30i8v3h9ibc7wrl9 104 68872 267037 186826 2026-11-10T16:41:09Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267037 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৪০ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{gap}}তোমালৈ চিঠি লিখাৰ কথা ভাবিছিলো। তোমালৈ লিখিবলৈ মোৰ কোনো দিনে বিষয়ৰ অভাৱ নহয়। তোমাৰ চিঠি নোপোৱা হলে বোধ হয় লিখাত আৰু দুদিন পলম হল হয়। কিহে টানে? কি মায়া কোৱাচোন? তোমালৈ আৰু নিলিখোঁ বুলি বোধ হয় আগতে লিখিছিলো— তেতিয়া ধাৰণা হৈছিল যে মোৰ মনৰ সেয়ে প্ৰকৃত ৰূপ। এতিয়া স্পষ্টকৈ অনুমান হৈছে যে সেইটেো প্ৰক্ষিপ্ত ৰূপ আছিল। মোৰ মনৰ ভিতৰত ম‍ই নজনাকৈয়ে অতবোৰ elements থাকে যে ভাবিলে বিচূৰ্ত্তি হওঁ। যিটোক impulse বোলে সেইটোৰ কেনেকৈ সৃষ্টি হয়? শৰীৰতত্ত্বৰ মোৰ যি জ্ঞান সি বেছি সূক্ষ্ম বিচাৰত মোক সহায় নকৰে। তুমি যদি তোমাৰ জ্ঞান আৰু অভিজ্ঞতাৰে সহায় কৰা, মই কৃতাৰ্থ হম। তুমি সুধিছা, মোৰ অতি প্ৰীতিৰঞ্জককৈ সুধিছা—“মোৰ এই চিঠি পোৱা সময়ত আপুনি কি ভাবি আছে লিখিবচোন।” তেওঁৰে কথা<noinclude>{{center|১২৪}}</noinclude> tn6qra4lr46ojbowalixnssbqefng51 104 68873 267038 186827 2026-11-10T16:48:05Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267038 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} ভাবি থকা বুলি লিখা হলে কাল্পনিক প্ৰিয়াই ভাল পালে হয়। মই কেইটানান কবিতাৰ শাৰী উৰাই ঘূৰাই পঢ়ি আছিলা। ৰবি ঠাকুৰৰ লিখা— {{Block center|<poem>“.......নহে ভোগ, নহে খেলা— এ জীৱন, নহে ইহা কালস্ৰোতে ভাসাইতে ভেলা খেয়ালেৰ পাল তুলে। আপনাৰে দীপ কৰে জ্বালো দুৰ্গম সংসাৰ পথে অন্ধকাৰে দিতে হবে আলো, সত্য লক্ষ্যে যেতে হবে অসত্যেৰ বিঘ্ন কৰি দূৰ, জীৱনেৰ বীণা তন্ত্ৰে বেসুৰে আনিতে হবে সুৰ, দুঃখেৰে স্বীকাৰ কৰি। .........” </poem>}}আৰু ভাবিছিলো তুমি দিয়া দুখবোৰৰ কথা, তোমাক দিয়া ব্যথা বোৰৰ কথা। যদি সেই দুখে আমাৰ জীৱনত সুৰ দিয়ে, তেনেহলে বোধ হয় এই কষ্টবোৰৰো মূল্য আছে। মনত পৰিছিল কবি মিলটনৰ কথা। অন্ধ বেচেৰা, জ্ঞানৰ আলোকত বাহ্য দৃষ্টি হীন। প্ৰাণত কি ব্যথা! মনত পৰিছিল ছেলীৰ কথা। জগত-জোৰা কি প্ৰেমৰ আদৰ্শ বিচাৰি কেনে কষ্ট, অনাটন, সামাজিক নিৰ্য্যাতনৰ মাজেৰে অকালতে জীৱন পাত কৰিলে? মনত পৰিছিল সৰু দ্বীপ এটাত আবদ্ধ থকা — একালত বিশাল সাম্ৰাজ্যৰ অধীশ্বৰ বীৰ নেপোলিয়ানক। মনত পৰিছিল বন্ধুৰ দ্বাৰা আহত হোৱা বিশাল বিক্ৰমী জুলিয়াছ চিজাৰক। সৃষ্ট চৰিত্ৰৰ ভিতৰত মনত পৰিছিল— নিৰ্দোষত নিৰ্যাতিতা বাল্মিকীৰ আশ্ৰমৰ অনাথ বালক দুটাৰে সৈতে সীতাক, গন্ধৰ্ব্বলোকত প্ৰবাস<noinclude>{{center|১২৫}}</noinclude> 8gywiqsxm2o95tlogijue6myd9gkrvz 104 68874 267041 186828 2026-11-10T16:59:29Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267041 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} খটা অপমানিতা শকুন্তলাক। এওঁলোকৰ এই কষ্টবোৰে জীৱনত সুৰ দিছিল নে,—বোধ হয় দিছিল। {{gap}}চাকি যেতিয়া নুমাওঁ নুমাওঁ কৰে, — পৃথিবীৰ কি আকৰ্ষণ তাক জ্বলাই ৰাখিবলৈ! চাকিৰ পোহৰখিনি কলৈ যায়? মানুহ যেতিয়া মৰোঁ মৰোঁঁ হয় কি চেষ্টা এবাৰলৈ পুনৰ সজীৱ হবলৈ? নোৱাৰে। এই উদ্যমভৰা প্ৰাণটো কলৈ যায়? ইও জানো সেই বন্দী নেপোলিয়ন, সিন্ধু-নিমজ্জিত ছেলী, অথবা পাতালৰ গৰ্ভত শাস্তি বিচৰা সীতা? এওঁলোকে পুনৰ নুথিব নেকি ধৰা সুখময় কৰিবলৈ, জগতক বুজাবলৈ যে এওঁলোকৰ কষ্টৰ ফল ধৰিছে? যদি নুঠে, দুঃখ কষ্টৰ মাজেৰে পাৰ হৈ হঠাৎ এদিন অদৃশ্য হোৱা জীৱনে জগতত নতুন পোহৰ দিব পাৰে নে? তথাপি কিয় জানো মনত খেলে, বাৰে বাৰে,— “আপনাৰে দীপ কৰে জ্বালো।” {{gap}}মোৰ কথাৰ ওৰ পৰি আহিল। এতিয়াৰ পৰা আৰু তুমি কবা। আন কথা নাপালে তোমাৰ বিষয় কবা, তোমাৰ মনত যি খেলে তাকে কবা। তুমি নতুনকৈ তাঁত পাতি লৈছা শুনি সন্তোষ পালোঁ। তোমাৰ বিয়াৰ কাপোৰ কেইখন তুমি নিজে বই উলিওৱা বুলি শুনিলে আৰু সন্তোষ পাম। অসমীয়া সমাজৰ পৰা খনীয়া কাপোৰ উঠিলেই, নহয় জানো? যঁতৰটো নেদেখা হলে তেনেই অসমীয়াৰ চিন মৰিব। সেই হিচাপে ছিলঙখন অসমৰ বাহিৰ। প্ৰীতিৰে সৈতে। ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{center|১২৬}}</noinclude> 3pflurfo8lcgavowmjpvhvr94oehe3d 104 68875 267081 186829 2026-11-11T02:25:22Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267081 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৪১ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{gap}}মোৰ মনৰ অৱস্থাটো বুজাবলৈ টান পাইছো। আমাৰ ডাক্তৰী ভাষাত,—“a difficult case", মই নিজকে project কৰিছো, পৰীক্ষাৰ বাবে, dissectionৰ বাবে,—বৰ জটিল organism. কিবা এটাৰ অলপ আঁহ উলিয়াই আহোঁ আৰু হেৰাই যায়। বিচৰাটোৱে মোৰ যি interest, পোৱাটো অসম্ভৱ,— পোৱা অৰ্থাৎ সম্যকভাৱে জনাৰ কথা কৈছো। অৰুণা বোধ হয় গল,—ঘৰটো দূৰৰ পৰা খালি যেন দেখিছো। তুমিও চিঠি পত্ৰ নিলিখা। অসম্ভৱ, অকলে এটা ঘৰত আবদ্ধ হৈ থকা যে কি টান কথা এতিয়াহে মোৰ অনুভৱ হৈছে। মোৰ ধাৰণ৷ হয় যে মানুহ অকলে অসম্পূৰ্ণ আৰু বিকলাঙ্গ। এই কথাটো আদিতে বোধ হয় ভগৱানেও বুজা নাছিল (তোমালোকৰ<noinclude>{{center|১২৭}}</noinclude> kg6fqslaslqokzi87c6xxaou0wdvw1q 104 68876 267084 186830 2026-11-11T02:34:28Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267084 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} ভগৱানৰ অলপ-অচৰশ বদনাম কৰিবলৈ দিবা )। নহলে বাইবেলত লিখাৰ দৰে, ভগৱানে পুৰুষৰ বুকুৰ হাড় এডাল উলিয়াই নি কিয় তিৰুতাৰ সৃষ্টি কৰিলে? এইটো অৱশ্যে আডাম ইডেনত থাকোঁতে নে ভগৱানৰ কাৰখানা ঘৰত থাকোঁতে, সেইটো ম‍ই পাহৰিছো। যদি আডাম কাৰখানা ঘৰত আছিল, —মই তাৰ অৱস্থা প্ৰায় কল্পনাৰে ধৰিব পাৰিছো। সি বোধ হয় এবাৰ এইটো খিৰিকিৰে চায়, এবাৰ সিটোৰ জপনা মেলে, এবাৰ দুৱাৰ মুখত গৈ বাহিৰলৈ দুৱাৰ হেঁচে, অথবা এবাৰ আহি ঘৰৰ ভিতৰত শুদা মজিয়াতে বাগৰি পৰে, নহলে খুটাত আউজি মূৰে কপালে হাত দি বহে। সি নিশ্চয় নাজানিছিল তাক কি লাগে। ভগৱানেও বোধ হয় মূৰত ভৰণ আদি দি চালে, তাত একো গুণ নোপোৱা দেখিহে এই “মেজৰ অপাৰেছনটো” কৰিলে। আৰু যদি সেইটো নহয়—তাৰ আগতে আডামক ইডেন-ফুলনিত থৈ গৈছিল, তেনেহলে আডামৰ অৱস্থা নিশ্চয় আৰু শোকাবহ হৈছিল। সি বোধ হয় তেতিয়া ৰঙা ফুলবোৰক জুই বুলি ভাবিছিল, বতাহত উৰি অহা ফুলৰ সুঘ্ৰাণক মদ বুলি ভাবিছিল, মলয় বতাহক প্ৰলয়ৰ আগ দূত বুলি ধৰি লৈছিল। ভগৱানে তাক চাবলৈ অহাত সি বোধ হয় কান্দি তেওঁৰ চৰণ উটুৱাই দিছিল। ভগৱানে নিশ্চয় তাৰ তেল নিদিয়া ঠৰঙা চুলি কেইডাল মোহাৰি মোহাৰি কৈছিল— “কচোন, আডাম, তোৰ কি হৈছে ক? তই এই কেই দিনতে শুকাই আধাখিনি হলি, কচোন, তই কিয় কান্দিছ?” “প্ৰভু” – সি আৰম্ভ কৰিলে, ( অৱশ্যে) এই শব্দটো তেতিয়া সেই অৱস্থাত সি জানিছিল নে পিছত গোঁসাই<noinclude>{{center|১২৮}}</noinclude> tnt4fkb5z2oip37ructupzs9x3vtbmm 104 68877 267086 186831 2026-11-11T02:44:04Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267086 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} সজনে উলিয়ালে সেইটো যদিও নাজানো )— "মোৰ কি হৈছে, ম‍ই নাজানো—দিনে নিশাই মোৰ এইখিনি হু হু কৈ পোৰে।”—এনে বুলি বুকুখনলৈ দেখুৱালে। বাইবেল-বৰ্ণিত ভগৱান নিজে অবিবাহিত,– তেওঁ তাৰ অসুখ ধৰিব নোৱাৰিলে। তেওঁ ভাবিলে যে এই খিনিতে অস্ত্ৰোপচাৰ কৰা উচিত। তেওঁৰ মৃদু চাৱনিটোকে anasthesia কৰি লাহেকৈ, (বোধ হয় নখেৰে) অপাৰেছন কৰিলে,—হাড় এডাল উলিয়াই পেলালে। ‘দুখতো নকমে, বেছিহে হল'—আডামে চিঞৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ তেজেৰে তিতা মাটিখিনি হাড়ত সানি লৈ ভগৱানে কলে— “আডামে যিহত শান্তি পায়, তই সেয়ে হ।” হাড়ডাল গাভৰু ছোৱালীত ৰূপান্তৰিত হল। আদি মাতৃ ঈভৰ তেনেকৈয়ে জন্ম হল। আডামৰ বুকু ভাল হল। ঈভে দুয়োলৈকে চালে,—চাই বোধ হয় আডামক তেওঁৰ সমান-ধৰ্ম্ম দেখি তাৰ কাষতে বহিল। আডামৰ মুখত কথা আহিল। আডামে চাগৈ ভগৱানলৈ চাই কলে— “প্ৰভু, তই যাবি হে এতিয়া। ” ভগৱানৰ অলপ সময় বহাত আপত্তি নহল হয়, কিন্তু বেচেৰা ভদ্ৰলোক, উঠিল। ভগৱানেও বোধ হয় এটা নতুন সত্য দেখিলে আৰু ঘৰ নোপোৱালৈকে কিজানি মনে মনে ভাবি গৈছিল—“মই একো ধৰিব পৰা নাই। মানুহক মোৰ আকৃতি দিয়ে গঢ়িলো,—কিন্তু আকৃতিহে এটা পালে, পূৰ্ণতা নাপালে।” ময়ো আজি ভাবিছো,— ময়ো সেই আডামৰে প্ৰতিকৃতি নেকি? নে চিম্পাঞ্জীৰ বংশধৰ? স্ত্ৰীহীন জীৱন এটা পৰিকল্পনা কৰিব নোৱাৰোঁ নেকি? মোৰ ঘৰৰ সমুখত ফুলি থকা ফুলবোৰলৈ চাওঁ। ইহঁতৰ<noinclude>{{center|১২৯}}</noinclude> ixuegqr8q9c7kc5ghocsvu1u61i4qhb 104 68878 267090 186832 2026-11-11T02:54:42Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267090 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} বোধ হয় এই পোৰণি নাই, মনে মনে ভাবোঁ। অৰ্দ্ধমুকুলিত গৰ্ব্ভ কেশৰ লৈ ফুলবোৰে যেতিয়া বতাহত উৰি অহা অথবা ভোমোৰাৰ গাত লাগি অহা পুংকেশৰবোৰলৈ অপেক্ষা কৰে—ইহঁতৰ চেন্সৰী নাৰ্ভছ থকা হলে কিবোৰ sensation - thought centreলৈ নিলে হয়, মই নিজকে সোধোঁ। অথবা যিবোৰ ফুলে অকল পুংৰেণু বিলাবলৈকে ফুলিছে সিহঁতৰ সেই পৰিব্যাপ্তিৰ অৱস্থালৈ এটা কিবা আকাঙ্ক্ষা আছে নে? সিহঁতৰ ভাবৰাজ্যত সোমাব নোৱাৰোঁ, এয়ে বেজাৰ লাগে। আকাশৰ অসংখ্য তাৰকা ৰাশিলৈ যেতিয়া চাওঁ, তেতিয়াহে মাত্ৰ এই চিন্তাকীৰ্ণ পৃথিবীলৈ পাহৰি যাওঁ। অৱশ্যে মোৰ সেই ভ্ৰমণতো তুমি সঙ্গী হোৱা হলে তৃপ্তি পালো হয়। ভগৱানে যেতিয়া মনৰ দুখত আডাম আৰু ঈভক নিৰ্যাতিত ক৷ৰলে,—দুয়োকে পৃথিবীলৈ নমাই দি, অতিভাড়াক্ৰান্ত হিয়াখনি লৈ ঘৰমুৱা হব খুজিছিল, তেতিয়া তেওঁৰ অপাৰ কৰুণাত ইহঁতলৈ চাই কৈছিল,—“মোৰ একান্ত ইচ্ছা আছিল তহঁতে মোৰ লগতে থাকিবি।” সেই কাৰণেই বোধ হয় এতিয়াও ভগৱানৰ স্বৰ্গলৈ যোৱাৰ অধিকাৰ মানবৰ আছে, কিন্তু White Australiaত Asiaticsৰ দৰে থাকিবৰ অধিকাৰ নাই। {{gap}}মোৰ স্বৰ্গাৰোহণ বৰ্ণনা কৰিলে তুমি অৱশ্যে হাঁহিবা। কিন্তু তুমি যদি মোক সঁচাকৈয়ে অলপ প্ৰশ্ৰয় নিদিয়া,.....থাওক। তুমি চিঠি নিদিলে বৰ অশান্তি পাওঁ। তোমাৰ ঘৰলৈ ডাক্তৰ হিচাপে গলোঁ, টকা নিদিলা স্পষ্টকৈ কব পাৰো ভিজিটখিনি নাপালোঁ, মৰমৰ বাবে তাগিদ নচলে। কাৰো চিঠি পোৱা নাই, চাকৰক সুধিব পাৰোঁ<noinclude>{{center|১৩০}}</noinclude> 4496rfgtdkylzdeuea60ziexd6731eo 104 68879 267091 186833 2026-11-11T02:59:14Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267091 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} – “আজি ডাক অহা নাই?” কিন্তু অকল তোমাৰ চিঠিয়ে নাই, কাক কওঁ—“অলকাৰ চিঠি কিয় নাই?” আৰু তেনে অনুভূতি মাহেকে পষেকে এবাৰ হলে নহয় নিজৰ ছাঁটোলৈ চাইয়ে কলা, – কিন্তু যদি এয়ে তোমাৰ অন্তৰৰ হৰি নাম হয় — " কাক কবা, কেনেকৈ কবা?” তোমালোক ছোৱালীবোৰে একো নুবুজা যেন পাইছো। অকল বুজা নিজৰ অভিমান, বুজা চকুলো মচিবলৈ। তুমি ইয়াতকৈ বেছি বুজা বুলি অনুমান কৰোহঁক, নে কি কোৱা? তোমাৰ ভাইটিলৈ মোৰ মৰম। ইতি <br/>তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ<noinclude>{{center|১৩১}}</noinclude> samt9p1nzm9bg1d3y7fcgyedwddy4ct 104 68880 267169 186834 2026-11-11T06:09:16Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267169 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৪২ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{gap}}তোমাৰ চিঠিখন নিচেই ছুটি আৰু দেখোতে বৰ সৰল,—কিন্তু তোমাৰ প্ৰশ্নবোৰৰ সমিধান দিয়া মোৰ পক্ষে টান। তুমি আগত থকা হলে কিজানি মোৰ ভাব-ভঙ্গি চাই বুজিব পাৰিলা হয়, কিন্তু চিঠিৰে কেনেকৈ বুজাম ভাবি পোৱা নাই। তোমাৰ প্ৰশ্ন হৈছে——what are the things you like?'—মই কি ভাল পাওঁ! বৰ ভাঙৰ প্ৰশ্ন। মোৰ হোমিওপ্যাথিক ডাক্তৰসকললৈ মনত পৰে। তেখেতসকলৰ প্ৰতি কিবা ব্যৱসায় গত বিদ্বেষ আছে বুলি নধৰিবা। মোৰ তেতিয়া ক্লাচ নাইন নে টেন। কিবা এটা অসুখ হৈছিল, এজন নতুনকৈ অহা হোমিওপ্যাথৰ ওচৰলৈ গৈছিলো। মোলৈ প্ৰশ্নৰ কি জাউৰি! —“তুমি টেঙা খাবলৈ ভাল পোৱা নে মিঠা খাবলৈ ভাল পোৱা? শুই থাকিবলৈ ভাল পোৱ৷ নে বহি থাকিবলৈ ভাল পোৱা? কথা পাতি ভাল পোৱা নে মনে মনে বহি থাকিবলৈ ভাল পোৱা?” মই তেতিয়া কেনে ১৩২<noinclude>{{center|১৩২}}</noinclude> m4ru6qt4torr1xa3e7l954qumuecreu 267171 267169 2026-11-11T06:09:39Z Jyoti Chiring 2949 267171 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৪২ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{gap}}তোমাৰ চিঠিখন নিচেই ছুটি আৰু দেখোতে বৰ সৰল,—কিন্তু তোমাৰ প্ৰশ্নবোৰৰ সমিধান দিয়া মোৰ পক্ষে টান। তুমি আগত থকা হলে কিজানি মোৰ ভাব-ভঙ্গি চাই বুজিব পাৰিলা হয়, কিন্তু চিঠিৰে কেনেকৈ বুজাম ভাবি পোৱা নাই। তোমাৰ প্ৰশ্ন হৈছে——what are the things you like?'—মই কি ভাল পাওঁ! বৰ ভাঙৰ প্ৰশ্ন। মোৰ হোমিওপ্যাথিক ডাক্তৰসকললৈ মনত পৰে। তেখেতসকলৰ প্ৰতি কিবা ব্যৱসায় গত বিদ্বেষ আছে বুলি নধৰিবা। মোৰ তেতিয়া ক্লাচ নাইন নে টেন। কিবা এটা অসুখ হৈছিল, এজন নতুনকৈ অহা হোমিওপ্যাথৰ ওচৰলৈ গৈছিলো। মোলৈ প্ৰশ্নৰ কি জাউৰি! —“তুমি টেঙা খাবলৈ ভাল পোৱা নে মিঠা খাবলৈ ভাল পোৱা? শুই থাকিবলৈ ভাল পোৱ৷ নে বহি থাকিবলৈ ভাল পোৱা? কথা পাতি ভাল পোৱা নে মনে মনে বহি থাকিবলৈ ভাল পোৱা?” মই তেতিয়া<noinclude>{{center|১৩২}}</noinclude> oc2tmkgoirl1ro5hy5lsnc7xax5xm0z 104 68881 267173 186835 2026-11-11T06:20:30Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267173 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} ৰকমে উত্তৰ দিছিলো কব নোৱাৰোঁ, আজি মোক এইবোৰ প্ৰশ্ন সোধা হলে বোধ হয় ঠিক উত্তৰ দিব পাৰিলো হয়। তোমাৰ ভাগতো এতিয়া তেনে উত্তৰ হে পৰে নেকি কব পৰা নাই। ম‍ই যে কি ভাল নাপাওঁ তাকেহে কব নোৱাৰোঁ। ম‍ই কথা কবলৈও ভাল পাওঁ, নিস্তব্ধতা ও ভাল পাওঁ। মই ৰ’দে৷ ভাল পাওঁ, বৰষুণো ভাল পাওঁ। ম‍ই চিঠি লিখিবলৈকো ভাল পাওঁ, পাবলৈকো ভাল পাওঁ। অৰুণাৰ কথাপাহৰিবলৈকো ভাল পাওঁ, মনত কৰিবলৈকো ভাল পাওঁ। তোমাৰ খং তুলিবলৈকো ব্যস্ত হওঁ, মনত আঘাত পাবা বুলি ভাবিও কাতৰ হওঁ। চিকিৎসাতকৈ স্বাভাৱিক উপায়েৰে ৰোগীবোৰ ভাল হোৱাকে ভাল পাওঁ আৰু চিকিৎসা কৰিবলৈকো যাওঁ। নাচিবলৈ ভাল পাওঁ, কিন্তু হুমুনিয়াছো আহে। বৰষুণত ঘৰৰ ভিতৰ সোমাওঁ, কিন্তু বহুদিন তিতিবলৈ পোৱা নাই বুলিও দুখ আহে। এয়ে মোৰ ভাল পোৱা বেয়া পোৱাৰ ধৰণ। {{gap}}কোন বস্তুৰ কি ভাল পাওঁ?—এইটো দুৰ্ব্বোধ্য প্ৰশ্ন। তুমি যদি কিবা কথা খাতাংকৈ জানিব খুজিছা মোক বৰং তাকে শুধিবা। এনেবোৰ প্ৰশ্নৰ জালেৰে মোক নাবান্ধিবা। ম‍ই ‘ইৰিটেটেড্’ হৈ গৈছো। কিন্তু ধনুৰ্ভঙ্গ পণ কৰি তোমাৰ আগৰ পৰা পলাম কিয়? মই যি ভাবো তাকে কওঁ,—তোমাৰ প্ৰশ্নৰ লগত যদি নিমিলে সেইটো তোমাৰ লোকচান। মই ভাল পাওঁ শিৱদৌলৰ কলচিৰ আগটো— সেয়ে সোঁৱৰাই দিয়ে যে এসময়ত অসম প্ৰতিপত্তিশালী আছিল। মই ভাল পাওঁ কামাখ্যাৰ মন্দিৰটো—সেয়ে কয় যে অসমৰ ভাস্কৰ্য্য<noinclude>{{center|১৩৩}}</noinclude> e2jt68x1o9qope8r3b6g4d7qfbq1dlr 104 68882 267207 186836 2026-11-11T09:00:11Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267207 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} ভাৰতৰ ভিতৰত তেনেই পিছ পৰা নাছিল, মই ভাল পাওঁ— আজান দিয়া মসজিদৰ ওখ মঞ্চখন সেয়ে কয় এবাৰলৈ বিশ্বস্ৰষ্টাৰ ওচৰত একেলগে আঠু লওঁহি আহা। ম‍ই ভাল পাওঁ গুৱাহাটী-ছিলঙ ৰাস্তাৰ ওপৰলৈ লাহে লাহে উঠি যোৱা ভাঁজবোৰ। হব নে? যদি নহয় আধ্যাত্মিক (?) কথা কব লাগে,—ভাল পাওঁ — পৰিচয়ৰ প্ৰথমটো, বন্ধুতাৰ শেষটো, বিৰহৰ গভীৰতাখিনি, আগ্ৰহৰ ব্যাকুলতাখিনি। {{gap}}বেয়া লাগে কোনবোৰ তাৰ লিষ্টি তুমি খোজা নাই, কিন্তু থকা হলে সেইখন হে পঠিয়ালো হয়। তথাপি দুষাৰ কওঁ। বেয়া লাগে নিজৰ মূৰ্খতা, আৰু বেয়া লাগে লোকক যেতিয়া তুমি পৰ বুলি ভাবা আৰু তেওঁ যেতিয়া তোমাক অযাচিতে আদৰ কৰে। উদাহৰণ মোৰ মনত পৰিছিল কিন্তু চিঠিৰ কলেবৰ নবঢ়াওঁ। অনামা সৈন্যৰ সমাধি মন্দিৰ আছে কিন্তু অজান প্ৰেমিকৰ স্মৃতি জগতত কিহেৰে ৰাখে? {{gap}}আকাশৰ নাম নজনা অসংখ্য তৰাবোৰক তুমি ভাল পোৱানে? ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{center|১৩৪}}</noinclude> rb0635czgy57d3eej16rgdlc870igkn 104 68883 267195 186837 2026-11-11T08:34:18Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267195 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৪৩ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' আজি যদি কওঁ ‘প্ৰাণাধিকা অলকা’, ক্ষমা কৰিবা। নাটকীয় ভঙ্গিৰ বাবে তোমাক এনেকৈ সম্বোধন কৰিব খোজা নাই, এটা অবাস্তৱতাক সজীৱতাৰ আভৰণ দিবলৈ এনেকৈ মাতিব খোজা নাই। ভাষাই কিমান দূৰলৈকে মানুহক মনৰ কথা বুজাবলৈ সহায় কৰিব পাৰে? আজি এই নিশাৰ নিস্তব্ধতাত মোৰ প্ৰাণে কালৈ আন্দোলি উঠিছে? মোৰ বাবে কোনে সাৰ পাই আছে? কাৰ অন্তৰত মোৰ কথা জাগে? টোপনি ছাট্ কৰে চকুৰ পৰা যোৱাৰ লগে লগে কাৰ কথা মোৰ মনত পৰিছে? যদি এটা প্ৰেৰণা অনুভৱ নকৰিলো হয়, যদি প্ৰাণৰ সাধৰ্ম্ম্য অনুভৱ নকৰিলো হয়, মিঠা কথাৰে ছোৱালীক ভুলাবলৈ এই কথাৰ জাল নতৰিলো হয়। জানো,— তুমি পছমৰ দৰে নিৰ্ম্মল, ফটিকৰ দৰে স্বচ্ছ, আইৰ দৰে মহান, – সেয়ে আজি মোৰ ব্যথিত মন তোমাৰ কাষলৈ লৰি যায়। যদি শুই আছা উঠা, যদি সাৰ পাই আছা, মোক সান্ত্বনা দিয়া, যদি তুমিও চঞ্চল হৈ আছা, এবাৰ জিৰাইলোৱা। মোৰ চকুৰ পৰা এবেলি টোপনি গলে আৰু নাহে। মই<noinclude>{{center|১৩৫}}</noinclude> eew6um4bsx7u6ecawj398dtqi6cv837 104 68884 267197 186838 2026-11-11T08:41:16Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267197 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৪২ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' বাহিৰলৈ আহি চাইছো, জোনাক। চেঁচা বতাহ, কিন্তু আকাশ মুকলি। এই অসীমৰ পৰা কোনে মাতে? অনন্তৰ সেই আহ্বান এনে মিঠা লাগে কিয়? পৃথিবীৰ সৰু এই জীৱনখিনি হেলাৰঙে এৰি যাই এটা নিৰ্ব্বিকল্প সমাধিত নিজক নিমজ্জিত কৰিবলৈ কোনে এনে মধুস্ৰাবী কণ্ঠত মাতে? কাৰ সেই হুৰ, কাৰ সেই ইঙ্গিত? সাদৰী,—তোমাৰ? স্বাৰ্থৰ আকাঙ্ক্ষাৰে কোনো দিন মোক বান্ধিবলৈ নিবিচাৰিলা, “মোৰ কথা শুনক” বুলি এদিনলৈকে মোক নিস্তব্ধ কৰিবলৈ ইচ্ছা নকৰিলা, — আজি বাহিৰৰ এই বিপুল আহ্বান জানো তোমাৰ সৃষ্টি? সৌন্দৰ্য্যৰ প্ৰতি স্তৰে স্তৰে মোৰ পৰিচিত সঙ্কেতবোৰ কোনে সজাই থৈছে? সৃষ্টিৰ আদিম অৱস্থাত তুমি ক’ত আছিলা, সাগৰ মন্থনত তুমিয়ে উঠিছিলা নেকি? পুৰুষৰ মনৰ পৰিধি নিচেই ঠেক, সেয়ে বোধ হয় বিশ্ব প্ৰকৃতিয়ে কয়—“এবাৰ মোলৈ চোৱা, তেতিয়াহে সৌন্দৰ্য্যৰ আভাস পাবা।” ওপৰত আকাশ, পৃথিবীত তুমি, এই দুটাত বাহিৰে একোকে ভাবিব পৰা নাই। আকাশলৈ বহুত চালোঁ নিৰুত্তৰ হৈ,—তোমাৰ কথাও ভাবিছিলো তেনে তন্ময়তাৰে সৈতে। অলপতে পূবত ধলফাঁট দিব, দিন আহিব তাৰ অপূৰ্ব্ব তেজেৰে, —উজাগৰে কটোৱা ৰাতিৰ মোৰ সঞ্চিত কোমলতাখিনি যদি ক’তবাত মৰহি যায়, অসহ্য হব। সেয়ে তোমালৈ তাৰ আভাস দিলো। প্ৰীতিৰ কণিকাৰে সৈতে। ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{center|১৩৬}}</noinclude> 6yzseux7m5yzmm4d4oa3u1tp8zaff2j 267198 267197 2026-11-11T08:41:35Z Jyoti Chiring 2949 267198 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৪২ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' বাহিৰলৈ আহি চাইছো, জোনাক। চেঁচা বতাহ, কিন্তু আকাশ মুকলি। এই অসীমৰ পৰা কোনে মাতে? অনন্তৰ সেই আহ্বান এনে মিঠা লাগে কিয়? পৃথিবীৰ সৰু এই জীৱনখিনি হেলাৰঙে এৰি যাই এটা নিৰ্ব্বিকল্প সমাধিত নিজক নিমজ্জিত কৰিবলৈ কোনে এনে মধুস্ৰাবী কণ্ঠত মাতে? কাৰ সেই হুৰ, কাৰ সেই ইঙ্গিত? সাদৰী,—তোমাৰ? স্বাৰ্থৰ আকাঙ্ক্ষাৰে কোনো দিন মোক বান্ধিবলৈ নিবিচাৰিলা, “মোৰ কথা শুনক” বুলি এদিনলৈকে মোক নিস্তব্ধ কৰিবলৈ ইচ্ছা নকৰিলা, — আজি বাহিৰৰ এই বিপুল আহ্বান জানো তোমাৰ সৃষ্টি? সৌন্দৰ্য্যৰ প্ৰতি স্তৰে স্তৰে মোৰ পৰিচিত সঙ্কেতবোৰ কোনে সজাই থৈছে? সৃষ্টিৰ আদিম অৱস্থাত তুমি ক’ত আছিলা, সাগৰ মন্থনত তুমিয়ে উঠিছিলা নেকি? পুৰুষৰ মনৰ পৰিধি নিচেই ঠেক, সেয়ে বোধ হয় বিশ্ব প্ৰকৃতিয়ে কয়—“এবাৰ মোলৈ চোৱা, তেতিয়াহে সৌন্দৰ্য্যৰ আভাস পাবা।” ওপৰত আকাশ, পৃথিবীত তুমি, এই দুটাত বাহিৰে একোকে ভাবিব পৰা নাই। আকাশলৈ বহুত চালোঁ নিৰুত্তৰ হৈ,—তোমাৰ কথাও ভাবিছিলো তেনে তন্ময়তাৰে সৈতে। অলপতে পূবত ধলফাঁট দিব, দিন আহিব তাৰ অপূৰ্ব্ব তেজেৰে, —উজাগৰে কটোৱা ৰাতিৰ মোৰ সঞ্চিত কোমলতাখিনি যদি ক’তবাত মৰহি যায়, অসহ্য হব। সেয়ে তোমালৈ তাৰ আভাস দিলো। প্ৰীতিৰ কণিকাৰে সৈতে। ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{center|১৩৬}}</noinclude> s9repx5xerst9fc86dybsimhy86o145 267240 267198 2026-11-11T11:25:40Z হানিফ আলী 1925 267240 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} বাহিৰলৈ আহি চাইছো, জোনাক। চেঁচা বতাহ, কিন্তু আকাশ মুকলি। এই অসীমৰ পৰা কোনে মাতে? অনন্তৰ সেই আহ্বান এনে মিঠা লাগে কিয়? পৃথিবীৰ সৰু এই জীৱনখিনি হেলাৰঙে এৰি যাই এটা নিৰ্ব্বিকল্প সমাধিত নিজক নিমজ্জিত কৰিবলৈ কোনে এনে মধুস্ৰাবী কণ্ঠত মাতে? কাৰ সেই হুৰ, কাৰ সেই ইঙ্গিত? সাদৰী,—তোমাৰ? স্বাৰ্থৰ আকাঙ্ক্ষাৰে কোনো দিন মোক বান্ধিবলৈ নিবিচাৰিলা, “মোৰ কথা শুনক” বুলি এদিনলৈকে মোক নিস্তব্ধ কৰিবলৈ ইচ্ছা নকৰিলা, — আজি বাহিৰৰ এই বিপুল আহ্বান জানো তোমাৰ সৃষ্টি? সৌন্দৰ্য্যৰ প্ৰতি স্তৰে স্তৰে মোৰ পৰিচিত সঙ্কেতবোৰ কোনে সজাই থৈছে? সৃষ্টিৰ আদিম অৱস্থাত তুমি ক’ত আছিলা, সাগৰ মন্থনত তুমিয়ে উঠিছিলা নেকি? পুৰুষৰ মনৰ পৰিধি নিচেই ঠেক, সেয়ে বোধ হয় বিশ্ব প্ৰকৃতিয়ে কয়—“এবাৰ মোলৈ চোৱা, তেতিয়াহে সৌন্দৰ্য্যৰ আভাস পাবা।” ওপৰত আকাশ, পৃথিবীত তুমি, এই দুটাত বাহিৰে একোকে ভাবিব পৰা নাই। আকাশলৈ বহুত চালোঁ নিৰুত্তৰ হৈ,—তোমাৰ কথাও ভাবিছিলো তেনে তন্ময়তাৰে সৈতে। অলপতে পূবত ধলফাঁট দিব, দিন আহিব তাৰ অপূৰ্ব্ব তেজেৰে, —উজাগৰে কটোৱা ৰাতিৰ মোৰ সঞ্চিত কোমলতাখিনি যদি ক’তবাত মৰহি যায়, অসহ্য হব। সেয়ে তোমালৈ তাৰ আভাস দিলো। প্ৰীতিৰ কণিকাৰে সৈতে। ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> {{gap}}'''প্ৰকাশ''' }}<noinclude>{{rh||১৩৬|}}</noinclude> gd3qdc2term3bpf3ajs5185f3gdcian 104 68885 267201 186839 2026-11-11T08:46:09Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267201 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৪৪ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{gap}}ছিলঙীয়া জীৱনৰ ঘাই বিষয় এটালৈ বোধ হয় কোনো দিনে তোমাৰ মন আকৰ্ষণ কৰা হোৱ৷ নাই,—সেইটো হৈছে ঘোঁৰ-দৌৰ বা জনপ্ৰিয় কথাত—“ৰেছ”। ৰেছৰ দিনাখন মানুহে দুপৰীয়াৰ পৰাই ৰেছফিল্ডলৈ ধাৰ ধৰে। মোৰ ডাক্তৰখানাৰ কাষৰ উইপিং উইলেো এডালৰ কাষেদি এই জনস্ৰোত মই কেতিয়াবা চাই থাকোঁ। যোৱাতকৈও অহাৰ সময়ত মানুহৰ ঠেলাহেঁচা বেছি। এই মানুহবোৰে প্ৰায় সদায় উত্তেজিত সুৰত কথা কয়,—কিছুমান অৱশ্যে মৌন। এওঁলোকে প্ৰত্যেকেই আশা কৰে যে নিজৰ মেধা খটুৱাই কিছু টকা কম বা বিনা পৰিশ্ৰমে উপাৰ্জ্জন কৰিব—কিন্তু বেছি ভাগেই জ্ঞানী হৈ ওভটে— অৰ্থাৎ প্ৰায় অনুমান কৰে যে সেইটো মিছা, — অৱশ্যে পিছৰ ৰেছৰ<noinclude>{{center|১৩৭}}</noinclude> 2aers2yy0wak7ighuz7blrc9t4fr2r3 104 68886 267244 186840 2026-11-11T11:42:05Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267244 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} দিনলৈ সেই চৈতন্য প্ৰায় লোপ পাই যায়, নিজৰ ওপৰত নতুনকৈ আস্থা স্থাপন কৰে। কেতিয়াবা ম‍ই ভাবোঁ যে মানুহবোৰে ৰেছৰ নামত এনে বলিয়া নহৈ যদি জাতীয়তাৰ নামত হল হয়, যদি স্বাধীনতাৰ নামত হল হয়। —কিন্তু প্ৰবোধ দিওঁ এই বুলি যে স্বাৰ্থৰ গোন্ধ নাথাকিলে মানুহবোৰ এনে উদ্যম আন একোত নাপায়,—সমাজ বোলা, দেশ বোলা এইবোৰ বহুত কথাই মানুহক নিজৰ স্বাৰ্থৰ দৰে তেনেকৈ উদগনি নোযোগায়। ৰেছ-খেলুৱাই সকলৰ এটা বিশেষত্ব এই যে তেওঁলোকে যেতিয়া হাৰে দুষিবলৈ প্ৰায় সদায় এটা তৃতীয় ব্যক্তি পায়। {{gap}}আমি যিবোৰে ধৰা ৰেছ-কোৰ্ছলৈ জুৱা খেলিবলৈ নাযাওঁ,—জীৱনৰ অইনবোৰ ক্ষেত্ৰত আমিও ৰেছ খেলোঁ নেকি? আমাৰ ইপ্সিত কথাবোৰ যেতিয়া হব বুলি ভাবো তেতিয়াও এই ঘোঁৰা-দৌৰৰ টিকট কিনা মানুহৰ দৰে আশাম্বিত হৈ নাথাকোঁ নে? আমি ভবাতকৈ আৰু কিমান ধৰণে কামবোৰ হব পাৰে, — আমি যিটো ভবা নাই বা ভাবিবলৈ টান পাওঁ ঘটনা চক্ৰত ঠিক সেয়ে হব পাৰে। আমিও বোধ হয় বহুত সময়ত এইবোৰৰ বাবে লোকক দোষোঁ। জীৱনটোকে ঘোঁৰ-দৌৰ নোবোলা নে? ৰেছত বেয়া ঘোঁৰাই কেতিয়াবা জিকি যায় আৰু ভাল ঘোঁৰা পিছ পৰে। তুমি আমি দেখাত তেনেকৈ বহুত অপদাৰ্থ মানুহে ওখ পদ সম্মান পোৱা নাই নে আৰু বহুত যোগ্যতৰ মানুহ হেঁচাটেপা খাই অন্ধকাৰত অস্পষ্ট হৈ থকা নাই নে?পৃথিবীত ন্যায়-অন্যায়, ভবিতব্য-অভবিতব্য ধৰা বৰ টান।<noinclude>{{center|১৩৮}}</noinclude> hlvj9eauo78tmrquqq44ufm9kc7nwo0 104 68887 267245 186841 2026-11-11T11:49:16Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267245 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{gap}}তোমাৰ পৰিচয়ৰ আগেয়ে কোনে ভাবিছিলো যে আমি এনে এটা অৱস্থাত পৰিম হি। কোনে জানে ইয়াৰ পিছত বা আমাৰ মাজৰ সম্বন্ধ কি হব। যিয়ে নহক, আমাৰ এছোৱা জীৱন অনন্তৰ কোলাত ভাহি যাব। কালৰ কোলাত সেই কাৰণেই বোধ হয় বহুত লুকোৱা হুমুনিয়াহ, পাহৰা হাঁহি আৰু অনাগত কালৰ মধুৰ ছবি ভাহি ফুৰে। {{gap}}তোমাৰ {{SIC|বইদেউৰাৰ|বাইদেউৰাৰ}} পৰা আজি এখন চিঠি পাইছো। তেখেতে লিখিছে যে তুমি হেনো তেখেতসকলক তোমাৰ মনৰ প্ৰকৃতভাৱ জানিবলৈ নিদিয়া। বিষয়টো কি অৱশ্যে বুজিছাই। নোকোৱা কিয়? –কি কবা অৱশ্যে মই কব নোৱাৰো। খবৰ পালে উৰুলি দি পঠিয়াম। {{gap}}মোক গালি নাপাৰিবা কিন্তু। ইতি {{Right|চিৰন্তন —<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{center|১৩৯}}</noinclude> 7vh2t1ml8y2mpvy08sttub6usl9et8y 104 68888 267229 186842 2026-11-11T11:13:53Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267229 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৪৫ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' তুমি বোধ হয় মোৰ ওপৰত বৰ বিৰক্ত হৈছা, মোৰ চিঠিবোৰত ভাববোৰ মেঘেঢকা বুলি আৰোপ কৰিছা। মই স্পষ্টভাবৰ কেফাকিমান কবিতা তোমাক উপহাৰ দিওঁ— {{Block center/s}} {{Block center|<poem>"প্ৰিয়তম মোৰ, দুয়ো যদি মিলি {{gap|2em}}বিধাতাৰ স’তে মন্ত্ৰণা কৰি পাৰিলোহেঁতেন ৰচিব এখনি {{gap|2em}}নতুন জগত কল্পনা ভৰি। নতুন জেউতি সাদৰে সাবটি {{gap|2em}}কৰিলোহেঁতেন পুৰণা দূৰ; শান্তিৰ শীতল সমীৰে উলাহে {{gap|2em}}বজালেহেঁতেন মুক্তিৰ সুৰ।” </poem>}}<noinclude>{{center|১৪০}} {{Block center/e}}</noinclude> h4sfepbw1d71epurbcgqwph9338gnbu 104 68889 267239 186843 2026-11-11T11:22:40Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267239 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{Block center|<poem>পিছৰ কেফাকিও গাওঁ — “ প্ৰাণপ্ৰিয় মোৰ শৰতৰ জোন {{gap|2em}}হৃদয় আকাশ উজল কৰা, পাতৰ মাজেদি আৰু এটি জোনে {{gap|2em}}চোৱাছোঁ ঢালিছে অমিয় ধাৰা। যিদিনা তোমাৰ প্ৰাণৰ কবিয়ে {{gap|2em}}দূৰ অসীমত মিলিব গই, কাকনো এনুৱা ৰূপহী হাঁহিৰে — {{gap|2em}}আহি মোৰ জোনে চাবহি অই।” — দুৱৰা দেৱৰ “ওমৰ তীৰ্থ”ৰ পৰা। </poem>}} {{gap}}অৰুণাৰ মই একো খবৰকে পোৱা নাই, তুমি কিবা পোৱানে? মৰম লবা। ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{center|১৪১}}</noinclude> r6z6fqosu1vb2l8wdxql5v90hgrug36 104 68890 267246 186844 2026-11-11T11:54:30Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267246 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৪৫ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{gap}}সঁচা,—মোৰ ভিতৰত এই কপট মানুহজনক মই আগতে লগ পোৱা নাছিলো, পাইছিলো যদিও চিনা নাছিলো। চিনি পোৱাৰ পিছতো সাহ কৰি তোমালোকক চিনাব পৰা নাছিলো। তুমি যেতিয়া কৈছা চিনিছা, যি খিনি নিচিনা আছে তাকো তোমাৰ লগত পৰিচয় কৰি দিয়া উচিত হব। তুমি মোৰ আটাইখিনি কথা নাজানা,—তুমি কিয় কোনোৱে নাজানে। তুমি জানা ফুৰিবলৈ যোৱা এটা মেডিকেল কলেজত পঢ়া লৰাক, বৃত্তি পোৱা, তথাকথিত বুদ্ধিৱান। মই চিনিলো — ‘তুমি এজনী মৰমলগা ছোৱালী’, ‘যেই সেই অন্তৰৰ পক্ষে উজ্জ্বল চাকি’। আমাৰ দুয়োৰে সম্বন্ধৰ কথা কোৱা মোৰ উদ্দেশ্য নহয়। আগৰ কথা। মোৰ আৰ্থিক অৱস্থা অত্যন্ত হীন আছিল। মই দেখিবলৈ এতিয়া যেন<noinclude>{{center|১৪২}}</noinclude> l3g0bxarbnc86ppy7pxbasp690btvns 267247 267246 2026-11-11T11:54:51Z Jyoti Chiring 2949 267247 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৪৬ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{gap}}সঁচা,—মোৰ ভিতৰত এই কপট মানুহজনক মই আগতে লগ পোৱা নাছিলো, পাইছিলো যদিও চিনা নাছিলো। চিনি পোৱাৰ পিছতো সাহ কৰি তোমালোকক চিনাব পৰা নাছিলো। তুমি যেতিয়া কৈছা চিনিছা, যি খিনি নিচিনা আছে তাকো তোমাৰ লগত পৰিচয় কৰি দিয়া উচিত হব। তুমি মোৰ আটাইখিনি কথা নাজানা,—তুমি কিয় কোনোৱে নাজানে। তুমি জানা ফুৰিবলৈ যোৱা এটা মেডিকেল কলেজত পঢ়া লৰাক, বৃত্তি পোৱা, তথাকথিত বুদ্ধিৱান। মই চিনিলো — ‘তুমি এজনী মৰমলগা ছোৱালী’, ‘যেই সেই অন্তৰৰ পক্ষে উজ্জ্বল চাকি’। আমাৰ দুয়োৰে সম্বন্ধৰ কথা কোৱা মোৰ উদ্দেশ্য নহয়। আগৰ কথা। মোৰ আৰ্থিক অৱস্থা অত্যন্ত হীন আছিল। মই দেখিবলৈ এতিয়া যেন<noinclude>{{center|১৪২}}</noinclude> kg2t5bflgzrntlf68ik4faq3xopqp0z 106 70607 266965 265843 2026-11-10T14:23:28Z হানিফ আলী 1925 266965 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন |Language=as |Volume= |Edition= |Author=বনমালী বৰ্ম্মন |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher= |Address=গুৱাহাটী |Year=1940 |Key= |ISBN= |DLI= |IA=id2964-deshbhaktatarunramphukon-barmanbanmali-biography/mode/2up |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=V |Pages=<pagelist 1to2="নিবেদন" 3="উছৰ্গা" 4to6="সূচীপত্ৰ" 7="পাতনি" 8="2" 9="3" 10="4" 8to11="prpbengalicurrency" 11="5" 12="-" 13="1" 174="বিজ্ঞাপন" /> |Volumes= |Remarks= |Notes= |Width= |Css= |Header= |Footer= }} bat3gzw7o0e1n3ia94e2mnity6bihc8 106 73069 267180 265534 2026-11-11T06:38:24Z BabulB 104 added [[Category:উপপৃষ্ঠাৰ প্ৰয়োজন থকা পাঠ্য]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 267180 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী |Language=as |Volume= |Edition= |Author=লক্ষেশ্বৰ শৰ্ম্মা |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা |Address=নগাওঁ |Year=1930 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=V |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2="প্ৰকাশন" 3="উচৰ্গা" 4="—" 5to7="পূজাৰ সমল" 8="—" 9to12="আগকথা" 13="1" 153="সম্পাদকৰ টোকা" 154="শুধৰণি" 155to158="—"/> |Volumes= |Remarks= |Notes={{GLAMNTF}} |Width= |Css= |Header={{rh|{{{PAGENUM}}}|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|{{{PAGENUM}}}}} |Footer= }} [[শ্ৰেণী:গল্প]] [[শ্ৰেণী:উপপৃষ্ঠাৰ প্ৰয়োজন থকা পাঠ্য]] pljsguef2rfwb1ca0ygq4ax3dx3mkro 2 74720 267118 263706 2026-11-11T05:54:47Z BabulB 104 267118 wikitext text/x-wiki #Palylscript start [[পৃষ্ঠা:অলকা.pdf/১৯]] # Section [[উদ্‌ভিদ বিবৰণ/সপ্তম আধ্যা]] # Hanging indent [[পৃষ্ঠা:নলদময়ন্তী নাটক.pdf/৬৪]] # Overfloat left [[পৃষ্ঠা:পদ্মা-পুৰাণ (ভাইঠেলি খণ্ড).pdf/৪৯]] # Float left [[পৃষ্ঠা:শান্তি-দূত.pdf/১১]] # dtpl template (index) [[পৃষ্ঠা:ইন্দীবৰ বৰুৱা.pdf/৭]] # ভুল শুধৰণি [[পৃষ্ঠা:ৰমণী গাভৰু.pdf/১১০]]# # বিজ্ঞাপন (ঈশান) [[পৃষ্ঠা:লৱণ-দৈত্যবধ.djvu/২২]] # জাননী [[পৃষ্ঠা:শিশু লীলা.djvu/৪০]] #কলাম/সূচী [[পৃষ্ঠা:কবিতা-পুথি.pdf/১১]] #সূচী [[পৃষ্ঠা:সাহিত্য - ষষ্ঠ ভাগ.pdf/৭]] #নাটকৰ চৰিত্ৰ [[পৃষ্ঠা:লৱ-কুশ.pdf/৫]] # Overfloat image [[পৃষ্ঠা:ওমৰ তীৰ্থ.djvu/৩]] # image flot: পাতা:ভারতবর্ষের ইতিহাস - হেমলতা দেবী (১৯১৩).pdf/২৩ # Rotation: [[পৃষ্ঠা:মিত্ৰ-লাভ.pdf/১]] # Pline: [https://w.wiki/PNH3] # Note: পাতা:গৌড়লেখমালা (প্রথম স্তবক).djvu/১০৯ # কুসুমমালা [[পৃষ্ঠা:তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ.pdf/২৫]] # Family tree: [[পৃষ্ঠা:কৰ্মবীৰ চন্দ্ৰনাথ.pdf/১১]] #Overfloat image: [[পৃষ্ঠা:মাতৃ (উপন্যাস).pdf/৫]] #hws/hwe [[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/১৫৬]] # তালিকা [[পৃষ্ঠা:অসম নমৰে আমিও নমৰো.pdf/২৯]] # Colour font [[পৃষ্ঠা:অসম নমৰে আমিও নমৰো.pdf/৯৬]] # index+brace [[পৃষ্ঠা:হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত.pdf/১২]] # সূচীপত্ৰ সাধাৰণ [[দমদম-বসিৰহাটৰ ঘটনাৰ পিচত ভাৰতৰ বিপ্লৱী সাম্যবাদী দল]] # Colspan table [[পৃষ্ঠা:অৰুনোদই ধলফাট.pdf/১৯৭]] # Wikitable [[পৃষ্ঠা:ভাৰত বুৰঞ্জী.pdf/১২৯]] # শাৰী [[পৃষ্ঠা:ভাৰত বুৰঞ্জী.pdf/২১০]] * বাংলা প্ৰচ্ছদ পৃষ্ঠা https://w.wiki/JHAS * বাংলা সূচী https://w.wiki/JHAn * স্থানীয়ভাবে ফাইল আপলোড https://w.wiki/GSe6 * সুজাতা খেলাঘৰ https://w.wiki/JEvJ *প্ৰতিযোগিতাৰ ফলাফল https://wscontest.toolforge.org/c/371 * তালিকা [[পৃষ্ঠা:উদ্‌ভিদ বিবৰণ.pdf/৭৪]] * [https://w.wiki/5CKm Old numerical] *চাইটনটিচ [[মিডিয়াৱিকি:Sitenotice]] * [[শ্ৰেণী:অনুজ্ঞাপত্ৰ সাঁচ]] * [https://as.wikisource.org/wiki/ৱিকিউৎস:কেন্দ্ৰীয়_আলোচনা#সংশোধনৰ_কেইটামান_প্ৰস্তাৱ সংশোধনৰ কেইটামান প্ৰস্তাৱ] চাইটনটিচৰ নমুনা <div style="text-align: center; font-weight: color: #006400; background: #f8f8f8; padding: 8px; border: 1px solid #ccc;"> অসমীয়া ৱিকিউৎসত '''[[ৱিকিউৎস:মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা, মাৰ্চ ২০২৬|মুদ্ৰণ সংশোধন প্ৰতিযোগিতা, মাৰ্চ ২০২৬]]''' আৰম্ভ হৈছে। এই প্ৰতিযোগিতা '''১৫ মাৰ্চ, ২০২৬ৰ পৰা ১৫ এপ্ৰিল, ২০২৬'''লৈ চলিব। আপুনিও ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰক আৰু ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থৰ মুদ্ৰণ সংশোধনেৰে অসমীয়া সমল বৃদ্ধি কৰাত সহভাগী হওক। </div> {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="80%" |- | width="50%" | | width="10%" style="text-align:right" | |- |বনফুল || … || | style="text-align:right" |১ |} ==মুদ্ৰন সংশোধন কৰা গ্ৰন্থ== [[ওমৰ তীৰ্থ]], [[কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ]], [[আসাম বুৰঞ্জী]], [[নলদময়ন্তী নাটক]] ==মুদ্ৰন সংশোধন হাতত লোৱা গ্ৰন্থ== # [[সূচী:অতুল পাঠমালা (তৃতীয় ভাগ).pdf]] # [[সূচী:ভাৰত বুৰঞ্জী.pdf]] # দিল্লী দায়েৰী মহাত্মা গান্ধী #ৰাম-নবমী নাটক #অসমাপ্ত #তাৰা ==তৈয়াৰ কৰা সংস্কৰণ পৃষ্ঠাবোৰ== # [[আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ (বৰুৱা)]] (completed) # [[গাওঁবুঢ়া (গোহাঞিবৰুৱা)]] # [[ভানুমতী (গোহাঞিবৰুৱা)]] # [[লাহৰী (গোহাঞিবৰুৱা)]] ;যিবোৰ গ্ৰন্থ ট্ৰেন্সক্লুচন হোৱা নাই, কিন্তু ৱিকিডাটা তৈয়াৰ হৈছে # [[সূচী:মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ বাণী.pdf]] # [[সূচী:অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ত্ব.djvu]] ;ট্ৰেন্সক্লুচন হোৱা গ্ৰন্থ, কিন্তু প্ৰুফৰিড সম্পূৰ্ণ হোৱা নাই # [[বুদ্ধদেৱ]] ==মই ট্ৰান্সক্লুড কৰা গ্ৰন্থ== #[[অৰণ্য কাণ্ড]] #[[গল্প সংকলন]] #[[শকুনিৰ প্ৰতিশোধ]] ==সদ্যহতে চোৱাচিতা কৰিবলগীয়া গ্ৰন্থ== # [[সূচী:অসমীয়া লরার মিত্র - আনন্দরাম ঢেকিয়াল ফুকন (১৮৭৮)]] # [[সূচী:অসমীয়া লরার মিত্র - আনন্দরাম ঢেকিয়াল ফুকন (১৮৭৭)]] # [[বনফুল]] ==বেছিভাগ পৃষ্ঠাৰে মুদ্ৰণসংশোধন হৈ থকা গ্ৰন্থ== # mbxt5yvw2r7musl9maf6kzah5m11gmf 267178 267118 2026-11-11T06:36:10Z BabulB 104 267178 wikitext text/x-wiki #Palylscript start [[পৃষ্ঠা:অলকা.pdf/১৯]] # Section [[উদ্‌ভিদ বিবৰণ/সপ্তম আধ্যা]] # Hanging indent [[পৃষ্ঠা:নলদময়ন্তী নাটক.pdf/৬৪]] # Overfloat left [[পৃষ্ঠা:পদ্মা-পুৰাণ (ভাইঠেলি খণ্ড).pdf/৪৯]] # Float left [[পৃষ্ঠা:শান্তি-দূত.pdf/১১]] # dtpl template (index) [[পৃষ্ঠা:ইন্দীবৰ বৰুৱা.pdf/৭]] # ভুল শুধৰণি [[পৃষ্ঠা:ৰমণী গাভৰু.pdf/১১০]]# # বিজ্ঞাপন (ঈশান) [[পৃষ্ঠা:লৱণ-দৈত্যবধ.djvu/২২]] # জাননী [[পৃষ্ঠা:শিশু লীলা.djvu/৪০]] #কলাম/সূচী [[পৃষ্ঠা:কবিতা-পুথি.pdf/১১]] #সূচী [[পৃষ্ঠা:সাহিত্য - ষষ্ঠ ভাগ.pdf/৭]] #নাটকৰ চৰিত্ৰ [[পৃষ্ঠা:লৱ-কুশ.pdf/৫]] # Overfloat image [[পৃষ্ঠা:ওমৰ তীৰ্থ.djvu/৩]] # image flot: পাতা:ভারতবর্ষের ইতিহাস - হেমলতা দেবী (১৯১৩).pdf/২৩ # Rotation: [[পৃষ্ঠা:মিত্ৰ-লাভ.pdf/১]] # Pline: [https://w.wiki/PNH3] # Note: পাতা:গৌড়লেখমালা (প্রথম স্তবক).djvu/১০৯ # কুসুমমালা [[পৃষ্ঠা:তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ.pdf/২৫]] # Family tree: [[পৃষ্ঠা:কৰ্মবীৰ চন্দ্ৰনাথ.pdf/১১]] #Overfloat image: [[পৃষ্ঠা:মাতৃ (উপন্যাস).pdf/৫]] #hws/hwe [[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/১৫৬]] # তালিকা [[পৃষ্ঠা:অসম নমৰে আমিও নমৰো.pdf/২৯]] # Colour font [[পৃষ্ঠা:অসম নমৰে আমিও নমৰো.pdf/৯৬]] # index+brace [[পৃষ্ঠা:হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত.pdf/১২]] # সূচীপত্ৰ সাধাৰণ [[দমদম-বসিৰহাটৰ ঘটনাৰ পিচত ভাৰতৰ বিপ্লৱী সাম্যবাদী দল]] # Colspan table [[পৃষ্ঠা:অৰুনোদই ধলফাট.pdf/১৯৭]] # Wikitable [[পৃষ্ঠা:ভাৰত বুৰঞ্জী.pdf/১২৯]] # শাৰী [[পৃষ্ঠা:ভাৰত বুৰঞ্জী.pdf/২১০]] # Vertical text [[পৃষ্ঠা:পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী.pdf/১]] * বাংলা প্ৰচ্ছদ পৃষ্ঠা https://w.wiki/JHAS * বাংলা সূচী https://w.wiki/JHAn * স্থানীয়ভাবে ফাইল আপলোড https://w.wiki/GSe6 * সুজাতা খেলাঘৰ https://w.wiki/JEvJ *প্ৰতিযোগিতাৰ ফলাফল https://wscontest.toolforge.org/c/371 * তালিকা [[পৃষ্ঠা:উদ্‌ভিদ বিবৰণ.pdf/৭৪]] * [https://w.wiki/5CKm Old numerical] *চাইটনটিচ [[মিডিয়াৱিকি:Sitenotice]] * [[শ্ৰেণী:অনুজ্ঞাপত্ৰ সাঁচ]] * [https://as.wikisource.org/wiki/ৱিকিউৎস:কেন্দ্ৰীয়_আলোচনা#সংশোধনৰ_কেইটামান_প্ৰস্তাৱ সংশোধনৰ কেইটামান প্ৰস্তাৱ] চাইটনটিচৰ নমুনা <div style="text-align: center; font-weight: color: #006400; background: #f8f8f8; padding: 8px; border: 1px solid #ccc;"> অসমীয়া ৱিকিউৎসত '''[[ৱিকিউৎস:মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা, মাৰ্চ ২০২৬|মুদ্ৰণ সংশোধন প্ৰতিযোগিতা, মাৰ্চ ২০২৬]]''' আৰম্ভ হৈছে। এই প্ৰতিযোগিতা '''১৫ মাৰ্চ, ২০২৬ৰ পৰা ১৫ এপ্ৰিল, ২০২৬'''লৈ চলিব। আপুনিও ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰক আৰু ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থৰ মুদ্ৰণ সংশোধনেৰে অসমীয়া সমল বৃদ্ধি কৰাত সহভাগী হওক। </div> {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="80%" |- | width="50%" | | width="10%" style="text-align:right" | |- |বনফুল || … || | style="text-align:right" |১ |} ==মুদ্ৰন সংশোধন কৰা গ্ৰন্থ== [[ওমৰ তীৰ্থ]], [[কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ]], [[আসাম বুৰঞ্জী]], [[নলদময়ন্তী নাটক]] ==মুদ্ৰন সংশোধন হাতত লোৱা গ্ৰন্থ== # [[সূচী:অতুল পাঠমালা (তৃতীয় ভাগ).pdf]] # [[সূচী:ভাৰত বুৰঞ্জী.pdf]] # দিল্লী দায়েৰী মহাত্মা গান্ধী #ৰাম-নবমী নাটক #অসমাপ্ত #তাৰা ==তৈয়াৰ কৰা সংস্কৰণ পৃষ্ঠাবোৰ== # [[আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ (বৰুৱা)]] (completed) # [[গাওঁবুঢ়া (গোহাঞিবৰুৱা)]] # [[ভানুমতী (গোহাঞিবৰুৱা)]] # [[লাহৰী (গোহাঞিবৰুৱা)]] ;যিবোৰ গ্ৰন্থ ট্ৰেন্সক্লুচন হোৱা নাই, কিন্তু ৱিকিডাটা তৈয়াৰ হৈছে # [[সূচী:মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ বাণী.pdf]] # [[সূচী:অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ত্ব.djvu]] ;ট্ৰেন্সক্লুচন হোৱা গ্ৰন্থ, কিন্তু প্ৰুফৰিড সম্পূৰ্ণ হোৱা নাই # [[বুদ্ধদেৱ]] ==মই ট্ৰান্সক্লুড কৰা গ্ৰন্থ== #[[অৰণ্য কাণ্ড]] #[[গল্প সংকলন]] #[[শকুনিৰ প্ৰতিশোধ]] ==সদ্যহতে চোৱাচিতা কৰিবলগীয়া গ্ৰন্থ== # [[সূচী:অসমীয়া লরার মিত্র - আনন্দরাম ঢেকিয়াল ফুকন (১৮৭৮)]] # [[সূচী:অসমীয়া লরার মিত্র - আনন্দরাম ঢেকিয়াল ফুকন (১৮৭৭)]] # [[বনফুল]] ==বেছিভাগ পৃষ্ঠাৰে মুদ্ৰণসংশোধন হৈ থকা গ্ৰন্থ== # 9wppw7cj67ae8x4uggczr5hc8s6q7q9 104 76583 267057 210334 2026-11-10T17:52:59Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267057 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh||কংশ।|১১}} {{Rule|}}</noinclude>আহিছিল। বসুদেৱে এনে সুযোগ পাই কংশৰ ভয়ত শ্ৰীকৃষ্ণক নন্দ যশোদাৰ ঘৰত পলুৱাই থলে। আৰু ঠিক সেই দিনাই ওপজা যশোদাৰ ছোৱালী যোগমায়াক আনি দৈবকীৰ বুলি প্ৰকাশ কৰিলে। এইকথা মাক বাপেকত বাহিৰে কেঁৱে গম নেপালে। {{gap}}অবিশ্বাসী কংশই ৰাজত্য যিমান লৰা হৈছিল আটাইবোৰক মৰাই ফুৰিছিল। শ্ৰীকৃষ্ণকো মৰাবলৈ অনেক চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু নোৱাৰিলে? শেহত শ্ৰীকৃষ্ণ ডাঙ্গৰ হৈ এদিন কংশৰ লগত যুজ কৰি কংশক মাৰি পেলালে। ককাক উগ্ৰসেনক ৰজা পাতি ৰাজ্যত শান্তি স্থাপন কৰিলে। দৈৱকী আৰু বসুদেৱক মুক্ত কৰিলে।{{nop}}<noinclude>{{Css image crop |Image = ভোগ.pdf |Page = 19 |bSize = 407 |cWidth = 100 |cHeight = 100 |oTop = 440 |oLeft = 155 |Location = center |Description = }}</noinclude> iwu96c7ur2koihy1yqmyw9918bupbru 104 76638 266891 210389 2026-11-10T12:09:31Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266891 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh|৬২|দেবযানী।|}} {{Rule|}}</noinclude>কৈহে কব পাৰিছিল। তেতিয়া কচে কলে, “তোমাৰ মুখৰ পৰা এনে কথা শুনিম বুলি সমাজিকতো ভবা নাছিলোঁ। মই আচৰিত হৈছোঁ। যে তোমাৰ নিচিনা গুণী, জ্ঞানী ছোৱালী এজনীয়ে এনেকুৱা কুৎসিৎ প্ৰস্তাব কৰিবা। {{gap}}চোৱাচোন, যি শুক্ৰৰ পৰা তোমাৰ জন্ম পাইছা, সেই শুক্ৰৰ পৰাই মই জ্ঞান পাইছোঁ। তুমি মোৰ সম্বন্ধত ভনী হলা। এতিয়া মোক অনুগ্ৰহ কৰি বিদায় দিয়া। দেবযানীয়ে এই বোৰ কথাত আওকাণ কৰি কচক আৰু এৰাব টানি ধৰি চালে কিন্তু কচৰ মন অচল হৈয়ে থাকিল। তেতিয়া দেবযানীৰ বৰ খং উঠিল আৰু কলে— “মই তোমাক ইমান কাকুতি মিনতি কৰি যিটো কথাৰ কাৰণে খাটিলোঁ, তুমি সেই খাটনি নেৰাখিলা, বাৰু মোৰ পিতাৰ ওচৰত যি পঢ়িলা সকলো নিষ্ফল হক।” {{gap}}তেতিয়া কচে কলে, “মোক তুমি মিছা কথাত শাস্তি দিব নেলাগিছিল। বাৰু মইও কৈছোঁ, তুমি বামুণী ছোৱালী যদিও ক্ষত্ৰিয় স্বামী হে পাবা আৰু তুমি যি শাপ দিলা মোৰ নিষ্ফল হব সঁচা, কিন্তু মোৰ ছাত্ৰৰ গাত মোৰ বিদ্যা ষোল কলা গুণ দিব।” এই বুলি কৈ কচ ঘৰ মুৱা হল। ইয়াৰ বহুত দিনৰ পিচত এদিন দেবযানী হাবিৰ মাজত থকা চৈত্ৰৰথ নামে সৰোবৰ এখনত গা ধুবলৈ গৈছিল। সেই সৰোবৰলৈকে দৈত্যপতি বৃষপৰ্ব্বা ৰাজাৰ জীয়েক শৰ্ম্মিষ্ঠাও সহচৰীৰে সৈতে গা ধুবলৈ গল। পাৰত কাপোৰ থৈ এটাইবোৰ গা<noinclude></noinclude> luppikegwae4m7hfspu8ibgvm4zivg2 104 76639 266901 210390 2026-11-10T12:41:19Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266901 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh|৭২|ভোগ।|}} {{Rule|}}</noinclude>ধুবলৈ নামিল। পানীত ধেমালী কৰি থাকোঁতেই বৰ বতাহ মাৰি পাৰৰ কাপোৰ বোৰ মিহলাই পেলালে। গা ধুই উঠি আহি নিজৰ নিজৰ কাপোৰ বাচি আনি সকলোৱে পিন্ধিলে। লৰালৰিৰ বেগত শৰ্ম্মিষ্ঠাই দেবযানীৰ কাপোৰ জোৰ পিন্ধি পেলালে তাকে দেখি দেবযানীৰ বৰ খং উঠিল আৰু কলে “শূদ্ৰৰ ছোৱালী হৈ বামুণীৰ কাপোৰ পিন্ধিলি, তোৰ ইমান অহঙ্কাৰ। ৰ আজি পিতাৰ আগত কৈ দিওঁগৈ।” শৰ্ম্মিষ্ঠাও বাপেকৰ আলাসৰ লাৰু। দেবযানীৰ কেতেৰা মাত শুনি খঙ্গেৰে কলে, “শূদিৰ বুলি মোক ঘিনাইছ, যি বাপেৰৰ জহ কৈছ, সেই বাপেৰেই মোৰ পিতাই দিয়া ধনেৰেইহে বৰ মানুহ। তোৰ বাপেৰে সদায় আমাৰ গাঁৱতে পেট পেলাই পৰি থাকেগৈ।” এই দৰেই দয়োজনীৰ মুখে মুখে লাগি হতাহতি হলগৈ। দেবযানীক ওচৰৰ গাঁত এটাত পেলাই শৰ্ম্মিষ্ঠা গুচি আহিল। দেবযানীৰ নো কি হল আৰু উঠতি নেচালে। {{gap}}ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা সেই হাবিলৈকে যযাতি চীকাৰ কৰিবলৈ গৈছিল। ৰজাৰ পিয়াহ লাগিলত দূতে পানী বিচাৰি আহি হঠাৎ সেই গাঁতটোৰ কাষ পালেহি তাত এজনী ধুনীয়া ছোৱালী পৰি থকা দেখি ৰজাক সেই বাতৰি দিলেগৈ। ৰজাই আহি কাষ পাই পৰিচয় লৈ প্ৰথমতে হাতত ধৰি তুলিবলৈ ভয় কৰিছিল কিয়নো গাভৰ ছোৱালীক হাতত ধৰা অবিধি।{{nop}}<noinclude></noinclude> h60mktbvqxqii8ioqywxlkkca624i7q 266902 266901 2026-11-10T12:46:07Z যদুমণি 4400 266902 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh|৭২|ভোগ।|}} {{Rule|}}</noinclude>ধুবলৈ নামিল। পানীত ধেমালী কৰি থাকোঁতেই বৰ বতাহ মাৰি পাৰৰ কাপোৰ বোৰ মিহলাই পেলালে। গা ধুই উঠি আহি নিজৰ নিজৰ কাপোৰ বাচি আনি সকলোৱে পিন্ধিলে। লৰালৰিৰ বেগত শৰ্ম্মিষ্ঠাই দেবযানীৰ কাপোৰ জোৰ পিন্ধি পেলালে তাকে দেখি দেবযানীৰ বৰ খং উঠিল আৰু কলে “শূদিৰৰ ছোৱালী হৈ বামুণীৰ কাপোৰ পিন্ধিলি, তোৰ ইমান অহঙ্কাৰ। ৰ আজি পিতাৰ আগত কৈ দিওঁগৈ।” শৰ্ম্মিষ্ঠাও বাপেকৰ আলাসৰ লাৰু। দেবযানীৰ কেতেৰা মাত শুনি খঙ্গেৰে কলে, “শূদিৰ বুলি মোক ঘিনাইছ, যি বাপেৰৰ জহ কৈছ, সেই বাপেৰেই মোৰ পিতাই দিয়া ধনেৰেইহে বৰ মানুহ। তোৰ বাপেৰে সদায় আমাৰ গাঁৱতে পেট পেলাই পৰি থাকেগৈ।” এই দৰেই দয়োজনীৰ মুখে মুখে লাগি হতাহতি হলগৈ। দেবযানীক ওচৰৰ গাঁত এটাত পেলাই শৰ্ম্মিষ্ঠা গুচি আহিল। দেবযানীৰ নো কি হল আৰু উভতি নেচালে। {{gap}}ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা সেই হাবিলৈকে যযাতি চীকাৰ কৰিবলৈ গৈছিল। ৰজাৰ পিয়াহ লাগিলত দূতে পানী বিচাৰি আহি হঠাৎ সেই গাঁতটোৰ কাষ পালেহি তাত এজনী ধুনীয়া ছোৱালী পৰি থকা দেখি ৰজাক সেই বাতৰি দিলেগৈ। ৰজাই আহি কাষ পাই পৰিচয় লৈ প্ৰথমতে হাতত ধৰি তুলিবলৈ ভয় কৰিছিল কিয়নো গাভৰ ছোৱালীক হাতত ধৰা অবিধি।{{nop}}<noinclude></noinclude> aw3g3rn4xjolbarlwzt6b36xdbbgot5 104 76640 266921 210391 2026-11-10T13:26:52Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266921 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh||দেবযানী।|৭৩}} {{Rule|}}</noinclude>তাতে তেওঁ বামুণী ছোৱালী। দেবযানীয়ে বৰকৈ কাওবাও কৰাত সোঁ-হাতত ধৰি তুলি থৈ ৰাজ্যলৈ গুচি গল। {{gap}}এই সময়তে ঘৃৰ্ণিকা নামেৰে সহচৰী এজনী দেখি দেবযানীয়ে পিতাকলৈ তেওঁৰ দুখৰ বাতৰি দি পঠিয়ালে আৰু কলে যে ঘৰলৈ নেযায় শুক্ৰই খবৰ পাই জীয়েকক নিজেই লৈ গলহি। দেবযানীয়ে শুক্ৰক শৰ্ম্মিষ্ঠাৰ দোষৰ কথা এনেদৰে বুজাই দিলে যে তেওঁৰ সঁচাকৈয়ে বৃষপৰ্ব্বাৰ ওপৰত খং উঠিল, আৰু বৃষপৰ্ব্বাৰ ঘৰলৈ গৈ কলে “মই আৰু তোমালোকৰ ইয়াত নেথাকোঁ। মোৰ ছোৱালী এজনী। তাইৰো তোমালোকৰ ছোৱালীৰ পৰা সুখ নোহোৱা হল। এই বুলি কৈয়ে আৰু ভোঁ ভোঁ কৰে গুচি যাবলৈ ওলাল। দৈত্যেশ্বৰে কোনো ৰকম ভৰি হাতত ধৰি বহুৱাই কলে, “প্ৰভু, নিজ গুণে তুষ্ট হোৱা, তুমি যদি ইয়াৰ পৰা গুচি যোৱা, আমি সকলো বোৰ জীয়াতে মৰিম।” শুক্ৰই কলে, “তোমালোক মৰাই বা তৰাই মোৰ দেবযানীৰ যি কাম কৰিলে বেজাৰ পায়, মই সেইকাম কেতিয়াও কৰিব নোৱাৰোঁ। দেবযানীৰ ইচ্ছা যে আমি এই দেশ এৰি গুচি যাব লাগে। তথাপিও তুমি যদি ছোৱালী জনী বুজাই বৰাই ইয়াত থাকিবলৈ মান্তি কৰাব পাৰা তেতিয়া হলে মই থাকিব পাৰোঁ।” ইয়াকে শুনি বৃষপৰ্ব্বাই দেবযানীক অনেক বিনয় বচনেৰে কাকুতি মিনতি কৰি ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰিলে আৰু কলে যে দেবযানীক যিহকে লাগে দৈত্যেশ্বৰে তাকে দিব,<noinclude></noinclude> ph7x4992au2v87fb5npfdvodgs2ny90 266928 266921 2026-11-10T13:30:05Z যদুমণি 4400 266928 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh||দেবযানী।|৭৩}} {{Rule|}}</noinclude>তাতে তেওঁ বামুণী ছোৱালী। দেবযানীয়ে বৰকৈ কাওবাও কৰাত সোঁ-হাতত ধৰি তুলি থৈ ৰাজ্যলৈ গুচি গল। {{gap}}এই সময়তে ঘৃৰ্ণিকা নামেৰে সহচৰী এজনী দেখি দেবযানীয়ে পিতাকলৈ তেওঁৰ দুখৰ বাতৰি দি পঠিয়ালে আৰু কলে যে ঘৰলৈ নেযায় শুক্ৰই খবৰ পাই জীয়েকক নিজেই লৈ গলহি। দেবযানীয়ে শুক্ৰক শৰ্ম্মিষ্ঠাৰ দোষৰ কথা এনেদৰে বুজাই দিলে যে তেওঁৰ সঁচাকৈয়ে বৃষপৰ্ব্বাৰ ওপৰত খং উঠিল, আৰু বৃষপৰ্ব্বাৰ ঘৰলৈ গৈ কলে “মই আৰু তোমালোকৰ ইয়াত নেথাকোঁ। মোৰ ছোৱালী এজনী। তাইৰো তোমালোকৰ ছোৱালীৰ পৰা সুখ নোহোৱা হল। এই বুলি কৈয়ে আৰু ভোঁ ভোঁ কৰে গুচি যাবলৈ ওলাল। দৈত্যেশ্বৰে কোনো ৰকম ভৰি হাতত ধৰি বহুৱাই কলে, “প্ৰভু, নিজ গুণে তুষ্ট হোৱা, তুমি যদি ইয়াৰ পৰা গুচি যোৱা, আমি সকলো বোৰ জীয়াতে মৰিম।” শুক্ৰই কলে, “তোমালোক মৰাই বা তৰাই মোৰ দেবযানীয়ে যি কাম কৰিলে বেজাৰ পায়, মই সেইকাম কেতিয়াও কৰিব নোৱাৰোঁ। দেবযানীৰ ইচ্ছা যে আমি এই দেশ এৰি গুচি যাব লাগে। তথাপিও তুমি যদি ছোৱালী জনী বুজাই বৰাই ইয়াত থাকিবলৈ মান্তি কৰাব পাৰা তেতিয়া হলে মই থাকিব পাৰোঁ।” ইয়াকে শুনি বৃষপৰ্ব্বাই দেবযানীক অনেক বিনয় বচনেৰে কাকুতি মিনতি কৰি ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰিলে আৰু কলে যে দেবযানীক যিহকে লাগে দৈত্যেশ্বৰে তাকে দিব,<noinclude></noinclude> mego44vffhq4sacy3ws42iv05g9gic6 104 76641 266943 210392 2026-11-10T13:46:49Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266943 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh|৭৪|ভোগ।|}} {{Rule|}}</noinclude>তথাপিও তেওঁলোক ইয়াৰ পৰা গুচি যাব নেলাগে। তেতিয়া দেৱযানীয়ে কলে যে শম্মিষ্ঠাক সহচৰীয়ে সৈতে তেওঁৰ দাসী কৰি দিলে তেওঁক ক্ষমা কৰিব পাৰে। দৈত্যেশ্বৰ ইয়াতে মান্তি হৈ শৰ্ম্মিষ্ঠাক সহচৰীয়ে সৈতে দেৱযানীৰ লগত পঠিয়াই দিলে। শৰ্ম্মিষ্ঠাও পিতাকৰ আৰু জাতিৰ মঙ্গলৰ কাৰণে আপত্তি নকৰাকৈ দেৱযানীৰ লগত দাসী ভাৱে থাকিবলৈ গুচি গল। {{gap}}বহুত দিনৰ পিচত আৰু এদিন দেৱযানীয়ে শৰ্ম্মিষ্ঠাক লৈ চৈত্ৰৰথ হাবিত ৰং ধেমালী কৰিবলৈ বুলি গৈছিল। দৈবাৎ তাতে যযাতিয়ে দেৱযানীক দেখা পালে। পৰস্পৰ চা চিনাকী হোৱাত জানিব পাৰিলে যে এওঁ যযাতিয়েই এদিন হাতত ধৰি দেৱযানীক গাঁত এটাৰ পৰা তুলিছিল। দেৱযানী যযাতিৰ ৰূপত মোহ গল আৰু আগেয়ে যে এক প্ৰকাৰ পাণি-গ্ৰহণ হৈয়ে আছে এই কথা ৰজাক বুজাই দি তেওঁক বিয়া কৰাবলৈ খাটিলে। যযাতি ক্ষত্ৰিয়হৈ শুক্ৰৰ নিচিনা নিষ্ঠাৱান বামুণৰ ছোৱালী বিয়া কৰাবলৈ প্ৰথমে সাহ কৰিব নোৱাৰিছিল। দেৱযানীয়ে পিতাকে সৈতে আহি ৰজাৰ ওচৰ পালেহি। শুক্ৰই হুকুম দিয়াত অনিচ্ছাসত্ত্বেও যযাতিয়ে দেৱযানীক বিয়া কৰাবলৈ মান্তি হোৱাত কলে কলে মোৰ তপৰ বলত বামুণী ছোৱালী বিয়া কৰোৱা দোষ তোমাৰ গাত নেথাকে; কিন্তু দেৱযানীৰ লগত বৃষপৰ্ব্বাৰ জীয়েক শৰ্ম্মিষ্ঠাও যাব, তেওঁৰ ফালে হলে চকু নিদিবা। মোৰ কথা নুশুনিলে<noinclude></noinclude> rdofds1spgzurjitrvea39xm4n0sn7i 266946 266943 2026-11-10T13:51:31Z যদুমণি 4400 266946 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh|৭৪|ভোগ।|}} {{Rule|}}</noinclude>তথাপিও তেওঁলোক ইয়াৰ পৰা গুচি যাব নেলাগে। তেতিয়া দেবযানীয়ে কলে যে শম্মিষ্ঠাক সহচৰীয়ে সৈতে তেওঁৰ দাসী কৰি দিলে তেওঁক ক্ষমা কৰিব পাৰে। দৈত্যেশ্বৰ ইয়াতে মান্তি হৈ শৰ্ম্মিষ্ঠাক সহচৰীয়ে সৈতে দেবযানীৰ লগত পঠিয়াই দিলে। শৰ্ম্মিষ্ঠাও পিতাকৰ আৰু জাতিৰ মঙ্গলৰ কাৰণে আপত্তি নকৰাকৈ দেবযানীৰ লগত দাসী ভাৱে থাকিবলৈ গুচি গল। {{gap}}বহুত দিনৰ পিচত আৰু এদিন দেবযানীয়ে শৰ্ম্মিষ্ঠাক লৈ চৈত্ৰৰথ হাবিত ৰং ধেমালী কৰিবলৈ বুলি গৈছিল। দৈবাৎ তাতে যযাতিয়ে দেবযানীক দেখা পালে। পৰস্পৰ চা চিনাকী হোৱাত জানিব পাৰিলে যে এওঁ যযাতিয়েই এদিন হাতত ধৰি দেবযানীক গাঁত এটাৰ পৰা তুলিছিল। দেবযানী যযাতিৰ ৰূপত মোহ গল আৰু আগেয়ে যে এক প্ৰকাৰ পাণি-গ্ৰহণ হৈয়ে আছে এই কথা ৰজাক বুজাই দি তেওঁক বিয়া কৰাবলৈ খাটিলে। যযাতি ক্ষত্ৰিয়হৈ শুক্ৰৰ নিচিনা নিষ্ঠাৱান বামুণৰ ছোৱালী বিয়া কৰাবলৈ প্ৰথমে সাহ কৰিব নোৱাৰিছিল। দেবযানীয়ে পিতাকে সৈতে আহি ৰজাৰ ওচৰ পালেহি। শুক্ৰই হুকুম দিয়াত অনিচ্ছাসত্ত্বেও যযাতিয়ে দেবযানীক বিয়া কৰাবলৈ মান্তি হোৱাত কলে কলে মোৰ তপৰ বলত বামুণী ছোৱালী বিয়া কৰোৱা দোষ তোমাৰ গাত নেথাকে; কিন্তু দেবযানীৰ লগত বৃষপৰ্ব্বাৰ জীয়েক শৰ্ম্মিষ্ঠাও যাব, তেওঁৰ ফালে হলে চকু নিদিবা। মোৰ কথা নুশুনিলে<noinclude></noinclude> 5p69w6e3r7opwx7t4nlw0z4ptqc1sob 104 76642 266966 210393 2026-11-10T14:25:30Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266966 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh||দেবযানী।|৭৫}} {{Rule|}}</noinclude>তোমাৰ বেয়া হব।” ইয়াৰ পিচত যযাতিয়ে দেবযানীক লৈ ৰাজ্যলৈ উভতি আহিল। {{gap}}কিছুদিন শুক্ৰৰ কথা মতে চলিল। এদিন মনে মনে দেবযানীয়ে গম নোপোৱাকৈ শৰ্ম্মিষ্ঠাক স্ত্ৰীভাৱে গ্ৰহণ কৰি পেলালে আৰু তেওঁৰ ফালৰ কালক্ৰমত এটি লৰা হল। দেবযানীয়ে শোধাত কলে যে এজন নাম গোত্ৰ নজনা ঋষিয়ে মোক এই পুত্ৰতি দান কৰিছে। এই দৰেই দেবযানীৰ দুটা আৰু শৰ্ম্মিষ্ঠাৰ তিনিটা লৰা হল। শৰ্ম্মিষ্ঠাৰ ফাঁকি এদিন ওলাই পৰিল; দেবযানীয়ে যেতিয়া জানিলে যে শৰ্ম্মিষ্ঠা তেওঁৰ দাসী নহয় সতিনী হে, তেতিয়া খঙত একেবাৰেই শুক্ৰৰ ওচৰ পালেগৈ। দেবযানীৰ খঙ দেখি ৰজাৰও শুক্ৰৰ কথালৈ মনত পৰি দেবযানীৰ পাচে পাচে গৈ শহুৰেকৰ ঘৰ ওলালগৈ। শুক্ৰৰ বচন পেলোৱাত খঙ উঠি শুক্ৰই জৰা হবলৈ শাও দিলে। চাই থাকোঁতেই যযাতি দাঁত সৰা চুলি পকা, থকৰ বকৰ কৰা বুঢ়াটি হৈ পৰিল; {{gap}}যযাতি শুক্ৰৰ চৰণত দীঘল দি পৰিল। তেতিয়া শুক্ৰই কলে “যদি কাৰবাক এই অৱস্থা দিব পাৰা তেতিয়া তোমাৰ ডেকা কাল আকৌ ঘূৰাই পাবা? ইয়াত বাহিৰে আৰু মোৰ উপায় নাই।” দুখে বেজাৰে যযাতি দেবযানীৰ সৈতে আকৌ ঘৰ পালেহি। {{gap}}ইয়াৰ পিচত কিছুকাল পুৰুক জৰা ৰোগ দি ডেকা কালৰ<noinclude></noinclude> 60itprqo29ra2kmq43azpvjwhrrpoam 104 76643 266970 210394 2026-11-10T14:36:55Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266970 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh|৭৬|ভোগ।|}} {{Rule|}}</noinclude>সুখ ভোগ কৰি আকৌ জৰা ওভোটইলৈ পুৰুক ৰাজ্য দি যযাতি স্বৰ্গলৈ গুচি গল। {{gap}}পুৰু শৰ্ম্মিষ্ঠাৰ নুমলীয়া পুতেক। দেবযানীৰ দুটাই আৰু শৰ্ম্মিষ্ঠাৰ ডাঙ্গৰ দুটাই পিতাকৰ জৰা ৰোগ লবলৈ মান্তি নোহোৱাত ৰাজ্য নিদিলে বৰঞ্চ শাও হে দিলে।{{nop}}<noinclude>{{Css image crop |Image = ভোগ.pdf |Page = 84 |bSize = 482 |cWidth = 143 |cHeight = 117 |oTop = 378 |oLeft = 164 |Location = center |Description = }}</noinclude> 1fuwc9s955ihoubjlb1xq7zjc57qyri 266971 266970 2026-11-10T14:38:29Z হানিফ আলী 1925 266971 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh|৭৬|ভোগ।|}} {{Rule|}}</noinclude>সুখ ভোগ কৰি আকৌ জৰা ওভোটইলৈ পুৰুক ৰাজ্য দি যযাতি স্বৰ্গলৈ গুচি গল। {{gap}}পুৰু শৰ্ম্মিষ্ঠাৰ নুমলীয়া পুতেক। দেবযানীৰ দুটাই আৰু শৰ্ম্মিষ্ঠাৰ ডাঙ্গৰ দুটাই পিতাকৰ জৰা ৰোগ লবলৈ মান্তি নোহোৱাত ৰাজ্য নিদিলে বৰঞ্চ শাও হে দিলে। {{Dhr|5em}} {{Css image crop |Image = ভোগ.pdf |Page = 84 |bSize = 482 |cWidth = 143 |cHeight = 117 |oTop = 378 |oLeft = 164 |Location = center |Description = }}<noinclude></noinclude> lhnii2227q8yin6hjasmx6afvt3pxy6 104 76644 267007 210395 2026-11-10T15:28:17Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267007 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{Dhr|2em}} <center>{{larger|'''দ্রৌপদী।'''}}</center></noinclude>{{gap}}পাঞ্চাল দেশৰ ৰজা দ্ৰুপদ। এওঁ এজন বৰ প্ৰতাপী ৰজা আছিল। প্ৰজায়ো এওঁৰ ৰাজ্যত বৰ সুখেৰে বাস কৰিছিল ৰাজ্যৰ কেউপিনে যেনিয়েই চোৱা তেনিয়েই জয় জয় ময় ময়, তথাপিও ৰজা ৰাণীৰ মনত একনো সুখ নাই। তেওঁলোক দুয়ো প্ৰায় আদহীয়া হল, ইমানতো সন্তান এটি ও নহল এই দুখেই তেওঁলোকক জুয়ে দহাদি দহিব লাগিছিল। {{gap}}অনেক যাগ, যজ্ঞ, দান, পুণ্য কৰিছেহে হয়, কিন্তু ঈশ্বৰে চকু মেলি চোৱা নাই। যিমানেই দিন পুৰণি হৈ আহিবলৈ ধৰিছে সিমানেই তেওঁলোকৰ মনকষ্ট বাঢ়ি আহিবলৈ ধৰিছে। কিয়নো অপুত্ৰক হৈ মৰিলে নৰকত সদায় পৰি থাকিব লাগিব; আৰু এওঁৰ উপৰি পুৰুষ সকলো পিণ্ড নোপালে স্বৰ্গৰ পৰা খহি পৰিব। এইবোৰ কথাকে চিন্তি ভাবি ৰজা ৰাণীৰ মনৰ সুখ অকনো নাইকিয়া হল। মন সদায় মৰা থাকে, জুলুকা লাগি থাকে। {{gap}}এদিন সভা পাতি দ্ৰুপদ ৰজা বহি আছে এনেতে ভৰদ্বাজ মুনিৰ পুতেক দ্ৰোণ আহি ওলালহি, দ্ৰোণ আক দ্ৰুপদ সৰু কালত একেলগে পঢ়িছিল; আৰু দুয়োৰো বৰ মিল আছিল। দ্ৰোণৰ এতিয়া দুৰবস্থা হোৱাত ৰজাৰ ওচৰলৈ আহি পূৰ্ব্বৰ দৰেই সমনীয়া ভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ৰজাই ইয়াত বেয়া<noinclude></noinclude> o436uobixlz42jrai4z108swhhoau3r 104 76645 267010 210396 2026-11-10T15:45:24Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267010 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh|৭৮|ভোগ।|}} {{Rule|}}</noinclude>পালে। চিনাকী দিলতো চিনি নেপালে। বৰঞ্চ অপমান কৰি সভাৰ পৰা খেদাই দিলে। ইয়াৰ পিচত দ্ৰোণ হস্তিনা পূৰৰ ৰাজ কোঁৰৱ সকলৰ অস্ত্ৰ শিক্ষক হৈ গুৰু-দক্ষিণা স্বৰূপে তেওঁলোকৰ হতুৱাই দ্ৰুপদক ধৰাই দ্ৰোণৰ ওচৰলৈ অনালে। দ্ৰোণে প্ৰতিশোধ লৈ এৰি দিলে। {{gap}}দ্ৰুপদে ৰাজ্য এৰি দ্ৰোণক মাৰিব পৰা এটা পুত্ৰ পাবলৈ যজ্ঞ আৰম্ভ কৰিলে যজ্ঞত ইষ্ট দেৱতা তুষ্ট হল। যজ্ঞৰ নাম অগ্নিৰ পৰা এটি লৰা আৰু এজনী ছোৱালী ওলাল। লৰাটোৰ ধৃষ্টদ্যুম্ন আৰু ছোৱালী জনীৰ নাম দ্ৰৌপদী। এওঁক পাঞ্চালী, যাজ্ঞসেনী আৰু কৃষ্ণাও বুলিছিল। যজ্ঞসেন (দ্ৰুপদৰ আৰু এটা নাম) ৰজাই অৰ্জ্জুনৰ ৰূপ গুণৰ কথা আগৰে পৰা জানিছিল। সেই বাবেই জীয়েক তেওঁলৈকে দিবলৈ মনতে ভাবি থৈছিল। যদিও আন আন মানুহে জতু গৃহত পাণ্ডৱ মৰিল বুলি কৈছিল তথাপিও যজ্ঞসেনে এই কথা বিশ্বাস নকৰিছিল। বিয়া দিবৰ হলত বহুত ওপৰত এটা মাছ থলে, সেই মাছটো সদায় ঘূৰি থাকে। তলত এচৰু পানী থলে। যি জনে এই পানী চৰুলৈ চাই চাই সেই মাছটোৰ চকুটো বিন্ধিব পাৰিব সেয়ে দ্ৰৌপদীক পাব বুলি ঘোষণা কৰিলে; আৰু এখন ডাঙৰ ধেনুও ওচৰতে থৈ দিলে। সেই খন ধেনুৰে কাঁড় মাৰিহে মাছৰ চকু ফুটাব লাগিব। {{gap}}এদিন সকলোলৈকে খবৰ দিলে যে যি পাৰে লক্ষ্য ভেদ কৰি দ্ৰৌপদীক নিয়কহি। খবৰ পোৱা মাত্ৰেই ৰজা মহাৰাজ<noinclude></noinclude> 82t08xgw04nt2mwq23a4gkk0y3tazsa 104 76646 267022 210397 2026-11-10T16:05:23Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267022 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh||দ্ৰৌপদী।|৭৯}} {{Rule|}}</noinclude>ডেকাৰজা, ৰজাৰ কোঞৰ আৰু অন্যান্য ভাল মানুহো দ্ৰৌপদীক পোৱাৰ আশাৰে পাঞ্চাল ৰাজ্য ভৰি পৰিছে। ইয়ালৈ নহা প্ৰাণী কেওঁ নাছিল। ক্ষত্ৰিয় আহিছিল ছোৱালীৰ আশাৰে, বৈশ্য আৰু শূদ্ৰ আহিছিল জলপানৰ আশাৰে। বামুণ আহিছিল জলপান আৰু দক্ষিণা দুয়োটাৰ আশাৰে। ঋষি মুনি সকলো ইয়াৰ পৰা বাদ পৰা নাছিল। তেওঁলোক আকৌ এনেয়ে ৰং চাবলৈ আহিছিল। {{gap}}ষোলদিন এইদৰেই মানুহ আহি আছে। ৰজা ঘৰিয়া কথা। খোৱাই খাইছে শোৱাই শুইছে, দিন ৰাতি একো চিন নাইকিয়া হৈছে। শেহৰ দিনা লক্ষ্য বিন্ধাৰ দিন। দ্ৰৌপদীক সুন্দৰকৈ কাপোৰ পিন্ধাই হাতত ফুলৰ মালা দি যেতিয়া তেওঁৰ ৰূপৰ কথা মুখেৰে বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰি— ‘বগী তৰা, তাতে সোনেৰে গিলিপ মৰা।’ আহিবৰ পৰত যি সভাচাবলৈ যাওঁ বুলিহে ওলাই আহিছিল, সিও দ্ৰৌপদীক দেখি লোভ সামৰিব নোৱাৰি এবাৰ লক্ষ্য ভেদ কৰিবৰ কাৰণে চেষ্টা কৰি চাবলৈ মন মেলিলে। {{gap}}এতিয়া ধৃষ্টদ্যুম্নই ক্ষত্ৰিয় সকলক সম্বোধন কৰি কলে, “ৰাইজ সকল! লক্ষ্য বিন্ধি দ্ৰৌপদীক বিয়া কৰাওক।” এই বুলি কবলৈহে পালে, চহকী মানুহৰ দক্ষিণাত গৰালৰ গুৰিত বামুণৰ যেনে হেঁচা-তেপা হয়, ধেনুৰ ওচৰতো সেয়ে হ’ল। পিচে এজন এজন কৈ প্ৰায় সকলোৱেই চেষ্টা কৰি চালে, লক্ষ ভেদ কৰা দূৰৰ কথা অনেকে ধেনু খন দাঙ্গিবকে নোৱা-<noinclude></noinclude> 0gbyl5srm4yy9p0vaznye1nm84poi6g 104 76647 267024 210398 2026-11-10T16:17:05Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267024 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh|৮০|ভোগ।|}} {{Rule|}}</noinclude>ৰিলে? কৰ্ণ, দ্ৰোণ, ভীষ্মৰ নিচিনা প্ৰসিদ্ধ বীৰ সকলেও লক্ষ্য ভেদ কৰিব নোৱাৰিলে। সকলো লাজত তলমূৰ কৈ বহি পৰিল। গোটেই সভা খন্তেকতলৈ কাহ পৰি জীন যোৱা হ'ল। তেতিয়া ধৃষ্টদ্যুম্নই সমাজলৈ চাই কবলৈ ধৰিলে, “মোৰ পিতা দ্ৰুপদে উপযুক্ত ক্ষত্ৰিয়লৈ—ভনীক দিবৰ মনেৰে এই পণ কৰিছিল। কিন্তু দুৰ্ভাগ্য বশতঃ কোনো ক্ষত্ৰিয়ই লক্ষ্য ভেদ কৰিব নোৱাৰিলে! সেই বাবে এতিয়া আপোনা সকলৰ ভিতৰত যেয়ে পাৰে লক্ষ্য ভেদ কৰি মোৰ ভনীক বিয়া কৰাই পিতাৰ প্ৰতিজ্ঞা ৰাখক। এই কথা শুনি বামুণৰ মাজৰ পৰা এজন জটীয়া বামুণ লক্ষ্য ভেদ কৰিবলৈ ঠিয় হ'ল। ইয়াকে দেখি গোটেই সভাই হাঁহি গিৰ্জনি মাৰি দিলে। বামুণ বোৰেও তেওঁক পগলা বুলিহে ঠাৱৰাব খুজিছিল। কিন্তু একেো বাধা বিঘিনি নেমানি, ঈশ্বৰৰ চৰণ চিন্তি ব্ৰাহ্মণ আৰু সাধু মণ্ডলীক সেৱা কৰি লাহে লাহে লক্ষ্যৰ ওচৰ চাপিল। ধীৰ আৰু স্থিৰ ভাৱে ধেনুত জোৰ দি একেপাত শৰেই মাছৰ চকু বিন্ধিলে। অনেকে এই কথা অবিশ্বাস কৰাত মাছটোকে কাটি আনি সভাৰ মাজত পেলাই দিলেহি। প্ৰতিজ্ঞা মতে দ্ৰৌপদীয়ে সেই অচিনাকী ব্ৰাহ্মণ জনক বৰণ কৰিলে। {{gap}}দ্ৰৌপদীক হাতত ধৰি এওঁ সভাৰ মাজৰ পৰা ওলাই যাব খোজোঁতই এখন তয়াময়া যুঁজ লাগিল। তেওঁ যুজত সকলোকে পৰান্ত কৰি দ্ৰৌপদীক লৈ ঘৰলৈ গুচি গ'ল।{{nop}}<noinclude></noinclude> 0jssrkevicsdn602honevq3ftbnx37u 104 76648 267033 210399 2026-11-10T16:29:18Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267033 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh||দ্রৌপদী ।|৮১}} {{Rule|}}</noinclude>{{gap}}এৱেঁই অৰ্জ্জুন। গধূলী চোতালৰ মূৰৰ পৰা ভীমে মাত লগালে, “আই! আজি এটি ভাল ভিক্ষা পাই আনিছোঁ।” মাকে কলে, “বোপাই পাচোঁটিয়ে সমানে ভগাই খোৱা। {{gap}}জতু গৃহৰ পৰা পলাই আহি আজি প্ৰায় বাৰ বছৰ এই দৰেই পাণ্ডৱহঁতে বনে বনে মাগি খুজি খাই ফুৰিছে। ব্যাসৰ মুখে দ্ৰৌপদীৰ স্বয়ম্বৰৰ কথা গম পাই বামুণৰ বেশ ধৰি তালৈ গৈছিল। {{gap}}ইফালে দ্ৰুপদে অচিনাকী বামুণ এটাই ছোৱালী জনী লৈ যোৱা দেখি মৃত প্ৰায় হৈ চোৰাং চোৱাৰ হতুৱাই তেওঁলোকৰ খবৰ কৰাই পাচ দিনা পুৱা ৰজাৰ ঘৰলৈ মতাই অনালে। {{gap}}যেতিয়া জানিব পাৰিলে যে যাক দিম বুলিছিল তেওঁৰ হাততে দ্ৰৌপদী পৰিছে তেতিয়া তেওঁৰ আৰু আনন্দৰ সীমা নৰল। ততালিকে সমাৰোহেৰে বিয়া দিবলৈ কাৰবাৰ কৰিলে। যেতিয়া জানিলে যে দ্ৰৌপদীক পাচোঁজনে বিয়া কৰাব, ৰজা আকৌ বিষম সমস্যাত পৰিল। ব্যাসদেৱ আহিহে এই বিপদৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিলেহি। {{gap}}ইয়াৰ পিচত পাণ্ডবহঁতক হস্তিনালৈ আনিলে। ইয়াত কিছুদিন থকাৰ পাচত পাশাখেলা হয়। খেকত যুধিষ্ঠীৰ হাৰে। দ্ৰৌপদীক ৰজস্বলা অবস্থাত সভালৈ আনি অনেক লঘু লাঞ্ছনা কৰে। আন কি নাঙ্গঠ (বস্ত্ৰহৰণ) কৰিবলৈকো চেষ্টা কৰিছিল। ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহত হে ৰক্ষা পৰিল। {{gap}}পাশাত হাৰি বনলৈ যাওঁতে সূৰ্য্যই এওঁক এটা বৰ<noinclude></noinclude> 72hlm7an49ccov0wzktsyleegxa423p 104 76649 267039 210400 2026-11-10T16:53:57Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267039 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh|৮২|ভোগ।|}} {{Rule|}}</noinclude>দিছিল যে যেতিয়ালৈকে দ্ৰৌপদীয়ে আহাৰ নকৰে তেওঁৰ চৰুৰ ভাত আঞ্জা যিমানক খুৱাই নুধুকায়। এই বৰৰ গুণত বহুত আপদ বিপদৰ পৰা তেওঁ ৰক্ষা পৰি আছিল। {{gap}}কাম্য বনৰ পৰা, অকলশৰীয়া অবস্থাত পাই, এদিন জয়দ্ৰথে দ্ৰৌপদীক চুৰকৈ আনিছিল। পিচে যথাসময়ত ভীম আৰু অৰ্জ্জুনে পাই জয়দ্ৰথৰ হাতৰ পৰা এৰুৱাই আনে। এই ঘটনাৰ পাচতে দ্ৰৌপদী যে সতী এই কথাটোত তেওঁৰ অহঙ্কাৰ হয়। {{gap}}এই অহঙ্কাৰ চূৰ্ণ কৰিবৰ কাৰণে শ্ৰীকৃষ্ণই অকালতে এজোপা আমত এটা পকা আম লগোৱালে। দ্ৰৌপদীৰ সেই আম দেখি লোভ লাগিল। অৰ্জ্জুনক খাটিলুটি আমটো পৰাই আনিলে। এনেতে শ্ৰীকৃষ্ণ আহি ক’লেহি যে সেই আমটো এজন ঋষিৰ নিমিত্তে আছিল। এনেদৰেই সদায় একোটা আম পকি থাকে। ঋষি আহি আম নেপালে শাপি ধ্বংস কৰিবহি। এই কথা শুনি সকলোটিয়ে শ্ৰীকৃষ্ণক ৰক্ষা কৰিবলৈ খাটিলে। তেতিয়া তেওঁ ক’লে যে তেওঁলোকৰ গাইপতি মনৰ গুপ্ত কথা প্ৰকাশ কৰিলে আম এনেয়ে গছত লাগিব। {{gap}}প্ৰত্যেকেই ক’লে, আৰু আম গছত লাগো লাগো হলগৈ। দ্ৰৌপদীয়ে আচল কথা নোকোৱাত আম আকৌ নামি আহিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া এটায়ে ডাবি হুকিদিয়াত ক’লে, “মই এদিন কৰ্ণৰ ৰূপ দেখি ভোল গৈছিলোঁ আৰু তেওঁক<noinclude></noinclude> q02y1rhmjgssss1675ly7db5tngutqk 104 76650 267043 210401 2026-11-10T17:07:24Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267043 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" /></noinclude>{{gap}}স্বামী পাবৰ ইচ্ছা কৰিছিলো’। সেই কথাত সকলোৱে দ্ৰৌপদীক নিন্দা কৰিবলৈ ধৰিলে। দ্ৰৌপদীৰো গৰ্ব্ব ভাব মনৰ পৰা গ’ল। আম গছত লাগি পৰিল। {{gap}}বাৰ বছৰ বনত থাকি সৌৰিন্ধ্ৰী বেশে বিৰাট ৰজাৰ অন্তঃপুৰত থাকে। ইয়াতে ৰজাৰ খুলশালীয়েক কীচকে এওঁৰ সতীত্ব নষ্ট কৰিব খুজি ভীমৰ হাতত প্ৰাণ হেৰুৱায়। {{gap}}পাঁচ জনৰ ফালৰ পাঁচোটি পুতেক হৈছিল। ভাৰত যুদ্ধত অশ্বত্থামাই মনে মনে ৰাতি পাণ্ডবহঁত বুলি আটাইকেউটা কাটি পেলালে। দ্ৰৌপদীৰ খং আৰু বেজাৰ মাৰ নিয়াবলৈ অৰ্জ্জুনে অশ্বত্থামাৰ মূৰৰ মণি কাটি আনি তেওঁৰ হাতত দি সান্ত্বনা কৰিলেহি। {{gap}}যুদ্ধৰ পাচত যুধিষ্ঠিৰ ৰজা হ’ল, আৰু দ্ৰৌপদী ৰাণী হৈ কিছুকাল সুখেৰে কটাই সোঁ শৰীৰেৰে স্বৰ্গলৈ যাবলৈ পাঁচ পাণ্ডবে সৈতে খোজ ল’লে। কিন্তু বাটেতে হৰি পৰ্ব্বত নামে এটা পৰ্ব্বতত মৰি থাকিল। কিয়নো এওঁ অৰ্জ্জুনক আন কেই জনতকৈ অলপ বেছি ভাল পাইছিল। {{gap}}দ্ৰৌপদী এগৰাকী হিন্দুৰ আদৰ্শ সতী। তেওঁ ৰূপত যেনে গুণতো তেনে। তেওঁ নিজৰ পুণ্যৰ বলেৰে পাঁচজন স্বামী ভজিও হিন্দু জগতৰ প্ৰাতঃ স্মৰণীয়া তিৰুতা। এওঁ কেতিয়াও কেনো পাপ কৰা নাছিল। সেই হে আজিও গায়ঃ— {{Block center|<poem>“অহল্যা, দ্ৰৌপদী, কুন্তী, তাৰা, মন্দোদৰী তথা, পঞ্চকন্যা স্মৰে নিত্যং মহাপাতকনাশনম্।”</poem>}}{{nop}}<noinclude></noinclude> jahipb5a8z1hwd6alx660czycz38ehs 104 76651 267036 210402 2026-11-10T16:40:17Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267036 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{Dhr|2em}} <center>{{larger|'''সাবিত্ৰী।}}</center></noinclude>{{gap}}ৰজা দ্যুমৎসেনৰ সত্যবান নামে এটি ল’ৰা আছিল। সত্যবান উপজিবৰ দিনাই বাপেক কণা হয়, আৰু শত্ৰুৱে ৰাজ্য কাঢ়ি লয়। তেতিয়া ৰজা হাবিলৈ পলাই যায় আৰু লগতে পুত্ৰ পৰিবাৰলৈ যায়। {{gap}}মদ্ৰ দেশৰ ৰজা অশ্বপতিৰ সাবিত্ৰী নামে এটি ধুনীয়া ছোৱালী আছিল। ছোৱালীটি বিয়া দিবৰ সময় হৈছে। এনেতে এদিন সাবিত্ৰীয়ে বাপেকক ক’লে, “পিতৃ! মই এবাৰ তীৰ্থৰ পৰা আহোঁগৈ।” বাপেক জীয়েকৰ কথাত মান্তি হ’ল, আৰু লগত লগুৱা লৈ পাল্কিত উঠি তীৰ্থলৈ যাত্ৰা কৰিলে। কিছুদিনৰ পাছত উভটি আহোঁতে উটি অহা পাল্কিৰ পৰা এজন মানুহ দেখিলে আৰু কৰ মানুহ কি কথা সকলো বৃন্তান্ত সুধালে। আৰু উপযুক্ত বৰজানি তেওঁক মনে মনে স্বামী বৰণ কৰিলে। তেঁৱেই হৈছে সত্যবান—বৰণ কেঁঁচা সোণৰ নিচিনা, শৰীৰ শকত আৱত। {{gap}}সাবিত্ৰী ঘৰ পালেহি। লাহে লাহে এই কথা ৰজা অশ্বপতিৰ কাণত পৰিল, আৰু তেওঁ এই কথাৰ বাবে মহৰ্ষি নাৰদৰ পৰামৰ্শ লবলৈ বুলি ভাবি থাকোঁতেই নাৰদ আহি ওলালহি আৰু কথাখিনি শুনি ক’লে, “সত্যবানৰ আয়ুষ অলপ। আজিৰ পৰা এবছৰ পূৰ হবৰ দিনাই সত্যবান<noinclude></noinclude> 0j5x6gd95qj47v1anjnsm3o4dpdw644 104 76652 267048 210403 2026-11-10T17:18:35Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267048 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh||সাবিত্ৰী।|৮৫}} {{Rule|}}</noinclude>মৰিব।” তেতিয়া বাপেকে সাবিত্ৰীক মাতি আনি এই কথা ক’লে, কিন্তু সাবিত্ৰীয়ে কলে,“মই যেতিয়া আগেয়ে সত্যবানক স্বামী বৰণ কৰিলোঁ মোৰ আৰু প্ৰতিজ্ঞা নেভাঙ্গো। মোৰ ভাগ্যত যি আছে হৱ। তাক কোনেও খণ্ডাব নোৱাৰে।” তেতিয়া বাপেকে অনেক বুজালে কিন্তু সাবিত্ৰীৰ মন একোতে ভুলাব নোৱাৰিলে। {{gap}}তেতিয়া নাৰদ তাৰ পৰা গুচি গ’ল। অশ্বপতিয়ে জীয়েকৰ এনেকুৱা দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞা দেখি, আৰু সাবিত্ৰীৰ মন ঘূৰাব নোৱাৰি অগত্যা বিয়াৰ দিন ঠিক কৰিলে। সাবিত্ৰীক সত্যবানৰ লগত অৰণ্যতে অশ্বপতিয়ে বিয়া দিলেগৈ। কিয়নো সত্যবানে মাক বাপেকক এৰি থৈ আহিবলৈ মান্তি নহল। ৰজাই অতি বেজাৰ আৰু খঙত সাবিত্ৰীৰ লগত এজনী মাথোন লিগিৰী দিলে। সাবিত্ৰীয়ে পিতৃ-মাতৃক সেৱা কৰি বিদায় লৈ হাবিব মাজৰ পাতৰ জুপুৰিত থাকিবলৈ ধৰিলে। সত্যবানৰ মাক বাপেকে সাবিত্ৰীক পাই বনৰ সকলো দুখ কষ্ট পাহৰিলে। সত্যবানে সাধ্বীক পাই আনন্দেৰে কাল কটাৱলৈ লাগিল। সাবিত্ৰীয়ে তেওঁৰ শহুৰ শাশু আৰু স্বামীক অচলা ভক্তি কৰি থাকিল। {{gap}}সত্যবানৰ মৃত্যু যে হব এই কথা সাবিত্ৰীৰ বাহিৰে আন কেঁৱে নেজানে। সাবিত্ৰীয়ে আঙ্গুলি মূৰত লেখি থাকোঁতেই দিনৰ পাচত পষ, পষৰ পাচত মাহ যাবলৈ ধৰিলে। সাবিত্ৰীৰ ওপৰত এটা ডাঙ্গৰ ছাঁই যেন তেওঁক ঢাকি পেলাইছে।{{nop}}<noinclude></noinclude> f2lrmtutgbpmipkqqq5m02vh2mqn5yp 104 76653 267050 210404 2026-11-10T17:28:12Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267050 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh|৮৬|ভোগ।|}} {{Rule|}}</noinclude>চাওঁতে চাওঁতে শেষ হবলৈ আৰু তিনি দিন মাত্ৰ আছে। তেতিয়া সাবিত্ৰীৰ অন্তৰত শোকে খুন্দিয়া খুন্দি কৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু জানোচা শহুৰেক শাহুৱেকে গম পাই সেই ভাবি দেখাই বেজাৰ কৰা নাছিল। সাবিত্ৰীয়ে সেই দিনাৰ পৰা তিৰাত্ৰ ব্ৰত আৰম্ভ কৰিলে। {{gap}}বছৰ পূৰ্ণ হ’ল। সত্যবান আগদিনাৰ দৰে হাবিব ফল মূল ও আৰু কাঠ আনিবলৈ যাবলৈ ওলাল। তেতিয়া সাবিত্ৰয়ে ক’লে, “স্বামী মোৰো আজি বনখন চাবৰ মন হৈছে। দাসীক লগতে লৈ যাওক।” তেতিয়া সত্যবানে কলে,—“ঠাইবোৰ হাবি, কাঁইটেৰে ভৰা; তুমি তাত দুখ পাবা। তুমি যাব নেলাগে ময়ে ধুনীয়া ফুল আনি ইয়াতে দিম।” কিন্তু সাবিত্ৰীয়ে বৰকৈ ধৰাত নিবলৈ ওলাল। দুয়ো যাবলৈ ধৰিলে; চাওঁতে চাওঁতে দুয়ো অগাধ হাবিব মাজ পালেগৈ। সাবিত্ৰীৰ বুকু ফাটি যাওঁ, ফাটি যাওঁ হ’ল। যাওঁতে বাটত সত্যবানে সাবিত্ৰীক নানা ফুল, ফল দেখুৱাই নিবলৈ ধৰিলে অন্তত সত্যবানে ক’লে, “তুমি ইয়াৰ তলতে বহা; মই গছ জোপা দলি লওঁ। এই বুলি তেওঁ গছত উঠিল। দুঘাপ মান মাৰোঁতেই তেওঁৰ মূৰটো ঘূৰাবলৈ ধৰিলে। সাবিত্ৰীয়ে তেতিয়া তেওঁক নামি আহিবলৈ ক’লে। সত্যবান নামি আহি সাবিত্ৰীৰ কোলাতে মূৰটো পেলাই পৰিল আৰু তেতিয়াই তেওঁৰ প্ৰাণ বায়ু গ’ল। তেতিয়া সাবিত্ৰীৰ বুদ্ধি হেৰাল। মৃত স্বামীৰ মূৰ কোলাতলৈ কান্দিবলৈ ধৰিলে,<noinclude></noinclude> 0h4ujp4vwjfncqb8q5ohvphirs9fgla 104 76654 267054 210405 2026-11-10T17:39:35Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267054 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh||সাবিত্ৰী।|৮৭}} {{Rule|}}</noinclude>আৰু তেওঁৰ লগতে প্ৰাণত্যাগ কৰিবলৈ প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে। {{gap}}ইফালে যম ৰজাৰ বহিত সত্যবানৰ নাম ওলাল। তেওঁ সত্যবানৰ জীৱটো আনিবলৈ দূত পঠিয়ালে। কিন্তু সতীৰ তেজ দেখি দূত ওচৰ চাপিব নোৱাৰি আকৌ যম ৰজাক ক’লেগৈ। তেতিয়া যমে সকলো কথা জানি নিজেই আহি সাবিত্ৰীৰ ওচৰ পালেহি। {{gap}}সাবিত্ৰীয়ে যম ৰজা অহা দেখি অনেক স্তুতি কৰিবলৈ ধৰিলে। অন্তুত যমে তেওঁৰ স্তুতিত তুষ্ট হৈ ক’লে, “কপালৰ বিধান কোনেও খণ্ডাব নোৱাৰে। ময়ো আন এজনৰ আজ্ঞাবহ ভৃত্য। তুমি সত্যবানৰ কাৰণে বেজাৰ নকৰিবা। তোমাৰ গুণত মই মুগ্ধ হৈছোঁ, দুখত দুখী হৈছোঁ, কিন্তু উপায় নাই। তথাপিও তুমি ভাল পাবৰ কাৰণে সত্যবানত বাহিৰে যিহকে বিচাৰা তাকে দিম।” তেতিয়া সাবিত্ৰীয়ে ক’লে, “মোৰ পিতা অপুত্ৰক, তেওঁৰ যেন পুত্ৰ হক।” যমে ‘তথাস্তু’ বুলি, সত্যবানৰ জীৱ লৈ যাবলৈ লাগিল। কিন্তু সাবিত্ৰীয়ে যমৰ পিচ এৰা নাছিল। তেতিয়া যমে আকৌ ক’লে, তুমি মোৰ পিছে পিছে কিয় আহিছা তোমাৰ ইচ্ছামতে আৰু এটা বৰ খোজা। মই দিম।” তেতিয়া ক’লে, “মোৰ শহুৰ অন্ধ, তেওঁ যেন পুনৰ চকু পায়।” যমে ‘তথাস্তু’ বুলি যাবলৈ লাগিল। কিন্তু সাবিত্ৰীয়ে আকৌ পাচে পাচে গৈ আছিল। তেতিয়া, যম ৰজাই ক’লে, “মই কত কওঁ তেওঁ তুমি মোৰ<noinclude></noinclude> j3ezg1jxaefirvcdniw3qn9hnbmu8kf 104 77150 266887 266884 2026-11-10T12:01:37Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266887 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৭৮|মাতৃজাতি|}}</noinclude>{{gap}}ঘৰৰ কথা কাকো নকবা — তোমাৰ ঘৰৰ কথা কাৰো আগত নকবা। এনে কিছুমান মানুহ আছে তেওঁলোকে তোমাৰ পৰা কথালৈ, তিলকে তাল কৰি নিজক ভাল বোলাবৰ নিমিত্তে ঘৰৰ আন বিলাকৰ আগত লগায়। তাৰ পৰা ঘৰত কন্দলৰ সৃষ্টি হয়। কব লাগিলে আনৰ আগত নিজৰ পৰিয়ালৰ ভালটোহে কৰ৷, বেয়া কথা সমূলী নকবা। আনৰ আগত কথা কওঁতে অলপ জিভাত লাগাম লগালেহে বহু অশান্তিৰ হাত সাৰিব পাৰিবা। {{gap}}লগে থকা পৰিয়াল—ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰায় ঠাইতে মানুহে ভাই, ককাই, খুৰা, জেঠা, ভতিজা প্ৰভৃতি লগে থাকি একে পৰিয়ালতে বাস কৰে। আজিও আমাৰ দেশত চাৰি পাঁচ পুৰুষ বেলেগ নহৈ একে লগে থকা যায়। বহুত মানুহে একে লগে একে পৰিয়াল দেখিব পোৱা পৰিয়ালতে বাস কৰাত যেনেকৈ বহুত গুণ আছে তেনেকৈ ইয়াত কিছুমান দোষো আছে। {{gap}}বেমাৰ-আজাব, আপদ বিপদ, ঘৰৰ উৎসব আদিত লগে থকা পৰিয়ালৰ বহুত সুবিধা আছে। একে লগে বহুত মানুহ থাকিলে আৱম্ভক মতে ইটোই সিটোৰ সহায় পায়, ঘৰৰ খৰচো গুটীয়া কৈ থকাতকৈ বহুত কম হয়। ভালকৈ কাম ভগাই প্ৰত্যেকে নিজৰ নিজৰ কাম কৰি গলে বহুত কামহয়; আৰু কামৰ আয় হয়। লগে থকা পৰিয়ালৰ একতা থাকিলে শত্ৰুৱেও সহজে পীড়িব নোৱাৰে।{{nop}}<noinclude></noinclude> l2fwd6z08l5bwyqb0c9yr8ammjwwkej 104 77151 266890 211340 2026-11-10T12:02:55Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266890 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি ৭৯ মিলি জুলি থাকিব পাৰিলে ডাঙৰ পৰিয়াল বৰ সুখৰ। মিলি জুলি থাকিব লাগিলে প্ৰত্যেকে নিজ নিজ স্বাৰ্থ ত্যাগ কৰি সমূহৰ হিতাৰ্থে কাম কৰিব লাগিব, এজনৰ ত্ৰুটি বা দোষ আনবিলাকে সহজে সহ্য কৰিব লাগিব, আৰ্জ্জুোতা জনে আজিব নোৱাব৷ জনৰ খৰচ যোগোৱাত আপত্তি কৰিব নালাগিব আৰু প্ৰত্যেকে নিয়মানুবৰ্ত্তী আৰু কৰ্ত্তব্যপৰায়ণ হব লাগিব। এনেকৈ থাকিব পাৰিলে লগে থকা পৰিয়াল বৰ সুথৰ। বহু মানুহ একেলগে থাকিলে সময়ে সময়ে কিছুমান মানুহ এলেহুৱা হয়, আনৰ উপাৰ্জনৰ পৰা খাব-বৰ পাই, নিজে কষ্ট কৰি অৰ্জ্জুাত বিমুখ হয়। মানুহৰ অবস্থ| কচু পাতৰ পানীৰ দৰে চঞ্চল। আজিৰ ৰজা কালি বাটৰ ভিকহু। এই কথা মনত ৰাখিলে আৰ্জোতা জনে আজিব নোৱাৰা জনৰ খৰচ যোগাওঁতে কাতৰ নহব— কাৰণ হঠাৎ তেওঁ মৰিলে বা আজিব নোৱাৰা হলে, লগে থাকিলে পৰিয়ালৰ আনবোৰে তেওঁৰ লৰা তিৰোতাক পুহিব। টকা আৰ্জ্জিব নোৱাৰা পৰিয়ালৰ মানুহৰ পৰা যিখিনি কাম পোৱা যায়, আনে বহুত টকা পইচা খৰচ কৰিও তেনে কাম নাপায়। সদায় দেখা পাবা ভাই ভাই বেলেগ হোৱাৰ পিছত এজনৰ অৱস্থা অতি হীন হৈ তেওঁৰ পৰিয়ালক পোহপাল দিব নোৱাৰা হোৱাত, আন অৱস্থাপন্ন ভাই ককাই সকলে তেওঁক অলপো সহায় নকৰে। কাৰণ এবাৰ বেলেগ হৈ গলে মানুহ বৰ বেছি স্বাৰ্থপৰ হৈ যায়। কিন্তু মিল।<noinclude></noinclude> c2h0g3mz2phc28vdp0ir48emkxtym3j 266892 266890 2026-11-10T12:12:33Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 266892 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৭৯}}</noinclude>{{gap}}মিলি জুলি থাকিব পাৰিলে ডাঙৰ পৰিয়াল বৰ সুখৰ। মিলি জুলি থাকিব লাগিলে প্ৰত্যেকে নিজ নিজ স্বাৰ্থ ত্যাগ কৰি সমূহৰ হিতাৰ্থে কাম কৰিব লাগিব, এজনৰ ত্ৰুটি বাদোষ আনবিলাকে সহজে সহ্য কৰিব লাগিব, আৰ্জ্জোতা জনে আজিৰ নোৱাৰা জনৰ খৰচ যোগোৱাত আপত্তি কৰিব নালাগিব আৰু প্ৰত্যেকে নিয়মানুবৰ্ত্তী আৰু কৰ্ত্তব্যপৰায়ণ হব লাগিব। এনেকৈ থাকিব পাৰিলে লগে থকা পৰিয়াল বৰ সুখৰ। বহু মানুহ একেলগে থাকিলে সময়ে সময়ে কিছুমান মানুহ এলেহুৱা হয়, আনৰ উপাৰ্জনৰ পৰা খাব-বৰ পাই, নিজে কষ্ট কৰি অৰ্জ্জাত বিমুখ হয়। {{gap}}মানুহৰ অবস্থা কচু পাতৰ পানীৰ দৰে চঞ্চল। আজিৰ ৰজা কালি বাটৰ ভিকহু। এই কথা মনত ৰাখিলে আৰ্জোতা জনে আৰ্জিব নোৱাৰা জনৰ খৰচ যোগাওঁতে কাতৰ নহব—কাৰণ হঠাৎ তেওঁ মৰিলে বা আজিব নোৱাৰা হলে, লগে থাকিলে পৰিয়ালৰ আনবোৰে তেওঁৰ লৰা তিৰোতাক পুহিব। টকা আৰ্জ্জিব নোৱাৰা পৰিয়ালৰ মানুহৰ পৰা যিখিনি কাম পোৱা যায়, আনে বহুত টকা পইচা খৰচ কৰিও তেনে কাম নাপায়। সদায় দেখা পাবা ভাই ভাই বেলেগ হোৱাৰ পিছত এজনৰ অৱস্থা অতি হীন হৈ তেওঁৰ পৰিয়ালক পোহপাল দিব নোৱাৰা হোৱাত, আন অৱস্থাপন্ন ভাই ককাই সকলে তেওঁক অলপো সহায় নকৰে। কাৰণ এবাৰ বেলেগহৈ গলে মানুহ বৰ বেছি স্বাৰ্থপৰ হৈ যায়। কিন্তু মিলা<noinclude></noinclude> mtps2ai9c6o63hu2vow7ri2n9gxi2yz 104 77152 266895 211341 2026-11-10T12:14:29Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266895 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি প্ৰীতিৰে লগে থাকিলে ইজনে সিজনক ইচ্ছা কৰি সহায় কৰিলেহেঁতেন। বেলেগ হলেই ভাই ভাই বহুত ঠাইত শত্ৰু হয়। পৰিয়ালক একে লগে ৰাখে — মৰম আৰু স্বাৰ্থ ত্যাগৰ বান্ধনে। যেতিয়া দেখা যায় যে পৰিয়ালত সেই দুটিৰ অভাৱ হৈছে, তেতিয়া হাই কাজিয়া নকৰাকৈ বেলেগ হোৱা উচিত। কিছুমান অতি স্বাৰ্থপৰ ভাই ককায়ে আনবোৰৰ মৰম আৰু স্বাৰ্থত্যাগৰ সুবিধা লৈ নিজকে অৱস্থাপন্ন কৰিবৰ চেষ্টা কৰে। কপটতা দেখিলে ভাই ভাই বেলেগ হোৱা ভাল, নহলে ভবিষ্যতে তাৰপৰ বহু বেছি অনিষ্ট হোৱাৰ আশঙ্কা থাকে। । বহুতে লগে থকা পৰিয়ালৰ দোষ উলিয়াই কৰ যে, ই আমাৰ আৰ্থিক অৱনতি কাৰণ; কিন্তু মোৰ মনেৰে সি নহয়। আদৰ্শ জুটীয়া পৰিয়াল উন্নতিৰহে কাৰণ তাব দৃষ্টান্ত স্বৰূপে চোৱা আজি জাপানে শিল্প-বাণিজ্য প্ৰভৃতিত পৃথিবীৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ——অথচ জাপনত আমাৰ দৰে ভাই ককাই একে পৰিয়ালতে বাস কৰে। বহুত ভাই ককাই বেলেগ হোৱাৰ কাৰণ (1) ভাই ভাই বেলেগ হোৱাৰ মূলত বহু সময়ত তিৰোতা। তিৰোতাই ভাবে যে গিৰীয়েক তেওঁৰ স্বোপাৰ্জিত সম্পত্তি আৰু তেওঁৰ মৰম, আৰু আৰ্জনৰ ওপৰত আনৰ কথা দূৰৈত থাওক, তেওঁৰ বাপেক মাকৰো হাত নাই। সেই ৰিলাক তিৰোতাই যেতিয়া দেখে যে তেওঁৰ গিৰীয়েকে<noinclude></noinclude> 6ifjgmphkwd42v7i6h7l0ip8sg9yeqg 266897 266895 2026-11-10T12:23:02Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266897 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৮০|মাতৃজাতি|}}</noinclude>প্ৰীতিৰে লগে থাকিলে ইজনে সিজনক ইচ্ছা কৰি সহায় কৰিলেহেঁতেন। বেলেগ হলেই ভাই ভাই বহুত ঠাইত শত্ৰু হয়। {{gap}}পৰিয়ালক একে লগে ৰাখে — মৰম আৰু স্বাৰ্থ ত্যাগৰ বান্ধনে। যেতিয়া দেখা যায় যে পৰিয়ালত সেই দুটিৰ অভাৱ হৈছে, তেতিয়া হাই কাজিয়া নকৰাকৈ বেলেগ হোৱা উচিত। কিছুমান অতি স্বাৰ্থপৰ ভাই ককায়ে আনবোৰৰ মৰম আৰু স্বাৰ্থত্যাগৰ সুবিধা লৈ নিজকে অৱস্থাপন্ন কৰিবৰ চেষ্টা কৰে। কপটতা দেখিলে ভাই ভাই বেলেগ হোৱা ভাল, নহলে ভবিষ্যতে তাৰপৰ বহু বেছি অনিষ্ট হোৱাৰ আশঙ্কা থাকে। {{gap}}বহুতে লগে থকা পৰিয়ালৰ দোষ উলিয়াই কয় যে,ই আমাৰ আৰ্থিক অৱনতি কাৰণ; কিন্তু মোৰ মনেৰে সি নহয়। আদৰ্শ জুটীয়া পৰিয়াল উন্নতিৰহে কাৰণ তাৰ দৃষ্টান্ত স্বৰূপে চোৱা আজি জাপানে শিল্প-বাণিজ্য প্ৰভৃতিত পৃথিবীৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ——অথচ জাপনত আমাৰ দৰে ভাই ককাই একে পৰিয়ালতে বাস কৰে। {{gap}}ভাই ককাই বেলেগ হোৱাৰ কাৰণ (১) ভাই ভাই বেলেগ হোৱাৰ মূলত বহু সময়ত তিৰোতা। তিৰোতাই ভাবে যে গিৰীয়েক তেওঁৰ স্বোপাৰ্জিত সম্পত্তি আৰু তেওঁৰ মৰম, আৰু আৰ্জনৰ ওপৰত আনৰ কথা দূৰৈত থাওক, তেওঁৰ বাপেক মাকৰো হাত নাই। সেইবিলাক তিৰোতাই যেতিয়া দেখে যে তেওঁৰ গিৰীয়েকে<noinclude></noinclude> hnl9iwl3k6v7zz1oliuueayveherq2a 266899 266897 2026-11-10T12:25:43Z Nilotpal Hazarika123 3917 266899 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৮০|মাতৃজাতি|}}</noinclude>প্ৰীতিৰে লগে থাকিলে ইজনে সিজনক ইচ্ছা কৰি সহায় কৰিলেহেঁতেন। বেলেগ হলেই ভাই ভাই বহুত ঠাইত শত্ৰু হয়। {{gap}}পৰিয়ালক একে লগে ৰাখে—মৰম আৰু স্বাৰ্থ ত্যাগৰ বান্ধনে। যেতিয়া দেখা যায় যে পৰিয়ালত সেই দুটিৰ অভাৱ হৈছে, তেতিয়া হাই কাজিয়া নকৰাকৈ বেলেগ হোৱা উচিত। কিছুমান অতি স্বাৰ্থপৰ ভাই ককায়ে আনবোৰৰ মৰম আৰু স্বাৰ্থত্যাগৰ সুবিধা লৈ নিজকে অৱস্থাপন্ন কৰিবৰ চেষ্টা কৰে। কপটতা দেখিলে ভাই ভাই বেলেগ হোৱা ভাল, নহলে ভবিষ্যতে তাৰপৰ বহু বেছি অনিষ্ট হোৱাৰ আশঙ্কা থাকে। {{gap}}বহুতে লগে থকা পৰিয়ালৰ দোষ উলিয়াই কয় যে,ই আমাৰ আৰ্থিক অৱনতি কাৰণ; কিন্তু মোৰ মনেৰে সি নহয়। আদৰ্শ জুটীয়া পৰিয়াল উন্নতিৰহে কাৰণ তাৰ দৃষ্টান্ত স্বৰূপে চোৱা আজি জাপানে শিল্প-বাণিজ্য প্ৰভৃতিত পৃথিবীৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ—অথচ জাপনত আমাৰ দৰে ভাই ককাই একে পৰিয়ালতে বাস কৰে। {{gap}}ভাই ককাই বেলেগ হোৱাৰ কাৰণ (১) ভাই ভাই বেলেগ হোৱাৰ মূলত বহু সময়ত তিৰোতা। তিৰোতাই ভাবে যে গিৰীয়েক তেওঁৰ স্বোপাৰ্জিত সম্পত্তি আৰু তেওঁৰ মৰম, আৰু আৰ্জনৰ ওপৰত আনৰ কথা দূৰৈত থাওক, তেওঁৰ বাপেক মাকৰো হাত নাই। সেইবিলাক তিৰোতাই যেতিয়া দেখে যে তেওঁৰ গিৰীয়েকে<noinclude></noinclude> ifd82rqskxr7eoamie7h1xvlvscri1x 104 77153 267011 211342 2026-11-10T15:46:16Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267011 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি ৮১ বেছি আৰ্জ্জন কৰিব ধৰিছে আৰু ঘৰৰ আনবোৰে তেওঁৰ ওপৰতে খাই, তেতিয়া বেলেগ হবৰ উদ্দেশ্যে গিৰীয়েকৰ আগত সচাঁই মিছাই বহুত কথা লগাব ধৰে। প্ৰথমে অবিশ্বাস কৰিলেও শেহত একে কথা দোহাৰি কৈ থকাত, গিৰীয়েকবে! তেনে বিশ্বাস হয় আৰু তাৰ ফলত মৰমৰ ভাই ককাইৰ লগত বেলেগ হয়। . (২) মাকে বহু সময় এজনী বোৱাৰীয়েক আৰু এটি লবাৰ পক্ষপাতী হৈ, আন বিলাকৰ লগত কাজিয়া লগাই আৰু তাৰে ফলত · শেহত ভাই ককাই বেলেগ হয়। শাহুয়ে পো-বোৱাৰী আৰু নাতি-নাতিনীক সমান চকুৰে নেচালে, সিহঁতৰ ভিতৰত কাজিয়াৰ সূত্ৰপাত হয়। (৩) বহু সময় বোৱাৰীৰ মাক বাপেক প্ৰভৃতিয়ে, ছোৱালীৰ সুবিধা হব আৰু ডাঙৰ পৰিয়ালতকৈ পৰিয়াল সক হলে দুখ কম কৰিব লাগিব বুলি, জী জোৱাইক বেলেগ হোৱাৰ বাবে বহু উদ্‌গনি দিয়ে। " (৪) আজিকালি ছোৱালীৰ বিয়া আগতকৈ বেছি বয়সত হয়। সৰু ছোৱালী কম বয়সতে আন ঘৰলৈ গলে যিমান সোনকালে সেইখন ঘৰক নিজৰ বুলি ভাবিব পাবে ডাঙৰ ছোৱালীয়ে নোৱাৰে। সিও বেলেগ হোৱাৰ এটি কাৰণ। বাল্য বিবাহ প্ৰথা ভাৰতবৰ্ষত চলিত হোৱাব ইও এটি কাৰণ। (৫) এলেহুৱা আৰু বিলাসী তিৰোতাই একে লগে<noinclude></noinclude> gn6jbbxg62pzh3lhxyu10xvz3vllqvh 267014 267011 2026-11-10T15:56:04Z Nilotpal Hazarika123 3917 267014 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৮১}}</noinclude>বেছি আৰ্জ্জন কৰিব ধৰিছে আৰু ঘৰৰ আনবোৰে তেওঁৰ ওপৰতে খাই, তেতিয়া বেলেগ হবৰ উদ্দেশ্যে গিৰীয়েকৰ আগত সচাঁই মিছাই বহুত কথা লগাব ধৰে। প্ৰথমে অবিশ্বাস কৰিলেও শেহত একে কথা দোহাৰি কৈ থকাত,গিৰীয়েকৰো তেনে বিশ্বাস হয় আৰু তাৰ ফলত মৰমৰ ভাই ককাইৰ লগত বেলেগ হয়। {{gap}}(২) মাকে বহু সময় এজনী বোৱাৰীয়েক আৰু এটি লৰাৰ পক্ষপাতী হৈ, আন বিলাকৰ লগত কাজিয়া লগাই আৰু তাৰে ফলত শেহত ভাই ককাই বেলেগ হয়। শাহুয়ে পো-বোৱাৰী আৰু নাতি-নাতিনীক সমান চকুৰে নেচালে, সিহঁতৰ ভিতৰত কাজিয়াৰ সূত্ৰপাত হয়। {{gap}}(৩) বহু সময় বোৱাৰীৰ মাক বাপেক প্ৰভৃতিয়ে,ছোৱালীৰ সুবিধা হব আৰু ডাঙৰ পৰিয়ালতকৈ পৰিয়াল সৰু হলে দুখ কম কৰিব লাগিব বুলি, জী জোৱাইক বেলেগ হোৱাৰ বাবে বহু উদ্‌গনি দিয়ে। {{gap}}(৪) আজিকালি ছোৱালীৰ বিয়া আগতকৈ বেছি বয়সত হয়। সৰু ছোৱালী কম বয়সতে আন ঘৰলৈ গলে যিমান সোনকালে সেইখন ঘৰক নিজৰ বুলি ভাবিবপাৰে ডাঙৰ ছোৱালীয়ে নোৱাৰে। সিও বেলেগ হোৱাৰ এটি কাৰণ। বাল্য বিবাহ প্ৰথা ভাৰতবৰ্ষত চলিত হোৱাৰ ইও এটি কাৰণ। {{gap}}(৫) এলেহুৱা আৰু বিলাসী তিৰোতাই একে লগে<noinclude>{{rh|৬||}}</noinclude> bmjj7hlesa70096t7bc7dt8l6t0k9vb 267015 267014 2026-11-10T15:56:54Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267015 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৮১}}</noinclude>বেছি আৰ্জ্জন কৰিব ধৰিছে আৰু ঘৰৰ আনবোৰে তেওঁৰ ওপৰতে খাই, তেতিয়া বেলেগ হবৰ উদ্দেশ্যে গিৰীয়েকৰ আগত সচাঁই মিছাই বহুত কথা লগাব ধৰে। প্ৰথমে অবিশ্বাস কৰিলেও শেহত একে কথা দোহাৰি কৈ থকাত,গিৰীয়েকৰো তেনে বিশ্বাস হয় আৰু তাৰ ফলত মৰমৰ ভাই ককাইৰ লগত বেলেগ হয়। {{gap}}(২) মাকে বহু সময় এজনী বোৱাৰীয়েক আৰু এটি লৰাৰ পক্ষপাতী হৈ, আন বিলাকৰ লগত কাজিয়া লগাই আৰু তাৰে ফলত শেহত ভাই ককাই বেলেগ হয়। শাহুয়ে পো-বোৱাৰী আৰু নাতি-নাতিনীক সমান চকুৰে নেচালে, সিহঁতৰ ভিতৰত কাজিয়াৰ সূত্ৰপাত হয়। {{gap}}(৩) বহু সময় বোৱাৰীৰ মাক বাপেক প্ৰভৃতিয়ে,ছোৱালীৰ সুবিধা হব আৰু ডাঙৰ পৰিয়ালতকৈ পৰিয়াল সৰু হলে দুখ কম কৰিব লাগিব বুলি, জী জোৱাইক বেলেগ হোৱাৰ বাবে বহু উদ্‌গনি দিয়ে। {{gap}}(৪) আজিকালি ছোৱালীৰ বিয়া আগতকৈ বেছি বয়সত হয়। সৰু ছোৱালী কম বয়সতে আন ঘৰলৈ গলে যিমান সোনকালে সেইখন ঘৰক নিজৰ বুলি ভাবিবপাৰে ডাঙৰ ছোৱালীয়ে নোৱাৰে। সিও বেলেগ হোৱাৰ এটি কাৰণ। বাল্য বিবাহ প্ৰথা ভাৰতবৰ্ষত চলিত হোৱাৰ ইও এটি কাৰণ। {{gap}}(৫) এলেহুৱা আৰু বিলাসী তিৰোতাই একে লগে<noinclude>{{rh|৬||}}</noinclude> p2nog5prqn961t4anp00cg220i4uf0h 267016 267015 2026-11-10T15:57:24Z Nilotpal Hazarika123 3917 267016 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৮১}}</noinclude>বেছি আৰ্জ্জন কৰিব ধৰিছে আৰু ঘৰৰ আনবোৰে তেওঁৰ ওপৰতে খাই, তেতিয়া বেলেগ হবৰ উদ্দেশ্যে গিৰীয়েকৰ আগত সচাঁই মিছাই বহুত কথা লগাব ধৰে। প্ৰথমে অবিশ্বাস কৰিলেও শেহত একে কথা দোহাৰি কৈ থকাত,গিৰীয়েকৰো তেনে বিশ্বাস হয় আৰু তাৰ ফলত মৰমৰ ভাই ককাইৰ লগত বেলেগ হয়। {{gap}}(২) মাকে বহু সময় এজনী বোৱাৰীয়েক আৰু এটি লৰাৰ পক্ষপাতী হৈ, আন বিলাকৰ লগত কাজিয়া লগাই আৰু তাৰে ফলত শেহত ভাই ককাই বেলেগ হয়। শাহুয়ে পো-বোৱাৰী আৰু নাতি-নাতিনীক সমান চকুৰে নেচালে, সিহঁতৰ ভিতৰত কাজিয়াৰ সূত্ৰপাত হয়। {{gap}}(৩) বহু সময় বোৱাৰীৰ মাক বাপেক প্ৰভৃতিয়ে,ছোৱালীৰ সুবিধা হব আৰু ডাঙৰ পৰিয়ালতকৈ পৰিয়াল সৰু হলে দুখ কম কৰিব লাগিব বুলি, জী জোৱাইক বেলেগ হোৱাৰ বাবে বহু উদ্‌গনি দিয়ে। {{gap}}(৪) আজিকালি ছোৱালীৰ বিয়া আগতকৈ বেছি বয়সত হয়। সৰু ছোৱালী কম বয়সতে আন ঘৰলৈ গলে যিমান সোনকালে সেইখন ঘৰক নিজৰ বুলি ভাবিবপাৰে ডাঙৰ ছোৱালীয়ে নোৱাৰে। সিও বেলেগ হোৱাৰ এটি কাৰণ। বাল্য বিবাহ প্ৰথা ভাৰতবৰ্ষত চলিত হোৱাৰ ইও এটি কাৰণ। {{gap}}(৫) এলেহুৱা আৰু বিলাসী তিৰোতাই একে লগে<noinclude>{{rh||৬|}}</noinclude> t2sk9hnbuquw75h4jmwcn4ev4b1n10z 267018 267016 2026-11-10T16:00:37Z Nilotpal Hazarika123 3917 267018 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৮১}}</noinclude>বেছি আৰ্জ্জন কৰিব ধৰিছে আৰু ঘৰৰ আনবোৰে তেওঁৰ ওপৰতে খাই, তেতিয়া বেলেগ হবৰ উদ্দেশ্যে গিৰীয়েকৰ আগত সচাঁই মিছাই বহুত কথা লগাব ধৰে। প্ৰথমে অবিশ্বাস কৰিলেও শেহত একে কথা দোহাৰি কৈ থকাত, গিৰীয়েকৰো তেনে বিশ্বাস হয় আৰু তাৰ ফলত মৰমৰ ভাই ককাইৰ লগত বেলেগ হয়। {{gap}}(২) মাকে বহু সময় এজনী বোৱাৰীয়েক আৰু এটি লৰাৰ পক্ষপাতী হৈ, আন বিলাকৰ লগত কাজিয়া লগাই আৰু তাৰে ফলত শেহত ভাই ককাই বেলেগ হয়। শাহুয়ে পো-বোৱাৰী আৰু নাতি-নাতিনীক সমান চকুৰে নেচালে, সিহঁতৰ ভিতৰত কাজিয়াৰ সূত্ৰপাত হয়। {{gap}}(৩) বহু সময় বোৱাৰীৰ মাক বাপেক প্ৰভৃতিয়ে, ছোৱালীৰ সুবিধা হব আৰু ডাঙৰ পৰিয়ালতকৈ পৰিয়াল সৰু হলে দুখ কম কৰিব লাগিব বুলি, জী জোৱাইক বেলেগ হোৱাৰ বাবে বহু উদ্‌গনি দিয়ে। {{gap}}(৪) আজিকালি ছোৱালীৰ বিয়া আগতকৈ বেছি বয়সত হয়। সৰু ছোৱালী কম বয়সতে আন ঘৰলৈ গলে যিমান সোনকালে সেইখন ঘৰক নিজৰ বুলি ভাবিবপাৰে ডাঙৰ ছোৱালীয়ে নোৱাৰে। সিও বেলেগ হোৱাৰ এটি কাৰণ। বাল্য বিবাহ প্ৰথা ভাৰতবৰ্ষত চলিত হোৱাৰ ইও এটি কাৰণ। {{gap}}(৫) এলেহুৱা আৰু বিলাসী তিৰোতাই একে লগে<noinclude>{{rh||৬|}}</noinclude> kaaq0j56uztq1ioy5o0crwts6agjfcm 267020 267018 2026-11-10T16:02:27Z Nilotpal Hazarika123 3917 267020 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৮১}}</noinclude>বেছি আৰ্জ্জন কৰিব ধৰিছে আৰু ঘৰৰ আনবোৰে তেওঁৰ ওপৰতে খাই, তেতিয়া বেলেগ হবৰ উদ্দেশ্যে গিৰীয়েকৰ আগত সচাঁই মিছাই বহুত কথা লগাব ধৰে। প্ৰথমে অবিশ্বাস কৰিলেও শেহত একে কথা দোহাৰি কৈ থকাত, গিৰীয়েকৰো তেনে বিশ্বাস হয় আৰু তাৰ ফলত মৰমৰ ভাই ককাইৰ লগত বেলেগ হয়। {{gap}}(২) মাকে বহু সময় এজনী বোৱাৰীয়েক আৰু এটি লৰাৰ পক্ষপাতী হৈ, আন বিলাকৰ লগত কাজিয়া লগাই আৰু তাৰে ফলত শেহত ভাই ককাই বেলেগ হয়। শাহুয়ে পো-বোৱাৰী আৰু নাতি-নাতিনীক সমান চকুৰে নেচালে, সিহঁতৰ ভিতৰত কাজিয়াৰ সূত্ৰপাত হয়। {{gap}}(৩) বহু সময় বোৱাৰীৰ মাক বাপেক প্ৰভৃতিয়ে, ছোৱালীৰ সুবিধা হব আৰু ডাঙৰ পৰিয়ালতকৈ পৰিয়াল সৰু হলে দুখ কম কৰিব লাগিব বুলি, জী জোৱাইক বেলেগ হোৱাৰ বাবে বহু উদ্‌গনি দিয়ে। {{gap}}(৪) আজিকালি ছোৱালীৰ বিয়া আগতকৈ বেছি বয়সত হয়। সৰু ছোৱালী কম বয়সতে আন ঘৰলৈ গলে যিমান সোনকালে সেইখন ঘৰক নিজৰ বুলি ভাবিব পাৰে ডাঙৰ ছোৱালীয়ে নোৱাৰে। সিও বেলেগ হোৱাৰ এটি কাৰণ। বাল্য বিবাহ প্ৰথা ভাৰতবৰ্ষত চলিত হোৱাৰ ইও এটি কাৰণ। {{gap}}(৫) এলেহুৱা আৰু বিলাসী তিৰোতাই একে লগে<noinclude>{{rh||৬|}}</noinclude> 35m9ivyf1dkohm8eq8kz8b6vr86slyl 104 77154 267021 211343 2026-11-10T16:03:02Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267021 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>৮২ মাতৃজাতি থকা ডাঙৰ পৰিয়ালৰ বেছি কামৰ হাত" সাবিব নিমিত্তে বেলেগ হৈ থাকিবলৈ ইচ্ছা কৰে। (৬) গোটেইবোৰ দোষ অকলে তিৰোতাৰ গাত নহয়, মতাৰ গাতো আছে। মুঠৰ ওপৰত বেলেগ হোৱাৰ কাৰণ পৰিয়ালৰ মানুহৰ ভিতৰত মৰম, স্বাৰ্থত্যাগ, কৰ্ত্তব্যনিষ্ঠা, শৃঙ্খলাব তাভাৰ আৰু সমবেদনাৰ অভাব। সময়ে দেখা বোৱাৰীৰ সাজ পাৰ — আই, সময়ে সময়ে যায় ধনী মানুহৰ ছোৱালী দুখীয়াৰ ঘৰত পৰে। দুখীয়াৰ ঘৰত কেতিয়াও নেদেখ৷ কাপোৰ-কানি, বাচন-বৰ্ত্তন, মেজ মাচিয়া অলঙ্কাৰ প্ৰভৃতি শহুৰেকৰ ঘৰলৈ নিয়ে। আৰু আন আন বোৱাৰী জীয়ৰীতকৈ বাপেকৰ ঘৰৰ পৰা বেছি বস্তু নিয়া বুলি ভেমত ওফন্দি গঙ্গা টোপটো যেন হয়। আন বিলাকে সেইবোৰ দেখি সেই বোৱাৰী জনীক ভাল নেপায় পেটে পেটে হিংসা কৰে। যি সকল বোৱাৰীয়ে গিৰীয়েকৰ ঘৰখন নিজৰ খৰ ননন্দ জা সকলক নিজৰ বাই ভনী বুলি ভাবিব পাৰে, তেওঁলোকে কেতিয়াও আনবোৰতকৈ কোনো বিষয়ে চাবলৈ নেযায়। তেওঁ লোকে কেতিয়াও আনবোৰতকৈ ভাল নাখায়, ভাল নিপিন্ধে, তেওঁলোকৰ মূল্যবান কাপোৰ-কানি পেৰাতে পুৰণি হয়। সেই মূল্যবান কাপোৰ-কানি সকলোতকৈ সৰুজনীক পিন্ধাই নিজে আনৰ দৰে পিন্ধে আৰু তেনে<noinclude></noinclude> qh37h5ls47brg34bl1k39zecf6zqjus 267025 267021 2026-11-10T16:17:56Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267025 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৮২}}</noinclude>থকা ডাঙৰ পৰিয়ালৰ বেছি কামৰ হাত" সাৰিবৰ নিমিত্তে বেলেগ হৈ থাকিবলৈ ইচ্ছা কৰে। {{gap}}(৬) গোটেইবোৰ দোষ অকলে তিৰোতাৰ গাত নহয়, মতাৰ গাতো আছে। মুঠৰ ওপৰত বেলেগ হোৱাৰ কাৰণ পৰিয়ালৰ মানুহৰভিতৰত মৰম, স্বাৰ্থত্যাগ, কৰ্ত্তব্যনিষ্ঠা, শৃঙ্খলাৰ তাভাৱআৰু সমবেদনাৰ {{SIC|অভাব|অভাৱ}}। {{gap}}বোৱাৰীৰ সাজ পাৰ — আই, সময়ে সময়ে দেখা যায় ধনী মানুহৰ ছোৱালী দুখীয়াৰ ঘৰত পৰে। দুখীয়াৰ ঘৰত কেতিয়াও নেদেখ৷ কাপোৰ-কানি, বাচন-বৰ্ত্তন, মেজ-মাচিয়া অলঙ্কাৰ প্ৰভৃতি শহুৰেকৰ ঘৰলৈ নিয়ে। আৰু আন আন বোৱাৰী জীয়ৰীতকৈ বাপেকৰ ঘৰৰ পৰা বেছিবস্তু নিয়া বুলি ভেমত ওফন্দি গঙ্গাটোপটো যেন হয়। আন বিলাকে সেইবোৰ দেখি সেই বোৱাৰীজনীক ভাল নেপায় পেটে পেটে হিংসা কৰে। যি সকল বোৱাৰীয়ে গিৰীয়েকৰ ঘৰখন নিজৰ ঘৰ ননন্দ জা সকলক নিজৰ বাই ভনী বুলি ভাবিব পাৰে, তেওঁলোকে কেতিয়াও আবোৰতকৈ কোনো বিষয়ে চাবলৈ নেযায়। তেওঁলোকে কেতিয়াও আনবোৰতকৈ ভাল নাখায়, ভাল নিপিন্ধে, তেওঁলোকৰ মূল্যবান কাপোৰ-কানি পেৰাতে পুৰণি হয়। সেই মূল্যবান কাপোৰ কানি সকলোতকৈ সৰু জনীক পিন্ধাই নিজে আনৰ দৰে পিন্ধে আৰু তেনে<noinclude></noinclude> a87h7b3pap8zf0nv0r2si47u5bxlz8j 267026 267025 2026-11-10T16:18:45Z Nilotpal Hazarika123 3917 267026 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৮২}}</noinclude>থকা ডাঙৰ পৰিয়ালৰ বেছি কামৰ হাত" সাৰিবৰ নিমিত্তে বেলেগ হৈ থাকিবলৈ ইচ্ছা কৰে। {{gap}}(৬) গোটেইবোৰ দোষ অকলে তিৰোতাৰ গাত নহয়, মতাৰ গাতো আছে। মুঠৰ ওপৰত বেলেগ হোৱাৰ কাৰণ পৰিয়ালৰ মানুহৰভিতৰত মৰম, স্বাৰ্থত্যাগ, কৰ্ত্তব্যনিষ্ঠা, শৃঙ্খলাৰ তাভাৱআৰু সমবেদনাৰ {{SIC|অভাব|অভাৱ}}। {{gap}}বোৱাৰীৰ সাজ পাৰ — আই, সময়ে সময়ে দেখা যায় ধনী মানুহৰ ছোৱালী দুখীয়াৰ ঘৰত পৰে। দুখীয়াৰ ঘৰত কেতিয়াও নেদেখ৷ কাপোৰ-কানি, বাচন-বৰ্ত্তন, মেজ-মাচিয়া অলঙ্কাৰ প্ৰভৃতি শহুৰেকৰ ঘৰলৈ নিয়ে। আৰু আন আন বোৱাৰী জীয়ৰীতকৈ বাপেকৰ ঘৰৰ পৰা বেছিবস্তু নিয়া বুলি ভেমত ওফন্দি গঙ্গাটোপটো যেন হয়। আন বিলাকে সেইবোৰ দেখি সেই বোৱাৰীজনীক ভাল নেপায় পেটে পেটে হিংসা কৰে। যি সকল বোৱাৰীয়ে গিৰীয়েকৰ ঘৰখন নিজৰ ঘৰ ননন্দ জা সকলক নিজৰ বাই ভনী বুলি ভাবিব পাৰে, তেওঁলোকে কেতিয়াও আনবোৰতকৈ কোনো বিষয়ে চাবলৈ নেযায়। তেওঁলোকে কেতিয়াও আনবোৰতকৈ ভাল নাখায়, ভাল নিপিন্ধে, তেওঁলোকৰ মূল্যবান কাপোৰ-কানি পেৰাতে পুৰণি হয়। সেই মূল্যবান কাপোৰ কানি সকলোতকৈ সৰু জনীক পিন্ধাই নিজে আনৰ দৰে পিন্ধে আৰু তেনে<noinclude></noinclude> oawvj84lnl39phg2a5acuz0etpfmrhr 267028 267026 2026-11-10T16:19:26Z Nilotpal Hazarika123 3917 267028 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৮২}}</noinclude>থকা ডাঙৰ পৰিয়ালৰ বেছি কামৰ হাত" সাৰিবৰ নিমিত্তে বেলেগ হৈ থাকিবলৈ ইচ্ছা কৰে। {{gap}}(৬) গোটেইবোৰ দোষ অকলে তিৰোতাৰ গাত নহয়, মতাৰ গাতো আছে। মুঠৰ ওপৰত বেলেগ হোৱাৰ কাৰণ পৰিয়ালৰ মানুহৰ ভিতৰত মৰম, স্বাৰ্থত্যাগ, কৰ্ত্তব্যনিষ্ঠা, শৃঙ্খলাৰ তাভাৱ আৰু সমবেদনাৰ {{SIC|অভাব|অভাৱ}}। {{gap}}বোৱাৰীৰ সাজ পাৰ — আই, সময়ে সময়ে দেখা যায় ধনী মানুহৰ ছোৱালী দুখীয়াৰ ঘৰত পৰে। দুখীয়াৰ ঘৰত কেতিয়াও নেদেখ৷ কাপোৰ-কানি, বাচন-বৰ্ত্তন, মেজ-মাচিয়া অলঙ্কাৰ প্ৰভৃতি শহুৰেকৰ ঘৰলৈ নিয়ে। আৰু আন আন বোৱাৰী জীয়ৰীতকৈ বাপেকৰ ঘৰৰ পৰা বেছিবস্তু নিয়া বুলি ভেমত ওফন্দি গঙ্গাটোপটো যেন হয়। আন বিলাকে সেইবোৰ দেখি সেই বোৱাৰীজনীক ভাল নেপায় পেটে পেটে হিংসা কৰে। যি সকল বোৱাৰীয়ে গিৰীয়েকৰ ঘৰখন নিজৰ ঘৰ ননন্দ জা সকলক নিজৰ বাই ভনী বুলি ভাবিব পাৰে, তেওঁলোকে কেতিয়াও আনবোৰতকৈ কোনো বিষয়ে চাবলৈ নেযায়। তেওঁলোকে কেতিয়াও আনবোৰতকৈ ভাল নাখায়, ভাল নিপিন্ধে, তেওঁলোকৰ মূল্যবান কাপোৰ-কানি পেৰাতে পুৰণি হয়। সেই মূল্যবান কাপোৰ কানি সকলোতকৈ সৰু জনীক পিন্ধাই নিজে আনৰ দৰে পিন্ধে আৰু তেনে<noinclude></noinclude> eog6rxdvagq6s63pi196s5bbg9l802s 267029 267028 2026-11-10T16:20:10Z Nilotpal Hazarika123 3917 267029 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৮২|মাতৃজাতি|}}</noinclude>থকা ডাঙৰ পৰিয়ালৰ বেছি কামৰ হাত" সাৰিবৰ নিমিত্তে বেলেগ হৈ থাকিবলৈ ইচ্ছা কৰে। {{gap}}(৬) গোটেইবোৰ দোষ অকলে তিৰোতাৰ গাত নহয়, মতাৰ গাতো আছে। মুঠৰ ওপৰত বেলেগ হোৱাৰ কাৰণ পৰিয়ালৰ মানুহৰ ভিতৰত মৰম, স্বাৰ্থত্যাগ, কৰ্ত্তব্যনিষ্ঠা, শৃঙ্খলাৰ তাভাৱ আৰু সমবেদনাৰ {{SIC|অভাব|অভাৱ}}। {{gap}}বোৱাৰীৰ সাজ পাৰ — আই, সময়ে সময়ে দেখা যায় ধনী মানুহৰ ছোৱালী দুখীয়াৰ ঘৰত পৰে। দুখীয়াৰ ঘৰত কেতিয়াও নেদেখ৷ কাপোৰ-কানি, বাচন-বৰ্ত্তন, মেজ-মাচিয়া অলঙ্কাৰ প্ৰভৃতি শহুৰেকৰ ঘৰলৈ নিয়ে। আৰু আন আন বোৱাৰী জীয়ৰীতকৈ বাপেকৰ ঘৰৰ পৰা বেছিবস্তু নিয়া বুলি ভেমত ওফন্দি গঙ্গাটোপটো যেন হয়। আন বিলাকে সেইবোৰ দেখি সেই বোৱাৰীজনীক ভাল নেপায় পেটে পেটে হিংসা কৰে। যি সকল বোৱাৰীয়ে গিৰীয়েকৰ ঘৰখন নিজৰ ঘৰ ননন্দ জা সকলক নিজৰ বাই ভনী বুলি ভাবিব পাৰে, তেওঁলোকে কেতিয়াও আনবোৰতকৈ কোনো বিষয়ে চাবলৈ নেযায়। তেওঁলোকে কেতিয়াও আনবোৰতকৈ ভাল নাখায়, ভাল নিপিন্ধে, তেওঁলোকৰ মূল্যবান কাপোৰ-কানি পেৰাতে পুৰণি হয়। সেই মূল্যবান কাপোৰ কানি সকলোতকৈ সৰু জনীক পিন্ধাই নিজে আনৰ দৰে পিন্ধে আৰু তেনে<noinclude></noinclude> 2w1ipe2nabz3h61dradhp3bv67onjx7 104 77155 267030 211344 2026-11-10T16:21:14Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267030 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি QA কৰি সকলোৰে মৰম টানি আনে। ৰজাৰ জীয়েক সাবি- ত্ৰীৰ যেতিয়া বনবাসী সত্যবানৰ লগত বিয়া হয়, তেতিয়া তেওঁ বহুমূলীয়া সাজপাৰ এৰি বাকলি পিন্ধি সন্ন্যাসিনীৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰি শাহু শহুৰৰ মৰমৰ পাত্ৰী হয়। যদি তুমি সকলোৰে মৰম পাব খোজ৷ তেনেহলে পিন্ধাই-উৰাই খোৱাই-বোৱই কোনো বিষয়তে ঘৰৰ আন মানুহ বোৰতকৈ ওপৰত নেযাবা। কম। অসমীয়া তিৰোতাৰ সাজপাৰ - অসমীয়া তিৰোতাৰ সাজপাৰ মোৰ চকুত বৰ ভাল লাগে। এই সাজ পিন্ধা জনীক গহীন আৰু সুন্দৰ দেখি। মহাত্মা গান্ধীয়ে আসা- মলৈ আহোঁতে অসমৰ তিৰোতাৰ সাজপাৰক বৰকৈ প্ৰশংসা কৰি গৈছিল। ভালকৈ ভাবি চালে ইয়াৰ দামো এযোৰ মুগাৰ ৰিহা-মেখেলাই যিমান দিন যায়, বঙালী শাৰী এখনে তাৰ চাৰি ভাগৰ এভাগ দিন যায়নে নেযায় সন্দেহ। তাৰোপৰি ই বৰ আবুৰ ৰাখে। তথাপি এই সাজ পাৰ এৰি আজিকালিৰ তিৰোতা একোগৰাকীয়ে যি সাজপাৰ পিন্ধিব ধৰিছে, সি আমাৰ যে জাতীয় সাজ নহয়েই তদুপৰি আন কোনো দেশৰ তিৰোতাই তেনে সাজপাৰ পিন্ধা মোৰ বোধ নহয়। প্ৰায় সকলে৷ তিৰো তাই অসমৰ জাতীয় মেখেলাখন ঠিক ৰাখিছে—যদিও বহু সময়ত দেখা যায় যে বঙালী শাৰী কাটিহে ৰিহা মেখেলা কৰিছে। তাত বাদে গাত পিন্ধা আন সকলো বিদেশী,<noinclude></noinclude> 6fgua044k08c9u2vre7wut408selgvx 267045 267030 2026-11-10T17:11:00Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267045 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৮৩}}</noinclude>কৰি সকলোৰে মৰম টানি আনে। ৰজাৰ জীয়েক সাবি-ত্ৰীৰ যেতিয়া বনবাসী সত্যবানৰ লগত বিয়া হয়, তেতিয়াতেওঁ বহুমূলীয়া সাজপাৰ এৰি বাকলি পিন্ধি সন্ন্যাসিনীৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰি শাহু শহুৰৰ মৰমৰ পাত্ৰী হয়। যদিতুমি সকলোৰে মৰম পাব খোজ৷ তেনেহলে পিন্ধাই-উৰাই খোৱাই-বোৱই কোনো বিষয়তে ঘৰৰ আন মানুহ বোৰতকৈ ওপৰত নেযাবা। {{gap}}অসমীয়া তিৰোতাৰ সাজপাৰ—অসমীয়া তিৰোতাৰ সাজপাৰ মোৰ চকুত বৰ ভাল লাগে। এই সাজ পিন্ধাজনীক গহীন আৰু সুন্দৰ দেখি। মহাত্মা গান্ধীয়ে {{SIC|আসামলৈ|অসমলৈ}} আহোঁতে অসমৰ তিৰোতাৰ সাজপাৰক বৰকৈ প্ৰশংসা কৰি গৈছিল। ভালকৈ ভাবি চালে ইয়াৰ দামোএযোৰ মুগাৰ ৰিহা-মেখেলাই যিমান দিন যায়,বঙালী শাৰী এখনে তাৰ চাৰি ভাগৰ এভাগ দিন যায়নে নেযায় সন্দেহ। তাৰোপৰি ই বৰ আবুৰ ৰাখে। তথাপি এই সাজ পাৰএৰি আজিকালিৰ তিৰোতা একোগৰাকীয়ে যি সাজপাৰ পিন্ধিব ধৰিছে, সি আমাৰ যে জাতীয় সাজ নহয়েই তদুপৰি আন কোনো দেশৰ তিৰোতাই তেনে সাজপাৰ পিন্ধা মোৰ বোধ নহয়। প্ৰায় সকলে৷ তিৰোতাই অসমৰ জাতীয় মেখেলাখন ঠিক ৰাখিছে—যদিও বহু সময়ত দেখা যায় যে বঙালী শাৰী কাটিহে ৰিহা মেখেলাকৰিছে। তাত বাদে গাত পিন্ধা আন সকলো বিদেশী,<noinclude></noinclude> 72sr99c6is5mzfo5h191jgm1rx8km94 267046 267045 2026-11-10T17:14:30Z Nilotpal Hazarika123 3917 267046 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৮৩}}</noinclude>কৰি সকলোৰে মৰম টানি আনে। ৰজাৰ জীয়েক সাবি-ত্ৰীৰ যেতিয়া বনবাসী সত্যবানৰ লগত বিয়া হয়, তেতিয়াতেওঁ বহুমূলীয়া সাজপাৰ এৰি বাকলি পিন্ধি সন্ন্যাসিনীৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰি শাহু শহুৰৰ মৰমৰ পাত্ৰী হয়। যদিতুমি সকলোৰে মৰম পাব খোজ৷ তেনেহলে পিন্ধাই-উৰাই খোৱাই-বোৱই কোনো বিষয়তে ঘৰৰ আন মানুহ বোৰতকৈ ওপৰত নেযাবা। {{gap}}অসমীয়া তিৰোতাৰ সাজপাৰ—অসমীয়া তিৰোতাৰ সাজপাৰ মোৰ চকুত বৰ ভাল লাগে। এই সাজ পিন্ধাজনীক গহীন আৰু সুন্দৰ দেখি। মহাত্মা গান্ধীয়ে {{SIC|আসামলৈ|অসমলৈ}} আহোঁতে অসমৰ তিৰোতাৰ সাজপাৰক বৰকৈ প্ৰশংসা কৰি গৈছিল। ভালকৈ ভাবি চালে ইয়াৰ দামো কম। এযোৰ মুগাৰ ৰিহা-মেখেলাই যিমান দিন যায়, বঙালী শাৰী এখনে তাৰ চাৰি ভাগৰ এভাগ দিন যায়নে নেযায় সন্দেহ। তাৰোপৰি ই বৰ আবুৰ ৰাখে। তথাপি এই সাজ পাৰএৰি আজিকালিৰ তিৰোতা একোগৰাকীয়ে যি সাজপাৰ পিন্ধিব ধৰিছে, সি আমাৰ যে জাতীয় সাজ নহয়েই তদুপৰি আন কোনো দেশৰ তিৰোতাই তেনে সাজপাৰ পিন্ধা মোৰ বোধ নহয়। প্ৰায় সকলে৷ তিৰোতাই অসমৰ জাতীয় মেখেলাখন ঠিক ৰাখিছে—যদিও বহু সময়ত দেখা যায় যে বঙালী শাৰী কাটিহে ৰিহা মেখেলাকৰিছে। তাত বাদে গাত পিন্ধা আন সকলো বিদেশী,<noinclude></noinclude> h28hsdeo3afkoksel3p7ea38wnyrpms 104 77156 267047 211345 2026-11-10T17:16:20Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267047 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>৮৪ মাতৃজাতি ইদেশৰ এবিধ সি দেশৰ এবিধ। তাৰ ভিতৰতো হাঁহি উঠা কথা এইটো যে বঙালী মিলব বা তাঁতৰ শাৰী কাটি' ৰিহা মেখেলা কৰি লোৱা সকলে, নিজে বঙালী শাৰী নিপিন্ধা বুলি গৌৰৱ কৰে আৰু কাটি বিহা-মেখেলা নকৰি গোট শাৰী পিন্ধা সকলক বঙালী শাৰী পিন্ধা বুলি ইতিকিং কৰে। কোনোবা নেমক নিজৰ দেশীয় সাজপাৰ এৰি আমাৰ অসমীয়া বিহা মেখেলা পিন্ধা দেখিছানে? তেওঁলোকে কেতিয়াও নিজৰ জাতীয় সাজপাৰ নেবে। আমাৰ অসমীয়া সাজপাৰ সিহঁততকৈ বহুগুণে ধুনীয়া আৰু ভালকৈ লাজ আগুবে, তথাপি আমি আমাৰ সাজপাৰ লাহে লাহে এৰি আহিছোঁ। এতিয়া কেৱল মাত্ৰ মেখেলাত পৰিছে— তাকো যি ধৰণে পিন্ধা হয়, তাক গাউনে বুলিম, নে আন কিবাই বুলিম ঠিক কৰিব নোৱাৰা হৈছে। তাৰ ওপৰত বিলাতী লেছব কাৰুকাৰ্য্য আছেই। খনীয়৷ দেখিব নোপোৱা হল, আমাৰ নাতি পুড়িয়ে তাক কামৰূপ অনু- সন্ধান সমিতিৰ মিউজিয়ম বা প্ৰদৰ্শনীতহে দেখিব। বিহাও যাও যাও, নব্যা সকলে বিহা পিন্ধিব এৰিছে, যদিও বিহা অসমীয়া তিৰোতাৰ সাজ পাৰৰ বিশেষত্ব। চেমিজ, ব্লাউজ ওভাৰকোট, ওখ গেৰুৱাৰ জোঁতা আমাৰ পোছাকৰ অঙ্গ হল—বাকী কেৱল মেমে মুখত লোৱা জালখন। অসমীয়া গহনা দেখিব নোপোৱা হ'ল। স্বাধীন মৰ্য্যাদাশীল জাতিয়ে বেয়া হলেও নিজৰ জাতীয় সাজপাৰ নেৰেপৰাধীন<noinclude></noinclude> ku5emq87vquwmtc0c5lnj4tanqky2l3 267051 267047 2026-11-10T17:34:03Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267051 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৮৪|মাতৃজাতি|}}</noinclude>ইদেশৰ এবিধ সি দেশৰ এবিধ। তাৰ ভিতৰতো হাঁহি উঠা কথা এইটোযে বঙালী মিলৰ বা তাঁতৰ শাৰী কাটি'ৰিহা মেখেলা কৰি লোৱা সকলে, নিজে বঙালী শাৰী নিপিন্ধা বুলি গৌৰৱ কৰে আৰু কাটি বিহা-মেখেলা নকৰি গোট শাৰী পিন্ধা সকলক বঙালী শাৰী পিন্ধা বুলি ইতিকিং কৰে। কোনোবা মেমক নিজৰ দেশীয় সাজপাৰ এৰি আমাৰ অসমীয়া ৰিহা মেখেলা পিন্ধা দেখিছানে? তেওঁলোকে কেতিয়াও নিজৰ জাতীয় সাজপাৰ নেৰে। আমাৰ অসমীয়া সাজপাৰ সিহঁততকৈ বহুগুণে ধুনীয়া আৰু ভালকৈ লাজ আগুৰে, তথাপি আমি আমাৰ সাজপাৰ লাহে লাহেএৰি আহিছোঁ। এতিয়া কেৱল মাত্ৰ মেখেলাত পৰিছে—তাকো যি ধৰণে পিন্ধা হয়, তাক গাউনে বুলিম, নেআন কিবাই বুলিম ঠিক কৰিব নোৱাৰা হৈছে। তাৰ ওপৰত বিলাতী লেছৰ কাৰুকাৰ্য্য আছেই। খনীয়৷ দেখিব নোপোৱা হল, আমাৰ নাতি পুতিয়ে তাক কামৰূপ অনু-সন্ধান সমিতিৰ মিউজিয়ম বা প্ৰদৰ্শনীতহে দেখিব। ৰিহাও যাও যাও, নব্যা সকলে ৰিহা পিন্ধিব এৰিছে, যদিও ৰিহা অসমীয়া তিৰোতাৰ সাজ পাৰৰ বিশেষত্ব। চেমিজ, ব্লাউজ ওভাৰকোট, ওখ গেৰুৱাৰ জোঁতা আমাৰ পোছাকৰ অঙ্গহল—বাকী কেৱল মেমে মুখত লোৱা জালখন। অসমীয়া গহনা দেখিব নোপোৱা হ'ল। স্বাধীন মৰ্য্যাদাশীল জাতিয়ে বেয়া হলেও নিজৰ জাতীয় সাজপাৰ নেৰে—পৰাধীন<noinclude></noinclude> 15a6u9tq03r89nyy7f78yasyss09hkq 267052 267051 2026-11-10T17:35:23Z Nilotpal Hazarika123 3917 267052 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৮৪|মাতৃজাতি|}}</noinclude>ইদেশৰ এবিধ সি দেশৰ এবিধ। তাৰ ভিতৰতো হাঁহি উঠা কথা এইটোযে বঙালী মিলৰ বা তাঁতৰ শাৰী কাটি ৰিহা মেখেলা কৰি লোৱা সকলে, নিজে বঙালী শাৰী নিপিন্ধা বুলি গৌৰৱ কৰে আৰু কাটি বিহা-মেখেলা নকৰি গোট শাৰী পিন্ধা সকলক বঙালী শাৰী পিন্ধা বুলি ইতিকিং কৰে। কোনোবা মেমক নিজৰ দেশীয় সাজপাৰ এৰি আমাৰ অসমীয়া ৰিহা মেখেলা পিন্ধা দেখিছানে? তেওঁলোকে কেতিয়াও নিজৰ জাতীয় সাজপাৰ নেৰে। আমাৰ অসমীয়া সাজপাৰ সিহঁততকৈ বহুগুণে ধুনীয়া আৰু ভালকৈ লাজ আগুৰে, তথাপি আমি আমাৰ সাজপাৰ লাহে লাহেএৰি আহিছোঁ। এতিয়া কেৱল মাত্ৰ মেখেলাত পৰিছে—তাকো যি ধৰণে পিন্ধা হয়, তাক গাউনে বুলিম, নেআন কিবাই বুলিম ঠিক কৰিব নোৱাৰা হৈছে। তাৰ ওপৰত বিলাতী লেছৰ কাৰুকাৰ্য্য আছেই। খনীয়৷ দেখিব নোপোৱা হল, আমাৰ নাতি পুতিয়ে তাক কামৰূপ অনু-সন্ধান সমিতিৰ মিউজিয়ম বা প্ৰদৰ্শনীতহে দেখিব। ৰিহাও যাও যাও, নব্যা সকলে ৰিহা পিন্ধিব এৰিছে, যদিও ৰিহা অসমীয়া তিৰোতাৰ সাজ পাৰৰ বিশেষত্ব। চেমিজ, ব্লাউজ ওভাৰকোট, ওখ গেৰুৱাৰ জোঁতা আমাৰ পোছাকৰ অঙ্গহল—বাকী কেৱল মেমে মুখত লোৱা জালখন। অসমীয়া গহনা দেখিব নোপোৱা হ'ল। স্বাধীন মৰ্য্যাদাশীল জাতিয়ে বেয়া হলেও নিজৰ জাতীয় সাজপাৰ নেৰে—পৰাধীন<noinclude></noinclude> hs00ybqtpo17eg7nwqamapo6jfoy2s8 104 77157 267053 211346 2026-11-10T17:36:12Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267053 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি ৮৫ জাতীয়ে স্বাধীন মনোবৃত্তি হেৰুৱাৰ লগে লগে নিজৰ জাতীয় পোছাক পৰিচ্ছদ আহাৰ-বিহাৰ, ৰীতি-নীতি এবি পৰৰ জাতিৰ অনুকৰণ কৰে। এই বিষয়ত অসমীয়া মতা তিৰোতা উভয়ে সমানে দায়ী। তুমি নিজে বৈ ললে নোৱাৰিলে তুমি কোনোবা এজনী অসমীয়া পোছাক পিন্ধাৰ গুণ—পৃথিৱীৰ সকলো দেশৰ মানুহতকৈ ভাৰতবৰ্ষৰ মানুহ দুখীয়া আৰু ভাৰতৰ সকলো প্ৰদেশৰ মানুহতকৈ অসমৰ মানুহ দুখীয়া। নিজে খেতি কৰা কপাহৰ সূতাৰে, বা আমাৰ দেশত উৎপন্ন হোৱা পাট বা মুগা সূতাৰ কাপোৰ-কানি তাঁতত বৈ ললে, আমাৰ অসমৰ টকা অসমতে থাকিব, বিদেশলৈ নাযাব। তোমাৰ বহুত খৰচ কমিব, নিজে বব জানাশুনা বা অন্ততঃ তোমাৰ দেশৰ তিৰোতাই সেই পইচা খিনি পাব, আৰু তাৰে তেওঁ পেট প্ৰবৰ্ত্তাৰ অৰ্থাৎ তুমি তেনে কাপোৰ পিন্ধি তোমাৰ দৰে আন এজনীক ভাত দিবা। তোমাৰ নিজৰ দেশৰ পইছা তোমাৰ নিজৰ দেশতে থাকিব, তেনে জাতিয় সাজপাৰ পিন্ধিলে তোমাৰ জাতিৰ বৈশিষ্ঠ্যও বক্ষ। পৰিব। আমি সকতে বহুত নিৰাশ্ৰয়া বিধাবাক কাপোৰ কানি বৈ পেট প্ৰৱৰ্ত্তোৰা এনেকি লৰাক কলেজত পঢ়ুৱাও দেখিছে।। যিমানেই সস্তীয়া বিদেশী ৰমক-জমক দুদিনীয়া কাপোৰ ওলাইছে, সিমানেই আমাৰ শিপিনী বোৰৰ ভাত মৰি আহিব লাগিছে।<noinclude></noinclude> 4gq3eep6l96s5x2r67g3ecvqqbw77qd 267055 267053 2026-11-10T17:47:48Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267055 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৮৫}}</noinclude>জাতীয়ে স্বাধীন মনোবৃত্তি হেৰুৱাৰ লগে লগে নিজৰ জাতীয় পোছাক-পৰিচ্ছদ আহাৰ-বিহাৰ, ৰীতি-নীতি এৰি পৰৰ জাতিৰ অনুকৰণ কৰে। এই বিষয়ত অসমীয়া মতা তিৰোতা উভয়ে সমানে দায়ী। {{gap}}অসমীয়া পোছাক পিন্ধাৰ গুণ—পৃথিৱীৰ সকলো দেশৰ মানুহতকৈ ভাৰতবৰ্ষৰ মানুহ দুখীয়া আৰু ভাৰতৰ সকলো প্ৰদেশৰ মানুহতকৈ অসমৰ মানুহ দুখীয়া। নিজে খেতি কৰা কপাহৰ সূতাৰে, বা আমাৰ দেশত উৎপন্ন হোৱা পাট বা মুগা সূতাৰ কাপোৰ-কানি তাঁতত বৈ ললে, আমাৰ অসমৰ টকা অসমতে থাকিব, বিদেশলৈ নাযাব। তুমি নিজে বৈ ললে তোমাৰ বহুত খৰচ কমিব, নিজে বব নোৱাৰিলে তুমি জানাশুনা বা অন্ততঃ তোমাৰ দেশৰ কোনোবা এজনী তিৰোতাই সেই পইচা খিনি পাব, আৰু তাৰে তেওঁ পেট প্ৰবৰ্ত্তাৰ অৰ্থাৎ তুমি তেনে কাপোৰ পিন্ধি তোমাৰ দৰেআন এজনীক ভাত দিবা। তোমাৰ নিজৰ দেশৰ পইছা তোমাৰ নিজৰ দেশতে থাকিব, তেনে জাতিয় সাজপাৰ পিন্ধিলে তোমাৰ জাতিৰ বৈশিষ্ঠ্যও ৰক্ষা পৰিব। আমি সকতে বহুত নিৰাশ্ৰয়া বিধাবাক কাপোৰ কানি বৈ পেটপ্ৰৱৰ্ত্তোৰা এনেকি লৰাক কলেজত পঢ়ুৱাও দেখিছো। যিমানেই সস্তীয়া বিদেশী ৰমক-জমক দুদিনীয়া কাপোৰ ওলাইছে, সিমানেই আমাৰ শিপিনী বোৰৰ ভাত মৰি আহিব লাগিছে।{{nop}}<noinclude></noinclude> 118wr4fyc01c8rf1na2o6h6ykoy0hub 104 77158 267056 211347 2026-11-10T17:49:16Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267056 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>৮৬ মাতৃজাতি অসমীয়া গহনা আজি কালি দেখিব নোপোৱা হল, লগে লগে সি সকল মানুহে সোণ-ৰূপৰ কাম কৰি পেট পূৱ- তাইছিল সিহঁতে নিবনুৱা হৈ আন ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিলে। অসমীয়া অলঙ্কাৰৰ প্ৰতি আদৰ থকা হ'লে আজি সেই অলঙ্কাৰেই সময়োপযোগী হলহেতেন। বঙালী সোণাৰীৰ গহনা দেখিবলৈ ভাল, তাৰ “পালিচাতে” বহুত সোণ নষ্ট হয়। যদি অসমীয়া প্ৰত্যেক মতা আৰু মাইকীয়ে পোছাকে পৰিচ্ছদে, আহাৰে-বিহাৰে, নিজৰ জাতিৰ বিশিষ্টতা ৰক্ষা নকৰে, তেনেহলে যেনেকৈ আমাৰ লোক সংখ্যাতকৈ বিদেশী লোক সংখ্যা বৃদ্ধি হৈ আহিব ধৰিছে, তেনেকৈ অচিৰে ভাৰতৰ পৰা অসম আৰু অসমীয়া এই কথা দুটাও লোপ হব। বিলাসিতা—মানুহৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ উদ্দেশ্য হৈছে কৰ্তব্য পালন। যি বস্তু সেই কৰ্ত্তব্য সুচাৰু ৰূপে সম্পন্ন কৰাৰ বাবে আৱশ্যক নহয় সিয়েই বিলাসৰ বস্তু। কৰ্ত্তব্য পালনৰ বাবেই মানুহ মাত্ৰৰে শাৰীৰিক আধ্যাত্মিক আৰু মানসিক উন্নতি কৰাৰ শাৰীৰিক, আধ্যাত্মিক আৰু মানসিক উন্নতিৰ বাবে আৱশ্যক নহয় সিয়েই বিলাসৰ বস্তু। কিছুমান বস্তু আমাৰ জীৱন ধাৰণ আৰু শৰীৰৰ পুষ্টিৰ বাবে আৱশ্যক, যেনে ভাত, মাছ, গাখীৰ ঘিউ, সৰ প্ৰভৃতি; কিছুমান বস্তু আমাৰ লাজ আগুৰিবৰ বাবে, সমাজৰ ৰীতি মতে আৱশ্যক যেনে— আৱশ্যক; আৰু যি বস্তু<noinclude></noinclude> 1ndkbcsib58miz3e6zoaeyikg0tizdg 267058 267056 2026-11-10T18:06:17Z Nilotpal Hazarika123 3917 267058 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৮৬|মাতৃজাতি|}}</noinclude>{{gap}}অসমীয়া গহনা আজি কালি দেখিব নোপোৱা হল, লগেলগে সি সকল মানুহে সোণ-ৰূপৰ কাম কৰি পেট পূৱ-ওাইছিল সিহঁতে নিবনুৱা হৈ আন ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিলে। অসমীয়া অলঙ্কাৰৰ প্ৰতি আদৰ থকা হ'লে আজি সেই অলঙ্কাৰেই সময়োপযোগী হলহেতেন। বঙালী সোণাৰীৰ গহনা দেখিবলৈ ভাল, তাৰ “পালিচাতে” বহুত সোণ নষ্টহয়। যদি অসমীয়া প্ৰত্যেক মতা আৰু মাইকীয়ে পোছাকে পৰিচ্ছদে, আহাৰে-বিহাৰে, নিজৰ জাতিৰ বিশিষ্টতা ৰক্ষা নকৰে, তেনেহলে যেনেকৈ আমাৰ লোক সংখ্যাতকৈ বিদেশীলোক সংখ্যা বৃদ্ধি হৈ আহিব ধৰিছে, তেনেকৈ অচিৰে ভাৰতৰ পৰা অসম আৰু অসমীয়া এই কথা দুটাও লোপহব। {{gap}}বিলাসিতা—মানুহৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ উদ্দেশ্য হৈছে কৰ্তব্য পালন। যি বস্তু সেই কৰ্ত্তব্য সুচাৰু ৰূপে সম্পন্নকৰাৰ বাবে আৱশ্যক নহয় সিয়েই বিলাসৰ বস্তু। কৰ্ত্তব্য পালনৰ বাবেই মানুহ মাত্ৰৰে শাৰীৰিক আধ্যাত্মিক আৰু মানসিক উন্নতি কৰাৰ আৱশ্যক; আৰু যি বস্তু শাৰীৰিক আধ্যাত্মিক আৰু মানসিক উন্নতিৰ বাবে আৱশ্যকনহয় সিয়েই বিলাসৰ বস্তু। কিছুমান বস্তু আমাৰ জীৱনধাৰণ আৰু শৰীৰৰ পুষ্টিৰ বাবে আৱশ্যক, যেনে ভাত, মাছ,গাখীৰ ঘিউ, সৰ প্ৰভৃতি; কিছুমান বস্তু আমাৰ লাজ আগুৰিবৰ বাবে, সমাজৰ ৰীতি মতে আৱশ্যক যেনে—<noinclude></noinclude> 3x97491dxtqffr6dh6cjxp4akyr4dnr 267059 267058 2026-11-10T18:06:47Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267059 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৮৬|মাতৃজাতি|}}</noinclude>{{gap}}অসমীয়া গহনা আজি কালি দেখিব নোপোৱা হল, লগেলগে সি সকল মানুহে সোণ-ৰূপৰ কাম কৰি পেট পূৱ-ওাইছিল সিহঁতে নিবনুৱা হৈ আন ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিলে। অসমীয়া অলঙ্কাৰৰ প্ৰতি আদৰ থকা হ'লে আজি সেই অলঙ্কাৰেই সময়োপযোগী হলহেতেন। বঙালী সোণাৰীৰ গহনা দেখিবলৈ ভাল, তাৰ “পালিচাতে” বহুত সোণ নষ্টহয়। যদি অসমীয়া প্ৰত্যেক মতা আৰু মাইকীয়ে পোছাকে পৰিচ্ছদে, আহাৰে-বিহাৰে, নিজৰ জাতিৰ বিশিষ্টতা ৰক্ষা নকৰে, তেনেহলে যেনেকৈ আমাৰ লোক সংখ্যাতকৈ বিদেশীলোক সংখ্যা বৃদ্ধি হৈ আহিব ধৰিছে, তেনেকৈ অচিৰে ভাৰতৰ পৰা অসম আৰু অসমীয়া এই কথা দুটাও লোপহব। {{gap}}বিলাসিতা—মানুহৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ উদ্দেশ্য হৈছে কৰ্তব্য পালন। যি বস্তু সেই কৰ্ত্তব্য সুচাৰু ৰূপে সম্পন্নকৰাৰ বাবে আৱশ্যক নহয় সিয়েই বিলাসৰ বস্তু। কৰ্ত্তব্য পালনৰ বাবেই মানুহ মাত্ৰৰে শাৰীৰিক আধ্যাত্মিক আৰু মানসিক উন্নতি কৰাৰ আৱশ্যক; আৰু যি বস্তু শাৰীৰিক আধ্যাত্মিক আৰু মানসিক উন্নতিৰ বাবে আৱশ্যকনহয় সিয়েই বিলাসৰ বস্তু। কিছুমান বস্তু আমাৰ জীৱনধাৰণ আৰু শৰীৰৰ পুষ্টিৰ বাবে আৱশ্যক, যেনে ভাত, মাছ,গাখীৰ ঘিউ, সৰ প্ৰভৃতি; কিছুমান বস্তু আমাৰ লাজ আগুৰিবৰ বাবে, সমাজৰ ৰীতি মতে আৱশ্যক যেনে—<noinclude></noinclude> oaav1ag5f5cgyfhrw40jakxfdekbrmo 267060 267059 2026-11-10T18:07:20Z Nilotpal Hazarika123 3917 267060 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৮৬|মাতৃজাতি|}}</noinclude>{{gap}}অসমীয়া গহনা আজি কালি দেখিব নোপোৱা হল, লগেলগে সি সকল মানুহে সোণ-ৰূপৰ কাম কৰি পেট পূৱ-ওাইছিল সিহঁতে নিবনুৱা হৈ আন ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিলে। অসমীয়া অলঙ্কাৰৰ প্ৰতি আদৰ থকা হ'লে আজি সেই অলঙ্কাৰেই সময়োপযোগী হলহেতেন। বঙালী সোণাৰীৰ গহনা দেখিবলৈ ভাল, তাৰ “পালিচাতে” বহুত সোণ নষ্টহয়। যদি অসমীয়া প্ৰত্যেক মতা আৰু মাইকীয়ে পোছাকে পৰিচ্ছদে, আহাৰে-বিহাৰে, নিজৰ জাতিৰ বিশিষ্টতা ৰক্ষা নকৰে, তেনেহলে যেনেকৈ আমাৰ লোক সংখ্যাতকৈ বিদেশীলোক সংখ্যা বৃদ্ধি হৈ আহিব ধৰিছে, তেনেকৈ অচিৰে ভাৰতৰ পৰা অসম আৰু অসমীয়া এই কথা দুটাও লোপহব। {{gap}}বিলাসিতা—মানুহৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ উদ্দেশ্য হৈছে কৰ্তব্য পালন। যি বস্তু সেই কৰ্ত্তব্য সুচাৰু ৰূপে সম্পন্নকৰাৰ বাবে আৱশ্যক নহয় সিয়েই বিলাসৰ বস্তু। কৰ্ত্তব্য পালনৰ বাবেই মানুহ মাত্ৰৰে শাৰীৰিক আধ্যাত্মিক আৰু মানসিক উন্নতি কৰাৰ আৱশ্যক; আৰু যি বস্তু শাৰীৰিক আধ্যাত্মিক আৰু মানসিক উন্নতিৰ বাবে আৱশ্যক নহয় সিয়েই বিলাসৰ বস্তু। কিছুমান বস্তু আমাৰ জীৱনধাৰণ আৰু শৰীৰৰ পুষ্টিৰ বাবে আৱশ্যক, যেনে ভাত, মাছ,গাখীৰ ঘিউ, সৰ প্ৰভৃতি; কিছুমান বস্তু আমাৰ লাজ আগুৰিবৰ বাবে, সমাজৰ ৰীতি মতে আৱশ্যক যেনে—<noinclude></noinclude> 7ywi69b4ym14rrw26gq2mfx142q00rl 104 77159 267070 211348 2026-11-11T01:53:22Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267070 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি ৮৭ পিন্ধা-উৰা কাপোৰ, তিৰোতাৰ আৱশ্যকীয় গহনা প্ৰভৃতি, কিছুমান আমাৰ মানসিক উন্নতিৰ বাবে আৱশ্যক যেনে— কিতাপ, কাগজ বাতধিকাকত প্ৰভৃতি আৰু কিছুমান বস্তু আমাৰ আধ্যত্মিক উন্নতিৰ বাবে আৱশ্যক, যেনে— সেৱা- পূজা তীৰ্থ-দৰ্শন, পৰ্ম্মপুথি প্ৰভৃতিৰ বাবে আৱশ্যকীয় টকা আৰু উপাদান বোৰ। এই বিলাক মানুহৰ আৱশ্যকীয় বস্তু, ইয়াত বাদে যিবোৰ বস্তু শাৰীৰিক মানসিক আক আধ্যাত্মিক উন্নতিৰ বাবে আৱশ্যক নহয়; সেই বোৰেই বিলাসৰ বস্তু। কি আৱশ্যকীয় কি অনাৱশ্যকীয় তাক সেই মানুহ জনৰ অৱস্থা আৰু সমাজৰ ঠাইৰ দ্বাৰা নিৰ্দ্ধাৰণ কৰিব লাগিব। এক অৱস্থাৰ মানুহৰ পক্ষে যি নিতান্ত আৱশ্যকীয়, আন এক অৱস্থাৰ মানুহৰ পক্ষে সি অতি অনাৱশ্যকীয় আৰু বিলাসৰ বস্তু হব পাৰে। মুঠৰ ওপৰত যি বস্তু তোমাৰ অৱস্থাৰ উপযোগী নহয় আৰু যি বস্তুৰ তোমাৰ আৱশ্যক নাই সিয়েই বিলাসৰ। বিলাসৰ বস্তু যথাসাধ্য বৰ্জন কৰাই ভাল। আগতে কৈছোঁ যে জাতি হিচাবে আমি অসমীয়া মানুহ বৰ দুখীয়া বহুতৰ ডিঙি পৰ্য্যন্ত ধাৰত তল যোৱা। লৰা-ছোৱালীক সিহঁতৰ পথ্য আদিকে যোগাব অতি প্ৰয়োজনীয় গাখীৰ, দৰব, নোৱাৰে, তেনে অৱস্থাত ধুন-পেচ মাৰি টকা আৰু সময় নষ্ট বা অতি পাপৰ কথা—লৰ৷ ছোৱালীৰ মূখৰ গাখীৰ<noinclude></noinclude> lpivlpa3gst6x5dhq6so4195wzleecu 267077 267070 2026-11-11T02:12:57Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267077 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|| মাতৃজাতি|৮৭}}</noinclude>পিন্ধা-উৰা কাপোৰ, তিৰোতাৰ আৱশ্যকীয় গহনা প্ৰভৃতি, কিছুমান আমাৰ মানসিক উন্নতিৰ বাবে আৱশ্যক যেনে—কিতাপ, কাগজ বাতৰিকাকত প্ৰভৃতি আৰু কিছুমান বস্তু আমাৰ আধ্যত্মিক উন্নতিৰ বাবে আৱশ্যক, যেনে— সেৱা-পূজা তীৰ্থ-দৰ্শন, পৰ্ম্মপুথি প্ৰভৃতিৰ বাবে আৱশ্যকীয় টকা আৰু উপাদান বোৰ। এই বিলাক মানুহৰ আৱশ্যকীয় বস্তু, ইয়াত বাদে যিবোৰ বস্তু শাৰীৰিক মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক উন্নতিৰ বাবে আৱশ্যক নহয়; সেই বোৰেই বিলাসৰ বস্তু। {{gap}}কি আৱশ্যকীয় কি অনাৱশ্যকীয় তাক সেই মানুহ জনৰ অৱস্থা আৰু সমাজৰ ঠাইৰ দ্বাৰা নিৰ্দ্ধাৰণ কৰিব লাগিব। এক অৱস্থাৰ মানুহৰ পক্ষে যি নিতান্ত আৱশ্যকীয়, আনএক অৱস্থাৰ মানুহৰ পক্ষে সি অতি অনাৱশ্যকীয় আৰু বিলাসৰ বস্তু হব পাৰে। {{gap}}মুঠৰ ওপৰত যি বস্তু তোমাৰ অৱস্থাৰ উপযোগী নহয় আৰু যি বস্তুৰ তোমাৰ আৱশ্যক নাই সিয়েই বিলাসৰ। বিলাসৰবস্তু যথাসাধ্য বৰ্জন কৰাই ভাল। আগতে কৈছোঁ যে জাতি হিচাবে আমি অসমীয়া মানুহ বৰ দুখীয়া বহুতৰ ডিঙি পৰ্য্যন্ত ধাৰত তল যোৱা। লৰা-ছোৱালীক সিহঁতৰ অতি প্ৰয়োজনীয় গাখীৰ, দৰব,পথ্য আদিকে যোগাব নোৱাৰে, তেনে অৱস্থাত ধুন-পেচ মাৰি {{SIC|টকা|থকা}} আৰু সময় নষ্ট বা অতি পাপৰ কথা—লৰ৷ছোৱালীৰ মূখৰ গাখীৰ<noinclude></noinclude> kmd4j1r2r21iffdkpxnfgth3hfq8eby 267078 267077 2026-11-11T02:13:42Z Nilotpal Hazarika123 3917 267078 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|| মাতৃজাতি|৮৭}}</noinclude>পিন্ধা-উৰা কাপোৰ, তিৰোতাৰ আৱশ্যকীয় গহনা প্ৰভৃতি, কিছুমান আমাৰ মানসিক উন্নতিৰ বাবে আৱশ্যক যেনে—কিতাপ, কাগজ বাতৰিকাকত প্ৰভৃতি আৰু কিছুমান বস্তু আমাৰ আধ্যত্মিক উন্নতিৰ বাবে আৱশ্যক, যেনে— সেৱা-পূজা তীৰ্থ-দৰ্শন, পৰ্ম্মপুথি প্ৰভৃতিৰ বাবে আৱশ্যকীয় টকা আৰু উপাদান বোৰ। এই বিলাক মানুহৰ আৱশ্যকীয় বস্তু, ইয়াত বাদে যিবোৰ বস্তু শাৰীৰিক মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক উন্নতিৰ বাবে আৱশ্যক নহয়; সেই বোৰেই বিলাসৰ বস্তু। {{gap}}কি আৱশ্যকীয় কি অনাৱশ্যকীয় তাক সেই মানুহ জনৰ অৱস্থা আৰু সমাজৰ ঠাইৰ দ্বাৰা নিৰ্দ্ধাৰণ কৰিব লাগিব। এক অৱস্থাৰ মানুহৰ পক্ষে যি নিতান্ত আৱশ্যকীয়, আনএক অৱস্থাৰ মানুহৰ পক্ষে সি অতি অনাৱশ্যকীয় আৰু বিলাসৰ বস্তু হব পাৰে। {{gap}}মুঠৰ ওপৰত যি বস্তু তোমাৰ অৱস্থাৰ উপযোগী নহয় আৰু যি বস্তুৰ তোমাৰ আৱশ্যক নাই সিয়েই বিলাসৰ। বিলাসৰ বস্তু যথাসাধ্য বৰ্জন কৰাই ভাল। আগতে কৈছোঁ যে জাতি হিচাবে আমি অসমীয়া মানুহ বৰ দুখীয়া বহুতৰ ডিঙি পৰ্য্যন্ত ধাৰত তল যোৱা। লৰা-ছোৱালীক সিহঁতৰ অতি প্ৰয়োজনীয় গাখীৰ, দৰব,পথ্য আদিকে যোগাব নোৱাৰে, তেনে অৱস্থাত ধুন-পেচ মাৰি {{SIC|টকা|থকা}} আৰু সময় নষ্ট বা অতি পাপৰ কথা—লৰ৷ছোৱালীৰ মূখৰ গাখীৰ<noinclude></noinclude> b3vol7im3ln62qatde9336b13lyejzo 104 77160 267079 211349 2026-11-11T02:14:20Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267079 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>৮৮ মাতৃজাতি খিনি কাঢ়ি আনি তাবে বিলাসিতা কৰা হয়—ই কেনে দুখ লগা কথা ভাবি চাবাচোনে। তাৰ পিছত আৰু এটা কথা ভাবি চাবা—যিবোৰ বিলাসৰ বস্তু। আমি ব্যৱহাৰ কৰোঁ, তাৰে বহুতো বিদেশী। তাত খৰচ কৰা গোটেই কেইটি পইছ৷ আমাৰ দেশৰ বাজলৈ ওলাই গৈ আমাক দুখীয়া আৰু বিদেশীক চহকী কৰে। নিজৰ দেশত উৎপন্ন হোৱা বিলাসব বস্তু এৰি বিদেশত উৎপন্ন হোৱা বিলাসৰ বস্তু ব্যৱহাৰ কৰা দেশৰ আৰু নিজৰ উভয়ৰ পক্ষে অমঙ্গল জনক। যি সকল লোকে নিজৰ দেশক ভাল পায়, তেওঁলোকে তেনে কৰা বৰ অন্যায়। ১৯২১ চনত মহাত্মা গান্ধীৰ অসহযোগ আন্দোলনৰ ফলত আমাৰ দেশৰ মতা তিৰোতা উভয় সমাজৰ পৰা বিলাসিতা এক ৰকম উঠি গৈছিল, সকলোৱে মোটা খাদৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তাৰ ফলত আমাৰ দেশৰ পইছা আমাৰ দেশতে ৰৈ গৈছিল আৰু মতা তিৰোতা উভয়েই সূতা কাটি গৌৰৱ কৰিছিল। কিন্তু আজি সি অতীত আৰু পাহৰণিৰ গৰ্ভত মাৰ গল, আজি সূতা কেৱে কলেও মোৰ বোধেৰে মিছা কথা নিয়মমতে নাকাটে বুলি কোৱা নহব। অসমত তৈয়াৰী খদ্দৰো পোৱা বৰ টান। যিসকলে খদ্দৰ পিন্ধে তেওঁলোকে ভাৰতৰ আন প্ৰদেশৰ বা মিলত তৈয়াৰী খদ্দৰ নামধাৰী মোটা কাপোৰ পিন্ধিবলৈ বাধ্য হৈছে। তাৰো ফল বিদেশলৈ টকা পঠোৱা তাৰ পৰা আমাৰ এক<noinclude></noinclude> bywn0t0b3p8i1iztiwu848vb4niy1bi 267082 267079 2026-11-11T02:29:33Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267082 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৮৮|মাতৃজাতি|}}</noinclude>খিনি কাঢ়ি আনি তাৰে বিলাসিতা কৰা হয়—ই কেনে দুখ লগা কথা ভাবি চাবাচোনে। তাৰ পিছত আৰু এটা কথা ভাবি চাবা—যিবোৰ বিলাসৰ বস্তু। আমি ব্যৱহাৰ কৰোঁ, তাৰে বহুতো বিদেশী। তাত খৰচ কৰা গোটেইকেইটি পইছ৷ আমাৰ দেশৰ বাজলৈ ওলাই গৈ আমাক দুখীয়া আৰু বিদেশীক চহকী কৰে। নিজৰ দেশত উৎপন্ন হোৱা বিলাসৰ বস্তু এৰি বিদেশত উৎপন্ন হোৱা বিলাসৰ বস্তু ব্যৱহাৰ কৰা দেশৰ আৰু নিজৰ উভয়ৰ পক্ষে অমঙ্গলজনক। যি সকল লোকে নিজৰ দেশক ভাল পায়, তেওঁলোকে তেনে কৰা বৰ অন্যায়। {{gap}}১৯২১ চনত মহাত্মা গান্ধীৰ অসহযোগ আন্দোলনৰ ফলত আমাৰ দেশৰ মতা তিৰোতা উভয় সমাজৰ পৰা বিলাসিতা এক ৰকম উঠি গৈছিল, সকলোৱে মোটা খাদৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তাৰ ফলত আমাৰ দেশৰ পইছা আমাৰ দেশতেৰৈ গৈছিল আৰু মতা তিৰোতা উভয়েই সূতা কাটি গৌৰৱ কৰিছিল। কিন্তু আজি সি অতীত আৰু পাহৰণিৰ গৰ্ভত মাৰ গল, আজি সূতা কেৱে নিয়মমতে নাকাটে বুলি কলেও মোৰ বোধেৰে মিছা কথা কোৱা নহব। অসমত তৈয়াৰী খদ্দৰো পোৱাবৰ টান। যি সকলে খদ্দৰ পিন্ধে তেওঁলোকে ভাৰতৰ আন প্ৰদেশৰ বা মিলত তৈয়াৰী খদ্দৰ নামধাৰী মোটা কাপোৰ পিন্ধিবলৈ বাধ্য হৈছে। তাৰো ফল বিদেশলৈ টকা পঠোৱা তাৰ পৰা আমাৰ এক<noinclude></noinclude> 509s1j0qi5zuc2f4xu12yjlewjz5oar 267083 267082 2026-11-11T02:30:04Z Nilotpal Hazarika123 3917 267083 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৮৮|মাতৃজাতি|}}</noinclude>খিনি কাঢ়ি আনি তাৰে বিলাসিতা কৰা হয়—ই কেনে দুখ লগা কথা ভাবি চাবাচোনে। তাৰ পিছত আৰু এটা কথা ভাবি চাবা—যিবোৰ বিলাসৰ বস্তু। আমি ব্যৱহাৰ কৰোঁ, তাৰে বহুতো বিদেশী। তাত খৰচ কৰা গোটেইকেইটি পইছ৷ আমাৰ দেশৰ বাজলৈ ওলাই গৈ আমাক দুখীয়া আৰু বিদেশীক চহকী কৰে। নিজৰ দেশত উৎপন্ন হোৱা বিলাসৰ বস্তু এৰি বিদেশত উৎপন্ন হোৱা বিলাসৰ বস্তু ব্যৱহাৰ কৰা দেশৰ আৰু নিজৰ উভয়ৰ পক্ষে অমঙ্গল জনক। যি সকল লোকে নিজৰ দেশক ভাল পায়, তেওঁলোকে তেনে কৰা বৰ অন্যায়। {{gap}}১৯২১ চনত মহাত্মা গান্ধীৰ অসহযোগ আন্দোলনৰ ফলত আমাৰ দেশৰ মতা তিৰোতা উভয় সমাজৰ পৰা বিলাসিতা এক ৰকম উঠি গৈছিল, সকলোৱে মোটা খাদৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তাৰ ফলত আমাৰ দেশৰ পইছা আমাৰ দেশতেৰৈ গৈছিল আৰু মতা তিৰোতা উভয়েই সূতা কাটি গৌৰৱ কৰিছিল। কিন্তু আজি সি অতীত আৰু পাহৰণিৰ গৰ্ভত মাৰ গল, আজি সূতা কেৱে নিয়মমতে নাকাটে বুলি কলেও মোৰ বোধেৰে মিছা কথা কোৱা নহব। অসমত তৈয়াৰী খদ্দৰো পোৱাবৰ টান। যি সকলে খদ্দৰ পিন্ধে তেওঁলোকে ভাৰতৰ আন প্ৰদেশৰ বা মিলত তৈয়াৰী খদ্দৰ নামধাৰী মোটা কাপোৰ পিন্ধিবলৈ বাধ্য হৈছে। তাৰো ফল বিদেশলৈ টকা পঠোৱা তাৰ পৰা আমাৰ এক<noinclude></noinclude> 9wvmu76qufssk2p0s7clloan4hjg9nc 104 77161 267181 211350 2026-11-11T07:51:13Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267181 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি ৮৯ ধনিষ্ঠামানো উপকাৰ নহয়। পৱিত্ৰ খদ্দৰৰ ঠাইও জাপানী আৰু ইটালীৰ ৰং-বেঙৰ সস্তা আৰু দুদিনীয়া কাপোৰে ললে। দেখিলে অনুমান হয়,। অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত যিখিনি বিলাসিতা ত্যাগ কৰা হৈছিল তাক সুদে- মূলে আদায় কৰাৰ নিমিত্তে আমাৰ দেশৰ মতা তিৰোতা উভয়ে যেন কোমৰ বান্ধি লাগিছে। তিৰোতাৰ সাজপাৰত নিতৌ নতুন নতুন ৰকমৰ বিদেশী কাপোৰে ঠাইলৈ খদ্দৰ আক মূগাৰ বিহা মেখেলা প্ৰভৃতি দেশৰ পৰা নিৰ্ব্বা সত কৰিব ধৰিছে, সুন্দৰী বোলাবৰ সৰঞ্জাম পাউদাৰ, স্মো প্ৰভৃতি আজি ঘৰে ঘৰে। ১৯২১ চনৰ পিছত চৰ্কাৰ বাহাদুৰে অসমীয়া মানুহক বেছি দৰ্ম্মহাৰ চাকৰি দিব ধৰিলে, আৰু সেইবাবে কিছুমান মানুহ শ্বিলঙত থাকিব লগা হল। তেওঁলোকৰ ঘৈণীয়েক সকলেও লাহে লাহে চাহাব মেম আৰু আন বিদেশী মানুহৰ লগত মিলাৰ মনেগঢ়া আৱশ্যক অনুভৱ কৰিব ধৰিলে, আৰু তেওঁলোকক অনুকৰণ কৰি মেম-চাহাবে ব্যৱহাৰ কৰা বস্তুবোৰ ব্যৱহাৰ কৰিব ধৰিলে। তেওঁলোকে ভৈয়ামলৈ নামি আহি সেই ফোনটো বিলাই দিয়াত আমাৰ ভৈয়ামৰ সকলোৱে তাক সাদৰে গ্ৰহণ কৰিলে। মানুহে যি সকলক শ্ৰেষ্ঠ বুলি ভাবে, তেওঁলোকে যিহকে কবে আনে তাক অনুকৰণ কৰে আৰু সেইৰকমে চহৰক দেখি গাৱঁতে। সেই ফোন আৰু বিলাসৰ বস্তু আজি<noinclude></noinclude> jru962x639yw7n47amzvat8raf40b3u 267182 267181 2026-11-11T07:58:38Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267182 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৮৯}}</noinclude>ধনিষ্ঠামানো উপকাৰ নহয়। পৱিত্ৰ খদ্দৰৰ ঠাইও জাপানী আৰু ইটালীৰ ৰং-বেৰঙৰ সস্তা আৰু দুদিনীয়া কাপোৰে ললে। দেখিলে অনুমান হয়, অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত যিখিনি বিলাসিতা ত্যাগ কৰা হৈছিল তাক সুদে-মূলে আদায় কৰাৰ নিমিত্তে আমাৰ দেশৰ মতা তিৰোতা উভয়ে যেন কোমৰ বান্ধি লাগিছে। তিৰোতাৰ সাজপাৰত নিতৌ নতুন নতুন ৰকমৰ বিদেশী কাপোৰে ঠাইলৈ খদ্দৰআৰু মূগাৰ বিহা মেখেলা প্ৰভৃতি দেশৰ পৰা নিৰ্ব্বা সতকৰিব ধৰিছে, সুন্দৰী বোলাবৰ সৰঞ্জাম পাউদাৰ, স্মোপ্ৰভৃতি আজি ঘৰে ঘৰে। {{gap}}১৯২১ চনৰ পিছত চৰ্কাৰ বাহাদুৰে অসমীয়া মানুহকবেছি দৰ্ম্মহাৰ চাকৰি দিব ধৰিলে, আৰু সেইবাবে কিছুমান মানুহ শ্বিলঙত থাকিব লগা হল। তেওঁলোকৰ ঘৈণীয়েক সকলেও লাহে লাহে চাহাব মেম আৰু আন বিদেশী মানুহৰ লগত মিলাৰ মনেগঢ়া আৱশ্যক অনুভৱ কৰিব ধৰিলে, আৰু তেওঁলোকক অনুকৰণ কৰি মেম-চাহাবে ব্যৱহাৰ কৰা বস্তুবোৰ ব্যৱহাৰ কৰিব ধৰিলে। তেওঁলোকে ভৈয়ামলৈ নামি আহি সেই ফোনটো বিলাই দিয়াত আমাৰ ভৈয়ামৰ সকলোৱে তাক সাদৰে গ্ৰহণ কৰিলে। মানুহে যি সকলক শ্ৰেষ্ঠ বুলি ভাবে, তেওঁলোকে যিহকেকৰে আনে তাক অনুকৰণ কৰে আৰু সেইৰকমে চহৰ দেখি গাৱঁতো সেই ফোন আৰু বিলাসৰ বস্তু আজি<noinclude></noinclude> 8nuic97bui1rpdnxidoh11gkgfjgmhp 267183 267182 2026-11-11T07:59:30Z Nilotpal Hazarika123 3917 267183 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৮৯}}</noinclude>ধনিষ্ঠামানো উপকাৰ নহয়। পৱিত্ৰ খদ্দৰৰ ঠাইও জাপানী আৰু ইটালীৰ ৰং-বেৰঙৰ সস্তা আৰু দুদিনীয়া কাপোৰে ললে। দেখিলে অনুমান হয়, অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত যিখিনি বিলাসিতা ত্যাগ কৰা হৈছিল তাক সুদে-মূলে আদায় কৰাৰ নিমিত্তে আমাৰ দেশৰ মতা তিৰোতা উভয়ে যেন কোমৰ বান্ধি লাগিছে। তিৰোতাৰ সাজপাৰত নিতৌ নতুন নতুন ৰকমৰ বিদেশী কাপোৰে ঠাইলৈ খদ্দৰ আৰু মূগাৰ বিহা মেখেলা প্ৰভৃতি দেশৰ পৰা নিৰ্ব্বা সতকৰিব ধৰিছে, সুন্দৰী বোলাবৰ সৰঞ্জাম পাউদাৰ, স্মো প্ৰভৃতি আজি ঘৰে ঘৰে। {{gap}}১৯২১ চনৰ পিছত চৰ্কাৰ বাহাদুৰে অসমীয়া মানুহকবেছি দৰ্ম্মহাৰ চাকৰি দিব ধৰিলে, আৰু সেইবাবে কিছুমান মানুহ শ্বিলঙত থাকিব লগা হল। তেওঁলোকৰ ঘৈণীয়েক সকলেও লাহে লাহে চাহাব মেম আৰু আন বিদেশী মানুহৰ লগত মিলাৰ মনেগঢ়া আৱশ্যক অনুভৱ কৰিব ধৰিলে, আৰু তেওঁলোকক অনুকৰণ কৰি মেম-চাহাবে ব্যৱহাৰ কৰা বস্তুবোৰ ব্যৱহাৰ কৰিব ধৰিলে। তেওঁলোকে ভৈয়ামলৈ নামি আহি সেই ফোনটো বিলাই দিয়াত আমাৰ ভৈয়ামৰ সকলোৱে তাক সাদৰে গ্ৰহণ কৰিলে। মানুহে যি সকলক শ্ৰেষ্ঠ বুলি ভাবে, তেওঁলোকে যিহকেকৰে আনে তাক অনুকৰণ কৰে আৰু সেইৰকমে চহৰ দেখি গাৱঁতো সেই ফোন আৰু বিলাসৰ বস্তু আজি<noinclude></noinclude> 1eaj3gyilij3urlq4q5u6gwighy5591 267184 267183 2026-11-11T08:01:23Z Nilotpal Hazarika123 3917 267184 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৮৯}}</noinclude>ধনিষ্ঠামানো উপকাৰ নহয়। পৱিত্ৰ খদ্দৰৰ ঠাইও জাপানী আৰু ইটালীৰ ৰং-বেৰঙৰ সস্তা আৰু দুদিনীয়া কাপোৰে ললে। দেখিলে অনুমান হয়, অসহযোগ আন্দোলনৰ সময়ত যিখিনি বিলাসিতা ত্যাগ কৰা হৈছিল তাক সুদে-মূলে আদায় কৰাৰ নিমিত্তে আমাৰ দেশৰ মতা তিৰোতা উভয়ে যেন কোমৰ বান্ধি লাগিছে। তিৰোতাৰ সাজপাৰত নিতৌ নতুন নতুন ৰকমৰ বিদেশী কাপোৰে ঠাইলৈ খদ্দৰ আৰু মূগাৰ বিহা মেখেলা প্ৰভৃতি দেশৰ পৰা নিৰ্ব্বা সতকৰিব ধৰিছে, সুন্দৰী বোলাবৰ সৰঞ্জাম পাউদাৰ, স্মো প্ৰভৃতি আজি ঘৰে ঘৰে। {{gap}}১৯২১ চনৰ পিছত চৰ্কাৰ বাহাদুৰে অসমীয়া মানুহক বেছি দৰ্ম্মহাৰ চাকৰি দিব ধৰিলে, আৰু সেইবাবে কিছুমান মানুহ শ্বিলঙত থাকিব লগা হল। তেওঁলোকৰ ঘৈণীয়েক সকলেও লাহে লাহে চাহাব মেম আৰু আন বিদেশী মানুহৰ লগত মিলাৰ মনেগঢ়া আৱশ্যক অনুভৱ কৰিব ধৰিলে, আৰু তেওঁলোকক অনুকৰণ কৰি মেম-চাহাবে ব্যৱহাৰ কৰা বস্তুবোৰ ব্যৱহাৰ কৰিব ধৰিলে। তেওঁলোকে ভৈয়ামলৈ নামি আহি সেই ফোনটো বিলাই দিয়াত আমাৰ ভৈয়ামৰ সকলোৱে তাক সাদৰে গ্ৰহণ কৰিলে। মানুহে যি সকলক শ্ৰেষ্ঠ বুলি ভাবে, তেওঁলোকে যিহকেকৰে আনে তাক অনুকৰণ কৰে আৰু সেইৰকমে চহৰ দেখি গাৱঁতো সেই ফোন আৰু বিলাসৰ বস্তু আজি<noinclude></noinclude> hi3s0iq67fizjaftykjuy6c475l7lyc 104 77162 267185 211351 2026-11-11T08:02:01Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267185 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি গাৱঁলীয়া দুখীয়াৰ ঘৰতো সোমাল। বেছি দৰ্ম্মহা পোৱা বিষয়াই যিবোৰ বিলাসৰ বস্তু তেওঁৰ ঘৈণীয়েক আৰু জীয়ে- কৰ বাবে যোগাব পাৰে সেই বন্তু যোগাওতে ৩০ টকীয়া কেৰাণীৰ প্ৰাণান্ত ভোগ বিলাসৰ দৌৰ যেতিয়া আৰম্ভ হব তাৰ আৰু শেষ নাই, নিতৌ নতুন। গাৰ চামৰা বোৰে৷ তাৰ পিছত শীত প্ৰধান দেশত পাউদাৰ নহলে জাবৰ কোবত মানুহৰ গাল-ওঠ ফাটে; সদাই কাপোৰৰ তলত থকাই মাছৰ দৰে চেল চেলীয় প্ৰভৃতি ব্যৱহাৰ বগা হয়। সেই বাবে গালে ওঠে ৰং কৰাৰ আৱশ্যক। শীত প্ৰধান ইউৰোপীয় দেশৰ কথা শ্বিলঙতো খাটে, কিন্তু গ্ৰীষ্ম প্ৰধান আমাৰ অসমত সেই- বোৰৰ কোনো আৱশ্যক নাই। আৱশ্যক, অনাৱশ্যক সেই বিলাক বিচাৰ নকৰি, নিজক ভাল দেখুৱাৰ উদ্দেশ্য আনক অন্ধ অনুকৰণ কৰি আমি পাউডাৰ স্নো প্ৰভৃতি আমাৰ ঘৰত সুমাব ধৰিছোঁ৷ আৰু এটা কথা অনাৱশ্যক বিলাসৰ বস্তুৰে৷ সদায় ব্যৱহাৰ কৰোঁতে কৰোঁতে সি আৱশ্যকীয় হৈ পৰে। আই! আমাৰ দৰে অৱস্থাৰ মানুহৰ পক্ষে বিলাসত টকা খৰচ কৰা মহা পাপ। দেখাক দেখি পাউদাৰ, স্নো প্ৰভৃতি ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাহিৰে এইবোৰ লোৱাৰ আৱশ্যক কি মই ভাবি নাপাওঁ। আবিয়ৈ ছোৱালী বোৰে ব্যৱহাৰ কৰাৰ এটা কাৰণ অনুমান কৰিব পাৰি কিন্তু বিয়া হৈ যোৱা আৰু বিশেষকৈ<noinclude></noinclude> g3r8nzgks7pyyll2absvblyqxg256hv 267186 267185 2026-11-11T08:15:08Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267186 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৯০|মাতৃজাতি|}}</noinclude>গাৱঁলীয়া দুখীয়াৰ ঘৰতো সোমাল। বেছি দৰ্ম্মহা পোৱা বিষয়াই যিবোৰ বিলাসৰ বস্তু তেওঁৰ ঘৈণীয়েক আৰু জীয়ে-কৰ বাবে যোগাব পাৰে সেই বন্তু যোগাওতে ৩০ টকীয়া কেৰাণীৰ প্ৰাণান্ত। ভোগ বিলাসৰ দৌৰ যেতিয়া আৰম্ভ হব তাৰ আৰু শেষনাই, নিতৌ নতুন। গাৰ চামৰা বোৰে৷ {{gap}}তাৰ পিছত শীত প্ৰধান দেশত পাউদাৰ নহলে জাবৰ কোবত মানুহৰ গাল-ওঠ ফাটে; গাৰ চামৰা বোৰে৷ সদাই কাপোৰৰ তলত থকাই মাছৰ দৰে চেল্চেলীয়া বগা হয়। সেই বাবেগালে ওঠেৰং কৰাৰ আৱশ্যক। শীত প্ৰধান ইউৰোপীয় দেশৰ কথা শ্বিলঙতো খাটে, কিন্তু গ্ৰীষ্ম প্ৰধান আমাৰ অসমত সেই-বোৰৰ কোনো আৱশ্যক নাই। আৱশ্যক, অনাৱশ্যক সেইবিলাক বিচাৰ নকৰি, নিজক ভাল দেখুৱাৰ উদ্দেশ্য আনক অন্ধ অনুকৰণ কৰি আমি পাউডাৰ স্নো প্ৰভৃতি আমাৰ ঘৰত সুমাব ধৰিছোঁ। আৰু এটা কথা অনাৱশ্যক বিলাসৰ বস্তুৰে৷ সদায় ব্যৱহাৰ কৰোঁতে কৰোঁতে সি আৱশ্যকীয়হৈ পৰে। {{gap}}আই! আমাৰ দৰে অৱস্থাৰ মানুহৰ পক্ষে বিলাসত টকাখৰচ কৰা মহা পাপ। দেখাক দেখি পাউদাৰ, স্নো প্ৰভৃতি ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাহিৰে এইবোৰ লোৱাৰ আৱশ্যক কি মই ভাবি নাপাওঁ। আবিয়ৈ ছোৱালী বোৰে ব্যৱহাৰ কৰাৰ এটাকাৰণ অনুমান কৰিব পাৰি কিন্তু বিয়া হৈ যোৱা আৰু বিশেষকৈ<noinclude></noinclude> gqz3e55dmbwlsvqdjfsb559k1k19ox1 267187 267186 2026-11-11T08:16:04Z Nilotpal Hazarika123 3917 267187 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৯০|মাতৃজাতি|}}</noinclude>গাৱঁলীয়া দুখীয়াৰ ঘৰতো সোমাল। বেছি দৰ্ম্মহা পোৱা বিষয়াই যিবোৰ বিলাসৰ বস্তু তেওঁৰ ঘৈণীয়েক আৰু জীয়ে-কৰ বাবে যোগাব পাৰে সেই বন্তু যোগাওতে ৩০ টকীয়া কেৰাণীৰ প্ৰাণান্ত। ভোগ বিলাসৰ দৌৰ যেতিয়া আৰম্ভ হব তাৰ আৰু শেষনাই, নিতৌ নতুন। গাৰ চামৰা বোৰে৷ {{gap}}তাৰ পিছত শীত প্ৰধান দেশত পাউদাৰ নহলে জাবৰ কোবত মানুহৰ গাল-ওঠ ফাটে; গাৰ চামৰা বোৰে৷ সদাই কাপোৰৰ তলত থকাই মাছৰ দৰে চেল্চেলীয়া বগা হয়। সেই বাবে গালে ওঠেৰং কৰাৰ আৱশ্যক। শীত প্ৰধান ইউৰোপীয় দেশৰ কথা শ্বিলঙতো খাটে, কিন্তু গ্ৰীষ্ম প্ৰধান আমাৰ অসমত সেই-বোৰৰ কোনো আৱশ্যক নাই। আৱশ্যক, অনাৱশ্যক সেইবিলাক বিচাৰ নকৰি, নিজক ভাল দেখুৱাৰ উদ্দেশ্য আনক অন্ধ অনুকৰণ কৰি আমি পাউডাৰ স্নো প্ৰভৃতি আমাৰ ঘৰত সুমাব ধৰিছোঁ। আৰু এটা কথা অনাৱশ্যক বিলাসৰ বস্তুৰে৷ সদায় ব্যৱহাৰ কৰোঁতে কৰোঁতে সি আৱশ্যকীয়হৈ পৰে। {{gap}}আই! আমাৰ দৰে অৱস্থাৰ মানুহৰ পক্ষে বিলাসত টকাখৰচ কৰা মহা পাপ। দেখাক দেখি পাউদাৰ, স্নো প্ৰভৃতি ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাহিৰে এইবোৰ লোৱাৰ আৱশ্যক কি মই ভাবি নাপাওঁ। আবিয়ৈ ছোৱালী বোৰে ব্যৱহাৰ কৰাৰ এটাকাৰণ অনুমান কৰিব পাৰি কিন্তু বিয়া হৈ যোৱা আৰু বিশেষকৈ<noinclude></noinclude> 3qz4qhfmzjtu0sb79qu6cmwtbdq57kl 267188 267187 2026-11-11T08:16:57Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267188 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৯০|মাতৃজাতি|}}</noinclude>গাৱঁলীয়া দুখীয়াৰ ঘৰতো সোমাল। বেছি দৰ্ম্মহা পোৱা বিষয়াই যিবোৰ বিলাসৰ বস্তু তেওঁৰ ঘৈণীয়েক আৰু জীয়ে-কৰ বাবে যোগাব পাৰে সেই বন্তু যোগাওতে ৩০ টকীয়া কেৰাণীৰ প্ৰাণান্ত। ভোগ বিলাসৰ দৌৰ যেতিয়া আৰম্ভ হব তাৰ আৰু শেষনাই, নিতৌ নতুন। গাৰ চামৰা বোৰে৷ {{gap}}তাৰ পিছত শীত প্ৰধান দেশত পাউদাৰ নহলে জাবৰ কোবত মানুহৰ গাল-ওঠ ফাটে; গাৰ চামৰা বোৰে৷ সদাই কাপোৰৰ তলত থকাই মাছৰ দৰে চেল্চেলীয়া বগা হয়। সেই বাবে গালে ওঠেৰং কৰাৰ আৱশ্যক। শীত প্ৰধান ইউৰোপীয় দেশৰ কথা শ্বিলঙতো খাটে, কিন্তু গ্ৰীষ্ম প্ৰধান আমাৰ অসমত সেই-বোৰৰ কোনো আৱশ্যক নাই। আৱশ্যক, অনাৱশ্যক সেইবিলাক বিচাৰ নকৰি, নিজক ভাল দেখুৱাৰ উদ্দেশ্য আনক অন্ধ অনুকৰণ কৰি আমি পাউডাৰ স্নো প্ৰভৃতি আমাৰ ঘৰত সুমাব ধৰিছোঁ। আৰু এটা কথা অনাৱশ্যক বিলাসৰ বস্তুৰে৷ সদায় ব্যৱহাৰ কৰোঁতে কৰোঁতে সি আৱশ্যকীয়হৈ পৰে। {{gap}}আই! আমাৰ দৰে অৱস্থাৰ মানুহৰ পক্ষে বিলাসত টকাখৰচ কৰা মহা পাপ। দেখাক দেখি পাউদাৰ, স্নো প্ৰভৃতি ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাহিৰে এইবোৰ লোৱাৰ আৱশ্যক কি মই ভাবি নাপাওঁ। আবিয়ৈ ছোৱালী বোৰে ব্যৱহাৰ কৰাৰ এটা কাৰণ অনুমান কৰিব পাৰি কিন্তু বিয়া হৈ যোৱা আৰু বিশেষকৈ<noinclude></noinclude> 22vwjc2wmixc1n29rxwydykpvtmj4ps 267189 267188 2026-11-11T08:19:32Z Nilotpal Hazarika123 3917 267189 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৯০|মাতৃজাতি|}}</noinclude>গাৱঁলীয়া দুখীয়াৰ ঘৰতো সোমাল। বেছি দৰ্ম্মহা পোৱা বিষয়াই যিবোৰ বিলাসৰ বস্তু তেওঁৰ ঘৈণীয়েক আৰু জীয়ে-কৰ বাবে যোগাব পাৰে সেই বন্তু যোগাওতে ৩০ টকীয়া কেৰাণীৰ প্ৰাণান্ত। ভোগ বিলাসৰ দৌৰ যেতিয়া আৰম্ভ হব তাৰ আৰু শেষনাই, নিতৌ নতুন। {{gap}}তাৰ পিছত শীত প্ৰধান দেশত পাউদাৰ নহলে জাবৰ কোবত মানুহৰ গাল-ওঠ ফাটে; গাৰ চামৰা বোৰে৷ সদাই কাপোৰৰ তলত থকাই মাছৰ দৰে চেল্চেলীয়া বগা হয়। সেই বাবে গালে ওঠেৰং কৰাৰ আৱশ্যক। শীত প্ৰধান ইউৰোপীয় দেশৰ কথা শ্বিলঙতো খাটে, কিন্তু গ্ৰীষ্ম প্ৰধান আমাৰ অসমত সেই-বোৰৰ কোনো আৱশ্যক নাই। আৱশ্যক, অনাৱশ্যক সেইবিলাক বিচাৰ নকৰি, নিজক ভাল দেখুৱাৰ উদ্দেশ্য আনক অন্ধ অনুকৰণ কৰি আমি পাউডাৰ স্নো প্ৰভৃতি আমাৰ ঘৰত সুমাব ধৰিছোঁ। আৰু এটা কথা অনাৱশ্যক বিলাসৰ বস্তুৰে৷ সদায় ব্যৱহাৰ কৰোঁতে কৰোঁতে সি আৱশ্যকীয়হৈ পৰে। {{gap}}আই! আমাৰ দৰে অৱস্থাৰ মানুহৰ পক্ষে বিলাসত টকাখৰচ কৰা মহা পাপ। দেখাক দেখি পাউদাৰ, স্নো প্ৰভৃতি ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাহিৰে এইবোৰ লোৱাৰ আৱশ্যক কি মই ভাবি নাপাওঁ। আবিয়ৈ ছোৱালী বোৰে ব্যৱহাৰ কৰাৰ এটা কাৰণ অনুমান কৰিব পাৰি কিন্তু বিয়া হৈ যোৱা আৰু বিশেষকৈ<noinclude></noinclude> idom2o8ee5cuq8m2nhh4kit23xb4dhv 104 77164 267190 211353 2026-11-11T08:21:25Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267190 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি ৰূপহীজনী হৈ আহিছে” তেতিয়া তোমাৰ মনত দুখ লাগিব। ভগবানে ৰূপ নিদিলে কৃত্ৰিম উপায়েৰে ৰূপহী হোৱাৰ চেষ্টা বিফল। তাতকৈ গুণৱৰ্তী হৈ ৰূপতকৈ শ্ৰেষ্ঠ গুণ আৰ্জি লোৱাৰ চেষ্টা কৰাহে উচিত। তেনেহলে বসনা সুন্দৰী বোলোৱাৰ লাভ কি? এইবোৰ বিলাসৰ বস্তু এবাৰ ব্যৱহাৰ কৰিলে এবং টান। বেছি দিন ব্যৱহাৰ কৰিলে তাক ব্যৱহাৰ নকৰি থকা বৰ টান; কাৰণ তেতিয়া সেইবোৰ 'নঘঁহিলে গাল দুখন সোতৰা সোতৰি হব। গৰমৰ দিনত ঘামত ৰংসনা মুখ কেনে দেখি নজৰ কৰিবা। কম দামী পাউদাৰৰ পৰা বহু চৰ্ম্মৰোগ হয়। তিৰোতাই ৰূপ বৃদ্ধি কৰাৰ বাবে এইবোৰ ব্যৱহাৰ কৰে, কিন্তু মতাই কি কাৰণে ব্যৱহাৰ কৰে বুজিব নোৱাৰোঁ। ইয়াতকৈ হাস্যস্পদ কি হব পাবে? আমাৰ দৰে অৱস্থাৰ মানুহে ইয়াত খৰচ হোৱা টকা পইচাৰ কথা ভাবি চাব লাগিব। মাহে যিখিনি পইচা এনেকৈ বাজে খৰচ হয়, তাৰে লৰা-ছোৱালীক গাখীৰ কিনি খুৱালে সিহঁত স্বাস্থ্যবান হব, মাকৰ প্ৰক্ষে তাতকৈ গৌৰৱ বা আনন্দৰ কথা কি হব পাৰে? নাইবা তাকে নকৰি সেই পইচা গোট কৰি থৈ কিবা এপদ গহনা গঢ়াই ললে সি তোমাৰ এটা সম্পত্তি হব,আৰু টানত পৰিলে ভাঙি খাব পাৰিবা। তিৰোতাৰ প্ৰকৃত মাতৃমূৰ্ত্তিয়ে সকলোকে মুগ্ধ কৰে—তাত ৰং পাউদাৰ, স্নোৰ আৱশ্যক নাই। এবাৰ এইবোৰ ঘঁহা আৰম্ভ কৰিলে তাক দিনত বহুবাৰ ঘঁহিব লাগিব আৰু বহু সময় অনৰ্থক খৰচ<noinclude></noinclude> trlecsgl786k189v49aza6lr1j03bhb 267194 267190 2026-11-11T08:30:43Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267194 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৯২|মাতৃজাতি|}}</noinclude>ৰূপহীজনী হৈ আহিছে” তেতিয়া তোমাৰ মনত দুখ লাগিব। ভগবানে ৰূপ নিদিলে কৃত্ৰিম উপায়েৰে ৰূপহী হোৱাৰ চেষ্টা বিফল। তাতকৈ গুণৱৰ্তী হৈ ৰূপতকৈ শ্ৰেষ্ঠ গুণ আৰ্জি লোৱাৰ চেষ্টা কৰাহে উচিত। তেনেহলে ৰংসনা সুন্দৰী বোলোৱাৰ লাভ কি? এইবোৰ বিলাসৰ বস্তু এবাৰ ব্যৱহাৰ কৰিলে এৰা টান। বেছি দিন ব্যৱহাৰ কৰিলে তাক ব্যৱহাৰ নকৰি থকাবৰ টান; কাৰণ তেতিয়া সেইবোৰ নঘঁহিলে গাল দুখন সোতৰা সোতৰি হব। গৰমৰ দিনত ঘামত ৰংসনামুখ কেনে দেখি নজৰ কৰিবা। কম দামী পাউদাৰৰ পৰা বহু চৰ্ম্মৰোগ হয়। তিৰোতাই ৰূপ বৃদ্ধি কৰাৰ বাবে এইবোৰ ব্যৱহাৰ কৰে, কিন্তু মতাই কি কাৰণে ব্যৱহাৰ কৰে বুজিব নোৱাৰোঁ। ইয়াতকৈ হাস্যস্পদ কি হব পাৰে? {{gap}}আমাৰ দৰে অৱস্থাৰ মানুহে ইয়াত খৰচ হোৱা টকা পইচাৰ কথা ভাবি চাব লাগিব। মাহে যিখিনি পইচা এনেকৈ বাজে খৰচ হয়, তাৰে লৰা-ছোৱালীক গাখীৰ কিনি খুৱালে সিহঁত স্বাস্থ্যবান হব, মাকৰ প্ৰক্ষে তাতকৈ গৌৰৱ বা আনন্দৰ কথা কি হব পাৰে? নাইবা তাকে নকৰি সেই পইচা গোট কৰি থৈ কিবা এপদ গহনা গঢ়াই ললে সি তোমাৰ এটাসম্পত্তি হব, আৰু টানত পৰিলে ভাঙি খাব পাৰিবা। তিৰোতাৰ প্ৰকৃত মাতৃমূৰ্ত্তিয়ে সকলোকে মুগ্ধ কৰে—তাত ৰং পাউদাৰ, স্নোৰ আৱশ্যক নাই। এবাৰ এইবোৰ ঘঁহা আৰম্ভ কৰিলে তাক দিনত বহুবাৰ ঘঁহিব লাগিব আৰু বহু সময় অনৰ্থক খৰচ<noinclude></noinclude> entg64ytlsfnif2tw95r8vmsil0569v 104 77166 267196 211355 2026-11-11T08:35:31Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267196 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>৯৪ 8 মাতৃজাতি চাকৰ বামুণ—যদিও বা সেই প্ৰভৃতিয়ে ঘৰত বহুত মানুহৰ চাকৰি আলৰ বুঢ়ীমা বৌ চাকৰিআলৰ ভাতপানী ৰন্ধাৰে পৰা আৰম্ভ কৰি ঘৰৰ সকলো বনকে নিজ হাতে কৰে। গাভৰু বা যুৱতীয়ে কোনো ' ৰকা বেমাৰ-আজাৰ নোহোয়াও দুই চাৰি জনৰ কাম-বন নিজ হাতে নকৰি ৰান্ধনি বামুণ ৰাখি বা ' ৰখাই অনৰ্থক টকা খৰচ কৰা বাস্তবিকে বৰ শুভ লক্ষণ নহয়। ই অধঃপতনৰ চিন মাত্ৰ। তথাকথিত শিক্ষিতা ঘৈণী সকলৰ কিছুমানে নিজ হাতে ভাত ৰন্ধা বা ঘৰৰ আন সক সক কামবোৰ কৰা অসম্মানৰ কথা বুলি ভাবে আৰু লাহে লাহে বহুতৰ মনত এটা কুসংস্কাৰ হব ধৰিছে যে ভাতৰন্ধাৰ পৰা স্বাস্থ্যহানি হয়। কিন্তু প্ৰকৃত পক্ষে ঘৈণীয়ে অকলে আনৰ সহায় নোলোৱাকৈ যিখিনি ঘৰৰ কাম নিজে কৰিব পাৰে তাক নিজে নকৰি আনৰ হতুৱাই কৰোৱা বৰ অগৌববৰ বিষয়। তাত বাদে ঘৰৰ কামত সদায় ব্যস্তহৈ থাকিলে তোমাৰ মনো ভালে থাকিব আৰু স্বাস্থ্যও ভালে থাকিব, তাৰ উপৰি বহুত খৰচো কমে। এলাহে শৰীৰ আৰু মন উভয়কে নষ্ট কৰে, ঘৰুৱা কামত সদায় ব্যস্ত হৈ থাকিলে বহুত বেয়া চিন্তা আৰু ভাৱনাৰ হাত সাৰিবা। মানুহৰ জীৱন কৰ্ম্মময়। জীৱাই থকা মানে কাম কৰিয়েই থাকিব লাগিব। ঘৈণীয়ে যেতিয়৷ নৰিয়া বা বন বেছি হোৱাৰ বাবে বা আন কোনো কাণত ঘৰৰ সকলো কাম নিজে কৰিব<noinclude></noinclude> 64ap2t20pte1revqyk36eqc5nes7u5b 267199 267196 2026-11-11T08:44:43Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267199 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৯৪|মাতৃজাতি|}}</noinclude>চাকৰ বামুণ—যদিও বা সেই চাকৰিআলৰ বুঢ়ীমা বৌ প্ৰভৃতিয়ে ঘৰত বহুত মানুহৰ ভাতপানী ৰন্ধাৰে পৰা আৰম্ভ কৰি ঘৰৰ সকলো বনকে নিজ হাতে কৰে। গাভৰু বা যুৱতীয়ে কোনো ৰকম বেমাৰ-আজাৰ নোহোয়াও দুই চাৰি জনৰ কাম-বন নিজ হাতে নকৰি ৰান্ধনি বামুণ ৰাখি বা ৰখাই অনৰ্থক টকা খৰচ কৰা বাস্তবিকে বৰ শুভ লক্ষণ নহয়। ই অধঃপতনৰ চিন মাত্ৰ। {{gap}}তথাকথিত শিক্ষিতা ঘৈণী সকলৰ কিছুমানে নিজ হাতেভাত ৰন্ধা বা ঘৰৰ আন সক সক কামবোৰ কৰা অসম্মানৰ কথা বুলি ভাবে আৰু লাহে লাহে বহুতৰ মনত এটা কুসংস্কাৰ হব ধৰিছে যে ভাতৰন্ধাৰ পৰা স্বাস্থ্যহানি হয়। কিন্তু প্ৰকৃত পক্ষে ঘৈণীয়ে অকলে আনৰ সহায় নোলোৱাকৈ যিখিনি ঘৰৰ কাম নিজে কৰিব পাৰে তাক নিজে নকৰি আনৰ হতুৱাই কৰোৱা বৰ অগৌৰবৰ বিষয়। তাত বাদে ঘৰৰ কামত সদায় ব্যস্তহৈ থাকিলে তোমাৰ মনো ভালে থাকিব আৰু স্বাস্থ্যও ভালে থাকিব, তাৰ উপৰি বহুত খৰচো কমে। এলাহে শৰীৰ আৰু মন উভয়কে নষ্ট কৰে,ঘৰুৱা কামত সদায় ব্যস্ত হৈ থাকিলে বহুত বেয়া চিন্তা আৰু ভাৱনাৰ হাত সাৰিবা। মানুহৰ জীৱন কৰ্ম্মময়। জীৱাই থকা মানে কাম কৰিয়েই থাকিব লাগিব। {{gap}}ঘৈণীয়ে যেতিয়৷ নৰিয়া বা বন বেছি হোৱাৰ বাবে বাআন কোনো কাণত ঘৰৰ সকলো কাম নিজে কৰিব<noinclude></noinclude> 1sr5phoyvn6eui7q25svephzndrmrv1 267200 267199 2026-11-11T08:45:24Z Nilotpal Hazarika123 3917 267200 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৯৪|মাতৃজাতি|}}</noinclude>চাকৰ বামুণ—যদিও বা সেই চাকৰিআলৰ বুঢ়ীমা বৌ প্ৰভৃতিয়ে ঘৰত বহুত মানুহৰ ভাতপানী ৰন্ধাৰে পৰা আৰম্ভ কৰি ঘৰৰ সকলো বনকে নিজ হাতে কৰে। গাভৰু বা যুৱতীয়ে কোনো ৰকম বেমাৰ-আজাৰ নোহোয়াও দুই চাৰি জনৰ কাম-বন নিজ হাতে নকৰি ৰান্ধনি বামুণ ৰাখি বা ৰখাই অনৰ্থক টকা খৰচ কৰা বাস্তবিকে বৰ শুভ লক্ষণ নহয়। ই অধঃপতনৰ চিন মাত্ৰ। {{gap}}তথাকথিত শিক্ষিতা ঘৈণী সকলৰ কিছুমানে নিজ হাতে ভাত ৰন্ধা বা ঘৰৰ আন সক সক কামবোৰ কৰা অসম্মানৰ কথা বুলি ভাবে আৰু লাহে লাহে বহুতৰ মনত এটা কুসংস্কাৰ হব ধৰিছে যে ভাতৰন্ধাৰ পৰা স্বাস্থ্যহানি হয়। কিন্তু প্ৰকৃত পক্ষে ঘৈণীয়ে অকলে আনৰ সহায় নোলোৱাকৈ যিখিনি ঘৰৰ কাম নিজে কৰিব পাৰে তাক নিজে নকৰি আনৰ হতুৱাই কৰোৱা বৰ অগৌৰবৰ বিষয়। তাত বাদে ঘৰৰ কামত সদায় ব্যস্তহৈ থাকিলে তোমাৰ মনো ভালে থাকিব আৰু স্বাস্থ্যও ভালে থাকিব, তাৰ উপৰি বহুত খৰচো কমে। এলাহে শৰীৰ আৰু মন উভয়কে নষ্ট কৰে,ঘৰুৱা কামত সদায় ব্যস্ত হৈ থাকিলে বহুত বেয়া চিন্তা আৰু ভাৱনাৰ হাত সাৰিবা। মানুহৰ জীৱন কৰ্ম্মময়। জীৱাই থকা মানে কাম কৰিয়েই থাকিব লাগিব। {{gap}}ঘৈণীয়ে যেতিয়৷ নৰিয়া বা বন বেছি হোৱাৰ বাবে বাআন কোনো কাণত ঘৰৰ সকলো কাম নিজে কৰিব<noinclude></noinclude> acdd0tjxmzi76dgy41b5gji64gzgd37 104 77167 267202 211356 2026-11-11T08:47:19Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267202 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি ৯৫ নোৱাৰে, তেতিয়াহে সহায় স্বৰূপে চাকৰ বা ৰান্ধনিব আৱশ্যক ঘৰৰ ঘৈণীয়ে ঘৰৰ সকলো কামকে ভালকৈ জানিব লাগিব, কিয়নো যদি তোমাৰ অৱস্থা ভাল হয় বা আন কোনো কাৰণে চাকৰ ৰাখিবৰ আৱশ্যক হয়, তেনেহলে সিহঁতৰ হতুৱাই তুমি ভালকৈ কাম কৰাব পাৰিবা। তুমি নিজে জানিলে সিহঁতে তোমাক ফাকি দিব নোৱাৰিব। তাৰ পিছত আৰু এটা কথা সদায় মনত ৰখা ভাল যে মানুহৰ সদায় একেদৰে দিন নাযায়, অৱস্থাৰ পৰিবৰ্ত্তন হবই। আজিৰ ৰজা কালিৰ বাটৰ ভিকহু। সকলো কাম ভালকৈ শিকি নললে আৰু ভালকৈ কৰা অভ্যাস নাথাকিলে ঈশ্বৰে নকৰক কেতিয়াবা বিপদত পৰিলে, সেইবোৰ কাম কৰাত বৰ টান পাবা। আৰু এটা কথা ভাবি চাবা ধৰি লোৱা তুমি ধনী মানুহৰ তিৰোতা গতিকে তুমি চাকৰ বা ৰান্ধনি ৰাখিব পাছা, কিন্তু তোমাৰ ছোৱালী যে ধনীত পৰিব তাৰ কি ঠিক আছে—তোমাক বন কৰা দেখিলে ছোৱালীয়ো তোমাক তামুকৰণ কৰিব আৰু সহজে সকলে৷ কাম-বন শিকিব পাৰিব। তোমাৰ ছোৱালীক শিক্ষ৷ দিয়াৰ বাবেও তোমাৰ নিজ হাতে কাম বন কৰা আৱশ্যক। ভাত বন্ধ৷—ভাত ৰন্ধা তিৰোতাৰ প্ৰধান কাম। হিন্দুশাস্ত্ৰ মতে ই এটা পবিত্ৰ যজ্ঞ আৰু ইয়াক অতি পৱিত্ৰভাবে সম্পন্ন কৰিব লাগে। অন্নই মানুহৰ জীৱন। ইয়াৰ ওপৰত তোমৰ নিজৰ, তোমাৰ স্বামীৰ আৰু তোমাৰ নিজৰ<noinclude></noinclude> k1fzeb0tsmly0j8wq3xmqqdrhnfzkpx 267203 267202 2026-11-11T08:55:03Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267203 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৯৫}}</noinclude>নোৱাৰে, তেতিয়াহে সহায় স্বৰূপে চাকৰ বা ৰান্ধনিব আৱশ্যক ঘৰৰ ঘৈণীয়ে ঘৰৰ সকলো কামকে ভালকৈ জানিব লাগিব, কিয়নো যদি তোমাৰ অৱস্থা ভাল হয় বা আনকোনো কাৰণে চাকৰ ৰাখিবৰ আৱশ্যক হয়, তেনেহলে সিহঁতৰ হতুৱাই তুমি ভালকৈ কাম কৰাব পাৰিবা। তুমি নিজে জানিলে সিহঁতে তোমাক ফাকি দিব নোৱাৰিব। তাৰ পিছত আৰু এটা কথা সদায় মনত ৰখা ভাল যে মানুহৰ সদায় একেদৰে দিন নাযায়, অৱস্থাৰ পৰিবৰ্ত্তন হবই। আজিৰ ৰজা কালিৰ বাটৰ ভিকহু। সকলো কাম ভালকৈ শিকি নললে আৰু ভালকৈ কৰা অভ্যাস নাথাকিলে ঈশ্বৰে নকৰক কেতিয়াবা বিপদত পৰিলে, সেইবোৰ কাম কৰাত বৰ টান পাবা। আৰু এটা কথা ভাবি চাবা ধৰি লোৱা তুমি ধনী মানুহৰ তিৰোতা গতিকে তুমি চাকৰ বা ৰান্ধনি ৰাখিব পাৰিছা, কিন্তু তোমাৰ ছোৱালী যে ধনীত পৰিব তাৰ কিঠিক আছে—তোমাক বন কৰা দেখিলে ছোৱালীয়ো তোমাক অনুকৰণ কৰিব আৰু সহজে সকলে৷ কাম-বন শিকিব পাৰিব। তোমাৰ ছোৱালীক শিক্ষ৷ দিয়াৰ বাবেও তোমাৰ নিজ হাতে কাম বন কৰা আৱশ্যক। {{gap}}ভাত বন্ধ৷—ভাত ৰন্ধা তিৰোতাৰ প্ৰধান কাম। হিন্দুশাস্ত্ৰমতে ই এটা পবিত্ৰ যজ্ঞ আৰু ইয়াক অতি পৱিত্ৰ ভাবে সম্পন্ন কৰিব লাগে। অন্নই মানুহৰ জীৱন। ইয়াৰ ওপৰততোমৰ নিজৰ, তোমাৰ স্বামীৰ আৰু তোমাৰ নিজৰ<noinclude></noinclude> 2wfr2bzbcsaa1rgsk4k8cz49o8zygug 267204 267203 2026-11-11T08:56:05Z Nilotpal Hazarika123 3917 267204 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৯৫}}</noinclude>নোৱাৰে, তেতিয়াহে সহায় স্বৰূপে চাকৰ বা ৰান্ধনিব আৱশ্যক ঘৰৰ ঘৈণীয়ে ঘৰৰ সকলো কামকে ভালকৈ জানিব লাগিব, কিয়নো যদি তোমাৰ অৱস্থা ভাল হয় বা আনকোনো কাৰণে চাকৰ ৰাখিবৰ আৱশ্যক হয়, তেনেহলে সিহঁতৰ হতুৱাই তুমি ভালকৈ কাম কৰাব পাৰিবা। তুমি নিজে জানিলে সিহঁতে তোমাক ফাকি দিব নোৱাৰিব। তাৰ পিছত আৰু এটা কথা সদায় মনত ৰখা ভাল যে মানুহৰ সদায় একেদৰে দিন নাযায়, অৱস্থাৰ পৰিবৰ্ত্তন হবই। আজিৰ ৰজা কালিৰ বাটৰ ভিকহু। সকলো কাম ভালকৈ শিকি নললে আৰু ভালকৈ কৰা অভ্যাস নাথাকিলে ঈশ্বৰে নকৰক কেতিয়াবা বিপদত পৰিলে, সেইবোৰ কাম কৰাত বৰ টান পাবা। আৰু এটা কথা ভাবি চাবা ধৰি লোৱা তুমি ধনী মানুহৰ তিৰোতা গতিকে তুমি চাকৰ বা ৰান্ধনি ৰাখিব পাৰিছা, কিন্তু তোমাৰ ছোৱালী যে ধনীত পৰিব তাৰ কি ঠিক আছে—তোমাক বন কৰা দেখিলে ছোৱালীয়ো তোমাক অনুকৰণ কৰিব আৰু সহজে সকলে৷ কাম-বন শিকিব পাৰিব। তোমাৰ ছোৱালীক শিক্ষ৷ দিয়াৰ বাবেও তোমাৰ নিজ হাতে কাম বন কৰা আৱশ্যক। {{gap}}ভাত বন্ধ৷—ভাত ৰন্ধা তিৰোতাৰ প্ৰধান কাম। হিন্দুশাস্ত্ৰমতে ই এটা পবিত্ৰ যজ্ঞ আৰু ইয়াক অতি পৱিত্ৰ ভাবে সম্পন্ন কৰিব লাগে। অন্নই মানুহৰ জীৱন। ইয়াৰ ওপৰততোমৰ নিজৰ, তোমাৰ স্বামীৰ আৰু তোমাৰ নিজৰ<noinclude></noinclude> 259yl56jrfv4i2jl400sqybq3tmnw3j 267205 267204 2026-11-11T08:56:40Z Nilotpal Hazarika123 3917 267205 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৯৫}}</noinclude>নোৱাৰে, তেতিয়াহে সহায় স্বৰূপে চাকৰ বা ৰান্ধনিব আৱশ্যক ঘৰৰ ঘৈণীয়ে ঘৰৰ সকলো কামকে ভালকৈ জানিব লাগিব, কিয়নো যদি তোমাৰ অৱস্থা ভাল হয় বা আনকোনো কাৰণে চাকৰ ৰাখিবৰ আৱশ্যক হয়, তেনেহলে সিহঁতৰ হতুৱাই তুমি ভালকৈ কাম কৰাব পাৰিবা। তুমি নিজে জানিলে সিহঁতে তোমাক ফাকি দিব নোৱাৰিব। তাৰ পিছত আৰু এটা কথা সদায় মনত ৰখা ভাল যে মানুহৰ সদায় একেদৰে দিন নাযায়, অৱস্থাৰ পৰিবৰ্ত্তন হবই। আজিৰ ৰজা কালিৰ বাটৰ ভিকহু। সকলো কাম ভালকৈ শিকি নললে আৰু ভালকৈ কৰা অভ্যাস নাথাকিলে ঈশ্বৰে নকৰক কেতিয়াবা বিপদত পৰিলে, সেইবোৰ কাম কৰাত বৰ টান পাবা। আৰু এটা কথা ভাবি চাবা ধৰি লোৱা তুমি ধনী মানুহৰ তিৰোতা গতিকে তুমি চাকৰ বা ৰান্ধনি ৰাখিব পাৰিছা, কিন্তু তোমাৰ ছোৱালী যে ধনীত পৰিব তাৰ কি ঠিক আছে—তোমাক বন কৰা দেখিলে ছোৱালীয়ো তোমাক অনুকৰণ কৰিব আৰু সহজে সকলে৷ কাম-বন শিকিব পাৰিব। তোমাৰ ছোৱালীক শিক্ষ৷ দিয়াৰ বাবেও তোমাৰ নিজ হাতে কাম বন কৰা আৱশ্যক। {{gap}}ভাত বন্ধ৷—ভাত ৰন্ধা তিৰোতাৰ প্ৰধান কাম। হিন্দুশাস্ত্ৰমতে ই এটা পবিত্ৰ যজ্ঞ আৰু ইয়াক অতি পৱিত্ৰ ভাবে সম্পন্ন কৰিব লাগে। অন্নই মানুহৰ জীৱন। ইয়াৰ ওপৰত তোমৰ নিজৰ, তোমাৰ স্বামীৰ আৰু তোমাৰ নিজৰ<noinclude></noinclude> rldpuzm7g7eqwsp7h9iw9awl1favim1 104 79545 267110 265627 2026-11-11T05:45:03Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267110 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৬||[ অলকা}}</noinclude>{{Playscript|gap=4|অগ্নি—|(ওচৰত ফুলি থকা নাহৰ ফুললৈ আঙুলিয়াই) মূল? মূলৰ দৰ্কাৰ কি? এই নাহৰ ফুলৰ গছৰ মাটি-তলত জানিবা মূল আছে, কিন্তু মানুহক মুগ্ধ কৰিছে কিহে অলকা? এই ফুলবিলাকৰ সৌন্দৰ্য্যই, লাহ-বিলাহে, বতাহত ভাহি অহা সিহঁতৰ সৌৰভে হে, তাৰ শিপা ডালে তো নহয়। এই' সৌন্দৰ্য্যৰ কি সম্বন্ধ মূলৰ লগত?}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|সম্বন্ধ নিশ্চয় আছে। মূল উঘলিলে ফুল ফুলিব জানো? কলিতে লেৰেলি শুকাই নেযাব নে বাৰু?}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|সৌন্দৰ্য্য-বিকাশৰ লগত মূলৰ এক প্ৰকাৰ সম্বন্ধ থাকিলেও, সৌন্দর্য্য উপভোগৰ লগত যে মূলৰ একো সম্বন্ধ নাই, মূলতে আছে মাত্র পঞ্চভূত।}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|পঞ্চভূতৰ নো মূল কি?}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|তেন্তে তোমাৰ মূলৰো বাৰু মূল কি?}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|মূলেই মূল, মূল হীন ফুল কেৱল আকাশ কুসুম।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|(চমকি উঠি) আকাশ কুসুম!—তেন্তে ঈশ্বৰ বিহীনে এই জগত খনেই আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|এই গছ লতা, জীৱ জন্তু, চৰাই চিৰিকতি সকলো আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|তেন্তে অগ্নিৰ এই শৰীৰ, মন, জীৱন যৌৱন সকলো আকাশ কুসুম!}}<noinclude></noinclude> r322nzbjvj3ghf87w4exirxlif3aes4 104 79546 267116 265626 2026-11-11T05:54:31Z BabulB 104 267116 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="হানিফ আলী" />{{rh|১ম অঙ্ক : ৩ দৃশ্য]|৭}}</noinclude>অলকা—আকাশ কুসুম! অগ্নি—বিনা ঈশ্বৰে তেন্তে অত ৰূপে-গুণে যৌৱনৰ সৌন্দৰ্য্যেৰে টল্‌মল, তুমিও—অলকা, অনিন্দ্যসুন্দৰী, তুমিও আকাশ কুসুম অলকা—(লাজকুৰীয়া ভাৱে) আকাশ কুসুম ! অগ্নি—তেন্তে অগ্নিৰ অতদিন ধৰি এই হৃদয় দহন, অগ্নিৰ এই তোমালৈ অগ্নিময় অনিদ্র প্রণয়, সিও আকাশ কুসুম! অলকা—(লাহেকৈ) আকাশ কুসুম! (অগ্নিকুমাৰলৈ এবাৰ কেৰাহিকৈ চাই তলমুৰ কৰি থৰ লাগে, কাষত কলহ লৈ মাধৱীৰ প্ৰবেশ। মাধবী অহা দেখি অলকাই যোৱাৰ ভাৱত খোজ কাঢ়ে।) মাধৱী—আজি বৰ ভাগ্য, কুমাৰক দেখা পালোঁ। অগ্নি—আমাৰো কম ভাগ্য নহয়। মাধৱী—অলকা সখীনো ক'লৈ লৰ মাৰিছা? ৰ'বাচোন ৰ’বা একেলগেই যাম। (অলকা থমকি ৰয়) অগ্নি—( ব্যঙ্গ ভাৱে) অলকাৰ বোলে মোক মাতিবৰ আৱ্যশ্যকেই নাই, সেইদেখি গুচি গৈছে। মাধৱী—হয় নে সখী, তুমি নো ইমান অশিষ্টা হব পোৱা নে? অলকা—অশিষ্টা কি? আৱশ্যক হলে মাতিম বুলি হে কৈছিলোঁ। অগ্নি –কথা একেই, আৱশ্যক হলে মাতিব, এনেয়ে নামাতে। অর্থাৎ মাতিবৰ আৱশ্যকেই নাই। (কুলি চৰাইটোৱে আকৌ মাতে) সেই কুলিটোৱে বাৰু<noinclude>{{hanging indent/e}}</noinclude> 6q3w11x7io2ztelcjud4hqfq47b5mog 267125 267116 2026-11-11T05:58:18Z BabulB 104 267125 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="হানিফ আলী" />{{rh|১ম অঙ্ক : ৩ দৃশ্য]|৭}}</noinclude>{{Playscript|gap=4|অলকা—|আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|বিনা ঈশ্বৰে তেন্তে অত ৰূপে-গুণে যৌৱনৰ সৌন্দৰ্য্যেৰে টল্‌মল, তুমিও—অলকা, অনিন্দ্যসুন্দৰী, তুমিও আকাশ কুসুম }} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাজকুৰীয়া ভাৱে) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|তেন্তে অগ্নিৰ অতদিন ধৰি এই হৃদয় দহন, অগ্নিৰ এই তোমালৈ অগ্নিময় অনিদ্র প্রণয়, সিও আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাহেকৈ) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4||(অগ্নিকুমাৰলৈ এবাৰ কেৰাহিকৈ চাই তলমুৰ কৰি থৰ লাগে, কাষত কলহ লৈ মাধৱীৰ প্ৰবেশ। মাধবী অহা দেখি অলকাই যোৱাৰ ভাৱত খোজ কাঢ়ে।)}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|আজি বৰ ভাগ্য, কুমাৰক দেখা পালোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|আমাৰো কম ভাগ্য নহয়।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|অলকা সখীনো ক'লৈ লৰ মাৰিছা? ৰ'বাচোন ৰ’বা একেলগেই যাম। (অলকা থমকি ৰয়)}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|( ব্যঙ্গ ভাৱে) অলকাৰ বোলে মোক মাতিবৰ আৱ্যশ্যকেই নাই, সেইদেখি গুচি গৈছে।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|হয় নে সখী, তুমি নো ইমান অশিষ্টা হব পোৱা নে?}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|অশিষ্টা কি? আৱশ্যক হলে মাতিম বুলি হে কৈছিলোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|কথা একেই, আৱশ্যক হলে মাতিব, এনেয়ে নামাতে। অর্থাৎ মাতিবৰ আৱশ্যকেই নাই।}} {{Playscript|gap=4/s}}(কুলি চৰাইটোৱে আকৌ মাতে) সেই কুলিটোৱে বাৰু<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> agrjyj23feg3evh1195vu0h7dti7p55 267128 267125 2026-11-11T05:58:55Z BabulB 104 267128 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="হানিফ আলী" />{{rh|১ম অঙ্ক : ৩ দৃশ্য]|৭}}</noinclude>{{Playscript|gap=4|অলকা—|আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|বিনা ঈশ্বৰে তেন্তে অত ৰূপে-গুণে যৌৱনৰ সৌন্দৰ্য্যেৰে টল্‌মল, তুমিও—অলকা, অনিন্দ্যসুন্দৰী, তুমিও আকাশ কুসুম }} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাজকুৰীয়া ভাৱে) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|তেন্তে অগ্নিৰ অতদিন ধৰি এই হৃদয় দহন, অগ্নিৰ এই তোমালৈ অগ্নিময় অনিদ্র প্রণয়, সিও আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাহেকৈ) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4||(অগ্নিকুমাৰলৈ এবাৰ কেৰাহিকৈ চাই তলমুৰ কৰি থৰ লাগে, কাষত কলহ লৈ মাধৱীৰ প্ৰবেশ। মাধবী অহা দেখি অলকাই যোৱাৰ ভাৱত খোজ কাঢ়ে।)}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|আজি বৰ ভাগ্য, কুমাৰক দেখা পালোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|আমাৰো কম ভাগ্য নহয়।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|অলকা সখীনো ক'লৈ লৰ মাৰিছা? ৰ'বাচোন ৰ’বা একেলগেই যাম। (অলকা থমকি ৰয়)}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|( ব্যঙ্গ ভাৱে) অলকাৰ বোলে মোক মাতিবৰ আৱ্যশ্যকেই নাই, সেইদেখি গুচি গৈছে।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|হয় নে সখী, তুমি নো ইমান অশিষ্টা হব পোৱা নে?}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|অশিষ্টা কি? আৱশ্যক হলে মাতিম বুলি হে কৈছিলোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|কথা একেই, আৱশ্যক হলে মাতিব, এনেয়ে নামাতে। অর্থাৎ মাতিবৰ আৱশ্যকেই নাই।}} {{Playscript|gap=4|/s}}(কুলি চৰাইটোৱে আকৌ মাতে) সেই কুলিটোৱে বাৰু<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> t2kv1ghxzhnp7vh1v2ozrcmj1forb2d 267131 267128 2026-11-11T05:59:17Z BabulB 104 267131 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="হানিফ আলী" />{{rh|১ম অঙ্ক : ৩ দৃশ্য]|৭}}</noinclude>{{Playscript|gap=4|অলকা—|আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|বিনা ঈশ্বৰে তেন্তে অত ৰূপে-গুণে যৌৱনৰ সৌন্দৰ্য্যেৰে টল্‌মল, তুমিও—অলকা, অনিন্দ্যসুন্দৰী, তুমিও আকাশ কুসুম }} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাজকুৰীয়া ভাৱে) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|তেন্তে অগ্নিৰ অতদিন ধৰি এই হৃদয় দহন, অগ্নিৰ এই তোমালৈ অগ্নিময় অনিদ্র প্রণয়, সিও আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাহেকৈ) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4||(অগ্নিকুমাৰলৈ এবাৰ কেৰাহিকৈ চাই তলমুৰ কৰি থৰ লাগে, কাষত কলহ লৈ মাধৱীৰ প্ৰবেশ। মাধবী অহা দেখি অলকাই যোৱাৰ ভাৱত খোজ কাঢ়ে।)}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|আজি বৰ ভাগ্য, কুমাৰক দেখা পালোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|আমাৰো কম ভাগ্য নহয়।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|অলকা সখীনো ক'লৈ লৰ মাৰিছা? ৰ'বাচোন ৰ’বা একেলগেই যাম। (অলকা থমকি ৰয়)}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|( ব্যঙ্গ ভাৱে) অলকাৰ বোলে মোক মাতিবৰ আৱ্যশ্যকেই নাই, সেইদেখি গুচি গৈছে।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|হয় নে সখী, তুমি নো ইমান অশিষ্টা হব পোৱা নে?}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|অশিষ্টা কি? আৱশ্যক হলে মাতিম বুলি হে কৈছিলোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|কথা একেই, আৱশ্যক হলে মাতিব, এনেয়ে নামাতে। অর্থাৎ মাতিবৰ আৱশ্যকেই নাই।}} {{Playscript/s}}(কুলি চৰাইটোৱে আকৌ মাতে) সেই কুলিটোৱে বাৰু<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> mbf78k46zmx6mnp0ye2afvnqopabhc0 267154 267131 2026-11-11T06:05:58Z BabulB 104 267154 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="হানিফ আলী" />{{rh|১ম অঙ্ক : ৩ দৃশ্য]|৭}}</noinclude>{{Playscript|gap=4|অলকা—|আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|বিনা ঈশ্বৰে তেন্তে অত ৰূপে-গুণে যৌৱনৰ সৌন্দৰ্য্যেৰে টল্‌মল, তুমিও—অলকা, অনিন্দ্যসুন্দৰী, তুমিও আকাশ কুসুম }} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাজকুৰীয়া ভাৱে) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|তেন্তে অগ্নিৰ অতদিন ধৰি এই হৃদয় দহন, অগ্নিৰ এই তোমালৈ অগ্নিময় অনিদ্র প্রণয়, সিও আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাহেকৈ) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4||(অগ্নিকুমাৰলৈ এবাৰ কেৰাহিকৈ চাই তলমুৰ কৰি থৰ লাগে, কাষত কলহ লৈ মাধৱীৰ প্ৰবেশ। মাধবী অহা দেখি অলকাই যোৱাৰ ভাৱত খোজ কাঢ়ে।)}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|আজি বৰ ভাগ্য, কুমাৰক দেখা পালোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|আমাৰো কম ভাগ্য নহয়।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|অলকা সখীনো ক'লৈ লৰ মাৰিছা? ৰ'বাচোন ৰ’বা একেলগেই যাম। (অলকা থমকি ৰয়)}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|( ব্যঙ্গ ভাৱে) অলকাৰ বোলে মোক মাতিবৰ আৱ্যশ্যকেই নাই, সেইদেখি গুচি গৈছে।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|হয় নে সখী, তুমি নো ইমান অশিষ্টা হব পোৱা নে?}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|অশিষ্টা কি? আৱশ্যক হলে মাতিম বুলি হে কৈছিলোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|কথা একেই, আৱশ্যক হলে মাতিব, এনেয়ে নামাতে। অর্থাৎ মাতিবৰ আৱশ্যকেই নাই।}} {{Playscript/s|gap=4}}(কুলি চৰাইটোৱে আকৌ মাতে) সেই কুলিটোৱে বাৰু<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> 9kxgkemfb72jdixpgy93tmgyurk39eb 267160 267154 2026-11-11T06:07:20Z BabulB 104 267160 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="হানিফ আলী" />{{rh|১ম অঙ্ক : ৩ দৃশ্য]|৭}}</noinclude>{{Playscript|gap=4|অলকা—|আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|বিনা ঈশ্বৰে তেন্তে অত ৰূপে-গুণে যৌৱনৰ সৌন্দৰ্য্যেৰে টল্‌মল, তুমিও—অলকা, অনিন্দ্যসুন্দৰী, তুমিও আকাশ কুসুম }} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাজকুৰীয়া ভাৱে) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|তেন্তে অগ্নিৰ অতদিন ধৰি এই হৃদয় দহন, অগ্নিৰ এই তোমালৈ অগ্নিময় অনিদ্র প্রণয়, সিও আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাহেকৈ) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4||(অগ্নিকুমাৰলৈ এবাৰ কেৰাহিকৈ চাই তলমুৰ কৰি থৰ লাগে, কাষত কলহ লৈ মাধৱীৰ প্ৰবেশ। মাধবী অহা দেখি অলকাই যোৱাৰ ভাৱত খোজ কাঢ়ে।)}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|আজি বৰ ভাগ্য, কুমাৰক দেখা পালোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|আমাৰো কম ভাগ্য নহয়।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|অলকা সখীনো ক'লৈ লৰ মাৰিছা? ৰ'বাচোন ৰ’বা একেলগেই যাম। (অলকা থমকি ৰয়)}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|( ব্যঙ্গ ভাৱে) অলকাৰ বোলে মোক মাতিবৰ আৱ্যশ্যকেই নাই, সেইদেখি গুচি গৈছে।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|হয় নে সখী, তুমি নো ইমান অশিষ্টা হব পোৱা নে?}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|অশিষ্টা কি? আৱশ্যক হলে মাতিম বুলি হে কৈছিলোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|কথা একেই, আৱশ্যক হলে মাতিব, এনেয়ে নামাতে। অর্থাৎ মাতিবৰ আৱশ্যকেই নাই।}} {{Playscript/s|gap=4অগ্নি—|}}(কুলি চৰাইটোৱে আকৌ মাতে) সেই কুলিটোৱে বাৰু<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> 381t6njm023ziwuqw8kepoq9i8i0ays 267162 267160 2026-11-11T06:07:52Z BabulB 104 267162 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="হানিফ আলী" />{{rh|১ম অঙ্ক : ৩ দৃশ্য]|৭}}</noinclude>{{Playscript|gap=4|অলকা—|আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|বিনা ঈশ্বৰে তেন্তে অত ৰূপে-গুণে যৌৱনৰ সৌন্দৰ্য্যেৰে টল্‌মল, তুমিও—অলকা, অনিন্দ্যসুন্দৰী, তুমিও আকাশ কুসুম }} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাজকুৰীয়া ভাৱে) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|তেন্তে অগ্নিৰ অতদিন ধৰি এই হৃদয় দহন, অগ্নিৰ এই তোমালৈ অগ্নিময় অনিদ্র প্রণয়, সিও আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাহেকৈ) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4||(অগ্নিকুমাৰলৈ এবাৰ কেৰাহিকৈ চাই তলমুৰ কৰি থৰ লাগে, কাষত কলহ লৈ মাধৱীৰ প্ৰবেশ। মাধবী অহা দেখি অলকাই যোৱাৰ ভাৱত খোজ কাঢ়ে।)}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|আজি বৰ ভাগ্য, কুমাৰক দেখা পালোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|আমাৰো কম ভাগ্য নহয়।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|অলকা সখীনো ক'লৈ লৰ মাৰিছা? ৰ'বাচোন ৰ’বা একেলগেই যাম। (অলকা থমকি ৰয়)}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|( ব্যঙ্গ ভাৱে) অলকাৰ বোলে মোক মাতিবৰ আৱ্যশ্যকেই নাই, সেইদেখি গুচি গৈছে।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|হয় নে সখী, তুমি নো ইমান অশিষ্টা হব পোৱা নে?}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|অশিষ্টা কি? আৱশ্যক হলে মাতিম বুলি হে কৈছিলোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|কথা একেই, আৱশ্যক হলে মাতিব, এনেয়ে নামাতে। অর্থাৎ মাতিবৰ আৱশ্যকেই নাই।}} {{Playscript/s|gap=4|অগ্নি—|}}(কুলি চৰাইটোৱে আকৌ মাতে) সেই কুলিটোৱে বাৰু<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> 6rk9hoonqo1c786rzxbo8yg3eff1ju7 267167 267162 2026-11-11T06:08:58Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267167 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১ম অঙ্ক : ৩ দৃশ্য]|৭}}</noinclude>{{Playscript|gap=4|অলকা—|আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|বিনা ঈশ্বৰে তেন্তে অত ৰূপে-গুণে যৌৱনৰ সৌন্দৰ্য্যেৰে টল্‌মল, তুমিও—অলকা, অনিন্দ্যসুন্দৰী, তুমিও আকাশ কুসুম }} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাজকুৰীয়া ভাৱে) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|তেন্তে অগ্নিৰ অতদিন ধৰি এই হৃদয় দহন, অগ্নিৰ এই তোমালৈ অগ্নিময় অনিদ্র প্রণয়, সিও আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাহেকৈ) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4||(অগ্নিকুমাৰলৈ এবাৰ কেৰাহিকৈ চাই তলমুৰ কৰি থৰ লাগে, কাষত কলহ লৈ মাধৱীৰ প্ৰবেশ। মাধবী অহা দেখি অলকাই যোৱাৰ ভাৱত খোজ কাঢ়ে।)}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|আজি বৰ ভাগ্য, কুমাৰক দেখা পালোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|আমাৰো কম ভাগ্য নহয়।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|অলকা সখীনো ক'লৈ লৰ মাৰিছা? ৰ'বাচোন ৰ’বা একেলগেই যাম। (অলকা থমকি ৰয়)}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|( ব্যঙ্গ ভাৱে) অলকাৰ বোলে মোক মাতিবৰ আৱ্যশ্যকেই নাই, সেইদেখি গুচি গৈছে।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|হয় নে সখী, তুমি নো ইমান অশিষ্টা হব পোৱা নে?}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|অশিষ্টা কি? আৱশ্যক হলে মাতিম বুলি হে কৈছিলোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|কথা একেই, আৱশ্যক হলে মাতিব, এনেয়ে নামাতে। অর্থাৎ মাতিবৰ আৱশ্যকেই নাই।}} {{Playscript/s|gap=4||}}(কুলি চৰাইটোৱে আকৌ মাতে) সেই কুলিটোৱে বাৰু<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> 4hukwq9ccu1mq2nd1p4n95f5k9fb8zf 104 79547 267174 217521 2026-11-11T06:22:29Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267174 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৮||অলকা]}} {{Playscript/s|gap=4||}}</noinclude>আৱশ্যকত মাতিছে নে অনাৱশ্যাকত মাতিছে মাধৱী? কুউ-কুউ কৈ বাৰু সি কাক মাতিছে?{{Playscript/e}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|সি কুউ-কুউ কৈ তাৰ মাইকী জনীক মাতিছে। আমাৰ সখীতো কোকিল নহয়, হলে কোকিলাহে হব। কোকিলেহে কোকিলাক কুউকুউৱাই মাতে, সখীৰ গাত দোষ কি?}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|(অপ্ৰতিভ হৈ অলপ ৰৈ) তেন্তে তুমি মাতিছা কিয়? তুমি জানো কোকিল?}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|মই সখীৰ আবশ্যকত হে মাতিছোঁ, সখীৰ পক্ষ হৈ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|সখীৰ যে একো আৱশ্যকেই নাই, তুমি সখীৰ পক্ষে নহৈ বিপক্ষে যেনহে পাও।}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|থোৱাঁ চুপতিখন। (খং ভাৱ দেখুৱাই) মই যাওঁগৈ।}} {{center|(প্ৰস্থান)}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|মই তেন্তে পানীকে ভৰাওঁগৈ। এতিয়া কোকিলা গলে কোকিল ক'ত অকলে থাকিব?}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|কোকিল নে ভেক, য’ত ভেকুলীয়ে টোটটোৰায়, ত’ত মানুহে নামাতে মাধৱী।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|বাৰিষা দাদুৰিৰ ধ্বনিতো বোলে বিৰহী বিবহিনীৰ হিয়া ফাটি যায়।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|আশ্ৰমৰ ছোৱালী মাধৱী তুমি ইমান মুখৰা হ’লা, অথচ তোমাৰে সখীয়েৰা হল ইমান বিপৰীত।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|সখী নিমাতী দেখি তো মোক মুখৰা বুলি হাঁহিবলৈ চল পালা।}}<noinclude></noinclude> e7w3wklwxz518d4gxghtcyzo6akvvad 104 83471 267071 266846 2026-11-11T01:54:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267071 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{playscript|gap=5|নৰেন্‌—|কালি আমাৰ প্ৰধান শিক্ষকে মাক এই বিষয়ে কৈছিল।মোৰ যি মনত আছে, বাটে বাটে কম আহা। এতিয়া লৰালৰি কৰি তুমি ওলোৱা। ছয় বাজি কেতিয়াবাই গ'ল। আমি সাত বজাৰ আগতে স্কুল পাবগৈ লাগে।}} {{playscript|gap=5| যদু—|মই ওলালোঁৱেই, বলা। প্ৰথমে কোৱাচোন ১৫ আগষ্টত নো কিয় স্বাধীনতা উৎসৱ পাতে?}} {{playscript|gap=5|নৰেন্—|ভাৰতবৰ্ষ প্ৰায় দুশ বছৰ ইংৰাজৰ অধীনত আছিল।}} {{playscript|gap=5|যদু—|আমাৰ অসমো ছশ বছৰ ইংৰাজৰ অধীনত আছিল নে?}} {{playscript|gap=5| নৰেন্—|নাছিল; অসম ছকুৰি বছৰহে ইংৰাজৰ অধীনত আছিল।}} {{playscript|gap=5|যদু—|ইংৰাজবিলাক নো গ'ল কিয়?}} {{playscript|gap=5| নৰেন্‌—|মহাত্মা গান্ধীৰ উপদেশ মতে ভাৰতৰ মানুহে স্বাধীন হবলৈ আন্দোলন কৰিছিল। তাৰ ফলত ইংৰাজ চৰকাৰে ভাৰতৰ মানুহৰ হাতত ভাৰত-শাসনৰ ভাৰ দিবলৈ বাধ্য হয়। দিনটো আছিল পোন্ধৰ আগষ্ট।}} {{playscript|gap=5| যদু—|তেনেহলে ভাৰত স্বাধীন হোৱা কিমান দিন হ'ল?}} {{playscript|gap=5| নৰেন্—|১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত ভাৰতবৰ্ষ স্বাধীন হয়। হিচাব কৰি চোৱাঁ কিমান দিন হ'ল।}} {{playscript|gap=5|যদু—|স্বাধীন হোৱাৰ পৰা নো আমাৰ কি লাভ হ'ল? সেই স্বাধীনতাৰ অৰ্থ নো কি?}} {{playscript|gap=5| নৰেন্—|শিক্ষক মহাশয়ে কৈছিল বোলে নিজৰ ভাল, দেশৰ ভাল, দহৰ ভাল, সকলোৰে ভাল কৰাৰ অধিকাৰ পোৱাৰ নামে স্বাধীনতা। পৰাধীন জাতিৰ সেই অধিকাৰ নাথাকে। পৰাধীন জাতিয়ে সাহস কৰি ভাল কথা এটাও কব নোৱাৰে, যদি সেই}}<noinclude>{{rh||২|}}</noinclude> igiyn8dsyl5nkt9v6se6hybikh7dzui 104 83472 267072 266808 2026-11-11T01:56:44Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267072 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="JyotiPN" /></noinclude>{{playscript|gap=5|| কথা শাসক-জাতিৰ বিৰোধী হয়। স্বাধীনতা পোৱাৰ পৰা লাভ হ'ল এই; এতিয়া আমাৰ নিজৰ ভাল আৰু দেশৰ ভাল কৰাত একো বাধা-নিষেধ নাই। এইটো সকলো সভ্য জাতিয়ে কামনা কৰে।}} {{playscript|gap=5| যদু—| বুজিলোঁ, পতাকা খন কিয়?}} {{playscript|gap=5| নৰেন্‌—|শিক্ষক মহাশয়ে কৈছিল বোলে প্ৰত্যেক স্বাধীন জাতিৰে নিজা এখন জাতীয় পতাকা আছে। ই জাতিৰ আদৰ্শ আৰু গৌৰৱৰ চিন; ইয়াৰ সম্মানেই জাতিৰ সম্মান।}} {{playscript|gap=5| যদু—|ও বুজিলোঁ, সেই কাৰণেহে গায় “ঝাণ্ডা উচা ৰহেঁ হমাৰা”। ভাই নৰেন্‌! সঁচাকৈয়ে আমি এই উৎসৱ নিয়ম মতে পালন কৰি আনন্দ কৰিব লাগে। আহা! বেগাই যাওঁ; শোভাযাত্ৰাৰ সময় উকলি যাব পাৰে।}} {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। স্বাধীনতা পোৱাৰ পৰা আমাৰ কি কি সুবিধা হ'ল? {{gap}}২। অসম কিমান দিন ইংৰাজৰ অধীনত আছিল?</poem><noinclude>{{Rh||৩|}}</noinclude> j89s7uu3z7zqwnc62namqxlkcxxu49l 267073 267072 2026-11-11T01:57:19Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267073 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{playscript|gap=5|| কথা শাসক-জাতিৰ বিৰোধী হয়। স্বাধীনতা পোৱাৰ পৰা লাভ হ'ল এই; এতিয়া আমাৰ নিজৰ ভাল আৰু দেশৰ ভাল কৰাত একো বাধা-নিষেধ নাই। এইটো সকলো সভ্য জাতিয়ে কামনা কৰে।}} {{playscript|gap=5| যদু—| বুজিলোঁ, পতাকা খন কিয়?}} {{playscript|gap=5| নৰেন্‌—|শিক্ষক মহাশয়ে কৈছিল বোলে প্ৰত্যেক স্বাধীন জাতিৰে নিজা এখন জাতীয় পতাকা আছে। ই জাতিৰ আদৰ্শ আৰু গৌৰৱৰ চিন; ইয়াৰ সম্মানেই জাতিৰ সম্মান।}} {{playscript|gap=5| যদু—|ও বুজিলোঁ, সেই কাৰণেহে গায় “ঝাণ্ডা উচা ৰহেঁ হমাৰা”। ভাই নৰেন্‌! সঁচাকৈয়ে আমি এই উৎসৱ নিয়ম মতে পালন কৰি আনন্দ কৰিব লাগে। আহা! বেগাই যাওঁ; শোভাযাত্ৰাৰ সময় উকলি যাব পাৰে।}} {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। স্বাধীনতা পোৱাৰ পৰা আমাৰ কি কি সুবিধা হ'ল? {{gap}}২। অসম কিমান দিন ইংৰাজৰ অধীনত আছিল?</poem><noinclude>{{Rh||৩|}}</noinclude> jzqwxxorhmczp3h7thiwz8i68herrv7 104 83473 267074 266825 2026-11-11T01:58:19Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267074 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|অসমী আই}}}} {{Block center/s}} <poem>অসম অসম {{gap|6em}}জননী অসম {{gap|4em}} আমাৰ ওপজা ঠাই, অসমৰ দৰে {{gap|5.6em}} বিতোপন দেশ {{gap|4em}} জগতত ক’তো নাই। হিন্দু মছলমান {{gap|5em}} খাচিয়া খৃষ্টান {{gap|4em}} গাৰে নগা আদি ভাই, সবে মিলি জুলি {{gap|5em}} একগোট হই {{gap|4em}} সেৱিম অসমী আই। হিংসা খিয়াল {{gap|6em}} ঘৃণা অনাদৰ {{gap|4em}} কোনেও কাকো নকৰোঁ, একে জননীৰ {{gap|6em}} সন্তান ভাবি {{gap|4em}} সহোদৰ ভাৱ ধৰোঁ। কৰোঁ আৰাধনা {{gap|5em}} শকতি সাধনা {{gap|4em}} এলাহ আঁতৰি যক, ঢালি মন চিত {{gap|5em}} কৰোঁ দেশহিত {{gap|4em}} অসমৰ জয় হক। দেশৰ কাৰণে {{gap|4.8em}} নিজক বিলোৱা {{gap|4em}} সাৰ্থক জীৱন ভাই, জনম ভূমিৰ {{gap|5.8em}} সেৱাৰ সমান {{gap|4em}} ধৰম কৰম নাই।</poem> {{Block center/e}} {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} {{Center|পদ্যটো মুখস্থ কৰা।}}<noinclude>{{rh|||৫|}}</noinclude> la25ngtduryri6sa5k88abzbal9co1p 267075 267074 2026-11-11T01:58:37Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267075 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|অসমী আই}}}} {{Block center/s}} <poem>অসম অসম {{gap|6em}}জননী অসম {{gap|4em}} আমাৰ ওপজা ঠাই, অসমৰ দৰে {{gap|5.6em}} বিতোপন দেশ {{gap|4em}} জগতত ক’তো নাই। হিন্দু মছলমান {{gap|5em}} খাচিয়া খৃষ্টান {{gap|4em}} গাৰে নগা আদি ভাই, সবে মিলি জুলি {{gap|5em}} একগোট হই {{gap|4em}} সেৱিম অসমী আই। হিংসা খিয়াল {{gap|6em}} ঘৃণা অনাদৰ {{gap|4em}} কোনেও কাকো নকৰোঁ, একে জননীৰ {{gap|6em}} সন্তান ভাবি {{gap|4em}} সহোদৰ ভাৱ ধৰোঁ। কৰোঁ আৰাধনা {{gap|5em}} শকতি সাধনা {{gap|4em}} এলাহ আঁতৰি যক, ঢালি মন চিত {{gap|5em}} কৰোঁ দেশহিত {{gap|4em}} অসমৰ জয় হক। দেশৰ কাৰণে {{gap|4.8em}} নিজক বিলোৱা {{gap|4em}} সাৰ্থক জীৱন ভাই, জনম ভূমিৰ {{gap|5.8em}} সেৱাৰ সমান {{gap|4em}} ধৰম কৰম নাই।</poem> {{Block center/e}} {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} {{Center|পদ্যটো মুখস্থ কৰা।}}<noinclude>{{rh||৫|}}</noinclude> q48gejvm4hw0iv9zj5zhqmav5i2nzjd 104 83484 267224 266824 2026-11-11T11:07:55Z হানিফ আলী 1925 267224 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নহয়। প্ৰত্যেক খন ঠেঙ্গতে চাৰিটা কিম্বা পাঁচটাকৈ নখ থাকে। ওঠৰনখী মাখুন্দী হাতী শান্ত আৰু সুলক্ষণা বুলি কয়। {{Gap}} হাতীৰ নেজ দীঘল, নেজৰ মূৰত একোচা ঠৰঙা নোম আছে। তাৰে সি মহ-মাখি খেদে। {{gap}}মতা হাতী দুজাত; এজাতক মখনা আৰু আন জাতক দঁতাল বোলে। দঁতাল হাতীৰ ওপৰৰ পাৰি আলুৰ পৰা দুটা শকত জোঙা দাঁত বাহিৰলৈ ওলাই আহে। সেই দাঁত দুটা শোভাৰ কাৰণে, খোৱা খাদ্য চোবাই খাবলৈ তাৰ মুখৰ ভিতৰত জামুদাঁত আছে। কিন্তু হাতীৰ দাঁত বুলিলে সেই দাঁত দুটাকেহে বুজায়। হাতীৰ দাঁত বৰ মূল্যবান বস্তু। হাতীদাত্যেৰ অনেক শিল্প-কাৰ্য্য কৰে। {{gap}}অসমৰ হাবিত, বহুত হাতী আছে। বনত হাতীবোৰে পাল পাতি ফুৰে। পালত এটাকৈ দতাল বা মখনা হাতী থাকে। সি দলপতি হৈ পালটোক লৈ ফুৰায়। {{gap}}হাতীয়ে পানীত নামি গা ধোৱে আৰু পানী পালে নানা প্ৰকাৰ ধেমালি কৰে। হাতীৰ শুঁড়ত নাই নাই বুলিও চাৰ কলহ পানী থাকে বুলি মানুহে কয়। {{gap}}মানুহে বনৰীয়া হাতী ধৰি আনি ঘৰত পোহে। ই সহজে পোহ মানে আৰু মাউতৰ বশ হয়। চিকাৰী হাতীক কুনকী আৰু হাবিত হাতী-ধৰা মানুহক ফান্দী বোলে। ফান্দীয়ে কুনকী হাতীত উঠি ফান্দ মাৰি হাবিত হাতী ধৰে। {{gap}}অসমত দুই প্ৰকাৰে হাতী ধৰে। এক প্ৰকাৰক খেদা-চিকাৰ আৰু এক প্ৰকাৰক মেলা-চিকাৰ বোলে। হাতী অহা পটিত গড় মাৰি মানুহে হাতী খেদি আনি হাতীৰ পাল গড়ত ভৰায়; তাৰ পাচত<noinclude>{{rh||১৫|}}</noinclude> kymq3ibfomsa4ytnrnpjm1qunzwp7p0 104 83493 266914 266839 2026-11-10T13:21:57Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266914 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Gap}}কমলে এনে আচহুৱা ঠাইত বাল্যবন্ধু নোমলক দেখি আচৰিত হ'ল আৰু আঁকোৱালি ধৰি বুকুৰ মাজত সুমোৱাই ললে। নোমলে কমলক কলে— “ভাই! তোমাৰ দৰে এজন বিখ্যাত নেতাই আমাৰ স্কুলত পদধূলি দিয়াত আমি ধন্য হৈছো।” {{gap}}কমলে কলে—“ভাই! মানুহে মন্দিৰ প্ৰথমে কলচীটোহে দেখে; তাৰ ভেঁটিলৈ মন নকৰে। কিন্তু ভেঁটিৰ মাটিৰ ওপৰতহে মন্দিৰ থিয় হৈ আছে। সেইদৰে তুমি নীৰৱে দেশৰ কাম কৰি আছা। তোমাৰ নাম কম হলেও দাম সৰহ। তোমাৰ দৰে দেশৰ কৰ্ম্মীসকলে তলী চহাই নাৰাখিলে তাত নেতাৰ কথাৰ বীজ নগজে। গতিকে দেশসেৱক স্বৰূপে মোতকৈ তোমাৰ মূল্য অধিক।” {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। নোমলৰ দেশসেৱাৰ মূল্য অধিক কিয়? {{gap}}২। দেশসেৱা বুলিলে কি বুজায়?</poem> {{center|{{Xx-larger|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা}}}} {{gap}}বেজবৰৱা বংশ আহোম ৰজাৰ দিনৰ পৰাই বিখ্যাত। এওঁলোকৰ বিদ্যাচৰ্চ্চাত তেতিয়াৰ পৰাই খ্যাতি আছে। চিকিৎসা এওঁলোকৰ প্ৰধান ব্যৱসায়। বেজালি বিদ্যাত এওঁলোকৰ পাৰ্গতালি দেখি আহোম ৰজাই এওঁলোকক বেজবৰুৱা উপাধি দিছিল। {{Gap}}ইংৰাজে এই ৰাজ্য লোৱাত এই বংশৰ মুক্তাৰাম বৰুৱা শিৱসাগৰ জিলাৰ মিছামৰা মৌজাৰ মৌজাদাৰ হৈছিল। তেওঁ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ পিতৃদেৱ। ১৭৫৭ শকৰ ২৪ আঘোণত হেমচন্দ্ৰৰ জন্ম হয়।<noinclude>{{center|২৪}}</noinclude> f42o2is6g8keuvg6pntgl4moyklatme 104 83507 266903 266860 2026-11-10T12:57:39Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266903 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Block center|<poem>কলে মৌমাখি,{{gap|5em}}“বৰল ককাই, {{gap|4em}} বেজাৰ নেপাবা, শুনা; ৰূপে কি কৰিব {{gap|5em}} গুণতহে পূজা {{gap|4em}} হয় নে নহয় গুণা। “সুন্দৰ বৰণ {{gap|5em}} সুকোমল পাখি {{gap|4em}} মানুহে নকৰে ভুল, সাজৰ আঁৰত {{gap|5em}} ৰাখিছা লুকাই {{gap|4em}} মুখত বিষাল হুল। “হকে-বিহকে {{gap|5em}} বিন্ধা যাকে তাকে, {{gap|4em}} বিষে হয় লালকাল; লোকৰ অনিষ্ট {{gap|5em}} কৰা সেই হেতু {{gap|4em}} কোনেও নাপায় ভাল। “মোৰ সাজ-পাৰ {{gap|5em}} অতি সাধাৰণ, {{gap|4em}} গঠনতো মই হীন; তথাপিও মোৰ {{gap|5em}} কাম-কাজ দেখি {{gap|4em}} মানুহে নকৰে ঘিণ। “চোৱা মোৰো মুখে {{gap|5em}} তোমাৰেই দৰে {{gap|4em}} সৰু শুং এটি আছে, আত্মৰক্ষাৰ {{gap|5em}} কাৰণেহে মই {{gap|4em}} ব্যৱহাৰ কৰো পাছে।</poem>}}<noinclude>{{center|৩৮}}</noinclude> b4tk1sg42mtc1omj9odpf4qmsabd53g 266906 266903 2026-11-10T13:03:16Z হানিফ আলী 1925 266906 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Block center/s}}</noinclude><poem>কলে মৌমাখি,{{gap|5em}}“বৰল ককাই, {{gap|4em}} বেজাৰ নেপাবা, শুনা; ৰূপে কি কৰিব {{gap|5em}} গুণতহে পূজা {{gap|4em}} হয় নে নহয় গুণা। “সুন্দৰ বৰণ {{gap|5em}} সুকোমল পাখি {{gap|4em}} মানুহে নকৰে ভুল, সাজৰ আঁৰত {{gap|5em}} ৰাখিছা লুকাই {{gap|4em}} মুখত বিষাল হুল। “হকে-বিহকে {{gap|5em}} বিন্ধা যাকে তাকে, {{gap|4em}} বিষে হয় লালকাল; লোকৰ অনিষ্ট {{gap|5em}} কৰা সেই হেতু {{gap|4em}} কোনেও নাপায় ভাল। “মোৰ সাজ-পাৰ {{gap|5em}} অতি সাধাৰণ, {{gap|4em}} গঠনতো মই হীন; তথাপিও মোৰ {{gap|5em}} কাম-কাজ দেখি {{gap|4em}} মানুহে নকৰে ঘিণ। “চোৱা মোৰো মুখে {{gap|5em}} তোমাৰেই দৰে {{gap|4em}} সৰু শুং এটি আছে, আত্মৰক্ষাৰ {{gap|5em}} কাৰণেহে মই {{gap|4em}} ব্যৱহাৰ কৰো পাছে।</poem><noinclude>{{center|৩৮}} {{Block center/e}}</noinclude> agnnq0zm5v2jkpkxuyi1u73vf73fcte 104 83510 266909 266719 2026-11-10T13:14:02Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266909 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{gap}}আৰু আন এবিধ সাৰ অলপ পৰিশ্ৰমতে কৰি লব পাৰি। ঘৰুৱা জাবৰ-জোথৰ, পুনি, পানী-মেটেকা, দলঘাঁহ, আগাৰা আদি নিয়মমতে ৰাখিব জানিলে মাটি, পানী আৰু বতাহৰ যোগত গেলি-পচি মাটিৰ বৰ ভাল সাৰ হয়। এই সাৰ তৈয়াৰ কৰাৰ প্ৰণালী আজিকালি চৰকাৰী বিষয়াসকলে গাঁৱে-ভূয়ে দেখুৱাই ফুৰিছে। আমাৰ খেতিয়ক সকলে এই কামত উৎসাহ দেখুৱালে নিশ্চয় শস্যৰ উৎপন্ন বাঢ়িব। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। বেহা-বেপাৰ, চাকৰি আৰু খেতি—এই তিনিটাৰ কোনটো ভাল আৰু কিয়? {{gap}}২। গৰুৰ কি কি যত্ন লব লাগে? {{Gap}}৩। খেতিত সাৰ-পানী দিয়াৰ আৱশ্যক কি?</poem> {{center|{{Xxxx-larger|পৰোপকাৰ}}}} {{gap}}বহুকাল আগতে ভাৰতৰ ৰাজধানী হস্তিনাপুৰত কৌৰৱ আৰু পাণ্ডৱ নামেৰে দুটা ৰাজ পৰিয়াল বাস কৰিছিল। কৌৰৱবিলাকৰ দুৰ্য্যোধন, দুঃশাসনকে আদি কৰি ভাই-ককাই এশজন আছিল : আৰু পাণ্ডৱবিলাকৰ যুধিষ্ঠিৰ, ভীম, অৰ্জুনকে আদি কৰি ভাই-ককাই পাঁচজন আছিল। {{gap}}দুয়ো পৰিয়ালৰ মাজত মিল নাছিল। কিয়নো উচিত মতে<noinclude>{{center|৪১}}</noinclude> sgjrgmid0fyu6vx22u5ez4fwtllm2hv 104 83516 266910 266729 2026-11-10T13:17:46Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266910 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{gap}}কিন্তু বিধাতাই এই কাম তেওঁক হেপাহ পলুৱাই কৰিবলৈ সময় নিদিলে। অতিপাত পৰিশ্ৰম কৰা কাৰণে তেওঁৰ অকাল মৃত্যু হয়। ১৮৮৯ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ১৯ জানুৱাৰীত কলিকতাত তেওঁ ইহলীলা সামৰে। তেতিয়া তেওঁৰ বয়স একুৰি উনৈশ বছৰেই পূৰ হোৱা নাছিল। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। আনন্দৰাম বৰুৱা ক'ত উপজিছিল? {{gap}}২। কি কি গুণৰ কাৰণে আৰু কামৰ বাবে তেওঁ স্মৰণীয়?</poem> {{center|{{Xxxx-larger|অহঙ্কাৰ}}}} {{Block center/s}}<poem>চকুৰে নমনা{{gap|5em}}ক্ষুদ্ৰ ধূলিকণা {{gap|4em}} বতাহত উৰি উৰি, ফুলৰ পাহিত {{gap|5em}}ওখ বিৰিখত {{gap|4em}} পৰে দশোদিশ জুৰি। খৰালি কালত {{gap|5em}}যেনিয়েই চোৱা {{gap|4em}} তেনিয়েই ধূলি ভৰা, গছ-লতা-তৃণ {{gap|5em}} ঘৰ-বাৰী আদি {{gap|4em}} ধূলিৰে উপচি পৰা। সৰু বৰ কাকো {{gap|5em}} নামানে সমূলি {{gap|4em}} নকৰে একোকে ভয়, ৰজা-মহাৰজা {{gap|5em}} সাধু-মহন্তৰো {{gap|4em}} শিৰৰ ভূষণ হয়।</poem><noinclude>{{center|৪৭}}</noinclude> 427pn7iwmn9tmxv2zofhg6y3zefqzsg 104 83517 266913 266731 2026-11-10T13:20:05Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266913 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Block center/s}}<poem>হঠাতে এদিন {{gap|5em}}বৰষুণ পৰি {{gap|4em}} গছ লতা নিকা হ'ল, গপত ওফন্দা {{gap|5em}}ধূলি কণিকাৰ {{gap|4em}} চিন-চাৱ মাৰ গ'ল।</poem> {{Right|শ্ৰীৰঘুনাথ চৌধুৰী}} {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{Gap}}১। পদ্যটো মুখস্থ কৰা। {{gap}}২। ইয়াত অহঙ্কাৰী কাক বোলা হৈছে? কি কাৰণে?</poem> {{center|{{Xxxx-larger|শঙ্খ আৰু লিখিত ঋষিৰ উপাখ্যান}}}} {{Gap}}অতি পুৰণি কালত শঙ্খ আৰু লিখিত নামে দুজনা ঋষি আছিল। বাহুদা নামে এখন নদীৰ পাৰত তেওঁলোক দুয়োজন ককায়েক ভায়েকে দুখনি বিতোপন ফলে-ফুলে ভৰা আশ্ৰম পাতি বাস কৰিছিল। {{Gap}}এদিন ককায়েক শঙ্খ ঋষি ঘৰত নথকাত ভায়েক লিখিতে ককায়েকৰ আশ্ৰমত সোমাই সুন্দৰ সুন্দৰ পকা ফলবোৰ নিজ ইচ্ছা মতে পাৰি পাৰি খাইছিল। এনেতে শঙ্খ ঋষি আহি ভায়েকৰ কাৰ্য দেখি খং কৰি কলে —“তুমি মই নথকাত মোৰ আশ্ৰমৰ ফল পাৰি খাইছা। তোমাৰ চুৰ কৰাৰ সমান পাপ হ'ল। তুমি এতিয়াই ৰজাৰ ওচৰলৈ যোৱা আৰু ৰাজধৰ্ম্ম মতে ৰজাই দিয়া দণ্ড গ্ৰহণ কৰাগৈ। ” {{gap}}ককায়েকৰ আদেশ শিৰত লৈ লিখিত ঋষি ৰজা সুদ্যন্মৰ ওচৰলৈ<noinclude>{{center|৪৮}}</noinclude> hsjl4a2lsb5tlvsdwvtbddoesq86tsp 104 83519 266917 266735 2026-11-10T13:24:38Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266917 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{gap}} লিখিত বৰ আচৰিত হ'ল আৰু ককায়েকৰ ওচৰলৈ আহি হাত দুখন দেখুৱালেহি। ককায়েকে কলে — “মোৰ তপস্যাৰ প্ৰভাৱত তুমি তোমাৰ কটা হাত ফিৰাই পালা। ই একো আচৰিত ঘটনা নহয়।” {{gap}} লিখিতে কলে—“ককাইদেউ! আপুনি নিজেই দেখোন মোক পাপৰ পৰা মুক্ত কৰিব পাৰিলেহেঁতেন, ৰজাৰ ওচৰলৈনো পঠিয়াইছিল কিয়?" {{gap}} তাৰ উত্তৰত শঙ্খই কৈছিল — “দোষীক দণ্ড দিবলৈ মোৰ অধিকাৰ নাই। তাৰ বাবে ৰজা আছে। মইতো ৰজা নহওঁ। তুমি ৰজাৰ পৰা দণ্ড লৈ নিজেও মুক্ত হলা আৰু পিতৃপুৰুষ সকলকো পাপমুক্ত কৰিলা।” {{gap}} এতেকে চুৰ কৰা মহাপাপ আৰু দেশৰ শাসনবিধি সকলোৱে মানি চলা উচিত। {{right|'''শ্ৰীঅম্বিকা দেৱী গোস্বামী'''}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{Gap}}১।কি দোষত লিখিত ঋষিৰ হাত কাটিছিল? {{gap}}২। ককায়েকে তেওঁক ৰজাৰ ওচৰলৈ পঠাইছিল কিয়?</poem><noinclude>{{center|৫০}}</noinclude> qawpmlwbl6qhq3zxotpxia4wwffep96 104 83521 266918 266738 2026-11-10T13:25:56Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266918 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>মঙ্গহো খায়। উটৰ পিঠিত দহ-বাৰ মোন মাল লৈ দূৰ ঠাইলৈকো যাব পাৰি। {{gap}}কাঁইটীয়া ঘাঁহ উটৰ প্ৰিয় খায়। মৰুভূমিৰ দাঁতিত এবিধ কাঁইটীয়া ঘাঁহ গজে। সেইবোৰ ঘাঁহেই তাৰ ঘাই আহাৰ। {{Gap}}উটে বহু দূৰৰ পৰা পানীৰ গোন্ধ পায়। পানী পালে উটে প্ৰথমে ঘোদালি ঘোলা কৰে, তাৰ পাচতহে হেপাহ পলুৱাই পানী খায়। কিয়নো ঘোলা পানী সহজে জীণ নাযায়। তাৰ ডিঙিত এখন ছালৰ মোনা থাকে। সেই মোনাত সি কিছু পানী ভৰাই লৈ যায়। যেতিয়া ক্ৰমান্বয়ে কেবাদিনো পানী নাপায়, তেতিয়া তাৰ মোনাৰ পানীয়ে জীৱন ৰক্ষা কৰে। উটৰ পিঠিত একোটোকৈ কুঁজ থাকে। কিছুমান উটৰ দুটাকৈয়ো কুঁজ থাকে। সিহঁতৰ কুঁজবোৰ চৰ্বিৰে ভৰা। আহাৰ নাপালে কিছুদিনলৈ কুঁজৰ চৰ্বিয়ে সিহঁতৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰে। {{gap}}এইবোৰলৈ মন কৰিলে, ঈশ্বৰে উটৰ শাৰীৰিক গঠন আৰু স্বভাৱ মৰুভূমিৰ উপযোগী কৰি স্ৰজিছে যেন লাগে। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। ‘মৰুভূমি' আমাৰ এইবোৰ ঠাইতকৈ কিহত বেলেগ? {{gap}}২। উটক মৰুভূমিৰ জাহাজ বোলা হয় কিয়? {{gap}}৩। উটৰ শাৰীৰিক গঠন বৰ্ণনা কৰা।</poem><noinclude>{{center|৫২}}</noinclude> 12wwazsq4d1oragea6qmzyvttoqvwvm 104 83522 266924 266874 2026-11-10T13:28:33Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266924 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{center|৫৩}}</noinclude>{{center|{{Xxxx-larger|জন্মভূমি}}}} {{Block center/s}}<poem>যিখনি দেশতে{{gap|5em}} জনম লভিছোঁ {{gap|4em}}মাতৃ গৰভৰ পৰা, যিখনি দেশতে {{gap|5em}} আছিলোঁ এদিন {{gap|4em}} নিচেই কেঁচুৱা ল'ৰা। যিখনি দেশতে {{gap|5em}} ডাঙৰ হইছোঁ {{gap|4em}} ল'ৰা কাল আঁতৰাই, যিখনি দেশতে {{gap|5em}} ল'ৰালি কালত {{gap|4em}} উমলি ফুৰিলো ভাই। যিখনি দেশতে {{gap|5em}} বৰ লুইতৰ {{gap|4em}} মুকলি বালিত বহি, বালি-ঘৰ সাজি {{gap|5em}} সমনীয়া সতে {{gap|4em}} ফুৰিছিলোঁ নাচি হাঁহি। যিখনি দেশতে {{gap|5em}}ডেকা বয়সৰ {{gap|4em}} তেজ-বল গাত পাই, কতনোকে পাতি {{gap|5em}} চেনেহৰ সখি {{gap|4em}} ফুৰিলোঁ ৰঙতে হায়!</poem><noinclude></noinclude> t1omlbt7olvyt7bm2xq8igv4m5crfom 266927 266924 2026-11-10T13:29:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266927 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{Xxxx-larger|জন্মভূমি}}}} {{Block center/s}}<poem>যিখনি দেশতে{{gap|5em}} জনম লভিছোঁ {{gap|4em}}মাতৃ গৰভৰ পৰা, যিখনি দেশতে {{gap|5em}} আছিলোঁ এদিন {{gap|4em}} নিচেই কেঁচুৱা ল'ৰা। যিখনি দেশতে {{gap|5em}} ডাঙৰ হইছোঁ {{gap|4em}} ল'ৰা কাল আঁতৰাই, যিখনি দেশতে {{gap|5em}} ল'ৰালি কালত {{gap|4em}} উমলি ফুৰিলো ভাই। যিখনি দেশতে {{gap|5em}} বৰ লুইতৰ {{gap|4em}} মুকলি বালিত বহি, বালি-ঘৰ সাজি {{gap|5em}} সমনীয়া সতে {{gap|4em}} ফুৰিছিলোঁ নাচি হাঁহি। যিখনি দেশতে {{gap|5em}}ডেকা বয়সৰ {{gap|4em}} তেজ-বল গাত পাই, কতনোকে পাতি {{gap|5em}} চেনেহৰ সখি {{gap|4em}} ফুৰিলোঁ ৰঙতে হায়!</poem><noinclude>{{center|৫৩}}</noinclude> lf43e9myyvq7nmhwf7w9drnkdnxekoy 104 83523 266935 224472 2026-11-10T13:37:57Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266935 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>বিখনি দেশতে{{gap|5em}} উকলিল দিন {{gap|4}}টুটিলে দেহাৰ বল; লভিম এদিন {{gap|5em}} চিৰকাললই {{gap|4}}জীৱনৰ শান্তি জল। {{Block center/s}} <poem> যিখনি দেশতে {{gap|5em}} মৰাৰ পাচতো {{gap|4}} আত্মাই কুৰিব ভ্ৰমি; সেই দেশ মোৰ {{gap|5em}} অতি চেনেহৰ {{gap|4}} পৱিত্ৰ জনম ভূমি।</poem> {{Right|'''শ্ৰীকিবণ চন্দ্ৰ শৰ্ম্ম।,''' বি-এ}} {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} {{gap}}পদ্যটো মুখস্থ কৰা। {{center|{{Xxxx-larger|সাগৰ}}}} {{gap}}পৃথিবাৰ চাৰি ভাগৰ তিনি ভাগ ঠাই পানীয়ে আগুৰি আছে। আমাৰ দেশৰ উত্তৰ, উত্তৰ-পশ্চিম আৰু উত্তৰ-পূব ফাল বাদ দি বাকী সকলে| ফাল পানীয়ে ঘেৰি আছে। {{Gap}}এই সীমাহীন পানী ভাগৰ নাম সাগৰ। সাগৰৰ পানী নীলা দেখি। তাৰ পানী লোণা। সাগৰৰ পানী খালে পিয়াহ<noinclude>{{center|৫৪}}</noinclude> sy255cz07172n7hsqomy1k2sbgukx4e 266938 266935 2026-11-10T13:42:01Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 266938 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Block center/s}}<poem>যিখনি দেশতে{{gap|5em}} উকলিল দিন {{gap|4}}টুটিলে দেহাৰ বল; লভিম এদিন {{gap|5em}} চিৰকাললই {{gap|4}}জীৱনৰ শান্তি জল। যিখনি দেশতে {{gap|5em}} মৰাৰ পাচতো {{gap|4}} আত্মাই কুৰিব ভ্ৰমি; সেই দেশ মোৰ {{gap|5em}} অতি চেনেহৰ {{gap|4}} পৱিত্ৰ জনম ভূমি।</poem> {{Right|'''শ্ৰীকিবণ চন্দ্ৰ শৰ্ম্ম।,''' বি-এ}} {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} {{gap}}পদ্যটো মুখস্থ কৰা। {{center|{{Xxxx-larger|সাগৰ}}}} {{gap}}পৃথিবাৰ চাৰি ভাগৰ তিনি ভাগ ঠাই পানীয়ে আগুৰি আছে। আমাৰ দেশৰ উত্তৰ, উত্তৰ-পশ্চিম আৰু উত্তৰ-পূব ফাল বাদ দি বাকী সকলে| ফাল পানীয়ে ঘেৰি আছে। {{Gap}}এই সীমাহীন পানী ভাগৰ নাম সাগৰ। সাগৰৰ পানী নীলা দেখি। তাৰ পানী লোণা। সাগৰৰ পানী খালে পিয়াহ<noinclude>{{center|৫৪}}</noinclude> 49e6b8bem4xikfmpx58003luz1e1k2x 104 83524 266939 224473 2026-11-10T13:42:33Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 266939 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>হগুছে। সাগৰত ফুৰা মানুহবোৰে গা ধুবলৈ আৰু খাবলৈ পাৰৰ পৰা পানী লৈ যায়। সাগৰৰ পাৰ্ক উপকূল বোলে। সাগৰৰ পাৰ বালিৰে ভৰা। তাত নানা জাতিব আৰু নানা ৰঙৰ শঙ্খ আৰু শামুক পোৱা যায়। সাগৰত সদায় ঢৌ উঠি থাকে। তাৰ পাৰত থিয় হৈ চালে সাগৰৰ মাজলৈ যোৱা অসম্ভৱ যেন লাগে। কিন্তু মানুহে সাগবৰ মাজলৈ নোযোৱাকৈ থকা নাই। মানুহে তাত নাৱেবে মাছ ধৰিছে; সাগৰ পাৰ হৈ দূৰ বিদেশত বেপাৰ-বণিজ কবি ধন ঘটিছে আৰু অন্য দেশৰ মানুহৰ লগত মিলি-জুলি সদ্ভাৱ স্থাপন কৰিছে। সাগৰৰ আন এটা নাম ৰত্নাকৰ। কিয়নো সাগৰৰ তলিত অনেক বস্তু আছে। সাগৰৰ কোনো কোনো অংশত প্ৰৱাল নামেৰে এজাতি পোক জুম্ বান্ধি থাকে। সেই পোকবোৰৰ হাড়-মূৰ গোট খাই সাগৰৰ মাজত দ্বীপব সৃষ্টি হয়। সেই দ্বীপবোৰক প্ৰৱাল দ্বীপ বোলে। প্ৰৱালৰ বৰণ ৰঙা। পোৱালমণি প্ৰৱাল পোকৰ হাড়-মূৰৰ পৰাই কবে। সাগৰৰ কোনো কোনো ভাগত এবিধ শাক পোৱা যায়। সেইবোৰ শামুকৰ পেটত মুক্তা জন্মে। সাগবৰ তলিত তেনে শামুক দ'ম বান্ধি থাকে। মানুহে বুৰ মাৰি সাগৰৰ তলিব পৰা তেনে শামুক তোলে, আৰু তাৰ পেট ফালি মুক্তা বাহিৰ কৰে। মুক্তা বৰ দামী অলঙ্কাৰ। সাগৰত সক-ডাঙৰ অনেক মাছ থাকে। সিহঁত নানা বৰণৰ আৰু নানা আকৃতিৰ। কোনো কোনো সাগৰত উৰণীয়া মাছো থাকে। AA<noinclude></noinclude> 5uiz318u9vecf6ii0igibu59jmyf2hg 266944 266939 2026-11-10T13:48:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266944 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নুগুছে। সাগৰত ফুৰা মানুহবোৰে গা ধুবলৈ আৰু খাবলৈ পাৰৰ পৰা পানী লৈ যায়। {{gap}} সাগৰৰ পাৰক উপকূল বোলে। সাগৰৰ পাৰ বালিৰে ভৰা। তাত নানা জাতিৰ আৰু নানা ৰঙৰ শঙ্খ আৰু শামুক পোৱা যায়। {{gap}} সাগৰত সদায় ঢৌ উঠি থাকে। তাৰ পাৰত থিয় হৈ চালে সাগৰৰ মাজলৈ যোৱা অসম্ভৱ যেন লাগে। কিন্তু মানুহে সাগবৰ মাজলৈ নোযোৱাকৈ থকা নাই। মানুহে তাত নাৱেবে মাছ ধৰিছে; সাগৰ পাৰ হৈ দূৰ বিদেশত বেপাৰ-বণিজ কৰি ধন ঘটিছে আৰু অন্য দেশৰ মানুহৰ লগত মিলি-জুলি সদ্ভাৱ স্থাপন কৰিছে। {{gap}} সাগৰৰ আন এটা নাম ৰত্নাকৰ। কিয়নো সাগৰৰ তলিত অনেক বস্তু আছে। {{gap}} সাগৰৰ কোনো কোনো অংশত প্ৰৱাল নামেৰে এজাতি পোক জুম্ বান্ধি থাকে। সেই পোকবোৰৰ হাড়-মূৰ গোট খাই সাগৰৰ মাজত দ্বীপৰ সৃষ্টি হয়। সেই দ্বীপবোৰক প্ৰৱাল দ্বীপ বোলে। প্ৰৱালৰ বৰণ ৰঙা। পোৱালমণি প্ৰৱাল পোকৰ হাড়-মূৰৰ পৰাই কৰে। {{gap}} সাগৰৰ কোনো কোনো ভাগত এবিধ শামুক পোৱা যায়। সেইবোৰ শামুকৰ পেটত মুক্তা জন্মে। সাগৰৰ তলিত তেনে শামুক দ'ম বান্ধি থাকে। মানুহে বুৰ মাৰি সাগৰৰ তলিৰ পৰা তেনে শামুক তোলে, আৰু তাৰ পেট ফালি মুক্তা বাহিৰ কৰে। মুক্তা বৰ দামী অলঙ্কাৰ। {{gap}}সাগৰত সৰু-ডাঙৰ অনেক মাছ থাকে। সিহঁত নানা বৰণৰ আৰু নানা আকৃতিৰ। কোনো কোনো সাগৰত উৰণীয়া মাছো থাকে।<noinclude>{{center|৫৫}}</noinclude> jfjst7nivas6hpmclpnxfmhrrds5gpu 104 83528 266905 224477 2026-11-10T13:02:48Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 266905 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>অধিক সময় কটাইছিল। এতিয়াৰ পৰা পয়সত্তৰ বছৰমানৰ আগতে তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। মানুহৰ যাতায়াতব সুখ-সুবিধাৰ কাৰণে তেওঁ মন পুতি লাগিছিল। তেনে চেষ্টাৰ ফলত ২২ বছৰ বয়সত তেওঁ এখন গাড়ী তৈয়াৰ কৰে। মাটি তেলেৰে সেই গাড়ী চলাইছিল। তেতিয়াৰ মানুহে তেওঁৰ সেই গাড়ী দেখি হাঁহিছিল। কিন্তু তেওঁ মানুহৰ উপলুঙালৈ কাণ নিদি নিজৰ সাধনাত লাগি আছিল। মটৰ ১৯০০ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁ এখন গাড়ী তৈয়াৰ কৰা কাৰখানা পাতিছিল। পোনতে তেওঁৰ কাৰখানা এজন কাঠ-মিস্ত্ৰিৰ দোকানতহে পাতিছিল। কিন্তু তেওঁৰ অধ্যৱসায়, বুদ্ধি আৰু কৌশলত সেই কাৰখানা ক্ৰমে ডাঙৰ হৈ এতিয়া পৃথিবীৰ সৰ্ব্ববৃহৎ কাৰখানাত পৰিণত হৈছে। তেওঁৰ কাৰখানাত অনেক বৈজ্ঞানিক আৰু ইঞ্জিনিয়াবে কাম কৰিব লাগিছে আৰু তেওঁলোকৰ যত্নত গাড়ীৰ আগতকৈ বহুতো উন্নতি হৈছে। যোৱা পঞ্চাশ বছবত ফোৰ্ডব কাৰখানাত এক কোটি খনবো ওপৰ মটৰ তৈয়াৰ হৈছে। তেওঁৰ কাৰখানাৰ শিল্পী আৰু বহুৱাবোৰক দৰমহা দিবলৈ বছৰি ২৪০ কোটি টকা লগে; আৰু সপ্তাহত কাৰখানাৰ আয় হয় প্ৰায় পঞ্চাশ লাখ টকা। বৰ্ত্তমান হেবি ফোৰ্ড ইহজগতত নাই; কিন্তু তেওঁৰ কাৰখানা চলি আছে। অনুশীলনী ১। বাইচাইকল অনেকে লোৱাৰ কাৰণ কি কি? ২। হেবি ফোৰ্ড ক'ৰ মানুহ? তেওঁ কি কাৰণে জগত-বিখ্যাত? ৫৯<noinclude></noinclude> b0mohp6mibpst64onpglz8nyu1lampe 266907 266905 2026-11-10T13:09:55Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266907 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>অধিক সময় কটাইছিল। এতিয়াৰ পৰা পয়সত্তৰ বছৰমানৰ আগতে তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। {{gap}}মানুহৰ যাতায়াতৰ সুখ-সুবিধাৰ কাৰণে তেওঁ মন পুতি লাগিছিল। তেনে চেষ্টাৰ ফলত ২২ বছৰ বয়সত তেওঁ এখন গাড়ী তৈয়াৰ কৰে। মাটি তেলেৰে সেই গাড়ী চলাইছিল। তেতিয়াৰ মানুহে তেওঁৰ সেই গাড়ী দেখি হাঁহিছিল। কিন্তু তেওঁ মানুহৰ উপলুঙালৈ কাণ নিদি নিজৰ সাধনাত লাগি আছিল। {{gap}}১৯০০ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁ এখন গাড়ী তৈয়াৰ কৰা কাৰখানা পাতিছিল। পোনতে তেওঁৰ কাৰখানা এজন কাঠ-মিস্ত্ৰিৰ দোকানতহে পাতিছিল। কিন্তু তেওঁৰ অধ্যৱসায়, বুদ্ধি আৰু কৌশলত সেই কাৰখানা ক্ৰমে ডাঙৰ হৈ এতিয়া পৃথিবীৰ সৰ্ব্ববৃহৎ কাৰখানাত পৰিণত হৈছে। তেওঁৰ কাৰখানাত অনেক বৈজ্ঞানিক আৰু ইঞ্জিনিয়াৰে কাম কৰিব লাগিছে আৰু তেওঁলোকৰ যত্নত মটৰ গাড়ীৰ আগতকৈ বহুতো উন্নতি হৈছে। যোৱা পঞ্চাশ বছৰত ফোৰ্ডৰ কাৰখানাত এক কোটি খনৰো ওপৰ মটৰ তৈয়াৰ হৈছে। তেওঁৰ কাৰখানাৰ শিল্পী আৰু বনুৱাবোৰক দৰমহা দিবলৈ বছৰি ২৪০ কোটি টকা লগে; আৰু সপ্তাহত কাৰখানাৰ আয় হয় প্ৰায় পঞ্চাশ লাখ টকা। বৰ্ত্তমান হেনৰি ফোৰ্ড ইহজগতত নাই; কিন্তু তেওঁৰ কাৰখানা চলি আছে। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। বাইচাইকল অনেকে লোৱাৰ কাৰণ কি কি? {{Gap}}২। হেনৰি ফোৰ্ড ক'ৰ মানুহ? তেওঁ কি কাৰণে জগত-বিখ্যাত?</poem><noinclude>{{center|৫৯}}</noinclude> 63vq84kh66ps7ad51dc5ho8o6jf3ioj 104 83530 266993 266640 2026-11-10T14:53:47Z হানিফ আলী 1925 266993 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{gap}}বোধ কৰোঁ, এই প্ৰবাদৰ সত্য এই যে, ভাৰতবৰ্ষই প্ৰথমে চীনাবিলাকক চাহ গছৰ সঁচ দিছিল। চীনাবিলাকেই পৃথিৱীত প্ৰথমে চাহ খেতি কৰে আৰু তেওঁলোকেই প্ৰথমে চাহ খাবলৈ শিকে। {{Gap}}তেওঁলোকৰপৰাহে ইউৰোপীয় জাতিবোৰে চাহ খেতি কৰিবলৈ আৰু চাহ পানী খাবলৈ শিকে। {{Gap}}বৰ্ত্তমান অসম পৃথিবীৰ ভিতৰত চাহ খেতিৰ কাৰণে বিখ্যাত। পৃথিবীৰ কোনো দেশতে অসমৰ সমান চাহ পাত উৎপন্ন নহয়। ইংৰাজ বিলাকে এই দেশত প্ৰথমে চাহ খেতি আৰম্ভ কৰে। অসমৰ চিংফৌ ৰজা এজনে ৰবাৰ্ট ব্ৰুচ নামেৰে ইংৰাজ এজনক অসমৰ হাবিত চাহ গছৰ লগত চিনাকি কৰি দিছিল। {{Gap}}পোন প্ৰথমে ইংৰাজে আমাৰ দেশ লৈ চৰকাৰৰ খৰচত চাহ খেতি আৰম্ভ কৰিছিল। জয়পুৰ অসমৰ প্ৰথম চাহ বাগিছা। তাৰ পাচত বিলাতত 'অসম টি কোম্পানী' গঠিত হয়। ১৮৪০ খ্ৰীষ্টাব্দত ইংৰাজ চৰকাৰে জয়পুৰ বাগিছা অসম টি কোম্পানীক বিক্ৰী কৰে। তাৰ পাচত কোম্পানীয়ে আৰু অনেক চাহ বাগিছা পাতে। “অসম টি কোম্পানী' এতিয়াও আছে। নাজিৰাত তেওঁলোকৰ প্ৰধান কাৰ্য্যালয়। তেওঁলোকৰ এতিয়াও ওঠৰখনমান চাহ বাগিছা আছে। {{Gap}}অসমত চাহ খেতি ভাল হয়—এই কথা জানিব পাৰি অসমত চাহ খেতি কৰিবলৈ বিলাতত আৰু অনেক কোম্পানী গঠিত হয়। আৰু সেই কোম্পানীবোৰে প্ৰায় এহেজাৰখন চাহ বাগিছা অসমত পাতে। এই বাগিছাবোৰত এতিয়া লাখ লাখ বহুৱাই কাম কৰিব লাগিছে আৰু কোম্পানীবোৰে চাহ পাত বেচি বছৰি কোটি কোটি টকা ঘটিব ধৰিছে। {{nop}}<noinclude>{{rh||৬১|}} {{left|A. R. III-5}}</noinclude> de465jf7en3fvglf19tj4ozgu920x6r 104 83531 266904 266643 2026-11-10T13:01:46Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266904 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{gap}}অসমীয়া মানুহৰো খনদিয়েক বাগিছা আছে; কিন্তু সংখ্যা নিচেই তাকৰ। অসমীয়া মানুহৰ ভিতৰত পোন প্ৰথম মণিৰাম দেৱানে চাহ বাগিছা পাতিছিল। তেওঁৰ শিৱসাগৰ জিলাত চেনিমাৰা আৰু চেংলুং নামেৰে দুখন চাহ বাগিছা আছিল। কিন্তু ৰাজ-ৰোষত পৰি তেওঁৰ ফাঁচি হ'ল আৰু বাগিছা এখন ইংৰাজৰ হাতলৈ গ'ল। {{Gap}}তেওঁৰ পিচত ৰোষেশ্বৰ বৰুৱাই চাহ খেতিত মন দিছিল। তেওঁ ন খন বাগিছা পাতিছিল; কিন্তু ভাল দৰে চলাব নোৱাৰাত আটাইকেইখনেই আনৰ হাতলৈ গ'ল। {{gap}}চাহ খেতি কৰি কৃতকাৰ্য্য হোৱা প্ৰথম অসমীয়া খেতিয়ক যোৰহাটৰ বি-এ জগন্নাথ বৰুৱা; এতিয়া আৰু জনদিয়েক অসমীয়া মানুহৰ খনদিয়েক চাহ বাগিছা আছে। তেওঁলোকৰ ভিতৰত সোনেশ্বৰ শৰ্মা, বিষ্ণুৰাম বৰুৱা আক প্ৰসন্ন কুমাৰ বৰুৱাৰ নাম বিশেষ উল্লেখযোগ্য। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। 'ৰবাৰ্ট ব্ৰুচ' কোন? {{Gap}}২। অসমত চাহ খেতি কৰা পোন প্ৰথম অসমীয়া কোন?</poem><noinclude>{{center|৬২}}</noinclude> sr4n1vdd4r91mf6m1xehwfjqd18noon 266992 266904 2026-11-10T14:52:41Z হানিফ আলী 1925 266992 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{gap}}অসমীয়া মানুহৰো খনদিয়েক বাগিছা আছে; কিন্তু সংখ্যা নিচেই তাকৰ। অসমীয়া মানুহৰ ভিতৰত পোন প্ৰথম মণিৰাম দেৱানে চাহ বাগিছা পাতিছিল। তেওঁৰ শিৱসাগৰ জিলাত চেনিমাৰা আৰু চেংলুং নামেৰে দুখন চাহ বাগিছা আছিল। কিন্তু ৰাজ-ৰোষত পৰি তেওঁৰ ফাঁচি হ'ল আৰু বাগিছা এখন ইংৰাজৰ হাতলৈ গ'ল। {{Gap}}তেওঁৰ পিচত ৰোষেশ্বৰ বৰুৱাই চাহ খেতিত মন দিছিল। তেওঁ ন খন বাগিছা পাতিছিল; কিন্তু ভাল দৰে চলাব নোৱাৰাত আটাইকেইখনেই আনৰ হাতলৈ গ'ল। {{gap}}চাহ খেতি কৰি কৃতকাৰ্য্য হোৱা প্ৰথম অসমীয়া খেতিয়ক যোৰহাটৰ বি-এ জগন্নাথ বৰুৱা; এতিয়া আৰু জনদিয়েক অসমীয়া মানুহৰ খনদিয়েক চাহ বাগিছা আছে। তেওঁলোকৰ ভিতৰত সোনেশ্বৰ শৰ্মা, বিষ্ণুৰাম বৰুৱা আক প্ৰসন্ন কুমাৰ বৰুৱাৰ নাম বিশেষ উল্লেখযোগ্য। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। 'ৰবাৰ্ট ব্ৰুচ' কোন? {{Gap}}২। অসমত চাহ খেতি কৰা পোন প্ৰথম অসমীয়া কোন?</poem><noinclude>{{rh||৬২|}}</noinclude> jm31nqd9617fcbqa0jvd5r6bld8am1j 104 83532 266989 266647 2026-11-10T14:51:21Z হানিফ আলী 1925 266989 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xx-larger|একাগ্ৰতাৰ পৰীক্ষা}}}} {{gap}}দ্ৰোণাচাৰ্য্য পুৰণি কালৰ এজনা ৰণনিপুণ পণ্ডিত। তেওঁ হস্তিনাপুৰ ৰাজকোঁৱৰ-সকলক ধনুবিদ্যা শিকাইছিল। এদিন তেওঁ এজোপা তখ গছৰ ডালত এটা চৰাইৰ পুতলা আঁৰি থৈ কোঁৱৰসকলক গছৰ তললৈ মাতি নি কলে — "শিষ্যসকল! মই আজি তোমালোকৰ একাগ্ৰতাৰ পৰীক্ষা লম। যি এই পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হব, তেওঁ মোৰ কৃতী ছাত্ৰ। সাংসাৰিক জীৱনতো তেওঁ নাম কৰিব পাৰিব। এই গছজোপাৰ ডালত এটা চৰাইৰ পুতলা আঁৰি থোৱা আছে। তোমালোকে একেপাত কাঁড়েৰে সেই পুতলাৰ মূৰটো ছিঙি মাটিত পেলাব লাগিব। মই তোমালোকক এজন এজনকৈ মাতিম। তোমালোকে ধনু-কাঁড় লৈ সাজু হৈ থাকা। ” {{Gap}}গুৰুৰ আদেশ পাই কোঁৱৰ সকলে ধনু-কাড় লৈ শাৰী পাতি থিয় হৈ থাকিল। দ্ৰোণাচাৰ্যই প্ৰথমে যুধিষ্ঠিৰক মাতিলে। যুধিষ্ঠিৰ আহি গছৰ তলত থিয় হ'ল। {{Gap}} গুৰুৱে সুধিলে—“যুধিষ্ঠিৰ! কি দেখিছা?” {{Gap}} যুধিষ্ঠিৰ— “গুৰুদেৱ! গছৰ ডালত চৰাইৰ পুতলাটো আৰু মাটিত আপোনালোকক দেখিছোঁ? {{Gap}} গুকৰে সুধিলে— “কেলেই? গছ জোপাৰ ডালপাতবোৰ দেখা নাইনে?” {{Gap}} যুধিষ্ঠিৰ—“দেখিছোঁ। {{nop}}<noinclude>{{center|৬৩}}</noinclude> s72dxvfyo8b2pcvnlktykmq8cmbnyvm 266990 266989 2026-11-10T14:51:42Z হানিফ আলী 1925 266990 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xx-larger|একাগ্ৰতাৰ পৰীক্ষা}}}} {{gap}}দ্ৰোণাচাৰ্য্য পুৰণি কালৰ এজনা ৰণনিপুণ পণ্ডিত। তেওঁ হস্তিনাপুৰ ৰাজকোঁৱৰ-সকলক ধনুবিদ্যা শিকাইছিল। এদিন তেওঁ এজোপা তখ গছৰ ডালত এটা চৰাইৰ পুতলা আঁৰি থৈ কোঁৱৰসকলক গছৰ তললৈ মাতি নি কলে — "শিষ্যসকল! মই আজি তোমালোকৰ একাগ্ৰতাৰ পৰীক্ষা লম। যি এই পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হব, তেওঁ মোৰ কৃতী ছাত্ৰ। সাংসাৰিক জীৱনতো তেওঁ নাম কৰিব পাৰিব। এই গছজোপাৰ ডালত এটা চৰাইৰ পুতলা আঁৰি থোৱা আছে। তোমালোকে একেপাত কাঁড়েৰে সেই পুতলাৰ মূৰটো ছিঙি মাটিত পেলাব লাগিব। মই তোমালোকক এজন এজনকৈ মাতিম। তোমালোকে ধনু-কাঁড় লৈ সাজু হৈ থাকা। ” {{Gap}}গুৰুৰ আদেশ পাই কোঁৱৰ সকলে ধনু-কাড় লৈ শাৰী পাতি থিয় হৈ থাকিল। দ্ৰোণাচাৰ্যই প্ৰথমে যুধিষ্ঠিৰক মাতিলে। যুধিষ্ঠিৰ আহি গছৰ তলত থিয় হ'ল। {{Gap}} গুৰুৱে সুধিলে—“যুধিষ্ঠিৰ! কি দেখিছা?” {{Gap}} যুধিষ্ঠিৰ— “গুৰুদেৱ! গছৰ ডালত চৰাইৰ পুতলাটো আৰু মাটিত আপোনালোকক দেখিছোঁ? {{Gap}} গুকৰে সুধিলে— “কেলেই? গছ জোপাৰ ডালপাতবোৰ দেখা নাইনে?” {{Gap}} যুধিষ্ঠিৰ—“দেখিছোঁ। {{nop}}<noinclude>{{rh||৬৩|}}</noinclude> 6sm6yvm1it71rmw07mf6xkp7cr76pwf 104 83533 266987 266668 2026-11-10T14:50:01Z হানিফ আলী 1925 266987 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{gap}}গুৰু—“তুমি নোৱাৰিবা, তুমি আগৰ ঠাইলৈ গৈ থিয় হৈ থাকা।” {{Gap}}যুধিষ্ঠিৰে বৰ লাজ পাই গুৰুৰ আদেশ পালন কৰিলে। {{gap}}ইয়াৰ পাচত ভীম, দুৰ্যোধনকে আদি কৰি সকলো কোঁৱৰকে গছৰ তললৈ মাতি আনি গুৰুৱে সকলোকে প্ৰায় একে প্ৰশ্নকে কৰিলে; আৰু সকলোৰে পৰা একে উত্তৰকে পালে। গুৰু দ্ৰোণে কাকো কাঁড় মাৰিবলৈ নকৈ সকলোকে ভৰ্চ্ছনাহে কৰিলে। অৰ্জ্জুন দ্ৰোণাচাৰ্য্যৰ প্ৰিয় ছাত্ৰ আছিল। গুৰুৱে তেওঁক সকলোৰে শেষলৈ ৰাখিছিল। এতিয়া তেওঁক গছৰ তললৈ মাতি আনি শুধিলে — “প্ৰিয় অৰ্জ্জুন! তুমি কি দেখিছা?” {{Gap}}অৰ্জ্জুন—“গুৰুদেৰ! চৰাইৰ মূৰটো দেখিছে।? {{Gap}} গুৰু—“গাঁৰি ছোৱা দেখা নাই নেকি?” {{Gap}} অৰ্জ্জুন — “নাই দেখা।” {{Gap}} গুৰু —“গছৰ ডাল পাতবোৰ দেখিছানে?" {{Gap}} অৰ্জ্জুন—“নাই দেখা।” {{Gap}} গুৰু — মোক আৰু কোঁৱৰ সকলক দেখিছানে?” {{Gap}} অৰ্জ্জুন—“গুৰুদেৱ! চৰাইৰ মূৰটোৰ বাহিৰে মই আন একো দেখা নাই।" {{Gap}} অৰ্জুনৰ এই কথা শুনি দ্ৰোণাচাৰ্য্য পৰম সন্তুষ্ট হ'ল। তেওঁ হৰ্ষ চিত্তে আদেশ দিলে—“প্ৰিয় অৰ্জুন! কাঁড় মাৰি চৰাইৰ পুতলাটোৰ মূৰটো কাটি মাটিত পেলোৱা।” {{Gap}} এই আদেশ পোৱা মাত্ৰকে অৰ্জুনে কাঁড় মাৰি পুতলাৰ মূৰটো কাটি দুছেও কৰিলে। মূহৰ্ত্তৰ ভিতৰতে মূৰ আহি মাটিত পৰিল। {{nop}}<noinclude>{{center|৬৪}}</noinclude> 7y2u0li438wonj4fnor4q5rl9l0aauj 104 83534 266945 266674 2026-11-10T13:51:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266945 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{gap}}একাগ্ৰতাৰ পৰীক্ষাত কেৱল অৰ্জ্জুনহে উত্তীৰ্ণ হ'ল। গুৰুৱে সকলো শিষ্যৰ আগতে অৰ্জ্জুনক আকোঁৱালি ধৰি সমাদৰ কৰিলে। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। অৰ্জ্জুনক বাদে আনবোৰ ৰাজকোঁৱৰক কাঁড় মাৰিবলৈ আদেশ নিদিয়াৰ কাৰণ কি? {{gap}}২। গুৰুৱে অৰ্জ্জুনৰ একাগ্ৰতাৰ কি প্ৰমাণ পালে?</poem> {{center|{{Xxxx-larger|মহাৰাজ নৰ-নাৰায়ণ}}}} {{Gap}}কোঁচ জাতি অসমৰ আদি অধিবাসী। এসময়ত অসমৰ পশ্চিম অংশত কোঁচ ৰজা সকলৰ ৰাজ্য আছিল। তেওঁলোকৰ আদি ৰজা জনৰ নাম বিশ্বসিংহ। পূৰ্বে বৰনদী আৰু পশ্চিমে কৰতোয়া নদী তেওঁৰ ৰাজ্যৰ সীমা আছিল। বিশ্বসিংহৰ বৰ পুতেকৰ নাম নৰ-নাৰায়ণ। মহাৰাজ নৰ-নাৰায়ণ কোঁচ ৰজা সকলৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ডাঙৰ ৰজা আছিল। তেওঁৰ দিনত পুৰণি কামৰূপ ৰাজ্য এজন ৰজাৰ অধীন হৈছিল আৰু এই ৰাজ্যৰ গৌৰৱ জিলিকি উঠিছিল। {{gap}} নৰ-নাৰায়ণ ৰজাৰ ওঠৰজন ভায়েক আছিল। তেওঁলোকৰ ভিতৰত চিলাৰায় আৰু গোঁহাই কমলৰ নাম বুৰঞ্জীত বিখ্যাত। চিলাৰায় নৰ-নাৰায়ণ ৰজাৰ দেৱান বা মন্ত্ৰী আছিল। তেওঁ এজন বিখ্যাত যোদ্ধাও আছিল। তেওঁ ৰণত চিলাৰ দৰে চোঁচা মাৰি শত্ৰুক<noinclude>{{center|৬৫}}</noinclude> ffpu9y6m76dcdy9zkfkglajhm09brrp 266985 266945 2026-11-10T14:48:24Z হানিফ আলী 1925 266985 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{gap}}একাগ্ৰতাৰ পৰীক্ষাত কেৱল অৰ্জ্জুনহে উত্তীৰ্ণ হ'ল। গুৰুৱে সকলো শিষ্যৰ আগতে অৰ্জ্জুনক আকোঁৱালি ধৰি সমাদৰ কৰিলে। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। অৰ্জ্জুনক বাদে আনবোৰ ৰাজকোঁৱৰক কাঁড় মাৰিবলৈ আদেশ নিদিয়াৰ কাৰণ কি? {{gap}}২। গুৰুৱে অৰ্জ্জুনৰ একাগ্ৰতাৰ কি প্ৰমাণ পালে?</poem> {{center|{{Xx-larger|মহাৰাজ নৰ-নাৰায়ণ}}}} {{Gap}}কোঁচ জাতি অসমৰ আদি অধিবাসী। এসময়ত অসমৰ পশ্চিম অংশত কোঁচ ৰজা সকলৰ ৰাজ্য আছিল। তেওঁলোকৰ আদি ৰজা জনৰ নাম বিশ্বসিংহ। পূৰ্বে বৰনদী আৰু পশ্চিমে কৰতোয়া নদী তেওঁৰ ৰাজ্যৰ সীমা আছিল। বিশ্বসিংহৰ বৰ পুতেকৰ নাম নৰ-নাৰায়ণ। মহাৰাজ নৰ-নাৰায়ণ কোঁচ ৰজা সকলৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ডাঙৰ ৰজা আছিল। তেওঁৰ দিনত পুৰণি কামৰূপ ৰাজ্য এজন ৰজাৰ অধীন হৈছিল আৰু এই ৰাজ্যৰ গৌৰৱ জিলিকি উঠিছিল। {{gap}} নৰ-নাৰায়ণ ৰজাৰ ওঠৰজন ভায়েক আছিল। তেওঁলোকৰ ভিতৰত চিলাৰায় আৰু গোঁহাই কমলৰ নাম বুৰঞ্জীত বিখ্যাত। চিলাৰায় নৰ-নাৰায়ণ ৰজাৰ দেৱান বা মন্ত্ৰী আছিল। তেওঁ এজন বিখ্যাত যোদ্ধাও আছিল। তেওঁ ৰণত চিলাৰ দৰে চোঁচা মাৰি শত্ৰুক<noinclude>{{center|৬৫}}</noinclude> rjf1an0t66jkj0cnunxycx1lwr1vy2s 104 83535 266984 266677 2026-11-10T14:47:35Z হানিফ আলী 1925 266984 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>আক্ৰমণ কৰিছিল। সেই কাৰণে তেওঁক চিলাৰায় বুলিছিল। তেওঁৰ বাহুবলত আহোম, কছাৰী, জয়ন্তীয়া, শ্ৰীহট্ট আৰু ত্ৰিপুৰা ৰাজ্য কোঁচ ৰজাৰ অধীন হৈছিল। গোঁহাই কমলে কোঁচ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী কোচ বিহাৰৰ পৰা উত্তৰ লক্ষীমপুৰৰ নাৰায়ণপুৰলৈকে এটা ডাঙৰ আলি বন্ধাইছিল। এতিয়াও ভগা-ছিগা অৱস্থাত ঠায়ে ঠায়ে সেই আলিৰ চিন আছে। ইয়াৰ উজনি খণ্ডৰ নাম ৰাজগড় আলি আৰু ভাটি খণ্ডৰ নাম গোঁহাই কমলৰ আলি নামে জনাজাত। {{gap}}মহাৰাজ নৰ-নাৰায়ণে বিদ্যাৱন্ত মানুহক বৰ সমাদৰ কৰিছিল। বহুতো গুণী আৰু ডাঙৰ ডাঙৰ পণ্ডিতে তেওঁৰ ৰাজসভা শুৱনি কৰিছিল। সেই পণ্ডিত সকলে ৰজাৰ উৎসাহ আৰু সাহাৰ্য্য পাই বহুতো ভাল ভাল অসমীয়া পুথি ৰচনা কৰিছিল। তাৰ ফলত এতিয়াও সেইকালৰ অসমীয়া সাহিত্য গৌৰৱময় হৈ জিলিকি আছে। ৰাম-সৰস্বতী, অনন্ত-কন্দলী, শ্ৰীচন্দ্ৰ-ভাৰতী আদি পুৰণি অসমৰ পণ্ডিত সকলে মহাৰাজ নৰ-নাৰায়ণৰ পৰা বৃত্তি ভোগ কৰিছিল। মহাৰাজ নৰ-নাৰায়ণৰ আদেশত পুৰুষোত্তম বিদ্যাবাগীশ নামে পণ্ডিত এজনে টোলৰ ছাত্ৰসকলৰ কাৰণে 'প্ৰয়োগ-ৰত্নমালা' নামেৰে এখন সংস্কৃত ব্যাকৰণ ৰচনা কৰিছিল। ৰত্নমালা ব্যাকৰণ এতিয়াও অসম আৰু বঙ্গদেশৰ সৰহভাগ টোলৰে পাঠ্য হৈ আছে। {{Gap}}মহাৰাজ নৰ-নাৰায়ণৰ দিনত মহাপুৰুষ শ্ৰীশঙ্কৰদেৱে অসমত বৈষ্ণৱ ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰে। শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰৰ গুণ আৰু জ্ঞানত মুগ্ধ হৈ নৰ-নাৰায়ণে তেওঁক তেওঁৰ ৰাজধানী বেহাৰলৈ নিয়াই অতি সমাদৰ কৰি ৰাখিছিল। তাৰ মধুপুৰ সত্ৰত শ্ৰীশঙ্কৰদেৱে বৈকুণ্ঠ প্ৰয়াণ কৰে।<noinclude>{{center|৬৬}}</noinclude> iju7f3zwgkx5lyp61kw5va04o5lcpbg 104 83537 266949 266681 2026-11-10T13:53:17Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266949 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xxxx-larger|ভাৰতবৰ্ষ}}}} {{Block center/s}}<poem>ভাৰতবৰ্ষৰ {{gap|5em}} মূৰৰ মুকুট {{gap|4em}} হিমালয় গিৰিৰাজ, ছয় ঋতু মিলি {{gap|5em}} বিবিধ ৰঙৰ {{gap|4em}} পিন্ধায় অপূৰ্ব্ব সাজ। নামনি ভাগৰ {{gap|5em}}গহন বননি {{gap|4em}} শোভে যেন চুলিতাৰ, বিন্ধ্যা পৰ্বত {{gap|5em}}পাটৰ মেখেলা {{gap|4em}} গঙ্গা ডিঙিৰ হাৰ। সাগৰে পখালে {{gap|5em}}চৰণ দুখানি {{gap|4em}} লুইতে প্ৰণাম কৰে, বিৰাজিছে স্বৰ্ণ {{gap|5em}}লঙ্কা পদতলে {{gap|4em}} পছন কলিৰ দৰে। গিৰি-হাবি-বনে {{gap|5em}} কস্তুৰী-চন্দনে {{gap|4em}} সদায় সুগন্ধ সিঁচে, প্ৰাণ শীতলায় {{gap|5em}}জুৰ মলয়ায় {{gap|4em}} ধৱল চোঁৱৰে বিচে।</poem><noinclude>{{center|৬৮}}</noinclude> 6qta9lwls8jqwkkowt99m18xgst4pm6 266983 266949 2026-11-10T14:46:56Z হানিফ আলী 1925 266983 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xx-larger|ভাৰতবৰ্ষ}}}} {{Block center/s}} <poem>ভাৰতবৰ্ষৰ {{gap|5em}} মূৰৰ মুকুট {{gap|4em}} হিমালয় গিৰিৰাজ, ছয় ঋতু মিলি {{gap|5em}} বিবিধ ৰঙৰ {{gap|4em}} পিন্ধায় অপূৰ্ব্ব সাজ। নামনি ভাগৰ {{gap|5em}}গহন বননি {{gap|4em}} শোভে যেন চুলিতাৰ, বিন্ধ্যা পৰ্বত {{gap|5em}}পাটৰ মেখেলা {{gap|4em}} গঙ্গা ডিঙিৰ হাৰ। সাগৰে পখালে {{gap|5em}}চৰণ দুখানি {{gap|4em}} লুইতে প্ৰণাম কৰে, বিৰাজিছে স্বৰ্ণ {{gap|5em}}লঙ্কা পদতলে {{gap|4em}} পছন কলিৰ দৰে। গিৰি-হাবি-বনে {{gap|5em}} কস্তুৰী-চন্দনে {{gap|4em}} সদায় সুগন্ধ সিঁচে, প্ৰাণ শীতলায় {{gap|5em}}জুৰ মলয়ায় {{gap|4em}} ধৱল চোঁৱৰে বিচে।</poem><noinclude>{{Block center/e}}{{center|৬৮}}</noinclude> fx0m54fghm8vudhoqcwkf4dcpobmt5x 104 83539 266982 266696 2026-11-10T14:46:15Z হানিফ আলী 1925 266982 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xx-larger|এটা সাহসী ল'ৰাৰ কথা}}}} {{Gap}}গ্ৰীচ দেশৰ এজন ডাঙৰ বীৰৰ নাম আলেকজেণ্ডাৰ। ফৰাচী ভাষাত তেওঁৰ আন এটা নাম চিকন্দৰ। বহুকাল আগতে তেওঁ এজন প্ৰবল প্ৰতাপী সম্ৰাট আছিল। তেওঁ বহু ৰাজ্য জয় কৰি এখন বিশাল সাম্ৰাজ্যৰ অধিপতি হৈছিল। তেওঁ পাৰস্য দেশ জয় কৰি ভাৰতবৰ্ষও আক্ৰমণ কৰিছিল। সেই সময়ত উত্তৰ ভাৰতত পুৰু নামে এজন বাজপুত ৰজাই ৰাজত্ব কৰিছিল। আলেকজেণ্ডাৰে যুদ্ধত পুৰুক পৰাস্ত কৰি তেওঁৰ লগত মিত্ৰতা কৰিছিল। তাৰ পাচত তেওঁ নিজৰ দেশলৈ উভতি যায়। {{gap}}বীৰ আলেকজেণ্ডাৰ অনেক সদ্‌গুণৰ অধিকাৰী আছিল। তেওঁ ল'ৰাকালতে অনেক ঘটনাত সাহস আৰু শক্তিৰ পৰিচয় দিছিল। তেওঁৰ সাহস আৰু শক্তিৰ অনেক গল্প বুৰঞ্জীত পোৱা যায়। {{gap}}আলেকজেণ্ডাৰৰ পিতাকৰ নাম ফিলিপ। তেওঁ গ্ৰীচ দেশৰ উত্তৰে মাচিডন নামে এখন সৰু ৰাজ্যৰ ৰজা আছিল। আলেকজেণ্ডাৰ তেওঁৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ। আলেকজেণ্ডাৰৰ ন-দহ বছৰ বয়সত ৰজা ফিলিপৰ ওচৰলৈ বিক্ৰীৰ কাৰণে এজন ঘোঁৰা-বেপাৰীয়ে কিছুমান ঘোঁৰা লৈ আহিছিল। ঘোঁৰা জাকৰ ভিতৰত এটা বৰ ডাঙৰ আৰু তেজী ঘোঁৰা আছিল। ৰজা ফিলিপে সেই ঘোঁৰাটো লবৰ মন কৰিলে। বেপাৰীয়ে সেই ঘোঁৰাটোৰ দাম কৰিলে — তিনি হাজাৰ সোণৰ মোহৰ। দাম শুনি তেওঁৰ ঘোঁৰাটো কিনিবৰ আগ্ৰহ নকমিল।<noinclude>{{center|৭০}}</noinclude> 407qwmc6uufrcd3m9p26ffqqi6isqz1 104 83540 266981 266707 2026-11-10T14:45:27Z হানিফ আলী 1925 266981 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>কিন্তু কিনাৰ আগতে ঘোঁৰাটো পৰীক্ষা কৰা আৱশ্যক। ৰজাই কেবাজনো বীৰ ছোৱাৰীক ঘোঁৰাটোত উঠিবলৈ আদেশ দিলে। ঘোঁৰাৰ আকৃতি আৰু তেজ দেখি বহুতে তাৰ পিঠিত উঠিবলৈ সাহস নকৰিলে। জনদিয়েকে বুকুত সাহ বান্ধি নানা কৌশল কৰি যিবা উঠিল, তাক দৌৰাব নোৱাৰিলে। পিঠিত উঠা মাত্ৰকে ঘোঁৰাটোৱে থিয় জাপ, দি নাচিবলৈ ধৰিলে। আৰোহীৰ দুৰ্দশাৰ অন্ত নাইকিয়া হ'ল। অনেকে ঘোঁৰাটো চম্ভালিব নোৱাৰি তাৰ পিঠিৰ পৰা পৰি-পৰি গ'ল। ৰজা ফিলিপ নিৰাশ হ'ল। {{Gap}} আলেকজেণ্ডাবে পিতাকৰ ওচৰত থিয় হৈ এই দৃশ্য চাই আছিল। তেওঁ পিতাকক কলে –“পিতাদেউ! এনে সুন্দৰ ঘোঁৰাটো আৰোহী অভাৱত কিনা নহব নে? মোক ঘোঁৰাটোত উঠি চাবলৈ অনুমতি দিয়ক। মই এবাৰ চেষ্টা কৰি চাওঁ।" {{Gap}} সৰু ল'ৰা এটাৰ এনে দুঃসাহসৰ কথা শুনি সকলো আচৰিত হ'ল॥পিতাকে অৱশ্যে আলেকজেণ্ডাৰৰ সাহসৰ কথা কিছু জানে; তথাপি এটি মাত্ৰ পুত্ৰক এনে বিপজ্জনক কামৰ অনুমতি দিবলৈ শঙ্কা কৰিছিল। অৱশেষত পুতেকৰ পুনঃ পুনঃ প্ৰাৰ্থন৷ এৰাব নোৱাৰি সম্মতি দিলে। {{Gap}}আলেকজেণ্ডাৰে মন কৰি আছিল, আৰোহীৰ ছায়া ঘোঁৰাটোৰ আগত পৰা কাৰণে তাত উঠিবলৈ গলেই সি চক্‌ খাই জপিয়াবলৈ ধৰে। সেই কাৰণে তেওঁ প্ৰথমে ঘোঁৰাটোৰ মুখ ঘূৰাই ললে। তেতিয়া আৰোহীৰ ছায়া তাৰ পিচ ফালে পৰিল। এইবাৰ ঘোৰাটোৱে আৰোহীক দেখি চঁক নাখালে। আলেকজেণ্ডাৰ নিৰাপদে তাৰ পিঠিত উঠিল। ঘোঁৰাটোৱে আলেকজেণ্ডাৰক পিঠিত<noinclude>{{center|৭১}}</noinclude> 02isewm6lbyq2lq1rc05vbrnn1pl4op 104 83542 266950 266755 2026-11-10T13:55:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266950 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>কৰিছিল। তেওঁ ঘোৰাটোৰ নাম 'বুকেফালাচ' ৰাখিছিল। ভাৰতবৰ্ষত আলেকজেণ্ডাৰৰ এই ঘোঁৰাটোৰ মৃত্যু হয়। বীৰ আলেকজেণ্ডাৰ সেই শোকত অতি কাতৰ হৈছিল। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{Gap}}১। আলেকজেণ্ডাৰ কৰ মানুহ? তেওঁৰ আন নাম কি? {{gap}}২। তেওঁৰ বিষয়ে ওপৰত কোৱা গল্পটো তোমাৰ কথাত কোৱা।</poem> {{center|{{Xxxx-larger|যত্ন কৰিলে ৰত্ন পায়}}}} {{Block center/s}}<poem>বহুদূৰ বাট দেখি ..{{gap|5em}} ৰ'লা কিয় ল'ৰা {{gap|4em}}মূৰ-কপালত হাত থই, কাঁইট দেখিয়ে কিয় {{gap|5em}} চক খালা ল'ৰা {{gap|4em}} নিছিঙি গোলাপ আছা ৰই। পানী দেখি উলটিৱ {{gap|5em}} খোজা কিয় ল’ৰা {{gap|4em}} নিছিঙি পদুম মনোহৰ, বগা ক'লা ডেউকাৰে {{gap|5em}} সময় পখিলা {{gap|4em}} উৰি যায় চোৱা নিৰন্তৰ। সোণৰ শৈশৱ কাল {{gap|5em}} গ'লে আৰু নাহে {{gap|4em}} পখিলাই কাণে কাণে কয়, ধেমালিত মজি ল'ৰা {{gap|5em}} সোণাময় দিন {{gap|4em}} অবাবত নকৰিবা ব্যয়। </poem><noinclude>{{center|৭৩}}</noinclude> s279durw3b2jmc4yncujjtwspyvk1z4 266980 266950 2026-11-10T14:44:41Z হানিফ আলী 1925 266980 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>কৰিছিল। তেওঁ ঘোৰাটোৰ নাম 'বুকেফালাচ' ৰাখিছিল। ভাৰতবৰ্ষত আলেকজেণ্ডাৰৰ এই ঘোঁৰাটোৰ মৃত্যু হয়। বীৰ আলেকজেণ্ডাৰ সেই শোকত অতি কাতৰ হৈছিল। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{Gap}}১। আলেকজেণ্ডাৰ কৰ মানুহ? তেওঁৰ আন নাম কি? {{gap}}২। তেওঁৰ বিষয়ে ওপৰত কোৱা গল্পটো তোমাৰ কথাত কোৱা।</poem> <section end="77e" /> <section begin="77b" /> {{center|{{Xx-larger|যত্ন কৰিলে ৰত্ন পায়}}}} {{Block center/s}} <poem>বহুদূৰ বাট দেখি ..{{gap|5em}} ৰ'লা কিয় ল'ৰা {{gap|4em}}মূৰ-কপালত হাত থই, কাঁইট দেখিয়ে কিয় {{gap|5em}} চক খালা ল'ৰা {{gap|4em}} নিছিঙি গোলাপ আছা ৰই। পানী দেখি উলটিৱ {{gap|5em}} খোজা কিয় ল’ৰা {{gap|4em}} নিছিঙি পদুম মনোহৰ, বগা ক'লা ডেউকাৰে {{gap|5em}} সময় পখিলা {{gap|4em}} উৰি যায় চোৱা নিৰন্তৰ। সোণৰ শৈশৱ কাল {{gap|5em}} গ'লে আৰু নাহে {{gap|4em}} পখিলাই কাণে কাণে কয়, ধেমালিত মজি ল'ৰা {{gap|5em}} সোণাময় দিন {{gap|4em}} অবাবত নকৰিবা ব্যয়। </poem><noinclude>{{Block center/e}} {{center|৭৩}}</noinclude> 269553oxcwcsbprsv47zwsba9oytfav 104 83543 266952 266758 2026-11-10T13:58:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266952 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Block center/s}}<poem>যেতিয়া থাকিব কাম{{gap|5em}} কৰিব লগীয়া {{gap|4em}} কৰোঁ বুলি ধৰিবা মনত, ওপৰ টিঙত ভৰি {{gap|5em}} দিব খোজে যিটো {{gap|4em}} প্ৰথমে সি বগাব পৰ্ব্বত। পৰ্ব্বতৰ কাষৰত {{gap|5em}}থিয় হই বাৰু {{gap|4em}} একে থিৰে আকাশলৈ চাই, থাকিলে সাবটি হাত {{gap|5em}} বিনা পৰিশ্ৰমে {{gap|4em}} উঠিব কি পাৰে কোনোবাই? যদিও পিছল খোৱা {{gap|5em}}বাৰে বাৰে তুমি {{gap|4em}} হিয়া যেন নিৰাশ নহয়, যত্ন কৰা বাৰে বাৰে {{gap|5em}} হব শেষ কালে {{gap|4em}} হেৰা ল'ৰা তোমাৰেই জয়। পৰ্ব্বতৰ ওখ টিং {{gap|5em}} দেখি হেৰা ল’ৰা {{gap|4em}} উঠিবলৈ হেলা নকৰিবা, দুখ নকৰিলে সুখ {{gap|5em}}ক'ত পাবা ল'ৰা {{gap|4em}} যত্ন কৰা ৰত্নক লভিবা।</poem> {{Right|'''৺ আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালা'''}} {{Dhr|1em}}{{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১।পদ্যটো মুখস্থ কৰা। {{gap}}২। পদ্যটো পঢ়ি তাৰ পৰা কি শিকিলা কোৱা।</poem><noinclude>{{center|৭৪}}</noinclude> bsumwba4a8xjodgpahifiegej2g5ow9 266978 266952 2026-11-10T14:43:28Z হানিফ আলী 1925 266978 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Block center/s}}</noinclude><poem>যেতিয়া থাকিব কাম{{gap|5em}} কৰিব লগীয়া {{gap|4em}} কৰোঁ বুলি ধৰিবা মনত, ওপৰ টিঙত ভৰি {{gap|5em}} দিব খোজে যিটো {{gap|4em}} প্ৰথমে সি বগাব পৰ্ব্বত। পৰ্ব্বতৰ কাষৰত {{gap|5em}}থিয় হই বাৰু {{gap|4em}} একে থিৰে আকাশলৈ চাই, থাকিলে সাবটি হাত {{gap|5em}} বিনা পৰিশ্ৰমে {{gap|4em}} উঠিব কি পাৰে কোনোবাই? যদিও পিছল খোৱা {{gap|5em}}বাৰে বাৰে তুমি {{gap|4em}} হিয়া যেন নিৰাশ নহয়, যত্ন কৰা বাৰে বাৰে {{gap|5em}} হব শেষ কালে {{gap|4em}} হেৰা ল'ৰা তোমাৰেই জয়। পৰ্ব্বতৰ ওখ টিং {{gap|5em}} দেখি হেৰা ল’ৰা {{gap|4em}} উঠিবলৈ হেলা নকৰিবা, দুখ নকৰিলে সুখ {{gap|5em}}ক'ত পাবা ল'ৰা {{gap|4em}} যত্ন কৰা ৰত্নক লভিবা।</poem> {{Block center/e}} {{Right|'''৺ আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালা'''}} {{Dhr|1em}}{{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১।পদ্যটো মুখস্থ কৰা। {{gap}}২। পদ্যটো পঢ়ি তাৰ পৰা কি শিকিলা কোৱা।</poem><noinclude>{{center|৭৪}}</noinclude> tvhpjkoe71rszw3ahq0ad1lfee3w5d3 266979 266978 2026-11-10T14:43:43Z হানিফ আলী 1925 266979 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Block center/s}}</noinclude><poem>যেতিয়া থাকিব কাম{{gap|5em}} কৰিব লগীয়া {{gap|4em}} কৰোঁ বুলি ধৰিবা মনত, ওপৰ টিঙত ভৰি {{gap|5em}} দিব খোজে যিটো {{gap|4em}} প্ৰথমে সি বগাব পৰ্ব্বত। পৰ্ব্বতৰ কাষৰত {{gap|5em}}থিয় হই বাৰু {{gap|4em}} একে থিৰে আকাশলৈ চাই, থাকিলে সাবটি হাত {{gap|5em}} বিনা পৰিশ্ৰমে {{gap|4em}} উঠিব কি পাৰে কোনোবাই? যদিও পিছল খোৱা {{gap|5em}}বাৰে বাৰে তুমি {{gap|4em}} হিয়া যেন নিৰাশ নহয়, যত্ন কৰা বাৰে বাৰে {{gap|5em}} হব শেষ কালে {{gap|4em}} হেৰা ল'ৰা তোমাৰেই জয়। পৰ্ব্বতৰ ওখ টিং {{gap|5em}} দেখি হেৰা ল’ৰা {{gap|4em}} উঠিবলৈ হেলা নকৰিবা, দুখ নকৰিলে সুখ {{gap|5em}}ক'ত পাবা ল'ৰা {{gap|4em}} যত্ন কৰা ৰত্নক লভিবা।</poem> {{Block center/e}} {{Right|'''৺ আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালা'''}} {{Dhr|1em}}{{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। পদ্যটো মুখস্থ কৰা। {{gap}}২। পদ্যটো পঢ়ি তাৰ পৰা কি শিকিলা কোৱা।</poem><noinclude>{{center|৭৪}}</noinclude> 3s3u6zjy3lfjwldnfjtt0gg8g2o0xk6 267001 266979 2026-11-10T15:03:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267001 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Block center/s}}</noinclude><poem>যেতিয়া থাকিব কাম{{gap|5em}} কৰিব লগীয়া {{gap|4em}} কৰোঁ বুলি ধৰিবা মনত, ওপৰ টিঙত ভৰি {{gap|5em}} দিব খোজে যিটো {{gap|4em}} প্ৰথমে সি বগাব পৰ্ব্বত। পৰ্ব্বতৰ কাষৰত {{gap|5em}}থিয় হই বাৰু {{gap|4em}} একে থিৰে আকাশলৈ চাই, থাকিলে সাবটি হাত {{gap|5em}} বিনা পৰিশ্ৰমে {{gap|4em}} উঠিব কি পাৰে কোনোবাই? যদিও পিছল খোৱা {{gap|5em}}বাৰে বাৰে তুমি {{gap|4em}} হিয়া যেন নিৰাশ নহয়, যত্ন কৰা বাৰে বাৰে {{gap|5em}} হব শেষ কালে {{gap|4em}} হেৰা ল'ৰা তোমাৰেই জয়। পৰ্ব্বতৰ ওখ টিং {{gap|5em}} দেখি হেৰা ল’ৰা {{gap|4em}} উঠিবলৈ হেলা নকৰিবা, দুখ নকৰিলে সুখ {{gap|5em}}ক'ত পাবা ল'ৰা {{gap|4em}} যত্ন কৰা ৰত্নক লভিবা।</poem> {{Block center/e}} {{Right|'''৺ আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালা'''}} {{Dhr|1em}}{{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। পদ্যটো মুখস্থ কৰা। {{gap}}২। পদ্যটো পঢ়ি তাৰ পৰা কি শিকিলা কোৱা।</poem><noinclude>{{rh||৭৪|}}</noinclude> iz8yy42fuc035u1ecffk5urg94qmdrx 104 83546 266953 224495 2026-11-10T13:58:37Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 266953 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>তেতিয়া তেওঁ ১৮৫০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ১৫ চেপ্তেম্বৰত ইংলণ্ডত যাত্ৰী নিয়া গাড়ী চলালে। তাৰ বেগ আছিল ঘণ্টাত দহ বাৰ মাইল। কিন্তু মানুহে তেতিয়া ভাবিছিল যে, ইমান বেগেৰে যোৱা গাড়ীত উঠিলে মূৰ ফুৰণি উঠি মাৰিব লাগিব। ষ্টিফেনচনৰ পাচৰ বহুতো বৈজ্ঞানিক আৰু ইঞ্জিনিয়াবে যত্ন কৰি আজিকালি বেল-গাড়ীব অনেক উন্নতি সাধন কৰিছে। আজিকালিব ইঞ্জিন ডাঙৰ আৰু শক্তিশালী, গাড়ীবোৰ মজবুত আৰু আৰামদায়ক আৰু বেলবাটবোৰ আগতকৈ অনেক উন্নত। আজিকালি ঘণ্টাত ৬০৷৭০ মাইলকৈ বেল-গাড়ী চলে। মানুহে তাত উঠি অহা-যোৱা কৰিবলৈ অকনো ভয় নকৰে আৰু অসংখ্য মানুহে ল'বা-তিৰোতাবে সৈতে বেল-গাঁড়ীত উঠি নিৰ্ভয়ে হাজাৰ হাজাৰ মাইল দূৰলৈকো অহা-যোৱা কৰিছে! " ভাৰতত ১৮৫৩ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ৰেল-গাড়ী চলে। পোন প্ৰথমে বোম্বাইৰ পৰা টানা বন্দবলৈ এই ত্ৰিশ মাইলহে বেল লাইন পাতিছিল। এতিয়া ভাৰতত প্ৰায় পঞ্চাশ হাজাৰ মাইল বেল লাইন আছে আৰু দিনে-ৰাতিয়ে অসংখ্য বেল-গাড়ী মানুহ আৰু বয়-বস্তু কঢ়িয়াব লাগিছে। অনুশীলনী ১। বেল-গাড়ী কোনে আবিষ্কাৰ কৰিছিল? ২। বেল-গাড়ী হোৱাৰ পৰা আমাৰ কি কি উপকাৰ হৈছে? 99 A. R. III-6<noinclude></noinclude> hahun5c6n78lpc1kpv1vj634hsagnrw 266956 266953 2026-11-10T14:05:19Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266956 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{gap}}তেতিয়া তেওঁ ১৮৫০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ১৫ চেপ্তেম্বৰত ইংলণ্ডত যাত্ৰী নিয়া গাড়ী চলালে। তাৰ বেগ আছিল ঘণ্টাত দহ বাৰ মাইল। কিন্তু মানুহে তেতিয়া ভাবিছিল যে, ইমান বেগেৰে যোৱা গাড়ীত উঠিলে মূৰ ফুৰণি উঠি মাৰিব লাগিব। {{Gap}}ষ্টিফেনচনৰ পাচৰ বহুতো বৈজ্ঞানিক আৰু ইঞ্জিনিয়াবে যত্ন কৰি আজিকালি ৰেল-গাড়ীৰ অনেক উন্নতি সাধন কৰিছে। আজিকালিৰ ইঞ্জিন ডাঙৰ আৰু শক্তিশালী, গাড়ীবোৰ মজবুত আৰু আৰামদায়ক আৰু বেলবাটবোৰ আগতকৈ অনেক উন্নত। আজিকালি ঘণ্টাত ৬০৷৭০ মাইলকৈ ৰেল-গাড়ী চলে। মানুহে তাত উঠি অহা-যোৱা কৰিবলৈ অকনো ভয় নকৰে আৰু অসংখ্য মানুহে ল'বা-তিৰোতাবে সৈতে ৰেল-গাড়ীত উঠি নিৰ্ভয়ে হাজাৰ হাজাৰ মাইল দূৰলৈকো অহা-যোৱা কৰিছে! {{gap}}ভাৰতত ১৮৫৩ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ৰেল-গাড়ী চলে। পোন প্ৰথমে বোম্বাইৰ পৰা টানা বন্দৰলৈ এই ত্ৰিশ মাইলহে ৰেল লাইন পাতিছিল। এতিয়া ভাৰতত প্ৰায় পঞ্চাশ হাজাৰ মাইল ৰেল লাইন আছে আৰু দিনে-ৰাতিয়ে অসংখ্য ৰেল-গাড়ী মানুহ আৰু বয়-বস্তু কঢ়িয়াব লাগিছে। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। ৰেল-গাড়ী কোনে আবিষ্কাৰ কৰিছিল? {{gap}}২। ৰেল-গাড়ী হোৱাৰ পৰা আমাৰ কি কি উপকাৰ হৈছে?</poem><noinclude>{{center|৭৭}}</noinclude> 95wbzr1odcrs1gzh2f3i0yrj7zoe3r9 266975 266956 2026-11-10T14:42:31Z হানিফ আলী 1925 266975 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{gap}}তেতিয়া তেওঁ ১৮৫০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ১৫ চেপ্তেম্বৰত ইংলণ্ডত যাত্ৰী নিয়া গাড়ী চলালে। তাৰ বেগ আছিল ঘণ্টাত দহ বাৰ মাইল। কিন্তু মানুহে তেতিয়া ভাবিছিল যে, ইমান বেগেৰে যোৱা গাড়ীত উঠিলে মূৰ ফুৰণি উঠি মাৰিব লাগিব। {{Gap}}ষ্টিফেনচনৰ পাচৰ বহুতো বৈজ্ঞানিক আৰু ইঞ্জিনিয়াবে যত্ন কৰি আজিকালি ৰেল-গাড়ীৰ অনেক উন্নতি সাধন কৰিছে। আজিকালিৰ ইঞ্জিন ডাঙৰ আৰু শক্তিশালী, গাড়ীবোৰ মজবুত আৰু আৰামদায়ক আৰু বেলবাটবোৰ আগতকৈ অনেক উন্নত। আজিকালি ঘণ্টাত ৬০৷৭০ মাইলকৈ ৰেল-গাড়ী চলে। মানুহে তাত উঠি অহা-যোৱা কৰিবলৈ অকনো ভয় নকৰে আৰু অসংখ্য মানুহে ল'বা-তিৰোতাবে সৈতে ৰেল-গাড়ীত উঠি নিৰ্ভয়ে হাজাৰ হাজাৰ মাইল দূৰলৈকো অহা-যোৱা কৰিছে! {{gap}}ভাৰতত ১৮৫৩ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ৰেল-গাড়ী চলে। পোন প্ৰথমে বোম্বাইৰ পৰা টানা বন্দৰলৈ এই ত্ৰিশ মাইলহে ৰেল লাইন পাতিছিল। এতিয়া ভাৰতত প্ৰায় পঞ্চাশ হাজাৰ মাইল ৰেল লাইন আছে আৰু দিনে-ৰাতিয়ে অসংখ্য ৰেল-গাড়ী মানুহ আৰু বয়-বস্তু কঢ়িয়াব লাগিছে। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। ৰেল-গাড়ী কোনে আবিষ্কাৰ কৰিছিল? {{gap}}২। ৰেল-গাড়ী হোৱাৰ পৰা আমাৰ কি কি উপকাৰ হৈছে?</poem><noinclude>{{center|৭৭}}</noinclude> ookshcnsptqcnyw6iiwyl3bgmnluk47 104 83547 266974 266760 2026-11-10T14:41:58Z হানিফ আলী 1925 266974 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xx-larger|মগনিয়াৰ ৰজা}}}} {{gap}}এতিয়াৰ পৰা প্ৰায় দুশ বছৰৰ আগতে দক্ষিণ ভাৰতত শিৱাজী নামে এজন ডাঙৰ ৰজা আছিল। অদ্ভুত বৃদ্ধি আৰু চৰিত্ৰ বলৰ কাৰণে তেওঁ সেই সময়ৰ ভাৰতৰ এজনা নামজ্বলা পুৰুষ আছিল। তেওঁ ৰামদাস নামে এজন সন্ন্যাসীৰ শিষ্য আছিল। {{gap}}এদিন ৰাতিপুৱা মহাৰাজ শিৱাজীয়ে কাৰেঙৰ ওপৰ মহলাৰ পৰা বহু দূৰৈত এজন মগনিয়াৰক ঘৰে ঘৰে মাগি ফুৰা দেখিলে। মগনিয়াজন যেতিয়া কাৰেঙৰ ওচৰ পালেহি, তেতিয়া তেওঁক চিনি পাই ৰজা আচৰিত হ'ল। তেওঁ দেখিলে যে মগনিয়াজন তেওঁৰ গুৰু ৰামদাস। {{gap}}যাৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি আৰু আদেশ পালন কৰি নিচেই সামান্য অৱস্থাৰ পৰা শিৱাজীয়ে ৰাজ-পদ পাইছিল, তেওঁক ঘৰে ঘৰে মাগি ফুৰা দেখি শিৱাজীৰ মনত বৰ দুখ লাগিল। তেওঁ ততালিকে এখন কাকতত অলপ কিবা লিখিলে আৰু কাকতখন এজন বিষয়াক দি কলে –“সৌ মগনিয়াৰজন আহি যেতিয়া কাৰেঙৰ পদূলি পাৰছি, তেতিয়া তেওঁক এই কাকতখন দিবা।” {{Gap}}বিষয়াজনে কাকতখন লৈ কাৰেঙৰ পদূলিত ৰৈ থাকিল আৰু যেতিয়া মগনিয়াৰজন কাৰেঙৰ পদূলি পালেহি, তেতিয়া তেওঁক কাকতখন দিলে। {{Gap}}সাধু ৰামদাসে কাকতত লিখা কথাখিনি পঢ়ি চাই এটা মিচিকীয়া<noinclude>{{center|৭৮}}</noinclude> gjszppmk6er1354qjpe9tj5o0euxpr1 267238 266974 2026-11-11T11:22:33Z হানিফ আলী 1925 267238 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xx-larger|মগনিয়াৰ ৰজা}}}} {{gap}}এতিয়াৰ পৰা প্ৰায় দুশ বছৰৰ আগতে দক্ষিণ ভাৰতত শিৱাজী নামে এজন ডাঙৰ ৰজা আছিল। অদ্ভুত বৃদ্ধি আৰু চৰিত্ৰ বলৰ কাৰণে তেওঁ সেই সময়ৰ ভাৰতৰ এজনা নামজ্বলা পুৰুষ আছিল। তেওঁ ৰামদাস নামে এজন সন্ন্যাসীৰ শিষ্য আছিল। {{gap}}এদিন ৰাতিপুৱা মহাৰাজ শিৱাজীয়ে কাৰেঙৰ ওপৰ মহলাৰ পৰা বহু দূৰৈত এজন মগনিয়াৰক ঘৰে ঘৰে মাগি ফুৰা দেখিলে। মগনিয়াজন যেতিয়া কাৰেঙৰ ওচৰ পালেহি, তেতিয়া তেওঁক চিনি পাই ৰজা আচৰিত হ'ল। তেওঁ দেখিলে যে মগনিয়াজন তেওঁৰ গুৰু ৰামদাস। {{gap}}যাৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি আৰু আদেশ পালন কৰি নিচেই সামান্য অৱস্থাৰ পৰা শিৱাজীয়ে ৰাজ-পদ পাইছিল, তেওঁক ঘৰে ঘৰে মাগি ফুৰা দেখি শিৱাজীৰ মনত বৰ দুখ লাগিল। তেওঁ ততালিকে এখন কাকতত অলপ কিবা লিখিলে আৰু কাকতখন এজন বিষয়াক দি কলে –“সৌ মগনিয়াৰজন আহি যেতিয়া কাৰেঙৰ পদূলি পাৰছি, তেতিয়া তেওঁক এই কাকতখন দিবা।” {{Gap}}বিষয়াজনে কাকতখন লৈ কাৰেঙৰ পদূলিত ৰৈ থাকিল আৰু যেতিয়া মগনিয়াৰজন কাৰেঙৰ পদূলি পালেহি, তেতিয়া তেওঁক কাকতখন দিলে। {{Gap}}সাধু ৰামদাসে কাকতত লিখা কথাখিনি পঢ়ি চাই এটা মিচিকীয়া<noinclude>{{rh||৭৮|}}</noinclude> ms8b27qbgmxplbhm4jli0uh7ddygm55 104 83549 266973 266785 2026-11-10T14:40:37Z হানিফ আলী 1925 266973 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>হাঁহি মাৰিলে আৰু কাৰেঙৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল। কাকতখনত লিখা আছিল —“গুৰুদেৱ! সেৱক শিৱাজীয়ে তেওঁৰ ৰাজ্য আৰু সকলো ধন-সম্পত্তি ভিক্ষা দি গুৰুৰ চৰণত সেৱা জনাইছে।” {{gap}} ৰাজকাৰেঙত গুৰুক দেখি শিৱাজীয়ে সেৱা জনাই সসম্মানে বহুৱালে। সাধু ৰামদাসে শিৰাজীক সুধিলে—“শিৱাজী! তুমি মোক ৰাজ্য-ধন দান কৰি কি কৰিব খুজিছা?” {{gap}} শিবাজীয়ে বিনীতভাৱে উত্তৰ কৰিলে — “গুৰুদেৱ! আপোনাৰ চৰণ সেৱা কৰি বাকী জীৱন কটাম বুলি ভাবিছোঁ।” {{gap}} সাধু ৰামদাসে কলে— “তেন্তে মোৰ এই ভিক্ষাৰ জোলোঙ্গা লোৱা আৰু মোৰ পাচে পাচে আহা।” {{gap}} মহাৰাজ শিৱাজীয়ে অলপো সঙ্কোচ নকৰি, গুৰুৰ কথামতে ভিক্ষাৰ জোলোঙ্গা কান্ধত লৈ গুৰুৰ পাচে পাচে গ'ল। তেওঁলোকে ওৰেদিন ৰাজধানীৰ ঘৰে ঘৰে ভিক্ষা মাগি ফুৰিলে। ৰজাক এজন সন্ন্যাসীৰ পাচে পাচে ভিক্ষা লৈ ফুৰা দেখি ৰাজধানীৰ সকলো মানুহ আচৰিত হ'ল। ভিক্ষা দিবলৈ আহি ৰজাক দেখি সকলোৰে গাৰ কঁপনি উঠিল। {{gap}}গধূলি তেওঁলোকে ৰাজধানীৰ ওচৰৰে বৈ যোৱা নীৰা নদীৰ পাৰত ভিক্ষাৰ চাউল সিজালে। মহাৰাজ শিৱাজীয়ে পৰম শ্ৰদ্ধাৰে গুৰুৰ অৱশেষ গ্ৰহণ কৰিলে। {{gap}} খাই উঠি ৰজাই গুৰুক কলে — “গুৰুদেৱ! ইয়াৰ পাচত মোৰ কৰ্ত্তব্য কি—আদেশ কৰক।” {{gap}}তাৰ উত্তৰত গুৰুৱে ধীৰ আৰু গহীন মাতেৰে কলে—“শিৱাজী, তুমি মোক দান কৰা ৰাজ্য মই পুনৰ তোমাকে শাসন কৰিবলৈ<noinclude>{{center|৮০}}</noinclude> dqyhzgswxv92ayjc7snm55lkbbyqj5t 267237 266973 2026-11-11T11:21:33Z হানিফ আলী 1925 267237 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>হাঁহি মাৰিলে আৰু কাৰেঙৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল। কাকতখনত লিখা আছিল —“গুৰুদেৱ! সেৱক শিৱাজীয়ে তেওঁৰ ৰাজ্য আৰু সকলো ধন-সম্পত্তি ভিক্ষা দি গুৰুৰ চৰণত সেৱা জনাইছে।” {{gap}} ৰাজকাৰেঙত গুৰুক দেখি শিৱাজীয়ে সেৱা জনাই সসম্মানে বহুৱালে। সাধু ৰামদাসে শিৰাজীক সুধিলে—“শিৱাজী! তুমি মোক ৰাজ্য-ধন দান কৰি কি কৰিব খুজিছা?” {{gap}} শিবাজীয়ে বিনীতভাৱে উত্তৰ কৰিলে — “গুৰুদেৱ! আপোনাৰ চৰণ সেৱা কৰি বাকী জীৱন কটাম বুলি ভাবিছোঁ।” {{gap}} সাধু ৰামদাসে কলে— “তেন্তে মোৰ এই ভিক্ষাৰ জোলোঙ্গা লোৱা আৰু মোৰ পাচে পাচে আহা।” {{gap}} মহাৰাজ শিৱাজীয়ে অলপো সঙ্কোচ নকৰি, গুৰুৰ কথামতে ভিক্ষাৰ জোলোঙ্গা কান্ধত লৈ গুৰুৰ পাচে পাচে গ'ল। তেওঁলোকে ওৰেদিন ৰাজধানীৰ ঘৰে ঘৰে ভিক্ষা মাগি ফুৰিলে। ৰজাক এজন সন্ন্যাসীৰ পাচে পাচে ভিক্ষা লৈ ফুৰা দেখি ৰাজধানীৰ সকলো মানুহ আচৰিত হ'ল। ভিক্ষা দিবলৈ আহি ৰজাক দেখি সকলোৰে গাৰ কঁপনি উঠিল। {{gap}}গধূলি তেওঁলোকে ৰাজধানীৰ ওচৰৰে বৈ যোৱা নীৰা নদীৰ পাৰত ভিক্ষাৰ চাউল সিজালে। মহাৰাজ শিৱাজীয়ে পৰম শ্ৰদ্ধাৰে গুৰুৰ অৱশেষ গ্ৰহণ কৰিলে। {{gap}} খাই উঠি ৰজাই গুৰুক কলে — “গুৰুদেৱ! ইয়াৰ পাচত মোৰ কৰ্ত্তব্য কি—আদেশ কৰক।” {{gap}}তাৰ উত্তৰত গুৰুৱে ধীৰ আৰু গহীন মাতেৰে কলে—“শিৱাজী, তুমি মোক দান কৰা ৰাজ্য মই পুনৰ তোমাকে শাসন কৰিবলৈ<noinclude>{{rh||৮০|}}</noinclude> tvtbvod2ob86ks4fy93kgruputhg7te 104 83550 266957 266790 2026-11-10T14:07:01Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266957 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দিলোঁ। তুমি এই কথা সদায় মনত ৰাখি চলিবা, তুমি ৰজা হলেও এজন সন্ন্যাসীৰ প্ৰতিনিধি। মই মোৰ গাৰ এই গেৰুৱা কাপোৰ ডোখৰ তোমাক দিলোঁ। গেৰুৱা কাপোৰ সন্ন্যাসীৰ ভূষণ আৰু সন্ন্যাসীৰ ভূষণ ত্যাগ। ত্যাগৰ মন্ত্ৰ স্বৰূপ এই গেৰুৱা কাপোৰ ডোখৰক মাৰাঠা ৰাজ্যৰ জাতীয় পতাকাৰ সম্মান দিবা। মোৰ ইচ্ছা এই, ত্যাগৰ ভাৱে মাৰাঠা ৰাজ্যৰ ৰজা-প্ৰজাৰ মন জয় কৰক।” {{gap}}সিদিনাৰ পৰা মহাৰাজ শিৱাজীয়ে সেই ঋষিতুল্য মগনিয়াৰৰ প্ৰতিনিধিৰূপে মাৰাঠা ৰাজ্য শাসন কৰিছিল আৰু গুৰুৰ আশীৰ্ব্বাদ সনা সেই গেৰুৱা কাপোৰ ডোখৰক মাৰাঠা ৰাজ্যৰ জাতীয় পতাকা কৰি লৈছিল। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। শিৱাজী ক'ৰ মানুহ? {{gap}}২। বামনামে শিৱাজীক ভিক্ষালৈ লৈ যোৱাৰ উদ্দেশ্য কি? {{gap}}৩। মাৰাঠী ৰাজ্যৰ জাতীয় পতাকাৰ ৰং কি আছিল? সেই ৰঙে কি ভাৱ সুচাইছিল?</poem> {{center|{{Xxxx-larger|মানুহ আৰু ইতৰ প্ৰাণীৰ পাৰ্থক্য}}}} {{gap}}মানুহক বাদে যিবোৰ জীৱ-জন্তু জগতত আছে, সেইবোৰক ইতৰ প্ৰাণী বোলে। এই প্ৰাণীবোৰক সিহঁতৰ সহজ বুদ্ধিয়ে চলাই লৈ ফুৰায়। হাঁহৰ পোৱালিয়ে জন্মিয়েই সাঁতোৰ শিকে, শিয়ালৰ পোৱালিয়ে জন্মিয়েই লুকাই আত্ম-ৰক্ষা কৰিবলৈ শিকে, গৰুৰ<noinclude>{{center|৮১}}</noinclude> 11m0xrljeklflhlv72dzmridiw0pmny 266972 266957 2026-11-10T14:40:01Z হানিফ আলী 1925 266972 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দিলোঁ। তুমি এই কথা সদায় মনত ৰাখি চলিবা, তুমি ৰজা হলেও এজন সন্ন্যাসীৰ প্ৰতিনিধি। মই মোৰ গাৰ এই গেৰুৱা কাপোৰ ডোখৰ তোমাক দিলোঁ। গেৰুৱা কাপোৰ সন্ন্যাসীৰ ভূষণ আৰু সন্ন্যাসীৰ ভূষণ ত্যাগ। ত্যাগৰ মন্ত্ৰ স্বৰূপ এই গেৰুৱা কাপোৰ ডোখৰক মাৰাঠা ৰাজ্যৰ জাতীয় পতাকাৰ সম্মান দিবা। মোৰ ইচ্ছা এই, ত্যাগৰ ভাৱে মাৰাঠা ৰাজ্যৰ ৰজা-প্ৰজাৰ মন জয় কৰক।” {{gap}}সিদিনাৰ পৰা মহাৰাজ শিৱাজীয়ে সেই ঋষিতুল্য মগনিয়াৰৰ প্ৰতিনিধিৰূপে মাৰাঠা ৰাজ্য শাসন কৰিছিল আৰু গুৰুৰ আশীৰ্ব্বাদ সনা সেই গেৰুৱা কাপোৰ ডোখৰক মাৰাঠা ৰাজ্যৰ জাতীয় পতাকা কৰি লৈছিল। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। শিৱাজী ক'ৰ মানুহ? {{gap}}২। বামনামে শিৱাজীক ভিক্ষালৈ লৈ যোৱাৰ উদ্দেশ্য কি? {{gap}}৩। মাৰাঠী ৰাজ্যৰ জাতীয় পতাকাৰ ৰং কি আছিল? সেই ৰঙে কি ভাৱ সুচাইছিল?</poem> {{center|{{Xx-larger|মানুহ আৰু ইতৰ প্ৰাণীৰ পাৰ্থক্য}}}} {{gap}}মানুহক বাদে যিবোৰ জীৱ-জন্তু জগতত আছে, সেইবোৰক ইতৰ প্ৰাণী বোলে। এই প্ৰাণীবোৰক সিহঁতৰ সহজ বুদ্ধিয়ে চলাই লৈ ফুৰায়। হাঁহৰ পোৱালিয়ে জন্মিয়েই সাঁতোৰ শিকে, শিয়ালৰ পোৱালিয়ে জন্মিয়েই লুকাই আত্ম-ৰক্ষা কৰিবলৈ শিকে, গৰুৰ<noinclude>{{center|৮১}}</noinclude> rn88uj2vp76bjxstt3ixf1lw8rncnky 267236 266972 2026-11-11T11:21:02Z হানিফ আলী 1925 267236 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>দিলোঁ। তুমি এই কথা সদায় মনত ৰাখি চলিবা, তুমি ৰজা হলেও এজন সন্ন্যাসীৰ প্ৰতিনিধি। মই মোৰ গাৰ এই গেৰুৱা কাপোৰ ডোখৰ তোমাক দিলোঁ। গেৰুৱা কাপোৰ সন্ন্যাসীৰ ভূষণ আৰু সন্ন্যাসীৰ ভূষণ ত্যাগ। ত্যাগৰ মন্ত্ৰ স্বৰূপ এই গেৰুৱা কাপোৰ ডোখৰক মাৰাঠা ৰাজ্যৰ জাতীয় পতাকাৰ সম্মান দিবা। মোৰ ইচ্ছা এই, ত্যাগৰ ভাৱে মাৰাঠা ৰাজ্যৰ ৰজা-প্ৰজাৰ মন জয় কৰক।” {{gap}}সিদিনাৰ পৰা মহাৰাজ শিৱাজীয়ে সেই ঋষিতুল্য মগনিয়াৰৰ প্ৰতিনিধিৰূপে মাৰাঠা ৰাজ্য শাসন কৰিছিল আৰু গুৰুৰ আশীৰ্ব্বাদ সনা সেই গেৰুৱা কাপোৰ ডোখৰক মাৰাঠা ৰাজ্যৰ জাতীয় পতাকা কৰি লৈছিল। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। শিৱাজী ক'ৰ মানুহ? {{gap}}২। বামনামে শিৱাজীক ভিক্ষালৈ লৈ যোৱাৰ উদ্দেশ্য কি? {{gap}}৩। মাৰাঠী ৰাজ্যৰ জাতীয় পতাকাৰ ৰং কি আছিল? সেই ৰঙে কি ভাৱ সুচাইছিল?</poem> <section end="85e" /> <section begin="85b" /> {{center|{{Xx-larger|মানুহ আৰু ইতৰ প্ৰাণীৰ পাৰ্থক্য}}}} {{gap}}মানুহক বাদে যিবোৰ জীৱ-জন্তু জগতত আছে, সেইবোৰক ইতৰ প্ৰাণী বোলে। এই প্ৰাণীবোৰক সিহঁতৰ সহজ বুদ্ধিয়ে চলাই লৈ ফুৰায়। হাঁহৰ পোৱালিয়ে জন্মিয়েই সাঁতোৰ শিকে, শিয়ালৰ পোৱালিয়ে জন্মিয়েই লুকাই আত্ম-ৰক্ষা কৰিবলৈ শিকে, গৰুৰ<noinclude>{{rh||৮১|}}</noinclude> 180qgiav2fj1j34cdvu1hxlhkiltdyi 104 83551 267235 266794 2026-11-11T11:19:44Z হানিফ আলী 1925 267235 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>পোৱালিয়ে জন্মিয়েই নিজে মাকৰ গাখীৰ খাবলৈ শিকে। ভগৱানে সিহঁতক সেই সহজ বুদ্ধি দি পঠিয়ায়। সিহঁতে কিন্তু নিজৰ চেষ্টাত তাৰ কম-বেচি কৰিব নোৱাৰে। হাজাৰ বছৰ আগেয়ে মকৰাই যিদৰে জাল পাতিছিল, এতিয়াও সেইদৰে পাতে। হাজাৰ বছৰ আগেয়ে মেকুৰীয়ে যিদৰে নিগনি ধৰিছিল, এতিয়াও সেইদৰে ধৰে। হাজাৰ বছৰ আগেয়ে টোকোৰা চৰায়ে যি দৰে বাহ সাজিছিল, এতিয়াও সেই দৰে সাজে। {{gap}}মানুহ কিন্তু এই নিয়মৰ ৰাজ। মানুহে নিশিকিলে বা নেদেখিলে একো কৰিব নোৱাৰে। এই সম্পৰ্কত মানুহ ইতৰ প্ৰাণীতকৈয়ো নিঃসহায়। কিন্তু ভগৱানে মানুহক বুদ্ধি বঢ়াই লবৰ ক্ষমতা দিছে। বুদ্ধিৰ বলত মানুহে জগতত অসাধ্য সাধন কৰিছে। হাজাৰ বছৰ আগেয়ে যি মানুহ গছৰ খোৰোঙ্গত বাস কৰিছিল, আজি তাৰ পো-নাতিয়ে পকী দালান সাজি লৈছে। হাজাৰ বছৰ আগেয়ে খোজ কাঢ়ি এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ যোৱা মানুহৰ গো-নাতি আজি আকাশী জাহাজত উঠি ফুৰিব লাগিছে। গতিকে মানুহ উন্নতিশীল; কিন্তু ইতৰ প্ৰাণী উন্নতিহীন। {{gap}}ভগৱানে মানুহক বুদ্ধি বহলাবৰ ক্ষমতাৰ বাহিৰেও আৰু ছটা প্ৰধান উন্নতিৰ আহিলা দি পঠিয়াইছে। তাবে এটা মানুহৰ দুখন হাত। দুই হাত আৰু দহ আঙুলিৰে কাম কৰি মানুহে সুখ সুবিধাৰ আৱশ্যকীয় সঁজুলি সাজি লব পাৰিছে। {{gap}}আনটো মানুহৰ ভাষা। ভাষাৰে মানুহে মনৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰে। এই ভাৱ প্ৰকাশৰ শক্তিয়ে মানৱ জাতিক উন্নতিৰ বাটত আগুৱাই যাবলৈ অনেক সহায় কৰিছে। {{nop}}<noinclude>{{rh||৮২|}}</noinclude> 9yz0kbgikz2j826k8acz354axgejcvl 104 83552 266958 266797 2026-11-10T14:07:57Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266958 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ইতৰ প্ৰাণীৰ হাত নাই, ভাৱ প্ৰকাশৰ ক্ষমতা নাই আৰু বুদ্ধি বঢ়াই লবব শক্তি নাই। গতিকে ইতৰ প্ৰাণী মানুহতকৈ হীন। বুদ্ধিৰ বলত মানুহে জগতৰ সকলো জীৱৰ ওপৰতে আধিপত্য কৰিছে। মানুহ জগতৰ সৰ্ব্বশ্ৰেষ্ঠ জীৱ। কিন্তু মানুহৰ লগত থাকি থাকি কিছুমান ইতৰ প্ৰাণীৰো বুদ্ধি অলপ বঢ়া দেখা যায়। যিবিলাক জন্তু অধিক কাল মানুহৰ আশ্ৰয়ত আছে আৰু যিবিলাক জন্তু মানুহৰ অধিক প্ৰিয়, সেইবিলাক জন্তুৰে বুদ্ধি কিছু বাঢ়িছে। {{gap}}গৰু, মানুহৰ লগত অধিক কাল বাস কৰিছে আৰু গৰু মানুহৰ অধিক প্ৰিয়। " আমি দেখো যে, ৰাতি গাৰোৱানে গাড়ীত বলদ যুতি দি শুই যায়। সিহঁতে গাড়ী টানি নি নি নিৰ্দিষ্ট ঠাইত ৰৈ থাকেগৈ। এই শিক্ষা সিহঁতে ক'ত পালে? এইটো সিহঁতৰ বঢ়া বুদ্ধিৰ প্ৰমাণ নহয় নে? চল পালে ঘৰচীয়া হাতী বনলৈ যায়। কিন্তু বনত মাউত তাৰ 'গিৰিহঁতক দেখিলে শুঁড় ডাঙ্গি সম্মান জনায় আৰু ধৰা দিয়ে। এখন গাওঁৰ পাৰ চৰাই ধৰি নি আন এখন গাওঁত এৰি দি আহিলেও সি পুনৰ উৰি তাৰ বাহলৈ আহে। পোহনীয়া কুকুৰ বহু দূৰত এৰি থৈ আহিলেও সি বাট শুঙ্গি সুঙ্গি পুনৰ গিৰিহঁতৰ ঘৰত ওলায়হি। ময়না, ভাটৌ, শালিকী, আদি কিছুমান চৰায়ে শিকালে মানুহৰ দৰে মাত মাতে আৰু বহুদিনৰ পুৰণি কথাও সিহঁতে কব পাৰে। {{Gap}}এইবোৰ কথাই এইবোৰ প্ৰাণীৰ বৃদ্ধি সামান্য হলেও বঢ়াব প্ৰমাণ নিদিয়ে জানো? {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} {{center|lমানুহ আৰু ইতৰ প্ৰাণীৰ পাৰ্থক্য কি?}}<noinclude>{{center|৮৩}}</noinclude> 4uyyn76fypgx48xek7r0m3rx325hhip 267233 266958 2026-11-11T11:17:49Z হানিফ আলী 1925 267233 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ইতৰ প্ৰাণীৰ হাত নাই, ভাৱ প্ৰকাশৰ ক্ষমতা নাই আৰু বুদ্ধি বঢ়াই লবব শক্তি নাই। গতিকে ইতৰ প্ৰাণী মানুহতকৈ হীন। বুদ্ধিৰ বলত মানুহে জগতৰ সকলো জীৱৰ ওপৰতে আধিপত্য কৰিছে। মানুহ জগতৰ সৰ্ব্বশ্ৰেষ্ঠ জীৱ। কিন্তু মানুহৰ লগত থাকি থাকি কিছুমান ইতৰ প্ৰাণীৰো বুদ্ধি অলপ বঢ়া দেখা যায়। যিবিলাক জন্তু অধিক কাল মানুহৰ আশ্ৰয়ত আছে আৰু যিবিলাক জন্তু মানুহৰ অধিক প্ৰিয়, সেইবিলাক জন্তুৰে বুদ্ধি কিছু বাঢ়িছে। {{gap}}গৰু, মানুহৰ লগত অধিক কাল বাস কৰিছে আৰু গৰু মানুহৰ অধিক প্ৰিয়। " আমি দেখো যে, ৰাতি গাৰোৱানে গাড়ীত বলদ যুতি দি শুই যায়। সিহঁতে গাড়ী টানি নি নি নিৰ্দিষ্ট ঠাইত ৰৈ থাকেগৈ। এই শিক্ষা সিহঁতে ক'ত পালে? এইটো সিহঁতৰ বঢ়া বুদ্ধিৰ প্ৰমাণ নহয় নে? চল পালে ঘৰচীয়া হাতী বনলৈ যায়। কিন্তু বনত মাউত তাৰ 'গিৰিহঁতক দেখিলে শুঁড় ডাঙ্গি সম্মান জনায় আৰু ধৰা দিয়ে। এখন গাওঁৰ পাৰ চৰাই ধৰি নি আন এখন গাওঁত এৰি দি আহিলেও সি পুনৰ উৰি তাৰ বাহলৈ আহে। পোহনীয়া কুকুৰ বহু দূৰত এৰি থৈ আহিলেও সি বাট শুঙ্গি সুঙ্গি পুনৰ গিৰিহঁতৰ ঘৰত ওলায়হি। ময়না, ভাটৌ, শালিকী, আদি কিছুমান চৰায়ে শিকালে মানুহৰ দৰে মাত মাতে আৰু বহুদিনৰ পুৰণি কথাও সিহঁতে কব পাৰে। {{Gap}}এইবোৰ কথাই এইবোৰ প্ৰাণীৰ বৃদ্ধি সামান্য হলেও বঢ়াব প্ৰমাণ নিদিয়ে জানো? {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} {{center|মানুহ আৰু ইতৰ প্ৰাণীৰ পাৰ্থক্য কি?}}<noinclude>{{rh||৮৩|}}</noinclude> r3bn8pu7gdxybelutzbng7mh6xcj2wr 267234 267233 2026-11-11T11:18:10Z হানিফ আলী 1925 267234 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{gap}}ইতৰ প্ৰাণীৰ হাত নাই, ভাৱ প্ৰকাশৰ ক্ষমতা নাই আৰু বুদ্ধি বঢ়াই লবব শক্তি নাই। গতিকে ইতৰ প্ৰাণী মানুহতকৈ হীন। বুদ্ধিৰ বলত মানুহে জগতৰ সকলো জীৱৰ ওপৰতে আধিপত্য কৰিছে। মানুহ জগতৰ সৰ্ব্বশ্ৰেষ্ঠ জীৱ। কিন্তু মানুহৰ লগত থাকি থাকি কিছুমান ইতৰ প্ৰাণীৰো বুদ্ধি অলপ বঢ়া দেখা যায়। যিবিলাক জন্তু অধিক কাল মানুহৰ আশ্ৰয়ত আছে আৰু যিবিলাক জন্তু মানুহৰ অধিক প্ৰিয়, সেইবিলাক জন্তুৰে বুদ্ধি কিছু বাঢ়িছে। {{gap}}গৰু, মানুহৰ লগত অধিক কাল বাস কৰিছে আৰু গৰু মানুহৰ অধিক প্ৰিয়। " আমি দেখো যে, ৰাতি গাৰোৱানে গাড়ীত বলদ যুতি দি শুই যায়। সিহঁতে গাড়ী টানি নি নি নিৰ্দিষ্ট ঠাইত ৰৈ থাকেগৈ। এই শিক্ষা সিহঁতে ক'ত পালে? এইটো সিহঁতৰ বঢ়া বুদ্ধিৰ প্ৰমাণ নহয় নে? চল পালে ঘৰচীয়া হাতী বনলৈ যায়। কিন্তু বনত মাউত তাৰ 'গিৰিহঁতক দেখিলে শুঁড় ডাঙ্গি সম্মান জনায় আৰু ধৰা দিয়ে। এখন গাওঁৰ পাৰ চৰাই ধৰি নি আন এখন গাওঁত এৰি দি আহিলেও সি পুনৰ উৰি তাৰ বাহলৈ আহে। পোহনীয়া কুকুৰ বহু দূৰত এৰি থৈ আহিলেও সি বাট শুঙ্গি সুঙ্গি পুনৰ গিৰিহঁতৰ ঘৰত ওলায়হি। ময়না, ভাটৌ, শালিকী, আদি কিছুমান চৰায়ে শিকালে মানুহৰ দৰে মাত মাতে আৰু বহুদিনৰ পুৰণি কথাও সিহঁতে কব পাৰে। {{Gap}}এইবোৰ কথাই এইবোৰ প্ৰাণীৰ বৃদ্ধি সামান্য হলেও বঢ়াব প্ৰমাণ নিদিয়ে জানো? {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} {{center|মানুহ আৰু ইতৰ প্ৰাণীৰ পাৰ্থক্য কি?}}<noinclude>{{rh||৮৩|}}</noinclude> 8s09xmm5fzcd3lcg7i361vkrinv6p03 104 83554 267232 266801 2026-11-11T11:16:33Z হানিফ আলী 1925 267232 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>স্বাধীনভাৱে নানা ঠাইত উৰি ফুৰি গধূলি বাহলৈ আহে আৰু দিনটোৰ সকলো ঘটনা ৰজাৰ আগত কয়। এনে মিলা-প্ৰীতিৰে দিনবোৰ গৈ আছে। {{Gap}}এদিন ব্ৰহ্মদত্ত বজাৰ মহিষীৰ এটি ধুনীয়া পুত্ৰ সন্তান উপজিল। ঠিক সেই সময়তে পূজনীয়েও বাহত এটা কণী পাৰিলে। কিছুদিনৰ পাচত কণীৰ পৰা এটা ধুনীয়া চৰাই পোৱালি জগিল। ৰজাৰ ল’ৰা আৰু পূজনীৰ পোৱালি ক্ৰমে ডাঙৰ হৈ উমলিব পৰা হ'ল। দুইৰে বৰ মিল; দুয়ো নিতৌ একেলগে ওমলে। পূজনীয়ে নিতৌ গধুলি সাগৰৰ পাৰৰ অমৃতৰ দৰে সোৱাদ ফল দুটাকৈ আনি এটা ৰাজপুত্ৰক আৰু আনটো নিজৰ পোৱালিটোক খাৱলৈ দিয়ে। সেই সুমধুৰ ফল খাই ৰাজপুত্ৰ আৰু পোৱালিটি স্বাস্থ্যবান, বলী আৰু শকত হৈ উঠিল। {{gap}}কিন্তু এদিন হঠাৎ এটা দুৰ্ঘটনা হ'ল। ৰজাৰ পুতেকে ধেমালিৰ মাজতে পোৱালিটিক মাটিত থেকেচা মাৰি দিলে। পোৱালিটিৰ অকণমানি জীৱ উৰি গ'ল। {{gap}}পূজনীয়ে জানদিনাৰ দৰে সিদিনা ও গধূলি উলটি আহি পোৱালিটি মাটিত মৰি পৰি থকা দেখিলে। তাই পোৱালিটিৰ শোকত ইনাই-বিনাই কান্দিলে। ৰাজপুৰীৰ সকলোৱে তাইক নানা প্ৰকাৰে বুজনি দিব ধৰিলে। তাই মনেৰ দুখত কান্দি কান্দি কলে – “মানুহ জাতিৰ লগত বিশেষকৈ ক্ষত্ৰিয়ৰ লগত মিতিৰালি কৰা অন্যায়। তেওঁলোকক বিশ্বাস কৰা মূৰ্খৰহে কাম। তেওঁলোকৰ পৰা আঁতৰি থকাই ভাল। তেওঁলোকৰ লগত মিতিৰালিৰ কোনো মূল্য নাই আৰু তেওঁলোকৰ সান্ত্বনাৰো কোনো অৰ্থ নাই। সদায় একেলগে ওমলা আৰু<noinclude>{{rh||৮৫|}}</noinclude> mio02nt29x5rrxbugrdg123ww1x7tc8 104 83555 267231 266803 2026-11-11T11:15:17Z হানিফ আলী 1925 267231 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ইহঁতৰ আশ্ৰয়ত থকা মোৰ নিমাখিত পোৱালিটিক বধ কৰি ৰজাৰ পুতেকে নিশ্চয় মহাপাপ কৰিছে। মই ইয়াৰ প্ৰতিশোধ লোৱা উচিত।” {{gap}}এইদৰে কৈ পূজনীয় চোঁচা মাৰি ৰজাৰ পুতেকৰ দুইটা চকু নখেৰে ফুটাই থৈ আকাশলৈ উৰি গ'ল। ৰজাৰ পুতেকৰ দুইটা চকুৱেই নষ্ট হ'ল। {{gap}} ঘটনা দেখি ৰজাই শোকত ত্ৰিয়মাণ হৈ আকাশত উৰি থকা পূজনীলৈ চাই কবলৈ ধৰিলে — “বান্ধৱী! মোৰ পুত্ৰই যি দোষ কৰিলে, তাৰ শাস্তি দিলা। এতিয়া হয়ো পক্ষৰে শাস্তি সমান হ'ল। গতিকে এতিয়াও আমি আগৰ দৰে বন্ধুভাৱে থাকোঁহঁক আহা।” {{gap}} তাৰ উত্তৰত পূজনীয়ে কলে—“মহাৰাজ! যাৰ এবাৰ অপৰাধ কৰা হয়, তাক পুনৰ বিশ্বাস কৰা ঠিক নহয়। কাৰণ মনৰ গতিক বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰি। আজি যি শোক আৰু খং মাৰ যোৱা বুলি অনুভৱ হৈছে, সি ছেগ পালেই আকৌ জ্বলি উঠিব। গতিকে মই আপোনাৰ লগত বাস কৰা কোনোমতেই নিৰাপদ নহব। যেতিয়ালৈকে আমি কোনোৰে কাৰো অপকাৰ কৰা নাছিলোঁ, তেতিয়ালৈকে আমি একেলগে থকাত একো বেয়া নাছিল। কিন্তু এতিয়া আপুনি পুত্ৰলৈ চালে আপোনাৰ খং নুঠাকৈ নাথাকে আক ময়ো মোৰ পোৱালিটিৰ শোক নাহৰিব নোৱাৰোঁ। গতিকে আমি আঁতৰি থকাই ভাল।” {{gap}} ব্ৰহ্মদত্ত ৰজাই নানা প্ৰকাৰে সান্ত্বনা দিয়াতো পূজনী তেওঁৰ আশ্ৰয়ত থাকিবলৈ সম্মত নহ'ল। শেহত কলে —“মোৰ ভাগ্যত যি আছে, সেয়ে হব। পৰমেশ্বৰে আমাৰ বাবে সুন্দৰ হাবি-বননি<noinclude>{{rh||৮৬|}}</noinclude> rtqx1s0nkeacwwkpsikq79tmmdgimy6 104 83556 266960 266830 2026-11-10T14:09:22Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266960 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>সৃষ্টি কৰি থৈছে আৰু পক্ষী জাতি তাত নাথাকি ৰাজকাৰেঙত থাকিবলৈ মন কৰা মোৰ মূৰ্খালিহে হৈছিল। {{gap}}ইয়াকে কৈ পূজনীয়ে ৰজাৰ পৰা বিদায় লৈ আকাশৰ ওপৰেদি উৰি গ'ল। {{Right|'''শ্ৰী উমাকান্ত গোস্বামী,''' এম, এ, বি.এল}} {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। সাধুটো তোমাৰ কথাত কোৱা। {{gap}}২।ৰজা আৰু পখীৰ মাজত বন্ধুত্ব থাকিব নোৱাৰে কিয়?</poem> {{center|{{Xxxx-larger|পৰিশ্ৰম}}}} {{gap}}দুখ কৰিলেহে মুখ ভৰে—এই কথা চিৰকালেই সঁচা। খেতিয়কে খেতি কৰাত দুখ কৰিব লাগে, বেপাৰীয়ে বেপাৰ কৰাত দুখ কৰিব লাগে, ছাতৰে পঢ়া-শুনা কৰাত দুখ কৰিব লাগে। এইদৰে সংসাৰৰ সকলো কামতে দুখ আছে। দুখ নকৰিলে সংসাৰৰ কোনো কামেই নিসিজে। {{gap}}দুখ দুই প্ৰকাৰৰ। এক প্ৰকাৰত শৰীৰে অধিক খাটে। যেনে কোৰ-কুঠাৰ মৰা, হালবোৱা, বাইচাইকল চলোৱা কাম বিলাকত শৰীৰৰ অধিক কষ্ট হয়। এইবিধক শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম বোলে। আন প্ৰকাৰত মনটোৱে অধিক খাটে। যেনে কিতাপ<noinclude>{{center|৮৭}}</noinclude> by3ecytzq21y5wuo0x1wobgk7cb7gww 266961 266960 2026-11-10T14:11:22Z হানিফ আলী 1925 266961 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>সৃষ্টি কৰি থৈছে আৰু পক্ষী জাতি তাত নাথাকি ৰাজকাৰেঙত থাকিবলৈ মন কৰা মোৰ মূৰ্খালিহে হৈছিল। {{gap}}ইয়াকে কৈ পূজনীয়ে ৰজাৰ পৰা বিদায় লৈ আকাশৰ ওপৰেদি উৰি গ'ল। {{Right|'''শ্ৰী উমাকান্ত গোস্বামী,''' এম, এ, বি.এল}} {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। সাধুটো তোমাৰ কথাত কোৱা। {{gap}}২।ৰজা আৰু পখীৰ মাজত বন্ধুত্ব থাকিব নোৱাৰে কিয়?</poem> {{Dhr|2em}} {{center|{{Xx-larger|পৰিশ্ৰম}}}} {{gap}}দুখ কৰিলেহে মুখ ভৰে—এই কথা চিৰকালেই সঁচা। খেতিয়কে খেতি কৰাত দুখ কৰিব লাগে, বেপাৰীয়ে বেপাৰ কৰাত দুখ কৰিব লাগে, ছাতৰে পঢ়া-শুনা কৰাত দুখ কৰিব লাগে। এইদৰে সংসাৰৰ সকলো কামতে দুখ আছে। দুখ নকৰিলে সংসাৰৰ কোনো কামেই নিসিজে। {{gap}}দুখ দুই প্ৰকাৰৰ। এক প্ৰকাৰত শৰীৰে অধিক খাটে। যেনে কোৰ-কুঠাৰ মৰা, হালবোৱা, বাইচাইকল চলোৱা কাম বিলাকত শৰীৰৰ অধিক কষ্ট হয়। এইবিধক শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম বোলে। আন প্ৰকাৰত মনটোৱে অধিক খাটে। যেনে কিতাপ<noinclude>{{center|৮৭}}</noinclude> hv8fptepcmc382ci3kd2y53elz4d5qm 266963 266961 2026-11-10T14:12:18Z হানিফ আলী 1925 266963 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>সৃষ্টি কৰি থৈছে আৰু পক্ষী জাতি তাত নাথাকি ৰাজকাৰেঙত থাকিবলৈ মন কৰা মোৰ মূৰ্খালিহে হৈছিল। {{gap}}ইয়াকে কৈ পূজনীয়ে ৰজাৰ পৰা বিদায় লৈ আকাশৰ ওপৰেদি উৰি গ'ল। {{Right|'''শ্ৰী উমাকান্ত গোস্বামী,''' এম, এ, বি.এল}} {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। সাধুটো তোমাৰ কথাত কোৱা। {{gap}}২। ৰজা আৰু পখীৰ মাজত বন্ধুত্ব থাকিব নোৱাৰে কিয়?</poem> {{Dhr|2em}} {{center|{{Xx-larger|পৰিশ্ৰম}}}} {{gap}}দুখ কৰিলেহে মুখ ভৰে—এই কথা চিৰকালেই সঁচা। খেতিয়কে খেতি কৰাত দুখ কৰিব লাগে, বেপাৰীয়ে বেপাৰ কৰাত দুখ কৰিব লাগে, ছাতৰে পঢ়া-শুনা কৰাত দুখ কৰিব লাগে। এইদৰে সংসাৰৰ সকলো কামতে দুখ আছে। দুখ নকৰিলে সংসাৰৰ কোনো কামেই নিসিজে। {{gap}}দুখ দুই প্ৰকাৰৰ। এক প্ৰকাৰত শৰীৰে অধিক খাটে। যেনে কোৰ-কুঠাৰ মৰা, হালবোৱা, বাইচাইকল চলোৱা কাম বিলাকত শৰীৰৰ অধিক কষ্ট হয়। এইবিধক শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম বোলে। আন প্ৰকাৰত মনটোৱে অধিক খাটে। যেনে কিতাপ<noinclude>{{center|৮৭}}</noinclude> m1gzaxb11oghj1rpxrd5m0la2bskklj 104 83557 266962 224506 2026-11-10T14:12:01Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 266962 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>পঢ়া, অঙ্ক কৰা, কোনো এটা বিষয়ৰ চিন্তা কৰা। এই বিধব শ্ৰমক মানসিক পৰিশ্ৰম বোলে। সেই বুলি শৰীৰ আৰু মন ছটা বেলেগ বস্তু নহয়। শৰীয়। ভিতৰতে মনটো আছে। শাৰীৰিক পৰিশ্ৰমতে। মনৰ খাটনি হয় আৰু মানসিক পৰিশ্ৰমতো শৰীৰৰ কষ্ট হয়। ভগৱানে আমাৰ শৰীৰ আৰু মন পৰিশ্ৰমৰ উপযোগী কৰি স্ৰজিছে। পৰিশ্ৰম কৰিলেহে আমাৰ শৰীৰ আৰু মন ভালে থাকে। দা, যাঠী, হিলৈ আদি অস্ত্ৰ যিদৰে ব্যৱহাৰ কৰি থাকিলেহে চক্‌চকীয়৷ হৈ থাকে; কিন্তু পেলাই থলে মামৰে ধৰে। সেইদৰে পৰিশ্ৰম কৰিলেহে আমাৰ শৰীৰৰ অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গবোৰ পুষ্ট আৰু বলী হয় আৰু মনৰ বুদ্ধি-বৃত্তি ঢোকা হয়। পৰিশ্ৰম নকৰিলে শৰীৰ দুৰ্ব্বল আক কগীয়া হয় আৰু মনতো মৰিচা ধবে। সেইকাৰণে বলেবে ছখ কৰাৰ অনিচ্ছা দূৰ কৰিব লাগে। যি শ্ৰম কৰিব নোখোজে, তাক এলেহুৱা বোলে। এলেহুৱাই বহি বহি মনত কু-ভাৱ ভাবে, পৰব অনিষ্ট চিন্তা কৰে বা পৰ-নিন্দা কৰি সময় কটায়। তাৰ শৰীৰটোৱে এখন গধুৰ ভাবৰ দৰে। সি শ্ৰম নকৰি কৰ্গীয়া হয়, পঢ়া-শুনা নকৰি মূৰ্খ হয়। সেই কাৰণে এলেহুৱাক সকলোৱে নিন্দা কৰে। পৰিশ্ৰমেই জগতৰ উন্নতিৰ মূল। পৰিশ্ৰম কৰি ধন ঘটি মানুহে সুখৰ আৰু ভোগৰ আহিল৷ গোটাই লৈছে, পৰিশ্ৰম কবি বিদ্যা আৰ্জি মানুহে জগতত খ্যাতি আৰু সম্মান লাভ কৰিছে, পৰিশ্ৰম কবি মানুহে বুদ্ধি বঢ়াই নতুন নতুন কৌশল আবিষ্কাৰ কৰিছে। জগতৰ সকলো মানুহেই পৰিশ্ৰম কৰিহে ডাঙৰ হব পাৰিছে। সেই কাৰণে আমি তেওঁলোকক শ্ৰদ্ধা কৰে। আৰু তেওঁলোকৰ আহি অনুকৰণ কৰোঁ। যি জাতি পৰিশ্ৰমী সেই জাতি উন্নতিশীল। ইংলণ্ড, ৮৮<noinclude></noinclude> rudew6yyd14427ye7gjok1e9i83l20d 266976 266962 2026-11-10T14:42:44Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266976 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>পঢ়া, অঙ্ক কৰা, কোনো এটা বিষয়ৰ চিন্তা কৰা। এই বিধৰ শ্ৰমক মানসিক পৰিশ্ৰম বোলে। সেই বুলি শৰীৰ আৰু মন দুটা বেলেগ বস্তু নহয়। শৰীৰৰ ভিতৰতে মনটো আছে। শাৰীৰিক পৰিশ্ৰমতো মনৰ খাটনি হয় আৰু মানসিক পৰিশ্ৰমতো শৰীৰৰ কষ্ট হয়। {{gap}}ভগৱানে আমাৰ শৰীৰ আৰু মন পৰিশ্ৰমৰ উপযোগী কৰি স্ৰজিছে। পৰিশ্ৰম কৰিলেহে আমাৰ শৰীৰ আৰু মন ভালে থাকে। দা, যাঠী, হিলৈ আদি অস্ত্ৰ যিদৰে ব্যৱহাৰ কৰি থাকিলেহে চক্‌চকীয়া হৈ থাকে; কিন্তু পেলাই থলে মামৰে ধৰে। সেইদৰে পৰিশ্ৰম কৰিলেহে আমাৰ শৰীৰৰ অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গবোৰ পুষ্ট আৰু বলী হয় আৰু মনৰ বুদ্ধি-বৃত্তি চোকা হয়। পৰিশ্ৰম নকৰিলে শৰীৰ দুৰ্ব্বল আৰু ৰুগীয়া হয় আৰু মনতো মৰিচা ধৰে। সেইকাৰণে বলেৰে দুখ কৰাৰ অনিচ্ছা দূৰ কৰিব লাগে। যি শ্ৰম কৰিব নোখোজে, তাক এলেহুৱা বোলে। এলেহুৱাই বহি বহি মনত কু-ভাৱ ভাবে, পৰৰ অনিষ্ট চিন্তা কৰে বা পৰ-নিন্দা কৰি সময় কটায়। তাৰ শৰীৰটোৱে এখন গধুৰ ভাবৰ দৰে। সি শ্ৰম নকৰি কৰ্গীয়া হয়, পঢ়া-শুনা নকৰি মূৰ্খ হয়। সেই কাৰণে এলেহুৱাক সকলোৱে নিন্দা কৰে। {{Gap}}পৰিশ্ৰমেই জগতৰ উন্নতিৰ মূল। পৰিশ্ৰম কৰি ধন ঘটি মানুহে সুখৰ আৰু ভোগৰ আহিলা গোটাই লৈছে, পৰিশ্ৰম কৰি বিদ্যা আৰ্জি মানুহে জগতত খ্যাতি আৰু সম্মান লাভ কৰিছে, পৰিশ্ৰম কৰি মানুহে বুদ্ধি বঢ়াই নতুন নতুন কৌশল আবিষ্কাৰ কৰিছে। জগতৰ সকলো মানুহেই পৰিশ্ৰম কৰিহে ডাঙৰ হব পাৰিছে। সে কাৰণে আমি তেওঁলোকক শ্ৰদ্ধা কৰে। আৰু তেওঁলোকৰ আৰ্হি অনুকৰণ কৰোঁ। যি জাতি পৰিশ্ৰমী সেই জাতি উন্নতিশীল। ইংলণ্ড,<noinclude>{{center| ৮৮}}</noinclude> rwlbuwwi39ba53jhp408ck17ifg5zkz 266977 266976 2026-11-10T14:43:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266977 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>তঝপঢ়া, অঙ্ক কৰা, কোনো এটা বিষয়ৰ চিন্তা কৰা। এই বিধৰ শ্ৰমক মানসিক পৰিশ্ৰম বোলে। সেই বুলি শৰীৰ আৰু মন দুটা বেলেগ বস্তু নহয়। শৰীৰৰ ভিতৰতে মনটো আছে। শাৰীৰিক পৰিশ্ৰমতো মনৰ খাটনি হয় আৰু মানসিক পৰিশ্ৰমতো শৰীৰৰ কষ্ট হয়। {{gap}}ভগৱানে আমাৰ শৰীৰ আৰু মন পৰিশ্ৰমৰ উপযোগী কৰি স্ৰজিছে। পৰিশ্ৰম কৰিলেহে আমাৰ শৰীৰ আৰু মন ভালে থাকে। দা, যাঠী, হিলৈ আদি অস্ত্ৰ যিদৰে ব্যৱহাৰ কৰি থাকিলেহে চক্‌চকীয়া হৈ থাকে; কিন্তু পেলাই থলে মামৰে ধৰে। সেইদৰে পৰিশ্ৰম কৰিলেহে আমাৰ শৰীৰৰ অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গবোৰ পুষ্ট আৰু বলী হয় আৰু মনৰ বুদ্ধি-বৃত্তি চোকা হয়। পৰিশ্ৰম নকৰিলে শৰীৰ দুৰ্ব্বল আৰু ৰুগীয়া হয় আৰু মনতো মৰিচা ধৰে। সেইকাৰণে বলেৰে দুখ কৰাৰ অনিচ্ছা দূৰ কৰিব লাগে। যি শ্ৰম কৰিব নোখোজে, তাক এলেহুৱা বোলে। এলেহুৱাই বহি বহি মনত কু-ভাৱ ভাবে, পৰৰ অনিষ্ট চিন্তা কৰে বা পৰ-নিন্দা কৰি সময় কটায়। তাৰ শৰীৰটোৱে এখন গধুৰ ভাবৰ দৰে। সি শ্ৰম নকৰি কৰ্গীয়া হয়, পঢ়া-শুনা নকৰি মূৰ্খ হয়। সেই কাৰণে এলেহুৱাক সকলোৱে নিন্দা কৰে। {{Gap}}পৰিশ্ৰমেই জগতৰ উন্নতিৰ মূল। পৰিশ্ৰম কৰি ধন ঘটি মানুহে সুখৰ আৰু ভোগৰ আহিলা গোটাই লৈছে, পৰিশ্ৰম কৰি বিদ্যা আৰ্জি মানুহে জগতত খ্যাতি আৰু সম্মান লাভ কৰিছে, পৰিশ্ৰম কৰি মানুহে বুদ্ধি বঢ়াই নতুন নতুন কৌশল আবিষ্কাৰ কৰিছে। জগতৰ সকলো মানুহেই পৰিশ্ৰম কৰিহে ডাঙৰ হব পাৰিছে। সে কাৰণে আমি তেওঁলোকক শ্ৰদ্ধা কৰে। আৰু তেওঁলোকৰ আৰ্হি অনুকৰণ কৰোঁ। যি জাতি পৰিশ্ৰমী সেই জাতি উন্নতিশীল। ইংলণ্ড,<noinclude>{{center|৮৮}}</noinclude> 527sdrga4nl8tsajd673vxylbtuhels 104 83565 266986 266457 2026-11-10T14:48:50Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266986 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>কিতাপ দুখনত আমাৰ দেশৰ গাৱঁলীয়া জীৱনৰ কথা, খেতি-বাতিৰ কথা এনে মনত লগাকৈ লিখিছিল যে, পঢ়িলে মনত সুখ লাগে। {{gap}} চাকৰিত তেওঁ বৰ উন্নতি কৰিছিল। তেওঁ ঢাকাৰ পৰা উচ্চ বিচাৰকৰ বাৰ লৈ ৰাজচাহীলৈ বদলি হয়। তাত কৃতিত্ব দেখুৱাই তেওঁ কিছুদিন কলিকতা হাইকোৰ্টৰ বিচাৰক নিযুক্ত হয়। অসমীয়াৰ ভিতৰত তেৱেঁই এই পদ প্ৰথমে অধিকাৰ কৰে। তাৰ পৰা তেওঁ অসমৰ শাসন-সভাৰ সভাৰ বাৰ লৈ ছিলঙলৈ আহে। ১৮২৪ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁ ছিলতে ইহলীলা সামৰে। {{gap}} মজিদ চাহাৱ এজনা কৰ্মী পুৰুষ আছিল। তেওঁৰ সমূলি গপ্-অহঙ্কাৰ নাছিল। যিয়েই তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈছিল, তেৱেই তেওঁৰ অমায়িক ব্যৱহাৰত মুগ্ধ হৈছিল। তেওঁ সকলোৰে লগত সমানে কথা- বতৰা হৈ বেগতে আপোন হৈ পৰিছিল। তেওঁৰ দৰে সৰল চিতেৰে সকলোৰে লগত মিলা ওৰ খাপৰ চৰকাৰী বিষয়া পোৱা নাযায়। {{gap}}ধনে-মানে, বিদ্যাই বুদ্ধিয়ে মজিদ পৰিয়াল অসমৰ এটা নামজ্বলা পৰিয়াল। তেওঁ সৌভাগ্যশালী পুৰুষ আছিল বুলিব লাগে।তেওঁৰ পৰিবাৰ এগৰাকী অতি সাদৰী মহিলা। তেওঁলোকৰ চাৰিজন ল'ৰা আৰু চাৰি জনী ছোৱালী। মজিদ চাহাবৰ সকলোটি সন্তানেই উচ্চ শিক্ষিত আৰু সকলোটিয়েই মজিদ চাহাবৰ নাম-যশ আৰু বংশৰ গৌৰৱ জিলিকাই আছে। {{Right|৺দেৱেশ্বৰ চলিহা}} {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। মজিদ চাহাব ক’ৰ মাহত? {{gap}}২। তেওঁৰ বিশেষ কি কি গুণ আছিল?</poem>}}<noinclude>{{center|৯৭}}</noinclude> 549kqvi8m9hnfl4x95m09m9pabfyplt 267002 266986 2026-11-10T15:04:51Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267002 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>কিতাপ দুখনত আমাৰ দেশৰ গাৱঁলীয়া জীৱনৰ কথা, খেতি-বাতিৰ কথা এনে মনত লগাকৈ লিখিছিল যে, পঢ়িলে মনত সুখ লাগে। {{gap}} চাকৰিত তেওঁ বৰ উন্নতি কৰিছিল। তেওঁ ঢাকাৰ পৰা উচ্চ বিচাৰকৰ বাৰ লৈ ৰাজচাহীলৈ বদলি হয়। তাত কৃতিত্ব দেখুৱাই তেওঁ কিছুদিন কলিকতা হাইকোৰ্টৰ বিচাৰক নিযুক্ত হয়। অসমীয়াৰ ভিতৰত তেৱেঁই এই পদ প্ৰথমে অধিকাৰ কৰে। তাৰ পৰা তেওঁ অসমৰ শাসন-সভাৰ সভাৰ বাৰ লৈ ছিলঙলৈ আহে। ১৮২৪ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁ ছিলতে ইহলীলা সামৰে। {{gap}} মজিদ চাহাৱ এজনা কৰ্মী পুৰুষ আছিল। তেওঁৰ সমূলি গপ্-অহঙ্কাৰ নাছিল। যিয়েই তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈছিল, তেৱেই তেওঁৰ অমায়িক ব্যৱহাৰত মুগ্ধ হৈছিল। তেওঁ সকলোৰে লগত সমানে কথা- বতৰা হৈ বেগতে আপোন হৈ পৰিছিল। তেওঁৰ দৰে সৰল চিতেৰে সকলোৰে লগত মিলা ওৰ খাপৰ চৰকাৰী বিষয়া পোৱা নাযায়। {{gap}}ধনে-মানে, বিদ্যাই বুদ্ধিয়ে মজিদ পৰিয়াল অসমৰ এটা নামজ্বলা পৰিয়াল। তেওঁ সৌভাগ্যশালী পুৰুষ আছিল বুলিব লাগে।তেওঁৰ পৰিবাৰ এগৰাকী অতি সাদৰী মহিলা। তেওঁলোকৰ চাৰিজন ল'ৰা আৰু চাৰি জনী ছোৱালী। মজিদ চাহাবৰ সকলোটি সন্তানেই উচ্চ শিক্ষিত আৰু সকলোটিয়েই মজিদ চাহাবৰ নাম-যশ আৰু বংশৰ গৌৰৱ জিলিকাই আছে। {{Right|'''৺দেৱেশ্বৰ চলিহা'''}} {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। মজিদ চাহাব ক’ৰ মাহত? {{gap}}২। তেওঁৰ বিশেষ কি কি গুণ আছিল?</poem>}}<noinclude>{{rh||৯৭|}}</noinclude> smr6kdlim6srtj00bmwvk6u0hlzk7gz 267003 267002 2026-11-10T15:05:19Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267003 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>কিতাপ দুখনত আমাৰ দেশৰ গাৱঁলীয়া জীৱনৰ কথা, খেতি-বাতিৰ কথা এনে মনত লগাকৈ লিখিছিল যে, পঢ়িলে মনত সুখ লাগে। {{gap}} চাকৰিত তেওঁ বৰ উন্নতি কৰিছিল। তেওঁ ঢাকাৰ পৰা উচ্চ বিচাৰকৰ বাৰ লৈ ৰাজচাহীলৈ বদলি হয়। তাত কৃতিত্ব দেখুৱাই তেওঁ কিছুদিন কলিকতা হাইকোৰ্টৰ বিচাৰক নিযুক্ত হয়। অসমীয়াৰ ভিতৰত তেৱেঁই এই পদ প্ৰথমে অধিকাৰ কৰে। তাৰ পৰা তেওঁ অসমৰ শাসন-সভাৰ সভাৰ বাৰ লৈ ছিলঙলৈ আহে। ১৮২৪ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁ ছিলতে ইহলীলা সামৰে। {{gap}} মজিদ চাহাৱ এজনা কৰ্মী পুৰুষ আছিল। তেওঁৰ সমূলি গপ্-অহঙ্কাৰ নাছিল। যিয়েই তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈছিল, তেৱেই তেওঁৰ অমায়িক ব্যৱহাৰত মুগ্ধ হৈছিল। তেওঁ সকলোৰে লগত সমানে কথা- বতৰা হৈ বেগতে আপোন হৈ পৰিছিল। তেওঁৰ দৰে সৰল চিতেৰে সকলোৰে লগত মিলা ওৰ খাপৰ চৰকাৰী বিষয়া পোৱা নাযায়। {{gap}}ধনে-মানে, বিদ্যাই বুদ্ধিয়ে মজিদ পৰিয়াল অসমৰ এটা নামজ্বলা পৰিয়াল। তেওঁ সৌভাগ্যশালী পুৰুষ আছিল বুলিব লাগে।তেওঁৰ পৰিবাৰ এগৰাকী অতি সাদৰী মহিলা। তেওঁলোকৰ চাৰিজন ল'ৰা আৰু চাৰি জনী ছোৱালী। মজিদ চাহাবৰ সকলোটি সন্তানেই উচ্চ শিক্ষিত আৰু সকলোটিয়েই মজিদ চাহাবৰ নাম-যশ আৰু বংশৰ গৌৰৱ জিলিকাই আছে। {{Right|'''৺দেৱেশ্বৰ চলিহা'''}} {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। মজিদ চাহাব ক’ৰ মাহত? {{gap}}২। তেওঁৰ বিশেষ কি কি গুণ আছিল?</poem><noinclude>{{rh||৯৭|}}</noinclude> 7dwav9t80o1g5yjmmqd8m67ckd2laor 104 83567 266988 266472 2026-11-10T14:51:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266988 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নে জোকালে ই কাৰো একো অনিষ্ট নকৰে। কিন্তু জোকালে ই ৰুদ্ৰ মূৰ্ত্তি ধৰে। এসময়ত আফ্ৰিকাৰ হাবিত এটা গুলী খোৱা গঁড়ে তাৰ চিকাৰী আৰু তেওঁৰ ঘোঁৰাক খৰগেৰে ফালি-ছিৰি নেফানেফ কৰি পেলাইছিল। {{Gap}}গঁড়ৰ ছাল বৰ ডাঠ আৰু টান। আনকি সিংহৰ নখেও গঁড়ৰ ছাল ফুটাব নোৱাৰে। সেই কাৰণে হাবিত তাৰ কোনো জন্তুলৈ ভয় নাই। {{Gap}}শুকালে গঁড়ৰ ছাল আৰু টান হয়। তেতিয়া তাক বন্দুকৰ গুলীয়েও ফুটাব নোৱাৰে। সেই কাৰণে আগৰ দিনত গঁড়ৰ শুকান ছালেৰে ঢাল তৈয়াৰ কৰি বৰুৱা চিপাহীবোৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। কিন্তু কেঁচা ছাল সিমান টান নহয়। চিকাৰীবোৰে সাধাৰণতে গুলী কৰিয়েই গঁড় মাৰে। {{gap}}আফ্ৰিকাৰ আদিম অধিবাসীবোৰৰ এটা ভাগক কাফ্ৰি বোলে। কাফ্ৰিবোৰে আন এটা উপায়ে গঁড় মাৰে। সিহঁতে গঁড় অহা বাটত গাঁত খান্দি খালুটো ঘাঁহ-বন আৰু গছ-পাতেৰে ঢাকি ৰাখে। গঁড় সেই বাটে আহি খালত পৰিলে সিহঁতে যাঠি-জোঙ্গেৰে খুঁচি মাৰে আৰু তাঁৰ মঙ্গহ খায়। {{gap}}গঁড়ৰ খৰগ বৰ মূল্যৱান বস্তু। হিন্দু বিলাকে গঁড়ৰ খৰা বৰ পবিত্ৰ বস্তু বুলি ভাৱে। সেই কাৰণে তাৰে কোষা, অৰ্থা আদি পূজাৰ সঁজুলি তৈয়াৰ কৰি লয়। গঁড়ৰ খৰগেৰে বহুবিধ অলঙ্কাৰো তৈয়াৰ কৰে। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১।গঁড় ক'ত পোৱা যায়? {{gap}}২।গঁড়ৰ খৰগ আমাৰ কি কামত লাগে?</poem><noinclude>{{center|৯৯}}</noinclude> bx3meqdz8lwv2ty2d9obgfdif1be0c4 266995 266988 2026-11-10T14:54:41Z হানিফ আলী 1925 266995 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নে জোকালে ই কাৰো একো অনিষ্ট নকৰে। কিন্তু জোকালে ই ৰুদ্ৰ মূৰ্ত্তি ধৰে। এসময়ত আফ্ৰিকাৰ হাবিত এটা গুলী খোৱা গঁড়ে তাৰ চিকাৰী আৰু তেওঁৰ ঘোঁৰাক খৰগেৰে ফালি-ছিৰি নেফানেফ কৰি পেলাইছিল। {{Gap}}গঁড়ৰ ছাল বৰ ডাঠ আৰু টান। আনকি সিংহৰ নখেও গঁড়ৰ ছাল ফুটাব নোৱাৰে। সেই কাৰণে হাবিত তাৰ কোনো জন্তুলৈ ভয় নাই। {{Gap}}শুকালে গঁড়ৰ ছাল আৰু টান হয়। তেতিয়া তাক বন্দুকৰ গুলীয়েও ফুটাব নোৱাৰে। সেই কাৰণে আগৰ দিনত গঁড়ৰ শুকান ছালেৰে ঢাল তৈয়াৰ কৰি বৰুৱা চিপাহীবোৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। কিন্তু কেঁচা ছাল সিমান টান নহয়। চিকাৰীবোৰে সাধাৰণতে গুলী কৰিয়েই গঁড় মাৰে। {{gap}}আফ্ৰিকাৰ আদিম অধিবাসীবোৰৰ এটা ভাগক কাফ্ৰি বোলে। কাফ্ৰিবোৰে আন এটা উপায়ে গঁড় মাৰে। সিহঁতে গঁড় অহা বাটত গাঁত খান্দি খালুটো ঘাঁহ-বন আৰু গছ-পাতেৰে ঢাকি ৰাখে। গঁড় সেই বাটে আহি খালত পৰিলে সিহঁতে যাঠি-জোঙ্গেৰে খুঁচি মাৰে আৰু তাঁৰ মঙ্গহ খায়। {{gap}}গঁড়ৰ খৰগ বৰ মূল্যৱান বস্তু। হিন্দু বিলাকে গঁড়ৰ খৰা বৰ পবিত্ৰ বস্তু বুলি ভাৱে। সেই কাৰণে তাৰে কোষা, অৰ্থা আদি পূজাৰ সঁজুলি তৈয়াৰ কৰি লয়। গঁড়ৰ খৰগেৰে বহুবিধ অলঙ্কাৰো তৈয়াৰ কৰে। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১।গঁড় ক'ত পোৱা যায়? {{gap}}২।গঁড়ৰ খৰগ আমাৰ কি কামত লাগে?</poem><noinclude>{{center|৯৯}}</noinclude> 2h564pnnoiy5vqps95eidxm1sesn5ql 267230 266995 2026-11-11T11:14:18Z হানিফ আলী 1925 267230 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নে জোকালে ই কাৰো একো অনিষ্ট নকৰে। কিন্তু জোকালে ই ৰুদ্ৰ মূৰ্ত্তি ধৰে। এসময়ত আফ্ৰিকাৰ হাবিত এটা গুলী খোৱা গঁড়ে তাৰ চিকাৰী আৰু তেওঁৰ ঘোঁৰাক খৰগেৰে ফালি-ছিৰি নেফানেফ কৰি পেলাইছিল। {{Gap}}গঁড়ৰ ছাল বৰ ডাঠ আৰু টান। আনকি সিংহৰ নখেও গঁড়ৰ ছাল ফুটাব নোৱাৰে। সেই কাৰণে হাবিত তাৰ কোনো জন্তুলৈ ভয় নাই। {{Gap}}শুকালে গঁড়ৰ ছাল আৰু টান হয়। তেতিয়া তাক বন্দুকৰ গুলীয়েও ফুটাব নোৱাৰে। সেই কাৰণে আগৰ দিনত গঁড়ৰ শুকান ছালেৰে ঢাল তৈয়াৰ কৰি বৰুৱা চিপাহীবোৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। কিন্তু কেঁচা ছাল সিমান টান নহয়। চিকাৰীবোৰে সাধাৰণতে গুলী কৰিয়েই গঁড় মাৰে। {{gap}}আফ্ৰিকাৰ আদিম অধিবাসীবোৰৰ এটা ভাগক কাফ্ৰি বোলে। কাফ্ৰিবোৰে আন এটা উপায়ে গঁড় মাৰে। সিহঁতে গঁড় অহা বাটত গাঁত খান্দি খালুটো ঘাঁহ-বন আৰু গছ-পাতেৰে ঢাকি ৰাখে। গঁড় সেই বাটে আহি খালত পৰিলে সিহঁতে যাঠি-জোঙ্গেৰে খুঁচি মাৰে আৰু তাঁৰ মঙ্গহ খায়। {{gap}}গঁড়ৰ খৰগ বৰ মূল্যৱান বস্তু। হিন্দু বিলাকে গঁড়ৰ খৰা বৰ পবিত্ৰ বস্তু বুলি ভাৱে। সেই কাৰণে তাৰে কোষা, অৰ্থা আদি পূজাৰ সঁজুলি তৈয়াৰ কৰি লয়। গঁড়ৰ খৰগেৰে বহুবিধ অলঙ্কাৰো তৈয়াৰ কৰে। {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} <poem>{{gap}}১। গঁড় ক'ত পোৱা যায়? {{gap}}২। গঁড়ৰ খৰগ আমাৰ কি কামত লাগে?</poem><noinclude>{{rh||৯৯|}}</noinclude> ggqoz287za3x9zlwjdj9rpw1tbzc5ql 104 83568 267228 266633 2026-11-11T11:13:36Z হানিফ আলী 1925 267228 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xx-larger|কথা-বাৰ্ত্তাত আচৰণ}}}} {{Gap}}তোমাৰ কথাত যাতে আনে আমনি নাপায়, তালৈ সদায় মন কৰিবা; তোমাৰ কথাৰে কাৰো মনত অসন্তোষ নিদিবা। {{illegible|texttip=text}} সঁচা, প্ৰিয় আৰু হিতকৰ কথা কবলৈ অভ্যাস কৰিবা। {{gap}}ভাল কথা আৰু মিঠা মাতেৰে তুমি সকলোকে আপোন কৰি লব পাৰিবা। কোন অৱস্থাতেই আনৰ অন্তৰত দুখ লগা, কথা নকৰা। কাৰো সৈতে দন্দ-কাজিয়াৰ সময়তো এনে বাক্য প্ৰয়োগ নকৰিবা, যাৰ বাবে তুমি মিলৰ সময়ত অনুতাপ কৰিব লগীয়া হয়। কাৰণ যাৰ সৈতে দন্দ-হাই কৰা, তাৰে সৈতেও এদিন তোমাৰ মিল হবই। মিলৰ সময়ত আনৰ-অন্তৰত, দুখ দিয়াৰ কথাৰ কাৰণে তুমি নিজেই দুখ পাবা। {{gap}}তুমি কোনো লোকৰ সৈতে কথা পাতোঁতে অনুপস্থিত তৃতীয় লোকৰ দোষ সমালোচনা নকৰিবা; তেনেলোকৰ কেৱল গুণৰহে আলোচনা কৰিব পাৰিবা। অৱশ্যে দেশৰ, সমাজৰ বা জাতিৰ মঙ্গলকল্পে কেতিয়াবা অনুপস্থিত তৃতীয় লোকৰো দোষৰ বিষয়ে আলোচনা আৱশ্যক হব পাৰে; কিন্তু যিজনে তেনে লোকৰ দোষৰ সমালোচনা কৰে, তেওঁ সমাজৰ আগতো অনুপস্থিত লোক-জনৰ দোষৰ যথেষ্ট প্ৰমাণ দিব পাৰিব লাগিব। নহলে তেনে আলোচনা পৰনিন্দাহে হয়। পৰনিন্দা অতি নিন্দনীয়। {{nop}}<noinclude>{{rh||১০০|}}</noinclude> ov5fngj8g8m57jvha5mnlj9vaydc19c 104 83569 266994 266491 2026-11-10T14:54:17Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266994 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{gap}}কোনোবাই তোমাক কিবা সুধিলে তুমি কথাটো বুজি লৈ তাৰ যথাযথ উত্তৰ দিবা। কোনোৱে খং উঠিবলগীয়া কথা সুধিলেও বিনীতভাৱে তাৰ যথাযথ উত্তৰ দিবা। নিজৰ শান্ত ভাৱেৰে পৰৰ ক্ৰোধভাৱ জয় কৰিবা। {{Gap}}তুমি আন এজনে সৈতে কিবা কথা পাতি থাকোতে যদি তৃতীয় এজন লোক আহি পৰে, তেতিয়া তোমালোকৰ কথা বন্ধ কৰি তৃতীয় লোকজনক সম্ভাষণ কৰিবা। তেওঁ তোমাৰ লগৰীয়া জনৰ অচিনাকি হলে দুয়োকে চিনাকি কৰি দিবা আৰু তাৰ পিচত তিনিও জনৰ মনোৰঞ্জক কথাৰ আলোচনা কৰিবা। দুজন বা ততোধিক লোকে কিবা বিষয়ৰ কথা পাতি থাকোতে তুমি তেওঁলোকৰ কথা শুনি নাথাকিবা। তুমি ওচৰত থাকিলে তেওঁলোকে মুকলিভাৱে কথা পাতিব নোৱাৰিব পাৰে আৰু তোমাৰ উপস্থিতিত আমনি হে পাব পাৰে। {{Gap}}ভিন ভিন ভাষাৰ শব্দ মিহলি কৰি কথা নক'বা। বয়সীয়া জনৰ লগত মূৰ খজুৱাই বা মুখত হাত দি বা ভৰি নচুৱাই কথা নাপাতিবা। {{Gap}}এজনে কথা কৈ থাকোতে তুমি ওপৰা- ওপৰিকৈ কোনো কথা নকবা। {{Right|'''৺তুলসী নাৰায়ণ শৰ্ম্মা,''' এম-এ}} {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} {{Center|কথা-পতাৰ সাধাৰণ নিয়মবোৰ কি কি?}}<noinclude>{{center|১০১}}</noinclude> grh0u0ibr0usq71zronn5yxvr0xrkq8 104 83571 266997 266495 2026-11-10T14:57:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266997 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>পাঁচটিক বধ কৰে। সেই সময়ত পাণ্ডুপুত্ৰ সকলৰ এজনো শিৰিত নাছিল। দ্ৰৌপদীয়ে পুত্ৰ শোকত বিলাপ কৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}পিচদিনা ৰাতিপুৱা অৰ্জ্জুনে এই সম্বাদ পাই পুত্ৰ শোক আৰু দ্ৰৌপদীৰ অৱস্থা দেখি খঙত অধীৰ হৈ প্ৰতিজ্ঞা কবি কলে- “প্ৰিয়ে! মই এতিয়াই সেই নৰাধম অশ্বত্থামাৰ মূৰটো আনি দিম। তুমি শান্ত হোৱা।” {{gap}}কিছু সময়ৰ পাচতে মহাবীৰ অৰ্জ্জুনে অশ্বত্থামাক গৰুৰ দৰে লেজুৰে বান্ধি দ্ৰৌপদীৰ ওচৰলৈ লৈ আছিল। দ্ৰৌপদীয়ে গুৰু-পুত্ৰক বান্ধি অন্য দৈখি অৰ্জ্জুনক কৈছিল—“স্বামী-গুৰু! এওঁ গুৰুৰ পুত্ৰ। এওঁৰ পিতা দ্ৰোনাচাৰ্য্যে তোমালোকক অস্ত্ৰ-বিদ্যা শিকাইছিল। এওঁক বধ কৰিলে তোমাৰ পাপ হব আৰু জগতত চিৰকাললৈ তোমাৰ কলঙ্ক ৰব। বিশেষকৈ এওঁৰ মাক গৌতমী পতি-শোকত কাতৰ।তাতে আকৌ শাক নিদিবা। পুত্ৰ-শোকে কি দাৰুণ কষ্ট দিয়ে, মই তাক বুজিছো। এওঁক শীঘ্ৰে মোকোলাই দিয়া। দ্ৰৌপদীৰ কথা শুনি অৰ্জ্জুনে অশ্বত্থামাৰ মূৰৰ কিৰীটটো কাঢ়ি লৈ বান্ধ মেলি দিলে। {{gap}}যি গৰাকী তিৰোতাই নিজৰ পুত্ৰ-বধীৰো দুখ দেখি মৰমত পমি গৈছিল, তেওঁৰ অন্তৰ কিমান মহৎ! {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} {{center|অশ্বত্থামা কোন? তেওঁক কোনে বান্ধিছিল? কিয়?}}<noinclude>{{center|১০৩}}</noinclude> 2qp00m46og3z7w9fgwxnci7ec774s65 266998 266997 2026-11-10T15:01:46Z নৰুনা বৰুৱা 4110 266998 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>পাঁচটিক বধ কৰে। সেই সময়ত পাণ্ডুপুত্ৰ সকলৰ এজনো শিৰিত নাছিল। দ্ৰৌপদীয়ে পুত্ৰ শোকত বিলাপ কৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}পিচদিনা ৰাতিপুৱা অৰ্জ্জুনে এই সম্বাদ পাই পুত্ৰ শোক আৰু দ্ৰৌপদীৰ অৱস্থা দেখি খঙত অধীৰ হৈ প্ৰতিজ্ঞা কবি কলে- “প্ৰিয়ে! মই এতিয়াই সেই নৰাধম অশ্বত্থামাৰ মূৰটো আনি দিম। তুমি শান্ত হোৱা।” {{gap}}কিছু সময়ৰ পাচতে মহাবীৰ অৰ্জ্জুনে অশ্বত্থামাক গৰুৰ দৰে লেজুৰে বান্ধি দ্ৰৌপদীৰ ওচৰলৈ লৈ আছিল। দ্ৰৌপদীয়ে গুৰু-পুত্ৰক বান্ধি অন্য দৈখি অৰ্জ্জুনক কৈছিল—“স্বামী-গুৰু! এওঁ গুৰুৰ পুত্ৰ। এওঁৰ পিতা দ্ৰোনাচাৰ্য্যে তোমালোকক অস্ত্ৰ-বিদ্যা শিকাইছিল। এওঁক বধ কৰিলে তোমাৰ পাপ হব আৰু জগতত চিৰকাললৈ তোমাৰ কলঙ্ক ৰব। বিশেষকৈ এওঁৰ মাক গৌতমী পতি-শোকত কাতৰ।তাতে আকৌ শাক নিদিবা। পুত্ৰ-শোকে কি দাৰুণ কষ্ট দিয়ে, মই তাক বুজিছো। এওঁক শীঘ্ৰে মোকোলাই দিয়া। দ্ৰৌপদীৰ কথা শুনি অৰ্জ্জুনে অশ্বত্থামাৰ মূৰৰ কিৰীটটো কাঢ়ি লৈ বান্ধ মেলি দিলে। {{gap}}যি গৰাকী তিৰোতাই নিজৰ পুত্ৰ-বধীৰো দুখ দেখি মৰমত পমি গৈছিল, তেওঁৰ অন্তৰ কিমান মহৎ! {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} {{center|অশ্বত্থামা কোন? তেওঁক কোনে বান্ধিছিল? কিয়?}}<noinclude>{{rh||১০৩|}}</noinclude> elh9tu7gkll6ft39ama0uv1t1opr4to 266999 266998 2026-11-10T15:02:09Z হানিফ আলী 1925 266999 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>পাঁচটিক বধ কৰে। সেই সময়ত পাণ্ডুপুত্ৰ সকলৰ এজনো শিৰিত নাছিল। দ্ৰৌপদীয়ে পুত্ৰ শোকত বিলাপ কৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}পিচদিনা ৰাতিপুৱা অৰ্জ্জুনে এই সম্বাদ পাই পুত্ৰ শোক আৰু দ্ৰৌপদীৰ অৱস্থা দেখি খঙত অধীৰ হৈ প্ৰতিজ্ঞা কবি কলে- “প্ৰিয়ে! মই এতিয়াই সেই নৰাধম অশ্বত্থামাৰ মূৰটো আনি দিম। তুমি শান্ত হোৱা।” {{gap}}কিছু সময়ৰ পাচতে মহাবীৰ অৰ্জ্জুনে অশ্বত্থামাক গৰুৰ দৰে লেজুৰে বান্ধি দ্ৰৌপদীৰ ওচৰলৈ লৈ আছিল। দ্ৰৌপদীয়ে গুৰু-পুত্ৰক বান্ধি অন্য দৈখি অৰ্জ্জুনক কৈছিল—“স্বামী-গুৰু! এওঁ গুৰুৰ পুত্ৰ। এওঁৰ পিতা দ্ৰোনাচাৰ্য্যে তোমালোকক অস্ত্ৰ-বিদ্যা শিকাইছিল। এওঁক বধ কৰিলে তোমাৰ পাপ হব আৰু জগতত চিৰকাললৈ তোমাৰ কলঙ্ক ৰব। বিশেষকৈ এওঁৰ মাক গৌতমী পতি-শোকত কাতৰ।তাতে আকৌ শাক নিদিবা। পুত্ৰ-শোকে কি দাৰুণ কষ্ট দিয়ে, মই তাক বুজিছো। এওঁক শীঘ্ৰে মোকোলাই দিয়া। দ্ৰৌপদীৰ কথা শুনি অৰ্জ্জুনে অশ্বত্থামাৰ মূৰৰ কিৰীটটো কাঢ়ি লৈ বান্ধ মেলি দিলে। {{gap}}যি গৰাকী তিৰোতাই নিজৰ পুত্ৰ-বধীৰো দুখ দেখি মৰমত পমি গৈছিল, তেওঁৰ অন্তৰ কিমান মহৎ! {{Dhr|1em}} {{center|'''অনুশীলনী'''}} {{center|অশ্বত্থামা কোন? তেওঁক কোনে বান্ধিছিল? কিয়?}}<noinclude>{{rh||১০৩|}}</noinclude> 38q66svuxn2av96r8e01oo58560mal7 104 83572 267227 266634 2026-11-11T11:12:18Z হানিফ আলী 1925 267227 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xx-larger|পচন সাৰ}}}} {{gap}}আমাৰ দেশৰ খেতিয়কৰ মাটিত সাৰ দিয়া দস্তুৰ নাই। মাটিত সাৰ নিদিলে সৰহ শস্য পোৱাৰ আশা কৰিব নোৱাৰি। {{gap}}গোবৰ এবিধ ভাল সাৰ। কিন্তু সকলো খেতিৰ মাটিতে দি জোখাৰে গোবৰ পোৱা অসম্ভৱ। বজাৰত নানাবিধ সাৰ কিনিবলৈ পোৱা যায়। কিন্তু আমাৰ দেশৰ দুখীয়া খেতিয়কে সেইবোৰ, সাৰ কিনি খেতিৰ মাটিত দিবলৈ অক্ষম। গতিকে আমাক ধন খৰচ নকৰাকৈ পোৱা যাব লাগে। {{Gap}}এনে সাৰ অলপ পৰিশ্ৰম কৰি ঘৰে ঘৰে কৰি লব পাৰি। শষ্যৰ বাকলি, শাক-পাচলিৰ পেলনীয়া অংশ, জাবৰ-জোথৰ, তুঁহ-পতান, ঘুগুলা—এইবোৰ বস্তু আমি য'তে ত'তে পেলাই নষ্ট কৰোঁ। নিয়মমতে ৰাখিব জানিলে এইবোৰৰ পৰাই সাঁৰ তৈয়াৰ কৰি লব পাৰি। {{gap}}এই সাৰক ইংৰাজীতে “কম্পোষ্ট সাৰ” বোলে। আমাৰ ভাষাত ইয়াক ‘পচন সাৰ' বুলিব পাৰি। ধানৰ নৰা, পুনি, মেটেকা, দ'ল, আগাৰা, ঘৰৰ জাবৰ-জোথৰ আৰু ম'হ-গৰু-ছাগলিৰ 'মল-মূত্ৰ—এই সাৰৰ ঘাই উপাদান। {{gap}}এই সাৰ তৈয়াৰ কৰাৰ প্ৰণালী— {{Gap}}গোহালিৰ ওচৰত এডোখৰ ওখ ঠাই বাছি লোৱা। তাত ছ ফুট দীঘল, চাৰি ফুট বহল আৰু তিনি ফুটমান দ এটা গাঁত খানা।<noinclude>{{rh||১০৪|}}</noinclude> 8e7qrd5cl116ctfu7u6vr3r2dq1tn3v 104 83573 267226 266506 2026-11-11T11:11:42Z হানিফ আলী 1925 267226 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>গাঁতত ওপৰত কোৱা বস্তুবোৰ ছয় ইঞ্চি ডাঠ কৰি হেঁচা নিদিয়াকৈ সজোৱা। তাৰ ওপৰত দেৰ ইঞ্চি ডাঠ কৰি কেঁচা গোবৰ দিয়া। তাৰ ওপৰত দেৰ ইঞ্চি ডাঠকৈ মাটি দিয়া। এই হ'ল এথাক। এই অনুক্ৰমে তাৰ ওপৰত দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় থাক সজোৱা। গাঁতটো পূৰ হলে তাক ৰসাল কৰি ৰাখিবৰ জোখাৰে মাজে মাজে পানী দি থাকিবা। গাঁতটো ৰসাল হৈ থাকিলেহে বস্তুবোৰ সোনকালে জহিবলৈ আৰু পচিবলৈ সুবিধা হব। পানীৰ পৰিবৰ্ত্তে যদি গৰু-ম'হৰ মৃত বা গোবৰ-পানী দিব পাৰা, তেন্তে আৰু ভাল। দেৰমাহমানৰ পাচত গাতটোৰ তলৰ বস্তুবোৰ ওপৰ আৰু ওপৰৰ বস্তুবোৰ তল কৰি লুটিয়াই দিবা। তেতিয়া গোটেইবোৰ বস্তু সমানে পচিব। তিনিমাহমানৰ পাচত গাঁতৰ বহুখিনি পচি ঘুপথুপীয়া হাতত নলগা এবিধ বস্তু হব। তেতিয়া তাক গাঁতৰ পৰা নি খেতিৰ পথাৰত দিয়াৰ উপযুক্ত হয়। {{gap}}বিশেষ মন কৰিব লগীয়া কথা এই যে, গাঁতৰ ওপৰত যেন বৰষুণৰ পানী জমা নহয় আৰু তলৰ পৰা যেন পানী নোলায়। গাঁত খনা ঠাই ডোখৰ ৰ'দ ঘাই নহৈ চেঁচুক হলে ভাল। তেতিয়া জাবৰ দ'মটো ৰ’দ-বতাহত শুকাই খৰখৰীয়া নহয়। বৰষুণৰ পানী গাঁতৰ ওপৰেৰে বৈ যোৱাকৈ গাঁতটোৰ ওপৰ ভাগ ঘৰৰ চালৰ দৰে আওঢলীয়া কৰি দিবা। গাঁতটো গোহালিৰ ওচৰত হলে গৰুৰ মূত আৰু খিচ্‌ পেলাই ৰসাল কৰি ৰাখিবৰ সুবিধা হয়। {{Gap}}এই সাৰ তৈয়াৰ হোৱাৰ পাচতে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। বেচি দিনলৈ ৰাখি থলে বেয়া। এই কাম অতি সহজ। ঘৰৰ ল'ৰা-ছোৱালীয়ে এই কাম কৰিব পাৰে।<noinclude>{{rh||১০৫|}}</noinclude> 5fmi3irreb4wc0dc4r0amchrnsiujcd 104 83574 267225 266637 2026-11-11T11:10:38Z হানিফ আলী 1925 267225 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{dhr|1em}} {{center|{{Xx-larger|গাঁওখনি মোৰ}}}} {{Block center|<poem>পৰ্বত শিতান লই {{Gap|5em}} কাণেদিয়ে বয় নই {{Gap|3em}} পাৰত অসংখ্য সৰু পঁজা আছে তাত, ওপজাৰে পৰা দেখা {{Gap|5em}}সেয়ে গাঁও খনি মোৰ {{Gap|3em}} তামোলৰ আঁৰে আঁৰে কেতেকীৰ মাত। আহিলে বসন্ত কাল {{Gap|5em}} কিমান যে লাগে ভাল {{Gap|3em}} আমনিত কুলিটিৰ মিঠা মিঠা মাত। শুকান ঘাঁহনিবোৰে {{Gap|5em}} সোণোৱালকৈ 'ধৰে' {{Gap|3em}} গছবোৰ কেউফালে ফুলে-পাতে পূৰ। ফাকুৱাৰ পিচতেই {{Gap|5em}} বহাগৰ বিহু আছে {{Gap|3em}} নদীৰ ঘাটত গৰু-গাইক ধুৱাওঁ, ইঘৰ-সিঘৰ ফুৰি {{Gap|5em}} চিৰা-দৈ-পিঠা খাই {{Gap|3em}} চেনেহৰ ডোলেৰে গঞা ভাই বান্ধ খাওঁ। ধান চপোৱাৰ পাচে {{Gap|5em}} ভোগালি বিহুটি আহে {{Gap|3em}} নদীৰ কাষত গই বালি-ভাত খাওঁ, লগৰীয়া-সমনীয়া {{Gap|5em}} মিলি কত খেলা কৰি {{Gap|3em}} মেজি-ঘৰ সাজি আমি কত ৰং পাওঁ।</poem>}}<noinclude>{{rh||১০৬|}}</noinclude> 72xgorrofwq94reuvt1gq80ar8mfb9o 104 83791 266967 266442 2026-11-10T14:26:39Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 266967 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" />{{rh|১৫৮|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|}}</noinclude>নেতৃত্ব বিহীনে অসমবাসীয়ে প্ৰস্তুত হৈ সংগ্ৰামত যোগ দিবলৈ বৰ টান পাইছে। মহাত্মা তৰুণ ফুকনৰ মৃত্যুত কেৱল অসমৰে নহয়, গোটেই ভাৰতবৰ্ষৰে অপূৰণীয় ক্ষতি। {{Custom rule|sp|40|co|10|col|6|str|10|col|6|co|10|sp|40}} <section end="170e" /> <section begin="170b" /> {{center|{{X-larger|তৰুণৰাম ফুকন}}<br/> ( ১ )}} {{Block center|<poem>হে বীৰ হে তৰুণ, জননীৰ যজ্ঞ{{gap|3em}}সভা কৰিলা শুৱনি {{gap}}সানিলা বেদীত প্ৰেম আপোন প্ৰাণৰ সুৰঞ্জিত আখৰেৰে{{gap|3em}} কাল বুৰঞ্জীত {{gap}}লিখি গলা মাতৃৰ নাম কবচ ধ্যানৰ {{center|( ২ )}} কামাখ্যাৰ বুকু ভেদি{{gap|3em}}উঠে প্ৰতিধ্বনি {{gap}}প্ৰাণৰ দুলাল তুমি হে দেশভক্ত সাচি গলা অসমৰ{{gap|3em}}মণি কুঠলিত {{gap}}স্নেহত বিয়পি অহা স্নিগ্ধ অশ্ৰুণিৰ {{center|( ৩ )}} তৰুণৰ দীপ্ত আননত মহাত্মাৰ বাণী মনোৰম সাদৰী অসম সৌন্দৰ্যৰ ৰাণী উপক্ষিতা অসম জননী ভাৰত সভাত ন্যায্য স্থান লভিলে পুনৰ সোণৰ পীৰাত </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> bknkbs7t5ga9qh4d3pcv3o48op35z2d 104 83792 266968 266444 2026-11-10T14:27:52Z হানিফ আলী 1925 266968 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন|১৫৯}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>{{center|( ৪ )}} বুকু ভৰা সাহ{{gap|3em}} অদম্য উছাহ {{gap}}নিতউ তৰুণ যুৱক তুমি কৰিলা উজ্জ্বল{{gap|3em}} শতেক ৰণত {{gap}}চিৰ সাধনাৰ জনমভূমি {{center|( ৫ )}} যি মন্ত্ৰ বলেৰে {{gap|3em}}জিনি ই ভাৰত ভূমি {{gap}}প্ৰচাৰিলা দেশে দেশে মুকুতিৰ বাণী তব সুধা কণ্ঠ গান {{gap|3em}}শুনি হ’ল দীপ্তপ্ৰাণ {{gap}}গৰীয়সী শ্ৰেষ্ঠা মোৰ অসমা জননী {{center|( ৬ )}} মুকুট বিহীন ৰজা অসমৰ তৰুণ ফুকন ইচ্ছামৃত্যু ভীষ্মদেৱে মৰণক কৰিলে বৰণ ধনুৰ্ব্বাণ জুৰি নিজে অকলই কৰিলে সমৰ ৰাখিম স্বদেশ মান মূল মন্ত্ৰ হ’ল তৰুণৰ {{center|(৭)}} কৰি প্ৰাণপণ {{gap|3em}}যুজি আজীৱন {{gap}}যুজৰ মাজতে সগৰ্ব্বে এই ত্ৰিৰঙ্গ ৰঞ্জিত {{gap|3em}}পতাকা উৰাই {{gap}}ৰাজছত্ৰ লই শোভিত হই {{center|(৮)}} কেন্দ্ৰ ৰূপে থাকি{{gap|3em}} শিশু অসমৰ {{gap}}দেখাই দৃষ্টান্ত সাধু শিক্ষাৰ হলা অকস্মাৎ{{gap|3em}} মাজ সাগৰত {{gap}}ধ্ৰুৱ তৰাৰ দৰে মেঘৰ আৰ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> mg0svd7hc1x73x16sr0u40ig1kv0ayf 104 91406 267087 248076 2026-11-11T02:48:17Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267087 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||২৩৫}} {{rule|}}}</noinclude> it this chance...... The book itself as a literary work is an excellent production. The language is attractive. Every attempt is made to renovate and enrich the language by coining new words, or digging up the old and forgotten, and the heresy of introducing Bengali words freely-a vice of Bengali-read Assamese students and Bengali readers-is avoided. Anundoram was in a manner getting forgotten, for a new generation has sprung up since he died 31 years ago. Our author must be congratulated for his timely production of a very necessary work. And in producing it he had to labour hard.......Anundoram has ennobled his country- men, and Suryyakumar has placed all of us in debt for making us feel this nobility, a debt we cannot hope to liquidate. The least we can do is each of us to buy a copy of his cheap book in appreciation. {{gap}}'''4. Pandit Hemchandra Goswami, Joint-editor ofthe "Hemakosha," and Compiler of "Typical Selections from Assamese Literature," etc. :—''' {{gap}}এনে হেন এজন কৰ্ম্মবীৰৰ জীৱনচৰিত ভূঞাদেৱে অসমীয়া মানুহৰ হাতত দি আজি দেশৰ যি কল্যাণ সাধন কৰিলে আৰু অসমীয়া সাহিত্য-ভড়ালত এখন মৌলিক গবেষণাৰ গ্ৰন্থ স্থাপন কৰি জাতীয় সাহিত্যৰ যি সম্পদ বঢ়ালে, তাৰ নিমিত্তে তেওঁ আমাৰ অশেষ ধন্যবাদৰ পাত্ৰ। এই পুথিখনি ভূঞাদেৱৰ অনেক সাধনাৰ ফল। তপস্যা নহলে জগতত কোনো ডাঙ্গৰ কামেই সাধিত হব নোৱাৰে। এই পুথিখনি লেখোঁতে তেওঁ কিমান অনুসন্ধান কৰিব লগা হৈছিল তাক পুথিথনি মन পঢ়িলেই সকলোৱে দেখিবলৈ পাৰ। তেওঁৰ এই পুথি পঢ়ি, এই পুথি যি বিজ্ঞান-সম্মত প্ৰণালীত লিখা হৈছে তাক দেখি, অনেক অসমীয়া লিখকৰ যে চকু মুকলি হব সেই বিষয়ত কোনো সন্দেহ নাই। আশা কৰিছেো যে সকলো অসমীয়াই এই পুথখনি লৈ, এবাৰ পঢ়ি চাই নিজেও সাৰ্থকতা লাভ কৰে, আৰু ভুঞাদেৱকো আগলৈ আৰু ভাল ভাল কিতাপ লিখি আমাৰ মাতৃভাষাৰ উন্নতি কৰিবলৈ উৎসাহ দিয়ে। আমাৰ এই আশা যেন দুৰাশাত পৰিণত নহয়। {{center|{{Xx-larger|⸺:0:⸺}}}}<noinclude>{{rule|}}</noinclude> iipgrl8riunwbd6p9mu8j01m96fw64k 267088 267087 2026-11-11T02:49:24Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267088 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||২৩৫}} {{rule|}}</noinclude> it this chance...... The book itself as a literary work is an excellent production. The language is attractive. Every attempt is made to renovate and enrich the language by coining new words, or digging up the old and forgotten, and the heresy of introducing Bengali words freely-a vice of Bengali-read Assamese students and Bengali readers-is avoided. Anundoram was in a manner getting forgotten, for a new generation has sprung up since he died 31 years ago. Our author must be congratulated for his timely production of a very necessary work. And in producing it he had to labour hard.......Anundoram has ennobled his country- men, and Suryyakumar has placed all of us in debt for making us feel this nobility, a debt we cannot hope to liquidate. The least we can do is each of us to buy a copy of his cheap book in appreciation. {{gap}}'''4. Pandit Hemchandra Goswami, Joint-editor ofthe "Hemakosha," and Compiler of "Typical Selections from Assamese Literature," etc. :—''' {{gap}}এনে হেন এজন কৰ্ম্মবীৰৰ জীৱনচৰিত ভূঞাদেৱে অসমীয়া মানুহৰ হাতত দি আজি দেশৰ যি কল্যাণ সাধন কৰিলে আৰু অসমীয়া সাহিত্য-ভড়ালত এখন মৌলিক গবেষণাৰ গ্ৰন্থ স্থাপন কৰি জাতীয় সাহিত্যৰ যি সম্পদ বঢ়ালে, তাৰ নিমিত্তে তেওঁ আমাৰ অশেষ ধন্যবাদৰ পাত্ৰ। এই পুথিখনি ভূঞাদেৱৰ অনেক সাধনাৰ ফল। তপস্যা নহলে জগতত কোনো ডাঙ্গৰ কামেই সাধিত হব নোৱাৰে। এই পুথিখনি লেখোঁতে তেওঁ কিমান অনুসন্ধান কৰিব লগা হৈছিল তাক পুথিথনি মन পঢ়িলেই সকলোৱে দেখিবলৈ পাৰ। তেওঁৰ এই পুথি পঢ়ি, এই পুথি যি বিজ্ঞান-সম্মত প্ৰণালীত লিখা হৈছে তাক দেখি, অনেক অসমীয়া লিখকৰ যে চকু মুকলি হব সেই বিষয়ত কোনো সন্দেহ নাই। আশা কৰিছেো যে সকলো অসমীয়াই এই পুথখনি লৈ, এবাৰ পঢ়ি চাই নিজেও সাৰ্থকতা লাভ কৰে, আৰু ভুঞাদেৱকো আগলৈ আৰু ভাল ভাল কিতাপ লিখি আমাৰ মাতৃভাষাৰ উন্নতি কৰিবলৈ উৎসাহ দিয়ে। আমাৰ এই আশা যেন দুৰাশাত পৰিণত নহয়। {{center|⸺:0:⸺}}<noinclude>{{rule|}}</noinclude> 65q3o8knj7cbqnphlobuaxm06zz9310 267089 267088 2026-11-11T02:50:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267089 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(২৩৫)}} {{rule|}}</noinclude> it this chance...... The book itself as a literary work is an excellent production. The language is attractive. Every attempt is made to renovate and enrich the language by coining new words, or digging up the old and forgotten, and the heresy of introducing Bengali words freely-a vice of Bengali-read Assamese students and Bengali readers-is avoided. Anundoram was in a manner getting forgotten, for a new generation has sprung up since he died 31 years ago. Our author must be congratulated for his timely production of a very necessary work. And in producing it he had to labour hard.......Anundoram has ennobled his country- men, and Suryyakumar has placed all of us in debt for making us feel this nobility, a debt we cannot hope to liquidate. The least we can do is each of us to buy a copy of his cheap book in appreciation. {{gap}}'''4. Pandit Hemchandra Goswami, Joint-editor ofthe "Hemakosha," and Compiler of "Typical Selections from Assamese Literature," etc. :—''' {{gap}}এনে হেন এজন কৰ্ম্মবীৰৰ জীৱনচৰিত ভূঞাদেৱে অসমীয়া মানুহৰ হাতত দি আজি দেশৰ যি কল্যাণ সাধন কৰিলে আৰু অসমীয়া সাহিত্য-ভড়ালত এখন মৌলিক গবেষণাৰ গ্ৰন্থ স্থাপন কৰি জাতীয় সাহিত্যৰ যি সম্পদ বঢ়ালে, তাৰ নিমিত্তে তেওঁ আমাৰ অশেষ ধন্যবাদৰ পাত্ৰ। এই পুথিখনি ভূঞাদেৱৰ অনেক সাধনাৰ ফল। তপস্যা নহলে জগতত কোনো ডাঙ্গৰ কামেই সাধিত হব নোৱাৰে। এই পুথিখনি লেখোঁতে তেওঁ কিমান অনুসন্ধান কৰিব লগা হৈছিল তাক পুথিথনি মन পঢ়িলেই সকলোৱে দেখিবলৈ পাৰ। তেওঁৰ এই পুথি পঢ়ি, এই পুথি যি বিজ্ঞান-সম্মত প্ৰণালীত লিখা হৈছে তাক দেখি, অনেক অসমীয়া লিখকৰ যে চকু মুকলি হব সেই বিষয়ত কোনো সন্দেহ নাই। আশা কৰিছেো যে সকলো অসমীয়াই এই পুথখনি লৈ, এবাৰ পঢ়ি চাই নিজেও সাৰ্থকতা লাভ কৰে, আৰু ভুঞাদেৱকো আগলৈ আৰু ভাল ভাল কিতাপ লিখি আমাৰ মাতৃভাষাৰ উন্নতি কৰিবলৈ উৎসাহ দিয়ে। আমাৰ এই আশা যেন দুৰাশাত পৰিণত নহয়। {{center|⸺:0:⸺}}<noinclude>{{rule|}}</noinclude> a9gcsp0d14epr8qtpdxp8yy03jhemgj 104 93138 267193 266263 2026-11-11T08:28:41Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 267193 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh||ঘৰুৱা জীৱন আৰু চৰিত্ৰ।|৮৯}}</noinclude>{{gap}}আনন্দৰামৰ এটি মহৎগুণ আছিল যে তেওঁ নিজৰ আত্মীয়-কুটুম্বলৈ মৰম চেনেহ কাচিতো নেৰিছিল, বিশেষতঃ তেওঁৰ সহোদৰ কিজনক তেওঁ প্ৰাণসম ভাল পাইছিল। তেওঁৰ জীৱনৰ কীৰ্ত্তিস্তম্ভ সংস্কৃত অভিধানখন অতি চেনেহী ভাষাৰে পিতৃ গৰ্গৰাম আৰু মাতৃ দুৰ্লভেশ্বৰীৰ নামে তেওঁ উছৰ্গা কৰিছিল। অগ্ৰজ পৰশুৰামৰ নাম ভবভূতিৰ “মহাবীৰচৰিত”ৰ টীকাত সন্নিবিষ্ট স্বৰচিত শ্লোকও সংযুক্ত কৰিছিল, আৰু নিজক পৰশুৰাম বৰুৱাৰ ভায়েক বুলি চিনাকী দিবলৈ তেওঁ কেতিয়াও সংকোচ নকৰিছিল। “মহাবীৰচৰিত”ৰ দ্বিতীয় অঙ্ক শেহত মিঃ বৰুৱাই লিখিছে, {{Block center/s}}<poem>“ভ্ৰাতা পৰশুৰামস্য লৌহিত্যতটজন্মনঃ। পৰশুৰামসংবাদো বৃত্তেনাহয়ং স্ফুটীকৃতঃ।”</poem>{{Block center/e}} অৰ্থাৎ, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ কাষৰত জন্মধাৰী পৰশুৰামৰ ভায়েকৰ দ্বাৰা এই পৰশুৰাম সংবাদ ব্যাখ্যা কৰা হ’ল। {{Gap}}পৰশুৰাম বৰুৱা সৰুচোৱাত আনন্দৰামৰ অভিভাবকৰ দৰে আছিল। তেওঁ ১৮৭৭ চনত প্ৰায় আঢ়ৈ কুৰি বছৰ বয়সত বসন্ত ৰোগত গুৱাহাটীতে ধুকায়। {{gap}}ককায়েক জানকীৰামলৈ আনন্দৰামৰ অগাধ স্নেহ আৰু ভক্তি আছিল। ককায়েকৰ নাম অমৰ কৰিবৰ নিমিত্তে আনন্দৰামে “মহাবীৰ-চৰিত”ৰ নিজে লিখা টীকাক জানকীৰাম ভাষ্য নামৰেহে প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁ “মহাবীৰচৰিত” গ্ৰন্থৰ আদিতে লিখিছে। — “মহাকবি ভবভূতিবিৰচিতস্য মহাবীৰচৰিতস্য জানকীৰামভাষ্যম্‌।— {{Block center/s}}<poem> নাটকং বীচাৰিত্ৰং প্ৰণীতং ভবভূতিনা। জানকীৰামসংবন্ধং বাক্যাৰ্থদুষ্পবিগ্ৰহম্‌॥ প্ৰণম্য জানকীৰামৌ সৰ্ব্বভাৰতপুজিতৌ। জানকীৰামসংজ্ঞেন ভাষ্যেণ বিবৃণোম্যহম্॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 8zwzhjo7q220hi233uiy9u9nv1tev4d 104 93139 267085 266277 2026-11-11T02:36:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267085 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৯০|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> {{Center|<poem>জানকীৰাম- সাদৰ্য্যে। দুৰ্লভাগগনন্দনঃ। আনন্দৰাম বৰুৱা প্ৰাগজ্যোতিষ পুৰসম্ভবঃ॥</poem>}} অৰ্থাৎ। – মহাকবি ভবভূতিয়ে ৰচনা কৰা 'মহাবীৰচৰিত' জানকীৰামভাষ্য আৰম্ভ হৈছে। কবি ভবভূতিয়ে জানকীৰামৰ কাহিনী লৈ বীৰচৰিত নামে নাটক ৰচনা কৰিলে। গোটেই ভাৰতপূজিত ৰাম আৰু সীতাক প্ৰণাম কৰি দুৰূহ শব্দৰ অৰ্থ মই – অৰ্থাৎ জানকীৰামৰ কনিষ্ঠ প্ৰাগজ্যোতিষপুৰত জন্মধাৰী দুৰ্লভেশ্বৰী আৰু গৰ্গৰামৰ সন্তান আনন্দৰামে জানকীৰাম নামে টীকাৰে ভাঙ্গিলো। {{gap}}নাটকৰ অন্তত জানকীৰামৰ বিষয়ে আনন্দৰামে যি কেফাকি শ্লোক সংবন্ধ কৰিছে সি অতি সুৱলা; দীঘল বুলিও আমি তাক তলত তুলি দিলোঁ।- {{Block center|<poem> “আসীন্মে দয়িতো ভ্ৰাতা জানকীৰামবিশ্ৰুতঃ। পিত্ৰোঃ প্ৰিয়তঃ পুত্ৰঃ প্ৰাগজ্যোতিপুৰনন্দনঃ॥ অঙ্কে শব্দে পুৰাবৃত্তে লব্ধ-বিস্তীৰ্ণ বোধনঃ। স্বদেশস্থ্য হিতে কাৰ্য্যে সদা প্ৰবণমানসঃ॥ বিংশস্যাস্য শতাব্দস্য বৰ্ষে সপ্তোদশোন্মিতে। ইচ্ছয়া জগতঃ কৰ্তুৰনভিজ্ঞেয়তৰ্কয়া॥ অবিশোধ্য সমাবন্ধমৈতিহাসিকপুস্তকম্। যো যৌবনং সমাসাদ্য জগাম ত্ৰিদশালয়ম্॥ তদীয়স্মৰণায়ৈব ব্যাখ্যা তন্নামসংজ্ঞিতা। পদবাক্য প্ৰমাণস্য তত্ত্বজ্ঞস্থ্য কৃতেঃ কৃতা॥ চতুস্ত্ৰিংশত্তমে বৰ্ষে শতাব্দে পূৰ্ব্বভাষিতে। আশ্বিনে দ্বাদশে দিনে পঞ্চম্যাং গুৰুবাসৱে। সমাপ্তিমগমদেষা স্তৌমীশং কৰুণাময়ম্। বিদুষঃ প্ৰাৰ্থয়ে চৈতৎ দোযঃ সৰ্ব্বত্ৰ মৃষ্যতাম্॥”</poem>}}<noinclude></noinclude> l940dmkc558p9jicwjq7dycno6c6imj 104 93236 267192 255138 2026-11-11T08:23:32Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267192 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২১৮|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> বিষয় এবং এই সমস্ত কার্য অতি অল্পকালের মধ্যে সুসম্পন্ন করিয়া আনন্দারাম অল্প বয়সেই কৃতিত্ব লাভ করিয়াছিলেন। ইহা তাঁহার প্রতিভা ও পরিশ্রমের পরিচায়ক। কিন্তু এই সকল গুণের জন্য—এ সকল গুণ মহদ্‌গুণ হইলেও—তাহার জন্য আমরা আনন্দারামের কথা উত্থাপন করি নাই। আমরা আনন্দারামের কথা উত্থাপন করিয়াছি এই জন্য যে, এত বাহার ও বাহ্যাড়ম্বরের মধ্যে, এত পরীক্ষা ও প্রতিযোগিতার মধ্যেও আনন্দারাম প্রকৃত পণ্ডিত হইয়াছিলেন। বাক্যবাহাদুরির অন্তঃসারশূন্য আওয়াজের দিনে তিনি বিদ্যোন্নতির জন্য নিঃশব্দে অতি প্রভূত পরিশ্রম করিতেন। আমরা আনন্দারামের কথা বলিয়াছি এই জন্য যে, আনন্দারামের আড়ম্বর ছিল না, তিনি "আসল ইস্পাত" ছিলেন। এজলাসের অগণিত 'আদব-কায়দার' ও 'সেশন'-এর অতলস্পর্শী কূপের মধ্যে অনবরত পতিত থাকিয়াও আনন্দারাম বড়ুয়া সাহিত্যানুরাগী ছিলেন, স্বদেশীয় সাহিত্যের সেবক ছিলেন — সংস্কৃত সাহিত্যের অত্যন্ত অনুগত উপাসক ছিলেন। এই কারণেই আনন্দারামের এত অধিক উল্লেখ করিয়াছি, তাহা বলা বাহুল্য নহে। তিনি অকালে, আমাদের দুর্ভাগ্যক্রমে, কালগ্রাসে পতিত হইয়াছেন। কাজেই স্বোপার্জিত সাহিত্যসম্পদ তত অধিক রাখিয়া যাইতে পারেন নাই। কিন্তু সামান্য যাহা কিঞ্চিৎ রাখিয়া গিয়াছেন, তাহা হইতেই তাঁহার শক্তির পরিমাণ ও পরিশ্রমের প্রভূততা উপলব্ধি করা যাইতে পারে। {{gap}}১৮৫০ খ্রিস্টাব্দে গৌহাটী নগরে আনন্দারাম বড়ুয়া জন্মগ্রহণ করিয়াছিলেন। তিনি গর্গরাম বড়ুয়া ও দুৰ্লভীদেবীর পুত্র। কলিকাতা প্রেসিডেন্সি কলেজ হইতে বি.এ. পাশ করিয়া সিভিল সার্ভিস পরীক্ষায় অবতীর্ণ হইবার জন্য আনন্দারাম ইংলণ্ডে গমন করেন এবং পরবর্তীকালে রাজকার্যে প্রবৃত্ত হন। আনন্দারাম দ্বাদশ(১৬) বৎসরকাল মহা সম্মানের সহিত বেঙ্গল গৱর্নমেন্টের বিবিধ কার্য সম্পাদন করিয়া পরলোকগমন করেন।<noinclude></noinclude> 4pw3uhgyhxjcehb1d4rve133jmwm95m 104 93407 267064 255458 2026-11-11T01:18:17Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267064 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৩২|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> {{gap}}১৮৭১ ⸺আগষ্ট ... আই-চি-এচ্ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ। {{gap}}১৮৭২-৬ জুন... ব্যাৰিষ্টাৰী পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ। {{gap}}"—৯ চেপ্টেম্বৰ... ভাৰতত পদাৰ্পণ। {{gap}}”—১১ ডিচেম্বৰ--শিসাগৰত এচিষ্টেন্ট ম্যাজিস্ট্ৰেট। {{gap}} ১৮৭৩—... সদৰামীন গৰ্গৰাম বৰুৱাৰ মৃত্যু। {{gap}} ১৮৭৪ – ১৯ এপ্ৰিল মৈমনসিংহত এচিষ্টেণ্ট, ম্যাজিষ্ট্ৰেট। {{gap}} ১৮৭৫—১৪ চেপ্টেম্বৰ ... দিনাজপুৰ " {gap}}" {{gap}} ১৮৭৭–৮ মাৰ্চ .. বৰ্দ্ধমানত {{gap}" {{Gap}}" {{gap}} ,,—মেই...ইংৰাজী-সংস্কৃত অভিধানৰ ১ম খণ্ড প্ৰকাশিত। {{gap}} ,,—অক্তোব... জানকীৰাম ভাষাৰে সৈতে “মহাবীৰচৰিত”। {{gap}} -৪ অক্টোবৰ... ৰাণীগঞ্জ মহকুমাৰ অধিপতি। {{gap}} — ডিচেম্বৰ... কাটোৱা {{gap}} পৰশুৰাম আৰু মণিৰাম বৰুৱাৰ মৃত্যু। {{gap}} ১৮৭৮—জানুৱাৰীৰ পৰা ১৮৮১ চনৰ ২৩ মাৰ্চলৈকে বৰ্দ্ধমান, খুলনা, {{gap}} জাহানাবাদ আৰু দিনাজপুৰত এচিষ্টেণ্ট, ম্যাজিষ্ট্ৰেট। {{gap}} ...“সংস্কৃত শিক্ষাৰ্থীৰ সহচৰ '। {{gap}} ⸺ ফেব্ৰুৱাৰী..."ভবভূতি আৰু সংস্কৃত সাহিত্যত তেওঁৰ ঠাই।” {{gap}} ,, ...১ম শ্ৰেণীৰ জয়েন্ট, ম্যাজিষ্ট্ৰেট আৰু কলেক্তৰ। {{gap}} ,,—মেই..."ইংৰাজী সংস্কৃত অভিধানব” ২য় খণ্ড। “উচ্চ স ব্যাকৰণ।” {{gap}} ১৮৮০ –...“ইংৰাজী সংস্কৃত অভিধানৰ” ৩য় খণ্ড। “ভাৰতৰ প্ৰাচীন ভূগোল।” {{gap}} ১৮৮১–৩ মেই...তিনি মাহৰ অনুগ্ৰহৰ বিদায়। {{gap}} ⸺... 'বৃহৎ সংস্কৃত ব্যাকৰণ” সংকলনৰ আয়োজন।<noinclude></noinclude> 2573txgriwu6annwf2v4r5w3wvu4mxy 267065 267064 2026-11-11T01:20:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267065 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৩২|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> {{gap}}১৮৭১ ⸺আগষ্ট ... আই-চি-এচ্ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ। {{gap}}১৮৭২-৬ জুন... ব্যাৰিষ্টাৰী পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ। {{gap}}"—৯ চেপ্টেম্বৰ... ভাৰতত পদাৰ্পণ। {{gap}}”—১১ ডিচেম্বৰ--শিসাগৰত এচিষ্টেন্ট ম্যাজিস্ট্ৰেট। {{gap}} ১৮৭৩—... সদৰামীন গৰ্গৰাম বৰুৱাৰ মৃত্যু। {{gap}} ১৮৭৪ – ১৯ এপ্ৰিল মৈমনসিংহত এচিষ্টেণ্ট, ম্যাজিষ্ট্ৰেট। {{gap}} ১৮৭৫—১৪ চেপ্টেম্বৰ ... দিনাজপুৰ " {gap}}" {{gap}} ১৮৭৭–৮ মাৰ্চ .. বৰ্দ্ধমানত {{gap}" {{Gap}}" {{gap}} ,,—মেই...ইংৰাজী-সংস্কৃত অভিধানৰ ১ম খণ্ড প্ৰকাশিত। {{gap}} ,,—অক্তোব... জানকীৰাম ভাষাৰে সৈতে “মহাবীৰচৰিত”। {{gap}} -৪ অক্টোবৰ... ৰাণীগঞ্জ মহকুমাৰ অধিপতি। {{gap}} — ডিচেম্বৰ... কাটোৱা {{gap}} পৰশুৰাম আৰু মণিৰাম বৰুৱাৰ মৃত্যু। {{gap}} ১৮৭৮—জানুৱাৰীৰ পৰা ১৮৮১ চনৰ ২৩ মাৰ্চলৈকে বৰ্দ্ধমান, খুলনা, {{gap}} জাহানাবাদ আৰু দিনাজপুৰত এচিষ্টেণ্ট, ম্যাজিষ্ট্ৰেট। {{gap}} ...“সংস্কৃত শিক্ষাৰ্থীৰ সহচৰ '। {{gap}} ⸺ ফেব্ৰুৱাৰী..."ভবভূতি আৰু সংস্কৃত সাহিত্যত তেওঁৰ ঠাই।” {{gap}} ,, ...১ম শ্ৰেণীৰ জয়েন্ট, ম্যাজিষ্ট্ৰেট আৰু কলেক্তৰ। {{gap}} ,,—মেই..."ইংৰাজী সংস্কৃত অভিধানব” ২য় খণ্ড। “উচ্চ স ব্যাকৰণ।” {{gap}} ১৮৮০ –...“ইংৰাজী সংস্কৃত অভিধানৰ” ৩য় খণ্ড। “ভাৰতৰ প্ৰাচীন ভূগোল।” {{gap}} ১৮৮১–৩ মেই...তিনি মাহৰ অনুগ্ৰহৰ বিদায়। {{gap}} ⸺... 'বৃহৎ সংস্কৃত ব্যাকৰণ” সংকলনৰ আয়োজন।<noinclude></noinclude> e9ou7ysnntnwl7mxiflnhs32lisk3fi 267066 267065 2026-11-11T01:21:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267066 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২৩২|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> {{gap}}১৮৭১ ⸺আগষ্ট ... আই-চি-এচ্ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ। {{gap}}১৮৭২-৬ জুন... ব্যাৰিষ্টাৰী পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ। {{gap}}"—৯ চেপ্টেম্বৰ... ভাৰতত পদাৰ্পণ। {{gap}}”—১১ ডিচেম্বৰ--শিসাগৰত এচিষ্টেন্ট ম্যাজিস্ট্ৰেট। {{gap}} ১৮৭৩—... সদৰামীন গৰ্গৰাম বৰুৱাৰ মৃত্যু। {{gap}} ১৮৭৪ – ১৯ এপ্ৰিল মৈমনসিংহত এচিষ্টেণ্ট, ম্যাজিষ্ট্ৰেট। {{gap}} ১৮৭৫—১৪ চেপ্টেম্বৰ ... দিনাজপুৰ " " {{gap}} ১৮৭৭–৮ মাৰ্চ .. বৰ্দ্ধমানত " " {{gap}} ,,—মেই...ইংৰাজী-সংস্কৃত অভিধানৰ ১ম খণ্ড প্ৰকাশিত। {{gap}} ,,অক্টোবৰ ... জানকীৰাম ভাষাৰে সৈতে “মহাবীৰচৰিত”। {{gap}} -৪ অক্টোবৰ... ৰাণীগঞ্জ মহকুমাৰ অধিপতি। {{gap}} — ডিচেম্বৰ... কাটোৱা {{gap}} পৰশুৰাম আৰু মণিৰাম বৰুৱাৰ মৃত্যু। {{gap}} ১৮৭৮—জানুৱাৰীৰ পৰা ১৮৮১ চনৰ ২৩ মাৰ্চলৈকে বৰ্দ্ধমান, খুলনা, {{gap}} জাহানাবাদ আৰু দিনাজপুৰত এচিষ্টেণ্ট, ম্যাজিষ্ট্ৰেট। {{gap}} ...“সংস্কৃত শিক্ষাৰ্থীৰ সহচৰ '। {{gap}} ⸺ ফেব্ৰুৱাৰী..."ভবভূতি আৰু সংস্কৃত সাহিত্যত তেওঁৰ ঠাই।” {{gap}} ,, ...১ম শ্ৰেণীৰ জয়েন্ট, ম্যাজিষ্ট্ৰেট আৰু কলেক্তৰ। {{gap}} ,,—মেই..."ইংৰাজী সংস্কৃত অভিধানব” ২য় খণ্ড। “উচ্চ স ব্যাকৰণ।” {{gap}} ১৮৮০ –...“ইংৰাজী সংস্কৃত অভিধানৰ” ৩য় খণ্ড। “ভাৰতৰ প্ৰাচীন ভূগোল।” {{gap}} ১৮৮১–৩ মেই...তিনি মাহৰ অনুগ্ৰহৰ বিদায়। {{gap}} ⸺... 'বৃহৎ সংস্কৃত ব্যাকৰণ” সংকলনৰ আয়োজন।<noinclude></noinclude> sgtxs8nvl658q87z7l5vyhez2mv33n3 104 93415 267106 266248 2026-11-11T05:25:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267106 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ওপৰঞ্চি।|২১৭}}</noinclude> ঘৃণিত স্বদেশীয় ভাষাতে না হউক, বিগ্ৰহবৎ পূজিত বিদেশীয় ভাষাতেওবড় য়ার একটা বৃত্তান্ত লিখিলেন না; ইহা অপেক্ষা অধিকতর আক্ষেপের বিষয় কি হইতে পাৰে? ইংৰেজী হিসাবেও কি এটা অতীব আক্ষেপেৰ বিষয় নহে? আনন্দরাম বড়ুয়ার ন্যায় ব্যক্তি কি নিত্য নিতাই এতদ্দেশে জন্ম গ্ৰহণ করেন? {{gap}}কথা হইতে পারে, বড়ুয়া বাঙ্গালী নহনে, তিনি অপর দেশীয়লোক। তা বটে! যে আমরা এখন “বসুধৈব কুটুম্বকং” বাক্যের বিশেষ চিৎকার করিয়া, উদার চিত্তেৰ পরিচয় প্ৰদানপূৰ্ব্বক চীনে মাৰ্কিণে সহোদরত্ব সংস্থাপন করিতে দৌড়াইতেছি, সেই আমরাই আবার অনায়াসে বড় য়াকে বাঙ্গালী নয় বলিয়া বৰখাস্ত কৰিতে পাৰি!!! কিন্তু বাঙ্গালী নহেন কিসে? আসামকে, ইংরেজ বাঙ্গালা হইতে বিচ্ছিন্ন করিয়া দিয়াছেন, সেই জন্য না কি? আসামবাসী হওন আর আমেরিকা- বাসীই হওন, বড়ুয়া বাঙ্গালারই ব্ৰাহ্মণ পরন্তু, বঙ্গে আসামে কয়েক পদ ভূমিরই বা অন্তর ? বিশেষতঃ শিক্ষা, দীক্ষা, শ্ৰম, আনন্দরাম বড়ুয়ার সমস্তই বাঙ্গালাই এবং বাঙ্গালার জন্য। আনন্দরাম বড়ুয়া যদি ইংরাজ না হয়েন, তাহা হইলে তিনি অবশ্যই বাঙ্গালী ছিলেন, তাহাতে সন্দেহ নাই। {{gap}}আনন্দরাম বড়ুয়া ইংলণ্ডে গিয়াছিলেন, ইংরেজী সাহিত্যে বুৎপত্তিলাভ করিয়াছিলেন, ইংরেজের প্ৰতিযোগী পরীক্ষায় উত্তীৰ্ণ হইয়া উচ্চ পদস্থ হইয়াছিলেন; সাহাবমহলে আনন্দরামের সুখ্যাতি ও সন্মান ছিল; সিবিলীয়ান ম্যাজিষ্ট্ৰেট হইয়া তৎসংশ্লিষ্ট গুরুতর ও মহাদায়ীত্ব পূৰ্ণ কৰ্ত্তব্য সকল, সহস্ৰ সমালোচক ও শত্ৰুদিগর চক্ষের উপর,সম্ভ্ৰম ও সুযশের সহিত তিনি সম্পাদন করিয়া ছিলেন, এ সমস্তই অবশ্য আমাদের গৌরবের {{rule|}} Mr. Borooah was not a Brahman as many supposed. {{right|Author.}}<noinclude></noinclude> 810h275tovvas6ixdxlwfqf6od6ygom 104 93416 267206 255467 2026-11-11T08:58:38Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267206 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ওপৰঞ্চি।|২১৯}}</noinclude> যখন তাঁর মৃত্যু হয়, তখন তিনি নোয়াখালী জেলার ম্যাজিস্ট্রেট এবং কালেক্টর পদে নিযুক্ত ছিলেন। আনন্দরামের বৈষয়িক জীবন সম্বন্ধে এই কয়েকটি ঘটনা ছাড়া আর কিছুই আমাদের কাছে প্রকাশিত হয়নি। অতএব, অপরিসীম ইচ্ছা থাকা সত্ত্বেও আমরা সে সম্বন্ধে আর একটি কথাও বলতে অসমর্থ। অতঃপর, আনন্দরামের সাহিত্যিক জীবন সম্বন্ধে যে কয়েকটি কথা আমাদের সামনে উপস্থিত রয়েছে, তাহাই বক্তব্য। {{gap}}১৮৭৭ খ্রিস্টাব্দে বড়ুয়া মহাশয়ের প্রথম গ্রন্থ প্রকাশিত হয়। এটি একটি ইংরেজি-সংস্কৃত অভিধান (Practical English-Sanskrit Dictionary)। ইউরোপীয় সংস্কৃতজ্ঞ পণ্ডিতেরা এই গ্রন্থের যথেষ্ট প্রশংসা করেছেন। তাঁহাদের মতে, এটি "মৌলিক এবং অত্যন্ত কার্যোপযোগী"। {{gap}} এই অভিধানের দ্বিতীয় ও তৃতীয় সংস্করণে(?) সঙ্গে আরও দুই খানি গ্রন্থ সংযুক্ত হয়। যথা—উচ্চতর সংস্কৃত ব্যাকরণ (Higher Sanskrit Grammar) এবং সংস্কৃত ভৌগোলিক নামাবলি ও ত্বদ্বিষয়ক প্রবন্ধ। বড়ুয়ার এই দুটি গ্রন্থই মূল্যবান ও মৌলিক। পূর্বোক্ত গ্রন্থ একটি পৃথক আকারেও প্রকাশিত হইয়াছে। {{gap}}ঐ ১৮৭৭ সালেই বড়ুয়া মহাশয় ভবভূতির "মহাবীরচরিত"-এর একটি সংস্করণ প্রকাশ করেন এবং তাহার পর বৎর তাঁহার ‘ভবভূতি বিষয়ক প্রবন্ধ’ প্রকাশিত হয়। এই বৎসর (১৮৭৮ খ্রিস্টাব্দে) বড়ুয়ার আরও একটি পুস্তক প্রকাশিত হয়। তার নাম "কলিকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ের সংস্কৃত শিক্ষার্থীর সঙ্গী"। এই গ্রন্থে কাব্যসাহিত্যর অতি সমীচীন ও স্বাধীন সমালোচনা আছে। সেই সমালোচনা বড়ুয়ার বিস্তৃত ও গভীর বিদ্যাবত্তার পরিচায়ক। {{gap}}শব্দশাস্ত্র, ব্যাকরণ ও কাব্য এই কয়েকটি বিষয়ে আনন্দরাম বড়ুয়ার স্বাভাবিক আসক্তি বলৱতী ছিল প্রবল এবং তৎকৃত গ্রন্থসকলও ঐ সকল বিষয়ে পরিব্যাপ্ত হইয়াছিল।<noinclude></noinclude> teae0qmb30zsbqox17mj85crvf1pfir 104 93417 267213 255468 2026-11-11T09:39:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267213 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২২০|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> {{gap}}অনেক অপ্রকাশিত টীকা-টিপ্পনীসহ অমরকোষের একটি সংস্করণ তাঁর দ্বারা প্রকাশিত হয়েছিল। ১৮৮৬ সালে তাঁর ‘ধাতুবৃত্তিসার’ প্রকাশিত হয়। পক্ষান্তরে, ১৮৮২ সালে তত্ত্ব, অলংকার ও আলংকারিক বিষয়সম্বন্ধীয় একটি গ্রন্থ প্রকাশিত হয়। {{gap}}আমরা উপরে বলেছিলাম যে, সাহিত্যভাণ্ডারে বড়ুয়া যে সম্পদ রেখে গিয়েছেন, তা সংখ্যার বিচারে তত বেশি নয়। কিন্তু এ কথাও বলতে হয় যে, সারবত্তা, চিন্তাশীলতা ও গবেষণার দিক থেকে তা মোটেই অল্প নয়। তদুপরি, সেগুলি রচনার জন্য যে শ্রম, সহিষ্ণুতা ও অধ্যবসায় ব্যয়িত হয়েছে, তা অপরিসীম। ইংরেজ লেখক সিসিল বেন্ডল (Cecil Bendall) বলেছেন যে, গুরুতর সরকারি কাজে নিযুক্ত থেকেও দশ-বারো বছরের মধ্যে বড়ুয়া যে বিপুল গ্রন্থসম্ভার রচনা করে গিয়েছেন, তা রচনা করতে অপেক্ষাকৃত অবসরপ্রাপ্ত ব্যক্তিদের পক্ষেও বিশ বছর প্রয়োজন হয়। {{gap}}অনেকেই জানেন যে, বড়ুয়া একটি বিশ্বব্যাপী অভিধান প্রণয়নের উদ্যোগ গ্রহণ করেছিলেন। সেই উদ্যোগও ছিল অত্যন্ত মহৎ। দেশের সুদূর মফস্বল ও পল্লি অঞ্চলগুলি থেকেও উপকরণ সংগ্রহের ব্যবস্থা করা হচ্ছিল। বড়ুয়া জীবিত থাকলে উক্ত অভিধানের কাজ এতদিনে অনেক দূর এগিয়ে যেত। কিন্তু হায়! সেই আশা অঙ্কুরেই বিনষ্ট হয়ে গিয়েছে। বড়ুয়া যে বৃহৎ কর্মের পরিকল্পনা করেছিলেন, তা একমাত্র তাঁরই উপযুক্ত ছিল। তাঁর অবর্তমানে সেই কাজে আর কেউ হস্তক্ষেপ করতে সমর্থ হননি। আমরা ইতিপূর্বেই বলেছিলাম, আনন্দৰাম বড়ুয়ার মতো ব্যক্তি নিত্য জন্মগ্রহণ করেন না। {{Gap}}আমারা উপরে যা কিছু বর্ণনা করলাম, তা থেকে প্রতীয়মান হবে যে, আনন্দৰাম বড়ুয়ার পাণ্ডিত্য আমাদের বর্তমান বিশ্ববিদ্যালয়ের পণ্ডিতদের মতো অগভীর ও পল্লবগ্রাহী ছিল না; বরং তা একদিকে যেমন পরিপক্ব, অন্যদিকে তেমনি ছিল পরিচ্ছন্ন। সেকালের গভীরতা ও একালের উজ্জ্বলতা বড়ুয়া মহাশয়ের পাণ্ডিত্যে মিলিত হয়েছিল।<noinclude></noinclude> 8ihni0e7unpd9g8o9x1p13z9ka95iia 104 94402 266922 262557 2026-11-10T13:27:15Z বৃষ্টি শইকীয়া 4763 266922 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Ayana sakalya" /></noinclude> গল্প ৪ নিদিও— ধন্যবাদ দি তোমাৰ ঋণ পৰিশোধ কৰিব পৰা নহয়। সি নিজৰ বুকুৰ তেজ দি পৰিশোধ কৰিব লগীয়া ঋণ। তুমি লিখিছা ঈশ্বৰলৈ ভক্তি ৰাখি চলিবলৈ;-- তেনেকৈ চলিলে হয়তো ভগবানে মোক দয়াও কৰিব পাৰে। কিন্তু ভাই ভক্তিটো অন্তঃকৰণৰ বস্তু- ই বলেৰে আনিব পৰা বস্তু নহয়। ঈশ্বৰলৈ ভক্তি— সিটো মোৰ কোনো দিনাখনেই নাছিল; আজি এই অন্ধত্ব আৰু দৰিদ্ৰতাৰ মাজেদি সেই বিশ্বাস ক'ৰ পৰা আহিব! যদি সি কেতিয়াবা আহিলোহেতেন এতিয়া আৰু সি নাহে। ঈশ্বৰ বোলা কাকো আৰু আজি মই মানি চলিব নোখোজে।। যদি ঈশ্বৰ আছেই- যদি তেওঁ তোমালোকে কোৱাদৰে মঙ্গলময়েই, তেনেহলে মোৰ এই দীনতা কিয়, এই অন্ধত্ব কিয়? তুমি জানা—তোমাৰ আগত মই জীৱনত কোনো কথাই লুকুৱা নাই—মোৰ জীৱনত এনে ঘটনা কেতিয়াও ঘটা নাই যাৰ বাবে মোৰ মূৰ মানুহৰ আগত দেি খাব পাৰে। —যাৰ বাবে তোমালোকৰ চিত্ৰলেখাৰ ওচৰত মই শঙ্কোচেৰে থিয় হব লগীয়া হব পাৰে। তেনে মোৰ এই শান্তি কিয়? তোমালোকে হয়তো<noinclude></noinclude> sndi5is14j32ayke3tuj5cvs62sttju 266925 266922 2026-11-10T13:28:41Z বৃষ্টি শইকীয়া 4763 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 266925 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="বৃষ্টি শইকীয়া" /></noinclude> গল্প ৪ নিদিও— ধন্যবাদ দি তোমাৰ ঋণ পৰিশোধ কৰিব পৰা নহয়। সি নিজৰ বুকুৰ তেজ দি পৰিশোধ কৰিব লগীয়া ঋণ। তুমি লিখিছা ঈশ্বৰলৈ ভক্তি ৰাখি চলিবলৈ;-- তেনেকৈ চলিলে হয়তো ভগবানে মোক দয়াও কৰিব পাৰে। কিন্তু ভাই ভক্তিটো অন্তঃকৰণৰ বস্তু- ই বলেৰে আনিব পৰা বস্তু নহয়। ঈশ্বৰলৈ ভক্তি— সিটো মোৰ কোনো দিনাখনেই নাছিল; আজি এই অন্ধত্ব আৰু দৰিদ্ৰতাৰ মাজেদি সেই বিশ্বাস ক'ৰ পৰা আহিব! যদি সি কেতিয়াবা আহিলোহেতেন এতিয়া আৰু সি নাহে। ঈশ্বৰ বোলা কাকো আৰু আজি মই মানি চলিব নোখোজে।। যদি ঈশ্বৰ আছেই- যদি তেওঁ তোমালোকে কোৱাদৰে মঙ্গলময়েই, তেনেহলে মোৰ এই দীনতা কিয়, এই অন্ধত্ব কিয়? তুমি জানা—তোমাৰ আগত মই জীৱনত কোনো কথাই লুকুৱা নাই—মোৰ জীৱনত এনে ঘটনা কেতিয়াও ঘটা নাই যাৰ বাবে মোৰ মূৰ মানুহৰ আগত দেি খাব পাৰে। —যাৰ বাবে তোমালোকৰ চিত্ৰলেখাৰ ওচৰত মই শঙ্কোচেৰে থিয় হব লগীয়া হব পাৰে। তেনে মোৰ এই শান্তি কিয়? তোমালোকে হয়তো<noinclude></noinclude> a3um4xwgu7ss33wj29pfwjhm7q3gz2f 104 94440 266942 262622 2026-11-10T13:46:44Z বৃষ্টি শইকীয়া 4763 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 266942 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="বৃষ্টি শইকীয়া" /></noinclude> বিনোদ বৰুৱা। এনেয়ে বাগিচা থকা মানুহৰ লৰা তাতে আকৌ বি-এ পাচ কৰি এম-এ পঢ়িছোঁ, গতিকে গপটো বৰ কম নাছিল।সেয়ে যেতিয়া এদিন দুপৰীয়া দগধা চুৰিয়া এখন আৰু ফটা ক'লা চোলা এটাৰে মানুহ এজন আহি থপৰ কৰে মোৰ আগতে চকী এখনত বহি পৰিলহি মই আৰু খং সামৰিব নোৱাৰিলোঁ; দুয়াষাৰমান শুনাই দিলোঁ। কলোঁ, য'ৰ মানুহ ত'ত বহিব লাগে— মানে ওচৰতে বেঞ্চ আছে বেঞ্চতে বহা। মানুহজনৰ কিন্তু চকীৰ পৰা উঠিবৰ কোনো ইচ্ছাই নেদেখিলোঁ ; মাথোঁ সুধিলে, বোপা, দেউতাৰা ঘৰত আছেনে? খংটো আৰু বেচিকৈ উঠিল, কতা সি সৰু হাকিম নুবুলি বোপা বোলে! ডিঙ্গিত ধৰি বাহিৰ কৰিবৰ ব্যৱস্থা কৰিব খুজিছোঁ তেনেতে দেখিলোঁ দেউতা ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহিছে। মই ৰৈ গলোঁ। ভাবিলোঁ যি হয় দেউতায়েই কৰক । কাৰণ মই নিশ্চয়কৈ জানিছিলোঁ সাধাৰণ মানুহ এটাৰ অসম সাহসিকতাৰ পোষকত৷ যেয়ে যিমানেই নকৰক<noinclude></noinclude> m2f9zbyiwchmy4uyjk9sfn3gqb0ktom 266948 266942 2026-11-10T13:53:14Z বৃষ্টি শইকীয়া 4763 266948 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="বৃষ্টি শইকীয়া" /></noinclude> বিনোদ বৰুৱা। এনেয়ে বাগিচা থকা মানুহৰ লৰা তাতে আকৌ বি-এ পাচ কৰি এম-এ পঢ়িছোঁ, গতিকে গপটো বৰ কম নাছিল।সেয়ে যেতিয়া এদিন দুপৰীয়া দগধা চুৰিয়া এখন আৰু ফটা ক'লা চোলা এটাৰে মানুহ এজন আহি থপৰ কৰে মোৰ আগতে চকী এখনত বহি পৰিলহি মই আৰু খং সামৰিব নোৱাৰিলোঁ; দুয়াষাৰমান শুনাই দিলোঁ। কলোঁ, য'ৰ মানুহ ত'ত বহিব লাগে— মানে ওচৰতে বেঞ্চ আছে বেঞ্চতে বহা। মানুহজনৰ কিন্তু চকীৰ পৰা উঠিবৰ কোনো ইচ্ছাই নেদেখিলোঁ ; মাথোঁ সুধিলে, বোপা, দেউতাৰা ঘৰত আছেনে? খংটো আৰু বেচিকৈ উঠিল, কতা সি সৰু হাকিম নুবুলি বোপা বোলে! ডিঙ্গিত ধৰি বাহিৰ কৰিবৰ ব্যৱস্থা কৰিব খুজিছোঁ তেনেতে দেখিলোঁ দেউতা ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহিছে। মই ৰৈ গলোঁ। ভাবিলোঁ যি হয় দেউতায়েই কৰক । কাৰণ মই নিশ্চয়কৈ জানিছিলোঁ সাধাৰণ মানুহ এটাৰ অসম সাহসিকতাৰ পোষকত৷ যেয়ে যিমানেই নকৰক<noinclude></noinclude> 09qjh0in4xp2uj4q8e415mpubkw3mtl 104 94833 267179 264389 2026-11-11T06:37:54Z BabulB 104 267179 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৪|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}“বাৰু, তেনেহলে গাড়ী পঠিয়াই দি দুয়ো অলপ ফুৰি আহোঁ। ” এই বুলি গ্লকাছে তেওঁৰ আদৰৰ ঘোঁৰা দুটাৰ পিঠিত হাত চপৰিয়াই লগুৱাটোক ক'লে “ঘোঁৰা কেইটাক জিৰণি দেগৈ, মই খোজ কাঢ়ি আহিম।” {{gap}}গ্লকাছ আৰু ক্লডিয়াছ ডিঙিত ধৰাধৰি কৰি ৰাজবাটেদি যাবলৈ ধৰিলে। {{center|( ২ )}} {{center|'''{{larger|অভাগিনী নিডীয়া}}'''}} {{gap}}দুয়ো একেলগে আহি পম্পিয়াই নগৰৰ হাট-বজাৰবিলাকৰ ওচৰ পালে। আলিবাটৰ দুয়োকাষে পকী ঘৰ। তাৰ ওপৰত ৰকম ৰকমৰ পানা আৰু মৰকতৰ জেউতি চৰিছে। ৰাজবাটত দেশ বিদেশৰ অনেক মানুহৰ দলদোপ হেন্দোলদোপ লাগিছে, বিৰদিও সন্ধি পাবলৈ নাই। চাৰিআলিৰ কাষে কাষে হালধীয়া, সেউজীয়া ফুলেৰে ৰমক্জমক্‌ ফুলনি, তাৰ মাজতে চিৰ্ চিৰ্ কৈ পানী ছটিয়াই থকা ঝৰণা। বাটৰ কাষে কাষে ফুল বেচোঁতাবিলাকৰ কাৰণে ওখকৈ শিলেৰে বন্ধোৱা আসন। ইয়াৰ বাহিৰেও পম্পিয়াই চহৰৰ ভিতৰত এই ঠাই ডোখৰ গান বাজনা, খোৱা বোৱাৰ কাৰণে বিখ্যাত। তাত অসংখ্য ভোজৰ ঘৰ আৰু নাটঘৰ। মুঠতে ‘হাঁ সুখ' ‘হাঁ সুখ' বুলি আটাহ পাৰি ফুৰা বিলাসপ্ৰিয় লোকৰ কাৰণে যত বিলাক আমোদৰ সামগ্ৰী লাগে সকলোবিলাককেই ইয়াত পাবলৈ আছে। {{gap}}গ্লকাছ এজন গ্ৰীক, তেওঁৰ শিৰে শিৰে এথেন্সৰ উপৰিপুৰুষসকলৰচ তেজৰ সোঁত বৈ আছে। ৰোম দেশৰ চলন-ফুৰণ আৰু আমোদ প্ৰমোদ<noinclude></noinclude> t3tsotdt28pclz8u58bgvjb7inz3652 104 95004 267062 264710 2026-11-10T23:06:23Z MS Sakib 2545 Validated via ProofSource (অসমীয়া মুক্ত-স্বাধীন) 267062 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="MS Sakib" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{Block left|<poem>:::প্ৰকাশক শ্ৰীবিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা ::নগাওঁ, আসাম।</poem>}} {{Dhr|10em}} {{Block right| <poem>:কলিকতাৰ ৬৩ নং বিডন ষ্টীটৰ ::::এল্‌ম্‌ প্ৰেছত শ্ৰীদেবপ্ৰসাদ মিত্ৰৰ দ্বাৰা ছাপা হ’ল</poem>}} {{Dhr|1em}}<noinclude></noinclude> 2bw81tswmdw7i8505zyguut2suk4e9t 104 95005 267063 265520 2026-11-10T23:06:32Z MS Sakib 2545 Validated via ProofSource (অসমীয়া মুক্ত-স্বাধীন) 267063 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="MS Sakib" /></noinclude>{{overfloat image | image = [[File:পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী (page 3 crop).jpg|500px|center]] |width=500 |item1= মাতৃদেৱীৰ শ্ৰীচৰণত<br/>{{gap|4em}}চেনেহৰ আঁজলি। |x1 =200 |y1 =300 }}<noinclude></noinclude> gr25h4q82sxa99qlv3wk01xyhnjqow5 104 95099 267061 265431 2026-11-10T23:04:11Z MS Sakib 2545 Validated via ProofSource (অসমীয়া মুক্ত-স্বাধীন) 267061 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="MS Sakib" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{Block right|'''মাতৃ পূজাৰ অৰ্ঘ্য—২'''}} {{Dhr|3em}} {{X-larger|পম্পিয়াইৰ}} {{Xxxx-larger|{{vertical text|'''প্ৰ ল য় কা হি নী'''}}}} {{Dhr|20em}} {{Float left|দাম এটকা}} {{Float right|{{larger|'''শ্ৰীলক্ষেশ্বশৰ্ম্মা'''}}}}<noinclude></noinclude> iflotn4aidw6dbxegjqz711gy0ce7a4 104 95774 266991 2026-11-10T14:51:57Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266991 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||শকুন্তলা|৫৫}}</noinclude>{{center|'''{{X-larger|(8)}}'''}} {{gap}}মহৰ্ষি কণ্বৰ আশ্ৰম মালিনী নৈৰ পাৰত। দূৰত হিমালয়ৰ বৰফেৰে ঢকা টিং, তাৰ তলত ক্ৰমশঃ তললৈ নামি অহা পৰ্ব্বতৰ খাপ আৰু তাৰ তলত চাকৈ-চকোৱা আৰু ৰাজহাঁহেৰে ভৰা মালিনীৰ তীৰত গছ, লতা, কুঞ্জ আৰু উপবনৰ মাজত ঋষিসকলৰ পৰ্ণ-কুটীৰ। মালিনী নৈৰ পাৰতে এখন বৰ সুন্দৰ উপবন, এইখন কণ্ব আৰু শকুন্তলাৰ বৰ আদৰৰ! শকুন্তলাই গছপুলিবিলাকত দিনৌ পানী দিয়ে, তেওঁৰ সখীয়েক প্ৰিয়ম্বদা আৰু অনসূয়াই তেওঁক এই কাৰ্য্যত সাহায্য কৰে। {{gap}}দুষ্যন্ত লাহে লাহে গৈ এই আশ্ৰমত সোমাল। তেতিয়া তেওঁৰ মনত বৰ ৰং লাগিল; আশ্ৰমৰ নিস্তব্ধতাই তেওঁৰ মনলৈ এটি পবিত্ৰতাৰ ধাৰা নমাই আনিলে। কিন্তু হঠাৎ তেওঁৰ দক্ষিণ বাহু ঘনে ঘনে স্পন্দিত হবলৈ ধৰিলে। ই যে স্ত্ৰী-লাভৰ সূচনা! আশ্ৰমত এনে কাৰ্য্য কেনেকৈ সম্ভব হব! অথবা হ'ব লগীয়াটো য'তে ত'তেই হয় নে কি। তেওঁ আচৰিত হৈ গুণিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}হঠাৎ অলপ দূৰতে শুনা গ'ল কামিনীৰ কোমল কণ্ঠস্বৰ,—“এইফালে সখি, এই ফালে।” {{gap}}সেই স্বৰ শুনি ৰজা চক্‌ খাই উঠিল আৰু কুঞ্জৰ আঁৰৰ পৰা চাবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া তেওঁৰ চকুত পৰিল<noinclude></noinclude> 4bw7jdyqyr206e6ocwiyod3y5q54jr1 104 95775 266996 2026-11-10T14:56:58Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 266996 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৫৬|শকুন্তলা|}}</noinclude>সমান বয়সীয়া তিনিজনা গাভৰু; তাৰে এজনা ৰূপত আন দুজনাতকৈ চৰা। তিনিওৰে মুখত হাঁহি, কথাত ধেমালি আৰু কামত অনুৰাগ চাবলগীয়া। তিনিওজনাৰ ভিতৰত আটাইতকৈ সুন্দৰী জনাই শকুন্তলা, বাকী দুজনা তেওঁৰ সখীয়েক অনসূয়া আৰু প্ৰিয়ম্বদা। শকুন্তলাৰ দেহালতা সখীয়েকহঁতকৈ কোমল আৰু বেছি লনী। তেওঁৰ ওঁঠ দুটি নতুনকৈ ওলোৱা কুঁহিপাতৰ দৰে ৰঙ্গচুৱা, বাহু দুটি মোলানৰ দৰে সুগোল, মুখখনি তেজেৰে ফুটি যাওঁ ফুটি যাওঁ হোৱা, মূৰত ক'লা চুলিতাৰিৰ বিমল শোভা আৰু গোটেই শৰীৰ নতুনকৈ ফুলা ফুলৰ দৰে যৌৱন-ৰসেৰে ৰসাল, যেন বিধতাই সকলো সুন্দৰ বস্তুৰে সৌন্দৰ্য্য লগ লগাই এই নাৰী-ৰত্নৰ সৃষ্টি কৰিছে। বল্কল পৰিধান কৰাতো কলঙ্কত চন্দ্ৰৰ সৌন্দৰ্য্য বঢ়াদি তেওঁৰ সৌন্দৰ্য্য বাঢ়ি হে উঠিছে। যি স্বভাৱতে সুন্দৰ তাক নো কিহে নুশুৱাব! দুষ্যন্ত এই ৰূপত মোহ গ'ল। একেৰাহে নীৰৱে তাৰ সুধা পান কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু তেওঁলোকৰ নিৰ্দোষ মধুৰ আলাপ শুনি আপোন-পাহৰা হ'ল। প্ৰিয়ম্বদা বৰ ৰাংঢালী আছিল, তেওঁ কথাই কথাই শকুন্তলাক জোকাবলৈ ধৰিলে, শকুন্তলায়ো ৰং কৰি তাৰ উত্তৰ দিবলৈ ধৰিলে। কথাবোৰ শুনি দুষ্যন্তৰ বৰ ভাল লাগিল। তেওঁৰ হিয়া কঁপিবলৈ ধৰিলে; ভোক-পিয়াহ কেনিবা পলাল; কোনোমতে হে ধৈৰ্য্য অৱলম্বন কৰিলে।<noinclude></noinclude> llrbjbgvp2bnxpar8yljj461ynsqs2d 104 95776 267000 2026-11-10T15:03:03Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267000 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||শকুন্তলা|৫৭}}</noinclude>{{gap}}হঠাৎ ভোমোৰা এটাই ফুলৰ পৰিমলেৰে সুৰভিত শকুন্তলাৰ মুখখনি এটি ফুলা ফুল বুলি ভাবি খেদি আহিল। শকুন্তলাই বহুত চেষ্টা কৰিও তাক আঁতৰাব নোৱাৰিলে। শেহত নিৰুপায় হৈ সখীয়েকহঁতক সাহায্য কৰিবলৈ মাতিলে। সখীয়েকহঁতে ধেমালি কৰি ক’লে,–“আমি কি সাহায্য কৰিম! দুষ্যন্তক মাতা, তপোবন ৰক্ষা কৰা ৰজাৰ হে কাম। ” {{gap}}দুষ্যন্তই দেখিলে বেচ সুযোগ ওলাইছে। তেওঁ সকলো ঘটনা দেখি থাকিও একো নজনাৰ ভাও জুৰি লৰি গৈ ওলাল আৰু ক'বলৈ ধৰিলে, – “দুষ্যন্তই ৰাজ্য শাসন কৰি থাকোঁতেই কাৰ ইমান সাহ যে তপস্বী-কন্যাৰ প্ৰতি অবিনয় আচৰণ কৰে?” {{gap}}হঠাৎ নভবা ঘটনা ঘটি উঠা দেখি তিনিওজনা অপ্ৰতিভ হ'ল। অনসূয়াই লাহে লাহে ক'লে, – “আপুনি স্থিৰ হওক, আমাৰ কোনো অমঙ্গল ঘটা নাই, মুঠেই ভোমোৰা এটাই হে সখীক অলপ আহুকাল কৰিছিল। আপুনি অতিথি, অনুগ্ৰহ কৰি এই শিলডোখৰতে আসন গ্ৰহণ কৰক, আমি পাদ্য-অৰ্ঘ্য আনি দিওঁ।” {{gap}দুষ্যন্তই ক'লে,–“নালাগে অনৰ্থক কষ্ট কৰিব, তোমালোকৰ মধুৰ বচনতেই মোৰ সৎকাৰ হৈছে। এতিয়া তোমালোকেও এখন্তক বহি জিৰণি লোৱা; এই ৰ'দত গছৰ গুৰিত পানী দি ফুৰোঁতে তোমালোকৰো ভাগৰ লাগিছে।”<noinclude></noinclude> 7vpt9wedl5w6ka9m37d3x183vo5tpyc 104 95777 267004 2026-11-10T15:11:04Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267004 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৫৮|শকুন্তলা|}}</noinclude>{{gap}}অতিথিক অৱহেলা কৰিব নাপায়; সেই দেখি তেওঁলোকেও আসন গ্ৰহণ কৰিলে। তেওঁলোকৰ আলাপ পৰিচয় হ'ল। {{gap}}কথা-প্ৰসঙ্গত ৰজাই শকুন্তলাৰ জন্ম-বৃতান্ত জানিব পাৰিলে। লগতে ইয়াকো জানিব পাৰিলে যে উপযুক্ত পাত্ৰত শকুন্তলাক অৰ্পণ কৰাই মহৰ্ষি কণ্বৰ অভিপ্ৰায়। সকলো কথা শুনি ৰজাই ভাবিলে শকুন্তলা তেওঁৰ পক্ষে দুৰ্লভ নহয়। তেওঁ ৰ মনত আশাৰ সঞ্চাৰ হ'ল। ৰজাক দেখি শকুন্তলাৰ মনতো কামনাৰ বীজ অঙ্কুৰিত হ'ল। তেওঁ ৰজাৰ লগত মুকলি ভাবেৰে কথা পাতিব নোৱাৰিলে; গাল দুখন ৰঙা হৈ উঠিল; তপস্বী কন্যাৰ অনুপযোগী সঙ্কোচত তেওঁৰ মনোভাব ব্যক্ত হৈ পৰিল। এনেতে ৰজাক বিচাৰি অহা সৈন্যবিলাকৰ ভয়ত এটা বনৰীয়া হাতী আহি আশ্ৰমত সোমাল আৰু গছ-গছনি ভাঙি তহিলং কৰি যাবলৈ ধৰিলে। আশ্ৰমত কোঢ়াল লাগিল; পহুবিলাক প্ৰাণ টাকি লৰি পলাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}কোঢ়াল শুনি সখীয়েকহঁতেৰে সৈতে শকুন্তলা ঘৰলৈ যাবলৈ ওলাল, দুষ্যন্তও সৈন্যবিলাকক আশ্ৰমত সোমোৱাৰ পৰা বিৰত কৰিবলৈ যাব খুজিলে। {{gap}}যাবৰ সময়ত নানা ছল উলিয়াই শকুন্তলাই দুষ্যন্তক ঘূৰি ঘূৰি চাই যাবলৈ ধৰিলে। কেইবাবাৰো দুয়োৰে চাৰি চকুৰ মিলন ঘটিল।<noinclude></noinclude> i7t3v9npeny5xtl6k7x3frgnk2u5ef3 104 95778 267005 2026-11-10T15:22:36Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267005 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||শকুন্তলা|৫৯}}</noinclude>{{gap}}শকুন্তলাক নেদেখা হ'লত ৰজায়ো শিবিৰৰ ফাললৈ খোজ ল'লে। কিন্তু তেওঁৰ শৰীৰটোহে আগলৈ গৈছিল। মনৰ গতি আছিল বতাহৰ বিপৰীত ফাললৈ নিয়া নিচানৰ আগটোৰ দৰে পিচ ফাললৈ। {{center|{{X-larger|(৫)}}}} {{gap}}আশ্ৰমত দিনচেৰেক থাকি আকৌ শকুন্তলাৰ লগ ধৰিবলৈ দুষ্যন্তৰ প্ৰবল আগ্ৰহ জন্মিল আৰু কেনেকৈ তাৰ সুযোগ উলিয়াব একেৰাহে তাকে ভাবিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}বিদূষকো ৰজাৰ লগত গৈছিল। হাবিত ফুৰি ফুৰি খৰিকা দিয়া মঙহ আৰু গছৰ পাত পচি কেহা হোৱা বিলৰ পানী খাই তেওঁ বৰ বিৰক্ত হৈছিল। তেওঁ বিষত কেঁকোৰা হৈছে বুলি ৰজাক জনাই বিশ্ৰাম ল'ব খুজিলে। {{gap}}শকুন্তলাক দেখাৰে পৰা ৰজাৰো মৃগয়াৰ প্ৰতি ধাউতি নোহোৱা হৈছিল। সেই কাৰণে তেওঁ ঘপ কৰে বিদূষকৰ প্ৰস্তাব সমৰ্থন কৰিলে আৰু সেনাপতি বৈৱতকক মাতি মৃগয়া বন্ধ কৰিবলৈ আদেশ দিলে। {{gap}}বিশ্ৰামৰ ব্যৱস্থা কৰি দুষ্যন্তই শকুন্তলাৰ প্ৰতি তেওঁৰ অনুৰাগৰ কথা বিদূষকক জনালে। {{gap}}বিদূষকে ক'লে,—“খাজুৰিত অৰুচি জন্মিলে যেনেকৈ<noinclude></noinclude> 1389nal13v5yyv7pj922ucnqqno8trp 104 95779 267006 2026-11-10T15:27:59Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267006 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬০|শকুন্তলা|}}</noinclude>কোনো কোনো লোকৰ তেতেলিত ৰুচি জন্মে তোমাৰো তেনেকুৱাই হৈছে। সেইহে অন্তঃপুৰৰ সুন্দৰীসকলক এৰি তপস্বী-কন্যালৈ মন মেলিছা।” {{gap}}ৰজাই তেতিয়া শকুন্তলাৰ সৌন্দৰ্য্যৰ বৰ্ণনা কৰি তেওঁক লাভ কৰাত সাহায্য কৰিবলৈ বিদূষকক খাটনি ধৰিলে। তেতিয়া কি উপায়েৰে আশ্ৰমত দিনচেৰেক থাকিব পাৰিব তাকেই দুয়ো আলচ কৰিবলৈ লাগিল। এনে সময়তে দুজন ঋষি-কুমাৰ আহি দুষ্যন্তৰ ওচৰত উপস্থিত হ'ল। দুষ্যন্তই তেওঁলোকৰ আগমনৰ কাৰণ জানিব খুজিলত ঋষিকুমাৰে ক'লে,—“মহাৰাজ! কুলপতি কণ্বৰ অনুপস্থিতিৰ সুযোগ লৈ ৰাক্ষসবিলাকে যজ্ঞত বিঘিনি ঘটাইছে। আপুনি দিনচেৰেক ইয়াতে থাকি আশ্ৰমখন ৰাক্ষসৰ উপদ্ৰবৰ পৰা ৰক্ষা কৰক।” {{gap}}দুষ্যন্তই যি বিচাৰিছিল তাকে পালে। তেওঁ আনন্ মনেৰে ঋষিকুমাৰৰ অনুৰোধ ৰক্ষা কৰিবলৈ গাত ল'লে। বিশ্ৰামৰ আশাত বিদূষকে পৰম আনন্দ লাভ কৰিছিল, কিন্তু এতিয়া ৰাক্ষসৰ কথা শুনাত তেওঁৰ সেই আনন্দ বিষাদত পৰিণত হ'ল। ৰজাই তেওঁক সান্ত্বনা দিলে। {{gap}}অলপ পাচতে ৰাজধানীৰ পৰা কটকী এজন আহি দুষ্যন্তক জনালে,—“ৰাজমাৱে চ'ঠাদিনালৈ উপবাসৰ পাৰণ কৰিব। সেইদিনা পুতেকক ওচৰত পাবলৈ আশা কৰি মোক নিমন্ত্ৰণ কৰিবলৈ পঠিয়াইছে।”<noinclude></noinclude> qc1ec8ik95h4tm1i7od2x8s9yc1pqef 104 95780 267008 2026-11-10T15:34:58Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267008 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||শকুন্তলা|৬১}}</noinclude>{{gap}}কথাটো শুনি ৰজা বিমোৰত পৰিল। আশ্ৰম ৰক্ষা কৰা আৰু ৰাজধানীত উপস্থিত থকা – দুয়োটা কাম একে সময়তে কেনেকৈ সম্ভব হ'ব! তেওঁ বিদূষকৰ ওচৰত পৰামৰ্শ বিচাৰিলে। বিদূষকে ক'লে, “আৰু কি কৰিবা! ত্ৰিশঙ্কুৰ দৰে মাজতে থাকা। {{gap}}কিছু সময় চিন্তা কৰি ৰজাই বিদূষকক ক'লে,— বয়স্য! আয়ে তোমাক পুত্ৰ বুলি গ্ৰহণ কৰিছিল। এতেকে মোৰ হৈ তুমিয়েই যোৱাঁ।” {{gap}}বিদূষকে ক'লে,—“যাব পাৰোঁ, কিন্তু ৰজাৰ ভায়েক যোৱাদি যাবলৈ পাব লাগিব।” {{gap}}ৰজা।— নিশ্চয়। সৈন্য-সেনাপতি সকলো তোমাৰ লগতে যাব। {{gap}}বিদূ।—তেন্তে মই যুৱৰাজেই হ'লোঁ। পিচে তুমি আকৌ মই ৰাক্ষস ভয়ত গ'লোঁ বুলি ক'ব নোৱাৰিবা। {{gap}}তেতিয়া ৰজাই সকলোকে বিদায় দি অকল ৰথ আৰু সাৰথিৰে সৈতে আশ্ৰমৰখীয়া হৈ থাকিল। যাবৰ সময়ত বিদূষকক ক'লে,—“বয়স্য! মই শকুন্তলাৰ বিষয়ে তোমাৰ লগত ধেমালিহে কৰিছিলোঁ, তুমি আকৌ তাকে সচাঁ বুলি নল'বা।” {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> 7a946q4xrjyd861wzgtupsrlqb5nzj0 104 95781 267009 2026-11-10T15:41:47Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267009 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬২|শকুন্তলা|}}</noinclude>{{center|{{X-larger|( ৬ )}}}} {{gap}}দুষ্যন্তৰ লগত দেখা হোৱাৰে পৰা শকুন্তলাই তপস্বী কন্যাৰ উপযুক্ত সংযম হেৰুৱাই পেলালে। তেওঁ মনে মনে দুষ্যন্তক আত্ম সমৰ্পণ কৰিলে, কিন্তু ভয় হল, যদি তেওঁ প্ৰতিদান নাপায়, যদি দুষ্যন্তই তেওঁক গ্ৰহণ নকৰে, তেতিয়া কি হ'ব! দাৰুণ চিন্তাত তেওঁৰ শৰীৰ অৱশ হৈ পৰিল। গোটেই গাতে পোৰণি উঠিল। তেওঁ যন্ত্ৰণাত ছটফট কৰিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}সখীয়েকৰ অৱস্থা দেখি অনসূয়া আৰু প্ৰিয়ম্বদাই নানা প্ৰকাৰে শুশ্ৰূষা কৰিবলৈ ধৰিলে, কিন্তু একোতেই শকুন্তলাৰ পোৰণি নকমিল। শেহত দুয়ো মিলি শকুন্তলাক লতাকুঞ্জলৈ লৈ আহিল আৰু এচটা শিলৰ ওপৰত ঠাৰিৰে সৈতে পদুম পাত পাৰি শয্যা ৰচনা কৰি শুৱালে; গাত উশীৰৰ অনুলেপন প্ৰয়োগ কৰিলে। তথাপি পোৰণিয়ে শাম নাকাটিলে। সখীয়েকহঁতে তেতিয়া বুজিলে শকুন্তলাৰ তাপ বাহিৰৰ নহয়, ভিতৰৰ হে। বিশেষকৈ দুষ্যন্তক দেখা দিনাৰ পৰাই এই পোৰণি হোৱাত দুষ্যন্তৰ লগত ইয়াৰ কিবা সম্বন্ধ থাকিব পাৰে বুলিও তেওঁলোকৰ মনত খেলালে। তেওঁলোকে শকুন্তলাক কুহুলিয়াই কুহুলিয়াই সুধিবলৈ ধৰিলে। সেই ৰাজষিৰ দৰ্শনেই যে এই পোৰণিৰ মূল তাক শকুন্তলাই স্বীকাৰ কৰিলে। দুয়ো<noinclude></noinclude> n79q6zx3ccrjz23r4tamue0i4sy9xvp 104 95782 267012 2026-11-10T15:52:55Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267012 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬৪|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৬৪}}</noinclude>৬৪ শকুন্তলা আত্ম-গোপন কৰি থাকিব নোৱাৰিলে। চাপি ক'লে,— ঘপ কৰে ওচৰ তাপত তোমাৰ মাত্ৰ অৱসন্ন কায়, মোৰ কিন্তু দহনত দেহা জ্বলি যায়। কুমুদিনী হয় মাত্ৰ দিনত মলিন, শশাঙ্ক হেৰাই যায় হই জ্যোতিহীন। দুষ্যন্ত এনেভাবে সোমোৱাত দুয়োপক্ষৰেই উদ্দেশ্য সিদ্ধি হ'ল৷ অনসূয়া আৰু প্ৰিয়ম্বদাই ৰজাৰ হাতত শকুন্তলাক অৰ্পণ কৰাৰ আয়োজন কৰিলে। ইয়াৰ পাচত ষোন্ত আৰু কেইদিনমান আশ্ৰয়তে থাকিল। সেই সময়ৰ ভিতৰতে ছয্যন্তই গান্ধৰ্ব্ব প্ৰথামতে শকুন্তলাৰ পাণি-গ্ৰহণ কৰিলে। দুষ্যন্তই প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে যে যদি তেওঁলোকৰ মিলনৰ ফলত পুত্ৰ জন্মে, তেন্তে সেই পুত্ৰয়েই তেওঁৰ পিচত সিংহাসনৰ অধিকাৰী হব। শকুন্তলাক গান্ধৰ্ব্ব নীতিমতে বিবাহ কৰি আশ্ৰমক ৰাক্ষসৰ হাতৰ পৰা মুক্ত কৰি দুষ্যন্ত ঘৰলৈ উলটিল। বিদায়কালত শকুন্তলাৰ আঙ্গুলীত নিজৰ নাম কটা আঙঠি এটা পিন্ধাই দি দুষ্যন্তই ক'লে,— “প্ৰিয়তমে, তুমি এই আঙঠিৰ আখৰ দিনৌ এটা এটাকৈ<noinclude></noinclude> dv0fdwk15yuawtsdmsu6tbn0ffzm7ww 267013 267012 2026-11-10T15:55:34Z JyotiPN 1603 267013 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬৪|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৬৪}}</noinclude>৬৪ শকুন্তলা আত্ম-গোপন কৰি থাকিব নোৱাৰিলে। চাপি ক'লে,— ঘপ কৰে ওচৰ {{Block center|<poem>তাপত তোমাৰ মাত্ৰ অৱসন্ন কায়, মোৰ কিন্তু দহনত দেহা জ্বলি যায়। কুমুদিনী হয় মাত্ৰ দিনত মলিন, শশাঙ্ক হেৰাই যায় হই জ্যোতিহীন।</poem>}} দুষ্যন্ত এনেভাবে সোমোৱাত দুয়োপক্ষৰেই উদ্দেশ্য সিদ্ধি হ'ল৷ অনসূয়া আৰু প্ৰিয়ম্বদাই ৰজাৰ হাতত শকুন্তলাক অৰ্পণ কৰাৰ আয়োজন কৰিলে। ইয়াৰ পাচত ষোন্ত আৰু কেইদিনমান আশ্ৰয়তে থাকিল। সেই সময়ৰ ভিতৰতে ছয্যন্তই গান্ধৰ্ব্ব প্ৰথামতে শকুন্তলাৰ পাণি-গ্ৰহণ কৰিলে। দুষ্যন্তই প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে যে যদি তেওঁলোকৰ মিলনৰ ফলত পুত্ৰ জন্মে, তেন্তে সেই পুত্ৰয়েই তেওঁৰ পিচত সিংহাসনৰ অধিকাৰী হব। শকুন্তলাক গান্ধৰ্ব্ব নীতিমতে বিবাহ কৰি আশ্ৰমক ৰাক্ষসৰ হাতৰ পৰা মুক্ত কৰি দুষ্যন্ত ঘৰলৈ উলটিল। বিদায়কালত শকুন্তলাৰ আঙ্গুলীত নিজৰ নাম কটা আঙঠি এটা পিন্ধাই দি দুষ্যন্তই ক'লে,— “প্ৰিয়তমে, তুমি এই আঙঠিৰ আখৰ দিনৌ এটা এটাকৈ<noinclude></noinclude> 93mauiepn0dwadnn2sa4x7gt4276aeq 267023 267013 2026-11-10T16:07:42Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267023 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬৪|শকুন্তলা|}}</noinclude>আত্ম-গোপন কৰি থাকিব নোৱাৰিলে। ঘপ কৰে ওচৰ চাপি ক'লে,— {{Block center|<poem>তাপত তোমাৰ মাত্ৰ অৱসন্ন কায়, মোৰ কিন্তু দহনত দেহা জ্বলি যায়। কুমুদিনী হয় মাত্ৰ দিনত মলিন, শশাঙ্ক হেৰাই যায় হই জ্যোতিহীন।</poem>}} {{gap}}দুষ্যন্ত এনেভাবে সোমোৱাত দুয়োপক্ষৰেই উদ্দেশ্য সিদ্ধি হ'ল। অনসূয়া আৰু প্ৰিয়ম্বদাই ৰজাৰ হাতত শকুন্তলাক অৰ্পণ কৰাৰ আয়োজন কৰিলে। {{gap}}ইয়াৰ পাচত দুষ্যন্ত আৰু কেইদিনমান আশ্ৰয়ত থাকিল। সেই সময়ৰ ভিতৰতে দুষ্য়ন্তই গান্ধৰ্ব্ব প্ৰথামতে শকুন্তলাৰ পাণি-গ্ৰহণ কৰিলে। {{gap}}দুষ্যন্তই প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে যে যদি তেওঁলোকৰ মিলনৰ ফলত পুত্ৰ জন্মে, তেন্তে সেই পুত্ৰয়েই তেওঁৰ পিচত সিংহাসনৰ অধিকাৰী হব। {{gap}}শকুন্তলাক গান্ধৰ্ব্ব নীতিমতে বিবাহ কৰি আৰু আশ্ৰমক ৰাক্ষসৰ হাতৰ পৰা মুক্ত কৰি দুষ্যন্ত ঘৰলৈ উলটিল। বিদায়কালত শকুন্তলাৰ আঙ্গুলীত নিজৰ নাম কটা আঙঠি এটা পিন্ধাই দি দুষ্যন্তই ক'লে,— “প্ৰিয়তমে, তুমি এই আঙঠিৰ আখৰ দিনৌ এটা এটাকৈ<noinclude></noinclude> md7osguqeh7us321nkzvgbn48s25t2z 104 95783 267017 2026-11-10T15:59:54Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267017 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||শকুন্তলা|৬৩}}</noinclude>সখীয়েকে আলচ কৰি তেতিয়া শকুন্তলাক দুষ্যন্তৰ উদ্দেশ্যে এটি গীত লিখিবলৈ ক'লে, আৰু লিখা হলে নিৰ্ম্মালিৰ লগতে তাক ৰজাৰ হাতত দিবলৈ স্থিৰ কৰিলে। {{gap}}কিন্তু লিখে কিহেৰে? তেওঁলোকৰ লগত ভূৰ্জ্জপত্ৰ বা লেখনী একো নাছিল। শেহত তিনিও আলচ কৰি নখেৰে সৈতে পদুম পাতত লিখাকেই একমাত্ৰ উপায় বুলি স্থিৰ কৰিলে। শকুন্তলাই লিখিলে :- {{Block center|<poem>প্ৰতি অঙ্গ জুৰি জ্বলে{{gap|5em}}কামনাৰ হুতাশন, দিন-ৰাতি অবিৰাম পোৰণি দেহাৰ। যদিওবা বুজা নাই{{gap|5em}}নিষ্ঠুৰ, তোমাৰ মন তুমি মোৰ এক মাত্ৰ লক্ষ্য কামনাৰ।</poem>}} {{gap}}দুষ্যন্তৰ অৱস্থাও শকুন্তলাৰ দৰেই। তেওঁ কেতিয়া আকৌ শকুন্তলাক দেখা পাব তাকেই মাথোন দিনে-ৰাতিয়ে চিন্তা কৰিছিল। শেহত তেওঁ আগৰ দৰেই তপোবনলৈ খোজ ল'লে। আন ঠাইত কাকো নেদেখি তেওঁ অনুমানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি লতা মণ্ডপৰ কাষ চাপিল আৰু তাতে সখীয়েকহঁতেৰে সৈতে শকুন্তলা থকাৰ গম পালে। তেওঁ তেতিয়া কোনো সঁহাৰি নলগোৱাকৈ বেতগছৰ আঁৰৰ পৰা তেওঁলোকৰ কথা-বতৰা শুনিবলৈ ধৰিলে। যেতিয়া শকুন্তলাই তেওঁ লিখা গীতটো সখীয়েকহঁতক পঢ়ি শুনালে, তেতিয়া তেওঁ আৰু<noinclude></noinclude> 1zq0bz64byu71b15eyibpg2csx23j48 267019 267017 2026-11-10T16:00:47Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267019 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||শকুন্তলা|৬৩}}</noinclude>সখীয়েকে আলচ কৰি তেতিয়া শকুন্তলাক দুষ্যন্তৰ উদ্দেশ্যে এটি গীত লিখিবলৈ ক'লে, আৰু লিখা হলে নিৰ্ম্মালিৰ লগতে তাক ৰজাৰ হাতত দিবলৈ স্থিৰ কৰিলে। {{gap}}কিন্তু লিখে কিহেৰে? তেওঁলোকৰ লগত ভূৰ্জ্জপত্ৰ বা লেখনী একো নাছিল। শেহত তিনিও আলচ কৰি নখেৰে সৈতে পদুম পাতত লিখাকেই একমাত্ৰ উপায় বুলি স্থিৰ কৰিলে। শকুন্তলাই লিখিলে :- {{Block center|<poem>প্ৰতি অঙ্গ জুৰি জ্বলে{{gap|5em}}কামনাৰ হুতাশন, {{gap|5em}}দিন-ৰাতি অবিৰাম পোৰণি দেহাৰ। যদিওবা বুজা নাই{{gap|5em}}নিষ্ঠুৰ, তোমাৰ মন {{gap|5em}}তুমি মোৰ এক মাত্ৰ লক্ষ্য কামনাৰ।</poem>}} {{gap}}দুষ্যন্তৰ অৱস্থাও শকুন্তলাৰ দৰেই। তেওঁ কেতিয়া আকৌ শকুন্তলাক দেখা পাব তাকেই মাথোন দিনে-ৰাতিয়ে চিন্তা কৰিছিল। শেহত তেওঁ আগৰ দৰেই তপোবনলৈ খোজ ল'লে। আন ঠাইত কাকো নেদেখি তেওঁ অনুমানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি লতা মণ্ডপৰ কাষ চাপিল আৰু তাতে সখীয়েকহঁতেৰে সৈতে শকুন্তলা থকাৰ গম পালে। তেওঁ তেতিয়া কোনো সঁহাৰি নলগোৱাকৈ বেতগছৰ আঁৰৰ পৰা তেওঁলোকৰ কথা-বতৰা শুনিবলৈ ধৰিলে। যেতিয়া শকুন্তলাই তেওঁ লিখা গীতটো সখীয়েকহঁতক পঢ়ি শুনালে, তেতিয়া তেওঁ আৰু<noinclude></noinclude> 80lvw6ojhbsbfeadxgr83jjihlrxdz0 267191 267019 2026-11-11T08:22:49Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267191 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||শকুন্তলা|৬৩}}</noinclude>সখীয়েকে আলচ কৰি তেতিয়া শকুন্তলাক দুষ্যন্তৰ উদ্দেশ্যে এটি গীত লিখিবলৈ ক’লে, আৰু লিখা হলে নিৰ্ম্মালিৰ লগতে তাক ৰজাৰ হাতত দিবলৈ স্থিৰ কৰিলে। {{gap}}কিন্তু লিখে কিহেৰে? তেওঁলোকৰ লগত ভূৰ্জ্জপত্ৰ বা লেখনী একো নাছিল। শেহত তিনিও আলচ কৰি নখেৰে সৈতে পদুম পাতত লিখাকেই একমাত্ৰ উপায় বুলি স্থিৰ কৰিলে। শকুন্তলাই লিখিলে:— {{Block center|<poem>প্ৰতি অঙ্গ জুৰি জ্বলে{{gap|5em}}কামনাৰ হুতাশন, {{gap|5em}}দিন-ৰাতি অবিৰাম পোৰণি দেহাৰ। যদিওবা বুজা নাই{{gap|5em}}নিষ্ঠুৰ, তোমাৰ মন {{gap|5em}}তুমি মোৰ এক মাত্ৰ লক্ষ্য কামনাৰ।</poem>}} {{gap}}দুষ্যন্তৰ অৱস্থাও শকুন্তলাৰ দৰেই। তেওঁ কেতিয়া আকৌ শকুন্তলাক দেখা পাব তাকেই মাথোন দিনে-ৰাতিয়ে চিন্তা কৰিছিল। শেহত তেওঁ আগৰ দৰেই তপোবনলৈ খোজ ল’লে। আন ঠাইত কাকো নেদেখি তেওঁ অনুমানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি লতা মণ্ডপৰ কাষ চাপিল আৰু তাতে সখীয়েকহঁতেৰে সৈতে শকুন্তলা থকাৰ গম পালে। তেওঁ তেতিয়া কোনো সঁহাৰি নলগোৱাকৈ বেতগছৰ আঁৰৰ পৰা তেওঁলোকৰ কথা-বতৰা শুনিবলৈ ধৰিলে। যেতিয়া শকুন্তলাই তেওঁ লিখা গীতটো সখীয়েকহঁতক পঢ়ি শুনালে, তেতিয়া তেওঁ আৰু<noinclude></noinclude> kkxwh96iwz9u3s1ryud2n5zp914oy6j 104 95784 267027 2026-11-10T16:19:01Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267027 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||শকুন্তলা|৬৫}}</noinclude>লেখি যাবা, যিদিনাইঃ আখৰৰ অন্ত পৰিব সেই দিনাই তোমাক নিবলৈ মানুহ পাবহি।” {{center|{{X-larger|(৭)}}}} {{gap}}দিন যায়, ৰৈ নাথাকে। সুখৰ দিন তো লৰালৰিকৈয়ে যায়, দুখৰ দিনো যিমানেই দীঘল হওক, নোযোৱাকৈ নাথাকে। শকুন্তলাৰ মন-প্ৰাণ এতিয়া দুষ্যন্তৰ লগত। কেতিয়া নিৰ্দ্দিষ্ট দিনৰ শেষ হ'ব, এয়ে মাথোন তেওঁৰ চিন্তা। বিৰহৰ এই দিনকেইটা যে কিমান দীঘল! যেন তাৰ অন্তই নহয়! কিন্তু দিন গ'ল। শকুন্তলাইব ভাবিলে, বিৰহৰ দীঘল ৰাতিৰ পাচত মিলনৰ সুপ্ৰভাত হব, তেওঁৰ আৰাধ্য দেৱতাক অচিৰে দেখা পাব। {{gap}}তেওঁৰ মন কিবা এটা অজ্ঞাত সুখৰ ভাৰত উটি গ'ল। কিন্তু ক'তা! তেওঁক নিবলৈ দেখোন কোনো নাহিল! শকুন্তলা চিন্তিতা হ'ল, কিবা কাৰণত দুই এদিনৰ পলম ঘটিছে বা! ক’তা, সিও তো নহয়! এদিন দুদিনকৈ কত দিন গ'ল, তথাপি শকুন্তলাক নিয়া তো দূৰৰ কথা, কেনো বাতৰিও যে পাবলৈ নাই! তেনেহলে দুষ্যন্ত অবিশ্বাসী প্ৰতাৰক নে কি! তেওঁৰ প্ৰেম, তেওঁৰ প্ৰতিজ্ঞা সকলো ছলনা নে কি! শকুন্তলাৰ হৃদয় ব্যাকুল হ'ল; দুষ্যন্তৰ চিন্তাত আকুল প্ৰাণেৰে বহি কিবা-কিবি<noinclude></noinclude> 3ly8x2f4f4xgiwdnz04c1pqjj0dlssf 104 95785 267031 2026-11-10T16:23:43Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267031 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬৬|শকুন্তলা|}}</noinclude>ভাবিবলৈ ধৰিলে; সেই চন্দ্ৰবদন ক্ৰমশঃ মলিন হৈ আহিবলৈ ধৰিলে! {{gap}}মহৰ্ষি কণ্ব তীৰ্থৰ পৰা ঘূৰি আহি জানিব পাৰিলে যে শকুন্তলাই দুষ্যন্তৰ তেজ ধাৰণ কৰিছে। যোগ্যপাত্ৰত শকুন্তলাক অৰ্পণ কৰাৰ ইচ্ছা কণ্বৰ আগৰে পৰা আছিল, এতিয়া শকুন্তলাই নিজে অতি সুযোগ্য পাত্ৰ লাভ কৰা শুনি তেওঁ ৰং পালে। কিন্তু পৰৰ ধন যিমান সোনকালে পৰা যায় শোধাই দি নিৰাপদ হোৱাই ভাল, নহলে তাৰ তত্ত্বাৱধান লবলৈ বিশেষ সতৰ্কতাৰ আৱশ্যক হয়—ইয়াকে ভাবি কণ্বই শকুন্তলাক অবিলম্বে স্বামীৰ ওচৰলৈ পঠিয়াবলৈ সিদ্ধান্ত কৰিলে। {{gap}}সেই মতেই আয়োজন হ'ল। কণ্বই শকুন্তলাক সজাবলৈ শিষ্য দুজনক গছৰ পৰা ফুল আনিবলৈ দিলে। তেওঁ-লোক ফুল ছিঙিবলৈ গছৰ ওচৰলৈ গ'লত কোনো গছে বগা পাটৰ কাপোৰ দিলে; কোনো গছে আলতা দিলে; আকৌ কোনো গছৰ পৰা বনদেৱতাসকলে কুঁহিপাত যেন হাতেৰে বিবিধ অলঙ্কাৰ দান কৰিলে। অনসূয়া আৰু প্ৰিয়ম্বদাই যদিও আগতে এইবোৰৰ ব্যৱহাৰ দেখা নাছিল তথাপি চিত্ৰ বিদ্যাৰ সাহায্য়েৰে য'ত যি শোভা পায় তেনেভাবে পিন্ধাই উৰাই দিলে। {{gap}}ধান-দূৰ্ব্বা আদি লৈ তাপসীসকলে আশীৰ্ব্বাদ<noinclude></noinclude> 2ooxvqpr8v6oy2q8m61ifz8l9c3vmzp 104 95786 267032 2026-11-10T16:29:06Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267032 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||শকুন্তলা|৬৭}}</noinclude>কৰিলে,–“আই! তুমি মহাৰাণী হোৱাঁ” "বীৰ-প্ৰসবিনী হোৱাঁ” “স্বামীৰ আদৰ লাভ কৰাঁ” ইত্যাদি। {{gap}}কণ্বই অগ্নিত হোম কৰি শকুন্তলাক প্ৰদক্ষিণ কৰিবলৈ কৈ মন্ত্ৰ মাতিলে, – “ বেদীৰ চতুৰ্দ্দিশে সংস্থাপিত, পবিত্ৰ সমিধেৰে প্ৰজ্জ্বলিত, চাৰিওকাষে কুশৰাশি বিক্ষিপ্ত বৈতানিক বহ্নিয়ে হবিৰ গন্ধেৰে পাপনাশ কৰি তোমাক পবিত্ৰ কৰক।” {{gap}}শকুন্তলাই কণ্বক সেৱা কৰিলে। কণ্বই আশীৰ্ব্বাদ দিলে,–“শৰ্ম্মিষ্ঠা যযাতিৰ যেনে আদৰৰ আছিল, তুমিও তোমাৰ স্বামীৰ তেনে আদৰৰ হোৱা আৰু পুৰুৰ দৰে ৰাজচক্ৰবৰ্ত্তী পুত্ৰ লাভ কৰা।” {{gap}}যাত্ৰাৰ সকলো মাঙ্গলিক অনুষ্ঠান শেষ হোৱাত কণ্বই কেইজনমান তপস্বী আৰু তপস্বিনী লগত দি শুভক্ষণত শকুন্তলাক পতি গৃহলৈ যাত্ৰা কৰাই আগ বঢ়াই থ'লে। {{gap}}বিদায় কালত কণ্বই আশীৰ্ব্বাদ দি ক'লে,- আই! যোৱা। তোমাক নো কি উপদেশ দিম? তুমি নিজেই সকলো জানা। তথাপি কওঁ – তুমি সততে স্বামীৰ সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰিবা। সপত্নীসকলক সখী বুলি ভাবিবা, দাস-দাসীক মৰমেৰে চলাবা আৰু গৃহকাৰ্য্যত চকু ৰাখিবা। এতিয়৷ যোৱাঁ, সংসাৰ-কাৰ্য্য শেষ কৰি উপযুক্ত পুত্ৰক ৰাজ্যভাৰ গটাই দি, যেতিয়া স্বামীৰে সৈতে আকৌ আশ্ৰমলৈ আহিবা, তেতিয়া আকৌ দেখা হব।”<noinclude></noinclude> bkdi4nrzvr69n1rny0hpd8f9fyte0d7 104 95787 267034 2026-11-10T16:33:55Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267034 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬৮|শকুন্তলা|}}</noinclude>{{gap}}যদিও পতি-গৃহলৈ যোৱাটো শকুন্তলাই সৌভাগ্য বুলি ভাবিছিল, তথাপি আশ্ৰম এৰিব লগা হোৱাত চকুলো টুকিছিল। সেই চিৰ পৰিচিত তপোবন, সেই বৃক্ষ-লতা, সেই হৰিণ-হৰিণী, নিজ হাতে পানী দি ডাঙৰ দীঘল কৰা নবমালিকা বন-জ্যোৎস্না, পিতাক কণ্ব, আশ্ৰমৰ তপস্বী আৰু তাপসীসকল আৰু তেওঁৰ অতি চেনেহৰ সখীয়েক প্ৰিয়ম্বদা অনুসূয়াক এৰি যাব লগাু হোৱাত তেওঁ শোকত অভিভূত হৈ পৰিছিল। {{gap}}শকুন্তলাক বিদায় দিওঁতে আশ্ৰমবাসী সকলো নিৰানন্দ হৈছিল। তেওঁ যে আশ্ৰমৰ সকলোৰে বৰ আদৰৰ! প্ৰিয়ম্বদা অনুসূয়াই কান্দি পেলাইছিল, পহু পোৱালিবোৰে শকুন্তলাৰ কাপোৰত কামুৰি টানি ধৰিছিল, ডালৰ চৰায়েও বিননিৰ সুৰ ধৰিছিল। আন কি মহৰ্ষি কণ্বয়ো বিচলিত হৈ কৈছিস, -“হায়! মোৰ দৰে তপস্বীৰেই এই দশা। গৃহীবিলাকে ছোৱালী উলিয়াই দিওঁতে চাগৈ কিমান কষ্ট পায়!” {{gap}}এই দৰেই মৰম-চেনেহ আৰু কান্দোন-কাটোনৰি কৰুণ কাহিনীৰ মাজত শকুন্তলাৰ বিদায় শেষ হ'ল। তপস্বী-পৰিবৃতা শকুন্তলাই কম্পিত হৃদয়েৰে পতিগৃহলৈ খোজ ল'লে। {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> 5ax16gysp6jm3rvj5mdfjdydix89scz 104 95788 267035 2026-11-10T16:34:33Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267035 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৬৯|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৬৯}}</noinclude>শকুন্তলা 39 (+) কি যে বিধাতাৰ লীলা! য'ত অমঙ্গলৰ কোনো সম্ভাৱনা নাই, তাতো যে হঠাৎ ক'ৰবাৰ পৰা বিপদ আহি পৰে! য'ত সন্দেহৰ ছায়া মাত্ৰও নাই, তাতো অবিশ্বাসৰ পুলি গজি উঠে! বিনামেঘেও বজ্ৰপাত হয়। কোনে ভাবিছিল শকুন্তলাক দেখি ছ্যন্তৰ হৃদয় নাচি নুঠিব! কোনে ভাবিছিল শকুন্তলাৰ আগমনত দুান্তই আনন্দত অধীৰ হৈ তেওঁক বুকত সুমুৱাই নল’ব! কোনে ভাবিছিল পুৰুবংশৰ প্ৰদীপ সেই ন্যায়পৰায়ণ ধাৰ্ম্মিক দুষ্যন্তই নিজৰ পৰিণীতা পত্নী শকুন্তলাক সমাগতা দেখিও চিনি নাপাওঁ বুলি ক'ব! যদিও কোনেও ভবা নাছিল, তথাপি কাৰ্য্যত সেয়ে হ'ল, দুষ্যন্তই শকুন্তলাক চিনি নাপালে, বিবাহৰ কথা সোৱৰাই দিয়াতো তেওঁৰ মনত নপৰিল; যিৰা আঙঠিটে। চিন আছিল, শকুন্তলাৰ দুৰ্ভাগ্যৰ গুণে সিও বাটতে শচী তীৰ্থৰ পানীত পৰি হেৰাল। আৰু তো বিশ্বাস জন্মাবৰ উপায় নাই! ৰজা শকুন্তলাৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈছিল, কিন্তু বিবাহৰ কথা মনত নোহোৱাকৈ পৰ-পত্নী বুলি সন্দেহ হোৱা সগৰ্ভা ৰমণীক গ্ৰহণ কৰে কেনেকৈ? সি যে মহাপাপ! দুন্তই শকুন্তলাক গ্ৰহণ কৰি বলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে<noinclude></noinclude> d2jn7ekuuspf7ppr8bf6gz2n7g7d0tu 267097 267035 2026-11-11T03:58:48Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267097 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||শকুন্তলা|৬৯}}</noinclude>{{center|{{Xx-larger|( ৮ )}}}} {{gap}}কি যে বিধাতাৰ লীলা! য'ত অমঙ্গলৰ কোনো সম্ভাৱনা নাই, তাতো যে হঠাৎ ক'ৰবাৰ পৰা বিপদ আহি পৰে! য'ত সন্দেহৰ ছায়া মাত্ৰও নাই, তাতো অবিশ্বাসৰ পুলি গজি উঠে! বিনামেঘেও বজ্ৰপাত হয়। কোনে ভাবিছিল শকুন্তলাক দেখি দুষ্যন্তৰ হৃদয় নাচি নুঠিব! কোনে ভাবিছিল শকুন্তলাৰ আগমনত দুষ্যন্তই আনন্দত অধীৰ হৈ তেওঁক বুকত সুমুৱাই নল’ব! কোনে ভাবিছিল পুৰুবংশৰ প্ৰদীপ সেই ন্যায়পৰায়ণ ধাৰ্ম্মিক দুষ্যন্তই নিজৰ পৰিণীতা পত্নী শকুন্তলাক সমাগতা দেখিও চিনি নাপাওঁ বুলি ক'ব! যদিও কোনেও ভবা নাছিল, তথাপি কাৰ্য্যত সেয়ে হ'ল, দুষ্যন্তই শকুন্তলাক চিনি নাপালে, বিবাহৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়াতো তেওঁৰ মনত নপৰিল; যিবা আঙঠিটো চিন আছিল, শকুন্তলাৰ দুৰ্ভাগ্যৰ গুণে সিও বাটতে শচী তীৰ্থৰ পানীত পৰি হেৰাল। আৰু তো বিশ্বাস জন্মাবৰ উপায় নাই! ৰজা শকুন্তলাৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈছিল, কিন্তু বিবাহৰ কথা মনত নোহোৱাকৈ পৰ-পত্নী বুলি সন্দেহ হোৱা সগৰ্ভা ৰমণীক গ্ৰহণ কৰে কেনেকৈ? সি যে মহাপাপ! দুষ্যন্তই শকুন্তলাক গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে।<noinclude></noinclude> 29is13zwb0jurstflco88evq3o5xw54 104 95789 267040 2026-11-10T16:59:22Z Rishiraj Dutta01 4255 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267040 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh|১৪|গুণাভিৰাম বৰুৱা|}}</noinclude>পাৰিবা, এতেকে শীঘ্ৰে আহা।” সেই অনুসাৰে ওণাভিৰাম নাৱেৰে কলিকতাৰ পৰা আহিনৰ শেষত স্বদেশলৈ আহিল। গুৱাহাটীত কেইদিনমান থাকি নগাওঁ পালেহি। মহা সমাৰোহ আৰু আনন্দেৰে বিয়া সম্পন্ন হল। দুৰ্গাচন্দ্ৰই কন্যা সম্প্ৰদান কৰিলে। গুণাভিৰামৰ বৰমাক বৌৱেক সকলো এই বিয়া চাবলৈ গুৱাহাটীৰ পৰা আহিছিল। ফুকন-ফুকননীৰ এই বিশ্বাত সন্তোষৰ পাৰ নাছিল। কিয়নো দৰা-কন্যা দুয়ো তেওঁবিলাকৰ পালিত আৰু বংশ,গতিকে সম্বন্ধৰ ঘনিষ্ঠতাৰ বাবে তেওঁলোকৰ প্ৰীতিৰো ঘনিষ্ঠতা হবৰ সম্ভাৱনা। প্ৰথম বিয়াৰ কেইদিন মানৰ পিছতে তেওঁলোকৰ শান্তি বিয়াও সমাধা হল। {{gap}}গুণাভিৰামে এবছৰ আইনৰ পৰীক্ষা দিছিল। আৰু দুটা পৰীক্ষা দিবলৈ বাকী আছিল। তাৰে এটা সেই মাৰ্চ্ছ মাহত আৰু আনটো তাৰ পিছৰ মাচ্চ'ত। মাৰ্চ মাহৰ পৰীক্ষণ দিবৰ কাৰণে ১৮৫৮ সনৰ জানুৱাৰীত গুণাভিৰাম কলিতালৈ যাবলৈ ওলাল। লগতে দুৰ্গাচন্দ্ৰ আৰু কন্ধুকণ্ঠ নামে এজন গুৱাহাটীত থাকি পঢ়িবলৈ যাবলৈ ওলাল। ঘৰৰ সকলোৰে অনিচ্ছা, তথাপি মাঘৰ তাৰিখে তেওঁলোকে যাত্ৰা কৰিলে। সেইদিনা ফুকন ফুকননীয়ে ইমান দুখ পালে যে ফুকনে চকুৰ পানী উলিয়ালে। গুণাভিৰামে গুৱাহাটী পাই ফুকন-ফুকননীৰ চিঠি পালে। তেওঁলোকে তেওঁক কলিকতালৈ যাবলৈ এক প্ৰকাৰ নিষেধ কৰিলে। ফুকনে সিমান স্পষ্টকৈ নিলিখিলেও ফুকননীয়ে স্পষ্টকৈ লিখিলে। শেষত ফুকনে লিখিলে “যদি তুমি আহা, তেনেহলে আমি দুইও বহি একেলগে আইন শিক্ষা কৰিম।” বিশেষকৈ তেওঁ জেন-কিন্স ছাহাবৰ পৰামৰ্শ লবলৈ কলে। গুণাভিৰামে সকলো কথা বিবেচনা কৰি নোযোৱাকে ঠাৱৰ কৰিলে। দুৰ্গাচন্দ্ৰই গুৱাহাটীত থাকি স্কুলত পঢ়িবলৈ ধৰিলে গুণাভিৰাম আৰু কম্বুকণ্ঠ ফাগুণত নগাঁৱলৈ আহিল।<noinclude></noinclude> 11i8xrdey6i92grvauoqxdt4gp535db 104 95790 267042 2026-11-10T17:00:04Z Rishiraj Dutta01 4255 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267042 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Rishiraj Dutta01" /></noinclude>সংসাৰ আৰু বিষয়-বাব আনন্দৰামৰ মৃত্যুৰ পাছত গুণাভিৰাম ছব, এছিষ্টেণ্ট কমিশুনাৰ নিযুক্ত হৈ ১৮৫৯ সনৰ অক্টোবৰ মাহত তেজপুৰলৈ যায়। তাৰ পৰা ১৮৬০ সনৰ জানুৱাৰী মাহত গোৱালপাৰালৈ বদলি হয়। ১৮৬৬ চনৰ আদিতে গুণাভিৰাম নগাঁৱলৈ বদলি হৈ আছে। গুণাভিৰামৰ পত্নীৰ কেবাটিও মৃত সন্তান জন্ম হয়। ১৮৬৭ সনৰ জুলাই মাহত তেওঁ ধুবুৰীলৈ বদলি হয়। ব্ৰজসুন্দৰীক নগাঁৱত থৈ তেওঁ ধুবুৰীলৈ গল। ব্ৰজসুন্দৰীয়ে মৃত সন্তান জন্মাই নগাৰত সেই মাহতে পৰলোকলৈ যায়। গুণাভিৰাম ধুবুৰীৰ পৰা গোৱালপাৰালৈ : ৮৬১ সনৰ এপ্ৰিলত বদলি হৈ আছে। এই দেশত বিষয়া-বিবাহ নোহোৱাৰ কাৰণে খি অনিষ্ট ঘটিছে এইটো তেওঁ পঢ়া অৱস্থাৰ পৰা ভালকৈ জানি তেওঁৰ বিধবা-বিবাহত মন হল। যেতিয়া তেওঁ কলিকতাত থাকে, তেতিয়াই তেওঁৰ মন ব্ৰাহ্মধৰ্ম্মৰ ফালে গৈছিল। ১৮৬৯ সনত ধুবুৰীত সেই ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰিলে। ১৮৭০ সনৰ এপ্ৰিল মাহত ৰূপৰশুৰাম বৰুৱাৰ বিধৱা বিষ্ণুপ্ৰিয়া দেবীক তেওঁ বিয়া কৰায়। ১৮৭১ চনত তেওঁ নগাৱলৈ বদলি হৈ আহিল। এই বিয়াৰ পাছত ১৮৭১ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত স্বৰ্ণলতা নামেৰে তেওঁ এটি কন্যা, ১৮৭৪ সনৰ ২ জুনত কৰুণাভিৰাম নামে এটি পুত্ৰ আৰু ১৮৭৮ সনৰ ১৪ মাচ্চ'ত কমলাভিৰাম নামে এটি পুত্ৰৰ জন্ম হয়। ১৮৭২ সনত সত্যাভিৰাম নামে তেওঁৰ যি এটি পুত্ৰ হৈছিল ১৮৭৩ চনৰ মাৰ্চত সেইটিৰ নগাঁৱত মৃত্যু হয়। স্বৰ্ণলতা কলিকতাৰ বেথুন স্কুলত থাকি শিক্ষা লাভ কৰিছিল। গুণাভিৰামৰ এই বিয়া ১৮৭২ সনত ও আইনমতে সেই চনৰ ডিচেম্বৰত ৰেজিষ্টাৰী হয়। গুণাভিৰামে আনন্দৰামৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ পুতেক ৰাধিকাৰাম ঢেকিয়াল ফুকনক বিলাতলৈ শিক্ষা লাভ কৰিবলৈ পঠায় আৰু অন্নদা- ৰামক দেশতে শিক্ষা দিয়ে।<noinclude></noinclude> cl8r86xr428qh8vjdbtee7601xiq2rt 267044 267042 2026-11-10T17:09:50Z Rishiraj Dutta01 4255 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267044 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh||সংসাৰ আৰু বিষয়-বাব|১৫}}</noinclude> আনন্দৰামৰ মৃত্যুৰ পাছত গুণাভিৰাম ছব, এছিষ্টেণ্ট কমিছনাৰ নিযুক্ত হৈ ১৮৫৯ সনৰ অক্টোবৰ মাহত তেজপুৰলৈ যায়। তাৰ পৰা ১৮৬০ সনৰ জানুৱাৰী মাহত গোৱালপাৰালৈ বদলি হয়। ১৮৬৬ চনৰ আদিতে গুণাভিৰাম নগাঁৱলৈ বদলি হৈ আহে । গুণাভিৰামৰ পত্নীৰ কেবাটিও মৃত সন্তান জন্ম হয়। ১৮৬৭ সনৰ জুলাই মাহত তেওঁ ধুবুৰীলৈ বদলি হয়। ব্ৰজসুন্দৰীক নগাঁৱত থৈ তেওঁ ধুবুৰীলৈ গল। ব্ৰজসুন্দৰীয়ে মৃত সন্তান জন্মাই নগাঁৱত সেই মাহতে পৰলোকলৈ যায়। {{gap}}গুণাভিৰাম ধুবুৰীৰ পৰা গোৱালপাৰালৈ ১৮৬১ সনৰ এপ্ৰিলত বদলি হৈ আহে। এই দেশত বিষয়া-বিবাহ নোহোৱাৰ কাৰণে যি অনিষ্ট ঘটিছে এইটো তেওঁ পঢ়া অৱস্থাৰ পৰা ভালকৈ জানি তেওঁৰ বিধবা-বিবাহত মন হল। যেতিয়া তেওঁ কলিকতাত থাকে, তেতিয়াই তেওঁৰ মন ব্ৰাহ্মধৰ্ম্মৰ ফালে গৈছিল। ১৮৬৯ সনত ধুবুৰীত সেই ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰিলে। ১৮৭০ সনৰ এপ্ৰিল মাহত ৺পৰশুৰাম বৰুৱাৰ বিধৱা বিষ্ণুপ্ৰিয়া দেবীক তেওঁ বিয়া কৰায়। ১৮৭১ চনত তেওঁ নগাৱলৈ বদলি হৈ আহিল। এই বিয়াৰ পাছত ১৮৭১ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত স্বৰ্ণলতা নামেৰে তেওঁ এটি কন্যা, ১৮৭৪ সনৰ ২ জুনত কৰুণাভিৰাম নামে এটি পুত্ৰ আৰু ১৮৭৮ সনৰ ১৪ মাচ্চ'ত কমলাভিৰাম নামে এটি পুত্ৰৰ জন্ম হয়। ১৮৭২ সনত সত্যাভিৰাম নামে তেওঁৰ যি এটি পুত্ৰ হৈছিল ১৮৭৩ চনৰ মাৰ্চত সেইটিৰ নগাঁৱত মৃত্যু হয়। স্বৰ্ণলতা কলিকতাৰ বেথুন স্কুলত থাকি শিক্ষা লাভ কৰিছিল। গুণাভিৰামৰ এই বিয়া ১৮৭২ সনত ও আইনমতে সেই চনৰ ডিচেম্বৰত ৰেজিষ্টাৰী হয়। {{gap}}গুণাভিৰামে আনন্দৰামৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ পুতেক ৰাধিকাৰাম ঢেকিয়াল ফুকনক বিলাতলৈ শিক্ষা লাভ কৰিবলৈ পঠায় আৰু অন্নদা- ৰামক দেশতে শিক্ষা দিয়ে।<noinclude></noinclude> msml27moki48p2a0d027bucgvjmbdak 104 95791 267049 2026-11-10T17:20:53Z Rishiraj Dutta01 4255 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267049 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh|১৬|গুণাভিৰাম বৰুৱা|}}</noinclude>গুণাভিৰাম বৰুৱাই পেঞ্চন লোৱাৰ পিছত কলিকতাত ঘৰ ভাৰা কৰি সপৰিয়ালে তাত আছিলগৈ আৰু নিজে কলিকতাত এটা ঘৰ কৰিবলৈ এডোখৰ মাটিও কিনিছিল। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবশতঃ তেওঁৰ অকাল মৃত্যু হোৱাত সেই ঘৰ কৰা নহল। অন্তিম সময়ত তেওঁ কেইবাটিও ডাঙৰ শোক পালে। সেই শোকেই তেওঁৰ মৃত্যুৰ কাৰণ হল। {{gap}}গুণাভিৰামৰ নিচিনা অমায়িক আৰু নিৰহঙ্কাৰী লোক বিৰল! বাটকৰা অচিনাকি পৰা এটিৰে সৈতে তেওঁ যি দৰে কথা পাতে তাক চালে সঁচাকৈয়ে আচৰিত নহৈ নোৱাৰি। তেওঁ সদায় সকলো কথাৰে ভালটোহে লৈছিল। এদিন তেওঁ এটা চাকৰে কিবা এটা বস্তু লুকুৱাই তাৰ মোনাত ভৰাই থৈছিল। জীয়েকে আহি তেওঁক কলত তেওঁ জীয়েকক কলে, “কিজানি এই বস্তুটো হেৰায় বুলিহে থৈছিল? সি যে বেয়া ভাবেৰে এইটো লুকুৱাই থৈছিল, তুমি কেনেকৈ জানিলা?” অসমীয়া মানুহৰ কেনেকৈ উন্নতি হব তেওঁ সদায় তাকেহে ভাবিছিল আৰু যিমান পাৰে নিজেও কৰিছিল। কলিকতাৰ বাটত ফুৰোঁতে এদিন গঙ্গাৰ পাৰত এজন অসমীয়া মানুহ লগ পাই তেওঁক সাৱতি মাৰি মাৰি ধৰিছিল। তেওঁৰ আত্মসংযম দেখি সচাকৈয়ে আচৰিত হব লাগে। তেওঁৰ প্ৰথম পুত্ৰ কৰুণাভিৰাম বৰুৱা ঢুকুৱাৰ পাছ দিনা যেতিয়া তেওঁৰ মধুপুৰৰ পৰা কলিকতালৈ উলটি আহে, তেতিয়া তেওঁক দেখা কৰিবলৈ যোৱা সকলোৱেই বেজাৰ মনেৰে গৈছিল; কিন্তু উলটি আহোতে সকলোৰে মুখ উজ্বল দেখা গৈছিল। তেওঁক দেখিলে পুত্ৰ শোকত কাতৰ হোৱা বুলি যে কবই নোৱাৰি,বৰঞ্চ তেওঁৰ ৰঙিয়াল কথা-বাৰ্তা শুনি মানুহে হাঁহি সামৰিব নোৱাৰিছিল। তেওঁৰ নিচিনা আত্ম-সংযমী আৰু সদানন্দ লোক অতি কম। ধেমেলীয়া কথাত আৰু বঙালীৰ লগত বঙালাৰে ভালকৈ কথা কব জনাৰ ভিতৰত তেওঁ অদ্বিতীয় আছিল।<noinclude></noinclude> 22tb41uum3f2i1bpyahpycd1ytlctcw 104 95792 267098 2026-11-11T04:03:21Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267098 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৭০|শকুন্তলা|}}</noinclude>{{gap}}শকুন্তলাৰ মানসিক অৱস্থ৷ এতিয়া চাই কোনে! তেওঁৰ যিমান মনত পৰিল, সকলো ঘটনা বৰ্ণালে, ওৰণী গুচাই ৰজাৰ আগত থিয় দিলে, কিন্তু ৰজাই সিমানতো তেওঁক চিনি পাওঁ নুবুলিলে। আৰু তো উপায় নাই। লগত যোৱা তপস্বীসকলে ক'লে,— "নিজে নিজে স্বামী বিচাৰি লোৱাৰ এই ফল; কোনেও গম নোপোৱাকৈ গোপন বিবাহ কৰাৰ এই পৰিণাম। আমি আমাৰ কাম কৰিলোঁ। যদি ৰজাৰ কথা সঁচা, তেন্তে তোৰ জীৱনেই ধিক্ আৰু যদি তই জান যে তেওঁ হে মিছা মাতিছে, নাইবা পাহৰিছে, তেন্তে দাসী হৈও তেওঁৰ ওচৰত থকা ভাল।” {{gap}}এই দৰে কৈয়েই শকুন্তলাক তাতে এৰি তপস্বীসকলে আশ্ৰমলৈ খোজ ল'লে। স্বামী আৰু সহচৰৰ দ্বাৰা পৰিত্যক্তা হৈ শকুন্তলাই কান্দিবলৈ ধৰিলে। সেই কান্দোন কি বিষাদপূৰ্ণ! কি কৰুণ! পাষাণো বোধ হয় গলি যাব! ৰজাৰ অন্তৰো অলপ কোমল হ'ল : মনত ঘোৰ সন্দেহ উপস্থিত হ'ল। {{gap}}ৰজাৰ আজিলৈকে কোনো সন্তান নাই। জ্যোতিষীসকলে কৈছিল যে তেওঁৰ চক্ৰবৰ্ত্তীলক্ষণযুক্ত এটি পুত্ৰ হব। কিন্তু তেওঁৰ কোনো মহিষীয়েই পুত্ৰৰ জননী হবলৈ আগ বঢ়া নাই। যদি শকুন্তলাৰ সন্তানটি পুত্ৰ হয়, আৰু তেনে লক্ষণযুক্ত হয়, তেনেহলে তেওঁৰেই যে ভুল<noinclude></noinclude> 8xv81ozb6f4d5srvcdt431tlt31p66c 104 95793 267099 2026-11-11T04:08:16Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267099 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||শকুন্তলা|৭১}}</noinclude>হৈছে, সেইটো স্থিৰ হব আৰু তেতিয়া শকুন্তলাক গ্ৰহণ কৰিব পাৰিব। ইয়াকে ভাবি তেওঁ পুৰোহিতক মাতি আনি ক'লে,— 'দেউ, ছোৱালীজনীক আপোনাৰ ঘৰতে ৰাখক। যদি তেওঁৰ সন্তানটি জ্যোতিষী-গণনাৰে মিলে, তেন্তে গ্ৰহণ কৰিম, নহলে তেতিয়া যি হয় কৰা যাব।” {{gap}}‘বাৰু” বুলি পুৰোহিত ওলাই গ'ল; কিন্তু শকুন্তলাক তেওঁ দেখাকে নাপালে। শকুন্তলাৰ বিপত্তি দেখি হঠাৎ মেনকা আহি তেওঁক কৰবালৈ লৈ গ'ল। {{center|{{Xx-larger|( ৯ )}}}} {{gap}}দুষ্যন্তৰ মনত এটা ঘোৰ সন্দেহে বাহ ললে! কিজানি তেওঁ পত্নী-ত্যাগীয়েই হ'ল। শকুন্তলাই নো মিছাকৈয়ে তেনে জাল পাতিছিল নে? নাইবা তেওঁৰেই ই মতি-ভ্ৰম? তেওঁ বহুত ভাবিলে, কিবা যেন ধৰোঁ ধৰোঁ হয়, অথচ ধৰিব নোৱাৰে; কিবা যেন মনত পৰে পৰে, অথচ নপৰে। সন্দিগ্ধ চিত্তেৰে চিন্তাকুলত প্ৰাণেৰে এনেকৈয়ে দুষ্যন্তই তেওঁৰ দিন কটাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}এদিন জালোৱা এটাই আঙঠি এটা বেচিবলৈ লৈ ফুৰাইছিল। আঙঠিটো বহুমূলীয়া, তাত ৰজাৰ নাম কটা আছিল। সি সেই আঙঠিটো হেনো মাছৰ পেটত পাইছিল। জালোৱাই গ্ৰাহক বিচাৰি ফুৰোঁতেই এটা<noinclude></noinclude> 5q7ee2hpdamgk58bb2z6x4b6n55an38 104 95794 267100 2026-11-11T04:12:12Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267100 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৭২|শকুন্তলা|}}</noinclude>চিপাহীয়ে পাই তাক চোৰ বুলি বান্ধিলে আৰু তাৰ কথা-বতৰা, কাবৌ কোকালি সকলো অগ্ৰাহ্য কৰি, ঠেলি-হেঁচি, গতিয়াই ভুকুৱাই ৰজাৰ ওচৰলৈ লৈ আহিল আৰু সকলো কথা নিবেদন কৰিলে। আঙঠিটো পায়েই ৰজাৰ যেন কিবা পাহৰা কথা মনত পৰিল, হঠাৎ যেন তেওঁৰ চকুৰ আগৰ পৰা মোহৰ অন্ধকাৰ যৱনিকা এখন আঁতৰি গ'ল। তেওঁৰ হৃদয় বৰকৈ বিচলিত হৈ পৰিল। তেওঁ চিপাহীটোক জালোৱাৰ কথা সঁচা বুলি তাৰ বান্ধ মেলি দিবলৈ ক'লে আৰু তাক আশাতীতৰূপে পুৰস্কৃত কৰিলে। {{gap}}সেইটো দুষ্যন্তই শকুন্তলাক দিয়া আঙঠি। আঙঠি পাই শকুন্তলাৰ সকলো কথা ৰজাৰ মনত পৰিল। শকুন্তলাৰ লগত সাক্ষাৎ, উভয়ৰ প্ৰতি উভয়ৰ অনুৰাগ গান্ধৰ্ব্ব বিবাহ আৰু তেওঁৰ প্ৰতিজ্ঞা—এটা এটাকৈ সকলো তেওঁৰ স্মৃতি-পটত উদয় হ'ল। তেওঁৰ মনত ঘোৰ অনুতাপৰ জুই জ্বলি উঠিল। প্ৰকাশ্য সভাত শকুন্তলাৰ প্ৰত্যাখান, সেই কোমলা বালাৰ দুয়ো চকুৱেদি বোৱা লোতকৰ ধাৰ আৰু শকুন্তলাৰ সেই প্ৰেম আৰু অভিমানেৰে মিহলি হিয়া-বিদৰি যোৱা বাক্যাৱলী এতিয়া শত শত বৃশ্চিকৰ দংশনতকৈও ভীষণ হৈ তেওঁৰ হৃদয় ভাঙি-ছিঙি নিবলৈ ধৰিলে; দুৰ্ঘোৰ যন্ত্ৰণাত তেওঁ অস্থিৰ হৈ পৰিল। হায়! ক'ত সেই সুকোমলা<noinclude></noinclude> ebrwydbnxbk5fykzrqirvdvnzuomyto 104 95795 267101 2026-11-11T04:17:18Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267101 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||শকুন্তলা|৭৩}}</noinclude>শকুন্তলা! অপমান আৰু অনাদৰৰ ভীষণ বজ্ৰাঘাতে তেওঁক জানো আৰু জীয়াই ৰাখিছে! তেওঁ তেনেহলে পত্নী-ঘাতী! দুষ্যন্তই বহুতো অনুসন্ধান কৰালে : কিন্তু মিছা হ'ল : শকুন্তলা নোলাল। এতিয়া তেওঁ শকুন্তলাকেই ভাবি, শকুন্তলাৰ ছবি আঁকি জগৎ পাহৰি গ'ল, ৰাজ-কাৰ্য্যৰ প্ৰতি মনোযোগ নোহোৱা হ'ল, নিজৰ স্মৃতি শক্তিক ধিক্কাৰ দি অনুতাপত দিনে দিনে দগ্ধ হবলৈ ধৰিলে; বিৰহ আৰু বিষাদত সেই কেঁচা সোণৰ বৰণ ক্ৰমশঃ মলিন হৈ আহিল। এই যন্ত্ৰণাত তেওঁ একোবাৰ কৈ উঠে :—“শকুন্তলা, এই নৃশংসৰ অত্যাচাৰ আৰু অনাদৰত তুমি কুটিলতাপূৰ্ণ পৃথিবী এৰি গ'লা; লগে লগে পুৰুবংশৰ উত্তৰাধিকাৰী, জল-পিণ্ডৰ আশাও শেষ হ’ল। আৰু মোৰ একো বাঞ্ছা নাই; সোনকালে শান্তিধামত তোমাক দেখা পাব পাৰিলেই প্ৰাণে অলপ শান্তি পাব।” {{center|{{Xx-larger|(১০)}}}} {{gap}}দুষ্যন্ত এতিয়া শকুন্তলাৰ ধ্যানত মগ্ন; ৰাজকাৰ্য্যও তেওঁৰ মূৰত এটা বোজাৰ দৰে হ'ল। কৰ্ত্তব্যৰ অনুৰোধত মাথোন তালৈ একেবাৰেই পিঠি দিব পৰা নাই। এনেতে এদিন ইন্দ্ৰৰ সাৰথি মাতলি আহি তেওঁৰ ওচৰত<noinclude></noinclude> 661ndpefa8ksarocafkw8uy8yvqsnb6 104 95796 267102 2026-11-11T04:29:59Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267102 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৭৪|শকুন্তলা|}}</noinclude>উপস্থিত হ'ল। দুষ্যন্তই তেওঁক সাদৰেৰে অভ্যৰ্থনা কৰি স্বৰ্গৰ বয়-বাতৰি সুধিলে। মাতলিয়ে সকলো কথা যথাযথ বৰ্ণনা কৰি ক'লে,—"মহাৰাজ, কালনেমি-বংশৰ দুৰ্জয় নামে এদল দানৱ আছে। সিহঁত ইন্দ্ৰৰ অজেয়, সিহঁতৰ মৃত্যু আছে আপোনাৰ হাতত সেই কাৰণে মই আপোনাক নিবলৈ ৰথ লৈ আহিছোঁ। যদি মহাৰাজে দেৱৰাজৰ অনুৰোধ ৰাখি তেওঁক বিপদৰ পৰা মুক্ত কৰিব খোজে, তেন্তে যাবলৈ সাজু হব পাৰে।” {{gap}}দুষ্যন্তই কলে, “দেৱৰাজৰ এই আদেশ ভৃত্যৰ প্ৰতি অনুগ্ৰহ মাথোন। ম‍ই যাবলৈ প্ৰস্তুত হলো।” মনে মনে ভাবিলে, “এই যুদ্ধতেই যদি মোৰ শেষ শয়ন হয়, সিও ভাল। শকুন্তলা-বিহীন জীৱন লৈ আৰু কিমান নৰক-যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিম!” {{gap}}দুষ্যন্তই তেতিয়া ৰাজকাৰ্য্য মন্ত্ৰীৰ ওপৰত ন্যস্ত কৰি মাতলিৰে সৈতে ৰথত উঠি স্বৰ্গ লৈ যাত্ৰা কৰিলে। {{center|{{Xx-larger|( ১১ )}}}} {{gap}}স্বৰ্গত দৈতাবিলাকৰ বিনাশ সাধন কৰি আৰু প্ৰকাশ্য অমৰ-সভাত ইন্দ্ৰই স্বহস্তে পিন্ধোৱা বিজয় মালাৰে গৌৰৱান্বিত হৈ দুষ্যন্তই দেৱৰাজ আৰু অমৰমণ্ডলীৰ ওচৰত বিদায় গ্ৰহণ কৰিলে। ইন্দ্ৰই নানা প্ৰকাৰ প্ৰীতি-<noinclude></noinclude> 4mhl348c7k3kxiopea0yzm4v3gry8ml 104 95797 267103 2026-11-11T04:34:13Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267103 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||শকুন্তলা|৭৫}}</noinclude>সম্ভাষণেৰে তেওঁক আগ বঢ়াই নিজৰ ৰথত তুলি পৃথিবীলৈ পঠিয়ালে। {{gap}}স্বৰ্গলৈ যাবৰ সময়ত অসুৰৰ লগত হ'বলগীয়া যুদ্ধৰ চিন্তাত দুষ্যন্তই আন একোলৈকে লক্ষ্য কৰা নাছিল। এতিয়া উলটি আহোঁতে বাট-পথ ভালকৈ চাই-চিতি আহিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ লোক আহি পৰিবহ বায়ুৰ মাৰ্গত প্ৰবেশ কৰিলে। ইয়াতেই আকাশী গঙ্গাক প্ৰবাহিত হোৱা আৰু গ্ৰহ-নক্ষত্ৰ বিলাক নিজ নিজ চক্ৰত ভ্ৰমণ কৰা দেখা পালে। কিছু সময়ৰ পাচত ৰথ আহি মেঘ-মণ্ডলত সোমাল। চাতক পক্ষীবিলাক ৰথৰ চকাৰ মাজেদি উৰি গ'ল; বিজুলীৰ চমকনিত ঘোৰাৰ গা তিৰবিৰাই উঠিল। {{gap}}ৰথ ক্ৰমশঃ পৃথিবীৰ ওচৰ চাপিল। ৰজাই দেখিলে যেন পৰ্ব্বতবিলাক ওপৰলৈ মূৰ তুলি উঠিছে, আৰু পৃথিবীখন পৰ্ব্বতৰ টিঙৰ পৰা নামি গৈছে; পাতৰ মাজৰ পৰা গছৰ গুৰি আৰু ডাল-পাত ওলাই পৰিছে; আগেয়ে নেদেখা নৈবোৰ হঠাৎ চকুত পৰিছে। ৰজাৰ মনত এনেহে লাগিল যেন তেওঁ একে ঠাইতে আছে, পৃথিবীখনহে কোনোবাই তেওঁৰ ফাললৈ দলি মাৰি দিছে। তেওঁ পৃথিবীৰ সৌন্দৰ্য্য দেখি পৰম আনন্দ লাভ কৰিলে। {{gap}}ৰথ আহি হেমকুট গিৰিৰ ওচৰ চাপিল। ই এখনি<noinclude></noinclude> ad0wyoylpywzt48ma2z7xkkzlddt5pq 104 95798 267104 2026-11-11T04:39:19Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267104 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৭৬||}}</noinclude>তপস্যাৰ সিদ্ধি-ক্ষেত্ৰ। ইয়াতেই কিন্নৰসকলে বাস কৰে। ইয়াতেই সুৰাসুৰগুৰু মৰীচি-পুত্ৰই সপত্নীক তপস্যা কৰে। দুষ্যন্তই মাতলিৰ পৰা সকলো কথা জানি লৈ মহৰ্ষিক এটি সেৱা জনাই আহিবলৈ মনতে স্থিৰ কৰিলে আৰু মাতলিক আশ্ৰমৰ ফাললৈ আগ বাঢ়িবলৈ ক'লে। {{gap}}আশ্ৰমৰ মুখতে তেওঁলোকে এজন তপস্বী দেখা পালে। তপস্বীজনৰ তলছোৱা উঁই-হাফলুত পোত যোৱা, সাপৰ কলপেৰে বুকুখন ঢকা, মূৰৰ জঁটত চৰাইৰ বাহ। তেওঁ খুটা এটাৰ দৰে থৰ লাগি সূৰ্য্যৰ ফাললৈ চাই আছিল। {{gap}}ইয়াতে মাতলিয়ে ৰথ ৰাখিলে। তপস্বীক প্ৰণাম কৰি তেওঁলোক আশ্ৰমলৈ সোমাই গ'ল। মাতলিয়ে মাৰীচক দুষ্যন্তৰ আগমনৰ বাতৰি দিবলৈ সুযোগ বিচাৰি গ'ল আৰু দুষ্যন্তই এজোপা অশোকৰ তলতে বিশ্ৰাম ল'লে। {{gap}}হঠাৎ দুষ্যন্তই দেখা পালে, এটি সৰু লৰাই মাকৰ পিয়াহ খাই থকা সিংহ-পোৱালি এটা বলেৰে টানি লৈ আহিছে। সিংহ-পোৱালিটো মাৰুৰ ওচৰলৈ যাব খুজিছে কিন্তু লৰাটোৱে তাক এৰি নিদি মুখ মেলিবলৈ যত্ন কৰিছে আৰু কৈছে— “মুখ মেল সিংহ, মই তোৰ দাঁত গণিম।” সেই সৰু লৰাটোৰ এনে সাহসৰ কাৰ্য্য দেখি দুষ্যন্ত চমকিত হ'ল; একেৰাহে চাই থাকিবলৈ ধৰিলে৷ দুজনী তপস্বিনীয়ে<noinclude></noinclude> 4eupwwx4iune39r8yl2fr803wr0no8k 104 95799 267105 2026-11-11T05:20:04Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267105 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||শকুন্তলা|৭৭}}</noinclude>সিংহ-পোৱালিটে৷ লৰাটোৰ হাতৰ পৰা এৰুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিলে; কিন্তু নোৱাৰিলে। তেতিয়া ৰজাক দেখা পাই তেওঁলোকে সাহায্য কৰিবলৈ তেওঁক অনুৰোধ কৰিলে দুষ্যন্তয়ো তেওঁ লোকৰ কথামতে সিংহ-পোৱলিটো এৰুৱাই দিলে। হঠাৎ ৰজাই দেখিবলৈ পালে লৰাটোৰ হাতৰ তলুৱাত চক্ৰবৰ্ত্তী-লক্ষণ! ৰজা আচৰিত হ'ল। তদুপৰি লৰাটো যে হু-বহু তেওঁৰে নিচিনা। অকল সেয়ে নহয়, মুনি-কুমাৰৰ এনে দুৰ্দ্দমনীয় তেজ দেখিও তেওঁৰ সন্দেহ জন্মিছিল; সেই দেখি লৰাটোৰ পৰিচয় পাবলৈ তেওঁ ব্যগ্ৰ হৈ পৰিল। {{gap}}পৰিচয় লাহে লাহে সকলো ওলাল। সেইটিয়েই দুষ্যন্তৰ একমাত্ৰ বংশধৰ, শকুন্তলাৰ পুত্ৰ। তাৰ পিচত শকুন্তলাৰ লগত দুষ্যন্তৰ সাক্ষাৎ হ'ল, দুষ্যন্তই তপস্বিনী বেশধাৰিণী শকুন্তলাক দেখি আঙঠি পোৱাৰে পৰা সকলো বৃত্তান্ত বৰ্ণনা কৰি ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। শকুন্তলায়ো নিজৰ অসৱধানতাবশতঃ আঙঠি হেৰুওৱাৰ বাবে নিজৰ দোষ স্বীকাৰ কৰি ক্ষমা খুজিলে। {{gap}}এই মিলনত শকুন্তলা আৰু দুষ্যন্তই নব জীৱন লাভ কৰিলে। দুয়ো মাৰীচৰ ওচৰলৈ গৈ প্ৰণাম কৰিলে। মাৰীচে দুয়োকো আশীৰ্ব্বাদ কৰি ক'লে, – “তোমালোকৰ যি হৈ গ'ল, তাৰ বাবে বেজাৰ নকৰিবা; কাৰণ তাক খণ্ডাবৰ উপায় নাছিল। কেনেকৈ এনে হ'ল কওঁ শুনা।<noinclude></noinclude> oa5ttsav8gk33freltueftjv1swddxz 104 95800 267111 2026-11-11T05:47:44Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267111 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৭৮|শকুন্তলা|}}</noinclude>তুমি যেতিয়া ৰাজধানীলৈ উলটি গ'লা, তেতিয়া শকুন্তলা তোমাৰ চিন্তাত আকুল হৈ পৰিছিল। এদিন এনেকৈ আপোন-পাহৰা হৈ থাকোঁতেই দুৰ্ব্বাসা অতিথি স্বৰূপে দুৱাৰত উপস্থিত হৈছিল, কিন্তু শকুন্তলাৰ বাহ্য-জ্ঞান একো নথকাত তাৰ গমকে নাপালে। ভিক্ষা নাইবা আন কোনো সমিধান নাপাই খঙ্গত দুৰ্ব্বাসাই অভিশাপ দিলে,—“তই যাক ভাবি অতিথিক অৱহেলা কৰিছ, সিয়েই তোক পাহৰি যাব।” শকুন্তলাই সেইবোৰ একোকে কব নোৱাৰিলে; কিন্তু প্ৰিয়ম্বদাই নিলগৰ পৰা শুনি লৰি গৈ ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰি ঋষিৰ ভৰিত দীঘল দি পৰিল। ঋষিয়ে ক'লে, “মোৰ বাক্যৰ অন্যথা নহয়, তেও যদি কিবা অভিজ্ঞান দেখুৱাব পাৰে, তেন্তে মনত পৰিব।” সেই দেখিয়েই আঙঠিটো পাই তোমাৰ সকলো কথা মনত পৰিছিল। {{gap}}মাৰীচৰ কথাত দুয়ো দোষৰ পৰা মুক্ত হৈ আনন্দ পালে। শকুন্তলাই ক'লে-“এতিয়া বুজিছোঁ— সখীহঁতে কিয় মোক আঙঠিটো ভালকৈ ৰাখিবলৈ কৈছিল।” {{gap}}দুষ্যন্তই ক'লে – “ময়ো আপোনাৰ কথাত দোষ আৰু অনুতাপৰ পৰা মুক্ত হলোঁ। বোধ কৰোঁ পিতা কাশ্যপ মোৰ ওপৰত ৰুষ্ট হৈছে, তেওঁকো এই সংবাদ জনাব লাগে। {{gap}}মাৰীচে ক'লে, “সেইবোৰ চিন্তাৰ প্ৰয়োজন নাই। তেওঁ তপৰ প্ৰভাৱত সকলো জানে। তথাপি মই এতিয়াই<noinclude></noinclude> 61gy4r5y92ccu8q05c4xmd0y5w3efel 104 95801 267113 2026-11-11T05:51:37Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267113 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||শকুন্তলা|৭৯}}</noinclude>এই সুখকৰ সংবাদ পঠিয়াম। তোমালোকৰ ঈশ্বৰে মঙ্গল কৰক। এই যে তোমাৰ পুত্ৰ, তেওঁক ইয়াত সকলোৱে সৰ্ব্বদমন বুলি জানে। কালত এওঁ সপ্তদ্বীপা পৃথিবীৰ চক্ৰবৰ্ত্তী ৰজা হৈ ভৰত নাম পাব।” {{gap}}সকলোৰে মনত আনন্দ মিলিল। ৰজাই মহৰ্ষিক সেৱা কৰি বিদায় মাগিলে। ঋষিয়েও আশীৰ্ব্বাদ দিলে। তেতিয়া পুত্ৰভাৰ্য্যাসমন্বিতে দুষ্যন্ত ইন্দ্ৰৰ ৰথত উঠ ৰাজধানীলৈ উলটিল। ইমান দিনৰ দুখৰ ৰাতিৰ পাচত সুখৰ প্ৰভাতে তেওঁলোকৰ নব জীৱনৰ সূচনা কৰিলে। {{center|''{{X-larger|অন্ত}}''}}<noinclude></noinclude> 1d25jkn0iwiurrj4kupvt3pyla8bd4j 104 95802 267114 2026-11-11T05:52:43Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267114 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮১|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৮১}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ।<noinclude></noinclude> 75qx8mnn4rkor1gc9ckiqc8e3eg3pw2 104 95803 267115 2026-11-11T05:53:10Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267115 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮২|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৮২}}</noinclude>পৰিচয়। মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ কালিদাসৰ “মালৱিকাগ্নিমিত্ৰম্”নামৰ নাট গল্প। এই নাটকৰ নায়কৰ লগত যদিও বুৰঞ্জীৰ সম্পৰ্ক ৰখা হৈছে, তথাপি ঘটনাটো কবিৰ কল্পনা মাথোন। ঘটনাৰ সমাবেশ অতি মনোৰম। চৰিত্ৰবিলাকৰ মাজে দি মানষ-প্ৰকৃতিৰ সূক্ষ্মাতিসূক্ষ বিশ্লেষণ ফুটি 'ওলাইছে। এই নাটকৰ বিদূষক কবিৰ অপূৰ্ব্ব সৃষ্টি। এনে চতুৰ বিদূষক আন কোনো নাটকতে নাই। ইয়াৰ ঘটনাৱলীয়ে প্ৰত্যেক পাঠকৰে অন্তৰ স্পৰ্শ কৰে। সেই কাৰণেই হ'ব পায় পিছৰ কালৰ কোনো কোনো নাট্যকাৰৰ ৰচনাত ইয়াৰ প্ৰভাব পৰা দেখা যায়। এই গল্পত নাটকৰ কথাখিনি চমুকৈ প্ৰকাশ কৰা হৈছে। তেনে কৰোতে যাতে মূলগ্ৰন্থৰ সৌন্দৰ্য্য নষ্ট নহয় তালৈ যথাসম্ভব লক্ষ্য ৰখা হৈছে। ইতি --(3:0)--<noinclude></noinclude> s78uq0dbczoloy37t8bqyi5k4fl3czz 267208 267115 2026-11-11T09:17:01Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267208 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude> {{center|''{{Xxx-larger|পৰিচয়।}}''}} {{gap}}মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ কালিদাসৰ “মালৱিকাগ্নিমিত্ৰম্”নামৰ নাটকৰ গল্প। এই নাটকৰ নায়কৰ লগত যদিও বুৰঞ্জীৰ সম্পৰ্ক ৰখা হৈছে, তথাপি ঘটনাটো কবিৰ কল্পনা মাথোন। ঘটনাৰ সমাবেশ অতি মনোৰম। চৰিত্ৰবিলাকৰ মাজে দি মানষ-প্ৰকৃতিৰ সূক্ষ্মাতিসূক্ষ বিশ্লেষণ ফুটি ওলাইছে। এই নাটকৰ বিদূষক কবিৰ অপূৰ্ব্ব সৃষ্টি। এনে চতুৰ বিদূষক আন কোনো নাটকতে নাই। ইয়াৰ ঘটনাৱলীয়ে প্ৰত্যেক পাঠকৰে অন্তৰ স্পৰ্শ কৰে। সেই কাৰণেই হ'ব পায় পিছৰ কালৰ কোনো কোনো নাট্যকাৰৰ ৰচনাত ইয়াৰ প্ৰভাব পৰা দেখা যায়। এই গল্পত নাটকৰ কথাখিনি চমুকৈ প্ৰকাশ কৰা হৈছে। তেনে কৰোতে যাতে মূলগ্ৰন্থৰ সৌন্দৰ্য্য নষ্ট নহয় তালৈ যথাসম্ভব লক্ষ্য ৰখা হৈছে। ইতি {{center|'''--(••)--'''}}<noinclude></noinclude> hgirr9jncv9ck834rsz27979svic9of 104 95804 267119 2026-11-11T05:56:27Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267119 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮৩|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৮৩}}</noinclude>মালবিকাগ্নিমিত্ৰ। (s) মৌৰ্য্য বংশৰ শেষ ৰজা বৃহদ্ৰথক সিংহাসনচ্যুত কৰি তেওঁৰ সুবিখ্যাত সেনাপতি পুষ্পমিত্ৰই ( বুৰঞ্জীত পুষ্যমিত্ৰ ) মিত্ৰ বংশৰ ৰাজত্বৰ সূচনা কৰে আৰু নিজ পুত্ৰ অগ্নিমিত্ৰক ভাৰত-ম্ৰাটৰূপে বিদিশাৰ সিংহাসনত প্ৰতিষ্ঠিত কৰে। অগ্নিমিত্ৰ শৌৰ্য্যে-বীৰ্য্য্যে গুণে গৰিমাই সেই কালৰ অদ্বিতীয়; নৃপতি আছিল। অগ্নিমিত্ৰৰ সহ ৰ্ম্মিণীৰ নাম ধাৰিণী। তেওঁৰ পুত্ৰ বসুমিত্ৰই এতিয়া প্ৰায় যৌৱনত ভৰি দিছে, কন্যা বসুলক্ষ্মী এতিয়াও চালুকীয়া। স্বামীৰ প্ৰতি অগাধ প্ৰেম-ভক্তি আৰু পুত্ৰ-কন্যাৰ প্ৰতি মাতৃ হৃদয়ৰ স্বৰ্গীয় স্নেহ-প্ৰীতি, এয়েই আছিল ধাৰিণীৰ সাধনাৰ সামগ্ৰী! অগ্নিমিত্ৰ কিন্তু এই লক্ষ্মীস্বৰূপা মহিষীক লৈয়েই সন্তুষ্ট থাকিব পৰা নাছিল। ধাৰিণীৰ ইৰাৱতী নামেৰে এজনী লিগিৰী আছিল। লিগিৰী হ'লেও তেওঁৰ ৰূপত চকু দিলে চকু ৰৈছিল। অকল সেয়ে নহয়, নৃত্য-গীতত তেওঁৰ বিশেষ কৃতিত্ব আছিল। চকুৰ আগত পখিলাৰ দৰে এই চিৰচঞ্চল পুঞ্জীভূত সৌন্দৰ্য দেখি থাকি অগ্নিমিত্ৰই নিজৰ সংধম ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলে।<noinclude></noinclude> bvyj90n910od48ei5xdhizl7ymseaa8 267209 267119 2026-11-11T09:22:16Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267209 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>{{center|'''{{Xxxx-larger|মালবিকাগ্নিমিত্ৰ।}}'''}} {{center|{{X-larger|(১)}}}} {{gap}}মৌৰ্য্য বংশৰ শেষ ৰজা বৃহদ্ৰথক সিংহাসনচ্যুত কৰি তেওঁৰ সুবিখ্যাত সেনাপতি পুষ্পমিত্ৰই ( বুৰঞ্জীত পুষ্যমিত্ৰ ) মিত্ৰ বংশৰ ৰাজত্বৰ সূচনা কৰে আৰু নিজ পুত্ৰ অগ্নিমিত্ৰক ভাৰত-সম্ৰাটৰূপে বিদিশাৰ সিংহাসনত প্ৰতিষ্ঠিত কৰে। অগ্নিমিত্ৰ শৌৰ্য্যে-বীৰ্য্যে গুণে গৰিমাই সেই কালৰ অদ্বিতীয় নৃপতি আছিল। {{gap}}অগ্নিমিত্ৰৰ সহধৰ্ম্মিণীৰ নাম ধাৰিণী। তেওঁৰ পুত্ৰ বসুমিত্ৰই এতিয়া প্ৰায় যৌৱনত ভৰি দিছে, কন্যা বসুলক্ষ্মী এতিয়াও চালুকীয়া। স্বামীৰ প্ৰতি অগাধ প্ৰেম-ভক্তি আৰু পুত্ৰ-কন্যাৰ প্ৰতি মাতৃ হৃদয়ৰ স্বৰ্গীয় স্নেহ-প্ৰীতি, এয়েই আছিল ধাৰিণীৰ সাধনাৰ সামগ্ৰী! অগ্নিমিত্ৰ কিন্তু এই লক্ষ্মীস্বৰূপা মহিষীক লৈয়েই সন্তুষ্ট থাকিব পৰা নাছিল। ধাৰিণীৰ ইৰাৱতী নামেৰে এজনী লিগিৰী আছিল। লিগিৰী হ'লেও তেওঁৰ ৰূপত চকু দিলে চকু ৰৈছিল। অকল সেয়ে নহয়, নৃত্য-গীতত তেওঁৰ বিশেষ কৃতিত্ব আছিল। চকুৰ আগত পখিলাৰ দৰে এই চিৰচঞ্চল পুঞ্জীভূত সৌন্দৰ্য দেখি থাকি অগ্নিমিত্ৰই নিজৰ সংধম ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলে।<noinclude></noinclude> 8mmtadafvsm6u3za1jbki4y589w3dls 104 95805 267120 2026-11-11T05:56:46Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267120 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮৪|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৮৪}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ তাৰ ফলত লিগিৰী ইৰাৱতীয়ে ৰজাৰ সৰু কুঁৱৰীৰ ঠাই অধিকাৰ, কৰিলে। ধাৰিণী আছিল ধৰণীৰ দৰেই ধৈৰ্য্য আৰু সহিষ্ণুতাৰ মূৰ্ত্তি। তেওঁ ৰজাৰ কাৰ্য্যত কোনো আপত্তি নকৰিলে; আন কি, তেওঁৰ মনত তাৰপৰা কিবা অশান্তি জন্মাৰ চিনো প্ৰকাশ নাপালে। মুঠতে তেতিয়াও ৰাজ সংসাৰ আগৰ দৰে শান্তিময় হৈয়েই থাকিল। ধাৰিণীৰ ভায়েক বীৰসেন অগ্নিমিত্ৰৰ সেনাপতি। তেওঁ নৰ্ম্মদা নদীৰ তীৰৰ দুৰ্গত থাকে। এদিন তেওঁ এদল ডকাইতে এজনী দিপলিপ গাভৰু ছোৱালী ধৰি নিয়াৰ বাতৰি পাই ততালিকে সসৈন্যে গৈ সিহঁতক আক্ৰমণ কৰিলে। তেতিয়া দুয়ো দলৰ হতাহতি লাগিল। তাৰ ফলত কেইটামান ডকাইত মলি, আৰু বাকী- বিলাক পলাল। বীৰসেনে সিহঁতে এৰি যোৱা ধন- সোণেৰে সৈতে ছোৱালীজনী নিজৰ তত্ত্বাৱধানলৈ লৈ আহিল। ছোৱালীজনীৰ ৰূপ-গুণ, আচাৰ-ব্যৱহাৰ দেখি তেওঁ মুগ্ধ হ'ল আৰু বায়েকলৈ উপঢৌকন স্বৰূপে পঠিয়াই দিলে। ছোৱালীজনীৰ নাম মালৱিকা। মালৱিকাক পাই ধাৰিণীৰ আনন্দৰ পাৰ নোহোৱা হ'ল, অন্তৰৰ নিভৃত কোণত লুকুৱাই ৰখা কিবা এটা উদ্দেশ্য সিদ্ধি কৰিবলৈ যেন উপায় পালে। তেওঁ মালৱিকাক বিশেষ ভাৱে<noinclude></noinclude> 7abfgcasz2ahhoa9wbypolz9ogr80en 267210 267120 2026-11-11T09:25:45Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267210 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮৪|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>তাৰ ফলত লিগিৰী ইৰাৱতীয়ে ৰজাৰ সৰু কুঁৱৰীৰ ঠাই অধিকাৰ কৰিলে। ধাৰিণী আছিল ধৰণীৰ দৰেই ধৈৰ্য্য আৰু সহিষ্ণুতাৰ মূৰ্ত্তি। তেওঁ ৰজাৰ কাৰ্য্যত কোনো আপত্তি নকৰিলে; আন কি, তেওঁৰ মনত তাৰপৰা কিবা অশান্তি জন্মাৰ চিনো প্ৰকাশ নাপালে। মুঠতে তেতিয়াও ৰাজ সংসাৰ আগৰ দৰে শান্তিময় হৈয়েই থাকিল। {{gap}}ধাৰিণীৰ ভায়েক বীৰসেন অগ্নিমিত্ৰৰ সেনাপতি। তেওঁ নৰ্ম্মদা নদীৰ তীৰৰ দুৰ্গত থাকে। এদিন তেওঁ এদল ডকাইতে এজনী দিপলিপ গাভৰু ছোৱালী ধৰি নিয়াৰ বাতৰি পাই ততালিকে সসৈন্যে গৈ সিহঁতক আক্ৰমণ কৰিলে। তেতিয়া দুয়ো দলৰ হতাহতি লাগিল। তাৰ ফলত কেইটামান ডকাইত মৰিল, আৰু বাকীবিলাক পলাল। বীৰসেনে সিহঁতে এৰি যোৱা ধন- সোণেৰে সৈতে ছোৱালীজনী নিজৰ তত্ত্বাৱধানলৈ লৈ আহিল। ছোৱালীজনীৰ ৰূপ-গুণ, আচাৰ-ব্যৱহাৰ দেখি তেওঁ মুগ্ধ হ'ল আৰু বায়েকলৈ উপঢৌকন স্বৰূপে পঠিয়াই দিলে। {{gap}}ছোৱালীজনীৰ নাম মালৱিকা। মালৱিকাক পাই ধাৰিণীৰ আনন্দৰ পাৰ নোহোৱা হ'ল, অন্তৰৰ নিভৃত কোণত লুকুৱাই ৰখা কিবা এটা উদ্দেশ্য সিদ্ধি কৰিবলৈ যেন উপায় পালে। তেওঁ মালৱিকাক বিশেষ ভাৱে<noinclude></noinclude> 67jp3x1p16z7qjsmckj3kxe6rfod7aa 104 95806 267121 2026-11-11T05:57:04Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267121 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮৫|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৮৫}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ পৰীক্ষা কৰি দেখিলে যে তেওঁ সকলো বিষয়তে শুনি- পুণা; আন কি ইৰাৱতীতকৈও চৰা। মাত্ৰ এটা বিষয়ত মালৱিকা ইৰাৱতীৰ তলত, সেইটো হৈছে নৃত্য-গীত। এই অসম্পূৰ্ণতা পূৰ্ণ কৰিবলৈ তেওঁ নাট্যাচাৰ্য্য গণদাসক মাতি তেওঁৰ হাতত মালবিকাক সমৰ্পণ কৰিলে। মালৱিকাৰ সম্পৰ্কে কোনো কথা ধাৰিণীয়ে ৰজাক কোৱা নাছিল। মালৱিকা এতিয়া গণদাসৰ লগতে থাকে। মাজে মাজে ধাৰিণীয়ে তেওঁ ক মতাই আনি ভালকৈ খুৱাই বুৱাই নানা প্ৰকাৰ সাজ-পাৰ আৰু অলঙ্কাৰ দিয়ে। আন দিনতো লিগিৰী পঠিয়াই তেওঁৰ শিক্ষাৰ বিষয়ে গণদাসৰ পৰা সকলো বাতৰি লৈ থাকে। মাল- ৱিকা যাতে ৰজাৰ চকুত নপৰে এই বিষয়ে তেওঁ গুৰিৰে পৰা সতৰ্ক হৈ চলিছে। এনেকৈয়ে কিছু দিন অতিবাহিত হ'ল। এদিন ধাৰিণী বসুলক্ষ্মীৰে সৈতে চিত্ৰশালালৈ গৈ এখন নতুন চিত্ৰ একান্ত মনে চাই আছিল। ছবিখনত তেওঁ নিজে, মালৱিকা আৰু জনচেৰেক লিগিৰী আছিল, মালৱিকাৰ ঠাই আছিল তেওঁৰ নিচেই ওচৰত। তেওঁ ছবিখন ইমান মনো- যোগেৰে চাইছিল যে কেতিয়া অগ্নিমিত্ৰ গৈ তেওঁৰ কাষত থিয় হ'ল, তেওঁ তাৰ গমকে ধৰিব নোৱাৰিলে। কিছু সময় একেৰাহে নীৰৱে ছবিখন চাই থাকি ৰজাই কৈ উঠিল, – “বাঃ! কেনে ধুনীয়া ছোৱালীজনী! তোমাৰ 1 দেখোন<noinclude></noinclude> ouq4jx1r7dus2u19fltw8k833b6to6c 267211 267121 2026-11-11T09:29:40Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267211 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|৮৫}}</noinclude>পৰীক্ষা কৰি দেখিলে যে তেওঁ সকলো বিষয়তে সুনিপুণা; আন কি ইৰাৱতীতকৈও চৰা। মাত্ৰ এটা বিষয়ত মালৱিকা ইৰাৱতীৰ তলত, সেইটো হৈছে নৃত্য-গীত। এই অসম্পূৰ্ণতা পূৰ্ণ কৰিবলৈ তেওঁ নাট্যাচাৰ্য্য গণদাসক মাতি তেওঁৰ হাতত মালবিকাক সমৰ্পণ কৰিলে। {{gap}}মালৱিকাৰ সম্পৰ্কে কোনো কথা ধাৰিণীয়ে ৰজাক কোৱা নাছিল। মালৱিকা এতিয়া গণদাসৰ লগতে থাকে। মাজে মাজে ধাৰিণীয়ে তেওঁক মতাই আনি ভালকৈ খুৱাই বুৱাই নানা প্ৰকাৰ সাজ-পাৰ আৰু অলঙ্কাৰ দিয়ে। আন দিনতো লিগিৰী পঠিয়াই তেওঁৰ শিক্ষাৰ বিষয়ে গণদাসৰ পৰা সকলো বাতৰি লৈ থাকে। মালৱিকা যাতে ৰজাৰ চকুত নপৰে এই বিষয়ে তেওঁ গুৰিৰে পৰা সতৰ্ক হৈ চলিছে। {{gap}}এনেকৈয়ে কিছু দিন অতিবাহিত হ'ল। এদিন ধাৰিণী বসুলক্ষ্মীৰে সৈতে চিত্ৰশালালৈ গৈ এখন নতুন চিত্ৰ একান্ত মনে চাই আছিল। ছবিখনত তেওঁ নিজে, মালৱিকা আৰু জনচেৰেক লিগিৰী আছিল, মালৱিকাৰ ঠাই আছিল তেওঁৰ নিচেই ওচৰত। তেওঁ ছবিখন ইমান মনোযোগেৰে চাইছিল যে কেতিয়া অগ্নিমিত্ৰ গৈ তেওঁৰ কাষত থিয় হ'ল, তেওঁ তাৰ গমকে ধৰিব নোৱাৰিলে। কিছু সময় একেৰাহে নীৰৱে ছবিখন চাই থাকি ৰজাই কৈ উঠিল, – “বাঃ! কেনে ধুনীয়া ছোৱালীজনী! তোমাৰ দেখোন<noinclude></noinclude> dkn9t3c6rpscpvch47fim60lb45gpfh 104 95807 267122 2026-11-11T05:57:22Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267122 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮৬|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৮৬}}</noinclude>মাগৱিকাগ্নিমিত্ৰ সৰু ছোৱালী বসুলক্ষ্মীয়ে ক'লে,— একেবাৰে ওচৰতে ঠাই ধাৰিণী চক খাই পাইছে। এওঁৰ নাম কি?" উঠিল। ৰজাৰ কথাৰ তেওঁ কোনে৷ উত্তৰ নিদিলে “এওঁৰ নাম মালৱিকা ।” চঞ্চল হৈ উঠিল। কেতিয়া মালৱিকাৰ ছবি দেখিবৰে পৰা অগ্নিমিত্ৰৰ চিন্ত তেজ-মঙ্গহৰ মালৱিকাক দেখি চকু জুৰাবলৈ পাব এই চিন্তাই তেওঁৰ হৃদয়ত তোলপাৰ লগাবলৈ ধৰিলে। কিন্তু তেওঁ ৰ ইচ্ছ। পূৰ্ণ কৰা সহজ নহ'ল; ধাৰিণীয়ে মালৱিকাক ৰজাৰ চকুত নপৰাকৈ ৰাখিবৰ নিমিত্তে আগতকৈয়ো অধিক সতৰ্কতা অৱলম্বন কৰিলে। অগ্নিমিত্ৰৰ সুখ-শান্তি নোহোৱা হ'ল৷ মালৱিকাক কেনেকৈ দেখা পাব, কি উপায়েৰে এবাৰ তেওঁৰ কাষ চাপিব পাৰিব, এয়ে হ'ল তেওঁৰ দিন-ৰাতিয়ে, সচিতে সপোনে একমাত্ৰ চিন্তাৰ বিষয়। নিজে কোনোমতেই একো উপায় উলিয়াব নোৱাৰি তেওঁ বিদূষক গৌতম সকলো কথা ভাঙিপাতি কৈ এটা ব্যৱস্থা কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। বিদুষকে ক'লে, – “সেইটে। নো কি টান কথা! অতি শীঘ্ৰে মই তাৰ ব্যৱস্থা কৰিম।”<noinclude></noinclude> tk2iq0p2hc3jewm3l5lw4qv93lm6dq2 267212 267122 2026-11-11T09:35:38Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267212 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮৬|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>একেবাৰে ওচৰতে ঠাই পাইছে। এওঁৰ নাম কি?" {{gap}}ধাৰিণী চক খাই উঠিল। ৰজাৰ কথাৰ তেওঁ কোনো উত্তৰ নিদিলে। সৰু ছোৱালী বসুলক্ষ্মীয়ে ক'লে,— “এওঁৰ নাম মালৱিকা।” {{gap}}মালৱিকাৰ ছবি দেখিবৰে পৰা অগ্নিমিত্ৰৰ চিত্ত চঞ্চল হৈ উঠিল। কেতিয়া তেজ-মঙ্গহৰ মালৱিকাক দেখি চকু জুৰাবলৈ পাব এই চিন্তাই তেওঁৰ হৃদয়ত তোলপাৰ লগাবলৈ ধৰিলে। কিন্তু তেওঁৰ ইচ্ছা পূৰ্ণ কৰা সহজ নহ'ল; ধাৰিণীয়ে মালৱিকাক ৰজাৰ চকুত নপৰাকৈ ৰাখিবৰ নিমিত্তে আগতকৈয়ো অধিক সতৰ্কতা অৱলম্বন কৰিলে। {{gap}}অগ্নিমিত্ৰৰ সুখ-শান্তি নোহোৱা হ'ল। মালৱিকাক কেনেকৈ দেখা পাব, কি উপায়েৰে এবাৰ তেওঁৰ কাষ চাপিব পাৰিব, এয়ে হ'ল তেওঁৰ দিন-ৰাতিয়ে, সচিতে সপোনে একমাত্ৰ চিন্তাৰ বিষয়। নিজে কোনোমতেই একো উপায় উলিয়াব নোৱাৰি তেওঁ বিদূষক গৌতমক সকলো কথা ভাঙিপাতি কৈ এটা ব্যৱস্থা কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। বিদুষকে ক'লে, – “সেইটো নো কি টান কথা! অতি শীঘ্ৰে মই তাৰ ব্যৱস্থা কৰিম।” {{center|'''⸻'''}}<noinclude></noinclude> 6ebd9locykbo7ofb27fm2nky1tqs0ga 104 95808 267123 2026-11-11T05:57:40Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267123 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮৭|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৮৭}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ 5 ( 2 ) যেতিয়া অগ্নিমিত্ৰ বিদিশাৰ সিংহাসনত, তেতিয়া বিদৰ্ভৰ সিংহাসন লৈ ৰাজবংশৰ কেইবাজনো লোকৰ ভিতৰত কন্দলৰ সূত্ৰপাত হয়, ঘাইকৈ যজ্ঞসেন আৰু মাধৱসেনৰ ভিতৰত। কিছুদিনৰ পাচত যজ্ঞসেনে সিংহাসন অধিকাৰ কৰে, মাধৱসেন পৰাস্ত হয়। মাধৱসেনে যেতিয়া দেখিলে তেওঁ নিজ পৰাক্ৰমেৰে যজ্ঞসেনৰ হাতৰ পৰা সিংহাসন উদ্ধাৰ কৰিব পৰাৰ আশা নাই, তেতিয়া তেও মহাপৰাক্ৰান্ত অগ্নিমিত্ৰৰ সাহায্যপ্ৰাৰ্থী হ'বলৈ আগ বাঢ়িল। এই উদ্দেশ্যে তেওঁ তেওঁৰ ভনীয়েকক লগত লৈ মন্ত্ৰী সুমতি আৰু তেওঁৰ পৰিজনেৰে সৈতে বিদিশা অভিমুখে যাত্ৰা কৰিলে। মাধৱসেনৰ উদ্দেশ্য আছিল ভনীয়েকক অগ্নিমিত্ৰৰ লগত বিয়া দি সম্বন্ধ পাতি লৈ তেওঁৰ সাহায্যেৰে বিদৰ্ভৰ সিংহাসন লাভ কৰা। কিন্তু তেওঁৰ উদ্দেশ্য সিদ্ধি নহ'ল; বাটতে শত্ৰুসৈন্যই তেওঁক বন্দী কৰি নিলে। ; এই ঘটনাৰ কথা অচিৰে অগ্নিমিত্ৰৰ কাণত পৰিল। তেওঁ তেতিয়াই মাধৱসেন আৰু তেওঁৰ ভনীয়েকক এৰি দিবলৈ কৈ যজ্ঞসেনলৈ চিঠি লিখিলে। যথা সময়ত তাৰ - উত্তৰ আহিল। চিঠি পাই মন্ত্ৰী ৰজাৰ ওচৰলৈ আহিল। ৰজা তেতিয়া সভাসদসকলেৰে বহি আছিল। মন্ত্ৰীয়ে<noinclude></noinclude> 8kn83f13vp3dhz2pi1615ire00wrdu1 267214 267123 2026-11-11T09:40:18Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267214 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|৮৭}}</noinclude> {{center|{{X-larger|(২)}}}} {{gap}}যেতিয়া অগ্নিমিত্ৰ বিদিশাৰ সিংহাসনত, তেতিয়া বিদৰ্ভৰ সিংহাসন লৈ ৰাজবংশৰ কেইবাজনো লোকৰ ভিতৰত কন্দলৰ সূত্ৰপাত হয়, ঘাইকৈ যজ্ঞসেন আৰু মাধৱসেনৰ ভিতৰত। কিছুদিনৰ পাচত যজ্ঞসেনে সিংহাসন অধিকাৰ কৰে, মাধৱসেন পৰাস্ত হয়। মাধৱসেনে যেতিয়া দেখিলে তেওঁ নিজ পৰাক্ৰমেৰে যজ্ঞসেনৰ হাতৰ পৰা সিংহাসন উদ্ধাৰ কৰিব পৰাৰ আশা নাই, তেতিয়া তেওঁ মহাপৰাক্ৰান্ত অগ্নিমিত্ৰৰ সাহায্যপ্ৰাৰ্থী হ'বলৈ আগ বাঢ়িল। এই উদ্দেশ্যে তেওঁ তেওঁৰ ভনীয়েকক লগত লৈ মন্ত্ৰী সুমতি আৰু তেওঁৰ পৰিজনেৰে সৈতে বিদিশা অভিমুখে যাত্ৰা কৰিলে। মাধৱসেনৰ উদ্দেশ্য আছিল ভনীয়েকক অগ্নিমিত্ৰৰ লগত বিয়া দি সম্বন্ধ পাতি লৈ তেওঁৰ সাহায্যেৰে বিদৰ্ভৰ সিংহাসন লাভ কৰা। কিন্তু তেওঁৰ উদ্দেশ্য সিদ্ধি নহ'ল; বাটতে শত্ৰুসৈন্যই তেওঁক বন্দী কৰি নিলে। {{gap}}এই ঘটনাৰ কথা অচিৰে অগ্নিমিত্ৰৰ কাণত পৰিল। তেওঁ তেতিয়াই মাধৱসেন আৰু তেওঁৰ ভনীয়েকক এৰি দিবলৈ কৈ যজ্ঞসেনলৈ চিঠি লিখিলে। যথা সময়ত তাৰ উত্তৰ আহিল। চিঠি পাই মন্ত্ৰী ৰজাৰ ওচৰলৈ আহিল। {{gap}}ৰজা তেতিয়া সভাসদসকলেৰে বহি আছিল। মন্ত্ৰীয়ে<noinclude></noinclude> jpcpnni59fp6nxddm3tl7zcvlbczdwh 104 95809 267124 2026-11-11T05:57:59Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267124 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮৮|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৮৮}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ বিদৰ্ভপতিৰ উত্তৰ অহাৰ কথা ৰজাক নিবেদন কৰিলে। ৰজাই সুধিলে,–“বিদৰ্ভপতিৰ অভিপ্ৰায় কি?” মন্ত্ৰী।— মহাৰাজ, আত্মবিনাশ। - ৰজা।—সেইবোৰ নালাগে, চিঠিত কি লিখিছে ম‍ই শুনিব খোজে॥ মন্ত্ৰী।— শুনক, বিদৰ্ভপতিয়ে লিখিছে – “সমনীয়া ৰজাসকৰ ভিতৰত ইজনে সিজনৰ প্ৰতি কেনে ব্যৱহাৰ কৰা উচিত তাক আপুনি জানে। সেই কাৰণে মাধৱ সেনৰ লগত মোৰ কন্দলৰ সম্পৰ্কত আপুনি কোনো পক্ষ নলব বুলি আশা কৰিলোঁ৷ মাধৱসেনক মই বন্দী কৰি ৰাখিছোঁ সঁচা, কিন্তু তেওঁৰ ভনীয়েকক পোৱা নাই। মাধৱসেনক বন্দী কৰাৰ সময়তে তেওঁ হেৰাল। তেওঁৰ অনুসন্ধানৰ নিমিত্তে আমি যত্নৰ ত্ৰুটি নকৰোঁ৷ মাধৱসেনৰ মুক্তিৰ সম্পৰ্কে ইয়াকে ক'ব পাৰোঁ যে যদি আপুনি বন্দী কৰি ৰখা মোৰ শ্যালক মৌৰ্য্য সচিৰক আগতে এৰি দিয়ে, তেনেহলে মাধৱসেনক মুক্তি দিয়া হ'ব। ৰজা।—কি! মূৰ্খ ই মোৰ লগত কাৰ্য্য বিনিময় কৰিবলৈ বিচাৰে। ইমান স্পৰ্দ্ধা তাৰ! মন্ত্ৰী, বিদৰ্ভপতি মোৰ শত্ৰু, তাৰ উচ্ছেদ সাধন কৰা আমাৰ কৰ্ত্তব্য। বহুত দিনৰে পৰা যদিও কৰা হৈছে, তথাপিও এটা বিদৰ্ভ আক্ৰমণৰ আয়োজন স্পষ্ট কাৰণ নোলোৱাত তাক<noinclude></noinclude> 6f1ptbp2sbpfq28sye1xujya0wrksah 267215 267124 2026-11-11T09:44:48Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267215 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮৮|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|৮৮}}</noinclude>বিদৰ্ভপতিৰ উত্তৰ অহাৰ কথা ৰজাক নিবেদন কৰিলে। ৰজাই সুধিলে,–“বিদৰ্ভপতিৰ অভিপ্ৰায় কি?” {{gap}}মন্ত্ৰী।— মহাৰাজ, আত্মবিনাশ। {{gap}}ৰজা।—সেইবোৰ নালাগে, চিঠিত কি লিখিছে ম‍ই শুনিব খোজোঁ। {{gap}}মন্ত্ৰী।— শুনক, বিদৰ্ভপতিয়ে লিখিছে – “সমনীয়া ৰজাসকৰ ভিতৰত ইজনে সিজনৰ প্ৰতি কেনে ব্যৱহাৰ কৰা উচিত তাক আপুনি জানে। সেই কাৰণে মাধৱ সেনৰ লগত মোৰ কন্দলৰ সম্পৰ্কত আপুনি কোনো পক্ষ নলব বুলি আশা কৰিলোঁ। মাধৱসেনক মই বন্দী কৰি ৰাখিছোঁ সঁচা, কিন্তু তেওঁৰ ভনীয়েকক পোৱা নাই। মাধৱসেনক বন্দী কৰাৰ সময়তে তেওঁ হেৰাল। তেওঁৰ অনুসন্ধানৰ নিমিত্তে আমি যত্নৰ ত্ৰুটি নকৰোঁ। মাধৱসেনৰ মুক্তিৰ সম্পৰ্কে ইয়াকে ক'ব পাৰোঁ যে যদি আপুনি বন্দী কৰি ৰখা মোৰ শ্যালক মৌৰ্য্য সচিৱক আগতে এৰি দিয়ে, তেনেহলে মাধৱসেনক মুক্তি দিয়া হ'ব। {{gap}}ৰজা।—কি! মূৰ্খই মোৰ লগত কাৰ্য্য বিনিময় কৰিবলৈ বিচাৰে। ইমান স্পৰ্দ্ধা তাৰ! মন্ত্ৰী, বিদৰ্ভপতি মোৰ শত্ৰু, তাৰ উচ্ছেদ সাধন কৰা আমাৰ কৰ্ত্তব্য। বহুত দিনৰে পৰা যদিও বিদৰ্ভ আক্ৰমণৰ আয়োজন কৰা হৈছে, তথাপিও এটা স্পষ্ট কাৰণ নোলোৱাত তাক<noinclude></noinclude> hn5ddfrstb5yr46d3pu9prux4xznn80 104 95810 267126 2026-11-11T05:58:19Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267126 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৮৯|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৮৯}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ ৮৯ কাৰ্য্যত পৰিণত কৰিব পৰা নাছিলোঁ। এই ঘটনাত সেই সুযোগ উপস্থিত। মন্ত্ৰী, যাওক আপুনি, এতিয়াই বীৰসেন প্ৰভৃতি সেনাপতিসকলক বিদৰ্ভ আক্ৰমণ কৰিবলৈ অ'দেশ কৰক। “আপোনাৰ যি আদেশ” এই বুলি মন্ত্ৰী ওলাই অলপ পাচতে বিদূষক ধীৰে ধীৰে আহি ৰজাৰ কাষ চাপিল। ৰজাই সুধিলে, – “বন্ধু, গ'ল। সেই দুৰ্ল্লভ বস্তু দেখা পাবৰ বাট বিচাৰি বিদূষক।— অকল বাট হে পালে। নে? হ'ল নে নাই তাক নোসোধা কিয়? ৰজা৷— হয় নে? কেনেকৈ? কি সংবাদ? পালা নে?” উদ্দেশ্য সিদ্ধি বিদূষকে ৰজাৰ কাণৰ ওচৰলৈ মুখখন নি ফুচফুচাই কিবা ক'লে; ৰজাৰ মুখত হাঁহিয়ে দেখা দিলে। বিদু- ষকক ধন্যবাদ দি ৰজাই ক’লে,--“তুমি যেতিয়া মোৰ সহায় অ'ৰু চিন্তাৰ কাৰণ নাই।” হঠাৎ বাহিৰত দুজন মানুহৰ কাজিয়া শুনা গ'ল। দুয়ো কাণ পাতি শুনিলে, কোনোবাই কৈছে,--“মিছাতে বৰ কথা নক'বা। ৰজাৰ ওচৰলৈ যাওঁ ব’লা। তেতিয়া দেখা যাব কোন ডাঙৰ, কোন সৰু।” শুনি থাকি ৰজাই ক'লে,—“সখি, তোমাৰ নীতি- বৃক্ষৰ ফুল ধৰিলেই।” বিদূষক।— অকল ফুল হে নে? ফলো দেখাহে লাগে।<noinclude></noinclude> 760l3lqo4kmyjppnl6jcaf3dtwhtbh6 267216 267126 2026-11-11T09:51:00Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267216 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|৮৯}}</noinclude>কাৰ্য্যত পৰিণত কৰিব পৰা নাছিলোঁ। এই ঘটনাত সেই সুযোগ উপস্থিত। মন্ত্ৰী, যাওক আপুনি, এতিয়াই বীৰসেন প্ৰভৃতি সেনাপতিসকলক বিদৰ্ভ আক্ৰমণঅ কৰিবলৈ আদেশ কৰক। {{gap}}“আপোনাৰ যি আদেশ” এই বুলি মন্ত্ৰী ওলাই গ'ল।। অলপ পাচতে বিদূষক ধীৰে ধীৰে আহি ৰজাৰ কাষ চাপিল। ৰজাই সুধিলে, – “বন্ধু, কি সংবাদ? সেই দুৰ্ল্লভ বস্তু দেখা পাবৰ বাট বিচাৰি পালা নে?” {{gap}}বিদূষক।— অকল বাট হে পালোঁ নে? উদ্দেশ্য সিদ্ধি হ'ল নে নাই তাক নোসোধা কিয়? {{gap}}ৰজা— হয় নে? কেনেকৈ? {{gap}}বিদূষকে ৰজাৰ কাণৰ ওচৰলৈ মুখখন নি ফুচফুচাই কিবা ক'লে; ৰজাৰ মুখত হাঁহিয়ে দেখা দিলে। বিদুষকক ধন্যবাদ দি ৰজাই ক’লে,--“তুমি যেতিয়া মোৰ সহায় আৰু চিন্তাৰ কাৰণ নাই।” {{gap}}হঠাৎ বাহিৰত দুজন মানুহৰ কাজিয়া শুনা গ'ল।অ দুয়ো কাণ পাতি শুনিলে, কোনোবাই কৈছে,--“মিছাতে বৰ কথা নক'বা। ৰজাৰ ওচৰলৈ যাওঁ ব’লা। তেতিয়া দেখা যাব কোন ডাঙৰ, কোন সৰু।” {{gap}}শুনি থাকি ৰজাই ক'লে,—“সখি, তোমাৰ নীতিবৃক্ষৰ ফুল ধৰিলেই।” {{gap}}বিদূষক।— অকল ফুল হে নে? ফলো দেখাহে লাগে।<noinclude></noinclude> jlxckgx4bdiz39z33j8tys74xgwv1f9 104 95811 267127 2026-11-11T05:58:37Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267127 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯০|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৯০}}</noinclude>মালবিকাগ্নিমিত্ৰ এনেতে কঞ্চুকী আহি ৰজাক জনালে, – “মহাৰাজ আদেশমতে সকলো মন্ত্ৰীয়ে কৈ পঠাইছে বোলে মহাৰাজৰ কাৰ্য্যৰ দিহা কৰা হৈছে। আৰু এটা বাতৰি আছে, হদত্ত আৰু গণদাস এই নাট্যাচাৰ্য্য দুজনে কাজিয়া লগাই বিচাৰৰ নিমিত্তে আপোনাৰ ওচৰলৈ আহি বাহিৰত অনুমতিলৈ অপেক্ষা কৰিছে।” ৰঙ্গা।- তেওঁলোকক লৈ আহা। কঞ্চুকীয়ে তেতিয়া হৰদত্ত আৰু গণদাসক ৰজাৰ ওচৰলৈ লৈ আহিল। ৰজাই দুয়োজন নাট্যাচাৰ্যক বহিবলৈ দি প্ৰশ্ন কৰিলে – “এতিয়া শিষ্যক শিক্ষা দিয়াৰ সময়, আপোনালোকে কৰ্তব্য পেলাই থৈ অসময়ত ইয়ালৈ অহাৰ কাৰণ কি? ” - গণ। —মহাৰাজ, শুনক, – মই সদ্‌গুৰুৰ ওচৰত অভি নয়ৰ সকলো অঙ্গ ভালকৈ শিক্ষা কৰি আহিছোঁ। মই পৰিচালনা কৰা অভিনয় আপুনি নিজে দেখিবলৈ পাইছে। মহাৰাণীয়েও সন্তুষ্ট হৈ মোক নাট্যাচাৰ্য্য পদত বৰণ কৰিছে। ৰজা।--সেইটো জনা কথা। এতিয়া হ'ল কি? গণ।—কি হ'ব! এই হৰদত্তই বহুতো মুখিয়াল মানুহৰ আগত কৈছে বোলে গণদাস মোৰ ভৰিৰ ধুলিৰো যোগ্য নহয়। হৰ।—মহাৰাজ, এই গণদাসেই মোক প্ৰথমে নিন্দা কৰিছে। সাগৰ আৰু ঘুলিৰ যিমান প্ৰভেদ গণদাসৰে<noinclude></noinclude> 9qajnbsc9q5rb4rlf0wlcmr7uwakgir 267217 267127 2026-11-11T09:58:09Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267217 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯০|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>{{gap}}এনেতে কঞ্চুকী আহি ৰজাক জনালে, – “মহাৰাজ মন্ত্ৰীয়ে কৈ পঠাইছে বোলে মহাৰাজৰ আদেশমতে সকলো কাৰ্য্যৰ দিহা কৰা হৈছে। আৰু এটা বাতৰি আছে, হৰদত্ত আৰু গণদাস এই নাট্যাচাৰ্য্য দুজনে কাজিয়া লগাই বিচাৰৰ নিমিত্তে আপোনাৰ ওচৰলৈ আহি বাহিৰত অনুমতিলৈ অপেক্ষা কৰিছে।” {{gap}}ৰজা।- তেওঁলোকক লৈ আহাঁ। {{gap}}কঞ্চুকীয়ে তেতিয়া হৰদত্ত আৰু গণদাসক ৰজাৰ ওচৰলৈ লৈ আহিল। ৰজাই দুয়োজন নাট্যাচাৰ্যক বহিবলৈ দি প্ৰশ্ন কৰিলে – “এতিয়া শিষ্যক শিক্ষা দিয়াৰ সময়, আপোনালোকে কৰ্তব্য পেলাই থৈ অসময়ত ইয়ালৈ অহাৰ কাৰণ কি? ” {{gap}}গণ। —মহাৰাজ, শুনক, – মই সদ্‌গুৰুৰ ওচৰত অভিনয়ৰ সকলো অঙ্গ ভালকৈ শিক্ষা কৰি আহিছোঁ। মই পৰিচালনা কৰা অভিনয় আপুনি নিজে দেখিবলৈ পাইছে। মহাৰাণীয়েও সন্তুষ্ট হৈ মোক নাট্যাচাৰ্য্য পদত বৰণ কৰিছে। {{gap}}ৰজা।--সেইটো জনা কথা। এতিয়া হ'ল কি? {{gap}}গণ।—কি হ'ব! এই হৰদত্তই বহুতো মুখিয়াল মানুহৰ আগত কৈছে বোলে গণদাস মোৰ ভৰিৰ ধুলিৰো যোগ্য নহয়। {{gap}}হৰ।—মহাৰাজ, এই গণদাসেই মোক প্ৰথমে নিন্দা কৰিছে। সাগৰ আৰু ঘুলিৰ যিমান প্ৰভেদ গণদাসৰে<noinclude></noinclude> ew8la8mfro05fa64v91ybfox9c8ifnv 104 95812 267129 2026-11-11T05:58:55Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267129 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯১|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৯১}}</noinclude>মালবিকাগ্নিমিত্ৰ ১১ মোৰেও হেনো সিমান প্ৰভেদ। এতিয়া মহাৰাজে নিজে আমাৰ দুয়োজনৰ শাস্ত্ৰজ্ঞান অৰু অভিনয় কৌশল পৰীক্ষা কৰক। আপোনাৰ সিদ্ধান্তকে আমি মানি ল'ম। বিদু।—ভাল কথাই কৈছে। গণ।— ভাল কথা, সেয়ে হওক। এতিয়া মহাৰাজে মোৰ বক্তব্য মন দি শুনক। ৰজা।— ৰ'ব, এখন্তক অপেক্ষা কৰক। মই অকলৈ মধ্যস্থ হ'লে ৰাণীয়ে পিচত পক্ষপাত কৰিলো বুলি ক'ব পাৰে। সেই কাৰণে পণ্ডিত কৌশিকী আৰু দেৱীৰ সম্মুখত বিচাৰ হোৱাই উচিত। বিদুষকেও ৰজাৰ কথকে অনুমোদন কৰিলে। তেতিয়া ৰজাই পণ্ডিত কৌশিকী আৰু ধাৰিণীক মাতি আনিবলৈ কঞ্চুকীক আদেশ দিলে। এইখিনিতেই পণ্ডিত কৌশিকীৰ বিষয়ে একেষাৰ কোৱাৰ প্ৰয়োজন। পণ্ডিত কৌশিকী এজনা বৌদ্ধ পৰি- ব্ৰাজিকা। নানা ঠাইত ফুৰি ফুৰি তেওঁ অগ্নিমিত্ৰৰ ৰাজধানীত আশ্ৰয় লোৱা বৰ বেচি দিন হোৱা নাই, কিন্তু ইয়াৰ ভিতৰতে তেওঁ ৰজাৰ পৰিয়ালৰ এজনৰ দৰে হৈ পৰিছে। তেওঁ ৰ শাস্ত্ৰ-জ্ঞান আৰু চৰিত্ৰৰ প্ৰভাবে সকলোকে মুগ্ধ কৰিছে। ৰজা-ৰাণীয়ে তেওঁ ক দেৱতাৰ দৰে ভক্তি কৰে। তেৱোঁ এই পৰিয়ালত ঠাই লোৱাৰ পৰা ক'লৈকো যাবলৈ মন কৰা নাই।<noinclude></noinclude> bz9m5dw68k29f1hirvwnrybso66ccio 267218 267129 2026-11-11T10:02:40Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267218 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|৯১}}</noinclude>মোৰেও হেনো সিমান প্ৰভেদ। এতিয়া মহাৰাজে নিজে আমাৰ দুয়োজনৰ শাস্ত্ৰজ্ঞান অৰু অভিনয় কৌশল পৰীক্ষা কৰক। আপোনাৰ সিদ্ধান্তকে আমি মানি ল'ম। {{gap}}বিদু।—ভাল কথাই কৈছে। {{gap}}গণ।— ভাল কথা, সেয়ে হওক। এতিয়া মহাৰাজে মোৰ বক্তব্য মন দি শুনক। {{gap}}ৰজা।— ৰ'ব, এখন্তক অপেক্ষা কৰক। মই অকলৈ মধ্যস্থ হ'লে ৰাণীয়ে পিচত পক্ষপাত কৰিলোঁ বুলি ক'ব পাৰে। সেই কাৰণে পণ্ডিত কৌশিকী আৰু দেৱীৰ সম্মুখত বিচাৰ হোৱাই উচিত। {{gap}}বিদুষকেও ৰজাৰ কথাকে অনুমোদন কৰিলে। তেতিয়া ৰজাই পণ্ডিত কৌশিকী আৰু ধাৰিণীক মাতি আনিবলৈ কঞ্চুকীক আদেশ দিলে। {{gap}}এইখিনিতেই পণ্ডিত কৌশিকীৰ বিষয়ে একেষাৰ কোৱাৰ প্ৰয়োজন। পণ্ডিত কৌশিকী এজনা বৌদ্ধ পৰিব্ৰাজিকা। নানা ঠাইত ফুৰি ফুৰি তেওঁ অগ্নিমিত্ৰৰ ৰাজধানীত আশ্ৰয় লোৱা বৰ বেচি দিন হোৱা নাই, কিন্তু ইয়াৰ ভিতৰতে তেওঁ ৰজাৰ পৰিয়ালৰ এজনৰ দৰে হৈ পৰিছে। তেওঁৰ শাস্ত্ৰ-জ্ঞান আৰু চৰিত্ৰৰ প্ৰভাবে সকলোকে মুগ্ধ কৰিছে। ৰজা-ৰাণীয়ে তেওঁক দেৱতাৰ দৰে ভক্তি কৰে। তেৱোঁ এই পৰিয়ালত ঠাই লোৱাৰ পৰা ক'লৈকো যাবলৈ মন কৰা নাই।<noinclude></noinclude> lup4uq7s4amepyfqg1h1ejcbbw2i19a 104 95813 267130 2026-11-11T05:59:15Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267130 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯২|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৯২}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ কঞ্চুকীৰ মুখে সকলো কথা শুনি ধাৰিণী পণ্ডিত কৌশিকীৰে সৈতে ৰজাৰ ওচৰলৈ আহিল। আহোঁতে বাটত ধাৰিণীয়ে কৌশিকীক সুধিলে,—“ হৰদত্ত গণদাসৰ কাজিয়াখন আপোনাৰ কেনে লাগিছে?” পৰিব্ৰাজিকা।—গণদাস হাৰিব বুলি শঙ্কা নকৰিব, তেওঁ হৰদত্ততকৈ কোনো গুণে হীন নহয়। ধাৰিণী।—কিন্তু হৰদত্ত নাট্যাচাৰ্য্য হৈছে মহাৰাজৰ নিজৰ বাছনি মতে। মহাৰাজৰ অনুগৃহীত বুলিয়েই তেওঁ জিকিব পাৰে। পৰিব্ৰাজিকা।—হৰদত্তক যেনেকৈ মহাৰাজে নাট্যা- চাৰ্য পাতিছে, আপুনিও গণদাস ক তেনেকৈয়ে সেই পদ দিছে। হৰদত্ত যদি মহাৰাজৰ অনুগৃহীত, গাদাসো মহাৰাণীৰ অনুগৃহীত। এনেকৈয়ে দুয়ো কথা পাতি পাতি ৰজাৰ কাষ পালেহি। ৰজাই তেওঁ লোকক অভিবাদন জনালে। পৰিব্ৰাজিকাই ৰজাক আশীৰ্ব্বাদ দিলে,—“ক্ষমাগুণেৰে বিভূষিতা ধৰণী আৰু ধাৰিণীৰ শতবৰ্ষ স্বামী হৈ থাকা।” তাৰ পাচত ধাৰিণী আৰু পৰিব্ৰাজিকা‍ই আসন গ্ৰহণ কৰিলে। ৰজাই পৰিত্ৰাজিকালৈ চাই ক'লে, — “ভগৱতি, আপুনি জানিছেই এই নাট্যাচাৰ্য্য দুজনৰ ভিতৰত কোন ডাঙৰ, কোন সৰু এই কথা লৈ বিবাদ লাগিছে। এতিয়া এওঁলোকৰ পৰীক্ষা ল'ব লগা হৈছে।<noinclude></noinclude> b3bm4exemeowme7pbtqoxm0g0n49xi6 267219 267130 2026-11-11T10:07:09Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267219 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯২|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>কঞ্চুকীৰ মুখে সকলো কথা শুনি ধাৰিণী পণ্ডিত কৌশিকীৰে সৈতে ৰজাৰ ওচৰলৈ আহিল। আহোঁতে বাটত ধাৰিণীয়ে কৌশিকীক সুধিলে,—“ হৰদত্ত গণদাসৰ কাজিয়াখন আপোনাৰ কেনে লাগিছে?” {{gap}}পৰিব্ৰাজিকা।—গণদাস হাৰিব বুলি শঙ্কা নকৰিব, তেওঁ হৰদত্ততকৈ কোনো গুণে হীন নহয়। {{gap}}ধাৰিণী।—কিন্তু হৰদত্ত নাট্যাচাৰ্য্য হৈছে মহাৰাজৰ নিজৰ বাছনি মতে। মহাৰাজৰ অনুগৃহীত বুলিয়েই তেওঁ জিকিব পাৰে। {{gap}}পৰিব্ৰাজিকা।—হৰদত্তক যেনেকৈ মহাৰাজে নাট্যাচাৰ্য্য পাতিছে, আপুনিও গণদাসক তেনেকৈয়ে সেই পদ দিছে। হৰদত্ত যদি মহাৰাজৰ অনুগৃহীত, গণদাসো মহাৰাণীৰ অনুগৃহীত। {{gap}}এনেকৈয়ে দুয়ো কথা পাতি পাতি ৰজাৰ কাষ পালেহি। ৰজাই তেওঁ লোকক অভিবাদন জনালে। পৰিব্ৰাজিকাই ৰজাক আশীৰ্ব্বাদ দিলে,—“ক্ষমাগুণেৰে বিভূষিতা ধৰণী আৰু ধাৰিণীৰ শতবৰ্ষ স্বামী হৈ থাকা।” {{gap}}তাৰ পাচত ধাৰিণী আৰু পৰিব্ৰাজিকা‍ই আসন গ্ৰহণ কৰিলে। ৰজাই পৰিব্ৰাজিকা‍লৈ চাই ক'লে, — “ভগৱতি, আপুনি জানিছেই এই নাট্যাচাৰ্য্য দুজনৰ ভিতৰত কোন ডাঙৰ, কোন সৰু এই কথা লৈ বিবাদ লাগিছে। এতিয়া এওঁলোকৰ পৰীক্ষা ল'ব লগা হৈছে।<noinclude></noinclude> f0wdcwqfhl2q08mzlt5zn8u2vv0g2st 104 95814 267132 2026-11-11T05:59:32Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267132 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯৩|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৯৩}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ ৯৩ এই পৰীক্ষাত আপুনিয়েই পৰীক্ষকৰ বাব ল'ব লাগিব। পৰিব্ৰাজিকাই হাঁহি হাঁহি ক'লে— “ঠাট্টা কৰে কিয়? নগৰ থাকোঁতে জানে৷ কেতিয়াবা : গাৱঁত ৰত্ন পৰীক্ষা কৰে?” ৰজা।—সেই কথা ইয়াত নাখাটে। আপুনি যে পণ্ডিত কৌশিকী। অকল সেয়ে নহয়, মই নাইবা দেবী মধ্যস্থ হলে পক্ষপাত ঘটাৰ সম্ভাৱনা, কিয়নো আমাৰ তাত স্বাৰ্থ আছে। গণদাস আৰু হৰদত্তই ৰজাৰ কথাকে সমৰ্থন কৰি ক’লে,–“মহাৰাজৰ কথাই ঠিক। ভগৱতী মধ্যস্থা হৈ আমাৰ বিবাদ মীমাংসা কৰি দিলে, আমিও আনন্দ পাম ৰজা৷—তেন্তে এতিয়া বিচাৰ আৰম্ভ হওক। পৰিত্ৰাজিকা। —মহাৰাজ, নাট্যশাস্ত্ৰ বস্তুটোৱেই হ'ল অভিনয়-প্ৰধান। অকল কথাৰে ইয়াৰ বিচাৰ নহয়। মহাৰাণীয়ে কি কয়? ৰাণী।—মোক যদি সুধিছে, মই কওঁ এওঁলোকৰ কাজিয়াখনেই মোৰ ভাল লগা নাই। গণ।—মই হাৰিম বুলি নাভাবিব। বিদূষক। - ঠিক কথা, দুই মেৰ ছাগে যুদ্ধ কৰক, আমি হেপাহ পলুৱাই চাওঁ। এনেয়ে এওঁলোকে বহি বহি দৰমহা খাব নে?<noinclude></noinclude> f48755fkof75sr7l3goyo1lebwu8xvg 267220 267132 2026-11-11T10:11:02Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267220 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|৯৩}}</noinclude>এই পৰীক্ষাত আপুনিয়েই পৰীক্ষকৰ বাব ল'ব লাগিব। {{gap}}পৰিব্ৰাজিকাই হাঁহি হাঁহি ক'লে— “ঠাট্টা কৰে কিয়? নগৰ থাকোঁতে জানে৷ কেতিয়াবা গাৱঁত ৰত্ন পৰীক্ষা কৰে?” {{gap}}ৰজা।—সেই কথা ইয়াত নাখাটে। আপুনি যে পণ্ডিত কৌশিকী। অকল সেয়ে নহয়, মই নাইবা দেবী মধ্যস্থ হলে পক্ষপাত ঘটাৰ সম্ভাৱনা, কিয়নো আমাৰ তাত স্বাৰ্থ আছে। {{gap}}গণদাস আৰু হৰদত্তই ৰজাৰ কথাকে সমৰ্থন কৰি ক’লে,–“মহাৰাজৰ কথাই ঠিক। ভগৱতী মধ্যস্থা হৈ আমাৰ বিবাদ মীমাংসা কৰি দিলে, আমিও আনন্দ পাম। {{gap}}ৰজা৷—তেন্তে এতিয়া বিচাৰ আৰম্ভ হওক। {{gap}}পৰিব্ৰাজিকা। —মহাৰাজ, নাট্যশাস্ত্ৰ বস্তুটোৱেই হ'ল অভিনয়-প্ৰধান। অকল কথাৰে ইয়াৰ বিচাৰ নহয়। মহাৰাণীয়ে কি কয়? {{gap}}ৰাণী।—মোক যদি সুধিছে, মই কওঁ এওঁলোকৰ কাজিয়াখনেই মোৰ ভাল লগা নাই। {{gap}}গণ।—মই হাৰিম বুলি নাভাবিব। {{gap}}বিদূষক। - ঠিক কথা, দুই মেৰ ছাগে যুদ্ধ কৰক, আমি হেপাহ পলুৱাই চাওঁ। এনেয়ে এওঁলোকে বহি বহি দৰমহা খাব নে?<noinclude></noinclude> r5h5n8akhdfz8nrrlj5se0e1zubvh0n 104 95815 267133 2026-11-11T05:59:52Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267133 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯৪|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৯৪}}</noinclude>৯৪ মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ ৰাণী। - আপুনি তো কাজিয়া লগাই ৰং চোৱাত পাকৈত। বিদূষক।—সেইটো নাভাবিব। আচল কথা হৈছে ছটা হাতীৰ কাজিয়া লাগিলে এটা নাবাগৰালৈকে কোনোটোৱেই শান্ত নহয়। ৰজাই এনেতে পৰিব্ৰাজিকালৈ চাই ক'লে, -- “আপুনি জানো অভিনয়ত এওঁলোকৰ অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গৰ পৰিচালনা দেখিছে?” পৰিব্ৰাজিকা। –হয়, দেখিছোঁ। ৰঙ্গা।—তেনেহলে এতিয়া নো নতুনকৈ কি পৰীক্ষা ল'ব! পৰিব্ৰাজিক॥—ময়ো তো তাকেই ক'ব খুজিছোঁ। কোনো নিজে ডাঙৰ পণ্ডিত কিন্তু আনক শিকাৰ নাজানে। কোনো আকৌ নিজে ডাঙৰ পণ্ডিত নহৈও শিষ্যক ভালকৈ শিকাব জানে। সেইকাৰণে যিজন পাণ্ডিত্য আৰু শিক্ষকতা দুয়োটাতে শ্ৰেষ্ঠ, তেওঁ কেইহে শ্ৰেষ্ঠ বুলিব পাৰি। এনেতে হৰদত্ত আৰু গণদাসলৈ চাই বিদূৰকে ক'লে,—“আপোনালোকে ভগৱতীৰ কথা শুনিলে নে? মুঠ কথা হৈছে, আপোনালোকৰ পাণ্ডিত্যৰ পৰীক্ষা আগেয়েই লোৱা আছে; এতিয়া আপোনালোকে আনক কেনেকৈ শিকাব পাৰিছে তাৰ চিনাকি দিয়ক। তাতেই ডাঙৰ সৰু ধৰা পৰিব।”<noinclude></noinclude> g082nyycxgyax7ojgdxi5g7u2mey93w 267221 267133 2026-11-11T10:17:26Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267221 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯৪|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>{{gap}}ৰাণী। - আপুনি তো কাজিয়া লগাই ৰং চোৱাত পাকৈত। {{gap}}বিদূষক।—সেইটো নাভাবিব। আচল কথা হৈছে দুটা হাতীৰ কাজিয়া লাগিলে এটা নাবাগৰালৈকে কোনোটোৱেই শান্ত নহয়। {{gap}}ৰজাই এনেতে পৰিব্ৰাজিকালৈ চাই ক'লে, -- “আপুনি জানো অভিনয়ত এওঁলোকৰ অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গৰ পৰিচালনা দেখিছে?” {{gap}}পৰিব্ৰাজিকা। –হয়, দেখিছোঁ। {{gap}}ৰজা।—তেনেহলে এতিয়া নো নতুনকৈ কি পৰীক্ষা ল'ব? {{gap}}পৰিব্ৰাজিকা—ময়ো তো তাকেই ক'ব খুজিছোঁ। কোনো নিজে ডাঙৰ পণ্ডিত কিন্তু আনক শিকাৰ নাজানে। কোনো আকৌ নিজে ডাঙৰ পণ্ডিত নহৈও শিষ্যক ভালকৈ শিকাব জানে। সেইকাৰণে যিজন পাণ্ডিত্য আৰু শিক্ষকতা দুয়োটাতে শ্ৰেষ্ঠ, তেওঁ কেইহে শ্ৰেষ্ঠ বুলিব পাৰি। {{gap}}এনেতে হৰদত্ত আৰু গণদাসলৈ চাই বিদূষকে ক'লে,—“আপোনালোকে ভগৱতীৰ কথা শুনিলে নে? মুঠ কথা হৈছে, আপোনালোকৰ পাণ্ডিত্যৰ পৰীক্ষা আগেয়েই লোৱা আছে; এতিয়া আপোনালোকে আনক কেনেকৈ শিকাব পাৰিছে তাৰ চিনাকি দিয়ক। তাতেই ডাঙৰ সৰু ধৰা পৰিব।”<noinclude></noinclude> 9epfpncpmkdk9i9k2tvuz0o2wyxbmgv 104 95816 267134 2026-11-11T06:00:13Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267134 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯৫|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৯৫}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ হৰদত্ত আৰু গণদাস এই ৰাণীয়ে কিবা এটা ভাবি মাত বুদ্ধি নাথাকে আৰু সেই বাবে আচাৰ্য্যৰ দোষ নে?” ৯৫ প্ৰস্তাৱত সম্মত হ'ল। লগালে,—“যদি শিষ্য একোকে নোৱাৰে, সিও ৰজা।—–হয়, শাস্ত্ৰৰ সেয়ে মত। তেনে শিষ্যক শিকাবলৈ লোৱাটোৱেই আচাৰ্য্যৰ বুদ্ধিহীনতাৰ প্ৰমাণ। ধাৰিণীৰ মনত নানা সন্দেহে ঠাই ল'লে। কেনেকৈ বিচাৰ নোহোৱাকৈ এই কাজিয়াখন ভাঙিব পাৰি, তাৰ বাবে ভাবিবলৈ ধৰিলে। শেহত গণদাসলৈ চাই তেওঁ ক’লে,–“এৰি পেলাওক সেইবোৰ, কিয় মিছাতে এই কন্দলখন লগাইছে?” বিদ্যকে দেখিলে তেওঁ তৰি অনা জালখন ফাটে এতিয়া। তেওঁ গণদাসলৈ চাই ক'লে,—“মহাৰাণীৰ কথাই ঠিক, মিছাতে ধৰা পৰিব খোজা কিয়? সঙ্গীত চৰ্চ্চাৰ নামত এতিয়া যেনেকৈ পেটটো পুহি আছা, তেনেকৈয়ে পুহি থাকা, কাজিয়াখন লগাই তাৰ মূৰ মাৰিব খুজিছা কেলেই?” , গণদাসে ক'লে,—“দেবীৰ কথামতে চলিলে সেয়েই তো মীমাংসা হ'ব। পৰৰ নিন্দা শুনিও যি নিজৰ বিদ্যাৰ পৰিচয় দিব নোৱাৰে তাক পেট পোহা নুবুলি আৰু লোকে কি বুলিব?” ৰাণীয়ে ক'লে,—“মই সেই ভাবত কোৱা নাছিলোঁ।<noinclude></noinclude> fayt96w50fffaqas5w6nalgulqfrvgp 267222 267134 2026-11-11T10:55:57Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267222 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|৯৫}}</noinclude>{{gap}}হৰদত্ত আৰু গণদাস এই প্ৰস্তাৱত সম্মত হ'ল। ৰাণীয়ে কিবা এটা ভাবি মাত লগালে,—“যদি শিষ্যৰ বুদ্ধি নাথাকে আৰু সেই বাবে একোকে নোৱাৰে, সিও আচাৰ্য্যৰ দোষ নে?” {{gap}}ৰজা।—–হয়, শাস্ত্ৰৰ সেয়ে মত। তেনে শিষ্যক শিকাবলৈ লোৱাটোৱেই আচাৰ্য্যৰ বুদ্ধিহীনতাৰ প্ৰমাণ। {{gap}}ধাৰিণীৰ মনত নানা সন্দেহে ঠাই ল'লে। কেনেকৈ বিচাৰ নোহোৱাকৈ এই কাজিয়াখন ভাঙিব পাৰি, তাৰ বাবে ভাবিবলৈ ধৰিলে। শেহত গণদাসলৈ চাই তেওঁ ক’লে,–“এৰি পেলাওক সেইবোৰ, কিয় মিছাতে এই কন্দলখন লগাইছে?” {{gap}}বিদূষকে দেখিলে তেওঁ তৰি অনা জালখন ফাটে এতিয়া। তেওঁ গণদাসলৈ চাই ক'লে,—“মহাৰাণীৰ কথাই ঠিক, মিছাতে ধৰা পৰিব খোজা কিয়? সঙ্গীত চৰ্চ্চাৰ নামত এতিয়া যেনেকৈ পেটটো পুহি আছা, তেনেকৈয়ে পুহি থাকা, কাজিয়াখন লগাই তাৰ মূৰ মাৰিব খুজিছা কেলেই?” {{gap}}গণদাসে ক'লে,—“দেবীৰ কথামতে চলিলে সেয়েইতো মীমাংসা হ'ব। পৰৰ নিন্দা শুনিও যি নিজৰ বিদ্যাৰ পৰিচয় দিব নোৱাৰে তাক পেট পোহা নুবুলি আৰু লোকে কি বুলিব?” {{gap}}ৰাণীয়ে ক'লে,—“মই সেই ভাবত কোৱা নাছিলোঁ।<noinclude></noinclude> 3oqeh06mk37iqfdwwo0zabyo4itd0ye 104 95817 267136 2026-11-11T06:00:32Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267136 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯৬|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৯৬}}</noinclude>৯৬ মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ মই জানো, আপোনাৰ শিষ্যা অহা মুঠেই অলপ দিন হৈছে, ইয়াৰ ভিতৰতে তেওঁ আপোনাৰ শিক্ষা ভালকৈ ল'ব পাৰিছে বুলি মনে নধৰে। শিক্ষা নৌহওঁতেই অভিনয়ত উলিওৱা গৰ্হিত কাম।” হৈছে! গণ৷— মোৰে৷ আকৌ সেইদেখিয়েই হে আগ্ৰহ বেচি অলপদিনীয়৷ শিক্ষাই যদি বেচিদিনীয়াক চেৰ পেলাব পাৰে, তেতিয়া মোৰ শিক্ষাৰ সাৰ্থকত। বেচিকৈ প্ৰকাশ পাব। ৰাণীৰ ইচ্ছা নাছিল যে মালৱিকাৰ অভিনয় ৰজাই দেখে, সেই দেখিয়েই গণদাসক তাৰ পৰা বিৰত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। চেষ্টা বিফল হোৱাত এতিয়া তেওঁ ক'লে,—“ভাল কথা, যেতিয়া আন উপায় নাই, আপোনা- লোক দুয়ো দুয়োৰে অভিনয়-কৌশল শিষ্যাৰ দ্বাৰা ভগৱতীক দেখুৱাওক।” - পৰিব্ৰাজিকাৰো ৰোধ কৰে। পেটে পেটে কিবা উদ্দেশ্য আছিল। তেওঁ মাত লগালে, – “যি সৰ্ব্বজ্ঞ, তেৱেঁ। এনে এটা গুৰু বিষয়ৰ অকলৈ মীমাংসা কৰিব নোৱাৰে। মোৰ লগত আপোনালোকো থাকিবই লাগিব। ৰাণীৰ ইচ্ছাত বাধা পৰাত তেওঁৰ খং উঠিল, চকু-মুখ সকলোতে তাৰ চিন বিৰিঙি ওলাল। পৰি ব্ৰাজিকাই তেওঁক উপদেশ দি শান্ত কৰিবলৈ ধৰিলে। এই সুযোগতে বিদূষকে ক'লে— “ৰক্ষা পৰিলা গণদাস।<noinclude></noinclude> grj3w2iw30uwdie2ort244z53i2vcsc 267223 267136 2026-11-11T11:00:55Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267223 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯৬|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>মই জানো, আপোনাৰ শিষ্যা অহা মুঠেই অলপ দিন হৈছে, ইয়াৰ ভিতৰতে তেওঁ আপোনাৰ শিক্ষা ভালকৈ ল'ব পাৰিছে বুলি মনে নধৰে। শিক্ষা নৌহওঁতেই অভিনয়ত উলিওৱা গৰ্হিত কাম।” {{gap}}গণ।— মোৰো আকৌ সেইদেখিয়েই হে আগ্ৰহ বেচি হৈছে! অলপদিনীয়া শিক্ষাই যদি বেচিদিনীয়াক চেৰ পেলাব পাৰে, তেতিয়া মোৰ শিক্ষাৰ সাৰ্থকতা বেচিকৈ প্ৰকাশ পাব। {{gap}}ৰাণীৰ ইচ্ছা নাছিল যে মালৱিকাৰ অভিনয় ৰজাই দেখে, সেই দেখিয়েই গণদাসক তাৰ পৰা বিৰত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। চেষ্টা বিফল হোৱাত এতিয়া তেওঁ ক'লে,—“ভাল কথা, যেতিয়া আন উপায় নাই, আপোনালোক দুয়ো দুয়োৰে অভিনয়-কৌশল শিষ্যাৰ দ্বাৰা ভগৱতীক দেখুৱাওক।” {{gap}}পৰিব্ৰাজিকাৰো বোধ কৰোঁ পেটে পেটে কিবা উদ্দেশ্য আছিল। তেওঁ মাত লগালে, – “যি সৰ্ব্বজ্ঞ, তেৱোঁ এনে এটা গুৰু বিষয়ৰ অকলৈ মীমাংসা কৰিব নোৱাৰে। মোৰ লগত আপোনালোকো থাকিবই লাগিব। {{gap}}ৰাণীৰ ইচ্ছাত বাধা পৰাত তেওঁৰ খং উঠিল, চকু-মুখ সকলোতে তাৰ চিন বিৰিঙি ওলাল। পৰিব্ৰাজিকাই তেওঁক উপদেশ দি শান্ত কৰিবলৈ ধৰিলে। এই সুযোগতে বিদূষকে ক'লে— “ৰক্ষা পৰিলা গণদাস।<noinclude></noinclude> jr46yb959o7tx48427ujk9x3hife73o 104 95818 267137 2026-11-11T06:00:52Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267137 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯৭|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৯৭}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ 31 মহাৰাণীৰ খঙেই তোমাক এইবাৰলৈ ৰক্ষা পেলালে, নহলে বিদ্যাৰ টেকেলি কাতি হ'লহেঁতেন।” গণদাসে ৰাণীলৈ চাই ক'লে,—— সেইয়া শুনিলে লোকৰ মনৰ ধাৰণা। মই এনে অপমান সহি থাকিব নোৱাৰোঁ। হয় মোক পৰীক্ষা দিবলৈ একেবাৰে বিদায় দিয়ক।" ইয়াৰ পিচত ৰাণীয়ে কি কৰিব? দিয়ক, নহয় অগত্যা তেওঁ পৰিব্ৰাজিকাৰ কথামতেই পৰীক্ষা দিয়াত সম্মতি দিলে। তেতিয়া গণদাসে পৰিব্ৰাজিকাৰ সুধিলে,—“কোন নাট- কৰ অভিনয় আপোনালোকে চাব খোজে?” পৰিব্ৰাজিকাই ক'লে "শৰ্ম্মিষ্ঠাই ৰচনা কৰা ছলিক - নামেৰে নাচ-গানেৰে ভৰা এখন নাট আছে : তাৰ অভিনয় কৰা বৰ টান। দুয়োজন আচাৰ্য্যই সেই একে- খন নাটকৰে শিষ্যাৰ হতুৱাই পৰীক্ষ৷ দিয়াৰ। হলেই মীমাংসা কৰিবলৈ আমাৰ সুবিধা হব।” সেয়ে বিদূষক।—তেন্তে তোমালোক এতিয়া যোৱা। ছোঁ ঘৰত সঙ্গীত আৰম্ভ কৰি মহাৰাজৰ ওচৰলৈ দূত পঠাবা নহ'লে নালাগে, মৃদঙ্গৰ শব্দ শুনিলেই আমি যাম। তেতিয়া হৰদত্ত আৰু গণদাস ওলাই গ'ল। যাবৰ সময়ত পৰিব্ৰাজিকাই ক'লে,–“তোমালোকে অভিনেত্ৰীৰ গাত যিমান কমকৈ পাৰা সাজ-পাৰ পিন্ধাবা। তেতিয়া १<noinclude></noinclude> 0cecfarabbg2fc3wmaxsh4h0ebx8azc 104 95819 267138 2026-11-11T06:01:16Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267138 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯৮|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৯৮}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ হে অঙ্গ পৰিচালনা ভালকৈ লক্ষ্য কৰিবলৈ সুচল হ'ব। বিচাৰৰ নিমিত্তে তাৰো প্ৰয়োজন আছে।” ৰাণীয়ে পেটে পেটে বৰ বেয়া পাইছিল। তেওঁ ৰজালৈ চাই ক'লে,—“আজি আপোনাৰ যেনে উৎসাহ দেখিছোঁ, ৰাজকাৰ্য্যতো তেনে হোৱা হ'লে ৰৰ আনন্দৰ কথাই হ'লহেঁতেন। ” ৰজাই ক'লে,—“মই এই কাজিয়াখন লগাইছোঁ বুলি মিছাতে তুমি মোক সন্দেহ কৰিছা। আচলতে সমান বিদ্যাৰ দুজন মানুহে ইজনে সিজনৰ দোষ বিচাৰেই।” কথা-বতৰাৰে তেওঁলোকে কিছু সময় কটোৱাৰ পাচতেই মেঘৰ পাজনিৰ দৰে মৃদঙ্গৰ গুৰু গম্ভীৰ ধ্বনি আহি তেওঁলোকৰ কাণত পৰিল। ময়ূৰৰ কেৱাৰৱে সেই ধ্বনি আৰু গহীন বৰি তুলিলে। মুদঙ্গৰ ধ্বনি শুনি ৰজাৰ ধৈৰ্য্য নোহোৱা হ'ল, যাবৰ নিমিত্তে ব্যাকুল হৈ পৰিল। ৰজাৰ এই উত্তেজনা ধাৰিণীয়ে বিশেষ ভাবে লক্ষ্য কৰিছিল। সি যি কি নহওক, সকলোটিয়ে ৰঙ্গালয়ৰ ফাললৈ খোজ ল'লে। ৰজাৰ খোজ বৰ খৰ হৈ আহিল, পাৰিলে তেওঁ যেন উৰিয়েই যাব। তাকে দেখি বিদৃ- ষকে কাণে কাণে ক'লে, – “লাহে লাহে বন্ধু, নহ'লে ধৰা পৰিবা।”<noinclude></noinclude> plkpel97horj397if82tvotzj8zzv9y 104 95820 267139 2026-11-11T06:01:34Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267139 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯৯|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|৯৯}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ (°) নাটঘৰত ৰজা, ৰাণী, পৰিব্ৰাজিকা, বিদূষক আৰু লগুৱ-লিগিৰী আদিয়ে নিজ নিজ আসন অধিকাৰ কৰি বহিল। পৰিব্ৰাজিকাৰ নিৰ্দেশ মতে গণদাসেই প্ৰথমে অভিনয় দেখুৱাবলৈ ওলাল। ৰজাৰ আনন্দৰ পাৰ নোহোৱা৷ হ'ল, কিন্তু মালৱিকা ওলোৱালৈ অপেক্ষা কৰিব লগা হোৱাত বৰ ব্যাকুল হৈ পৰিল। তেওঁৰ এনেছে ইচ্ছা হ'ল যেন তেওঁ নিজেই গৈ আঁৰ কাপোৰ তুলি মালৱিকাক চাব। কিন্তু তেনে কৰিৰ কোনো উপায় - নাছিল। এনেকৈয়ে কিছু সময় উচপিচাই থকাৰ পাচত অঁ ৰ কাপোৰ উঠিল; মিহি পাতল সাজেৰে সুসজ্জিত৷ হৈ মালৱিকাই দেখা দিলে। তেওঁৰ দীঘলীয়া চকুজুৰি, শৰতৰ জোনৰ নিচিনা মুখৰ কান্তি, কান্ধৰ পৰা ওলমি পৰা বাহু দুটি অসমান বুকু, মুঠিত লুকুৱা কঁকাল, বহল তপিনা, অলপ অলপ কোঁচ খাই থ’কা ভৰিৰ আঙুলীৰিলাক দেখি ৰজা পুলকিত আৰু মুগ্ধ হ'ল। তেওঁ বিদূষকক ক'লে, “বয়স্য, যেতিয়া এওঁক ছবিত দেখিছিলোঁ, তেতিয়া ভাবিছিলোঁ মানুহৰ তেনে ৰূপ হব নোৱাৰে; কিন্তু এতিয়া এওঁক সে। শৰীৰে দেখা পাই বুজিলোঁ, যি সেই ছবি আঁকিছিল, তেওঁ হয় ভালকৈ চাই-চিতি অঁকা নাছিল, নহয় তেওঁ ভালকৈ আঁকিবই নাজানে।”<noinclude></noinclude> auxg0kw4il509geu22hzdim81h9d42n 104 95821 267140 2026-11-11T06:01:52Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267140 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০০|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১০০}}</noinclude>500 মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ এনেতে প্ৰয়োজনীয় অঙ্গ-ভঙ্গীৰে মালবিকাই গাবলৈ ধৰিলে, “কিহৰ আশাত কঁপিছা হৃদয়, দুৰ্ল্ল ভ তোমাৰ প্ৰিয়। কিয় বাম বাহু কঁপে ঘনে ঘনে, বাওঁ চকু লৰে কিয়? সাধনাৰ ধন পালোঁ দৰশন, আবেগ- অধীৰ জীৱ; পৰাধীনা নাৰী মৰোঁ পিয়াহত, নুভুলিবা প্ৰাণ-প্ৰিয়।* তাল-লয়যুক্ত অঙ্গ পৰিচালনাৰে সৈতে গীতটো গোৱা শেষ হলত মালৱিকা যাবলৈ ওলাল। বিদূষকে মাত লগালে,—“ৰ’বা, নাযাৰ৷, এটা ভুল হৈছে। গণদাসে মালৱিকাক ৰ'বলৈ ক'লে। হাত দি মালৱিকা থিয় হৈ ৰ'ল; হাতৰ কঁকালত বাওঁ খাক খাহ আহি সক গাঁঠি পালে, সোঁ হাতখন ওলমি থাকিল : ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলীৰে পৰি থকা ফুল বিলাক লিৰিকি-ৰ্বিদাৰি সেই ফাললৈকে তেওঁ চাই থাকিল। ৰজাৰ মোহ ক্ৰমশ: বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। পৰিব্ৰাজিকা, ৰজা, ৰাণী আটাইকেইজনে গণদাসৰ কৃতিত্বৰ উচ্চ প্ৰশংসা কৰিলে৷ গণদাসেও নিজক ধন্য মানিলে। তেওঁলোকৰ মন্তব্য শেষ হোৱাৰ পাচত<noinclude></noinclude> b5qi61fzjyp9npwcs8yxp5vj2gwfrrd 104 95822 267141 2026-11-11T06:02:10Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267141 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০১|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১০১}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ 568 গণদাসে বিদূষকক সুধিলে, – “আপুনি নো কি ভুল দেখিলে?” বিদু '—প্ৰথম অভিনয়ৰ আদিতে ব্ৰাহ্মণক পূজা কৰাটো নিয়ম আছিল, তুমি তাকেই পাহৰিছা। পৰি।—নাটৰ বিষয়ে বঢ়িয়া প্ৰশ্ন! এই কথাত সকলোৱে হাঁহিলে। মালৱিকায়ো মিচিক কৰে হাঁহি এটা নমৰাকৈ থাকিব নোৱাৰিলে। ৰজাই তেওঁৰ সুন্দৰ দাঁতৰ শোভা দেখি ভাবিলে মালৱিকাৰ মুখখনি যেন এটা ফুলা পদুম ফুল আৰু দাঁতবিলাক তাৰ কেশৰ। গণদাসে ক'লে,—“মহাব্ৰাহ্মণ, এয়ে মোৰ প্ৰথম অভিনয় নহয়।” বিদু।–তেন্তে মই মিছাই বকি মৰিলে॥ পৰি।—নহয় নো কি? বিদূ।——ভাল কথা : পণ্ডিতৰ সন্তোষ হলে মূৰ্খও সন্তুষ্ট হবই লাগিব। বিজ্ঞসকলে যেতিয়া মালৱিকাৰ অভিনয় ভাল বুলিছে, ময়ো তাকেই বুলিলে। আৰু সেইবাৰে এই পুৰস্কাৰ দিলোঁ। এই বুলিয়েই ৰজাই পিন্ধি থকা খাক এপাৰ্টত ধৰি আজুৰিবলৈ লাগিল। ৰাণীয়ে তাকে দেখি ক'লে – “ৰ'ব, আন কিবা গুণ আছে নে নাই তাক নজনাকৈ অলঙ্কাৰ দিয়ে কিয়?”<noinclude></noinclude> 7r4jkutqwmzphft21wo5a7khyp4iyee 104 95823 267143 2026-11-11T06:02:29Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267143 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০২|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১০২}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ বিদু।—কাৰণ অলঙ্কাৰ যে লোকৰ। নিজৰ হোৱা হ'লে দিওঁ নে? সকলোৱে গিৰ্জ্জনি মাৰি হাঁহিলে, লগতে মালৱিকায়ো হাঁহিলে। বিদূষকৰ কাৰ্য্য শেষ হ'ল; তেওঁ মালৱিকাক I যিমান প্ৰকাৰে দেখুৱাব পাৰি সিমান প্ৰকাৰে ৰজাক দেখুৱালে। আৰু আৱশ্যক নথকাত গণদাস মালৱিকাক লৈ ওলাই গ'ল। ৰজাৰ মূৰত যেন আকাশী স্বৰগ ভাগি পৰিল; যেন তেওঁৰ নয়নৰ সৌভাগ্য, হৃদয়ৰ মহোৎসৱ চিৰদিনলৈ অন্তৰ্হিত হ'ল। বিদূষকে ৰজাৰ কাণে কাণে ক’লে,–“বয়স্য, মোৰ বুদ্ধি ইমান খিনিলৈকেহে। ” এনেতে হৰদত্ত আহি ক'লে,–“এতিয়া মোৰ অভিনয় দৰ্শন কৰক।” ৰজাৰ অভিনয় দৰ্শনৰ আগ্ৰহ শেষ হৈছে। তথাপি ক’লে,–“আমি তো চাবলৈ সাজু হৈয়েই আছো।” ঠিক এনে সময়তে বৈতালিকসকলে গোৱা মধ্যাহ্নৰ সঙ্গীত শুনা গ'ল। তাকে শুনি বিদষকে ক'লে, দুপৰ হ'ল, এতিয়া খাবৰ সময়। চিকিৎসকৰ মতে ঠিক সময়ত ভোজন নকৰিলে অপকাৰ হয়। কি কোৱা হৰদত্ত? হৰ।— ইয়াৰ ওপৰত মোৰ আৰু কিটো কবলৈ আছে?<noinclude></noinclude> 4b2wqizu8m7u1ejutkuig51etiulpvh 104 95824 267144 2026-11-11T06:02:47Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267144 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০৩|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১০৩}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ জা।—এৰা, আজিলৈ আপোনাৰ অভিনয় থাকক, কালিলৈ চাম। হৰদত্ত সম্মত হ'ল। তেতিয়া সকলোটি উঠি ঘৰলৈ খোজ ল'লে। বিদূষকৰ যদিও পেটৰ মলনি লাগিছিল, ৰজাৰ ভোজনৰ ভোকত কল- আগ্ৰহ সমূলি নাছিল। তেওঁৰ সকলো চিন্তাৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য হৈছিল মালৱিকা। (8) বসন্তৰ প্ৰথম পদাৰ্পণত প্ৰকৃতিয়ে নতুন শ্ৰী ধাৰণ কৰিছে। লগে লগে মানুহৰ মনতো উৰো উৰে। ভাবে দেখা দিছে। কিন্তু এই আনন্দ অগ্নিমিত্ৰই উপ- ভোগ কৰিব পৰা নাই। মালৱিকাৰ চিন্তাত তেওঁৰ বুকুৰ পোৰণি আৰু শৰীৰৰ অৱসাদ বাঢ়িব লাগিছে। তেওঁৰ ক্ষীণ দেহ, শুকান মুখ দেখিলেই তেওঁৰ মানসিক অশান্তিৰ তত খৰিব পাৰি। নব বসন্তৰ নতুন উদ্দীপনাত সৰু কুৱঁৰী ইৰাৱতীয়ে ৰজালৈ ৰঙা কুৰুবক ফুল উপহাৰ পঠিয়াই প্ৰস্তাৱ কৰিলে যেন মহাৰাজে সেইদিনা সন্ধ্যা সময়ত প্ৰমদ বনত তেওঁৰে সৈতে একেলগে দোলনত ছলি আনন্দ দিয়ে। আন সময়ত হোৱা হ'লে এই প্ৰস্তাৱত ৰজাই পৰম আনন্দ, পালেহেঁতেন; কিন্তু মালৱিকাৰ চিন্তাত মগ্ন থকাত প্ৰস্তাৱ-<noinclude></noinclude> bmkwvwocy782mf3dnuzpek6h94f3m20 104 95825 267145 2026-11-11T06:03:06Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267145 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০৪|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১০৪}}</noinclude>মালবিকাগ্নিমিত্ৰ ৰাণীৰ টো তেওঁ ভাল পোৱা নাছিল। তাৰ কাৰণ এফালে; এই আমোদ তেওঁলৈ আমোদজনক নহ'ব, আনফালে তেওঁক অন্যমনস্ক দেখিলে ইৰাৱতীয়ে সন্দেহ কৰিব। কিন্তু বিদষকে তেওঁক বুজনি দি প্ৰমদ বনলৈ লৈ গ'ল। বসন্তৰ স্পৰ্শত প্ৰমদ বন অতি মনোৰম হৈ উঠিছে। কোকিলৰ কুহু স্বৰত কানন মুখৰিত, আমৰ মলৰ সুগন্ধ লৈ দক্ষিণ মাৰুত প্ৰবাহিত। ৰঙা অশোকে বিশ্বাধৰক বিদ্ৰূপ কৰিছে; ৰঙা, বগা, সেইজীয়া কুৰুবক ফুলে সুন্দৰীৰ সাজ-সজ্জাক লজ্জিত কৰিছে আৰু তিল ফুলৰ ওপৰত পৰা ভোমোৰাই কামিনীৰ কপালৰ তিলকক নগণ্য কৰি তুলিছে। এই সৌন্দৰ্য্য চাই চাই ৰজা মুগ্ধ হ'ল; মলয়াৰ সুশীতল স্পৰ্শত কিঞ্চিৎ শান্তি লাভ কৰিলে। এনেতে কিছু দূৰত দেখা গ'ল এজনা গাভৰু তেওঁৰ বিপুল নিতম্ব, ক্ষীণ কটি, উন্নত পয়োধৰ, আয়ত লোচন সকলোতে অনিন্দ্য সৌন্দৰ্য্যৰ দীপ্তি-ৰেখা। তেওঁ আন কোনো নহয়, মালৱিকা। তৃষ্ণাৰ্ত পথিকে সমীপত সসীৰ সন্ধান পালে যেনেকৈ আনন্দত মতলীয়া হয়, মালৱিকাৰ আগমনত ৰজাৰে৷ হৃদয় তেনেকৈয়ে আনন্দত উচ্ছসিত হৈ উঠিল। মালৱিকাৰ আকৃতি-প্ৰকৃতি আৰু স্বগত উক্তিত বুজা গ'ল তেৱে। কন্দৰ্পৰ শৰত জৰ্জ্জৰিতা। অকস্মাৎ মালৱিকাৰ আগমনৰ কাৰণ আছিল।<noinclude></noinclude> tobeb831bn90xx603jozjmfg6yjxhvv 104 95826 267146 2026-11-11T06:03:24Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267146 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০৫|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১০৫}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ প্ৰয়দ বনত সকলো ফুল ফুলিল হয়, কিন্তু এজোপা ৰঙা অশোকে এতিয়াও ফুল ধৰা নাই। ৰমণীৰ পদা - ঘাতত অশোকৰ দোহদ পূৰ্ণ হ'লেই সি বিকসিত হয় বুলি এটা কথা প্ৰচলিত আছে। সেই কাৰণে মহা- ৰাণী ধাৰিণীয়ে নিজে তাৰ দোহদ পূৰ্ণ কৰিবলৈ স্থিৰ কৰিছিল। বিদূষকৰ কিন্তু কিবা এটা গুপ্ত অভিসন্ধি আছিল, তেওঁ দোনত ছলি থকা অৱস্থাত ৰাণীক পেলাই দি ভৰি এটাত মোচোকা খুৱালে। ৰাণী তেতিয়া উদ্যানলৈ আহিব নোৱৰা হ'ল আৰু তেওঁৰ কাৰ্য্য সম্পাদনৰ ভাৰ মালৱিকাক দিব লগাত পৰিল। মালৱিক। অহাৰ পাচতেই ৰাণীৰ পৰিচাৰিকা বকুল'- বলিকা উদ্যানলৈ সোমাই আহিল। তেওঁৰ হাতত আল্‌তা আৰু নেপুৰ। মালৱিকাৰ ওচৰ চাপি বকুলা- বলিকাই তেওঁৰ ভৰিৰ তলুৱাত অল্‌তা ঘঁহি নেপুৰ পিন্ধাই দিলে। তেওঁ এই কাৰ্য্য অতি ধীৰে ধীৰে কৰিছিল আৰু লগে লগে ইটো সিটোকৈ কথা কৈ ৰজা যে তেওঁৰ প্ৰণয়াকাঙ্ক্ষী তাক ভালকৈ বুজাই দিছিল। কোৱা বাহুল্য যে এইটোও বিদূষকৰেই মন্ত্ৰণা। মাল - ৱিকা যদিও ৰজাৰ নিতান্ত অনুৰাগিণী, তথাপি তেওঁ সমূলি এনে সৌভাগ্যৰ আশা কৰিব পৰা এতিয়া বকুলাবলিকাৰ কথাত অন্তৰত নতুন উদয় হ'ল; পুলকিত হৃদয়েৰে অশোকত বাওঁ নাছিল। আশাৰ ভৰিৰে<noinclude></noinclude> cgpw7b29mepujpr1qjmpxti4vn50grb 104 95827 267147 2026-11-11T06:03:43Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267147 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০৬|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১০৬}}</noinclude>মালবিকাগ্নিমিত্ৰ আঘাত কৰিলে। তাৰ পাচত বকুপাবলিকাক ক'লে- “যি আশাত মই এই কাৰ্য্যৰ ভাৰ লৈছিলোঁ, সি জানো সফল হ'ব। সচাকৈয়ে জানো পাঁচ দিনৰ ভিতৰত অশোক ফুলিব! দেবী ধৰিণীয়ে প্ৰতিশ্ৰুতি দিছে যদি পাঁচ দিনৰ ভিতৰত অশোকজোপা ফুলে তেন্তে তেওঁ মোৰ মনোভিলাষ পূৰ্ণ কৰিব।” বকুলা। — যদি তোমাৰ এই চৰণৰ - আঘাততো অশোক ফুলে তেন্তে বুজিব লাগিব ই গুণৰ আদৰ মুবুজে, অথবা তাৰ নিজৰেই কোনো গুণ নাই। ৰজা আৰু বিদূষকে আঁৰতে থাকি সকলো কথা শুনিছিল আৰু কাৰ্য্য-কলাপ লক্ষ্য কৰিছিল। এতিয়া বিদূষকৰ ইচ্ছামতে দুয়ো আগ বাঢ়ি গ'ল। ওচৰ পায়েই বিদূষকে টপৰাই মাত লগালে, – “হেৰা আইটি, এই - অশোক জোপা মহাৰাজৰ বৰ আদৰৰ; তাক তুমি পদাঘাত কৰি ভাল নকৰিলা। অঞ্চল পদাঘাতেই নহয়, তাকে৷ আকৌ বাওঁ ভৰিৰে। ৰজাক দেখা পাই মাঙ্গৱিকা আৰু বকুলাবালিকাই অভিবাদন জনালে। বিদুষকে বকুলা বলিকালৈ চাই ক'লে’–“তুমি সকলো জানা, তেনে স্থলত মালৱিকাৰ এনে অন্যায় কাৰ্য্যত বাধা নিদিলা কিয়?" বকুলা।— সেইটো মালৱিকাৰ দোষ নহয়; মহাৰাণীৰ<noinclude></noinclude> ghax4fg4o5943oo0ozg015g40nnfpqr 104 95828 267148 2026-11-11T06:04:02Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267148 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০৭|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১০৭}}</noinclude>মাল ৰিকাগ্নিমিত্ৰ আদেশত হে তেওঁ এনে অন্যায় কাৰ্য্য কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে। ক্ষমা কৰক। এইদৰে কৈয়েই বকুলাবলিকা ৰজাৰ আৰু মালৱিকাৰ হতুৱায়ো ৰজাক সেৱা ভৰিত পৰিল কৰালে। "যদি সেয়ে হয়, তোমাৰ কোনো অপৰাধ হোৱা নাই, উঠ।”—এই দৰে কৈয়েই ৰজাই মালৱিকাক হাতত ধৰি তুলিলে। তাৰ পাচত ক'লে,—“এই টান গছডালত পদাঘাত কৰোতে তোমাৰ কুঁহিপাত যেন ভৰিটি দুখ পোৱা নাই তো? ” মালৱিকাই লাজত একো ক'ব নোৱাৰিলে : ৰকুলাবলিকাক ক'লে,— " যাওঁ ব'লা, আমাৰ কাম যে হৈ গ'ল তাক দেবীক জনাওঁ গৈ।” বকুলা।— আগেয়ে “এৰি দিয়ক” বুলি কৈ মহাৰাজৰ - পৰা বিদায় লোৱা। - ৰজাই মালৱিকাক ক'লে, – “যাবা, কিন্তু তাৰ আগতে মোৰ এটা প্ৰাৰ্থনা শুনিব লাগিব।” কুলা।—মহাৰাজে কি কয় শুনা। কওক মহাৰাজ। ৰজা।—এই অগ্নিমিত্ৰই আৰু ধৈৰ্য্য ধৰিব নোৱৰা হৈছে, তোমাৰ স্পৰ্শেৰে মোৰ মনোৰথ পূৰ্ণ কৰা। “পূৰ্ণ কৰা, পূৰ্ণ কৰা। অশোকৰ এতিয়াও ফুল ধৰা নাই, কিন্তু এওঁ এতিয়াই ফুলেৰে জকমকীয়া হওক —এই দৰে কৈয়েই ইৰাৱতী ৰজাৰ ওচৰত উপস্থিত হ'ল।<noinclude></noinclude> 7szg7mo5g2i6ujvsz8gw2ibhma3olog 104 95829 267149 2026-11-11T06:04:22Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267149 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০৮|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১০৮}}</noinclude>১০৮ মালবিকাগ্নিমিত্ৰ আগেয়ে কোৱা হৈছে ইৰাৱতীয়ে সেইদিনা ৰজাৰে সৈতে দোলনত দুলিবলৈ ইচ্ছ! কৰিছিল। সেই উদ্দেশ্য লৈয়েই তেওঁ লগত পৰিচাৰিকা নিপুনিকাক লৈ নিদিষ্ট ঠাইলৈ আহে। তাত তেওঁ ৰজাক নেদেখি ইফালে সিফালে চাওঁতেই মালৱিকা ওেঁৰ চকুত পৰিল আৰু তেওঁ ৰ আগমনৰ উদ্দেশ্য বুজিবলৈ মনোযোগেবে লক্ষ্য কৰিবলৈ ধৰিলে। এনেকৈ থাকোঁতেই ৰজা আৰু বিদূ- ষককে। ভাত দেখা পাই তেওঁৰ মনত নানা সন্দেহে ঠাই ল'লে। তথাপি তেওঁ ইমান পৰ ধৈৰ্য্য ধৰি আছিল. কিন্তু আৰু নোৱাৰিলে; ৰজাৰ শেহৰ কথাখিনি শুনি তেওঁ নিতান্ত বিচলিত হ'ল আৰু ওপৰত কোৱাৰ দৰে কৈ ৰজাৰ ওচৰ চাপিল। ইৰাৱতীক দেখি আটাইকেইজন চক খাই উঠিল। ইৰাৱতীয়ে ক'লে—“বকুল বলিকা, বঢ়িয়া কামত ধৰিছা | এতিয়া আৰ্য্যপুত্ৰৰ অভিলাষ পূৰ্ণ কৰা।” মালৱিকা আৰু বকুলাবালিকাই ক'লে – “আপুনি প্ৰসন্ন হওক, মহাৰাজৰ প্ৰণয়পাত্ৰী হ'বৰ যোগ্যতা আমাৰ নাই।” ইৰা। - পুৰুষত বিশ্বাস নাই। হৰিণীয়ে যেনেকৈ ব্যাধৰ সঙ্গীতত ভোল গৈ ধৰা দি মৰা পৰে, মোৰো দশ৷ সেয়েই হৈছে! আগেয়ে এনে হ'ব বুলি যদি জানিলোহেতেন!<noinclude></noinclude> izig2lc33kesz3mm2srn4d75ylzxz5v 104 95830 267150 2026-11-11T06:04:41Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267150 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০৯|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১০৯}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ 109 ৰজাই কি উত্তৰ দিব ঠিক কৰিব পৰা নাছিল; বিদূষকে কাণৰ গুৰিত ফুচফুচাই শিকাই দিয়াৰ পাচত ৰজাই ক'লে,—“সুন্দৰি! মিছাতে খং কৰা কিয়? -মালৱিকাৰ মোৰ কোনে৷ প্ৰয়োজন নাই। তুমি অহাত পলম কৰা দেখি অলপ আমোদ কৰিছিলোঁ, এই মাত্ৰ।” ইৰা।--আপোনাক মই বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰোঁ। আপুনি যে এনে এটি আমোদৰ বস্তু পাইছে তাক আগেয়ে জনা নাছিলোঁ। জনা হ'লে মই হতভাগিনী কেতিয়াও ইয়ালৈ নাহিলোহেতেন বিদূষকে ক’লে,–“তুমি বয়স্যৰ কাৰ্য্যত এনে দৰে বাধা জন্মোৱা অনুচিত। এতিয়া যে মহাৰাণীৰ লিগিৰী এজনীৰ লগত এষাৰ চুপতি কৰিলেও তুমি সহিব নোৱাৰা, নিজৰ কথাটো ভাবি নোচোৱা কিয়?” বিদূষকৰ গাজত লাগি যোৱা কথা শুনি ইৰাৱতীয়ে ক’লে,—“ভাল কথা। তোমালোকৰ চুপতিয়েই চলি থাকক মই নিজক অনাহকত কষ্ট দিওঁ কিয়?” ইৰাৱতী যাবলৈ ধৰিলে, ৰজাই পিচে পিচে খেদি গৈ ক'লে,–“খং নকৰিবা; প্ৰসন্ন হোৱা।” ইৰাৱতীয়ে ৰজাৰ কথালৈ কাণ নিদি যাবলৈ ধৰিলে কিন্তু ক্ষিপ্ৰ গতিত কঁকালৰ কৰৰ্ধনি সুলকি ভৰি দুটা ছাটি ধৰাত যাব নোৱৰা হ'ল। ৰজাই ক'লে, “চোৱাচোন<noinclude></noinclude> j083pkeegsar24phkrmn7uky561dh0q 104 95831 267151 2026-11-11T06:05:01Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267151 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১০|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১১০}}</noinclude>১০ মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ তোমাৰ কৰ্ধনিয়েও তোমাৰ ভৰিত ধৰি কাকূতি কৰিছে। ইমানতো তোমাৰ খং মাৰ নাযায় নে?” . “ইয়ো আপোনাৰ লগলৈকে যাওক,” এই বুলি ইৰাৱতীয়ে কৰ্ধনিধাৰ তুলি লৈ ৰজাৰ গালৈ মাৰিব খুজিলে। ৰজাই কৰ ৰ্ধনিয়ে সৈতে ইৰাৱতীৰ হাতত ধৰি ক’লে,—-“মই অপৰাধী, তুমি দণ্ড দিবলৈ আগ বাঢ়িও দণ্ড নিদি মোৰ অনুৰাগ বঢ়াইছা; অথচ তোমাৰ দাসৰ প্ৰতি তোমাৰ খঙো মাৰ যোৱা নাই। এইবাৰলৈ মোক ক্ষমা.কৰিলা, নহয়?” এইদৰে কৈ ৰজা ইৰাৱতীৰ ভৰিত পৰিল। ইৰাৱতী কিন্তু তুষ্ট৷ নহ'ল। তেওঁ ক'লে,—“এই ভৰিত পৰিলে কি হ'ব! দোহদ পূৰ্ণ কৰিবলৈ ই তো মালৱিকাৰ চৰণ নহয়!” এইদৰে কৈয়েই ইৰাৱতী দাসীৰে সৈতে ওলাই গ'ল। ৰজাই যদিও এহাতে বেজাৰ পালে, আন হাতে আনন্দও পালে। কিয়নো এই ঘটনাকে নিমিত্ত কৰি ইবাৱতীক অৱহেলা কৰিবলৈ তেওঁৰ সুযোগ মিলিব। (0)" অগ্নিমিত্ৰ আৰু আগৰ অগ্নিমিত্ৰ হৈ থকা নাই। মালৱিকাৰ চিত্ৰদৰ্শনৰ দিনাই তেওঁৰ প্ৰণয়বৃক্ষ অঙ্কুৰিত<noinclude></noinclude> evx7gdrlfpr2p8q3k4tnyjj552ehpa6 104 95832 267152 2026-11-11T06:05:25Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267152 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১১|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১১১}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ ১১১ হৈ, চাক্ষুষ দৰ্শনত পল্লবিত আৰু স্পৰ্শত মুকুলিত হৈ উঠে। কিন্তু কেতিয়া তাৰ সুস্বাদু ফলৰ ৰসাস্বাদৰ সুযোগ ঘটিব তাৰ স্থিৰতা নাই। সততে মালৱিকাৰ মূৰ্ত্তি মানস- চকুৰ আগত লৈ তেওঁ সাধনাত মগ্ন, কিন্তু সিদ্ধি লাভ এতিয়াও দূৰত৷ মালৱিকাৰ তত্ত্ব ল'বলৈ আৰু তেওঁৰ মনস্কামনা পূৰ্ণৰ উপায় উলিয়াবলৈ ৰজাই বিদূষকক নিয়োগ কৰিলে। বিদূষকে সকলে৷ তত্ব লৈ আহি ৰজাক ক’লে,— “বয়স্য, কথা বৰ বিষম।” উদ্বিগ্ন হৈ ৰজাই সুধিলে, – “কি হ'ল?” বিদূ।—হ'ব আৰু কি! অশোকৰ তলৰ পৰা সৰু ৰাণী পোনে পোনে মহাৰাণীৰ ওচৰলৈ গ'ল আৰু সকলো ঘটনা তেওঁক জনাই তাৰ প্ৰতীকাৰ কৰিবলৈ অনুৰোধ জনালে। তেওঁ ৰ অনুৰোধ ৰক্ষ। কৰি মহাৰাণীয়ে মালৱিকা আৰু বকুলাবলিকাক শিকলি লগাই বান্ধি সাৰভাণ্ডগৃহত বন্দী কৰি থ'লে। এতিয়া তাত পহৰা চলি আছে। ৰজা।— তেন্তে এতিয়া উপায় কি? বিদু।—উপায় আৰু কি হ'ব! সাৰভাণ্ডগৃহত দ্বাৰ- পালিকা মাধবিকাক মহাৰাণীয়ে আদেশ দি থৈছে বোলে তেওঁৰ অঙ্গুৰীমুদ্ৰা নেদেখাকৈ যেন কাৰো কথাত মালৱিকা নাইবা বকুলাবলিকাক মুক্তি দিয়া নহয়। ৰজা।—তেন্তে উপায় নাই! মালৱিকাক দেখা পাবৰ উপায় নাই!<noinclude></noinclude> fi7zenywl2hl5z2tsnwdecyxav86tkw 104 95833 267153 2026-11-11T06:05:43Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267153 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১২|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১১২}}</noinclude>১১২ মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ “আছে” বুলি বিদূষকে ৰজাৰ কাণত মুখ লগাই তেওঁৰ কল্পিত উপায়ৰ কথা ক'লে। ৰজাই সন্তোষ পাই ক’লে,—“তেন্তে পলম কৰাৰ সকাম নাই, লৰালৰি কৰা। 5. অগ্নিমিত্ৰই ধাৰিণীৰ বাতৰি ল'বলৈ তেওঁৰ প্ৰতিহাৰী জয়সেনাক পঠাইছিল। জয়সেনা এতিয়া উলটি আহি ক’লে,—“মহাৰাজ, দেবীয়ে এতিয়া বতাহত জুৰ লৈ শুইছে, পৰিত্ৰাজিকাই 'ৰঙা চন্দনৰ পানীৰে ধুৱাই কথা-বতৰা পাতি প্ৰফুল্ল ৰাখিছে। ” ৰজা।— তেন্তে এই সময়তে আমি দেখা কৰা ভাল! + বিদূ।— বয়স্য, তুমি আগ বাঢ়াঁ, ম‍ই হাতত ল'বলৈ কিবা এটা আনো। ৰজা৷— জয়সেনাকো আমাৰ ৰহস্যৰ ভাগ দিয়া উচিত। বিদূষকে তেতিয়া জয়সেনাৰ কাণৰ গুৰিত ফুচফুচাই তেওঁলোকৰ অভিপ্ৰায়ৰ কথা ক'লে, আৰু জয়সেনাৰ সাহায্যৰে৷ যে প্ৰয়োজন হ'ব সেইটো ভালকৈ বুজাই দিলে। তেতিয়া জয়সেনাৰে সৈতে ৰজা ৰাণীৰ ওচৰলৈ গ'ল; বিদূষক ফুলনিত সোমাল। ৰজা গৈ ধাৰিণীৰ ওচৰ পাই তেওঁৰ ভৰিৰ বিষ কমিছে নে নাই সুধিছে মাথোন, এনেতে সো হাতৰ বুঢ়া আঙুলীটো লগুণেৰে টানকৈ বান্ধি, বাওঁ হাতেৰে চেপা মাৰি ধৰি কঁপি-জঁপি বিদূষক সোমাই আহিল। তেওঁ<noinclude></noinclude> dmwf5l2ji7n0uxo94lrtsf6lagh87oj 104 95834 267155 2026-11-11T06:06:02Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267155 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৩|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১১৩}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ চিঞৰি আহিছে, – “কোনে পাৰা ৰক্ষা কৰা, মোক পৰুৱাই ডাকিলে।” সকলো সন্ত্ৰস্ত হৈ উঠিল। ৰজাই সুধিলে, “তুমি ক'লৈ গৈছিলা?” বিদূ।—মহাৰাণীক শুদা হাতে দেখা কৰিব নাপায়; সেই দেখি কেইটামান ফুল আনো বুলি ফুলনিলৈ গৈছিলোঁ। পিচে অশোকৰ ডাল এটালৈ হাত মেলিবলৈহে পালোঁ, ক'ৰ পৰা নো কাল সাপ আহি মোৰ আঙ, লীটোত খেটে মাৰিলে! এইয়া চোৱাঁ, ছটা দাঁত বহি গৈছে। বিদূষকে সকলোকে দাঁতৰ চিন দেখুৱালে। তাকে দেখি পৰিব্ৰাজিকাই ক'লে, – “সাপে খোঁটা মাত্ৰেই ক্ষতস্থান জুইত পুৰি নাইবা কাটি পেলাব লাগে। নহ'লে তেজ উলিয়াই পেলালেও হয়। এই কেইটাই প্ৰাণ ৰক্ষাৰ উপায়। ” বিদূষকৰ ছটফটনি ক্ৰমে বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। তাকে দেখি ৰজাই ততালিকে বিষবৈদ্য ধ্ৰুবসিদ্ধিক মাতি আনিবলৈ জয়সেনাক পঠালে। ধৰফৰাই ধৰফৰাই বিদূষক পৰি যাবলৈ ধৰিলে, পৰিব্ৰাজিকাই কোনোমতে নপৰাকৈ ধৰি ৰাখিলে। এনেতে জয়সেনা ঘূৰি আহি ক'লে, “ ধ্ৰুবসিদ্ধিয়ে ততালিকে এওঁক তেওঁৰ ওচৰলৈ লৈ যাবলৈ কৈছে।” b -<noinclude></noinclude> l9okmwocdq79ke2eznshtbtjmhix7u2 104 95835 267156 2026-11-11T06:06:22Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267156 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৪|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১১৪}}</noinclude>১১৪ মালব্লিকাগ্নিমিত্ৰ এইদৰে কৈয়েই জয়সেনাই বিদূষকক ধৰি ধ্ৰুবসিদ্ধিৰ ওচৰলৈ বুলি লৈ গ'ল। অলপ পাচতে জয়সেনা আকৌ লৰি আহি ক'লে,— “ধ্ৰুবসিদ্ধিয়ে কৈছে উদককুম্ভ কৰিব লাগিব, তাৰ নিমিত্তে এটা সৰ্পমুদ্ৰা লাগে।” ৰাণীয়ে হাতৰ আঙঠিটো সোলোকাই ক'লে,— “এইটো নিয়া, ইয়াতে সৰ্পমুদ্ৰা আছে। আকৌ ইয়াক মোৰ হাততে ঘূৰাই দিবা।” আঙঠি লৈ জয়সেনাই আকৌ লৰ দিলে। কিছু সময় সকলো উদ্বিগ্ন হৈ থাকিল। জয়সেনাই এই ৰাৰ বাতৰি দিলেহি যে গৌতমৰ বিশ্ব ভাল হৈ আহিছে, অলপ সময়ৰ ভিতৰতে সম্পূৰ্ণ সুস্থ হোৱাৰ আশা। এই বাতৰিত সকলোৰে মনলৈ শান্তি আহিল। তেতিয়া ধাৰিণীৰ গাত ৰ'দৰ জিলিঙ্গনি পৰিছিল। ৰজাই তেওঁৰ অসুস্থতাৰ কাৰণে ভাপ ভাল নহয় বুলি কোৱাত তেওঁ দূৰলৈ আঁতৰি গ'ল, লগে লগে লিগিৰী- বিলাক আৰু পৰিব্ৰাজিকাও তাৰ পৰা আঁতৰ হ'ল। সকলো গ'লত ৰজাই জয়সেনাক সুধিলে, “গৌতমৰ উদ্দেশ্য সিদ্ধি হৈছে নহয়?” জয়।— হয়, সকলো ঠিকঠাক। এনেতে বিদূষক আহি পালে। তেওঁ ৰজাৰ ওচৰ চাপি ক'লে,–“বয়স্য তোমাৰ শুভ কাৰ্য্য সিদ্ধি হৈছে।” ৰঞ্জ॥—দুৱৰী মাধবিকাই সন্দেহ নকৰিলে নে?<noinclude></noinclude> 2b9y90puuepfmrdwwym9r9xakcm9b08 104 95836 267157 2026-11-11T06:06:41Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267157 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৫|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১১৫}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ বিদ্‌।—দেবীৰ আঙঠি দেখাৰ পাচত আৰু কি কৰিব! ৰজা।—তেও বুলি কিয় মালৱিকা আৰু বকুলা- বলিকাক বন্দী কৰি আকৌ এৰি দিয়া হ'ল, দেবীয়ে নিজৰ লিগিৰীক নপঠাই কিয় তোমাক পঠালে এইবোৰ তো সুধিব পাৰিলেহেঁতেন। বিদু।—নোসোধাকৈ থকা নাই। ৰজা৷—তুমি কি উত্তৰ দিলা? বিদূ।—মই ক'লো বোলে ৰজাৰ গ্ৰহ মন্দ হোৱাৰ বাবে দৈৱজ্ঞৰ কথামতে তেওঁ সকলো বন্দীকে মুক্তি দিছে। ৰাণীয়েও সেই কাৰণেই এওঁলোকক এৰি দিছে 1 কিন্তু তেওঁ নিজে মুক্তি দিছে বুলি জানিলে ৰাণী ইৰা- ৱতীয়ে বেজাৰ পাব পাৰে। সেই দেখি ৰজাই নিজে মুক্তি দিছে বুলি দেখুৱাবলৈ তেওঁ নিজৰ লিগিৰী নপঠিয়াই মোক পঠিয়াইছে। ৰজাই আনন্দত বিদূষকক সাবটি ধৰিলে। বিদূষকে ক'লে,—“বয়স্থ্য, - খৰধৰ কৰা, মই মালৱিকা আৰু বকুপাবলিকাক সমুদ্ৰ গৃহত থৈ আহিছে৷।” তেতিয়া তেওঁলোক দুয়ো সমুদ্ৰ গৃহৰ ফাললৈ খোজ ল'লে। অলপ যাওঁতেই ইৰাৱতীৰ লিগিৰী চন্দ্ৰিকাক ফুল তুলি থকা দেখি ৰজাই বিদূষকক ক'লে,—“চোৱা- চোন সৌজনী চন্দ্ৰিকা। তাই নৌ দেখোতেই আমি লুকুৱাহে উচিত।”<noinclude></noinclude> aryh5fo5zkzkzwfpjzrn9wq0c6wr0yr 104 95837 267158 2026-11-11T06:06:58Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267158 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৬|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১১৬}}</noinclude>১৬ মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ বিদূ।—তওঁ তে হয়; চোৰ আৰু কামুকৰ পক্ষে চন্দ্ৰিকাৰ ( জোনাকৰ ) পৰা আঁতৰি ফুৰাই ভাল। এই বুলি দুয়ে৷ অলপ সময় গছৰ আঁৰ হৈ থাকিল। তাৰ পাচত যেতিয়া চন্দ্ৰিকাক নেদেখা হ'ল, তেতিয়া তেওঁ লোক গৈ সমুদ্ৰ-গৃহৰ গবাক্ষত থিয় দিলে। সমুদ্ৰ গৃহতেই ৰজা আৰু ৰাণীৰ প্ৰথম মিলন হয়, আৰু ৰজা ৰাণীৰ বেলেগ বেলেগ সময়ৰ চিত্ৰও তাতে থাকে। ৰজা যেতিয়া সমুদ্ৰ-গৃহৰ কাষ চাপে তেতিয়া বকুলাবলিকাই মালৱিকাক এখন চিত্ৰ দেখুৱাইছিল। চিত্ৰত ৰজা নিজে, তেওঁৰ পৰিজন আৰু বিদূষক গৌতম আছিল। ৰজাৰ দৃষ্টি ঘাইকৈ নিবদ্ধ আছিল ইৰাৱতীত। ছবি ত হ'লেও, ইৰাৱতীৰ প্ৰতি ৰজাৰ এনে পক্ষপাতিতা দেখি মালৱিকাৰ মনত ঈৰ্ষ৷ ভাৱ "জন্মিছিল। তেওঁ ছবিৰ পৰা মুখ ঘূৰালে। তাকে দেখি বকুলাবলিকাই ক'লে,— “কি হ'ল! খং কৰিলা যে! ” মাল।- - সচাকৈয়ে যদি খং কৰিলে। বুলি ভাবিছা, সেই খং মাৰ নিয়াবৰ উপায় নকৰা কিয়? ৰজা ঘপ কৰে মালৱিকাৰ কাষ চাপি ক'লে,— “সুন্দৰি, ছবি দেখি খং কৰিছা! এই তোমাৰ দাস যে সশৰীৰে তোমাৰ ওচৰত।” মালৱিকাই চিত্ৰকেই আচল বুলি ভাবিছিল; এতিয়াহে তেওঁৰ মোহ ভাগিল। তেওঁ লাজকুৰীয়াভাবে হাত<noinclude></noinclude> koay9ctsaxfbhwsp1o5ctpyrd7n0flp 104 95838 267159 2026-11-11T06:07:18Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267159 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৭|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১১৭}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ - , যোৰকৈ থিয় দি থাকিল। বকুলাবালিকাই ক'লে – “তুমি নিলগৰ পৰা লোভ লগাই মহাৰাজক প্ৰতাৰণা কৰিছা | এতিয়া বিশ্বাস জন্মোৱা।' মাল।—মই এনে অভাগিনী যে আন কি সপোনতো ওচৰ চাপি তেওঁ মোৰ সেৱা নলয়। বকুল।—মহাৰাজ, উত্তৰ দিয়ক। ৰঙ্গা।—কি উত্তৰ দিম। পঞ্চবাণৰূপ অগ্নিক সাক্ষী কৰি মোৰ আত্ম৷ তোমাৰ সখীয়েৰাক সমৰ্পণ কৰিলোঁ। মোক তেওঁৰ সেৱা নালাগে, মইহে তেওঁক নিৰ্জনত সেৱা কৰিব খোজেঁ॥ বিদূষকে দেখিলে এই সময়ত এই প্ৰণয়ীযুগলৰ ওচৰত আন মানুহ থকা উচিত নহয়। তেওঁ বকুলা- বলিকালৈ চাই ক'লে,—“সৌৱা হৰিণ এটাই অশোকৰ পাতবোৰ খাবলৈ ধৰিছে। বেগাই আহা, আমি খেদাই দিওঁ গৈ।” তেতিয়া বকুলাবলিকা আৰু বিদূষক ওলাই গ'ল। বকুলাবলিকাই গছৰ আঁৰত ঠাই লৈ চাৰিওফালে চকু ৰাখিলে; বিদূষক ছৱৰী হৈ স্ফটিকৰ স্তম্ভত আউজি বহিল। তেনেকৈ বহি থকাতে তেওঁৰ টোপনি আহিল। ৰজাই মালৱিকাক অকলশৰীয়াকৈ পাই ক'লে, – “সুন্দৰি! মই বহুত দিন তোমাৰ প্ৰণয়-প্ৰতীক্ষা কৰিছে॥ ভয় নাখাবা, মই আম গছ জুপি হৈ তোমাৰ ওচৰ<noinclude></noinclude> 0ffqt2evntr8clvjvwtgsmusizwa3jm 104 95839 267161 2026-11-11T06:07:36Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267161 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৮|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১১৮}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ চাপিছো, তুমি মাধৈমালতীৰূপে মোক সাবটি ধৰা।" মাল। –সি যে মোৰ প্ৰিয়কাৰ্য্য। কিন্তু দেবীৰ ভয়ত তাকো ম‍ই কৰিবলৈ আগ বাঢ়িব পৰা নাই। ৰজা। — কোনো ভয় নাই। সেইদিনা ইৰাৱতী মাল।— ভয় আছে নে নাই দেৱীৰ সাক্ষাততে বঢ়িয়াকৈ গম পাই থৈছো। ৰক্ষা। ৰজা।— সেইটো হৈছে বাহ্যিক ভদ্ৰতা প্ৰকৃততে কিন্তু তোমাৰ আশাতেই হে ম‍ই এতিয়াও জীয়াই আছো। দীৰ্ঘাক্ষি, মই তোমাক বৰ ভাল পাওঁ; মোক কৃপা কৰা। - এইদৰে কৈয়েই ৰজাই মালৱিকাক আলিঙ্গন কৰিব খুজিলে, মালৱিকাই এৰাই যাবলৈ চেষ্টা কৰিবলৈ ধৰিলে। ৰজাই মনে মনে ভাবিলে, – “গাভৰুৰ কাম ভাৱৰ উদ্ৰেক কেনে মনোহৰ। মই তেওঁৰ কঁকালৰ কৰধ্বনিত হাত দিব খুজিলেই তেওঁ চক খাই হাত এৰুৱাই দিয়ে, বলেৰে আলিঙ্গন কৰিব খুজিলে দুয়ো হাতেৰে বুকু ঢাকে; ওঠৰ মৌ চুহিৰলৈ মুখখন ওপৰলৈ দাঙিলে তেওঁ একতীয়া কৰি দিয়ে। দেখাত প্ৰতিকূল হ'লেও এই সকলোবোৰ “মোৰ অভিলাষ পূৰণৰ সপক্ষে।” ইফালে চন্দ্ৰিকাই বিদূষকক সমুদ্ৰ গৃহৰ অলিন্দত শুই থকা দেখি নিপুণিকাৰ আগত ক লেগৈ। নিপুণকাৰ পৰা ৰথাটোৰ গম পাই ইৰাৱতী সমুদ্ৰ গৃহলৈ যাবলৈ<noinclude></noinclude> gg01zb5z2nnx0tjnvx77c9v13kxspnc 104 95840 267163 2026-11-11T06:07:54Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267163 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৯|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১১৯}}</noinclude>15 1 মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ ১১৯ ওলাল। তাত তেওঁৰ দুটা উদ্দেশ্য আছিল। এটা হৈছে সাপে থোৱাৰ পাচত গৌতমৰ গা কেনে আছে তাৰ বাতৰি লোৱা, আনটো চিত্ৰগত স্বামীক প্ৰসন্ন কৰ॥ সেই দিনা ৰজাৰ ওপৰত খং কৰি অহাৰ পিচত ইৰা- ৱতীয়ে ভাবিলে, তেওঁৰ কাৰ্য্য মহাৰাজক প্ৰসন্ন কৰা কৰ্ত্তব্য। উচিত নহ'ল; তেওঁ কিন্তু পৰক হৃদয় উচৰ্গা কৰা স্বামীৰ ওচৰলৈ যোৱাতকৈ চিত্ৰগত স্বামীৰ ওচৰলৈ যোৱাই ভাল; কিয়নো দুয়োৰে ব্যক্তিত্বৰ ভিতৰত একো পাৰ্থক্য নাই। সেই মতেই নিপুণিকাক লগত লৈ ইৰাৱতীয়ে সমুদ্ৰ গৃহলৈ বুলি খোজ ল'লে। দুৱাৰ মুখত তেতিয়াও বিদূষক বহাতে টোপনিয়াই আছিল। তাকে দেখি ইৰাৱতীয়ে ক’লে,—“সৰ্বনাশ! সাপৰ বিষ এতিয়াও একেবাৰে যোৱা নাই!” - ভালকৈ লক্ষ্য কৰি নিপুণিকাই ক'লে, “ চেহেৰা দেখোন ভালেই, চিকিৎসাও কৰিছে ধ্ৰুব সিদ্ধিয়ে। ম‍ই দেখাত ভয়ৰ কোনো কাৰণ নাই।” এনেতে বিষকে টোপনিতে মাতিলে,--“মালৱিকা! ” নিপুণিকাই ইৰাৱতীক ক'লে, – “শুনিলে এই হত- ভগীয়া কাৰ কামত নিযুক্ত হৈছে। মিঠৈ লাড়ু খায় আপোনাৰ আৰু সপোনত দেখে মালৱিকাক।” ইৰাৱতীয়ে কোনো কথা ক'বলৈ নৌ পাওতেই<noinclude></noinclude> luctb0zaj6gbjwrqukwwpr5dacqt9xr 104 95841 267164 2026-11-11T06:08:11Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267164 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২০|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১২০}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ আকৌ নিদূষকে চিঞৰি উঠিল, “মালৱিক৷, ইৰাৱতীক চেৰ পেলোৱাঁ। ইৰাৱতীয়ে শুনি ক’লে,—“ইমান কৃতঘ্ন ই! ইয়াক সাপে খোৱাই উচিত।” বিদূষক তেতিয়াও টোপনিত। ওচৰতে সাপৰ নিচিনা একা-বেকা তেওঁৰ লাখুটিডাল পৰি আছিল; নিপুণিকাই তাকে তুলি লৈ তেওঁৰ গালৈ মাৰি পঠিয়ালে। বিদূষক চক খাই চিঞৰ মাৰি উঠিল,—“খালে ঔ! খালে ওঁ! এইটো মোৰ গাৰ ওপৰতে সাপ।” বিদূষকৰ চিঞৰ শুনি “ভয় নাই, ভয় নাই” বুলি ৰজা বেগেৰে ওলাই আহিল। “নাযাব, নাযাব, সাপ কথা কৈছে”– বুলি মালৱিকাও তেওঁৰ পিচে পিচে আহিল। ৰজা আহিলত বিদুষকে হাঁহি হাঁহি ক'লে, “অ, মোৰ লাখুটিডালহে। মই আকৌ বোলে৷ কেতেকীৰ কাঁইটেৰে আঙুলিত আচুৰি লৈ সাপৰ গাত বদনাম দিছিলোঁ, এতিয়া কিজানি তাৰেই পোটক তুলিলে।” প্ৰকৃত ঘটনাটো বুজি পাবলৈ ইৰাৱতীৰ আৰু বাকী নাথাকিল। তেওঁ ঘপহ কৰে ৰজাৰ ওচৰলৈ আহি ক'লে, – “বোলে৷ এই দিন দুপৰীয়া আপোনালোকৰ অভিসাৰ পূৰ্ণ হ'ল নহয়?” - সকলোৱেই চক খাই উঠিল। ৰজা আৰু বিদূষকে<noinclude></noinclude> b7dwo401r0em5bd1qd5coj7s2eb4qf9 104 95842 267165 2026-11-11T06:08:29Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267165 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২১|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১২১}}</noinclude>মালৰিকাগ্নিমিত্ৰ ১২১ ইৰাৱতীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু তাৰ পৰা একো ফল নহ'ল। ৰজাই ক'লে,–“তুমি মিছাতে খ কৰিছা কিয়? উৎসৱৰ দিনত কাকো বন্দী কৰি ৰখা উচিত নহয়, সেই কাৰণে এওঁলোকক মুক্তি দিছে॥” ইৰাৱতীৰ কিন্তু খং মাৰ নগ'ল। বিদূষকে দেখিলে সজাৰ বাহিৰত থকা পাৰ চৰাই যেতিয়া মেকুৰীৰ দৃষ্টিত পৰিছে, আৰু ৰক্ষা ক’ত! সকলো সন্ত্ৰস্ত হৈ উঠিল। এনেতে জয়-সেনা লৰি আহি ক'লে, – “মহাৰাজ, ৰাজকুমাৰী বসুলক্ষ্মীয়ে কন্দুক খেলি থাকোঁতে হঠাৎ পিঙ্গল বান্দৰটোৱে এতিয়া মাৰ কোলাতো থক থক কৰে ভয় খুৱালে, কঁপি আছে। " সংবাদটো শুনি মালৱিকা আৰু বকুলাবলিকাৰ বাহিৰে সকলোটি বসুলক্ষ্মীক চাবলৈ বেগ দিলে। বিদুষকে নিজে নিজে ক’লে, – “ ধন্য, ধন্য পিঙ্গল বান্দৰ। তই তোৰ লগৰ প্ৰাণীটোক ভাল ৰক্ষা কৰিলি!” তেওঁলোকৰ পিচতে উদ্যানপালিকাও ৰাণীক ৰঙা অশোক ফুলৰ বাতৰি দিবলৈ গ'ল। তেওঁৰ পৰা জনা গ'ল দোহদৰ দিনাৰ পৰা পাঁচ ৰাতি পূৰ নৌ হওঁতেই অশোকজোপা ফুলেৰে জকমকীয়া হৈছে। কথাটো শুনি মালৱিকাৰ হৃদয় আনন্দেৰে উপচি পৰিল; কিয়নো দেবীৰ প্ৰতিশ্ৰুতিমতে তেওঁৰ অভিলাষ পূৰ্ণ হোৱাত আৰু বাধা নাই। তেওঁ লোকো উদ্যানপালিকাৰ পিচে পিচে গ'ল। ( ৬ ) অগ্নিমিত্ৰৰ বিদৰ্ভ অভিযান সফল হ'ল; তেওঁৰ সেনাপতি বীৰসেন আদিৰু প্ৰতাপৰ ওচৰত বিদৰ্ভপতি<noinclude></noinclude> cqdhcfhth02esg3w1frh87rtf11ro9w 104 95843 267166 2026-11-11T06:08:48Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267166 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২২|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১২২}}</noinclude>১২২ মালবিকাগ্নিমিত্ৰ যজ্ঞসেনে বশ্যতা স্বীকাৰ কৰিলে আৰু সন্ধি কৰিবৰ ইচ্ছাৰে অগ্নিমিত্ৰৰ ওচৰলৈ নানা ধন-ৰত্ন, হাতী-ঘোৰা আৰু শিল্পদাৰিকাৰে সৈতে কটকী পঠিয়ালে। মাধৱসেন মুক্ত হ'ল। এই সংবাদত ৰজাই পৰম আনন্দ পালে; সকলোৰে মহোৎসৱ মিলিল। এনেতে প্ৰতিহাৰী জয়সেনাই ৰজাক সেৱা জনাই নিবেদন কৰিলে,–“অশোকৰ ফুল ফুলিছে। দেৱীয়ে আজি পৰিজন লগত লৈ তাক চাব খুজিছে আৰু মহাৰাজকো ভাত পাবলৈ আশা কৰিছে।” ৰজা।—দেবী এতিয়া ক'ত? জয়।—তেওঁ অশোকৰ তললৈ গৈছেই। ৰজা --ভাল ভেন্তে। ব'লা আমিও যাওঁ। তেতিয়াই ৰজা বিদূষকেৰে সৈতে জয়সেনাৰ লগে লগে গ'ল। তেওঁলোকে নিলগৰে পৰা অশোকৰ ফুল দেখি বিস্ময় মানিলে। একেজোপা গছতে একেলগে ইমান ফুল তেওঁ লোকে কেতিয়াও দেখা নাছিল। এনেহে বোধ হৈছিল যেন এইজোপা গছ অকালত ফুলা দেখি আনবোৰ গছৰ ফুলো ইয়াৰ গাতে প্ৰকাশ পাইছে। উদ্যানপালিকাই অশোকৰ গুৰিত বেদী প্ৰস্তুত কৰি ভালকৈ অঁতাই পিতাই থৈছে। তাত এতিয়া ধাৰিণী, মালৱিকা পণ্ডিত কৌশিকী আৰু কেইবাজনীও পৰিচাৰিকা উপবিষ্ট হৈ অগ্নিমিত্ৰলৈ অপেক্ষা কৰি আছে। মালৱিকাৰ গাত কন্যাৰ সাজ-পাৰ। অশোক ফুলৰ বাতৰি পায়েই ধাৰিণীয়ে পণ্ডিত কৌশিকীৰ হতুৱাই মালৱিকাক বিবাহৰ কন্যা স্বৰূপে সজাই পৰাই ইয়ালৈ লৈ আহিছে। মালৱিকাৰ মনত যদিও আশাই ভূমুকি মাৰিছে, তথাপি অনিশ্চিত<noinclude></noinclude> 6vri97y5gl2vdrkfdya2i0rri3lugqr 104 95844 267168 2026-11-11T06:09:06Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267168 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২৩|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১২৩}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ ১২৩ আশঙ্কাত বুকুত কঁপনি উঠিছে। ৰজাৰ মনোভাবো সেই একৈ ধণৰে। তেওঁ ভাবিলে আগেয়ে ধাৰিণীয়ে মালৱিকাক তেওঁৰ চকুৰ তাঁৰত ৰাখিবলৈ যত্ন কৰিছিল, কিন্তু আজি নিজে এনেকৈ সাক্ষাতৰ সুযোগ দিছে যেতিয়া তেওঁ ৰ মনোৰথ পূৰ্ণ হোৱাৰেই সম্ভৱ। ৰজা গৈ ওচৰ পালত সকলো থিয় হৈ অভিবাদন জনালে। পৰিব্ৰাজিকাই সকলোকে প্ৰীতি সম্ভাষণ আশীৰ্ব্বাদ দিলে। ৰজায়ো জনালে। - এনে সময়তে কঞ্চুকী আহি ৰজাক জনালে, “মহাৰাজ, মন্ত্ৰীয়ে কৈছে বোলে বিদৰ্ভৰাজৰ উপঢৌকনৰ লগত দুজনী শিল্পদাৰিকাও আছিল। তেওঁলোক পথশ্ৰমত অসুস্থ হৈ পৰাত তেতিয়াই মহাৰাজৰ ওচৰলৈ পঠোৱা হোৱা নাছিল। এতিয়া তেওঁ লোক মহাৰাজক পৰিচৰ্য্যা কৰিব পৰা হৈছে। মহাৰাজে কি কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে?” ৰজাই তেওঁলোকক তালৈকে আনিবলৈ ক'লে। তেতিয়াই কঞ্চুকী গৈ ছোৱালী দুজনী লৈ আহিল। দুয়ো ৰজা ৰাণীক প্ৰণাম কৰিলে। ৰজাই তেওঁলোকক বহিবলৈ কৈ সুধিলে, তোমালোক কোন কলাবিদ্যাত পাৰ্গত?” দুয়ো।— আমি সঙ্গীত জানো। ৰজাই ৰাণীক তেওঁলোকৰ যেই সেই এজনী ল'বলৈ ক'লে। ৰাণীয়ে নিজে ন'লৈ মালৱিকালৈ চাই ক'লে, — “মালৱিকা, তোমাক কোন জনী লাগে?” ছোৱালী দুজনীয়ে আগেয়ে মালৱিকাক দেখিছিল যদিও ভালকৈ লক্ষ্য কৰা নাছিল। এতিয়া নাম শুনি ভালকৈ চাই চিঞৰি উঠিল, – “এওঁ' দেখোন আমাৰ ৰাজকুমাৰী। "<noinclude></noinclude> hg6rry5tcvp8it91s8p9gh3cspuhbvp 104 95845 267170 2026-11-11T06:09:26Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267170 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২৪|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১২৪}}</noinclude>128 ধৰিলে। মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ তাৰ পাচত দুয়ো মালৱিকাক সেৱা কৰি কান্দিবলৈ মালৱিকায়ো চকুলো টুকিলে। কথাৰ মোৰ ধৰিব নোৱাৰি সকলোৱে বিস্ময় মানিলে। ৰজাই সুধিলে,—“কোন তোমালোক? আৰু এৱেই বা কোন?” ছোৱাগী।—মহাৰাজৰ সেনাপতিয়ে বিদৰ্ভৰাজৰ বন্দী- শালৰ পৰা যি মাধৱসেনক মুক্ত কৰিছে, এওঁ তেওঁৰেই ভনীয়েক। ৰজা।—এওঁৰ এনে দশ। কেনেকৈ হ'ল? প্ৰশ্ন শুনি মালৱিকাই দীঘলকৈ হুমুনিয়াহ ছাৰিলে। এজনী ছোৱালীয়ে ক'লে,-“কুমাৰ মাধৱসেন বন্দী হোৱাৰ পাচত মন্ত্ৰী সুমতিয়ে এওঁক লৈ আহিছিল। ৰজা।—সেইটো জানো। তাৰ পাচত? এনেতে পৰিব্ৰাজিকাই মাত লগালে,— “পিচডোখৰ মই অভাগিনীয়েই কওঁ। ” ইমান বেলি ছোৱালী দুজনীয়ে আৰ্য্যা কৌশিকীক ভালকৈ চিনা নাছিল, কাৰণ তেওঁৰ সাজ-পাৰ পৰি ব্ৰাজিকাৰ। এতিয়া তেওঁৰ মাত শুনি নিঃসন্দেহ হৈ দুয়ো তেওঁক প্ৰণাম কৰিলে; তেৱোঁ দুয়োকো আশীৰ্ব্বাদ দিলে। তাকে দেখি ৰজাই সুধিলে, – “এওঁলোক ভগৱতীৰ আপোন মানুহ নে কি?” পৰি 1--হয়। F বিদূ। তেনেহলে কুমাৰী মালৱিকাৰ বৃত্তান্তটো ভাঙি-পাতি কওক। পৰিব্ৰাজিকাই কবলৈ ধৰিলে, – “মই মাধৱ সেনাৰ বিশ্বাসী মন্ত্ৰী সুমতিৰ ভনীয়েক। মাধৱসেন বন্দী হ'লত মন্ত্ৰীয়ে মোক আৰু মালৱিকাক লৈ বিদিশালৈ অহা এদল<noinclude></noinclude> 440d3hqqu38lk69pg2wc90id6511ypn 104 95846 267172 2026-11-11T06:09:46Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267172 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২৫|বিক্ৰমোৰ্ব্বশী।|১২৫}}</noinclude>মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ ১২৫ মাধৱসেনৰ সঙ্কল্প বণিকৰ লগত মিলি আহি আছিল৷ কাৰ্য্যত পৰিণত কৰাই তেওঁৰ উদ্দেশ্য আছিল। কিন্তু এডোখৰ ডাঙৰ হাবিৰ মাজ পাওঁতে এদল ডকাইতে বণিক- দলক আক্ৰমণ কৰিলে। বণিকসকলৰ অলপীয়া ৰখীয়া সৈন্য সিহঁতৰ হাতত পৰাস্ত হ'ল। মালৱিকাক ৰক্ষা কৰিবলৈ প্ৰাণপণে যুঁজি সুমতিয়ে প্ৰাণ দিলে। মই তেতিয়া মূৰ্চ্ছিত হৈ পৰিলোঁ৷ যেতিয়৷ মোৰ চেতনা আহিল তেতিয়া মৰা শৰ বাহিৰে তাত একো নাছিল৷ মালৱিকাৰ কি হ'ল একোকে গম নাপালোঁ। তেতিয়া স্বৰ্গীয় অগ্ৰজৰ কাঠ-সংস্কাৰ কৰি মনৰ দুখত ঘূৰি ফুৰিলোঁ। এনেকৈয়ে আহি মহাৰাজৰ ৰাজ্যত সোমালোঁ আৰু এই ৰঙা কাপোৰজোৰ সংগ্ৰহ কৰি পৰিব্ৰাজিকাৰ জীৱন আৰম্ভ কৰিলে॥ মালৱিকা যে দশ্যৰ হাতৰ পৰা বীৰসেনৰ হাতত আৰু তাৰ পৰা মহাৰ'ণীৰ হাতত পৰিছে সেইটো ৰাণীৰ আশ্ৰয়লৈ অহাৰ পাচতহে জানিব পাৰিলোঁ।” সকলো বৃত্তান্ত শুনি ৰাজকুমাৰীক পৰিচাৰিকা কৰি ৰখাৰ বাবে ৰজাই দুখ প্ৰকাশ কৰিলে। ৰাণীয়েও বেজাৰ পাই পৰিব্ৰাজিকাক ক'লে,–“আপুনি জানি শুনিও সত্য গোপন কৰি ঘোৰ অন্যায় কৰিছে।” - পৰিব্ৰাজিকাই ক'লে—"তেনে কৰাৰ বিশেষ কাৰণ আছিল। মালৱিকাৰ পিতাক জীয়াই থাকোঁতেই এজন ভবিষ্যৎবক্তা সাধুৱে মালৱিকাৰ হাত চাই কৈছিল, – “এওঁ এবছৰ দাসী হৈ থকাৰ পাচত উপযুক্ত পতি লাভ কৰিব।” মই ইয়ালৈ আহি সেই ভবিষ্যদ্বাণী ফলিয়াবলৈ ধৰা দেখি তাত ব্যাঘাত জন্মোৱা উচিত বিবেচনা নকৰিলোঁ। মোৰ বিশ্বাস মই ভালকে কৰিলোঁ।”<noinclude></noinclude> tija7zz5gc9s5sr3y2ykkh6thb4921x 14 95847 267177 2026-11-11T06:33:43Z BabulB 104 "[[শ্ৰেণী:লেখক অনুসৰি সাহিত্যকৰ্ম‎]]" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 267177 wikitext text/x-wiki [[শ্ৰেণী:লেখক অনুসৰি সাহিত্যকৰ্ম‎]] 7iy3irzyfz70c13vm1hs01j7bxml474