ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.48.0-wmf.4 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 65274 267263 267069 2026-11-11T12:44:01Z হানিফ আলী 1925 267263 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||তৃতীয় অঙ্ক।|৬১}} {{Playscript/s}}</noinclude>{{playscript/e|gap=5|বাহাদুৰে যে তেওঁক এবাৰ মনত কৰিছিলে, এয়ে এই দীন-হীনৰ মহা গৌৰৱৰ বিষয়।}} {{playscript|gap=5| আক—|তুমি নিজেই বাৰু ভাবি চোৱা মহাৰাজ! যিজন বীৰে হিন্দুস্থানক অবনত কৰিও তৃপ্ত হোৱা নাই, যাৰ ক্ষমতা সিন্ধুনদ পাৰ হৈ গৈছে, যাৰ বীৰত্ব তেজে গজনী নগৰকো হতবল কৰিলে; যদি সেই বীৰত্ব, সেই ক্ষমতা, সেই তেজ, ঠাই বিশেষত প্ৰতিষ্ঠিত নহয়, তেন্তে, এয়ে তেওঁৰ অকলঙ্ক বীৰ-চৰিত্ৰত চিৰকাললৈ কলঙ্কশ্বৰূপ হৈ নাথাকিব নে?}} {{playscript|gap=5| মান—|বাদচাহৰ হুকুম হলে, এই দাসে হাঁহিমুখে অনল শয্যাত শুব পাৰে, সাগৰত জাঁপ দিব পাৰে, শূন্য হাতে সিংহৰ গাঁতত সোমাৱ পাৰে, তথাপি কি বাদচাহৰ কোনো ইচ্ছা অপূৰ্ণ থাকিবলৈ দিব? অধীনে জানিব পৰা নাই, কতনো সি বাদচাহৰ জয়ধ্বজা উৰাবলৈ চেষ্টা কৰা নাই।}} {{playscript|gap=5| আক—|মেৱাৰ—মেৱাৰ—প্ৰতাপসিংহ।}} {{playscript|gap=5| মান—|( ঠিয় হৈ ) প্ৰতাগ প্ৰতাপসিংহ! মেৱাৰৰ গৰ্ব্বিত দাম্ভিক প্ৰতাপসিংহ! নিঃৰ্কিন নিছলা ভিকহু কুটীৰবাসী প্ৰতাপসিংহ! সি যে মোৰ হিয়াত আঘাত কৰি থৈছে, সি যে মোৰ অন্তৰত তীব্ৰ বিষ ঢালি থৈছে! মই তাৰ সৰ্ব্বনাশ কৰিম, মই তাক বান্ধি আনি বাদচাহৰ চৰণতলত পেলাই দিমহি। মই তাক পথৰ ভিখাৰী কৰিম। অন্নহীন কৰিম। তাক মই মোৰ ভৰিত ধৰি কন্দুৱাম— যদি মই মানসিংহ হওঁ!}}<noinclude></noinclude> c3tfzrxsu0m8018radu7jihqe61uhiq 104 65278 267291 176262 2026-11-11T13:28:08Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267291 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||চতুৰ্থ অঙ্ক।|৬৫}} {{Playscript/s}}</noinclude> {{Playscript/e}}{{playscript|gap=5|| উভতি অহাৰ পূৰ্ব্বে আমি ঘৰ পামগৈ, তেনে ভয়টো কিহৰ? আৰু সৰহ যাব নেলাগে, সৌৱা পালোঁহিয়ে।}} {{playscript|gap=5| আনাৰ—|কিন্তু মোৰ বৰ ভয় লাগিছে।}} {{playscript|gap=5| পিয়াৰা—|ভয় লাগেতো। কিন্তু মই পাৰোঁতে আনিছো জানোহুঁ?ভাবি চোৱাচোন, তেওঁ লাহোৰৰ পৰা আহিছে নহয়।দুখ কষ্ট সহি, কত টকা পইচা ভাঙি, কেৱল তোমাকে এবাৰ চাবলৈ বুলি নহয়? তোমাৰ নিচেই আপোন, তোমালোক আগৰ সেই তাতে আছা বুলি তেওঁ বিশ্বাসী মানুহ এটা পঠাই খবৰ লোৱাইছিল, মানুহতো উভটি গৈ তোমাৰ মা’ৰা ধুকাল আৰু তুমিও কৰবালৈ গুচি গলাগৈ বুলি কোৱাত, কান্দি কাটি তেওঁ বাউলী যেন হৈ উঠিল। পাছতে তোমালোকৰ সেই পুৰণি বাসস্থানলৈ গৈ মাৰাৰ কবৰৰ কাষতে পজা এটি সজাই তাতে থাকিবলৈ ললে। আই ঐ দেহি! নিতৌ মাৰাৰ কবৰত ফুল আদি দি কবৰৰ ওচৰতে বহি কান্দি থাকে।এদিন বহি কান্দি থাকোতে থাকোঁতে সেই ফালেই টোপনি গল—সপোনত তোমাৰ মাৰাই “আগ্ৰালৈ গৈ মোৰ আনাৰক এবাৰ চাই আহাগৈ” বুলি কোৱাত, অত দুখ কষ্ট কৰি লৰি আহিছে। আৰু “মোৰ অমুক অমুক কথা কেইটা মনে মনে কৈ আহিবা” বুলি কোৱাত লৰি আহিছে। মাৰেনো তোমাক কি কবলৈ কৈছে; মই সোধাত মোক নকলে, বোলে অতি গুপুত কথা, আনাৰক হে মনে মনে কব পাৰিম।}} {{playscript|gap=5| আনাৰ—|আম্ম৷! আম্মাজান! এতেকাল স্বৰ্গত থাকিও মোলৈ তুমি পাহৰ৷ নাই! ধন্যতোমাৰ বাৎসল্য স্নেহ!ধন্য মাতৃ প্ৰাণ!}}<noinclude></noinclude> ov2y7p5hrljqwwl8kmjxvbavg5gn9oi 267292 267291 2026-11-11T13:34:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267292 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||চতুৰ্থ অঙ্ক।|৬৫}} {{Playscript/s}}</noinclude> {{playscript/e|gap=5|উভতি অহাৰ পূৰ্ব্বে আমি ঘৰ পামগৈ, তেনে ভয়টো কিহৰ? আৰু সৰহ যাব নেলাগে, সৌৱা পালোঁহিয়ে।}} {{playscript|gap=5| আনাৰ—|কিন্তু মোৰ বৰ ভয় লাগিছে।}} {{playscript|gap=5| পিয়াৰা—|ভয় লাগেতো। কিন্তু মই পাৰোঁতে আনিছো জানোহুঁ?ভাবি চোৱাচোন, তেওঁ লাহোৰৰ পৰা আহিছে নহয়।দুখ কষ্ট সহি, কত টকা পইচা ভাঙি, কেৱল তোমাকে এবাৰ চাবলৈ বুলি নহয়? তোমাৰ নিচেই আপোন, তোমালোক আগৰ সেই তাতে আছা বুলি তেওঁ বিশ্বাসী মানুহ এটা পঠাই খবৰ লোৱাইছিল, মানুহতো উভটি গৈ তোমাৰ মা’ৰা ধুকাল আৰু তুমিও কৰবালৈ গুচি গলাগৈ বুলি কোৱাত, কান্দি কাটি তেওঁ বাউলী যেন হৈ উঠিল। পাছতে তোমালোকৰ সেই পুৰণি বাসস্থানলৈ গৈ মাৰাৰ কবৰৰ কাষতে পজা এটি সজাই তাতে থাকিবলৈ ললে। আই ঐ দেহি! নিতৌ মাৰাৰ কবৰত ফুল আদি দি কবৰৰ ওচৰতে বহি কান্দি থাকে।এদিন বহি কান্দি থাকোতে থাকোঁতে সেই ফালেই টোপনি গল—সপোনত তোমাৰ মাৰাই “আগ্ৰালৈ গৈ মোৰ আনাৰক এবাৰ চাই আহাগৈ” বুলি কোৱাত, অত দুখ কষ্ট কৰি লৰি আহিছে। আৰু “মোৰ অমুক অমুক কথা কেইটা মনে মনে কৈ আহিবা” বুলি কোৱাত লৰি আহিছে। মাৰেনো তোমাক কি কবলৈ কৈছে; মই সোধাত মোক নকলে, বোলে অতি গুপুত কথা, আনাৰক হে মনে মনে কব পাৰিম।}} {{playscript|gap=5| আনাৰ—|আম্ম৷! আম্মাজান! এতেকাল স্বৰ্গত থাকিও মোলৈ তুমি পাহৰ৷ নাই! ধন্যতোমাৰ বাৎসল্য স্নেহ!ধন্য মাতৃ প্ৰাণ!}}<noinclude></noinclude> qe1j81sap9860cphqfldsl4lr11d0ix 104 68891 267249 186845 2026-11-11T12:06:08Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267249 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} সুৰূপ নহওঁ, তেতিয়া আৰু কুৰূপ আছিলো। মোৰ হাড়ছাল ওলোৱা দেহটো ঢাকিছিল—অনাড়ম্বৰ এটা চোলাই, মূৰত এতিয়াৰ পালিছ নাছিল। কিবা কামত গলো এজন ভদ্ৰলোকৰ ওচৰলৈ। বহিলো কথা বতৰা হলো। এখন টেবিলৰ ওচৰতে তেখেতে বহিছিল হেলনীয়া চকিত, ম‍ই বহিছিলো এটা মুঢ়াত। তেওঁ তামোল খালে, মোক যঁচা নাই—মোৰ খোৱাৰ অধিকাৰো নাই। সেই দিনত ৰূপৰ বটাৰ প্ৰচলন আছিল। ৰূপৰ বটাৰ পৰা নিজহাতে তামোল আনিবলৈ মই সঙ্কোচ কৰিছিলো। কথাৰ মাজে মাজে ভদ্ৰলোকজনে হাঁহিছিল, হঁহাৰ অধিকাৰ মই পোৱা নাছিলো, —মই তেতিয়া ল’ৰা। মই অৱশ্যে তেওঁৰ কথাত ভালেখিনি মৃদু হৈছিলো। এনেতে এজনী ছোৱালী আহিল চাহ লৈ। ভদ্ৰলোকজনৰে ছোৱালী। তেতিয়া ছোৱালীজনৰ “বয়ঃ সন্ধি”—কবি বিদ্যাপতিৰ ভাষাত। মই চাওঁতেই ছোৱালীজনী থমকি ৰল। তেওঁও হঠাৎ মোক দেখি অলপ অসুবিধা পোৱা যেন দেখিলো। আমি ইয়াৰ আগেয়ে কাকো কেৱে দেখা নাছিলো। কেনেকৈ চালে জানো চকুজুৰিৰে, এটা কিবা চোৱাৰ বিশেষ ভঙ্গি। ( এটা ক্ষণৰ কথাকে মই মোৰ বুজোৱা শক্তিৰ অভাৱত অলপ দীঘলকৈ কব লগীয়াত পৰিছো।) তাৰ পিছতে অৱশ্যে সাধাৰণ লাজকুৰীয়া অৱস্থাত দেখা গল। দেউতাকে দাবি মাৰি কলে—“ট্ৰেখনত এপিয়লা চাহ আনিছ কেলেই, দেখা নাই মানুহ আছে?” ছোৱালীজনীয়ে বিমোৰত পৰি মাজতে মজিয়াতে চাহ থৈ যাব খুজিছিল, পিছত হে নিজক চম্ভালি কোনোমতে আমাৰ দুয়োৰে কাষৰ টেবিলখনত থলে।<noinclude>{{center|১৪৩}}</noinclude> h1s64c0kxd2cv1at85th7ln7re06xrg 267333 267249 2026-11-11T14:45:47Z হানিফ আলী 1925 267333 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} সুৰূপ নহওঁ, তেতিয়া আৰু কুৰূপ আছিলো। মোৰ হাড়ছাল ওলোৱা দেহটো ঢাকিছিল—অনাড়ম্বৰ এটা চোলাই, মূৰত এতিয়াৰ পালিছ নাছিল। কিবা কামত গলো এজন ভদ্ৰলোকৰ ওচৰলৈ। বহিলো কথা বতৰা হলো। এখন টেবিলৰ ওচৰতে তেখেতে বহিছিল হেলনীয়া চকিত, ম‍ই বহিছিলো এটা মুঢ়াত। তেওঁ তামোল খালে, মোক যঁচা নাই—মোৰ খোৱাৰ অধিকাৰো নাই। সেই দিনত ৰূপৰ বটাৰ প্ৰচলন আছিল। ৰূপৰ বটাৰ পৰা নিজহাতে তামোল আনিবলৈ মই সঙ্কোচ কৰিছিলো। কথাৰ মাজে মাজে ভদ্ৰলোকজনে হাঁহিছিল, হঁহাৰ অধিকাৰ মই পোৱা নাছিলো, —মই তেতিয়া ল’ৰা। মই অৱশ্যে তেওঁৰ কথাত ভালেখিনি মৃদু হৈছিলো। এনেতে এজনী ছোৱালী আহিল চাহ লৈ। ভদ্ৰলোকজনৰে ছোৱালী। তেতিয়া ছোৱালীজনৰ “বয়ঃ সন্ধি”—কবি বিদ্যাপতিৰ ভাষাত। মই চাওঁতেই ছোৱালীজনী থমকি ৰল। তেওঁও হঠাৎ মোক দেখি অলপ অসুবিধা পোৱা যেন দেখিলো। আমি ইয়াৰ আগেয়ে কাকো কেৱে দেখা নাছিলো। কেনেকৈ চালে জানো চকুজুৰিৰে, এটা কিবা চোৱাৰ বিশেষ ভঙ্গি। ( এটা ক্ষণৰ কথাকে মই মোৰ বুজোৱা শক্তিৰ অভাৱত অলপ দীঘলকৈ কব লগীয়াত পৰিছো।) তাৰ পিছতে অৱশ্যে সাধাৰণ লাজকুৰীয়া অৱস্থাত দেখা গল। দেউতাকে দাবি মাৰি কলে—“ট্ৰেখনত এপিয়লা চাহ আনিছ কেলেই, দেখা নাই মানুহ আছে?” ছোৱালীজনীয়ে বিমোৰত পৰি মাজতে মজিয়াতে চাহ থৈ যাব খুজিছিল, পিছত হে নিজক চম্ভালি কোনোমতে আমাৰ দুয়োৰে কাষৰ টেবিলখনত থলে।<noinclude>{{rh||১৪৩|}}</noinclude> 1bhit0oeeep0odez4zrjxhivi0jamqv 267334 267333 2026-11-11T14:46:09Z হানিফ আলী 1925 267334 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} সুৰূপ নহওঁ, তেতিয়া আৰু কুৰূপ আছিলো। মোৰ হাড়ছাল ওলোৱা দেহটো ঢাকিছিল অনাড়ম্বৰ এটা চোলাই, মূৰত এতিয়াৰ পালিছ নাছিল। কিবা কামত গলো এজন ভদ্ৰলোকৰ ওচৰলৈ। বহিলো কথা বতৰা হলো। এখন টেবিলৰ ওচৰতে তেখেতে বহিছিল হেলনীয়া চকিত, ম‍ই বহিছিলো এটা মুঢ়াত। তেওঁ তামোল খালে, মোক যঁচা নাই—মোৰ খোৱাৰ অধিকাৰো নাই। সেই দিনত ৰূপৰ বটাৰ প্ৰচলন আছিল। ৰূপৰ বটাৰ পৰা নিজহাতে তামোল আনিবলৈ মই সঙ্কোচ কৰিছিলো। কথাৰ মাজে মাজে ভদ্ৰলোকজনে হাঁহিছিল, হঁহাৰ অধিকাৰ মই পোৱা নাছিলো, —মই তেতিয়া ল’ৰা। মই অৱশ্যে তেওঁৰ কথাত ভালেখিনি মৃদু হৈছিলো। এনেতে এজনী ছোৱালী আহিল চাহ লৈ। ভদ্ৰলোকজনৰে ছোৱালী। তেতিয়া ছোৱালীজনৰ “বয়ঃ সন্ধি”—কবি বিদ্যাপতিৰ ভাষাত। মই চাওঁতেই ছোৱালীজনী থমকি ৰল। তেওঁও হঠাৎ মোক দেখি অলপ অসুবিধা পোৱা যেন দেখিলো। আমি ইয়াৰ আগেয়ে কাকো কেৱে দেখা নাছিলো। কেনেকৈ চালে জানো চকুজুৰিৰে, এটা কিবা চোৱাৰ বিশেষ ভঙ্গি। ( এটা ক্ষণৰ কথাকে মই মোৰ বুজোৱা শক্তিৰ অভাৱত অলপ দীঘলকৈ কব লগীয়াত পৰিছো।) তাৰ পিছতে অৱশ্যে সাধাৰণ লাজকুৰীয়া অৱস্থাত দেখা গল। দেউতাকে দাবি মাৰি কলে—“ট্ৰেখনত এপিয়লা চাহ আনিছ কেলেই, দেখা নাই মানুহ আছে?” ছোৱালীজনীয়ে বিমোৰত পৰি মাজতে মজিয়াতে চাহ থৈ যাব খুজিছিল, পিছত হে নিজক চম্ভালি কোনোমতে আমাৰ দুয়োৰে কাষৰ টেবিলখনত থলে।<noinclude>{{rh||১৪৩|}}</noinclude> 5ip0kek6rv2dnlpfs7ph0095lmw685c 104 68892 267303 186846 2026-11-11T13:52:33Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267303 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} দেউতাকে গহীনাই কলে—“যা, বেগাই আন গৈ। পিতলৰ গিলাছত আনিবি।” এই বেলি মোৰ অসহ্য হল। কিয় মই পিয়লাতো চাহ খাব নোৱাৰোঁ নে? চিনা মাটিৰ পিয়লা এটা মই চাহ খালে বেয়া হব? নে এওঁৰ অৱস্থা স্বচ্ছল, চহৰত পাকী ঘৰ আছে, ৰজাৰ বিষয় খায়—সেয়ে ৰূপৰ বটাত তামোল খাব পাৰে, বিদেশী পিয়লাত চাহ খাব পাৰে আৰু ম‍ই তপতে তপতে তিনিবাৰ হাঃ হুঃ কৰি এওঁৰ আগত পিতলৰ গিলাচত চাহ খাব লাগিব? আৰু নহলে, একে বেলিয়ে চেঁচা পানী যেন চাহ আনিব। দ্বিতীয় ট্ৰেত ভৰাই মোলৈ নিশ্চয় গিলাচটো নানে। মই কলো— “মই চাহ নাখাওঁ,” “খোৱা, আনক ৰবা”—এই বুলি কৈ তেওঁ চাহত হোপা দিলে। ম‍ই গুচি আহিলো, — ‘এওঁৰ ঘৰলৈ আৰু কোনো দিন নাহোঁ— মনতে ভাবিলো। কেতিয়াবা বাটত দেখিলে ভদ্ৰলোকজনে কয়—“তোমাক চোন দেখিবৰে নাই।” মই কব পৰা হলে কলো হয়—“মোক জানো দেখাৰ কিবা আৱশ্যক আছে?” সেইটো ঘৰ কাৰ নিশ্চয় কব নোৱাৰা, অনুমানো কৰিব নোৱাৰা। {{gap}}ভদ্ৰলোকজন আছিল অৰুণাৰ দেউতাক, ছোৱালীজনী আছিল অৰুণা। অৰুণাৰ পাণিপ্ৰাৰ্থী হৈ তেওঁৰ তালৈ যাবলৈ কৈছা, নহয় জানো? আৰু মই গলেই সিদিনৰ কথা নকলে মোৰ প্ৰাণটো বৰ অশান্তিত থাকিব। অৰুণাই মোক তেতিয়া চিনা নাছিল, এই ঘটনাৰ কথাটোও তেওঁক ম‍ই কোৱা নাই। অৰুণাক ভাল পাব পাৰোঁ, কিন্তু তেওঁৰ দেউতাকক ম‍ই ক্ষমা কৰিব পৰা নাই। অৰুণা ঘৈণী হৈ অহাৰ প্ৰথম দিনতে মোৰ এই বুৰঞ্জীখিনি নকৈ মই নোৱাৰিম আৰু<noinclude>{{center|১৪৪}}</noinclude> 3ymyh8woglk9u71o5t1gp09qh20oax7 267335 267303 2026-11-11T14:47:16Z হানিফ আলী 1925 267335 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} দেউতাকে গহীনাই কলে—“যা, বেগাই আন গৈ। পিতলৰ গিলাছত আনিবি।” এই বেলি মোৰ অসহ্য হল। কিয় মই পিয়লাতো চাহ খাব নোৱাৰোঁ নে? চিনা মাটিৰ পিয়লা এটা মই চাহ খালে বেয়া হব? নে এওঁৰ অৱস্থা স্বচ্ছল, চহৰত পাকী ঘৰ আছে, ৰজাৰ বিষয় খায় সেয়ে ৰূপৰ বটাত তামোল খাব পাৰে, বিদেশী পিয়লাত চাহ খাব পাৰে আৰু ম‍ই তপতে তপতে তিনিবাৰ হাঃ হুঃ কৰি এওঁৰ আগত পিতলৰ গিলাচত চাহ খাব লাগিব? আৰু নহলে, একে বেলিয়ে চেঁচা পানী যেন চাহ আনিব। দ্বিতীয় ট্ৰেত ভৰাই মোলৈ নিশ্চয় গিলাচটো নানে। মই কলো— “মই চাহ নাখাওঁ,” “খোৱা, আনক ৰবা”—এই বুলি কৈ তেওঁ চাহত হোপা দিলে। ম‍ই গুচি আহিলো, — ‘এওঁৰ ঘৰলৈ আৰু কোনো দিন নাহোঁ— মনতে ভাবিলো। কেতিয়াবা বাটত দেখিলে ভদ্ৰলোকজনে কয়—“তোমাক চোন দেখিবৰে নাই।” মই কব পৰা হলে কলো হয়—“মোক জানো দেখাৰ কিবা আৱশ্যক আছে?” সেইটো ঘৰ কাৰ নিশ্চয় কব নোৱাৰা, অনুমানো কৰিব নোৱাৰা। {{gap}}ভদ্ৰলোকজন আছিল অৰুণাৰ দেউতাক, ছোৱালীজনী আছিল অৰুণা। অৰুণাৰ পাণিপ্ৰাৰ্থী হৈ তেওঁৰ তালৈ যাবলৈ কৈছা, নহয় জানো? আৰু মই গলেই সিদিনৰ কথা নকলে মোৰ প্ৰাণটো বৰ অশান্তিত থাকিব। অৰুণাই মোক তেতিয়া চিনা নাছিল, এই ঘটনাৰ কথাটোও তেওঁক ম‍ই কোৱা নাই। অৰুণাক ভাল পাব পাৰোঁ, কিন্তু তেওঁৰ দেউতাকক ম‍ই ক্ষমা কৰিব পৰা নাই। অৰুণা ঘৈণী হৈ অহাৰ প্ৰথম দিনতে মোৰ এই বুৰঞ্জীখিনি নকৈ মই নোৱাৰিম আৰু<noinclude>{{rh||১৪৪|}}</noinclude> ittbqnx9hh68rz3vr7z2u7vshqf2vt0 104 68893 267411 186847 2026-11-12T02:56:13Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267411 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৪৭ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{gap}}তুমি ঘৰ এৰি যাবলৈ ওলাইছা? — ভাল কথা। মোক অগত্যা দাঁতেৰে কুটা ধৰোৱাই তোমাৰ অভিপ্ৰায় নেকি? মোৰ অহঙ্কাৰ নাশ হলে তুমি সুখী হবা নে? আজি এনে এটা সঙ্কট অৱস্থাত পৰিছো যে মোৰ কথাবোৰে যেন তাৰ প্ৰকৃত অৰ্থ তোমাক বুজাব নোৱাৰে। মই যিমানলৈকে লক্ষ্য নকৰোঁ সি যেন সদায় তাতকৈ তোমাক তলত বিন্ধে। আজি ব্যৰ্থতাত মোৰ প্ৰাণ গুজৰি উঠিছে। সি যেন তাৰ নিজৰ শক্তি হৰুৱাই আত্মসন্মানত আঘাত পাইছে। {{gap}}তুমি ঘৰ এৰি আনঠাইলৈ যাবা কিহৰ দুখত? চাকৰি কৰা তোমাৰ পক্ষে নিতান্ত আৱশ্যক নে? ইমানবোৰ সৰু সুৰা কথা তুমি মোৰ মতামত সুধিছা, পৰামৰ্শ কৰিছা,—আজি তুমি এদিনতে ঘৰ এৰি যাবলৈ ওলাইছা, সিও চাকৰিৰ অন্বেষণত? তিৰোতাই চাকৰি কৰা ভাল নে বেয়া এই বিষয়ে অৱশ্যে বহুত মতভেদ আছে। পছিমৰ তিৰোতাবোৰে চাকৰি কৰে, সঁচা কথা। আমাৰ ইয়াৰ অৱস্থা ঠিক<noinclude>{{rh||১৪৬|}}</noinclude> 18ix230jlft8awgwboh1rs0zijgfde4 104 68894 267413 186848 2026-11-12T03:05:01Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267413 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} তেনেই নে? যদি মাৰা আৰু দেউতাৰাই সেইটোকে ভাল বুলিছে, মই আপত্তি কৰাৰ নিশ্চয় একো কাৰণ নাই। তুমি আগৰ অলকা হৈয়ে থকা হলে বোধ হয় যুক্তি তৰ্ক কৰি দুয়ো এটা সিদ্ধান্তলৈ আহিবলৈ চেষ্টা কৰিলোহেঁতেন। আজি তোমাৰ মানত মই কপট, মিথ্যাচাৰী, বিশ্বাসৰ অনুপযোগী,—এনে স্থলত মোৰ মতৰ, তোমাৰ ওপৰত একো প্ৰভাৱ নথকাই উচিত। মই দেখাত এতিয়া শিক্ষিতা তিৰোতাৰ বাবে একে বিধৰ মাত্ৰ চাকৰি আছে—ছাত্ৰী স্কুলৰ মাষ্টাৰি। তেওঁলোকে ভাল পাওঁক বেয়া পাওঁক, বহি থকাতকৈ তাকে কৰে। তাতকৈ নাৰ্ছাৰী স্কুলত ছোৱালী শিক্ষকৰ বেছি আৱশ্যক বুলি মই ভাবো। আমাৰ দেশত ডেকাবোৰৰে জীৱিকাৰ নিৰ্ব্বাহৰ পথ ঠেক, ছোৱালীৰ যে আৰু সঙ্কীৰ্ণ, সেইটো দেখা কথা। সেই কাৰণে তোমালোকক দোষ নিদিওঁ। কিন্তু এটা কথা,—তুমি সঁচাকৈ ধন ঘটিবলৈ চাকৰি কৰিবলৈ যাব খুজিছা নে জীৱিকাৰ তাড়ণাত যাব খুজিছা? অন্ততঃ আৰু এবাৰলৈ মোক বিশ্বাস কৰাচোন। তুমি মোৰ ওপৰত বিৰক্ত হৈ কিজানি এই জল্পনাটো মনলৈ আনিছা। মোৰ এতিয়াও বিশ্বাস আছে যে মই যদি কওঁ, তুমি নাযাবা,— তুমি নোযোৱা। কিন্তু তেনেকৈ কোৱোটো মোৰ পক্ষে উচিত হব নে তাকে ভাবিছো; অহঙ্কাৰৰ ফালৰ পৰা নহয়, হেতুৰ ফালৰ পৰা। আমাৰ ইয়াত মেডেম কুৰি বা ডাঃ মণ্টেছৰীৰ নিচিনা কেইজনা বিজ্ঞানবিদ্ বা শিক্ষা-নিপুণা মহিলা ওলাইছে? তুমি স্কুলত সোমোৱাৰ অৰ্থ এটা প্ৰাণহীন বন্ধনত সোমোৱা হব যেন হে পাওঁ। ভাবি চাবা। {{nop}}<noinclude>{{rh||১৪৭|}}</noinclude> oe14sqr99newbh8mxkb41gyj8i2h8et 104 68895 267417 186849 2026-11-12T03:09:28Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267417 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} যদি মই তোমাক হতাশ কৰি এই ব্যৰ্থতাৰ বাটলৈ খেদিছো, মই এতিয়াও মোৰ মত পৰিৱৰ্ত্তন কৰিবলৈ সাজু আছো। তুমি মোলৈ একো লিখিব নালাগে। তুমি যেনেকৈ আছা তেনেকৈয়ে থাকা, তাতে মই শান্তি পাম। যদি তুমি কিবা বিৰুদ্ধাচৰণ কৰা, জানিম তুমি মোক ক্ষমা নকৰিলা। {{gap}}মোৰ আজি মনত পৰিছে তুমি এবাৰ সুধি পঠিয়াইছিলা জীৱনৰ কোনটো মুহূৰ্ত্তক মই সকলোতেকৈ মূল্যৱান বুলি ভাবোঁ। ইয়াৰ উত্তৰ মই আগেয়ে দিয়া যেন মনত নপৰে। যদি আজিও তোমাৰ শুনিবলৈ আগ্ৰহ আছে কব পাৰোঁ। যিটো মুহূৰ্ত্তত ম‍ই জন্মিলো সেইটোকে মই হতাশ নোহোৱালৈকে জীৱনৰ অতি শুভ মুহূৰ্ত্ত বুলি ভাবি আছো,— দ্বিতীয় মুহূৰ্ত্ত,— তোমাৰ স্নেহৰ পৰশ যিদিনা পাইছিলো। এই কথাষাৰ কবলৈ মই অতিকৈ টান পাইছো,—কিন্তু তুমি যেন মোক ভুল নুবুজা সেয়ে কবলৈ বাধ্য হৈছো। ভীষ্মই বাছি থোৱা শৰ যিমানে দুৰ্য্যোধনক চিনাইছিল তিমানে দুৰ্ব্বল হৈ গৈছিল। তুমি অৱশ্যে মোৰ দুৰ্য্যোধন নোহোৱা, এয়ে সান্ত্বনা। ইতি {{Right|তোমাৰ —<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{rh||১৪৮|}}</noinclude> ih26sj8exggzikuriezjpge0t980fqd 104 68896 267418 186850 2026-11-12T03:18:15Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267418 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৪৮ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{gap}}মোৰ ভাবেৰে তোমাক উৎপীড়ন কৰা দিন বোধ হয় ক্ৰমে টুটি আহিছে। জীৱনৰ যি সজীৱতা লৈ এদিন গৌৰৱ কৰিছিলো আজি যেন সেয়ে প্ৰৌঢ়তাৰ আলম বিচাৰিছে। প্ৰাণৰ যি স্পন্দনেৰে তোমাক নচুৱাম বুলি ভাবিছিলো—যি আকৰ্ষণেৰে তোমাক কাষলৈ আনিম বুলি ভাবিছিলো আজি তাৰ ঠাইত জ্ঞান আৰু অভিজ্ঞতাৰ কঙ্কালে যেন মোৰ অতীতক শিয়াৰি উঠিছে। এই ভূতবোৰ মই নিজে সঁজা নে? নে ফাউষ্ট বিনাশৰ মেফিষ্টোফিলিছ? অন্তৰত প্ৰীতিৰ সম্ভাৰ বিচাৰি চাওঁ, মুখ-ঢকা দিবলৈ,—শূন্য। এই অন্তৰত এদিন প্ৰীতিৰ উহু ফুটিছিল, কোনে কব? কাৰবালা! — <poem>{{gap}}{{gap}}“মানৱ দৃষ্টিৰ সীমা ৰূপে যত দুৰ {{gap}}{{gap}}কেৱল বালিৰে ভৰা, প্ৰস্তৰ কঙ্কময় {{gap}}{{gap}}মৰুভূমি খনি?” </poem><noinclude>{{rh||১৪৯|}}</noinclude> f0rf1ie44g2sg70lws4nwsjjcupc5u5 104 68897 267449 186851 2026-11-12T05:04:42Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267449 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} ৰাতিপুৱা টোপনি যেতিয়া ভাগে, — আগৰ দৰে একেটা জাপতে বিছনাৰ পৰা মাটি নাপাওঁহি। গৈয়ে ঘট্‌কৰে দুৱাৰ মেলি এসোপা চেঁচা বতাহ ঘৰৰ ভিতৰলৈ সুমাই দিবলৈ এতিয়া ভাল নালাগে। নিহালিৰো যেন মোলৈ এটা আহ্বান আছে। স্বৰ্গৰ পৰা পৰি আঘাত পোৱা বিভুদ্ৰোহী ছয়তান যেন মই। মোৰ মনত মিলটন বৰ্ণিত সেই ক্ষোভ যেন এতিয়াও জগা নাই! অথবা মই নিৰ্জীব কাঠ এডোখৰ। খিৰিকিৰ কাষত ফুলি থকা ফুলৰ ঠাৰিয়ে খিৰিকিৰ কাচত খুন্দিয়ায়, মই চকু মেলি আকৌ মুদো, পুৱাৰ ৰ’দে আহি খিৰিকিৰে ভুমুকি মাৰে,— কোন তুমি বুলি এবাৰ চাওঁ, — অলপ লাজ পাওঁ। চৰাইবোৰে মাতে, মই নুশুনিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। কাউৰীয়ে মাতে,—ইবেলি মই প্ৰাণত নতুন চেতনা পাওঁ। ইমান দিনে কাউৰীৰ মাতটোক কেল-কেলনি আখ্যা দিছিলো, কোনো দিন ভাল পাবলৈ চেষ্টা কৰা নাছিলো, সেইবাবে। আজিহে বুজিলো আনবোৰ চৰাইৰ যেনেকৈ কথা কোৱাৰ বা আনন্দ প্ৰকাশৰ অধিকাৰ আছে, কাউৰীৰো আছে, মই ইমানদিনে তাইক অবজ্ঞা কৰিছিলো। তোমালোকৰ গতানুগতিক বাটেৰে গৈ কুলিক পূজা কৰিছিলো, কেতেকীক শ্ৰদ্ধা কৰিছিলো, হেতুলুকাক আগ্ৰহ কৰিছিলো। “কাউৰী! মাত, আৰু মাত, আৰু মাত”—মোৰ যেন ক্ষুণ্ণ মনে কলে। “তোৰে মোৰে হে জগতত যোগ”—এই বুলি কৈ ম‍ই বিছনা এৰিলো। এটা অজান গুহা, এখন অপৰিচিত দেশ। ইয়ালৈও সূৰুযৰ প্ৰবেশ পশে। মই ডাঁটে বৰ্ণিত নৰকত সোমোৱাহি নাই—এইখন অবহেলিত জগত।— ইয়াৰ প্ৰাণী-<noinclude>{{rh||১৫০|}}</noinclude> 8fbbnvzo7ca8whetbob5ssv7umqbpbe 104 68898 267458 186852 2026-11-12T05:14:24Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267458 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} বোৰৰো প্ৰাণ আছে, ইহঁতৰো normal needs আছে। বেছি পোহৰ নপৰাত ইহঁতৰ বিষয়ে মানুহে বেছি নাজানে। ইহঁতেই মানুহক উদগাই দিয়ে উঠিবলৈ, — নিজে পৰি ৰয় তলত। ফুলগছ ডালৰ বুঢ়া পাতবোৰ যেনে। {{gap}}তুমি যদি মোক শূইনতে কথা কোৱা যেন পাইছা দুটা এটা উদাহৰণ দিওঁ। মোৰ মনে কিন্তু আজি তোমালোকৰ লগত তোমালোকৰ চেওত কথা কব নোখোজে। আগৰ সম্বন্ধ হুঁৱৰি তথাপি চেষ্টা কৰোঁচোন। বাটলৈ চোৱাচোন—অথিৰ জনস্ৰোত। ঠেলাঠেলি, হেঁচাহেঁচি। কোনে কেনে মহান উদ্দেশ্যলৈ কোন দূৰ লক্ষ্যলৈ যোৱা বুলি ভাবা? ধূলিৰ মানুহ, ধূলিতে আসক্তি। দিনটো জোৰা মাৰি চলাব পাৰিলেই হয়,—এই তেওঁলোকৰ সৰহ ভাগৰে ভাব। সেই জোৰাও মৰি নাহে,— কিমানবোৰ ফাঁট, কিমানবোৰ চেঁচনি। এই যে জোৰা মিলোৱাৰ চেষ্টা সেয়ে তেওঁলোকৰ মাহাত্ম্য, তেওঁলোকৰ জীৱনৰ সকলোখিনি। আকাশলৈ চাই তৰা গণিবৰ তেওঁলোকৰ আহৰি নাই, ‘প্ৰিয়া কাষত বহাহি এবাৰ’–বুলিবৰ হয়তো ভাষাও শিকা নাই, ‘খালিহি মোক’—এই তেওঁলোকৰ প্ৰীতিৰ বাণী। তেওঁলোকে কাউৰীৰ দৰে মাতে, কিন্তু প্ৰাণৰ কথাকে কয়। {{gap}}ইমান দিনে যি চকুলো সম্বৰণ কৰিছিলো আজি নকৰোঁ। যদি মোৰ হিয়াই কান্দে কান্দ’ক, তাৰ অতীতটো এবাৰলৈ ধুৱাই পেলাওক। সি বিলাস ভ্ৰমণ এৰি ইবেলি মাটিত নামক। যদি মোৰ কল্পনাতো কৰবাত কিবা “বাবুগিৰি” আছে, আভিজাত্যৰ ডাঙ্কোপ আছে,<noinclude>{{rh||১৫১|}}</noinclude> rfkam4tw08fu8l3quykxsyna7s1o3n1 104 68899 267408 186853 2026-11-12T02:51:21Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267408 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} তেওঁক চিৰদিনলৈ অসুখীয়া কৰিম। অৰুণাৰ দেউতাকৰ জীয়েকৰ লগত মোৰো কোনো দিন বিয়া নহয়, তুমি নাভাবিবা। অৰুণাক এই কথাষাৰ যেন ঘূনাক্ষৰেও জানিবলৈ নিদিবা। ম‍ই মৰিলে তোমাৰ হাততে মৰিবলৈকে সন্তোষ পাম, সেই কাৰণে মোৰ সকলো অস্ত্ৰ তোমাক চিনাই দিছো। {{gap}}যদি সম্ভৱ হয় ক্ষিতীনৰ লগত তোমাৰ বিয়া হলে মই সন্তোষ পাম। তুমি বিয়া নোসোমোৱাকৈ থাকিলে মই দুখ পাম। ম‍ই আৰু দুই এগৰাকী সম্ভ্ৰান্ত ছোৱালী দেখিছো যি সকলৰ বিয়া হলে এটা সুখী পৰিয়ালৰ মাক বা গৃহিণী হব পাৰিলেহেঁতেন, কিন্তু এই সামাজিক অনুষ্ঠানৰ অভাৱতে তেখেতসকলৰ মাতৃত্ব আৰু পত্নীত্ব বাহিৰৰ পৰা দেখিবলৈ তেনেই শ্ৰীহীন হৈ আহিছে, তাৰ ভবিষ্যত আশাও যেন লেৰেলি গৈছে। তোমালোকৰ নিৰ্জীৱ সমাজক আঘাত কৰিবৰ মন যায় সেই দেখি। ই পৌত্তলিকতা বুজে, প্ৰাণৰ স্পন্দন নুবুজে। ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{rh||১৪৫|}}</noinclude> e3jvo3inp7eschkya88u1gzfoejn5sc 104 68900 267462 186854 2026-11-12T05:18:04Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267462 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} মৃতকৰ সাজপাৰৰ দৰেই তাৰ ওপৰত আজি মোৰ ঘৃণা আৰু অৱজ্ঞা আহিছে। {{gap}}তুমি মোৰ চিঠিৰ উত্তৰ দিয়া নাই, বোধ হয় নিদিবাও। আৱশ্যক নাই, এনে কথা কব নোৱাৰোঁ। সময়ত কেতিয়াবা বিহো বাম্প হৈ উৰি যায়,—তোমাৰ মোৰ পুনৰ লগালগি হোৱা কি আচৰিত? এই উপাদেয় অনিশ্চয়তাখিনিয়ে জুৰুলা অন্তৰৰ সম্বল। জীৱন ৰহস্যময়। যদি কোনোবাই কলে হয়—‘সৌন্দৰ্যময়’! ইতি {{Right|তোমাৰ—<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude>{{rh||১৫২|}}</noinclude> qor4fe2s6bf7y0v5dmhfjx2xzmz9b0d 104 68901 267467 186855 2026-11-12T05:26:49Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267467 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} {{center|( ৪৯ )}} {{Right|'''ছিলঙ,'''}} {{Right|••••••••••••••••}} ''' অলকা,''' {{gap}}কোৱাচোন, আজি তোমালৈ কি লিখিম। মোৰ চিঠিবোৰ মই নিজে পৰিশ্ৰম কৰি লিখিব লগীয়া হয় এইটো মই একেবেলিয়ে ভাল নাপাওঁ। চিঠি লিখা কামটো কেনে হলে মই ভাল পাওঁ জানা — মই যেনিবা জৰি এডালৰ এটা মূৰ মোৰ বুকত, নহলে ধৰা মূৰত লগাই ললোঁ,— সিটো মূৰ তুমি তুলি ললা, –তোমাৰ যতে ইচ্ছা তাতে লগাই লোৱা,—তোমাৰ কোমল স্পৰ্শখিনি মই তেতিয়াই ইয়াৰ পৰাই অনুভৱ কৰিলো আৰু মোৰ অন্তৰত বা মূৰত যি আছে তুমি তাৰ পৰাই পঢ়িলা আৰু তোমাৰ যি বক্তব্য আছে তুমি লোৱা জৰিডালৰ যোগেৰে মই বুজিলো। জৰিডাল থৈ দিয়া, এবাৰ হাঁহা, —অৱস্থাভেদে নহয় এটা হুমুনিয়াহ পেলোৱা। বিশ্বদৰবাৰত মোৰ এই প্ৰস্তাৱ। {{gap}}আজি মেঘে চাৰি পিনে বৰকৈ গাজিছে,—কেউপিনে ধুঁৱলি-কুঁৱলী হৈ আহিছে—মেঘবোৰৰ কুলিৰ কণিটোৰ নিচিনা বৰণ। মাজে মাজে বিজুলিৰ ছাটি। হঠাৎ মোৰ মনটো বেজাৰেৰে উপচি পৰিল। জগতৰ বান্ধ ছিঙি যাবলৈ যেন মোৰ মন ব্যগ্ৰ। যাওঁ গৈ?—নাযাওঁ। মই গলে তোমাক জীৱনত কোনে কষ্ট দিব?তোমালৈ মোৰ সহানুভূতি<noinclude>{{rh||১৫৩|}}</noinclude> 2yhhogszz9uib0zfuqa5ccu3xqk4mef 104 68902 267473 186856 2026-11-12T05:47:42Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267473 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} হয়,—মই বিদায় লব খোজোঁ। বিদায়ৰ ইমান চেষ্টা, কিন্তু সকলোবোৰ ব্যৰ্থ চেষ্টা কিয়? সাগৰৰ নাৱিকে ঘৰমুৱা হয় পৃথিবীখন ঘূৰি, তথাপি ঘাটত নামিলে ভাৰ বুকুখন কঁপে কিয়? —আতঙ্কত নে আগ্ৰহত? কাক গৈ তাৰ অভিজ্ঞতাবোৰ কব? কোনে তাৰ ওভতনিৰ আশাত অপলক দৃষ্টিত বাটলৈ চাই আছে? - সি চাগৈ কিমানবোৰ বস্তু দেখিলে, ভাল বেয়া কিমানবোৰ সমাজৰ মাজেৰে বাগৰি আহিল, তাৰ বন্ধুসকলৰ লগত সেইবোৰ অভিজ্ঞতাৰ কথা কৈয়ে কিমান হাঁহিলে নাচিলে, — তথাপি তাৰ শেষ ধ্বনিখিনি থবগৈ খোজে ক’ত? আন এখনি অন্তৰলৈ সি সকলোখিনি বৈ লৈ যাব খোজে কিয়? এবাৰ সি চাব খোজে নিজক আন এখনি দাপোনত পেলাই। দাপোনখন সি নিজে বাছি লোৱা, — তাক মচি লয় মৰমেৰে! {{gap}}মই এইবোৰ মিঠা কথা কৈ কিজানি তোমাক মুগ্ধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছো, কিজানি তোমাক প্ৰলুব্ধ কৰিছো — যদি শেষত ময়ে তোমাক তিলে তিলে দহন কৰোঁ? মোৰ জাগ্ৰত অৱস্থাৰ নানা ভাব-ভঙ্গি, চিন্তা- চৈতন্যৰ লগতে তুমি পৰিচিত—কিন্তু মোৰ লুপ্ত আত্মাৰ ইঙ্গিতবোৰ নিচেই নাজানা। আজি তাৰে আভাস দিওঁ। {{gap}}ৰাতি কিমান কব নোৱাৰোঁ। অনুমান কৰিলো যে ম‍ই যেন তেতিয়া মোৰ ৰোগীচোৱা কোঠালীত। আগতে দেখিলো — শ্ৰীমতী অৰুণা অকলে। মুখত মৌন প্ৰফুল্লতাৰ হাঁহিৰে তেওঁ মোৰ কাষ চাপি আহিল। ইমান দিনে যি সংযমৰ বান্ধ ৰাখি আছিলো আজি সি অকস্মাৎ সুলকি পৰিল। হিয়াৰ আবেগে সৈতে তেওঁৰ গালত স্নেহ-<noinclude>{{rh||১৫৪|}}</noinclude> 3lwrhc09rtjcxibctbyzbywe6oxoyt1 104 68903 267474 186857 2026-11-12T06:02:04Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267474 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Css image crop |Image = অলকালৈ_চিঠি.pdf |Page = 19 |bSize = 378 |cWidth = 290 |cHeight = 63 |oTop = 23 |oLeft = 50 |Location = center |Description = }} সূচক চিন মুদ্ৰিত কৰি দিলো। তেওঁ যেন নতুন প্ৰাণ পালে আৰু সজীৱতাৰে স্ফূৰন্ত সঙ্কেত দিলে যে তেওঁৰ জীৱনৰ এই যেন প্ৰথম অভিষেক হল। তেওঁৰ তেতিয়াৰ ছবি মহিমা-মণ্ডিত। মই এবাৰ আত্মপ্ৰসাদত হাঁহিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলো— কিন্তু এনেতে কোনে যেন মোক কলে যে ভিতৰলৈ মোক মাতিছে। অৰুণা শান্ত সুস্থিৰ হৈ বহিল,—মোৰ বুকু তেতিয়াও লৰি আছিল। মোৰ পলম তোমাৰ পক্ষে বোধ হয় সহ্য নহল, তুমি নিজে আগবাঢ়ি আহিলা। তোমাৰ ভৰিৰ শব্দ শুনি বাহিৰত থকা আন ৰোগীসকল আতৰি গল। অৰুণা যে কোন তৰকত কেনি গল, কবই নোৱাৰিলো। তেওঁ এবাৰ ঘূৰিও নাচালে, এষাৰ মাতো নলগালে। আনবোৰ ৰোগীৰ নিচিনাকৈয়ে গল। মোৰ অন্তৰে অসহ্য যন্ত্ৰণা পালে। ময়ো বাহিৰলৈ ওলাই আহিলো,— দুৱাৰদলি পাৰ হৈয়ে তোমাৰে সৈতে দেখাদেখি হলো। তোমাৰ কোলাত নিপোটল গালৰ শিশুপুত্ৰ এটি! তুমি মোলৈ চালা উদাৰ হাঁহিৰে,—কিন্তু অন্তৰত যেন পোৰণিৰ খীণ ৰেখা। মোৰ মন তেতিয়া স্তব্ধ স্থিৰ। মই কিন্তু ব্যথাহত। এনে অৱস্থাতে সাৰ পালো। {{gap}}কোৱাচোন এইটোক অন্তৰঙ্গিতা বুলিবা, নে অভিনয় বুলিবা, নে এয়ে মোৰ অন্তৰৰ প্ৰকৃত পৰিচয় বুলিবা? মানুহৰ চেষ্টাৰ সাফল্য বোধ হয় ইমান খিনিলৈকে। {{gap}}মোৰ মৌন শ্ৰদ্ধা। ইতি {{Right|তোমাৰ-<br/> প্ৰকাশ }}<noinclude></noinclude> b31nhcfqx45anwxx2gi1qdwdp4nf88c 104 69053 267339 187023 2026-11-11T15:17:42Z হানিফ আলী 1925 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267339 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="হানিফ আলী" /></noinclude>[[File:অসমীয়া ভাই (page 1 crop).jpg]]<noinclude></noinclude> 7g12fhny7ix64pysppc5sy0i5wab4ga 267340 267339 2026-11-11T15:18:07Z হানিফ আলী 1925 267340 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="হানিফ আলী" /></noinclude>[[File:অসমীয়া ভাই (page 1 crop).jpg|500px]]<noinclude></noinclude> 31l91n0fpbx1i89l87czqrskird6hyw 267341 267340 2026-11-11T15:18:35Z হানিফ আলী 1925 267341 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="হানিফ আলী" /></noinclude>[[File:অসমীয়া ভাই (page 1 crop).jpg|600px]]<noinclude></noinclude> rrqivth7t8ejilvx64kceb0thn82icl 104 69054 267324 187024 2026-11-11T14:33:48Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267324 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{Block center/s}}</noinclude><center>{{Xxxx-larger|অসমীয়া ভাই।}}</center> {{Dhr|1em}} {{Rule|4em}} {{Dhr|1em}} <poem><center>{{X-larger|শ্ৰীযুত বেণুধৰ ৰাজখোৱা, বি, এ,}} দ্বাৰা ভণিত।</center></poem> {{Dhr|1em}} {{Rule|4em}} {{Dhr|1em}} {{center|<poem>গোলাঘাট বুক এজেঞ্চিৰ পৰা, {{X-larger|শ্ৰীভুবনেশ্বৰ দুৱৰাৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত।}} ১৮২৩ শঁক।</poem>}} {{Dhr|1em}} {{Rule|4em}} {{Dhr|1em}} <center><poem>{{X-larger|কলিকতা,}} ১২২ নং আমহাৰ্স্ট, ষ্ট্ৰীট্ত “ৰাধাৰমণ যন্ত্ৰত” শ্ৰীনৃত্যগোপাল চক্ৰবৰ্ত্তীৰ দ্বাৰা মুদ্ৰিত।</poem></center> {{Right|বেচ ৶৹ আদমহীয়া মাথোন।}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 2mwb2dj7fyl1f1aik3k7igdqaeh30jz 104 69061 267331 264351 2026-11-11T14:39:29Z হানিফ আলী 1925 267331 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ৪ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>পুখুৰিত মাছবোৰে কৰে খল্‌-খল্ কান্ধুলি, লুথুৰি পাভ, বৰালি, চিতল। চেঙ্গেলি, মাগুৰে পানী খলক লগায়। ১ ঢল্‌-ঢল্‌-কৰে পুঠি ডনিকনা যায়। ভঁৰালত ধান ভৰা—দলকচু, শালি; কতনো জাহিঙ্গা, জহা, আছে থালি থালি। সান্দহ-পিঠাৰ বৰা আছে দাম খাই। চিৰাৰ চকোৱা কত, লেখ-জোখ নাই। কটাৰি-ডবুৱা ধান আছে দ'ল দ'ল— ফুলাম আখই তাৰে ফুটে ঠল ঠল। কোমল চাউল কৰা আছে মালভোগ, গমিৰিৰ ওৱাহোৱা, দেখি গুচে শোগ। তথাপি কোনোৱে হাত নেথাকে সাবটি। কামৰ নতুন নিতে উলিয়ায় পটি। কামতেই সুখ-শান্তি, কামতে জিৰণি। কাম নকৰিলে পায় সিহঁতে আমনি। নেথাকে কাচিতো ভেম এলাহত পৰি- যেনে পৰঘুমা, ফেঁচা, গেৰেলা, গাহৰি। সদাই কামত যেন টাকুৰিহে ঘূৰে— শহা, হৰিণাৰ দৰে এনি-তেনি ফুৰে। কেতিয়াও কাৰো নাই গুণনি-ভাবনি। “বায়ু” বিয়াধিত নাই মূৰৰ পোৰণি। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> qaulnxi1jhp60q79i9e5klrzp2gbjbd 104 69062 267330 264352 2026-11-11T14:39:06Z হানিফ আলী 1925 267330 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ৫ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>নলয় কোনোৱে “জবা-কুসুম” একণ, “কুন্তলীন”, “ফুলেলা”ৰ নলয় ভৰণ। দেহা মন সিহঁতৰ কেনেনো আঁটিল। হাত, ভৰি, গাল, মুখ, সকলোৰে মিল। মাজুলিত নাই চোৰ ঠগৰ সংশয়। মিছা, ফাঁকি আদি পাপ কদাপি নহয়। নিজে কাম কৰি নিজে ধন ঘটি খায়। আন মানুহৰ কেৱেঁ মুখলৈ নেচায়। ৰাজহুৱা ফুলবাৰী কৰে জলমল। ফুৰে শাৰী পাতি ডেকা-গাভৰুসকল। নানা তৰহৰ ফুল, দেখিবলৈ ভাল— মাধই-মালতী আৰু গধূলি-গোপাল। জাতি, জুতি, ৰঙ্গা জবা, বন্দুলি, বকুল — বাৰী জিলিকাই ফুলি আছে কত ফুল। গোলাপ, পদুম আৰু সেউতী, টগৰ— নানা ৰহণৰ ফুল কৰে টৰবৰ। চেনিচম্পা, বেলি, ভেঁট, কেতেকী, কাঞ্চন - ফুলিছে খৰিকাজাঁই নদন বদন। গধূলি হলেই লোকে এৰি বন-বাৰী, ফুলনীলৈ আহে কেনে ধুন-পেঁচ মাৰি। গাভৰুৱে খোজ কাঢ়ি ফুৰে হালি-জালি। ৰাঙ্গলি হাতত শোভা কৰে আম-ডালি। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 9ll13gaw0otmv5l6st2nylopds641ln 104 69063 267329 264353 2026-11-11T14:38:41Z হানিফ আলী 1925 267329 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ৬ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>খোপাত মালতী-চাকি, জোনাকীৰ ফোঁট। ডিঙ্গিত গেজেৰা আৰু সোণোৱালী কোট। 'কত কিনো অলঙ্কাৰ চক্ মক্‌ কৰে— মেলা চুলি বতাহত কেনেকই লৰে! খোজত কঁকাল কেনে যায় ভাগি ভাগি। মিচিকীয়া হাঁহি থাকে মুখতেই লাগি। ডেকাবোৰে আয়মেৰে ফুৰে জুমপাতি; কত ধেমেলীয়া কথা পাতে হাঁহি-মাতি। উলাহত মন কৰে উখলমাখল— আনন্দত বুকুখনি কৰে টলবল। মূৰত শুৱায় কেনে লাহৰি সেওঁতা। গোঁফ দেখি কোন আছে নেচাই যাওঁতা। হাতে হাতে একে৷ ডালি আমৰ চেকনী। মুখখনি জুৰি পৰে হাঁহি-বিৰিঙ্গণি। {{gap}}লৰাবোৰে চাৰিপোনে ফুৰে লৰিচৰি, ছাগলী-পোৱালি যেনে ফুৰে জাপ ধৰি। বাৰিষা নইত ফুৰে উটি বুৰি ফেন— ৰঙ্গত ওপঙ্গা তেনে লৰাবোৰো যেন। লৰোঁতেই সিহঁতে নো কত সুখ পায়; বতাহৰ লগে লগে উৰিবলৈ যায়। মূৰত পাখিৰ টুপি কেনে শোভা কৰে; বতাহত পাখিবোৰ নাচি নাচি পৰে। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> ky48x4368u1ucwxupafr9rlixraqfb2 104 69064 267328 264355 2026-11-11T14:38:11Z হানিফ আলী 1925 267328 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ৭ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>হাতড় ৰাঙ্গলী ফুল, মুখত পেঁপাটি— কত বায়, কৰি তাকে ইকাটি-সিকাটি। এইবোৰ লৰা, ডেকা, গাভৰুৰ মেল, চাই চাই বুঢ়াবোৰে হাঁহে খেল্‌খেল্‌। কোমল আসন পাৰি আউজি বহিছে। মাজে মাজে একোবাৰ গহীনে কাহিছে। বতাহৰ ছাটি আহি গাত উৰি পৰে — ভৰিত ভৰিটো তুলি কি আয়ম ধৰে! আমৰ ডালত বহি গান কৰে কুলি; শলাগে বুঢ়াই তাক “বেচ্‌বেচ্‌” বুলি। {{gap}}ফুলনী বাৰীত আৰু কিনো আছে শুনা — মেৰাই চাৰিও কাষে এখনি যমুনা। মাজে মাজে আৰু কত আছে জোপা-ঘৰ। যমুনাত দেখি কত শাৰী পদুমৰ। জাকে জাকে ভোমোৰাই উৰি ফুৰে তাত, কাণ জুৰ কৰে মাতি গুণ্ গুণ্ মাত। লতা, গছ গোটখাই সাজে জোপা-ঘৰ— বতাহত জাঁওবন লৰে জৰ্-জৰ্। ধুনীয়া মাধই লতা আৰু কুচি গছ, দেখিবা কুঁৱই-লতা লৰে লচ্‌-পচ্। ওলমে আকাশী-লতা মেৰাই-ঘোৰাই। দেখিবা ঢেকীয়া-লতা আছে পাক খাই।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 17cmlhnomvvoo4qzq4e25dzf7byd3dn 104 69065 267327 264356 2026-11-11T14:37:11Z হানিফ আলী 1925 267327 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ৮ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>{{gap}}ওভটে মানুহবোৰ, সন্ধ্যা পাৰ হল। টোপনি-পাটিত পৰি চকু মুদ গল। ফেঁচুৱে ডালত পৰি নউ মাতোঁতেই, ৰাতিপুৱা পাটি এৰি আটায়ে উঠেই। যাৰ যিটো কাম, তাক কৰিবলৈ ধৰে— এফেৰি এলাহ নাই মনপাৰি কৰে। গাভৰুৱে হাত দিয়ে ঘৰুৱা বনত। ডেকাবোৰে লাগি যায় বাজৰ কামত। বুঢ়াবোৰে সংসাৰৰ দিহা-পোহা দিয়ে। লৰাবোৰে ৰং পায় বনত ধৰিয়ে। “ৰাতিপুৱা গাভৰুৱে কত বন কৰে:— এজনীয়ে হেঁপাহৰ তাঁতখন তৰে। এজনীয়ে সাৰেগই চোতাল পদূলি; মজিয়া মোছেহি, মেলি পদুমী আঙ্গুলি। কোন্ সিটী—কোনে ধৰে আখলৰ চৰু? —লয়লাসে যায় মোৰ ৰান্ধনী গাভৰু। কান্ধত নাঙ্গল লই যায় কত ডেকা, জুমুঠিৰে উলিয়াই চেৰেপাৰ সেকা। আগত এহালি গৰু, পাছত হালোৱা— হাতত এছাৰি ডালি মুঠি মাৰি লোৱা। খিল্‌ খিল্‌ হাঁহি যায় কোন্ ধেমেলীয়া? জুমপাতি গৰু খেদে ল'ৰা গৰখীয়া। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> boz3q0q92qv7kx0gcdrxsivyoztjzdo 104 69066 267326 264357 2026-11-11T14:36:18Z হানিফ আলী 1925 267326 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ৯ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ৰঙ্গত খেদি লৈ যায় 'লৰ ধৰ' বুলি-- গৰুৰ খুৰাত উৰে মুঠি মুঠি ধূলি। লৰাবোৰে জাঁত-জাঁত নাম গাই যায়। কোনোৱে বা ঠেও ধৰি পেঁপাটোকে বায়। বুঢ়াই নেথাকে বহি এনি-তেনি যায়। ৰাৰীৰ জেওৰা দিয়ে, শাকনী নিৰায় কোনো জনে পথাৰত আলি দিয়েগই। হাতত কোনোৱে বহে কাঠি-কামি লই। {{gap}}ঠায়ে ঠায়ে দেখি কত চিকুন গাভৰু- —চঁপাৰ আঙ্গুলিবোৰ, হাত সৰু সৰু। হাতত দুডালি পোন মিহি শলা লয়। ৰঙ্গা, বগা, উল লই কত কিনো বয়। লোহোৰা ডেকাৰ গাত চোকা তেজধাৰ। পেঁচ ধৰি আয়মেৰে কৰে সাজ-পাৰ। ধেনু, কাঁৰ লই যায় মৃগয়া-যতন— তেজী ঘোঁৰা উঠি ফুৰে ডেকা কোনোজন। ল'ৰাই হাতত লয় মেলি পুথি-পাঁজি। ল'ৰাবোৰ থোৱা যেন পুতলাহে সাজি। লৰাই একণি ওঁঠ কেনেকই পঢ়ে। চাই থাকিলেই আহা মন-প্ৰাণ হৰে! বুঢ়াটি দেখাত যেন পকা থেকেৰাহে! চিন্তা কৰি কত কিনো লিখে একেৰাহে।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> olw5dmkaal9he5nlla7cccjrff0vy0r 104 69067 267325 264358 2026-11-11T14:35:32Z হানিফ আলী 1925 267325 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ১০ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>দেশৰ উন্নতি কৰা বুঢ়াৰ ভাবনি- তিৰোতাৰ হিত আৰু ল'ৰাৰ শিকনি। {{gap}}কেনেনো সুন্দৰ এই নগৰ মাজুলি। ঠেলি নিয়াঁ ঢউ, ভাই, দুই বাহু তুলি- তুমিও পাবাগৈ এই ৰূপহ নগৰী, যোৱাঁ অসমীয়া ভাই আশঙ্কা নকৰি।</poem> {{Block center/e}} {{center|{{Rule|5em}} <section end="15e" /> <section begin="15b" /> {{Xx-larger|কানি।}}}} {{Block center/s}} <poem>হেৰা অসমীয়া,{{gap|4em}}ৰাগি এৰি দিয়াঁ, :::নকৰিবা কানি-পান। ভাই চোৱাঁচোন,{{gap|4em}}ভাৰতত কোন, :::নিচলা তোমাৰ মান। সকলোৱে আজি,{{gap|4em}}মেলে পুথি-পাঁজি, :::তুমিহে পিছত পৰা। সভ্য জগতত,{{gap|4em}}আটাই আগত, :::তুমিহে নিচেই ল'ৰা। যত নো দেখিছা,{{gap|4em}}চোকা চোকা জিবা, :::তুমি হে অকল লেবা।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 120m9bp22bgsan3994hsx62xk9dv7tw 104 69068 267323 264550 2026-11-11T14:33:37Z হানিফ আলী 1925 267323 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ১১ )|}} {{Block center/s}}</noinclude> <poem>আটায়ে গোটায়,{{gap|4em}}ধন-সোণ হায়, :::তুমি হে মাথোন ভেবা। ধন বাঁটি বাঁটি,{{gap|4em}}বিদেশীয়ে আঁটি, :::বান্ধি লয় থুনুপাক। অসমীয়া ভাই,{{gap|4em}}বুদ্ধি হেৰুৱাই, :::খাই আছা মেৰপাক। বিদেশীসকল,{{gap|4em}}আহি জ্ঞান-বল, :::ধন, ধান লয় তুলি। তুমি অসমীয়া,{{gap|4em}}—গম নাইকিয়া- :::গোটোৱাঁ কানি-সজুলি। মগজুৰ কুঁহি,{{gap|4em}}কানিয়েই শুহি, :::মাৰিলে কঠিয়া তাৰ। ইমানতে ভাই,{{gap|4em}}দিয়াঁ দলিয়াই, :::ধোঁৱাখোৱা কানীয়াৰ। কানিৰ পিয়লা,{{gap|4em}}জলপান-মলা, :::আৰু কুঁহিয়াৰ-বাটি। এছাৰি পেলোৱাঁ,{{gap|4em}}দিয়াঁ ধোঁৱাখাৱা, :::ঠুকুটি ঠুকুচি কাটি। কলৰ চকলা,{{gap|4em}}কথাৰ বকলা, :::পেলোৱাঁ নিলগ কৰি। কানিৰ টিকিৰা,{{gap|4em}}তিতা-মৰা চিৰা, :::আৰু নেথাকিবা ধৰি। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> mhii0j89sduspihn7fsnbozwgxf1hus 104 69069 267322 264731 2026-11-11T14:31:26Z হানিফ আলী 1925 267322 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ১২ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>জুহালৰ মেল,{{gap|4em}}হাঁহি খেল্‌-খেল, :::এৰি দিয়াঁ ভাই মোৰ। নহলে জানিবা,{{gap|4em}}আছে আৰু যিবা, :::তাৰো যে পৰিব-ওৰ। কলা-ঘুমটীয়া,{{gap|4em}}টোপনী সুখীয়া, :::এৰি দিয়াঁ ভাই আৰু। নতু তুমি খুটি,{{gap|4em}}হেৰুৱাই উটি, :::নেযাবানে কোৱাঁ বাৰু! ভাই অসমীয়া,{{gap|4em}}হুল-জোঙ্গ-দিয়া, :::গাঁত চাৰিপোনে বেৰা। চোৱাঁ চকু মেলি, {{gap|4em}}দিয়াঁ ৰাগি ঠেলি— :::গুৰৰ চেলেকা এৰা। খীণাই-শুকাই,{{gap|4em}}অসমীয়া ভাই, :::হঁত হল মন, দেহা ফট্-ফট্-কৰে,{{gap|4em}}টিকিবা ওফৰে— :::এৰাঁ তেনে-খনি বেহা। টিকিৰাৰ ধোঁৱা,{{gap|4em}}মুখত ভৰোৱা, :::আধা-ফুটা কথা কোৱা- আৰু কাম সিটি,{{gap|4em}}নকৰা ভাইটি, :::মোৰ কথাষাৰি লোৱাঁ। অসমীয়া ভাই,{{gap|4em}}লোৱাঁচোন চাই, :::এবেলি দুৰ্দ্দশা ঘোৰ।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> sfhiw5zdc1xva0d3gwo3u876fd15dpl 104 69070 267321 264733 2026-11-11T14:29:12Z হানিফ আলী 1925 267321 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ১৩ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>কানি-ৰাগি শনি,{{gap|4em}}তাৰ ফুচুলনি, :::নুশুনা কুটুম মোৰ। উঠি কাম কৰাঁ,{{gap|4em}}- উপদেশ ধৰাঁ- :::বুকুত সাহৰ জৰী। বাউসিত বল,{{gap|4em}}লোৱাঁ বুদ্ধি-কল, :::মূৰত দয়ালু হৰি।</poem> {{Block center/e}} {{Rule|5em}} <section end="18e" /> <section begin="18b" /> {{center|{{Xx-larger|এলাহ।}}}} {{Block center/s}} <poem>হেৰা ভাই অসমীয়া,{{gap}}এলাহৰ টান শিয়া, :::জুৰিলে তোমাৰ দেহা, মন। চাৰিপোনে চোৱাঁ জুমি,{{gap}}নহলে পাছত তুমি, :::বিচাৰি নেপাবা খুদ্কণ। দেখিলে ওপজে বেথা- {{gap}}এলাহৰ লাগি এঠা, :::পাখিবোৰ হল জেপেটীয়া। চকু মেলি চোৱাঁ ভাই,{{gap}}অলপতে হব হায়, :::উৰিবৰ শক্তি নাইকিয়া। আৰু নো কিহৰ গপ,{{gap}}মেৰালে নিকপ্‌কপ্, :::গাত ছাতি ৰঘুমলা গছ।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> bs2vverv885kzt2xg68j0sp3sw0yegc 104 69071 267320 264734 2026-11-11T14:25:40Z হানিফ আলী 1925 267320 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ১৪ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>মানি লোৱাঁ কথা মোৰ,{{gap}}পৰিব তোমাৰ ওৰ, :::পৃথিবীত নেথাকিব সঁচ। দেখিছা চাৰিওপোনে,{{gap|3em}}বেৰি আছে ধনে-সোণে, :::বিদেশীয়ে বান্ধিছে টুপলি। কৰাঁ কথালই কাণ,{{gap|3em}}তুমিও অলপমান, :::লোৱাঁচোন যি পাৰা বুটলি। সংসাৰৰ হাট ভাই,{{gap|3em}}বেহাবলৈ বিত নাই, :::নেথাকিবা শুই পাটি পাৰি। শুদা হাতে কিনিবলৈ,{{gap|3em}}যদি তুমি যোৱাঁ তলৈ, :::পোহাৰীয়ে দিব হুকি মাৰি। খুজিলে হাটত ভাই,{{gap|3em}}একো পাবলই নাই, :::অউ-টেঙ্গা, ঢেকীয়া, খুতৰা। ভোকত মনটো জঁয়,{{gap|3em}}পেট কঁকলীয়া হয়, :::তেও কেৱেঁ নলয় বতৰা। গাটে৷ ৰাইজাই কৰে,{{gap|3em}}হামি-হেঁকটিয়ে ধৰে, :::উলটি চাওঁতা কেওঁ নাই। সংসাৰৰ লীলা ভাই,{{gap|3em}}এই বেলি লোৱাঁ চাই, :::বুজি লোৱাঁ কথা ফঁহিয়াই। এৰাঁ ফটা কথা-ঘুম,{{gap|3em}}কলা-ঘুমটিৰ উম, :::খহাই পেলোৱাঁ জাপজুপ। নহলে ভাইটি হেৰা,{{gap|3em}}হবাগই ব-ছেৰা, :::এই কথা জানিবা ধুৰুপ। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> ki7fczkruc2sdpx08ch307ckzse021c 104 69072 267319 264735 2026-11-11T14:23:42Z হানিফ আলী 1925 267319 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ১৫ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>এতিয়াই কি বিলাই,{{gap|3em}}চোৱাঁচোন হেৰা ভাই, :::ছাল- বাকলিৰে গাটোঢকা। ঘৰৰ ভাগিল বেৰ,{{gap|3em}}কেচুবোৰ কেৰমেৰ, :::কেচুমটা চমকা চমকা। কুমজেলুকাৰ লাৰু,{{gap|3em}}মেঘ-দেখা চাল আৰু, :::এনে দশা এতিয়াই ভাই। কওঁ মই আজি ন-দি,{{gap|3em}}এলাহ নেৰিবা যদি, :::কোনে চাব তোমাৰ বিলাই! উচন পৰিব ভেঁটি,{{gap|3em}}নেথাকিব খুদ এটি, :::ভেটিত গজিব তিতা-লাও। শুনিব মানুহে তাত,{{gap|3em}}ফেৰুৱাৰ বৰ মাত, :::ফেঁচা আৰু হুদুৰ আৰাও। কোদো বৰলৰ চাক,{{gap|3em}}শিয়ালৰ জাক জাক, :::কুকুৰ-নেচীয়া বাঘ-পাল, পাতিব ভেটিত বহা,{{gap|3em}}জিনাৰ, হলউ, শহা, :::গেৰেলা, মেচেকা, জহামাল। মলুৱা বান্দৰে হায়,{{gap|3em}}বোন্দা-ঘোঙ্গে লব ঠাই— :::ভেটিৰ নুমাব চিন-ছাব। এতেকতে ভাইহঁত,{{gap|3em}}নেথাকিবা এলাহত, :::এৰি দিয়াঁ সোৰোপালি ভাব। </poem>{{Block center/e}} {{center|{{Rule|5em}}}}<noinclude></noinclude> cxe32vvpjo7s9y1k0wvdxza1v6jszrc 104 69073 267318 266841 2026-11-11T14:21:34Z হানিফ আলী 1925 267318 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|{{Xx-larger|ভেম।}}}} {{Dhr|1em}} {{Block center/s}} <poem>ভাই অসমীয়া,{{gap|4em}}ভেম এৰি দিয়াঁ, :::উঠি-পৰি তুমি কামত ধৰাঁ। আগৰ সময়,{{gap|4em}}পালে জানা লয়- :::উন্নতিৰ তুমি লগত লৰাঁ। মিছা যহ এৰাঁ,{{gap|4em}}গেলা-গপ ফেৰা, :::ৰঙ্গা থঙ্গা আৰু তামূলী-পিৰা। উঠি লৰ ধৰাঁ,{{gap|4em}}মন ওখ কৰাঁ— :::কিয়নো এনেই লাগা ঠিহিৰা। চক-লগা গাৰু,{{gap|4em}}মেৰ-ঢৰা আৰু, :::এৰি পেলাবৰ বতৰ হল। নহলে সঁচাই,{{gap|4em}}উটি যাবা ভাই, :::নোৱাৰাঁ ৰাখিব পানীৰ ধল। চোৱাঁ কল্-কল্,{{gap|4em}}উন্নতিৰ ধল, :::ফেনে ফোতোকাৰে আহিছে সেয়া। নাওখনি যায়,{{gap|4em}}উঠা গিৰিসাই, :::ভেম পাতি ৰই থকাটো বেয়া। কৰাঁ খৰ-পোচ,{{gap|4em}}কিয় খোৱা কোঁচ, :::বেগাই নাওত পেলোৱাঁ ভৰি। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 2llt0g59w7cuf9bxjecn0gh31g9yhpd 104 69074 267316 265354 2026-11-11T14:19:00Z হানিফ আলী 1925 267316 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ১৭ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ওফন্দিছে ধল,{{gap|4em}}কৰি টলবল— :::ৰলেই তোমাক নিব মুচৰি। এতেকতে ভাই,{{gap|4em}}দিয়াঁ আঁতৰাই, :::গাব পৰা তুমি গেঠেলা ভেম। লোৱাঁ ৰণ-ঢাল,{{gap|4em}}চোকা তৰোৱাল, :::নেথাকিবা আৰু ধৰি গেৰেম। এৰি থই বৈয়াঁ,{{gap|4em}}জাপি সৰুদৈয়া, :::মুগা চুৰিয়াৰ ভোটোৰা ফেৰ। লোৱা বেগী জাঠি,{{gap|4em}}বৈয়া বুকু ডাঠি, :::দিয়া কঁকালত টঙ্গালি-মেৰ। ফিতাহি নকৰাঁ,{{gap|4em}}এৰা পাটিঢৰা, :::আৰু চক্‌লগা লোধোমা গাৰু। একো নেথাকিব,{{gap|4em}}লোকে কাঢ়ি নিব, :::ৰণত নহবা যদি জিকাৰু। খহোৱাঁ নকৰি,{{gap|4em}}অলপো গহৰি, :::লিহিৰি সউকা হাতৰ পৰা। যুঁজলই ভাই,{{gap|4em}}বলাঁ আগুৱাই, :::ভলুকা-টোকোণ জোকাৰি লৰাঁ। নাহিবাহে হটি—{{gap|4em}}পেলোৱাঁ হাঁচটি, :::খহোৱাঁ মূৰৰ লাহৰি পাগ। বীৰ-সাজ লই,{{gap|4em}}যুঁজা ভালকই, :::হোৱাঁ ভাই তুমি ৰণত আগ। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> nvssy7v5mx292l8qrx7nfpt70epz0zi 104 69075 267314 265355 2026-11-11T14:14:06Z হানিফ আলী 1925 267314 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ১৮ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>লোৱাঁ কথা ফেৰি{{Float right|4=3em|মিছা ভেম এৰি,}} :::হুৰি-পুৰি ভাই কামত ধৰাঁ। কৰাঁ কাম-কাজ,{{Float right|4=3em|নাই তাত লাজ,}} :::কিয়নো এনেই ফিতাহি কৰা। কি আছে তোমাৰ,{{Float right|4=3em|ফুটা কৰি সাৰ,}} :::কিয়নো ইদৰে মাৰা গণ্ডপ। লাও-টুকৰীয়া,{{Float right|4=3em|হলা অসমীয়া,}} :::নেভাবা নিজৰ কথা অলপ। নিজৰ বিলাই,{{Float right|4=3em|এবাৰ নেচাই,}} :::যেনে গঙ্গাটোপ আছা ওফন্দি। হায় অসমীয়া,{{Float right|4=3em|বুদ্ধি নাইকিয়া,}} :::হলা ফিতাহিৰ নিকিনা বন্দী। এতেকতে ভাই,{{Float right|4=3em|টানি ঘুপুৰাই,}} :::উঘালা ভেমৰ জেৰেপা শিপা। কৰা তুমি কাম,{{Float right|4=3em|লই হৰিনাম;}} :::——দয়ালু হৰিয়ে কৰিব কৃপা। </poem>{{Block center/e}} {{center|{{Rule|4em}}}}<noinclude></noinclude> 9igiblhkypwis3fhrowzq0t0v5l9360 267315 267314 2026-11-11T14:15:46Z হানিফ আলী 1925 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267315 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="হানিফ আলী" />{{rh||( ১৮ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>লোৱাঁ কথা ফেৰি{{gap|4em}}মিছা ভেম এৰি, :::হুৰি-পুৰি ভাই কামত ধৰাঁ। কৰাঁ কাম-কাজ,{{Float right|4=3em|নাই তাত লাজ,}} :::কিয়নো এনেই ফিতাহি কৰা। কি আছে তোমাৰ,{{Float right|4=3em|ফুটা কৰি সাৰ,}} :::কিয়নো ইদৰে মাৰা গণ্ডপ। লাও-টুকৰীয়া,{{Float right|4=3em|হলা অসমীয়া,}} :::নেভাবা নিজৰ কথা অলপ। নিজৰ বিলাই,{{Float right|4=3em|এবাৰ নেচাই,}} :::যেনে গঙ্গাটোপ আছা ওফন্দি। হায় অসমীয়া,{{Float right|4=3em|বুদ্ধি নাইকিয়া,}} :::হলা ফিতাহিৰ নিকিনা বন্দী। এতেকতে ভাই,{{Float right|4=3em|টানি ঘুপুৰাই,}} :::উঘালা ভেমৰ জেৰেপা শিপা। কৰা তুমি কাম,{{Float right|4=3em|লই হৰিনাম;}} :::——দয়ালু হৰিয়ে কৰিব কৃপা। </poem>{{Block center/e}} {{center|{{Rule|4em}}}}<noinclude></noinclude> qv4jbe0h9akusf9xs28yeboh4p2rnuu 267317 267315 2026-11-11T14:20:01Z হানিফ আলী 1925 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267317 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="হানিফ আলী" />{{rh||( ১৮ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>লোৱাঁ কথা ফেৰি{{gap|4em}}মিছা ভেম এৰি, :::হুৰি-পুৰি ভাই কামত ধৰাঁ। কৰাঁ কাম-কাজ,{{gap|4em}}নাই তাত লাজ, :::কিয়নো এনেই ফিতাহি কৰা। কি আছে তোমাৰ,{{gap|4em}}ফুটা কৰি সাৰ, :::কিয়নো ইদৰে মাৰা গণ্ডপ। লাও-টুকৰীয়া,{{gap|4em}}হলা অসমীয়া, :::নেভাবা নিজৰ কথা অলপ। নিজৰ বিলাই,{{gap|4em}}এবাৰ নেচাই, :::যেনে গঙ্গাটোপ আছা ওফন্দি। হায় অসমীয়া,{{gap|4em}}বুদ্ধি নাইকিয়া, :::হলা ফিতাহিৰ নিকিনা বন্দী। এতেকতে ভাই,{{gap|4em}}টানি ঘুপুৰাই, :::উঘালা ভেমৰ জেৰেপা শিপা। কৰা তুমি কাম,{{gap|4em}}লই হৰিনাম; :::——দয়ালু হৰিয়ে কৰিব কৃপা। </poem>{{Block center/e}} {{center|{{Rule|4em}}}}<noinclude></noinclude> cga7nv70jehxczpmgykg6k6cxh105dw 104 69076 267312 265792 2026-11-11T14:13:16Z হানিফ আলী 1925 267312 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|{{Xx-larger|খিয়াল}}}} {{Dhr|1em}} {{Block center/s}}<poem>হেৰা হেৰা অসমীয়া,{{gap}}কথালই কাণ দিয়াঁ,}} ::থিয়ালৰ কেঁৰা চকু পেলোৱাঁ উঘালি। আপোনাৰ ভাই বুলি,{{gap}}একেলগে মিলি-জুলি, ::মৰমেৰে স্বজাতিক ধৰাঁ আকোৱালি। দেখিছা তোমাৰ ভাই,{{gap}}দুৰ্দ্দশাৰ সীমা নাই, ::তথাপি কিয়নো তুমি নোলোৱা বুজনি। লাগিল তোমাৰ গাত,{{gap}}লেতেৰা শনিৰ হাত, ::কৰাঁ তাক জাৰি-ফুকি খেদাই দূৰণি। আপোন-পেটীয়া হ‍ই,{{gap}}কিয় থাকা এনেকই, ::খিয়ালৰ ভঁহা-চকু মেলা টল্ টল্। স্বজাতি হিংসিলে ভাই,{{gap}}নিজৰো কল্যাণ নাই, ::পাব নাশ আপোনাৰো জ্ঞান বুদ্ধি বল। লোকক কৰি খিয়াল,{{gap}} চিন্তা আপোনাৰ ভাল- ::এনেকুৱা নীচ তুমি কেনেকই হলা! বীৰ-পুৰুষৰ দৰে,{{gap|2em}}গমহ-গমহ কৰে, ::উন্নতিৰ বাটে ভাই খোজ ধৰি বলাঁ। লই সৰিয়হ-ছাটি,{{gap|2em}}বিহলঙ্গনীৰ আঁটি, ::আঁতৰোৱা গাৰপৰা খিয়াল-পিশাচ। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> d8uc02w1doe2rcxj2fnceyok9bi91uv 267313 267312 2026-11-11T14:13:36Z হানিফ আলী 1925 267313 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|{{Xx-larger|খিয়াল}}}} {{Dhr|1em}} {{Block center/s}}<poem>হেৰা হেৰা অসমীয়া,{{gap}}কথালই কাণ দিয়াঁ, ::থিয়ালৰ কেঁৰা চকু পেলোৱাঁ উঘালি। আপোনাৰ ভাই বুলি,{{gap}}একেলগে মিলি-জুলি, ::মৰমেৰে স্বজাতিক ধৰাঁ আকোৱালি। দেখিছা তোমাৰ ভাই,{{gap}}দুৰ্দ্দশাৰ সীমা নাই, ::তথাপি কিয়নো তুমি নোলোৱা বুজনি। লাগিল তোমাৰ গাত,{{gap}}লেতেৰা শনিৰ হাত, ::কৰাঁ তাক জাৰি-ফুকি খেদাই দূৰণি। আপোন-পেটীয়া হ‍ই,{{gap}}কিয় থাকা এনেকই, ::খিয়ালৰ ভঁহা-চকু মেলা টল্ টল্। স্বজাতি হিংসিলে ভাই,{{gap}}নিজৰো কল্যাণ নাই, ::পাব নাশ আপোনাৰো জ্ঞান বুদ্ধি বল। লোকক কৰি খিয়াল,{{gap}} চিন্তা আপোনাৰ ভাল- ::এনেকুৱা নীচ তুমি কেনেকই হলা! বীৰ-পুৰুষৰ দৰে,{{gap|3em}}গমহ-গমহ কৰে, ::উন্নতিৰ বাটে ভাই খোজ ধৰি বলাঁ। লই সৰিয়হ-ছাটি,{{gap|3em}}বিহলঙ্গনীৰ আঁটি, ::আঁতৰোৱা গাৰপৰা খিয়াল-পিশাচ। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> k9gvht32x94jsd3gd1jvp55fjblqoid 104 69079 267310 265944 2026-11-11T13:58:29Z হানিফ আলী 1925 267310 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ২০ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ভাঙ্গি ভোট- জলকীয়া,{{gap}} চকুত মোহাৰি দিয়াঁ, ::গাত দিয়াঁ চোৰাভৰ সেৰা-পতা সাঁচ। খিয়াল হুটাহ-যুত,{{Float right|4=3em|অধম ডলুৱা ভুত,}} ::কত মানুহক কৰে খাই নাইকিয়া। নিদিবা ভুতক ঠাই,{{Float right|4=3em|কোনো মতে আঁতৰাই,}} ::দূৰ হাবিলই তাক পঠিয়াই দিয়াঁ। তাৰ ঠাই খাল, বিল,{{Float right|4=3em|পৰ্ববতৰ বৰ শিল,}} ::দলনি, পিতনি, জান, মৰিশালি, জুৰি, মৰি-নই, এৰা-ঘৰ,{{Float right|4=3em|বৰ গুহা পৰ্ব্বতৰ,}} ::এঠা-বৰ, জৰী আৰু আঁহতৰ গুৰি। দিয়াঁ লগ এৰুৱাই,{{Float right|4=3em|তুমি তাক পঠিয়াই—}} ::ভুতৰ ৰাজ্যৰ বাজ মানুহ-সমাজ। লগত থাকিব যাৰ,{{Float right|4=3em|খুলি খুলি খাব তাৰ,}} ::সোমাই বুকত-থকা আমঠুৰ মাজ। সকলোৱে মিলি-জুলি,{{Float right|4=3em|হেলাৰঙ্গে বাট বুলি,}} ::উন্নতিৰ পোনে ভাই হাঁহি হাঁহি বৈয়াঁ। স্বদেশৰ চিত্তি হিত,{{Float right|4=3em|কাম কৰাঁ নিত নিত,}} ::নববা মিছাতে তুমি খিয়ালৰ খৈয়া। সকলোৰে হিত সাধি,{{gap}} খিয়ালৰ হাক বাধি, ::কৰম-থলীত আগ হোৱাঁ অসমীয়া। ইটে সিটে হাত ধৰি,{{gap}} বলাঁ হঁহা-মতা কৰি— ::খিয়ালৰ কিয় ভাই হোৱা বহটীয়া। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> hk9iw131eewz54mzx3w60pps8ium029 104 69080 267309 265948 2026-11-11T13:58:04Z হানিফ আলী 1925 267309 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ২১ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>অকলে নোৱাৰা যাব,{{Float right|4=3em|ভৰিটি পিচল খাব,}} ::কৰম-থলীৰ বাট জেকা জেলুকীয়া। পৰিয়াল বঙ্গহক,{{Float right|4=3em|স্বজাতিৰ মানুহক,}} ::কৰি লোৱাঁ ভাই তুমি বাট-লগৰীয়া। কৰম-যজ্ঞত লাগে,{{Float right|4=3em|কত বস্তু ভাগেভাগে,}} ::কুশ, তিল আৰু ফুল কতনো দুবৰি— কাপোৰৰ নাই ওৰ,{{Float right|4=3em|পঞ্চামৃত কতবোৰ,}} ::আৰই চাউল আৰু কত আঁম-খৰি। অকলে তোমাৰ ভাই,{{Float right|4=3em|কৰিবৰ শক্তি নাই,}} ::এই পাঁচি দিহা-পোহা কৰম-যজ্ঞৰ। ই কথাটি জানি লই,{{Float right|4=3em|স্বজাতিৰে মিল হই,}} ::মাতি আনি লোৱাঁ তুমি সহায় লগৰ। হেৰা হেৰা ভাই মোৰ,{{gap}} গুণি চাই কথাবোৰ, ::পেলোৱাঁ মনৰপৰা খিয়াল গুচাই। আনেৰে মিতালি পাতি,{{gap}} লগে-ভাগে হাঁহি-মাতি, ::উন্নতিৰ বাটে বৈয়াঁ অসমীয়া ভাই। </poem>{{Block center/e}} {{center|{{Rule|4em}}}}<noinclude></noinclude> jz6omso5wqm5ag4gxm59h4ks5mnhyr0 104 69081 267308 265960 2026-11-11T13:57:31Z হানিফ আলী 1925 267308 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|{{Xx-larger|১ম গান।}}}} {{Block center/s}} <poem>&nbsp;&nbsp;ৰাগিণী অহং—তাল একতাল। উঠা একে চিপে অসমীয়া ভাই, বান্ধা কঁকালত টঙ্গালি আঁটি। লোৱাঁ বীৰ-সাজ, দিয়াঁ দলিয়াই, কেঁচুৱা লৰাৰ ঘাগৰি-গাতি॥ ৰণ-ধজা ধৰি বলাঁ আগুৱাই, তেজাল খোজত কঁপোক মাটি। জানি লোৱা, ভাই, এৰিবৰ হল গুণা-খনিয়াৰ লাহৰি ছাটি॥ উঠি কাম কৰাঁ, এৰি দিয়াঁ তুমি জুহাল-গুৰিৰ কলাঘুমটি। ইমানতে, ভাই, চোৱাঁ চকু মেলি, কানি-ধোঁৱাখোৱা পেলোৱাঁ কাটি॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> pqvpsel07brkrioshvrfrnzplg12c1k 104 69082 267306 265973 2026-11-11T13:55:08Z হানিফ আলী 1925 267306 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ২৩ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সুৱঁৰি তোমাৰ এনুৱা বিলাই, যাব খোজে হায় বুকু যে ফাটি। পেলোৱাঁ এছাৰ মাৰি সৰপালি। নেথাকিবা আৰু হাত সাবটি। সকলোৱে কাম কৰাঁ একমনে, পুৱাব তেতিয়া দুখৰ ৰাতি। নহলে নিশ্চয় অভিধান-মেলি, নেপাবা আৰু ‘অসমীয়া জাতি॥</poem> {{Block center/e}} {{center|{{Rule|3em}}}} <section end="30e" /> <section begin="30b" /> {{center|{{larger|২য় গান।}}}} {{Block center/s}}<poem>ৰাগিণী ঝিঝিট্‌——তাল একতাল। আহাঁ আজি আমি আনন্দ-মনে, দুখুনী ‘আসাম’ মাতৃ-চৰণে, প্ৰণিপাত কৰি একান্ত মনে, ::::::ধন্য কৰোঁ এই জীৱন।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> qq07x9oa17bcmujbmlzsb8rzs1dvydn 267307 267306 2026-11-11T13:55:29Z হানিফ আলী 1925 267307 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ২৩ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সুৱঁৰি তোমাৰ এনুৱা বিলাই, যাব খোজে হায় বুকু যে ফাটি। পেলোৱাঁ এছাৰ মাৰি সৰপালি। নেথাকিবা আৰু হাত সাবটি। সকলোৱে কাম কৰাঁ একমনে, পুৱাব তেতিয়া দুখৰ ৰাতি। নহলে নিশ্চয় অভিধান-মেলি, নেপাবা আৰু ‘অসমীয়া জাতি॥</poem> {{Block center/e}} {{center|{{Rule|3em}}}} <section end="30e" /> <section begin="30b" /> {{center|{{Xx-larger|২য় গান।}}}} {{Block center/s}}<poem>ৰাগিণী ঝিঝিট্‌——তাল একতাল। আহাঁ আজি আমি আনন্দ-মনে, দুখুনী ‘আসাম’ মাতৃ-চৰণে, প্ৰণিপাত কৰি একান্ত মনে, ::::::ধন্য কৰোঁ এই জীৱন।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 66h5vjtf33ifr0d1kutlcchbysgogmj 104 69083 267304 265975 2026-11-11T13:53:46Z হানিফ আলী 1925 267304 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ২৪ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সকলোৱে আমি একেলগে মিলি, খিয়লাথিয়লি পাহৰোঁ সমূলি, হৃদয়ৰ পৰা পেলাওঁ উভালি, ::::::কাঁইটীয়া হিংসাৰ বন। সাহৰ জৰীৰে মেৰোৱাঁ হৃদয়, বলাঁ আগুৱাওঁ, নাই একো ভয়, কুৰি ই শতিকা কাৰ্য্যৰ সময়, ::::::নেথাকিবা হৈ অচেতন। নকৰিবা ভয় দেখি ৰণ-ঠাই, গুচোৱাঁ দুৰ্নাম, গুচোৱাঁ বিলাই, পৰম ঈশ্বৰ আমাৰ সহায়, :::::কিয় তুমি চিন্তা-মগন॥ </poem>}} {{Block center/e}} {{center|{{Rule|3em}}}}<noinclude></noinclude> nk91ugmvpibfuzjzqm9gqtmchom0oio 267305 267304 2026-11-11T13:54:00Z হানিফ আলী 1925 267305 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||( ২৪ )|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সকলোৱে আমি একেলগে মিলি, খিয়লাথিয়লি পাহৰোঁ সমূলি, হৃদয়ৰ পৰা পেলাওঁ উভালি, ::::::কাঁইটীয়া হিংসাৰ বন। সাহৰ জৰীৰে মেৰোৱাঁ হৃদয়, বলাঁ আগুৱাওঁ, নাই একো ভয়, কুৰি ই শতিকা কাৰ্য্যৰ সময়, ::::::নেথাকিবা হৈ অচেতন। নকৰিবা ভয় দেখি ৰণ-ঠাই, গুচোৱাঁ দুৰ্নাম, গুচোৱাঁ বিলাই, পৰম ঈশ্বৰ আমাৰ সহায়, :::::কিয় তুমি চিন্তা-মগন॥ </poem> {{Block center/e}} {{center|{{Rule|3em}}}}<noinclude></noinclude> 4uii57mhkjv8cz6yalx00uqpcb2pxna 2 74720 267301 267178 2026-11-11T13:49:51Z BabulB 104 267301 wikitext text/x-wiki #Palylscript start [[পৃষ্ঠা:অলকা.pdf/১৯]] # Section [[উদ্‌ভিদ বিবৰণ/সপ্তম আধ্যা]] # Hanging indent [[পৃষ্ঠা:নলদময়ন্তী নাটক.pdf/৬৪]] # Overfloat left [[পৃষ্ঠা:পদ্মা-পুৰাণ (ভাইঠেলি খণ্ড).pdf/৪৯]] # Float left [[পৃষ্ঠা:শান্তি-দূত.pdf/১১]] # dtpl template (index) [[পৃষ্ঠা:ইন্দীবৰ বৰুৱা.pdf/৭]] # ভুল শুধৰণি [[পৃষ্ঠা:ৰমণী গাভৰু.pdf/১১০]]# # বিজ্ঞাপন (ঈশান) [[পৃষ্ঠা:লৱণ-দৈত্যবধ.djvu/২২]] # জাননী [[পৃষ্ঠা:শিশু লীলা.djvu/৪০]] #কলাম/সূচী [[পৃষ্ঠা:কবিতা-পুথি.pdf/১১]] #সূচী [[পৃষ্ঠা:সাহিত্য - ষষ্ঠ ভাগ.pdf/৭]] #নাটকৰ চৰিত্ৰ [[পৃষ্ঠা:লৱ-কুশ.pdf/৫]] # Overfloat image [[পৃষ্ঠা:ওমৰ তীৰ্থ.djvu/৩]] # image flot: পাতা:ভারতবর্ষের ইতিহাস - হেমলতা দেবী (১৯১৩).pdf/২৩ # Rotation: [[পৃষ্ঠা:মিত্ৰ-লাভ.pdf/১]] # Pline: [https://w.wiki/PNH3] # Note: পাতা:গৌড়লেখমালা (প্রথম স্তবক).djvu/১০৯ # কুসুমমালা [[পৃষ্ঠা:তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ.pdf/২৫]] # Family tree: [[পৃষ্ঠা:কৰ্মবীৰ চন্দ্ৰনাথ.pdf/১১]] #Overfloat image: [[পৃষ্ঠা:মাতৃ (উপন্যাস).pdf/৫]] #hws/hwe [[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/১৫৬]] # তালিকা [[পৃষ্ঠা:অসম নমৰে আমিও নমৰো.pdf/২৯]] # Colour font [[পৃষ্ঠা:অসম নমৰে আমিও নমৰো.pdf/৯৬]] # index+brace [[পৃষ্ঠা:হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত.pdf/১২]] # সূচীপত্ৰ সাধাৰণ [[দমদম-বসিৰহাটৰ ঘটনাৰ পিচত ভাৰতৰ বিপ্লৱী সাম্যবাদী দল]] # Colspan table [[পৃষ্ঠা:অৰুনোদই ধলফাট.pdf/১৯৭]] # Wikitable [[পৃষ্ঠা:ভাৰত বুৰঞ্জী.pdf/১২৯]] # শাৰী [[পৃষ্ঠা:ভাৰত বুৰঞ্জী.pdf/২১০]] # Vertical text [[পৃষ্ঠা:পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী.pdf/১]] # Headtocol [[পৃষ্ঠা:যৌন-তত্ত্ব.pdf/২৫]] * বাংলা প্ৰচ্ছদ পৃষ্ঠা https://w.wiki/JHAS * বাংলা সূচী https://w.wiki/JHAn * স্থানীয়ভাবে ফাইল আপলোড https://w.wiki/GSe6 * সুজাতা খেলাঘৰ https://w.wiki/JEvJ *প্ৰতিযোগিতাৰ ফলাফল https://wscontest.toolforge.org/c/371 * তালিকা [[পৃষ্ঠা:উদ্‌ভিদ বিবৰণ.pdf/৭৪]] * [https://w.wiki/5CKm Old numerical] *চাইটনটিচ [[মিডিয়াৱিকি:Sitenotice]] * [[শ্ৰেণী:অনুজ্ঞাপত্ৰ সাঁচ]] * [https://as.wikisource.org/wiki/ৱিকিউৎস:কেন্দ্ৰীয়_আলোচনা#সংশোধনৰ_কেইটামান_প্ৰস্তাৱ সংশোধনৰ কেইটামান প্ৰস্তাৱ] চাইটনটিচৰ নমুনা <div style="text-align: center; font-weight: color: #006400; background: #f8f8f8; padding: 8px; border: 1px solid #ccc;"> অসমীয়া ৱিকিউৎসত '''[[ৱিকিউৎস:মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা, মাৰ্চ ২০২৬|মুদ্ৰণ সংশোধন প্ৰতিযোগিতা, মাৰ্চ ২০২৬]]''' আৰম্ভ হৈছে। এই প্ৰতিযোগিতা '''১৫ মাৰ্চ, ২০২৬ৰ পৰা ১৫ এপ্ৰিল, ২০২৬'''লৈ চলিব। আপুনিও ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰক আৰু ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থৰ মুদ্ৰণ সংশোধনেৰে অসমীয়া সমল বৃদ্ধি কৰাত সহভাগী হওক। </div> {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="80%" |- | width="50%" | | width="10%" style="text-align:right" | |- |বনফুল || … || | style="text-align:right" |১ |} ==মুদ্ৰন সংশোধন কৰা গ্ৰন্থ== [[ওমৰ তীৰ্থ]], [[কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ]], [[আসাম বুৰঞ্জী]], [[নলদময়ন্তী নাটক]] ==মুদ্ৰন সংশোধন হাতত লোৱা গ্ৰন্থ== # [[সূচী:অতুল পাঠমালা (তৃতীয় ভাগ).pdf]] # [[সূচী:ভাৰত বুৰঞ্জী.pdf]] # দিল্লী দায়েৰী মহাত্মা গান্ধী #ৰাম-নবমী নাটক #অসমাপ্ত #তাৰা ==তৈয়াৰ কৰা সংস্কৰণ পৃষ্ঠাবোৰ== # [[আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ (বৰুৱা)]] (completed) # [[গাওঁবুঢ়া (গোহাঞিবৰুৱা)]] # [[ভানুমতী (গোহাঞিবৰুৱা)]] # [[লাহৰী (গোহাঞিবৰুৱা)]] ;যিবোৰ গ্ৰন্থ ট্ৰেন্সক্লুচন হোৱা নাই, কিন্তু ৱিকিডাটা তৈয়াৰ হৈছে # [[সূচী:মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ বাণী.pdf]] # [[সূচী:অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ত্ব.djvu]] ;ট্ৰেন্সক্লুচন হোৱা গ্ৰন্থ, কিন্তু প্ৰুফৰিড সম্পূৰ্ণ হোৱা নাই # [[বুদ্ধদেৱ]] ==মই ট্ৰান্সক্লুড কৰা গ্ৰন্থ== #[[অৰণ্য কাণ্ড]] #[[গল্প সংকলন]] #[[শকুনিৰ প্ৰতিশোধ]] ==সদ্যহতে চোৱাচিতা কৰিবলগীয়া গ্ৰন্থ== # [[সূচী:অসমীয়া লরার মিত্র - আনন্দরাম ঢেকিয়াল ফুকন (১৮৭৮)]] # [[সূচী:অসমীয়া লরার মিত্র - আনন্দরাম ঢেকিয়াল ফুকন (১৮৭৭)]] # [[বনফুল]] ==বেছিভাগ পৃষ্ঠাৰে মুদ্ৰণসংশোধন হৈ থকা গ্ৰন্থ== # cy0ln8ry8i02rf5r2i0oizlvcbn9c1k 104 75773 267437 208157 2026-11-12T04:28:15Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 267437 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude> {{center|{{X-larger|'''অসম-গৌৰৱ জীৱনী-মালাৰ প্ৰথম পুথি'''}}}} {{center|<poem>{{Xxxx-larger|'''আনন্দৰাম ঢেকিয়াল'''}} {{Xxxx-larger|'''ফুকন'''}}</poem>}} {{Dhr|2em}} <center>{{X-larger|'''শ্ৰীআজলাতৰা নেওগ প্ৰণীত'''}}</center> {{Dhr|2em}} {{center|{{larger|'''প্ৰথম তাঙৰণ—বহাগ, ১৮৬২ শক'''}}<br/> {{larger|'''দ্বিতীয় তাঙৰণ—আহিন, ১৮৭৫ শক'''}}}} {{Dhr|1em}} {{center|'''—উছৰ্গা—'''}} {{center|<poem>ভক্তিপূৰ্ণ সেৱাৰে পূজনীয় স্বামী দেৱতা শ্ৰীযুক্ত ডিম্বেশ্বৰ নেওগ ডাঙৰীয়াৰ পৱিত্ৰ নামত</poem>}} {{Dhr|1em}} {{center|{{X-larger|'''—সূচী—'''}}}} {{Multicol}}<poem>১। পাতনি ৩। হলিৰাম ঢেকিয়াল ফুকন ৫। শিক্ষা আৰু প্ৰবাস</poem> {{Multicol-break}} <poem>২। আদি পুৰুষ ৪। জন্ম আৰু লৰাকাল ৬। বিষয় বাব আৰু মৃত্যু</poem> {{Multicol-end}} <center>৭। অসমীয়া সাহিত্যত ঠাই</center> {{center|— — — —}}<noinclude></noinclude> 25d7y44q86fa5ytrir9b2giorjys33s 104 75782 267439 208167 2026-11-12T04:41:20Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 267439 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Dhr|5em}} {{center|{{X-larger|'''আগকথা'''}}}} {{gap}}যিসকল লোকে নিজ দেশ মাতৃৰ মুখ প্ৰফুল্ল কৰি থৈ গৈছে, তেওঁলোক সঁচাকৈৰে দেশৰ গৌৰৱৰ স্থল। তেওঁলোকৰ নাম-কামৰ কথা আমাৰ লৰা-ছোৱালীবোৰে এই অৱস্থাতে জানিব লাগে। তেতিয়া তেওঁলোকেও সেই চানেকি আগত লৈ নিজ জীৱন গঢ়িবলৈ সাজু হব পাৰিব। {{gap}}অসমীয়া লৰা-ছোৱালীৰ উপযোগী এনে অসমীয়া জীৱনী নাই বুলিবই লাগে। সেইদেখি তেনেকুৱা এশাৰী জীৱনা লিখিবলৈ মনত ধাউতি হৈছে। অসমীয়া লৰা-ছোৱালীৰ কাৰণে শাক-ভাত-খাৰ খোৱা অসমীয়া মানুহৰ জীৱনী আনতকৈ অলপ তল খাপৰ হলেও সৰহ কাজুৱা হব বুলি বিশ্বাস জন্মিছে। {{gap}}সেইদেখি আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱনীতে জয়ে জয়ে হাত দিলোঁ। গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ জীৱনীখনৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ এটা বঁটাও পাইছোঁ। তাৰ পাছতে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱনীখন ধৰিম। তাৰ পাছত নতুন আন কেইখনমান জীৱনী ধৰিবৰ মন আছে। সেইমতে মনত উৎসাহ-উদগনি আৰু বল পাই থাকিলেই হয়। {{gap}}এই জীৱনীখন লিখাত গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ “আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত” খনৰ পৰা মুকলিকৈ সহায় লৈছোঁ। ইয়াত বাজে, সাহিত্যৰ আলোচনাৰ আভাস দিবলৈ মোৰ স্বামী-দেৱতাৰ “আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী”ৰ ওচৰত হাত পাতিছো। গতিকে পূজনীয় এই দুই গ্ৰন্থকাৰৰ কাষত মই সদায় ধৰুৱা হৈ থাকিলোঁ। {{gap}}ৰাইজৰ পৰা আদৰ পালে আৰু অসমীয়া লৰা-ছোৱালীৰ কৰবাত এটি-দুটিয়েও এনে আদৰ্শ লৈ জীৱন গঢ়া দেখিবলৈ পালে নিজ শ্ৰম বিফল হোৱা নাই বুলি জানিম। {| | width=10% |<center>যোৰহাট,<br/>বহাগ, ১৮৬২ শক</center> | width=3% rowspan=2|{{gap}} {{brace2|3|r}} |'''শ্ৰীআজলীতৰ নেওগ''' |}<noinclude></noinclude> ckrejajpyz0iqs6oupb1mw9zy2fk59x 267440 267439 2026-11-12T04:41:49Z হানিফ আলী 1925 267440 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Dhr|5em}} {{center|{{X-larger|'''আগকথা'''}}}} {{gap}}যিসকল লোকে নিজ দেশ মাতৃৰ মুখ প্ৰফুল্ল কৰি থৈ গৈছে, তেওঁলোক সঁচাকৈৰে দেশৰ গৌৰৱৰ স্থল। তেওঁলোকৰ নাম-কামৰ কথা আমাৰ লৰা-ছোৱালীবোৰে এই অৱস্থাতে জানিব লাগে। তেতিয়া তেওঁলোকেও সেই চানেকি আগত লৈ নিজ জীৱন গঢ়িবলৈ সাজু হব পাৰিব। {{gap}}অসমীয়া লৰা-ছোৱালীৰ উপযোগী এনে অসমীয়া জীৱনী নাই বুলিবই লাগে। সেইদেখি তেনেকুৱা এশাৰী জীৱনা লিখিবলৈ মনত ধাউতি হৈছে। অসমীয়া লৰা-ছোৱালীৰ কাৰণে শাক-ভাত-খাৰ খোৱা অসমীয়া মানুহৰ জীৱনী আনতকৈ অলপ তল খাপৰ হলেও সৰহ কাজুৱা হব বুলি বিশ্বাস জন্মিছে। {{gap}}সেইদেখি আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱনীতে জয়ে জয়ে হাত দিলোঁ। গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ জীৱনীখনৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ এটা বঁটাও পাইছোঁ। তাৰ পাছতে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱনীখন ধৰিম। তাৰ পাছত নতুন আন কেইখনমান জীৱনী ধৰিবৰ মন আছে। সেইমতে মনত উৎসাহ-উদগনি আৰু বল পাই থাকিলেই হয়। {{gap}}এই জীৱনীখন লিখাত গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ “আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত” খনৰ পৰা মুকলিকৈ সহায় লৈছোঁ। ইয়াত বাজে, সাহিত্যৰ আলোচনাৰ আভাস দিবলৈ মোৰ স্বামী-দেৱতাৰ “আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী”ৰ ওচৰত হাত পাতিছো। গতিকে পূজনীয় এই দুই গ্ৰন্থকাৰৰ কাষত মই সদায় ধৰুৱা হৈ থাকিলোঁ। {{gap}}ৰাইজৰ পৰা আদৰ পালে আৰু অসমীয়া লৰা-ছোৱালীৰ কৰবাত এটি-দুটিয়েও এনে আদৰ্শ লৈ জীৱন গঢ়া দেখিবলৈ পালে নিজ শ্ৰম বিফল হোৱা নাই বুলি জানিম। {| | width=30% |<center>যোৰহাট,<br/>বহাগ, ১৮৬২ শক</center> | width=3% rowspan=2|{{gap}} {{brace2|3|r}} |'''শ্ৰীআজলীতৰ নেওগ''' |}<noinclude></noinclude> 3dagylfo4p98n5lbv6cmr80tjqu4422 267441 267440 2026-11-12T04:46:00Z হানিফ আলী 1925 267441 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Dhr|5em}} {{center|{{X-larger|'''আগকথা'''}}}} {{gap}}যিসকল লোকে নিজ দেশ মাতৃৰ মুখ প্ৰফুল্ল কৰি থৈ গৈছে, তেওঁলোক সঁচাকৈৰে দেশৰ গৌৰৱৰ স্থল। তেওঁলোকৰ নাম-কামৰ কথা আমাৰ লৰা-ছোৱালীবোৰে এই অৱস্থাতে জানিব লাগে। তেতিয়া তেওঁলোকেও সেই চানেকি আগত লৈ নিজ জীৱন গঢ়িবলৈ সাজু হব পাৰিব। {{gap}}অসমীয়া লৰা-ছোৱালীৰ উপযোগী এনে অসমীয়া জীৱনী নাই বুলিবই লাগে। সেইদেখি তেনেকুৱা এশাৰী জীৱনা লিখিবলৈ মনত ধাউতি হৈছে। অসমীয়া লৰা-ছোৱালীৰ কাৰণে শাক-ভাত-খাৰ খোৱা অসমীয়া মানুহৰ জীৱনী আনতকৈ অলপ তল খাপৰ হলেও সৰহ কাজুৱা হব বুলি বিশ্বাস জন্মিছে। {{gap}}সেইদেখি আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱনীতে জয়ে জয়ে হাত দিলোঁ। গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ জীৱনীখনৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ এটা বঁটাও পাইছোঁ। তাৰ পাছতে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱনীখন ধৰিম। তাৰ পাছত নতুন আন কেইখনমান জীৱনী ধৰিবৰ মন আছে। সেইমতে মনত উৎসাহ-উদগনি আৰু বল পাই থাকিলেই হয়। {{gap}}এই জীৱনীখন লিখাত গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ “আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত” খনৰ পৰা মুকলিকৈ সহায় লৈছোঁ। ইয়াত বাজে, সাহিত্যৰ আলোচনাৰ আভাস দিবলৈ মোৰ স্বামী-দেৱতাৰ “আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী”ৰ ওচৰত হাত পাতিছো। গতিকে পূজনীয় এই দুই গ্ৰন্থকাৰৰ কাষত মই সদায় ধৰুৱা হৈ থাকিলোঁ। {{gap}}ৰাইজৰ পৰা আদৰ পালে আৰু অসমীয়া লৰা-ছোৱালীৰ কৰবাত এটি-দুটিয়েও এনে আদৰ্শ লৈ জীৱন গঢ়া দেখিবলৈ পালে নিজ শ্ৰম বিফল হোৱা নাই বুলি জানিম। {| | {{gap}}যোৰহাট, | rowspan=2|{{brace2|3|r}}{{gap}}'''শ্ৰীআজলীতৰ নেওগ''' |- | বহাগ, ১৮৬২ শক |}<noinclude></noinclude> gb66shoo19fu4i953heopu2beeag1ws 104 77168 267375 211357 2026-11-11T17:33:16Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267375 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>১৬ মাতৃজাতি জীৱনতকৈও মৰমৰ লৰা ছোৱালীৰ শৰীৰৰ পুষ্টি, স্বাস্থ্য আৰু জীৱন নিৰ্ভৰ কৰে। অপৰিষ্কাৰ কৈ আৰু বেয়াকৈ ৰন্ধা আধা সিজা বন্ধা বঢ়াই শৰীৰ পুষ্টিসাধন কৰা দূৰত থাকক, মানুহৰ বেমাৰৰ হে সৃষ্টি কৰে। তোমাৰ স্বামীৰ আৰু তোমাৰ লৰা ছোৱালীৰ মৰমত তুমি যেনে ভাবে পৰিষ্কাৰ কৰি, যত্নলৈ সাৱধানে ৰান্ধিবা, দৰ্ম্মহ৷ দিয়া ঢাকৰ বা ৰান্ধনিয়ে তেনেকৈ নাৰান্ধে কাৰণ সিহঁতৰ লগত মৰমৰ সম্বন্ধ নাই, সম্বন্ধ টকাৰ লগত। কিবা কাৰণে নিজে বান্ধিবলৈ অসমৰ্থ হলে, ৰান্ধনিৰ লগে লগে থাকি বান্ধনিৰ ওপৰত ঢোকা নজৰ ৰাখিব লাগে। যি ঘৰৰ ভাত ঘৰৰ ঘৈণীয়ে নাৰান্ধি চাকৰ, বা ৰান্ধনিয়ে ৰান্ধে, সেই ভাত আৰু হোতেলৰ ভাতৰ কোনো প্ৰভেদ নাই। মৰমৰ আৰু ভক্তিৰে ৰন্ধা ভাত সেই মৰম আৰু ভক্তিয়ে বেছি সোৱাদ আৰু বেছি তৃপ্তিকৰ কৰে। ভালকৈ বান্ধিব জনা তিৰোতা মানুহৰ প্ৰধান গুণ—গন্ধহীন ফুল আৰু ভালকৈ ৰান্ধিব নজনা তিৰোতা মানুহৰ একে শ্ৰেণীৰ। আই, তুমি নিজে ভাত ৰন্ধা, সেইবাবে যেযিয়া খাওঁতা- -বোৰে তোমাৰ ৰন্ধা ভাল বোলে, তেতিয়া তোমাৰ মনত কি আনন্দ হয়, আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে তোমাৰ ৰন্ধা বেয়া বোলে তেতিয়া তুমি কিমান বেয়া পোৱা মনত কৰা বান্ধা ভাল হোৱা বুলি কলে প্ৰায় বান্ধনীয়ে তোমাক আৰু অলপ বেছিকৈ দিব। আমাৰ “মিনীৰ” হলে কথাটো আৰু আনৰকমৰ। তেওঁৰ আঞ্জা ভাল হোৱা চোন।<noinclude></noinclude> 6gutj00rer5p1r527oiq75fdq6r3ky1 267380 267375 2026-11-11T17:49:25Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267380 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৯৬|মাতৃজাতি|}}</noinclude>জীৱনতকৈও মৰমৰ লৰা ছোৱালীৰ শৰীৰৰ পুষ্টি, স্বাস্থ্য আৰু জীৱন নিৰ্ভৰ কৰে। অপৰিষ্কাৰ কৈ আৰু বেয়াকৈ ৰন্ধা আধা সিজা ৰন্ধা বঢ়াই শৰীৰ পুষ্টিসাধন কৰা দূৰত থাকক, মানুহৰ বেমাৰৰ হে সৃষ্টি কৰে। তোমাৰ স্বামীৰ আৰু তোমাৰ লৰা ছোৱালীৰ মৰমত তুমি যেনে ভাবে পৰিষ্কাৰ কৰি, যত্নলৈ সাৱধানে ৰান্ধিবা, দৰ্ম্মহ৷ দিয়া ঢাকৰ বা ৰান্ধনিয়ে তেনেকৈ নাৰান্ধে কাৰণ সিহঁতৰ লগত মৰমৰ সম্বন্ধ নাই, সম্বন্ধ টকাৰ লগত। কিবা কাৰণে নিজে ৰান্ধিবলৈ অসমৰ্থ হলে, ৰান্ধনিৰ লগে লগে থাকি ৰান্ধনিৰ ওপৰত চোকা নজৰ ৰাখিব লাগে। যি ঘৰৰ ভাত ঘৰৰ ঘৈণীয়ে নাৰান্ধি চাকৰ, বা ৰান্ধনিয়ে ৰান্ধে, সেই ভাত আৰু হোতেলৰ ভাতৰ কোনো প্ৰভেদ নাই। মৰমৰ আৰু ভক্তিৰে ৰন্ধা ভাত সেইমৰম আৰু ভক্তিয়ে বেছি সোৱাদ আৰু বেছি তৃপ্তিকৰ কৰে। ভালকৈ বান্ধিব জনা তিৰোতা মানুহৰ প্ৰধান গুণ—গন্ধহীনফুল আৰু ভালকৈ ৰান্ধিব নজনা তিৰোতা মানুহৰ একে শ্ৰেণীৰ। {{gap}}আই, তুমি নিজে ভাত ৰন্ধা, সেইবাবে {{SIC|যেযিয়া|যেতিয়া}} খাওঁতা--বোৰে তোমাৰ ৰন্ধা ভাল বোলে, তেতিয়া তোমাৰ মনত কি আনন্দ হয়, আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে তোমাৰ ৰন্ধা বেয়া বোলে তেতিয়া তুমি কিমান বেয়া পোৱা মনত কৰাচোন ৰান্ধা ভাল হোৱা বুলি কলে প্ৰায় ৰান্ধনীয়ে তোমাক আৰু অলপ বেছিকৈ দিব। আমাৰ “মিনীৰ” হলে কথাটো আৰু আন ৰকমৰ তেওঁৰ আঞ্জা ভাল হোৱা<noinclude></noinclude> hw5elruxwvrwrehazbp151anlvfp6s6 267381 267380 2026-11-11T17:51:17Z Nilotpal Hazarika123 3917 267381 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৯৬|মাতৃজাতি|}}</noinclude>জীৱনতকৈও মৰমৰ লৰা ছোৱালীৰ শৰীৰৰ পুষ্টি, স্বাস্থ্য আৰু জীৱন নিৰ্ভৰ কৰে। অপৰিষ্কাৰ কৈ আৰু বেয়াকৈ ৰন্ধা আধা সিজা ৰন্ধা বঢ়াই শৰীৰ পুষ্টিসাধন কৰা দূৰত থাকক, মানুহৰ বেমাৰৰ হে সৃষ্টি কৰে। তোমাৰ স্বামীৰ আৰু তোমাৰ লৰা ছোৱালীৰ মৰমত তুমি যেনে ভাবে পৰিষ্কাৰ কৰি, যত্নলৈ সাৱধানে ৰান্ধিবা, দৰ্ম্মহ৷ দিয়া ঢাকৰ বা ৰান্ধনিয়ে তেনেকৈ নাৰান্ধে কাৰণ সিহঁতৰ লগত মৰমৰ সম্বন্ধ নাই, সম্বন্ধ টকাৰ লগত। কিবা কাৰণে নিজে ৰান্ধিবলৈ অসমৰ্থ হলে, ৰান্ধনিৰ লগে লগে থাকি ৰান্ধনিৰ ওপৰত চোকা নজৰ ৰাখিব লাগে। যি ঘৰৰ ভাত ঘৰৰ ঘৈণীয়ে নাৰান্ধি চাকৰ, বা ৰান্ধনিয়ে ৰান্ধে, সেই ভাত আৰু হোতেলৰ ভাতৰ কোনো প্ৰভেদ নাই। মৰমৰ আৰু ভক্তিৰে ৰন্ধা ভাত সেইমৰম আৰু ভক্তিয়ে বেছি সোৱাদ আৰু বেছি তৃপ্তিকৰ কৰে। ভালকৈ বান্ধিব জনা তিৰোতা মানুহৰ প্ৰধান গুণ—গন্ধহীন ফুল আৰু ভালকৈ ৰান্ধিব নজনা তিৰোতা মানুহৰ একে শ্ৰেণীৰ। {{gap}}আই, তুমি নিজে ভাত ৰন্ধা, সেইবাবে {{SIC|যেযিয়া|যেতিয়া}} খাওঁতা--বোৰে তোমাৰ ৰন্ধা ভাল বোলে, তেতিয়া তোমাৰ মনত কি আনন্দ হয়, আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে তোমাৰ ৰন্ধা বেয়া বোলে তেতিয়া তুমি কিমান বেয়া পোৱা মনত কৰাচোন ৰান্ধা ভাল হোৱা বুলি কলে প্ৰায় ৰান্ধনীয়ে তোমাক আৰু অলপ বেছিকৈ দিব। আমাৰ “মিনীৰ” হলে কথাটো আৰু আন ৰকমৰ তেওঁৰ আঞ্জা ভাল হোৱা<noinclude></noinclude> hoailheg368ux0lau37emi0hf3oudoa 267389 267381 2026-11-11T18:01:21Z Nilotpal Hazarika123 3917 267389 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৯৬|মাতৃজাতি|}}</noinclude>জীৱনতকৈও মৰমৰ লৰা ছোৱালীৰ শৰীৰৰ পুষ্টি, স্বাস্থ্য আৰু জীৱন নিৰ্ভৰ কৰে। অপৰিষ্কাৰ কৈ আৰু বেয়াকৈ ৰন্ধা আধা সিজা ৰন্ধা বঢ়াই শৰীৰ পুষ্টিসাধন কৰা দূৰত থাকক, মানুহৰ বেমাৰৰ হে সৃষ্টি কৰে। তোমাৰ স্বামীৰ আৰু তোমাৰ লৰা ছোৱালীৰ মৰমত তুমি যেনে ভাবে পৰিষ্কাৰ কৰি, যত্নলৈ সাৱধানে ৰান্ধিবা, দৰ্ম্মহ৷ দিয়া ঢাকৰ বা ৰান্ধনিয়ে তেনেকৈ নাৰান্ধে কাৰণ সিহঁতৰ লগত মৰমৰ সম্বন্ধ নাই, সম্বন্ধ টকাৰ লগত। কিবা কাৰণে নিজে ৰান্ধিবলৈ অসমৰ্থ হলে, ৰান্ধনিৰ লগে লগে থাকি ৰান্ধনিৰ ওপৰত চোকা নজৰ ৰাখিব লাগে। যি ঘৰৰ ভাত ঘৰৰ ঘৈণীয়ে নাৰান্ধি চাকৰ, বা ৰান্ধনিয়ে ৰান্ধে, সেই ভাত আৰু হোতেলৰ ভাতৰ কোনো প্ৰভেদ নাই। মৰমৰ আৰু ভক্তিৰে ৰন্ধা ভাত সেইমৰম আৰু ভক্তিয়ে বেছি সোৱাদ আৰু বেছি তৃপ্তিকৰ কৰে। ভালকৈ বান্ধিব জনা তিৰোতা মানুহৰ প্ৰধান গুণ—গন্ধহীন ফুল আৰু ভালকৈ ৰান্ধিব নজনা তিৰোতা মানুহৰ একে শ্ৰেণীৰ। {{gap}}আই, তুমি নিজে ভাত ৰন্ধা, সেইবাবে {{SIC|যেযিয়া|যেতিয়া}} খাওঁতা–বোৰে তোমাৰ ৰন্ধা ভাল বোলে, তেতিয়া তোমাৰ মনত কি আনন্দ হয়, আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে তোমাৰ ৰন্ধা বেয়া বোলে তেতিয়া তুমি কিমান বেয়া পোৱা মনত কৰাচোন ৰান্ধা ভাল হোৱা বুলি কলে প্ৰায় ৰান্ধনীয়ে তোমাক আৰু অলপ বেছিকৈ দিব। আমাৰ “মিনীৰ” হলে কথাটো আৰু আন ৰকমৰ তেওঁৰ আঞ্জা ভাল হোৱা<noinclude></noinclude> 62o13umtrqrtbvsb8chxpsrct90s2rb 104 77169 267390 211358 2026-11-11T18:02:55Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267390 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি ৯৭ বুলি খানিলে, তেওঁ তোমাৰ পাতত গোটেই খিনি ঢালি দি নিজে লোণে ভাতে খাব। ভালকৈ বান্ধি নিজৰ লৰা- ছোৱালী আৰু স্বামীক আনন্দ দিব পৰা বৰ গৌৰৱ আৰু আনন্দৰ বিষয় এই আনন্দৰ পৰা কেৱল মাত্ৰ এলাহৰ বাবে বঞ্চিত হোৱা প্ৰকৃতপক্ষে বৰ দুখৰ কথা। আখল, বাচন, বৰ্ত্তন ইত্যাদি সকলোকে বৰ চাফাকৈ ৰাখিব লাগে। এইবোৰ ময়লাকৈ বাখিলে সহজে মানুহৰ বেমাৰ হয়। ভাত ৰন্ধা সময়ত সদায় নিকা কাপোৰ পিন্ধা উচিত—যদিও বহুতে সেই সময়ত ময়লা কাপোৰ হে ব্যৱহাৰ কৰে। ৰন্ধা বঢ়াৰ চাফ-চিকণ — ৰান্ধনীৰ পিন্ধা কাপোৰ লেতেৰা হলে বহুত সময়ত বৰ সোৱাদ আঞ্জাইও খাওঁতাক তৃপ্তি নিদিয়ে। খোৱাৰ সময়ত মানুহে শান্তমনে খালেহে সেই খাদ্যই শৰীৰৰ পুষ্টিসাধন কৰে; সেই সময়ত ঘিণ বা খং ভাব মনত ওপজিলে খোৱা বস্তুই শৰীৰক পুষ্ট কৰিব ক’ত অন্যায়হে কৰে। বহুতৰ বৰ লেতেৰা আৰু ঘিণ লগা অভ্যাস আছে যেন—নাকৰ পৰা শেঙন পেলাই হাতখন নোধোৱাকৈয়ে খোৱা বস্তু লাখে, মূৰ চুলি ভালকৈ নাচুৰি নাবন্ধি ভাত বান্ধিব যায়। তাৰ ফলত আঞ্জাত চুলি সৰি পৰে মুখৰ থুই আৰু গৰমত গাৰ ঘামে৷ খোৱা বস্তুত নপৰাৰ বাবে উচিত যত্ন নলয়। সেইবোৰ বৰ দোষ, আৰু অতি যত্নেৰে তাক গুচুৱাৰ চেষ্টা কৰা উচিত।<noinclude></noinclude> jg5n3bra0c07l5sc39n2vsrco7s74na 267392 267390 2026-11-11T18:16:55Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267392 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৯৭}}</noinclude>বুলি বখানিলে, তেওঁ তোমাৰ পাতত গোটেই খিনি ঢালি দি নিজে লোণে ভাতে খাব। ভালকৈ ৰান্ধি নিজৰ লৰা-ছোৱালী আৰু স্বামীক আনন্দ দিব পৰা বৰ গৌৰৱ আৰু আনন্দৰ বিষয় এই আনন্দৰ পৰা কেৱল মাত্ৰ এলাহৰ বাবে বঞ্চিত হোৱা প্ৰকৃতপক্ষে বৰ দুখৰ কথা। {{gap}}আখল, বাচন, বৰ্ত্তন ইত্যাদি সকলোকে বৰ চাফাকৈ ৰাখিব লাগে। এইবোৰ ময়লাকৈ বাখিলে সহজে মানুহৰ বেমাৰ হয়। ভাত ৰন্ধা সময়ত সদায় নিকা কাপোৰ পিন্ধা উচিত—যদিও বহুতে সেই সময়ত ময়লা কাপোৰ হেব্যৱহাৰ কৰে। {{gap}}ৰন্ধা বঢ়াৰ চাফ-চিকণ — ৰান্ধনীৰ পিন্ধা কাপোৰ লেতেৰাহলে বহুত সময়ত বৰ সোৱাদ আঞ্জাইও খাওঁতাক তৃপ্তি নিদিয়ে। খোৱাৰ সময়ত মানুহে শান্ত মনে খালেহে সেই খাদ্যই শৰীৰৰ পুষ্টি সাধন কৰে; সেই সময়ত ঘিণ বা খংভাব মনত ওপজিলে খোৱা বস্তুই শৰীৰক পুষ্ট কৰিব ক’ত অন্যায়হে কৰে। বহুতৰ বৰ লেতেৰা আৰু ঘিণ লগা অভ্যাস আছে যেন—নাকৰ পৰা শেঙুন পেলাই হাতখন নোধোৱাকৈয়ে খোৱা বস্তু লাৰে, মূৰ চুলি ভালকৈ নাচুৰি নাবন্ধি ভাত বান্ধিব যায়। তাৰ ফলত আঞ্জাত চুলি সৰি পৰে মুখৰ থুই আৰু গৰমত গাৰ ঘামে৷ খোৱা বস্তুত নপৰাৰ বাবে উচিত যত্ন নলয়। সেইবোৰ বৰ দোষ, আৰু অতি যত্নেৰে তাক গুচুৱাৰ চেষ্টা কৰা উচিত।{{nop}}<noinclude>{{rh||৭|}}</noinclude> hdntikwgu2ur28pd7chyfujmhykw8ug 267393 267392 2026-11-11T18:19:55Z Nilotpal Hazarika123 3917 267393 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৯৭}}</noinclude>বুলি বখানিলে, তেওঁ তোমাৰ পাতত গোটেই খিনি ঢালি দি নিজে লোণে ভাতে খাব। ভালকৈ ৰান্ধি নিজৰ লৰা-ছোৱালী আৰু স্বামীক আনন্দ দিব পৰা বৰ গৌৰৱ আৰু আনন্দৰ বিষয় এই আনন্দৰ পৰা কেৱল মাত্ৰ এলাহৰ বাবে বঞ্চিত হোৱা প্ৰকৃতপক্ষে বৰ দুখৰ কথা। {{gap}}আখল, বাচন, বৰ্ত্তন ইত্যাদি সকলোকে বৰ চাফাকৈ ৰাখিব লাগে। এইবোৰ ময়লাকৈ বাখিলে সহজে মানুহৰ বেমাৰ হয়। ভাত ৰন্ধা সময়ত সদায় নিকা কাপোৰ পিন্ধা উচিত—যদিও বহুতে সেই সময়ত ময়লা কাপোৰ হে ব্যৱহাৰ কৰে। {{gap}}ৰন্ধা বঢ়াৰ চাফ-চিকণ — ৰান্ধনীৰ পিন্ধা কাপোৰ লেতেৰাহলে বহুত সময়ত বৰ সোৱাদ আঞ্জাইও খাওঁতাক তৃপ্তি নিদিয়ে। খোৱাৰ সময়ত মানুহে শান্ত মনে খালেহে সেই খাদ্যই শৰীৰৰ পুষ্টি সাধন কৰে; সেই সময়ত ঘিণ বা খংভাব মনত ওপজিলে খোৱা বস্তুই শৰীৰক পুষ্ট কৰিব ক’ত অন্যায়হে কৰে। বহুতৰ বৰ লেতেৰা আৰু ঘিণ লগা অভ্যাস আছে যেন—নাকৰ পৰা শেঙুন পেলাই হাতখন নোধোৱাকৈয়ে খোৱা বস্তু লাৰে, মূৰ চুলি ভালকৈ নাচুৰি নাবন্ধি ভাত বান্ধিব যায়। তাৰ ফলত আঞ্জাত চুলি সৰি পৰে মুখৰ থুই আৰু গৰমত গাৰ ঘামে৷ খোৱা বস্তুত নপৰাৰ বাবে উচিত যত্ন নলয়। সেইবোৰ বৰ দোষ, আৰু অতি যত্নেৰে তাক গুচুৱাৰ চেষ্টা কৰা উচিত।{{nop}}<noinclude>{{rh||৭|}}</noinclude> gq5jctc1fn61lpaq86z8yoenjfjv8ch 104 77170 267394 211359 2026-11-11T18:20:43Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267394 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি বহুতে আকৌ ৰন্ধা বস্তু যোগাৰ কৰাৰ বাবে অলপো যত্ন নলয়। শাক পাচলি বাচিবৰ ভয়ত বাৰীত হোৱা শাক পাচলি এৰি বজাৰৰ পৰা ধন ভাঙি কিনি অনা আলুগুটিৰ শ্ৰাদ্ধ কৰে। বঙালী তিৰোতা সকল এই বিষয়ে ধন্যবাদৰ পাত্ৰ। তেওঁলোকে ৰন্ধা-বঢ়াত বৰ যত্ন লয় আৰু অসমীয়া আই সকলে অদৰকাৰী বুলি পেলাই দিয়া বহুত তৰকাৰিৰ বাকলি প্ৰভৃতিৰে কম মুখত সোৱাদ তৰকাৰি তৈয়াৰ কৰে। বুদ্ধি খাটালে আৰু পৰিশ্ৰম কৰিলে নতুন নতুন তৰকাৰিৰ সৃষ্টি কৰা সম্ভৱ। ভালকৈ বান্ধিব জানিবৰ নিমিত্তে বহু যত্ন আৰু বুদ্ধিৰ আৱশ্যক। খৰচতে লগা ভাত বন্ধাও সুকুমাৰ কলাৰ অন্তৰ্গত; নাচ-গান আক ছবি অঁকাই একমাত্ৰ সুকুমাৰ কলা নহয়। সেইবাবে ইয়াত পাকৈত হবৰ নিমিত্তেও জীয়ৰী বোৱাৰী সকলোৰে যত্ন কৰা উচিত। আজি কিছুদিনৰ পৰা আমাৰ চহৰে চহৰে ছোৱালী সকলৰ ভিতৰত সুকুমাৰ কলা বা আৰ্টৰ প্ৰতি বৰ ধাউতি দেখা গৈছে; কিন্তু এই পিনে ধাউতি বঢ়াৰ লগে লগে ভাত বন্ধাৰ প্ৰতি অৱহেলাটো বাঢ়ি অহা দেখা যায়। ঘৰে ঘৰে হাৰমনিয়ম, বেহেলা, এছৰাজৰ ঠুনঠুননি আৰু তাৰ ওপৰিও বহুত মাক-বাপেকে শিক্ষক সেই বিষয়ে ধৰি অকাতবে টকা খৰচ কৰি ছোৱালীক পাকৈত কৰাৰ চেষ্টা কৰিব ধৰিছে। কামৰূপৰ কামাখ্যা মাইৰ দেশৰ আৰু ঊষা চিত্ৰলেখাৰ দেশৰ ছোৱালী সকলে -<noinclude></noinclude> rxxaye4c05s20vv3crlqmlgf2pqukq3 267397 267394 2026-11-11T18:35:45Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267397 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৯৮|মাতৃজাতি|}}</noinclude>{{gap}}বহুতে আকৌ ৰন্ধা বস্তু যোগাৰ কৰাৰ বাবে অলপো যত্ন নলয়। শাক পাচলি বাচিবৰ ভয়ত বাৰীত হোৱা শাক পাচলি এৰি বজাৰৰ পৰা ধন ভাঙি কিনি অনা আলুগুটিৰ শ্ৰাদ্ধ কৰে। বঙালী তিৰোতা সকল এই বিষয়ে ধন্যবাদৰ পাত্ৰ। তেওঁলোকে ৰন্ধা-বঢ়াত বৰ যত্ন লয় আৰু অসমীয়া আই সকলে অদৰকাৰী বুলি পেলাই দিয়া বহুত তৰকাৰিৰ বাকলি প্ৰভৃতিৰে কম খৰচতে মুখত সোৱাদ লগা তৰকাৰি তৈয়াৰ কৰে। বুদ্ধি খাটালে আৰু পৰিশ্ৰম কৰিলে নতুন নতুন তৰকাৰিৰ সৃষ্টি কৰা সম্ভৱ। ভালকৈ বান্ধিব জানিবৰ নিমিত্তে বহু যত্ন আৰু বুদ্ধিৰ আৱশ্যক। {{gap}}ভাত বন্ধাও সুকুমাৰ কলাৰ অন্তৰ্গত; নাচ-গান আৰু ছবি অঁকাই একমাত্ৰ সুকুমাৰ কলা নহয়। সেইবাবে ইয়াত পাকৈত হবৰ নিমিত্তেও জীয়ৰী বোৱাৰী সকলোৰে যত্ন কৰা উচিত। আজি কিছুদিনৰ পৰা আমাৰ চহৰে চহৰে ছোৱালী সকলৰ ভিতৰত সুকুমাৰ কলা বা আৰ্টৰ প্ৰতিবৰ ধাউতি দেখা গৈছে; কিন্তু এই পিনে ধাউতি বঢ়াৰ লগে লগে ভাত ৰন্ধাৰ প্ৰতি অৱহেলাটো বাঢ়ি অহা দেখা যায়। ঘৰে ঘৰে হাৰমনিয়ম, বেহেলা, এছৰাজৰ ঠুনঠুননি আৰু তাৰ ওপৰিও বহুত মাক-বাপেকে শিক্ষক ধৰি অকাতৰে টকা খৰচ কৰি ছোৱালীক সেই বিষয়ে পাকৈত কৰাৰ চেষ্টা কৰিব ধৰিছে। কামৰূপৰ কামাখ্যা মাইৰ দেশৰ আৰু ঊষা চিত্ৰ লেখাৰ দেশৰ ছোৱালী সকলে<noinclude></noinclude> h2xdbivh64drfifivdd9bogtc48i1cf 267398 267397 2026-11-11T18:41:19Z Nilotpal Hazarika123 3917 267398 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|৯৮|মাতৃজাতি|}}</noinclude>{{gap}}বহুতে আকৌ ৰন্ধা বস্তু যোগাৰ কৰাৰ বাবে অলপো যত্ন নলয়। শাক পাচলি বাচিবৰ ভয়ত বাৰীত হোৱা শাক পাচলি এৰি বজাৰৰ পৰা ধন ভাঙি কিনি অনা আলুগুটিৰ শ্ৰাদ্ধ কৰে। বঙালী তিৰোতা সকল এই বিষয়ে ধন্যবাদৰ পাত্ৰ। তেওঁলোকে ৰন্ধা-বঢ়াত বৰ যত্ন লয় আৰু অসমীয়া আই সকলে অদৰকাৰী বুলি পেলাই দিয়া বহুত তৰকাৰিৰ বাকলি প্ৰভৃতিৰে কম খৰচতে মুখত সোৱাদ লগা তৰকাৰি তৈয়াৰ কৰে। বুদ্ধি খটালে আৰু পৰিশ্ৰম কৰিলে নতুন নতুন তৰকাৰিৰ সৃষ্টি কৰা সম্ভৱ। ভালকৈ বান্ধিব জানিবৰ নিমিত্তে বহু যত্ন আৰু বুদ্ধিৰ আৱশ্যক। {{gap}}ভাত বন্ধাও সুকুমাৰ কলাৰ অন্তৰ্গত; নাচ-গান আৰু ছবি অঁকাই একমাত্ৰ সুকুমাৰ কলা নহয়। সেইবাবে ইয়াত পাকৈত হবৰ নিমিত্তেও জীয়ৰী বোৱাৰী সকলোৰে যত্ন কৰা উচিত। আজি কিছুদিনৰ পৰা আমাৰ চহৰে চহৰে ছোৱালী সকলৰ ভিতৰত সুকুমাৰ কলা বা আৰ্টৰ প্ৰতিবৰ ধাউতি দেখা গৈছে; কিন্তু এই পিনে ধাউতি বঢ়াৰ লগে লগে ভাত ৰন্ধাৰ প্ৰতি অৱহেলাটো বাঢ়ি অহা দেখা যায়। ঘৰে ঘৰে হাৰমনিয়ম, বেহেলা, এছৰাজৰ ঠুনঠুননি আৰু তাৰ ওপৰিও বহুত মাক-বাপেকে শিক্ষক ধৰি অকাতৰে টকা খৰচ কৰি ছোৱালীক সেই বিষয়ে পাকৈত কৰাৰ চেষ্টা কৰিব ধৰিছে। কামৰূপৰ কামাখ্যা মাইৰ দেশৰ আৰু ঊষা চিত্ৰ লেখাৰ দেশৰ ছোৱালী সকলে<noinclude></noinclude> 1mme459fylhor1m49opuxvsuvdi82vz 104 77171 267399 211360 2026-11-12T02:11:23Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267399 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>. মাতৃজাতি S ৯৯ যে শীঘ্ৰে নাচ-গানত শ্ৰেষ্ঠত্ব লাভ কৰিব তাত কোনো সংশয় নাই; কিন্তু তাৰ লগে লগে, নিতৌ কামত লগা, যাৰ ওপৰত মানুহৰ জীৱন, মৰণ, আৰু স্বাস্থ্য নিৰ্ভৰ কৰে সেই ৰান্ধন-বাঢ়ন কলা বিদ্যাৰ প্ৰতি তেনেৰূপ হোৱা হলে আমাৰ এই দুখীয়া দেশখন ধনে-প্ৰাণে ৰক্ষা পৰিলহেঁতেন। সেই ভাত বন্ধা বিছ্যাটো বহুতে হেয় বুলি ভাবে, তাৰ বাবে ধাউতি বৰ কম কিন্তু সঙ্গীত বিদ্যাত ধাউতি বৰ বেছি। তাৰ কাৰণ সম্ভৱতঃ গান বাজনাত পাৰদৰ্শী হলে সভা সমিতিত ধন্যবাদ, “মেডেল” ছাৰ্টিফিকেট্‌ পুৰস্কাৰ পোৱাৰ আৰু বাতৰি কাকত আৰু আলোচনীত নাম আৰু ফটো গুলোৱাৰ আশা থাকে। যি সকল লোকে সদায় দেশব মঙ্গলৰ বাবে চিন্তা কৰে তেওঁলোকে বন্ধা বঢ়াব প্ৰতি- যোগিতা পাতি যদি আমাৰ ছোৱালী সকলক উৎসাহ দিলেহেঁতেন, তেনেহলে এই দুখীয়া জাতিটোৰ ধনে প্ৰাণে ৰক্ষা পৰাৰ এটা উপায় হলহেঁতেন। আই, তোমালোকৰ মহিলা সমিতি বোৰে৷ এই বিষয়ে উদ্যোগী হোৱা উচিত; হিন্দুস্থানী আৰু গানৰ ক্লাচ খোলাতকৈ ই বহু গুণে আৱশ্যকীয়। মাকসকলে নিজে ভাত ৰান্ধিলে ছোৱালী- বোৰক ৰন্ধা বঢ়া শিকোৱাৰ ক্লাচৰ, আৱশ্য‍ই নাই। মহিল৷ সমিতিবোৰে ছোৱালী বিলাকৰ ভিতৰত সেই বিষয়ে প্ৰতি- যোগিতা পাতি উৎসাহ দিলেই যথেষ্ট। এই বিদ্যাত পাৰদৰ্শী হোৱাও বৰ সহজ কথা নহয়;<noinclude></noinclude> nue1dnlf6vviv9bksc02d0pq7bj8m97 267400 267399 2026-11-12T02:20:26Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267400 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|৯৯}}</noinclude>যে শীঘ্ৰে নাচ-গানত শ্ৰেষ্ঠত্ব লাভ কৰিব তাত কোনো সংশয় নাই; কিন্তু তাৰ লগে লগে, নিতৌ কামত লগা,যাৰ ওপৰত মানুহৰ জীৱন, মৰণ, আৰু স্বাস্থ্য নিৰ্ভৰ কৰে সেই ৰান্ধন বাঢ়ন কলা বিদ্যাৰ প্ৰতি তেনেৰূপ হোৱা হলে আমাৰ এই দুখীয়া দেশখন ধনে-প্ৰাণে ৰক্ষা পৰিলহেঁতেন। সেই ভাত বন্ধা বিদ্যাটো বহুতে হেয় বুলি ভাবে, তাৰ বাবে ধাউতি বৰ কম কিন্তু সঙ্গীত বিদ্যাত ধাউতি বৰবেছি। তাৰ কাৰণ সম্ভৱতঃ গান বাজনাত পাৰদৰ্শী হলে সভা সমিতিত ধন্যবাদ, “মেডেল” ছাৰ্টিফিকেট্‌ পুৰস্কাৰ পোৱাৰ আৰু বাতৰি কাকত আৰু আলোচনীত নাম আৰু ফটোও লোৱাৰ আশা থাকে। যি সকল লোকে সদায় দেশৰ মঙ্গলৰ বাবে চিন্তা কৰে তেওঁলোকে ৰন্ধা বঢ়াৰ প্ৰতি-যোগিতা পাতি যদি আমাৰ ছোৱালী সকলক উৎসাহ দিলেহেঁতেন, তেনেহলে এই দুখীয়া জাতিটোৰ ধনে প্ৰাণে ৰক্ষা পৰাৰ এটা উপায় হলহেঁতেন। আই, তোমালোকৰ মহিলা সমিতি বোৰে৷ এই বিষয়ে উদ্যোগী হোৱা উচিত; হিন্দুস্থানী আৰু গানৰ ক্লাচ খোলাতকৈ ই বহু গুণে আৱশ্যকীয়। মাকসকলে নিজে ভাত ৰান্ধিলে ছোৱালী-বোৰক ৰন্ধা বঢ়া শিকোৱাৰ ক্লাচৰ, আৱশ্য‍ই নাই। মহিল৷ সমিতিবোৰে ছোৱালী বিলাকৰ ভিতৰত সেই বিষয়ে প্ৰতি-যোগিতা পাতি উৎসাহ দিলেই যথেষ্ট। {{gap}}এই বিদ্যাত পাৰদৰ্শী হোৱাও বৰ সহজ কথা নহয়;<noinclude></noinclude> 7dtkhae4kyykp92n26k1pgr7dn3snn8 104 77172 267401 211361 2026-11-12T02:23:06Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267401 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>300 মাতৃজাতি তাত বুদ্ধি আৰু যথেষ্ট পৰিশ্ৰম খটাব লাগে। যি খাদ্য সস্তা, সোৱাদ শৰীৰৰ উপযুক্ত পুষ্টি সাধন কৰে, আৰু তৈয়াৰ কৰোঁতে বৰ বেছি সময় নালাগে সেয়ে আমাৰ দুখীয়া দেশৰ উপযুক্ত খাদ্য। এনে খাদ্যৰ সংখ্যা যিমানেই বৃদ্ধি খটাই বঢ়াৰ পাৰা সিমানেই ভাল। তেনে কবি লাগিলে প্ৰত্যেক বস্তুৰ দোষ গুণ, ইটোৰ লগত সিটো মিহলি হলে উপকাৰী হয় নে অপকাৰী হয়; ইত্যাদি ভালকৈ জানিব লাগিব। এই বিদ্যা সকলো তিৰোতাই ভালকৈ জনা উচিত। বান্ধিব জনা মানুহক সকলোৱে আদৰ কৰে আৰু ঘৰৰ মানুহ সহজে তেওঁৰ বশ হয়। অপমানব বা অগৌৰৱৰ কথা নহয়, ৰাজৰাণী ভাত ৰন্ধা দ্ৰৌপদীয়ে নিজ হাতে ভাত বান্ধিছিল। আজিও অসমীয়া পুৰণি ঘৰ তাকে চকচুব নিদিয়ে বোৰত যাকে ; ঘৰৰ বোৱাৰী বোৰকো কিছুমান দিন পুৰণি হলেহে চৰু চুব দিয়ে আৰু সাধাৰণতঃ এই বাবটো ঘৰৰ বয়সীয়া তিৰোতাৰ গাত হে থাকে। কিন্তু গান বাজানা জনা ভাল, কিন্তু ভালকৈ বান্ধিব জনা তাতোকৈ ভাল—উভয়কে ভালকৈ জন৷ বৰ ভাল। ভালকৈ ৰান্ধিব নাজানি গান বাজানা ভালকৈ জনাৰ আমাৰ দুখীয়া৷ দেশত কোনো মূল্য নাই। মেজ এখন ঘৰত থাকিলেহে মেজব কাপোৰ লাগে, মেজ নহলে মেজৰ কাপোৰেৰে কি কবিবা? মেজ আৱশ্যকীয়, মেজৰ<noinclude></noinclude> sk9jx0s6awpsbt5re08tcjoiyf0b42j 267402 267401 2026-11-12T02:30:56Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267402 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১০০|মাতৃজাতি|}}</noinclude>তাত বুদ্ধি আৰু যথেষ্ট পৰিশ্ৰম খটাব লাগে। যি খাদ্য সস্তা, সোৱাদ শৰীৰৰ উপযুক্ত পুষ্টি সাধন কৰে, আৰু তৈয়াৰ কৰোঁতে বৰ বেছি সময় নালাগে সেয়ে আমাৰ দুখীয়া দেশৰ উপযুক্ত খাদ্য। এনে খাদ্যৰ সংখ্যা যিমানেই বৃদ্ধি খটাই বঢ়াৰ পাৰা সিমানেই ভাল। তেনে কৰিব লাগিলে প্ৰত্যেক বস্তুৰ দোষ গুণ, ইটোৰ লগত সিটো মিহলি হলে উপকাৰী হয় নে অপকাৰী হয়; ইত্যাদি ভালকৈ জানিব লাগিব। এই বিদ্যা সকলো তিৰোতাই ভালকৈ জনা উচিত। ৰান্ধিব জনা মানুহক সকলোৱে আদৰ কৰে আৰু ঘৰৰ মানুহ সহজে তেওঁৰ বশ হয়। ভাত ৰন্ধা অপমানৰ বা অগৌৰৱৰ কথা নহয়, ৰাজৰাণী দ্ৰৌপদীয়ে নিজ হাতে ভাত ৰান্ধিছিল। আজিও অসমীয়া পুৰণি ঘৰ বোৰত যাকে তাকে চৰু চুব নিদিয়ে; ঘৰৰ বোৱাৰী বোৰকো কিছুমান দিনপুৰণি হলেহে চৰু চুব দিয়ে আৰু সাধাৰণতঃ এই বাবটো ঘৰৰ বয়সীয়া তিৰোতাৰ গাত হে থাকে। {{gap}}গান বাজানা জনা ভাল, কিন্তু ভালকৈ ৰান্ধিব জনাতাতোকৈ ভাল—উভয়কে ভালকৈ জন৷ বৰ ভাল। কিন্তু ভালকৈ ৰান্ধিব নাজানি গান বাজানা ভালকৈ জনাৰ আমাৰ দুখীয়া দেশত কোনো মূল্য নাই। মেজ এখন ঘৰত থাকিলেহে মেজৰ কাপোৰ লাগে, মেজ নহলে মেজৰ কাপোৰেৰে কি কৰিবা? মেজ আৱশ্যকীয়, মেজৰ<noinclude></noinclude> jn434q62dhgclu7paicipu563d7jnsz 104 77173 267403 211362 2026-11-12T02:32:51Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267403 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি কাপোৰ অলঙ্কাৰ, ভাত ৰন্ধা-বঢ়া আৱশ্যকীয়, কিন্তু গান বাজনা অলঙ্কাৰ হে। গান-বাজনা নাজানিলে চলে, কিন্তু ৰন্ধা-বঢ়া নাজানিলে ঘৰ নচলে। ঘৰুৱা কামবন নজনা, গান গাব জনা পখিলী ছোৱালীতকৈ এজন সুস্থমনৰ ডেকাই ঘৰুৱা কাম কাজত পাকৈত গান গাব নজনা ছোৱালীকহে পচন্দ কৰিব, কাৰণ শেষৰ জনীক আনিলে ঘৰুৱা খৰচ বহু কমিব, আৰু ঘৰখন শান্তিৰে চলিব। আজিকালি গ্ৰামোফোন আৰু ৰেডিও বৰ সস্তা আৰু সহজলভ্য হোৱাই তিৰোতাৰ গান গাব নজনা দোষটো অলপ খৰচতে পূৰণ কৰিব পাৰি, কিন্তু সস্তীয়া ভাত ৰন্ধা যন্ত্ৰ আজিলৈকে আবিষ্কৃত হোৱা নাই। যিদিনা ঘৰৰ বন্ধ-বঢ়া বেয়া হয়, আঞ্ছাত লোণ বেছি হয় বা বস্তুবোৰ আধাসিজা হয় সিদিনা খাওঁতাবোৰৰ ভাতৰ পাতত মূৰ্ত্তিবিলাকলৈ মনত কৰিবাচোনঃ। নাটক নভেলৰ প্ৰাণেশ্বৰ প্ৰাণেশ্বৰী সকলৰ বাদে সাংসাৰিক মানুহৰ গান বাজনাই পেট নভায়—তেওঁলোকৰ পেট ভৰায় আৰু তৃপ্তি দিয়ে—ভাল ৰন্ধা বঢ়াইহে। জা-জলপান—ইয়াকে৷ তুমি নিজ হাতে তৈয়াৰ কৰা উচিত, ৰন্ধা বঢ়াৰ বিষয়ে যি কৈছে। সিয়ো ইয়াতে খাটে ইয়াতে এটা কথা কৈ থওঁ যে আজি-কালি চহৰৰ কথা দূৰৈত থাওক; ভিতৰৰ গাঁও বোৰতো চিবা, পিঠা, কোমল চাউলৰ ঠাই আটা, ঘিউ, পাউৰুটি ৰসগোল্লা প্ৰভৃতিয়ে<noinclude></noinclude> c2fxd7yqtlmdf95y77pcmzxl3yudeyg 267404 267403 2026-11-12T02:42:55Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267404 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১০১}}</noinclude>কাপোৰ অলঙ্কাৰ, ভাত ৰন্ধা-বঢ়া আৱশ্যকীয়, কিন্তু গান বাজনা অলঙ্কাৰ হে। গান-বাজনা নাজানিলে চলে,কিন্তু ৰন্ধা-বঢ়া নাজানিলে ঘৰ নচলে। ঘৰুৱা কামবন নজনা, গান গাব জনা পখিলী ছোৱালীতকৈ এজন সুস্থ মনৰ ডেকাই ঘৰুৱা কাম কাজত পাকৈত গান গাব নজনা ছোৱালীকহে পচন্দ কৰিব, কাৰণ শেষৰ জনীক আনিলে ঘৰুৱা খৰচ বহু কমিব, আৰু ঘৰখন শান্তিৰে চলিব। আজিকালি গ্ৰামোফোন আৰু ৰেডিও বৰ সস্তা আৰু সহজলভ্য হোৱাই তিৰোতাৰ গান গাব নজনা দোষটো অলপ খৰচতে পূৰণ কৰিব পাৰি, কিন্তু সস্তীয়া ভাত ৰন্ধা যন্ত্ৰ আজিলৈকে আবিষ্কৃত হোৱা নাই। যিদিনা ঘৰৰ {{SIC|বন্ধ|ৰন্ধা}}-বঢ়া বেয়া হয়, আঞ্ছাত লোণ বেছি হয় বাবস্তুবোৰ আধা সিজা হয় সিদিনা খাওঁতা বোৰৰ ভাতৰ পাতত মূৰ্ত্তিবিলাকলৈ মনত কৰিবাচোনঃ। নাটক নভেলৰ প্ৰাণেশ্বৰ প্ৰাণেশ্বৰী সকলৰ বাদে সাংসাৰিক মানুহৰ গান বাজনাই পেট নভৰায়—তেওঁলোকৰ পেট ভৰায় আৰু তৃপ্তি দিয়ে—ভাল ৰন্ধা বঢ়াইহে। {{gap}}জা-জলপান—ইয়াকে৷ তুমি নিজ হাতে তৈয়াৰ কৰাউচিত, ৰন্ধা বঢ়াৰ বিষয়ে যি কৈছে। সিয়ো ইয়াতে খাটে ইয়াতে এটা কথা কৈ থওঁ যে আজি-কালি চহৰৰ কথা দূৰৈত থাওক; ভিতৰৰ গাঁও বোৰতো চিৰা, পিঠা, কোমল চাউলৰ ঠাই আটা, ঘিউ, পাউৰুটি ৰসগোল্লা প্ৰভৃতিয়ে<noinclude></noinclude> ksekasf76ycztlcjm70w5igmoqk63iw 267405 267404 2026-11-12T02:45:03Z Nilotpal Hazarika123 3917 267405 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১০১}}</noinclude>কাপোৰ অলঙ্কাৰ, ভাত ৰন্ধা-বঢ়া আৱশ্যকীয়, কিন্তু গান বাজনা অলঙ্কাৰ হে। গান-বাজনা নাজানিলে চলে, কিন্তু ৰন্ধা-বঢ়া নাজানিলে ঘৰ নচলে। ঘৰুৱা কামবন নজনা, গান গাব জনা পখিলী ছোৱালীতকৈ এজন সুস্থ মনৰ ডেকাই ঘৰুৱা কাম কাজত পাকৈত গান গাব নজনা ছোৱালীকহে পচন্দ কৰিব, কাৰণ শেষৰ জনীক আনিলে ঘৰুৱা খৰচ বহু কমিব, আৰু ঘৰখন শান্তিৰে চলিব। আজিকালি গ্ৰামোফোন আৰু ৰেডিও বৰ সস্তা আৰু সহজলভ্য হোৱাই তিৰোতাৰ গান গাব নজনা দোষটো অলপ খৰচতে পূৰণ কৰিব পাৰি, কিন্তু সস্তীয়া ভাত ৰন্ধা যন্ত্ৰ আজিলৈকে আবিষ্কৃত হোৱা নাই। যিদিনা ঘৰৰ {{SIC|বন্ধ|ৰন্ধা}}-বঢ়া বেয়া হয়, আঞ্ছাত লোণ বেছি হয় বাবস্তুবোৰ আধা সিজা হয় সিদিনা খাওঁতা বোৰৰ ভাতৰ পাতত মূৰ্ত্তিবিলাকলৈ মনত কৰিবাচোনঃ। নাটক নভেলৰ প্ৰাণেশ্বৰ প্ৰাণেশ্বৰী সকলৰ বাদে সাংসাৰিক মানুহৰ গান বাজনাই পেট নভৰায়—তেওঁলোকৰ পেট ভৰায় আৰু তৃপ্তি দিয়ে—ভাল ৰন্ধা বঢ়াইহে। {{gap}}জা-জলপান—ইয়াকে৷ তুমি নিজ হাতে তৈয়াৰ কৰাউচিত, ৰন্ধা বঢ়াৰ বিষয়ে যি কৈছে। সিয়ো ইয়াতে খাটে ইয়াতে এটা কথা কৈ থওঁ যে আজি-কালি চহৰৰ কথা দূৰৈত থাওক; ভিতৰৰ গাঁও বোৰতো চিৰা, পিঠা, কোমল চাউলৰ ঠাই আটা, ঘিউ, পাউৰুটি ৰসগোল্লা প্ৰভৃতিয়ে<noinclude></noinclude> jxc6hkvsmn556uw1pfj5x4jalig8q7o 104 77174 267406 211363 2026-11-12T02:45:51Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267406 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি দখল কৰিলে। সেই বিলাক জলপানতকৈ আমাৰ চিৰা, আখৈ, কোমল চাউল প্ৰভৃতি বেছি উপকাৰী আৰু তাৰ খৰছে| কম। দোকানৰ আটা, চুজি, পাউকটি যে কিমান দিন পুৰণি কৰি দোকানী বোৰে বিক্ৰী কৰে তাক কোৱা সহজ নহয়। আমাৰ অসমীয়া জলপান সেই বোৰতকৈ বেছি উপকাৰী আৰু সস্তা। চাহ—আমাৰ দেশত এই চাহ বোলা বস্তুটোৰ প্ৰচলন দিনক দিনে বাঢ়ি গৈছে। চহৰৰ কথা কে নকওঁ, ভিতৰৰ গাওঁতো ইয়াৰ প্ৰচলন বৰ বেছি; তাৰ প্ৰমান হাট বিলা- কত হোৱা তৈয়াৰী চাহ তৈয়াৰী চাহ আৰু চাহ পাতৰ দোকান। যদিও বহুতেই চাহ খায় ভালকৈ চাহ তৈয়াৰ কৰিবলৈ বহুত কম মানুহেহে জানে। কম দামী চাহ পাত সিজাই সিজাই তাৰ পানী খায়, আৰু এনেকৈ সিজাওঁতে চাহৰ বিষাক্ত বস্তু খিনিহে খোৱা হয়। ইয়াৰ প্ৰচলন ইমান বেছি হৈছে যে ইয়াকো বৰ বিহু বুলিব লগাত পৰিছে। আগতেও কানি নোখোৱা মানুহ অসমত আছিল, কিন্তু আজি কালি চাহ নোখোৱা মানুহ একেবাৰেই নাই বুলি কলেও মিছা কোৱা নহব। প্ৰত্যেক গৃহস্থৰ মাছ ভাত খাওঁতে যিখিনি খৰচ হয় চাহ বৰবিহত তাতকৈ বেছি তাৰ উপৰি কানীয়াৰ কানি খোৱাৰ নহলেও কম নহয়। এটা সময় আছিল কিন্তু ইয়াক মানুহে য'তে ত'তে আৰু যেই সেই সময়তে খায়। আজি কেই বছৰ মানৰ<noinclude></noinclude> fyelbn4i5d4rd7c2o6nyl57cjywqvpq 267410 267406 2026-11-12T02:55:34Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267410 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১০২|মাতৃজাতি|}}</noinclude>দখল কৰিলে। সেই বিলাক জলপানতকৈ আমাৰ চিৰা, আখৈ, কোমল চাউল প্ৰভৃতি বেছি উপকাৰী আৰু তাৰ খৰছো কম। দোকানৰ আটা, চুজি, পাউৰুটি যে কিমান দিন পুৰণি কৰি দোকানী বোৰে বিক্ৰী কৰে তাক কোৱা সহজ নহয়। আমাৰ অসমীয়া জলপান সেই বোৰতকৈ বেছি উপকাৰী আৰু সস্তা। {{gap}}চাহ—আমাৰ দেশত এই চাহ বোলা বস্তুটোৰ প্ৰচলন দিনক দিনে বাঢ়ি গৈছে। চহৰৰ কথা কে নকওঁ, ভিতৰৰ গাওঁতো ইয়াৰ প্ৰচলন বৰ বেছি; তাৰ প্ৰমান হাট বিলা-কত হোৱা তৈয়াৰী চাহ আৰু চাহ পাতৰ দোকান। যদিও বহুতেই চাহ খায় ভালকৈ চাহ তৈয়াৰ কৰিবলৈ বহুত কম মানুহেহে জানে। কম দামী চাহ পাত সিজাই সিজাই তাৰ পানী খায়, আৰু এনেকৈ সিজাওঁতে চাহৰ বিষাক্ত বস্তু খিনিহে খোৱা হয়। ইয়াৰ প্ৰচলন ইমান বেছি হৈছে যে ইয়াকো বৰ বিহ বুলিব লগাত পৰিছে। {{gap}}আগতেও কানি নোখোৱা মানুহ অসমত আছিল, কিন্তু আজি কালি চাহ নোখোৱা মানুহ একেবাৰেই নাই বুলি কলেও মিছা কোৱা নহব। প্ৰত্যেক গৃহস্থৰ মাছ ভাত খাওঁতে যিখিনি খৰচ হয় চাহ বৰবিহত তাতকৈ বেছি নহলেও কম নহয়। তাৰ উপৰি কানীয়াৰ কানি খোৱাৰ এটা সময় আছিল কিন্তু ইয়াক মানুহে য'তে ত'তে আৰু যেই সেই সময়তে খায়। আজি কেই বছৰ মানৰ<noinclude></noinclude> 60u2h8zbu12cqsp74z09uj699fp1u8a 104 77175 267412 211364 2026-11-12T02:59:49Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267412 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি আগলৈকে শুনি আহিছিলে৷ যে চাহৰ কোনো গুণ নাই, কিন্তু আজি কিছুমান দিনৰ পৰা চাহ প্ৰচলন কৰা কমিটী বোৰে চাহৰ কত গুণ-কীৰ্ত্তন কৰি চাহৰ প্ৰচলন আৰু ঢ়াবৰ চেষ্টা কৰিব ধৰিছে, তাৰ প্ৰমান বেল ষ্টেশ্যনকে আদি কৰি আন আন ৰাজহুৱা ঠাই বোৰত তেওঁলোকে আৰি দিয়া বিজ্ঞাপন বিলাকেই। চাহৰ চাহৰ যেনে প্ৰচলন হব ধৰিছে যদি আমি যত্ন কৰি ইয়াক নকমাও তেনেহলে ই আমাক নিস্তেজ আৰু ৰাটৰ ভিকহু কৰিব। পুষ্টিকৰ গাখীৰৰ পৰিৱৰ্ত্তে কেচুৱা লৰা-ছোৱালীকে৷ ইয়াক খুউৱা হয়। লাহে লাহে ইয়াৰ প্ৰচলন ঘৰত কমোৱাৰ চেষ্টা কৰা ভাল, আৰু সৰুৰে পৰা যাতে লৰা-ছোৱালীৰ চাহ খোৱা অভ্যাস নজন্মে তাৰ বাবে সিহঁতৰ মুখত চাই নিদিয়াকৈ ৰখাৰ চেষ্টা কৰা ভাল। ভাৰতৰ আন আন প্ৰদেশত অসমৰ দৰে চাহৰ প্ৰচলন নাই। ইয়াত অনৰ্থক বহু টকা পইচা খৰচ হয়। সেই টকা গাখীৰ, ঘিউ, মাছ আদিত খৰচ কৰিলে শৰীৰৰ বহু উপকাৰ হয়। শিল্প কাৰ্য—আই, আজি-কালি তোমালোকে আগৰ অসমীয়া তিৰোতাতকৈ বহুত নতুন নতুন কাম শিকিছা, যেনে চিলাই, বেজীৰ কাম, উলৰ কাম ইত্যাদি। নতুন কাম শিকাৰ ধাউতি আৰু যত্ন দেখি বৰ সুখ লাগে কিন্তু লগে লগে আন এটি দুখলগা কথাৰ পিনে নাঙ লিয়াই নোৱাৰো। সেইটো হৈছে অসমীয়া তিৰোতাৰ বিশেষত্ব<noinclude></noinclude> bqvcmjsj11sjsbw2ciiffns6ro15uyy 267414 267412 2026-11-12T03:06:51Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267414 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১০৩}}</noinclude>আগলৈকে শুনি আহিছিলে৷ যে চাহৰ কোনো গুণ নাই,কিন্তু আজি কিছুমান দিনৰ পৰা চাহ প্ৰচলন কৰা কমিটী বোৰে চাহৰ কত গুণ-কীৰ্ত্তন কৰি চাহৰ প্ৰচলন আৰু বঢ়াবৰ চেষ্টা কৰিব ধৰিছে, তাৰ প্ৰমান ৰেল ষ্টেশ্যনকে আদি কৰি আন আন ৰাজহুৱা ঠাই বোৰত তেওঁলোকে আৰি দিয়া বিজ্ঞাপন বিলাকেই। চাহৰ যেনে প্ৰচলন হব ধৰিছে যদি আমি যত্ন কৰি ইয়াক নকমাও তেনেহলেই আমাক নিস্তেজ আৰু বাটৰ ভিকহু কৰিব। পুষ্টিকৰ গাখীৰৰ পৰিৱৰ্ত্তে কেচুৱা লৰা-ছোৱালীকে৷ ইয়াক খুউৱা হয়। লাহে লাহে ইয়াৰ প্ৰচলন ঘৰত কমোৱাৰ চেষ্টা কৰা ভাল, আৰু সৰুৰে পৰা যাতে লৰা-ছোৱালীৰ চাহ খোৱা অভ্যাস নজন্মে তাৰ বাবে সিহঁতৰ মুখত চাহ নিদিয়াকৈ ৰখাৰ চেষ্টা কৰা ভাল। ভাৰতৰ আন আন প্ৰদেশত অসমৰ দৰে চাহৰ প্ৰচলন নাই। ইয়াত অনৰ্থক বহু টকা পইচা খৰচ হয়। সেই টকা গাখীৰ,ঘিউ, মাছ আদিত খৰচ কৰিলে শৰীৰৰ বহু উপকাৰ হয়। {{gap}}শিল্প কাৰ্য—আই, আজি-কালি তোমালোকে আগৰ অসমীয়া তিৰোতাতকৈ বহুত নতুন নতুন কাম শিকিছা, যেনে চিলাই, বেজীৰ কাম, উলৰ কাম ইত্যাদি। নতুন কাম শিকাৰ ধাউতি আৰু যত্ন দেখি বৰ সুখ লাগে কিন্তু লগে লগে আন এটি দুখলগা কথাৰ পিনে নাঙূ লিয়াই নোৱাৰো। সেইটো হৈছে অসমীয়া তিৰোতাৰ বিশেষত্ব<noinclude></noinclude> mkzbzcrmxiiwi3u6niaze5gisqjgqrt 267415 267414 2026-11-12T03:07:39Z Nilotpal Hazarika123 3917 267415 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১০৩}}</noinclude>আগলৈকে শুনি আহিছিলে৷ যে চাহৰ কোনো গুণ নাই,কিন্তু আজি কিছুমান দিনৰ পৰা চাহ প্ৰচলন কৰা কমিটী বোৰে চাহৰ কত গুণ-কীৰ্ত্তন কৰি চাহৰ প্ৰচলন আৰু বঢ়াবৰ চেষ্টা কৰিব ধৰিছে, তাৰ প্ৰমান ৰেল ষ্টেশ্যনকে আদি কৰি আন আন ৰাজহুৱা ঠাই বোৰত তেওঁলোকে আৰি দিয়া বিজ্ঞাপন বিলাকেই। চাহৰ যেনে প্ৰচলন হব ধৰিছে যদি আমি যত্ন কৰি ইয়াক নকমাও তেনেহলেই আমাক নিস্তেজ আৰু বাটৰ ভিকহু কৰিব। পুষ্টিকৰ গাখীৰৰ পৰিৱৰ্ত্তে কেচুৱা লৰা-ছোৱালীকে৷ ইয়াক খুউৱা হয়। লাহে লাহে ইয়াৰ প্ৰচলন ঘৰত কমোৱাৰ চেষ্টা কৰা ভাল, আৰু সৰুৰে পৰা যাতে লৰা-ছোৱালীৰ চাহ খোৱা অভ্যাস নজন্মে তাৰ বাবে সিহঁতৰ মুখত চাহ নিদিয়াকৈ ৰখাৰ চেষ্টা কৰা ভাল। ভাৰতৰ আন আন প্ৰদেশত অসমৰ দৰে চাহৰ প্ৰচলন নাই। ইয়াত অনৰ্থক বহু টকা পইচা খৰচ হয়। সেই টকা গাখীৰ, ঘিউ, মাছ আদিত খৰচ কৰিলে শৰীৰৰ বহু উপকাৰ হয়। {{gap}}শিল্প কাৰ্য—আই, আজি-কালি তোমালোকে আগৰ অসমীয়া তিৰোতাতকৈ বহুত নতুন নতুন কাম শিকিছা, যেনে চিলাই, বেজীৰ কাম, উলৰ কাম ইত্যাদি। নতুন কাম শিকাৰ ধাউতি আৰু যত্ন দেখি বৰ সুখ লাগে কিন্তু লগে লগে আন এটি দুখলগা কথাৰ পিনে নাঙূ লিয়াই নোৱাৰো। সেইটো হৈছে অসমীয়া তিৰোতাৰ বিশেষত্ব<noinclude></noinclude> 9nosltw0e2pikne82ucpach5svjs0hx 104 77176 267416 211365 2026-11-12T03:08:41Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267416 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি যি গুণৰ বাবে সকলো বিদেশীয়ে বাধ্য হৈ অসমীয়া তিৰোতাক নশলাগি নোৱাৰে সেই শিপিনী-বিদ্যা। এই বিদ্যাটি আজি কালি বহুত নব্যাই অৱহেলা কৰিব ধৰিছে বোৰন-কাটন নজনা অসমীয়া তিৰোতা ভাবিবই নোৱাবি, বোৱন-কাটন শিকি আন যিমানেই পাৰা শিকা, কিন্তু অসমীয়া তিৰোতাৰ পক্ষে প্ৰথম বিদ্যা বোৱন-কাটন। ইয়াক অৱহেলা নকৰিবা, ইয়াক বৰ ভালকৈ শিকি লবা। আজিও অসমীয়া তিৰোতাই নিজ হাতে বোৱা বিহুৱান বিহুৰ সময়ত ভক্তিৰ আৰু মৰমৰ পাত্ৰ সকলক দি বৰ ৰং পায়। তোমাৰ ছোৱালী উলিয়াই দিয়াৰ সময়ত ছোৱালীক দিয়া বা জোঁৱাই থৰণৰ কাপোৰ যোৰ তুমি নিজ হাতে বৈ দিলে তুমিও মনত বং পাবা আৰু লগে লগে গৃহস্থবো বহুত খৰচ কমিব। আজিও গাওঁত বহু তিৰোতাই নিজ হাতে বোৱা কাপোৰ বেচি ৰজাৰ ৰাজহ শোধায়। এই বিদ্যাটো ভালকৈ শিকি ললে, কেনেবাকৈ বিপদত পৰিলে আনৰ ওচৰত হাত নাপাতি নিজেই নিজৰ ভাত মুঠা মিলাব পাৰে আৰু লৰা-ছোৱালীকে৷ ডাঙৰ দীঘল কৰিব পাৰে। e কামৰূপ মহিলা সমিতিৰ ভুতপূৰ্ব্ব সম্পাদিকা শ্ৰীযুতা ঘনাকান্তি দেবী ফুকননী, তোমাৰ বুঢ়ী আয়েৰাক, আজিও মানুহে ভাল শিপিনী বুলি প্ৰশংসা কৰে। মহাত্মা গান্ধী যেতিয়া প্ৰথম গৌহাটীলৈ আহে, তেতিয়া তেখেতক তেওঁ<noinclude></noinclude> 2idsd9z1dwfqzput0bzibw4krf6ld09 267419 267416 2026-11-12T03:18:44Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267419 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১০৪|মাতৃজাতি|}}</noinclude>যি গুণৰ বাবে সকলো বিদেশীয়ে বাধ্য হৈ অসমীয়া তিৰোতাক নশলাগি নোৱাৰে সেই শিপিনী-বিদ্যা। এই বিদ্যাটি আজি কালি বহুত নব্যাই অৱহেলা কৰিব ধৰিছে বোৱন-কাটন নজনা অসমীয়া তিৰোতা ভাবিবই নোৱাৰি, বোৱন-কাটন শিকি আন যিমানেই পাৰা শিকা, কিন্তু অসমীয়া তিৰোতাৰ পক্ষে প্ৰথম বিদ্যা বোৱন-কাটন। ইয়াক অৱহেলা নকৰিবা, ইয়াক বৰ ভালকৈ শিকি লবা। আজিও অসমীয়া তিৰোতাই নিজ হাতে বোৱা বিহুৱান বিহুৰ সময়ত ভক্তিৰ আৰু মৰমৰ পাত্ৰ সকলক দি বৰ ৰং পায়। তোমাৰ ছোৱালী উলিয়াই দিয়াৰ সময়ত ছোৱালীক দিয়া বা জোঁৱাই থৰণৰ কাপোৰ যোৰ তুমি নিজ হাতে বৈ দিলে তুমিও মনত ৰং পাবা আৰু লগে লগে গৃহস্থৰো বহুত খৰচ কমিব। আজিও গাওঁত বহু তিৰোতাই নিজ হাতে বোৱা কাপোৰ বেচি ৰজাৰ ৰাজহ শোধায়। এই বিদ্যাটো ভালকৈ শিকি ললে, কেনেবাকৈ বিপদত পৰিলে আনৰ ওচৰত হাত নাপাতি নিজেই নিজৰ ভাত মুঠা মিলাব পাৰে আৰু লৰা-ছোৱালীকে৷ ডাঙৰ দীঘল কৰিব পাৰে। {{gap}}কামৰূপ মহিলা সমিতিৰ ভুতপূৰ্ব্ব সম্পাদিকা শ্ৰীযুতা ঘনাকান্তি দেবী ফুকননী, তোমাৰ বুঢ়ী আয়েৰাক, আজিও মানুহে ভাল শিপিনী বুলি প্ৰশংসা কৰে। মহাত্মা গান্ধী যেতিয়া প্ৰথম {{SIC|গৌহাটীলৈ|গুৱাহাটীলৈ}} আহে, তেতিয়া তেখেতক তেওঁ<noinclude></noinclude> s3ts1jlyuaw223kdr5peyw8acbr64e5 104 77177 267420 211366 2026-11-12T03:20:15Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267420 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি ১°৫ এনে এখন হাতে-কটা মিহি সূতাৰ চাদৰ উপহাৰ দিছিল যে মহাত্মাই প্ৰথমে সেইখন হাতে কটা সূতাৰ কাপোৰ বুলি বিশ্বাস কৰাই নাছিল। পাচে যেতিয়া তেওঁক দৰি- শুৱা তুলা, তাৰ পৰা তৈয়াৰী পাঁজি আৰু সূতা লাহি বোৰ দেখুৱালে, তেতিয়াহে মহাত্মাই হাতে-কটা সূতাৰ চাদৰ বুলি বিশ্বাস কৰিছিল আৰু বৰ প্ৰশংসা কৰিছিল। ১৯২৬ চনত পাণ্ডুঘাটত বহা ভাৰতীয় কংগ্ৰেস মহা সভাব প্ৰদৰ্শনীত তেওঁ তেনে চাদৰ এখন দেখুৱাই এটা সোণৰ মেডেল আৰু এখন প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ছাৰ্টিফিকেট পাইছিল, আৰু এতিয়াও তেওঁৰ হাতৰ কাপোৰ তোমাৰ বাকচতে আছে। তেনে আয়েৰাৰ নাতিনী হৈ তেনে বোৱন-কাটন নিশিকিলে তেওঁৰ নাতিনী বুলি কেনেকৈ চিনাকি দিবা? বিহুত তুমি মোক বিহন দিয়া মিহি সূতাৰ চাদৰ খন গাতলৈ মই বৰ সুখ পাইছিলোঁ—মই চাদৰ প্ৰায়েই নলওঁ তথাপি তুমি নিজ হাতে বৈ দিয়াৰ বাবে মিহি সূতাৰ চাদৰ খন ম‍ই প্ৰায় গাত লৈছিলো। এতিয়া সেইখন ছিবি গ'ল আৰু এখন পৰিলে নতুনকৈ দিবা। তোমালোকে বোৱা কাপোৰ গাতলৈ মই যি সুখ পাওঁ তোমাক আন যি সকলে ভাল পাই, আৰু মৰম কৰে, তেওঁলোকেও তুমি বোৱা কাপোৰ গাতলৈ তেনে সুখ পায়। ই কেনে গৌৰৱ আৰু সুখৰ কথা ভাবি চাবা। অসমীয়া তিৰোতাৰ প্ৰথম বোৱন-কাটন তাৰ পিচতহে অনান্য শিল্প।<noinclude></noinclude> px4r85c77he80rklktitryx3pc99ckv 267421 267420 2026-11-12T03:29:32Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267421 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১০৫}}</noinclude>এনে এখন হাতে-কটা মিহি সূতাৰ চাদৰ উপহাৰ দিছিল যে মহাত্মাই প্ৰথমে সেইখন হাতে কটা সূতাৰ কাপোৰ বুলি বিশ্বাস কৰাই নাছিল। পাচে যেতিয়া তেওঁক দৰি-ওৱা তুলা, তাৰ পৰা তৈয়াৰী পাঁজি আৰু সূতা লাহিবোৰ দেখুৱালে, তেতিয়াহে মহাত্মাই হাতে-কটা সূতাৰচাদৰ বুলি বিশ্বাস কৰিছিল আৰু বৰ প্ৰশংসা কৰিছিল। {{gap}}১৯২৬ চনত পাণ্ডূঘাটত বহা ভাৰতীয় কংগ্ৰেস মহা সভাৰ প্ৰদৰ্শনীত তেওঁ তেনে চাদৰ এখন দেখুৱাই এটা সোণৰ মেডেল আৰু এখন প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ছাৰ্টিফিকেট পাইছিল, আৰু এতিয়াও তেওঁৰ হাতৰ কাপোৰ তোমাৰ বাকচতে আছে। তেনে আয়েৰাৰ নাতিনী হৈ তেনে বোৱন-কাটন নিশিকিলে তেওঁৰ নাতিনী বুলি কেনেকৈ চিনাকি দিবা? বিহুত তুমি মোক বিহন দিয়া মিহি সূতাৰ চাদৰ খন গাতলৈ মই বৰ সুখ পাইছিলোঁ—মই চাদৰ প্ৰায়েই নলওঁ তথাপি তুমি নিজ হাতে বৈ দিয়াৰ বাবে মিহি সূতাৰ চাদৰ খন ম‍ই প্ৰায় গাত লৈছিলো। এতিয়া সেইখন ছিৰি গ'ল আৰু এখন পৰিলে নতুনকৈ দিবা। তোমালোকে বোৱা কাপোৰ গাতলৈ মই যি সুখপাওঁ তোমাক আন যি সকলে ভাল পাই, আৰু মৰম কৰে, তেওঁলোকেও তুমি বোৱা কাপোৰ গাতলৈ তেনে সুখ পায়। ই কেনে গৌৰৱ আৰু সুখৰ কথা ভাবি চাবা। অসমীয়া তিৰোতাৰ প্ৰথম বোৱন-কাটন তাৰ পিচতহে অনান্য শিল্প।<noinclude></noinclude> ll77qzxglbf3j1774yhg34wvqih0p06 267422 267421 2026-11-12T03:30:29Z Nilotpal Hazarika123 3917 267422 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১০৫}}</noinclude>এনে এখন হাতে-কটা মিহি সূতাৰ চাদৰ উপহাৰ দিছিল যে মহাত্মাই প্ৰথমে সেইখন হাতে কটা সূতাৰ কাপোৰ বুলি বিশ্বাস কৰাই নাছিল। পাচে যেতিয়া তেওঁক দৰি-ওৱা তুলা, তাৰ পৰা তৈয়াৰী পাঁজি আৰু সূতা লাহিবোৰ দেখুৱালে, তেতিয়াহে মহাত্মাই হাতে-কটা সূতাৰচাদৰ বুলি বিশ্বাস কৰিছিল আৰু বৰ প্ৰশংসা কৰিছিল। {{gap}}১৯২৬ চনত পাণ্ডূঘাটত বহা ভাৰতীয় কংগ্ৰেস মহা সভাৰ প্ৰদৰ্শনীত তেওঁ তেনে চাদৰ এখন দেখুৱাই এটা সোণৰ মেডেল আৰু এখন প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ছাৰ্টিফিকেট পাইছিল, আৰু এতিয়াও তেওঁৰ হাতৰ কাপোৰ তোমাৰ বাকচতে আছে। তেনে আয়েৰাৰ নাতিনী হৈ তেনে বোৱন-কাটন নিশিকিলে তেওঁৰ নাতিনী বুলি কেনেকৈ চিনাকি দিবা? বিহুত তুমি মোক বিহন দিয়া মিহি সূতাৰ চাদৰ খন গাতলৈ মই বৰ সুখ পাইছিলোঁ—মই চাদৰ প্ৰায়েই নলওঁ তথাপি তুমি নিজ হাতে বৈ দিয়াৰ বাবে মিহি সূতাৰ চাদৰ খন ম‍ই প্ৰায় গাত লৈছিলো। এতিয়া সেইখন ছিৰি গ'ল আৰু এখন পৰিলে নতুনকৈ দিবা। তোমালোকে বোৱা কাপোৰ গাতলৈ মই যি সুখপাওঁ তোমাক আন যি সকলে ভাল পাই, আৰু মৰম কৰে, তেওঁলোকেও তুমি বোৱা কাপোৰ গাতলৈ তেনে সুখ পায়। ই কেনে গৌৰৱ আৰু সুখৰ কথা ভাবি চাবা। অসমীয়া তিৰোতাৰ প্ৰথম বোৱন-কাটন তাৰ পিচতহে অনান্য শিল্প।{{nop}}<noinclude></noinclude> ia52e5f0b3kkmrl37g9bssficlf6ikc 267423 267422 2026-11-12T03:31:29Z Nilotpal Hazarika123 3917 267423 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১০৫}}</noinclude>এনে এখন হাতে-কটা মিহি সূতাৰ চাদৰ উপহাৰ দিছিল যে মহাত্মাই প্ৰথমে সেইখন হাতে কটা সূতাৰ কাপোৰ বুলি বিশ্বাস কৰাই নাছিল। পাচে যেতিয়া তেওঁক দৰি-ওৱা তুলা, তাৰ পৰা তৈয়াৰী পাঁজি আৰু সূতা লাহিবোৰ দেখুৱালে, তেতিয়াহে মহাত্মাই হাতে-কটা সূতাৰচাদৰ বুলি বিশ্বাস কৰিছিল আৰু বৰ প্ৰশংসা কৰিছিল। {{gap}}১৯২৬ চনত পাণ্ডূঘাটত বহা ভাৰতীয় কংগ্ৰেস মহা সভাৰ প্ৰদৰ্শনীত তেওঁ তেনে চাদৰ এখন দেখুৱাই এটা সোণৰ মেডেল আৰু এখন প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ছাৰ্টিফিকেট পাইছিল, আৰু এতিয়াও তেওঁৰ হাতৰ কাপোৰ তোমাৰ বাকচতে আছে। তেনে আয়েৰাৰ নাতিনী হৈ তেনে বোৱন-কাটন নিশিকিলে তেওঁৰ নাতিনী বুলি কেনেকৈ চিনাকি দিবা? বিহুত তুমি মোক বিহন দিয়া মিহি সূতাৰ চাদৰ খন গাতলৈ মই বৰ সুখ পাইছিলোঁ—মই চাদৰ প্ৰায়েই নলওঁ তথাপি তুমি নিজ হাতে বৈ দিয়াৰ বাবে মিহি সূতাৰ চাদৰ খন ম‍ই প্ৰায় গাত লৈছিলো। এতিয়া সেইখন ছিৰি গ'ল আৰু এখন পৰিলে নতুনকৈ দিবা। তোমালোকে বোৱা কাপোৰ গাতলৈ মই যি সুখ পাওঁ তোমাক আন যি সকলে ভাল পাই, আৰু মৰম কৰে, তেওঁলোকেও তুমি বোৱা কাপোৰ গাতলৈ তেনে সুখ পায়। ই কেনে গৌৰৱ আৰু সুখৰ কথা ভাবি চাবা। অসমীয়া তিৰোতাৰ প্ৰথম বোৱন-কাটন তাৰ পিচতহে অনান্য শিল্প।{{nop}}<noinclude></noinclude> li3ai6xn0626useiiy818nm53pnzhft 104 77178 267496 211367 2026-11-12T08:12:43Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267496 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি নিয়মীয়া ভগন—“বৰ্ত্তমান সময়ত সমাজে ধনৰ অভাবতকৈ অপব্যৱহাৰৰ পৰাহে বেছি দুখ পায়। ধন আৰ্জাতকৈ খৰচ কৰাহে বেছি টান।”— স্মাইল্‌ছ্ এই কথাখিনি অক্ষৰে অক্ষৰে সচাঁ আৰু আজি-কালি ই আমাৰ অসমীয়া সমাজত খাটে। অৰ্জ্জনতকৈ বেছি খচ বিলাসিতা নিতৌ নতুন নতুন অভাবব সৃষ্টি, আৰু ধাৰ ঋণ কবিও সেই অভাব পূৰণৰ চেষ্টাই আমাক দিনে দিনে বেছি দুখীয়া কৰিব লাগিছে। ধন সাঁচা স্বভাৱ আমাৰ নাই, আমাৰ স্বভাৱ হৈছে তাৰ বিপৰীত। ভবিষ্যতৰ পিনে অলপো কেৰাহিকৈ নাচায়, আনক দেখি আমি কাম কৰে॥ লৰা - ছোৱালীৰ বিয়া বা আন সামাজিক উৎসৱ আদি উপলক্ষে আমি ধাৰ ঋণ কৰিও আনৰ অগত ধনী বোলাৰ উদ্দেশ্যে বা আনে বেয়া বুলিব বুলি বেছি খৰচ কৰোঁ। যাৰ যেনে অৱস্থা তেওঁ তেনেকৈ চলা উচিত। তাত কোনো কাৰণে লাজ পোৱা উচিত নহয়। দুখীয়া হোৱা লাজৰ কথা নহয়, কিন্তু আনক দেখি ধাৰ কৰি আনি অৱস্থাৰ অতিৰিক্ত খৰচ কৰি শেহত ধাৰ পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰি বিপদত পৰাটোহে বেছি লাজব কথা। তাত বাদে নতুন 'ফেশ্যনৰ' ডাঙৰ ঘৰ টকা ধাৰ কৰিও বন্ধা আমাৰ সমাজত এটি সংক্ৰামক ব্যাধি হৈ পৰিছে—মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ ভিতৰত ধাৰ কৰিও পুৰনি মটৰ গাড়ী কিনা আৰু এটি মাৰাত্মক উপসৰ্গ আৰম্ভ হৈছে। অসমীয়া মানুহৰ ভিতৰত যিমান মানুহে মটৰ<noinclude></noinclude> n7kavxggkd42v9e4uuudixedphbn0p2 267497 267496 2026-11-12T08:23:05Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267497 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১০৬|মাতৃজাতি|}}</noinclude>{{gap}}নিয়মীয়া ভগন—“বৰ্ত্তমান সময়ত সমাজে ধনৰ অভাবতকৈ অপব্যৱহাৰৰ পৰাহে বেছি দুখ পায়। ধন আৰ্জাতকৈ খৰচ কৰাহে বেছি টান।”— স্মাইল্‌ছ্ {{gap}}এই কথাখিনি অক্ষৰে অক্ষৰে সচাঁ আৰু আজি-কালি ইআমাৰ অসমীয়া সমাজত খাটে। অৰ্জ্জনতকৈ বেছি খৰচ বিলাসিতা নিতৌ নতুন নতুন অভাবৰ সৃষ্টি, আৰু ধাৰ ঋণ কৰিও সেই অভাব পূৰণৰ চেষ্টাই আমাক দিনে দিনে বেছি দুখীয়া কৰিব লাগিছে। ধন সাঁচা স্বভাৱ আমাৰ নাই,আমাৰ স্বভাৱ হৈছে তাৰ বিপৰীত। ভবিষ্যতৰ পিনে অলপো কেৰাহিকৈ নাচায়, আনক দেখি আমি কাম কৰোঁ। লৰা -ছোৱালীৰ বিয়া বা আন সামাজিক উৎসৱ আদি উপলক্ষে আমি ধাৰ ঋণ কৰিও আনৰ {{SIC|অগত|আগত}} ধনী বোলাৰ উদ্দেশ্যে বা আনে বেয়া বুলিব বুলি বেছি খৰচ কৰোঁ। যাৰ যেনে অৱস্থা তেওঁ তেনেকৈ চলা উচিত। তাত কোনো কাৰণে লাজ পোৱা উচিত নহয়। দুখীয়া হোৱা লাজৰ কথা নহয়,কিন্তু আনক দেখি ধাৰ কৰি আনি অৱস্থাৰ অতিৰিক্ত খৰচ কৰি {{SIC|শেহত|শেষত}} ধাৰ পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰি বিপদত পৰাটোহে বেছি লাজৰ কথা। তাত বাদে নতুন 'ফেশ্যনৰ'ডাঙৰ ঘৰ টকা ধাৰ কৰিও বন্ধা আমাৰ সমাজত এটি সংক্ৰামক ব্যাধি হৈ পৰিছে—মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ ভিতৰত ধাৰ কৰিও পুৰনি মটৰ গাড়ী কিনা আৰু এটি মাৰাত্মক উপসৰ্গ আৰম্ভ হৈছে। অসমীয়া মানুহৰ ভিতৰত যিমান মানুহে মটৰ<noinclude></noinclude> 4f2a5vvfp8lph3rdqpwxvdped4j0cej 104 77179 267498 211368 2026-11-12T08:23:56Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267498 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি গাড়ী কিনিছে, তাৰ ভিতৰত বহুতৰে মটৰ কিনাৰ কথা দূৰত থাওক মটৰ মাহিলি খৰচ খিনি চলোৱাৰ সামৰ্থ্যও নাই। কোনো কামতে অৱস্থাৰ অতিৰিক্ত খৰচ কৰা যুক্তিযুক্ত নহয়। মানুহে কি বুলিব—এনে কৰিলে মানুহে বেয়া বুলিব, তেনে কৰিলে মানুহে কি কব, এই ভয়ত মানুহে বহু সময়ত অৱস্থাৰ অতিৰিক্ত খৰচ কৰে। কিন্তু সদায় এইটো মনত ৰাখিবা যে অৱস্থাৰ অতিৰিক্ত খৰচ কৰা মানুহক কেৱে ভাল নাপায়, আৰু তাৰ বাবে ঠাট্টা বিদ্ৰূপ হে কৰে। সেই বাবে “এনে কৰিলে মানুহে কি বুলিব” এইটো ভাব মনৰ পৰা সদায় আঁতৰত ৰাখিবা, কাৰণ ই বৰ অনৰ্থৰ মূল। কোনো এটা সকাম আড়ম্বৰেৰে সৈতে নাপাতিলে যিবোৰ মানুহে তোমাক বেয়া বুলিব বুলি আশঙ্কা কৰা আৰু সেই আশঙ্কাতে সকামটো ডাঙৰকৈ কৰি ধাৰ পৰিশোধ কৰব নোৱাৰি যেতিয়া তুমি বিপদত পৰা বা খাব নোপোৱা বা তোমাৰ ঘৰ বাৰী নিলামত যায়, তেতিয়া সেই বোৰ মানুহে তোমাক সহায় কৰা দূৰত থাওঁক তেওঁলোকে হাঁহিবহে আৰু কব—ধাৰ কৰি বাহাদুৰি কৰাৰ কেনে মজা পালে বাপেকে! ধন কি— কেৱল যে টকা-পইচা হে ধন এনে নহয়, যি বিলাক বস্তু টকা পইচাৰে কিনিব লাগে বা যাক বেচি টিকা-পইচা পোৱা যায় সিয়ে ধন। সকলো বস্তুকে নিজৰ<noinclude></noinclude> c4ca66j9z220ol6cw7t6szag7uxl0du 267499 267498 2026-11-12T08:31:01Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267499 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১০৭}}</noinclude>গাড়ী কিনিছে, তাৰ ভিতৰত বহুতৰে মটৰ কিনাৰ কথা দূৰত থাওক মটৰ মাহিলি খৰচ খিনি চলোৱাৰ সামৰ্থ্যও নাই। কোনো কামতে অৱস্থাৰ অতিৰিক্ত খৰচ কৰা যুক্তিযুক্ত নহয়। {{gap}}মানুহে কি বুলিব—এনে কৰিলে মানুহে বেয়া বুলিব,তেনে কৰিলে মানুহে কি কব, এই ভয়ত মানুহে বহু সময়ত অৱস্থাৰ অতিৰিক্ত খৰচ কৰে। কিন্তু সদায় এইটো মনত ৰাখিবা যে অৱস্থাৰ অতিৰিক্ত খৰচ কৰা মানুহক কেৱে ভাল নাপায়, আৰু তাৰ বাবে ঠাট্টা বিদ্ৰূপ হে কৰে। সেই বাবে “এনে কৰিলে মানুহে কি বুলিব” এইটো ভাব মনৰ পৰা সদায় আঁতৰত ৰাখিবা, কাৰণ ই বৰ অনৰ্থৰ মূল। কোনো এটা সকাম আড়ম্বৰেৰে সৈতে নাপাতিলে যিবোৰ মানুহে তোমাক বেয়া বুলিব বুলি আশঙ্কা কৰা আৰু সেই আশঙ্কাতে সকামটো ডাঙৰকৈ কৰি ধাৰ পৰিশোধ {{SIC|কৰব|কৰিব}} নোৱাৰি যেতিয়া তুমি বিপদত পৰা বা খাব নোপোৱাবা তোমাৰ ঘৰ বাৰী নিলামত যায়, তেতিয়া সেইবোৰ মানুহে তোমাক সহায় কৰা দূৰত থাওঁক তেওঁলোকেহাঁহিবহে আৰু কব—ধাৰ কৰি বাহাদুৰি কৰাৰ কেনে মজা পালে বাপেকে! {{gap}}ধন কি—কেৱল যে টকা-পইচা হে ধন এনে নহয়, যিবিলাক বস্তু টকা পইচাৰে কিনিব লাগে বা যাক বেচিটিকা-পইচা পোৱা যায় সিয়ে ধন। সকলো বস্তুকে নিজৰ<noinclude></noinclude> qkar073nj81ijcs3cpu3h3w9ukw4710 104 77181 267500 211370 2026-11-12T08:33:29Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267500 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>১০৮ মাতৃজাতি অৱস্থা বুজিহে খৰচ কৰিব লাগে। প্ৰায় প্ৰত্যেক ঘৰতে সাধাৰণ খৰচ খিনি ঘৰৰ ঘৈণীৰ হাতেৰে হয়, সেই বাবে ঘৰৰ ঘৈণী জনীয়ে, যত্ন কৰি খৰচ কমোৱাৰ চেষ্টা কৰা উচিত। এই বিষয়ে বঙালী তিৰোতা অসমীয়া তিৰোতাতকৈ বহু গুণে শ্ৰেষ্ঠ। সেইবাবে এই বিষয়ত তেওঁলোকক সকলোৱে অনুকৰণ কৰা উচিত। ঘৰৰ ঘৈণী জনীয়ে ঘৰুৱা খচ কমাবলৈ ইচ্ছা নকৰিলে মতা মানুহৰ খৰচ কমোৱা আৰু বঢ়োৱাৰ বিষয়ে মনত ৰাখিব লাগিব,। কিছুমান খৰচ পক্ষে সি অসম্ভৱ প্ৰথমে এটা কথা কৰিবই লাগিব, নকৰিলে উপাই নাই। হাতত পইচা নহলেও লাগিলে ধাৰ কৰি কৰিব লাগিব যেনে, কেচুৱাব গাখীৰ, বেমাৰীৰ দৰৱ আৰু পথ্য, লাজ আগুৰা কাপোৰ ইত্যাদি, আৰু কিছুমান খৰচ আছে নকৰিলে চলে, সেই খৰচ নকৰিলে তোমাৰ কোনো হানি বিঘিনি নহয়—যেনে বিলাসিতা, থিয়েটাৰ চিনেমা প্ৰভৃতিত কৰা খৰচ, শ্ৰাদ্ধ, বিয়া প্ৰভৃতিত কৰা বাজে খৰচ। সেইবাহে পিছত কোৱা ৰকমৰ খৰচ সাধ্য মতে কমাব লাগে, কিন্তু আগত কোৱা ৰকমৰ খৰচ কমাব নোৱাৰি। সাধাৰণতঃ আমাৰ ৰান্ধনি ঘৰত বেছি অপব্যয় হয়, চাৰি-পাঁচ জন মানুহৰ ভাত বান্ধিলেও অন্ততঃ এজনৰ ভাত চুৱনি পাতলৈ যায় ই কেৱল ঘৈণীব এলাহ, আৰু অৱহেলাৰ পৰা হয়। বান্ধনিয়ে অলপ অলপকৈ কেবা বাবো 'ভাত দিয়াত বেজাৰ পাই, একেবাৰে পাতত বহুত ভাত দিয়ে<noinclude></noinclude> fntqgr33lam58trzhamzb6092kvhsc6 267501 267500 2026-11-12T08:40:59Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267501 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১০৮|মাতৃজাতি|}}</noinclude>অৱস্থা বুজিহে খৰচ কৰিব লাগে। প্ৰায় প্ৰত্যেক ঘৰতে সাধাৰণ খৰচ খিনি ঘৰৰ ঘৈণীৰ হাতেৰে হয়, সেই বাবে ঘৰৰ ঘৈণী জনীয়ে, যত্ন কৰি খৰচ কমোৱাৰ চেষ্টা কৰা উচিত। এই বিষয়ে বঙালী তিৰোতা অসমীয়া তিৰোতাতকৈ বহু গুণে শ্ৰেষ্ঠ। সেইবাবে এই বিষয়ত তেওঁলোকক সকলোৱে অনুকৰণ কৰা উচিত। ঘৰৰ ঘৈণী জনীয়ে ঘৰুৱা খৰচ কমাবলৈ ইচ্ছা নকৰিলে মতা মানুহৰ পক্ষে সি অসম্ভৱ {{gap}}খৰচ কমোৱা আৰু বঢ়োৱাৰ বিষয়ে প্ৰথমে এটা কথা মনত ৰাখিব লাগিব,কিছুমান খৰচ কৰিবই লোগিব নকৰিলে উপাই নাই। হাতত পইচা নহলেও লাগিলে ধাৰ কৰি কৰিব লাগিব যেনে, কেচুৱাব গাখীৰ, বেমাৰীৰ দৰৱ আৰু পথ্য, লাজ আগুৰা কাপোৰ ইত্যাদি, আৰু কিছুমান খৰচ আছে নকৰিলে চলে, সেই খৰচ নকৰিলে তোমাৰ কোনো হানি বিঘিনি নহয়—যেনে বিলাসিতা, থিয়েটাৰ চিনেমা প্ৰভৃতিত কৰা খৰচ, শ্ৰাদ্ধ, বিয়া প্ৰভৃতিত কৰা বাজে খৰচ। সেইবাহে পিছত কোৱা ৰকমৰ খৰচ সাধ্যমতে কমাব লাগে, কিন্তু আগত কোৱা ৰকমৰ খৰচ কমাবনোৱাৰি। সাধাৰণতঃ আমাৰ ৰান্ধনি ঘৰত বেছি অপব্যয় হয়, চাৰি-পাঁচ জন মানুহৰ ভাত বান্ধিলেও অন্ততঃ এজনৰভাত চুৱনি পাতলৈ যায় ই কেৱল ঘৈণীব এলাহ, আৰুঅৱহেলাৰ পৰা হয়। বান্ধনিয়ে অলপ অলপকৈ কেবা বাবো'ভাত দিয়াত বেজাৰ পাই, একেবাৰে পাতত বহুত ভাত দিয়ে<noinclude></noinclude> miwln0cq8u55z0vhzk05uyy545yh2if 267502 267501 2026-11-12T08:41:56Z Nilotpal Hazarika123 3917 267502 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১০৮|মাতৃজাতি|}}</noinclude>অৱস্থা বুজিহে খৰচ কৰিব লাগে। প্ৰায় প্ৰত্যেক ঘৰতে সাধাৰণ খৰচ খিনি ঘৰৰ ঘৈণীৰ হাতেৰে হয়, সেই বাবে ঘৰৰ ঘৈণী জনীয়ে, যত্ন কৰি খৰচ কমোৱাৰ চেষ্টা কৰা উচিত। এই বিষয়ে বঙালী তিৰোতা অসমীয়া তিৰোতাতকৈ বহু গুণে শ্ৰেষ্ঠ। সেইবাবে এই বিষয়ত তেওঁলোকক সকলোৱে অনুকৰণ কৰা উচিত। ঘৰৰ ঘৈণী জনীয়ে ঘৰুৱা খৰচ কমাবলৈ ইচ্ছা নকৰিলে মতা মানুহৰ পক্ষে সি অসম্ভৱ {{gap}}খৰচ কমোৱা আৰু বঢ়োৱাৰ বিষয়ে প্ৰথমে এটা কথা মনত ৰাখিব লাগিব,কিছুমান খৰচ কৰিবই লোগিব নকৰিলে উপাই নাই। হাতত পইচা নহলেও লাগিলে ধাৰ কৰি কৰিব লাগিব যেনে, কেচুৱাব গাখীৰ, বেমাৰীৰ দৰৱ আৰু পথ্য, লাজ আগুৰা কাপোৰ ইত্যাদি, আৰু কিছুমান খৰচ আছে নকৰিলে চলে, সেই খৰচ নকৰিলে তোমাৰ কোনো হানি বিঘিনি নহয়—যেনে বিলাসিতা, থিয়েটাৰ চিনেমা প্ৰভৃতিত কৰা খৰচ, শ্ৰাদ্ধ, বিয়া প্ৰভৃতিত কৰা বাজে খৰচ। সেইবাহে পিছত কোৱা ৰকমৰ খৰচ সাধ্যমতে কমাব লাগে, কিন্তু আগত কোৱা ৰকমৰ খৰচ কমাবনোৱাৰি। সাধাৰণতঃ আমাৰ ৰান্ধনি ঘৰত বেছি অপব্যয় হয়, চাৰি-পাঁচ জন মানুহৰ ভাত বান্ধিলেও অন্ততঃ এজনৰ ভাত চুৱনি পাতলৈ যায় ই কেৱল ঘৈণীব এলাহ, আৰুঅৱহেলাৰ পৰা হয়। বান্ধনিয়ে অলপ অলপকৈ কেবা বাবো'ভাত দিয়াত বেজাৰ পাই, একেবাৰে পাতত বহুত ভাত দিয়ে<noinclude></noinclude> luv85odwu7dutxdy7oczx89k10pwxf7 267503 267502 2026-11-12T08:42:19Z Nilotpal Hazarika123 3917 267503 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১০৮|মাতৃজাতি|}}</noinclude>অৱস্থা বুজিহে খৰচ কৰিব লাগে। প্ৰায় প্ৰত্যেক ঘৰতে সাধাৰণ খৰচ খিনি ঘৰৰ ঘৈণীৰ হাতেৰে হয়, সেই বাবে ঘৰৰ ঘৈণী জনীয়ে, যত্ন কৰি খৰচ কমোৱাৰ চেষ্টা কৰা উচিত। এই বিষয়ে বঙালী তিৰোতা অসমীয়া তিৰোতাতকৈ বহু গুণে শ্ৰেষ্ঠ। সেইবাবে এই বিষয়ত তেওঁলোকক সকলোৱে অনুকৰণ কৰা উচিত। ঘৰৰ ঘৈণী জনীয়ে ঘৰুৱা খৰচ কমাবলৈ ইচ্ছা নকৰিলে মতা মানুহৰ পক্ষে সি অসম্ভৱ {{gap}}খৰচ কমোৱা আৰু বঢ়োৱাৰ বিষয়ে প্ৰথমে এটা কথা মনত ৰাখিব লাগিব,কিছুমান খৰচ কৰিবই লোগিব নকৰিলে উপাই নাই। হাতত পইচা নহলেও লাগিলে ধাৰ কৰি কৰিব লাগিব যেনে, কেচুৱাব গাখীৰ, বেমাৰীৰ দৰৱ আৰু পথ্য, লাজ আগুৰা কাপোৰ ইত্যাদি, আৰু কিছুমান খৰচ আছে নকৰিলে চলে, সেই খৰচ নকৰিলে তোমাৰ কোনো হানি বিঘিনি নহয়—যেনে বিলাসিতা, থিয়েটাৰ চিনেমা প্ৰভৃতিত কৰা খৰচ, শ্ৰাদ্ধ, বিয়া প্ৰভৃতিত কৰা বাজে খৰচ। সেইবাহে পিছত কোৱা ৰকমৰ খৰচ সাধ্যমতে কমাব লাগে, কিন্তু আগত কোৱা ৰকমৰ খৰচ কমাবনোৱাৰি। সাধাৰণতঃ আমাৰ ৰান্ধনি ঘৰত বেছি অপব্যয় হয়, চাৰি-পাঁচ জন মানুহৰ ভাত বান্ধিলেও অন্ততঃ এজনৰ ভাত চুৱনি পাতলৈ যায় ই কেৱল ঘৈণীব এলাহ, আৰু অৱহেলাৰ পৰা হয়। বান্ধনিয়ে অলপ অলপকৈ কেবা বাবো'ভাত দিয়াত বেজাৰ পাই, একেবাৰে পাতত বহুত ভাত দিয়ে<noinclude></noinclude> jwueh1ojh8x5qiv5j0a8o8q3j2sccjv 267504 267503 2026-11-12T08:42:47Z Nilotpal Hazarika123 3917 267504 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১০৮|মাতৃজাতি|}}</noinclude>অৱস্থা বুজিহে খৰচ কৰিব লাগে। প্ৰায় প্ৰত্যেক ঘৰতে সাধাৰণ খৰচ খিনি ঘৰৰ ঘৈণীৰ হাতেৰে হয়, সেই বাবে ঘৰৰ ঘৈণী জনীয়ে, যত্ন কৰি খৰচ কমোৱাৰ চেষ্টা কৰা উচিত। এই বিষয়ে বঙালী তিৰোতা অসমীয়া তিৰোতাতকৈ বহু গুণে শ্ৰেষ্ঠ। সেইবাবে এই বিষয়ত তেওঁলোকক সকলোৱে অনুকৰণ কৰা উচিত। ঘৰৰ ঘৈণী জনীয়ে ঘৰুৱা খৰচ কমাবলৈ ইচ্ছা নকৰিলে মতা মানুহৰ পক্ষে সি অসম্ভৱ {{gap}}খৰচ কমোৱা আৰু বঢ়োৱাৰ বিষয়ে প্ৰথমে এটা কথা মনত ৰাখিব লাগিব,কিছুমান খৰচ কৰিবই লোগিব নকৰিলে উপাই নাই। হাতত পইচা নহলেও লাগিলে ধাৰ কৰি কৰিব লাগিব যেনে, কেচুৱাব গাখীৰ, বেমাৰীৰ দৰৱ আৰু পথ্য, লাজ আগুৰা কাপোৰ ইত্যাদি, আৰু কিছুমান খৰচ আছে নকৰিলে চলে, সেই খৰচ নকৰিলে তোমাৰ কোনো হানি বিঘিনি নহয়—যেনে বিলাসিতা, থিয়েটাৰ চিনেমা প্ৰভৃতিত কৰা খৰচ, শ্ৰাদ্ধ, বিয়া প্ৰভৃতিত কৰা বাজে খৰচ। সেইবাহে পিছত কোৱা ৰকমৰ খৰচ সাধ্যমতে কমাব লাগে, কিন্তু আগত কোৱা ৰকমৰ খৰচ কমাব নোৱাৰি। সাধাৰণতঃ আমাৰ ৰান্ধনি ঘৰত বেছি অপব্যয় হয়, চাৰি-পাঁচ জন মানুহৰ ভাত বান্ধিলেও অন্ততঃ এজনৰ ভাত চুৱনি পাতলৈ যায় ই কেৱল ঘৈণীব এলাহ, আৰু অৱহেলাৰ পৰা হয়। বান্ধনিয়ে অলপ অলপকৈ কেবা বাবো'ভাত দিয়াত বেজাৰ পাই, একেবাৰে পাতত বহুত ভাত দিয়ে<noinclude></noinclude> saqip2qw7q25ksiu2mk4u25wkkunsjx 267505 267504 2026-11-12T08:43:39Z Nilotpal Hazarika123 3917 267505 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১০৮|মাতৃজাতি|}}</noinclude>অৱস্থা বুজিহে খৰচ কৰিব লাগে। প্ৰায় প্ৰত্যেক ঘৰতে সাধাৰণ খৰচ খিনি ঘৰৰ ঘৈণীৰ হাতেৰে হয়, সেই বাবে ঘৰৰ ঘৈণী জনীয়ে, যত্ন কৰি খৰচ কমোৱাৰ চেষ্টা কৰা উচিত। এই বিষয়ে বঙালী তিৰোতা অসমীয়া তিৰোতাতকৈ বহু গুণে শ্ৰেষ্ঠ। সেইবাবে এই বিষয়ত তেওঁলোকক সকলোৱে অনুকৰণ কৰা উচিত। ঘৰৰ ঘৈণী জনীয়ে ঘৰুৱা খৰচ কমাবলৈ ইচ্ছা নকৰিলে মতা মানুহৰ পক্ষে সি অসম্ভৱ {{gap}}খৰচ কমোৱা আৰু বঢ়োৱাৰ বিষয়ে প্ৰথমে এটা কথা মনত ৰাখিব লাগিব,কিছুমান খৰচ কৰিবই লোগিব নকৰিলে উপাই নাই। হাতত পইচা নহলেও লাগিলে ধাৰ কৰি কৰিব লাগিব যেনে, কেচুৱাৰ গাখীৰ, বেমাৰীৰ দৰৱ আৰু পথ্য, লাজ আগুৰা কাপোৰ ইত্যাদি, আৰু কিছুমান খৰচ আছে নকৰিলে চলে, সেই খৰচ নকৰিলে তোমাৰ কোনো হানি বিঘিনি নহয়—যেনে বিলাসিতা, থিয়েটাৰ চিনেমা প্ৰভৃতিত কৰা খৰচ, শ্ৰাদ্ধ, বিয়া প্ৰভৃতিত কৰা বাজে খৰচ। সেইবাহে পিছত কোৱা ৰকমৰ খৰচ সাধ্যমতে কমাব লাগে, কিন্তু আগত কোৱা ৰকমৰ খৰচ কমাব নোৱাৰি। সাধাৰণতঃ আমাৰ ৰান্ধনি ঘৰত বেছি অপব্যয় হয়, চাৰি-পাঁচ জন মানুহৰ ভাত বান্ধিলেও অন্ততঃ এজনৰ ভাত চুৱনি পাতলৈ যায় ই কেৱল ঘৈণীব এলাহ, আৰু অৱহেলাৰ পৰা হয়। বান্ধনিয়ে অলপ অলপকৈ কেবা বাবো'ভাত দিয়াত বেজাৰ পাই, একেবাৰে পাতত বহুত ভাত দিয়ে<noinclude></noinclude> 73o51u4eu9kyx6jy30s6vptgrdciql4 104 77182 267506 211371 2026-11-12T08:45:11Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267506 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি ১০৯ আৰু ফলত গৈ অপব্যয় হয়। অন্যায় খৰচৰ তালিকা বহুতো দিব পাৰি। মুঠতে খৰচ নিয়মীয়াকৈ কৰা আৰু যাতে কোনো বস্তু লোকচান নহয়, সেই বিষয়ত সাৱধান হোৱা ঘৈণীৰ প্ৰধান কৰ্ত্তব্য। সকলোৰে মতে গৃহস্থৰ আয়ৰ চাৰি ভাগৰ এক ভাগ ভবিষ্যত আপদ-বিপদৰ বাবে সাঁচিব লাগে। কিন্তু বৰ্তমানে নানা ৰকম কাৰণে আমাৰ ধোৱাথুলীয়া অসমীয়া জাতিৰ বেছি ভাগৰে খৰচ ইমান বাঢ়িছে যে চাৰি ভাগৰ এক ভাগ জমা কৰি থব ক'ত আয়ব চাৰি ভাগৰ এক ভাগ ধাৰ কৰিহে খৰচ চলাব লগাত পৰে। ইয়াৰ এটা কাৰণ নতুন নতুন অভাৱ সৃষ্টি। তাত বাদেও আমাৰ অৱশ্যে হাত নোহোৱা বহুত ৰাজনৈতিক কাৰণ আছে। সেই বাবে পাৰ্যমানে ৰান্ধনি চাকৰ নাৰাখি সাৱধানে খৰচ কৰি, আৰু বোৱন- কাটন কৰি বিলাসত এটি পইগও অপব্যৱহাৰ নকৰি, তোমাৰ মৰমৰ লৰা-ছোৱালীৰ চিকিৎসা আৰু পঢ়া আদি খৰ্চৰ বাবে শক্তি মতে টকা ৰাহি কৰাৰ চেষ্টা কৰা উচিত। মিতব্যয়ী হোৱাৰ উপায়— সংসাৰত মানুহৰ প্ৰকৃত অভাৱ বব কম, কেৱল দেখাক দেখি, আনক অনুকৰণ কৰি বহুত মিছা মনে গঢ়। অভাৱ সৃষ্টি কৰোঁ। মানুহৰ অভাৱ কিমান কম মহাত্মা গান্ধীৰ পিনে চালেই তুমি বহুত বুজি পাবা। নতুনকৈ অভাবৰ সৃষ্টি নকৰিবা যি বস্তু নোহোৱাকৈ ইমান দিনে তুমি চলি আহিছা, সেই বস্তুব প্ৰতি ধাউতি<noinclude></noinclude> tqyfyxagl6qq059r3zqpzpff02orsmp 267507 267506 2026-11-12T08:53:10Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267507 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১০৯}}</noinclude>আৰু ফলত গৈ অপব্যয় হয়। অন্যায় খৰচৰ তালিকা বহুতো দিব পাৰি। মুঠতে খৰচ নিয়মীয়াকৈ কৰা আৰু যাতে কোনো বস্তু লোক চান নহয়, সেই বিষয়ত সাৱধান হোৱা ঘৈণীৰ প্ৰধান কৰ্ত্তব্য। {{gap}}সকলোৰে মতে গৃহস্থৰ আয়ৰ চাৰি ভাগৰ এক ভাগ ভবিষ্যত আপদ-বিপদৰ বাবে সাঁচিব লাগে। কিন্তু বৰ্তমানে নানা ৰকম কাৰণে আমাৰ ধোৱাথুলীয়া অসমীয়া জাতিৰ বেছি ভাগৰে খৰচ ইমান বাঢ়িছে যে চাৰি ভাগৰ এক ভাগজমা কৰি থব ক'ত আয়ৰ চাৰি ভাগৰ এক ভাগ ধাৰ কৰিহে খৰচ চলাব লগাত পৰে। ইয়াৰ এটা কাৰণ নতুন নতুনঅভাৱ সৃষ্টি। {{SIC|তাত|তাৰ}} বাদেও আমাৰ অৱশ্যে হাত নোহোৱা বহুত ৰাজনৈতিক কাৰণ আছে। সেই বাবে পাৰ্যমানে ৰান্ধনি চাকৰ নাৰাখি সাৱধানে খৰচ কৰি, আৰু বোৱন-কাটন কৰি বিলাসত এটি পইগও অপব্যৱহাৰ নকৰি,তোমাৰ মৰমৰ লৰা-ছোৱালীৰ চিকিৎসা আৰু পঢ়া আদি খৰচৰ বাবে শক্তি মতে টকা ৰাহি কৰাৰ চেষ্টা কৰা উচিত। {{gap}}মিতব্যয়ী হোৱাৰ উপায়— সংসাৰত মানুহৰ প্ৰকৃত অভাৱ বৰ কম, কেৱল দেখাক দেখি, আনক অনুকৰণ কৰি বহুত মিছা মনে গঢ়া অভাৱ সৃষ্টি কৰোঁ। মানুহৰ অভাৱ কিমান কম মহাত্মা গান্ধীৰ পিনে চালেই তুমি বহুত বুজি পাবা। নতুনকৈ অভাবৰ সৃষ্টি নকৰিবা যি বস্তু নোহোৱাকৈ ইমান দিনে তুমি চলি আহিছা, সেই বস্তুব প্ৰতি ধাউতি<noinclude></noinclude> g3c2pfjhrv87bkbcfkri2ctmmw0xqw0 104 77184 267508 211373 2026-11-12T08:54:24Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267508 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি নকৰিবা। সস্তা হলেও অদৰকাৰী বস্তু নিকিনিবা। আজি নালাগে, কিন্তু কেতিয়াবা লাগিব পাৰে এই ভাবেৰে অদৰকাৰী বস্তু কেতিয়াও নিকিনিবা। বাকী কৈ মাল কিনিলে মানুহে বহুত সময় অদকাৰী মালো কিনে আৰু বাকীকৈ মাল আনিলে প্ৰায় দোকানীয়ে নগদে কিনাতকৈ বেছি দাম ধৰে। নগদ পইচাৰে মানুহে যেতিয়৷ মাল কিনে তেতিয়া বহুত ভাবি চিন্তি কিনে, কাৰণ তেতিয়াক তেতিয়াই হাতৰ পৰা টকা উলিয়াই দিবলৈ টান পায়, বাকী কৈ বস্তু অনা ধাৰ কৰা একে কথা। ঠিক সময়ত বাকী আদায় কবি দিব নোৱাৰিলে বহুত সময়ত মহাজনৰ বেয়া কথা শুনিব লাগে। নগদ দি আনিলে মানুহে দুই চাৰি দিন অভাৱত অসুবিধা ভোগ কৰিব লাগিলেও অসুবিধাকে ভোগ কৰা ভাল। খোৱা লোৱা বস্তু একেলগে বেছিকৈ আনিলে দাম কম হয়, আক বহুত সময় ৰক্ষা হয়, অৱশ্যে যদি খৰচ কৰাত হিচাবী হোৱা। বেহিচাৰী হলে সস্তাকৈ কিনিলেও বেছি খৰচ পৰে। ধাৰ কৰা—সকতে পঢ়িছিলোঁ, “সুখ নাই সুখ নাই ক’তো ধৰুৱাৰ অনুমাত্ৰ সুখ নাই চিৰ ৰুগীয়াৰ!” যিমানেই বয়স হৈ আহিছে, সিমানেই এই কথা ফাকি যে অতি সচাঁ, তাক বুজিব লাগিছো। ধৰুৱা মানুহৰ অলপো সুখ নাই, সদায় মনত ভয়, সদায় অপমানৰ আশঙ্কা। ধৰুৱা হলে শান্তিৰে জীৱন কটাব নোৱাৰি, আৰু ধৰুৱা মানুহে বহুত সময় অপমান<noinclude></noinclude> th53ikwodfeozldv6oynrbzm5ov5q5n 267509 267508 2026-11-12T09:02:59Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267509 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১১০|মাতৃজাতি|}}</noinclude>নকৰিবা। সস্তা হলেও অদৰকাৰী বস্তু নিকিনিবা। আজি নালাগে, কিন্তু কেতিয়াবা লাগিব পাৰে এই ভাবেৰে অদৰকাৰী বস্তু কেতিয়াও নিকিনিবা। বাকী কৈ মাল কিনিলে মানুহে বহুত সময় অদকাৰী মালো কিনে আৰু বাকীকৈ মাল আনিলে প্ৰায় দোকানীয়ে নগদে কিনাতকৈ বেছি দাম ধৰে। নগদ পইচাৰে মানুহে যেতিয়৷ মাল কিনে তেতিয়া বহুত ভাবি চিন্তি কিনে, কাৰণ তেতিয়াক তেতিয়াই হাতৰ পৰা টকা উলিয়াই দিবলৈ টান পায়, বাকী কৈ বস্তু অনা ধাৰ কৰা একে কথা। ঠিক সময়ত বাকী আদায় কৰি দিব নোৱাৰিলে বহুত সময়ত মহাজনৰ বেয়া কথা শুনিব লাগে। নগদ দি আনিলে মানুহে দুই চাৰি দিন অভাৱত অসুবিধা ভোগ কৰিব লাগিলেও অসুবিধাকে ভোগ কৰা ভাল। খোৱা লোৱা বস্তু একেলগে বেছিকৈ আনিলে দাম কম হয়, আৰু বহুত সময় ৰক্ষা হয়, অৱশ্যে যদি খৰচ কৰাত হিচাবী হোৱা। বেহিচাবী হলে সস্তাকৈ কিনিলেও বেছি খৰচ পৰে। {{gap}}ধাৰ কৰা—সকতে পঢ়িছিলোঁ, “সুখ নাই সুখ নাই ক’তো ধৰুৱাৰ অনুমাত্ৰ সুখ নাই চিৰ ৰুগীয়াৰ!” যিমানেই বয়সহৈ আহিছে, সিমানেই এই কথা ফাকি যে অতি সচাঁ, তাক বুজিব লাগিছোঁ। ধৰুৱা মানুহৰ অলপো সুখ নাই, সদায় মনত ভয়, সদায় অপমানৰ আশঙ্কা। ধৰুৱা হলে শান্তিৰে জীৱন কটাব নোৱাৰি, আৰু ধৰুৱা মানুহে বহুত সময় অপমান<noinclude></noinclude> 55he25kqzdc05u34piebhjqgref6h11 267510 267509 2026-11-12T09:04:13Z Nilotpal Hazarika123 3917 267510 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১১০|মাতৃজাতি|}}</noinclude>নকৰিবা। সস্তা হলেও অদৰকাৰী বস্তু নিকিনিবা। আজি নালাগে, কিন্তু কেতিয়াবা লাগিব পাৰে এই ভাবেৰে অদৰকাৰী বস্তু কেতিয়াও নিকিনিবা। বাকী কৈ মাল কিনিলে মানুহে বহুত সময় অদকাৰী মালো কিনে আৰু বাকীকৈ মাল আনিলে প্ৰায় দোকানীয়ে নগদে কিনাতকৈ বেছি দাম ধৰে। নগদ পইচাৰে মানুহে যেতিয়৷ মাল কিনে তেতিয়া বহুত ভাবি চিন্তি কিনে, কাৰণ তেতিয়াক তেতিয়াই হাতৰ পৰা টকা উলিয়াই দিবলৈ টান পায়, বাকী কৈ বস্তু অনা ধাৰ কৰা একে কথা। ঠিক সময়ত বাকী আদায় কৰি দিব নোৱাৰিলে বহুত সময়ত মহাজনৰ বেয়া কথা শুনিব লাগে। নগদ দি আনিলে মানুহে দুই চাৰি দিন অভাৱত অসুবিধা ভোগ কৰিব লাগিলেও অসুবিধাকে ভোগ কৰা ভাল। খোৱা লোৱা বস্তু একেলগে বেছিকৈ আনিলে দাম কম হয়, আৰু বহুত সময় ৰক্ষা হয়, অৱশ্যে যদি খৰচ কৰাত হিচাবী হোৱা। বেহিচাবী হলে সস্তাকৈ কিনিলেও বেছি খৰচ পৰে। {{gap}}ধাৰ কৰা—সকতে পঢ়িছিলোঁ, “সুখ নাই সুখ নাই ক’তো ধৰুৱাৰ অনুমাত্ৰ সুখ নাই চিৰ ৰুগীয়াৰ!” যিমানেই বয়স হৈ আহিছে, সিমানেই এই কথা ফাকি যে অতি সচাঁ, তাক বুজিব লাগিছোঁ। ধৰুৱা মানুহৰ অলপো সুখ নাই, সদায় মনত ভয়, সদায় অপমানৰ আশঙ্কা। ধৰুৱা হলে শান্তিৰে জীৱন কটাব নোৱাৰি, আৰু ধৰুৱা মানুহে বহুত সময় অপমান<noinclude></noinclude> aou28tk73x1oea8l0fise27kqz3rg6p 104 77185 267522 211374 2026-11-12T10:09:29Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267522 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি ১১> আৰু লাঞ্ছন৷ পায়। ধাৰলৈ ভয় কৰি চলা উচিত আৰু পাৰ্য্যমানে ধাৰ নকৰাই ভাল। দুবাৰ এবাৰ ধাৰ কৰি ললে, ধাৰলৈ ভয় মৰি যায়। ধাৰ কৰাতকৈ এসাজ লঘোনে থকাও ভাল। তেনেহলে বিলাসিতা, অদৰকাৰী খৰচ, আৰু মানুহে বেয়া বুলিব বুলি ডাঙৰকৈ -সকাম কৰা বাবে টকা ধাৰ কৰা কেনে অনুচিত ভাবি চাবাচোন। পৰিশোধ কৰিবৰ কোনো উপায় নথকাত পৰিশোধ কৰিম বুলি টকা ধাৰ কৰা এক ৰকম প্ৰবঞ্চনা মাত্ৰ। আই, যদি সুখেৰে আৰু শান্তিৰে জীৱন কটাব ইচ্ছা কৰা তেনেহলে ধাৰ নকৰিবা আৰু ধাৰলৈ সদায় ভয় কৰি চলিবা। আক সদায় মনত ৰাখিবা যে ধাৰ কৰাতকৈ এসাজ লঘোনে থকা ভাল। সৰু বস্তু—সংসাৰত কোনো বস্তুই অদৰকাৰী বা সৰু নহয়। বুদ্ধি খটাব পাৰিলে আৰু যত্ন কৰি ৰাখিব পাৰিলে সকলো বস্তু দৰকাৰত লাগে অৱশ্যে যদি লাগ বুলিলে সেই বস্তুটো পোৱা যায়। বুদ্ধি খাটাব পাৰিলে ফটা কাপোৰৰ পৰাও ব্যৱহাৰী কাপোৰ কৰিব পাৰি। শাৰী বা ধুতীৰ পাৰিবে পদা, মেজ মাচিয়া ঢকা কাপোৰ কৰিব পাৰি। আমি আলুৰ বাকলি, ৰঙা লাউৰ গছ প্ৰভৃতি পেলাই দিওঁ, কিন্তু বহুতে তাৰেই সোৱাদ লগা তৰি-তৰকাৰি তৈয়াৰ কৰি খায়। ইচ্ছা আৰু যত্ন কৰিলে দলিয়াই পেলোৱা বস্তুকে৷ কামত লগাব পাৰি আৰু সেইবোৰৰ পৰা নতুন<noinclude></noinclude> 0hwpvj1u5tjrhajj7jbeik8nat5ba25 267525 267522 2026-11-12T10:21:45Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267525 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১১১|মাতৃজাতি|}}</noinclude>আৰু লাঞ্ছন৷ পায়। ধাৰলৈ ভয় কৰি চলা উচিত আৰু পাৰ্য্যমানে ধাৰ নকৰাই ভাল। দুবাৰ এবাৰ ধাৰ কৰি ললে,ধাৰলৈ ভয় মৰি যায়। ধাৰ কৰাতকৈ এসাজ লঘোনে থকাও ভাল। তেনেহলে বিলাসিতা, অদৰকাৰী খৰচ, আৰু মানুহে বেয়া বুলিব বুলি ডাঙৰকৈ -সকাম কৰা বাবে টকা ধাৰ কৰা কেনে অনুচিত ভাবি চাবাচোন। পৰিশোধ কৰিবৰ কোনো উপায় নথকাত পৰিশোধ কৰিম বুলি টকা ধাৰকৰা এক ৰকম প্ৰবঞ্চনা মাত্ৰ। আই, যদি সুখেৰে আৰু শান্তিৰে জীৱন কটাব ইচ্ছা কৰা তেনেহলে ধাৰ নকৰিবা আৰু ধাৰলৈ সদায় ভয় কৰি চলিবা। আৰু সদায় মনত ৰাখিবা যে ধাৰ কৰাতকৈ এসাজ লঘোনে থকাভাল। {{gap}}সৰু বস্তু—সংসাৰত কোনো বস্তুই অদৰকাৰী বা সৰু নহয়। বুদ্ধি খটাব পাৰিলে আৰু যত্ন কৰি ৰাখিব পাৰিলে সকলো বস্তু দৰকাৰত লাগে অৱশ্যে যদি লাগ বুলিলে সেইবস্তুটো পোৱা যায়। বুদ্ধি খাটাব পাৰিলে ফটা কাপোৰৰ পৰাও ব্যৱহাৰী কাপোৰ কৰিব পাৰি। শাৰী বা ধুতীৰ পাৰিৰে পদা, মেজ মাচিয়া ঢকা কাপোৰ কৰিব পাৰি।আমি আলুৰ বাকলি, ৰঙা লাউৰ গছ প্ৰভৃতি পেলাই দিওঁ,কিন্তু বহুতে তাৰেই সোৱাদ লগা তৰি-তৰকাৰি তৈয়াৰ কৰি খায়। ইচ্ছা আৰু যত্ন কৰিলে দলিয়াই পেলোৱা বস্তুকে৷ কামত লগাব পাৰি আৰু সেইবোৰৰ পৰা নতুন<noinclude></noinclude> pz4t7owqsz5bxjp7euv125jh945iel7 267526 267525 2026-11-12T10:22:10Z Nilotpal Hazarika123 3917 267526 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১১১}}</noinclude>আৰু লাঞ্ছন৷ পায়। ধাৰলৈ ভয় কৰি চলা উচিত আৰু পাৰ্য্যমানে ধাৰ নকৰাই ভাল। দুবাৰ এবাৰ ধাৰ কৰি ললে,ধাৰলৈ ভয় মৰি যায়। ধাৰ কৰাতকৈ এসাজ লঘোনে থকাও ভাল। তেনেহলে বিলাসিতা, অদৰকাৰী খৰচ, আৰু মানুহে বেয়া বুলিব বুলি ডাঙৰকৈ -সকাম কৰা বাবে টকা ধাৰ কৰা কেনে অনুচিত ভাবি চাবাচোন। পৰিশোধ কৰিবৰ কোনো উপায় নথকাত পৰিশোধ কৰিম বুলি টকা ধাৰকৰা এক ৰকম প্ৰবঞ্চনা মাত্ৰ। আই, যদি সুখেৰে আৰু শান্তিৰে জীৱন কটাব ইচ্ছা কৰা তেনেহলে ধাৰ নকৰিবা আৰু ধাৰলৈ সদায় ভয় কৰি চলিবা। আৰু সদায় মনত ৰাখিবা যে ধাৰ কৰাতকৈ এসাজ লঘোনে থকাভাল। {{gap}}সৰু বস্তু—সংসাৰত কোনো বস্তুই অদৰকাৰী বা সৰু নহয়। বুদ্ধি খটাব পাৰিলে আৰু যত্ন কৰি ৰাখিব পাৰিলে সকলো বস্তু দৰকাৰত লাগে অৱশ্যে যদি লাগ বুলিলে সেইবস্তুটো পোৱা যায়। বুদ্ধি খাটাব পাৰিলে ফটা কাপোৰৰ পৰাও ব্যৱহাৰী কাপোৰ কৰিব পাৰি। শাৰী বা ধুতীৰ পাৰিৰে পদা, মেজ মাচিয়া ঢকা কাপোৰ কৰিব পাৰি।আমি আলুৰ বাকলি, ৰঙা লাউৰ গছ প্ৰভৃতি পেলাই দিওঁ,কিন্তু বহুতে তাৰেই সোৱাদ লগা তৰি-তৰকাৰি তৈয়াৰ কৰি খায়। ইচ্ছা আৰু যত্ন কৰিলে দলিয়াই পেলোৱা বস্তুকে৷ কামত লগাব পাৰি আৰু সেইবোৰৰ পৰা নতুন<noinclude></noinclude> i6llf1s5zqe5be93ow06anb3ws3lay3 267528 267526 2026-11-12T10:23:09Z Nilotpal Hazarika123 3917 267528 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১১১}}</noinclude>আৰু লাঞ্ছন৷ পায়। ধাৰলৈ ভয় কৰি চলা উচিত আৰু পাৰ্য্যমানে ধাৰ নকৰাই ভাল। দুবাৰ এবাৰ ধাৰ কৰি ললে,ধাৰলৈ ভয় মৰি যায়। ধাৰ কৰাতকৈ এসাজ লঘোনে থকাও ভাল। তেনেহলে বিলাসিতা, অদৰকাৰী খৰচ, আৰু মানুহে বেয়া বুলিব বুলি ডাঙৰকৈ -সকাম কৰা বাবে টকা ধাৰ কৰা কেনে অনুচিত ভাবি চাবাচোন। পৰিশোধ কৰিবৰ কোনো উপায় নথকাত পৰিশোধ কৰিম বুলি টকা ধাৰকৰা এক ৰকম প্ৰবঞ্চনা মাত্ৰ। আই, যদি সুখেৰে আৰু শান্তিৰে জীৱন কটাব ইচ্ছা কৰা তেনেহলে ধাৰ নকৰিবা আৰু ধাৰলৈ সদায় ভয় কৰি চলিবা। আৰু সদায় মনত ৰাখিবা যে ধাৰ কৰাতকৈ এসাজ লঘোনে থকা ভাল। {{gap}}সৰু বস্তু—সংসাৰত কোনো বস্তুই অদৰকাৰী বা সৰু নহয়। বুদ্ধি খটাব পাৰিলে আৰু যত্ন কৰি ৰাখিব পাৰিলে সকলো বস্তু দৰকাৰত লাগে অৱশ্যে যদি লাগ বুলিলে সেই বস্তুটো পোৱা যায়। বুদ্ধি খাটাব পাৰিলে ফটা কাপোৰৰ পৰাও ব্যৱহাৰী কাপোৰ কৰিব পাৰি। শাৰী বা ধুতীৰ পাৰিৰে পদা, মেজ মাচিয়া ঢকা কাপোৰ কৰিব পাৰি। আমি আলুৰ বাকলি, ৰঙা লাউৰ গছ প্ৰভৃতি পেলাই দিওঁ,কিন্তু বহুতে তাৰেই সোৱাদ লগা তৰি-তৰকাৰি তৈয়াৰ কৰি খায়। ইচ্ছা আৰু যত্ন কৰিলে দলিয়াই পেলোৱা বস্তুকে৷ কামত লগাব পাৰি আৰু সেইবোৰৰ পৰা নতুন<noinclude></noinclude> 0cwoempgomv3ga5j19m7h7xjtkg4us6 104 77187 267529 211376 2026-11-12T10:24:07Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267529 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃাতি নতুন বস্তু তৈয়াৰ কৰিব পাৰি। লবা ছোৱালীক উৎসাহ দিয়া উচিত। এনেবোৰ কাম কৰাত টকা বাথিব জানিব লাগে—টাকা অৰ্জ্জা সহজ, কিন্তু জমা কৰা বৰটান। সেই গতিকে মাহে বেছি টকা অৰ্জ্জ। মানুহৰো হাত সুদ৷ আৰু কম টকা অৰ্জ্জুা মানুহবে৷ হাতত জমা কৰি থোৱা টকা দেখা পোৱা যায়। বজাৰ কৰা পইচাৰ দিনে / এক অনাকৈ থৈ গলে মাহে ১২/ অন হয়, আক ১২ মাহত ২২০০ টকা হয় দহ বছৰত সিয়েগৈ ২২৫ টকা হব, তাকে যদি বেঙ্কত জমা থোৱা তাৰ লগত সুত আক সুতৰ সুতো জমা হৈ তাতকৈ আৰু বেচি হব। ইপিনে দিনে / এক অনা থোৱাত তোমাৰ কোনো লোকচানো নহব। নিতৌ ভাত ৰান্ধিব যাওঁতে চাউল দাইল লওঁতে এমুঠি কৈ থৈ গলে মাহৰ শেষত যি জমা তব তাৰে দুই তিন দিন বজাৰ নকৰাকৈ চলিব আৰু বজাৰ খৰচৰ টকাখিনি ৰাহি হব। তুমি যদি টকাটোৰ প্ৰত্যেকটো পইচাকে ভালকৈ খৰচ কৰা তেনেহলে টকাটোও ভালকৈ খৰচ হব আৰু যদি পইচাটো অঞ্চলত খৰচ কৰা তেনেহলে টকাটোও অথলতে খচ হব। যত্ন কৰি সাঁচিৰ লাগে, বগলীৰ দৰে যেতিয়াই যি পোৱা তাকে তেতিয়াই খৰচ কৰিলে, ভবিষ্যতে বিপদত পৰিবা। এই বিষয়ত বঙালী মানুহক অনুকৰণ কৰিবলগীয়া। দহটকা দৰ্ম্মহা পোৱা মানুহ জনেও বেঙ্কত দুই টকাকৈ থয়, কিন্তু অসমীয়াৰ<noinclude></noinclude> 1hmyfk6c8i71djio3hezogi058f178i 267534 267529 2026-11-12T10:34:39Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267534 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১১২|মাতৃজাতি|}}</noinclude>নতুন বস্তু তৈয়াৰ কৰিব পাৰি। এনেবোৰ কাম কৰাত লৰা ছোৱালীক উৎসাহ দিয়া উচিত। {{gap}}টকা ৰাথিব জানিব লাগে—টাকা অৰ্জ্জা সহজ, কিন্তু জমা কৰা বৰটান। সেই গতিকে মাহে বেছি টকা অৰ্জ্জ। মানুহৰো হাত সুদ৷ আৰু কম টকা অৰ্জ্জুা মানুহৰো হাতত জমা কৰি থোৱা টকা দেখা পোৱা যায়। বজাৰ কৰা পইচাৰ দিনে / এক অনাকৈ থৈ গলে মাহে ১২/ অনা হয়, আক ১২ মাহত ২২০০ টকা হয় দহ বছৰত সিয়েগৈ ২২৫ টকা হব, তাকে যদি বেঙ্কত জমা থোৱা তাৰ লগত সুত আৰু সুতৰ সুতো জমা হৈ তাতকৈ আৰু বেচি হব। ইপিনে দিনে / এক অনা থোৱাত তোমাৰ কোনো লোকচানো নহব। নিতৌ ভাত ৰান্ধিব যাওঁতে চাউল দাইল লওঁতে এমুঠি কৈ থৈ গলে মাহৰ শেষত যি জমাহব তাৰে দুই তিন দিন বজাৰ নকৰাকৈ চলিব আৰু বজাৰ খৰচৰ টকাখিনি ৰাহি হব। তুমি যদি টকাটোৰ প্ৰত্যেকটো পইচাকে ভালকৈ খৰচ কৰা তেনেহলে টকাটোও ভালকৈ খৰচ হব আৰু যদি পইচাটো অঞ্চলত খৰচ কৰা তেনেহলে টকাটোও অথলতে খৰচ হব। যত্ন কৰি সাঁচিব লাগে, বগলীৰ দৰে যেতিয়াই যি পোৱা তাকে তেতিয়াই খৰচ কৰিলে, ভবিষ্যতে বিপদত পৰিবা। এই বিষয়ত বঙালী মানুহক অনুকৰণ কৰিবলগীয়া। দহটকা দৰ্ম্মহা পোৱা মানুহ জনেও বেঙ্কত দুই টকাকৈ থয়, কিন্তু অসমীয়াৰ<noinclude></noinclude> 09l4gho497fx9krid1kezpva63nvou9 267536 267534 2026-11-12T10:35:55Z Nilotpal Hazarika123 3917 267536 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১১২|মাতৃজাতি|}}</noinclude>নতুন বস্তু তৈয়াৰ কৰিব পাৰি। এনেবোৰ কাম কৰাত লৰা ছোৱালীক উৎসাহ দিয়া উচিত। {{gap}}টকা ৰাথিব জানিব লাগে—টাকা অৰ্জ্জা সহজ, কিন্তু জমা কৰা বৰটান। সেই গতিকে মাহে বেছি টকা অৰ্জ্জ। মানুহৰো হাত সুদ৷ আৰু কম টকা অৰ্জ্জুা মানুহৰো হাতত জমা কৰি থোৱা টকা দেখা পোৱা যায়। বজাৰ কৰা পইচাৰ দিনে / এক অনাকৈ থৈ গলে মাহে ১২/ অনা হয়, আক ১২ মাহত ২২০০ টকা হয় দহ বছৰত সিয়েগৈ ২২৫ টকা হব, তাকে যদি বেঙ্কত জমা থোৱা তাৰ লগত সুত আৰু সুতৰ সুতো জমা হৈ তাতকৈ আৰু বেচি হব। ইপিনে দিনে / এক অনা থোৱাত তোমাৰ কোনো লোকচানো নহব। নিতৌ ভাত ৰান্ধিব যাওঁতে চাউল দাইল লওঁতে এমুঠি কৈ থৈ গলে মাহৰ শেষত যি জমা হব তাৰে দুই তিন দিন বজাৰ নকৰাকৈ চলিব আৰু বজাৰ খৰচৰ টকাখিনি ৰাহি হব। তুমি যদি টকাটোৰ প্ৰত্যেকটো পইচাকে ভালকৈ খৰচ কৰা তেনেহলে টকাটোও ভালকৈ খৰচ হব আৰু যদি পইচাটো অঞ্চলত খৰচ কৰা তেনেহলে টকাটোও অথলতে খৰচ হব। যত্ন কৰি সাঁচিব লাগে, বগলীৰ দৰে যেতিয়াই যি পোৱা তাকে তেতিয়াই খৰচ কৰিলে, ভবিষ্যতে বিপদত পৰিবা। এই বিষয়ত বঙালী মানুহক অনুকৰণ কৰিবলগীয়া। দহটকা দৰ্ম্মহা পোৱা মানুহ জনেও বেঙ্কত দুই টকাকৈ থয়, কিন্তু অসমীয়াৰ<noinclude></noinclude> 3zlw2r2qnahvlwola4f9bkim8vdlvad 104 77188 267537 211377 2026-11-12T10:36:41Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267537 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি ३ ১০০ টকাতকৈ বেছি পোৱাৰো বহুতে এটি পইচাও জমা কৰিব নোৱাৰে। সময়—মানুহে কয় যে সময়ে টকা, কিন্তু মোৰ মনে সময় টকাতকৈ বৰ বেছি; সময়েই জীৱন আৰু মানুহৰ আয়ু জীয়াই থকা সময়লৈহে জোখ কৰা হয়। সময় এবাৰ গলে আৰু উভতি নাহে, সময়ৰ লগে লগে জীৱনৰ সুবিধাও যায়। আৰু সেই সুবিধা উভতি নাহে। প্ৰত্যেকটো কাম শিকাৰো এটা উপযুক্ত সময় আছে। এবাৰ সেই সময় অৱহেলাত গলে তাক আৰু কোনো মতে ফিৰাই আনিব নোৱাৰি। সুযোগ গলে পুনৰায় নাহে। ছোৱালী কালতে বোৱন-কাটন আৰু লিখা পঢ়া শিকিলব লাগে, যদি তেতিয়া নিশিকা, তেনেহলে যেতিয়া লৰা-ছোৱালী হব, ঘৰৰ জঞ্জাল বাঢ়িব, তেতিয়া সেইবোৰ শিকাবৰ টান হব। মানুহৰ আয়ুস বা জীয়াই থকা কাল মুহূৰ্ত্ত বা চেকেও বোৰৰ সমষ্টি, সেইবাবে জীৱনৰ অংশ চেকেণ্ড আৰু মুহূৰ্ত্তবোৰৰ সদ্ব্যয় নকৰিলে জীৱনটোৰ সদ্ব্যয় হব নোৱাৰে। নিতৌ আধা ঘণ্টাকৈ কিবা এটা কাম শিক৷ যেনে—লিখা-পঢ়া বা কিবা এটা শিল্প, তেনেহলে এবছৰত কিমান শিকিব পাৰিবা ভাবি চোৱা। .. এলেহুৱা হৈ সময় নকটাবা যি কি নহওক কিবা এটা ভাল কামত মনটো ব্যস্ত ৰাখিবা—সদায় কামত ব্যস্ত থাকিলে মনত বেয়া ভাব নোপজে। এলাহ দেহা আৰু মন উভয়ৰে মামৰ, ই সকলো অনৰ্থৰ মূল। সময়ৰ<noinclude></noinclude> 2yfc81mhpc87cxadbiwnbknpub63bxq 267541 267537 2026-11-12T10:48:58Z Nilotpal Hazarika123 3917 267541 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১১৩}}</noinclude>১০০ টকাতকৈ বেছি পোৱাৰো বহুতে এটি পইচাও জমা কৰিব নোৱাৰে। {{gap}}সময়—মানুহে কয় যে সময়ে টকা, কিন্তু মোৰ মনে সময় টকাতকৈ বৰ বেছি; সময়েই জীৱন আৰু মানুহৰ আয়ু জীয়াই থকা সময়লৈহে জোখ কৰা হয়। সময় এবাৰ গলে আৰু উভতি নাহে, সময়ৰ লগে লগে জীৱনৰ সুবিধাও যায়। আৰু সেই সুবিধা উভতি নাহে। প্ৰত্যেকটো কাম শিকাৰো এটা উপযুক্ত সময় আছে। এবাৰ সেই সময় অৱহেলাত গলে তাক আৰু কোনো মতে ফিৰাইআনিব নোৱাৰি। সুযোগ গলে পুনৰায় নাহে। ছোৱালীকালতে বোৱন-কাটন আৰু লিখা পঢ়া শিকিলব লাগে,যদি তেতিয়া নিশিকা, তেনেহলে যেতিয়া লৰা-ছোৱালী হব, ঘৰৰ জঞ্জাল বাঢ়িব, তেতিয়া সেইবোৰ শিকাবৰ টান হব। {{gap}}মানুহৰ আয়ুস বা জীয়াই থকা কাল মুহূৰ্ত্ত বা চেকেণ্ড– বোৰৰ সমষ্টি, সেইবাবে জীৱনৰ অংশ চেকেণ্ড আৰু মুহূৰ্ত্তবোৰৰ সদ্ব্যয় নকৰিলে জীৱনটোৰ সদ্ব্যয় হব নোৱাৰে। নিতৌ আধা ঘণ্টাকৈ কিবা এটা কাম শিক৷ যেনে—লিখা-পঢ়া বা কিবা এটা শিল্প, তেনেহলে এবছৰত কিমান শিকিব পাৰিবা ভাবি চোৱা। {{gap}}এলেহুৱা হৈ সময় নকটাবা যি কি নহওক কিবা এটাভাল কামত মনটো ব্যস্ত ৰাখিবা—সদায় কামত ব্যস্ত থাকিলে মনত বেয়া ভাব নোপজে। এলাহ দেহা আৰু মন উভয়ৰে মামৰ, ই সকলো অনৰ্থৰ মূল। সময়ৰ<noinclude></noinclude> 0xq4tor6x9k969hocsd35qc868goc30 267542 267541 2026-11-12T10:49:08Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267542 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১১৩}}</noinclude>১০০ টকাতকৈ বেছি পোৱাৰো বহুতে এটি পইচাও জমা কৰিব নোৱাৰে। {{gap}}সময়—মানুহে কয় যে সময়ে টকা, কিন্তু মোৰ মনে সময় টকাতকৈ বৰ বেছি; সময়েই জীৱন আৰু মানুহৰ আয়ু জীয়াই থকা সময়লৈহে জোখ কৰা হয়। সময় এবাৰ গলে আৰু উভতি নাহে, সময়ৰ লগে লগে জীৱনৰ সুবিধাও যায়। আৰু সেই সুবিধা উভতি নাহে। প্ৰত্যেকটো কাম শিকাৰো এটা উপযুক্ত সময় আছে। এবাৰ সেই সময় অৱহেলাত গলে তাক আৰু কোনো মতে ফিৰাইআনিব নোৱাৰি। সুযোগ গলে পুনৰায় নাহে। ছোৱালীকালতে বোৱন-কাটন আৰু লিখা পঢ়া শিকিলব লাগে,যদি তেতিয়া নিশিকা, তেনেহলে যেতিয়া লৰা-ছোৱালী হব, ঘৰৰ জঞ্জাল বাঢ়িব, তেতিয়া সেইবোৰ শিকাবৰ টান হব। {{gap}}মানুহৰ আয়ুস বা জীয়াই থকা কাল মুহূৰ্ত্ত বা চেকেণ্ড– বোৰৰ সমষ্টি, সেইবাবে জীৱনৰ অংশ চেকেণ্ড আৰু মুহূৰ্ত্তবোৰৰ সদ্ব্যয় নকৰিলে জীৱনটোৰ সদ্ব্যয় হব নোৱাৰে। নিতৌ আধা ঘণ্টাকৈ কিবা এটা কাম শিক৷ যেনে—লিখা-পঢ়া বা কিবা এটা শিল্প, তেনেহলে এবছৰত কিমান শিকিব পাৰিবা ভাবি চোৱা। {{gap}}এলেহুৱা হৈ সময় নকটাবা যি কি নহওক কিবা এটাভাল কামত মনটো ব্যস্ত ৰাখিবা—সদায় কামত ব্যস্ত থাকিলে মনত বেয়া ভাব নোপজে। এলাহ দেহা আৰু মন উভয়ৰে মামৰ, ই সকলো অনৰ্থৰ মূল। সময়ৰ<noinclude></noinclude> auay2r34e6epbzp3b9683jyj4wxbn7o 267543 267542 2026-11-12T10:50:08Z Nilotpal Hazarika123 3917 267543 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh||মাতৃজাতি|১১৩}}</noinclude>১০০ টকাতকৈ বেছি পোৱাৰো বহুতে এটি পইচাও জমা কৰিব নোৱাৰে। {{gap}}সময়—মানুহে কয় যে সময়ে টকা, কিন্তু মোৰ মনে সময় টকাতকৈ বৰ বেছি; সময়েই জীৱন আৰু মানুহৰ আয়ু জীয়াই থকা সময়লৈহে জোখ কৰা হয়। সময় এবাৰ গলে আৰু উভতি নাহে, সময়ৰ লগে লগে জীৱনৰ সুবিধাও যায়। আৰু সেই সুবিধা উভতি নাহে। প্ৰত্যেকটো কাম শিকাৰো এটা উপযুক্ত সময় আছে। এবাৰ সেই সময় অৱহেলাত গলে তাক আৰু কোনো মতে ফিৰাইআনিব নোৱাৰি। সুযোগ গলে পুনৰায় নাহে। ছোৱালীকালতে বোৱন-কাটন আৰু লিখা পঢ়া শিকিলব লাগে,যদি তেতিয়া নিশিকা, তেনেহলে যেতিয়া লৰা-ছোৱালী হব, ঘৰৰ জঞ্জাল বাঢ়িব, তেতিয়া সেইবোৰ শিকাবৰ টান হব। {{gap}}মানুহৰ আয়ুস বা জীয়াই থকা কাল মুহূৰ্ত্ত বা চেকেণ্ড– বোৰৰ সমষ্টি, সেইবাবে জীৱনৰ অংশ চেকেণ্ড আৰু মুহূৰ্ত্তবোৰৰ সদ্ব্যয় নকৰিলে জীৱনটোৰ সদ্ব্যয় হব নোৱাৰে। নিতৌ আধা ঘণ্টাকৈ কিবা এটা কাম শিক৷ যেনে—লিখা-পঢ়া বা কিবা এটা শিল্প, তেনেহলে এবছৰত কিমান শিকিব পাৰিবা ভাবি চোৱা। {{gap}}এলেহুৱা হৈ সময় নকটাবা যি কি নহওক কিবা এটাভাল কামত মনটো ব্যস্ত ৰাখিবা—সদায় কামত ব্যস্ত থাকিলে মনত বেয়া ভাব নোপজে। এলাহ দেহা আৰু মন উভয়ৰে মামৰ, ই সকলো অনৰ্থৰ মূল। সময়ৰ<noinclude>{{rh||৮|}}</noinclude> 8fr9iv8xm96dzwwzq8wekkkmr5sut1z 104 77189 267544 211378 2026-11-12T10:50:53Z Nilotpal Hazarika123 3917 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267544 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nilotpal Hazarika123" /></noinclude>মাতৃজাতি সদ্ব্যবহাৰ কৰিবলৈ মন কৰিলে ও তাকটো কামৰ বাবে একোটা সময়' ঠিক কৰি লৈ॥ তাৰ লৰ চৰ কৰিব নালাগে। নিৰ্ধাৰিত সময়ত নিৰ্দ্ধাৰিত কাম কৰাৰ অভাৱত একোখন গৃহস্থালিৰ বৰ বেমেজালি হয়— যেনে ভাত খোৱাৰ সময়ত ঘৰৰ সকলো মানুহে যদি একে সময়তে ভাত খায়, তেনেহলে ঘৰৰ বহুত সুবিধা হয়, কিন্তু যদি কাৰো ভাত খোৱ৷ সময় ঠিক নাথাকে, এজনে এসময়ত আৰু আন এজনে এসময়ত খায়, তেনেহলে ৰান্ধনীয়ে আহৰি নাপায় আৰু আন কামৰো সুবিধা নহয়। এজনে কোনো এটা কামত সময় ঠিক নাৰাখিলে; ঘৰৰ আনবোৰৰো কামৰ বেমেজালি হয়, সেইবাবে প্ৰত্যেক কামৰ নিদ্দিষ্ট সময় ঠিক ৰাখিব লাগে। যাতে ঘৰৰ সকলো মানুহে সময়মতে সকলো কাম কৰে—যেনে ভাত বন্ধা, ভাত খোৱা, চাহ থোৱা ইত্যাদি, তাৰ বাবে ঘৰৰ ঘৈণী গৰাকীয়ে চোকা নজৰ ৰখা উচিত। শৃঙ্খলা—সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিলে ঘৰত শৃঙ্খলা লাগে। শৃঙ্খলা নহলে সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ হব নোৱাৰে। যেনেকৈ প্ৰত্যেক কামৰে একোটা নিৰ্দ্দিষ্ট সময় ঠিক কৰি লব লাগে, তেনেকৈ প্ৰত্যেক বস্তুৰে একোটা ঠাই আৰু প্ৰত্যেক ঠাইৰ বাবে নিৰ্দ্দিষ্ট বস্তু ঠিক কৰি লব লাগে— যাতে লাগ বুলিলেই বিচৰা বস্তুটো পাই আৰু গোটেইটো ঘৰ তল ওপৰকৈ বিচাৰি হাবাথুৰি খাব নালাগে। বহুতৰ<noinclude></noinclude> r1apfmtzlnksz8hfck764ueh6uba7rp 267545 267544 2026-11-12T11:09:43Z Nilotpal Hazarika123 3917 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267545 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১১৪|মাতৃজাতি|}}</noinclude>সদ্ব্যবহাৰ কৰিবলৈ মন কৰিলে ও তাকটো কামৰ বাবে একোটা সময়' ঠিক কৰি লৈ। তাৰ লৰ চৰ কৰিবনালাগে। নিৰ্ধাৰিত সময়ত নিৰ্দ্ধাৰিত কাম কৰাৰ অভাৱত একোখন গৃহস্থালিৰ বৰ বেমেজালি হয়— যেনে ভাত খোৱাৰ সময়ত ঘৰৰ সকলো মানুহে যদি একে সময়তেভাত খায়, তেনেহলে ঘৰৰ বহুত সুবিধা হয়, কিন্তু যদি কাৰো ভাত খোৱ৷ সময় ঠিক নাথাকে, এজনে এসময়ত আৰু আন এজনে এসময়ত খায়, তেনেহলে ৰান্ধনীয়ে আহৰি নাপায় আৰু আন কামৰো সুবিধা নহয়। এজনে কোনো এটা কামত সময় ঠিক নাৰাখিলে; ঘৰৰ আনবোৰো কামৰ বেমেজালি হয়, সেইবাবে প্ৰত্যেক কামৰ নিদ্দিষ্টসময় ঠিক ৰাখিব লাগে। যাতে ঘৰৰ সকলো মানুহে সময় মতে সকলো কাম কৰে—যেনে ভাত বন্ধা, ভাত খোৱা, চাহ থোৱা ইত্যাদি, তাৰ বাবে ঘৰৰ ঘৈণী গৰাকীয়ে চোকা নজৰ ৰখা উচিত। {{gap}}শৃঙ্খলা—সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিলে ঘৰত শৃঙ্খলা লাগে। শৃঙ্খলা নহলে সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ হব নোৱাৰে। যেনেকৈ প্ৰত্যেক কামৰে একোটা নিৰ্দ্দিষ্ট সময় ঠিক কৰিলব লাগে, তেনেকৈ প্ৰত্যেক বস্তুৰে একোটা ঠাই আৰু প্ৰত্যেক ঠাইৰ বাবে নিৰ্দ্দিষ্ট বস্তু ঠিক কৰি লব লাগে—যাতে লাগ বুলিলেই বিচৰা বস্তুটো পাই আৰু গোটেইটো ঘৰ তল ওপৰকৈ বিচাৰি হাবাথুৰি খাব নালাগে। বহুতৰ<noinclude></noinclude> idlhzc3ja1ih8cuzm2ipignjo94ca9y 267546 267545 2026-11-12T11:10:46Z Nilotpal Hazarika123 3917 267546 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১১৪|মাতৃজাতি|}}</noinclude>সদ্ব্যবহাৰ কৰিবলৈ মন কৰিলে ও তাকটো কামৰ বাবে একোটা সময়' ঠিক কৰি লৈ। তাৰ লৰ চৰ কৰিবনালাগে। নিৰ্ধাৰিত সময়ত নিৰ্দ্ধাৰিত কাম কৰাৰ অভাৱত একোখন গৃহস্থালিৰ বৰ বেমেজালি হয়— যেনে ভাত খোৱাৰ সময়ত ঘৰৰ সকলো মানুহে যদি একে সময়তে ভাত খায়, তেনেহলে ঘৰৰ বহুত সুবিধা হয়, কিন্তু যদি কাৰো ভাত খোৱ৷ সময় ঠিক নাথাকে, এজনে এসময়ত আৰু আন এজনে এসময়ত খায়, তেনেহলে ৰান্ধনীয়ে আহৰি নাপায় আৰু আন কামৰো সুবিধা নহয়। এজনে কোনো এটা কামত সময় ঠিক নাৰাখিলে; ঘৰৰ আনবোৰো কামৰ বেমেজালি হয়, সেইবাবে প্ৰত্যেক কামৰ নিদ্দিষ্টসময় ঠিক ৰাখিব লাগে। যাতে ঘৰৰ সকলো মানুহে সময় মতে সকলো কাম কৰে—যেনে ভাত বন্ধা, ভাত খোৱা, চাহ থোৱা ইত্যাদি, তাৰ বাবে ঘৰৰ ঘৈণী গৰাকীয়ে চোকা নজৰ ৰখা উচিত। {{gap}}শৃঙ্খলা—সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিলে ঘৰত শৃঙ্খলা লাগে। শৃঙ্খলা নহলে সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ হব নোৱাৰে। যেনেকৈ প্ৰত্যেক কামৰে একোটা নিৰ্দ্দিষ্ট সময় ঠিক কৰিলব লাগে, তেনেকৈ প্ৰত্যেক বস্তুৰে একোটা ঠাই আৰু প্ৰত্যেক ঠাইৰ বাবে নিৰ্দ্দিষ্ট বস্তু ঠিক কৰি লব লাগে—যাতে লাগ বুলিলেই বিচৰা বস্তুটো পাই আৰু গোটেইটো ঘৰ তল ওপৰকৈ বিচাৰি হাবাথুৰি খাব নালাগে। বহুতৰ<noinclude></noinclude> 41uzpc90ldcl0ahg5k0qh1pd2jyrmq6 267547 267546 2026-11-12T11:11:10Z Nilotpal Hazarika123 3917 267547 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Nilotpal Hazarika123" />{{rh|১১৪|মাতৃজাতি|}}</noinclude>সদ্ব্যবহাৰ কৰিবলৈ মন কৰিলে ও তাকটো কামৰ বাবে একোটা সময়' ঠিক কৰি লৈ। তাৰ লৰ চৰ কৰিবনালাগে। নিৰ্ধাৰিত সময়ত নিৰ্দ্ধাৰিত কাম কৰাৰ অভাৱত একোখন গৃহস্থালিৰ বৰ বেমেজালি হয়— যেনে ভাত খোৱাৰ সময়ত ঘৰৰ সকলো মানুহে যদি একে সময়তে ভাত খায়, তেনেহলে ঘৰৰ বহুত সুবিধা হয়, কিন্তু যদি কাৰো ভাত খোৱ৷ সময় ঠিক নাথাকে, এজনে এসময়ত আৰু আন এজনে এসময়ত খায়, তেনেহলে ৰান্ধনীয়ে আহৰি নাপায় আৰু আন কামৰো সুবিধা নহয়। এজনে কোনো এটা কামত সময় ঠিক নাৰাখিলে; ঘৰৰ আনবোৰো কামৰ বেমেজালি হয়, সেইবাবে প্ৰত্যেক কামৰ নিদ্দিষ্ট সময় ঠিক ৰাখিব লাগে। যাতে ঘৰৰ সকলো মানুহে সময় মতে সকলো কাম কৰে—যেনে ভাত বন্ধা, ভাত খোৱা, চাহ থোৱা ইত্যাদি, তাৰ বাবে ঘৰৰ ঘৈণী গৰাকীয়ে চোকা নজৰ ৰখা উচিত। {{gap}}শৃঙ্খলা—সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিলে ঘৰত শৃঙ্খলা লাগে। শৃঙ্খলা নহলে সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ হব নোৱাৰে। যেনেকৈ প্ৰত্যেক কামৰে একোটা নিৰ্দ্দিষ্ট সময় ঠিক কৰিলব লাগে, তেনেকৈ প্ৰত্যেক বস্তুৰে একোটা ঠাই আৰু প্ৰত্যেক ঠাইৰ বাবে নিৰ্দ্দিষ্ট বস্তু ঠিক কৰি লব লাগে—যাতে লাগ বুলিলেই বিচৰা বস্তুটো পাই আৰু গোটেইটো ঘৰ তল ওপৰকৈ বিচাৰি হাবাথুৰি খাব নালাগে। বহুতৰ<noinclude></noinclude> lzuga1eane1qggu36p2sbrqe76qo4t4 106 78988 267296 230679 2026-11-11T13:41:46Z BabulB 104 267296 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=অলকা |Language=as |Volume= |Edition=১ ম |Author=ৰত্নকান্ত বৰকাকতী |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=প্ৰকাশন পৰ্ষদ, অসম |Address=গুৱাহাটী |Year=1960 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=C |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2="—" 3="লেখক পৃষ্ঠা" 4="প্ৰকাশন" 5to7="পাতনি" 8="প্ৰকাশক পৃষ্ঠা" 9="কৃতজ্ঞতা" 10="—" 11="চৰিত্ৰসমূহ" 12="—" 13="1"/> |Volumes= |Remarks= |Notes={{GLAMNSJ}}<br/> {{WSPRC2025}} |Width= |Css= |Header= |Footer= }} kdrbnzbxvoph0jd8xd9mj4u2ei015ej 267299 267296 2026-11-11T13:44:19Z BabulB 104 267299 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=অলকা |Language=as |Volume= |Edition=১ ম |Author=ৰত্নকান্ত বৰকাকতী |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=প্ৰকাশন পৰ্ষদ, অসম |Address=গুৱাহাটী |Year=1960 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=C |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2="—" 3="লেখক পৃষ্ঠা" 4="প্ৰকাশন" 5to7="পাতনি" 8="প্ৰকাশক পৃষ্ঠা" 9="কৃতজ্ঞতা" 10="—" 11="চৰিত্ৰসমূহ" 12="—" 13="1" 170to172="—"/> |Volumes= |Remarks= |Notes={{GLAMNSJ}}<br/> {{WSPRC2025}} |Width= |Css= |Header= |Footer= }} axveobo1ud71e9r1nt4oauieiwh67ds 104 79546 267348 267167 2026-11-11T15:42:05Z BabulB 104 267348 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১ম অঙ্ক : ৩ দৃশ্য]||৭}}</noinclude>{{Playscript|gap=4|অলকা—|আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|বিনা ঈশ্বৰে তেন্তে অত ৰূপে-গুণে যৌৱনৰ সৌন্দৰ্য্যেৰে টল্‌মল, তুমিও—অলকা, অনিন্দ্যসুন্দৰী, তুমিও আকাশ কুসুম }} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাজকুৰীয়া ভাৱে) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|তেন্তে অগ্নিৰ অতদিন ধৰি এই হৃদয় দহন, অগ্নিৰ এই তোমালৈ অগ্নিময় অনিদ্র প্রণয়, সিও আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|(লাহেকৈ) আকাশ কুসুম!}} {{Playscript|gap=4||(অগ্নিকুমাৰলৈ এবাৰ কেৰাহিকৈ চাই তলমুৰ কৰি থৰ লাগে, কাষত কলহ লৈ মাধৱীৰ প্ৰবেশ। মাধবী অহা দেখি অলকাই যোৱাৰ ভাৱত খোজ কাঢ়ে।)}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|আজি বৰ ভাগ্য, কুমাৰক দেখা পালোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|আমাৰো কম ভাগ্য নহয়।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|অলকা সখীনো ক'লৈ লৰ মাৰিছা? ৰ'বাচোন ৰ’বা একেলগেই যাম। (অলকা থমকি ৰয়)}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|( ব্যঙ্গ ভাৱে) অলকাৰ বোলে মোক মাতিবৰ আৱ্যশ্যকেই নাই, সেইদেখি গুচি গৈছে।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|হয় নে সখী, তুমি নো ইমান অশিষ্টা হব পোৱা নে?}} {{Playscript|gap=4|অলকা—|অশিষ্টা কি? আৱশ্যক হলে মাতিম বুলি হে কৈছিলোঁ।}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|কথা একেই, আৱশ্যক হলে মাতিব, এনেয়ে নামাতে। অর্থাৎ মাতিবৰ আৱশ্যকেই নাই।}} {{Playscript/s|gap=4||}}(কুলি চৰাইটোৱে আকৌ মাতে) সেই কুলিটোৱে বাৰু<noinclude>{{Playscript/e}}</noinclude> 3kjluyyps8ld9gjag7cozecfwcro5sm 104 79548 267350 217522 2026-11-11T15:48:42Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267350 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১ম অঙ্ক ৩য় দৃশ্য ]||৯}}</noinclude>{{Playscript|gap=4|অগ্নি—|সাক্ষাৎ সৰস্বতী, তোমাক বলে পৰা টান। যোৱাঁ বাৰু তুমি পানী আনা গৈ, মই প্ৰস্থান কৰোঁ আৰু ইমানতে। }} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|প্ৰণাম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|প্ৰণাম! {{center|(দুয়োৰো দুফালে প্ৰস্থান)}} {{center|[মাধৱী পানী ভৰাই উভতি আহে; চন্দ্ৰাৰ কাষত কলহ লৈ প্ৰবেশ]}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|আজি আটাইকেইজনী অকলশৰীয়া হলিহঁক কি অ' চন্দ্ৰা?}} {{Playscript|gap=4|চন্দ্ৰা—|অলকাক বিচাৰি নাপাই।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|অলক৷ আজি, কোনোবা পলকতে, আমি গম নোপোৱাকৈ অকলৈ আহি পানী লৈ গলহি নহয়, ময়ো বিচাৰি নাপাই পিছত হে আহিছো।}} {{Playscript|gap=4|চন্দ্ৰা—|মন কৰিছা নে বাইদেউ, অলকাই আজি-কালি কেনেকৈ টলকা মাৰি ভাবি থাকে। আজিয়েই নহয়, আৰু কেইবাদিনো আমাক এৰি থৈ, অকলৈ পানী আনিবলৈ গুচি গুচি আহিছে, মন কৰিছ৷ নে নাই?}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|কিয় নাই কৰা, আজি ধৰাই পৰিল নহয়। অগ্নিকুমাৰো আহিছিল।}} {{Playscript|gap=4|চন্দ্ৰা—|হয়নে কি! পিছত, পিছত!}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|পিছত টো পিছত, আগতে বাৰু পানী বুৰাই আনাগৈ যোৱাঁচোন!}}<noinclude></noinclude> ej8rgamahqj4jfwowgcaukcm69c75gb 267351 267350 2026-11-11T15:49:08Z BabulB 104 267351 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১ম অঙ্ক ৩য় দৃশ্য ]||৯}}</noinclude>{{Playscript|gap=4|অগ্নি—|সাক্ষাৎ সৰস্বতী, তোমাক বলে পৰা টান। যোৱাঁ বাৰু তুমি পানী আনা গৈ, মই প্ৰস্থান কৰোঁ আৰু ইমানতে। }} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|প্ৰণাম!}} {{Playscript|gap=4|অগ্নি—|প্ৰণাম!}} {{center|(দুয়োৰো দুফালে প্ৰস্থান)}} {{center|[মাধৱী পানী ভৰাই উভতি আহে; চন্দ্ৰাৰ কাষত কলহ লৈ প্ৰবেশ]}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|আজি আটাইকেইজনী অকলশৰীয়া হলিহঁক কি অ' চন্দ্ৰা?}} {{Playscript|gap=4|চন্দ্ৰা—|অলকাক বিচাৰি নাপাই।}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|অলক৷ আজি, কোনোবা পলকতে, আমি গম নোপোৱাকৈ অকলৈ আহি পানী লৈ গলহি নহয়, ময়ো বিচাৰি নাপাই পিছত হে আহিছো।}} {{Playscript|gap=4|চন্দ্ৰা—|মন কৰিছা নে বাইদেউ, অলকাই আজি-কালি কেনেকৈ টলকা মাৰি ভাবি থাকে। আজিয়েই নহয়, আৰু কেইবাদিনো আমাক এৰি থৈ, অকলৈ পানী আনিবলৈ গুচি গুচি আহিছে, মন কৰিছ৷ নে নাই?}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|কিয় নাই কৰা, আজি ধৰাই পৰিল নহয়। অগ্নিকুমাৰো আহিছিল।}} {{Playscript|gap=4|চন্দ্ৰা—|হয়নে কি! পিছত, পিছত!}} {{Playscript|gap=4|মাধৱী—|পিছত টো পিছত, আগতে বাৰু পানী বুৰাই আনাগৈ যোৱাঁচোন!}}<noinclude></noinclude> 2p3h7o5dt5bgf1bhlf4x3g5weytrjh1 104 81216 267484 228484 2026-11-12T07:46:40Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267484 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{rh|১২|ধুমূহাৰ পাছত|}}</noinclude>ধুমূহাৰ পাছত লাঠি এডালেৰে মূৰত মাৰ সোধাই দিলে। মাকে সুধিলে— “ক'ত তৰ্ক লাগিছিল।” “হীৰাৱতীৰ ঘৰত" মাকে ঘৃণাৰ সুৰেৰে কলে—“সেই বনৰী-জনীৰ তাতনে? ই মোক খালে। মই কি কৰোঁ। হে গোঁসাই।” লাহে লাহে কেউটি বন্ধুৱে ধৰি মেলি তাৰ মূৰটো ধুৱাই দিলে৷ কাপোৰ-কানি খুলি নতুন কাপোৰ পিন্ধিবলৈ দিলে। লাহে লাহে সি কিছু ভাল পালে। পিছত তাৰ বন্ধু দুজন গুছি গ'ল। তাৰ মাকে ভিতৰলৈ গৈ তালৈ অলপ চাহ আৰু কেইখনমান পিঠা আনি তাক খাবলৈ দিলে। মাকেও তাৰ ওচৰতে বহি ললে। তাৰ পিছত তাক কলে – “হেৰ বোপাই, তোৰ কি হৈছে? বোপাই তই এনে কথা এৰি পেলা, তই ভাল হু।” সি শুনি যায়—কোনো উত্তৰ নিদিয়ে। তাৰ পিছত লাহেকৈ উঠি গৈ বিছনাত পৰিল। তাৰ কোঠাৰ ব্ৰেত আঁৰি থোৱা ঘৰিটোত শব্দ উঠিল ঢং ঢং। * কেইদিনমানৰ পাছৰ কথা। অজয়ে ৰাতি খাই বৈ উঠি মাকক কলে—মই আজি ৰাতি মোহনহঁতৰ ঘৰতে থাকিম গৈ। এতিয়া তালৈকে যাও। মাকে “হু” বুলি কৈ তালৈ তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে চাই আতৰ হ'ল। অজয়ে লাহে লাহে ঘৰৰ পৰা ওলাই আন্ধাৰত মিলি গ'ল। সি লাহে লাহে মোহনৰ ঘৰ ওলালগৈ। মোহনৰ ঘৰত তাৰ বন্ধু<noinclude></noinclude> 8p3camwdiwzmw6y53ptjk9i4n9vtu2i 267487 267484 2026-11-12T07:55:25Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267487 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২|ধুমূহাৰ পাছত|}}</noinclude>লাঠি এডালেৰে মূৰত মাৰ সোধাই দিলে। মাকে সুধিলে— “ক'ত তৰ্ক লাগিছিল।” “হীৰাৱতীৰ ঘৰত" মাকে ঘৃণাৰ সুৰেৰে কলে—“সেই বনৰী-জনীৰ তাতনে? ই মোক খালে। মই কি কৰোঁ। হে গোঁসাই।” লাহে লাহে কেউটি বন্ধুৱে ধৰি মেলি তাৰ মূৰটো ধুৱাই দিলে। কাপোৰ-কানি খুলি নতুন কাপোৰ পিন্ধিবলৈ দিলে। লাহে লাহে সি কিছু ভাল পালে। তাৰপিছত তাৰ বন্ধু দুজন গুছি গ'ল। {{gap}}মাকে ভিতৰলৈ গৈ তালৈ অলপ চাহ আৰু কেইখনমান পিঠা আনি তাক খাবলৈ দিলে। মাকেও তাৰ ওচৰতে বহি ললে। তাৰ পিছত তাক কলে – “হেৰ বোপাই, তোৰ কি হৈছে? বোপাই তই এনে কথা এৰি পেলা, তই ভাল হ।” {{gap}}সি শুনি যায়—কোনো উত্তৰ নিদিয়ে। তাৰ পিছত লাহেকৈ উঠি গৈ বিছনাত পৰিল। {{gap}}তাৰ কোঠাৰ বেৰত আঁৰি থোৱা ঘৰিটোত শব্দ উঠিল ঢং ঢং। {{gap}}*{{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}* {{gap}}কেইদিনমানৰ পাছৰ কথা। অজয়ে ৰাতি খাই বৈ উঠি মাকক কলে—মই আজি ৰাতি মোহনহঁতৰ ঘৰতে থাকিম গৈ। এতিয়া তালৈকে যাও। {{gap}}মাকে “হু” বুলি কৈ তালৈ তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে চাই আতৰ হ'ল। অজয়ে লাহে লাহে ঘৰৰ পৰা ওলাই আন্ধাৰত মিলি গ'ল। সি লাহে লাহে মোহনৰ ঘৰ ওলালগৈ। মোহনৰ ঘৰত তাৰ বন্ধু<noinclude></noinclude> cdc90ki6mip5hnrs91xrjy24p4mp1o1 104 81217 267488 228485 2026-11-12T07:59:10Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267488 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||ধুমূহাৰ পাছত|১৩}}</noinclude>আদিৰাম, সৰ্ব্বা বহি আনন্দত আত্মহাৰা হৈ আছে। মাজে মাজে এটুপি এটুপি ফটিকাও ধৰিছে। অজয়ক দেখি মোহনে কলে— “অ ভায়া, আঁহা, আঁহা” {{gap}}অজয়ে লক্ষ্য কৰিলে, সকলোৱেই আনন্দত মতলীয়া। তাৰ পিছত কলে—বেছ্ চলিছে, হাঁহিৰো ৰগৰ উঠিছে। কিহৰ ৰস ওলাইছেনো? {{gap}}আদিৰামে কলে,—আদিৰস, কৰুণ ৰস, এই ‘মধুৰস’ আৰু যে কত কি। {{gap}}অজয়ে কলে— এতিয়াই ৰস পান কৰি লোৱা; নহলে যে বেলা যায় যায়? {{gap}}মোহনে কলে—আমাৰ আদিৰামে কিন্তু ৰস পান কৰি ৰসতেই হাবু ডুবু খাইছে। {{gap}}অজয়ে কলে—বাঃ বেছতো, পিছে ৰহঘৰা বা ক'ত? {{gap}}মোহন—সেই ভোগাইৰ ঘৰত। কেতেকীৰ কণ্ঠস্বৰে তেওঁক বলীয়া কৰিলে। কেতেকীৰ গানৰ মূৰ্চ্ছণাই তেওঁৰ অন্তৰৰ অন্তঃস্থল ভেদি প্ৰেমৰ প্লাৱন আনিছে; এতিয়া তেওঁ কুল-কিনাৰ নেপাই তেনেই দিশাহাৰা হৈ পৰিছে। {{gap}}অজয়ে ৰসভঙ্গ নকৰি কলে — তেনে আদিৰামে কেতেকীৰ সুমধুৰ স্বৰৰ মাজেদি দেখিছে—এটি সোণালী সপোনৰ বাস্তৱ ৰূপ। {{gap}}আদিৰামে তপৰাই মাত লগালে— ইন্দুপ্ৰভাৰ ধ্যানত বা বহিছে কোন?<noinclude></noinclude> tel10ydq1hcsaff5es312sbwpth490y 104 81218 267491 228486 2026-11-12T08:06:26Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267491 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১৪|ধুমূহাৰ পাছত|}}</noinclude>{{gap}}মোহনে কলে- চিয়েৰ আপ্ ভায়া, মই তোমাৰ কৃতকাৰ্য্যতা কামনা কৰোঁ। অজয়ে কথাৰ সুৰ ঘূৰাবলৈ কলে— এজন গণ্যমান্য মানুহৰ ছোৱালীৰ বিষয়ে এইদৰে আলোচনা কৰা বৰ ভাল নহয়, বুজিছা ৷ {{gap}}মোহনে কলে--এৰা ভুল হৈছে থৈ দিয়া ; কৰবাত ৰসৰ ভাণ্ডই ভাঙ্গি পৰিব। {{gap}}সৰ্ব্বাই কলে--নহয় হে, ৰস কৰবাত পৰি যাব — কোনোবা লোলুপ নয়নাই পাব লাগিলে আৰু “চুন খাই’ মৰাৰ সমান হব ৷ {{gap}}অজয়ে কলে--হেঁ হেঁ কিবোৰ যে কোৱা আৰু ৷ {{gap}}এনেতে চাহ আহিল৷ মোহনে কলে--ওঁ, এতিয়া চাহ টুপি ধৰাহক ভায়াসকল। {{gap}}চাহ খোৱাৰ পিছত মোহনে কলে—এতিয়া কাৰ হাতত কিমান আছে উলিয়াই লোৱাহঁক ৷ এই বুলি কৈ মোহনে জুৱা খেলৰ যোগাৰ কৰিলে । গোটেই ৰাতি জুৱা খেলি অজয়ে বহুত পয়চা হেৰুৱাই পাছদিনা ঘৰ ওলালহি ৷ {{center|'''{{Xx-larger|চাৰি}}'''}} {{gap}}ইন্দুৱে অজয়ৰ প্রতি এটা ভাল ভাব পোষণ কৰিছিল। অজয়ৰ প্রতি তাইৰ এটা যেন প্রাণৰ টান আছিল। তাৰ প্রতি যেন তাইৰ এটা আকৰ্ষণ আহি পৰিছিল। কিন্তু ইন্দুৱে যেতিয়া তাৰ সেই কুকাৰ্য্যবিলাকৰ কথা লাহে লাহে শুনিবলৈ পালে<noinclude></noinclude> lk8foy44vhix4g8arksz7qh5dys9va9 104 81219 267511 228487 2026-11-12T09:29:38Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267511 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||ধুমূহাৰ পাছত|১৫}}</noinclude>তাইৰ অন্তৰত যেন অলপ আঘাতেই পালে। লাহে লাহেক অজয়ৰ ওপৰত তাইৰ এটা অভিমানৰ ভাব আহি পৰিল। {{gap}}সেইদিনা অজয়ে ইন্দুক লগ পাই সুধিলে—ইন্দু! ইন্দুৱে লাহেকৈ কলে, কি? {{gap}}অজয়ে লক্ষ্য কৰিলে ইন্দুৰ মুখত গাম্ভীৰ্য্যৰ চিন, চকুত উদাসীনতাৰ লক্ষণ। অজয়ে সুধিলে—তোমাৰ আজি কি হ'ল ইন্দু? {{gap}}একো হোৱা নাই— ইন্দুৱে গম্ভীৰ ভাবে কয়। {{gap}}নহয় তোমাৰ আজি মই পৰিবৰ্ত্তন লক্ষ্য কৰিছো, নিশ্চয় তোমাৰ কিবা এটা হৈছে। {{gap}}মানুহৰ দৰেই মানুহ থকাটোহে ভাল। তাই মুখখন এফলিয়াকৈ কয়। {{gap}}তাৰ মানে? {{gap}}অন্যায় কিছুমান কৰি নিজৰ জীৱনলৈ গ্লানি অনাটো জানো ভাল? {{gap}}মই যে একো বুজিব পৰা নাই ইন্দু। তুমি এইবোৰ কাক কৈছা? {{gap}}কাক আৰু কম? এই বুলি কৈ ইন্দুৱে আনফালে চালে। অজয়ৰ মুখত হাঁহি ফুটি উঠিল, সি কলে—তুমি মোৰ বিৰুদ্ধে কোনো কথা শুনিছা? {{gap}}ওঁ মানুহবিলাকে কয়। {{gap}}মানুহে কবই, তাত কি লাভ-লোকচান আছে ইন্দু?<noinclude></noinclude> oi5e3wsbkz65rlvvaxli5koxwoo8r3x 104 81220 267512 228488 2026-11-12T09:33:37Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267512 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১৬|ধুমূহাৰ পাছত|}}</noinclude>{{gap}}আমি শুনি ভাল নেপাওঁ। {{gap}}কোনো ধৰিব লগা কথা নহয় ইন্দু। {{gap}}নিজৰ অনিষ্টৰ বাহিৰে একো লাভ নাই। {{gap}}মোৰ একো অনিষ্ট নহয় ইন্দু। {{gap}}ইন্দুৱে কোনো উত্তৰ নিদি লাহেকৈ বাটৰ কাষৰ ফুটুকা জোপাৰ ফুল এটি হাতত লৈ তাকে চাই থাকিল। {{gap}}তাৰ পিছত লাহেকৈ কলে – বাৰু, মই যাওঁ দেৰি হব। ইন্দু এফালে গ’ল—মনত অশান্তি লৈ। অজয়ৰ ভুল বিবেচনাৰ কাৰণে অন্তৰত অভিমান বেজাৰ লৈ ঘৰমুৱা হ'ল। অজয় গ’ল আনফালে ... আনন্দ মনেৰেই। সি ইন্দুৰ অন্তৰ বুজিব নোৱাৰিলে। দুয়ো অন্তৰত দুটা ভাবলৈ দুফালে গ'ল। {{center|'''{{Xx-larger|পাঁচ}}'''}} {{gap}}মানুহৰ জীৱনত যেতিয়া ভুল হয় আৰু সেই ভুল যেতিয়া ধৰিবলৈ বিবেক বুদ্ধিৰ শক্তি নাইকিয়া হয় তেতিয়া তাৰ পৰিমাণ শোচনীয় হয়। তেতিয়া হয়—ভুলতেই ভুল; আৰু জীৱন ক্ৰমে ধ্বংসৰ পথত আগ বাঢ়ি যায়। {{gap}}অজয়ৰ জীৱনতো সেয়ে হ'ল। অদমনীয় কু-প্ৰবৃত্তিৰ কৰাল গ্ৰাসত পৰি তাৰ জীৱনৰ গতি বেয়ালৈহে ললে। লালসাৰ ইন্ধন যোগাবলৈ সি অতি জঘন্য উপায় লবলৈ আগবাঢ়ি গ'ল। পতনমুখী জীৱনক সি আৰু এখাপ তললৈ নমাবলৈ সচেষ্ট হ'ল। ক্ৰমে সি অনুভৱ কৰিলে—তাৰ অৰ্থৰ অনাটন—তাৰ কু-প্ৰবৃত্তি<noinclude></noinclude> 0ewt15dbszckkhorj1z7137fv1ij9hv 104 81223 267513 228491 2026-11-12T09:37:19Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267513 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||ধুমূহাৰ পাছত|১৯}}</noinclude>চিন্তিম? তোৰ জানো অমঙ্গল এটা দেখিলে মই সহি থাকিব পাৰিম? {{gap}}জানো তুমি কিবোৰ ভাবিছা? {{gap}}মই ঠিকেই ভাবিছোঁ। এই ঘৰখননো কেনেকৈ চলিছে তই যদি অকণমানো অনুভৱ কৰিলিহেঁতেন। {{gap}}সি একো নকয়। দুগৰাহ এগৰাহ কৈ ভাত খাই থাকে। {{gap}}তহঁতৰ এটা ভাল হওক এই বুলিয়েই সকলো কষ্ট, লাজ, অপমান সহি আছোঁ। মাক হোৱা হলে তই বুজিলিহেঁতেন মই অন্তৰত কি দুখ পাইছোঁ। {{gap}}সি নীৰৱ। {{gap}}তহঁতৰেই বা আৰু কোন আছে, মোৰেই বা কোন আছে? তোৰ বিপদত জানো কোনোবাই চকুপানী টুকিব? কোনোবাই জানো তোৰ বিপদত হাত মেলি ধৰিব? {{gap}}সি এটা দীঘল নিশ্বাস টানে। {{gap}}মাকে আকৌ কয়—ভগৱানে এই বিনন্দীয়া সংসাৰত সজ উপায়েৰে চলিবলৈ বহুত বাট দিছে। তই তাৰেই এটা বাচিল' বোপাই। অন্তৰত বৰ আশা আছিল বোপাই কি জানি তহঁতি ঘৰখনৰ মুখ পোহৰ কৰি তুলিবি। তহঁতৰ ভাল এটা দেখি মৰিব পাৰিম। কিন্তু তই! অন্তৰত চেপিযোৱা শোকৰ হেন্দোলনী উঠিব ধৰিলে। আৰু কথা নোলাল। দুধাৰে চকুলো বৈ গ'ল।<noinclude></noinclude> 0dm2xe352s0cj4ibmk6uwbhdpyvqwlz 104 81224 267514 228492 2026-11-12T09:37:57Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267514 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{rh|২০|ধুমূহাৰ পাছত|}}</noinclude>ধুমূহাৰ পাছত সি নীৰবেই ভাত খাই উঠি গ'ল। সি আৰু নৰ'ল; একে- বাৰেই গৈ তাৰ বিছনাত পৰিল। সেই ৰাতি তাৰ ভালকৈ টোপনি নাহিল। ধুমুহা আতৰিল ডাৱৰে৷ উৰিলে উদয়ৰ পথৰ ফৰকাল বতৰটি হলে, হেলী বৰণে পূৰ্ব্ব আগমনী জান দিলে, ছয় সেইদিন। বছৰৰ নতুন দিন। বিহুৰ আনন্দ ফুৰ্তিত সকলো আত্মহাৰা। সকলোৰে মুখত এটি আনন্দৰ ৰেখা বিৰিঙি উঠিছে। প্ৰকৃতি দেবীয়েও নতুন সাজেৰে সজ্জিত হৈ আনন্দত যেন মতলীয়া। সেইদিনা অজয়ে বহু উপায়েৰে অৰ্জ্জুা পয়চাৰে এটা উপহাৰ কিনি আনি ইন্দুক পঠাই দিলে। লগতে এটুকুৰা কাগজত - লিখিলে, 'বিহুৰ স্নেহ-উপহাৰ’–তোমাৰেই অজয়। আশা-নিৰাশাৰ মাজেদি সি উত্তৰলৈ প্ৰতীক্ষা কৰি আছে। এনেতে লৰাটো উভতি আহিল। তাৰ মূৰত আকাশ ভাগি<noinclude></noinclude> 78xosz0baf7ovyymqerbhngp85bqi8r 104 81225 267516 220555 2026-11-12T09:43:45Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267516 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||ধুমূহাৰ পাছত|২১}}</noinclude>পৰিল—ইন্দুৱে তাৰ উপহাৰ গ্ৰহণ নকৰিলে। ঘূৰাই দিয়া উপহাৰৰ টোপোলাটো সি লাহে লাহে হাতত তুলি ললে। হাতত লৈ সি তাৰ মেজৰ ওপৰত লাহেকৈ থৈ চকিখনত বহি পৰিল। লাহে লাহে সি ভাৱত তন্ময় হৈ পৰিল। {{gap}}অতীতৰ মধুৰ স্মৃতিৰ ছবি ধীৰে ধীৰে তাৰ মানস চকুৰ আগেদি ভাহি যাবলৈ ধৰিলে। লৰালি কালত সি যেতিয়া ৰুদ্ৰহঁতৰ বাৰীৰ মিঠা আম জুপিৰ পৰা মনে মনে গৈ পকা আম চিঙ্গি আনি ভালৰো ভালটো ইন্দুক দিয়েহি, তেতিয়া তাই কি আগ্ৰহেৰেই সেই আম লয়! আজি তাৰ উপহাৰ ফিৰাই দিলে। তাই গ্ৰহণ নকৰিলে। {{gap}}সি লাহে লাহে উঠি ঘৰৰ পৰা ওলাই গ'ল। গৈ গৈ সি নৈৰ ঘাট পালেগৈ। নৈৰ ঘাটৰ সেই জোপাটোৰ আঁৰতে সি বহি আকাশ-পাতাল ভাবিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}“কথা বুলিলেই বতাহ” ইন্দুহঁতৰ ঘৰত থকা জেতুকী বুঢ়ীয়ে অজয়ে ইন্দুলৈ উপহাৰ পঠোৱা কথাটো জানে। তাই সেই কথাষাৰকে মনত লৈ সেই সময়তে ঘাটলৈ আহিল। এনেতে গাঁৱৰ ২৷৪ গৰাকী মাইকী মানুহো পানী নিবলৈ ঘাটলৈ আহিল। এনেতে জেতুকীয়ে কলে—শুনিছানে আজি আমাৰ ইন্দুলৈ অজয়ে কিবা এটা দিছিলে? {{gap}}পিছে কি হ'ল? {{gap}}কিটোনো হব, আকৌ ঘূৰাই দিলে। {{gap}}দুষ্টৰ শিৰোমণি সেইটো। তাৰ কামটো চোৱা।<noinclude></noinclude> s1u61r1w6u1r99xhxe39j65jf82uzyi 104 81226 267517 220556 2026-11-12T09:48:00Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267517 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|২২|ধুমূহাৰ পাছত|}}</noinclude>লৰাটি হলে দেখাত ভালেই, পিছে কামবোৰ হে কিবা ঘিণ লগা পাই। {{gap}}সেই বুঢ়ীজনীৰ আৰু শান্তি নাইকিয়া হ'ল। {{gap}}সিহঁত ঘৰাঘৰি গ'ল। {{gap}}সিহঁতে কোৱা প্ৰত্যেকটো কথাই অজয়ৰ কাণত পৰিল। প্ৰতিটো কথাই তাৰ অন্তৰত বাজি উঠিল। সি বুজিলে যে ইন্দুৱে তাৰ সেই কুকাৰ্য্যবিলাকৰ কাৰণেই তাৰ প্ৰতি তেনে উদাসীনতা দেখুৱাইছে। {{gap}}এফালে তাৰ ব্যভিচাৰ, অনাচাৰ আৰু নৃশংসতাৰ মাজেদি পোৱা আনন্দৰ মোহ আৰু আন ফালে ইন্দুৰ প্ৰতি বাঢ়ি অহা অনুৰাগৰ বাস্তৱ ৰূপ দিবলৈ অন্তৰৰ প্ৰৱল স্পৃহা! দুটা বিপৰীত মুখী ভাৱৰ দোমোজাত পৰি সি অতিষ্ঠ হৈ পৰিল। ক্ষোভ-হতাশ নিৰাশাৰ ভাৱ তাৰ অন্তৰত তৰিট্ গতিৰে প্ৰবাহিত হৈ অন্তৰৰ কঠিন-কোমল ভাৱক এনে এটা আলোড়ন দিলে যে সেই আলোড়নৰ প্ৰৱল প্লাবনত ভাৱৰ ঠেক চিগি পৰি এটি নতুন ভাৱৰ উদয় হ'ল। জীৱনলৈ যেন এটা নতুন স্পন্দন আহিল... ধ্বংসমুখী জীৱনৰ গতি সি ধৰিব পাৰিলে। লাহে লাহে তাৰ মুখত এটা দৃঢ়তাৰ চিন ফুটি উঠিল। তাৰ দৰিদ্ৰতাৰ মাজেদি কৰা অন্যায় আচৰণৰ কাৰণে সি অনুতপ্ত হব ধৰিলে। অতীত জীৱনৰ প্ৰতি তাৰ এটা ঘৃণা ভাৱ আহি পৰিল। লাহে লাহে সি তাৰ পৰা আহি ঘৰ পালেহি।<noinclude></noinclude> i6wyr321m7jhflab7hlbujpceop9xy3 104 81227 267518 220557 2026-11-12T09:53:50Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267518 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||ধুমূহাৰ পাছত|২৩}}</noinclude>{{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}* {{gap}}অজয়ে তাৰ কোঠাত বহি অতীত জীৱনৰ কাৰ্য্যবিলাকৰ কাৰণে মনে মনে অনুশোচনা কৰি আৰু তাৰ দৰিদ্ৰতাৰ কথা ভাবি এটা নতুন পথৰ সন্ধান কৰিবলৈ ভাবি চিন্তি আছে। এনেতে তাৰ বন্ধু মোহন আৰু সৰ্ব্বা আহি ওলালহি। তাক সেই দৰে চিন্তামগ্ন দেখি মোহনে সুধিলে— একেবাৰেই যে ভাবুক হৈ পৰিছা? কি যে আৰু ভাবা? অজয়ে লাহেকৈ মূৰ তুলি সিহঁতলে চালে, তাৰ পিছত কলে—'অ' বহা। {{gap}}সৰ্ব্বাই কলে—বুজিছা, ভায়া, সেই ধনী অৱস্থাপন্ন বিলাস আজি ৰাতি হীৰাৱতীৰ তালৈ আহিব। খুব আমোদ চলিব, লগে লগে জুৱাৰো বন্দোৱস্ত-বুজিছা। ছলে বলে কৌশলে আজি তাৰ পয়চা হাত কৰিব লাগিব। কি বোলা মোহন? "ঠিকেইতো আৰু কি কথা। দুটা হাহঁ সেই পথাৰৰ পৰা ধৰি আনি থৈ আহিছোৱেই।” অজয়ৰ অন্তৰৰ প্ৰবৃত্তি যেন আকৌ সজাগ হৈ পৰিল। লালসাৰ বহ্নিশিখা যেন ধিমিকি ধিমিকি জ্বলি উঠিল। সি কলে “বাঃ বেচ আয়োজন। তেনে কি কথা আছে, সকলো ঠিক হৈ যাব।” {{gap}}কথাষাৰ কোৱাৰ লগে লগে যেন তাৰ টেটুত কিবা এটাই হেচা মাৰি ধৰিলে। মুহূৰ্ত্ততে তাৰ অন্তৰত জ্বলি উঠা লালসাৰ অগ্নিশিখা যেন এটি স্নিগ্ধ অনুভূতিৰ প্ৰৱাহত শান্তি হৈ নিপাত হৈ গ'ল! সি ফুটাই কলে... “মই ঠিককৈ কব পৰা নাই যামনে নেযাম।” মোহনে কলে – “কি ঠিক-বেঠিক আছে। এনে<noinclude></noinclude> d2u402x052s0al0ywdcep99uf7pvuiv 104 81228 267519 220558 2026-11-12T09:57:50Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267519 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|২৪|ধুমূহাৰ পাছত|}}</noinclude>সুযোগ এৰিবানে?” অজয়ে লাহেকৈ অথচ দৃঢ়ভাৱে কলে “মই যাবলৈ নোৱাৰিম।” {{gap}}মোহনে কলে—“তোমাৰ হ'ল কি? তুমি কাপুৰুষ হ'লানেকি? সৰ্ব্বাই কলে— “হঠাৎ তোমাৰ উৎসাহ নাইকিয়া হ'ল!” অজয়ে কলে— এৰা ঠিকেই কথা। উৎসাহৰ উৎস মৰহি গৈছে, সি আৰু সঞ্জীৱিত হোৱাৰ আশা নাই বুলিহে ভাবো।” মোহনে কলে – “কি যে অদ্ভুত কথা তোমাৰ!” অজয়ে লাহে লাহে কলে “জীৱনত বহুত ভুল হ'ল; আৰু ভুল কৰিব নোৱাৰিম।” {{gap}}“আচৰিত কথা—আমোদ প্ৰমোদ কৰাত কি ভুল হ'ল?” মোহনে সোধে। অজয়ে ক'লে—লোকচকুৰ অন্তৰালত যি আমোদ কৰিব লগা হয়, তেনে আমোদ নকৰাটোৱেই মঙ্গলজনক। {{gap}}মোহনে কলে—তোমাৰ যুক্তি অদ্ভুত! {{gap}}অজয়ে কলে—দৰিদ্ৰৰ আমোদ নাই বন্ধু। আমোদ কৰিবলৈ যোৱাটো ভুল। {{gap}}মোহনে কলে——জীবনটো ফুৰ্তিত কটাই দিয়াটোহে উচিৎ। তাত দৰিদ্ৰতা আভিজাতৰ প্ৰশ্ন আৰু কিয়? {{gap}}অজয়ে কলে—তোমাৰ যুক্তি মানিব নোৱাৰিম বন্ধু। দৰিদ্ৰই আমোদ প্ৰমোদৰ ভাগ লবলৈ যোৱাটো আত্ম প্ৰবঞ্চনাৰ নামান্তৰ মাথো। সিহঁতে শুনি অলপ আচৰিত হয়, তাৰ পিছত দুয়ো লাহে লাহে উঠি গুচি যায়।<noinclude></noinclude> i1iqormd4k77npbf1bkpaw2n5tis8qn 104 81229 267520 220559 2026-11-12T10:02:12Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267520 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||ধুমূহাৰ পাছত|২৫}}</noinclude>{{gap}}*{{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}* {{gap}}মাকে তাৰ এনে অস্বাভাবিক গাম্ভীৰ্য্য লক্ষ্য কৰি অজয়ক সুধিলে—হেৰ তই আকৌ ক'ৰবাত কিবা জগৰকে লগালে নেকি? একেবাৰেই কিবাটো হৈ দেখোন। {{gap}}নহয় আই, মই এটা অন্য কথাহে ভাবিছোঁ। {{gap}}কি কথা। {{gap}}মই মন কৰিছে৷—আমাৰ এই ক্ষুদ্ৰ সংসাৰখন সচাকৈয়ে বৰ বিশৃঙ্খল হৈ পৰিছে। {{gap}}তাৰ তেনে বোধ হোৱা যেন দেখি মাক অলপ আচৰিতেই হ'ল। মুখৰ কোণত এটা ক্ষীণ হাঁহিৰ ৰেখা বিৰিঙি পৰিল। {{gap}}মুখেৰে মাত্ৰ “এৰা” বুলি কৈ তালৈ চাই থাকিল। {{gap}}এই দৰেটো বৰ কষ্টকৰ হ'ব। জীৱনৰ এটা উদ্দেশ্যও আছে। মাকে একো নকয়; আনন্দ বিহ্বল ভাবে তালৈ চাই থাকে। অজয়ে আকৌ কয়--মই চহৰলৈকে যাও, এটা চাকৰিৰ যোগাৰ কৰোগৈ। {{gap}}বোপাই, তোৰ কথা শুনি মোৰ আনন্দই নধৰা হৈছে। {{gap}}মোৰো জীৱনৰ মূল্য আছে। মোৰো জীৱনত বহুত অভিলাষ আছে—ভালকৈ খাবলৈ, ভালকৈ থাকিবলৈ, মনৰ আকাঙ্ক্ষিত বস্তু পাবলৈ কাৰ ইচ্ছা নাই আই। সেইবিলাক পূৰণ নকৰিলে যে জীৱন অপূৰ্ণ হৈয়েই যাব। ইয়াৰ বাহিৰেও আৰু বহুত কাম আছে যিবিলাক কৰা কৰ্ত্তব্য। “বৰ ভাল কথা বোপাই; ঈশ্বৰে তোক সুমতি দিয়ক।” আই, তুমি বিশ্বাস কৰা—মই জীৱনত যি<noinclude></noinclude> 5shzvpmb1oytwgqfzjro13npar55dw6 104 81230 267521 220560 2026-11-12T10:07:30Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267521 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|২৬|ধুমূহাৰ পাছত|}}</noinclude>ভুল কৰিছিলো তাৰ প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিম মোৰ কাৰ্য্যৰ দ্বাৰা। জীৱনক পূৰ্ণ বিকসিত কৰিবৰ যি স্বাভাৱিক দাবী মানুহৰ আছে মোৰ জীৱনেও তাকেই দাবী কৰো। {{gap}}মাকৰ আনন্দত চকুলো বাগৰি গ'ল। পানীত পৰা মানুহ মৰি আকৌ জীৱন পালে। আপোনজনৰ যেনে আনন্দ হয় অজয়ৰ মানসিক পৰিবৰ্ত্তনৰ লক্ষণ দেখি মাকৰো তেনে আনন্দ হ'ল। মনে মনে ভগৱানৰ উদ্দেশ্যে কৃতজ্ঞতাৰ এটি প্ৰণাম জনালে। {{gap}}মাকে কলে—আহ বোপাই জলপান দুটামানকে খা হি। মাক উঠি গ'ল। এনেতে এটা লৰাই অজয়ৰ হাতত এখন চিঠি দিলেহি। অজয়ে লেপেফাটো ফালি চিঠিখন পঢ়িলে। তাত লিখা আছে -- {{gap}}আপোনাৰ উপহাৰ ম‍ই নললো। সেই কাৰণে মই নিজেই বৰ বেজাৰ পাইছোঁ। কিন্তু সচাকৈয়ে কওঁ, আপোনাৰ মত পৰিবৰ্ত্তন কৰিলেই মোক অমূল্য উপহাৰ দিয়াৰ সমান হব। {{gap}}যিবিলাক কামে মানুহক হীন প্ৰতিপন্ন কৰি ভদ্ৰসমাজৰ পৰা আতৰ কৰে তেনে কাম নকৰি মনোবৃত্তিৰ সংশোধন কৰাটোহে প্ৰথম কথা। নহলে যে ভবিষ্যতৰ কথা ভাবিবলৈ গলে বৰ হতাশ হে হওঁ। মোৰ শেষ মিনতি, সহজভাবে সুনিৰ্দ্দিষ্ট পথৰ সন্ধান কৰক। আৰু নিলিখো। {{Right|আপোনাৰেই}} {{Right|— ইন্দু-}}<noinclude></noinclude> n2mlr59ml8hgjzkf63s2fo1xr2z9ky9 104 81231 267523 220561 2026-11-12T10:16:08Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267523 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||ধুমূহাৰ পাছত|২৭}</noinclude>{{gap}}অজয়ে চিঠিখন পঢ়ি কিছুপৰ মনে মনে ৰৈ, তাৰ পিছত কাগজ কলম আনি এখন চিঠি লিখি পঠাই দিলে। তাত লিখিলে : "স্নেহৰ ইন্দু {{gap}}তোমাৰ চিঠি পালো। মোৰ প্ৰতি তোমাৰ অন্তৰত যি অভিমানৰ ভাব সোমাইছে মই আশা কৰো সেই ভাব আতৰি-বলৈ আৰু পলম নহব। তোমাৰ দুখ কিহত মই বুজিছোঁ। বোধকৰো তুমি শুনি নিশ্চয় সুখী হবা যে, জীৱনক এটা নতুন গঢ়ত গঢ়ি তুলিবলৈ অন্তৰত যি আকাঙ্ক্ষা জাগি উঠিছে তাৰেই বাস্তৱ ৰূপ দিবলৈ মই ঘৰৰ পৰা ওলাম। {{gap}}তোমাৰ চিঠি পোৱাৰ আগতে মই সকলো ঠিক কৰিলো। বোধকৰো মই তোমাক দেখা নেপাম। আজিয়েই যোৱাৰ কথা। মোৰ আন্তৰিক ভাল পোৱা লবা। ইতি {{Right|তোমাৰেই—}} {{Right|"অজয়"}} {{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}* {{gap}}সেই দিনাই অজয়ে মাকৰ পদধূলি শিৰত লৈ বন্ধু বান্ধবৰ পৰা বিদায় লৈ যাত্ৰা কৰিলে এটা নতুন পথৰ সন্ধানত। {{center|'''{{Xx-larger|সাত}}}'''} {{gap}}চহৰৰ এটা ডাঙৰ কাৰখানাত অজয়ৰ এটি কামৰ যোগাৰ হয়। দৈনিক আঠঘণ্টা পৰিশ্ৰম কৰি গধূলি তাৰ সেই শ্ৰমক্লান্ত দেহটি<noinclude></noinclude> goqhxka1i27cuadt3tr9bzz4oxt02g4 104 81232 267524 220562 2026-11-12T10:21:17Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267524 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|২৮|ধুমূহাৰ পাছত|}}</noinclude>লৈ চহৰৰ এচুকৰ পজাঁটিত জিৰণি লয়হি — ৰাতিটোৰ কাৰণে। যেতিয়া সি বিছনাত পৰেহি, ধীৰে ধীৰে তাৰ মানস চকুৰ আগত ইন্দুৰ সেই জেঁউতী পূৰ্ণ মুখখনি ভাহি উঠে—সি তেতিয়া মনত অশেষ তৃপ্তি পায়। ভবিষ্যতৰ এখন সুন্দৰ সংসাৰৰ চিত্ৰ তাৰ কল্পনাত ভাহি উঠে। আকৌ যেতিয়া তাৰ দৰিদ্ৰতা, তাৰ ঘৰত মাকৰ দুখ কষ্টৰ কথা মনত পৰে সি শোকত অভিভূত হৈ পৰে। {{gap}}এইদৰেই তাৰ দৈনন্দিন জীৱন চলিব ধৰে। কেতিয়াবা সি ঘৰলৈ আহোতে অনেক বস্তু কিনি লৈ আহে। সি আহিলে মাকৰ কি আনন্দ। {{gap}}চাকৰী জীৱনৰ মাজতো সি নানা বিপদ আপদৰ মাজেদি যাব লগা হৈছে। তাৰ একাগ্ৰতা আৰু কৰ্ম্মনৈপুণ্য দেখি কাৰখানাৰ গৰাকীসকল তাৰ ওপৰত বিশেষ ভাবে সন্তুষ্ট হৈছে; আৰু তাক পদোন্নতি কৰি লৈ যাব ধৰিছে। {{gap}}তাৰ সেই উন্নতি কিছুমান চকু চৰহা দুষ্ট-প্ৰকৃতি কৰ্ম্মচাৰী অসহনীয় হ'ল। সিহঁতে তাৰ উন্নতিৰ পথত প্ৰতিবন্ধকতা জন্মাবলৈ তলে তলে ষড়যন্ত্ৰ কৰিব ধৰিলে। {{gap}}সেই দিনা কেইটামান চকু চৰহা কৰ্ম্মচাৰীয়ে তাৰ অলক্ষিতে সি যিটো যন্ত্ৰত কাম কৰে সেই যন্ত্ৰটোৰ এটা অংশ বেয়া কৰি পেলালে। সি যেতিয়া যন্ত্ৰ চলাবলৈ ধৰিলে তৎক্ষণাৎ অন্য এটা অংশ ভাগি গ'ল আৰু উফৰি আহি তাৰ মূৰত বিষম আঘাত কৰিলে। সি জ্ঞানশূণ্য হৈ মাটিত পৰি গ'ল। কেইজনমানে তাক<noinclude></noinclude> d8xmu09ceytm78nukbxmfh7pz7nba0n 104 81233 267530 220563 2026-11-12T10:25:52Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267530 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||ধুমূহাৰ পাছত|২৯}}</noinclude>ধৰি মেলি আস্পাটাললৈ লৈ গ'ল। কেইদিনমান আস্পাটালত থকাৰ পিছতহে সি সম্পূৰ্ণ আৰোগ্য হ'ল। {{gap}}যন্ত্ৰ ভগাৰ কাৰণ নিৰ্দ্দেশ কৰিবলৈ গৈ তাৰ শত্ৰুবিলাকেস গৰাকীক অভিযোগ কৰিলে যে অজয়ৰ দোষ আৰু অকৰ্ম্মণ্যতাৰ কাৰণেই তেনে ঘটনা ঘটিল! কিন্তু গৰাকীসকলে সকলো কথা ভালকৈ অনুসন্ধান কৰি বুজিব পাৰিলে যে অজয় সম্পূৰ্ণ নিৰ্দোষী; তেতিয়া তাৰ বিৰুদ্ধে অনা অভিযোগ উফৰি গ'ল। {{gap}}এই দৰেই নানা প্ৰতিবন্ধকতাৰ মাজেদি সি নিজৰ কৰ্ত্তব্য সমাধান কৰি যাব ধৰিলে। {{center|'''{{X-larger|আঠ}}'''}} {{gap}}কিছু দিনৰ পিছৰ কথা। অজয় ঘৰলৈ আহিছে। সি বাহিৰ চৰাত বহি অলপ চিন্তামগ্ন হৈ আছে। মাকো আহি আগতে বটাটো লৈ ওচৰতে বহিলহি। মাকে তামোল এমোকোৰা মুখত লৈ কলে—কিটোনো আৰু ভাবিব লগা হ'ল? {{gap}}মই এটা কথা ভাবিছোঁ। এই জীৱনত যে ভগৱানৰ কিমান পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হব লাগে তাৰ সীমা নাই। আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ পথত কতো বাধা আহি পৰে তাৰ সংখ্যা নাই। {{gap}}এৰা বোপাই, ঠেলা-হেচাৰ মাজেদিহে নিজক আগ–বঢ়াই লৈ যাবলৈ মনত বল লাগে।<noinclude></noinclude> aa61jnf8dvyapd8wyixg5x6vhkxi1md 104 81234 267533 220564 2026-11-12T10:31:26Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267533 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৩০|ধুমূহাৰ পাছত|}}</noinclude>{{gap}}প্ৰতিযোগিতাৰ ক্ষেত্ৰত যেতিয়া পাচহোঁহোকা মাৰে তেতিয়া মনলৈ আহে ঈৰ্ষা। তাৰ পিছত লয় হিংসাৰ আশ্ৰয় – সৃষ্টি কৰে অশান্তিৰ। {{gap}}এৰা বোপাই, সংসাৰৰ মন বুজা টান। {{gap}}ক্ষন্তেকৰ কাৰণে একোটা আলোড়ন আনিব পাৰে, কিন্তু বিচলিত কৰিব নোৱাৰে, যদিহে দৃঢ়তাৰ অভাব নহয়। এতিয়া মোৰ হাতলৈ আহিছে ক্ষমতা। মই তেনে মনোবৃত্তিৰ কাৰণে যথেষ্ট কৰিব পাৰো। —“তই অহিত নিচিন্তিবি বোপাই।” {{gap}}মই তেনে ভাব পোষণ কৰা নাই আৰু নকৰোও। বৰং সিহঁতৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ উদাসীনতা দেখুৱাই স্নেহেৰেহে ব্যৱহাৰ কৰো। {{gap}}সেইটোহে ভাল কথা। {{gap}}ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰ ধ্বংসকাৰী। তাৰ দ্বাৰা নিজৰ অহিত সাধন কৰাৰ পথহে খোলা হয়। প্ৰতিহিংসাৰ বীজ অন্তৰতেই মৰহি যায় যদি সি পায় স্নেহৰ পৰশ। সিহঁতে বুজি উঠিছে যে আত্ম-নিয়ন্ত্ৰন কৰাৰ দাবী সকলোৰেই আছে। তাত বাধা জন্মাবলৈ গলে নিজৰ উদ্দেশ্যত বাধা আহি পৰে। লগে লগে অশান্তিৰ সৃষ্টি হয়। {{gap}}বাৰু বোপাই ব'ল এতিয়া চাহ এটোপাকে খাহি। {{gap}}অজয়ে চাহ খাই লাহে লাহে ইন্দুহঁতৰ ঘৰৰ ফালে ওলাই গ'ল। {{gap}}অজয় গৈ বৰুৱাৰ ঘৰ পালেগৈ। অজয়ক দেখি ইন্দুৰ মাক ওলাই আহি কলে.. ...... 'অঃ অজয় বহা। আমি তোমাৰ কথা<noinclude></noinclude> klahm3c4v3o8onkgrfqou2q1gpsanrf 104 81235 267535 220565 2026-11-12T10:35:55Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267535 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||ধুমূহাৰ পাছত|৩১}}</noinclude>শুনি বৰ ভাল পাইছোঁ। জীৱনত অনেক ভুল হয়, কিন্তু তাৰ বাবে অনুশোচনা কৰা আৰু নতুন পথ বাচি লব পৰাটো এটা ডাঙৰ কথা।” “হয় সেইটো অৱশ্যে মই স্বীকাৰ কৰো। জীৱনৰ বিভিন্ন স্তৰত বিভিন্ন ভাবধাৰাই আহি প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে। তাৰ ভিতৰত কিছুমান ধ্বংসাত্মক আৰু কিছুমান ভাল।” {{gap}}ধ্বংসাত্মক ভাবৰ বশবৰ্তী হলেই মস্কিল। তেতিয়াই অধঃপতন আৰম্ভ হয়। সচাকৈয়ে তোমালোকৰ ঘৰখনৰ ভাল এটা দেখিলেহে আমি ভাল পাওঁ। এই বুলি কৈ মাকে মাতিলে “ইন্দু”। ইন্দুৱে লাহেকৈ ওলাই আহি কলে... “কি আই।" “যাচোন চাহ এটোপা এওঁক দেহি।” ইন্দু ওলাই আহোতে লাহেকৈ অজয়ৰ ফালে চালে। অজয়ে লক্ষ্য কৰিলে ইন্দুৰ মুখত এটা প্ৰসন্নতাৰ চিন ফুটি উঠিছে। ইন্দু ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল। মাকে কলে---“তুমি বহা, লৰা ছোৱালীবোৰ আছেই নহয়। মই নাম ঘৰলৈ যাব লগা হ'ল। দেউতাৰাকো অথনিয়েই গ'ল। {{gap}}“ভাল বাৰু।” {{gap}মাকে সাজ পাৰ পিন্ধি লাহেকৈ ওলাই গ'ল। {{gap}}ইন্দুৱে অলপ পিছতে চাহ লৈ আহি অজয়ক দিলেহি। অজয়ে চাহৰ পিয়লাটো হাতত লৈ কলে – “তুমি নাম ঘৰলৈ যাবা নেকি?” “মই নেযাও, আপনিনো যাব কেতিয়া?” {{gap}}— কাইলৈয়ে যাম, {{gap}}—কাইলৈয়ে যাব? আজিহে আহিছে হব পাই। {{gap}}—হয়! যাবই লাগিব ইন্দু, চাকৰিৰ কথা নহয়।<noinclude></noinclude> fk5myexbs3u1zjyb18gvixa0laxcgnl 104 81236 267538 220566 2026-11-12T10:40:50Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267538 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৩২|ধুমূহাৰ পাছত|}}</noinclude>{{gap}}—তাত কেনে পাইছে? {{gap}}—ভালেই ইন্দু, কিন্তু বৰ অকলসৰীয়া যেন লাগে। যিমানে আতৰলৈ যোৱা হয় মনটোৱে সিমানেই নিজৰ ঠাইলৈহে টানে। {{gap}}—সেইটো সচাই। কিন্তু অকল ঠাই,— ইন্দুৰ কথাষাৰ ডিঙিৰ বাহিৰ ন'হল — লাগি ধৰিলে। তাৰ পাছত আকৌ কলে,—আচহুৱা মানুহৰ মাজত চাগৈ বেয়া লাগে। {{gap}}— ঠিকেই। নিজৰ মনৰ মানুহৰ লগত থকাৰ আনন্দটো জানো কেতিয়া পাওঁ? অজয়ে কৈ হাঁহি এটা মাৰিলে। তাৰ পাছত এটা সোণৰ আঙঠি উলিয়াই হাতত ললে। মুখত হাঁহি। {{gap}}ইন্দুৱে তেওঁলৈ চাই সুধিলে—সেইটো কি? {{gap}}—আঙঠি—তোমাৰ কাৰণেই ইন্দু। {{gap}}“অ” বুলি ইন্দুৱে মৃদু হাঁহি এটি মাৰিলে। {{gap}}-লবানে নোলোৱা! কথাষাৰ কোৱাৰ ধৰণ বেলেগ দেখি ইন্দু অলপ বিচলিত হ'ল। তাৰ পাছত সুধিলে। {{gap}}—কেনেকৈ শুধিলে দেখোন? {{gap}}—অতীতৰ কথাৰ কাৰণে। {{gap}}—সেইবিলাক কথানো এতিয়াও মনত লৈ থাকেনে? মুখত হাঁহিৰ ৰেখা বিৰিঙিল। {{gap}}—তেতিয়া বাৰু কেনে অনুভৱ কৰিছিলা? {{gap}}—অনুভূতিয়ে মুমূৰ্ষু কৰি থৈছিল। {{gap}}—আৰু এতিয়া?<noinclude></noinclude> qcaausiyawij44vrrq5ulzj4o4jqd1g 104 81237 267539 220567 2026-11-12T10:46:21Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267539 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|ৰ্ধুমূহাৰ পাছত|৩৩}}</noinclude>{{gap}}ইন্দুৱে হাঁহিলে। অজয়ে ইন্দুৰ মনৰ ভাব বুজিব পাৰিলে। তাৰ পাছত অজয়ে ইন্দুৰ হাতত ধৰি অঙুলিত আঙঠিটো পিন্ধাই দি কলে “ভালপোৱাৰ চিন ইন্দু।” {{gap}}ইন্দুৱে মুখত হাঁহি লৈয়েই থাকিল। অজয়ে কলে—মোৰ জীৱনলৈ সচাকৈয়ে এটা ধুমূহা আহিছিল। এটা ক্ষুদ্ৰ আলোড়ন দিলে। কিন্তু টলাব নোৱাৰিলে। তাৰপাছত বোধকৰো শান্তিয়েই দেখা দিব। ইন্দুৱে দীঘল নিশ্বাস টানি কয় “মানুহৰ জীৱনৰ মাজলৈ অহা আবৰ্জ্জনাবিলাকল আতৰিলেই মানুহৰ স্বাভাৱিক সৌন্দৰ্য প্ৰকাশ পায়।” {{gap}}“ঠিকেই ইন্দু, সেইবিলাকে মানুহৰ স্বাভাৱিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ বাটত আহি বাধা দিয়ে। কিন্তু সেইবিলাকক প্ৰভাবান্বিত কৰিব পাৰিলেই জীৱন ঠিক বাটেই যায়।" {{gap}}বাৰু ইন্দু, তোমাক এটা কথা সোধো। {{gap}}সোধক। {{gap}}তোমাক ম‍ই বিয়া কৰাবলৈ আশা ৰাখিছো। {{gap}}মোৰনো আৰু কোন আছে বুলি ভাবিছে। {{gap}}কোনোৱাই বাধা দিব নেকি? {{gap}}সেই বিষয়ে ভাবিব নেলাগে। দুয়ো কিছুপৰ নিমাত। {{gap}}বাৰু। {{gap}}অন্তৰত অশেষ তৃপ্তি আৰু চকুত পুলকৰ ৰেখা লৈ অজয় আতৰ হ'ল।<noinclude></noinclude> jps90y33ylbgdekbe2u5r0ihskm4str 267540 267539 2026-11-12T10:47:36Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267540 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||ধুমূহাৰ পাছত|৩৩}}</noinclude>{{gap}}ইন্দুৱে হাঁহিলে। অজয়ে ইন্দুৰ মনৰ ভাব বুজিব পাৰিলে। তাৰ পাছত অজয়ে ইন্দুৰ হাতত ধৰি অঙুলিত আঙঠিটো পিন্ধাই দি কলে “ভালপোৱাৰ চিন ইন্দু।” {{gap}}ইন্দুৱে মুখত হাঁহি লৈয়েই থাকিল। অজয়ে কলে—মোৰ জীৱনলৈ সচাকৈয়ে এটা ধুমূহা আহিছিল। এটা ক্ষুদ্ৰ আলোড়ন দিলে। কিন্তু টলাব নোৱাৰিলে। তাৰপাছত বোধকৰো শান্তিয়েই দেখা দিব। ইন্দুৱে দীঘল নিশ্বাস টানি কয় “মানুহৰ জীৱনৰ মাজলৈ অহা আবৰ্জ্জনাবিলাকল আতৰিলেই মানুহৰ স্বাভাৱিক সৌন্দৰ্য প্ৰকাশ পায়।” {{gap}}“ঠিকেই ইন্দু, সেইবিলাকে মানুহৰ স্বাভাৱিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ বাটত আহি বাধা দিয়ে। কিন্তু সেইবিলাকক প্ৰভাবান্বিত কৰিব পাৰিলেই জীৱন ঠিক বাটেই যায়।" {{gap}}বাৰু ইন্দু, তোমাক এটা কথা সোধো। {{gap}}সোধক। {{gap}}তোমাক ম‍ই বিয়া কৰাবলৈ আশা ৰাখিছো। {{gap}}মোৰনো আৰু কোন আছে বুলি ভাবিছে। {{gap}}কোনোৱাই বাধা দিব নেকি? {{gap}}সেই বিষয়ে ভাবিব নেলাগে। দুয়ো কিছুপৰ নিমাত। {{gap}}বাৰু। {{gap}}অন্তৰত অশেষ তৃপ্তি আৰু চকুত পুলকৰ ৰেখা লৈ অজয় আতৰ হ'ল।<noinclude></noinclude> fz3oc389w1bbgc2sixur3dxjoqxhkmy 104 82032 267274 264928 2026-11-11T13:04:08Z হানিফ আলী 1925 267274 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ishanjyotibora" /></noinclude>সংখ্যক প্ৰজাৰ আৱশ্যক হৈছিল। শান্তিৰ যুগত, শান্তিৰ ৰাজ্যত বাস কৰি, অসমৰ নিচিনা উৰ্ব্বৰা ঠাইত যে জন সংখ্যা অতিপাতকৈ বৃদ্ধি হৈছিল এই কথা সহজে অনুমান কৰিব পাৰি।” এইকালত অসমীয়া ৰণুৱাৰে সংখ্যা ২,৬০,০০০ আছিল৷ {{gap}}দেশৰ এনেকুৱা শ্ৰীবৃদ্ধিৰ লগে লগে অসমীয়া শিল্পৰো যথেষ্ট উন্নতি হৈছিল। যেনেকৈ এফালে বৈষ্ণৱ ধৰ্ম্ম সংস্থাপনৰ লগে লগে ঠায়ে ঠায়ে সত্ৰাদি নিৰ্ম্মাণ কৰিব লগীয়া হোৱাত, নামঘৰ, কীৰ্ত্তন ঘৰবিলাক ফুলাম চৌতি আৰু ফুলাম বেৰাৰে সাজিব লগীৱা হোৱাত, সূতাৰ, বাঢ়ৈ, ঘেৰামি, মঠমন্দিৰ সাজিবলৈ ৰাজমিস্ত্ৰি, খনিকৰৰ দল সৃজিত হৈছিল, সেইদৰে আন ফালে ৰাইজৰ মঙ্গল চিন্তোতা আহোম ৰজাসকলৰ দঁৰিত অসমীয়া মানুহ প্ৰায় সকলো বিদ্যাতে সেই কালত সুনিপুণ আছিল। মুচলমানৰ ফটিয়া ইব্ৰায়া পুথিত আছে :- {{gap}}“The people were very skilful in the weaving of embroi- dered silk cloths. They made their boxes, trays, stools and chairs by carving them out of a single block of wood. {{gap}}Their weapons were cannons, matchlocks, short swords, Tances, bows and arrows. The matchlocks and cannons were well cast. The gunpowder was of various kinds. The war sloops or Bacharis, though slower, resembled the Bengal Kochas or rowing boats used for rowing the heavier vessels on which cannons were mounted." {{gap}}“আমাৰ মানুহবিলাকে পাৰি লগাই ৰেশমি কাপোৰ বোৱাত বৰ সুনিপুণ আছিল। সিহঁতে সিহঁতৰ পেৰা, পেটেৰা, পিৰা, চকি সমস্তকে একো একোডোখৰ কাঠ খুলি কৰিছিল। {{nop}}<noinclude></noinclude> 6loptyan5be0yr1za3r6py8b3gwqcfx 104 82153 267485 221980 2026-11-12T07:47:39Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267485 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>ব্যধাৰ সুৰ। দেখোঁ। ভূমি বোধকৰো নাজানা ম‍ই তোমাক কিমান ভাল পাওঁ!” “এৰকচোন বাৰু” বুলি তেওঁ টনা-আজোৰা লগালে। মই এৰিনিদি আৰু কাষলৈতে চপাই ললো। অঃশেষত যেতিয়া এবং পালে, তেতিয়৷ মোৰ পৰা আঁতৰি থিয় দি মূৰৰ চুলি আৰু গাৰ কাপোৰ ঠিক কৰি লৈ পিছ মুহূৰ্ত্ততে তেওঁ কোঠাৰ পৰা ওলাই গ'ল। এষাৰ মাতো নিদিলে নাচালেও মোৰ ফালে এবাৰো। মই যেন হঠাৎ টোপনিৰ পৰা সাৰ পালো। গোটেই ঘটনাটো চকুৰ আগতে ভাহি উঠিল। মোৰ মনত যি তৃপ্তি আৰু আনন্দৰ প্ৰৱাহ বৈ আছিল, প্ৰভাৰ প্ৰস্থানৰ লগে লগেই সি লুপ্ত হ'ল। ম‍ই চিন্তান্বিত হৈ উঠিলো। তেওঁৰ যোৱাৰ সময়ৰ আচৰণত অলপ ক্ষুব্ধ হলো। যাবৰ সময়ত তেওঁ মোক তেওঁলোকৰ তালৈ মাতিতো নগলেই, এনেকি যাওঁ বুলি এযাৰ কথাৰে বিদায়ো নললে। যোৱাৰ সময়ত মুখৰ হাঁহিৰেই যদি মোৰ কামৰ নীবৰ সমৰ্থন জনাই গ'লহেঁতেন তেনেহলেও ভাবিবৰ একো নাছিল, ববং এই মুহূৰ্ত্তৰ আনন্দই জীৱন পথৰ এটা অপূৰ্ব্ব সম্বল হ'লহেঁতেন। মনত দাৰুণ সন্দেহ ওপজিল। ভাবিলো, জানোবা তেওঁ বেয়াই পালে। নহলে এনেকৈ কেতিয়াও নগ'লহেঁতেন। নিজকে নিজে প্ৰশ্ন কৰিলো, ভুলে কৰিলো নেকি? মনত অশাস্তিয়ে দেখা দিলে। নিজৰ আচৰণৰ লগত তেওঁৰ ভাৱ-<noinclude></noinclude> 2oh2wjltlb1p3ffyryidrj1p17b3x8w 104 82234 267373 222061 2026-11-11T17:32:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267373 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ব্যথাৰ সুৰ |১৪৩}}</noinclude>ঐ জীয়াই ৰাখিবৰ চেষ্টা কৰে, বৰ্তমান সমাজ পদ্ধতিৰ অকণোহেৰফেৰ হবলৈ নিদিয়ে।অন্তৰত ভয়, জানোচা নিজৰ সুবিধাবোৰ লোপ পায়। এনে অন্যায়মূলক ব্যৱস্থাৰ কেতিয়াবা ওৰ পৰিব নে? ভাবি ভাবি মনটো অস্থিৰ হৈ উঠে। {{gap}}মিটিঙৰ ঠাইখিনি পালোহি। অসংখ্য মগনীয়া আহি বহি আছে। ভদ্ৰলোকৰ সংখ্যা কম। এতিয়াও আহিবৰ সময় আছে, তথাপি সংখ্যা বেচি হবৰ আশা নাই। এইবোৰ কামত প্ৰকৃত সহায় বা সহানুভূতি পোৱা নাযায়। আচল কথা হ’ল আমাৰ মানুহবোৰে নিজৰ অৱস্থাকে ভাল মতে উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰে। পুৰুষানুক্ৰমে একেৰকম ব্যৰস্থা আক দৈন্যৰ মাজত থাক থাকি চলি থকা অৱস্থাটোকে স্বাভাৱিক বুলি ভাবি লৈছে। মানুহ হিচাবে জীয়াই থাকিবলৈ গলে আচলতে কি লাগে আৰু শৰীৰ আৰু মনৰ পৰিপুষ্টি সাধনৰ কাৰণেইবা কি প্ৰয়োজন সেই কথা ভাব চাবৰ শক্তি তেওঁলোকৰ নাই। ধনী আৰু অভিজাত শ্ৰেণীৰ মানুহে যি ভাৱধাৰাৰ দ্বাৰাই পৰিচালিত হয়, দুখীয়া আৰু মধ্যাবিত্ত শ্ৰেনীৰ মানুহেও সেই ভাব বা ৰীতি-নীতিকে আদৰ্শ কৰি লয় গতিকে এওঁলোক মোহাচ্ছন্ন আৰু ৰক্ষণশীল হৈ পৰে। আচলতে যি পাৰিপাশ্চিক অৱস্থাৰ পৰা ভাববোৰ গ্ৰহণ কৰি আমি মানুহ হওঁ সেইবোৰক ঠেলি পেলাই নতুন দৃষ্টিভঙ্গীৰ পৰাই জীৱনটোক<noinclude></noinclude> lhepjotmwp256h72l44h1oq11q8xf18 267374 267373 2026-11-11T17:32:56Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267374 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ব্যথাৰ সুৰ |১৪৩}}</noinclude> জীয়াই ৰাখিবৰ চেষ্টা কৰে, বৰ্তমান সমাজ পদ্ধতিৰ অকণোহেৰফেৰ হবলৈ নিদিয়ে।অন্তৰত ভয়, জানোচা নিজৰ সুবিধাবোৰ লোপ পায়। এনে অন্যায়মূলক ব্যৱস্থাৰ কেতিয়াবা ওৰ পৰিব নে? ভাবি ভাবি মনটো অস্থিৰ হৈ উঠে। {{gap}}মিটিঙৰ ঠাইখিনি পালোহি। অসংখ্য মগনীয়া আহি বহি আছে। ভদ্ৰলোকৰ সংখ্যা কম। এতিয়াও আহিবৰ সময় আছে, তথাপি সংখ্যা বেচি হবৰ আশা নাই। এইবোৰ কামত প্ৰকৃত সহায় বা সহানুভূতি পোৱা নাযায়। আচল কথা হ’ল আমাৰ মানুহবোৰে নিজৰ অৱস্থাকে ভাল মতে উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰে। পুৰুষানুক্ৰমে একেৰকম ব্যৰস্থা আক দৈন্যৰ মাজত থাক থাকি চলি থকা অৱস্থাটোকে স্বাভাৱিক বুলি ভাবি লৈছে। মানুহ হিচাবে জীয়াই থাকিবলৈ গলে আচলতে কি লাগে আৰু শৰীৰ আৰু মনৰ পৰিপুষ্টি সাধনৰ কাৰণেইবা কি প্ৰয়োজন সেই কথা ভাব চাবৰ শক্তি তেওঁলোকৰ নাই। ধনী আৰু অভিজাত শ্ৰেণীৰ মানুহে যি ভাৱধাৰাৰ দ্বাৰাই পৰিচালিত হয়, দুখীয়া আৰু মধ্যাবিত্ত শ্ৰেনীৰ মানুহেও সেই ভাব বা ৰীতি-নীতিকে আদৰ্শ কৰি লয় গতিকে এওঁলোক মোহাচ্ছন্ন আৰু ৰক্ষণশীল হৈ পৰে। আচলতে যি পাৰিপাশ্চিক অৱস্থাৰ পৰা ভাববোৰ গ্ৰহণ কৰি আমি মানুহ হওঁ সেইবোৰক ঠেলি পেলাই নতুন দৃষ্টিভঙ্গীৰ পৰাই জীৱনটোক<noinclude></noinclude> hza4x3hja5gxb6eux5xl488ri1tuba4 104 82235 267376 222062 2026-11-11T17:38:45Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267376 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>১৪৪ ব্যথাব সুৰ বুজিবলৈ যোৱা ব| গঢ়ি তোলা আমাৰ পক্ষে সহজ নহয়। Tee সহজ নহলেও অসাধ্য নহয় | ছুর্দশাৰ শেষ সীমা পোৱা গতিকে লাহে লাহে আমাৰ আত্ম-চেতনা জাগি আহিছে। সময় সাপেক্ষ হলেও GABA পৰাজয় ঘটে আক অবাস্তৱৰ ধ্বংসস্তুপৰ ওপৰত সত্যই আকৌ আত্মপ্ৰতিষ্ঠা স্থাপন কৰে। আমাৰ কৰ্ম্মণ আটাইবোৰে আহি উপস্থিত হৈছে । এতিয়া আমাৰ প্রধান কাম মগনীয়াবোৰ লৈহে। শাৰীকৈ বহুৱাই সিহঁতৰ বিষয়ে জানিব লগীয়া তথ্যবোৰ সংগ্রহ কৰা হ'ল। সক লৰা-ছোৱালী, ডেকা, বুঢ়া, কণা, খোৰা, বেমাৰী, পুৰুষ, স্ত্ৰী প্ৰভৃতিৰ aa লোৱাৰ বাহিৰেও ঘৰবাৰণ নোহোঁৱা আৰু কাম কাববপবাবোবৰ সংখ্যা বেলেগ বেলেগকৈ উলিৱা হ'ল। যিবোৰৰ নিজৰ থাকিবৰ ঠাই নাই সিহঁতক থকা ঠাইৰ স্ুণীবধা দিব লাগিব | সেইবাবে ঘৰ সাজিবৰ বাঁহ খেৰ প্রভৃতি সংগ্রহ কৰিলেই পোরা যাব। কাম কাঁৰবৰ শক্তি আৰু সামৰ্থ্য থকা মানুহবোৰক সূতাকটা, কাপোৰ বোৱা, বাহ আৰু বেতৰ কাম আৰু অন্যান্য কাম কৰিব দিব লাগব | তদুপৰি এইবোৰ মানুহৰ খোৱা: _ পিন্ধাত বছৰেকত গীকমান ব্যয় পৰিব পাৰে তাৰো হিচাব উলিওৱা হ’ল। গাধঁলীয়া মানুহৰ পৰা বৰঙণি হিচাবে ধান বা চাউল আদায় কৰাকে ঠিক seat) মগনীয়াক দিংতে প্রতিঘৰ মান্তহৰ যিমান খৰচ হয় তেনে এটি অনুমান কৰি<noinclude></noinclude> 63xdd1ksoswmarupjwv0z49gvgjoxij 267378 267376 2026-11-11T17:48:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267378 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৪৪ |ব্যথাৰ সুৰ|}}</noinclude> বুজিবলৈ যোৱা বা গঢ়ি তোলা আমাৰ পক্ষে সহজ নহয়। কিন্তু সহজ নহলেও অসাধ্য নহয়। ছুৰ্দশাৰ শেষ সীমা পোৱা গতিকে লাহে লাহে আমাৰ আত্ম-চেতনা জাগি আহিছে। সময় সাপেক্ষ হলেও অসত্যৰ পৰাজয় ঘটে আৰু অবাস্তৱৰ ধ্বংসস্তুপৰ ওপৰত সত্যই আকৌ আত্মপ্ৰতিষ্ঠা স্থাপন কৰে। {{gap}}আমাৰ কৰ্ম্মী আটাইবোৰে আহি উপস্থিত হৈছে। এতিয়া আমাৰ প্ৰধান কাম মগনীয়াবোৰ লৈহে। শাৰীকৈ বহুৱাই সিহঁতৰ বিষয়ে জানিব লগীয়া তথ্যবোৰ সংগ্ৰহ কৰা হ'ল। সৰু লৰা-ছোৱালী, ডেকা, বুঢ়া, কণা, খোৰা, বেমাৰী, পুৰুষ, স্ত্ৰী প্ৰভৃতিৰ সংখ্যা লোৱাৰ বাহিৰেও ঘৰবাৰী নোহোঁৱা আৰু কাম কৰিবপৰাবোৰৰ সংখ্যা বেলেগ বেলেগকৈ উলিৱা হ'ল। যিবোৰৰ নিজৰ থাকিবৰ ঠাই নাই সিহঁতক থকা ঠাইৰ সুবিধা দিব লাগিব। সেইবাবে ঘৰ সাজিবৰ বাঁহ খেৰ প্ৰভৃতি সংগ্ৰহ কৰিলেই পোৱা যাব। কাম কৰিবৰ শক্তি আৰু সামৰ্থ্য থকা মানুহবোৰক সূতাকটা, কাপোৰ বোৱা, বাঁহ আৰু বেতৰ কাম আৰু অন্যান্য কাম কৰিব দিব লাগিব। তদুপৰি এইবোৰ মানুহৰ খোৱা পিন্ধাত বছৰেকত কিমান ব্যয় পৰিব পাৰে তাৰো হিচাব উলিওৱা হ’ল। গাওঁলীয়া মানুহৰ পৰা বৰঙণি হিচাবে ধান বা চাউল আদায় কৰাকে ঠিক কৰিলোঁ। মগনীয়াক দিওঁতে প্ৰতিঘৰ মানুহৰ যিমান খৰচ হয় তেনে এটি অনুমান কৰি<noinclude></noinclude> p8r3kbeh0wel38dy9kkll53lamcedkm 267379 267378 2026-11-11T17:49:08Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267379 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৪৪ |ব্যথাৰ সুৰ|}}</noinclude> বুজিবলৈ যোৱা বা গঢ়ি তোলা আমাৰ পক্ষে সহজ নহয়। কিন্তু সহজ নহলেও অসাধ্য নহয়। দুৰ্দশাৰ শেষ সীমা পোৱা গতিকে লাহে লাহে আমাৰ আত্ম-চেতনা জাগি আহিছে। সময় সাপেক্ষ হলেও অসত্যৰ পৰাজয় ঘটে আৰু অবাস্তৱৰ ধ্বংসস্তুপৰ ওপৰত সত্যই আকৌ আত্মপ্ৰতিষ্ঠা স্থাপন কৰে। {{gap}}আমাৰ কৰ্ম্মী আটাইবোৰে আহি উপস্থিত হৈছে। এতিয়া আমাৰ প্ৰধান কাম মগনীয়াবোৰ লৈহে। শাৰীকৈ বহুৱাই সিহঁতৰ বিষয়ে জানিব লগীয়া তথ্যবোৰ সংগ্ৰহ কৰা হ'ল। সৰু লৰা-ছোৱালী, ডেকা, বুঢ়া, কণা, খোৰা, বেমাৰী, পুৰুষ, স্ত্ৰী প্ৰভৃতিৰ সংখ্যা লোৱাৰ বাহিৰেও ঘৰবাৰী নোহোঁৱা আৰু কাম কৰিবপৰাবোৰৰ সংখ্যা বেলেগ বেলেগকৈ উলিৱা হ'ল। যিবোৰৰ নিজৰ থাকিবৰ ঠাই নাই সিহঁতক থকা ঠাইৰ সুবিধা দিব লাগিব। সেইবাবে ঘৰ সাজিবৰ বাঁহ খেৰ প্ৰভৃতি সংগ্ৰহ কৰিলেই পোৱা যাব। কাম কৰিবৰ শক্তি আৰু সামৰ্থ্য থকা মানুহবোৰক সূতাকটা, কাপোৰ বোৱা, বাঁহ আৰু বেতৰ কাম আৰু অন্যান্য কাম কৰিব দিব লাগিব। তদুপৰি এইবোৰ মানুহৰ খোৱা পিন্ধাত বছৰেকত কিমান ব্যয় পৰিব পাৰে তাৰো হিচাব উলিওৱা হ’ল। গাওঁলীয়া মানুহৰ পৰা বৰঙণি হিচাবে ধান বা চাউল আদায় কৰাকে ঠিক কৰিলোঁ। মগনীয়াক দিওঁতে প্ৰতিঘৰ মানুহৰ যিমান খৰচ হয় তেনে এটি অনুমান কৰি<noinclude></noinclude> kxnwq4jjtwy38ow232r8hg9fq5o9qxn 104 82236 267388 222063 2026-11-11T17:59:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267388 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ব্যথাৰ সুৰ| ১৪৫}}</noinclude> প্ৰত্যেক ঘৰৰে বৰঙণি হাৰ ঠিক কৰি দিয়া হ'ল। টকা-পইচা, ধান-চাউল, কাপোৰ আদি যি সুবিধা হয় তাকেই দান হিচাবে লোৱা হব। কিন্তু যেতিয়া আমি কামিলা মগনীয়াবোৰৰ পৰা উপযুক্ত মতে কাম আদায় কৰিব পাৰিম তেতিয়া দান বা বৰঙণি কম হলেও চলিব। সময়ত হয়তো কোনোৰূপ দান বা বৰঙণি নোহোৱাকৈয়ে এই প্ৰতিষ্ঠান চলাব পৰা হব। আৰম্ভণিতে প্ৰাথমিক ব্যয়ৰ কাৰণে আমাক লাগিব কিছু মূলধন আৰু কেইজনমান নিস্বাৰ্থ কৰ্মী। কৰ্মীৰ সংখ্যাও পিছত কম হলে চলিব, কাৰণ মগনীয়া বোৰৰ পৰাই আমি কৰ্ম্মী গঢ়ি তুলিব পাৰিম। প্ৰতিষ্ঠানখন স্থায়ীভাৱে চলাবলৈ যি দুই এজন শিক্ষিত কৰ্মীৰ দৰকাৰ হব তেওঁলোকক উপযুক্ত পাৰিশ্ৰমিক দিয়াৰ ব্যবস্থা থাকিব। পৰিকল্পনাটো ভাল হলেও বাস্তৱত পৰিণত কৰাটোৱে টান। কিন্তু নিশ্চেষ্ঠ হৈ থকাৰ পৰাও লাভ আছে জানো? যি কামত সম্ভাৱনাৰ মাত্ৰা অধিক আমি সেইকাম কৰিবলৈ পিছুৱাই থকা উচিত নহয়। সময়তে হয়তো ব্যৰ্থতা আহিব পাৰে বা দুখ-কষ্ট হব পাৰে, কিন্তু বাধা বিঘিনি ঠেলিব নলগা কাম পৃীথবীত ক'তো নাই। আমাৰ মানুহে ভাল কামৰ কাৰণে অৰ্থ সহায় নকৰে বা আমাৰ ভিতৰত কৰ্মীৰ সংখ্যা কম, ইবোৰ আপত্তিৰো মূল্য নাই। কালিৰ দিনটো মৰি শেষ হৈ গৈছে, তাৰ লগত আজিক ৰিজালে লাভ নহব। আকৌ আজিৰ লগতো<noinclude></noinclude> jj7twssaktgpvrxu0dgf5j0hre5k79z 104 82237 267391 222064 2026-11-11T18:11:48Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267391 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh|১৪৬|ব্যথাৰ সুৰ|}}</noinclude> অহা কালৰ পাৰ্থক্য বহুতখিনি হবগৈ। আমিও মানুহ। আন দেশত মানুহে যিবোৰ কাম কৰিছে বা কৰিব পাৰে, আমাৰ দেশতো সেইবোৰ কাম কৰা অসম্ভৱ নহয়। নিজৰ বা জাতিৰ উন্নতিৰ আকাঙ্ক্ষা আমাৰ সকলোৰে হৃদয়ত আছে। কালৰ কুটিল গতিত কালি যি আশা আকাঙ্ক্ষা জাগি উঠা নাছিল আজি সি প্ৰাণৰ মাজত উদ্বুদ্ধ হৈ উঠিছে। কাইলৈ হয়তো হব ইয়াৰ পূৰ্ণ বিকাশ। বিশ্ব মানৱতাৰ ধ্বনি আজি আমাৰো আন্তৰত বাজি উঠিছে। আমাৰ তলত পৰি থকাবোৰক আজি আৰু আমি আওকাণ বা অবজ্ঞা কৰিব নোৱাৰোঁ। মানুহৰ বাচি থকাৰ অধিকাৰ আজি আমি সিহঁতক দিবই লাগিব। আমি নিজেও লব লাগিব। {{gap}}এই বিষয়ে আমাৰ কৰ্ম্মীসকলৰ মাজত প্ৰায় সকলোৰেএকমত। দুপৰীয়া প্ৰায় এবজাত মগনীয়াবোৰক খাবলৈ দিয়া হ'ল। সামান্য দালি ভাত আৰু এখন মাছৰ তৰকাৰী। কিমান তৃপ্তিৰে যে সিহঁতে খালে দেখি বৰ সন্তোষ লাগিল। বিপদত সহায় কৰাত আৰু অন্নহীনক অন্ন দিয়াত এক পৱিত্ৰ আনন্দ, এক পৰম তৃপ্তি পোৱা যায়। ইয়াকেই স্বৰ্গীয় আনন্দ বলি কব পাৰি। এনে এক তৃপ্তিৰ প্ৰেৰণাতেই বোধকৰো মানুহে নিস্বাৰ্থভাৱে দান কৰিব পাৰে। {{gap}}মগনীয়াবোৰৰ অৱস্থা ভালকৈ চাই ললো ⸺সিহঁতৰ দেহৰ অৱস্থা, সিহঁতৰ পিন্ধা-উৰা কাপোৰ। সিহঁতৰ গাৰ<noinclude></noinclude> mrubp62e87vo4zji5q0eup62hy8lkjk 104 82238 267395 222065 2026-11-11T18:22:49Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267395 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||ব্যথাৰ সুৰ|১৪৭}}</noinclude> মঙহবোৰ গুকাই গৈছে, হাড়বোৰ জকজকীয়া হৈ ওলাই পৰিছে; গাত সাতামপুৰুষীয়া মলিবোৰ জমি আছে। কিছুমানৰ চকু নাইকীয়া, আছে দুটি গাত আৰু তাৰেপৰা বৈ আছে বেদনাৰ অশ্ৰুধাৰ। যিবোৰৰ চকু আছে সিহঁতৰ প্ৰভাহীন কৰুণ দৃষ্টিত পুতৌ জন্মে। মলিয়ন ফটা কপোৰৰ্‌ টুকুৰাবোৰে কোনোমতে সিহঁতৰ লজ্জা নিবাৰণ কৰি সিহঁতক সভ্য সমাজত থকাৰ স্বত্বখিনি দিছে। জাৰৰ কাপোৰ বুলিবৰ সিহঁতৰ একো নাই। ৰাতিপুৱাৰ কনকনীয়া শীতত কেতবোৰ আছে কঁপি কঁপি আৰু কেতবোৰ আছে নিৰ্ব্বিকাৰ হৈ। মাকৰ বুকত লুটিখাই থকা হাড়ে-ছালে লগা শিশুবোৰ দেখিলে ভাৱৰ জাউৰিবোৰ মনলৈ আহি মনটো কিবা কৰি দিয়ে। এনে লাখ লাখ শিশুৱেতো আমাৰ বংশধৰ! ইহঁতক লৈয়েতো ভাৰতৰ ভবিষ্যৎ সমাজ গঠিত হব গৈ! চাহাবৰ সন্তানবোৰ আৰু আমাৰ ধনীৰ সম্তানবোৰৰ কথা মনত পৰে। একে মানুহ অথচ ইমান তাৰতম্য! মগনীয়াৰ শিশুৱেতো নিজে একো দোষ কৰা নাই! জন্মৰ দিনাৰ পৰাই সি কিয় বুভুক্ষিত হৈ থাকিব লাগে? ভাষাহীন, জ্ঞানহীন শিশুৱে কিয় নৰক যন্ত্ৰনা ভূগিব লাগে? কৰ্ম্মফল? পূৰ্ব্বজ্জন্ম? পূৰ্ব্বজ্জন্মৰ কৰ্ম্মফল ভুগিবৰ সময়তো তাৰ উকলি যোৱা নাই? এইবোৰ বিধান কোনো এক দয়ালু, ন্যায়বান অথবা নিৰ্ব্বিকাৰ ঈশ্বৰৰ হব নোৱাৰে। ই মানুহৰে স্বাৰ্থ-পৰতা বা নিৰ্বুদ্ধিতাৰ ফল। যদি ইশ্বৰৰে বিধান<noinclude></noinclude> 4qnw932begh5zmlb2amjza1212lkpde 104 82239 267396 222066 2026-11-11T18:34:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267396 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৪৮| ব্যথাৰ সুৰ|}}</noinclude> হয়, তেনেহলে সেই ইশ্বৰ নিৰ্ব্বোধ, নিষ্ঠুৰ। আমাক তেনে ঈশ্বৰ নেলাগে। {{gap}}প্ৰায় ৫মান বজাত মিটিঙৰ কাম শেষ হ’ল। সকলোৱে ৰংমনে সহায় আৰু সহানুভূতিৰ আশা দি আমাক উৎসাহিত কৰি গ'ল। বৰ বেচিকৈ বৰঙণি ধৰা নাই বাবে আমি ৰাইজৰ সহানুভূতি পোৱাত নিৰাশ নহম বুলি ভাবিছো। মানুহবোৰ গুচি গ'ল, মাত্ৰ আমি চাৰি পাঁচজন কৰ্ম্মী থিয় দি কথা পাতি আছোঁ। লাহে লাহে গধূলিৰ আন্ধাৰে দেখা দিলে। বাকীবোৰ কৰ্ম্মীও যাবলৈ ওলাল। এই বিৰাট বিশ্বৰ মাজত মই যেন হঠাৎ অকলশৰীয়া হৈ পৰিলো। বাস্তৱিকতে বাহ্যিক জগতৰ পৰা পোৱা সুখ-দুখ বহুত পৰিমানে নিজৰ মনৰ অৱস্থাৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰ কৰে। যি বেদনা ইমানপৰে বাহিৰৰ কৰ্ম্মব্যস্ততাৰ মাজত তল পৰি আছিল সি আকৌ মূৰ দাঙি উঠিল। আচলতে এই জগতত, এই পৃথিবীৰ অসংখ্য মানুহৰ মাজতো মই অকলশৰীয়৷ মোৰ প্ৰাণৰ দৰদ বুজোতা যদি পৃথিৱীত এজনো নাই, মোৰ অন্তৰৰ অপৰিসীম প্ৰেম লবলৈ যদি কোটি কোটি মানুহৰ এজনকো নাপাওঁ, তেন্তে মই অকলশৰীয়া নহওঁ নে? আকৌ নীলিৰ মুখখন চকুৰ আগত ভাঁহি উঠে। মগনীয়া ছোৱালীবোৰক ভাবিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। সিহঁতক অকল সমাজ বা ভাগ্যয়ে নহয়, যৌৱনেও উপেক্ষা কৰে। ১৬৷১৭ বছৰীয়া ছোৱালীবোৰৰ গাত যৌৱনৰ চিনচাবে নাইকীয়া।<noinclude></noinclude> g0bwyh9bjwc7gwbk9jruxf96ewm2paz 104 82240 267424 222067 2026-11-12T03:32:55Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267424 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||ব্যথাৰ সুৰ|১৪৯}}</noinclude>ব্যথাৰ সুৰ ১৪১ বসন্ত বতাহেও বোধকৰে। সিহঁতৰ প্ৰাণত উন্মাদনা জগাব নোৱাৰে। বাঁচি থকালৈয়ে যাৰ সমস্যা তাৰো প্ৰেম, তাৰো জীৱনৰ সাৰ্থকতা! সিহঁতৰ দুখ-দুৰ্দশাৰ কথাবোৰ ভাবি নিজৰ প্ৰাণৰ বেদনা ভুলিবৰ চেষ্টা কৰোঁ, কিন্তু চেষ্টা ব্যৰ্থ হয়। বাৰে বাবে প্ৰাণে যেন কান্দি কান্দি কয়, নীলিমা বিহীনে মোব জীৱনৰ কাম নাই। আজিহে তাই মোৰ পৰা আচলতে আঁতৰি যাব। সেইবাবে মোৰ অন্তৰৰ ব্যথা আজি মূৰ্ত্ত হৈ উঠিছে। কেতিয়া যে চাইকেলত উঠি ঘৰৰফালে আহি আছোঁ কবই নোৱাৰে॥ হঠাৎ গম পালোঁ মই চলিয়ে আছে॥ নিজৰ অৱস্থাত নিজে হাঁহে। ই কিন্তু আনন্দৰ হাঁহি নহয়। হতাশতো মানুহে যে হাঁহে এই প্ৰথম গম পালে॥ নিজেই যেন নিজৰ স্ৰষ্টা হৈছোঁ। নিজক ফঁহি- য়াই চাবৰ চেষ্টা কৰোঁ, কিন্তু খেলিমেলি লাগি যায়। বাহিৰত দৰিদ্ৰতা, অন্তৰতো দৰিদ্ৰতা! এই পৃথিবীখনত নো ন্যায় বিচাৰ নাই নে? সকলোৰে পেটৰ আৰু প্ৰাণৰ ক্ষুধা যাতে মিটে সমাজখননে৷ তেনেকৈ গঢ়ি তুলিব নোৱাৰি নে? ঘৰ পাওঁতে অলপ ৰাতি হ'ল। আকৌ “ব্যাণ্ড”ৰ শব্দ কাণত পৰিল। এই শব্দবোৰে আনদিনা ভাল লগালেও আজি যেন মোৰ প্ৰাণক কন্দুৱায় হে। কিন্তু অকল মোক লৈয়েতে৷ পৃথিবীখন নহয়, ভাবোঁ। মোৰ ভাল লগা নল-<noinclude></noinclude> c048gpoao0x5bh3j71gavznrpynjtl9 267425 267424 2026-11-12T03:37:20Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267425 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||ব্যথাৰ সুৰ|১৪৯}}</noinclude> বসন্ত বতাহেও বোধকৰোঁ সিহঁতৰ প্ৰাণত উন্মাদনা জগাব নোৱাৰে। বাঁচি থকালৈয়ে যাৰ সমস্যা তাৰো প্ৰেম, তাৰো জীৱনৰ সাৰ্থকতা! {{gap}}সিহঁতৰ দুখ-দুৰ্দশাৰ কথাবোৰ ভাবি নিজৰ প্ৰাণৰ বেদনা ভুলিবৰ চেষ্টা কৰোঁ, কিন্তু চেষ্টা ব্যৰ্থ হয়। বাৰে বাবে প্ৰাণে যেন কান্দি কান্দি কয়, নীলিমা বিহীনে মোৰ জীৱনৰ কাম নাই। আজিহে তাই মোৰ পৰা আচলতে আঁতৰি যাব। সেইবাবে মোৰ অন্তৰৰ ব্যথা আজি মূৰ্ত্ত হৈ উঠিছে। কেতিয়া যে চাইকেলত উঠি ঘৰৰফালে আহি আছোঁ কবই নোৱাৰো। হঠাৎ গম পালোঁ মই চলিয়ে আছো। নিজৰ অৱস্থাত নিজে হাঁহো। ই কিন্তু আনন্দৰ হাঁহি নহয়। হতাশতো মানুহে যে হাঁহে এই প্ৰথম গম পালো। নিজেই যেন নিজৰ স্ৰষ্টা হৈছোঁ। নিজক ফঁহি- য়াই চাবৰ চেষ্টা কৰোঁ, কিন্তু খেলিমেলি লাগি যায়। বাহিৰত দৰিদ্ৰতা, অন্তৰতো দৰিদ্ৰতা! এই পৃথিবীখনত নো ন্যায় বিচাৰ নাই নে? সকলোৰে পেটৰ আৰু প্ৰাণৰ ক্ষুধা যাতে মিটে সমাজখননো তেনেকৈ গঢ়ি তুলিব নোৱাৰি নে? {{gap}}ঘৰ পাওঁতে অলপ ৰাতি হ'ল। আকৌ “ব্যাণ্ড”ৰ শব্দ কাণত পৰিল। এই শব্দবোৰে আনদিনা ভাল লগালেও আজি যেন মোৰ প্ৰাণক কন্দুৱায় হে। কিন্তু অকল মোক লৈয়েতো পৃথিবীখন নহয়, ভাবোঁ। মোৰ ভাল লগা নল-<noinclude></noinclude> 3c4myvougn9hwe006tg7ppx6ofgokks 104 82241 267426 222068 2026-11-12T03:58:57Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267426 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ব্যথাৰ সুৰ গালৈ দুনীয়াই ভ্ৰুক্ষেপ নকৰে। নীলিব চকুলো টুপিলৈ মনত পৰিল। মিলন আনন্দৰ সলনি যদি বেদনাৰ চকুলো টুকি বিয়া কৰাব লগা হয়, তেন্তে সেই বিয়াৰ সাৰ্থকতা ক'ত? ] হয়তে৷ কেতিয়াবা গৈ সেই চকুতেই আনন্দৰ হাঁহি ফুটি ওলাব। কিন্তু অন্তৰৰ গোপন বেদনাৰ একেবাৰে ওৰ পৰিব নে? মানুহৰ হিয়াৰ দাগবোৰ মচি পেলোৱা ইমান সহজ জানো? বাটেদি যতীনক যোৱা দেখি মাতি আনিলোঁ। কিয় যে মাতিলে। কব নোৱাৰোঁ হয়তো এনেয়ে, প্ৰয়োজন নহলেও কথা-বতৰা পাতি ভাল পাম বুলি। বিয়া ঘৰীয়াৰ নতুন কিবা খবৰ থাকিব পাৰে আৰু যতীনৰ পৰা সেইবোৰ জানিব পাৰিম এনে এটি আশাও যে মনত নাই সঠিককৈ কব নোৱাৰি। যিয়ে হ’ক, এটি ক্ষীণ হাঁহি মাৰি সি সুধিলে, “আহিলা নে?” “এৰা ৰাতিয়ে হ'ল দিয়া। পিছে তুমি দেখোন বাটে কাটেহে ঘূৰি ফুৰিছা, বিয়াৰ ঠাইতহে তোমাক পাম বুলি আশা কৰিছিলোঁ।” “কিমান নো বিয়া খাবা! এখনৰ ঠাইত দুখনে বিয়া খালে।” সি গহীন ভাৱে কলে। মই আচৰিত হৈ কৈ উঠিলো, “দুখন! আৰু এখন বিয়া কাৰ” সি অলপ পৰ নীৰবে থাকি পিছত লাহেকৈ কলে, “গোবিন্দৰ।” কথাষাৰ মোৰ মিছা যেন লাগিল। মই তৎক্ষণাৎ কৈ উঠিলো, “মিছা কথা, ধেমালি কৰিছা।”<noinclude></noinclude> l0pun9hb5ricna6up0idygln7fnvz1g 267427 267426 2026-11-12T04:03:54Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267427 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৫০|ব্যথাৰ সুৰ|}}</noinclude> গালৈ দুনীয়াই ভ্ৰুক্ষেপ নকৰে। নীলিৰ চকুলো টুপিলৈ মনত পৰিল। মিলন আনন্দৰ সলনি যদি বেদনাৰ চকুলো টুকি বিয়া কৰাব লগা হয়, তেন্তে সেই বিয়াৰ সাৰ্থকতা ক'ত? হয়তো কেতিয়াবা গৈ সেই চকুতেই আনন্দৰ হাঁহি ফুটি ওলাব। কিন্তু অন্তৰৰ গোপন বেদনাৰ একেবাৰে ওৰ পৰিব নে? মানুহৰ হিয়াৰ দাগবোৰ মচি পেলোৱা ইমান সহজ জানো? {{gap}}বাটেদি যতীনক যোৱা দেখি মাতি আনিলোঁ। কিয় যে মাতিলো কব নোৱাৰোঁ হয়তো এনেয়ে, প্ৰয়োজন নহলেও কথা-বতৰা পাতি ভাল পাম বুলি। বিয়া ঘৰীয়াৰ নতুন কিবা খবৰ থাকিব পাৰে আৰু যতীনৰ পৰা সেইবোৰ জানিব পাৰিম এনে এটি আশাও যে মনত নাই সঠিককৈ কব নোৱাৰি। যিয়ে হ’ক, এটি ক্ষীণ হাঁহি মাৰি সি সুধিলে, “আহিলা নে?” “এৰা ৰাতিয়ে হ'ল দিয়া। পিছে তুমি দেখোন বাটে বাটেহে ঘূৰি ফুৰিছা, বিয়াৰ ঠাইতহে তোমাক পাম বুলি আশা কৰিছিলোঁ।” “কিমান নো বিয়া খাবা! এখনৰ ঠাইত দুখনে বিয়া খালোঁ। ” সি গহীন ভাৱে কলে। {{gap}}মই আচৰিত হৈ কৈ উঠিলো, “দুখন! আৰু এখন বিয়া কাৰ” সি অলপ পৰ নীৰবে থাকি পিছত লাহেকৈ কলে, “গোবিন্দৰ।” কথাষাৰ মোৰ মিছা যেন লাগিল। মই তৎক্ষণাৎ কৈ উঠিলো, “মিছা কথা, ধেমালি কৰিছা।”<noinclude></noinclude> s6ricz78l28r3pptupmdp8qyohd7rez 267428 267427 2026-11-12T04:04:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267428 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৫০|ব্যথাৰ সুৰ|}}</noinclude> গালৈ দুনীয়াই ভ্ৰুক্ষেপ নকৰে। নীলিৰ চকুলো টুপিলৈ মনত পৰিল। মিলন আনন্দৰ সলনি যদি বেদনাৰ চকুলো টুকি বিয়া কৰাব লগা হয়, তেন্তে সেই বিয়াৰ সাৰ্থকতা ক'ত? হয়তো কেতিয়াবা গৈ সেই চকুতেই আনন্দৰ হাঁহি ফুটি ওলাব। কিন্তু অন্তৰৰ গোপন বেদনাৰ একেবাৰে ওৰ পৰিব নে? মানুহৰ হিয়াৰ দাগবোৰ মচি পেলোৱা ইমান সহজ জানো? {{gap}}বাটেদি যতীনক যোৱা দেখি মাতি আনিলোঁ। কিয় যে মাতিলো কব নোৱাৰোঁ হয়তো এনেয়ে, প্ৰয়োজন নহলেও কথা-বতৰা পাতি ভাল পাম বুলি। বিয়া ঘৰীয়াৰ নতুন কিবা খবৰ থাকিব পাৰে আৰু যতীনৰ পৰা সেইবোৰ জানিব পাৰিম এনে এটি আশাও যে মনত নাই সঠিককৈ কব নোৱাৰি। যিয়ে হ’ক, এটি ক্ষীণ হাঁহি মাৰি সি সুধিলে, “আহিলা নে?” {{Gap}}“এৰা ৰাতিয়ে হ'ল দিয়া। পিছে তুমি দেখোন বাটে বাটেহে ঘূৰি ফুৰিছা, বিয়াৰ ঠাইতহে তোমাক পাম বুলি আশা কৰিছিলোঁ।” “কিমান নো বিয়া খাবা! এখনৰ ঠাইত দুখনে বিয়া খালোঁ। ” সি গহীন ভাৱে কলে। {{gap}}মই আচৰিত হৈ কৈ উঠিলো, “দুখন! আৰু এখন বিয়া কাৰ” সি অলপ পৰ নীৰবে থাকি পিছত লাহেকৈ কলে, “গোবিন্দৰ।” কথাষাৰ মোৰ মিছা যেন লাগিল। মই তৎক্ষণাৎ কৈ উঠিলো, “মিছা কথা, ধেমালি কৰিছা।”<noinclude></noinclude> 5yt65kxe179plabma0jrzu33ljerqkt 104 82242 267429 222069 2026-11-12T04:04:41Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267429 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ব্যথাৰ সুৰ “নহয়, সঁচাকৈয়ে। আজিতে হঠাৎ বিয়া পাতিব লগা হ'ল।” ঘটনাটোত আমোদ পাই মই সুধিলোঁ, “ভাল বাৰু, ছোৱালী ক'ত?” সি নিমাত হ'ল। কিছুপৰ তল- মুৱা হৈ থাকি মোৰ দ্বিতীয়বাৰৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত সি লাহেকৈ কলে, “ছোৱালী – নীলিমা।” নীলিমা নামটো শুনিয়ে মই আৰু বেচি আচৰিত হৈ সুধিলো, কোন নিলীমা? - “আজি যাৰ বিয়া পাতিছে সেই নীলিমা?” সি বিষাদৰ সুৰত কলে। তাৰ মুখখন মলিন। মই বাস্তৱ ৰাজ্যত, নে সপোন পুৰীত একোকে গম ধৰিব নোৱাৰা হলোঁ। ভৰিৰ তলৰ পৰা পৃথিবীখন যেন বহু দূৰলৈ আঁতৰি যাব লাগিছে, এনে ভাৱ হ'ল। নীলিৰ লগত মৌজাদাৰৰ লৰা গোবিন্দৰ বিয়া! ই কেনেকৈ সম্ভৱ হয়? কিয় হঠাৎ এবেলাৰ ভিতৰতে এনে হ'ল? এইবোৰ চিন্তাই মনটোক ব্যস্ত কৰি তুলিলে। ভিতৰৰ ৰহস্যটোৰ কথা যতীনক সুধিলো। সি কবলৈ ধৰিলে, “ৰাতিপুৱা প্ৰায় ৯ টামান বজাত হঠাৎ খবৰ আহিল যে দৰাজন যোৱা ৰাতি কলেৰাত ঢুকাইছে। খবৰটে। পায়ে সকলোৰে বেয়া লাগিল। নীলিৰ পিতাক বৰ বিমৰ্ষ হ'ল। ঘৰখনত যেন অকস্মাৎ এটা হাহাকাৰ উঠিল। আজিৰ বাবে বিয়াৰ তাতেই অন্ত পৰিব বুলি ভাবিছিলো। কিন্তু সেইটো নহ'লগৈ। উপস্থিত সকলোৱে মতামত প্ৰকাশ কৰিলে যে পিছত বিয়া পাতিলেও সেইজন<noinclude></noinclude> 42gg8yxb3fzy5b4rjek8atk8l6t7v0u 267430 267429 2026-11-12T04:09:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267430 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ব্যথাৰ সুৰ|১৫১}}</noinclude> {{gap}}“নহয়, সঁচাকৈয়ে। আজিতে হঠাৎ বিয়া পাতিব লগা হ'ল।” ঘটনাটোত আমোদ পাই মই সুধিলোঁ, “ভাল বাৰু, ছোৱালী ক'ত?” সি নিমাত হ'ল। কিছুপৰ তলমুৱা হৈ থাকি মোৰ দ্বিতীয়বাৰৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত সি লাহেকৈ কলে, “ছোৱালী – নীলিমা।” নীলিমা নামটো শুনিয়ে মই আৰু বেচি আচৰিত হৈ সুধিলো, কোন নিলীমা? {{gap}}“আজি যাৰ বিয়া পাতিছে সেই নীলিমা?” সি বিষাদৰ সুৰত কলে। তাৰ মুখখন মলিন। {{gap}}মই বাস্তৱ ৰাজ্যত, নে সপোন পুৰীত একোকে গম ধৰিব নোৱাৰা হলোঁ। ভৰিৰ তলৰ পৰা পৃথিবীখন যেন বহু দূৰলৈ আঁতৰি যাব লাগিছে, এনে ভাৱ হ'ল। নীলিৰ লগত মৌজাদাৰৰ লৰা গোবিন্দৰ বিয়া! ই কেনেকৈ সম্ভৱ হয়? কিয় হঠাৎ এবেলাৰ ভিতৰতে এনে হ'ল? এইবোৰ চিন্তাই মনটোক ব্যস্ত কৰি তুলিলে। ভিতৰৰ ৰহস্যটোৰ কথা যতীনক সুধিলো। {{gap}}সি কবলৈ ধৰিলে, “ৰাতিপুৱা প্ৰায় ৯ টামান বজাত হঠাৎ খবৰ আহিল যে দৰাজন যোৱা ৰাতি কলেৰাত ঢুকাইছে। খবৰটো পায়ে সকলোৰে বেয়া লাগিল। নীলিৰ পিতাক বৰ বিমৰ্ষ হ'ল। ঘৰখনত যেন অকস্মাৎ এটা হাহাকাৰ উঠিল। আজিৰ বাবে বিয়াৰ তাতেই অন্ত পৰিব বুলি ভাবিছিলো। কিন্তু সেইটো নহ'লগৈ। উপস্থিত সকলোৱে মতামত প্ৰকাশ কৰিলে যে পিছত বিয়া পাতিলেও সেইজন<noinclude></noinclude> o6gp0qcfb0hhsz4a8ef1q5f50jvd5qt 104 82243 267431 222070 2026-11-12T04:10:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267431 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ব্যথাৰ সুৰ দৰাক আৰু নাপায়। গতিকে গাওঁতে দু'জন ভাল দৰা আছে তাৰে এজনৰ লগত পতা বিয়াখন শেষ কৰি দিয়াই ভাল। অৱশেষত সেইটোৱে ঠিক হ'ল। নীলিৰ মাকে প্ৰস্তাৱ কৰিলে তোমাক আৰু পিতাকে প্ৰস্তাৱ কৰিলে গোবিন্দক। এইলৈয়ে এক ডাঙৰ সমস্যা উপস্থিত হ'ল। এনেতে আমি কেইজনমানে ঠিক কৰিলো গোপনে নীলিব, মতামত লবলৈ। আমি ভাবিলোঁ, নীলি যদি মাকৰ মতকে সমৰ্থন কৰে তেনেহলে পিতাকৰ মত পৰিবৰ্ত্তন কৰাবলৈ সুবিধা হব। নীলিৰ মতক হয়তো তেখেতে উপেক্ষা কৰিব নোৱাৰিব। আমাৰ বেচি ভাগৰে আশা হৈছিল যে সেইটোৱে হব গৈ, কিন্তু নহ'ল। তাই প্ৰথমতে বিয়া কৰাবলৈ অমান্তি হ'ল। পিছে, এই অমান্তিৰ মূল্য খুব কম। কিয়নো, দুই এজনৰ অনুৰোধৰ পিছতেই তাই কলে যে বিয়া কৰাব লাগিলে গোবিন্দৰ লগতেই বিয়া হব লাগিব। তোমাৰ লগত তাইৰ বন্ধুত্বৰ কথা আমি যি সকলে জানো তাইৰ সিদ্ধান্তত সকলোৱে আচৰিত হলো। পিতাকৰ ভাৱটো বুজিবলৈ সহজ। তেখেতক লাগে ধনী মানুহৰ লৰা। কিন্তু ছোৱালীবোৰৰ মনৰ ভাৱ কেনেকৈ বুজিবা? ৰূপ, গুণ বা প্ৰেমৰ মূল্য দিয়া হলে আজিৰ এই ঘটনাটো কেনেকৈ ঘটে? হয়তো গোবিন্দৰ প্ৰতি তাই আগৰে পৰা বেচিকৈ আকৃষ্ট হৈছিল, অথবা ধনীৰ ঘৰত পৰিলে তাইৰ জীৱনটো দুখতে যাব এই বুলিয়ে তাই ভাবিলে।<noinclude></noinclude> 80kqltixiy1ms8a0td5u3q6hp9u7bn4 267432 267431 2026-11-12T04:14:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267432 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh|১৫২|ব্যথাৰ সুৰ|}}</noinclude> দৰাক আৰু নাপায়। গতিকে গাওঁতে দু'জন ভাল দৰা আছে তাৰে এজনৰ লগত পতা বিয়াখন শেষ কৰি দিয়াই ভাল। অৱশেষত সেইটোৱে ঠিক হ'ল। নীলিৰ মাকে প্ৰস্তাৱ কৰিলে তোমাক আৰু পিতাকে প্ৰস্তাৱ কৰিলে গোবিন্দক। এইলৈয়ে এক ডাঙৰ সমস্যা উপস্থিত হ'ল। এনেতে আমি কেইজনমানে ঠিক কৰিলো গোপনে নীলিৰ, মতামত লবলৈ। আমি ভাবিলোঁ, নীলি যদি মাকৰ মতকে সমৰ্থন কৰে তেনেহলে পিতাকৰ মত পৰিবৰ্ত্তন কৰাবলৈ সুবিধা হব। নীলিৰ মতক হয়তো তেখেতে উপেক্ষা কৰিব নোৱাৰিব। আমাৰ বেচি ভাগৰে আশা হৈছিল যে সেইটোৱে হব গৈ, কিন্তু নহ'ল। তাই প্ৰথমতে বিয়া কৰাবলৈ অমান্তি হ'ল। পিছে, এই অমান্তিৰ মূল্য খুব কম। কিয়নো, দুই এজনৰ অনুৰোধৰ পিছতেই তাই কলে যে বিয়া কৰাব লাগিলে গোবিন্দৰ লগতেই বিয়া হব লাগিব। তোমাৰ লগত তাইৰ বন্ধুত্বৰ কথা আমি যি সকলে জানো তাইৰ সিদ্ধান্তত সকলোৱে আচৰিত হলো। পিতাকৰ ভাৱটো বুজিবলৈ সহজ। তেখেতক লাগে ধনী মানুহৰ লৰা। কিন্তু ছোৱালীবোৰৰ মনৰ ভাৱ কেনেকৈ বুজিবা? ৰূপ, গুণ বা প্ৰেমৰ মূল্য দিয়া হলে আজিৰ এই ঘটনাটো কেনেকৈ ঘটে? হয়তো গোবিন্দৰ প্ৰতি তাই আগৰে পৰা বেচিকৈ আকৃষ্ট হৈছিল, অথবা ধনীৰ ঘৰত পৰিলে তাইৰ জীৱনটো দুখতে যাব এই বুলিয়ে তাই ভাবিলে।<noinclude></noinclude> c077gw5k6wv9ytn7u1n1wvsoblks6us 104 82244 267433 222071 2026-11-12T04:15:08Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267433 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ব্যথাৰ সুৰ ১৫৩ শুৱলা মাত আৰু মধুৰ হাঁহিব অন্তৰালত থকা যুৱতীৰ চঞ্চল হিয়াৰ আচল মৰ্ম্ম কথ৷ বুজি পোৱা টান। পুৰুষৰ হিয়ালৈ খেলা কৰাতেই সিহঁতৰ আনন্দ। কিন্তু এই ধেমালিৰ ফলতেই যে কতো পুৰুষৰ হৃদয় ভাঙি যায় সি কথা সিহঁতে নুবুজে।”] যতীনৰ কথাৰ শেষৰ ফালে মই আৰু মনোযোগ দিব নোৱাৰিলো। নীলি নিজেই গোবিন্দক ববণ কৰি ললে এই খবৰটোৱে মোৰ পক্ষে যথেষ্ট। কথাযাৰ শুনিয়ে মোৰ মূৰটো যেন ঘুৰি গ'ল। পৃথিবী খনৰ পুৰণি ৰূপটো যেন হঠাৎ বদলি গ'ল। মায়া, মমতা, স্নেহ, প্ৰেম এইবোৰ মাত্ৰ স্বাৰ্থ পূৰণৰ কল-কৌশল এনে বোধ হ'ল। ভাল নালাগিল। যতীনক বিদায়দি এক নিৰ্জন ঠাইত গৈ কান্দি পেলাম এনে ভাৱ হ'ল। কি এক অব্যক্ত বেদনাই বুকুখন ফালি নিব খোজে নুবুজে॥ নীলিব সুকোমল হিয়াৰ তলিত ইমানে বিশ্বাসঘাতকতা! যেন এক মুহূৰ্ততে নীলিক আৰু তাইৰ লগতে গোটেইখন পৃথিবী ধ্বংস কৰি দিম একোবাৰ এনে ভাৱ হ'ল। মনটো ঘৃণাতে ভৰি উঠিল সমাজ, সংসাৰ আৰু মানুহৰ প্ৰতি কোনো আকৰ্ষণ নোহোৱা হ'ল। মনুষ্য সমাজ এৰি থৈ এক নিৰ্জ্জন অৰণ্যত গৈ যেন বাস কৰিম এনে ইচ্ছা হ'ল। কিছুপৰৰ মূৰ্ত মনটো অলপ শাস্ত কৰিলোঁ। যতীনক আৰু এষাৰ কথা সুধিবাৰ ইচ্ছা হ'ল। যদিও<noinclude></noinclude> th3mi3scwgtnxj57ojzcf5i76iuii68 267434 267433 2026-11-12T04:21:52Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267434 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ব্যথাৰ সুৰ|১৫৩}}</noinclude> শুৱলা মাত আৰু মধুৰ হাঁহিৰ অন্তৰালত থকা যুৱতীৰ চঞ্চল হিয়াৰ আচল মৰ্মৰ কথা বুজি পোৱা টান। পুৰুষৰ হিয়ালৈ খেলা কৰাতেই সিহঁতৰ আনন্দ। কিন্তু এই ধেমালিৰ ফলতেই যে কতো পুৰুষৰ হৃদয় ভাঙি যায়, সেই কথা সিহঁতে নুবুজে।” {{Gap}} যতীনৰ কথাৰ শেষৰ ফালে মই আৰু মনোযোগ দিব নোৱাৰিলোঁ। নীলিয়ে নিজেই গোবিন্দক বৰণ কৰি ল’লে—এই খবৰটোৱেই মোৰ পক্ষে যথেষ্ট। কথাষাৰ শুনিয়েই মোৰ মূৰটো যেন ঘূৰি গ’ল। পৃথিৱীখনৰ পুৰণি ৰূপটো যেন হঠাৎ সলনি হৈ গ’ল। মায়া, মমতা, স্নেহ, প্ৰেম—এইবোৰ মাত্ৰ স্বাৰ্থ পূৰণৰ কলা-কৌশল, এনে বোধ হ’ল। ভাল নালাগিল। যতীনক বিদায় দি এক নিৰ্জন ঠাইলৈ গৈ কান্দি পেলাম, এনে ভাৱ হ’ল। কি এক অব্যক্ত বেদনাই বুকুখন ফালি নিব খোজে, নুবুজোঁ। নীলিৰ সুকোমল হিয়াৰ তলিত ইমানেই বিশ্বাসঘাতকতা! যেন এক মুহূৰ্ততে নীলিক আৰু তাইৰ লগতে গোটেইখন পৃথিৱী ধ্বংস কৰি দিম, একোবাৰ এনে ভাৱ হ’ল। মনটো ঘৃণাতে ভৰি উঠিল। সমাজ, সংসাৰ আৰু মানুহৰ প্ৰতি কোনো আকৰ্ষণ নোহোৱা হ’ল। মনুষ্য সমাজ এৰি থৈ এক নিৰ্জন অৰণ্যত গৈ যেন বাস কৰিম, এনে ইচ্ছা হ’ল। {{Gap}} কিছুপৰৰ মূৰত মনটো অলপ শান্ত কৰিলোঁ। যতীনক আৰু এষাৰ কথা সোধাৰ ইচ্ছা হ’ল। যদিও<noinclude></noinclude> 2cuery6ruv8y8suee46bdudha0ccsal 267435 267434 2026-11-12T04:22:39Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267435 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ব্যথাৰ সুৰ|১৫৩}}</noinclude> শুৱলা মাত আৰু মধুৰ হাঁহিৰ অন্তৰালত থকা যুৱতীৰ চঞ্চল হিয়াৰ আচল মৰ্মৰ কথা বুজি পোৱা টান। পুৰুষৰ হিয়ালৈ খেলা কৰাতেই সিহঁতৰ আনন্দ। কিন্তু এই ধেমালিৰ ফলতেই যে কতো পুৰুষৰ হৃদয় ভাঙি যায়, সেই কথা সিহঁতে নুবুজে।” {{Gap}} যতীনৰ কথাৰ শেষৰ ফালে মই আৰু মনোযোগ দিব নোৱাৰিলোঁ। নীলিয়ে নিজেই গোবিন্দক বৰণ কৰি ল’লে এই খবৰটোৱেই মোৰ পক্ষে যথেষ্ট। কথাষাৰ শুনিয়েই মোৰ মূৰটো যেন ঘূৰি গ’ল। পৃথিৱীখনৰ পুৰণি ৰূপটো যেন হঠাৎ সলনি হৈ গ’ল। মায়া, মমতা, স্নেহ, প্ৰেম এইবোৰ মাত্ৰ স্বাৰ্থ পূৰণৰ কলা-কৌশল, এনে বোধ হ’ল। ভাল নালাগিল। যতীনক বিদায় দি এক নিৰ্জন ঠাইলৈ গৈ কান্দি পেলাম, এনে ভাৱ হ’ল। কি এক অব্যক্ত বেদনাই বুকুখন ফালি নিব খোজে, নুবুজোঁ। নীলিৰ সুকোমল হিয়াৰ তলিত ইমানেই বিশ্বাসঘাতকতা! যেন এক মুহূৰ্ততে নীলিক আৰু তাইৰ লগতে গোটেইখন পৃথিৱী ধ্বংস কৰি দিম, একোবাৰ এনে ভাৱ হ’ল। মনটো ঘৃণাতে ভৰি উঠিল। সমাজ, সংসাৰ আৰু মানুহৰ প্ৰতি কোনো আকৰ্ষণ নোহোৱা হ’ল। মনুষ্য সমাজ এৰি থৈ এক নিৰ্জন অৰণ্যত গৈ যেন বাস কৰিম, এনে ইচ্ছা হ’ল। {{Gap}} কিছুপৰৰ মূৰত মনটো অলপ শান্ত কৰিলোঁ। যতীনক আৰু এষাৰ কথা সোধাৰ ইচ্ছা হ’ল। যদিও<noinclude></noinclude> rnghmcetjg2vse61tqb12qj7845kex6 104 82245 267436 222072 2026-11-12T04:23:33Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267436 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ব্যথাৰ সুৰ আৰু সিবোৰ কথা জানি একো লাভ নাই, তথাপি নীলিৰ পিতাকে মোক উপেক্ষা কৰাৰ কি যুক্তি দেখুৱালে সেইটো জানিব খুজিলে॥ মনৰ ভিতৰত এটা পুৰণি কথা জাগি উঠিল। তাহানি সকতে দেউতাৰ মুখে আমাৰ বংশটোৰ বিষয়ে কিবা কিবি কোৱা শুনিছিলোঁ। ম‍ই হলে তেতিয়া তাৰ অৰ্থ ধৰিব পৰা নাছিলো। এই খিনিয়ে মাত্ৰ বুজি- ছিলো যে আমি মান পলনিৰ সময়ত অহা বুলি ইয়াৰ বামুণবোৰে আমাৰ লগত খোৱা লোৱা নকৰে। পঢ়া অৱস্থাত ঘৰত নথকা বাবে আমাৰ অৱস্থাটো উপলদ্ধি কৰিব নোৱাৰিলেও এতিয়া কিন্তু বুজে। যে সমাজ মুখে বায়ুণবোৰে আমাৰ লগত চলাচল নকৰে। সেইবাবে আজি কালি মনটো কেতিয়াবা বেয়া লাগে। এক হীনতাৰ ভাৱত মনটো কোচ খাই যায়। সমাজৰ অন্যায় আচৰণবোৰ চকুৰ আগতে ভাঁহি উঠে। এনেয়ে কিন্তু মই সকলোৰে ঘৰত খোৱা লোৱা কৰি ফুৰে। তাত কাৰো আপত্তি নাই। মই হলে সমাজৰ এই দুতলীয়া কথাবোৰ নুবুজে।, বুজিবৰ চেষ্টাও নকৰোঁ। গাৱঁলীয়া সমাজৰ ভণ্ডামি আৰু কুটিলতাৰ কাৰণে ইয়াৰ জটিলতাৰ মাজত মোৰ সোমাবৰ ইচ্ছা নাযায়। আধুনিক শিক্ষিতৰ সংখ্যা বঢ়াব পাৰিলেহে গাওঁৰ বা দেশৰ প্ৰকৃত কল্যাণ হব আৰু তেতিয়াহে সমাজ সংস্কাৰ সম্ভাৱ হব। কলেজত পঢ়া দিনৰ পৰাই ম‍ই এই মত পোষণ কৰি আহিছোঁ।<noinclude></noinclude> e9zrrn9vp0fq8oh4m0xym66zaro2i4f 267438 267436 2026-11-12T04:30:47Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267438 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh|১৫৪|ব্যথাৰ সুৰ|}}</noinclude> আৰু সিবোৰ কথা জানি একো লাভ নাই, তথাপি নীলিৰ পিতাকে মোক উপেক্ষা কৰাৰ কি যুক্তি দেখুৱালে সেইটো জানিব খুজিলো। মনৰ ভিতৰত এটা পুৰণি কথা জাগি উঠিল। তাহানি সৰুতে দেউতাৰ মুখে আমাৰ বংশটোৰ বিষয়ে কিবা কিবি কোৱা শুনিছিলোঁ। ম‍ই হলে তেতিয়া তাৰ অৰ্থ ধৰিব পৰা নাছিলো। এই খিনিয়ে মাত্ৰ বুজিছিলো যে আমি মান পলনিৰ সময়ত অহা বুলি ইয়াৰ বামুণবোৰে আমাৰ লগত খোৱা লোৱা নকৰে। পঢ়া অৱস্থাত ঘৰত নথকা বাবে আমাৰ অৱস্থাটো উপলদ্ধি কৰিব নোৱাৰিলেও এতিয়া কিন্তু বুজো যে সমাজ মুখে বামুণবোৰে আমাৰ লগত চলাচল নকৰে। সেইবাবে আজিকালি মনটো কেতিয়াবা বেয়া লাগে। এক হীনতাৰ ভাৱত মনটো কোচ খাই যায়। সমাজৰ অন্যায় আচৰণবোৰ চকুৰ আগতে ভাঁহি উঠে। এনেয়ে কিন্তু মই সকলোৰে ঘৰত খোৱা লোৱা কৰি ফুৰে। তাত কাৰো আপত্তি নাই। মই হলে সমাজৰ এই দুতলীয়া কথাবোৰ নুবুজোঁ, বুজিবৰ চেষ্টাও নকৰোঁ। গাৱঁলীয়া সমাজৰ ভণ্ডামি আৰু কুটিলতাৰ কাৰণে ইয়াৰ জটিলতাৰ মাজত মোৰ সোমাবৰ ইচ্ছা নাযায়। আধুনিক শিক্ষিতৰ সংখ্যা বঢ়াব পাৰিলেহে গাওঁৰ বা দেশৰ প্ৰকৃত কল্যাণ হব আৰু তেতিয়াহে সমাজ সংস্কাৰ সম্ভৱ হব। কলেজত পঢ়া দিনৰ পৰাই ম‍ই এই মত পোষণ কৰি আহিছোঁ।<noinclude></noinclude> aefkbds9s141tuby7pffi1vc7hp6a47 104 82246 267468 222073 2026-11-12T05:27:40Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267468 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ব্যথাৰ সুৰ ১৫৫ মোৰ অনুৰোধত যতীন তলমুৱা হৈ কিছুপৰ মনে মনে খাকিল। পিছত যি কবলৈ ধৰিলে, “কিনো জানিবা? আমাৰ এই বৰ্ত্তমান সমাজখন বৰ লেতেৰা হৈছে। ইয়াৰ আমূল পৰিবৰ্ত্তন কৰিব নোৱাৰিলে বোধকৰে৷ আমাৰ উন্নতি সাধন কৰা সহজ নহয়।” তাৰ পাতনি শুনি মোৰ মনটো অধৈৰ্য হৈ উঠিল। কিবা এটা সন্দেহে মনত পীড়া দিব ধৰিলে। গহীন ভাৱে কলোঁ, “বাৰু সেইবোৰ যি হব, হৰদিয়া। এতিয়া তুমি আচল কথাটো কোৱা। মোৰ সম্বন্ধে যদি কিবা বেয়া বা অপমান জনক কথাও শুনিব লগা হওঁ, তথাপি তুমি কবলৈ সঙ্কোচ নকৰিবা। মোৰ বিষয়ে যি কথা প্ৰকাশ্য ভাৱে জনাজাত হয় সি কথা মই নিজে জন। নিতান্ত উচিত। তোমাৰ পৰাই আচল কথাটো জানিব পাৰিম।” ৷ যতীনৰ মুখত বিষাদৰ ছাঁ। সি ধীৰভাৱে কৈ গ'ল “আমি বহুত কেইজনেই তেখেতক মত সলাবলৈ অনুৰোধ কৰিলে।। বিশেষকৈ তোমাৰ বিদ্যা বুদ্ধি, ছোৱালীৰ মাকৰ মতামত ইত্যাদি বিষয়ত জোবদি তেখেতৰ মন ঘূৰাবৰ চেষ্টা কৰিলোঁ। কিন্তু একোতে কাম এটি কথা, কোনেমতে হব নোৱাৰে।” নহ'ল। তেখেতৰ সেই একেটি কথা বাৰে বাৰে শুনি বেজাৰ লগাত আমাৰ ৰবীনে হঠাতে কৈ উঠিল, “তেনেহলে আপুনি টকাৰ লগতহে ছোৱালীৰ ৰিয়। পাতিবৰ মন কৰিছে।”<noinclude></noinclude> 9yxys6r1g4umv6fkxmzpjpokxvarkrt 267469 267468 2026-11-12T05:32:19Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267469 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ব্যথাৰ সুৰ|১৫৫}}</noinclude> {{gap}}মোৰ অনুৰোধত যতীন তলমুৱা হৈ কিছুপৰ মনে মনে থাকিল। পিছত যি কবলৈ ধৰিলে, “কিনো জানিবা? আমাৰ এই বৰ্ত্তমান সমাজখন বৰ লেতেৰা হৈছে। ইয়াৰ আমূল পৰিবৰ্ত্তন কৰিব নোৱাৰিলে বোধকৰে৷ আমাৰ উন্নতি সাধন কৰা সহজ নহয়।” {{gap}}তাৰ পাতনি শুনি মোৰ মনটো অধৈৰ্য হৈ উঠিল। কিবা এটা সন্দেহে মনত পীড়া দিব ধৰিলে। গহীন ভাৱে কলোঁ, “বাৰু সেইবোৰ যি হব, হব দিয়া। এতিয়া তুমি আচল কথাটো কোৱা। মোৰ সম্বন্ধে যদি কিবা বেয়া বা অপমান জনক কথাও শুনিব লগা হওঁ, তথাপি তুমি কবলৈ সঙ্কোচ নকৰিবা। মোৰ বিষয়ে যি কথা প্ৰকাশ্য ভাৱে জনাজাত হয় সি কথা মই নিজে জন। নিতান্ত উচিত। তোমাৰ পৰাই আচল কথাটো জানিব পাৰিম।” {{gap}}যতীনৰ মুখত বিষাদৰ ছাঁ। সি ধীৰভাৱে কৈ গ'ল “আমি বহুত কেইজনেই তেখেতক মত সলাবলৈ অনুৰোধ কৰিলো। বিশেষকৈ তোমাৰ বিদ্যা বুদ্ধি, ছোৱালীৰ মাকৰ মতামত ইত্যাদি বিষয়ত জোৰদি তেখেতৰ মন ঘূৰাবৰ চেষ্টা কৰিলোঁ। কিন্তু একোতে কাম নহ'ল। তেখেতৰ এটি কথা, কোনেমতে হব নোৱাৰে।” সেই একেটি কথা বাৰে বাৰে শুনি বেজাৰ লগাত আমাৰ ৰবীনে হঠাতে কৈ উঠিল, “তেনেহলে আপুনি টকাৰ লগতহে ছোৱালীৰ বিয়া পাতিবৰ মন কৰিছে।”<noinclude></noinclude> nwo2hru1aks1beh2qvw7h9y8j0ukevw 104 82247 267470 222074 2026-11-12T05:33:27Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267470 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৫৬| ব্যথাৰ সুৰ|}}</noinclude>১৫৬ ব্যথাৰ সুৰ কথাষাৰ শুনিয়ে তেখেত খঙত জ্বলি ফালে খং মুৱা ভাৱে কিছুপৰ চাই থাকি ভাৱে কৈ গ'ল, “এৰা, টকাৰ লগতেই। নাপাতি মইতো আৰু স্বত কুলীয়াৰ বংশত নোৱাৰোঁ। তোমালোকে পাৰা যদি দিবা হাক বাধা নিদিওঁ " উঠিল। ৰবীনৰ পিছত গম্ভীৰ টকাৰ লগত ছোৱালী গভাব বোপাই, মই হলো। ইমান তেখেতৰ কথাত আমি সকলোৱে স্তম্ভিত দিনে একো কথা নাই আজি হঠাতে এটি নতুন কথা উলিয়াই দিয়াত আমি বৰ বেজাৰ পালো। আজিৰ যুগৰ সমাজ সংস্কাৰকৰ মুখত এনে কথা শোভা নাপায়। ৰবীনেও অলপ ক্ষুণ্ণ হৈ কৈ পেলালে, “ইমান দিনে আমি একো নেজানে'। আজি আপুনি এটি নতুন কথা সৃষ্টি কৰিলে হব নে?” তাৰে উত্তৰত তেখেতে কলে, “যিমান প্ৰমাণ লাগে মোৰ পৰা নিবা, কিন্তু আজি নহয়। তেওঁলোকৰ লগত আমাৰ বংশটোৱে চলাচল নকৰাবাবে সমাজেও তেওঁলোকক গ্ৰহণ কৰা নাই। তেওঁলোকৰ ভালৰ কাৰণেই আচল কথাটো ইমান দিনে প্ৰকাশ কৰা হোৱা নাছিল। বৰ্তমানে যে কুলত অলপহীন বা মান পলনিৰ সময়ত অহা বুলি সকলোৱে ভাৱে ই কথা আমিয়ে প্ৰচাৰ কৰা। এই ভাৱে থাকিলে কেতিয়াবালৈ সমাজভুক্ত হৈ যাব পাৰিব এয়ে মোৰ ভাৱ আছিল। কথাটো বৰ্তমানে মোৰ বাহিৰে আৰু দুই<noinclude></noinclude> mep7qt8aa40s6vl13rn7ujo2x2nixph 267471 267470 2026-11-12T05:40:36Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267471 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৫৬| ব্যথাৰ সুৰ|}}</noinclude> {{gap}}কথাষাৰ শুনিয়ে তেখেত খঙত জ্বলি উঠিল। ৰবীনৰ ফালে খং মুৱা ভাৱে কিছুপৰ চাই থাকি পিছত গম্ভীৰ ভাৱে কৈ গ'ল, “এৰা, টকাৰ লগতেই। টকাৰ লগত নাপাতি মইতো আৰু সুত কুলীয়াৰ বংশত ছোৱালী গতাই নোৱাৰোঁ। তোমালোকে পাৰা যদি দিবা বোপাই, মই হাক বাধা নিদিওঁ । {{gap}}তেখেতৰ কথাত আমি সকলোৱে স্তম্ভিত হলো। ইমান দিনে একো কথা নাই আজি হঠাতে এটি নতুন কথাউলিয়াই দিয়াত আমি বৰ বেজাৰ পালো। আজিৰ যুগৰ সমাজ সংস্কাৰকৰ মুখত এনে কথা শোভা নাপায়। ৰবীনেও অলপ ক্ষুণ্ণ হৈ কৈ পেলালে, “ইমান দিনে আমি একো নেজানো। আজি আপুনি এটি নতুন কথা সৃষ্টি কৰিলে হব নে?” {{Gap}}তাৰে উত্তৰত তেখেতে কলে, “যিমান প্ৰমাণ লাগে মোৰ পৰা নিবা, কিন্তু আজি নহয়। তেওঁলোকৰ লগত আমাৰ বংশটোৱে চলাচল নকৰা বাবে সমাজেও তেওঁলোকক গ্ৰহণ কৰা নাই। তেওঁলোকৰ ভালৰ কাৰণেই আচল কথাটো ইমান দিনে প্ৰকাশ কৰা হোৱা নাছিল। বৰ্তমানে যে কুলত অলপহীন বা মান পলনিৰ সময়ত অহা বুলি সকলোৱে ভাৱে ই কথা আমিয়ে প্ৰচাৰ কৰা। এই ভাৱে থাকিলে কেতিয়াবালৈ সমাজভুক্ত হৈ যাব পাৰিব এয়ে মোৰ ভাৱ আছিল। কথাটো বৰ্তমানে মোৰ বাহিৰে আৰু দুই{{nop}}<noinclude></noinclude> pgszhffp52tvs3pz8yoe10xctjv4vvv 104 82248 267472 222075 2026-11-12T05:43:07Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267472 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ব্যথাৰ সুৰ |১৫৭}}</noinclude>ব্যথাৰ সুৰ এজনে মাত্ৰ জানে। এওঁলোকৰ বংশ পৰিয়াল এতিয়াও তেজপুৰৰ ওচৰত এখন গাওঁত আছে।” 6 " এই তেখেতৰ কথা শুনি সকলোৱে স্তম্ভিত হ'ল। খিনি কৈয়ে যতীন নীৰব হ'ল। আপোনা আপুনিয়ে যেন তাৰ কণ্ঠ ৰোধ হৈ গ'ল। “সূতকুলীয়৷” কথাষাৰ শুনোতেই মোৰ অন্তৰখনত যেন কিহবাই খুন্দা মাৰি দিলে। তাহানিৰ পিতাৰ কথাৰ অথ আজি এতিয়াহে বুজি পালোঁ। কাৰ ওপৰত খং কৰিম? কাৰ ওপৰতেই বা মোৰ অভিমানৰ বোজাটো চপাই দিম! যি সমাজত মোৰ প্ৰৱেশ অধিকাৰ নাই, যি সমাজৰ ওচৰত ম‍ই ঘৃণাৰ পাত্ৰ, সেই সমাজৰ নৰ-নাৰীৰ লগত মোৰ প্ৰেম বা বন্ধুত্বৰ কি মূল্য আছে? আচলতে প্ৰাণৰ জাতি ধৰ্ম্ম নাই, প্ৰাণৰ কুল মৰ্যদাও নাই, কিন্তু প্ৰাণৰ সঠিক নাজানে। সেইবাবে মূল্য নিৰূপণ কৰি অন্ধ সমাজ চলিব আজি সমাজৰ পৰা মানুহৰ প্ৰাণ ক্ৰমে আঁতৰি যাব লাগিছে। আজি বৰ্ত্তমান সমাজ আৰু ইয়াৰ নীতি নিয়ম বোৰ আমাৰ উন্নতিৰ পথত প্ৰতিবন্ধক হৈ পৰিছে। বাস্তৱৰ পৰা আঁতৰি গৈ, অতীত কল্পনাৰ মায়াজালত আবদ্ধ হৈ ই ভাগ্যদেৱীৰ ৰথত উঠি নিৰাপদে থাকিবৰ তাৰে ফলত যেনে সমাজ তেনেই থাকে, চেষ্টা কৰে। অপমৃত্যু হয় মাত্ৰ ব্যক্তিৰ, তথাকথিত নিম্ন জাতিৰ আৰু হতভগীয়া দুখীয়াৰ আৰু পতিতৰ। সমাজৰ কথা,<noinclude></noinclude> myh0lsdn1jhoyy0sx89z5juygikvt7z 267475 267472 2026-11-12T06:33:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267475 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ব্যথাৰ সুৰ |১৫৭}}</noinclude> এজনে মাত্ৰ জানে। এওঁলোকৰ বংশ পৰিয়াল এতিয়াও তেজপুৰৰ ওচৰত এখন গাওঁত আছে।” {{gap}}তেখেতৰ কথা শুনি সকলোৱে স্তম্ভিত হ'ল। "এইখিনি কৈয়ে যতীন নীৰব হ'ল। আপোনা আপুনিয়ে যেন তাৰ কণ্ঠ ৰোধ হৈ গ'ল। {{gap}}“সূতকুলীয়া” কথাষাৰ শুনোঁতেই মোৰ অন্তৰখনত যেন কিহবাই খুন্দা মাৰি দিলে। তাহানিৰ পিতাৰ কথাৰ অৰ্থ আজি এতিয়াহে বুজি পালোঁ। কাৰ ওপৰত খং কৰিম? কাৰ ওপৰতেই বা মোৰ অভিমানৰ বোজাটো চপাই দিম! যি সমাজত মোৰ প্ৰৱেশ অধিকাৰ নাই, যি সমাজৰ ওচৰত ম‍ই ঘৃণাৰ পাত্ৰ, সেই সমাজৰ নৰ-নাৰীৰ লগত মোৰ প্ৰেম বা বন্ধুত্বৰ কি মূল্য আছে? আচলতে প্ৰাণৰ জাতি ধৰ্ম্ম নাই, প্ৰাণৰ কুল মৰ্যদাও নাই, কিন্তু প্ৰাণৰ সঠিক মূল্য নিৰূপণ কৰি অন্ধ সমাজ চলিব নাজানে। সেইবাবে আজি সমাজৰ পৰা মানুহৰ প্ৰাণ ক্ৰমে আঁতৰি যাব লাগিছে। আজি বৰ্ত্তমান সমাজ আৰু ইয়াৰ নীতি নিয়ম বোৰ আমাৰ উন্নতিৰ পথত প্ৰতিবন্ধক হৈ পৰিছে। বাস্তৱৰ পৰা আঁতৰি গৈ, অতীত কল্পনাৰ মায়াজালত আবদ্ধ হৈ ই ভাগ্যদেৱীৰ ৰথত উঠি নিৰাপদে থাকিবৰ চেষ্টা কৰে। তাৰে ফলত যেনে সমাজ তেনেই থাকে, অপমৃত্যু হয় মাত্ৰ ব্যক্তিৰ, হতভগীয়া দুখীয়াৰ আৰু তথাকথিত নিম্ন জাতিৰ আৰু পতিতৰ। সমাজৰ কথা,<noinclude></noinclude> i5j2g3g0pgkr1z3gb0igqrj4i4gvun3 104 82249 267476 222076 2026-11-12T06:34:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267476 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh|১৫৮| ব্যথাৰ সুৰ|}}</noinclude>ব্যথাৰ সুৰ বিয়াৰ কথা সকলোবোৰ তল পৰি গ'ল। নিজৰ কথা লৈয়ে অভিভূত হৈ পৰিলো। ঘৃতকুলীয়া! আজি নহয় বা দুদিনৰ কথা নহয়, মানেই ম‍ই পতিত! চিৰ পতিত! সমাজৰ পতিত! হিন্দু সমাজ থাকে শিক্ষা, কৃষ্টি, এনেকি হাজাৰ বছৰৰ সাধনায়োতো মোক উদ্ধাৰ কৰিব নোৱাৰিব! যিসকলে ইমান দিনে মোক আদৰ যতন কৰি আহিছে, আজিৰ পৰাই সিসকলে ঘৃণা কৰি প্ৰাণৰ মাজত যেন এক অসহ্য যাতনা আঁতৰাই দিব : অনুভৱ কৰিলো। দুখ, বেজাৰ আৰু বিদ্ৰোহৰ ভাৱত মনটো ভৰি উঠিল। জন্মৰ পৰা গাত এই চাব থাকিলে ই ইমান যন্ত্ৰনাদায়ক নহ'লহেঁতেন। হীন জাতিবোৰেওতো ঘৃণনীয় হৈ সমাজৰ চুকে কোণে থাকি নিজৰ সুকীয়া অস্তিত্ব ৰক্ষা কৰি আহিছে। কিন্তু মোৰ কথা সুকীয়া। সমাজত এক বিশিষ্ট ঠাই অধিকাৰ কৰাৰ পিচত আজি সকলোৱে জানলে যে মই ঘৃণনীয় সূত-পুত্ৰ, সমাজৰ পতিত। উঃ! এই চিন্তা অসহ্য হৈ উঠিল। তীব্ৰ অপমানৰ জ্বালাত ভিতৰ ডোখৰ জ্বলিব ধৰিলে। যতীনক বিদায় দি কোনোমতে ভিতৰলৈ আহি বিছনাৰ আশ্ৰয় ললোঁ। সি কিন্তু মোৰ মনৰ অৱস্থা নুবুজাকৈ নাথাকিল। যাওঁতে মাত্ৰ কৈ গ'ল, “সেইবোৰ একো নাভাবিবা দেই। আজিৰ দিনত ইবোৰ মূল্যহীন কথা।” ঘৃতকুলীয়া—এই কথাষাৰ বাৰে বাৰে মনত পৰে। অন্তৰত কি যে এক যাতনা অনুভৱ কৰোঁ তাক ভাষাকে<noinclude></noinclude> e8tx50tls9gyusuqd34mwchkkm5emsb 267477 267476 2026-11-12T06:41:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267477 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh|১৫৮| ব্যথাৰ সুৰ|}}</noinclude> বিয়াৰ কথা সকলোবোৰ তল পৰি গ'ল। নিজৰ কথা লৈয়ে অভিভূত হৈ পৰিলো। সূতকুলীয়া! সমাজৰ পতিত! আজি নহয় বা দুদিনৰ কথা নহয়, হিন্দু সমাজ থাকে মানেই ম‍ই পতিত! চিৰ পতিত! শিক্ষা, কৃষ্টি, এনেকি হাজাৰ বছৰৰ সাধনায়োতো মোক উদ্ধাৰ কৰিব নোৱাৰিব! যিসকলে ইমান দিনে মোক আদৰ যতন কৰি আহিছে, আজিৰ পৰাই সিসকলে ঘৃণা কৰি আঁতৰাই দিব। প্ৰাণৰ মাজত যেন এক অসহ্য যাতনা অনুভৱ কৰিলো। দুখ, বেজাৰ আৰু বিদ্ৰোহৰ ভাৱত মনটো ভৰি উঠিল। জন্মৰ পৰা গাত এই চাব থাকিলে ই ইমান যন্ত্ৰনাদায়ক নহ'লহেঁতেন। হীন জাতিবোৰেওতো ঘৃণনীয় হৈ সমাজৰ চুকে কোণে থাকি নিজৰ সুকীয়া অস্তিত্ব ৰক্ষা কৰি আহিছে। কিন্তু মোৰ কথা সুকীয়া। সমাজত এক বিশিষ্ট ঠাই অধিকাৰ কৰাৰ পিচত আজি সকলোৱে জানিলে যে মই ঘৃণনীয় সূত-পুত্ৰ, সমাজৰ পতিত। উঃ! এই চিন্তা অসহ্য হৈ উঠিল। তীব্ৰ অপমানৰ জ্বালাত ভিতৰ ডোখৰ জ্বলিব ধৰিলো। যতীনক বিদায় দি কোনোমতে ভিতৰলৈ আহি বিছনাৰ আশ্ৰয় ললোঁ। সি কিন্তু মোৰ মনৰ অৱস্থা নুবুজাকৈ নাথাকিল। যাওঁতে মাত্ৰ কৈ গ'ল, “সেইবোৰ একো নাভাবিবা দেই। আজিৰ দিনত ইবোৰ মূল্যহীন কথা।” {{gap}}সূতকুলীয়া—এই কথাষাৰ বাৰে বাৰে মনত পৰে। অন্তৰত কি যে এক যাতনা অনুভৱ কৰোঁ তাক ভাষাৰে{{nop}}<noinclude></noinclude> 2z4j6jz3jk7blmw41b81nd9l8lsxezh 104 82250 267480 222077 2026-11-12T07:16:23Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267480 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>ৰথাৰ সুৰ ১৫৯ সমাজ, প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰোঁ। চকুলোৰে গাৰু তিতি যায়। অকল এইখন শিশুৰ দৰে যেন সহায়হীন হৈ পৰিলোঁ। সমাজৰ পৰাই নহয়, মই যেন গোটেই মনুষ্য সমাজৰ পৰাই বিচ্ছিন্ন হৈ পৰিলোঁ, এনে ভাৱ হ'ল। সংসাৰ, প্ৰেম, প্ৰণয়, জীৱনৰ সুখ দুখ সকলোবোৰেই যেন মোৰ পৰা আঁতৰত থাকি মোক হাত বাওদি মাতে, ম‍ই যাবলৈ বাট বিচাৰি নাপায় আকুল আগ্ৰহেৰে সেইপিনে চাইৰৈ ছট ফটাই থাকোঁ৷ একোবাৰ ভাবোঁ বলীয়াই হলো নেকি? কিয় মনৰ চিন্তাবোৰক সংযত কৰি ৰাখিব নোৱাৰো? জীৱন থাকিলে তাত সুখ দুখো থাকে, মান অপমানো বাস্তৱৰ লগত থাকে। সকলোবোৰ সহ্য কৰিব লাগিব। খোজদি আগুৱাব লাগিব। এনেবোৰ চিন্তাত মনটো অলপ শান্ত হয়। প্ৰাণত যেন অলপ সাহ পাওঁ। যতীনৰ কথাষাৰ ভাবোঁ, আজিৰ দিনত ই মূল্যহীন কথা। ঠিকেই কৈছে, আচলতে মূল্যহীন! কিন্তু মনৰ এই ভাৱ- টোক যতীন বা তেওঁৰ দৰে শিক্ষিত ডেকাবোৰে বাস্তৱত পৰিণত কৰিব পাৰিব জানো? প্ৰাণে যিটোক সত্য বুলি ভাৱে সেইটোকে ৰূপ দিব যাবলৈ আজি আমাৰ ভিতৰত কেইজনে সাহ কৰে? এইখিনিতে আধুনিক শিক্ষিত সমাজৰ দুৰ্ব্বলতা। ব্যক্তিগত ভাৱে বিদ্ৰোহ আচৰণ কৰিলেও সমাজ মুখে পুৰণি নেতৃত্বৰ ওচৰত তেওঁলোক পঙ্গু। এই বাবেই সামাজিক কুসংস্কাৰ বা কুনীতিৰ এটিও আজিলৈ এৰা<noinclude></noinclude> tqa2u3uq6i8gqw2711lvmv2gfjnyfhq 267481 267480 2026-11-12T07:23:09Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267481 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ব্যথাৰ সুৰ|১৫৯}}</noinclude> প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰোঁ। চকুলোৰে গাৰু তিতি যায়। শিশুৰ দৰে যেন সহায়হীন হৈ পৰিলোঁ। অকল এইখন সমাজৰ পৰাই নহয়, মই যেন গোটেই মনুষ্য সমাজৰ পৰাই বিচ্ছিন্ন হৈ পৰিলোঁ, এনে ভাৱ হ'ল। সমাজ, সংসাৰ, প্ৰেম, প্ৰণয়, জীৱনৰ সুখ দুখ সকলোবোৰেই যেন মোৰ পৰা আঁতৰত থাকি মোক হাত বাওদি মাতে, ম‍ই যাবলৈ বাট বিচাৰি নাপায় আকুল আগ্ৰহেৰে সেইপিনে চাইৰৈ ছট্‌ফটাই থাকোঁ৷ একোবাৰ ভাবোঁ বলীয়াই হলোনেকি? কিয় মনৰ চিন্তাবোৰক সংযত কৰি ৰাখিব নোৱাৰো? জীৱন থাকিলে তাত সুখ দুখো থাকে, মান অপমানো থাকে। সকলোবোৰ সহ্য কৰিব লাগিব। বাস্তৱৰ লগত খোজদি আগুৱাব লাগিব। এনেবোৰ চিন্তাত মনটো অলপ শান্ত হয়। প্ৰাণত যেন অলপ সাহ পাওঁ। যতীনৰ কথাষাৰ ভাবোঁ, আজিৰ দিনত ই মূল্যহীন কথা। এৰা ঠিকেই কৈছে, আচলতে মূল্যহীন! কিন্তু মনৰ এই ভাৱটোক যতীন বা তেওঁৰ দৰে শিক্ষিত ডেকাবোৰে বাস্তৱত পৰিণত কৰিব পাৰিব জানো? প্ৰাণে যিটোক সত্য বুলি ভাৱে সেইটোকে ৰূপ দিব যাবলৈ আজি আমাৰ ভিতৰত কেইজনে সাহ কৰে? এইখিনিতে আধুনিক শিক্ষিত সমাজৰ দুৰ্ব্বলতা। ব্যক্তিগত ভাৱে বিদ্ৰোহ আচৰণ কৰিলেও সমাজ মুখে পুৰণি নেতৃত্বৰ ওচৰত তেওঁলোক পঙ্গু। এইবাবেই সামাজিক কুসংস্কাৰ বা কুনীতিৰ এটিও আজিলৈ<noinclude></noinclude> hsk20gkh40wsr2lr2vwtm7nsbuxgm62 104 82251 267482 222078 2026-11-12T07:24:36Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267482 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>360 ব্যথাৰ সুৰ সম্পূৰ্ণমতে ধ্বংস হোৱা নাই। সমাজৰ বুকুৰ ওপৰত এতিয়াও অন্যায় অত্যাচাৰে ৰাজত্ব কৰি আছে। কোন এক দূৰ অতীতত যদি কোনোবা এজন পুৰুষ বা এজনী নাৰীয়ে নোৱাৰি এটি ভুল কৰিছিল, প্ৰাণৰ আকুল কামনা দমন কৰিব তাৰ কাৰণে তেওঁলোকৰ বংশধৰ বিলাকেও চিৰকাললৈ জগৰীয়া হৈ থাকিব নে? থাকা উচিত জানো? কি ন্যায় বা সত্য ইয়াত থাকিব পাবে? ভুলেই কি? সমাজে যিটোক ভুল বা পাপ বুলি কয় সি জানো পাপ? যৌন বৃত্তিৰ জাগৰণ মানুহৰ পক্ষে ভুল বা পাপৰ কথা নহয়। যৌৱন পীড়িতা বিধবাৰ প্ৰাণত যদি মাতৃত্বৰ উন্মাদনা জাগি উঠে সি কোনো অন্যায় বা পাপৰ কথা নহয়। সেই উন্মাদনাই যদি তাইক বাস্তৱৰ পথলৈ টানি নিয়ে, তেনে- হলে হয়তো হিন্দু সমাজৰ এটি নিয়ম ভঙ্গ কৰা হব। কিন্তু প্ৰকৃতিক উপেক্ষা কৰি সামাজিক নিয়ম কাৰ্য্যকৰী হৈ থাকিব নোৱাৰে। নোৱাৰে গতিকেই চলি থকা পুৰণি নিয়মবোৰে আজি মানুহৰ মনপ্ৰাণ আগুৰি ৰাখিব নোৱাৰা হৈছে। কিন্তু মোৰ দোষ কি? মই যদি নিজে কোনো বিষয়ত জগৰীয়া হলোহেঁতেন, অথবা সভ্য সমাজৰ উপযোগী নহলো হেঁতেন তেনেহলে একো কথা নাছিল। মোৰ ইমান খিনি জ্ঞান, বিদ্যা, কুষ্টিয়েও মোক এই সমাজৰ উপযোগীকৈ তুলিব পৰা নাই নে? এই সমাজৰে একোজন নেতাৰ<noinclude></noinclude> qpi7ag146gyw6wo11qvf160x1ymcqw1 267483 267482 2026-11-12T07:35:05Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267483 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৬০|ব্যথাৰ সুৰ|}}</noinclude> সম্পূৰ্ণমতে ধ্বংস হোৱা নাই। সমাজৰ বুকুৰ ওপৰত এতিয়াও অন্যায় অত্যাচাৰে ৰাজত্ব কৰি আছে। কোন এক দূৰ অতীতত যদি কোনোবা এজন পুৰুষ বা এজনী নাৰীয়ে প্ৰাণৰ আকুল কামনা দমন কৰিব নোৱাৰি এটি ভুল কৰিছিল, তাৰ কাৰণে তেওঁলোকৰ বংশধৰ বিলাকেও চিৰকাললৈ জগৰীয়া হৈ থাকিব নে? থাকা উচিত জানো? কি ন্যায় বা সত্য ইয়াত থাকিব পাৰে? ভুলেই কি? সমাজে যিটোক ভুল বা পাপ বুলি কয় সি জানো পাপ? যৌন বৃত্তিৰ জাগৰণ মানুহৰ পক্ষে ভুল বা পাপৰ কথা নহয়। যৌৱন পীড়িতা বিধবাৰ প্ৰাণত যদি মাতৃত্বৰ উন্মাদনা জাগি উঠে সি কোনো অন্যায় বা পাপৰ কথা নহয়। সেই উন্মাদনাই যদি তাইক বাস্তৱৰ পথলৈ টানি নিয়ে, তেনে হলে হয়তো হিন্দু সমাজৰ এটি নিয়ম ভঙ্গ কৰা হব। কিন্তু প্ৰকৃতিক উপেক্ষা কৰি সামাজিক নিয়ম কাৰ্য্যকৰী হৈ থাকিব নোৱাৰে। নোৱাৰে গতিকেই চলি থকা পুৰণি নিয়মবোৰে আজি মানুহৰ মনপ্ৰাণ আগুৰি ৰাখিব নোৱাৰা হৈছে। {{gap}}কিন্তু মোৰ দোষ কি? মই যদি নিজে কোনো বিষয়ত জগৰীয়া হলোহেঁতেন, অথবা সভ্য সমাজৰ উপযোগী নহলোহেঁতেন তেনেহলে একো কথা নাছিল। মোৰ ইমান খিনি জ্ঞান, বিদ্যা, কৃষ্টিয়েও মোক এই সমাজৰ উপযোগীকৈ তুলিব পৰা নাই নে? এই সমাজৰে একোজন নেতাৰ{{nop}}<noinclude></noinclude> 4wxp4k443uqhj78r1cjsro09cqv1mjh 104 82252 267489 222079 2026-11-12T08:02:45Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267489 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||ব্যথাৰ সুৰ|১৬১|}}</noinclude>ব্যথাৰ সুৰ ১৬ ১ বিদ্যা, বুদ্ধি আৰু চৰিত্ৰৰ বিষয়ে ভাবিলে সমাজৰ প্ৰতি ঘৃণা ওপজে। এনে সমাজ ব্যৱস্থাৰ মাজেদি গঢ়ি উঠি আমি দেশৰ স্বাধীনতা আনিম, জগৎ জিলিকা হম–ই যেন আকাশ কুসুম কল্পনা। কিন্তু দেশ শাসনৰ পূৰ্ণ ক্ষমতা, আমাৰ ইচ্ছা আৰু কৰ্ম্ম-শক্তি বিকাশৰ সম্পূৰ্ণ স্বাধীনতা নাপালে, আমি কেতিয়াও এই প্ৰতিক্ৰিয়াশীল, কঙ্কালৰূপ সমাজখনক ভাঙ্গি, ধ্বংস কৰি, নতুন, কালোপযোগী আৰু উন্নততৰ সমাজ গঢ়ি তুলিব নোৱাৰিম। স্বাধীনতাই আমাৰ প্ৰথম প্ৰয়োজন। অন্তৰৰ অসংখ্য ব্যথা লগত লৈ মাতৃভূমিৰ মুক্তি যুঁজৰ কাৰণে আগবাঢ়িবলৈ সঙ্কল্প কৰিলোঁ। সমাজৰ অত্যাচাৰ আৰু প্ৰাণৰ বেদনাই যেন মোক শক্তি দি পৰিচালিত কৰিব। কিন্তু হঠাতে নীলিৰ হাঁহিভৰা মুখখন চকুৰ আগত ভাঁহি উঠে। তাইৰ স্মৃতিবোৰ মনত জাগি উঠি মনটো কিবা কৰি দিয়ে। আকৌ তাইৰ প্ৰতাৰণা, সমাজৰ অত্যাচাৰ দৰিদ্ৰতাৰ নিপীড়ন সকলোবোৰে একেলগে যেন মোক আগুৰি ধৰে। ম‍ই উৱাদিহ নাপাই বুকুখন চেপিধবি লক্ষ্যহীন দৃষ্টিৰে বাহিৰৰ ভালে চাই থাকোঁ। কেতিয়াবা যেন দেখিবলৈ পাওঁ সেই মগনীয়া যুৱতীৰ কঙ্কালসাৰ দেহটো। আকৌ কেতিয়াবা কাণৰ ভিতৰেদি অন্তৰত প্ৰৱেশ কৰে বিয়াৰ থলিৰ পৰা ভাঁহি অহা 'ব্যাণ্ড'ৰ মাত। প্ৰাণৰ অস্থিৰতাক মই আৰু চম্ভালি ৰাখিব নোৱাৰা হলো। ১১<noinclude></noinclude> 6vv287kkp89jfbehsv27o9ndg1vb1yt 267490 267489 2026-11-12T08:06:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267490 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||ব্যথাৰ সুৰ|১৬১}}</noinclude> বিদ্যা, বুদ্ধি আৰু চৰিত্ৰৰ বিষয়ে ভাবিলে সমাজৰ প্ৰতি ঘৃণা ওপজে। এনে সমাজ ব্যৱস্থাৰ মাজেদি গঢ়ি উঠি আমি দেশৰ স্বাধীনতা আনিম, জগৎ জিলিকা হম–ই যেন আকাশ কুসুম কল্পনা। কিন্তু দেশ শাসনৰ পূৰ্ণ ক্ষমতা, আমাৰ ইচ্ছা আৰু কৰ্ম্ম-শক্তি বিকাশৰ সম্পূৰ্ণ স্বাধীনতা নাপালে, আমি কেতিয়াও এই প্ৰতিক্ৰিয়াশীল, কঙ্কালৰূপ সমাজখনক ভাঙ্গি, ধ্বংস কৰি, নতুন, কালোপযোগী আৰু উন্নততৰ সমাজ গঢ়ি তুলিব নোৱাৰিম। স্বাধীনতাই আমাৰ প্ৰথম প্ৰয়োজন। অন্তৰৰ অসংখ্য ব্যথা লগত লৈ মাতৃভূমিৰ মুক্তি যুঁজৰ কাৰণে আগবাঢ়িবলৈ সঙ্কল্প কৰিলোঁ। সমাজৰ অত্যাচাৰ আৰু প্ৰাণৰ বেদনাই যেন মোক শক্তি দি পৰিচালিত কৰিব। {{Gap}}কিন্তু হঠাতে নীলিৰ হাঁহিভৰা মুখখন চকুৰ আগত ভাঁহি উঠে। তাইৰ স্মৃতিবোৰ মনত জাগি উঠি মনটো কিবা কৰি দিয়ে। আকৌ তাইৰ প্ৰতাৰণা, সমাজৰ অত্যাচাৰ দৰিদ্ৰতাৰ নিপীড়ন সকলোবোৰে একেলগে যেন মোক আগুৰি ধৰে। ম‍ই উৱাদিহ নাপাই বুকুখন চেপি ধৰি লক্ষ্যহীন দৃষ্টিৰে বাহিৰৰ ভালে চাই থাকোঁ। কেতিয়াবা যেন দেখিবলৈ পাওঁ সেই মগনীয়া যুৱতীৰ কঙ্কালসাৰ দেহটো। আকৌ কেতিয়াবা কাণৰ ভিতৰেদি অন্তৰত প্ৰৱেশ কৰে বিয়াৰ থলিৰ পৰা ভাঁহি অহা 'ব্যাণ্ড'ৰ মাত। প্ৰাণৰ অস্থিৰতাক মই আৰু চম্ভালি ৰাখিব নোৱাৰা হলো।<noinclude></noinclude> tesrpf9mj4o4a2yrnk2mm2vteh16wx2 267492 267490 2026-11-12T08:06:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267492 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||ব্যথাৰ সুৰ|১৬১}}</noinclude> বিদ্যা, বুদ্ধি আৰু চৰিত্ৰৰ বিষয়ে ভাবিলে সমাজৰ প্ৰতি ঘৃণা ওপজে। এনে সমাজ ব্যৱস্থাৰ মাজেদি গঢ়ি উঠি আমি দেশৰ স্বাধীনতা আনিম, জগৎ জিলিকা হম–ই যেন আকাশ কুসুম কল্পনা। কিন্তু দেশ শাসনৰ পূৰ্ণ ক্ষমতা, আমাৰ ইচ্ছা আৰু কৰ্ম্ম-শক্তি বিকাশৰ সম্পূৰ্ণ স্বাধীনতা নাপালে, আমি কেতিয়াও এই প্ৰতিক্ৰিয়াশীল, কঙ্কালৰূপ সমাজখনক ভাঙ্গি, ধ্বংস কৰি, নতুন, কালোপযোগী আৰু উন্নততৰ সমাজ গঢ়ি তুলিব নোৱাৰিম। স্বাধীনতাই আমাৰ প্ৰথম প্ৰয়োজন। অন্তৰৰ অসংখ্য ব্যথা লগত লৈ মাতৃভূমিৰ মুক্তি যুঁজৰ কাৰণে আগবাঢ়িবলৈ সঙ্কল্প কৰিলোঁ। সমাজৰ অত্যাচাৰ আৰু প্ৰাণৰ বেদনাই যেন মোক শক্তি দি পৰিচালিত কৰিব। {{Gap}}কিন্তু হঠাতে নীলিৰ হাঁহিভৰা মুখখন চকুৰ আগত ভাঁহি উঠে। তাইৰ স্মৃতিবোৰ মনত জাগি উঠি মনটো কিবা কৰি দিয়ে। আকৌ তাইৰ প্ৰতাৰণা, সমাজৰ অত্যাচাৰ দৰিদ্ৰতাৰ নিপীড়ন সকলোবোৰে একেলগে যেন মোক আগুৰি ধৰে। ম‍ই উৱাদিহ নাপাই বুকুখন চেপি ধৰি লক্ষ্যহীন দৃষ্টিৰে বাহিৰৰ ভালে চাই থাকোঁ। কেতিয়াবা যেন দেখিবলৈ পাওঁ সেই মগনীয়া যুৱতীৰ কঙ্কালসাৰ দেহটো। আকৌ কেতিয়াবা কাণৰ ভিতৰেদি অন্তৰত প্ৰৱেশ কৰে বিয়াৰ থলিৰ পৰা ভাঁহি অহা 'ব্যাণ্ড'ৰ মাত। প্ৰাণৰ অস্থিৰতাক মই আৰু চম্ভালি ৰাখিব নোৱাৰা হলোঁ।<noinclude></noinclude> ny7zgsbj7w60vy7w84rpdxzygt55mcw 104 82253 267493 222080 2026-11-12T08:06:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267493 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>-- ---- , - ৰহস্য বিয়েট্ৰিচক কোনোমতে পাহৰিব নোৱাৰিলোঁ। দৈহিক সৌন্দৰ্য্যতকৈ তাইৰ মানসিক সৌন্দৰ্যই মোক বেচি মুগ্ধ কৰিছিল। আজিও সেই প্ৰভাৱ অলপো কমা যেন গম নাপাওঁ। কোনোবা এজনী ৰূপহী বিয়েট্ৰিচৰ প্ৰেমৰ প্ৰভাৱতেই ইটালীয় মহাকবি 'দান্তে' পৃথিবী বিখ্যাত হৈ গ'ল, ময়ো কিজানি মোৰ বিয়েট্ৰিচৰ প্ৰেমৰ প্ৰভাৱত তেনে কিবা এটা হব পাৰোঁ মাজে মাজে কল্পনা কৰো। কিন্তু আন ফালে আকৌ ভাবোঁ মোৰ দিবে এনে হাজাৰ হাজাৰ ব্যৰ্থ প্ৰেমিক অতৃপ্তিৰ বেদনা লৈ জীৱন ক্ষেত্ৰৰ পৰা চিৰকাললৈ আঁতৰি গৈছে, বিশাল ধৰিত্ৰীৰ বুকত তেওঁ- লোকৰ চিন চাব একোৱে নাই। হয়তো এটি মনব স্মৃতিতো তেওঁলোকৰ কোনো এজন বৈ যোৱা নাই। কিয় তেন্তে পৃথিবীৰ পৰা আঁতৰি যোৱা এজনী ছোৱালীৰ প্ৰেমৰ স্মৃতি লৈয়ে জীৱনটোক বেদনাতুৰ কৰি তোলে।? প্ৰেমেইতো জীৱন নহয়। এক অতীত প্ৰেমৰ স্মৃতি কৰ্ম্মময় জীৱনৰ ওচৰত যেন একেবাৰে মূল্যহীন। ই যেন এনিশাৰ এটি ক্ষন্তেকীয়া সপোন মাত্ৰ। যি অতীত, সি মৃত। বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত যাৰ অস্তিত্ব নাই তাক কল্পনাৰে সাবটি লৈ তাৰ কাৰণে প্ৰাণৰ শক্তি খৰচ<noinclude></noinclude> d5a151kmbnc0334cib3ua6bn1zrsne6 267494 267493 2026-11-12T08:10:59Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267494 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xxx-larger|ৰহস্য}}}} {{gap}}বিয়েট্ৰিচক কোনোমতে পাহৰিব নোৱাৰিলোঁ। দৈহিক সৌন্দৰ্য্যতকৈ তাইৰ মানসিক সৌন্দৰ্যই মোক বেচি মুগ্ধ কৰিছিল। আজিও সেই প্ৰভাৱ অলপো কমা যেন গম নাপাওঁ। কোনোবা এজনী ৰূপহী বিয়েট্ৰিচৰ প্ৰেমৰ প্ৰভাৱতেই ইটালীয় মহাকবি 'দান্তে' পৃথিবী বিখ্যাত হৈ গ'ল, ময়ো কিজানি মোৰ বিয়েট্ৰিচৰ প্ৰেমৰ প্ৰভাৱত তেনে কিবা এটা হব পাৰোঁ মাজে মাজে কল্পনা কৰো। কিন্তু আন ফালে আকৌ ভাবোঁ মোৰ দিবে এনে হাজাৰ হাজাৰ ব্যৰ্থ প্ৰেমিক অতৃপ্তিৰ বেদনা লৈ জীৱন ক্ষেত্ৰৰ পৰা চিৰকাললৈ আঁতৰি গৈছে, বিশাল ধৰিত্ৰীৰ বুকত তেওঁলোকৰ চিন চাব একোৱে নাই। হয়তো এটি মনৰ স্মৃতিতো তেওঁলোকৰ কোনো এজন ৰৈ যোৱা নাই। কিয় তেন্তে পৃথিবীৰ পৰা আঁতৰি যোৱা এজনী ছোৱালীৰ প্ৰেমৰ স্মৃতি লৈয়ে জীৱনটোক বেদনাতুৰ কৰি তোলো? প্ৰেমেইতো জীৱন নহয়। এক অতীত প্ৰেমৰ স্মৃতি কৰ্ম্মময় জীৱনৰ ওচৰত যেন একেবাৰে মূল্যহীন। ই যেন এনিশাৰ এটি ক্ষন্তেকীয়া সপোন মাত্ৰ। {{gap}}যি অতীত, সি মৃত। বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত যাৰ অস্তিত্ব নাই তাক কল্পনাৰে সাবটি লৈ তাৰ কাৰণে প্ৰাণৰ শক্তি খৰচ<noinclude></noinclude> irvd4udiajpz674px68rixq3h4uocwl 267495 267494 2026-11-12T08:11:20Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267495 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xxx-larger|ৰহস্য}}}} {{gap}}বিয়েট্ৰিচক কোনোমতে পাহৰিব নোৱাৰিলোঁ। দৈহিক সৌন্দৰ্য্যতকৈ তাইৰ মানসিক সৌন্দৰ্যই মোক বেচি মুগ্ধ কৰিছিল। আজিও সেই প্ৰভাৱ অলপো কমা যেন গম নাপাওঁ। কোনোবা এজনী ৰূপহী বিয়েট্ৰিচৰ প্ৰেমৰ প্ৰভাৱতেই ইটালীয় মহাকবি 'দান্তে' পৃথিবী বিখ্যাত হৈ গ'ল, ময়ো কিজানি মোৰ বিয়েট্ৰিচৰ প্ৰেমৰ প্ৰভাৱত তেনে কিবা এটা হব পাৰোঁ মাজে মাজে কল্পনা কৰো। কিন্তু আন ফালে আকৌ ভাবোঁ মোৰ দিবে এনে হাজাৰ হাজাৰ ব্যৰ্থ প্ৰেমিক অতৃপ্তিৰ বেদনা লৈ জীৱন ক্ষেত্ৰৰ পৰা চিৰকাললৈ আঁতৰি গৈছে, বিশাল ধৰিত্ৰীৰ বুকত তেওঁলোকৰ চিন চাব একোৱে নাই। হয়তো এটি মনৰ স্মৃতিতো তেওঁলোকৰ কোনো এজন ৰৈ যোৱা নাই। কিয় তেন্তে পৃথিবীৰ পৰা আঁতৰি যোৱা এজনী ছোৱালীৰ প্ৰেমৰ স্মৃতি লৈয়ে জীৱনটোক বেদনাতুৰ কৰি তোলো? প্ৰেমেইতো জীৱন নহয়। এক অতীত প্ৰেমৰ স্মৃতি কৰ্ম্মময় জীৱনৰ ওচৰত যেন একেবাৰে মূল্যহীন। ই যেন এনিশাৰ এটি ক্ষন্তেকীয়া সপোন মাত্ৰ। {{gap}}যি অতীত, সি মৃত। বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত যাৰ অস্তিত্ব নাই তাক কল্পনাৰে সাবটি লৈ তাৰ কাৰণে প্ৰাণৰ শক্তি খৰচ<noinclude></noinclude> dcl5041e5fxkz0teae6s90jnklu5wvf 104 82254 267527 222081 2026-11-12T10:23:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267527 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>কৰা সজীৱ প্ৰাণৰ উপযোগীতা নাই। ব্যথাৰ সুৰ ১৬৩ লক্ষণ নহয়। এই পৃথিবীত তাৰ আৰু তাক মৃতকৰ শাৰীত পেলোৱা অযুক্তি- কব নহয়। স্বামীৰ স্মৃতি লৈয়ে যুৱতীৰ বৈধব্য বৰণ এক নিৰ্জীবতাৰ লক্ষণ মাত্ৰ। ব্যৰ্থ বা অতীত প্ৰেম সম্বন্ধেও এনে যুক্তি কিছুমানে দিয়ে, আৰু যুক্তি হিচাবে ই যে সুন্দৰ তাত সন্দেহ নাই। কিন্তু যুক্তি তৰ্কৰ বাহিৰেও মানুহৰ আৰু কথা আছে। বৈধব্যব্ৰত পালন কৰিব লগীয়া যুৱতীৰ কাৰণে পুতৌ জন্মে। যি প্ৰেমৰ সোৱাদকে পাবৰ সুবিধা পোৱা নাই, অথবা যি চেষ্টা কৰিলেও স্বামীৰ স্মৃতিক আঁকোৱালি ৰাখিব নোৱাৰে, তেনে বিধবাৰ বৈধব্য ব্ৰতৰ অৰ্থয়ে বা কি, সাৰ্থকতাই বা ক'ত? ই মাত্ৰ প্ৰেম নিষ্ঠতাৰ অপব্যৱহাৰ, বাস্তৱতাৰ জঘন্য ৰূপ। কিন্তু সকলো মানুহৰ অন্তৰবোৰত একে ধৰণৰ বা সমান জোখৰ উপাদান নাথাকে। তাৰে ফলত কিছুমানে প্ৰেম বা প্ৰেমৰ স্মৃতি সহজে 'পাহৰিব পাৰে, কিছুমানে নোৱাৰে। কিছুমানে বা আকৌ নতুন প্ৰেমিক বা প্ৰেমিকা পাই জীৱনটোক মধুৰ কৰি তুলিব পাৰে, কিন্তু বহুতৰে ভাগ্যত তেনে সুবিধা নিমিলে। যিয়ে হ’ক, গভীৰ প্ৰেমৰ স্মৃতি পাহৰা টান। অৰ্থহীন হলেও যুক্তিৰ আদেশতে বিসৰ্জ্জন দিব নোৱাবি। যুক্তিতকৈ আবেগ অনুভূতিৰ প্ৰভাৱো কম নহয়। এইবোৰো জীৱনৰ অপৰিহাৰ্য্য সত্য আৰু কৰ্ম্ম শক্তিৰ সাৰথি। ইয়াক<noinclude></noinclude> t729dinoeufq8t5wfhrtx0u7h2jld83 104 86482 267287 237340 2026-11-11T13:14:35Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267287 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|অজান আততায়ী||৩}}</noinclude>নামিছে, গালৰ হাড় ৰাজআলি, মেৰুদণ্ড অষ্ট-বক্ৰ। তদুপৰি অৱস্থাই নিপীড়িত কৰা আঘাতৰ ওপৰত আঘাতে ভাঙি-ছিঙি জুৰুলা-জুপুৰা কৰা ক্লিষ্ট মন নিস্তেজ—তাপহীন পোৰা কয়লা।” {{gap}}মালতীয়ে কলে “বুজিলো ভাইটি, তুমি শিক্ষিত আৰু তুমি এজন অভিনেতাও। তদুপৰি তোমাৰ অন্তৰত সাহিত্য ৰস আছে আৰু সি সদায় তগবগ কৈ উতলি থাকে। পিছে তুমি অকল ধনবলেৰে দুখীয়া নোহোৱা মনোবলেৰে দীন-দৰিদ্ৰ। যাৰ মনোবল নাই সেয়ে কাপুৰুষ— ঘৃণাৰ পাত্ৰ। এৰা, তুমি কাপুৰুষ। ধিক তোমাৰ শিক্ষা-দীক্ষা- মনুষ্যত্ব।” {{gap}}পথিকে কলে “অকল ধিক নহয় তাতকৈ অধিক যদি কিবা আছে সেয়েহে মোৰ উপযুক্ত বিশেষণ, আই গোসাঁনী। ” মালতীয়ে ঘৃণাৰে মুখ ঘূৰাই মটৰত ষ্টাৰ্ট দি আকৌ কিবা ভাবি ইঞ্জিন বন্ধ কৰি মাতিলে “চাওঁ, ওচৰলৈ আহা, তুমি কি কাম কৰা?” ডেকাই উত্তৰ দিলে “কৰিছিলো বহুত। অৱশেষত আজি দুবছৰ কেৰাণী কাম অৰ্থাৎ কোম্পানীৰ ৰেকৰ্ড-কীপাৰ। পিছে আজি বিনা মেঘে বজ্ৰপাত। দুৰ্ভাগ্যৰ গুণত মালিকে কামৰ পৰা বৰ্খাস্ততো কৰিলেই, লগতে যোৱা মাহৰ দৰমহা জৰিমনা অৰ্থাৎ দৰমহাৰ পাই- পইচা এটাও নিদিলে। ভাবি চাওক, আই গোসানী আজি মাহৰ পহিলা তাৰিখ...” {{gap}}“ভাবি চাবলৈ একো নাই। বুজিলো তোমাৰ চাকৰি গৈছে কিন্তু তাকে লৈ অস্থিৰ হোৱাৰ আৱশ্যক নাই। তুমি অইন কাম কৰিবানে? তুমি কি কি কাম কৰিব পাৰা?” {{gap}}“কাম অকাম যি কয় তাকেই কৰিব পৰিম। এনেকি শিল ভঙা, পাহাৰ বগোৱা, নৈ পাৰ হোৱা অথবা দৰ্কাৰ হলে জুইত জাপ দিব ও পাৰিম।” {{gap}}<noinclude></noinclude> jjlspptyshqrm8l132aoiaxhseh9j2z 104 86483 267288 237358 2026-11-11T13:15:04Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267288 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|৪||অজান আততায়ী}}</noinclude>{{gap}}মালতীয়ে কলে “নৈ বা জুইত জাপ নি আত্মহত্যা কৰাৰ কথা ম‍ই সোধা নাই৷ অৱশ্যে দর্কাৰ হলে তেনেকুৱা উগ্র সাহসৰ কাম কৰিব লাগিব পাৰে সঁচা।” {{gap}}“আত্মহত্যা ময়ো কৰিব খোজা নাই, আই গোসানী। ম‍ই মৰিলে অসহায় শিশু তিনিটা আৰু মাকৰ কি দশা হব? এই জাৰৰ দিনত সিহঁতৰ গাত দিবলৈ কাপোৰ এডোখৰো নাই। আজি চাউলৰ অভাৱত পেটত ভাতো পৰা নাই। সিহঁতক আলু-কচু সিজাই খুৱাইছে। ভাবিছিলো আজি দৰমহা পালে খাদ্য আৰু কাপোৰ কিনি লৈ যাম কিন্তু ...” {{gap}}মালতীয়ে কলে “অ' মই যি ভাবিছিলো সি নহব। তুমি বিবাহিত তাতে আকৌ তিনিটাৰ বাপেক ৷ যি নহওক বাৰু, তোমাক অইন চাকৰি এটা দিব পাৰিম বুলি ভাবো কিন্তু ডিব্ৰুগড়ত নহয় ৷ গুৱাহাটীলৈ যাবানে ?” {{gap}}“নিশ্চয়, অতি আনন্দেৰে যাম। অৱশ্যে ইহঁতক ভাত কাপোৰ দিব পৰা জোখাৰে ধন পাব লাগিব। লাগিলে নিজে এসাজকৈ খাই কটাব পাৰিম।” {{gap}}“এসাজ খাই থাকিব নালাগে, তোমাৰ লৰা-তিৰোতাৰ সৈতে তাত থাকি ভালকৈ খাই লৈ মানুহৰ দৰে যাতে থাকিব পাৰা সেই বন্দবস্ত কৰা যাব। থাকিবলৈ কোম্পানীৰ ঘৰ এটাও দিয়া হব।” {{gap}}হঠাতে ডেকাই মটৰৰ দুৱাৰ মেলি মালতীৰ ভৰিত ধৰি কলে “আই মাতৃ মোক ৰক্ষা কৰক। মটৰেৰে খুন্দিয়াই নামাৰি এবাৰ ৰক্ষা কৰিলে এতিয়া পাচটা প্ৰাণীৰ জীৱনৰ ভাৰ আপোনাৰ হাতত দিলো।” {{gap}}মালতীয়ে ডেকাৰ হাতত ধৰি মটৰত তুলি লৈ কলে “ইয়াতে বহি তোমাৰ কাহিনী মোৰ আগত বৰ্ণোৱা। প্রত্যেক কথা সঁচা কবা।<noinclude></noinclude> jjb44xzx98oygbkrg91biilus0lmzgq 104 86495 267264 265080 2026-11-11T12:51:20Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267264 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১৬||অজান আততায়ী}}</noinclude>পাৰে। বাৰু, আহাচোন ডিঙিটো তিয়াই লোৱাৰ বৰ দৰ্কাৰ হৈছে। তাতে বহি কথাও পাতিম ব'লা।” দুয়োজনে ঘৰৰ ভিতৰলৈ গৈ বহিল। {{gap}}মালতীয়ে বিলাসৰ পদূলিত মটৰ ৰাখি পোনেই ভিতৰলৈ সোমাই গৈ দেখিলে যে বিলাস আৰু ঘৈণীয়েকো ল'ৰা-ছোৱালী কেইটাৰে সৈতে হাঁহি মাতি আছে। উভয়ৰে মন প্ৰফুল্ল। কালি দেখাতকৈ বিলাসৰ চেহেৰা আজি বয়সত বহুত সৰু যেন দেখা হৈছে। লৰা-ছোৱালীৰ মুখত আৰু হাতত বিস্কুট, গাত নতুন কাপোৰ। ডাঙৰ দুটাই নাচিছেও। মালতীক দেখি বিলাসে “আই, বাইদেও আহক আহক” বুলি লৰি গৈ চকী এখন আনি বাৰাণ্ডাতে বহিবলৈ দিলে। ঘৈণীয়েকে মালতীৰ ভৰিত ধৰি সেৱা জনালে। মুখেৰে কথা নোলাল। মালতীয়ে নীৰলাক হাতত ধৰি তুলি লগত লৈ যোৱা খাদ্যৰ টোপোলাটোৰ পৰা লৰা-ছোৱালী তিনিটাক দি বাকী টোপোলাটো নীৰলাৰ হাতত দি কলে “যোৱা চাহ কৰাগৈ। মই ইয়াতে চাহ খাই যাম।” {{gap}}মালতীৰ নিৰ্দেশমতে নীৰলাই নীৰবে ভিতৰ সোমাই গল। বিলাসে মালতীক নিজৰ ঘৰত দেখি কান্ধতে লব নে মূৰতে লব কি বুলি আদৰ সাদৰ কৰিব কি কথা পাতিব প্ৰথমে স্থিৰ কৰিবকে নোৱাৰিলে। অৱশেষত মাত ওলাল “দয়া কৰি বহক, বাইদেও। ইয়ালৈ আহিব বুলি কালি আপুনি মোক নকলে কেলেই?" {{gap}}মালতীয়ে ইতিমধ্যে চাৰিওফালে চকুফুৰাই দেখিলে যে যদিও দৰিদ্ৰতাৰ ছাপ বাককৈয়ে পৰিছে তথাপি ঘৰ দুৱাৰবোৰৰ জীৰ্ণ অৱস্থা হোৱা নাই। ঘৰ-চোতাল চাফ-চিকণ। অৱশ্যে কেওপিনৰ পুৰণি চকোৱা আদি জহি-খহি গৈছে। বিলাসলৈ চাই কলে “নকলেনো কি হল? ভায়েকৰ ঘৰলৈ কোনোবাই আগধৰি খবৰ দি আহে নেকি? তাৰ পিছত নানা খা-খবৰ সুধি বিলাসৰ লগত কথা পাতি থাকিল।<noinclude></noinclude> l1oncy6a9pmwcxfccuv98fq2wdejck9 104 86505 267265 265088 2026-11-11T12:52:22Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267265 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>{{center|'''{{X-larger|⸺তিনি⸺}}'''}} {{gap}}তাৰ পিছদিনা। উগ্ৰগতিয়ে যান-বাহন-যোগনীয়াৰৰ নিজ অফিচ ৰূমত মেতিয়৷ সোমাল তেতিয়া ঘৰীয়ে দহ বজাৰ কোব মাৰিলে আৰু লগে লগে টেলিফোনৰ বেল বাজিল। ৰিচিভাৰটো কাণত লগাই মাত দিলত আন মূৰৰ পৰা মালতীয়ে কবলৈ ধৰিলে "নমস্কাৰ ককাইদেও। মই গুৱাহাটীত নাথাকিলে আপুনি ঠিক দহ বজাতে অফিচত উপস্থিত হবগৈ বুলি জানিহে টেলিফোন কৰিছো। ময়ো ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল-ডেভেলাপমেন্ট কোম্পানীৰ অফিচলৈ যাবলৈ ওলাইছে।। চাৰে দহবজাত পাবগৈ লাগে। তাৰ আগেয়ে আপোনাৰ আৰু সম্ভৱ হলে কেপ্টেন ককাইদেওৰ লগত দুষাৰ মান কথা পাতিবলগীয়া আছে...” {{gap}}মালতীৰ কথাৰ মাজতে উগ্ৰগতিয়ে কলে “তেখেতক এতিয়া নোপোৱা। আমাৰ অভিযানত ব্যস্ত নাথাকিলে প্ৰত্যেক দেওবাৰে দলপতি আৰু কেপ্টেন ককাইদেও বাঘ চিকাৰলৈ যায় বুলি জানাই নহয়। বৰদুৱাৰ পাহাৰৰ গাঁও এখনত বাঘে উৎপাত কৰা বুলি শুনি কালি তালৈ গৈছিল। এতিয়ালৈকে উলটি অহা নাই।” {{gap}}মালতীয়ে কলে “সেই কামটোৰ কথা শুনিলেই মোৰ বুকু কপে। দুয়োজনকে হাতীও নালাগে, মাচাংও নালাগে, কেৱল জোপ-জঙ্গলৰ আঁৰত থাকি বাঘ চিকাৰ কৰাত যিহে সাংঘাতিক বিপদ... {{gap}}বাধা দি উগ্ৰগতিয়ে কলে “বন্দুক ৰাইফল-পিস্তল ব্যৱহাৰ কৰাত দুয়োজনৰ বাহাদুৰিৰ নমুনা তুমি নেদেখা নহয়। বিশেষকৈ কেপ্টেন ককাইদেও তো সাব্যসাচী। অস্ত্ৰ যেতিয়াই যি হাততে থাকে সেই হাতেৰেই লক্ষ্যভেদ কৰে। মোৰ বিশ্বাস তেখেতে বোধকৰো চকুমুদিও গুলি চলাব পাৰে হবলা। গতিকে তোমাৰ ভয় অমূলক। ”<noinclude></noinclude> a4z14n0b1b7nrqikoobt39haf1w5ja5 104 86515 267258 266693 2026-11-11T12:31:33Z হানিফ আলী 1925 267258 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||১৩১}}</noinclude>কোনো আৱশ্যক নাই, গোসাঁই। মিঃ টকীক দলে বলে মই লৈ যাম। হেমিল্টনৰ গাড়ীত থকা জন্তুটো তেওঁৰ গাড়ীতে ময়েই নি দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিম। আমাৰ উগ্ৰ ভায়ে তাত উৎকণ্ঠিত হৈ আছে। অকলে কেউপিনে চম্ভালিবও নোৱাৰিব।” বুলি কৈ টেলিফোনৰ ওচৰলৈ গৈ ৰিচিভাৰ লৈ মিঃ টকীৰ লগত সংযোগ কৰি ললে। {{gap}}আন মূৰৰ পৰা মিঃ টকীৰ মাত শুনি কেপ্টেনে বৰ খৰধৰকৈ কবলৈ ধৰিলে “কোন? টকী, শুনা ভাই, সময় মূল্যবান। গুৱাহাটীৰ ডাঃ নকুল ৰায়ে পাৰাবৎ টি ইষ্টেটত মালতীৰ চিকিৎসা কৰিব লাগিছে। লগতে মালতীৰ অপহৰণকাৰী তোমাৰ পলাতক আচামী গুণ্ডা চৰ্দাৰ আশমান সিং আৰু হেনো বহুত। ইয়াৰ পৰা কুৰি মাইল। বাৰ মাইল ট্ৰাঙ্কৰোডেৰে গৈ লেফট টাৰ্ণ। ডাঃ ৰায়ে তেওঁৰ ড্ৰাইভাৰক পঠিয়াইছে। মই ওলালো, তুমি তাতে মোক লগ পাবাগৈ।” বুলি টকীক কোনো কথা সুধিবলৈ সুবিধা নিদি ৰিচিভাৰ থৈ দিলে। {{gap}}বাকী তিনিওজনে কেপ্টেনৰ কথা শুনি আছিল। দলপতিয়ে কলে “ধন্যবাদ ভাইচাহাব। এই বুধি আমাৰ মগজুত খেলোৱা নাছিল।” {{gap}}“আপোনাৰে শিক্ষা ককাইদেও।” বুলি কেপ্টেনে মি: হেমিল্টনৰ পৰা চাবি খুজি লৈ মটৰত উঠি বহিল গৈ। মটৰে চেকুৰ মাৰিলে। {{center|⸻}}<noinclude></noinclude> mpsnkaj29x7ni2rmjg1nyiud4ufexxl 104 86518 267266 265151 2026-11-11T12:54:43Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267266 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||অজান আততায়ী|৩৫}</noinclude>দেখি বিদ্ৰূপৰ হাঁহি মাৰিলে। তেওঁৰ খঙে চুলিৰ আগ পালেগৈ যদিও ধৈৰ্য্য নেহেৰুৱাই ততালিকে কৰ্ত্তব্য স্থিৰ কৰি পেলালে বিছনাখনলৈ চাই বুজিলে যে মালতী টোপনিত লালকাল দি থাকোতে শত্ৰুৱে হঠাৎ আক্ৰমণ কৰিছিল আৰু হয়তো উভয়ৰ যুঁজ বাগৰত বিছনাখন ওলট পালট হৈ পৰিছে। মজিয়াৰ ওপৰত গুৱাটীলৈ লিখা চিঠিখন আৰু পোৰ্টফলিও বেগটো পৰি আছে। সৰু মেজখন উলটি পৰি আছে। গাৰু দুটা বিছনাৰ ওচৰত পৰি আছে। কেপ্টেনে চাৰিওফালে নিৰীক্ষণ কৰিও মালতীৰ ভেনিটী বেগটো কতো নেদেখিলে। সেই অকনমান বেগটোত মালতীৰ নানা তৰহৰ বস্তু আৰু অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ পৰ্য্যন্তও থাকে আৰু মালতীয়ে তাক মৰিলেও লগৰ পৰা নেৰে। শোৱাৰ সময়ত হাতৰ বাউসীত নাইবা ডিঙিত আঁৰি লৈ শোৱে নে নোশোৱে তাকেহে কেপ্টেনে বুজিব নোৱাৰে। যদি বেগটো শত্ৰুৱে হাত কৰিছে তেনেহলে মালতী সম্পূৰ্ণ অসহায় আৰু যদিহে ইয়াত নাইবা বাহিৰত পৰি গৈছে তেনেহলে পুলিচৰ হাতত পৰিলে সৰ্ব্বনাশ। তাত মালতীৰ ক্ষুদ্ৰ ৰিভালভাৰটোও থাকে। {{gap}}কেপ্টেনে প্ৰথমে গুৱাহাটীলৈ লিখা চিঠিখন জেপত সুমাই ললে। পোৰ্টফলিও বেগটো যতে আছিল ততেই পৰি থাকিল। তেওঁ জানে যে ব্যৱসায়ৰ বাহিৰে তাত অইন কোনো গোপন কথা নাথাকে। গাৰু দুটা অলপ দাঙি চাই অকণমান ৰিভলভাৰটো তাৰ মাজত পাই ততালিকে ট্ৰাউজাৰৰ ভিতৰ পকেটত সুমাই ললে। গাৰু দুটা আগৰ ঠাইতে পৰি থাকিল। প্ৰাথমিক কৰ্ত্তব্য শেষ কৰি টেলিফোন বিচাৰিলে। কেপ্টেনে জানে যে মালতীয়ে বেছি ভাড়া দি হলেও টেলিফোন থকা ৰূম লয়। {{gap}}বাহিৰৰ কোঠালীত টেলিফোনটো দেখি ৰিচিভাৰ লৈ দলপতিৰ<noinclude></noinclude> nwu23158tqjs3a6hsck0vxkt2i1yegi 267267 267266 2026-11-11T12:55:30Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267267 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||অজান আততায়ী|৩৫}}</noinclude>দেখি বিদ্ৰূপৰ হাঁহি মাৰিলে। তেওঁৰ খঙে চুলিৰ আগ পালেগৈ যদিও ধৈৰ্য্য নেহেৰুৱাই ততালিকে কৰ্ত্তব্য স্থিৰ কৰি পেলালে বিছনাখনলৈ চাই বুজিলে যে মালতী টোপনিত লালকাল দি থাকোতে শত্ৰুৱে হঠাৎ আক্ৰমণ কৰিছিল আৰু হয়তো উভয়ৰ যুঁজ বাগৰত বিছনাখন ওলট পালট হৈ পৰিছে। মজিয়াৰ ওপৰত গুৱাটীলৈ লিখা চিঠিখন আৰু পোৰ্টফলিও বেগটো পৰি আছে। সৰু মেজখন উলটি পৰি আছে। গাৰু দুটা বিছনাৰ ওচৰত পৰি আছে। কেপ্টেনে চাৰিওফালে নিৰীক্ষণ কৰিও মালতীৰ ভেনিটী বেগটো কতো নেদেখিলে। সেই অকনমান বেগটোত মালতীৰ নানা তৰহৰ বস্তু আৰু অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ পৰ্য্যন্তও থাকে আৰু মালতীয়ে তাক মৰিলেও লগৰ পৰা নেৰে। শোৱাৰ সময়ত হাতৰ বাউসীত নাইবা ডিঙিত আঁৰি লৈ শোৱে নে নোশোৱে তাকেহে কেপ্টেনে বুজিব নোৱাৰে। যদি বেগটো শত্ৰুৱে হাত কৰিছে তেনেহলে মালতী সম্পূৰ্ণ অসহায় আৰু যদিহে ইয়াত নাইবা বাহিৰত পৰি গৈছে তেনেহলে পুলিচৰ হাতত পৰিলে সৰ্ব্বনাশ। তাত মালতীৰ ক্ষুদ্ৰ ৰিভালভাৰটোও থাকে। {{gap}}কেপ্টেনে প্ৰথমে গুৱাহাটীলৈ লিখা চিঠিখন জেপত সুমাই ললে। পোৰ্টফলিও বেগটো যতে আছিল ততেই পৰি থাকিল। তেওঁ জানে যে ব্যৱসায়ৰ বাহিৰে তাত অইন কোনো গোপন কথা নাথাকে। গাৰু দুটা অলপ দাঙি চাই অকণমান ৰিভলভাৰটো তাৰ মাজত পাই ততালিকে ট্ৰাউজাৰৰ ভিতৰ পকেটত সুমাই ললে। গাৰু দুটা আগৰ ঠাইতে পৰি থাকিল। প্ৰাথমিক কৰ্ত্তব্য শেষ কৰি টেলিফোন বিচাৰিলে। কেপ্টেনে জানে যে মালতীয়ে বেছি ভাড়া দি হলেও টেলিফোন থকা ৰূম লয়। {{gap}}বাহিৰৰ কোঠালীত টেলিফোনটো দেখি ৰিচিভাৰ লৈ দলপতিৰ<noinclude></noinclude> n0lt8iadgied0dhu97o390vlv2x6lu6 104 86527 267257 266695 2026-11-11T12:31:03Z হানিফ আলী 1925 267257 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|-চৈধ্য-}}}} {{gap}}সোণৰ আশ্ৰমত। ওঠৰ অক্টোবৰৰ ব্ৰাহ্মমুহূৰ্ত্তত। সমুখত অসমা নিৰুপমা জননীৰ সোণৰ প্ৰতিকৃতি মহাত্মা লাচিত বৰফুকন আৰু বীৰ চিলাৰায়ৰ হাতত সুশোভিত হৈ আছে। পদতলত পূজাৰ ধূপ-ধুনা চন্দন আৰু ফুল তুলসীৰ গোন্ধে দশোদিশ আমোলমোল কৰি তুলিছে। তাৰে একাষে থকা মহাৰাজ নৰকাসুৰৰ সোণৰ মূৰ্ত্তিও সুগন্ধি ফুলৰ মালাৰে বিতোপন হৈ জকমকাই আছে। বেদীতলত বহি আৰাধনাৰ শেষত আটাইকেজন পূজাৰীয়ে কথা পাতি আছিল। {{gap}}দলপতিয়ে কলে “তোমাৰ পাছফালেও দুটা চকু থকাৰ দৰে লাগে ভাইচাহাব কিন্তু থকা হলে নিশ্চয় সিহঁতৰ হাতত পৰি কষ্ট খাব নালাগিল হেঁতেন। ” {{gap}}কেপ্টেনে কলে “ক্ষমা কৰিব ককাইদেও, মোৰ প্ৰধান মূৰ্খামি হৈছিল নিজৰ শক্তিৰ গৰ্ব্বত শত্ৰুৰ শক্তিৰ মূল্যাঙ্কন কমকৈ কৰাটোহে। পিছে বাগিচাৰ আবিষ্কাৰটো মোৰ নহয় গোসাঁই, আমাৰ ন-ভকতৰ হে। তেওঁহে ধন্যবাদৰ পাত্ৰ। অৱশ্যে টকীৰ আগত মই আবিষ্কাৰ কৰা দেখুৱাইছিলো।” {{gap}}মাধৱৰ মুখলৈ চাই দলপতিয়ে কলে “হয় নেকি ন-ভকত? ধন্যবাদ। তোমাৰ পেটে পেটে বুদ্ধিৰ পেঁচ। কেনেকৈ আফিং আবিষ্কাৰ কৰিলা বাৰু?” {{gap}}মাধৱে কলে “হোটেলতে আভাস পাইছিলো, পিছে আপোনাক জনাবৰ সুবিধা নাপালো। ভাগ্যক্ৰমে বাগিচা পালোগৈ যেতিয়া বহুত বিচাৰি শিলৰ মাজত সিহঁতৰ আফিঙৰ ভঁৰালটো উলিয়ালো ককাইদেও। সিহঁতৰ সাতজন গুণ্ডাই চাৰিওফালৰ বাগিচাবোৰত আফিং বেচি ফুৰে। {{nop}}<noinclude></noinclude> hyfk2qnxkuosi8ss3q82modku9znlak 104 86528 267256 266698 2026-11-11T12:30:36Z হানিফ আলী 1925 267256 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||১৩৩}}</noinclude>{{gap}}কেপ্টেনে কলে " মিঃ টকীয়ে আফিঙৰ ভঁৰাল দেখি ডাঃ ৰায়ে কোৱামতে আশমান সিঙে আফিং মানে মৰ্ফিয়া পিল খোৱা বুলি তৎক্ষণাত লিখি ললে। তদুপৰি কেইটামান পিল তাৰ জেপতো টকীয়ে পাইছিল।” বুলি কৈ ডাক্তৰৰ মুখলৈ চাই হাঁহিলে। {{gap}}কথাটো বুজি পাই দলপতিয়ে কলে “ছিঃ ডাক্তৰ, তুমি অপকৰ্ম্ম কৰিবলৈ বেয়া নাপালা?” {{gap}}ডাক্তৰে কলে “সি আফিঙৰ কাৰবাৰ কৰে বুলি জনাৰ আগেয়ে মই প্ৰমাণ হিচাবে কেইটামান পিল তাৰ জেপত থোৱাটো সমূলি অপকৰ্ম্ম নহয় ককাইদেও। মালতীয়ে শক্তিশেল দিয়া বুলিনো কেনেকৈ কওঁ? তদুপৰি সি কৰা কুকৰ্ম্মৰ তুলনাত মোৰ এইটো কোনো অপকৰ্ম্ম বুলিব নোৱাৰি গোসাঁই। তাৰ ভাগ্য ভাল যে মালতীক দেখা মাত্ৰেই তাৰ মই সোঁহাতখন নাকাটিলো।” {{gap}}হাঁহিমাৰি দলপতিয়ে কলে “সেই বিদ্যাত তো তুমি ওস্তাদেই। লোকেহে দুখ পাব নিজেতো অনুভব নকৰা। গতিকে দয়া ওপজাৰ থল কত?” {{gap}}উগ্ৰগতিয়ে মাত লগালে “কেপ্টেন ককাইদেও, সেই গাহৰি মাৰ্কাৰ কি হল তাকেহে সোনকালে মোক কওক। ” {{gap}}কেপ্টেনে উত্তৰ দিলে “তাক আলফুলকৈ মটৰত বহুৱাই পাহাৰৰ পৰা নামি যোৱা ৰাস্তাত মটৰ এৰি দিলো। সি ষ্টিয়াৰিং হুইলত ধৰাৰ শক্তি নহল। মটৰখন অলপ দূৰ গৈ এক্‌চিডেণ্ট হল। আলিৰ দাঁতিতে সি পৰি আছিল। তাৰ পৰাই পুলিচে তুলি নিছে আৰু মদ খাই পলাই যাব ধৰা বুলি টকীয়ে প্ৰমাণ পাইছে।” দাঁত কট্মট্ কৰি মালতীয়ে কলে “তাৰ উপযুক্ত শাস্তি নহল। হাত ভৰি নাভাগিল। কেৱল মুৰতহে সামান্য জখম হৈছে।” {{gap}}ৰায়ে কলে “তাৰ ফলত সি পগলা হৈছে আৰু বাপেক ৰায় চাহাবৰ<noinclude></noinclude> 3d92c6764aw5xlentcja48fx82rvxpb 104 86530 267255 266706 2026-11-11T12:30:00Z হানিফ আলী 1925 267255 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||১৩৫}}</noinclude>বিশ্বাসী আৰু সৎ মানুহ। তাৰ পৰা সকলো কাম পাব কেপ্টেন ককাইদেও। বঢ়িয়া ৰন্ধাবঢ়া জানে। মাজে মাজে আমি সৌ তেওঁৰ ঘৰত পেট পূৰাই ভোজ খাবগৈ পাৰিম। ” {{gap}}মালতীয়ে ভেকাহি মাৰি উঠিল “ইস্ খকুৱাহঁতৰ কেৱল জিভাৰ পানীহে পৰে। লঙ্কাৰ পৰা আহি উপযাচি লোকৰ ঘৰত অতিথি হব খোজে। তেওঁলৈ ভোজ ৰান্ধি যেনিবা কোনোবাই বাটচাই ৰৈহে আছে! পৰৰ পাই জৰৰ গাৰে মাৰিব। " {{gap}}মাধৱে কলে “অতিথি হবলৈ কোনেও লঙ্কাৰ পৰা আহিব নালাগে আৰু নিজৰ ঘৰতো কোনো অতিথি নহয় লোকৰ ঘৰতহে মানুহে আলহী হয়। আনপিনে শাস্ত্ৰই কৈছে অতিথিক বিমুখ কৰি নিজৰ ঢোল পেট পূৰালে কুম্ভীপাক নৰকত পৰি পাক ঘূৰণি খাই নিকাৰ ভুঞ্জিব লাগে।” {{gap}}মালতীয়ে চিঞৰ মাৰিলে “শুনক ককাইদেও, বিনা দোষত মোক কিয় অভিশাপ দিলে। আপুনি বিচাৰ কৰক।” {{gap}}কৃত্ৰিম গাম্ভিৰ্য্যৰে দলপতিয়ে কলে “লাগিল এই হালৰ চুলিয়াচুলি খন। বোলো তোমালোক কোনোবা জনমত কুকুৰ-মেকুৰী আছিলা নেকি?” {{gap}}ততালিকে মালতীয়ে উত্তৰ দিলে “কিয় ককাইদেও, মনত নপৰেি নেকি? যোৱা জনমত যে মই আছিলো আপোনাৰ পাতৰ ভঁজামাচ খোৱা কাবুলী বুন্দী-মেৱা আৰু সৌৱা তেওঁ আছিল ফাপৰে খোৱা ঢেকুৰা—গেজাং ... ” {{gap}}বাকী সকলোৱে গিৰ্জ্জনি মাৰি হাঁহি উঠিল। হাঁহি থামিলত দলপতিয়ে কলে “ভাইচাহাব আৰু ন-ভকত, তোমালোক দুজনে কালিলৈ ডিব্ৰুগড়লৈ গৈ তাত আমাৰ এই অভিযানৰ নামেৰে অজান সেৱা সদন এখন প্ৰতিষ্ঠা কৰি সকলো বন্দবস্ত কৰি আহিবা। এতিয়া সকলোৱে নিজ নিজ কামলৈ যাওঁগৈ ব'লা। ” {{nop}}<noinclude></noinclude> cwuuf9mwxi8n2usn00snl6o150k1312 104 86532 267251 266712 2026-11-11T12:22:09Z হানিফ আলী 1925 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267251 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{center|<poem>{{Xxx-larger|আমাৰ প্ৰকাশিত পুথি সমূহ}} জনপ্ৰিয় প্ৰতিভাবান কথাশিল্পী— '''প্ৰেমনাবায়ণ দেৱব''' পৈণত লেখনী নিসৃত বাছকবনীয়া গ্ৰন্থৰাজি—</poem>}} {{gap}}১। সমস্যাবহুল বাস্তৱ জগতখন সূক্ষ্ম নিৰীক্ষণ কৰি তাৰেই কাহিনী আহৰণ কৰি চিত্ৰিত কৰা বিভিন্ন হৃদয়গ্ৰাহী বসব সমাবেশ, সামাজিক উপন্যাস:—'''নিয়তিৰ নিৰ্ম্মালি''' (দ্বিতীয় প্ৰকাশ ) ৩।।৽, '''প্ৰণয়ৰ স্থতি''' ৩।।৽, '''প্ৰাণৰ পৰশ''' ৪৽।, '''মুক্তিৰ পথেদি''' ১।৽। {{gap}}২। ল'ৰা-বুঢ়া নিৰ্ব্বিশেষে ৰহস্যৰ চাকনৈয়াত বুৰি বসাপ্লুত হোৱা ৰহস্যৰ '''মৌ-চাক—‘পা-ফু’ চিৰিজৰ—দিনডকাইত, ৰামটাঙোন, নাৰীদস্যু, প্ৰহেলিকা, বিভীষিকা, সোণৰ পাহাৰ, দৰ্প-চূৰ্ণ, বিপ্লবী বাহিনী, শক্তিশেল, মাধমাব, ৰূপান্তৰ, অদৃশ্য সন্ধান'''— মূল্য খনে দুটকাকৈ আৰু '''চিপজৰী''' ২।।৽ টকা, '''সমসৰী'''– ২৲ টকা, '''অজান আততায়ী'''—২৲ টকা। {{gap}}ৰহস্য চিৰিজৰ—'''অগ্নিবাণ''' ১।৽, '''নৰবলি''' ১।৽, '''হত্যাৰহস্য''' ১৸৹, '''জেৰীয়াগাঁঠী''' ১।।৹, '''যমকাল''' ২৲, মেৰপেচ—২।।৹, '''অভিসন্ধি'''— {{gap}}৩। ৰসিকতাৰ ৰহঘৰা, হাঁহিৰ থুন্‌‌পাক, ধেমেলীয়া গল্পৰ শৰাই—'''অসমাপ্ত'''—১৲, '''আশীৰ্ব্বাদ'''—১৲, '''হে হুৰি সাৰশূন্য'''—১৲, '''আদি ৰসৰ উৎপত্তি'''—১৲, '''পফেল ফেলতুঃ-ফেলুঃ'''–৶৹, '''ৰসমাধুৰী''' ৩৲ টকা। {{gap}}৪। ব্যঙ্গচিত্ৰৰ অভিনয়ৰ উপযোগী ধেমেলীয়া নাটক—<br/> {{gap|6em}}'''কণ্ঠৰোল'''—৷৵৽, '''সৎকাৰ'''— ১।৹ {{gap}}৫। শিশু সকলৰ মনমোহা সচিত্ৰ শিশু উপন্যাস—'''পোহৰৰ বাটত''' ১৲। {{gap}}৬। '''ৰোশনী কী ৰাহমে'''– ১৲ (পোহৰৰ বাটত'ৰ ৰাষ্ট্ৰাষা হিন্দীলৈ অনুদিত)। '''শ্ৰীসুৰেন্দ্ৰ দাস''', বি, এচ-চি দেৱৰ {{gap}}১। '''মৎস্য পালন আৰু সংৰক্ষণ'''— ১॥৹। {{Right|<poem>মণি-মাণিক প্ৰকাশ প্ৰকাশক উজানবজাৰ, গুৱাহাটী</poem>}}<noinclude></noinclude> hp4h8ko4u9wxsxep97uf816ud37tpi2 267252 267251 2026-11-11T12:24:54Z হানিফ আলী 1925 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267252 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{center|<poem>{{Xxx-larger|আমাৰ প্ৰকাশিত পুথি সমূহ}} জনপ্ৰিয় প্ৰতিভাবান কথাশিল্পী— '''প্ৰেমনাবায়ণ দেৱব''' পৈণত লেখনী নিসৃত বাছকবনীয়া গ্ৰন্থৰাজি—</poem>}} {{gap}}১। সমস্যাবহুল বাস্তৱ জগতখন সূক্ষ্ম নিৰীক্ষণ কৰি তাৰেই কাহিনী আহৰণ কৰি চিত্ৰিত কৰা বিভিন্ন হৃদয়গ্ৰাহী বসব সমাবেশ, সামাজিক উপন্যাস:—'''নিয়তিৰ নিৰ্ম্মালি''' (দ্বিতীয় প্ৰকাশ ) ৩॥৽, '''প্ৰণয়ৰ স্থতি''' ৩॥৽, '''প্ৰাণৰ পৰশ''' ৪৽।, '''মুক্তিৰ পথেদি''' ১।৽। {{gap}}২। ল'ৰা-বুঢ়া নিৰ্ব্বিশেষে ৰহস্যৰ চাকনৈয়াত বুৰি বসাপ্লুত হোৱা ৰহস্যৰ '''মৌ-চাক—‘পা-ফু’ চিৰিজৰ—দিনডকাইত, ৰামটাঙোন, নাৰীদস্যু, প্ৰহেলিকা, বিভীষিকা, সোণৰ পাহাৰ, দৰ্প-চূৰ্ণ, বিপ্লবী বাহিনী, শক্তিশেল, মাধমাব, ৰূপান্তৰ, অদৃশ্য সন্ধান'''— মূল্য খনে দুটকাকৈ আৰু '''চিপজৰী''' ২॥৽ টকা, '''সমসৰী'''– ২৲ টকা, '''অজান আততায়ী'''—২৲ টকা। {{gap}}ৰহস্য চিৰিজৰ—'''অগ্নিবাণ''' ১।৽, '''নৰবলি''' ১।৽, '''হত্যাৰহস্য''' ১৸৹, '''জেৰীয়াগাঁঠী''' ১॥৹, '''যমকাল''' ২৲, মেৰপেচ—২॥৹, '''অভিসন্ধি'''— {{gap}}৩। ৰসিকতাৰ ৰহঘৰা, হাঁহিৰ থুন্‌‌পাক, ধেমেলীয়া গল্পৰ শৰাই—'''অসমাপ্ত'''—১৲, '''আশীৰ্ব্বাদ'''—১৲, '''হে হুৰি সাৰশূন্য'''—১৲, '''আদি ৰসৰ উৎপত্তি'''—১৲, '''পফেল ফেলতুঃ-ফেলুঃ'''–৶৹, '''ৰসমাধুৰী''' ৩৲ টকা। {{gap}}৪। ব্যঙ্গচিত্ৰৰ অভিনয়ৰ উপযোগী ধেমেলীয়া নাটক—<br/> {{gap|6em}}'''কণ্ঠৰোল'''—৷৵৽, '''সৎকাৰ'''— ১।৹ {{gap}}৫। শিশু সকলৰ মনমোহা সচিত্ৰ শিশু উপন্যাস—'''পোহৰৰ বাটত''' ১৲। {{gap}}৬। '''ৰোশনী কী ৰাহমে'''– ১৲ (পোহৰৰ বাটত'ৰ ৰাষ্ট্ৰাষা হিন্দীলৈ অনুদিত)। '''শ্ৰীসুৰেন্দ্ৰ দাস''', বি, এচ-চি দেৱৰ {{gap}}১। '''মৎস্য পালন আৰু সংৰক্ষণ'''— ১॥৹। {{Right|মণি-মাণিক প্ৰকাশ<br/> প্ৰকাশক{{gap}}<br/> উজানবজাৰ, গুৱাহাটী}}<noinclude></noinclude> pve2ry49h26w4wv0xsmv12w9srhwc3f 104 86533 267254 237390 2026-11-11T12:28:50Z হানিফ আলী 1925 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 267254 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|{{Xx-larger|''অভিমত''}}}} {{gap}}প্ৰেমনাৰায়ণৰ লেখাৰ বিষয়ে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচার্য্য, পদ্মশ্রী ডাঃ সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা M. A. B. L., Ph.D., D. Lit. দেৱে লিখেছে : ― {{gap}}“......আপোনাৰ লিখাত অভিনৱ মৌলিকতা আৰু ৰসৰ বানপানী আছে । ঈশ্বৰে আপোনাৰ মঙ্গল কৰক।” ইতি {{Right|<poem>&nbsp;&nbsp;&nbsp;আপোনাৰ মৰমৰ '''শ্ৰীসূৰ্য্য কুমাৰ ভূঞা'''</poem>}}<noinclude></noinclude> 7lg3hrb2syl05ydviuoo3v4xeo25nkm 104 86562 267269 265276 2026-11-11T12:57:40Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267269 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৫৮|অজান আততায়ী|}}</noinclude> {{gap}}তেতিয়াহে কলীয়ে নিজৰ ভুল বুজিব পাৰি ভয়তে শেঁতা পৰিল। চকু দুটা কপালত উঠিল। কথাষাৰ বুজিব পাৰি মালতীয়ে মনত ৰং পালে যদিও প্ৰকাশ নকৰি গহীন ভাবেৰে কলে "তোমাৰ কোনো ভয় নাই বাই। ম‍ই কাৰো আগত নকওঁ। পিছে তুমি এতিয়া সেইবোৰ লৈ যোৱা মই নাখাওঁ।” {{gap}}কলীৰ মনৰ ভয় নাতৰিল। মালতীক বাৰে বাৰে খাবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। শেষত মালতীয়ে কলে “তুমি দেখিছাই বাই যে মই বমি কৰিছোঁ। বাথৰূমলৈ নগলে পেট উখহিব। আকৌক বতিয়াম। যদি খাব লাগে শিকলিডাল খুলি দিয়া।” {{gap}}আকৌ এবাৰ কলীমেমৰ চকু কপালত উঠিল। ভয়ে ভয়ে কলে “নদী চাহাবে মোক কাটিব।” {{gap}}মালতীয়ে কলে “তেনেহলে তুমি যোৱাগৈ। মোৰ মূৰ ঘূৰাইছে, ম‍ই এতিয়া শুম। দিগদাৰ নিদিবা বাই।” মালতীয়ে চকু মুদিলে। {{gap}}কলীমেম বিবুধিত পৰিল। এবাৰ ওলাই যাবলৈ খোজ ললে। তাৰ পিছত কিবা ভাবি পিয়লাত চাহ বাকি মালতীৰ মুখৰ ওচৰত ধৰিলে। চাহৰ গোন্ধ পাই মালতীয়ে ইচ্ছা কৰি ওকালি মাৰিলত পিয়লাটো ট্ৰেৰ ওপৰত থৈ বাহিৰ ওলাই যাবলৈ দুৱাৰৰ ওচৰ পালেগৈ। তাৰ পৰা কিবা ভাবি উভতি আহি চাহৰ সজুলিৰে সৈতে ট্ৰেখন তুলি লৈ দুখোজ মান দিলে। মালতীৰ আধা জপোৱা চকুৱে সকলো লক্ষ্য কৰি আছিল। আকৌ এবাৰ ওকালি মাৰি কলে “বৰ গোন্ধাইছে বাই মোৰ বেগটো তুলি আনি ইয়াতে দি যাবানে?” তাকে শুনি ট্ৰেখন থৈ বেগটো আনি দিলত আকৌ মালতীয়ে কলে "বাই, তুমি এতিয়া যোৱাগৈ। মোক আৰু দিগদাৰ নিদিবা দেই।” {{gap}}মেমে কলে “নুখুৱাকৈ গলে চাহাবে মোক..." {{gap}}বাধা দি মালতীয়ে কলে “তুমি এনেকুৱা ঠাইত, এনেকুৱা অৱস্থাত<noinclude></noinclude> bji7uwtiu23hepbp7267lkjonfeyjqn 104 91335 267332 247864 2026-11-11T14:42:23Z হানিফ আলী 1925 267332 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>চৰ্তমতে গুৱাহাটী আৰু কামৰূপ মোগলক এৰি দিবলগীয়া হল আৰ বছৰি কিছুমান হাতী আৰু টকাকড়িৰ সৈতে মোগলক পেচকচ দিবলৈ গাত লোৱাৰ উপৰিও জয়ধ্বজ সিংহৰ কন্যা ৰমণী গাভৰুক মোগল সম্ৰাটলৈ দিব লগাত পৰিল। সন্ধিৰ চৰ্তৰ প্ৰথম কিস্তিটো সোনকালে আদায় কৰি দিব পৰাত মোগল সেনা পতিয়ে অসমৰ বিষয়া বিলাকৰ শলাগ লৈ দেশৰ শান্তি আৰু সমৃদ্ধি কামনা কৰি গড়গাঁও এৰি ভটিয়াই গ'ল। সন্ধি সম্পৰ্কীয় সকলো আলাপ আলোচনা আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ নিৰ্দেশ মতে অনুষ্ঠিত হৈছিল। আৰু তেওঁ নিজে সন্ধিপত্ৰত চহী কৰিছিল। মীৰজুমলাই দেশ এৰি যোৱাৰ পাচত আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ প্ৰথম আৰু প্ৰধান কাম হল শত্ৰুৰ আক্ৰমণত পূৰ্ব্বতে অৰণ্যত পলাই ফুৰা ভগনীয়া বোৰক মাতি আনি পূৰ্ন সংস্থাপন কৰি দেশত শৃঙ্খলা স্থাপন কৰা। {{Gap}}দেশত শান্তি স্থাপন হোৱাৰ পাচত কোচবেহাৰ, জয়ন্তীয়া আৰু কাছাৰৰ ৰজালৈ কটকী পঠাই মোগলৰ বিৰুদ্ধে সহায় সহযোগীতা কামনা কৰা হল। ইয়াৰ অলপ পাচতে জয়ধজসিংহ স্বৰ্গগামী হয়। মোগলৰ আক্ৰমণত হোৱা দেশৰ নাজল-নাথুল অৱস্থা আৰু তেওঁৰ একমাত্ৰ ছয় বছৰীয়া কন্যা ৰমণী গাভৰুৰ বিচ্ছেদজনিত শোকেই জয়ধ্বজ সিংহৰ মৃত্যু ওচৰ চপাই নিলে। {{gap}}জয়ধ্বজ সিংহৰ পাচত স্বাধীনচিতীয়া চক্ৰধ্বজ সিংহ সিংহাসনত উঠিল। ৰাজপাটত বহিয়েই মোগলক দিবলগীয়া যুদ্ধৰ খৰচ আৰু, পেচকচ নিদিবলৈ তেওঁ স্থিৰ কৰিলে; লাগে লগে গুৱাহাটীৰ পৰাও মোগলক বাহিব কৰি দিয়াৰ ইচ্ছাও তেওঁ ডাঙ্গৰীয়া সকলৰ আগত প্ৰকাশ কৰিলে। যদ্ধত নমাৰ আগতে ৰচদপাতি আৰু, অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ যোগাৰ কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তালৈ স্বৰ্গদেৱৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰি বুঢ়াগোহাঁয়ে স্বৰ্গদেৱৰ অতুৎসাহ সংযত কৰি দিয়ে। ১৬৬৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত আহোম সৈন্যই গুৱাহাটী অধিকাৰ কৰি অসমৰ পুৰণি সীমা মানাহলৈ ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰে। ১৬৬৫ চনত মোগলৰ বিৰুদ্ধে শিৱাজীৰ প্ৰাৰম্ভিক কৃতকাৰ্য্যতাৰ সংবাদে আহোম শক্তিক দ্ৰুতগতিকে শক্তিশালী পন্থা লবলৈ উদগণি দিছিল। {{gap}}মোগল সম্ৰাট আওৰংজেবে এইবাৰ অম্বৰৰ ৰজা জয়সিংহৰ পত্ৰ ৰজা ৰামসিংহক গুৱাহাটী উদ্ধাৰ কৰিবলৈ পঠালে। গুৱাহাটী মোগলক এৰি দিবলৈ ৰাজপুত ৰজাই দাবী কৰি দূত পঠালে। ৰামসিংহৰ দাবীৰ প্ৰত্যুত্তৰ স্বৰূপে আহোমে চতুৰালি কৰি এই ভাৱে উত্তৰ দিলে “ঈশ্বৰে আমাক গুৱাহাটী দিছে, তেৰাৰ ইচ্ছা হলে এইঠাই ভাই ৰজা দিল্লীৰ পাদছাক দিব পাৰে। উদয়গিৰিৰ স্বৰ্গ মহাৰাজা আৰু অন্তগিৰিৰ পাদছাহ- এই দুজনাৰ প্ৰীতি- পূৰ্ব্বক আজ্ঞা হলে আমাৰ ঠাই আমি এৰি দিব পাৰো আৰু ৰাজপুত ৰজায়ো বঙলা দেশ আমাক এৰি দিব পাৰে। মহাৰাজক সুবিজ্ঞ আৰু সুবুদ্ধিমন্ত<noinclude>{{center|[ ৫২ ]}}</noinclude> naw6lh6d9s86lok0iqbogmkvm4tqpo6 107 93188 267290 254784 2026-11-11T13:23:30Z হানিফ আলী 1925 267290 wikitext text/x-wiki == মুদ্ৰণ সংশোধন == মুদ্ৰণ সংশোধন কৰোঁতে বানান কীট্‌চ আৰু অন্যান্য সংশোধন তথা ৰেফাৰেন্স দিয়াৰ নিয়মলৈ মন কৰিব। [[সদস্য:JyotiPN|JyotiPN]] ([[সদস্য বাৰ্তা:JyotiPN|বাৰ্তা]]) ১৫:৫৪, ৪ জুলাই ২০২৬ (IST) == বঙলী ৰ == এই সূচীৰ pdf/235 ৰ পৰা 244 লৈকে পৃষ্ঠাবোৰ বঙালী ৰ আছে। গতিকে সেই পৃষ্ঠাবোৰত <nowiki>{{বঙালী ৰ}}</nowiki> সাঁচ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিব। উদাহৰণৰ বাবে সেই সূচীৰ pdf/238 পৃষ্ঠাটো চাব পাৰে। ec2ozg44dvfipdy9tnsaj7hq89774xo 104 93415 267285 267106 2026-11-11T13:12:14Z হানিফ আলী 1925 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 267285 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="হানিফ আলী" />{{rh||ওপৰঞ্চি।|২১৭}}</noinclude>ঘৃণিত স্বদেশীয় ভাষাতে না হউক, বিগ্ৰহবৎ পূজিত বিদেশীয় ভাষাতেওবড় য়া{{বঙালী ৰ}} একটা বৃত্তান্ত লিখিলেন না; ইহা অপেক্ষা অধিকত{{বঙালী ৰ}} আক্ষেপে{{বঙালী ৰ}} বিষয় কি হইতে পাৰ{{বঙালী ৰে}}? ইংৰ{{বঙালী ৰে}}জী হিসাবেও কি এটা অতীব আক্ষেপে{{বঙালী ৰ}} বিষয় নহে? আনন্দ{{বঙালী ৰা}}ম বড়ুয়া{{বঙালী ৰ}} ন্যায় ব্যক্তি কি নিত্য নিতাই এতদ্দেশে জন্ম গ্ৰহণ ক{{বঙালী ৰে}}ন? {{gap}}কথা হইতে পারে, বড়ুয়া বাঙ্গালী নহনে, তিনি অপর দেশীয়লোক। তা বটে! যে আমরা এখন “বসুধৈব কুটুম্বকং” বাক্যের বিশেষ চিৎকার করিয়া, উদার চিত্তেৰ পরিচয় প্ৰদানপূৰ্ব্বক চীনে মাৰ্কিণে সহোদরত্ব সংস্থাপন করিতে দৌড়াইতেছি, সেই আমরাই আবার অনায়াসে বড় য়াকে বাঙ্গালী নয় বলিয়া বৰখাস্ত কৰিতে পাৰি!!! কিন্তু বাঙ্গালী নহেন কিসে? আসামকে, ইংরেজ বাঙ্গালা হইতে বিচ্ছিন্ন করিয়া দিয়াছেন, সেই জন্য না কি? আসামবাসী হওন আর আমেরিকা- বাসীই হওন, বড়ুয়া বাঙ্গালারই ব্ৰাহ্মণ<ref>Mr. Borooah was not a Brahman as many supposed. {{right|Author.}}</ref> পরন্তু, বঙ্গে আসামে কয়েক পদ ভূমিরই বা অন্তর ? বিশেষতঃ শিক্ষা, দীক্ষা, শ্ৰম, আনন্দরাম বড়ুয়ার সমস্তই বাঙ্গালাই এবং বাঙ্গালার জন্য। আনন্দরাম বড়ুয়া যদি ইংরাজ না হয়েন, তাহা হইলে তিনি অবশ্যই বাঙ্গালী ছিলেন, তাহাতে সন্দেহ নাই। {{gap}}আনন্দরাম বড়ুয়া ইংলণ্ডে গিয়াছিলেন, ইংরেজী সাহিত্যে বুৎপত্তিলাভ করিয়াছিলেন, ইংরেজের প্ৰতিযোগী পরীক্ষায় উত্তীৰ্ণ হইয়া উচ্চ পদস্থ হইয়াছিলেন; সাহাবমহলে আনন্দরামের সুখ্যাতি ও সন্মান ছিল; সিবিলীয়ান ম্যাজিষ্ট্ৰেট হইয়া তৎসংশ্লিষ্ট গুরুতর ও মহাদায়ীত্ব পূৰ্ণ কৰ্ত্তব্য সকল, সহস্ৰ সমালোচক ও শত্ৰুদিগর চক্ষের উপর,সম্ভ্ৰম ও সুযশের সহিত তিনি সম্পাদন করিয়া ছিলেন, এ সমস্তই অবশ্য আমাদের গৌরবের<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> 8llyylnegmyz6iie1itxx483e3cjktc 267289 267285 2026-11-11T13:16:10Z হানিফ আলী 1925 267289 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="হানিফ আলী" />{{rh||ওপৰঞ্চি।|২১৭}}</noinclude>ঘৃণিত স্বদেশীয় ভাষাতে না হউক, বিগ্ৰহবৎ পূজিত বিদেশীয় ভাষাতেওবড় য়া{{বঙালী ৰ}} একটা বৃত্তান্ত লিখিলেন না; ইহা অপেক্ষা অধিকত{{বঙালী ৰ}} আক্ষেপে{{বঙালী ৰ}} বিষয় কি হইতে পা{{বঙালী ৰে}}? ইংৰ{{বঙালী ৰে}}জী হিসাবেও কি এটা অতীব আক্ষেপে{{বঙালী ৰ}} বিষয় নহে? আনন্দ{{বঙালী ৰা}}ম বড়ুয়া{{বঙালী ৰ}} ন্যায় ব্যক্তি কি নিত্য নিতাই এতদ্দেশে জন্ম গ্ৰহণ ক{{বঙালী ৰে}}ন? {{gap}}কথা হইতে পারে, বড়ুয়া বাঙ্গালী নহনে, তিনি অপর দেশীয়লোক। তা বটে! যে আমরা এখন “বসুধৈব কুটুম্বকং” বাক্যের বিশেষ চিৎকার করিয়া, উদার চিত্তেৰ পরিচয় প্ৰদানপূৰ্ব্বক চীনে মাৰ্কিণে সহোদরত্ব সংস্থাপন করিতে দৌড়াইতেছি, সেই আমরাই আবার অনায়াসে বড় য়াকে বাঙ্গালী নয় বলিয়া বৰখাস্ত কৰিতে পাৰি!!! কিন্তু বাঙ্গালী নহেন কিসে? আসামকে, ইংরেজ বাঙ্গালা হইতে বিচ্ছিন্ন করিয়া দিয়াছেন, সেই জন্য না কি? আসামবাসী হওন আর আমেরিকা- বাসীই হওন, বড়ুয়া বাঙ্গালারই ব্ৰাহ্মণ<ref>Mr. Borooah was not a Brahman as many supposed. {{right|Author.}}</ref> পরন্তু, বঙ্গে আসামে কয়েক পদ ভূমিরই বা অন্তর ? বিশেষতঃ শিক্ষা, দীক্ষা, শ্ৰম, আনন্দরাম বড়ুয়ার সমস্তই বাঙ্গালাই এবং বাঙ্গালার জন্য। আনন্দরাম বড়ুয়া যদি ইংরাজ না হয়েন, তাহা হইলে তিনি অবশ্যই বাঙ্গালী ছিলেন, তাহাতে সন্দেহ নাই। {{gap}}আনন্দরাম বড়ুয়া ইংলণ্ডে গিয়াছিলেন, ইংরেজী সাহিত্যে বুৎপত্তিলাভ করিয়াছিলেন, ইংরেজের প্ৰতিযোগী পরীক্ষায় উত্তীৰ্ণ হইয়া উচ্চ পদস্থ হইয়াছিলেন; সাহাবমহলে আনন্দরামের সুখ্যাতি ও সন্মান ছিল; সিবিলীয়ান ম্যাজিষ্ট্ৰেট হইয়া তৎসংশ্লিষ্ট গুরুতর ও মহাদায়ীত্ব পূৰ্ণ কৰ্ত্তব্য সকল, সহস্ৰ সমালোচক ও শত্ৰুদিগর চক্ষের উপর,সম্ভ্ৰম ও সুযশের সহিত তিনি সম্পাদন করিয়া ছিলেন, এ সমস্তই অবশ্য আমাদের গৌরবের<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> 1bpq7qtzzta6xq9z5xf7t4ulpxlzvpd 267294 267289 2026-11-11T13:37:35Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267294 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ওপৰঞ্চি।|২১৭}}</noinclude>ঘৃণিত স্বদেশীয় ভাষাতে না হউক, বিগ্ৰহবৎ পূজিত বিদেশীয় ভাষাতেওবড় য়া{{বঙালী ৰ}} একটা বৃত্তান্ত লিখিলেন না; ইহা অপেক্ষা অধিকত{{বঙালী ৰ}} আক্ষেপে{{বঙালী ৰ}} বিষয় কি হইতে পা{{বঙালী ৰে}}? ইংৰ{{বঙালী ৰে}}জী হিসাবেও কি এটা অতীব আক্ষেপে{{বঙালী ৰ}} বিষয় নহে? আনন্দ{{বঙালী ৰা}}ম বড়ুয়া{{বঙালী ৰ}} ন্যায় ব্যক্তি কি নিত্য নিতাই এতদ্দেশে জন্ম গ্ৰহণ ক{{বঙালী ৰে}}ন? {{gap}}কথা হইতে পারে, বড়ুয়া বাঙ্গালী নহনে, তিনি অপর দেশীয়লোক। তা বটে! যে আমরা এখন “বসুধৈব কুটুম্বকং” বাক্যের বিশেষ চিৎকার করিয়া, উদার চিত্তেৰ পরিচয় প্ৰদানপূৰ্ব্বক চীনে মাৰ্কিণে সহোদরত্ব সংস্থাপন করিতে দৌড়াইতেছি, সেই আমরাই আবার অনায়াসে বড় য়াকে বাঙ্গালী নয় বলিয়া বৰখাস্ত কৰিতে পাৰি!!! কিন্তু বাঙ্গালী নহেন কিসে? আসামকে, ইংরেজ বাঙ্গালা হইতে বিচ্ছিন্ন করিয়া দিয়াছেন, সেই জন্য না কি? আসামবাসী হওন আর আমেরিকা- বাসীই হওন, বড়ুয়া বাঙ্গালারই ব্ৰাহ্মণ<ref>Mr. Borooah was not a Brahman as many supposed. {{right|Author.}}</ref> পরন্তু, বঙ্গে আসামে কয়েক পদ ভূমিরই বা অন্তর ? বিশেষতঃ শিক্ষা, দীক্ষা, শ্ৰম, আনন্দরাম বড়ুয়ার সমস্তই বাঙ্গালাই এবং বাঙ্গালার জন্য। আনন্দরাম বড়ুয়া যদি ইংরাজ না হয়েন, তাহা হইলে তিনি অবশ্যই বাঙ্গালী ছিলেন, তাহাতে সন্দেহ নাই। {{gap}}আনন্দরাম বড়ুয়া ইংলণ্ডে গিয়াছিলেন, ইংরেজী সাহিত্যে বুৎপত্তিলাভ করিয়াছিলেন, ইংরেজের প্ৰতিযোগী পরীক্ষায় উত্তীৰ্ণ হইয়া উচ্চ পদস্থ হইয়াছিলেন; সাহাবমহলে আনন্দরামের সুখ্যাতি ও সন্মান ছিল; সিবিলীয়ান ম্যাজিষ্ট্ৰেট হইয়া তৎসংশ্লিষ্ট গুরুতর ও মহাদায়ীত্ব পূৰ্ণ কৰ্ত্তব্য সকল, সহস্ৰ সমালোচক ও শত্ৰুদিগর চক্ষের উপর,সম্ভ্ৰম ও সুযশের সহিত তিনি সম্পাদন করিয়া ছিলেন, এ সমস্তই অবশ্য আমাদের গৌরবের<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> nznv4gh7k7uohc7d9j7g963t2d428kn 104 93416 267297 267206 2026-11-11T13:42:32Z নৰুনা বৰুৱা 4110 267297 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ওপৰঞ্চি।|২১৯}}</noinclude> যখন তাঁ{{বঙালী ৰ}} মৃত্যু হয়, তখন তিনি নোয়াখালী জেলা{{বঙালী ৰ}} ম্যাজিস্ট্রেট এবং কালেক্টর পদে নিযুক্ত ছিলেন। আনন্দরামের বৈষয়িক জীবন সম্বন্ধে এই কয়েকটি ঘটনা ছাড়া আর কিছুই আমাদের কাছে প্রকাশিত হয়নি। অতএব, অপরিসীম ইচ্ছা থাকা সত্ত্বেও আমরা সে সম্বন্ধে আর একটি কথাও বলতে অসমর্থ। অতঃপর, আনন্দরামের সাহিত্যিক জীবন সম্বন্ধে যে কয়েকটি কথা আমাদের সামনে উপস্থিত রয়েছে, তাহাই বক্তব্য। {{gap}}১৮৭৭ খ্রিস্টাব্দে বড়ুয়া মহাশয়ের প্রথম গ্রন্থ প্রকাশিত হয়। এটি একটি ইং{{বঙালী ৰে}} জি-সংস্কৃত অভিধান (Practical English-Sanskrit Dictionary)। ইউরোপীয় সংস্কৃতজ্ঞ পণ্ডিতেরা এই গ্রন্থের যথেষ্ট প্রশংসা করেছেন। তাঁহাদে{{বঙালী ৰ}} মতে, এটি "মৌলিক এবং অত্যন্ত কার্যোপযোগী"। {{gap}} এই অভিধানের দ্বিতীয় ও তৃতীয় সংস্ক{{বঙালী ৰ}} ণে(?) সঙ্গে আরও দুই খানি গ্রন্থ সংযুক্ত হয়। যথা—উচ্চতর সংস্কৃত ব্যাকরণ (Higher Sanskrit Grammar) এবং সংস্কৃত ভৌগোলিক নামাবলি ও ত্বদ্বিষয়ক প্রবন্ধ। বড়ুয়ার এই দুটি গ্রন্থই মূল্যবান ও মৌলিক। পূর্বোক্ত গ্রন্থ একটি পৃথক আকারেও প্রকাশিত হইয়াছে। {{gap}}ঐ ১৮৭৭ সালেই বড়ুয়া মহাশয় ভবভূতি{{বঙালী ৰ}} "মহাবীরচরিত"-এর একটি সংস্করণ প্রকাশ করেন এবং তাহার পর বৎর তাঁহার ‘ভবভূতি বিষয়ক প্রবন্ধ’ প্রকাশিত হয়। এই বৎসর (১৮৭৮ খ্রিস্টাব্দে) বড়ুয়ার আরও একটি পুস্তক প্রকাশিত হয়। তার নাম "কলিকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ের সংস্কৃত শিক্ষার্থীর সঙ্গী"। এই গ্রন্থে কাব্যসাহিত্যর অতি সমীচীন ও স্বাধীন সমালোচনা আছে। সেই সমালোচনা বড়ুয়ার বিস্তৃত ও গভী{{বঙালী ৰ}} বিদ্যাবত্তা{{বঙালী ৰ}} পরিচায়ক। {{gap}}শব্দশাস্ত্র, ব্যাক{{বঙালী ৰ}}ণ ও কাব্য এই কয়েকটি বিষয়ে আনন্দরাম বড়ুয়ার স্বাভাবিক আসক্তি বলৱতী ছিল প্রবল এবং তৎকৃত গ্রন্থসকলও ঐ সকল বিষয়ে পরিব্যাপ্ত হইয়াছিল।<noinclude></noinclude> 0j0zilwi2ryv0ebssf4s0rsmagdt1gl 104 93417 267311 267213 2026-11-11T14:00:50Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267311 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২২০|আনন্দৰাম বৰুৱা।|}}</noinclude> {{gap}}অনেক অপ্রকাশিত টীকা-টিপ্পনীসহ অম{{বঙালী ৰ}}কোষে{{বঙালী ৰ}} একটি সংস্ক{{বঙালী ৰ}}ণ তাঁ{{বঙালী ৰ}} দ্বারা প্রকাশিত হয়েছিল। ১৮৮৬ সালে তাঁর ‘ধাতুবৃত্তিসার’ প্রকাশিত হয়। পক্ষান্তরে, ১৮৮২ সালে তত্ত্ব, অলংকা{{বঙালী ৰ}} ও আলংকারিক বিষয়সম্বন্ধীয় একটি গ্রন্থ প্রকাশিত হয়। {{gap}}আমরা উপরে বলেছিলাম যে, সাহিত্যভাণ্ডারে বড়ুয়া যে সম্পদ রেখে গিয়েছেন, তা সংখ্যার বিচারে তত বেশি নয়। কিন্তু এ কথাও বলতে হয় যে, সারবত্তা, চিন্তাশীলতা ও গবেষণার দিক থেকে তা মোটেই অল্প নয়। তদুপ{{বঙালী ৰি}} , সেগুলি রচনার জন্য যে শ্রম, সহিষ্ণুতা ও অধ্যবসায় ব্যয়িত হয়েছে, তা অপ{{বঙালী ৰি}}সীম। ইং{{বঙালী ৰে}} জ লেখক সিসিল বেন্ডল (Cecil Bendall) বলেছেন যে, গু{{বঙালী ৰু}}ত{{বঙালী ৰ}} স{{বঙালী ৰ}}কা{{বঙালী ৰি}} কাজে নিযুক্ত থেকেও দশ-বা{{বঙালী ৰো}} বছ{{বঙালী ৰে}}{{বঙালী ৰ}} মধ্যে বড়ুয়া যে বিপুল গ্রন্থসম্ভার {{বঙালী ৰ}}চনা করে গিয়েছেন, তা {{বঙালী ৰ}}চনা ক{{বঙালী ৰ}}তে অপেক্ষাকৃত অবসরপ্রাপ্ত ব্যক্তিদের পক্ষেও বিশ বছ{{বঙালী ৰ}} প্রয়োজন হয়। {{gap}}অনেকেই জানেন যে, বড়ুয়া একটি বিশ্বব্যাপী অভিধান প্রণয়নের উদ্যোগ গ্রহণ করেছিলেন। সেই উদ্যোগও ছিল অত্যন্ত মহৎ। দেশের সুদূ{{বঙালী ৰ}} মফস্বল ও পল্লি অঞ্চলগুলি থেকেও উপক{{বঙালী ৰ}}ণ সংগ্রহে{{বঙালী ৰ}} ব্যবস্থা ক{{বঙালী ৰা}} হচ্ছিল। বড়ুয়া জীবিত থাকলে উক্ত অভিধানের কাজ এতদিনে অনেক দূ{{বঙালী ৰ}} এগিয়ে যেত। কিন্তু হায়! সেই আশা অঙ্কুরেই ধ্বংস হইয়া গিয়েছে। বড়ুয়া যে বৃহৎ কর্মের প{{বঙালী ৰ}}কল্পনা করেছিলেন, তাহা একমাত্র তাঁহা{{বঙালী ৰ}}ই উপযুক্ত ছিল। তাঁ{{বঙালী ৰ}} অবর্তমানে সেই কাজে আ{{বঙালী ৰ}} কেউ হস্তক্ষেপ করতে সমর্থ হননি। আম{{বঙালী ৰা}} ইতিপূর্বেই বলেছিলাম, আনন্দৰাম বড়ুয়ার মতো ব্যক্তি নিত্য জন্মগ্রহণ ক{{বঙালী ৰে}}ন না। {{Gap}}আমা{{বঙালী ৰা}} উপরে যাহা কিছু বিবৃত করলাম, তাহা হইতে প্রতীত হবে যে, আনন্দৰাম বড়ুয়া{{বঙালী ৰ}} পাণ্ডিত্য আমাদের বর্তমান বিশ্ববিদ্যালয়ের পণ্ডিতদের মতো অগভী{{বঙালী ৰ}} ও পল্লবগ্রাহী ছিল না; ব{{বঙালী ৰ}}ং তা একদিকে যেমন প{{বঙালী ৰি}}পক্ব, অন্যদিকে তেমনি ছিল প{{বঙালী ৰি}}চ্ছন্ন। সেকালে{{বঙালী ৰ}} গভী{{বঙালী ৰ}}তা ও একালে{{বঙালী ৰ}} উজ্জ্বলতা বড়ুয়া মহাশয়ে{{বঙালী ৰ}} পাণ্ডিত্যে সংযুক্ত হইয়াছিল।<noinclude></noinclude> n8rewqoc0z41p06e7mqge56lp5ox4ny 4 94358 267478 266836 2026-11-12T06:59:44Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* কিতাপৰ তালিকা */ 267478 wikitext text/x-wiki {{Infobox recurring event | name = <!--Uses page name if omitted--> | native_name = | native_name_lang = | logo = [[File:Wikisource-logo.svg|100px]] | logo_alt = | logo_caption = | logo_size = | image = | image_size = | alt = | caption ={{Left|}} | status = মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা বৰ্তমান চলি আছে | genre = অনলাইন মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা | date = | begins = ১ নৱেম্বৰ ২০২৬ | ends = ১৫ নৱেম্বৰ ২০২৬ | frequency = ১৫ দিনীয়া | venue = | location = অনলাইন | coordinates = <!-- {{coord|LAT|LON|type:event|display=inline,title}} --> | country = অসম, ভাৰত | years_active = <!-- {{age|YYYY|mm|dd}} Date of the first occurrence --> | first = <!-- {{start date|YYYY|mm|dd}} "founded=" and "established=" also work --> | founder_name = | | last = <!-- Date of most recent event; if the event will not be held again, use {{End date|YYYY|MM|DD|df=y}} --> | prev = | next = | participants = অসমীয়া ৱিকিউৎস | attendance = | capacity = | area = | budget = | activity = | leader_name = | patron = | organised = * [[সদস্য:নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]]<br/> * [[সদস্য:Jyoti Chiring|Jyoti Chiring ]] | filing = | people = | member = | sponsor = | website = <!-- {{URL|example.com}} --> | footnotes = }} অসমীয়া ৱিকিউৎসত মুদ্ৰণ সংশোধন কৰিবলগীয়া কিতাপৰ সংখ্যাৰ লগতে ৱিকিউৎসত সদস্যসকলৰ সক্ৰিয়তা বৃদ্ধিৰ বাবে নৱেম্বৰ মাহৰ ১ তাৰিখৰপৰা পৰা ১৫ নৱেম্বৰ ,২০২৬ লৈ এখনি '''মুদ্ৰণ সংশোধন প্ৰতিযোগিতা''' আয়োজন কৰিবলৈ লোৱা হৈছে। এই সম্পাদনা মেলাখনিত প্ৰায় ৩০ খন ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছে। আশাকৰোঁ অসমীয়া ৱিকিমিডিয়াৰ সদস্যসকলে এই প্ৰতিযোগিতাখনিত অংশগহণ কৰি অসমীয়া ৱিকিউৎসত কিতাপৰ সংখ্যা বৃদ্ধিত ইন্ধন যোগাব। ==লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য== * অসমীয়া ৱিকিউৎসত অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ডিজিটেলাইজেচন দ্ৰুততৰ কৰা। * ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থৰে অসমীয়া ৱিকিউৎসত সমল বৃদ্ধি কৰা। * নতুন ৱিকিমিডিয়ানসকলৰ কৰ্মদক্ষতা আৰু কাৰ্যকৰিতাৰ উত্তৰণ ঘটোৱা। * অসমীয়া ৱিকিমিডিয়ানসকলৰ জৰিয়তে সন্মিলিত কাৰ্যকলাপ কৰা। * অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ইউনিকোড ৰূপান্তৰেৰে অসমীয়া ভাষা আৰু ঐতিহ্যৰ সংৰক্ষণ, সংবৰ্ধন আৰু প্ৰচাৰ কৰা। ==আয়োজক== * [[সদস্য:নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]] * [[সদস্য:Jyoti Chiring|Jyoti Chiring]] ==বিৱৰণ== ===নিয়মাৱলী=== * প্ৰতিযোগিতাত কেবল মুদ্ৰণ সংশোধনকহে সামৰি লোৱা হৈছে। গুৰুতৰ আসোঁৱাহ নথকা প্ৰতিটো পৃষ্ঠাৰ মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে ১ নম্বৰকৈ প্ৰদান কৰা হ’ব। বৈধকৰণৰ বাবে কোনো নম্বৰ নাথাকিব। * প্ৰতিযোগীসকলক মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে নিজৰ পচন্দ অনুসৰি একোখন কিতাপ বাচি লবলৈ উৎসাহিত কৰা হৈছে। নতুন অংশগ্ৰহণকাৰীয়ে সহজ কিতাপ বাচি লৈ যিমান পাৰে শুদ্ধকৈ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰাৰ চেষ্টা কৰিব আৰু প্ৰয়োজনত জটিল পৃষ্ঠা সংশোধনৰ বাবে অভিজ্ঞ সেচ্ছাসেৱকৰ সহায় ল’ব। * প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে নিৰ্বাচিত কিতাপৰ তালিকা এখন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। সেই তালিকাৰ অন্তৰ্ভূক্ত কিতাপহে প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে বিবেচিত হ’ব। * ভুলকৈ কৰা মুদ্ৰণ সংশোধিত পৃষ্ঠাৰ ক্ষেত্ৰত বিচাৰকৰ মুদ্ৰণ সংশোধনৰ পৃষ্ঠা পূৰ্ববত কৰাৰ অধিকাৰ থাকিব। * অভিজ্ঞ, অনভিজ্ঞ সকলোৱে সংশোধনৰ সময়ত বানানৰ ক্ষেত্ৰত অধিক গুৰুত্ব দিব। ===সময়=== *<mark>এই প্ৰতিযোগিতাৰ সময়সীমা: ১ নৱেম্বৰ ২০২৬ ০০:০০ বজাৰ (IST) পৰা ১৫ নৱেম্বৰ ২০২৬ ২৩:৫৯ বজা (IST) পৰ্যন্ত।</mark> ==বঁটা আৰু সন্মান== * প্ৰথম পুৰস্কাৰ - ৩০০০ টকা * দ্বিতীয় পুৰস্কাৰ - ২০০০ টকা * তৃতীয় পুৰস্কাৰ - ১৫০০ টকা * উদগনিমূলক পুৰস্কাৰ- ৫০০ টকাকৈ ৪ জনক দিয়া হ’ব। * বিচাৰকৰ মাননি - ২০০০ টকাকৈ * প্ৰতিগৰাকী অংশগ্ৰহণকাৰীকে একোখনকৈ ডিজিটেল মানপত্ৰ প্ৰদান কৰা হ’ব। ==কিতাপৰ তালিকা== #[[সূচী:সংস্কৃত নাটকৰ গল্প.pdf|সংস্কৃত নাটকৰ গল্প]] #[[সূচী:পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী.pdf|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী]] (সম্পূৰ্ণ, প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ ) #[[সূচী: অজান আততায়ী.djvu|অজান আততায়ী]] (প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ) #[[সূচী:Bahu Chabi, Bahu Rong.pdf| বহু ছৱি, বহু ৰং জীৱনৰ সমাজৰ]] #[[সূচী:গুলেনাৰ.pdf|গুলেনাৰ]] (দিম্পল দাস) #[[সূচী: আসাম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ- অষ্টম অধিবেশন.pdf|আসাম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ- অষ্টম অধিবেশন]](ঈশান জ্যোতি বৰা) #[[সূচী: আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf|আনন্দৰাম বৰুৱা]] #[[ সূচী:আচাৰ বিজ্ঞান.djvu|আচাৰ বিজ্ঞান]] #[[সূচী: অসমীয়া ভাই.pdf|অসমীয়া ভাই]] (সম্পূৰ্ণ, ৰুমী বৰা) #[[সূচী:অসম বুৰঞ্জীৰ কথা.pdf|অসম বুৰঞ্জীৰ কথা]] #[[সূচী:অতুল পাঠমালা (তৃতীয় ভাগ).pdf|অতুল পাঠমালা]] #[[সূচী:অভিমন্যুবধ নাটক.pdf|অভিমন্যুবধ নাটক]] (মৌচুমী দাস) #[[সূচী:অলকা.pdf|অলকা]] (পবন বৰ্মন) #[[সূচী:অলকালৈ চিঠি.pdf|অলকালৈ চিঠি]](Jyoti Chiring) #[[সূচী:অসম-গৌৰৱ চৰিত-মালা.pdf|অসম-গৌৰৱ চৰিত-মালা]](Rishiraj Dutta) #[[সূচী:চন্দ্ৰ মল্লিকা.pdf|চন্দ্ৰ মল্লিকা]] #[[সূচী:আসাম বুৰঞ্জী হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিন 1.djvu|আসাম বুৰঞ্জী হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিন]] #[[সূচী:ব্যথাৰ সুৰ.pdf|ব্যথাৰ সুৰ]] (দিপাংকৰ দাস''' 1-67'''),(প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ''' 68-148''' )(নৰুনা -'''149-233''') #[[সূচী:দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন.pdf|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন]](সম্পূৰ্ণ, Jyoti Chiring) #[[সূচী:মাতৃজাতি.pdf|মাতৃজাতি]] (নিলোৎপল হাজৰিকা) #[[সূচী:ভোগ.pdf|ভোগ]](যদুমণি) ==অংশগ্ৰহণকাৰীৰ তালিকা== === অংশগ্ৰহণ কৰক === <div style="text-align:center; "> {{Clickable button|ৱিকিউৎস:ৱিকিউৎস মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা , নৱেম্বৰ ২০২৬/অংশগ্ৰহণকাৰীসকল|text=অংশগ্ৰহণ কৰক|color=blue}} </div></div> {{Hidden|অংশগ্ৰহণকাৰীৰ তালিকা|{{/অংশগ্ৰহণকাৰীসকল}}}} ==বিচাৰক== * [[:m:User:BabulB|বাবুল বৈশ্য]] * [[:m:User:হানীফ আলী|হানীফ আলী]] ==প্ৰতিযোগিতাৰ অগ্ৰগতি লক্ষ্য কৰক== https://wscontest.toolforge.org/c/394 ==ফলাফল== {|class="wikitable" |+ [https://wscontest.toolforge.org/c/394 ফলাফল] ! স্থান!! সদস্য!! বৰঙণি!! প্ৰাপ্ত নম্বৰ |- | প্ৰথম স্থান || || || |- | দ্বিতীয় স্থান || || || |- | তৃতীয় স্থান || || || |- | rowspan="4"| প্ৰেৰণাদায়ী বঁটা |||| || |- | || || |} [[শ্ৰেণী:সম্পাদনা মেলা]] [[শ্ৰেণী:ৱিকিউৎস প্ৰুফৰিডথন]] a39goh5oimrpzl3d9dbfd0gc3jvfli4 267479 267478 2026-11-12T07:10:39Z হানিফ আলী 1925 /* কিতাপৰ তালিকা */ 267479 wikitext text/x-wiki {{Infobox recurring event | name = <!--Uses page name if omitted--> | native_name = | native_name_lang = | logo = [[File:Wikisource-logo.svg|100px]] | logo_alt = | logo_caption = | logo_size = | image = | image_size = | alt = | caption ={{Left|}} | status = মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা বৰ্তমান চলি আছে | genre = অনলাইন মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা | date = | begins = ১ নৱেম্বৰ ২০২৬ | ends = ১৫ নৱেম্বৰ ২০২৬ | frequency = ১৫ দিনীয়া | venue = | location = অনলাইন | coordinates = <!-- {{coord|LAT|LON|type:event|display=inline,title}} --> | country = অসম, ভাৰত | years_active = <!-- {{age|YYYY|mm|dd}} Date of the first occurrence --> | first = <!-- {{start date|YYYY|mm|dd}} "founded=" and "established=" also work --> | founder_name = | | last = <!-- Date of most recent event; if the event will not be held again, use {{End date|YYYY|MM|DD|df=y}} --> | prev = | next = | participants = অসমীয়া ৱিকিউৎস | attendance = | capacity = | area = | budget = | activity = | leader_name = | patron = | organised = * [[সদস্য:নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]]<br/> * [[সদস্য:Jyoti Chiring|Jyoti Chiring ]] | filing = | people = | member = | sponsor = | website = <!-- {{URL|example.com}} --> | footnotes = }} অসমীয়া ৱিকিউৎসত মুদ্ৰণ সংশোধন কৰিবলগীয়া কিতাপৰ সংখ্যাৰ লগতে ৱিকিউৎসত সদস্যসকলৰ সক্ৰিয়তা বৃদ্ধিৰ বাবে নৱেম্বৰ মাহৰ ১ তাৰিখৰপৰা পৰা ১৫ নৱেম্বৰ ,২০২৬ লৈ এখনি '''মুদ্ৰণ সংশোধন প্ৰতিযোগিতা''' আয়োজন কৰিবলৈ লোৱা হৈছে। এই সম্পাদনা মেলাখনিত প্ৰায় ৩০ খন ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছে। আশাকৰোঁ অসমীয়া ৱিকিমিডিয়াৰ সদস্যসকলে এই প্ৰতিযোগিতাখনিত অংশগহণ কৰি অসমীয়া ৱিকিউৎসত কিতাপৰ সংখ্যা বৃদ্ধিত ইন্ধন যোগাব। ==লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য== * অসমীয়া ৱিকিউৎসত অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ডিজিটেলাইজেচন দ্ৰুততৰ কৰা। * ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থৰে অসমীয়া ৱিকিউৎসত সমল বৃদ্ধি কৰা। * নতুন ৱিকিমিডিয়ানসকলৰ কৰ্মদক্ষতা আৰু কাৰ্যকৰিতাৰ উত্তৰণ ঘটোৱা। * অসমীয়া ৱিকিমিডিয়ানসকলৰ জৰিয়তে সন্মিলিত কাৰ্যকলাপ কৰা। * অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ইউনিকোড ৰূপান্তৰেৰে অসমীয়া ভাষা আৰু ঐতিহ্যৰ সংৰক্ষণ, সংবৰ্ধন আৰু প্ৰচাৰ কৰা। ==আয়োজক== * [[সদস্য:নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]] * [[সদস্য:Jyoti Chiring|Jyoti Chiring]] ==বিৱৰণ== ===নিয়মাৱলী=== * প্ৰতিযোগিতাত কেবল মুদ্ৰণ সংশোধনকহে সামৰি লোৱা হৈছে। গুৰুতৰ আসোঁৱাহ নথকা প্ৰতিটো পৃষ্ঠাৰ মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে ১ নম্বৰকৈ প্ৰদান কৰা হ’ব। বৈধকৰণৰ বাবে কোনো নম্বৰ নাথাকিব। * প্ৰতিযোগীসকলক মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে নিজৰ পচন্দ অনুসৰি একোখন কিতাপ বাচি লবলৈ উৎসাহিত কৰা হৈছে। নতুন অংশগ্ৰহণকাৰীয়ে সহজ কিতাপ বাচি লৈ যিমান পাৰে শুদ্ধকৈ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰাৰ চেষ্টা কৰিব আৰু প্ৰয়োজনত জটিল পৃষ্ঠা সংশোধনৰ বাবে অভিজ্ঞ সেচ্ছাসেৱকৰ সহায় ল’ব। * প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে নিৰ্বাচিত কিতাপৰ তালিকা এখন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। সেই তালিকাৰ অন্তৰ্ভূক্ত কিতাপহে প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে বিবেচিত হ’ব। * ভুলকৈ কৰা মুদ্ৰণ সংশোধিত পৃষ্ঠাৰ ক্ষেত্ৰত বিচাৰকৰ মুদ্ৰণ সংশোধনৰ পৃষ্ঠা পূৰ্ববত কৰাৰ অধিকাৰ থাকিব। * অভিজ্ঞ, অনভিজ্ঞ সকলোৱে সংশোধনৰ সময়ত বানানৰ ক্ষেত্ৰত অধিক গুৰুত্ব দিব। ===সময়=== *<mark>এই প্ৰতিযোগিতাৰ সময়সীমা: ১ নৱেম্বৰ ২০২৬ ০০:০০ বজাৰ (IST) পৰা ১৫ নৱেম্বৰ ২০২৬ ২৩:৫৯ বজা (IST) পৰ্যন্ত।</mark> ==বঁটা আৰু সন্মান== * প্ৰথম পুৰস্কাৰ - ৩০০০ টকা * দ্বিতীয় পুৰস্কাৰ - ২০০০ টকা * তৃতীয় পুৰস্কাৰ - ১৫০০ টকা * উদগনিমূলক পুৰস্কাৰ- ৫০০ টকাকৈ ৪ জনক দিয়া হ’ব। * বিচাৰকৰ মাননি - ২০০০ টকাকৈ * প্ৰতিগৰাকী অংশগ্ৰহণকাৰীকে একোখনকৈ ডিজিটেল মানপত্ৰ প্ৰদান কৰা হ’ব। ==কিতাপৰ তালিকা== #[[সূচী:সংস্কৃত নাটকৰ গল্প.pdf|সংস্কৃত নাটকৰ গল্প]] #[[সূচী:পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী.pdf|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী]] (সম্পূৰ্ণ, প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ ) #[[সূচী: অজান আততায়ী.djvu|অজান আততায়ী]] (প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ) #[[সূচী:Bahu Chabi, Bahu Rong.pdf| বহু ছৱি, বহু ৰং জীৱনৰ সমাজৰ]] #[[সূচী:গুলেনাৰ.pdf|গুলেনাৰ]] (দিম্পল দাস) #[[সূচী: আসাম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ- অষ্টম অধিবেশন.pdf|আসাম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ- অষ্টম অধিবেশন]](ঈশান জ্যোতি বৰা) #[[সূচী: আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf|আনন্দৰাম বৰুৱা]] #[[ সূচী:আচাৰ বিজ্ঞান.djvu|আচাৰ বিজ্ঞান]] #[[সূচী: অসমীয়া ভাই.pdf|অসমীয়া ভাই]] (সম্পূৰ্ণ, ৰুমী বৰা) #[[সূচী:অসম বুৰঞ্জীৰ কথা.pdf|অসম বুৰঞ্জীৰ কথা]] #[[সূচী:অতুল পাঠমালা (তৃতীয় ভাগ).pdf|অতুল পাঠমালা]] #[[সূচী:অভিমন্যুবধ নাটক.pdf|অভিমন্যুবধ নাটক]] (মৌচুমী দাস) #[[সূচী:অলকা.pdf|অলকা]] (পবন বৰ্মন) #[[সূচী:অলকালৈ চিঠি.pdf|অলকালৈ চিঠি]](Jyoti Chiring) #[[সূচী:অসম-গৌৰৱ চৰিত-মালা.pdf|অসম-গৌৰৱ চৰিত-মালা]](Rishiraj Dutta) #[[সূচী:চন্দ্ৰ মল্লিকা.pdf|চন্দ্ৰ মল্লিকা]] #[[সূচী:আসাম বুৰঞ্জী হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিন 1.djvu|আসাম বুৰঞ্জী হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিন]] #[[সূচী:ব্যথাৰ সুৰ.pdf|ব্যথাৰ সুৰ]] (দিপাংকৰ দাস''' 1-67'''),(প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ''' 68-148''' )(নৰুনা -'''149-233''') #[[সূচী:দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন.pdf|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন]](সম্পূৰ্ণ, Jyoti Chiring) #[[সূচী:মাতৃজাতি.pdf|মাতৃজাতি]] (নিলোৎপল হাজৰিকা) #[[সূচী:ভোগ.pdf|ভোগ]](যদুমণি) #[[সূচী:ওডিছি.pdf|ওডিছি]] #[[সূচী:ধুমূহাৰ পাছত.pdf|ধুমূহাৰ পাছত]] ==অংশগ্ৰহণকাৰীৰ তালিকা== === অংশগ্ৰহণ কৰক === <div style="text-align:center; "> {{Clickable button|ৱিকিউৎস:ৱিকিউৎস মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা , নৱেম্বৰ ২০২৬/অংশগ্ৰহণকাৰীসকল|text=অংশগ্ৰহণ কৰক|color=blue}} </div></div> {{Hidden|অংশগ্ৰহণকাৰীৰ তালিকা|{{/অংশগ্ৰহণকাৰীসকল}}}} ==বিচাৰক== * [[:m:User:BabulB|বাবুল বৈশ্য]] * [[:m:User:হানীফ আলী|হানীফ আলী]] ==প্ৰতিযোগিতাৰ অগ্ৰগতি লক্ষ্য কৰক== https://wscontest.toolforge.org/c/394 ==ফলাফল== {|class="wikitable" |+ [https://wscontest.toolforge.org/c/394 ফলাফল] ! স্থান!! সদস্য!! বৰঙণি!! প্ৰাপ্ত নম্বৰ |- | প্ৰথম স্থান || || || |- | দ্বিতীয় স্থান || || || |- | তৃতীয় স্থান || || || |- | rowspan="4"| প্ৰেৰণাদায়ী বঁটা |||| || |- | || || |} [[শ্ৰেণী:সম্পাদনা মেলা]] [[শ্ৰেণী:ৱিকিউৎস প্ৰুফৰিডথন]] 3zea9r1oh7ilp5i0g7o1ueqy9nfqzpx 267531 267479 2026-11-12T10:25:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* কিতাপৰ তালিকা */ 267531 wikitext text/x-wiki {{Infobox recurring event | name = <!--Uses page name if omitted--> | native_name = | native_name_lang = | logo = [[File:Wikisource-logo.svg|100px]] | logo_alt = | logo_caption = | logo_size = | image = | image_size = | alt = | caption ={{Left|}} | status = মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা বৰ্তমান চলি আছে | genre = অনলাইন মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা | date = | begins = ১ নৱেম্বৰ ২০২৬ | ends = ১৫ নৱেম্বৰ ২০২৬ | frequency = ১৫ দিনীয়া | venue = | location = অনলাইন | coordinates = <!-- {{coord|LAT|LON|type:event|display=inline,title}} --> | country = অসম, ভাৰত | years_active = <!-- {{age|YYYY|mm|dd}} Date of the first occurrence --> | first = <!-- {{start date|YYYY|mm|dd}} "founded=" and "established=" also work --> | founder_name = | | last = <!-- Date of most recent event; if the event will not be held again, use {{End date|YYYY|MM|DD|df=y}} --> | prev = | next = | participants = অসমীয়া ৱিকিউৎস | attendance = | capacity = | area = | budget = | activity = | leader_name = | patron = | organised = * [[সদস্য:নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]]<br/> * [[সদস্য:Jyoti Chiring|Jyoti Chiring ]] | filing = | people = | member = | sponsor = | website = <!-- {{URL|example.com}} --> | footnotes = }} অসমীয়া ৱিকিউৎসত মুদ্ৰণ সংশোধন কৰিবলগীয়া কিতাপৰ সংখ্যাৰ লগতে ৱিকিউৎসত সদস্যসকলৰ সক্ৰিয়তা বৃদ্ধিৰ বাবে নৱেম্বৰ মাহৰ ১ তাৰিখৰপৰা পৰা ১৫ নৱেম্বৰ ,২০২৬ লৈ এখনি '''মুদ্ৰণ সংশোধন প্ৰতিযোগিতা''' আয়োজন কৰিবলৈ লোৱা হৈছে। এই সম্পাদনা মেলাখনিত প্ৰায় ৩০ খন ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছে। আশাকৰোঁ অসমীয়া ৱিকিমিডিয়াৰ সদস্যসকলে এই প্ৰতিযোগিতাখনিত অংশগহণ কৰি অসমীয়া ৱিকিউৎসত কিতাপৰ সংখ্যা বৃদ্ধিত ইন্ধন যোগাব। ==লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য== * অসমীয়া ৱিকিউৎসত অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ডিজিটেলাইজেচন দ্ৰুততৰ কৰা। * ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থৰে অসমীয়া ৱিকিউৎসত সমল বৃদ্ধি কৰা। * নতুন ৱিকিমিডিয়ানসকলৰ কৰ্মদক্ষতা আৰু কাৰ্যকৰিতাৰ উত্তৰণ ঘটোৱা। * অসমীয়া ৱিকিমিডিয়ানসকলৰ জৰিয়তে সন্মিলিত কাৰ্যকলাপ কৰা। * অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ইউনিকোড ৰূপান্তৰেৰে অসমীয়া ভাষা আৰু ঐতিহ্যৰ সংৰক্ষণ, সংবৰ্ধন আৰু প্ৰচাৰ কৰা। ==আয়োজক== * [[সদস্য:নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]] * [[সদস্য:Jyoti Chiring|Jyoti Chiring]] ==বিৱৰণ== ===নিয়মাৱলী=== * প্ৰতিযোগিতাত কেবল মুদ্ৰণ সংশোধনকহে সামৰি লোৱা হৈছে। গুৰুতৰ আসোঁৱাহ নথকা প্ৰতিটো পৃষ্ঠাৰ মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে ১ নম্বৰকৈ প্ৰদান কৰা হ’ব। বৈধকৰণৰ বাবে কোনো নম্বৰ নাথাকিব। * প্ৰতিযোগীসকলক মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে নিজৰ পচন্দ অনুসৰি একোখন কিতাপ বাচি লবলৈ উৎসাহিত কৰা হৈছে। নতুন অংশগ্ৰহণকাৰীয়ে সহজ কিতাপ বাচি লৈ যিমান পাৰে শুদ্ধকৈ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰাৰ চেষ্টা কৰিব আৰু প্ৰয়োজনত জটিল পৃষ্ঠা সংশোধনৰ বাবে অভিজ্ঞ সেচ্ছাসেৱকৰ সহায় ল’ব। * প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে নিৰ্বাচিত কিতাপৰ তালিকা এখন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। সেই তালিকাৰ অন্তৰ্ভূক্ত কিতাপহে প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে বিবেচিত হ’ব। * ভুলকৈ কৰা মুদ্ৰণ সংশোধিত পৃষ্ঠাৰ ক্ষেত্ৰত বিচাৰকৰ মুদ্ৰণ সংশোধনৰ পৃষ্ঠা পূৰ্ববত কৰাৰ অধিকাৰ থাকিব। * অভিজ্ঞ, অনভিজ্ঞ সকলোৱে সংশোধনৰ সময়ত বানানৰ ক্ষেত্ৰত অধিক গুৰুত্ব দিব। ===সময়=== *<mark>এই প্ৰতিযোগিতাৰ সময়সীমা: ১ নৱেম্বৰ ২০২৬ ০০:০০ বজাৰ (IST) পৰা ১৫ নৱেম্বৰ ২০২৬ ২৩:৫৯ বজা (IST) পৰ্যন্ত।</mark> ==বঁটা আৰু সন্মান== * প্ৰথম পুৰস্কাৰ - ৩০০০ টকা * দ্বিতীয় পুৰস্কাৰ - ২০০০ টকা * তৃতীয় পুৰস্কাৰ - ১৫০০ টকা * উদগনিমূলক পুৰস্কাৰ- ৫০০ টকাকৈ ৪ জনক দিয়া হ’ব। * বিচাৰকৰ মাননি - ২০০০ টকাকৈ * প্ৰতিগৰাকী অংশগ্ৰহণকাৰীকে একোখনকৈ ডিজিটেল মানপত্ৰ প্ৰদান কৰা হ’ব। ==কিতাপৰ তালিকা== #[[সূচী:সংস্কৃত নাটকৰ গল্প.pdf|সংস্কৃত নাটকৰ গল্প]] #[[সূচী:পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী.pdf|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী]] (সম্পূৰ্ণ, প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ ) #[[সূচী: অজান আততায়ী.djvu|অজান আততায়ী]] (প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ) #[[সূচী:Bahu Chabi, Bahu Rong.pdf| বহু ছৱি, বহু ৰং জীৱনৰ সমাজৰ]] #[[সূচী:গুলেনাৰ.pdf|গুলেনাৰ]] (দিম্পল দাস) #[[সূচী: আসাম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ- অষ্টম অধিবেশন.pdf|আসাম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ- অষ্টম অধিবেশন]](ঈশান জ্যোতি বৰা) #[[সূচী: আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf|আনন্দৰাম বৰুৱা]] #[[ সূচী:আচাৰ বিজ্ঞান.djvu|আচাৰ বিজ্ঞান]] #[[সূচী: অসমীয়া ভাই.pdf|অসমীয়া ভাই]] (সম্পূৰ্ণ, ৰুমী বৰা) #[[সূচী:অসম বুৰঞ্জীৰ কথা.pdf|অসম বুৰঞ্জীৰ কথা]] #[[সূচী:অতুল পাঠমালা (তৃতীয় ভাগ).pdf|অতুল পাঠমালা]] #[[সূচী:অভিমন্যুবধ নাটক.pdf|অভিমন্যুবধ নাটক]] (মৌচুমী দাস) #[[সূচী:অলকা.pdf|অলকা]] (পবন বৰ্মন) #[[সূচী:অলকালৈ চিঠি.pdf|অলকালৈ চিঠি]](Jyoti Chiring) #[[সূচী:অসম-গৌৰৱ চৰিত-মালা.pdf|অসম-গৌৰৱ চৰিত-মালা]](Rishiraj Dutta) #[[সূচী:চন্দ্ৰ মল্লিকা.pdf|চন্দ্ৰ মল্লিকা]] #[[সূচী:আসাম বুৰঞ্জী হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিন 1.djvu|আসাম বুৰঞ্জী হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিন]] #[[সূচী:ব্যথাৰ সুৰ.pdf|ব্যথাৰ সুৰ]] (দিপাংকৰ দাস''' 1-67'''),(প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ''' 68-148''' )(নৰুনা -'''149-233''') #[[সূচী:দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন.pdf|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন]](সম্পূৰ্ণ, Jyoti Chiring) #[[সূচী:মাতৃজাতি.pdf|মাতৃজাতি]] (নিলোৎপল হাজৰিকা) #[[সূচী:ভোগ.pdf|ভোগ]](যদুমণি,সম্পূৰ্ণ) #[[সূচী:ওডিছি.pdf|ওডিছি]] #[[সূচী:ধুমূহাৰ পাছত.pdf|ধুমূহাৰ পাছত]] ==অংশগ্ৰহণকাৰীৰ তালিকা== === অংশগ্ৰহণ কৰক === <div style="text-align:center; "> {{Clickable button|ৱিকিউৎস:ৱিকিউৎস মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা , নৱেম্বৰ ২০২৬/অংশগ্ৰহণকাৰীসকল|text=অংশগ্ৰহণ কৰক|color=blue}} </div></div> {{Hidden|অংশগ্ৰহণকাৰীৰ তালিকা|{{/অংশগ্ৰহণকাৰীসকল}}}} ==বিচাৰক== * [[:m:User:BabulB|বাবুল বৈশ্য]] * [[:m:User:হানীফ আলী|হানীফ আলী]] ==প্ৰতিযোগিতাৰ অগ্ৰগতি লক্ষ্য কৰক== https://wscontest.toolforge.org/c/394 ==ফলাফল== {|class="wikitable" |+ [https://wscontest.toolforge.org/c/394 ফলাফল] ! স্থান!! সদস্য!! বৰঙণি!! প্ৰাপ্ত নম্বৰ |- | প্ৰথম স্থান || || || |- | দ্বিতীয় স্থান || || || |- | তৃতীয় স্থান || || || |- | rowspan="4"| প্ৰেৰণাদায়ী বঁটা |||| || |- | || || |} [[শ্ৰেণী:সম্পাদনা মেলা]] [[শ্ৰেণী:ৱিকিউৎস প্ৰুফৰিডথন]] 7p1iu71titub8tp80lvmnhzssufllr8 267532 267531 2026-11-12T10:26:37Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* কিতাপৰ তালিকা */ 267532 wikitext text/x-wiki {{Infobox recurring event | name = <!--Uses page name if omitted--> | native_name = | native_name_lang = | logo = [[File:Wikisource-logo.svg|100px]] | logo_alt = | logo_caption = | logo_size = | image = | image_size = | alt = | caption ={{Left|}} | status = মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা বৰ্তমান চলি আছে | genre = অনলাইন মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা | date = | begins = ১ নৱেম্বৰ ২০২৬ | ends = ১৫ নৱেম্বৰ ২০২৬ | frequency = ১৫ দিনীয়া | venue = | location = অনলাইন | coordinates = <!-- {{coord|LAT|LON|type:event|display=inline,title}} --> | country = অসম, ভাৰত | years_active = <!-- {{age|YYYY|mm|dd}} Date of the first occurrence --> | first = <!-- {{start date|YYYY|mm|dd}} "founded=" and "established=" also work --> | founder_name = | | last = <!-- Date of most recent event; if the event will not be held again, use {{End date|YYYY|MM|DD|df=y}} --> | prev = | next = | participants = অসমীয়া ৱিকিউৎস | attendance = | capacity = | area = | budget = | activity = | leader_name = | patron = | organised = * [[সদস্য:নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]]<br/> * [[সদস্য:Jyoti Chiring|Jyoti Chiring ]] | filing = | people = | member = | sponsor = | website = <!-- {{URL|example.com}} --> | footnotes = }} অসমীয়া ৱিকিউৎসত মুদ্ৰণ সংশোধন কৰিবলগীয়া কিতাপৰ সংখ্যাৰ লগতে ৱিকিউৎসত সদস্যসকলৰ সক্ৰিয়তা বৃদ্ধিৰ বাবে নৱেম্বৰ মাহৰ ১ তাৰিখৰপৰা পৰা ১৫ নৱেম্বৰ ,২০২৬ লৈ এখনি '''মুদ্ৰণ সংশোধন প্ৰতিযোগিতা''' আয়োজন কৰিবলৈ লোৱা হৈছে। এই সম্পাদনা মেলাখনিত প্ৰায় ৩০ খন ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰা হৈছে। আশাকৰোঁ অসমীয়া ৱিকিমিডিয়াৰ সদস্যসকলে এই প্ৰতিযোগিতাখনিত অংশগহণ কৰি অসমীয়া ৱিকিউৎসত কিতাপৰ সংখ্যা বৃদ্ধিত ইন্ধন যোগাব। ==লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য== * অসমীয়া ৱিকিউৎসত অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ডিজিটেলাইজেচন দ্ৰুততৰ কৰা। * ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থৰে অসমীয়া ৱিকিউৎসত সমল বৃদ্ধি কৰা। * নতুন ৱিকিমিডিয়ানসকলৰ কৰ্মদক্ষতা আৰু কাৰ্যকৰিতাৰ উত্তৰণ ঘটোৱা। * অসমীয়া ৱিকিমিডিয়ানসকলৰ জৰিয়তে সন্মিলিত কাৰ্যকলাপ কৰা। * অসমীয়া গ্ৰন্থৰ ইউনিকোড ৰূপান্তৰেৰে অসমীয়া ভাষা আৰু ঐতিহ্যৰ সংৰক্ষণ, সংবৰ্ধন আৰু প্ৰচাৰ কৰা। ==আয়োজক== * [[সদস্য:নৰুনা বৰুৱা|নৰুনা বৰুৱা]] * [[সদস্য:Jyoti Chiring|Jyoti Chiring]] ==বিৱৰণ== ===নিয়মাৱলী=== * প্ৰতিযোগিতাত কেবল মুদ্ৰণ সংশোধনকহে সামৰি লোৱা হৈছে। গুৰুতৰ আসোঁৱাহ নথকা প্ৰতিটো পৃষ্ঠাৰ মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে ১ নম্বৰকৈ প্ৰদান কৰা হ’ব। বৈধকৰণৰ বাবে কোনো নম্বৰ নাথাকিব। * প্ৰতিযোগীসকলক মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে নিজৰ পচন্দ অনুসৰি একোখন কিতাপ বাচি লবলৈ উৎসাহিত কৰা হৈছে। নতুন অংশগ্ৰহণকাৰীয়ে সহজ কিতাপ বাচি লৈ যিমান পাৰে শুদ্ধকৈ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰাৰ চেষ্টা কৰিব আৰু প্ৰয়োজনত জটিল পৃষ্ঠা সংশোধনৰ বাবে অভিজ্ঞ সেচ্ছাসেৱকৰ সহায় ল’ব। * প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে নিৰ্বাচিত কিতাপৰ তালিকা এখন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। সেই তালিকাৰ অন্তৰ্ভূক্ত কিতাপহে প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে বিবেচিত হ’ব। * ভুলকৈ কৰা মুদ্ৰণ সংশোধিত পৃষ্ঠাৰ ক্ষেত্ৰত বিচাৰকৰ মুদ্ৰণ সংশোধনৰ পৃষ্ঠা পূৰ্ববত কৰাৰ অধিকাৰ থাকিব। * অভিজ্ঞ, অনভিজ্ঞ সকলোৱে সংশোধনৰ সময়ত বানানৰ ক্ষেত্ৰত অধিক গুৰুত্ব দিব। ===সময়=== *<mark>এই প্ৰতিযোগিতাৰ সময়সীমা: ১ নৱেম্বৰ ২০২৬ ০০:০০ বজাৰ (IST) পৰা ১৫ নৱেম্বৰ ২০২৬ ২৩:৫৯ বজা (IST) পৰ্যন্ত।</mark> ==বঁটা আৰু সন্মান== * প্ৰথম পুৰস্কাৰ - ৩০০০ টকা * দ্বিতীয় পুৰস্কাৰ - ২০০০ টকা * তৃতীয় পুৰস্কাৰ - ১৫০০ টকা * উদগনিমূলক পুৰস্কাৰ- ৫০০ টকাকৈ ৪ জনক দিয়া হ’ব। * বিচাৰকৰ মাননি - ২০০০ টকাকৈ * প্ৰতিগৰাকী অংশগ্ৰহণকাৰীকে একোখনকৈ ডিজিটেল মানপত্ৰ প্ৰদান কৰা হ’ব। ==কিতাপৰ তালিকা== #[[সূচী:সংস্কৃত নাটকৰ গল্প.pdf|সংস্কৃত নাটকৰ গল্প]] #[[সূচী:পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী.pdf|পম্পিয়াইৰ প্ৰলয় কাহিনী]] (সম্পূৰ্ণ, প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ ) #[[সূচী: অজান আততায়ী.djvu|অজান আততায়ী]] (সম্পূৰ্ণ,প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ) #[[সূচী:Bahu Chabi, Bahu Rong.pdf| বহু ছৱি, বহু ৰং জীৱনৰ সমাজৰ]] #[[সূচী:গুলেনাৰ.pdf|গুলেনাৰ]] (দিম্পল দাস) #[[সূচী: আসাম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ- অষ্টম অধিবেশন.pdf|আসাম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ অভিভাষণ- অষ্টম অধিবেশন]](ঈশান জ্যোতি বৰা) #[[সূচী: আনন্দৰাম বৰুৱা.pdf|আনন্দৰাম বৰুৱা]] #[[ সূচী:আচাৰ বিজ্ঞান.djvu|আচাৰ বিজ্ঞান]] #[[সূচী: অসমীয়া ভাই.pdf|অসমীয়া ভাই]] (সম্পূৰ্ণ, ৰুমী বৰা) #[[সূচী:অসম বুৰঞ্জীৰ কথা.pdf|অসম বুৰঞ্জীৰ কথা]] #[[সূচী:অতুল পাঠমালা (তৃতীয় ভাগ).pdf|অতুল পাঠমালা]] #[[সূচী:অভিমন্যুবধ নাটক.pdf|অভিমন্যুবধ নাটক]] (মৌচুমী দাস) #[[সূচী:অলকা.pdf|অলকা]] (পবন বৰ্মন) #[[সূচী:অলকালৈ চিঠি.pdf|অলকালৈ চিঠি]](Jyoti Chiring) #[[সূচী:অসম-গৌৰৱ চৰিত-মালা.pdf|অসম-গৌৰৱ চৰিত-মালা]](Rishiraj Dutta) #[[সূচী:চন্দ্ৰ মল্লিকা.pdf|চন্দ্ৰ মল্লিকা]] #[[সূচী:আসাম বুৰঞ্জী হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিন 1.djvu|আসাম বুৰঞ্জী হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামিন]] #[[সূচী:ব্যথাৰ সুৰ.pdf|ব্যথাৰ সুৰ]] (দিপাংকৰ দাস''' 1-67'''),(প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ''' 68-148''' )(নৰুনা -'''149-233''') #[[সূচী:দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন.pdf|দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন]](সম্পূৰ্ণ, Jyoti Chiring) #[[সূচী:মাতৃজাতি.pdf|মাতৃজাতি]] (নিলোৎপল হাজৰিকা) #[[সূচী:ভোগ.pdf|ভোগ]](যদুমণি,সম্পূৰ্ণ) #[[সূচী:ওডিছি.pdf|ওডিছি]] #[[সূচী:ধুমূহাৰ পাছত.pdf|ধুমূহাৰ পাছত]] ==অংশগ্ৰহণকাৰীৰ তালিকা== === অংশগ্ৰহণ কৰক === <div style="text-align:center; "> {{Clickable button|ৱিকিউৎস:ৱিকিউৎস মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা , নৱেম্বৰ ২০২৬/অংশগ্ৰহণকাৰীসকল|text=অংশগ্ৰহণ কৰক|color=blue}} </div></div> {{Hidden|অংশগ্ৰহণকাৰীৰ তালিকা|{{/অংশগ্ৰহণকাৰীসকল}}}} ==বিচাৰক== * [[:m:User:BabulB|বাবুল বৈশ্য]] * [[:m:User:হানীফ আলী|হানীফ আলী]] ==প্ৰতিযোগিতাৰ অগ্ৰগতি লক্ষ্য কৰক== https://wscontest.toolforge.org/c/394 ==ফলাফল== {|class="wikitable" |+ [https://wscontest.toolforge.org/c/394 ফলাফল] ! স্থান!! সদস্য!! বৰঙণি!! প্ৰাপ্ত নম্বৰ |- | প্ৰথম স্থান || || || |- | দ্বিতীয় স্থান || || || |- | তৃতীয় স্থান || || || |- | rowspan="4"| প্ৰেৰণাদায়ী বঁটা |||| || |- | || || |} [[শ্ৰেণী:সম্পাদনা মেলা]] [[শ্ৰেণী:ৱিকিউৎস প্ৰুফৰিডথন]] 9nkmdsk53cab24ek8e4hft2papc0zgf 104 94692 267486 264093 2026-11-12T07:51:28Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267486 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{Dhr|2em}} {{center|{{larger|'''ট্ৰ'জান যুদ্ধ।}}}}</noinclude>{{gap}}পুৰণি কালত গ্ৰীক আৰু ট্ৰ'জান সকলৰ ভিতৰত এখন বৰ ডাঙৰ যুঁজ লাগে, সেই যুঁজখন দহ বছৰৰ মূৰত হে শেষ হয়। সেই যুঁজৰ বিৱৰণ ইলিয়াডত বহলাই লিখা হৈছে। পাঠক সকলৰ সুবিধাৰ নিমিত্তে ইয়াত আকৌ তাক সংক্ষিপ্ত ভাৱে লিখা হ’ল। {{gap}}সেই ৰণখনত দেৱতাসলেও উভয় পক্ষক সহায় কৰিছিল। গ্ৰীক দেৱতাসকলৰ পৰিচয় ইয়াত দিয়া হ’ল। গ্ৰীক দেৱ দেৱী সকলে অলিম্পাচ পৰ্ব্বতৰ শৃঙ্গত বাস কৰিছিল। জিয়াচ্ বা জুপিটাৰেই হৈছে দেৱতাসকলৰ ৰজা বা দেৱৰাজ, তেওঁৰ ঘৈণীয়েৰক নাম জুনো, তেওঁলোকৰ জীয়েকৰ নাম হৈছে মিনাৰ্ভা বা এথিনি, এওঁৰ জন্ম বৰ অদ্ভুত ধৰণে হয়। এদিন দেৱৰাজৰ সাঙ্ঘাটিক ধৰণে মূৰষ বিষ উঠাত আৰু কোনোমতেই সেই বিষ নকমাত দেৱৰাজে তত নাপাই অৱশেষত ভলকানক মাটি আনি নিজৰ মূৰটো কুঠাৰেৰে দুফাল কৰিবলৈ আদেশ দিলে। সেই আদেশ মতে ভালকানে দেৱৰাজৰ মূৰটো কুঠাৰেৰে দুফাল কৰি পেলোৱাত, সুন্দৰ বৰ্ম্ম পিন্ধি হাতত এপাট থাপৰ লৈ দেৱৰাজৰ মূৰৰ পৰা এথিনি জাপ মাৰি বাহিৰ হ’ল। এৱেই গ্ৰীকসকলৰ যুদ্ধ আৰু বিদ্যাৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী, এওঁৰ আন এটি নাম মিনাৰ্ভা। {{gap}}এই কেই জনাত বাদেও আৰু বহুতো দেৱদেৱী—আছে। তাৰ ভিতৰত এপ’লো হৈছে সূৰ্য্যদেৱতা; এওঁৰ ভনীয়েক আটেমিচ্ বা ডায়ানাই হৈছে পশু-পক্ষীবোৰৰ ৰক্ষাকৰ্ত্ৰী দেৱী।{{nop}}<noinclude></noinclude> i0wxsszhpdwsdl13bttg0fv94a3psrz 104 94693 267515 264094 2026-11-12T09:41:41Z যদুমণি 4400 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267515 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="যদুমণি" />{{rh|২|ওডিছি|}}</noinclude>{{gap}}পচেইডন্ বা নেপ্টুনেই সমূদ্ৰ দেৱতা; প্লুটো পৰলোক বা সিপুৰীৰ ৰজা, আৰু মাৰ্কুৰি হৈছে দেৱদূত। হেফাইষ্টচ্, বা ভলকান্ হৈছে বিশ্বকৰ্ম্মা এওঁ দেৱৰাজৰ বৰ্জ্ৰ, দেবতাসকলৰ বহা সিংহাসন, দেৱমন্দিৰ আৰু মহাবীৰসকলৰ বৰ্ম্ম তৈয়াৰ কৰে। এওঁৰ এখন ভৰি খোৰা,সৰুতে এওঁ বৰ দুৰ্ব্বল আৰু দেখাত বৰ কদাকাৰ আছিল। সেই বাবে মাক জুনোয়ে তেওঁক দেখিব নোৱাৰিছিল, এদিন খং উঠি মাকে ভৰি দুখনত ধৰি তেওঁক আচাৰ মাৰি স্বৰ্গৰ পৰা পৃথিবীত পেলাই দিয়াত এখন ভৰি ভাগি খোঁৰা হয়। মাৰ্জ্জ হৈছে ৰন দেবতা। জুপিটাৰৰ জীযেক ভিনাচেই হৈছে প্ৰেম আৰু সৌন্দৰ্য্যৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেবী, এওঁৰ আন এটা নাম এফ্ৰোদাইট। {{gap}}জুনো, ভিনাচ, আৰু মিনাৰ্ভা, এই তিনিও গৰাকী দেৱী অতি ৰূপৱতী আৰু বৰ পৰাক্ৰমী আছিল।এওঁলোকৰ ভিতৰত কোন বেছি ৰূপৱতী, এই কথাটো লৈ সদায় এটা অৰিয়া-অৰি ভাৱ চলি আছিল, ই জনাই বোলে মই হে বেছি ৰূপৱতী, সিজনাই বোলে মই হে বেছি ৰূপৱতী। এদিন এই কথাটো তেওঁলোকৰ ভিতৰত বৰ কাজিয়া হ’ল আৰু তাৰ এটা মীমাংসা হ’ব লাগে বুলি ট্ৰয় দেশৰ ৰজা প্ৰায়মৰ পুতেক পেৰিছক সেই বিচাৰ কৰাৰ বাবে মধ্যস্থ মানে। {{gap}}পেৰিছ নিজেও বৰ ৰূপৱান আছিল। তিনিও গৰাকী দেবী ইডা পৰ্ব্বতটো লৈ পেৰিছৰ ওচৰত থিয় দি ক’লে আমাৰ তিনিওৰো ভিতৰত বেচি ৰূপৱতী কোন সেই কথাটো বিচাৰ কৰাৰ নিমিত্তে তোমাক আমি মধ্যস্থ মানিছোঁ; তুমি যাকে বেছি ৰূপৱতী বুলি ভাবা তেওঁৰ হাতত এটি সোণৰ আপেল দিব। এই কথা কৈ প্ৰত্যেকে পেৰিছক ফুচলাবলৈ ধৰিলে। জুনোৱে তেওঁৰ কাণত<noinclude></noinclude> lcf6uxemaolcmrlgszibb9r1hb2cwgj 107 94834 267448 264361 2026-11-12T05:03:37Z হানিফ আলী 1925 267448 wikitext text/x-wiki এই কিতাপখন মই সম্পাদনা কৰিবলৈ লৈছো। মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা, নৱেম্বৰ,২০২৬ [[সদস্য:Rishiraj Dutta01|Rishiraj Dutta01]] ([[সদস্য বাৰ্তা:Rishiraj Dutta01|বাৰ্তা]]) ০৭:০৪, ১ নৱেম্বৰ ২০২৬ (IST) == ভুল সংশোধন == এই সূচীৰ কিছুমান পৃষ্ঠা পুনৰ পৰীক্ষা কৰাৰ প্ৰয়জন আছে। কিছুমান নিৰ্দ্দিষ্ট পৃষ্ঠা পৰিদৰ্শন কৰাত তলত দিয়া ধৰণে ভুল পোৱা গৈছে। # <nowiki>{{gap}}</nowiki> কিছুমান পৃষ্ঠাত এই সাঁচ বাকী আছে। # <nowiki>{{nop}}</nowiki> কিছুমান পৃষ্ঠাত এই সাঁচ বাকী আছে। # কিছুমান পৃষ্ঠাত শাৰীবোৰ মিলাই যোৱা নাই। গতিকে সম্পাদকক অনুৰোধ জনাও যে, পৃষ্ঠাবোৰ পৰীক্ষা কৰি সংশোধন কৰে যেন- ধন্যবাদ। [[সদস্য:হানিফ আলী|হানিফ আলী]] ([[সদস্য বাৰ্তা:হানিফ আলী|বাৰ্তা]]) ১০:৩৩, ১২ নৱেম্বৰ ২০২৬ (IST) fy0qx1nd6gh67pls67uwuhhi2scxoim 104 94835 267460 264362 2026-11-12T05:16:10Z Rishiraj Dutta01 4255 267460 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh||৩|}}</noinclude>তেওঁৰে শলাগ লৈ এই নাটকত "শুনিবাহা সভাসদগুন। ৰাম নৱৰ্মীৰ বিৱৰণ॥” বুলি আৰম্ভ কৰি এটি কবিতাও লগতে দিয়া "হৈছিল। এই নাটকৰ নায়ক ৰাম আৰু নায়িকা নৱমীৰ গুপ্ত প্ৰণয় যেতিয়া ধৰা পৰিল, গোসায়ে তেওঁলোক আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ লোকসমূহক সমাজৰ পৰা হোকা-পানা বন্ধ কৰালে। সেই ৰাতিলৈ গোসায়ে এটা সমাজিক দেখিলে। আৰু পুৱালৈ তাৰ সকলো কথা তেওঁৰ শিষ্য আৰু আন সকলোকে কলে-- "কালি ৰাতি কলাকৈ এজন চুটি-চাপৰ বামুণে বগা কাপোৰ পিন্ধি ( আৰু সেই বগা কাপোৰত বহুতো হল আছিল) আহি মোক কলে, “হেবা গোসাই, চোৱাচোন বাৰু, মোৰ কাপোৰত কিমান হুল! তুমি নতুনকৈ আকৌ এটা কিন্তু বিন্ধিলা?” ইত্যাদি। এই বামুণজন দেউতাই বিদ্যাসাগৰকে দেখুৱাইছে। গোদায়ে পুৰা এই বাবে অনুতাপ কৰিছে আৰু তাতে নাটকখন সমাপ্ত হৈছে। মোৰ মনেৰে গোসাঁইৰ হোকা-পানী বন্ধৰ আদেশ 'বাহাল থাকিয়ে গল যি হেতুকে দেশাচাৰ মানিব লাগে বুলি কোৱা হয়। গীত বা কবিতাটিত অৱশ্যে এনে দেশাচাৰ উঠি যাব লাগে বুলিয়ে কোৱা হৈছে; কিন্তু গোসায়ে সেই গীত গোৱা নাই, গায়কেছে গাইছে। এই গীতটিৰ ৰচনা বিতোপন। {{gap}}পিতাদেৱে “গুৰুদস্তু" নাম লৈ কেইবাটাও পদ্য ৰচনা কৰা বুলি লিখা কথাও সচা। ১৮৫৮ত কলিকতাৰ পৰা উলটি আহোতে দেউতাই নাৱত এই সময়োপযোগী ৰাম-নৱনী নাটক লিখিছিল। কলিকতাৰ চুকীয়া ষ্ট্ৰীটত হোৱা প্ৰথম বিধবা বিবাহতে নহয়, পাছৰ আৰু দুই-তিনিখন তেনে বিয়াত তেখেতে যোগ দিছিল। তেখেতে আইন পঢ়িছিল আৰু আইনৰ এটা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। সেই {{nop}}<noinclude></noinclude> 2fthmczy5hvqmr5ocnrgkhvrnoqbcy3 267461 267460 2026-11-12T05:17:56Z Rishiraj Dutta01 4255 267461 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh||৩|}}</noinclude>তেওঁৰে শলাগ লৈ এই নাটকত "শুনিবাহা সভাসদজন। ৰাম নৱৰ্মীৰ বিৱৰণ॥” বুলি আৰম্ভ কৰি এটি কবিতাও লগতে দিয়া "হৈছিল। এই নাটকৰ নায়ক ৰাম আৰু নায়িকা নৱমীৰ গুপ্ত প্ৰণয় যেতিয়া ধৰা পৰিল, গোসায়ে তেওঁলোক আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ লোকসমূহক সমাজৰ পৰা হোকা-পানা বন্ধ কৰালে। সেই ৰাতিলৈ গোসায়ে এটা সমাজিক দেখিলে। আৰু পুৱালৈ তাৰ সকলো কথা তেওঁৰ শিষ্য আৰু আন সকলোকে কলে-- "কালি ৰাতি কলাকৈ এজন চুটি-চাপৰ বামুণে বগা কাপোৰ পিন্ধি ( আৰু সেই বগা কাপোৰত বহুতো হল আছিল) আহি মোক কলে, “হেবা গোসাই, চোৱাচোন বাৰু, মোৰ কাপোৰত কিমান হুল! তুমি নতুনকৈ আকৌ এটা কিন্তু বিন্ধিলা?” ইত্যাদি। এই বামুণজন দেউতাই বিদ্যাসাগৰকে দেখুৱাইছে। গোদায়ে পুৰা এই বাবে অনুতাপ কৰিছে আৰু তাতে নাটকখন সমাপ্ত হৈছে। মোৰ মনেৰে গোসাঁইৰ হোকা-পানী বন্ধৰ আদেশ 'বাহাল থাকিয়ে গল যি হেতুকে দেশাচাৰ মানিব লাগে বুলি কোৱা হয়। গীত বা কবিতাটিত অৱশ্যে এনে দেশাচাৰ উঠি যাব লাগে বুলিয়ে কোৱা হৈছে; কিন্তু গোসায়ে সেই গীত গোৱা নাই, গায়কেছে গাইছে। এই গীতটিৰ ৰচনা বিতোপন। {{gap}}পিতাদেৱে “গুৰুদস্তু" নাম লৈ কেইবাটাও পদ্য ৰচনা কৰা বুলি লিখা কথাও সচা। ১৮৫৮ত কলিকতাৰ পৰা উলটি আহোতে দেউতাই নাৱত এই সময়োপযোগী ৰাম-নৱনী নাটক লিখিছিল। কলিকতাৰ চুকীয়া ষ্ট্ৰীটত হোৱা প্ৰথম বিধবা বিবাহতে নহয়, পাছৰ আৰু দুই-তিনিখন তেনে বিয়াত তেখেতে যোগ দিছিল। তেখেতে আইন পঢ়িছিল আৰু আইনৰ এটা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। সেই {{nop}}<noinclude></noinclude> 25j3gy7en5hfag342guhthtxbo7uubr 267463 267461 2026-11-12T05:18:33Z Rishiraj Dutta01 4255 267463 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh||৩|}}</noinclude>তেওঁৰে শলাগ লৈ এই নাটকত "শুনিবাহা সভাসদজন। ৰাম নৱমীৰ বিৱৰণ॥” বুলি আৰম্ভ কৰি এটি কবিতাও লগতে দিয়া "হৈছিল। এই নাটকৰ নায়ক ৰাম আৰু নায়িকা নৱমীৰ গুপ্ত প্ৰণয় যেতিয়া ধৰা পৰিল, গোসায়ে তেওঁলোক আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ লোকসমূহক সমাজৰ পৰা হোকা-পানা বন্ধ কৰালে। সেই ৰাতিলৈ গোসায়ে এটা সমাজিক দেখিলে। আৰু পুৱালৈ তাৰ সকলো কথা তেওঁৰ শিষ্য আৰু আন সকলোকে কলে-- "কালি ৰাতি কলাকৈ এজন চুটি-চাপৰ বামুণে বগা কাপোৰ পিন্ধি ( আৰু সেই বগা কাপোৰত বহুতো হল আছিল) আহি মোক কলে, “হেবা গোসাই, চোৱাচোন বাৰু, মোৰ কাপোৰত কিমান হুল! তুমি নতুনকৈ আকৌ এটা কিন্তু বিন্ধিলা?” ইত্যাদি। এই বামুণজন দেউতাই বিদ্যাসাগৰকে দেখুৱাইছে। গোদায়ে পুৰা এই বাবে অনুতাপ কৰিছে আৰু তাতে নাটকখন সমাপ্ত হৈছে। মোৰ মনেৰে গোসাঁইৰ হোকা-পানী বন্ধৰ আদেশ 'বাহাল থাকিয়ে গল যি হেতুকে দেশাচাৰ মানিব লাগে বুলি কোৱা হয়। গীত বা কবিতাটিত অৱশ্যে এনে দেশাচাৰ উঠি যাব লাগে বুলিয়ে কোৱা হৈছে; কিন্তু গোসায়ে সেই গীত গোৱা নাই, গায়কেছে গাইছে। এই গীতটিৰ ৰচনা বিতোপন। {{gap}}পিতাদেৱে “গুৰুদস্তু" নাম লৈ কেইবাটাও পদ্য ৰচনা কৰা বুলি লিখা কথাও সচা। ১৮৫৮ত কলিকতাৰ পৰা উলটি আহোতে দেউতাই নাৱত এই সময়োপযোগী ৰাম-নৱনী নাটক লিখিছিল। কলিকতাৰ চুকীয়া ষ্ট্ৰীটত হোৱা প্ৰথম বিধবা বিবাহতে নহয়, পাছৰ আৰু দুই-তিনিখন তেনে বিয়াত তেখেতে যোগ দিছিল। তেখেতে আইন পঢ়িছিল আৰু আইনৰ এটা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। সেই {{nop}}<noinclude></noinclude> 78ob09ih3gz7csv4p2bx8lffczj04xj 107 95113 267261 265035 2026-11-11T12:37:34Z হানিফ আলী 1925 267261 wikitext text/x-wiki == মুদ্ৰণ সংশোধন == এই কিতাপখন মই কৰিব খুজিছো [[সদস্য:প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ|প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ]] ([[সদস্য বাৰ্তা:প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ|বাৰ্তা]]) ২৩:২৪, ৩ নৱেম্বৰ ২০২৬ (IST) == পুনৰিক্ষণ == এই সূচীৰ কিছুমান পৃষ্ঠাত '''শিৰোনাম অংশ'''ত লিখা থকা গ্ৰন্থখনৰ নাম আৰু পৃষ্ঠা নংবোৰ ওলোটা হৈ আছে। সম্পাদকক অনুৰোধ জনাও যে, পৃষ্ঠাবোৰ পুনৰ এবাৰ পৰীক্ষা যেন। ধন্যবাদ- [[সদস্য:হানিফ আলী|হানিফ আলী]] ([[সদস্য বাৰ্তা:হানিফ আলী|বাৰ্তা]]) ১৮:০৭, ১১ নৱেম্বৰ ২০২৬ (IST) c1bpvi1cy0iine2juau33ycnro61cnv 267262 267261 2026-11-11T12:38:04Z হানিফ আলী 1925 /* পুনৰিক্ষণ */ 267262 wikitext text/x-wiki == মুদ্ৰণ সংশোধন == এই কিতাপখন মই কৰিব খুজিছো [[সদস্য:প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ|প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ]] ([[সদস্য বাৰ্তা:প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ|বাৰ্তা]]) ২৩:২৪, ৩ নৱেম্বৰ ২০২৬ (IST) == পুনৰিক্ষণ == এই সূচীৰ কিছুমান পৃষ্ঠাত '''শিৰোনাম অংশ'''ত লিখা থকা গ্ৰন্থখনৰ নাম আৰু পৃষ্ঠা নংবোৰ ওলোটা হৈ আছে। সম্পাদকক অনুৰোধ জনাও যে, পৃষ্ঠাবোৰ পুনৰ এবাৰ পৰীক্ষা কৰে যেন। ধন্যবাদ- [[সদস্য:হানিফ আলী|হানিফ আলী]] ([[সদস্য বাৰ্তা:হানিফ আলী|বাৰ্তা]]) ১৮:০৭, ১১ নৱেম্বৰ ২০২৬ (IST) b4qgwt8yb2y243g3ggy6b21zyocho0w 104 95225 267464 265359 2026-11-12T05:19:21Z Rishiraj Dutta01 4255 267464 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" /></noinclude>{{Xxxx-larger|{{center|গুণাভিৰাম বৰুৱা}}}} {{center|{{X-larger|পাতনি}}}} {{gap}}তোমালোকে গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ নাম শুনিছা নহয়? আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ দৰে তেওঁৰ পিছতে এৱো অসমৰ এজন ডাঙৰ মানুহ। ডাঙৰ মানুহ বুলিলে তোমালোকে অকল শকত-দীঘল মানুহকে বুজা জানো? ডাঙৰ বিদ্যা-বুদ্ধি থাক ওখ মনৰ মহৎ কাৰ্য্য কৰা মানুহেইহে প্ৰকৃত ডাঙৰ মানুহ। গুণাভিৰাম বৰুৰাও এখন এনে লোক আছিল। {{gap}}তোমালোকে ভাৰতবৰ্ষ বা অসমৰ বুৰঞ্জী পঢ়িছা চাগৈ। তাত অনেক বীৰ,ৰজা আৰু মহাপুৰুষৰ কথা পঢ়িব পোৱাঁ। গুণাভিৰাম তেনে বীৰ, ৰজা বা মহাপুৰুষ নাছিল। তথাপি এওঁৰ জীৱন চৰিত্ৰ তোমালোকে জনা উচিত। সৰহ কি, তেনে বীৰ ৰজা আৰু মহাপুৰুষৰ জীৱনীতকৈ এনে লোকৰ জীৱনী সাধাৰণতে সৰহ কাজুৱা। কিয়নো আমি আলেকজেণ্ডাৰ, চিলাৰায় বা লাচিতৰ দৰে বীৰ হব নোৱাৰিবও পাৰো;অশোক, নৰনাৰায়ণ, আকবৰ বা ৰুদ্ৰসিংহৰ নিচিনা ৰজা হবৰ সুবিধাও সকলোৰে ভাগ্যত নঘটা অসম্ভৱ নহয়;যীশুখৃষ্ট, মহম্মদ বা শঙ্কৰ-দেৱৰ দৰে মহাপুৰুষ পৃথিবীত ঘনাই ঘনাই নোলোৱা স্বাভাবিক;কিন্তু আনন্দৰাম, গুণাভিৰাম বা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ নিচিনা ডাঙৰ মানুহ আমি সকলোৱেই যত্ন কৰিলে হব পাৰোহক। দূৰ দেশৰ বা অতীত কালৰ মহাপুৰুষসকলৰ লগত আমাৰ অৱস্থাৰ বহুত লৰ; আৰু সময় শক্তিৰো বহুত প্ৰভেদ থাকিব পাৰে। তেওঁলোকে যেনে একোটা আচৰিত কাম কৰি গৈছে তেনে আচৰিত কামৰ সুযোগ সকলোৰে {{nop}}<noinclude></noinclude> b82rsp4k4gvgt9el8a7hip2rvrn5lxj 104 95323 267465 265650 2026-11-12T05:21:18Z Rishiraj Dutta01 4255 267465 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh|৬|গুণাভিৰাম বৰুৱা|}}</noinclude> নিমিলিবও পাৰে। কিন্তু এওঁলোকে প্ৰায়ে আমাৰ একে ঠাই, একে কাল আৰু একে অবস্থাৰ মাজতে ডাঙৰ-দীঘল হৈ দেশৰ আৰু দহৰ অনেক উপকাৰ সাৰি গৈছে। আমিও যত্ন কৰিলে তেনে দেশ আৰু লোক হিতকৰ কাম কৰি পৃথিবীত সুনাম ৰাখি নিজ জীবন কৃতাৰ্থ কৰিব পাৰোহক। {{gap}}গুণাভিৰামৰ জীৱনত অলৌকিক বা নোহোৱা-নোপা কথা একো নাই। দৈবিক সহায়-সুবিধাও তেওঁ একো পোৱা নাছিল। ৰূপৰ চামুছ মুখত লৈ অৰ্থাৎ অতি ধনী হৈও তেওঁ ওপজা নাই৷ সৰুতে পিতৃ-হীন, অনাথ, আৰু নিঃসহায় হৈ লোকৰ পালিত স্বৰূপে তেওঁ উঠিছিল আৰু নিজ যত্ন আৰু অধ্যৱসায়ৰ বলত উন্নতি কৰি ডাঙৰ হৈছিল। এক প্ৰকাৰে চালে এইদৰে নিজে হোৱা মানুহেইহে প্ৰকৃত ডাঙৰ মানুহ আৰু আমাৰ আদৰ্শৰ স্থল। অকল দৈৱ আৰু সুবিধাই যাক ডাঙৰ কৰে তেনে লোকৰ পৰা সৰ্ব্বসাধাৰণৰ শিকিব লগা কথা সিমান নাথাকে। {{gap}}গুণাভিৰাম যে অতি মেধাবী বা প্ৰতিভাশালী ছাত্ৰ আছিল এনে নহয়। স্বৰূপতে প্ৰতিভাৰ এশ ভাগৰ নব্বৈ ভাগ অধ্যবসায় আৰু দহ ভাগহে দৈবিক শক্তি। এনে লেখত অৱতে গুণাভিৰামক প্ৰতিভাশালী লোক বুলিবই লাগিব। দৈবিক শক্তি আছে বুগি হাত সাবটি কোনেও বিনা যত্নে সংসাৰত নিজ শক্তিৰ যথেষ্ট বিকাশ দেখুৱাব নোৱাৰে। ঈশ্বৰে যদি কাৰাবাক আনতকৈ অধিক মানসিক শক্তি দি পৃথিবীলৈ আনে, সি ভাল কথা; কিন্তু পুৰুষাৰ্থহে প্ৰকৃত পুৰুষৰ পুৰুষালি। সেইবাবে তোমালোকে নিজ পুৰুষাৰ্থৰ ওপৰতহে সদায় ভিৰ দিবা। {{gap}}আনন্দৰাম ফুকনেই গুণাভিৰামৰ জীৱনৰ চানেকি স্বৰূপ আছিল। এওঁৰে আদৰ্শ লৈ গুণাভিৰামে নিজ জীৱন গাঁথিছিল। প্ৰকৃততে এওঁ {{nop}}<noinclude></noinclude> cefk6djkzvk8ruwzz6reqnqrlntpo4i 104 95324 267466 265652 2026-11-12T05:23:51Z Rishiraj Dutta01 4255 267466 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh||পাতনি|৭}}</noinclude>ফুকনৰ পালিত আৰু একে পৰিয়ালৰ লোক আছিল, আৰু ফুকনতে ভেজা দি উন্নতিৰ বাট বুলিছিল। এই কথাই গুণাভিৰামৰ শক্তিক অধিক প্ৰকাশিত কৰিহে দেখুৱাব। আনন্দ ফুকনৰ অকাল মৃত্যুত গুণাভিৰামে যি স্বাৰ্থত্যাগেৰে ফুকনৰ পৰিয়ালটি তুলি ধৰিলে সিও আদৰ্শনীয় বিষয়। ফুকনৰ চৰিত্ৰৰ অমায়িকতা দেশ- হিতব্ৰত আদি বহুতো শিক্ষণীয় কথা আছে। এনে নানা কাৰণত আনন্দৰাম ফুকনৰ দৰে গুণাভিৰামো অসমীয়াৰ এজন আদৰ্শ পুৰুষ, তেওঁক আমি কেতিয়াও পাহৰিব নোৱাৰোঁ। তেওঁৰ সকলো সঙ্গ গুণৰ আৰ্হি লৈ আমিও আমাৰ জীৱন গঢ়ি আমাৰ সকলো শক্তি আৰু সময় "স্বৰ্গতো অধিক জনমভূমি”ৰ সেৱাত লগাবলৈ যত্ন কৰোহঁক আহাঁ । {{Xx-larger|{{center|পূৰ্ব্বপুৰুষ}}}} {{gap}}কেইবাটাও কাৰণত আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ নাম নোলোৱাকৈ গুণাভিৰামৰ নাম বা গুণাভিৰামৰ নাম নোলোৱাকৈ আনন্দৰামৰ নাম লব নোৱাৰি। ইয়াৰ এটা কাৰণ আগতে উনুকিয়াই আহিছোঁ। দ্বিতীয় কাৰণ এয়ে, গুণাভিৰামৰ পূৰ্ব্বপুৰুষ আৰু আনন্দৰামৰ আদি পুৰুষ একে গুৰিৰ। আমাৰ "অসম গৌৰৱ শিশু-সাহিত্য গ্ৰন্থাৱলী"ৰ প্ৰথম পুথি আনন্দৰামৰ জীৱনীত এই বিষয়ে বহলাই কোৱা হৈছে। {{gap}}বৰ্ত্তমানে শিৱসাগৰ জিলাৰ যোৰহাট অঞ্চলৰ টীয়ক নামে ঠাইত পূৰ্ব্বতে গৌতম গোত্ৰৰ কেইঘৰমান বামুণ আছিল। তেওঁলোকক টীয়কীয়া অধ্যাপকৰ ঘৰৰ বোলে। মোৱামৰীয়া বা মৰাণৰ উপদ্ৰৱত সেই ঘৰৰে এজন বামুণ তেওঁৰ তিৰুতা আৰু যোগাই নামে আঠ {{nop}}<noinclude></noinclude> lp8ohqny5n0dnui0fqbfbzy9rkgvafs 104 95330 267250 265661 2026-11-11T12:14:33Z MS Sakib 2545 Validated via ProofSource (অসমীয়া মুক্ত-স্বাধীন) 267250 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="MS Sakib" />{{rh|অজান আততায়ী||৮৫}}</noinclude>হৈ আছে। দাৰোগাই চৰ্দ্দাৰ খান্চামাৰ জবানবন্দি লব ধৰিছে সি কৈছে যে বাৰ বজাৰ অলপ পিছত সি হেনো মটৰ এখন তাতে ৰখোৱা শব্দ শুনিছিল। কোনোবা নামি গৈছিল নে নাই সি দেখা নাছিল। অফিচৰূমত এবাৰ কিবা কথা কোৱা শব্দ তাৰ কাণ‍ত পৰিছিল কিন্তু কি কথা কৈছিল সি বুজিব পৰা নাছিল। শব্দটো মেনেজাৰৰ কথা যেন লাগে। তাৰ পিছত তাৰ খানা খোৱা শেষ হলত বিছনাতে বহি চিগাৰেট হুপি আছিল। অইন দিনাখনৰ দৰে মেনেজাৰে শুবলৈ যোৱাৰ আগেয়ে তাক এবাৰ মাতি ৰাতিপুৱাৰ বাবে কিবা দিহা দিব বুলি ভাবি সি ৰখি আছিল কিন্তু তাক মতা নাছিল। হোটেলৰ বাহিৰ ফালৰ লাইটটো সদায় জ্বলি থাকে কিন্তু কালি হঠাতে নুমোৱা দেখি সি খিৰিকীৰ বাহিৰলৈ চাই আছিল। লাইট নুমুৱাৰ পাছতে দুজন মানুহ যেন ছা দুটাৰ দৰে ওলাই যোৱা দেখিছিল। তাৰে এজন বৰ শকত আৱত যেন দেখিছিল। ইয়াৰ বাহিৰে আন্ধাৰত একোকে মনিব পৰা নাছিল। মটৰখন মজলীয়া ধৰণৰ, আৰু নতুন বুলিয়ে তাৰ বিশ্বাস। তাৰ ৰংটো কেনে আন্ধাৰত সি মনিব নোৱাৰিলে। {{gap}}“একৈশ নম্বৰৰ আলহী মাধৱ কটকীয়ে ৰাতি ডাইনিং হলত খানা খাইছিল। তাৰ পিছত কি কৰিছিল সি দেখ৷ নাছিল। মাধৱৰ কোঠালৈ কোনোবা গৈছিল যদি তাক সি কব নোৱাৰে।” {{gap}}দলপতিয়ে সুধিলে "তাৰ পিছত আৰু কোনোবা দেখা সাক্ষী আছিল নেকি?” {{gap}}“নাই ককাইদেও। আনবিলাকৰ কোনেও একো কব নোৱাৰে। অইন কোনো আলহীয়েও কোনো কথা নাজানে। হোটেলৰ মালিক লক্ষণ ওঝা এই অঞ্চলৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ মদ-মহল এখনৰ দহ বছৰমান একচেতীয়া গৰাকী আছিল। সেই সময়ত<noinclude></noinclude> bxl1awgmmu6w9goz9xtly1deudyhmm5 104 95337 267447 265987 2026-11-12T04:56:47Z হানিফ আলী 1925 267447 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh|১২|গুণাভিৰাম বৰুৱা|}}</noinclude>দ্বিতীয় বাৰ্ষিক পৰীক্ষাত গুণাভিৰামে কৃতকাৰ্য্য হব নোৱাৰিলে। পিছত ফুকনে সেই বিষয়ে পৰামৰ্শ নিদিয়াত সেই কলেজতে আইন পঢ়িবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ প্ৰথমে সকলো মিলি খৰচ মাহিলি ৮ টকাৰ অধিক নহৈছিল। এই খৰচ ফুকনৰ কিতাপ ছপোৱাৰ লগতে চলিছিল। আইন পঢ়িব লগীয়া হোৱাত মাহিলি ৫ টকা মাছুল দিব লগা হ'ল। {{gap}}কলিকতাৰ পৰা ফুকনে কিতাপ আৰু আন আন যি বস্তু অনাইছিল, সেই বিলাক নবীন ৰায় আৰু গুণাভিৰামে পঠাইছিল। গুণাভিৰামে যেতিয়া কলিকতাৰ সকলো আও ভাও পোৱা হল, তেতিয়া সকলো কৰ্ম্ম তেৱেঁই কৰিছিল। বিজনী ৰজাৰ সম্পত্তিৰ ওপৰত ফুকনে দৰমহা ইত্যাদিৰ বাবে যি দাবী কৰিছিল সেই দাবীৰ কলেক্টৰ আৰু কমিছনাৰে হিত মীমাংসা নকৰাত বৰ্ড আৰু গৱৰ্ণমেণ্টক জনাব লগা হৈছিল। সেই বিষয়ে এবাৰ ফুকনে গুণাভিৰামক মোক্তাৰ নিযুক্ত কৰিছিল। পঢ়া শুনাত গুণাভিৰামৰ যি অলপ উন্নতি হল তাত ফুকনে বৰ সন্তোষ পাইছিল। <section end="54e" /> <section begin="54b" /> {{Xx-larger|{{center|সংসাৰ আৰু বিষয়-বাব}}}} {{gap}} আনন্দৰাম ফুকনৰ পত্নীৰ ভায়েক দুৰ্গাচদ্ৰ আৰু ভনীয়েক ব্ৰজসুন্দৰী যোৰহাটত তেওঁলোকৰ ঘৰত আছিল। ব্ৰজসুন্দৰীৰ বিয়াৰ সময় হল। যদিও তেওঁলোক তেওঁলোকৰ নিজ ঘৰতে আছিল, তথাপি এক প্ৰকাৰ ফুকন-ফুকননীয়েই তেওঁলোকৰ গৰাকী আছিল। ফুকন ফুকননীৰ ইচ্ছা হল যে দুৰ্গাচন্দ্ৰ আৰু ব্ৰজসুন্দৰী তেওঁলোকৰ লগলৈ আহে আৰু ব্ৰজসুন্দৰীক গুণাভিৰামত বিয়া দিয়ে। এই ইচ্ছা অনুসৰি সকলো দিহা হল। {{nop}}<noinclude></noinclude> syuoqi5hu5v26o1v95uy3pazvpe0cay 104 95338 267446 265985 2026-11-12T04:54:58Z হানিফ আলী 1925 267446 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh||সংসাৰ আৰু বিষয়-বাব|১৩}}</noinclude>{{gap}}ফুকনে নবীন ৰায় আৰু গুণাভিৰামলৈ ব্ৰজসুন্দৰীৰ বিয়াৰ বিষয়ে চিঠি লিখিলে। নবীন ৰায় সম্মত হল, কিন্তু গুণাভিৰাম তাত অসন্মত হল। বিয়া কৰিলে তেওঁৰ পঢ়াত বাধা হব এয়ে তেওঁৰ আপত্তিৰ ঘাই কথা আছিল। দেশলৈ গলে বিয়া-বাৰু কৰাই ঘূৰি অহা টান হব বুলি তেওঁ কলে। ইয়াৰ উপৰি তেওঁ বিয়া কৰাবলৈ কেইবাটিও আসোঁৱাহ দেখুৱালে। তাৰে এটি ধৰ্ম্ম বিষয়ক। ব্ৰাহ্মসমাজৰ মতেই গুণাভিৰামৰ ধৰ্ম্মবিষয়ক বিশ্বাস আছিল। এতিকে সেই ফালৰ পৰাও বিয়াত অসুবিধা। এই সকলো কথা ফুকনেৰে সৈতে তেওঁৰ পত্ৰেৰে আলোচনা হৈছিল। গুণাভিৰানে ইয়াকে কৈছিল বোলেবিয়া বাৰু কৰাই স্বাধীনভাৱে থাকিবৰ যোত্ৰও তেওঁৰ নাই। {{gap}} ফুকন আৰু ফুকননীৰে এইবিলাক শুনি বেয়া পালে। তেওঁলোকে গুণাভিৰামক কলে বোলে অৰ্থৰ বিষয়ে তেওঁ যি কৈছে সি সচা হলেও সেই বিষয়ে তেওঁ চিন্তা কৰিব নালাগে। কিয়নো তেওঁক যেতিয়া তেওঁলোকৰ পৰিয়ালতে সুমুৱাই লোৱা হৈছে, তেতিয়া তেওঁক অৱশ্যে তেওঁলোকে সকলো বিষয়ে সহায় কৰিবই। তথাপি গুণাভিৰাম সম্মত নহল, আৰু ফুকন-ফুকননীয়ে বেজাৰ মনেৰে উজনিত আন ঠাইত ব্ৰজসুন্দৰীলৈ দৰা বিচাৰিবলৈ বাধ্য হল। তাৰ পিছত গুণাভিৰামে আকৌ অনেক আলোচনা কৰি ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ফুকনলৈ লিখিলে বোলে তেওঁ বিয়া কৰিব, কিন্তু সেই বছৰত কাতি মাহৰ আগতে অসমলৈ আহিব নোৱাৰে। {{gap}}১৭৭৯ শকৰ আঘোণৰ ১৮ তাৰিখ (১৮৫৭ সনৰ ২ ডিছেম্বৰত ) গুণাভিৰাম আৰু ব্ৰজসুন্দৰীৰ বিয়াৰ দিন ঠিক হয়। ফুকন-ফুকননীয়ে আগৰ কথামতে দুৰ্গাচন্দ্ৰ আৰু ব্ৰজসুন্দৰীক তেওঁলোকৰ নগাৱঁৰ ঘৰলৈ অনালে। গুণাভিৰামলৈ ফুকনে লিখিলে “বিবাহ কৰাই আকৌ যাব<noinclude></noinclude> ozkjl0ibkd1zuquqj88pxrcj38gvgb8 104 95483 267270 266009 2026-11-11T13:00:42Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267270 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||৯৩}}</noinclude>{{gap}}পাৰ্থ সিঙে কলে “প্ৰায় এশ টাইপ ৰাইটাৰ পৰীক্ষা কৰাৰ পিছত সফল হৈছো ককাইদেও। মোৰ আবিষ্কাৰ নিৰ্ভুল। এয়া নোটিচৰ কথাকে হুবহু টাইপ কৰি আনিছো, চাওক গোসাঁই।” বুলি টাইপ কৰা কাকত এখন দলপতিৰ হাতত দিলে। {{gap}}কাকতখন হাতত লৈ দলপতিয়ে উল্লাসেৰে কলে "কুশল হওক ভাইটি। কাকত মই চোৱাৰ কোনো আৱশ্যক নকৰে। তোমাৰ আবিষ্কাৰ নিখুঁত হব বুলি মই নিঃসন্দেহ।” বুলি কাকতখন জেপত থৈ কলে “তাৰ পিছত আৰু কিবা খবৰ আছে নেকি ভাইটি?” {{gap}}“হয় ককাইদেও,” পাৰ্থ সিঙে উত্তৰ দিলে "কওঁ শুনক, ৰায় চাহাব শুক্লধৰ বৈশ্বৰ বাগিচাৰ আজি পেমেণ্টৰ দিন আছিল। দুখন বাগিচাৰ পৰা ট্ৰাক দুখন লৈ টকা নিবলৈ সহকাৰী মেনেজাৰ দুজন আহি চাৰে দহবজাত তেখেতৰ ঘৰ পাইছিল। সিবিলাকক টকা দিবলৈ বৈশ্যই নিজে গৈ লোৰ আলমাৰী খুলি দেখিলে যে তাৰ ভিতৰত ফুটা কড়ি এটাও নাই। এনেকি নেশ্যনেল চেভিংচ বেঙ্কৰ চাৰ্টিফিকেট, কোম্পানীৰ কাকত-পত্ৰ, চেয়াৰ চাৰ্টিফিকেট আদিও নাই। তাৰ ভিতৰত থকাৰ ভিতৰত একেখন কাকতত লিখা আছিল—'পা-ফু’।” তিনিওজনে মুখ টিপি হাঁহিলে। {{gap}}পাৰ্থ সিঙে আকৌ কলে "পগলাৰ দৰে ৰায় চাহাবে কেইবাৰ মান বাহিৰ ভিতৰ কৰি কৰ্ম্মচাৰীবোৰক ৰৈ থাকিবলৈ কৈ বেঙ্কলৈ যায়। তাত গৈ শুনিলে যে তেওঁ পঠিওৱা এক লাখ টকাৰ চেকখনৰ টকা দহ মিনিট আগতে লৈ গৈছে। তাকে শুনি ৰায়চাহাব বেঙ্কতে মুছকঁচ যায়। ধৰাধৰিকৈ তেওঁক ঘৰলৈ লৈ যায়। ডিব্ৰুগড় চহৰৰ তেওঁ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰধান নাগৰিক। গতিকে ডাক্তৰ আদিৰ ব্যৱস্থাৰ কথা নকলেও হব। চেতনা অহাৰ লগে লগে ঘটনাটো পুলিচক জনোৱাত পুলিচ চাহাবে নিজে আহি<noinclude></noinclude> p90akpy3e4cn9atg9e8f903tpiigof3 104 95488 267271 266017 2026-11-11T13:01:38Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267271 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯৮|অজান আততায়ী|}}</noinclude>কৰি দিলেই। তেওঁ মিচিকিয়াই হাঁহি মটৰ ঘূৰাই অইন ফাললৈ চলাই দিলে। অলপ সময়ৰ পিছত বিলাস বৰাৰ পদূলিত মটৰ ৰাখি মটৰত বহিয়েই ছদ্মবেশ আঁতৰাই নিজৰূপ ধৰি ভিতৰ চোতাললৈ গৈ নীলা বৰাক মাতিলত দুৱাৰ মেলি তাই বাৰাণ্ডালৈ ওলাই আহিল। এই তিনি দিনতে তাইৰ চেহেৰা শুকাই খীনাই একো নাইকিয়া হৈ গৈছে। দলপতিয়ে মৰমৰ মাতেৰে কলে “আইটি তুমি ভাবি ভাবি নাথাই নবৈ শৰীৰটো নষ্ট নকৰিবা। তুমি ভাঙি পৰিলে ইহঁত তিনিটা এইদৰে কাৰ গাত বাদুলী ওলোমা দিব আই? সিহঁতলৈ চাই হলেও তুমি নিজৰ শৰীৰৰ যত্ন কৰা উচিত। বিপদত ধৈৰ্য্যইহে প্ৰধান সহায়। বিলাসৰ বাবে সমূলি চিন্তা নকৰিবা। তেওঁক সিহঁতে নামাৰে। তেনে কিবা উদ্দেশ্য থকা হলে ইয়াতে মাৰি থৈ গলহেঁতেন। গতিকে মই তোমাক কথা দিলো, বিলাসক উদ্ধাৰ কৰি আনি দিম।” “আপোনাৰ কথাত মনত বল পালো দেউতা।” “দেউতা নকবা আইটি, ককাইদেও কৰা।” বুলি দলপতিয়ে হাতৰ টোপোলাটো নীৰলাৰ হাতত দি কলে “ইয়াতে অলপ খোৱা বস্তু আছে। ইহঁতকে৷ দিয়া আৰু তুমিও খাবা। ” টোপোলাটে৷ হাতত লৈ নীলাই কলে “ইমানবোৰ আনিলে কেনেই ককাইদেও? ইয়াৰে এসপ্তাহ চলিব।” “এসপ্তাহলৈ বেয়া হৈ যাব। দুদিনত খাই শেষ কৰিবা। যি নহওক, সম্প্ৰতি তুমি মোক চাহ এপিয়লা দিয়া, তোমাৰ লগত চাহ এপিয়লা খাই মই বিলাসক বিচাৰিবলৈ যাম।” তাকে গুনি নীলাই দলপতিক ঘৰৰ ভিতৰত বহুৱাই লৰাছোৱালী তিনিটাৰ হাতত কেক বিস্কুট আদি দি বহুৱাই থৈ ততালিকে চাহ তৈয়াৰ কৰি আনিলে। দলপতিয়ে কোৱাত এৰাব নোৱাৰি নিজে<noinclude></noinclude> 5hcvq1crosutpt54uga6h0x9hl2olg3 104 95492 267248 266509 2026-11-11T12:03:26Z হানিফ আলী 1925 267248 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০২||অজান আততায়ী}}</noinclude>{{gap}}নিশ্চেষ্ট হৈ বহি নাথাকি কেপ্টেনে শিকলি ছিঙিবলৈ কচৰৎ আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰথমে দীঘলকৈ উশাহ এটা লৈ অলপ সময় বন্ধ কৰি ৰাখিলে। হঠাৎ কোনোবাই যেন মূৰত খোচ মাৰিহে দিলে, যন্ত্ৰণাত আৰ্ত্তনাদ কৰি উঠিল। মুৰটো নিশ্চয় ফাটিছে। কিমান জখম হৈছে চোৱাৰ উপায়তো নায়েই, হাত বুলাই অনুভব কৰাৰো উপায় নাই। হানা-খোচা কৰিবই লাগিছে। তথাপি ভ্ৰূক্ষেপ নকৰি আৰু চাৰিবাৰমান অভ্যাস কৰিলে। আগতকৈ বেছি সময় উশাহ বন্ধ কৰি ৰাখিবলৈ সমৰ্থ হল। {{gap}}এনেতে আকৌ এবাৰ ভেঁপু বজোৱাৰ শব্দ হ'লত কেপ্টেনে ভালকৈ বুজিলে যে কোনোবা কলঘৰৰ হুইছেল। অথনি বাৰ বজাত বাজিছিল এতিয়া হয়তো এক বাজিল। সেই সময়তে দুৱাৰৰ বাহিৰৰ শিকলিত জনজনাই শব্দ হৈ দুৱাৰ মেলখালে। মানুহ এজনে ভুমুকি মাৰি চাই দুৱাৰখন সামান্য মেলাই ৰাখি ওচৰলৈ আহিল। কেপ্টেনৰ মুখলৈ চাই কলে “সাৰি পাইছ বাবু, চাহ-পানী খাবি নে কি খাবি?” {{gap}}কেপ্টেনে তালৈ চাই দেখিলে যে খানচামাৰ পায়জামা আৰু দীঘল চোলা, মূৰত বগা পাগুৰি এটাও আছে! মাত কথাৰ পৰা আচল খানচামা যেন নালাগে। তথাপি তাক দেখি ভালেই পালে। কিবা খা-খবৰ নিশ্চয় পোৱা যাব। শান্ত মাতেৰে কলে “কি খুৱাব খোজ নো? তই হবলা খানচামা? কি নাম নো তোৰ ককাই?” {{gap}}খানচামাৰ মনটো যেন প্ৰফুল্ল হৈ কলে “তই মোক গালি নাপাৰিলি বাবু? আগে পিছে সকলোৱে মোক দেখিলে গালি পাৰি উঠে। মোৰ নাম নিকোলাদে বাবু। মোৰ বাপ এই বাগানৰ চৰ্দাৰ আছিল। মই আৰু সেই বাব ভাল নাপাওদে বাবু। সৰুৰ পৰাই চাহাবৰ বয় খানচামা হৈ আছো। দৰমহা পাওঁ, ভাল খানাপিনা, বিলাতী মদ, চব বস্তু—এহ্ ...ছিঃ।” {{nop}}<noinclude></noinclude> 74yytqwzeqsnhuw93p66mb8nxdqpbwp 104 95748 267273 266562 2026-11-11T13:03:53Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267273 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৬|অজান আততায়ী|}}</noinclude>উলিয়াব পাৰে। দাৰোগাই চাহাবক ৰিপোৰ্ট কৰিবলৈ খোজ লোৱাৰ লগে লগে তেওঁ মটৰ চলাই বেগেৰে আঁতৰি গল। {{gap}}ডেৰ বাজিল। তথাপি আশমান সিং উভতি নহা দেখি ডাওৰাই উচ্পিচ্ কৰি কলে যে ঘটনা সন্দেহজনক হৈ পৰিল। আশমানস সিঙৰ ঘৰলৈ অফিচাৰ পঠিয়াব লাগে। চাহাবৰ আদেশ মতে দাৰোগা এজন ততালিকে মটৰেৰে গৈ আশমান সিঙৰ ঘৰ পালে। নঙলাত তেওঁৰ মটৰখন ৰৈ আছে। বাহিৰত কোনো মানুহ নাই। বৈঠকখানাৰ বাৰাণ্ডালৈ গৈ মাতিলে। কোনো উত্তৰ নাই। দুৱাৰ মেলাই আছিল দেখি ভিতৰ সোমাই গল। বৈঠকখানাৰ ভিতৰত সমুখৰ সৰু টিপয় এখনত মদৰ বটল আৰু গিলাচ থৈ চোফা এখনত আৰাম কৰি আউজি আশমান সিং শুই আছে। দাৰোগাৰ খঙে চুলিৰ আগ পালেগৈ। এবাৰ মাতি মাত নাপাই পোনেই গৈ হাতত ধৰি একে টানতে আশমান সিঙক থিয় কৰি দিলে। আশমান সিঙে প্ৰথমে একোকে বুজিব নোৱাৰি ভেবাচেকা খাই মুখ মেলি থাকিল। তাৰ পিছতে কিবা মনত পৰি হাতৰ ঘড়ীলৈ চাই চকু কপালত উঠিল। ভুল হোৱা বুলি ৱাল-ক্লকলৈ চাই নিজকে নিজে উচ্চাৰণ কৰিলে “দুই বাজিবলৈ কুৰি মিনিট? ইমান সময় কেনেকৈ হল? কি কথা, কি বতৰা? হায় হায় ----আপুনি কোন?” {{gap}}অফিচাৰে নিজৰ চিনাকি দি দহ মিনিটত চাবি লৈ উভতি যাওঁ বুলি ফাঁকি দি আহি আশমান সিঙে মদ খাই আৰাম কৰি শুই থকাম বাবে খঙেৰে যিহকে পায় তাকে কলত সিং যেন আকাশৰ পৰাহে পৰিল। তেওঁ দাৰোগাক কলে যে তেওঁ চাৰে ন বজাত সাজুহৈ কোম্পানীলৈ যাব ওলাইছিল যোৱাৰ আগেয়ে একপেগ্ খাই যোৱাৰ ইচ্ছা হলত তাতে বহি মদ এগিলাচ খাই শেষ কৰিছিল। তাৰ পিছত আৰু এগিলাচ ঢালি লৈছিল কিন্তু খোৱাৰ শক্তি নহল। কি হৈছিল<noinclude></noinclude> 85zxioo77vl2dt4wa5pl48oh27nfwr0 267280 267273 2026-11-11T13:08:18Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267280 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৬||অজান আততায়ী|}}</noinclude>উলিয়াব পাৰে। দাৰোগাই চাহাবক ৰিপোৰ্ট কৰিবলৈ খোজ লোৱাৰ লগে লগে তেওঁ মটৰ চলাই বেগেৰে আঁতৰি গল। {{gap}}ডেৰ বাজিল। তথাপি আশমান সিং উভতি নহা দেখি ডাওৰাই উচ্পিচ্ কৰি কলে যে ঘটনা সন্দেহজনক হৈ পৰিল। আশমানস সিঙৰ ঘৰলৈ অফিচাৰ পঠিয়াব লাগে। চাহাবৰ আদেশ মতে দাৰোগা এজন ততালিকে মটৰেৰে গৈ আশমান সিঙৰ ঘৰ পালে। নঙলাত তেওঁৰ মটৰখন ৰৈ আছে। বাহিৰত কোনো মানুহ নাই। বৈঠকখানাৰ বাৰাণ্ডালৈ গৈ মাতিলে। কোনো উত্তৰ নাই। দুৱাৰ মেলাই আছিল দেখি ভিতৰ সোমাই গল। বৈঠকখানাৰ ভিতৰত সমুখৰ সৰু টিপয় এখনত মদৰ বটল আৰু গিলাচ থৈ চোফা এখনত আৰাম কৰি আউজি আশমান সিং শুই আছে। দাৰোগাৰ খঙে চুলিৰ আগ পালেগৈ। এবাৰ মাতি মাত নাপাই পোনেই গৈ হাতত ধৰি একে টানতে আশমান সিঙক থিয় কৰি দিলে। আশমান সিঙে প্ৰথমে একোকে বুজিব নোৱাৰি ভেবাচেকা খাই মুখ মেলি থাকিল। তাৰ পিছতে কিবা মনত পৰি হাতৰ ঘড়ীলৈ চাই চকু কপালত উঠিল। ভুল হোৱা বুলি ৱাল-ক্লকলৈ চাই নিজকে নিজে উচ্চাৰণ কৰিলে “দুই বাজিবলৈ কুৰি মিনিট? ইমান সময় কেনেকৈ হল? কি কথা, কি বতৰা? হায় হায় ----আপুনি কোন?” {{gap}}অফিচাৰে নিজৰ চিনাকি দি দহ মিনিটত চাবি লৈ উভতি যাওঁ বুলি ফাঁকি দি আহি আশমান সিঙে মদ খাই আৰাম কৰি শুই থকাম বাবে খঙেৰে যিহকে পায় তাকে কলত সিং যেন আকাশৰ পৰাহে পৰিল। তেওঁ দাৰোগাক কলে যে তেওঁ চাৰে ন বজাত সাজুহৈ কোম্পানীলৈ যাব ওলাইছিল যোৱাৰ আগেয়ে একপেগ্ খাই যোৱাৰ ইচ্ছা হলত তাতে বহি মদ এগিলাচ খাই শেষ কৰিছিল। তাৰ পিছত আৰু এগিলাচ ঢালি লৈছিল কিন্তু খোৱাৰ শক্তি নহল। কি হৈছিল<noinclude></noinclude> msrtnszrt5mrk32stodv89jeo9u8ajz 267281 267280 2026-11-11T13:09:06Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267281 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৬|||অজান আততায়ী|}}</noinclude>উলিয়াব পাৰে। দাৰোগাই চাহাবক ৰিপোৰ্ট কৰিবলৈ খোজ লোৱাৰ লগে লগে তেওঁ মটৰ চলাই বেগেৰে আঁতৰি গল। {{gap}}ডেৰ বাজিল। তথাপি আশমান সিং উভতি নহা দেখি ডাওৰাই উচ্পিচ্ কৰি কলে যে ঘটনা সন্দেহজনক হৈ পৰিল। আশমানস সিঙৰ ঘৰলৈ অফিচাৰ পঠিয়াব লাগে। চাহাবৰ আদেশ মতে দাৰোগা এজন ততালিকে মটৰেৰে গৈ আশমান সিঙৰ ঘৰ পালে। নঙলাত তেওঁৰ মটৰখন ৰৈ আছে। বাহিৰত কোনো মানুহ নাই। বৈঠকখানাৰ বাৰাণ্ডালৈ গৈ মাতিলে। কোনো উত্তৰ নাই। দুৱাৰ মেলাই আছিল দেখি ভিতৰ সোমাই গল। বৈঠকখানাৰ ভিতৰত সমুখৰ সৰু টিপয় এখনত মদৰ বটল আৰু গিলাচ থৈ চোফা এখনত আৰাম কৰি আউজি আশমান সিং শুই আছে। দাৰোগাৰ খঙে চুলিৰ আগ পালেগৈ। এবাৰ মাতি মাত নাপাই পোনেই গৈ হাতত ধৰি একে টানতে আশমান সিঙক থিয় কৰি দিলে। আশমান সিঙে প্ৰথমে একোকে বুজিব নোৱাৰি ভেবাচেকা খাই মুখ মেলি থাকিল। তাৰ পিছতে কিবা মনত পৰি হাতৰ ঘড়ীলৈ চাই চকু কপালত উঠিল। ভুল হোৱা বুলি ৱাল-ক্লকলৈ চাই নিজকে নিজে উচ্চাৰণ কৰিলে “দুই বাজিবলৈ কুৰি মিনিট? ইমান সময় কেনেকৈ হল? কি কথা, কি বতৰা? হায় হায় ----আপুনি কোন?” {{gap}}অফিচাৰে নিজৰ চিনাকি দি দহ মিনিটত চাবি লৈ উভতি যাওঁ বুলি ফাঁকি দি আহি আশমান সিঙে মদ খাই আৰাম কৰি শুই থকাম বাবে খঙেৰে যিহকে পায় তাকে কলত সিং যেন আকাশৰ পৰাহে পৰিল। তেওঁ দাৰোগাক কলে যে তেওঁ চাৰে ন বজাত সাজুহৈ কোম্পানীলৈ যাব ওলাইছিল যোৱাৰ আগেয়ে একপেগ্ খাই যোৱাৰ ইচ্ছা হলত তাতে বহি মদ এগিলাচ খাই শেষ কৰিছিল। তাৰ পিছত আৰু এগিলাচ ঢালি লৈছিল কিন্তু খোৱাৰ শক্তি নহল। কি হৈছিল<noinclude></noinclude> riqgeerczmqf3wmjkf1x88cnp4np6yv 104 95750 267275 266564 2026-11-11T13:04:55Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267275 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৮|অজান আততায়ী||}}</noinclude>পাচ হাজাৰ থাকিব লাগে। কেছিয়াৰক আজি স্ট্ৰংৰূমলৈ যাবইু দিয়া নাই। কাউণ্টাৰ এৰি তেওঁ এবাৰো উঠা নাই। {{gap}}সেই সময়তে দাৰোগাৰ সৈতে আশমান সিঙো পালেহি। অৱস্থা দেখি তেৱোঁ আচৰিত হল কিন্তু তেওঁৰ মনত কোনো উৎকণ্ঠা দেখা নাপাই চাহাবে নানা প্ৰশ্ন কৰিলে। ইতিমধ্যে তেওঁৰ মন ডাঠ হৈছে। গ'ল যদি কোম্পানীৰ গ'ল। তেওঁৰনো কি বিশেষ লোকচান হব? গতিকে তেওঁ ধীৰ-স্থিৰ ভাবেই সকলো উত্তৰ দিলে। তেওঁৰ ঘৰৰ ভঁৰালত কিমান টকা আছিল সোধাত উত্তৰ দিলে যে বজাৰ খৰচ আদিৰ বাবে অলপ অচৰপ থাকে আৰু বাগিচাৰ দৰমহা দিয়াৰ বাবে দুই চাৰি হাজাৰ কেতিয়াবা থাকে। আজি কিমান টকা তাত জমা আছিল তাৰ হিচাব তেওঁ নাপায়। ঘৰত থকা টকাৰ হিচাব তেওঁ কোনো দিনেই নাৰাখে। {{gap}}ডকাইতিৰ টকা উদ্ধাৰৰ কোনো আশা নাই বুলি জানি দাৰোগাক তাৰে সকলো বন্দবস্ত কৰিবলৈ কৈ মিঃ টকীয়ে ডাওৰা আৰু কেপ্টেনবেশী দলপতিক লৈ লাঞ্চ খাবলৈ নিজৰ বঙলালৈ গল। সিঙেও কোম্পানীৰ কেছিয়াৰকে সকলো ভাৰ দি ততালিকে তাৰ পৰা আঁতৰি গল। {{gap}}দলপতিৰ মাত তেতিয়াও ওলোৱা নাই। ডাওৰাৰ লগত কেপ্টেনৰ আগৰ পৰাই পৰিচয় আছে। কোম্পানীৰ সমুখত বহি থকা সময়ত ডাঙৰাৰ প্ৰশ্নৰ দুই এবাৰ সংক্ষিপ্ত উত্তৰ দিছিল। সিঙৰ ঘৰৰ পৰা দাৰোগাৰ টেলিফোন পাই মিঃ টকীয়ে ডাওৰাক জনোৱাৰ পৰাই ডাওৰাৰ মুখ গম্ভীৰ। তাৰ পিছত কোম্পানীৰ ভিতৰত ঘটা ঘটনা দেখি অতিকৈ বিস্মিত হল আৰু নিজৰ কৌশল অথলে যোৱা দেখি মনত বৰ লাজো পালে। তেতিয়াৰ পৰা তেওঁ আৰু গম্ভীৰ হৈ একেবাৰে নিমাত হৈ কেৱল গোফতে পাক দি দি বুদ্ধি বিচাৰিলে।<noinclude></noinclude> 0v9fs73u4o3w09ww6s6gcxap4943xfv 267279 267275 2026-11-11T13:07:43Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267279 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৮||অজান আততায়ী|}}</noinclude>পাচ হাজাৰ থাকিব লাগে। কেছিয়াৰক আজি স্ট্ৰংৰূমলৈ যাবইু দিয়া নাই। কাউণ্টাৰ এৰি তেওঁ এবাৰো উঠা নাই। {{gap}}সেই সময়তে দাৰোগাৰ সৈতে আশমান সিঙো পালেহি। অৱস্থা দেখি তেৱোঁ আচৰিত হল কিন্তু তেওঁৰ মনত কোনো উৎকণ্ঠা দেখা নাপাই চাহাবে নানা প্ৰশ্ন কৰিলে। ইতিমধ্যে তেওঁৰ মন ডাঠ হৈছে। গ'ল যদি কোম্পানীৰ গ'ল। তেওঁৰনো কি বিশেষ লোকচান হব? গতিকে তেওঁ ধীৰ-স্থিৰ ভাবেই সকলো উত্তৰ দিলে। তেওঁৰ ঘৰৰ ভঁৰালত কিমান টকা আছিল সোধাত উত্তৰ দিলে যে বজাৰ খৰচ আদিৰ বাবে অলপ অচৰপ থাকে আৰু বাগিচাৰ দৰমহা দিয়াৰ বাবে দুই চাৰি হাজাৰ কেতিয়াবা থাকে। আজি কিমান টকা তাত জমা আছিল তাৰ হিচাব তেওঁ নাপায়। ঘৰত থকা টকাৰ হিচাব তেওঁ কোনো দিনেই নাৰাখে। {{gap}}ডকাইতিৰ টকা উদ্ধাৰৰ কোনো আশা নাই বুলি জানি দাৰোগাক তাৰে সকলো বন্দবস্ত কৰিবলৈ কৈ মিঃ টকীয়ে ডাওৰা আৰু কেপ্টেনবেশী দলপতিক লৈ লাঞ্চ খাবলৈ নিজৰ বঙলালৈ গল। সিঙেও কোম্পানীৰ কেছিয়াৰকে সকলো ভাৰ দি ততালিকে তাৰ পৰা আঁতৰি গল। {{gap}}দলপতিৰ মাত তেতিয়াও ওলোৱা নাই। ডাওৰাৰ লগত কেপ্টেনৰ আগৰ পৰাই পৰিচয় আছে। কোম্পানীৰ সমুখত বহি থকা সময়ত ডাঙৰাৰ প্ৰশ্নৰ দুই এবাৰ সংক্ষিপ্ত উত্তৰ দিছিল। সিঙৰ ঘৰৰ পৰা দাৰোগাৰ টেলিফোন পাই মিঃ টকীয়ে ডাওৰাক জনোৱাৰ পৰাই ডাওৰাৰ মুখ গম্ভীৰ। তাৰ পিছত কোম্পানীৰ ভিতৰত ঘটা ঘটনা দেখি অতিকৈ বিস্মিত হল আৰু নিজৰ কৌশল অথলে যোৱা দেখি মনত বৰ লাজো পালে। তেতিয়াৰ পৰা তেওঁ আৰু গম্ভীৰ হৈ একেবাৰে নিমাত হৈ কেৱল গোফতে পাক দি দি বুদ্ধি বিচাৰিলে।<noinclude></noinclude> qg2n63qiew5j158n8x32wfx1mfmbyoo 267282 267279 2026-11-11T13:09:47Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267282 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৮|||অজান আততায়ী}}</noinclude>পাচ হাজাৰ থাকিব লাগে। কেছিয়াৰক আজি স্ট্ৰংৰূমলৈ যাবইু দিয়া নাই। কাউণ্টাৰ এৰি তেওঁ এবাৰো উঠা নাই। {{gap}}সেই সময়তে দাৰোগাৰ সৈতে আশমান সিঙো পালেহি। অৱস্থা দেখি তেৱোঁ আচৰিত হল কিন্তু তেওঁৰ মনত কোনো উৎকণ্ঠা দেখা নাপাই চাহাবে নানা প্ৰশ্ন কৰিলে। ইতিমধ্যে তেওঁৰ মন ডাঠ হৈছে। গ'ল যদি কোম্পানীৰ গ'ল। তেওঁৰনো কি বিশেষ লোকচান হব? গতিকে তেওঁ ধীৰ-স্থিৰ ভাবেই সকলো উত্তৰ দিলে। তেওঁৰ ঘৰৰ ভঁৰালত কিমান টকা আছিল সোধাত উত্তৰ দিলে যে বজাৰ খৰচ আদিৰ বাবে অলপ অচৰপ থাকে আৰু বাগিচাৰ দৰমহা দিয়াৰ বাবে দুই চাৰি হাজাৰ কেতিয়াবা থাকে। আজি কিমান টকা তাত জমা আছিল তাৰ হিচাব তেওঁ নাপায়। ঘৰত থকা টকাৰ হিচাব তেওঁ কোনো দিনেই নাৰাখে। {{gap}}ডকাইতিৰ টকা উদ্ধাৰৰ কোনো আশা নাই বুলি জানি দাৰোগাক তাৰে সকলো বন্দবস্ত কৰিবলৈ কৈ মিঃ টকীয়ে ডাওৰা আৰু কেপ্টেনবেশী দলপতিক লৈ লাঞ্চ খাবলৈ নিজৰ বঙলালৈ গল। সিঙেও কোম্পানীৰ কেছিয়াৰকে সকলো ভাৰ দি ততালিকে তাৰ পৰা আঁতৰি গল। {{gap}}দলপতিৰ মাত তেতিয়াও ওলোৱা নাই। ডাওৰাৰ লগত কেপ্টেনৰ আগৰ পৰাই পৰিচয় আছে। কোম্পানীৰ সমুখত বহি থকা সময়ত ডাঙৰাৰ প্ৰশ্নৰ দুই এবাৰ সংক্ষিপ্ত উত্তৰ দিছিল। সিঙৰ ঘৰৰ পৰা দাৰোগাৰ টেলিফোন পাই মিঃ টকীয়ে ডাওৰাক জনোৱাৰ পৰাই ডাওৰাৰ মুখ গম্ভীৰ। তাৰ পিছত কোম্পানীৰ ভিতৰত ঘটা ঘটনা দেখি অতিকৈ বিস্মিত হল আৰু নিজৰ কৌশল অথলে যোৱা দেখি মনত বৰ লাজো পালে। তেতিয়াৰ পৰা তেওঁ আৰু গম্ভীৰ হৈ একেবাৰে নিমাত হৈ কেৱল গোফতে পাক দি দি বুদ্ধি বিচাৰিলে।<noinclude></noinclude> 0xn0cz2ln91dfvl2cs6at14pyr284ho 104 95752 267276 266566 2026-11-11T13:05:38Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267276 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২০|অজান আততায়ী||}}</noinclude>হিচাবে থৈ যাবলৈ কেতিয়াও নাপাহৰে। এনেকি মানুহৰ কপালতো লিখি থৈ যায়।” {{gap}}মিঃ টকীয়ে কলে “হয় নেকি? আচৰিত কথা।” {{gap}}দলপতিয়ে কলে “তাৰ পিছত কওঁ শুনা, দাৰোগাই কৈছে যেস আশমান সিঙৰ লোৰ বাচৰ তলাটো তেওঁৰ নিজৰ চাবিৰে খুলিছে আৰু চাবি কোচা তলাত লগাই থোৱা আছে। ইপিনে তেওঁ.......” {{gap}}ডাওৰাই বাধা দি নিজে আৰম্ভ কৰিলে “ঠিক কথা, ময়ো তাকে ভাবিছো। কওঁ শুনক, সিঙে নিজে সেই মেনেজাৰটোক কিবা খুৱাই দি অচেতন কৰি তহবিলৰ টকাবোৰ লৈ গৈছিল আৰু সেইবোৰ ক'ৰবাত লুকাই থৈ আহি নিজৰ ভঁৰালৰ খালি বাকচটো মেলি থৈ কাকত এখিলাত ‘পা-ফু' লিখি থৈ বৈঠক খানালৈ ওলাই আহি মদখাই টোপনিৰ ভাও জুৰি থকা বুলি ভাবিলে কি অন্যায় হব? বিশেষকৈ এক বাজি পাচ মিনিটত তেওঁ ওলাই গৈছিল আৰু আধাঘণ্টা পিছত দাৰোগা তালৈ গৈছিল। সেইখিনি কাম ধীৰে সুস্থে কৰিলেও আধা ঘণ্টা সময় নালাগে। {{gap}}“ঠিক কথা।” টকীয়ে কলে। {{gap}}ডাওৰাই পাতৰ খাদ্যবোৰৰ প্ৰতি এবাৰ চাই তাৰ আশা ত্যাগ কৰি থিয় হৈ কলে “উঠক মিঃ টকী পিছত ভালকৈ খামহি। সি চোৰ হয় নে নহয় এতিয়াই মই প্ৰমাণ কৰি দিম। " {{gap}}অগত্যা আধাখোৱাকৈয়ে মুখ ধুই তিনিওজন ওলাই গল। আশমান সিঙৰ নঙলাত মটৰ ৰাখি ভিতৰ সোমাই গল। বাৰাণ্ডাতে লগুৱাটো বহি আছিল। ঘৰৰ দুৱাৰ খিড়িকী বন্ধ দেখি তাক সিঙৰ কথা সুধিলত সি উত্তৰ দিলে যে তেওঁ আহি পোনেই শোৱা কোঠালৈ গৈছিল আৰু ততালিকে ওলাই আহি মটৰত উঠি গুচি গৈছে। আজি নিশা উভতি নাহে বুলি কৈ গৈছে।<noinclude></noinclude> 3yg4mv4a1fn7idyk9q3hhayjydz785p 267277 267276 2026-11-11T13:06:02Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267277 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২০|অজান আততায়ী||}}</noinclude>হিচাবে থৈ যাবলৈ কেতিয়াও নাপাহৰে। এনেকি মানুহৰ কপালতো লিখি থৈ যায়।” {{gap}}মিঃ টকীয়ে কলে “হয় নেকি? আচৰিত কথা।” {{gap}}দলপতিয়ে কলে “তাৰ পিছত কওঁ শুনা, দাৰোগাই কৈছে যে আশমান সিঙৰ লোৰ বাচৰ তলাটো তেওঁৰ নিজৰ চাবিৰে খুলিছে আৰু চাবি কোচা তলাত লগাই থোৱা আছে। ইপিনে তেওঁ.......” {{gap}}ডাওৰাই বাধা দি নিজে আৰম্ভ কৰিলে “ঠিক কথা, ময়ো তাকে ভাবিছো। কওঁ শুনক, সিঙে নিজে সেই মেনেজাৰটোক কিবা খুৱাই দি অচেতন কৰি তহবিলৰ টকাবোৰ লৈ গৈছিল আৰু সেইবোৰ ক'ৰবাত লুকাই থৈ আহি নিজৰ ভঁৰালৰ খালি বাকচটো মেলি থৈ কাকত এখিলাত ‘পা-ফু' লিখি থৈ বৈঠক খানালৈ ওলাই আহি মদখাই টোপনিৰ ভাও জুৰি থকা বুলি ভাবিলে কি অন্যায় হব? বিশেষকৈ এক বাজি পাচ মিনিটত তেওঁ ওলাই গৈছিল আৰু আধাঘণ্টা পিছত দাৰোগা তালৈ গৈছিল। সেইখিনি কাম ধীৰে সুস্থে কৰিলেও আধা ঘণ্টা সময় নালাগে। {{gap}}“ঠিক কথা।” টকীয়ে কলে। {{gap}}ডাওৰাই পাতৰ খাদ্যবোৰৰ প্ৰতি এবাৰ চাই তাৰ আশা ত্যাগ কৰি থিয় হৈ কলে “উঠক মিঃ টকী পিছত ভালকৈ খামহি। সি চোৰ হয় নে নহয় এতিয়াই মই প্ৰমাণ কৰি দিম। " {{gap}}অগত্যা আধাখোৱাকৈয়ে মুখ ধুই তিনিওজন ওলাই গল। আশমান সিঙৰ নঙলাত মটৰ ৰাখি ভিতৰ সোমাই গল। বাৰাণ্ডাতে লগুৱাটো বহি আছিল। ঘৰৰ দুৱাৰ খিড়িকী বন্ধ দেখি তাক সিঙৰ কথা সুধিলত সি উত্তৰ দিলে যে তেওঁ আহি পোনেই শোৱা কোঠালৈ গৈছিল আৰু ততালিকে ওলাই আহি মটৰত উঠি গুচি গৈছে। আজি নিশা উভতি নাহে বুলি কৈ গৈছে।<noinclude></noinclude> g6nb4q2no9dh7nipah9zeuv34iwgfaa 267278 267277 2026-11-11T13:06:37Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267278 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২০||অজান আততায়ী||}}</noinclude>হিচাবে থৈ যাবলৈ কেতিয়াও নাপাহৰে। এনেকি মানুহৰ কপালতো লিখি থৈ যায়।” {{gap}}মিঃ টকীয়ে কলে “হয় নেকি? আচৰিত কথা।” {{gap}}দলপতিয়ে কলে “তাৰ পিছত কওঁ শুনা, দাৰোগাই কৈছে যে আশমান সিঙৰ লোৰ বাচৰ তলাটো তেওঁৰ নিজৰ চাবিৰে খুলিছে আৰু চাবি কোচা তলাত লগাই থোৱা আছে। ইপিনে তেওঁ.......” {{gap}}ডাওৰাই বাধা দি নিজে আৰম্ভ কৰিলে “ঠিক কথা, ময়ো তাকে ভাবিছো। কওঁ শুনক, সিঙে নিজে সেই মেনেজাৰটোক কিবা খুৱাই দি অচেতন কৰি তহবিলৰ টকাবোৰ লৈ গৈছিল আৰু সেইবোৰ ক'ৰবাত লুকাই থৈ আহি নিজৰ ভঁৰালৰ খালি বাকচটো মেলি থৈ কাকত এখিলাত ‘পা-ফু' লিখি থৈ বৈঠক খানালৈ ওলাই আহি মদখাই টোপনিৰ ভাও জুৰি থকা বুলি ভাবিলে কি অন্যায় হব? বিশেষকৈ এক বাজি পাচ মিনিটত তেওঁ ওলাই গৈছিল আৰু আধাঘণ্টা পিছত দাৰোগা তালৈ গৈছিল। সেইখিনি কাম ধীৰে সুস্থে কৰিলেও আধা ঘণ্টা সময় নালাগে। {{gap}}“ঠিক কথা।” টকীয়ে কলে। {{gap}}ডাওৰাই পাতৰ খাদ্যবোৰৰ প্ৰতি এবাৰ চাই তাৰ আশা ত্যাগ কৰি থিয় হৈ কলে “উঠক মিঃ টকী পিছত ভালকৈ খামহি। সি চোৰ হয় নে নহয় এতিয়াই মই প্ৰমাণ কৰি দিম। " {{gap}}অগত্যা আধাখোৱাকৈয়ে মুখ ধুই তিনিওজন ওলাই গল। আশমান সিঙৰ নঙলাত মটৰ ৰাখি ভিতৰ সোমাই গল। বাৰাণ্ডাতে লগুৱাটো বহি আছিল। ঘৰৰ দুৱাৰ খিড়িকী বন্ধ দেখি তাক সিঙৰ কথা সুধিলত সি উত্তৰ দিলে যে তেওঁ আহি পোনেই শোৱা কোঠালৈ গৈছিল আৰু ততালিকে ওলাই আহি মটৰত উঠি গুচি গৈছে। আজি নিশা উভতি নাহে বুলি কৈ গৈছে।<noinclude></noinclude> 51drytizver6fdcb257nrdkrkhl8brz 267283 267278 2026-11-11T13:10:41Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267283 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২০|||অজান আততায়ী}}</noinclude>হিচাবে থৈ যাবলৈ কেতিয়াও নাপাহৰে। এনেকি মানুহৰ কপালতো লিখি থৈ যায়।” {{gap}}মিঃ টকীয়ে কলে “হয় নেকি? আচৰিত কথা।” {{gap}}দলপতিয়ে কলে “তাৰ পিছত কওঁ শুনা, দাৰোগাই কৈছে যে আশমান সিঙৰ লোৰ বাচৰ তলাটো তেওঁৰ নিজৰ চাবিৰে খুলিছে আৰু চাবি কোচা তলাত লগাই থোৱা আছে। ইপিনে তেওঁ.......” {{gap}}ডাওৰাই বাধা দি নিজে আৰম্ভ কৰিলে “ঠিক কথা, ময়ো তাকে ভাবিছো। কওঁ শুনক, সিঙে নিজে সেই মেনেজাৰটোক কিবা খুৱাই দি অচেতন কৰি তহবিলৰ টকাবোৰ লৈ গৈছিল আৰু সেইবোৰ ক'ৰবাত লুকাই থৈ আহি নিজৰ ভঁৰালৰ খালি বাকচটো মেলি থৈ কাকত এখিলাত ‘পা-ফু' লিখি থৈ বৈঠক খানালৈ ওলাই আহি মদখাই টোপনিৰ ভাও জুৰি থকা বুলি ভাবিলে কি অন্যায় হব? বিশেষকৈ এক বাজি পাচ মিনিটত তেওঁ ওলাই গৈছিল আৰু আধাঘণ্টা পিছত দাৰোগা তালৈ গৈছিল। সেইখিনি কাম ধীৰে সুস্থে কৰিলেও আধা ঘণ্টা সময় নালাগে। {{gap}}“ঠিক কথা।” টকীয়ে কলে। {{gap}}ডাওৰাই পাতৰ খাদ্যবোৰৰ প্ৰতি এবাৰ চাই তাৰ আশা ত্যাগ কৰি থিয় হৈ কলে “উঠক মিঃ টকী পিছত ভালকৈ খামহি। সি চোৰ হয় নে নহয় এতিয়াই মই প্ৰমাণ কৰি দিম। " {{gap}}অগত্যা আধাখোৱাকৈয়ে মুখ ধুই তিনিওজন ওলাই গল। আশমান সিঙৰ নঙলাত মটৰ ৰাখি ভিতৰ সোমাই গল। বাৰাণ্ডাতে লগুৱাটো বহি আছিল। ঘৰৰ দুৱাৰ খিড়িকী বন্ধ দেখি তাক সিঙৰ কথা সুধিলত সি উত্তৰ দিলে যে তেওঁ আহি পোনেই শোৱা কোঠালৈ গৈছিল আৰু ততালিকে ওলাই আহি মটৰত উঠি গুচি গৈছে। আজি নিশা উভতি নাহে বুলি কৈ গৈছে।<noinclude></noinclude> mcdv1yxs9i6ocxqgfdifoy4pjgsmbfe 104 95753 267253 266567 2026-11-11T12:26:15Z হানিফ আলী 1925 267253 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|অজান আততায়ী||১২১}}</noinclude>{{gap}}ডাওৰাই কলে "সি পলাল। ঘৰ খানাতালাচ কৰি চাবই লাগিব। নিশ্চয় কিবা শুংসুত্ৰ মই আবিষ্কাৰ কৰিব পাৰিম। " {{gap}}লগুৱাটোক আদেশ দিলত সি দুৱাৰ মেলি দিলে। তিনিওজন ভিতৰ সোমাই গল। শোৱা কোঠালীৰ দুৱাৰো সি মেলি দিলে। প্ৰথমে ভঁৰাল কোঠাটো চালেগৈ। তাত চাবি একোচা তলাত লাগি ওলমি আছিল। ডাওৰাই চাবিকোচা হাতত লৈ কলে “লৰালৰিকৈ আহি সিঙে কেৱল লুকাই থোৱা ধনবোৰহে লৈ গল। চাবিকোচাৰ কথা পাহৰিলে।” বুলি সেই কোঠাতে থকা লোৰ আলমাৰী দুটাৰ এটা খুলিলে। {{gap}}তাৰ ভিতৰত হাত দিয়েই মিঃ টকীয়ে সুহুৰি মাৰিলে। ডাওৰাই তেওঁৰ মুখলৈ চোৱাত কলে “এইবোৰ কোম্পানীৰ চেয়াৰ চাৰ্টিফিকট আৰু আন কিছুমান কাকতে সৈতে এইটো বহী হেৰোৱা বুলি কোম্পানীৰ ফালৰ পৰা এজাহাৰ দিছিল।” {{gap}}“ডেম, পাজি, চোৰ” ডাওৰাৰ মুখেৰে ওলাল। “এতিয়া চাৰে তিনি বাজিল। দুই বাজি দহ মিনিটত আমি কোম্পানীৰ পৰা আহিছিলো। সিও তেতিয়াই আহিছিল। গতিকে সি পলোৱাৰ প্ৰায় ডেৰ ঘণ্টা হল। আপুনি এতিয়া তাক বিচাৰিবলৈ মানুহ লগাওক, মোব কাম খালাচ। ই ‘পা-ফু’ৰ কাম কেতিয়াও নহয়।” {{gap}}দলপতিয়ে দুয়োজনৰ ওচৰত বিদায় লৈ ওলাই গৈ মটৰত উঠি পোনেই ডাকবঙলা পালেগৈ। পাৰ্থ সিং আৰু হেমিল্টনে মটৰতে বহি ব্যস্তভাবে দলপতিলৈ বাট চাই আছিল। তেওঁ আহি পোৱাৰ লগে লগে উভয়ে নামি তেওঁৰ মটৰৰ ওচৰ পালেগৈ। দলপতিয়ে পাৰ্থ সিঙলৈ চাই স্বভাব সুলভ হাঁহি মাৰি কলে "ধন্যবাদ মিঃ সিং। তোমাক কি বুলি শলাগিম ভাবি নাপাওঁ। জননীয়ে কুশল কৰক এয়ে শুভাশীষ ডাইটি।” {{nop}}<noinclude></noinclude> nniy4nuhqwlgkpnvrjaka9ejgqeyndn 104 95754 267284 266568 2026-11-11T13:11:37Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267284 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২২||অজান আততায়ী}}</noinclude>{{gap}}হাতযোৰ কৰি পাৰ্থ সিঙে কলে "জননীৰ কৃপা আৰু আপোনাৰ আশীৰ্ব্বাদেই আমাৰ ৰক্ষাকবচ গোসাই।” {{gap}}তাৰ পিছত হেমিণ্টনৰ মুখলৈ চাই দলপতিয়ে কলে “তোমাৰ মুখ দেখিয়েই বুজিছো ভাইটি যে গুৰুতৰ বাতৰি আছে। কোন কোন পলাল? কলৈ গল?" {{gap}}হেমিল্টনে উত্তৰ দিলে “আপুনি আগধৰিয়ে জানে গোসাঁই। তথাপি সুধিলে যেতিয়া কওঁ শুনক—চৰ্দ্দাৰ খানচামা ইস্মাইলে বৰ চাহাবৰ পৰা ফোনেৰে আদেশ পায় যে সি তেতিয়াই বাহিৰ ওলাই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ফাললৈ গৈ থাকিব লাগে। বাটৰ পৰা তাক বুটলি নিব। গন্তব্যস্থান—পাৰাবৎ টি ইষ্টেট। ফোন পায়েই দুই বাজি পোন্ধৰ মিনিটত সি ওলাই গৈছে। তাক অলপ আগবাঢ়িবলৈ দি মই তাৰ অনুসৰণ কৰিব ধৰিছিলো। সি প্ৰায় এক ফাৰ্লং মান যোৱাৰ পিছতে হঠাৎ এখন মটৰ ওচৰতে ৰ'ল আৰু তাতে উঠি তৎক্ষণাৎ নেদেখা হৈ গল। দূৰৰ পৰা ড্ৰাইভাৰক নিচিনিলো আৰু পথালি বাটেৰে যোৱাত নম্বৰো নেদেখিলো। ততালিকে উভতি মোৰ মটৰ লৈ খেদিলো যদিও সুফল নাপালো। তেতিয়াই ইয়ালৈ আহি এওঁৰে সৈতে আপোনাক বাটচাই ৰৈ আছো ককাইদেও।” {{gap}}“তাক লগ নাপাই ভালেই হৈছে। নহলে তুমিও সিহঁতৰ পাছেচ পাছে কোনোবাখিনিত উঠিলাগৈহেঁতেন। যি নহওক, মোৰ পলম হোৱা বাবে বহুত সুযোগ নষ্ট হল যদিও এতিয়াও চেষ্টা কৰি চাবই লাগিব। পলম কৰিব নোৱাৰো, আহা উঠাহি। তিনিও একেলগে যাওঁ। ” বুলি কলত বাকী দুজনে ততালিকে মটৰত উঠি বহিল। দলপতিয়ে মটৰ চলাই দিলে। {{gap}}ডাক বঙলাৰ নঙলালৈ ওলোৱাৰ লগে লগে আনফালৰ পৰা অহা কেপ্টেনৰ মটৰ সমুখতে থামিলত জাপমাৰি দলপতিৰ সৈতে বাকী<noinclude></noinclude> oysl0dnjm6ux2qzmeedgj5patftm703 104 95764 267286 266676 2026-11-11T13:12:37Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 267286 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২৬||অজান আততায়ী}}</noinclude>তাকো বন্দী কৰি থলো। সিহঁতে বন্দী কৰা তিনি নম্বৰ বন্দী কোন জানেনে ককাইদেও? তেওঁ বিলাস বৰা। তেওঁক মোকলাই আনি নিকোলাৰ হাতত দি মাধৱক লগত লৈ আমি দুয়ো গোটেইখন বিচাৰি অৱশেষত আলীবাবাৰ ৰত্ন-ভাণ্ডাৰ আবিষ্কাৰ কৰিলো। এয়া তাৰ পুৰস্কাৰ গোসাঁই।” {{gap}}“মাধৱক আৰু বিলাসক লৈ আহিছা নেকি?” {{gap}}“নাই অনা ককাইদেও। তেওঁলোক অপহৃত মানুহ যেতিয়া পুলিচে উদ্ধাৰ কৰক। দুৰ্ব্বত্তহঁতৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকে সাক্ষী দিবত লাগিব নহয়।” {{gap}}“কিন্তু ভাইচাহাব মালতীৰ কথা শুনিবলৈহে মই বৰ উদ্বিগ্ন হৈ আছো। মালতীৰ খবৰহে প্ৰথমে কোৱা।” দলপতিয়ে কলে। {{gap}}কেপ্টেন উত্তৰ দিলে “মুক্তিপণৰ চেকখন মোৰ পৰা লৈ নদী চাহাবে কালি ডিব্ৰুগড়লৈ উভতি আহি আজি মালতীক তালৈ লৈ যোৱাৰ কথা আছিল। কিবা কাৰণত আহিব নোৱাৰিলে বৰ চাহাবে লগত লৈ যাব। সি কিয় আহিব নোৱাৰিলে জানেই নহয়। ময়ো সিহঁতক পহৰা দি থাকিবলগীয়া হল। কিয়নো বিলাসৰ অৱস্থা শোচনীয়, মাধৱো মাৰ খাই বৰ কাহিল হৈ পৰিছে।” {{gap}}“উস্ ৰাম! বৰ দুখ পালো। তোমাৰ জখম কেনেকুৱা ভাই চাহাব, এতিয়া কিবা কষ্ট আছে নেকি?” {{gap}}তেতিয়াহে কেপ্টেনে নিজৰ টুপীটো খুলি হাতত লৈ দেখুৱালে যেু পাছমূৰটো বঢ়িয়াকৈ ঢাকি ওপৰত ক'লা কাপোৰ এখনেৰে বেণ্ডেজ কৰা আছে যাতে হঠাতে কাৰো চকুত নপৰে। বাকী তিনিজনে ততালিকে উঠি গৈ চালে যে মূৰটো দুয়ো কাণৰ ওচৰলৈ তেনেইক উখহি আছে। কেপ্টেনে কলে “মাধৱৰ মূৰ এঠাইত ফাটিছে কিন্তু মোৰ তিনি ঠাইত ফাটিছে ককাইদেও। তথাপি মাধৱ মোতকৈ বেছি<noinclude></noinclude> 0tuctbkvjovpn85seo9wts1twbrj9lx 104 95766 267260 266683 2026-11-11T12:33:23Z হানিফ আলী 1925 267260 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২৮||অজান আততায়ী}}</noinclude>একেলগে দুখন মটৰ পালেগৈ। প্ৰথম খনত ড্ৰাইভাৰে সৈতে বৰ চাহাব আৰু দ্বিতীয়খনত মালতীৰে সৈতে আমাৰ ডাঃ নকুল ৰায়!” {{gap}}দলপতি আৰু বাকী দুজনে অতি আচৰিত হৈ কলে “ডাঃ ৰায়?” {{gap}}“হয় ককাইদেও, ডাঃ ৰায়। তেওঁ মোৰ ৰঙাপৰা মুখখন দেখিয়েই ব্যস্ত ভাবে ওচৰলৈ গৈ গাত হাত দি চাই ইমান জ্বৰে সৈতে আহিব ওলোৱা দেখি প্ৰথমে গালি পাৰিলে। তাৰ পিছত ইনজেকশ্যন এটা দি বেণ্ডেজ কৰি দিয়াৰ লগে লগে বিষ কমিবলৈ ধৰিলে। এতিয়া উখহি আছে যদিও বিষ সমূলি নাই। তেওঁক তাৰে চাৰ্জতে ৰাখি মই পোনেই ইয়ালৈ লৰ মাৰিছো.." {{gap}}দলপতিয়ে সুধিলে “পিছে ডাক্তৰে মালতীক ক'ত কেনেকৈ পালে?” {{gap}}কেপ্টেনে কলে “কওঁ শুনক, ডাক্তৰৰ মটৰ চলিছেহে চলিছে। কেতিয়া ডিব্ৰুগড় পায়হি সেয়ে লক্ষ্য। ডিব্ৰুগড় পাবলৈ আৰু প্ৰায় বাৰ মাইলহে বাকী। এনেতে দূৰৰ পৰা তেওঁ দেখিলে যে এখন মটৰ আলিৰ দাঁতিত ৰ'ল। তাৰ ড্ৰাইভাৰে নামি তেওঁৰ মটৰৰ সমুখৰ আয়নাত ডাক্তৰ বুলি লেখা শব্দটো দেখি হাত দাঙি বিপদ সঙ্কেত দিলত ৰায়ে ইখন মটৰৰ ভিতৰলৈ চাই প্ৰায় জাপ মাৰি উঠিবৰ উপক্ৰম। মটৰৰ পাছৰ ছীটত মালতীৰ সৈতে আন এজন বহি আছে। উভয়ে চকু মেলি থাকিলেও জড়ভৰত। মালতীয়ে অৱশ্যে লগৰ জনক শক্তিশেল মাৰি নিজে ভাও কৰিছিল। ডাক্তৰক দেখি চকুৰে টিপ দিলে। ড্ৰাইভাৰে কলে যে চাহাব মেম চাহাবৰ সৈতে বাগিচালৈ যোৱাৰ কথা। এই ঠাই পাইহে কোন বাগিচালৈ যাব লাগে তাক জনাব খুজিছিল। সেইমতে সি পাৰাবৎ টি ইষ্টেটলৈ যোৱা ৰাস্তা পাই সুধিলত কোনো উত্তৰকে নিদিয়া দেখি মটৰ ৰখাই দেখে যে দুয়োজনেই অচেতন হৈ অলৰ-অচৰ হৈ আছে।<noinclude></noinclude> 42glg35voixgbdd4v8tzpnfmqvx43sp 104 95768 267259 266689 2026-11-11T12:32:14Z হানিফ আলী 1925 267259 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১৩০||অজান আততায়ী}}</noinclude>কোম্পানীৰ ষ্ট্ৰংৰূমত ৰাখিছিল। আৰু ইপিনেও ধৰা পৰিবৰ ভয়ত তাৰ অসদুপায়ে ঘটা আটাইবোৰ ধন নিজৰ ভঁৰালতে সাঁচি ৰৈছিল।" {{gap}}হাঁহিমাৰি কেপ্টেনে কলে "আপোনাৰ কাৰণে সাঁচি ৰাখিছিল গোসাঁই।" {{gap}}“নহয় ভাইচাহাব,” দলপতিয়ে পাৰ্থ সিঙৰ মুখলৈ চাই কলে “এওঁৰ কাৰণেহে ৰাখিছিল। এওঁহে দুয়োজনকে দেউলীয়া কৰি কোম্পানীৰকণ দক্ষিণা হিচাবে আনিলে। আৰু বুদ্ধি কৰি কোম্পানীৰ বাকচত ‘পা-ফু' লিখা কাকত এৰি থৈ নাহিল। সেইদেখি ডাওৰাক আঙুলিয়াই দিবলৈ মই সুবিধা পালো। তেওঁলোকে স্থিৰ নিশ্চিত হৈছে যে আশমান সিঙেই তহবিল লুট কৰি ভাও জুৰি আছিল। তাৰ পিছত আমান সিঙৰ আলমাৰীত বিলাস বৰাই চুৰ কৰা বুলি এজাহাৰ দিয়া আটাইবোৰ বস্তু পোৱাত মোৰ আৰু দৰকাৰ নাই দেখি মূৰ সোলোকা দি গুচি আহিলো।” {{gap}}কেপ্টেনে সুধিলে “দুজনক যে দেউলীয়া কৰা বুলি কলে সিজন কোন?* {{gap}}“তেৱেঁই ৰায় চাহাব শুক্লধৰ বৈশ্য! ডাঙৰ পুতেক বিলাস বৈশ্যক ওৰফে আমাৰ বিলাস বৰাক ত্যাজ্যপুত্ৰ কৰিছে। তেওঁৰ গুণধৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ দুৰ্ব্বত্ত-গুণ্ডা আশমান সিঙৰ সহকাৰী গাহৰি মাৰ্কা নদী চাহাব অথবা এন, বৈশ্য। পাৰ্থ সিঙে ৰায় চাহাবক কালিয়েই নিঃসম্বল কৰিছে। এতিয়ালৈ সি জ্ঞান ফিৰাই পোৱা নাই। যি নহওক, পিছে ভাইচাহাব, মিঃ টকীৰ লগত দেখা কৰাৰ প্লেনৰ যে কিবা সাল সলনি কৰিবা বুলি কলা তাকেহে সোনকালে কৰা। আমি বাগিচালৈ তৎক্ষণাত ৰাওনা হব লাগে।” {{gap}}কেপ্টেনে হাতযোৰ কৰি কলে “আপোনালোক তালৈ যোৱাৰ<noinclude></noinclude> db43i6b2yqza6nm8jx90418f1pugt5f 104 95789 267445 267040 2026-11-12T04:53:21Z হানিফ আলী 1925 267445 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh|১৪|গুণাভিৰাম বৰুৱা|}}</noinclude>পাৰিবা, এতেকে শীঘ্ৰে আহা।” সেই অনুসাৰে ওণাভিৰাম নাৱেৰে কলিকতাৰ পৰা আহিনৰ শেষত স্বদেশলৈ আহিল। গুৱাহাটীত কেইদিনমান থাকি নগাওঁ পালেহি। মহা সমাৰোহ আৰু আনন্দেৰে বিয়া সম্পন্ন হল। দুৰ্গাচন্দ্ৰই কন্যা সম্প্ৰদান কৰিলে। গুণাভিৰামৰ বৰমাক বৌৱেক সকলো এই বিয়া চাবলৈ গুৱাহাটীৰ পৰা আহিছিল। ফুকন-ফুকননীৰ এই বিশ্বাত সন্তোষৰ পাৰ নাছিল। কিয়নো দৰা-কন্যা দুয়ো তেওঁবিলাকৰ পালিত আৰু বংশ,গতিকে সম্বন্ধৰ ঘনিষ্ঠতাৰ বাবে তেওঁলোকৰ প্ৰীতিৰো ঘনিষ্ঠতা হবৰ সম্ভাৱনা। প্ৰথম বিয়াৰ কেইদিন মানৰ পিছতে তেওঁলোকৰ শান্তি বিয়াও সমাধা হল। {{gap}}গুণাভিৰামে এবছৰ আইনৰ পৰীক্ষা দিছিল। আৰু দুটা পৰীক্ষা দিবলৈ বাকী আছিল। তাৰে এটা সেই মাৰ্চ্ছ মাহত আৰু আনটো তাৰ পিছৰ মাচ্চ'ত। মাৰ্চ মাহৰ পৰীক্ষণ দিবৰ কাৰণে ১৮৫৮ সনৰ জানুৱাৰীত গুণাভিৰাম কলিতালৈ যাবলৈ ওলাল। লগতে দুৰ্গাচন্দ্ৰ আৰু কন্ধুকণ্ঠ নামে এজন গুৱাহাটীত থাকি পঢ়িবলৈ যাবলৈ ওলাল। ঘৰৰ সকলোৰে অনিচ্ছা, তথাপি মাঘৰ তাৰিখে তেওঁলোকে যাত্ৰা কৰিলে। সেইদিনা ফুকন ফুকননীয়ে ইমান দুখ পালে যে ফুকনে চকুৰ পানী উলিয়ালে। গুণাভিৰামে গুৱাহাটী পাই ফুকন-ফুকননীৰ চিঠি পালে। তেওঁলোকে তেওঁক কলিকতালৈ যাবলৈ এক প্ৰকাৰ নিষেধ কৰিলে। ফুকনে সিমান স্পষ্টকৈ নিলিখিলেও ফুকননীয়ে স্পষ্টকৈ লিখিলে। শেষত ফুকনে লিখিলে “যদি তুমি আহা, তেনেহলে আমি দুইও বহি একেলগে আইন শিক্ষা কৰিম।” বিশেষকৈ তেওঁ জেন-কিন্স ছাহাবৰ পৰামৰ্শ লবলৈ কলে। গুণাভিৰামে সকলো কথা বিবেচনা কৰি নোযোৱাকে ঠাৱৰ কৰিলে। দুৰ্গাচন্দ্ৰই গুৱাহাটীত থাকি স্কুলত পঢ়িবলৈ ধৰিলে গুণাভিৰাম আৰু কম্বুকণ্ঠ ফাগুণত নগাঁৱলৈ আহিল। {{nop}}<noinclude></noinclude> cu0a5n9zdm7gka0al83l8j7avi1usv7 104 95790 267443 267044 2026-11-12T04:50:50Z হানিফ আলী 1925 267443 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh||সংসাৰ আৰু বিষয়-বাব|১৫}}</noinclude>{{gap}}আনন্দৰামৰ মৃত্যুৰ পাছত গুণাভিৰাম ছব, এছিষ্টেণ্ট কমিছনাৰ নিযুক্ত হৈ ১৮৫৯ সনৰ অক্টোবৰ মাহত তেজপুৰলৈ যায়। তাৰ পৰা ১৮৬০ সনৰ জানুৱাৰী মাহত গোৱালপাৰালৈ বদলি হয়। ১৮৬৬ চনৰ আদিতে গুণাভিৰাম নগাঁৱলৈ বদলি হৈ আহে । গুণাভিৰামৰ পত্নীৰ কেবাটিও মৃত সন্তান জন্ম হয়। ১৮৬৭ সনৰ জুলাই মাহত তেওঁ ধুবুৰীলৈ বদলি হয়। ব্ৰজসুন্দৰীক নগাঁৱত থৈ তেওঁ ধুবুৰীলৈ গল। ব্ৰজসুন্দৰীয়ে মৃত সন্তান জন্মাই নগাঁৱত সেই মাহতে পৰলোকলৈ যায়। {{gap}}গুণাভিৰাম ধুবুৰীৰ পৰা গোৱালপাৰালৈ ১৮৬১ সনৰ এপ্ৰিলত বদলি হৈ আহে। এই দেশত বিষয়া-বিবাহ নোহোৱাৰ কাৰণে যি অনিষ্ট ঘটিছে এইটো তেওঁ পঢ়া অৱস্থাৰ পৰা ভালকৈ জানি তেওঁৰ বিধবা-বিবাহত মন হল। যেতিয়া তেওঁ কলিকতাত থাকে, তেতিয়াই তেওঁৰ মন ব্ৰাহ্মধৰ্ম্মৰ ফালে গৈছিল। ১৮৬৯ সনত ধুবুৰীত সেই ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰিলে। ১৮৭০ সনৰ এপ্ৰিল মাহত ৺পৰশুৰাম বৰুৱাৰ বিধৱা বিষ্ণুপ্ৰিয়া দেবীক তেওঁ বিয়া কৰায়। ১৮৭১ চনত তেওঁ নগাৱলৈ বদলি হৈ আহিল। এই বিয়াৰ পাছত ১৮৭১ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত স্বৰ্ণলতা নামেৰে তেওঁ এটি কন্যা, ১৮৭৪ সনৰ ২ জুনত কৰুণাভিৰাম নামে এটি পুত্ৰ আৰু ১৮৭৮ সনৰ ১৪ মাচ্চ'ত কমলাভিৰাম নামে এটি পুত্ৰৰ জন্ম হয়। ১৮৭২ সনত সত্যাভিৰাম নামে তেওঁৰ যি এটি পুত্ৰ হৈছিল ১৮৭৩ চনৰ মাৰ্চত সেইটিৰ নগাঁৱত মৃত্যু হয়। স্বৰ্ণলতা কলিকতাৰ বেথুন স্কুলত থাকি শিক্ষা লাভ কৰিছিল। গুণাভিৰামৰ এই বিয়া ১৮৭২ সনত ও আইনমতে সেই চনৰ ডিচেম্বৰত ৰেজিষ্টাৰী হয়। {{gap}}গুণাভিৰামে আনন্দৰামৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ পুতেক ৰাধিকাৰাম ঢেকিয়াল ফুকনক বিলাতলৈ শিক্ষা লাভ কৰিবলৈ পঠায় আৰু অন্নদাৰামক দেশতে শিক্ষা দিয়ে। {{nop}}<noinclude></noinclude> r2ax05yz25r4fkbd4akw4w6x39qwx77 267444 267443 2026-11-12T04:51:19Z হানিফ আলী 1925 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267444 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh||সংসাৰ আৰু বিষয়-বাব|১৫}}</noinclude>{{gap}}আনন্দৰামৰ মৃত্যুৰ পাছত গুণাভিৰাম ছব, এছিষ্টেণ্ট কমিছনাৰ নিযুক্ত হৈ ১৮৫৯ সনৰ অক্টোবৰ মাহত তেজপুৰলৈ যায়। তাৰ পৰা ১৮৬০ সনৰ জানুৱাৰী মাহত গোৱালপাৰালৈ বদলি হয়। ১৮৬৬ চনৰ আদিতে গুণাভিৰাম নগাঁৱলৈ বদলি হৈ আহে। গুণাভিৰামৰ পত্নীৰ কেবাটিও মৃত সন্তান জন্ম হয়। ১৮৬৭ সনৰ জুলাই মাহত তেওঁ ধুবুৰীলৈ বদলি হয়। ব্ৰজসুন্দৰীক নগাঁৱত থৈ তেওঁ ধুবুৰীলৈ গল। ব্ৰজসুন্দৰীয়ে মৃত সন্তান জন্মাই নগাঁৱত সেই মাহতে পৰলোকলৈ যায়। {{gap}}গুণাভিৰাম ধুবুৰীৰ পৰা গোৱালপাৰালৈ ১৮৬১ সনৰ এপ্ৰিলত বদলি হৈ আহে। এই দেশত বিষয়া-বিবাহ নোহোৱাৰ কাৰণে যি অনিষ্ট ঘটিছে এইটো তেওঁ পঢ়া অৱস্থাৰ পৰা ভালকৈ জানি তেওঁৰ বিধবা-বিবাহত মন হল। যেতিয়া তেওঁ কলিকতাত থাকে, তেতিয়াই তেওঁৰ মন ব্ৰাহ্মধৰ্ম্মৰ ফালে গৈছিল। ১৮৬৯ সনত ধুবুৰীত সেই ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰিলে। ১৮৭০ সনৰ এপ্ৰিল মাহত ৺পৰশুৰাম বৰুৱাৰ বিধৱা বিষ্ণুপ্ৰিয়া দেবীক তেওঁ বিয়া কৰায়। ১৮৭১ চনত তেওঁ নগাৱলৈ বদলি হৈ আহিল। এই বিয়াৰ পাছত ১৮৭১ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত স্বৰ্ণলতা নামেৰে তেওঁ এটি কন্যা, ১৮৭৪ সনৰ ২ জুনত কৰুণাভিৰাম নামে এটি পুত্ৰ আৰু ১৮৭৮ সনৰ ১৪ মাচ্চ'ত কমলাভিৰাম নামে এটি পুত্ৰৰ জন্ম হয়। ১৮৭২ সনত সত্যাভিৰাম নামে তেওঁৰ যি এটি পুত্ৰ হৈছিল ১৮৭৩ চনৰ মাৰ্চত সেইটিৰ নগাঁৱত মৃত্যু হয়। স্বৰ্ণলতা কলিকতাৰ বেথুন স্কুলত থাকি শিক্ষা লাভ কৰিছিল। গুণাভিৰামৰ এই বিয়া ১৮৭২ সনত ও আইনমতে সেই চনৰ ডিচেম্বৰত ৰেজিষ্টাৰী হয়। {{gap}}গুণাভিৰামে আনন্দৰামৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁৰ পুতেক ৰাধিকাৰাম ঢেকিয়াল ফুকনক বিলাতলৈ শিক্ষা লাভ কৰিবলৈ পঠায় আৰু অন্নদাৰামক দেশতে শিক্ষা দিয়ে। {{nop}}<noinclude></noinclude> ep40ljlq4nvnpijppvtkbyd1umuhqfm 104 95791 267442 267049 2026-11-12T04:49:39Z হানিফ আলী 1925 267442 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh|১৬|গুণাভিৰাম বৰুৱা|}}</noinclude>{{gap}}গুণাভিৰাম বৰুৱাই পেঞ্চন লোৱাৰ পিছত কলিকতাত ঘৰ ভাৰা কৰি সপৰিয়ালে তাত আছিলগৈ আৰু নিজে কলিকতাত এটা ঘৰ কৰিবলৈ এডোখৰ মাটিও কিনিছিল। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবশতঃ তেওঁৰ অকাল মৃত্যু হোৱাত সেই ঘৰ কৰা নহল। অন্তিম সময়ত তেওঁ কেইবাটিও ডাঙৰ শোক পালে। সেই শোকেই তেওঁৰ মৃত্যুৰ কাৰণ হল। {{gap}}গুণাভিৰামৰ নিচিনা অমায়িক আৰু নিৰহঙ্কাৰী লোক বিৰল! বাটকৰা অচিনাকি পৰা এটিৰে সৈতে তেওঁ যি দৰে কথা পাতে তাক চালে সঁচাকৈয়ে আচৰিত নহৈ নোৱাৰি। তেওঁ সদায় সকলো কথাৰে ভালটোহে লৈছিল। এদিন তেওঁ এটা চাকৰে কিবা এটা বস্তু লুকুৱাই তাৰ মোনাত ভৰাই থৈছিল। জীয়েকে আহি তেওঁক কলত তেওঁ জীয়েকক কলে, “কিজানি এই বস্তুটো হেৰায় বুলিহে থৈছিল? সি যে বেয়া ভাবেৰে এইটো লুকুৱাই থৈছিল, তুমি কেনেকৈ জানিলা?” অসমীয়া মানুহৰ কেনেকৈ উন্নতি হব তেওঁ সদায় তাকেহে ভাবিছিল আৰু যিমান পাৰে নিজেও কৰিছিল। কলিকতাৰ বাটত ফুৰোঁতে এদিন গঙ্গাৰ পাৰত এজন অসমীয়া মানুহ লগ পাই তেওঁক সাৱতি মাৰি মাৰি ধৰিছিল। তেওঁৰ আত্মসংযম দেখি সচাকৈয়ে আচৰিত হব লাগে। তেওঁৰ প্ৰথম পুত্ৰ কৰুণাভিৰাম বৰুৱা ঢুকুৱাৰ পাছ দিনা যেতিয়া তেওঁৰ মধুপুৰৰ পৰা কলিকতালৈ উলটি আহে, তেতিয়া তেওঁক দেখা কৰিবলৈ যোৱা সকলোৱেই বেজাৰ মনেৰে গৈছিল; কিন্তু উলটি আহোতে সকলোৰে মুখ উজ্বল দেখা গৈছিল। তেওঁক দেখিলে পুত্ৰ শোকত কাতৰ হোৱা বুলি যে কবই নোৱাৰি,বৰঞ্চ তেওঁৰ ৰঙিয়াল কথা-বাৰ্তা শুনি মানুহে হাঁহি সামৰিব নোৱাৰিছিল। তেওঁৰ নিচিনা আত্ম-সংযমী আৰু সদানন্দ লোক অতি কম। ধেমেলীয়া কথাত আৰু বঙালীৰ লগত বঙালাৰে ভালকৈ কথা কব জনাৰ ভিতৰত তেওঁ অদ্বিতীয় আছিল।<noinclude></noinclude> p0w47gf1ptf2j3xtmcc8in44r669imf 104 95818 267293 267137 2026-11-11T13:35:20Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267293 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|৯৭}}</noinclude>মহাৰাণীৰ খঙেই তোমাক এইবাৰলৈ ৰক্ষা পেলালে, নহলে বিদ্যাৰ টেকেলি কাতি হ'লহেঁতেন।” {{gap}}গণদাসে ৰাণীলৈ চাই ক'লে,—— সেইয়া শুনিলে লোকৰ মনৰ ধাৰণা। মই এনে অপমান সহি থাকিব নোৱাৰোঁ। হয় মোক পৰীক্ষা দিবলৈ দিয়ক, নহয় একেবাৰে বিদায় দিয়ক।" {{gap}}ইয়াৰ পিচত ৰাণীয়ে কি কৰিব? অগত্যা তেওঁ পৰিব্ৰাজিকাৰ কথামতেই পৰীক্ষা দিয়াত সম্মতি দিলে। তেতিয়া গণদাসে পৰিব্ৰাজিকাক সুধিলে,—“কোন নাটকৰ অভিনয় আপোনালোকে চাব খোজে?” {{gap}}পৰিব্ৰাজিকাই ক'লে "শৰ্ম্মিষ্ঠাই ৰচনা কৰা ছলিক নামেৰে নাচ-গানেৰে ভৰা এখন নাট আছে; তাৰ অভিনয় কৰা বৰ টান। দুয়োজন আচাৰ্য্যই সেই একেখন নাটকৰে শিষ্যাৰ হতুৱাই পৰীক্ষ৷ দিয়াব। সেয়ে হলেই মীমাংসা কৰিবলৈ আমাৰ সুবিধা হব।” {{gap}}বিদূষক।—তেন্তে তোমালোক এতিয়া যোৱা। ছোঁ ঘৰত সঙ্গীত আৰম্ভ কৰি মহাৰাজৰ ওচৰলৈ দূত পঠাবা। নহ'লে নালাগে, মৃদঙ্গৰ শব্দ শুনিলেই আমি যাম। {{gap}}তেতিয়া হৰদত্ত আৰু গণদাস ওলাই গ'ল। যাবৰ সময়ত পৰিব্ৰাজিকাই ক'লে,–“তোমালোকে অভিনেত্ৰীৰ গাত যিমান কমকৈ পাৰা সাজ-পাৰ পিন্ধাবা। তেতিয়া {{center|৭}}<noinclude></noinclude> emc5qoodf7i9j9pr5o8an6jef4j7xg6 104 95819 267295 267138 2026-11-11T13:38:59Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267295 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|৯৮|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>হে অঙ্গ পৰিচালনা ভালকৈ লক্ষ্য কৰিবলৈ সুচল হ'ব। বিচাৰৰ নিমিত্তে তাৰো প্ৰয়োজন আছে।” {{gap}}ৰাণীয়ে পেটে পেটে বৰ বেয়া পাইছিল। তেওঁ ৰজালৈ চাই ক'লে,—“আজি আপোনাৰ যেনে উৎসাহ দেখিছোঁ, ৰাজকাৰ্য্যতো তেনে হোৱা হ'লে বৰ আনন্দৰ কথাই হ'লহেঁতেন।” {{gap}}ৰজাই ক'লে,—“মই এই কাজিয়াখন লগাইছোঁ বুলি মিছাতে তুমি মোক সন্দেহ কৰিছা। আচলতে সমান বিদ্যাৰ দুজন মানুহে ইজনে সিজনৰ দোষ বিচাৰেই।” {{gap}}কথা-বতৰাৰে তেওঁলোকে কিছু সময় কটোৱাৰ পাচতেই মেঘৰ গাজনিৰ দৰে মৃদঙ্গৰ গুৰু গম্ভীৰ ধ্বনি আহি তেওঁলোকৰ কাণত পৰিল। ময়ূৰৰ কেকাৰৱে সেই ধ্বনি আৰু গহীন কৰি তুলিলে। মৃদঙ্গৰ ধ্বনি শুনি ৰজাৰ ধৈৰ্য্য নোহোৱা হ'ল, যাবৰ নিমিত্তে ব্যাকুল হৈ পৰিল। ৰজাৰ এই উত্তেজনা ধাৰিণীয়ে বিশেষ ভাবে লক্ষ্য কৰিছিল। সি যি কি নহওক, সকলোটিয়ে ৰঙ্গালয়ৰ ফাললৈ খোজ ল'লে। ৰজাৰ খোজ বৰ খৰ হৈ আহিল, পাৰিলে তেওঁ যেন উৰিয়েই যাব। তাকে দেখি বিদূুষকে কাণে কাণে ক'লে, – “লাহে লাহে বন্ধু, নহ'লে ধৰা পৰিবা।” {{center|'''⸻'''}}<noinclude></noinclude> 2xueyy2mxd6c8i9u83aj3jcpvonuwi9 104 95820 267298 267139 2026-11-11T13:43:28Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267298 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|৯৯}}</noinclude>{{center|{{X-larger|(৩)}}}} {{gap}}নাটঘৰত ৰজা, ৰাণী, পৰিব্ৰাজিকা, বিদূষক আৰু লগুৱা-লিগিৰী আদিয়ে নিজ নিজ আসন অধিকাৰ কৰি বহিল। পৰিব্ৰাজিকাৰ নিৰ্দেশ মতে গণদাসেই প্ৰথমে অভিনয় দেখুৱাবলৈ ওলাল। ৰজাৰ আনন্দৰ পাৰ নোহোৱা হ'ল, কিন্তু মালৱিকা ওলোৱালৈ অপেক্ষা কৰিব লগা হোৱাত বৰ ব্যাকুল হৈ পৰিল। তেওঁৰ এনেহে ইচ্ছা হ'ল যেন তেওঁ নিজেই গৈ আঁৰ কাপোৰ তুলি মালৱিকাক চাব। কিন্তু তেনে কৰিৰ কোনো উপায় নাছিল। এনেকৈয়ে কিছু সময় উচপিচাই থকাৰ পাচত আঁৰ কাপোৰ উঠিল; মিহি পাতল সাজেৰে সুসজ্জিতা হৈ মালৱিকাই দেখা দিলে। তেওঁৰ দীঘলীয়া চকুজুৰি, শৰতৰ জোনৰ নিচিনা মুখৰ কান্তি, কান্ধৰ পৰা ওলমি পৰা বাহু দুটি অসমান বুকু, মুঠিত লুকুৱা কঁকাল, বহল তপিনা, অলপ অলপ কোঁচ খাই থকা ভৰিৰ আঙুলীবিলাক দেখি ৰজা পুলকিত আৰু মুগ্ধ হ'ল। তেওঁ বিদূষকক ক'লে, “বয়স্য, যেতিয়া এওঁক ছবিত দেখিছিলোঁ, তেতিয়া ভাবিছিলোঁ মানুহৰ তেনে ৰূপ হব নোৱাৰে; কিন্তু এতিয়া এওঁক সোঁ শৰীৰে দেখা পাই বুজিলোঁ, যি সেই ছবি আঁকিছিল, তেওঁ হয় ভালকৈ চাই-চিতি অঁকা নাছিল, নহয় তেওঁ ভালকৈ আঁকিবই নাজানে।”<noinclude></noinclude> djwl58v75766pbp4h0hwfgcp95zjwt2 104 95821 267302 267140 2026-11-11T13:50:56Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267302 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০০|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>{{gap}}এনেতে প্ৰয়োজনীয় অঙ্গ-ভঙ্গীৰে মালবিকাই গাবলৈ ধৰিলে,— {{Block center|<poem>“কিহৰ আশাত{{gap|5em}}কঁপিছা হৃদয়, {{gap|5em}}দুৰ্ল্লভ তোমাৰ প্ৰিয়। কিয় বাম বাহু{{gap|5em}}কঁপে ঘনে ঘনে, {{gap|5em}}বাওঁ চকু লৰে কিয়? সাধনাৰ ধন{{gap|5em}}পালোঁ দৰশন, {{gap|5em}}আবেগ- অধীৰ জীৱ; পৰাধীনা নাৰী{{gap|5em}}মৰোঁ পিয়াহত, {{gap|5em}}নুভুলিবা প্ৰাণ-প্ৰিয়।"</poem>}} {{gap}}তাল-লয়যুক্ত অঙ্গ পৰিচালনাৰে সৈতে গীতটো গোৱা শেষ হলত মালৱিকা যাবলৈ ওলাল। বিদূষকে মাত লগালে,—“ৰ’বা, নাযাবা, এটা ভুল হৈছে।" {{gap}}গণদাসে মালৱিকাক ৰ'বলৈ ক'লে। কঁকালত বাওঁ হাত দি মালৱিকা থিয় হৈ ৰ'ল; হাতৰ খাৰু খহি আহি সৰু গাঁঠি পালে, সোঁ হাতখন ওলমি থাকিল; ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলীৰে পৰি থকা ফুল বিলাক লিৰিকি-বিদাৰি সেই ফাললৈকে তেওঁ চাই থাকিল। ৰজাৰ মোহ ক্ৰমশ: বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। {{gap}}পৰিব্ৰাজিকা, ৰজা, ৰাণী আটাইকেইজনে গণদাসৰ কৃতিত্বৰ উচ্চ প্ৰশংসা কৰিলে। গণদাসেও নিজক ধন্য মানিলে। তেওঁলোকৰ মন্তব্য শেষ হোৱাৰ পাচত<noinclude></noinclude> 535ny0969cm7m5ly7moh38w6e3alclr 104 95822 267336 267141 2026-11-11T15:05:25Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267336 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|১০১}}</noinclude>গণদাসে বিদূষকক সুধিলে, – “আপুনি নো কি ভুল দেখিলে?” {{gap}}বিদু।—প্ৰথম অভিনয়ৰ আদিতে ব্ৰাহ্মণক পূজা কৰাটো নিয়ম আছিল, তুমি তাকেই পাহৰিছা। {{gap}}পৰি।—নাটৰ বিষয়ে বঢ়িয়া প্ৰশ্ন! {{gap}}এই কথাত সকলোৱে হাঁহিলে। মালৱিকায়ো মিচিক কৰে হাঁহি এটা নমৰাকৈ থাকিব নোৱাৰিলে। ৰজাই তেওঁৰ সুন্দৰ দাঁতৰ শোভা দেখি ভাবিলে মালৱিকাৰ মুখখনি যেন এটা ফুলা পদুম ফুল আৰু দাঁতবিলাক তাৰ কেশৰ। {{gap}}গণদাসে ক'লে,—“মহাব্ৰাহ্মণ, এয়ে মোৰ প্ৰথম অভিনয় নহয়।” {{gap}}বিদু।–তেন্তে মই মিছাই বকি মৰিলোঁ। {{gap}}পৰি।—নহয় নো কি? {{gap}}বিদূ।——ভাল কথা; পণ্ডিতৰ সন্তোষ হলে মূৰ্খও সন্তুষ্ট হবই লাগিব। বিজ্ঞসকলে যেতিয়া মালৱিকাৰ অভিনয় ভাল বুলিছে, ময়ো তাকেই বুলিলোঁ আৰু সেইবাবে এই পুৰস্কাৰ দিলোঁ। {{gap}}এই বুলিয়েই ৰজাই পিন্ধি থকা খাৰু এপাটত ধৰি আজুৰিবলৈ লাগিল। ৰাণীয়ে তাকে দেখি ক'লে – “ৰ'ব, আন কিবা গুণ আছে নে নাই তাক নজনাকৈ অলঙ্কাৰ দিয়ে কিয়?”<noinclude></noinclude> g487zqzzo6levcpp8n6prkw4lew9r4w 104 95823 267337 267143 2026-11-11T15:09:06Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267337 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০২|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>{{gap}}বিদু।—কাৰণ অলঙ্কাৰ যে লোকৰ। নিজৰ হোৱা হ'লে দিওঁ নে? {{gap}}সকলোৱে গিৰ্জ্জনি মাৰি হাঁহিলে, লগতে মালৱিকায়ো হাঁহিলে। বিদূষকৰ কাৰ্য্য শেষ হ'ল; তেওঁ মালৱিকাক যিমান প্ৰকাৰে দেখুৱাব পাৰি সিমান প্ৰকাৰে ৰজাক দেখুৱালে। {{gap}}আৰু আৱশ্যক নথকাত গণদাস মালৱিকাক লৈ ওলাই গ'ল। ৰজাৰ মূৰত যেন আকাশী স্বৰগ ভাগি পৰিল; যেন তেওঁৰ নয়নৰ সৌভাগ্য, হৃদয়ৰ মহোৎসৱ চিৰদিনলৈ অন্তৰ্হিত হ'ল। বিদূষকে ৰজাৰ কাণে কাণে ক’লে,–“বয়স্য, মোৰ বুদ্ধি ইমান খিনিলৈকেহে। ” {{gap}}এনেতে হৰদত্ত আহি ক'লে,–“এতিয়া মোৰ অভিনয় দৰ্শন কৰক।” {{gap}}ৰজাৰ অভিনয় দৰ্শনৰ আগ্ৰহ শেষ হৈছে। তথাপি ক’লে,–“আমি তো চাবলৈ সাজু হৈয়েই আছোঁ।” {{gap}}ঠিক এনে সময়তে বৈতালিকসকলে গোৱা মধ্যাহ্নৰ সঙ্গীত শুনা গ'ল। তাকে শুনি বিদূষকে ক'লে, দুপৰু হ'ল, এতিয়া খাবৰ সময়। চিকিৎসকৰ মতে ঠিক সময়ত ভোজন নকৰিলে অপকাৰ হয়। কি কোৱা হৰদত্ত? {{gap}}হৰ।— ইয়াৰ ওপৰত মোৰ আৰু কিটো কবলৈ আছে?<noinclude></noinclude> eo811evomq7vjk90k4vukpiwgcb4bdl 104 95824 267338 267144 2026-11-11T15:14:00Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267338 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|১০৩}}</noinclude>{{gap}}ৰজা।—এৰা, আজিলৈ আপোনাৰ অভিনয় থাকক, কালিলৈ চাম। {{gap}}হৰদত্ত সম্মত হ'ল। তেতিয়া সকলোটি উঠি ঘৰলৈ খোজ ল'লে। বিদূষকৰ যদিও পেটৰ ভোকত কল-মলনি লাগিছিল, ৰজাৰ ভোজনৰ আগ্ৰহ সমূলি নাছিল। তেওঁৰ সকলো চিন্তাৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য হৈছিল মালৱিকা। {{center|{{X-larger|(8)}}}} {{gap}}বসন্তৰ প্ৰথম পদাৰ্পণত প্ৰকৃতিয়ে নতুন শ্ৰী ধাৰণ কৰিছে। লগে লগে মানুহৰ মনতো উৰোঁ উৰোঁ ভাবে দেখা দিছে। কিন্তু এই আনন্দ অগ্নিমিত্ৰই উপভোগ কৰিব পৰা নাই। মালৱিকাৰ চিন্তাত তেওঁৰ বুকুৰ পোৰণি আৰু শৰীৰৰ অৱসাদ বাঢ়িব লাগিছে। তেওঁৰ ক্ষীণ দেহ, শুকান মুখ দেখিলেই তেওঁৰ মানসিক অশান্তিৰ তত ধৰিব পাৰি। {{gap}}নব বসন্তৰ নতুন উদ্দীপনাত সৰু কুৱঁৰী ইৰাৱতীয়ে ৰজালৈ ৰঙা কুৰুবক ফুল উপহাৰ পঠিয়াই প্ৰস্তাৱ কৰিলে যেন মহাৰাজে সেইদিনা সন্ধ্যা সময়ত প্ৰমদ বনত তেওঁৰে সৈতে একেলগে দোলনত দুলি আনন্দ দিয়ে। আন সময়ত হোৱা হ'লে এই প্ৰস্তাৱত ৰজাই পৰম আনন্দ, পালেহেঁতেন; কিন্তু মালৱিকাৰ চিন্তাত মগ্ন থকাত প্ৰস্তাৱ-<noinclude></noinclude> cp99yp18nnj2pnesgq9ad0gtxpg7ddh 104 95825 267342 267145 2026-11-11T15:19:38Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267342 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০৪|মালবিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>টো তেওঁ ভাল পোৱা নাছিল। তাৰ কাৰণ এফালে এই আমোদ তেওঁলৈ আমোদজনক নহ'ব, আনফালে তেওঁক অন্যমনস্ক দেখিলে ইৰাৱতীয়ে সন্দেহ কৰিব। কিন্তু বিদূষকে তেওঁক বুজনি দি প্ৰমদ বনলৈ লৈ গ'ল। {{gap}}বসন্তৰ স্পৰ্শত প্ৰমদ বন অতি মনোৰম হৈ উঠিছে। কোকিলৰ কুহু স্বৰত কানন মুখৰিত, আমৰ মলৰ সুগন্ধ লৈ দক্ষিণ মাৰুত প্ৰবাহিত। ৰঙা অশোকে ৰমণীৰ বিম্বাধৰক বিদ্ৰূপ কৰিছে; ৰঙা, বগা, সেইজীয়া কুৰুবক ফুলে সুন্দৰীৰ সাজ-সজ্জাক লজ্জিত কৰিছে আৰু তিল ফুলৰ ওপৰত পৰা ভোমোৰাই কামিনীৰ কপালৰ তিলকক নগণ্য কৰি তুলিছে। এই সৌন্দৰ্য্য চাই চাই ৰজা মুগ্ধ হ'ল; মলয়াৰ সুশীতল স্পৰ্শত কিঞ্চিৎ শান্তি লাভ কৰিলে। {{gap}}এনেতে কিছু দূৰত দেখা গ'ল এজনা গাভৰু। তেওঁৰ বিপুল নিতম্ব, ক্ষীণ কটি, উন্নত পয়োধৰ, আয়ত লোচন সকলোতে অনিন্দ্য সৌন্দৰ্য্যৰ দীপ্তি-ৰেখা। তেওঁ আন কোনো নহয়, মালৱিকা। তৃষ্ণাৰ্ত পথিকে সমীপত সৰসীৰ সন্ধান পালে যেনেকৈ আনন্দত মতলীয়া হয়, মালৱিকাৰ আগমনত ৰজাৰো হৃদয় তেনেকৈয়ে আনন্দত উচ্ছসিত হৈ উঠিল। মালৱিকাৰ আকৃতি-প্ৰকৃতি আৰু স্বগত উক্তিত বুজা গ'ল তেৱোঁ কন্দৰ্পৰ শৰত জৰ্জ্জৰিতা। {{gap}}অকস্মাৎ মালৱিকাৰ আগমনৰ কাৰণ আছিল।<noinclude></noinclude> esrgixby7xzxliqqg7428suzeuz56l1 104 95826 267344 267146 2026-11-11T15:24:59Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267344 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|১০৫}}</noinclude>প্ৰমদ বনত সকলো ফুল ফুলিল হয়, কিন্তু এজোপা ৰঙা অশোকে এতিয়াও ফুল ধৰা নাই। ৰমণীৰ পদাঘাতত অশোকৰ দোহদ পূৰ্ণ হ'লেই সি বিকসিত হয় বুলি এটা কথা প্ৰচলিত আছে। সেই কাৰণে মহাৰাণী ধাৰিণীয়ে নিজে তাৰ দোহদ পূৰ্ণ কৰিবলৈ স্থিৰ কৰিছিল। বিদূষকৰ কিন্তু কিবা এটা গুপ্ত অভিসন্ধি আছিল, তেওঁ দোলনত দুলি থকা অৱস্থাত ৰাণীক পেলাই দি ভৰি এটাত মোচোকা খুৱালে। ৰাণী তেতিয়া উদ্যানলৈ আহিব নোৱৰা হ'ল আৰু তেওঁৰ কাৰ্য্য সম্পাদনৰ ভাৰ মালৱিকাক দিব লগাত পৰিল। {{gap}}মালৱিকা অহাৰ পাচতেই ৰাণীৰ পৰিচাৰিকা বকুলা-বলিকা উদ্যানলৈ সোমাই আহিল। তেওঁৰ হাততল আল্‌তা আৰু নেপুৰ। মালৱিকাৰ ওচৰ চাপি বকুলা-বলিকাই তেওঁৰ ভৰিৰ তলুৱাত আল্‌তা ঘঁহি নেপুৰঅ পিন্ধাই দিলে। তেওঁ এই কাৰ্য্য অতি ধীৰে ধীৰে কৰিছিল আৰু লগে লগে ইটো সিটোকৈ কথা কৈ ৰজা যে তেওঁৰ প্ৰণয়াকাঙ্ক্ষী তাক ভালকৈ বুজাই দিছিল। কোৱা বাহুল্য যে এইটোও বিদূষকৰেই মন্ত্ৰণা। মালৱিকা যদিও ৰজাৰ নিতান্ত অনুৰাগিণী, তথাপি তেওঁ সমূলি এনে সৌভাগ্যৰ আশা কৰিব পৰা নাছিল। এতিয়া বকুলাবলিকাৰ কথাত অন্তৰত নতুন আশাৰ উদয় হ'ল; পুলকিত হৃদয়েৰে অশোকত বাওঁ ভৰিৰে<noinclude></noinclude> gdij7owvh1at7j36rai6xho2csxd4c6 104 95827 267345 267147 2026-11-11T15:29:48Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267345 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০৬|মালবিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>আঘাত কৰিলে। তাৰ পাচত বকুলাবলিকাক ক'লে- “যি আশাত মই এই কাৰ্য্যৰ ভাৰ লৈছিলোঁ, সি জানো সফল হ'ব। সঁচাকৈয়ে জানো পাঁচ দিনৰ ভিতৰত অশোক ফুলিব! দেবী ধৰিণীয়ে প্ৰতিশ্ৰুতি দিছে যদি পাঁচ দিনৰ ভিতৰত অশোকজোপা ফুলে তেন্তে তেওঁ মোৰ মনোভিলাষ পূৰ্ণ কৰিব।” {{gap}}বকুলা। — যদি তোমাৰ এই চৰণৰ আঘাততো অশোক নুফুলে তেন্তে বুজিব লাগিব ই গুণৰ আদৰ নুবুজে, অথবা তাৰ নিজৰেই কোনো গুণ নাই। {{gap}}ৰজা আৰু বিদূষকে আঁৰতে থাকি সকলো কথা শুনিছিল আৰু কাৰ্য্য-কলাপ লক্ষ্য কৰিছিল। এতিয়া বিদূষকৰ ইচ্ছামতে দুয়ো আগ বাঢ়ি গ'ল। ওচৰ পায়েই বিদূষকে টপৰাই মাত লগালে, – “হেৰা আইটি, এই অশোক জোপা মহাৰাজৰ বৰ আদৰৰ; তাক তুমি পদাঘাত কৰি ভাল নকৰিলা। অকল পদাঘাতেই নহয়, তাকো আকৌ বাওঁ ভৰিৰে। {{gap}}ৰজাক দেখা পাই মালৱিকা আৰু বকুলাবলিকাই অভিবাদন জনালে। বিদুষকে বকুলাবলিকালৈ চাই ক'লে’–“তুমি সকলো জানা, তেনে স্থলত মালৱিকাৰ এনে অন্যায় কাৰ্য্যত বাধা নিদিলা কিয়?" {{gap}}বকুলা।— সেইটো মালৱিকাৰ দোষ নহয়; মহাৰাণীৰ<noinclude></noinclude> im9u44j1zth92p9y9nqmnxssw9msuwq 104 95828 267346 267148 2026-11-11T15:35:42Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267346 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|১০৭}}</noinclude>আদেশত হে তেওঁ এনে অন্যায় কাৰ্য্য কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে। ক্ষমা কৰক। {{gap}}এইদৰে কৈয়েই বকুলাবলিকা ৰজাৰ ভৰিত পৰিল আৰু মালৱিকাৰ হতুৱায়ো ৰজাক সেৱা কৰালে। {{gap}}"যদি সেয়ে হয়, তোমাৰ কোনো অপৰাধ হোৱা নাই, উঠা”—এই দৰে কৈয়েই ৰজাই মালৱিকাক হাতত ধৰি তুলিলে। তাৰ পাচত ক'লে,—“এই টান গছডালত পদাঘাত কৰোতে তোমাৰ কুঁহিপাত যেন ভৰিটি দুখ পোৱা নাই তো? ” {{gap}}মালৱিকাই লাজত একো ক'ব নোৱাৰিলে; বকুলাবলিকাক ক'লে,— " যাওঁ ব'লা, আমাৰ কাম যে হৈ গ'ল তাক দেবীক জনাওঁগৈ।” {{gap}}বকুলা।— আগেয়ে “এৰি দিয়ক” বুলি কৈ মহাৰাজৰ পৰা বিদায় লোৱাঁ। {{gap}}ৰজাই মালৱিকাক ক'লে, – “যাবা, কিন্তু তাৰ আগতে মোৰ এটা প্ৰাৰ্থনা শুনিব লাগিব।” {{gap}}বকুলা।—মহাৰাজে কি কয় শুনা। কওক মহাৰাজ। {{gap}}ৰজা।—এই অগ্নিমিত্ৰই আৰু ধৈৰ্য্য ধৰিব নোৱৰা হৈছে, তোমাৰ স্পৰ্শেৰে মোৰ মনোৰথ পূৰ্ণ কৰাঁ। {{gap}}“পূৰ্ণ কৰাঁ, পূৰ্ণ কৰাঁ। অশোকৰ এতিয়াও ফুল ধৰা নাই, কিন্তু এওঁ এতিয়াই ফুলেৰে জকমকীয়া হওক।" —এই দৰে কৈয়েই ইৰাৱতী ৰজাৰ ওচৰত উপস্থিত হ'ল।<noinclude></noinclude> kh9ttln4w1fr90ecatodm3us7olt761 104 95829 267347 267149 2026-11-11T15:41:17Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267347 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০৮|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>{{gap}}আগেয়ে কোৱা হৈছে ইৰাৱতীয়ে সেইদিনা ৰজাৰে সৈতে দোলনত দুলিবলৈ ইচ্ছা কৰিছিল। সেই উদ্দেশ্য লৈয়েই তেওঁ লগত পৰিচাৰিকা নিপুনিকাক লৈ নিৰ্দিষ্ট ঠাইলৈ আহে। তাত তেওঁ ৰজাক নেদেখি ইফালে সিফালে চাওঁতেই মালৱিকা তেওঁৰ চকুত পৰিল আৰু তেওঁৰ আগমনৰ উদ্দেশ্য বুজিবলৈ মনোযোগেৰে লক্ষ্য কৰিবলৈ ধৰিলে। এনেকৈ থাকোঁতেই ৰজা আৰু বিদূষককো তাত দেখা পাই তেওঁৰ মনত নানা সন্দেহে ঠাই ল'লে। তথাপি তেওঁ ইমান পৰ ধৈৰ্য্য ধৰি আছিল কিন্তু আৰু নোৱাৰিলে; ৰজাৰ শেহৰ কথাখিনি শুনি তেওঁ নিতান্ত বিচলিত হ'ল আৰু ওপৰত কোৱাৰ দৰে কৈ ৰজাৰ ওচৰ চাপিল। {{gap}}ইৰাৱতীক দেখি আটাইকেইজন চক খাই উঠিল। ইৰাৱতীয়ে ক'লে—“বকুলাবলিকা, বঢ়িয়া কামত ধৰিছা। এতিয়া আৰ্য্যপুত্ৰৰ অভিলাষ পূৰ্ণ কৰা।” {{gap}}মালৱিকা আৰু বকুলাবলিকাই ক'লে – “আপুনি প্ৰসন্ন হওক, মহাৰাজৰ প্ৰণয়পাত্ৰী হ'বৰ যোগ্যতা আমাৰ নাই।” {{gap}}ইৰা। - পুৰুষত বিশ্বাস নাই। হৰিণীয়ে যেনেকৈ ব্যাধৰ সঙ্গীতত ভোল গৈ ধৰা দি মৰা পৰে, মোৰো দশা সেয়েই হৈছে! আগেয়ে এনে হ'ব বুলি যদি জানিলোঁহেতেন!<noinclude></noinclude> gtosh96c6u180bb7xm8sb9u479io6xn 104 95830 267349 267150 2026-11-11T15:46:04Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267349 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|১০৯}}</noinclude>{{gap}}ৰজাই কি উত্তৰ দিব ঠিক কৰিব পৰা নাছিল; বিদূষকে কাণৰ গুৰিত ফুচফুচাই শিকাই দিয়াৰ পাচত ৰজাই ক'লে,—“সুন্দৰি! মিছাতে খং কৰা কিয়? মালৱিকাৰ মোৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই। তুমি অহাত পলম কৰা দেখি অলপ আমোদ কৰিছিলোঁ, এই মাত্ৰ।” {{gap}}ইৰা।--আপোনাক মই বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰোঁ। আপুনি যে এনে এটি আমোদৰ বস্তু পাইছে তাক আগেয়ে জনা নাছিলোঁ। জনা হ'লে মই হতভাগিনী কেতিয়াও ইয়ালৈ নাহিলোঁহেতেন। {{gap}}বিদূষকে ক’লে,–“তুমি বয়স্যৰ কাৰ্য্যত এনে দৰে বাধা জন্মোৱা অনুচিত। এতিয়া যে মহাৰাণীৰ লিগিৰী এজনীৰ লগত এষাৰ চুপতি কৰিলেও তুমি সহিব নোৱাৰা, নিজৰ কথাটো ভাবি নোচোৱা কিয়?” {{gap}}বিদূষকৰ গাজত লাগি যোৱা কথা শুনি ইৰাৱতীয়ে ক’লে,—“ভাল কথা। তোমালোকৰ চুপতিয়েই চলি থাকক মই নিজক অনাহকত কষ্ট দিওঁ কিয়?” {{gap}}ইৰাৱতী যাবলৈ ধৰিলে, ৰজাই পিচে পিচে খেদি গৈ ক'লে,–“খং নকৰিবা; প্ৰসন্ন হোৱাঁ।” {{gap}}ইৰাৱতীয়ে ৰজাৰ কথালৈ কাণ নিদি যাবলৈ ধৰিলে কিন্তু ক্ষিপ্ৰ গতিত কঁকালৰ কৰধনি সুলকি ভৰি দুটা ছাটি ধৰাত যাব নোৱৰা হ'ল। ৰজাই ক'লে, “চোৱাঁচোন<noinclude></noinclude> 6htx3xgfiyf0hk3bt49deosnxm21brd 104 95831 267352 267151 2026-11-11T15:53:54Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267352 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১০|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>তোমাৰ কৰধনিয়েও তোমাৰ ভৰিত ধৰি কাকূতি কৰিছে। ইমানতো তোমাৰ খং মাৰ নাযায় নে?” {{gap}}“ইয়ো আপোনাৰ লগলৈকে যাওক,” এই বুলি ইৰাৱতীয়ে কৰধনিধাৰ তুলি লৈ ৰজাৰ গালৈ মাৰিব খুজিলে। ৰজাই কৰধনিয়ে সৈতে ইৰাৱতীৰ হাতত ধৰি ক’লে,—-“মই অপৰাধী, তুমি দণ্ড দিবলৈ আগ বাঢ়িও দণ্ড নিদি মোৰ অনুৰাগ বঢ়াইছা; অথচ তোমাৰ দাসৰ প্ৰতি তোমাৰ খঙো মাৰ যোৱা নাই। এইবাৰলৈ মোক ক্ষমা কৰিলা, নহয়?” {{gap}}এইদৰে কৈ ৰজা ইৰাৱতীৰ ভৰিত পৰিল। ইৰাৱতী কিন্তু তুষ্টা নহ'ল। তেওঁ ক'লে,—“এই ভৰিত পৰিলে কি হ'ব! দোহদ পূৰ্ণ কৰিবলৈ ই তো মালৱিকাৰ চৰণ নহয়!” {{gap}}এইদৰে কৈয়েই ইৰাৱতী দাসীৰে সৈতে ওলাই গ'ল। ৰজাই যদিও এহাতে বেজাৰ পালে, আন হাতে আনন্দও পালে। কিয়নো এই ঘটনাকে নিমিত্ত কৰি ইৰাৱতীক অৱহেলা কৰিবলৈ তেওঁৰ সুযোগ মিলিব। {{center|{{X-larger|(৫)}}}} {{gap}}অগ্নিমিত্ৰ আৰু আগৰ অগ্নিমিত্ৰ হৈ থকা নাই। মালৱিকাৰ চিত্ৰদৰ্শনৰ দিনাই তেওঁৰ প্ৰণয়বৃক্ষ অঙ্কুৰিত<noinclude></noinclude> ovuxu1y03bgknxpwzhekuizokv3rqxd 104 95832 267353 267152 2026-11-11T15:58:48Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267353 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|১১১}}</noinclude>হৈ, চাক্ষুষ দৰ্শনত পল্লবিত আৰু স্পৰ্শত মুকুলিত হৈ উঠে। কিন্তু কেতিয়া তাৰ সুস্বাদু ফলৰ ৰসাস্বাদৰ সুযোগঘটিব তাৰ স্থিৰতা নাই। সততে মালৱিকাৰ মূৰ্ত্তি মানসচকুৰ আগত লৈ তেওঁ সাধনাত মগ্ন, কিন্তু সিদ্ধি লাভ এতিয়াও দূৰত। মালৱিকাৰ তত্ত্ব ল'বলৈ আৰু তেওঁৰ মনস্কামনা পূৰ্ণৰ উপায় উলিয়াবলৈ ৰজাই বিদূষকক নিয়োগ কৰিলে। বিদূষকে সকলো তত্ব লৈ আহি ৰজাক ক’লে,— “বয়স্য, কথা বৰ বিষম।” {{gap}}উদ্বিগ্ন হৈ ৰজাই সুধিলে, – “কি হ'ল?” {{gap}}বিদূ।—হ'ব আৰু কি! অশোকৰ তলৰ পৰা সৰুৰাণী পোনে পোনে মহাৰাণীৰ ওচৰলৈ গ'ল আৰু সকলো ঘটনা তেওঁক জনাই তাৰ প্ৰতীকাৰ কৰিবলৈ অনুৰোধ জনালে। তেওঁৰ অনুৰোধ ৰক্ষা কৰি মহাৰাণীয়ে মালৱিকা আৰু বকুলাবলিকাক শিকলি লগাই বান্ধি সাৰভাণ্ডগৃহত বন্দী কৰি থ'লে। এতিয়া তাত পহৰা চলি আছে। {{gap}}ৰজা।— তেন্তে এতিয়া উপায় কি? {{gap}}বিদু।—উপায় আৰু কি হ'ব! সাৰভাণ্ডগৃহত দ্বাৰপালিকা মাধবিকাক মহাৰাণীয়ে আদেশ দি থৈছে বোলে তেওঁৰ অঙ্গুৰীমুদ্ৰা নেদেখাকৈ যেন কাৰো কথাত মালৱিকা নাইবা বকুলাবলিকাক মুক্তি দিয়া নহয়। {{gap}}ৰজা।—তেন্তে উপায় নাই! মালৱিকাক দেখা পাবৰ উপায় নাই!<noinclude></noinclude> 35icj9sg67o5q03zvcal7fwfattf8ay 104 95833 267354 267153 2026-11-11T16:04:30Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267354 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১২|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>{{gap}}“আছে” বুলি বিদূষকে ৰজাৰ কাণত মুখ লগাই তেওঁৰ কল্পিত উপায়ৰ কথা ক'লে। ৰজাই সন্তোষ পাই ক’লে,—“তেন্তে পলম কৰাৰ সকাম নাই, লৰালৰি কৰা। {{gap}}অগ্নিমিত্ৰই ধাৰিণীৰ বাতৰি ল'বলৈ তেওঁৰ প্ৰতিহাৰী জয়সেনাক পঠাইছিল। জয়সেনা এতিয়া উলটি আহি ক’লে,—“মহাৰাজ, দেবীয়ে এতিয়া বতাহত জুৰ লৈ শুইছে, পৰিব্ৰাজিকাই 'ৰঙা চন্দনৰ পানীৰে ধুৱাই কথা-বতৰা পাতি প্ৰফুল্ল ৰাখিছে। ” {{gap}}ৰজা।— তেন্তে এই সময়তে আমি দেখা কৰা ভাল! {{gap}}বিদূ।— বয়স্য, তুমি আগ বাঢ়াঁ, ম‍ই হাতত ল'বলৈ কিবা এটা আনো। {{gap}}ৰজা।— জয়সেনাকো আমাৰ ৰহস্যৰ ভাগ দিয়া উচিত। {{gap}}বিদূষকে তেতিয়া জয়সেনাৰ কাণৰ গুৰিত ফুচফুচাই তেওঁলোকৰ অভিপ্ৰায়ৰ কথা ক'লে, আৰু জয়সেনাৰ সাহায্যৰো যে প্ৰয়োজন হ'ব সেইটো ভালকৈ বুজাই দিলে। তেতিয়া জয়সেনাৰে সৈতে ৰজা ৰাণীৰ ওচৰলৈ গ'ল; বিদূষক ফুলনিত সোমাল। {{gap}}ৰজা গৈ ধাৰিণীৰ ওচৰ পাই তেওঁৰ ভৰিৰ বিষ কমিছে নে নাই সুধিছে মাথোন, এনেতে সোঁ হাতৰ বুঢ়া আঙুলীটো লগুণেৰে টানকৈ বান্ধি, বাওঁ হাতেৰে চেপা মাৰি ধৰি কঁপি-জঁপি বিদূষক সোমাই আহিল। তেওঁ<noinclude></noinclude> hgi1stwi8px9ps4i4blv93c5f3yykwg 104 95834 267355 267155 2026-11-11T16:10:11Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267355 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|১১৩}}</noinclude>চিঞৰি আহিছে, – “কোনে পাৰা ৰক্ষা কৰা, মোক পৰুৱাই ডাকিলে।” {{gap}}সকলো সন্ত্ৰস্ত হৈ উঠিল। ৰজাই সুধিলে, “তুমি ক'লৈ গৈছিলা?” {{gap}}বিদূ।—মহাৰাণীক শুদা হাতে দেখা কৰিব নাপায়; সেই দেখি কেইটামান ফুল আনো বুলি ফুলনিলৈ গৈছিলোঁ। পিচে অশোকৰ ডাল এটালৈ হাত মেলিবলৈহে পালোঁ, ক'ৰ পৰা নো কাল সাপ আহি মোৰ আঙুলীটোত খোঁট মাৰিলে! এইয়া চোৱাঁ, ছটা দাঁত বহি গৈছে। {{gap}}বিদূষকে সকলোকে দাঁতৰ চিন দেখুৱালে। তাকে দেখি পৰিব্ৰাজিকাই ক'লে, – “সাপে খোঁটা মাত্ৰেই ক্ষতস্থান জুইত পুৰি নাইবা কাটি পেলাব লাগে। নহ'লে তেজ উলিয়াই পেলালেও হয়। এই কেইটাই প্ৰাণ ৰক্ষাৰ উপায়। ” {{gap}}বিদূষকৰ ছটফটনি ক্ৰমে বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। তাকে দেখি ৰজাই ততালিকে বিষবৈদ্য ধ্ৰুবসিদ্ধিক মাতি আনিবলৈ জয়সেনাক পঠালে। {{gap}}ধৰফৰাই ধৰফৰাই বিদূষক পৰি যাবলৈ ধৰিলে, পৰিব্ৰাজিকাই কোনোমতে নপৰাকৈ ধৰি ৰাখিলে। এনেতে জয়সেনা ঘূৰি আহি ক'লে, “ ধ্ৰুবসিদ্ধিয়ে ততালিকে এওঁক তেওঁৰ ওচৰলৈ লৈ যাবলৈ কৈছে।” {{center|৮}}<noinclude></noinclude> p7c6237313hhly90j6zno0s3xrv26l7 104 95835 267356 267156 2026-11-11T16:15:24Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267356 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৪|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>এইদৰে কৈয়েই জয়সেনাই বিদূষকক ধৰি ধ্ৰুবসিদ্ধিৰ ওচৰলৈ বুলি লৈ গ'ল। অলপ পাচতে জয়সেনা আকৌ লৰি আহি ক'লে,— “ধ্ৰুবসিদ্ধিয়ে কৈছে উদয়কুম্ভ কৰিব লাগিব, তাৰ নিমিত্তে এটা সৰ্পমুদ্ৰা লাগে।” {{gap}}ৰাণীয়ে হাতৰ আঙঠিটো সোলোকাই ক'লে,— “এইটো নিয়াঁ, ইয়াতে সৰ্পমুদ্ৰা আছে। আকৌ ইয়াক মোৰ হাততে ঘূৰাই দিবা।” {{gap}}আঙঠি লৈ জয়সেনাই আকৌ লৰ দিলে। কিছু সময় সকলো উদ্বিগ্ন হৈ থাকিল। জয়সেনাই এই ৰাৰ বাতৰি দিলেহি যে গৌতমৰ বিশ্ব ভাল হৈ আহিছে, অলপ সময়ৰ ভিতৰতে সম্পূৰ্ণ সুস্থ হোৱাৰ আশা। {{gap}}এই বাতৰিত সকলোৰে মনলৈ শান্তি আহিল। {{gap}}তেতিয়া ধাৰিণীৰ গাত ৰ'দৰ জিলিঙ্গনি পৰিছিল। ৰজাই তেওঁৰ অসুস্থতাৰ কাৰণে তাপ ভাল নহয় বুলি কোৱাত তেওঁ দূৰলৈ আঁতৰি গ'ল, লগে লগে লিগিৰীবিলাক আৰু পৰিব্ৰাজিকাও তাৰ পৰা আঁতৰ হ'ল। {{gap}}সকলো গ'লত ৰজাই জয়সেনাক সুধিলে, “গৌতমৰ উদ্দেশ্য সিদ্ধি হৈছে নহয়?” {{gap}}জয়।— হয়, সকলো ঠিকঠাক। {{gap}}এনেতে বিদূষক আহি পালে। তেওঁ ৰজাৰ ওচৰ চাপি ক'লে,–“বয়স্য তোমাৰ শুভ কাৰ্য্য সিদ্ধি হৈছে।” {{gap}}ৰজা।—দুৱৰী মাধবিকাই সন্দেহ নকৰিলে নে?<noinclude></noinclude> csdd534qulx2v4lzciemdprt3qv24fa 104 95836 267357 267157 2026-11-11T16:20:07Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267357 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|১১৫}}</noinclude>{{gap}}বিদূ।—দেবীৰ আঙঠি দেখাৰ পাচত আৰু কি কৰিব! {{gap}}ৰজা।—তেও বুলি কিয় মালৱিকা আৰু বকুলাবলিকাক বন্দী কৰি আকৌ এৰি দিয়া হ'ল, দেবীয়ে নিজৰ লিগিৰীক নপঠাই কিয় তোমাক পঠালে এইবোৰতো সুধিব পাৰিলেহেঁতেন। {{gap}}বিদূ।—নোসোধাকৈ থকা নাই। {{gap}}ৰজা।—তুমি কি উত্তৰ দিলা? {{gap}}বিদূ।—মই ক'লো বোলে ৰজাৰ গ্ৰহ মন্দ হোৱাৰ বাবে দৈৱজ্ঞৰ কথামতে তেওঁ সকলো বন্দীকে মুক্তি দিছে। ৰাণীয়েও সেই কাৰণেই এওঁলোকক এৰি দিছে। কিন্তু তেওঁ নিজে মুক্তি দিছে বুলি জানিলে ৰাণী ইৰাৱতীয়ে বেজাৰ পাব পাৰে। সেই দেখি ৰজাই নিজে মুক্তি দিছে বুলি দেখুৱাবলৈ তেওঁ নিজৰ লিগিৰী নপঠিয়াই মোক পঠিয়াইছে। {{gap}}ৰজাই আনন্দত বিদূষকক সাবটি ধৰিলে। বিদূষকে ক'লে,—“বয়স্য়, খৰধৰ কৰা, মই মালৱিকা আৰু বকুলাবলিকাক সমুদ্ৰ গৃহত থৈ আহিছোঁ।” {{gap}}তেতিয়া তেওঁলোক দুয়ো সমুদ্ৰ গৃহৰ ফাললৈ খোজ ল'লে। অলপ যাওঁতেই ইৰাৱতীৰ লিগিৰী চন্দ্ৰিকাক ফুল তুলি থকা দেখি ৰজাই বিদূষকক ক'লে,—“চোৱাচোন সৌজনী চন্দ্ৰিকা। তাই নৌ দেখোতেই আমি লুকুৱাহে উচিত।”<noinclude></noinclude> 2tbb0srd3h5fqiy2uatbk3s34bfpu0w 104 95837 267358 267158 2026-11-11T16:25:04Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267358 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৬|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>{{gap}}বিদূ।—হওঁতে হয়; চোৰ আৰু কামুকৰ পক্ষে চন্দ্ৰিকাৰ ( জোনাকৰ ) পৰা আঁতৰি ফুৰাই ভাল। {{gap}}এই বুলি দুয়ো অলপ সময় গছৰ আঁৰ হৈ থাকিল। তাৰ পাচত যেতিয়া চন্দ্ৰিকাক নেদেখা হ'ল, তেতিয়া তেওঁ লোক গৈ সমুদ্ৰ-গৃহৰ গবাক্ষত থিয় দিলে। {{gap}}সমুদ্ৰ গৃহতেই ৰজা আৰু ৰাণীৰ প্ৰথম মিলন হয়, আৰু ৰজা ৰাণীৰ বেলেগ বেলেগ সময়ৰ চিত্ৰও তাতে থাকে। ৰজা যেতিয়া সমুদ্ৰ-গৃহৰ কাষ চাপে তেতিয়া বকুলাবলিকাই মালৱিকাক এখন চিত্ৰ দেখুৱাইছিল। চিত্ৰত ৰজা নিজে, তেওঁৰ পৰিজন আৰু বিদূষক গৌতম আছিল। ৰজাৰ দৃষ্টি ঘাইকৈ নিবদ্ধ আছিল ইৰাৱতীত। ছবিত হ'লেও, ইৰাৱতীৰ প্ৰতি ৰজাৰ এনে পক্ষপাতিতা দেখি মালৱিকাৰ মনত ঈৰ্ষা ভাৱ জন্মিছিল। তেওঁ ছবিৰ পৰা মুখ ঘূৰালে। তাকে দেখি বকুলাবলিকাই ক'লে,— “কি হ'ল! খং কৰিলা যে! ” {{gap}}মাল।- - সচাকৈয়ে যদি খং কৰিলোঁ বুলি ভাবিছা, সেই খং মাৰ নিয়াবৰ উপায় নকৰা কিয়? {{gap}}ৰজা ঘপ কৰে মালৱিকাৰ কাষ চাপি ক'লে,— “সুন্দৰি, ছবি দেখি খং কৰিছা! এই তোমাৰ দাস যে সশৰীৰে তোমাৰ ওচৰত।” {{gap}}মালৱিকাই চিত্ৰকেই আচল বুলি ভাবিছিল; এতিয়াহে তেওঁৰ মোহ ভাগিল। তেওঁ লাজকুৰীয়াভাবে হাত<noinclude></noinclude> 2ap4muuf3kbwvitehvp8zekajmvtyea 104 95838 267359 267159 2026-11-11T16:30:17Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267359 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|১১৭}}</noinclude>যোৰকৈ থিয় দি থাকিল। বকুলাবলিকাই ক'লে – “তুমি নিলগৰ পৰা লোভ লগাই মহাৰাজক প্ৰতাৰণা কৰিছা। এতিয়া বিশ্বাস জন্মোৱা।' {{gap}}মাল।—মই এনে অভাগিনী যে আন কি সপোনতো ওচৰ চাপি তেওঁ মোৰ সেৱা নলয়। {{gap}}বকুলা।—মহাৰাজ, উত্তৰ দিয়ক। {{gap}}ৰজা।—কি উত্তৰ দিম। পঞ্চবাণৰূপ অগ্নিক সাক্ষী কৰি মোৰ আত্মা তোমাৰ সখীয়েৰাক সমৰ্পণ কৰিলোঁ। মোক তেওঁৰ সেৱা নালাগে, মইহে তেওঁক নিৰ্জনত সেৱা কৰিব খোজোঁ। {{gap}}বিদূষকে দেখিলে এই সময়ত এই প্ৰণয়ীযুগলৰ ওচৰত আন মানুহ থকা উচিত নহয়। তেওঁ বকুলাবলিকালৈ চাই ক'লে,—“সৌৱা হৰিণ এটাই অশোকৰ পাতবোৰ খাবলৈ ধৰিছে। বেগাই আহা, আমি খেদাই দিওঁ গৈ।” {{gap}}তেতিয়া বকুলাবলিকা আৰু বিদূষক ওলাই গ'ল। বকুলাবলিকাই গছৰ আঁৰত ঠাই লৈ চাৰিওফালে চকু ৰাখিলে; বিদূষক দুৱৰী হৈ স্ফটিকৰ স্তম্ভত আউজি বহিল। তেনেকৈ বহি থকাতে তেওঁৰ টোপনি আহিল। {{gap}}ৰজাই মালৱিকাক অকলশৰীয়াকৈ পাই ক'লে, – “সুন্দৰি! মই বহুত দিন তোমাৰ প্ৰণয়-প্ৰতীক্ষা কৰিছোঁ। ভয় নাখাবা, মই আম গছ জুপি হৈ তোমাৰ ওচৰ<noinclude></noinclude> p218j9aze7dfykuvzxp9p1r8p196uhg 104 95839 267360 267161 2026-11-11T16:35:45Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267360 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১১৮|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>চাপিছো, তুমি মাধৈমালতীৰূপে মোক সাবটি ধৰাঁ।" {{gap}}মাল। –সি যে মোৰ প্ৰিয়কাৰ্য্য। কিন্তু দেবীৰ ভয়ত তাকো ম‍ই কৰিবলৈ আগ বাঢ়িব পৰা নাই। {{gap}}ৰজা। — কোনো ভয় নাই। {{gap}}মাল।— ভয় আছে নে নাই সেইদিনা ইৰাৱতী দেৱীৰ সাক্ষাততে বঢ়িয়াকৈ গম পাই থৈছোঁ। {{gap}}ৰজা।— সেইটো হৈছে বাহ্যিক ভদ্ৰতা ৰক্ষা। প্ৰকৃততে কিন্তু তোমাৰ আশাতেই হে ম‍ই এতিয়াও জীয়াই আছোঁ। দীৰ্ঘাক্ষি, মই তোমাক বৰ ভাল পাওঁ; মোক কৃপা কৰাঁ। {{gap}}এইদৰে কৈয়েই ৰজাই মালৱিকাক আলিঙ্গন কৰিব খুজিলে, মালৱিকাই এৰাই যাবলৈ চেষ্টা কৰিবলৈ ধৰিলে। ৰজাই মনে মনে ভাবিলে, – “গাভৰুৰ কাম ভাৱৰ উদ্ৰেক কেনে মনোহৰ। মই তেওঁৰ কঁকালৰ কৰধ্বনিত হাত দিব খুজিলেই তেওঁ চক খাই হাত এৰুৱাই দিয়ে, বলেৰে আলিঙ্গন কৰিব খুজিলে দুয়ো হাতেৰে বুকু ঢাকে; ওঠৰ মৌ চুহিবলৈ মুখখন ওপৰলৈ দাঙিলে তেওঁ একতীয়া কৰি দিয়ে। দেখাত প্ৰতিকূল হ'লেও এই সকলোবোৰ মোৰ অভিলাষ পূৰণৰ সপক্ষে।” {{gap}}ইফালে চন্দ্ৰিকাই বিদূষকক সমুদ্ৰ গৃহৰ অলিন্দত শুই থকা দেখি নিপুণিকাৰ আগত কলেগৈ। নিপুণিকাৰ পৰা কথাটোৰ গম পাই ইৰাৱতী সমুদ্ৰ গৃহলৈ যাবলৈ<noinclude></noinclude> lzwx3kvd9g6t5xl2cphdozhmms5zvrg 104 95840 267361 267163 2026-11-11T16:42:08Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267361 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|১১৯}}</noinclude>ওলাল। তাত তেওঁৰ দুটা উদ্দেশ্য আছিল। এটা হৈছে সাপে খোৱাৰ পাচত গৌতমৰ গা কেনে আছে তাৰ বাতৰি লোৱা, আনটো চিত্ৰগত স্বামীক প্ৰসন্ন কৰাঁ। সেই দিনা ৰজাৰ ওপৰত খং কৰি অহাৰ পিচত ইৰাৱতীয়ে ভাবিলে, তেওঁৰ কাৰ্য্য উচিত নহ'ল; তেওঁ মহাৰাজক প্ৰসন্ন কৰা কৰ্ত্তব্য। কিন্তু পৰক হৃদয় উচৰ্গা কৰা স্বামীৰ ওচৰলৈ যোৱাতকৈ চিত্ৰগত স্বামীৰ ওচৰলৈ যোৱাই ভাল; কিয়নো দুয়োৰে ব্যক্তিত্বৰ ভিতৰত একো পাৰ্থক্য নাই। {{gap}}সেই মতেই নিপুণিকাক লগত লৈ ইৰাৱতীয়ে সমুদ্ৰ গৃহলৈ বুলি খোজ ল'লে। দুৱাৰ মুখত তেতিয়াও বিদূষক বহাতে টোপনিয়াই আছিল। তাকে দেখি ইৰাৱতীয়ে ক’লে,—“সৰ্বনাশ! সাপৰ বিষ এতিয়াও একেবাৰে যোৱা নাই!” {{gap}}ভালকৈ লক্ষ্য কৰি নিপুণিকাই ক'লে, “ চেহেৰা দেখোন ভালেই, চিকিৎসাও কৰিছে ধ্ৰুবসিদ্ধিয়ে। ম‍ই দেখাত ভয়ৰ কোনো কাৰণ নাই।” এনেতে বিদূষকে টোপনিতে মাতিলে,--“মালৱিকা!” {{gap}}নিপুণিকাই ইৰাৱতীক ক'লে, – “শুনিলে এই হতভগীয়া কাৰ কামত নিযুক্ত হৈছে। মিঠৈ লাড়ু খায় আপোনাৰ আৰু সপোনত দেখে মালৱিকাক।” {{gap}}ইৰাৱতীয়ে কোনো কথা ক'বলৈ নৌ পাওতেই<noinclude></noinclude> q7ixym2iecwgrkgyo9rwl07fse5xq4s 104 95841 267362 267164 2026-11-11T16:47:20Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267362 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২০|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>আকৌ বিদূষকে চিঞৰি উঠিল, “মালৱিকা, ইৰাৱতীক চেৰ পেলোৱাঁ। {{gap}}ইৰাৱতীয়ে শুনি ক’লে,—“ইমান কৃতঘ্ন ই! ইয়াক সাপে খোৱাই উচিত।” {{gap}}বিদূষক তেতিয়াও টোপনিত। ওচৰতে সাপৰ নিচিনা একা-বেকা তেওঁৰ লাখুটিডাল পৰি আছিল; নিপুণিকাই তাকে তুলি লৈ তেওঁৰ গালৈ মাৰি পঠিয়ালে। বিদূষক চক খাই চিঞৰ মাৰি উঠিল,—“খালে ঔ! খালে ঔ! এইটো মোৰ গাৰ ওপৰতে সাপ।” {{gap}}বিদূষকৰ চিঞৰ শুনি “ভয় নাই, ভয় নাই” বুলি ৰজা বেগেৰে ওলাই আহিল। “নাযাব, নাযাব, সাপৰ কথা কৈছে”– বুলি মালৱিকাও তেওঁৰ পিচে পিচে আহিল। {{gap}}ৰজা আহিলত বিদুষকে হাঁহি হাঁহি ক'লে, “অ, মোৰ লাখুটিডালহে। মই আকৌ বোলোঁ কেতেকীৰ কাঁইটেৰে আঙুলিত আচুৰি লৈ সাপৰ গাত বদনাম দিছিলোঁ, এতিয়া কিজানি তাৰেই পোটক তুলিলে।” {{gap}}প্ৰকৃত ঘটনাটো বুজি পাবলৈ ইৰাৱতীৰ আৰু বাকী নাথাকিল। তেওঁ ঘপহ কৰে ৰজাৰ ওচৰলৈ আহি ক'লে, – “বোলোঁ এই দিন দুপৰীয়া আপোনালোকৰ অভিসাৰ পূৰ্ণ হ'ল নহয়?” {{gap}}সকলোৱেই চক খাই উঠিল। ৰজা আৰু বিদূষকে<noinclude></noinclude> qecqkcm1pbyzu2lilmcjf3260ej0v6d 104 95842 267363 267165 2026-11-11T16:52:57Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267363 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|১২১}}</noinclude>ইৰাৱতীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু তাৰ পৰা একো ফল নহ'ল। ৰজাই ক'লে,–“তুমি মিছাতে খং কৰিছা কিয়? উৎসৱৰ দিনত কাকো বন্দী কৰি ৰখা উচিত নহয়, সেই কাৰণে এওঁলোকক মুক্তি দিছোঁ।” {{gap}}ইৰাৱতীৰ কিন্তু খং মাৰ নগ'ল। বিদূষকে দেখিলে সজাৰ বাহিৰত থকা পাৰ চৰাই যেতিয়া মেকুৰীৰ দৃষ্টিত পৰিছে, আৰু ৰক্ষা ক’ত! সকলো সন্ত্ৰস্ত হৈ উঠিল। এনেতে জয়-সেনা লৰি আহি ক'লে, – “মহাৰাজ, ৰাজকুমাৰী বসুলক্ষ্মীয়ে কন্দুক খেলি থাকোঁতে হঠাৎ পিঙ্গল বান্দৰটোৱে ভয় খুৱালে, এতিয়া মাকৰ কোলাতো থক থক কৰে কঁপি আছে।" {{gap}}সংবাদটো শুনি মালৱিকা আৰু বকুলাবলিকাৰ বাহিৰে সকলোটি বসুলক্ষ্মীক চাবলৈ বেগ দিলে। বিদূষকে নিজে নিজে ক’লে, – “ ধন্য, ধন্য পিঙ্গল বান্দৰ। তই তোৰ লগৰ প্ৰাণীটোক ভাল ৰক্ষা কৰিলি!” {{gap}}তেওঁলোকৰ পিচতে উদ্যানপালিকাও ৰাণীক ৰঙা অশোক ফুলৰ বাতৰি দিবলৈ গ'ল। তেওঁৰ পৰা জনা গ'ল দোহদৰ দিনাৰ পৰা পাঁচ ৰাতি পূৰ নৌ হওঁতেই অশোকজোপা ফুলেৰে জকমকীয়া হৈছে। কথাটো শুনি মালৱিকাৰ হৃদয় আনন্দেৰে উপচি পৰিল; কিয়নো দেবীৰ প্ৰতিশ্ৰুতিমতে তেওঁৰ অভিলাষ পূৰ্ণ হোৱাত আৰু বাধা নাই। তেওঁ লোকো উদ্যানপালিকাৰ পিচে পিচে গ'ল। {{center|{{X-larger|( ৬ )}}}} {{gap}}অগ্নিমিত্ৰৰ বিদৰ্ভ অভিযান সফল হ'ল; তেওঁৰ সেনাপতি বীৰসেন আদিৰ প্ৰতাপৰ ওচৰত বিদৰ্ভপতি<noinclude></noinclude> 8ue3syo8g62doukqf8q6tt481uzz1pn 104 95843 267364 267166 2026-11-11T16:57:00Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267364 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২২|মালবিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>যজ্ঞসেনে বশ্যতা স্বীকাৰ কৰিলে আৰু সন্ধি কৰিবৰ ইচ্ছাৰে অগ্নিমিত্ৰৰ ওচৰলৈ নানা ধন-ৰত্ন, হাতী-ঘোৰা আৰু শিল্পদাৰিকাৰে সৈতে কটকী পঠিয়ালে। মাধৱসেন মুক্ত হ'ল। {{gap}}এই সংবাদত ৰজাই পৰম আনন্দ পালে; সকলোৰে মহোৎসৱ মিলিল। এনেতে প্ৰতিহাৰী জয়সেনাই ৰজাক সেৱা জনাই নিবেদন কৰিলে,–“অশোকৰ ফুল ফুলিছে। দেৱীয়ে আজি পৰিজন লগত লৈ তাক চাব খুজিছে আৰু মহাৰাজকো তাত পাবলৈ আশা কৰিছে।” {{gap}}ৰজা।—দেবী এতিয়া ক'ত? {{gap}}জয়।—তেওঁ অশোকৰ তললৈ গৈছেই। {{gap}}ৰজা --ভাল তেন্তে। ব'লা আমিও যাওঁ। {{gap}}তেতিয়াই ৰজা বিদূষকেৰে সৈতে জয়সেনাৰ লগে লগে গ'ল। তেওঁলোকে নিলগৰে পৰা অশোকৰ ফুল দেখি বিস্ময় মানিলে। একেজোপা গছতে একেলগে ইমান ফুল তেওঁলোকে কেতিয়াও দেখা নাছিল। এনেহে বোধ হৈছিল যেন এইজোপা গছ অকালত ফুলা দেখি আনবোৰ গছৰ ফুলো ইয়াৰ গাতে প্ৰকাশ পাইছে। উদ্যানপালিকাই অশোকৰ গুৰিত বেদী প্ৰস্তুত কৰি ভালকৈ অঁতাই পিতাই থৈছে। তাত এতিয়া ধাৰিণী, মালৱিকা পণ্ডিত কৌশিকী আৰু কেইবাজনীও পৰিচাৰিকা উপবিষ্ট হৈ অগ্নিমিত্ৰলৈ অপেক্ষা কৰি আছে। মালৱিকাৰ গাত কন্যাৰ সাজ-পাৰ। অশোক ফুলৰ বাতৰি পায়েই ধাৰিণীয়ে পণ্ডিত কৌশিকীৰ হতুৱাই মালৱিকাক বিবাহৰ কন্যা স্বৰূপে সজাই পৰাই ইয়ালৈ লৈ আহিছে। মালৱিকাৰ মনত যদিও আশাই ভূমুকি মাৰিছে, তথাপি অনিশ্চিত<noinclude></noinclude> ihhrmolz7tnx0su6cdez7u2pl8lv5qf 104 95844 267365 267168 2026-11-11T17:02:17Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267365 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|১২৩}}</noinclude>আশঙ্কাত বুকুত কঁপনি উঠিছে। ৰজাৰ মনোভাবো সেই একে ধৰণৰে। তেওঁ ভাবিলে আগেয়ে ধাৰিণীয়ে মালৱিকাক তেওঁৰ চকুৰ আঁৰত ৰাখিবলৈ যত্ন কৰিছিল, কিন্তু আজি নিজে এনেকৈ সাক্ষাতৰ সুযোগ দিছে যেতিয়া তেওঁৰ মনোৰথ পূৰ্ণ হোৱাৰেই সম্ভৱ। {{gap}}ৰজা গৈ ওচৰ পালত সকলো থিয় হৈ অভিবাদন জনালে। পৰিব্ৰাজিকাই আশীৰ্ব্বাদ দিলে। ৰজায়ো সকলোকে প্ৰীতি সম্ভাষণ জনালে। {{gap}}এনে সময়তে কঞ্চুকী আহি ৰজাক জনালে, “মহাৰাজ, মন্ত্ৰীয়ে কৈছে বোলে বিদৰ্ভৰাজৰ উপঢৌকনৰ লগত দুজনী শিল্পদাৰিকাও আছিল। তেওঁলোক পথশ্ৰমত অসুস্থ হৈ পৰাত তেতিয়াই মহাৰাজৰ ওচৰলৈ পঠোৱা হোৱা নাছিল। এতিয়া তেওঁ লোক মহাৰাজক পৰিচৰ্য্যা কৰিব পৰা হৈছে। মহাৰাজে কি কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে?” {{gap}}ৰজাই তেওঁলোকক তালৈকে আনিবলৈ ক'লে। তেতিয়াই কঞ্চুকী গৈ ছোৱালী দুজনী লৈ আহিল। দুয়ো ৰজা ৰাণীক প্ৰণাম কৰিলে। {{gap}}ৰজাই তেওঁলোকক বহিবলৈ কৈ সুধিলে, তোমালোক কোন কলাবিদ্যাত পাৰ্গত?” {{gap}}দুয়ো।— আমি সঙ্গীত জানো। {{gap}}ৰজাই ৰাণীক তেওঁলোকৰ যেই সেই এজনী ল'বলৈ ক'লে। ৰাণীয়ে নিজে ন'লৈ মালৱিকালৈ চাই ক'লে, — “মালৱিকা, তোমাক কোন জনী লাগে?” {{gap}}ছোৱালী দুজনীয়ে আগেয়ে মালৱিকাক দেখিছিল যদিও ভালকৈ লক্ষ্য কৰা নাছিল। এতিয়া নাম শুনি ভালকৈ চাই চিঞৰি উঠিল, – “এওঁ দেখোন আমাৰ ৰাজকুমাৰী। "<noinclude></noinclude> 5krz6ye3p63w8euwz7otblea28dydfk 104 95845 267366 267170 2026-11-11T17:08:12Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267366 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২৪|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>{{gap}}তাৰ পাচত দুয়ো মালৱিকাক সেৱা কৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে। মালৱিকায়ো চকুলো টুকিলে। কথাৰ মোৰ ধৰিব নোৱাৰি সকলোৱে বিস্ময় মানিলে। ৰজাই সুধিলে,—“কোন তোমালোক? আৰু এৱেই বা কোন?” {{gap}}ছোৱালী।—মহাৰাজৰ সেনাপতিয়ে বিদৰ্ভৰাজৰ বন্দীশালৰ পৰা যি মাধৱসেনক মুক্ত কৰিছে, এওঁ তেওঁৰেই ভনীয়েক। {{gap}}ৰজা।—এওঁৰ এনে দশা কেনেকৈ হ'ল? {{gap}}প্ৰশ্ন শুনি মালৱিকাই দীঘলকৈ হুমুনিয়াহ ছাৰিলে। {{gap}}এজনী ছোৱালীয়ে ক'লে,-“কুমাৰ মাধৱসেন বন্দী হোৱাৰ পাচত মন্ত্ৰী সুমতিয়ে এওঁক লৈ আহিছিল। {{gap}}ৰজা।—সেইটো জানো। তাৰ পাচত? {{gap}}এনেতে পৰিব্ৰাজিকাই মাত লগালে,— “পিচডোখৰ মই অভাগিনীয়েই কওঁ। ” {{gap}}ইমান বেলি ছোৱালী দুজনীয়ে আৰ্য্যা কৌশিকীক ভালকৈ চিনা নাছিল, কাৰণ তেওঁৰ সাজ-পাৰ পৰিব্ৰাজিকাৰ। এতিয়া তেওঁৰ মাত শুনি নিঃসন্দেহ হৈ দুয়ো তেওঁক প্ৰণাম কৰিলে; তেৱোঁ দুয়োকো আশীৰ্ব্বাদ দিলে। তাকে দেখি ৰজাই সুধিলে, – “এওঁলোক ভগৱতীৰ আপোন মানুহ নে কি?” {{gap}}পৰি।--হয়। {{gap}}বিদূ।— তেনেহলে কুমাৰী মালৱিকাৰ বৃত্তান্তটো ভাঙি-পাতি কওক। {{gap}}পৰিব্ৰাজিকাই কবলৈ ধৰিলে, – “মই মাধৱ সেনৰ বিশ্বাসী মন্ত্ৰী সুমতিৰ ভনীয়েক। মাধৱসেন বন্দী হ'লত মন্ত্ৰীয়ে মোক আৰু মালৱিকাক লৈ বিদিশালৈ অহা এদল<noinclude></noinclude> b6zumn8g4gjb9p4puxa3f9ef2wjndmm 104 95846 267367 267172 2026-11-11T17:13:16Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 267367 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|১২৫}}</noinclude>বণিকৰ লগত মিলি আহি আছিল। মাধৱসেনৰ সঙ্কল্প কাৰ্য্যত পৰিণত কৰাই তেওঁৰ উদ্দেশ্য আছিল। কিন্তু এডোখৰ ডাঙৰ হাবিৰ মাজ পাওঁতে এদল ডকাইতে বণিক- দলক আক্ৰমণ কৰিলে। বণিকসকলৰ অলপীয়া ৰখীয়া সৈন্য সিহঁতৰ হাতত পৰাস্ত হ'ল। মালৱিকাক ৰক্ষা কৰিবলৈ প্ৰাণপণে যুঁজি সুমতিয়ে প্ৰাণ দিলে। মই তেতিয়া মূৰ্চ্ছিত হৈ পৰিলোঁ। যেতিয়৷ মোৰ চেতনা আহিল তেতিয়া মৰা শৰ বাহিৰে তাত একো নাছিল। মালৱিকাৰ কি হ'ল একোকে গম নাপালোঁ। তেতিয়া স্বৰ্গীয় অগ্ৰজৰ কাঠ-সংস্কাৰ কৰি মনৰ দুখত ঘূৰি ফুৰিলোঁ। এনেকৈয়ে আহি মহাৰাজৰ ৰাজ্যত সোমালোঁ আৰু এই ৰঙা কাপোৰজোৰ সংগ্ৰহ কৰি পৰিব্ৰাজিকাৰ জীৱন আৰম্ভ কৰিলোঁ। মালৱিকা যে দস্যুৰ হাতৰ পৰা বীৰসেনৰ হাতত আৰু তাৰ পৰা মহাৰাণীৰ হাতত পৰিছে সেইটো ৰাণীৰ আশ্ৰয়লৈ অহাৰ পাচতহে জানিব পাৰিলোঁ।” {{gap}}সকলো বৃত্তান্ত শুনি ৰাজকুমাৰীক পৰিচাৰিকা কৰি ৰখাৰ বাবে ৰজাই দুখ প্ৰকাশ কৰিলে। ৰাণীয়েও বেজাৰ পাই পৰিব্ৰাজিকাক ক'লে,–“আপুনি জানি শুনিও সত্য গোপন কৰি ঘোৰ অন্যায় কৰিছে।” {{gap}}পৰিব্ৰাজিকাই ক'লে—"তেনে কৰাৰ বিশেষ কাৰণ আছিল। মালৱিকাৰ পিতাক জীয়াই থাকোঁতেই এজন ভবিষ্যৎবক্তা সাধুৱে মালৱিকাৰ হাত চাই কৈছিল, – “এওঁ এবছৰ দাসী হৈ থকাৰ পাচত উপযুক্ত পতি লাভ কৰিব।” মই ইয়ালৈ আহি সেই ভবিষ্যদ্বাণী ফলিয়াবলৈ ধৰা দেখি তাত ব্যাঘাত জন্মোৱা উচিত বিবেচনা নকৰিলোঁ। মোৰ বিশ্বাস মই ভালকে কৰিলোঁ।”<noinclude></noinclude> r43pbec9ysb8qybq976wyjku32buruc 107 95848 267268 2026-11-11T12:56:36Z হানিফ আলী 1925 /* সাঁচৰ ব্যৱহাৰ */ নতুন অনুচ্ছেদ 267268 wikitext text/x-wiki == সাঁচৰ ব্যৱহাৰ == এই গ্ৰন্থখন মুদ্ৰণ কৰোঁতে <nowiki>{{Playscript}}</nowiki> ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। লগতে, চৰিত্ৰৰ সংলাপ শেষ নহওঁতে পৃষ্ঠা ওলোটাব লগা হৈছে তেনে হলে <nowiki>{{Playscript/s}}</nowiki> দি আৰম্ভ কৰিব আৰু পাদটিকাত <nowiki>{{Playscript/e}}</nowiki> দিব। আৰু পিছৰ পৃষ্ঠাত শিৰোনামত <nowiki>{{Playscript/s}}</nowiki> দিব আৰু <nowiki>{{Playscript/e}}</nowiki> দি মূলপাঠ লিখিব। এই সাঁচৰ বিষয়ে ভালকৈ জানিবলৈ [https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%B8%E0%A6%BE%E0%A6%81%E0%A6%9A:Playscript| সাঁচৰ পৃষ্ঠা] চাওক। [[সদস্য:হানিফ আলী|হানিফ আলী]] ([[সদস্য বাৰ্তা:হানিফ আলী|বাৰ্তা]]) ১৮:২৬, ১১ নৱেম্বৰ ২০২৬ (IST) cl3coqj6vxghbj33b8bm6ovmq7o3c3i 267272 267268 2026-11-11T13:03:01Z হানিফ আলী 1925 /* সাঁচৰ ব্যৱহাৰ */ 267272 wikitext text/x-wiki == সাঁচৰ ব্যৱহাৰ == এই গ্ৰন্থখন মুদ্ৰণ কৰোঁতে <nowiki>{{Playscript}}</nowiki> ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। লগতে, চৰিত্ৰৰ সংলাপ শেষ নহওঁতে পৃষ্ঠা ওলোটাব লগা হৈছে তেনে হলে <nowiki>{{Playscript/s}}</nowiki> দি আৰম্ভ কৰিব আৰু পাদটিকাত <nowiki>{{Playscript/e}}</nowiki> দিব। আৰু পিছৰ পৃষ্ঠাত শিৰোনামত <nowiki>{{Playscript/s}}</nowiki> দিব আৰু <nowiki>{{Playscript/e}}</nowiki> দি মূলপাঠ লিখিব। এই সাঁচৰ বিষয়ে ভালকৈ জানিবলৈ [[সাঁচ:Playscript|সাঁচৰ পৃষ্ঠা]] চাওক। [[সদস্য:হানিফ আলী|হানিফ আলী]] ([[সদস্য বাৰ্তা:হানিফ আলী|বাৰ্তা]]) ১৮:২৬, ১১ নৱেম্বৰ ২০২৬ (IST) gd4esiczlgr8ririx50nnsfune7q08m 14 95849 267300 2026-11-11T13:46:42Z BabulB 104 "[[শ্ৰেণী:প্ৰকাশক অনুসৰি গ্ৰন্থ]]" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 267300 wikitext text/x-wiki [[শ্ৰেণী:প্ৰকাশক অনুসৰি গ্ৰন্থ]] 73ujuidyvmm7w1wimc42n0vq6xk23x4 0 95850 267343 2026-11-11T15:21:56Z হানিফ আলী 1925 "{{header | title = অসমীয়া ভাই | author = বেণুধৰ ৰাজখোৱা | year = ১৯০১ | translator = | section = | previous = | next = | notes = {{ডাউনলোড|পঞ্চকবিতা}} | categories = }} <pages index="অসমীয়া_ভাই.pdf" from=1 to=31/> {{page break|label=}} {{PD-India}} শ্ৰেণী:ব..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 267343 wikitext text/x-wiki {{header | title = অসমীয়া ভাই | author = বেণুধৰ ৰাজখোৱা | year = ১৯০১ | translator = | section = | previous = | next = | notes = {{ডাউনলোড|পঞ্চকবিতা}} | categories = }} <pages index="অসমীয়া_ভাই.pdf" from=1 to=31/> {{page break|label=}} {{PD-India}} [[শ্ৰেণী:বেণুধৰ ৰাজখোৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] [[শ্ৰেণী:কবিতা]] 7iyxxr89vs3nv5alz5d42zljxy05dbq 104 95851 267368 2026-11-11T17:17:29Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267368 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২৬|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|}}</noinclude>{{gap}}এইবোৰ কাহিনী শুনি কঞ্চুকী ৰ লাগি আছিল। এতিয়া ৰজালৈ চাই ক'লে,–“ মহাৰাজ, কথাৰ মাজত কথা কোৱাৰ বাবে মোক ক্ষমা কৰিব। বিদৰ্ভ ৰাজ্যৰ বিষয়ে কেনে ব্যৱস্থা হাতত ল'ব লাগিব মন্ত্ৰীয়ে সুধিছে।” {{gap}}ৰজাই ক’লে,—“যজ্ঞসেন আৰু মাধৱসেন দুয়ো ভাই-ককাই, দুয়ো মিলেৰে থকা উচিত। যেনেকৈ দিন-ৰাতি দুভাগ কৰি লৈ চন্দ্ৰ সূৰ্য্যই পোহৰ দিয়ে, তেনেকৈ বিদৰ্ভক দুভাগ কৰি লৈ বৰদা নদীৰ উত্তৰ খণ্ডত যজ্ঞসেনে আৰু দক্ষিণ খণ্ডত মাধৱসেনে ৰাজত্ব কৰক। যদি এই ব্যৱস্থা মন্ত্ৰি-পৰিষদৰ মনোনীত হয় তেন্তে সেইমতে কাৰ্য্য কৰিবলৈ বীৰসেনক আদেশ দিয়া হওক।” {{gap}}কঞ্চুকীয়ে মহাৰাজৰ অভিপ্ৰায় মন্ত্ৰি-সভাত ব্যক্ত কৰিলে। সকলোৱে উত্তম ব্যৱস্থা বুলি সেই আদেশ গ্ৰহণ কৰিলে। {{gap}}এইবাৰ কঞ্চুকী আহিল এখন কাপোৰেৰে মেৰিওৱা চিঠি লৈ। চিঠিখন আহিছে অগ্নিমিত্ৰৰ পিতাক সেনাপতি পুষ্পমিত্ৰৰ পৰা। কঞ্চুকীয়ে চিঠিখন দিলত ৰজাই থিয় হৈ সসম্মানে গ্ৰহণ কৰিলে। {{gap}}পুষ্পত্ৰিই অশ্বমেধ যজ্ঞৰ আয়োজন কৰি ঘোৰাৰ লগত এশজন ৰাজপুত্ৰেৰে সৈতে বসুমিত্ৰক পঠাইছিল। তাৰ ফলাফল কি হ'ল, বসুমিত্ৰ নিৰ্বিঘ্নে ঘূৰি আহিব পাৰিছে নে নাই তাক জানিবলৈ কাৰো আগ্ৰহ কম নাছিল। ঘাইকৈ ধাৰিণীৰ মাতৃ-হৃদয় সকলো সময়তে পুত্ৰৰ চিন্তাত কঁপি আছিল আৰু সেই কাৰণেই তেওঁ কুমাৰৰ মঙ্গল কামনা কৰি দিনৌ আঠ শকৈ সোণৰ মোহৰ ব্ৰাহ্মণক দক্ষিণা দিছিল। এতিয়া চিঠিত কি<noinclude></noinclude> 6vu2r4ubd7a1fft7zci8sgy7f2f9gj2 104 95852 267369 2026-11-11T17:21:32Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267369 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ|১২৭}}</noinclude>লিখিছে জানিবলৈ অতিশয় উদ্বিগ্ন হৈ পৰিল। {{gap}}চিঠি পাঠ কৰা হ'ল। তাৰ পৰা বুজা গ'ল দিগ্বিজয় সম্পূৰ্ণ হৈছে। ক'তো কোনেও ঘোৰা ধৰিবলৈ সাহ কৰা নাছিল, মাত্ৰ সিন্ধু নদীৰ দক্ষিণ কূলত এদল অশ্বাৰোহী যৱন সেনাই যজ্ঞৰ ঘোৰা অপহৰণ কৰিছিল। যদিও সিহঁত অতিশয় পৰাক্ৰমী আছিল, তথাপি কুমাৰ বসুমিত্ৰৰ ওচৰত তিষ্ঠিব নোৱাৰিলে। কুমাৰে সিহঁতক পৰাস্ত কৰি ঘোৰাটো উদ্ধাৰ কৰি আনিলে। এতিয়া এবছৰৰ মূৰত বিজয় গৰ্ব্বেৰে তেওঁ উলটি আহি যজ্ঞশালা পাইছে। সোনকালে যজ্ঞ সমাধা কৰিব লাগে। তালৈকে পুষ্পমিত্ৰই ৰজা-ৰাণী আৰু পৰিয়ালৰ আন আন সকলোকে শীঘ্ৰে যজ্ঞশালাত উপস্থিত হ'বলৈ নিমন্ত্ৰণ জনাইছে। {{gap}}পুত্ৰৰ বিজয়-বাৰ্ত্তাত ৰজা ৰাণীৰ আনন্দৰ সীমা নোহোৱ৷ হ'ল। ৰজাই তেতিয়াই যজ্ঞসেনৰ শ্যালক মৌৰ্য্য সচিব আৰু অন্যান্য বন্দীক মুক্তি দিবলৈ আদেশ কৰিলে। {{gap}}ধাৰিণীয়ে ইৰাৱতী আৰু অন্তঃপুৰৰ আন মহিলাসকলক এই শুভ সংবাদ দিবলৈ জয়সেনাক পঠিয়ালে। লগতে ইয়াকো ইৰাৱতীক জনাবলৈ ক'লে যে অশোকৰ দোহদৰ সময়ত তেওঁ মালৱিকাক যি প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল তাক পালন কৰাত যেন তেওঁৰ সমৰ্থন পায়। {{gap}}বসুমিত্ৰৰ বিজয়-বাৰ্ত্তাই ইৰাৱতী-প্ৰমুখ্যে অন্তঃপুৰৰ মহিলাসকলক ইমান আনন্দ দিলে যে জয়সেনাই লাভ কৰা পুৰস্কাৰৰ লেখ-জোখ নোহোৱা হ'ল! ধাৰিণীৰ অনুৰোধৰ সম্পৰ্কে ইৰাৱতীয়ে ইয়াকে ক'লে যে ধাৰিণী নিজে ধৰণীৰ তুল্যা আৰু তেওঁৰ ক্ষমতাও অতুল।<noinclude></noinclude> 11gpt3jkijbemz61ibilfwta7qkj6ng 104 95853 267370 2026-11-11T17:23:29Z Rishiraj Dutta01 4255 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267370 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh||||১৭}}</noinclude>{{center|{{Xx-larger|সাহিত্য চৰ্চা আৰু মৃত্যু}}}} {{gap}} গুণাভিৰামে অসমীয়া সাহিত্য আৰু ভাষাৰ বিষয়ে কি কৰি থৈ গৈছে, তোমালোকে নিশ্চন্ন কোনো কিতাপত পঢ়িবলৈ পাইছাহঁক। তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যৰ এজন খ্যাতনামা অধিনায়ক আছিল। তেওঁৰ "আসাম বুৰঞ্জী” সাহিত্যৰ ভঁৰাললৈ এটি বহুমূলীয়া দান। তেৱেঁই "আসাম-বন্ধু" নামৰ আলোচনী কাকত উলিয়ায়। তাৰ উপৰিও তেওঁৰ “ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ “ৰামনৱমী” নামৰ ধেমেলীয়া নাট আৰু “জোনাকী” “বিজুলী,” আদি সাময়িক কাকতত ওলোৱা "আসাম অতীত আৰু বৰ্ত্তমান”ৰ নিচিনা গহীন গদ্য আৰু' 'কঠিন শব্দৰ ৰহস্য ব্যাথ্যা”ৰ নিচিনা খুহুতীয়া কথাৰ ৰচনা আদিয়েই অসমীয়া কথা-সাহিত্যলৈ গুণাভিৰামৰ বিশেষ দান। {{gap}}কলিতকতাৰ শিক্ষাৰ সামৰণি নৌপৰোঁতেই আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ আকস্মিক মৃত্যুত গুণাভিৰামে তেওঁৰ বাৰী তিৰুতা আৰু লৰা ছোৱালীকেইটিৰ যতন লবৰ ভাৰ পায়। ইয়াৰ অলপ দিনৰ পিছতে ১৮৬০ সনত গৱৰ্ণমেন্টে গুণাভিৰামক একট্ৰা এছিটেন্ট কমিশ্যানাৰ পদত নিযুক্ত কৰে। এই কাম সুখ্যাতিৰে কৰি এওঁ অলপ দিনৰ ভিতৰতে চৰকাৰৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হৈ এওঁতকৈ ওখ শিক্ষাৰ আনসকল বিষয়াক চেৰ পেলাই একষ্ট্ৰা এছিটেন্ট কমিস্যনাৰৰ আটাইতকৈ ওখ আসনত বহিছিল। ছৰকাৰী বিষয় পায়ে তেওঁ গুণাভিৰামৰ প্ৰথম পুত্ৰক বিলাতলৈ পঠায় আৰু অন্নন্দাৰামক দেশতে শিক্ষা দিয়ে। ১৮৯০ চনৰ ৩ মাৰ্চত এওঁ ৰজাঘৰীয়া কামৰ পৰা আজৰি হয় আৰু কলিকতাত ঘৰ কেৰেয়া কৰি তাতে এডোখৰ মাটি কিনি তাতে লাহে লাহে নিজা এটি ঘৰ সাজিবলৈ দিহা কৰোঁতে ১৮৯৪ সনৰ<noinclude></noinclude> ps6yo9104m9ba1fpzbrcuctbius3y46 104 95854 267371 2026-11-11T17:26:48Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267371 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২৮|মালৱিকাগ্নিমিত্ৰ।|১২৮}}</noinclude>তেনেস্থলত তেওঁ যি প্ৰতিশ্ৰুতি দিছে তাক ৰক্ষা কৰাই কৰ্ত্তব্য। জয়সেনা আহি ধাৰিণীক সকলো কথা ক'লে। তেতিয়া ধাৰিণীয়ে পৰিব্ৰাজিকাৰ অনুমতি লৈ মালৱিকাৰ হাতত ধৰি ৰজাক ক'লে,—“আৰ্য্য পুত্ৰই মোৰ পুত্ৰৰ বিজয়-বাৰ্ত্তা দি মোক যি আনন্দ দিলে তাৰ পাৰিতোষিক স্বৰূপে এই মালৱিকাক আগ বঢ়ালোঁ, গ্ৰহণ কৰক।” {{gap}}ৰজা লাজত সঙ্কুচিত হৈ ৰল। তাকে দেখি ধাৰিণীয়ে হাঁহি হাঁহি ক'লে,—“আৰ্য্যপুত্ৰই মোৰ অনুৰোধ ৰাখিব নোখোজে নে কি? {{gap}}বিদুষকে মাত লগালে, “নহয়, নতুন দৰা লাজকুৰীয়া হয়েই; দেবীয়ে জানো নাজানে?” {{gap}}এইবাৰ ৰাণীয়ে মালৱিকাৰ মূৰত পাটৰ কাপোৰৰ ওৰণী দি ৰজাৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলে, ৰজায়ো গ্ৰহণ কৰিলে। ধাৰিণীৰ উদাৰতাত সকলো মুগ্ধ হ'ল। ইয়াৰ ভিতৰতে ইৰাৱতীৰ লিগিৰী নিপুণিকা আহি ক'লে, — “মহাৰাজ, সেই দিনা অশোকৰ তলত ইৰাৱতী দেবীয়ে মহাৰাজৰ ওচৰত যি দোষ কৰিছিল তাৰ বাবে ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰিছে। এতিয়া মহাৰাজৰ মনস্কামনা পূৰ্ণ হৈছে; ইমানতো যদি মনত কিবা ৰোষ আছে তাক যেন এৰি পেলায়,—ইয়াকে তেওঁ মিনতিৰে জনাইছে।” {{gap}}ৰজাৰ আনন্দৰ মাজত যি অকণমান নিৰানন্দৰ ছায়া আছিল ইৰাৱতীৰ এই অনুৰোধত সিও আঁতৰি গ'ল। {{gap}}সকলোৰে শুভ ইচ্ছা, মিলন আৰু আনন্দৰ মাজত মালৱিকা আৰু অগ্নিমিত্ৰৰ বিৰহ-যন্ত্ৰণাৰ ওৰ পৰিল; নব জীৱনৰ সূত্ৰপাত হ'ল; বিষাদ নাটকৰ যৱনিকা পৰিল। {{center|''{{Xx-larger|অন্ত।}}''}}<noinclude></noinclude> l90y9pueh2o850x6ek0k36b55lvfkpx 104 95855 267372 2026-11-11T17:30:33Z Rishiraj Dutta01 4255 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267372 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh|১৮|গুণাভিৰাম বৰুৱা|}}</noinclude>২৫ মাৰ্চ তাৰিখে গুণাভিৰামৰ মৃত্যু হয়। ঠিক তাৰ দুবছৰ মাথোন আগতে ১৮৯২ চনৰ ২৬ মাৰ্চত তেওঁৰ পত্নী বিষ্ণু প্ৰিয়া দেবী স্বৰ্গী হয়। তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময়ত দুটি লৰা আৰু এটি বিধাৱা কন্যা আৰু প্ৰায় ৫০,০০০ হেজাৰ টকা এৰি থৈ গৈছিল। লৰা দুজনৰ এজন কৰুণাভিৰাম এণ্ট্ৰেন্স পাছ কৰিয়েই পৰলোকলৈ গল। আন জন শ্ৰীযুত জ্ঞানদাভিৰাম বৰুৱা বেৰিষ্টাৰ গুৱাহাটীৰ আল´ল কলেজৰ অধ্যক্ষ আছিল। অসমীয়া সাহিত্যত এওঁ সুপৰিচিত। কন্যাটীয়ে পুনৰ বিবাহ কৰিলে। {{gap}}“ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ” গুণাভিৰামৰ অসমীয়া সাহিত্যলৈ প্ৰথম অৱস্থাৰ এক বিশেষ দান। এই পুথি সম্পৰ্কে গ্ৰন্থকাৰে নিজেই কৈছে “এই পুথি যে সৰ্ব্বাঙ্গসুন্দৰ হৈছে, এনে নহয়; তথাপি ই এজন অসমীয়া লোকৰ জীৱন-চৰিত্ৰ। সেইজনেই আকৌ অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰধান উৎসাহদাতা আছিল। অধিকন্তু আমাৰ ভাষাত আধুনিক জীবন-চৰিত্ৰৰ এই পুস্তকেই প্ৰথম।” ১৮০২ শঙ্কৰ ১১ ভাদত এওঁ এই কিতাপৰ পাতনি লিখে অৰ্থাৎ ১৮৮০ চনত এই কিতাপ প্ৰকাশিত হয়। কিন্তু অঞ্চল এই কাৰণেই নহয়, জীৱন-চৰিত্ৰ বিভাগৰ এই পুথি আজিলৈকে আদৰ্শনীয় আৰু শ্ৰেষ্ঠ পুথি বুলি কব লাগিব। ইয়াৰ ভাষাৰ প্ৰাঞ্জলতা ফুকনৰ জীৱনৰ সৰু-বৰ সকলো ঘটনাৰ বিৱৰণ সচাকৈয়ে অতি সুন্দৰ। ১৮৩৬ শকত ইয়াৰ দ্বিতীয় তাঙৰণ ওলায়। {{gap}}স্বৰ্গীয় কাশীনাথ তামুলী ফুকনৰ "অসম বুৰঞ্জীৰ” পিছতে গুণাভি- ৰামৰ “অসম বুৰঞ্জী” প্ৰাচীন আৰু শ্ৰেষ্ঠ। এই বুৰঞ্জী ১৮৮৪ সনত কলিকতাৰ নিউ আধ্য প্ৰেছত ছপোৱা হয়। ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ চাৰি বছৰৰ আগতে এই প্ৰেছত ছপোৱা হৈছিল।<noinclude></noinclude> 4py55f9wdmprufievn0b2wtqfxkn52e 104 95856 267377 2026-11-11T17:47:47Z Rishiraj Dutta01 4255 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267377 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rishiraj Dutta01" />{{rh||সাহিত্য-চৰ্চ্চা আৰু মৃত্যু|১৯}}</noinclude>তামুলী ফুকনৰ বুৰঞ্জী প্ৰকৃততে আহোম আৰু দেওধাই বুৰঞ্জীবোৰৰ ভাঙনিৰ দৰে। কিন্তু গুণাভিৰামৰ অসম বুৰঞ্জী বিজ্ঞানসম্মত আৰু আধুনিক ধৰণৰ; বৰ্তমান অসম বুৰঞ্জীৰ অনেক আহিলা-পাতি গোট খালেও পুৰণি স্বৰূপে গুণাভিৰামৰ বুৰঞ্জীৰ ঠাই অসমীয়া সাহিত্যত সদায় আছে। ১৮৮৫ সনৰ জানুৱাৰীত (মাঘ, ১৮০৬ শক) কলিকতাৰ ১০০ নম্বৰ বহু বজাৰ ষ্টীথৰ পৰা "আসাম-বন্ধু” নামৰ মাহেকীয়া আলোচনী ৰায় বাহাদুৰ গুণাভিৰাম বৰুৱাই সম্পাদন কৰি উলিয়ায়। বুৰঞ্জী, সাহিত্য. বিজ্ঞান আদি বিবিধ বিষয়ৰ সাৰুৱা প্ৰবন্ধেৰে এই কাকত ষোল সংখ্যা ওলোৱাৰ পাছৰ পৰা দ্বিতীয় বছৰতে ই ওলাবলৈ এৰে। এই কাকতত “ আসাম অতীত আৰু বৰ্ত্তমান” শীৰ্ষক এটি বহুমূলীয়া ধাৰাবাহিক প্ৰবন্ধ ওলায়। কিন্তু সি অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰয়। নতুন লেখক শ্ৰেণী গঢ়ি তোলাও এই কাকতৰ এটি ডাঙৰ কীৰ্ত্তি। {{gap}} "বিজুলী” কাকতত প্ৰকাশিত "কঠিন শব্দৰ ৰহস্য- ব্যাখ্যা” গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ এটি ডাঙৰ সাহিত্য-সম্পদ। ১৮৩৩ শকৰ মাঘত গুণাভিৰামৰ সুযোগ্য পুত্ৰ শ্ৰীযুত জ্ঞানদাভিৰাম বৰুৱাই এই প্ৰবন্ধাৱলী প্ৰথমে পুথিৰ আকাৰে উলিয়ায়। প্ৰকাশকে পাতনিত লিখিছে. "স্বৰ্গীয় পিতৃদেৱতাৰ লেখনীৰ এয়ে যে প্ৰধান চানেকি, তাক আমি নকওঁ। কিন্তু ইংৰাজীত যাক "অৰিজিনেলিটি” বোলে তাক সুপৰিমাণে ইয়াত পোৱা যায়। আমি জানো “চাহাৰ” উৎপত্তি “চাহেন বঃ পাতু ইতিয়ে বহুতৰ শলাগ পাইছে।” অসমীয়া হাঁহি ৰসৰ গদ্য সাহিত্য স্বৰূপে "কঠিন শব্দৰ ৰহস্য-ব্যাখ্যাই” অসমীয়া সাহিত্যৰ এক ডাঙৰ অভাৱ পূৰালে নিশ্চয়। {{gap}}স্বৰ্গীয় হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই তেওঁৰ আত্মজীৱন চৰিত্ৰত গুণাভিৰামক অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰধান উৎসাহ-দাতা বুলি বৰ্ণাইছে আৰু কৃতজ্ঞতাৰে<noinclude></noinclude> gmlkiylssebm0zad7vyo957zus3hmrc 104 95857 267382 2026-11-11T17:55:38Z Rishiraj Dutta01 4255 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267382 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Rishiraj Dutta01" /></noinclude>গুণাভিৰাম বৰুৱা তেওঁৰ নাম উল্লেখ কৰিছে। সচাকৈয়ে আনন্দৰামৰ পিছতে গুণাভি- ৰামে অসমীয়া সাহিত্যৰ এক বিশেষ ঠাই অধিকাৰ কৰে। এওঁৰ “আসাম বন্ধু,” “আসাম বুৰঞ্জী,” “কঠিন শব্দৰ ৰহস্ত ব্যাখ্যা” আদিৰ উপৰিও "জোনাকী" নামৰ মাহেকীয়া কাকতত ওলোৱা “সৌমাৰ ভ্ৰমণ,” “অসমত মানৰ শেষ ছোৱা” “অলিখিত বুৰঞ্জী” আদি গবেষণা মূলক প্ৰৱন্ধই অসমীয়া সাহিত্যৰ সৌষ্ঠৱ বঢ়াইছিল। আনন্দৰাম আৰু হেমচন্দ্ৰৰ লগতে গুণাভিৰাম বৰুৱা অসমীয়া সাহিত্যৰ এজন প্ৰথম আৰু শ্ৰেষ্ঠ অধিনায়ক। “ৰামনবমী” নামৰ বিষয়া- বিবাহ-সমৰ্থক সামাজিক নাটক অসমীয়া নাট্য সাহিত্যৰ আদি অৱহাৰ এক শ্ৰেষ্ঠ দান। "কীৰ্ত্তি য স জীবতি।” কীৰ্ত্তিমস্ত লোক অনৰ। গতিকে গুণাভি- ৰাম আজি আমাৰ মাজত একেবাৰে নাই বুলি আমি কব নোৱো তেওঁৰ সকলো সৰু কামে তেওঁক বহুত কাললৈ অসমীয়াৰ মাজত জীয়াই ৰাখিব। তেনেহলে গুণাভিৰামৰ আদৰ্শ লৈ, তোমালোকে মৰণশীল নাম ধৰিও মৰতত অমৰ হব নুখুজিবা নে? সাহিত্য ৰচনাৰ চানেকি অসমীয়া কথাৰীতি বা গদ্য-ৰচনাত গুণাভিৰামে বিশেষ দান দিলে। এওঁৰ গদ্য-ৰচনা ঘাইকৈ স্বৰ্গীয় আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ ৰচনাৰ আদৰ্শৰ। ভাত স্বদেশহিতৈষণাৰ এটি উমি উমি তাপ সদায় আছে। “সৌমাৰ ভ্ৰমণ” নামৰ প্ৰৱন্ধৰ পৰা গুণাভিৰামৰ গহীন ৰচনাৰ এটি আভাস দিয়া হল। * এই অসম দেশ আমাৰ মাতৃভূমি। আমি ইয়াতেই উপজিছে॥ ইয়াতেই শিক্ষা পাইছো। এই দেশৰ নামেই আমি সংসাৰ হাটত<noinclude></noinclude> kl22qdvo5womc36g4vys55fqo4b9q2j 104 95858 267383 2026-11-11T17:56:18Z Rishiraj Dutta01 4255 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267383 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Rishiraj Dutta01" /></noinclude>সাহিত্য ৰচনাৰ চানেকি বিকা হৈ আছো। জননী যেনে আদৰণীয়া আৰু পূজনীয়া এই আমাৰ জন্মভূমিও আমাৰ পক্ষে তেনে মৰম আৰু সেৱাৰ থলী। থাক যি ভাল পায় তাক সি বৰকৈ শলাগে। সেই শলাগিব লগীয়া বস্তুৰ বিমান কি দুৰ্ব্বলতা থাওক যিমান কি আসোৰাহ থাওক, সেইবোৰ সেইজনে নেদেখে। এনে ভাব দুৰ্ব্বল আৰু স্বাৰ্থপৰ হলেও এই অতি মনোৰম। ইয়াত প্ৰীতিৰ উচ্চ আদৰ্শ পোৱা যায়। অনেকে ইয়াক অন্ধ প্ৰেম বুলিব পাৰে। বোলে বোলক, এই ৰূপে নহলে পিতৃ- মাতৃ গুৰুজনৰ প্ৰতি ভক্তি, সন্তানৰ প্ৰতি স্নেহ, ভাৰ্য্যাৰ প্ৰতি প্ৰেম, দৰিদ্ৰৰ প্ৰতি দয়া, এইবিলাককো অন্ধ প্ৰেমৰ শাখা বা স্বাৰ্থপৰ বুলিব লাগে। যোগীসকলৰ যোগৰ ওপৰতো সেই ৰূপ দোষাৰোপ হব পাৰে। দোষেই হওক বা গুণেই হওক সৃষ্টিৰ কাণ্ডগৈ চালে এনে ভাব মনুষ্য জাতিৰ সহজ অৱস্থা। আমাৰ এই দেশ অতি প্ৰাচীন। প্ৰাচীন পুৰাণত ইয়াৰ বিবৰণ পোৱা যায়। এতিয়া যাক আসাম বোলো, সি পৌৰাণিক যুগত কামৰূপ, শোণিতপুৰ, কুণ্ডিলা হিঙ্গ, জয়ন্তীপুৰ, মণিপুৰ প্ৰভৃতি ৰাজ্যৰ সমষ্টি। কালক্ৰমে এই সকল দেশৰ পতন হলত সকলোবোৰেই কামৰূপ বুলি প্ৰসিদ্ধ হল। ত্ৰেতা যুগত ৰামচন্দ্ৰৰ অৱতাৰ। তেওঁৰ প্ৰপিতামহ ৰঘু ৰজাৰ দিনত হাতীৰ নিমিত্তে (এতিয়াৰ দৰেই) কামৰূপ প্ৰসিদ্ধ আছিল। কামৰূপৰ ৰজাই ৰঘুৰ ৰাজ্যত বিশেষ মান (সৎকাৰ) পাইছিল। দ্বাপৰ যুগত শ্ৰীকৃষ্ণৰ অৱতাৰ সেই কালতো এই দেশ প্ৰসিদ্ধ আছিল। মহাভাৰতৰ বনপৰ্ব্বত তাৰ বিশেষ প্ৰমাণ আছে। এই কামৰূপ ৰত্নপীঠ, কাম- কামপীঠ, স্বৰ্ণপীঠ, সৌমাৰপীঠ এই চাৰি ভাগত বিভক্ত। বঙ্গদেশৰ বগুৰা মহকুমাৰ অন্তৰ্গত কৰতোয়া নদীৰ পৰা স্বৰ্ণকোষ নদীলৈকে ৰত্নপীঠ। স্বৰ্ণকোষ নদী কোচ বিহাৰৰ পূৰ্ব্বে আৰু ই গোৱালপাৰাৰ<noinclude></noinclude> kooow940gxamob5lsnu8jyi38en1fcp 104 95859 267384 2026-11-11T17:56:54Z Rishiraj Dutta01 4255 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267384 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Rishiraj Dutta01" /></noinclude>२२ গুণাভিৰাম বৰুৱা পশ্চিম সীমা। আৰু স্বৰ্ণকোষৰ পৰা ৰূপিকা নদী পৰ্যন্ত কামপীঠ : এই ৰূপিকা এতিয়া নগাঁও (আগৰ থাগৰিজান) জিলাৰ ৰূপহী নদী। কোনো কোনো লোকে কামৰূপ জিলাৰ উত্তৰ পাৰৰ পুৰ্ব্ব সীমা আৰু দৰঙ্গ জিলাৰ পশ্চিম সীমা বৰনদীকে। ৰূপিকা বুলি কয়। ৰূপিকাৰ পৰা ভৈৰৱী নদী পৰ্যন্ত স্বৰ্ণপীঠ, এই ভৈৰৱী তেজপুৰৰ অগপ উজনিৰ ভৰলু নদী। ভৈৰৱীৰ পৰা দিক্কৰ বাসিনী পৰ্যস্ত সৌমাৰপীঠ। দিকবাসিনী লক্ষীমপুৰ বা ডিব্ৰুগড় জিলাৰ অন্তৰ্গত 1 সদিয়াৰ ওচৰত দেৱীৰ স্থান। দিঙ্কবৰ আধুনিক নাম দিকৈ বা দিকং নদী। এই সৌমাৰ পাঁঠেই এতিয়াৰ প্ৰায় উজনি খণ্ড বা ওপৰ অসম। স্বৰ্ণপীঠেই মধ্য আসাম আৰু কামপীঠেই নিম্ন অসম। এই ৰাজ্যই মহাপুৰুষৰ গুৰু শ্ৰীশঙ্কৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ আৰু তেওঁ- লোকৰ শিষ্যসকলৰ লীলা বা ধৰ্ম্মপ্ৰচাৰৰ স্থান। শ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ জন্মস্থান বৰদোৱাত, আৰু মাধৱদেৱৰ কুওকাত কোনো অঞ্চলত বুলি অনুমান হয়। ইয়াৰ আধুনিক নামৰ পৰিচয় পোৱা অতি কঠিন। এওঁলোকৰ জন্ম আৰু আদিলীলা স্বৰ্ণপীঠত : উজনিৰ বেলগুৰিত তেওঁলোকৰ মধ্যলীলা। এই বেলগুৰি সৌমাৰ- পীঠত। পাটবাউসী বৰপেটা সুন্দৰীদিয়া গণককুচি দুজন। গুৰুৰ শেষ লীগা। এইসকল স্থান কামপীঠত। (মহাপুৰুষীয়া লোকসকলৰ মতে তিনি খনি ৰাজ্যত দুজনা গুৰুৰ লীলা অৰ্থাৎ উজনি সৌমাৰ কামৰূপ আৰু কোচবিহাৰ এই তিনি ৰাজ্যত তিনিখনি ধৰ্ম্মৰ নগৰ- "বেহাৰে মধুপুৰ, কামৰূপে বৰপেটা, উজনিত কমলাবাৰী।” এই কুওকা দৰঙ্গৰ গুণাভিৰামৰ খুহুটীয়া ৰচনাৰ চানেকি তেওঁৰ "তেওঁৰ কঠিন শব্দৰ ৰহস্য- ব্যাখ্যাত সুপৰিমাণে পোৱা হয়। তলত তাৰ উদ্ধৃতি অলপ দিয়া হল।—<noinclude></noinclude> nilmyimq050iy7zfgj4gflxqde0i0vt 104 95860 267385 2026-11-11T17:57:15Z Rishiraj Dutta01 4255 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267385 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Rishiraj Dutta01" /></noinclude>সাহিত্য ৰচনাৰ চানেকি ( 1 ) ৰতনপুৰ নৰাই অধ্যাপকক যদু পাচনিয়ে সুধিলে— “দেউ, চাহাৰ কিন্তু বোলে?” অধ্যাপকে কলে, “চাহাব - চাহেন বঃ পাতু ইতি চাহাব। চাহ খাই ৰক্ষা পৰি থাকে দেখি চাহাব।” যদু – “দেউ, কাচাৰি কিয় বোলে?” অধ্যাপক — “কচাবি-ক: চাৰি, অৰ্থাৎ কোন কোন চাৰি জনা বা ঠাই—বৰ চাহাব, ছোট চাকাব, সদৰ আমিন, মুনচূণ।" যদু— * মকদমা কিন্তু বোলে?” অধ্যাপক-মকদনা-মং মনুষ্যং কদমং কৰোতি যঃ সঃ মকদমা। মানুহক যি খড়ি বোকাৰ দৰে কৰে সেইয়ে মকদম। ( ফলি তাৰ্থে ধনে-প্ৰাণে মানুহ মকদমা কৰি বোকাৰ দৰে হয়!” ) যদু— "সমন কিয় বোলে?” অধ্যাপক - "সমন— এমন — অৰ্থাৎ য‍। যমে দুত পঠিয়ালে যেনেকৈ নগৈ নোৱাৰি সেইদৰে হজুৰৰ সমন আহিলেও নগৈ নোৱাৰি।” যদু - "হাকিম কিছু বোলে?” অধ্যাপক—“হাকিম—হা কিম্ ঔ! হাকিক চিনিব নোৱাৰি। দশদিক পাল যেনে সেইৰূপ। যত "দেউ, বাবু কিয় অধ্যাপক - বাবু, বা পদাৰ্থম্। হা এইটে। কি পদাৰ্থ যম, কুবেৰ, বায়ু, অগ্নি, ইন্দ্ৰ, প্ৰভৃতি তাৰে আৰু নাৰে।” ( 2 ) বোলে?” বায়ুবৎ, বু-বুদ্ধি, যস্য স এব বায়ু। বাগৰ দৰে সূক্ষ্ম আৰু তৰল বুদ্ধি যাৰ সেয়ে বাবু।” যছ—"দেউ, কিবা হুদু কাচাৰিত পেচকাৰ আছেত এওঁনো কোন?” অধ্যাপক - " পেচকাৰ পেচ কৰোতি কি লগায়তি যঃ স পেচকাৰঃ যিজনে কচাৰিত হাকিমৰ আগত কথাৰ পেচ লগাই দিয়ে সেইজনেই।” বহু – “দেউ, ইস্কুল কিন্তু বোলে?”<noinclude></noinclude> df9h20cozal5frra72l6c3ivus5qamt 104 95861 267386 2026-11-11T17:57:43Z Rishiraj Dutta01 4255 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267386 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Rishiraj Dutta01" /></noinclude>গৈছে সেইয়েই ইস্কুল | গুণাভিৰাম বৰুৱা অধ্যাপক—“ইস্কুলে নিস্কুলঃ কৃত্বা। যাৰ দ্বাৰাই সকলোৰে কূগ চোৱাচোন ইস্তুগত কূলৰ বিচাৰ নাই।” “ইংৰাজৰ নো কি আছে? আমাৰ কথাকে ইফাল সিফাল কৰি দোৱান উলিয়াইছে।” বহুতৰ কাৰণে এই কথা বাতৰি যেন লাগিব পাৰে যে গুণাভিৰাম বৰুৱা অকল নিপুণ গালেখক বা নাট্যকাৰেই নাছিল, তেওঁ পা-ৰচনাতে। সিদ্ধহস্ত আছিল। ইয়াত আচৰিত হব লগা একো নাই, কিয়নো সেইবিলাকত স্বৰ্গীয় ৰায় বাহাছৰ ডাঙৰীয়াই নিজ নাম লুকুৱাই প্ৰায় ছদ্মনামো ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ১৮১২ শকত ওলোৱা প্ৰথম বছৰৰ “বিজুলী” কাকতত ওলোৱা আদ্যাশক্তি স্তোত্ৰ, ” “ঈশ্বৰ চন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰৰ বৈকুণ্ঠ প্ৰয়াণত ভাৰত বিলাপ” আদি পাৰ কবি “গুৰুদত্ত” ৰায় বাহাছব স্বৰ্গীয় গুণাভিৰাম বৰুৱা নিজেই। ইয়াব উপৰি পদ্মহাস গোস্বামীৰ “পামালা” পুথিত এই গোস্বামী দেৱৰ আৰু গুণাভিৰামৰ পদ্যই ঠাই পাইছিল। এই পুথি আৰু ভিগোস্বামীৰ গদ্য পুথি “শিক্ষাসাৰ", " আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালা দেবে গাৱঁলীয়া পঢ়াশালিত পঢ়া কালত পাঠাৰূপে পাইছিল বুলি কয়। তপন্নহাস গোস্বামী নগাঁও জিলাৰ জখলাবন্ধা সত্ৰৰ লোক আছিল, তেওঁ ব্ৰাহ্ম ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰিছিল বোলে। মুঠতে স্বনাম ধন্য আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন স্মৰণীয় হেমচন্দ্ৰৰ দৰে গুণাভিৰামে৷ আৰু প্ৰাতঃ অসমৰ এজন জাতীয় বীৰ। আজিৰ অসমীয়া সাহিত্য এই সকলৰ গুৰিত কিমান ধৰুৱা, তাক বঢ়াই কোৱা টান। সেই পুণ্যশ্লোক গুণাভিৰামক আমাৰ শত নম- স্কাৰ। তেওঁৰ মহান আদৰ্শই যেন তোমালোকৰ মাজত এ‍ই শ‍ই গুণাভিৰাম গঢ়ে, আৰু অসমীয়া সাহিত্যৰ উন্নতি আৰু অসমীয়া জাতিৰ উন্নতিৰ গতি বৰ বেগী কৰে, তাকে কায়মনোবাক্যে সক লোৱে বাঞ্ছা কৰাহঁক।<noinclude></noinclude> 6p0k4xq993046bigff5cuwtgp4mhksu 104 95862 267387 2026-11-11T17:58:26Z Rishiraj Dutta01 4255 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267387 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Rishiraj Dutta01" /></noinclude>অসম গৌৰৱ জীৱনী-মালাৰ তৃতীয় পুথি হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা স্বগীয়া আজলীতৰা নেওগ সম্পাদিত [ স্বৰ্গীয়া নেওগে এইটি আৰু পাছৰ আনকেইটি চৰিত সেইসকলৰ আত্মজীৱনী গোটাই আনি তাৰ ওপৰত মতামত দি উলিয়াবৰ দিহা কৰিছিল। কালে বাধা দিলে। সেইদেখি এই- কেইটি আত্মজীবনী স্বৰূপেই উলিওৱা হল। —শুৱনী প্ৰকাশ, যোৰহাট ] হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ আত্মজীৱনী লাকাল আৰু লিখা-পড়া ১৭৫৭ শকত আপন মাহৰ 28 দিন যাওঁতে মঙ্গলবাৰে কৃষ্ণা চতুৰ্থীৰ ৰাতি শিৱসাগৰ জিলাৰ ৰজা-বাহৰ নামে ঠাইৰ পৈতৃক খৰত মোৰ জন্ম হয়। মোৰ পিতৃৰ নাম মুক্তাৰাম বৰুৱা তেওঁ সংস্কৃত ভাষাৰ আৰু বৈদ্যশাস্ত্ৰৰ পাৰদৰ্শিতাৰ নিমিত্তে প্ৰখ্যাত আছিল। আমাৰ পূৰ্ব্বপুৰুষ সকলে অসম ৰজাৰ পৰা যি যি বিষয় পাইছিল, সেইবোৰৰ কথা লিখিবৰ সকাম নাই। কিয়নো সেই কথাৰ অলপ- অচৰপ এই দেশৰ প্ৰায় সকলো লোকৰ জনা আছে। অসম ইংৰা- অৰ ৰাজ্য হোৱাৰ কিছুমান বছৰৰ মূৰত মুক্তাৰাম বৰুৱা নিজ মিছা- মা মৌজাৰ মৌজাদাৰ হয়, আৰু মৰণ কাললৈকে সেই বিষয়কে ভোগ কৰি আছিল।<noinclude></noinclude> fjo1vepuhgvbgtcw7vbpmxeqej5d0ym 14 95863 267407 2026-11-12T02:49:53Z হানিফ আলী 1925 Created blank page 267407 wikitext text/x-wiki phoiac9h4m842xq45sp7s6u21eteeq1 14 95864 267409 2026-11-12T02:51:39Z হানিফ আলী 1925 Created blank page 267409 wikitext text/x-wiki phoiac9h4m842xq45sp7s6u21eteeq1 104 95865 267450 2026-11-12T05:10:06Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267450 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>effey... 2/ps majin- PREFACE. The publication of the present volume, viz., Assam Buranji by the late Srijut Harakanta Sarma-Barua Chau- dhury Sadar-Amin, represents the first attempt of the Department of Historical and Antiquarian Studies to bring to light available source-books in the history of Assam. The book deals with the history of the Ahom Kings of Assam from Khunlung and Khunlai to the termination of their rule in 1826, and contains a large mass of information hitherto unpublished. The author prefaced his chronicle with a short introduction in which he said that the Assam Buranji compiled by Kasinath Tamuli-Phukan was incomplete in many respects, and that the present book was based on the earlier one of Tamuli-Phukan. The two works have been closely compared, and the chronicle of Harakanta has been found particularly rich in materials throwing light on the social and constitutional history of the Assamese people. Harakanta's additions have been specified in an appendix to this book. The author Harakanta was born about 1813 during the last days of Ahom supremacy. He was a descendant of the famous Daivajna family of Assam, known as "Sonamuar Ghar, founded by one Suryyavar Suryya-vipra who came to Assam from Kanauj during the reign of Sukhampha Khora- Raja, 1552-1603, when the country was overrun by the Koches under King Naranarayan. Suryyavar, who was well-versed in astrology made certain predictions about the future of the Ahom King and his country which were event- ually fulfilled. The astrologer was rewarded with sumptuous presents together with the title of Sonamua or the golden- mouthed. This Assamese Chrysostom was the progenitor of a long line of distinguished sons. His son Mayur was appointed Majumdar-Barua who was like a confidential minis- ter of the king, representing in himself the functions of a private secretary and an adviser on foreign relations. Mayür's great-grand-son Amvarish or Naga was Majumdar- Barua during the reign of Lakshmi Singha, 1769-80. He was a linguist of no mean erudition, being proficient in Persian, Hindi, Bhutanese and Burmese. He had very<noinclude></noinclude> jzr257itng0kp0qa8gc72ve8uc1j3xx 104 95866 267451 2026-11-12T05:10:40Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267451 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ii powerful enemies amongst the three Gohains, who viewed with jealousy the appointment of a non-Ahom to the trusted and responsible position of a Majumdar-Barua. Under the orders of Lakshmi Singha's successor Swargadeo Gaurinath Singha, Amvarish was charged with some offence, and his eyes were extracted at Gargaon, and he was sent away to his home at Nazira.† Amvarish had two sons, Radhakanta and Srikanta. Radhakanta was the father of Harakanta the author of the chronicle. Harakanta had a brother named Gaurikanta, whose great-grand-son, the late Sriman Pramodkanta Sarma- Barua placed at my disposal, in 1925, the original manus- cript of this chronicle as well as Harakanta's autograph history of his family, known as "Sonamuã or Naga-Majum- dar Baruar Vamsavali." Pramodkanta was a poor student struggling with poverty and ill health, but was inspired with a literary passion which characterised his ancestors. He assisted me for some time in transcribing an old Assamese chronicle, but the boy died on August 30, 1925. Harakanta Sarma-Barua was an Assamese gentleman of the older school who assimilated to some extent the growing influx of the western spirit. He was versed in Bengali, Hindi and Persian. He started his official career as a Mohuri or clerk in the Kamrup Collectorate, and served in different depart- ments as a treasurer, Peskar and Sherastadar. He afterwards rose to be a Deputy Collector, then Munsif, and finally a Sadar- amin with the powers of a second class Magistrate. He was also a landlord of considerable importance, and his name figures among the signatories of the application dated May 1, 1853, submitted to Mr. Mills by the Chaudhuries of Kamrup praying for a fixed rate of assessment being put on the cultivated lands and a permament settlement." Harakanta retired from Government service in 1877 and died at North Gauhati in May, 1900. Harakanta was thus a spectator of the last phase of Ahom supremacy as well as of the foundation and consoli- dation of British power in Assam. Before his eyes the fair valley of the Brahmaputra was devastated by the blood- thirsty hordes of Mingimaha Bandula. The invaders were ousted by the powerful hand of the British and a peaceful state of affairs was established in the country through the administrative genius of David Scott and Major-General * Ms. chronicle of the reign of Lakshmi Singha, in possession of the American Baptist Mission at Gauhati. †Srinath Duara-Barbarua's chronicle of the Tungkhungia Dy- nasty. Mills' Report on the Province of Assam, 1854, Kamrup, Appendix G, pp. XVIII-XXVI.<noinclude></noinclude> n6l0imjzxxf7gcla2k7qqghh1lhtrfb 104 95867 267452 2026-11-12T05:11:16Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267452 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>Francis Jenkins. The administration of India was transferred from the hands of the East India Company to the Crown, and the province long tagged on to Bengal, was placed under the control of a Chief Commissioner. Harakanta saw all these changes. He came in contact with men of the older regime as well as of the new, and was thus a most competent authority on the order which had passed away. He had a large library of manuscripts, and all his leisure hours were devoted to literary and historical pursuits. It is said that he recorded all births, deaths and other significant events that came to his knowledge or occurred before his eyes. His surviving relatives have informed me that the old Sadar- amin was always seen reading books or writing something on his low table. Unfortunately his manuscripts and his own compilations as well as his diary were destroyed by the burning of his houses on several occasions. He is said also to have written a treatise on the rivers of Assam. The manuscripts of the present history and genealogy were, after the death of the author, in possession of his eldest son Kamalakanta. After Kamalakanta's death the manuscripts were practically neglected and were in immediate danger of being destroyed or lost. One Kinaram Ghargiri, a retainer of Harakanta, whose father Jiuram had accompanied Gauri- kanta and Harakanta in their flight from Upper Assam to Gauhati during the Burmese disturbances, noticed with regret the fate of the handiwork of his deceased master. He took possession of them and made them over to Srijut Bidyakanta Barua, father of Pramodkanta.. Thirty years have elapsed since the death of Harakanta, but his name is uttered still with reverence. His longevity due to his saintly and regular habits is a common topic of conversation even to this day. He enjoyed his pension of rupees two hundred per month for nearly a quarter of a century, and it is said that official inquiries were occasionally made to ascertain whether he was actually living. The manuscript of the present book is in the handwriting of the author himself. It is highly systematic. The whole chronicle has been divided into chapters and the monarchs serially numbered. Our editorial intervention has been con- fined mainly to the grouping of the chapters into paragraphs, providing marginal analysis of every paragraph and the heading of every chapter. The paragraphs have been serially numbered for facility in reference. Orthographical mistakes have been corrected, and the standard laid down in the Hemakosha has been followed as far as possible. But we have scrupulously avoided altering or correcting spellings which would represent a sound not contemplated by the author; for example, Harakanta has occasionally written<noinclude></noinclude> fekgw7ejyq2y091p1o0drpemmptzug3 104 95868 267453 2026-11-12T05:11:42Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267453 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>iv Gohati in place of Gauhati or Guahati, Phokan in stead of Phukan, Aro for Aru. This will help us to form some idea of the pronunciation in vogue amongst the older generation of the Assamese. The author describes the book as an enlarged version of Tamuli-Phukan's Buranji. His purpose has been set forth in a very carefully worded preface which runs as follows,- "Buranjis of Assam containing accounts of the Indra-Vamsi sovereigns are to be found in many parts of the province, but of those chronicles, one does not agree with the other, which leads to confusion and error. In the year 1755 Saka, Sri-Sri Purandar Singha Maharaja obtained from the Company, lalbandi of Ujani- khanda on a stipulated tribute of rupees fifty thousand. His jurisdiction extended over the territories bordering on the Brahmaputra river, with the Dhansiri on the South, and Biswa- nath temple on the North, extending from Kachujan as far as Sadiya. During his rule, Radhanath Barbarua and Kasinath Sarma Tamuli-Phukan, under the orders of the Raja, collected Buranjis from various quarters, and compiled a concise Buranji with the informations derived from those chronicles. But their compilation should have incorporated numerous important in- cidents and facts, which were unfortunately omitted, perhaps, to avoid prolixity. For this reason we have commenced writing this chronicle having based it on the earlier one above referred to. I have, with due discrimination and diligence collated informations from many other Buranjis and reports heard from the lips of reliable Ahom Phukans, Baruas, and others." The chronicle of Kasinath Tamuli-Phukan was first pub- lished in 1844 by the Sibsagar Branch of the American Baptist Mission. It has been "reprinted and published by authority in 1906. Kasinath's Buranji presents only the dry-bones of the history of Assam. Harakanta's improve- ment has been seen mainly in his presentation of facts in a more life-like and literary fashion. While Kasinath was satisfied by merely stating the events of the reigns of the Ahom Kings, his successor has touched upon the constitu- tional and social landmarks introduced by the sovereigns. Rudra Singha has been set up as a great sovereign who attempted to bring his country abreast with other provinces of India. Kasinath has not uttered a word about the martyred Assamese Princess Jaymati, wife of Prince Gadapani, after- wards King Gadadhar Singha. Harakanta's version gives a rational account of the momentous self-sacrifice of Jaymati. The current version regarding her death, on which poems and dramas have been written, is attended with numerous fallacies which could not easily be explained away, viz., How was it! possible on the part of a puppet King like Sulikpha Lara-Raja to inflict publicly corporal punishment on the consort of Prince Gadapani, who was also the daughter of a powerful potentate and minister of the realm, Laithepena Bargohain?<noinclude></noinclude> df9mupmety4g9pu6cufnsgsttyr3e4d 104 95869 267454 2026-11-12T05:12:05Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "As we all know the powers of Ahom sovereigns were constitu- tionally limited, and the up-holders of the traditional rights of the people would not have tolerated the unchivalrous chastisement of a Princess and a mother lasting for a fort- night or so. If the King deserves the arraignment of posterity for having commanded such dishonourable punishment, his ministers and nobles are no less culpable for having connived this actio..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 267454 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>As we all know the powers of Ahom sovereigns were constitu- tionally limited, and the up-holders of the traditional rights of the people would not have tolerated the unchivalrous chastisement of a Princess and a mother lasting for a fort- night or so. If the King deserves the arraignment of posterity for having commanded such dishonourable punishment, his ministers and nobles are no less culpable for having connived this action of the sovereign. "Ten thousand swords must have leaped from their scabbards to avenge even a look that threatened her with insult." According to Hara- kanta the Chaudangs, the hereditary executioners and punishers of the Ahom Kings were responsible for having tortured Jaymati to death. Torture and execution constituted the daily occupation of these hangmen, and there is nothing unusual in a group of Chaudangs exceeding the limits of law, though the particular victim in this case was a woman coming from one of the highest Ahom families. The language of the book is highly simple. It is essen- tially Assamese and is distinguished from the so-called cos- mopolitan brogue at present resorted to by many educated and far-travelled Assamese gentlemen. Harakanta's book will be easily followed and understood by villagers even, and as such the book is expected to have the widest possible circle of readers. It should have an invariable effect of popularising historical studies among all sections of the Assamese people. This chronicle purports to be the first volume, dealing with events up to the final expulsion of the Burmese. The second volume was to deal with the administration of the country during British occupation, as we learn from the concluding paragraph of the book. The manuscript of the book cannot be traced, and in every likelihood it was lost when Harakanta's houses were burnt. The Department of Historical and Antiquarian Studies has arranged for printing and publishing three more chronicles, Kamrupar Buranji detailing the wars of Assam and Cooch- Behar with the Moguls; Assam Buranji up to the reign of Pratap Sinha written in Assamese in the Deodhai Style; and one metrical chronicle of Assam from the reign of Gadadhar Singha 'to the transfer of the company's territories to the Crown in 1858, by the late Srijut Dutiram Hazarika. COTTON COLLEGE, Gauhati, Assam. February 15, 1930. S. K. BHUYAN, Honorary Assistant Director of Historical and Antiquarian Studies, Assam.<noinclude></noinclude> 26mhpb8nnxfsshtzshjbhb9vnamc056 104 95870 267455 2026-11-12T05:12:58Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267455 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>প্ৰকাশকৰ পাতনি। শ্ৰীশ্ৰীমহাৰাজ পুৰন্দৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে কাশীনাথ শৰ্ম্মা তামূলী-ফুকনৰ দ্বাৰা ৰচিত আসাম বুৰঞ্জী পুথি শিৱসাগৰৰ আমেৰিকান বাপটিষ্ট মিছন প্ৰেচৰ পৰা ১৮৪৪ খৃষ্টাব্দত প্ৰকাশিত হয়। তেতিয়া দেশত হাতে লিখা সাঁচিপতীয়া আসাম-বুৰঞ্জী পুথি উভৈনদী আছিল; আৰু আহোমৰ দিনৰ শাসন-প্ৰণালী নিজ চকুৰে দেখা আৰু আহোমৰ আমোলত বিষয় আদি খোৱা “পিতৃ-বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াৰ ” দিনৰ ডা-ডাঙ্গৰীয়া, বৰুৱা-ফুকন, হাজৰিকা শ‍ইকীয়াও দেশত অলেখ পৰিমাণে আছিল। এইবোৰ নানা ঠাইৰ পৰা আহিলা-সম্বল সংগ্ৰহ কৰি তেতিয়াৰ অস্তমিত আহোম ৰাজ্যৰ এখন বৃহৎ বুৰঞ্জী সঙ্কলন কৰিব পৰা গলহেঁতেন। কিছুমান তেনে বিস্তৃত বুৰঞ্জী বা “ বৰপাহী বুৰঞ্জী ” সেই সময়ত বা তাৰ পাচত ৰচনা কৰাৰ সম্ভেদ পোৱা গৈছে। কিন্তু দুৰ্ভাগ্য বশতঃ সেইবোৰ ৰাইজৰ আগলৈ ওলোৱা নাই। - কাশীনাথ ফুকনৰ বুৰঞ্জীখনি আকাৰত নিচেই সক। নানা বুৰঞ্জীৰ সাৰমৰ্ম্ম লৈ লিখাৰ নিমিত্তে ইয়াত ভুল-ভ্ৰান্তিৰ পৰিমাণ পাৰ্য্যমানে কম। বিশেষতঃ স্বৰ্গদেৱ পুৰন্দৰ সিংহ আৰু তেওঁৰ বিষয়া ৰাধানাথ বৰবৰুৱাৰ তদাৰকত এই বুৰঞ্জী লিখা হৈছিল। কিন্তু এই বুৰঞ্জীখন ৰসাল নহয়, কাৰণ ইয়াত ৰজাসকলৰ আমোলৰ ঘাই ঘটনাবোৰৰ উল্লেখৰ বাহিৰে অন্যান্য কথাৰ পৰিমাণ অতি কম। স্বৰ্গীয় হকান্ত শৰ্ম্মা বৰুৱা চৌধাৰী সদৰ-আমিন ডাঙ্গৰীয়াই উপৰোক্ত কথাষাৰ ভালকৈ উপলব্ধি কৰি, কাশীনাথ তামূলী-ফুকনৰ বুৰঞ্জীখনকে খে<noinclude></noinclude> ekamq7v9etpzmjkjv4tye8wn3iovbex 104 95871 267456 2026-11-12T05:13:35Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267456 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>Jo দিয়ে। সোণামুৱাৰ পুতেক ময়ূৰে স্বৰ্গদেৱৰ ভিতৰ-বিশ্বাসী মজুন্দাৰ বৰুৱাৰ পদ লাভ কৰে। ময়ূৰৰ পুতেক দয়াশীল, দয়াশীলৰ পুতেক চাকচন্দ্ৰ, চাকচন্দ্ৰৰ পুতেক অম্বৰিষ বা নগা। অম্বৰিষে নাজিৰাহাটত বাস কৰিছিল, আৰু লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত মজুন্দাৰ বৰুৱাৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈছিল। লক্ষ্মীসিংহৰ দিনত দেশত যি অশান্তি আৰু বিপ্লব হৈছিল তাৰ পৰা ডাঙ্গৰীয়া আৰু অন্যান্য বিষয়াসকলৰ মাজতো বহুত মনোমালিন্য হয়। নগা-মজুন্দাৰ বৰুৱাও আহোম ডাঙ্গৰীয়া- সকলৰ অবিশ্বাসৰ পাত্ৰ হয়। গুৱাহাটীত থকা আমেৰিকান ব্যপ্‌টিষ্ট মিছনৰ টোলত পোৱা লক্ষ্মী- সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনৰ এখন বৰপাহী বুৰঞ্জীত নগা-মজুন্দাৰৰ কথা এই দৰে পোৱা গৈছে।-- - থাৰ- “পাচে দহ দণ্ডমান ৰেলি থাকোঁতে গোহাইবোৰ বৰচ'ৰাত বহিল। বাৰ্ত্তা পাই ৺দেৱে সৰুমৰঙ্গৰ টুপলৈকে মজুন্দাৰক মাতি নি বিশ্বাসে কলে, – —- গোহাঁইৰ ওচৰলৈ যা, তঞি যোৱা ভাৱে যাবি, কি বোলমাত কৰে শুনি-বুজি আহি কহি।' পাচে মজুন্দাৰে গৈ বৰগোহাঁইৰ গুৰিত বহিলগৈ। বৰগোহাঁইৰ গুৰিতে চোলাধৰা ফুকনে, খাৰঘৰীয়া ফুকনে, গন্ধীয়া বৰুৱা বহি আছিল। ঘৰীয়া ঢুকনে হাতত কাপ এটা পাত এডোখৰ লৈ আছিল, ইটাতে মৈলামটো মেলি থৈছিল। পাচে মজুন্দাৰক দেখি বৰগোহাঁয়ে বোলে, – 'তোমালোক হিন্দুক আজি নেমাৰিম, কোননো জীয়াই থাকিবা?” পাচে মজুন্দাৰে বোলে, ——দেউ, যিসকলে ৺দেৱৰ দ্ৰোহ কৰিছে, ৺দেৱসকলৰ অপৰাধ কৰিছে, মৰিব তেনেবোৰ।' পাচে বৰগোহাঁয়ে বোলে, – “তহঁত হিন্দুত সঞ্জাত নাই এতেকে তয়ে গন্ধীয়া বৰুৱা দুয়ো ৺দেৱত কগৈ, আমি দেৱৰ তিনি পাইকে ৺দেৱক নাপাই কথা আষাৰ- চেৰেক কওঁগৈ। পাচে মজুন্দাৰে গৈ দেৱত মঙ্গতে সকলখনি কলেগৈ বোল- মাত কৰা কথা, আৰু কলে বোলে, – ভিদেৱ, বৰগোহাঁইৰ বৰ খং দেখিলোঁ, নাজানি কি হৈছে।' - পাচে মজুন্দাৰ ৺দেৱৰ গুৰিৰ পৰা ওলাই আহি বৰঘৰৰ টুপতে বহি থাকি ৺দেৱ বহা ঘৰত বহিলতহি মজুন্দাৰে গন্ধীয়া বৰুৱাক গন্ধীয়াঘৰৰ পৰা মতাই নি<noinclude></noinclude> 5o462lx8wtmhwqyht69ko26ryhoz9q0 104 95872 267457 2026-11-12T05:14:10Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267457 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>1° গন্ধীয়া বৰুৱাৰ সৈতে দুয়ো দেৱত কলত ৺দেৱে কলে, — 'বাক, আহক।' পাচে মজুন্দাৰে গৈ বাটঘৰতে কুকুৰাচোৱা বৰা পঠাই বৰুৱা-ফুকনক নিয়ালে ভিতৰলৈ, হেন্দান ধৰা পঠাই নিম্নালে ডাঙ্গৰীয়াবোৰক। পাচে বৰগোহাঁয়ে ৺দেৱক সেৱা কৰি বোলে, – ‘কণিতা-ফুকন, এখেলৈ আহ। পাচে ফুকনে ৺দেৱৰ পাচখনিৰ পৰা বৰগোহাঁইৰ ওচৰত বহিলহি। আকৌ বৰগোহাঁয়ে বোলে, – “মজুদাবো আহা। পাচে মজুন্দাৰো নিবন্ধিত বহা ঠাইৰ পৰা উঠি আহি কলিতা-ফুকনৰ একে শাৰী হৈ বহিলহি। পাচে বৰগোহাঁয়ে কলিতা-ফুকনলৈকো মজুন্দাৰলৈকো হাত কৰযোৰ কৰি বোলে, — 'মই ৺দেৱত কথা আষাৰদিয়েক কওঁ, তোমালোকে দায় নধৰিবা।” এই বুলিয়ে পকি জকি ৺দেৱৰ দিকিলৈ চাই বৰগোহাঁয়ে বোলে, — ৺দেৱ, ই মোত কলেগৈ বোলে, –দেউ, খাৰঘৰীয়া ফুকনে চোলাধৰা ফুকনে মোক কাটে হুনো, দেৱে ৰাখা। —এনেকৈ বুলি যে মোত ই কলেগৈ এতেকে দেৱে ইয়াত সোধক ইয়াকনো কেলেই ইহঁতে কাটে, ইয়াতনো কোনে কলে কক। ই যাক বোলে ই একো নেজানে, কিবা খেতৰ কথা কেতখনি জানে। ই দেৱক কিবা খুৱাই ৺দেৱকো ভুলালে।” - কথা পাচে ৺দেৱে ৰাইডঙ্গীয়া ফুকনক শিৱনাথকে মাতি বোলে, — 'তহঁত যা, বৰবৰুৱাত কগৈ, গণক মজুন্দাৰৰ ঘৰৰ লৰা দেখি শিকাই বুজাই বা সাইহে মজুন্দাৰ পাতি ললোঁ। ই যে বৰচ'ৰাৰ পৰা গোহাঁইবোৰে কৈ এইখিনিতে মোক নকয়। এতেকে ইয়াৰ ঘৰতে ভগা-মজুন্দাৰে৷ আছে, অনেক কাকতীপতি লৰাও আছে, যাকে ভাল পায় বৰুৱা তাকে মজুন্দাৰ নক৷' পাচে এইৰূপ ৺দেৱৰ আজ্ঞা এই দৰে কৈ বৰবৰুৱাত কলতগৈ বৰবৰুৱা বোলে, — ‘মই একো নেজানো, আমি যিহকে কৈ পঠাইছোঁ মজুন্দাৰ সেইৰূপে দেৱত কৈছেগৈ। মজুন্দাৰত কোনটো দোষ হ'ল? গোহাঁইবোৰে আপুনি কাক লয় মজুন্দাৰ লওক; মই নেজানো। দেৱ আকে পাতিছে আমাৰো মজুন্দাৰ এৱেহে।' পাচে এইৰূপ বৰবৰুৱাই কোৱা কথা এইৰূপ ৺দেৱত কলতগৈ দেৱে শুনি থাকিল, ভাঙ্গিব নিদিলে। পাচে বৰগোহাঁয়ে পাচোৱাৰীক পঠাই মজুন্দাৰক দায় ধৰালে বোলে,—— সি মোৰ এখেলৈ কেলেই আহে? আগৰ বুঢ়াবোৰৰ মুখে শুনিছোঁ—বুঢ়া মজুন্দাৰৰ ঘৰে বৰগোহাঁইৰ ঘৰে অভিন্ন আছিল, এতিয়াও সেই আদৰ্শকে লৈ ইয়াকো আমি ৺দেৱত প্ৰাৰ্থনা কৰি মজুন্দাৰ পাতিলোঁ। ই কলিতাৰে লগাই আমাক<noinclude></noinclude> 9uwd11421v9l5576ps3zdj6802xkig0 104 95873 267459 2026-11-12T05:14:54Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 267459 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>2016100 আসাম বুৰঞ্জী। প্ৰথম আধ্যা www ইন্দ্ৰবংশীয় ৰজাৰ বিৱৰণ। শোণিতপুৰ বা ইদানীক তেজপুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত ভৈৰৱী নদীৰ পৰা দিক্কৰবাসিনী অথচ উজান শদিয়াৰ কেচাইখাইতী পৰ্য্যন্ত সৌমাৰ হিন্দুমতে ইন্দ্ৰবংশী পীঠ বোলে। এই সৌমাৰ পীঠৰ পূৰ্বব, হীৰকূট আহোমৰ উৎপত্তি . পৰ্ব্বতৰ দক্ষিণ, স্বৰ্ণাদিৰ উত্তৰ, এই সীমাৰ মধ্যতে বিহগ্ৰাদি নামক পৰ্ব্বতৰ ওপৰি ৰত্নভূমি নামে অতি সুৰম্য ফল-পুষ্পে শোভিত স্থান আছে। এক সময়ত ঋষিগণ সহিতে শচী ও ইন্দ্ৰ উভয়েই কামোন্মত্ত হৈ আনন্দে ক্ৰীড়া কৰি ফুৰিছিল। সেই পৰ্ব্বতৰ গুহাতে বশিষ্ঠ মুনি থাকে। তাৰে পৰা স্নান কৰিবলৈ যাওঁতে তেওঁৰ পুষ্প-বাটিকাতে ক্ৰীড়া কৰা দেখি কুপিত হৈ ইন্দ্ৰদেৱতাক অন্ত্যজ, ও অন্ত্যজা স্ত্ৰীত পতিত হওক বুলি শাপ দি সেই স্থান এৰি ৰত্ন-পীঠৰ ঈশান কোণৰ নীলাচললৈ মুনি গুচি গল। পৰে ইন্দ্ৰ তৎক্ষণাতে কাণে নুশুনা কলা ও বোবা এনে দৈত্যাকাৰ মনুষ্য হল। অৱস্থা দেখি সখিগণ সহিতে অতি দুখিত হৈ শচী ইন্দ্ৰৰ সেইৰূপ স্বৰ্গ লৈ গুচি গল। ১॥<noinclude></noinclude> o8lao18yt1wzmuk0ye0hxos7stgtnsk