Вікікрыніцы bewikisource https://be.wikisource.org/wiki/%D0%93%D0%B0%D0%BB%D0%BE%D1%9E%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D1%81%D1%82%D0%B0%D1%80%D0%BE%D0%BD%D0%BA%D0%B0 MediaWiki 1.48.0-wmf.1 first-letter Мультымедыя Адмысловае Размовы Удзельнік Размовы з удзельнікам Вікікрыніцы Размовы пра Вікікрыніцы Файл Размовы пра файл MediaWiki Размовы пра MediaWiki Шаблон Размовы пра шаблон Даведка Размовы пра даведку Катэгорыя Размовы пра катэгорыю Аўтар Размовы пра аўтара Старонка Размовы пра старонку Індэкс Размовы пра індэкс TimedText TimedText talk Модуль Размовы пра модуль Event Event talk 14 8904 302369 87569 2026-10-28T06:44:49Z Gleb Leo 2440 302369 wikitext text/x-wiki Гэта каанёвая катэгорыя [[Вікікрыніцы:Праект|Вікікрыніцаў]], найважнейшая частка дрэва. py2mib7stu8c8hv2bc03fyr0ftm1xps 302370 302369 2026-10-28T06:44:56Z Gleb Leo 2440 302370 wikitext text/x-wiki Гэта каранёвая катэгорыя [[Вікікрыніцы:Праект|Вікікрыніцаў]], найважнейшая частка дрэва. bxfbkf2qj2es7qmm08qvi0s6wl8isnv 14 10176 302371 25783 2026-10-28T06:45:21Z Gleb Leo 2440 302371 wikitext text/x-wiki [[Катэгорыя:Мэтакатэгорыі]] bqo9x490on0vi7st0uky8mq1nsuhva0 14 14977 302368 43292 2026-10-28T06:38:57Z Gleb Leo 2440 302368 wikitext text/x-wiki [[Катэгорыя:Мэтакатэгорыі|Месца]] 9ngavt2kygc1hmlitq1bi9gm7au3nzl 104 123031 302386 285392 2026-10-28T09:55:00Z Gleb Leo 2440 302386 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude><section begin="1"/>{{перанос-канец|п=кудак|к=ча}}, вороты скрипятъ, трески летятъ, собаки брешать, гуси кричать, люди гомонять, вовкъ завывъ, мядьвѣдь заровъ, лось роги поскидавъ, — я ведры побила, коромисялъ поломала и заплакала, И дякъ пошовъ, ды книги попорвавъ. И де попъ: «дякъ, чаго ты книги подорвавъ?» — Якъ жа мнѣ не рвать: бывъ сабѣ дѣдка, была сабѣ бабка, была у ихъ курка рабушка, нанясла яецъ повянъ коробецъ. Дѣдъ бивъ, бивъ — не разбивъ, баба била, била — не разбила, мышка бѣгла, хвостикомъ мотнула, и разбила. Дѣдъ плача, баба плача, курочка кудакча, вороты скрипятъ, трески летятъ, собаки брешать, гуси кричать, люди гомонять, вовкъ завывъ, мядьвѣдь заровъ, лось роги поскидавъ, чалядка ве́дры побила, коромисялъ поломали и заплакала, — я дякъ, пошовъ книги попорвавъ. Пошовъ попъ и церкву запаливъ. {{Водступ|2|em}}''С. Переростъ гом. у.'' {{Водступ|2|em}}{{smaller|1) Вар. Живъ бывъ дѣдъ да баба…. Жили сабѣ дѣдъ и баба, была у ихъ курка раба (или: рабка). 2) Эпизодъ съ яйцами разсказывается и проще: Нанясла яецъ повянъ коробецъ. Мышка бѣгла, и побила. 3) Мѣсто лоси занимаетъ и баранъ. См. у Аф. IV стр. 87. Также: Садовник. 171. Чубинск. 90.}} <section end="1"/> <section begin="2"/>{{Водступ|2|em}}б, Живъ дзѣдъ зъ бабый; была у ихъ курка раба, няслася на полки, въ аржаной соломки. Дзѣ была мышка, хвостомъ мотнула, яечки побила. Дзѣдъ расплакався, баба разромзалася... Дзѣ была сорока, сѣла на воротахъ, — вороты похилилися, сороки хвостъ отсѣкли. {{Водступ|2|em}}Пыляцѣла сорока на дубъ зеляненькій, а дубъ говориць: што жъ ты, сорока: учора была ты съ хвостомъ, а сядьни безъ хвоста, а што жъ, причина якая?—А вотъ якая: якъ живъ дзѣдъ зъ бабый; была у ихъ курка раба (и&nbsp;т.&nbsp;д. повторяется предыдущее). Я сѣла ны воротахъ, вороты похилилися и мнѣ хвостъ отсѣкли.... Дубъ кажець: а я сабѣ сучча обломаю! Узявъ да обломавъ. {{Водступ|2|em}}Пришовъ лось къ дубу и говориць: што жъ ты, дубъ, учора бывъ съ суччамъ, а сядьни бязъ сучча, а што жъ, причина якая? — А вотъ якая: якъ живъ дзѣдъ зъ бабый, была у ихъ курка раба (и&nbsp;т.&nbsp;д. повторяется предыдущее). Сороки хвостъ отсѣкло, а я сучча обломавъ. Лось говориць: а я сабѣ роги собъю! Узявъ да и збивъ. {{Водступ|2|em}}Пошовъ лось къ рацѣ роги обмываць, а рѣчка спрашіець: што жъ ты, лось, учора ты бывъ зъ рогами, а сядьни, бязъ рогъ; а што жъ, причина якая?—А вотъ якая: живъ дзѣдъ зъ бабый и&nbsp;т.&nbsp;д. Сороки хвостъ отсѣкло, дубъ сучча обломавъ, а я сабѣ роги збивъ! А рѣчка говориць: а я возьму ды высохну! Узяла высохла. {{Водступ|2|em}}Пришла попова молотчанка воду браць и спрашіець: што жъ ты, рѣчка? учора ты была глубокая, а сядьни сусимъ высохла. А што жъ, причина якая? — А вотъ якая: якъ живъ дзѣдъ зъ бабый и&nbsp;т.&nbsp;д. Сороки хвостъ отсѣкло, дубъ сучча обломавъ, лось роги збивъ, а я высохла. А молотчанка говориць: а я ведры побью! Узяла побила: одно вядро объ землю грукъ! другое объ землю грукъ! а коро́миселъ закинула у канаву, и пошла домовъ. {{Водступ|2|em}}Приходзиць домовъ, а попиха хлѣбъ мѣсиць, и спрашіець у молотчанки: што ты довго бавилась? И воды ня принесла и бязъ ведзеръ пришла; а што жъ, причина якая?—А вотъ якая: якъ живъ дзѣдъ зъ бабый и&nbsp;т.&nbsp;д. Сороки хвостъ отсѣкло, дубъ<section end="2"/><noinclude></noinclude> iuscld4bii5lvrz5yh4wpo44ion791l 104 124648 302385 289289 2026-10-28T09:54:38Z Gleb Leo 2440 302385 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude><section begin="18"/>{{перанос-канец|п=му|к=жикъ}}! ци ня видзѣвъ ты вовковъ — мядзьвѣдзевъ — паны ѣхали, паталиси?... — Нѣ, ня видзѣвъ! — А што-шъ гэто у цябе на возу ляжиць? — Колода на лучину! — Коли-бъ гэто была колода на лучину, дыкъ яна-бъ была завертой заверчена! Ды сама и побѣгла. Мядзьвѣдзь кажець мужику: завярци мяне завертой! Мужикъ яго и завярцѣвъ, ды такъ, што мядзьвѣдзю неякъ и дыхацъ! Тоды лисица узновъ бяжиць: мужикъ, мужикъ! ци ня видзѣвъ вовковъ — мядзьвѣдзевъ — паны ѣхали, паталиси?... Мужикъ кажець: нѣ, ня видзѣвъ! — А што гэто у цябе на возу ляжиць? — Колода на лучину, кажець мужикъ. — Кабъ гэто была колода на лучину, дыкъ бы ў ёй топоръ бывъ ущемленъ! Ды сама и побѣгла у лѣсъ. Тоды мядзьвѣдзь кажець мужику: ущами ў мяне топоръ! Мужикъ узявъ топоръ, ды сы ўсяго размаху и ущамивъ яго у мядзьвѣдзя, и засѣкъ! Тоды лисица прибѣгла и кажець: ну, цяперъ-жа дай мнѣ госцинца, я цябе отъ мядзьвѣдзя отретовала! — Добро, кажець мужикъ: дамъ госцинца! Подожджи тутъ трошку! Пошовъ у дворъ, узявъ два собаки — шарка и бѣлка — посадзивъ ихъ у лубку, прикрывъ дзярушкой и поносъ. Донесъ до лисицы: на табѣ курей! Лисица кажець: давай! Пущай по днэй: я половлю! Тоды мужикъ открывъ дзярушку, собаки выскочили изъ лубки, ды за лисой. Яна ўцекаць, ды ў пору. Прибѣгла и хакаець— заморилася! Тоды яна стала пытаць: вы, вочи, што дзѣлыли, якъ я отъ собакъ уцекала? — Глядзѣли! — А вы, вуши? — Мы слухали! — А вы, ноги, што дзѣлыли? — Бѣгли! —А ты, хвосцища-дурнища, што дзѣлавъ? — А я ўсе то за пень, то за колоду цапався, кабъ скорѣй лису собаки уловили. — Ахъ, ты плутъ! я-шъ цябе за гэто отдамъ собакамъ! Вытыркнула хвостъ изъ норы ды кажець: шарко, бѣлко, — на̀це хвостъ! А собаки цапъ за хвостъ, ды лису и выцягли зъ норы. {{Водступ|2|em}}''С. Лугиновичи, сѣнн. у.'' {{Водступ|2|em}}{{smaller|Въ островен. вол. сказка начинается такъ: ѣдзець мужикъ у дровы, съ тыпоромъ и вярёвкый. Сустрѣкаець енъ медзьвѣдзя, Медзьвѣдзь етый бѣхъ хыватца отъ лисицы. — Вотъ и кажець енъ мужику: схывай, мужикъ, мяне отъ лисицы! — Ды некуды мнѣ, кажець мужикъ, —Ну, я лягу ны твоѐ сани, а якъ прибягиць лисица и будзець пытаць, што ты вязешъ, дыкъ скажи — колоду. Вотъ и бягиць лисица и&nbsp;т.&nbsp;д. Въ этомъ изложеніи, не понятно, за что лисица требовала гостинца. Ср. Афан. I, 27, XI, 28.}} {{Водступ|2|em}}{{smaller|Считаемъ нужнымъ привести слѣдующій варіантъ, записанный въ ''с. Озсранахъ, рогачевск. у.''}} <section end="18"/> <section begin="19"/>{{Водступ|2|em}}б, Жиў суби дзидъ изъ бабой. И була у ихъ удна́ рада. Дзидъ кажа баби: худзѐмъ, баба, купаць (копать) лядо! А баба кажа: я няздурова, у мяне булицъ гулува! Дзидъ узе́ў да и пушоў удзинъ, и дуво́й купаць лядо. Трошки пукупо́ў — идзе мядзьвидзь и пытаетца: «дзидъ, шту ты дзилаешъ?» — Лядо купаю. — «А што ты будзешъ сіяць?» — Просо. — «Дувай, дзидъ, съ тубой купаць!» — Дувай! Дзидъ люгъ (легъ) пудъ кусцикъ, а мядзьвидзь и дувай купаць лядо. Ускупоу мядзьвидзь лядо. Дзидъ устоу, пусіяў просо. И пурусло просо хурошое. Пріихуў уже дзидъ жаць просо. Идзець мядзьвидзь: «будумъ, дзидъ, дзялиць просо!» — А будумъ, мишка! Што жъ ты саби, мишка, вузьмешъ? Мишка яму и кажа: «вузьму саби кумли, а таби, дзидъ, вяршки.» Дзидъ намулуциў каши, а мядзьвидзь навуриў курэньня и пузвавъ къ саби дзида: «дзидъ, худзи пуспыто́й муйго́ курэньня!» Дзидъ пришоу и пулядзиу на яго курэньня: эй, мишка, твуѐ курэньня няхурошое. Худзи ку мни, пуспытой муѐ каши! Мишка пришоў и {{перанос-пачатак|п=пус|к=пытоў}} <section end="19"/><noinclude></noinclude> pnl8yo846ckhsdmftcetb1i5js5p31n 104 124729 302383 289319 2026-10-28T09:54:00Z Gleb Leo 2440 302383 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude><section begin="21"/>яна тоды у своѐ норы мясо уплетаць, и довгое уремя яна ѣла. Поѣвши усе, пошла яна узнова на раздобытки, ды тутъ и сама головой наложила. {{Водступ|2|em}}''Дер. Тютьки, сѣнн. у.'' <section end="21"/> <section begin="22"/>{{Водступ|2|em}}{{smaller|См. Чубинск. 114. Афан. IV, 14. Въ гомельск. у. пограничномъ съ Малой Русью, записанъ слѣдующій варіантъ:}} {{Водступ|2|em}}б, Жила сабѣ лисичка-сястричка, и бывъ у яѐ ''воликъ''. Вотъ яна узяла, запрягла яго у ''сани'' и поѣхала у лѣсъ ''по орѣхи''. На дорози сустрѣвъ яѐ мядвѣдь: «кумка-голубка, подвязи мяне!» — О, гладунъ, штобъ сани поломавъ? — «Нѣ, кумка-голубка, я не поломаю!» — Якъ жа, не поломаетъ! — «Ну, кумка-голубка, подвязи хоть одну лапку!» — -Ну, лапу сабѣ клаци! Ѣхали, ѣхали, мядвѣдь и кажа: «кумка-голубка, подвязи уже и другую лапку!» — О, гладунъ! сани поломаетъ! — «Да нѣ, кумка-голубка, не поломаю!» — Ну, клаци! Поклавъ мядвѣдь и другую лапу. Ѣхали, ѣхали, изновъ енъ проситца: «кумка-голубка, подвязи ще одну лапку!» — О, гладунъ! сани поломаетъ! — «Нѣ, кумка-голубка, я-жъ тольки одну лапку!» — Ну клаци! Поклавъ мядвѣдъ тротьтяю лапу, адыли, отъѣхавши троху, и ўвесь узлѣзъ. Вотъ яны, Ѣхали, ѣхали, — а санки тресь! — О, гладунъ! санки поломавъ! — «Нѣ, кумка-голубка: ето я орашокъ раскусивъ!» И поѣхали дальшъ. Ѣхали, ѣхали, — а санки зновъ тресь! — О, гладунъ! санки поломавъ! — «Нѣ, кумка-голубка; ето у мяне ще орашокъ нашовся, дакъ я раскусивъ!» И поѣхали дальшъ! Ѣхали, ѣхали, а санки тресь! — и поломались...... О, гладунъ! на што жъ ты поломавъ? Ступай тяперъ у лѣсъ, сани шукай! Вотъ и пошовъ мядвѣдь саней шукать. Зачаливъ колоду да й тягня. — О, гладунъ! хиба ето сани? Постеражи-тка вола, я пойду! Вотъ лисица пошла, а мядвѣдь узявъ, волу пузо разрѣзавъ, кишки выпустивъ, поѣвъ, поѣвъ, да соломой напхавъ, а самъ и побѣгъ. Бѣгъ, бѣгъ, да въ лисичкину хатку: улѣзъ у жлукто и сядить. Привязла лисичка санки, запрагла волика и погоняя. Волъ ня йде. Яна злѣзла, стала яму помогать, да и пихнула яго. Волъ и ноги задравъ! Стояла, стояла яна коло яго... Охъ, спознилась жа я! пора мнѣ домовъ: треба холсты золить! Кинула яна санки и волика, и побѣгла домовъ. Прибѣгла, намочила холсты, и пошла на дворъ по жлукто. Тольки стала брать, а мядвѣдь за яѐ, и ўбивъ. {{Водступ|2|em}}{{smaller|Въ малор. сказкѣ, помѣщ. у Афан. IV стр. 11, мѣсто медвѣдя занимаетъ волкъ. Выѣвъ внутренности, волкъ напускалъ туда воробьевъ, а дырку заткнулъ соломой. Лиса наказала его, заставивъ приморозить хвостъ ко льду.}} {{Водступ|2|em}}{{smaller|Вообще, сказка варьируется чрезвычайно; есть варіантъ, гдѣ лошадь и сани принадлежали волку, а разломила сани и съѣла лошадь лисица. Потомъ, притворившись больною, она-же убѣдила водка запречься и везти ее въ новыхъ саняхъ (ibid. 7).}} <section end="22"/> <section begin="23"/>{{Водступ|2|em}}{{smaller|Въ селѣ ''Забычаньѣ'', на границѣ чериковскаго и климовицкаго уѣздовъ, записанъ {{Абмылка|слѣдующщій|слѣдующій}} варіантъ:}} {{Водступ|2|em}}в) Живъ дзѣдъ изъ бабой. Бывъ у ихъ пѣвникъ и курочка. Пошли яны на сметьцишча, знашли житчинку и пшаничинку. Пѣвень знашовъ пшаничинку, а курка житчинку. Принясли ихъ къ бабцы да къ дзѣдьку и говорюць: «дзѣдька да бабка! наця вамъ етыя зернятки, змялиця, да пирожокъ спячиця!» Дзѣдъ и баба узяли, ды змололи; ну, пирожокъ спяклн. Тэй пирожокъ сядзѣвъ, сядзѣвъ у печцы, ды говориць: «бабка! мнѣ тутъ душно: посодзьця мяне на запечакъ!» Тоды яны яго ўзяли, на запечакъ посадзили. — «Бабка! мнѣ й тутъ душно: посодзьця мяне на лавку!» <section end="23"/><noinclude></noinclude> dpw03y7uie9i91zhkqp0ywuyw51jrd6 302384 302383 2026-10-28T09:54:24Z Gleb Leo 2440 302384 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude><section begin="21"/>яна тоды у своѐ норы мясо уплетаць, и довгое уремя яна ѣла. Поѣвши усе, пошла яна узнова на раздобытки, ды тутъ и сама головой наложила. {{Водступ|2|em}}''Дер. Тютьки, сѣнн. у.'' <section end="21"/> <section begin="22"/>{{Водступ|2|em}}{{smaller|См. Чубинск. 114. Афан. IV, 14. Въ гомельск. у. пограничномъ съ Малой Русью, записанъ слѣдующій варіантъ:}} {{Водступ|2|em}}б, Жила сабѣ лисичка-сястричка, и бывъ у яѐ ''воликъ''. Вотъ яна узяла, запрягла яго у ''сани'' и поѣхала у лѣсъ ''по орѣхи''. На дорози сустрѣвъ яѐ мядвѣдь: «кумка-голубка, подвязи мяне!» — О, гладунъ, штобъ сани поломавъ? — «Нѣ, кумка-голубка, я не поломаю!» — Якъ жа, не поломаетъ! — «Ну, кумка-голубка, подвязи хоть одну лапку!» — -Ну, лапу сабѣ клаци! Ѣхали, ѣхали, мядвѣдь и кажа: «кумка-голубка, подвязи уже и другую лапку!» — О, гладунъ! сани поломаетъ! — «Да нѣ, кумка-голубка, не поломаю!» — Ну, клаци! Поклавъ мядвѣдь и другую лапу. Ѣхали, ѣхали, изновъ енъ проситца: «кумка-голубка, подвязи ще одну лапку!» — О, гладунъ! сани поломаетъ! — «Нѣ, кумка-голубка, я-жъ тольки одну лапку!» — Ну клаци! Поклавъ мядвѣдъ тротьтяю лапу, адыли, отъѣхавши троху, и ўвесь узлѣзъ. Вотъ яны, Ѣхали, ѣхали, — а санки тресь! — О, гладунъ! санки поломавъ! — «Нѣ, кумка-голубка: ето я орашокъ раскусивъ!» И поѣхали дальшъ. Ѣхали, ѣхали, — а санки зновъ тресь! — О, гладунъ! санки поломавъ! — «Нѣ, кумка-голубка; ето у мяне ще орашокъ нашовся, дакъ я раскусивъ!» И поѣхали дальшъ! Ѣхали, ѣхали, а санки тресь! — и поломались...... О, гладунъ! на што жъ ты поломавъ? Ступай тяперъ у лѣсъ, сани шукай! Вотъ и пошовъ мядвѣдь саней шукать. Зачаливъ колоду да й тягня. — О, гладунъ! хиба ето сани? Постеражи-тка вола, я пойду! Вотъ лисица пошла, а мядвѣдь узявъ, волу пузо разрѣзавъ, кишки выпустивъ, поѣвъ, поѣвъ, да соломой напхавъ, а самъ и побѣгъ. Бѣгъ, бѣгъ, да въ лисичкину хатку: улѣзъ у жлукто и сядить. Привязла лисичка санки, запрагла волика и погоняя. Волъ ня йде. Яна злѣзла, стала яму помогать, да и пихнула яго. Волъ и ноги задравъ! Стояла, стояла яна коло яго... Охъ, спознилась жа я! пора мнѣ домовъ: треба холсты золить! Кинула яна санки и волика, и побѣгла домовъ. Прибѣгла, намочила холсты, и пошла на дворъ по жлукто. Тольки стала брать, а мядвѣдь за яѐ, и ўбивъ. {{Водступ|2|em}}{{smaller|Въ малор. сказкѣ, помѣщ. у Афан. IV стр. 11, мѣсто медвѣдя занимаетъ волкъ. Выѣвъ внутренности, волкъ напускалъ туда воробьевъ, а дырку заткнулъ соломой. Лиса наказала его, заставивъ приморозить хвостъ ко льду.}} {{Водступ|2|em}}{{smaller|Вообще, сказка варьируется чрезвычайно; есть варіантъ, гдѣ лошадь и сани принадлежали волку, а разломила сани и съѣла лошадь лисица. Потомъ, притворившись больною, она-же убѣдила водка запречься и везти ее въ новыхъ саняхъ (ibid. 7).}} <section end="22"/> <section begin="23"/>{{Водступ|2|em}}{{smaller|Въ селѣ ''Забычаньѣ'', на границѣ чериковскаго и климовицкаго уѣздовъ, записанъ {{Абмылка|слѣдующщій|слѣдующій}} варіантъ:}} {{Водступ|2|em}}в) Живъ дзѣдъ изъ бабой. Бывъ у ихъ пѣвникъ и курочка. Пошли яны на сметьцишча, знашли житчинку и пшаничинку. Пѣвень знашовъ пшаничинку, а курка житчинку. Принясли ихъ къ бабцы да къ дзѣдьку и говорюць: «дзѣдька да бабка! наця вамъ етыя зернятки, змялиця, да пирожокъ спячиця!» Дзѣдъ и баба узяли, ды змололи; ну, пирожокъ спяклн. Тэй пирожокъ сядзѣвъ, сядзѣвъ у печцы, ды говориць: «бабка! мнѣ тутъ душно: посодзьця мяне на запечакъ!» Тоды яны яго ўзяли, на запечакъ посадзили. — «Бабка! мнѣ й тутъ душно: посодзьця мяне на лавку!» <section end="23"/><noinclude></noinclude> ss3je8yirsjsl46c5tggpm0jr9if0fc 104 130620 302377 301952 2026-10-28T07:46:39Z Gabix 3485 302377 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude>и выхаркала ўсю воську̀. Тоды сама пошла у рѣку гуляць, а воська̀ — етые солдаты, поблагодарили Василю, што ёнъ ихъ исъ того свѣту узвороцивъ. И ўзяли Василька на руки и понясли домовъ. Дошли до перявозьника, и кричиць Василька перявозу: подай, старикъ, пожалуста перявозъ якъ можно поскорѣй, и перевязи моё воська̀, тоды я скажу, што про цябе Богъ сказавъ. Тэй старикъ перявёзъ Васильково воська̀ и Василя. Тоды Василь ставъ разсказаваць старику: «што узрадуетца прабогатый Марочка моимъ воськомъ и моими грошами, и позавидуець на моѐ воська̀ и на моѐ гроши, што мнѣ Богъ давъ, и самъ пойдзя къ Богу спрашаваць, чаго три дни цьмяно було. Коли я, не знаючи дороги и не знаючи Бога, дошовъ до Бога и распросивъ, а прабогатый Марочка — у яго ўсяго много и ёнъ знаа дорогу, дакъ енъ самъ пойдзя, штобъ и яму̀ Богъ сто давъ. Ну Богъ яму̀ сказавъ тольки до моря дойци. Да̀йдзя ёнъ до моря и сядзя на перявозъ, и ты, старикъ, ня будзь дуракомъ, ня ’ставайся, пихни якъ можно поскорѣй паромъ на море, и ёнъ остае́тца до преставленія своей жи''ж''ни перявозьникомъ, а ты пойдзешъ свою душу̀ по міру кормиць, и тымъ отъ Бога будзешъ доволянъ!» {{Водступ|2|em}}Тоды Василька пріѣхавъ домовъ изъ воськомъ исъ своимъ и поздрастувався исъ своимъ отцомъ, прабогатымъ Марочкомъ: здрастви, говора, оцецъ мой! Якъ живы и здоровы поживаеце изъ вашаю хозяйкою, изъ вашаю дочаръю, а зъ моёй жаной? А прабогатый Марочка исказуя такъ: «здрастви, здрастви, мой зяць Василька! Живъ ты, здоровъ, у дорози бывши, якъ Богъ миловавъ цябе?» — Бацюшка, слава Богу! И благодарю Богу за яго дорогія госциняцъ и за подарокъ! — «А ци спросивъ жа ты у Бога, чаго три дни цьмяно було?» А енъ говора: спросивъ! — «Ну, зачимъ жа, говора, було три дни цьмяно?» — А за тымъ, што сонца купалося! {{Водступ|2|em}}Тоды Марочка не повѣривъ Васильку, узявъ моцно много грошій съ собой, и повялѣвъ запрягаць тройку лошадзей, довезць яго до моря, и тоды поѣхавъ спрашаваць къ Богу, а Василю приказавъ такъ: «Василь, мой зяць! распораджайся моимъ ходзяйствомъ до тэхъ поръ, покудова я пріѣду, якъ я самъ; штобъ було благополушно и ўсё хорошо!» Тоды сѣвъ и доѣхавъ. Пріѣхавъ прабогатый Марочка икъ морю и гукая перявозу: перявозьникъ, подай пожалуста перявозъ, якъ можно поскорѣй! Перявозьникъ етому радъ. Ёнъ могъ старатца, якъ лучьче. Перягнавъ паромъ, и дае́ць Марочка старику дзеньги за перявозъ упярёдъ; а старикъ отказавъ прабогатому Марочку: нѣ, баринь, ня треба мнѣ ваши гроши, тольки садзицеея поскорѣй! Тоды Марочка сѣвъ на паромъ, и старикъ отпихнувъ отъ берягу, а самъ съ парому доловъ: «и за етымъ, баринъ, прощайце! Вамъ вѣковаць возиць, а мнѣ по міру кормитца! Такъ Богъ сказавъ.» И остаетца Василю Марково добро и щасця и доля но Господову повялѣнію. И яны осталися жиць. {{Водступ|2|em}}И я тамъ бывъ, и медъ-вино пивъ, и у роци ня було, и по бородзѣ не цякло. И дали мнѣ оттуляка смоляную кобылу и рѣпное сядло, и горохвинную уздэчку и сыромятный коньчукъ. Я сѣвъ на кобылу, и оттуль поѣхавъ. Пріѣжжаю у лѣсъ, гориць цяпло ли смоляка. Я къ цяплу ближе, а кобылку моя ниже; я ящѐ ближе, а кобылка ще ниже; а за третьцимъ разомъ я приближився, и кобыла соўсимъ знижилася. Я ўзявъ рѣпное сядло и горохвинную уздэчку и сыромятный коньчукъ, и пошовъ. Доходжу до поповыхъ воротъ, выскочили поповы индыки и отобрали у мяне<noinclude></noinclude> 7iwkw348nda3c8juc6heckxdnox3q6i 104 130777 302376 302293 2026-10-28T07:41:11Z Gabix 3485 302376 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude>у руки! Одну пляме́ньницу обкравъ и ўцёкъ, коло другой насмѣявся: пару дзяцей приживъ, и отъ тыѐ уцёкъ. Дакъ ты думавъ, што и отъ мяне уцяче́шъ? Нѣ, отъ мяне уже не уцяче́шъ!... — «Божа, Божа!.. Дзѣдъ-Шкуропе́тъ, дай-ка ты мнѣ укусиць чаго-не́будзь! Тоды сабѣ уже што хочетъ, дзѣлай: ци би, ци дзяри, ци вѣшай!» — Во̀ на столѣ стоиць пицяньнё и ѣдзяньнё, садзись, пи и ѣжъ, кольки табѣ ўгодно!.. Енъ сѣвъ, можа разовъ пяць — шесць укусивъ. Дзѣ уже полѣзець у ротъ чаловѣку, коли смерць надъ шіей! Подпёрся рукой правой да й кажець: «Божа, Божа нашъ милосэрдный, святый! Якъ у своимъ царстви бывъ за дохтура за такого, што у кого не было ноги, дакъ ногу пристанавливавъ, у кого не было руки, руку придзѣлававъ, у кого не было бока, дакъ бокъ приставлявъ!»... — А воко ци умѣетъ пользоваць? — «Да што, дзѣдзячка: я табѣ ето воко выпользовавъ бы у три минуты, тольки докладу богато треба!».. — А якій жа докладъ? — «А вотъ якій: треба мѣдная черпаха, вядры у три, и завѣсиць коцёлъ висучій у воротахъ, и натопиць яго повенъ смолы, и треба зъ женьскаго волосу совиць канатъ, кабъ ты не ворохнувсь!» — Э, ето соўсимъ глупостный докладъ! Коли ты мнѣ воко выпользуешъ, дакъ я цябе доставлю у твоѐ царьство у три часы, а докладъ усякій могу доставиць оттуль, дзѣ ты бравъ костыль, панахвиду и царьскую коруну — у два часы!.. Сичасъ пошовъ енъ у клѣць, выставляець висучій коцёлъ, су̀довъ у семяро, и завѣсили яго у воротахъ, натопили яго повн''ю''хтонякъ смолы. Положивъ ли котла мѣдную черпаху у три вядры, а сами стали виць канатъ изъ женьскаго волосу. И звили яны сорокъ сажнявъ. Ускипяциля смолу жидко такъ, якъ але́й. Ёнъ яго поклавъ у воротахъ, и ўкруцивъ яго етымъ канатомъ усяго. «Ну-ка, дзѣдушка, поциснися!» Дзѣдъ тэй поциснувся, дакъ канатъ тольки повыцянувся! «Однача, дзѣдъ, ты силянъ!» — У мяне, кабъ у небо ды ў зямлю стовпъ бывъ уставленъ, дакъ бы я свѣтъ обярнувъ! — «Ну, дзѣдичка, лядзитка ты на небеса: якъ по небу ходзяць болоки швидко, кабъ твоё воко такъ ходзило швидко уво лбѣ. Якъ на неби сонца свѣциць жарко, ярко, кабъ твоё вочачко свяцило уво лбѣ жарко и ярко!» Тоды зачарепаець черпаху смолы, да якъ узольле́ць на тое на здоровое воко... Якъ ворохне́тца Дзѣдъ-Шкуропетъ! Ажъ земля — матка здрыганулася! Посыпались тые канаты уси чисто, и ёнъ кричиць: эй, вороты, зачиняйцесь, замки, замыкайцесь, кабъ Дзикій Бурьма̀ ня ўцёкъ никуды зъ двора! Такъ етыя вороты сичасъ хляпъ-хляпъ! зачинились и замкнулиси! А Дзѣдъ-Шкуропетъ за вочи обѣручь узявся: «во, вылячивъ, дакъ вылячивъ! Што жъ цяперь робиць? Во нахвацився сукинъ сынъ!» Стоиць Бурьма̀ и ня вѣдаець, што дзѣлаць. А тоды узявъ, етые концы собравъ, да й подвязався козлу подъ пузу, да й висиць. Дзѣдъ Шкуропе́тъ повзаець по двору, шукаець Бурьму. Приповзаець къ корови, спрашіець: ци тутъ Дзикій Бурьма̀? — Нѣ, дзѣдъ, нема! Коли бъ бывъ, мы бъ табѣ на рогахъ яго вынясли! Поповзъ ёнъ къ конямъ: «Кони, ци тутъ Дзикій Бурьма̀?» — Нѣ, нема, дзѣдзичка: мы бъ табѣ копыта́ми выкацили. А козёлъ етый: «билль-билль-билль! гово́риць: у мяне Дзикій Бурьма̀ подъ пузомъ! Бяри яго!» А той говорки яго не разбяре́ць. Тоды козелъ разогнався да яго рогами подъ рябро: во̀ дзѣ Бурьма: бяри яго! А Дзѣдъ Шкуропѐтъ усердзився: «мнѣ надоѣвъ Бурьма, а тутъ ты ще подъ рябро колешъ!» Схапивъ яго, да терязъ барканъ и перякинувъ. А Бурьма<noinclude></noinclude> dw9p9dww4wwox3sg1r2cyt20yjm8wwg 104 130779 302375 302352 2026-10-28T07:38:47Z Gabix 3485 302375 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude><section begin="28"/>дзѣ енъ расце́ць? Я яго оряшу̀, и званьня яго ня будзець на свѣци!» А надъ моремъ стояла сосонка. Дакъ сонца на заходзи, сцѣнь на во́дзи болшущій! Дакъ яго собираюць, да у бочки льлюць... Вотъ левъ якъ кинетца у море, да воевавъ, воевавъ — кореньнемъ, полѣньнемъ — узмуцивъ ету воду, ня видно сцѣни стало. Тоды вылѣзъ. Попрощалися, поцаловались. «Ну, ступай изъ Богомъ, живи здоровъ! Не кажи никому ни ты, хто цябе доставивъ, ни я, што со мной было. А хмель цяперь ня будзець изъ роду!» На етымъ остався Дзикій Бурьма жиць у етымъ царьстви. А начальниковъ тыхъ самъ царь уже понаказувавъ. {{Водступ|2|em}}''С. Тимоново, климовицк. у.'' {{smaller|Кр. Антонъ, неграм.}} <section end="28"/> <section begin="29"/>{{ц|'''29. Куваль бѣды искавъ.'''|памер=120%}} {{Водступ|2|em}}Жили сабѣ были кравецъ и шавецъ, и куваль, и яны вѣкъ бяды ня видзѣли. Вотъ яны пошли бяды искать. Ишли яны, ишли, и видзюць яны — стоиць баба. И гета баба была вѣдзьма. Ина у ихъ пытаетца: куды вы идзицё? А йны кажуць: «бяды искаць. Вѣкъ бяды ня видзѣли!» — А! наця жъ вамъ клубочекъ, и кациця етый клубочекъ: куды ёнъ поко́цитца, туды й вы йдзиця. И на́йдзеця бяду! Вотъ кравецъ узявъ за коньчикъ нитычку, и пошли. Клубочекъ самъ коцитца, и яны за клубочкомъ идуць. Кацився, кацився гетый клубочекъ, и ўкацився у хатку. И яны за имъ улѣзли у хатку, Пылядзяць, ажно печка топитца. Пылядзяць, ажно чортъ сядзиць ли печи — красныя вочи. Улѣзли яны у хатку, тоды чортъ кажець: грѣйцеси, рябяты: заразъ будземъ гуляць, весялитца. Тоды пытаетца ў ихъ: хто вы? — Я куваль! — «Ну, до́бря. А ты хто?» — Я кравецъ! Ёнъ узявъ, кравца скруцивъ, скомкавъ, поджарювъ и зьѣвъ. «А ты хто?» — Я шавецъ! Енъ и шавца узявъ скруцивъ, скомкавъ, поджарювъ и зьѣвъ. А ны кываля кажець: «Ты куваль?» — Куваль! — «Ну, скуй мнѣ вилки, у пекли грэшныхъ ворсаць!» Енъ ставъ куваць, а чортъ пришовъ ды глядзиць на вилки. Вотъ куваль узявъ ды напаливъ вилки, ды якъ дась яму̀ пы вочахъ! Енъ и зывалився. Али ўскочивъ, ны порогъ сѣвъ и ня пускаець кываля. А у чорта у хаци було три овечки. Куваль узявъ одну овечку, жъ ударювъ у чорта — чортъ тольки кылыхнувся. Енъ узявъ другую овечку, ударювъ чорта, ня збивъ чорта съ порогу. Узявъ енъ третьцію овечку, якъ ударювъ у чорта, — чортъ звалився съ порогу, и ляжиць безъ памяци. Куваль узявъ гетыго чорта и прикувавъ яго къ мосту, а самъ пошовъ. Ишовъ, ишовъ, бачиць на бяре́зини висиць мулюваный топоръ. А бярёза дужо большая. Лѣзъ ёнъ, лѣзъ за тымъ топоромъ, узлѣзъ. Тольки узявся за тэй топоръ — рука и пристала! А чортъ очучурювся и бягиць дыгоняць кываля. Видзиць кываль — идзе́ць чортъ зъ рыгами, вотъ ёнъ вынювъ съ кишеня ножикъ, отрѣзувъ руку, ды нутку драло бѣхчи! Прибѣхъ у дворъ и ставъ кызаць жонцы: «а бабулька, навидався горя! Ня дай Богъ вамъ, дзѣтки, такого горя!» Ставъ тэй куваль жиць. «Нѣ, кажець: ня хо́чу и вѣкъ такей бяды, и не давай Богъ никому такей бяды!» И ставъ жиць, и Богъ щасця яму̀ ставъ даваць. И наживъ енъ много добра, и скота много. {{Водступ|2|em}}''С. Мощены, сѣнн. у.'' {{smaller|Крест. Кондратій Хиженковъ. Ср. Чубин. 85.}} <section end="29"/><noinclude></noinclude> 4sxbxbnehh7vhv62yvkeb55i5ug4yi9 104 130780 302381 302345 2026-10-28T09:53:12Z Gleb Leo 2440 302381 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude> <section begin="30"/>{{ц|'''30. Проварна Ярыжка.'''|памер=120%}} {{Водступ|2|em}}Да бывъ сабѣ Иванъ Ивановичъ, руській царевичъ. А ёнъ бывъ большій карцёжникъ, и любивъ крѣпко у карты гуляць. И была на возморъи, у которомъ то царства, жила тамъ Василиска Дыяболска, и ина тожъ охвотница у карты гуляць. Ну, гэтый Иванъ Ивановичъ тожа знавъ, што ина любиць у карты гуляць, ну и могъ енъ къ ёй доѣхаць, и могъ ёнъ зъ ёй у карты разыйгратца. Ну, играли яны много уремя, да й дотуль яны играли, покуль Иванъ Ивановичъ, руській царевичъ обыгрався. Итакъ енъ обыйгрався, што и государственную коруну проигравъ. {{Водступ|2|em}}Якъ енъ поѣхавъ домовъ, Василиска Дыяболска и замуровала гэту коруну у печь. Ну гэто ёнъ отъ яѐ отъѣхавъ у свой государській домъ и ставъ енъ празъ есто клопотаць. Собравъ роту солдатовъ къ сабѣ и гово́риць: идзице-тка по усёмъ моимъ царству, и воспытайцеся такого чаловѣка, ци не обяре́тца хто мою коруну отыйскаць. Ну и приходзиць солдатъ, быттомъ такъ, якъ и у Городзище, и заходзиць енъ у ка́ршму, и ў ка́ршми спрашавая: ци нема тутъ такого чаловѣка, кабъ царськую коруну отыйскаць? Лѣзя изъ за печки у каршми чаловѣкъ и объявляетца: «а вотъ я могу!» — Ну, хто жъ ты такій ёсь? — «Я Проварна Ярыжка, прогоркая пъяница!» {{Водступ|2|em}}Ну сычасъ солдатъ бяре яму̀ стаканьчикъ горѣлки. А енъ говора, Проварна Ярыжка: «ахъ ты, служба! Проварна Ярыжка у ка́ршми гуляя и не по гэткимъ стаканьчику выпивая!» И показавъ яму̀ вядро: «во̀ мой стаканьчикъ!» Ну, якъ увидзѣвъ солдатъ, што енъ богатырській чаловѣкъ, то енъ, солдатъ, могъ старатца гэтому. Видзиць, што на ёмъ свитка плоше́нькая, то енъ радъ старатца ли яго купиць, и повёвъ яго до цара. {{Водступ|2|em}}Приводзя яго къ цару, и енъ говора: «здраствій, ваша царское вяличаство!» — Ну, спрашавая яго государъ: «якъ цябе зваць?» — Зваць мяне Проварна Ярыжка, прогоркая пъяница! — «Ну, што жъ ты можашъ мою коруну отыйскаць у Василиски Дыяболски?» Отвѣщая енъ цару: могу, тольки мнѣ надо солдатовъ полкъ, и надо корабъ, и надо пороху, и надо увесь припасъ солдацкій!.. Цару ци довго? Убрались на корабъ и поѣхали мо́рамъ. И можа яны ѣхали мѣсяцъ и больше, и подъяжжаюць подъ дворецъ, такъ не дальше, якъ вярсты ў три до дворца до Василиски Дыяболски. Цяперъ Проварна Ярыжка вылязъ на берагъ и пошовъ берагомъ, а имъ сказавъ ожидацъ. Ну, приходзя Проварна Ярыжка прогоркая пъяница подъ дворецъ, а тамъ кругомъ яѐ дворца обвився большій вужъ, и въ зубы хвостъ узявъ; и хто идзе у дворъ къ ёй, ёнъ пуская, а хто идзе зъ двора, того ня пуская. Ну й упусцивъ ёнъ яго. И ўходзиць енъ у первую комнату, Проварна Ярыжка. И сычасъ якъ увыйшовъ енъ, и увидавъ государськую коруну, умуро́ванную у печь, и чуць яна видна. Ну, гэтый Проварна Ярыжка сычасъ яѐ выдравъ и сховавъ за пазуху. Оявляетца тоды къ Василивски Дыяболски: «Здраствій, Василивска Дыяболска!» — Здрастуй, Проварна Ярыжка! Ну, чаго жъ ты сюды пришовъ? — «Я слышавъ, што вы охвотники у карты гуляць?» — Да, охвотники! — «Ну, вотъ жа, позвольця мнѣ на корабъ сходзиць: у мяне ёсць книжачка такая, што вы можаця увесь свѣтъ обыйграць!» — Ну, ступай сабѣ на корабъ и приняси мнѣ книжачку гэту! Вышла ина на дворъ и кричиць: «вартовый! <section end="30"/><noinclude></noinclude> fyo4whbxbpwzmo42dr24hronlgdric9 104 130787 302374 302361 2026-10-28T07:35:35Z Gabix 3485 302374 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude>Гэтый Проварна Ярыжка цапъ за гэту сякерку однимъ палцомъ — гэтый палецъ и приставъ къ сякерцы. Кричиць гэтый кособокій богатыръ: ци дзяржишъ ты? — Дзяржу, да мало! Бача Проварна Ярыжка, што гэто дзѣло плохо, ёнъ-чикъ, да палецъ и отрѣзавъ, и пошовъ. {{Водступ|2|em}}Ишовъ енъ, ишовъ опяць берагомъ можа дзень, а можа й два — стоиць хатка тожъ. Заходзя енъ у тую хатку, ажъ тамъ на столѣ чанъ капусты, чанъ каши. И садзитца енъ за столъ и начиная ѣсь. Ну, укусивъ енъ трошки,. приходзя Оплетавъ-богатыръ: «э, кажа, русь-кось пахня!» А енъ кажа: ня русь-кось, а Проварна Ярыжка тутъ ёсь! Садзитца гэтый Оплетавъ-богатыръ кушаць, и садзиць яго опяць исъ собой: «кушай, кажа, кушай, да й до́йдземъ!» Ну, покушали яны, вышли изъ за стола, и садзитца Оплетавъ-богатыръ яму̀ на плечи, Проварну Ярыжку. Енъ яго и понёсъ. Нёсъ, нёсъ ёнъ яго, поднесъ подъ яблонку и проситца: позволь мнѣ на гэту яблонку злазиць, достаць яблокъ! Тэй пусцивъ. Енъ полѣзъ, доставъ яблоковъ сабѣ и яму. Сѣвъ тоды Оплетавъ-богатыръ яму̀ зновъ на плечи, и зновъ енъ яго понесъ. Поднося яго къ другой яблонцы. Яблоки на гэтой яблонцы — якъ покушаешъ, дакъ и засне́шъ. Спрашуя Проварна Ярыжка у Оплетавъ-богатыра: позволь мнѣ и зъ гэтой яблонки достаць яблоковъ. Богатыръ дозволивъ. Енъ полѣзъ, доставъ яблоковъ и давъ яму̀ ѣсь. Енъ якъ изъѣвъ, дакъ и заснувъ. Проварна Ярыжка, бача, што Оплетавъбогатыръ заснувъ, и пошовъ. {{Водступ|2|em}}Ишовъ енъ, ишовъ опяць берагомъ и приходзя къ горѣ, икъ большой горѣ, и на тэй горѣ левъ и змѣй бъютца, силно бъютца. И просюць Проварну Ярыжку разсудзиць ихъ. Енъ разсудзивъ ихъ такъ: «ты, змѣй, стань подъ горой, а ты, левъ, стань на горѣ! Змѣй, разинь ротъ: якъ левъ будзя бѣгци зъ горы, ты яго проглынѐшъ!» Левъ якъ разогнався зъ горы, такъ и разбивъ змѣя. Тоды левъ говориць; «ахъ ты, Проварна Ярыжка, садзись на мяне! повязу цябе у твоё царство!» И повёзъ. Подвозя къ царському дворцу и говора: «Проварна Ярыжка, не хвались нигдзѣ, што ты на льву — звѣру ѣхавъ. А коли ты похвалисься, што ты на льву — звѣру ѣхавъ, то не будзя табѣ ничого!» {{Водступ|2|em}}Проварна Ярыжка принося къ цару крѣпку дзержаву и отдае цару. Царъ яго спрашуя: што табѣ треба за гэто? — Треба мнѣ за гэто, штобъ куды ни пошовъ, усюды кабаки были отчиняты!.. Вядомо, што Проварну-Ярыжку треба? Царъ дозволивъ. Вотъ распився Проварна Ярыжка, распъянствувався, и похвалився пъяный, што на льву — звѣру ѣхавъ. Якъ похвалився, такъ сичасъ кабаки и закрылись... {{Водступ|2|em}}''С. Городище, бых. у.'' {{smaller|Отъ кр. Якова Сампсонова, 61 года.}} {{ц|'''31. Иванька большій, середній Иванька и меньшій Иванька.'''|памер=120%}} {{Водступ|2|em}}Жили сабѣ у воднымъ сялѣ мужъ изъ жаной, и жили яны дужо бѣдно. Яна бяремянна была и родзила яна трохъ сыновей зразу. Кумамы нихто къ имъ ня йшовъ, значитца, были яны дужо бѣдныя. Тоды яна говора: возьми ты ихъ у торбочку и няси у рѣку! — тыхъ трохъ сыновей. Ёнъ такъ и здзѣлавъ: узявъ у торбочку и понёсъ. Сустракая яго старичокъ: што ты, говора, нясѐшъ? Говора: нясу торбочку жита<noinclude></noinclude> 7i6kohoc0auqxxwy8ao0ard3upb04ib 302380 302374 2026-10-28T09:52:44Z Gleb Leo 2440 302380 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude><section begin="30"/>Гэтый Проварна Ярыжка цапъ за гэту сякерку однимъ палцомъ — гэтый палецъ и приставъ къ сякерцы. Кричиць гэтый кособокій богатыръ: ци дзяржишъ ты? — Дзяржу, да мало! Бача Проварна Ярыжка, што гэто дзѣло плохо, ёнъ-чикъ, да палецъ и отрѣзавъ, и пошовъ. {{Водступ|2|em}}Ишовъ енъ, ишовъ опяць берагомъ можа дзень, а можа й два — стоиць хатка тожъ. Заходзя енъ у тую хатку, ажъ тамъ на столѣ чанъ капусты, чанъ каши. И садзитца енъ за столъ и начиная ѣсь. Ну, укусивъ енъ трошки,. приходзя Оплетавъ-богатыръ: «э, кажа, русь-кось пахня!» А енъ кажа: ня русь-кось, а Проварна Ярыжка тутъ ёсь! Садзитца гэтый Оплетавъ-богатыръ кушаць, и садзиць яго опяць исъ собой: «кушай, кажа, кушай, да й до́йдземъ!» Ну, покушали яны, вышли изъ за стола, и садзитца Оплетавъ-богатыръ яму̀ на плечи, Проварну Ярыжку. Енъ яго и понёсъ. Нёсъ, нёсъ ёнъ яго, поднесъ подъ яблонку и проситца: позволь мнѣ на гэту яблонку злазиць, достаць яблокъ! Тэй пусцивъ. Енъ полѣзъ, доставъ яблоковъ сабѣ и яму. Сѣвъ тоды Оплетавъ-богатыръ яму̀ зновъ на плечи, и зновъ енъ яго понесъ. Поднося яго къ другой яблонцы. Яблоки на гэтой яблонцы — якъ покушаешъ, дакъ и засне́шъ. Спрашуя Проварна Ярыжка у Оплетавъ-богатыра: позволь мнѣ и зъ гэтой яблонки достаць яблоковъ. Богатыръ дозволивъ. Енъ полѣзъ, доставъ яблоковъ и давъ яму̀ ѣсь. Енъ якъ изъѣвъ, дакъ и заснувъ. Проварна Ярыжка, бача, што Оплетавъбогатыръ заснувъ, и пошовъ. {{Водступ|2|em}}Ишовъ енъ, ишовъ опяць берагомъ и приходзя къ горѣ, икъ большой горѣ, и на тэй горѣ левъ и змѣй бъютца, силно бъютца. И просюць Проварну Ярыжку разсудзиць ихъ. Енъ разсудзивъ ихъ такъ: «ты, змѣй, стань подъ горой, а ты, левъ, стань на горѣ! Змѣй, разинь ротъ: якъ левъ будзя бѣгци зъ горы, ты яго проглынѐшъ!» Левъ якъ разогнався зъ горы, такъ и разбивъ змѣя. Тоды левъ говориць; «ахъ ты, Проварна Ярыжка, садзись на мяне! повязу цябе у твоё царство!» И повёзъ. Подвозя къ царському дворцу и говора: «Проварна Ярыжка, не хвались нигдзѣ, што ты на льву — звѣру ѣхавъ. А коли ты похвалисься, што ты на льву — звѣру ѣхавъ, то не будзя табѣ ничого!» {{Водступ|2|em}}Проварна Ярыжка принося къ цару крѣпку дзержаву и отдае цару. Царъ яго спрашуя: што табѣ треба за гэто? — Треба мнѣ за гэто, штобъ куды ни пошовъ, усюды кабаки были отчиняты!.. Вядомо, што Проварну-Ярыжку треба? Царъ дозволивъ. Вотъ распився Проварна Ярыжка, распъянствувався, и похвалився пъяный, што на льву — звѣру ѣхавъ. Якъ похвалився, такъ сичасъ кабаки и закрылись... {{Водступ|2|em}}''С. Городище, бых. у.'' {{smaller|Отъ кр. Якова Сампсонова, 61 года.}} <section end="30"/> <section begin="31"/>{{ц|'''31. Иванька большій, середній Иванька и меньшій Иванька.'''|памер=120%}} {{Водступ|2|em}}Жили сабѣ у воднымъ сялѣ мужъ изъ жаной, и жили яны дужо бѣдно. Яна бяремянна была и родзила яна трохъ сыновей зразу. Кумамы нихто къ имъ ня йшовъ, значитца, были яны дужо бѣдныя. Тоды яна говора: возьми ты ихъ у торбочку и няси у рѣку! — тыхъ трохъ сыновей. Ёнъ такъ и здзѣлавъ: узявъ у торбочку и понёсъ. Сустракая яго старичокъ: што ты, говора, нясѐшъ? Говора: нясу торбочку жита <section end="31"/><noinclude></noinclude> 4zbbe2tsscos2xluoivnlwzx9plrg7b 104 130788 302372 302362 2026-10-28T07:32:56Z Gabix 3485 302372 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude>на прудъ, треба змолоць! А енъ говора: «нѣ, говора, ты мяне обманыешъ: ты нясе́шъ трохъ ангаловъ топиць! Няси, говора, домовъ, положъ у колыску, нехай слядь, говора, до третьцяго дня. Я тоды къ табѣ приду, на третьцій дзень!» Той вярнувся назадъ и такъ здзѣлавъ. На третьцій дзень приходзя ёнъ, той старичокъ, къ тому бѣдному, и говора яму: «отломи ты зь вѣника три розочки и вли воды. Ня треба къ бацюшку несци, мы, говора, дадзе́мъ самы име́ньня, перахрисцѝмъ. И дадземъ именьня — три Иваньки: Иванька большій, сярэдній Иванька и меньшій Иванька. И положъ ихъ узновъ у колыску, нехай спяць до третьцяго дня. И приду я на третьцій дзень узновъ къ табѣ!» Такъ яны и здзѣлали. И тожа, ёнъ приходзя, на третьцій дзень къ яму̀ и говора: ну, котораго ты мнѣ Иваньку даси за гэто, за моѐ труды? Енъ кажа: котораго хочешъ! — А я, кажа, большаго сабѣ возьму Иваньку! Тоды жонка пожалѣла яго: «нѣ, мы, говора, даць не дадзе́мъ, а продаць продадзе́мъ»— А што жъ ты хочешъ за яго? — «А вотъ, говора: спрежда такъ продавали: якъ стоиць, грошмы обсыпь, тоды бяри сабѣ...» Тожа енъ такъ и здзѣлавъ: вынявъ съ кишены и обсыпавъ грошмы. И узявъ съ собой. Тоды жонка узновъ пожалѣла яго и кажа на мужика: догонь и отбяри яго! Енъ вышовъ, полядзѣвъ — нидзѣ яго нема. {{Водступ|2|em}}А гэтый старичокъ узыйшовъ зь имъ на небяса и сказавъ яму, кабъ енъ усюдыхъ ходзивъ и ўсё дзѣлавъ, тольки, кажа, не садзися у золотомъ кресли! И давъ яму̀ двѣ трысцинки: одна тросцинка на пропитаньня — гэто, значитца, якъ удара, дакъ яму̀ будзя пропитаньня — а другая на прогуляньня, — значитца якъ удара, дакъ яму̀ музыка открыетца, весяло́сь. Вотъ старичокъ отлучився, а енъ усюдыхъ ходзивъ, усё дзѣлавъ, да не послухавъ старичка, и сѣвъ у золотымъ кресли. Якъ сѣвъ, дакъ и убачивъ, што дзѣетца на ўсимъ свѣци! И дужо енъ гэтому узрадовався: што якъ макъ зацвѣтая, такъ енъ и бача ўсё; и ўвесь народъ на ўсимъ свѣци, якъ одного чаловѣка; и бача, якъ чаловѣкъ заломъ зало́млюя! {{Водступ|2|em}}Старичокъ тоды на яго усе́рдзився, на Иваньку большаго, што ёнъ сѣвъ у кресло, и ўсё ўбачивъ, и спусцивъ яго доловъ. И давъ яму̀ жарабца и говора: «усюдыхъ можашъ ходзиць, идзѣ хочешъ, усюдыхъ гуляць, наниматца, тольки не иаймайся, у кого кучаравые волосы!» Вотъ Иванька пусцивъ свойго жарабца у ясные лясы, а самъ пошовъ пуцёмъ дорогой. Ици ёнъ, ици, ици ёнъ, ици, соўстрака̀я пана: «Здраствій!» — Здраствій! Куды идзе́шъ? — «Иду найматца! — Ци не намесься у мяне? — «Наймуся!» Посли убачивъ кучаравые волосы на головѣ у яго: «нѣ, панокъ, кажа: ня буду найматца у цябе — у цябе кучаравые волосы!» Той панъ заѣхавъ напе́родъ, умывъ голову, учасавъ, кабъ волосы гладкіе были, и опяць соўстракая, кабъ наймаць яго — уподобався яму̀ крѣпко! «Здраствій, чаловѣкъ! Куды идзе́шъ?» — Иду найматца! — «Ци не наймесься у мяне?» — Наймуся!.. И нанявся ў яго. Тоды панъ уссадзивъ яго къ сабѣ на возъ, и поѣхали яны — повёзъ панъ къ сабѣ домовъ. Пріѣжжая туды, домовъ, покруцилися у яго волосы — обсохла голова, Иванька и кажа: нѣ, кажа, панокъ, ня буду, кажа, у цябе, — кучаравые у цябе волосы, пойду отъ цябе! Такъ ёнъ и пошовъ пуцёмъ — дорогой отъ яго. {{Водступ|2|em}}Якъ ици, дакъ ици, якъ ици, дакъ ици — шовъ и по поляхъ, ишовъ и по борахъ, и приходзя у иншая царство, къ царському саду, къ самому первому. И пилнуя<noinclude></noinclude> kqtjcktmjfebkb7uy44jd00792u4ar8 302373 302372 2026-10-28T07:33:54Z Gabix 3485 302373 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude>на прудъ, треба змолоць! А енъ говора: «нѣ, говора, ты мяне обманыешъ: ты нясе́шъ трохъ ангаловъ топиць! Няси, говора, домовъ, положъ у колыску, нехай слядь, говора, до третьцяго дня. Я тоды къ табѣ приду, на третьцій дзень!» Той вярнувся назадъ и такъ здзѣлавъ. На третьцій дзень приходзя ёнъ, той старичокъ, къ тому бѣдному, и говора яму: «отломи ты зь вѣника три розочки и вли воды. Ня треба къ бацюшку несци, мы, говора, дадзе́мъ самы име́ньня, перахрисцѝмъ. И дадземъ именьня — три Иваньки: Иванька большій, сярэдній Иванька и меньшій Иванька. И положъ ихъ узновъ у колыску, нехай спяць до третьцяго дня. И приду я на третьцій дзень узновъ къ табѣ!» Такъ яны и здзѣлали. И тожа, ёнъ приходзя, на третьцій дзень къ яму̀ и говора: ну, котораго ты мнѣ Иваньку даси за гэто, за моѐ труды? Енъ кажа: котораго хочешъ! — А я, кажа, большаго сабѣ возьму Иваньку! Тоды жонка пожалѣла яго: «нѣ, мы, говора, даць не дадзе́мъ, а продаць продадзе́мъ»— А што жъ ты хочешъ за яго? — «А вотъ, говора: спрежда такъ продавали: якъ стоиць, грошмы обсыпь, тоды бяри сабѣ...» Тожа енъ такъ и здзѣлавъ: вынявъ съ кишены и обсыпавъ грошмы. И узявъ съ собой. Тоды жонка узновъ пожалѣла яго и кажа на мужика: догонь и отбяри яго! Енъ вышовъ, полядзѣвъ — нидзѣ яго нема. {{Водступ|2|em}}А гэтый старичокъ узыйшовъ зь имъ на небяса и сказавъ яму, кабъ енъ усюдыхъ ходзивъ и ўсё дзѣлавъ, тольки, кажа, не садзися у золотомъ кресли! И давъ яму̀ двѣ трысцинки: одна тросцинка на пропитаньня — гэто, значитца, якъ удара, дакъ яму̀ будзя пропитаньня — а другая на прогуляньня, — значитца якъ удара, дакъ яму̀ музыка открыетца, весяло́сь. Вотъ старичокъ отлучився, а енъ усюдыхъ ходзивъ, усё дзѣлавъ, да не послухавъ старичка, и сѣвъ у золотымъ кресли. Якъ сѣвъ, дакъ и убачивъ, што дзѣетца на ўсимъ свѣци! И дужо енъ гэтому узрадовався: што якъ макъ зацвѣтая, такъ енъ и бача ўсё; и ўвесь народъ на ўсимъ свѣци, якъ одного чаловѣка; и бача, якъ чаловѣкъ заломъ зало́млюя! {{Водступ|2|em}}Старичокъ тоды на яго усе́рдзився, на Иваньку большаго, што ёнъ сѣвъ у кресло, и ўсё ўбачивъ, и спусцивъ яго доловъ. И давъ яму̀ жарабца и говора: «усюдыхъ можашъ ходзиць, идзѣ хочешъ, усюдыхъ гуляць, наниматца, тольки не иаймайся, у кого кучаравые волосы!» Вотъ Иванька пусцивъ свойго жарабца у ясные лясы, а самъ пошовъ пуцёмъ дорогой. Ици ёнъ, ици, ици ёнъ, ици, соўстрака̀я пана: «Здраствій!» — Здраствій! Куды идзе́шъ? — «Иду найматца! — Ци не намесься у мяне? — «Наймуся!» Посли убачивъ кучаравые волосы на головѣ у яго: «нѣ, панокъ, кажа: ня буду найматца у цябе — у цябе кучаравые волосы!» Той панъ заѣхавъ напе́родъ, умывъ голову, учасавъ, кабъ волосы гладкіе были, и опяць соўстракая, кабъ наймаць яго — уподобався яму̀ крѣпко! «Здраствій, чаловѣкъ! Куды идзе́шъ?» — Иду найматца! — «Ци не наймесься у мяне?» — Наймуся!.. И нанявся ў яго. Тоды панъ уссадзивъ яго къ сабѣ на возъ, и поѣхали яны — повёзъ панъ къ сабѣ домовъ. Пріѣжжая туды, домовъ, покруцилися у яго волосы — обсохла голова, Иванька и кажа: нѣ, кажа, панокъ, ня буду, кажа, у цябе, — кучаравые у цябе волосы, пойду отъ цябе! Такъ ёнъ и пошовъ пуцёмъ — дорогой отъ яго. {{Водступ|2|em}}Якъ ици, дакъ ици, якъ ици, дакъ ици — ишовъ и по поляхъ, ишовъ и по борахъ, и приходзя у иншая царство, къ царському саду, къ самому первому. И пилнуя<noinclude></noinclude> f1uvqyg7wn72g2umm71m1i6iyll7u4p 0 130789 302366 302365 2026-10-27T13:58:58Z Gleb Leo 2440 302366 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Саха. Кніжка 14 | безаўтара = | год = Чэрвень 1913 году | пераклад = | секцыя = Часопіс | папярэдні = [[Саха (1912)/1913/13|Кніжка 13]] | наступны = [[Саха (1912)/1913/15|Кніжка 15]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Саха. 1913, № 14.pdf" from="1" to="1" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{разрыў старонкі|тэкст=}} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Саха. 1913, № 14.pdf" from="2" to="2" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{разрыў старонкі|тэкст=}} <pages index="Саха. 1913, № 14.pdf" from="3" to="3" onlysection="Верхавіна" /> * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|А. Бэнэцэвіч]]''. [[Саха (1912)/1913/14/Як павялічыць даход з гаспадаркі|Як павялічыць даход з гаспадаркі]] * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Клапатар]]''. [[Саха (1912)/1913/14/З маей гаспадаркі|З маей гаспадаркі]] * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Інструктар скатаводства і млечнай гаспадаркі Л. Папроцкі]]''. [[Саха (1912)/1913/14/Як прытасовываь летнюю пашу павэдлуг млечнасьці кароў (індывідуальное кармленьне)|Як прытасовываь летнюю пашу павэдлуг млечнасьці кароў (індывідуальное кармленьне)]] * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Тэхнік селянскай гаспадаркі Шукаловіч]]''. [[Саха (1912)/1913/14/Сушка сена ў казлох (рэгелях)|Сушка сена ў казлох (рэгелях)]] * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Ват—ка]]''. [[Саха (1912)/1913/14/Сушка корму|Сушка корму]] * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Юлік з Моладава]]''. [[Саха (1912)/1913/14/Аб вачкаваньні|Аб вачкаваньні]] * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|К. Сініцкі]]''. [[Саха (1912)/1913/14/Як выбіраць крэпкаго гаспадарскаго каня|Як выбіраць крэпкаго гаспадарскаго каня]] * ''[[Аўтар:Аляксандр Уласаў|А. У]]''. [[Саха (1912)/1913/14/Сельска-гаспадарская выстаўка ў Мінску|Сельска-гаспадарская выстаўка ў Мінску]] * [[Саха (1912)/1913/14/25-ая гадаўшчына працы А. Бэрнатовіч|25-ая гадаўшчына працы А. Бэрнатовіч]] * [[Саха (1912)/1913/14/Што было аддрукована ў сельска-гаспадарскім месячніку «Саха» за 1912—1913 гаспадарскі год|Што было аддрукована ў сельска-гаспадарскім месячніку „Саха“ за 1912—1913 гаспадарскі год (ад 1-го да 113 нумэру)]] {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Саха. 1913, № 14.pdf" from="18" to="18" onlysection="Рэдактар" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{разрыў старонкі|тэкст=}} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Саха. 1913, № 14.pdf" from="19" to="19" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{разрыў старонкі|тэкст=}} <pages index="Саха. 1913, № 14.pdf" from="20" to="20" /> {{PD-Расейская імпэрыя}} dh6ar2lm1a5eykhi2ad3v6f3pcawnr3 0 130790 302367 2026-10-27T16:44:52Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = Biełarus. № 21 | безаўтара = | год = 22 траўня 1914 году | пераклад = | секцыя = Газэта | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/20|№ 20]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/22|№ 22]] | анатацыі = }} <pages index="Biełarus. 1914. № 21.pdf" from="1" to="1" onlysection="Верхавіна" /> {{разрыў старонк...» 302367 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Biełarus. № 21 | безаўтара = | год = 22 траўня 1914 году | пераклад = | секцыя = Газэта | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/20|№ 20]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/22|№ 22]] | анатацыі = }} <pages index="Biełarus. 1914. № 21.pdf" from="1" to="1" onlysection="Верхавіна" /> {{разрыў старонкі|тэкст=}} * ''[[Аўтар:Баляслаў Пачопка|B. I]]''. [[Biełarus (1913)/1914/21/Veni Creator…|Veni Creator…]] * ''[[Аўтар:Андрэй Зязюля|A. Ziaziula]]''. [[Biełarus (1913)/1914/21/Wieczar majowy|Wieczar majowy]] * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Jazepka Każewicz]]''. [[Biełarus (1913)/1914/21/Bura|Bura]] * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|I. I. — wicz]]''. [[Biełarus (1913)/1914/21/Biełarus|Biełarus]] * [[Biełarus (1913)/1914/21/Sasłańnie Ducha Światoha|Sasłańnie Ducha Światoha]] * '''Piszuć da nas.''' ** ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Janka G—cz]]''. [[Biełarus (1913)/1914/21/Piszuć da nas/Łyntupy|Łyntupy]] ** ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Rostiś Hr—wicz]]''. [[Biełarus (1913)/1914/21/Piszuć da nas/Darahaja Redakcija!|Darahaja Redakcija!]] ** ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|J. H]]''. [[Biełarus (1913)/1914/21/Piszuć da nas/Maładeczyna|Maładeczyna]] * '''[[Biełarus (1913)/1914/21/Kaścielnyja wiedamaści|Kaścielnyja wiedamaści]]''' * '''[[Biełarus (1913)/1914/21/Szto czuwać|Szto czuwać]]''' * '''[[Biełarus (1913)/1914/21/Wiestki z zahranicy|Wiestki z zahranicy]]''' * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|L—k]]''. [[Biełarus (1913)/1914/21/Nasza haspadarka|Nasza haspadarka]] * '''[[Biełarus (1913)/1914/21/Usiaczyna|Usiaczyna]]''' * [[Biełarus (1913)/1914/21/Usiaczyna/Zahadki|Zahadki]] * [[Biełarus (1913)/1914/21/Usiaczyna/Dumki|Dumki]] * [[Biełarus (1913)/1914/21/Usiaczyna/Żarty|Żarty]] <pages index="Biełarus. 1914. № 21.pdf" from="8" to="8" onlysection="Рэдактар" /> {{PD-Расейская імпэрыя}} n3itt2tez6bkarkuxmg7lqxmouw57ds 0 130791 302378 2026-10-28T08:00:40Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = Biełarus. № 22 | безаўтара = | год = 30 траўня 1914 году | пераклад = | секцыя = Газэта | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/21|№ 21]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/23|№ 23]] | анатацыі = }} <pages index="Biełarus. 1914. № 22.pdf" from="1" to="1" onlysection="Верхавіна" /> {{разрыў старонк...» 302378 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Biełarus. № 22 | безаўтара = | год = 30 траўня 1914 году | пераклад = | секцыя = Газэта | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/21|№ 21]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/23|№ 23]] | анатацыі = }} <pages index="Biełarus. 1914. № 22.pdf" from="1" to="1" onlysection="Верхавіна" /> {{разрыў старонкі|тэкст=}} * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|A. Kawaloŭ]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/J. E. Bp. Pranciszak Karewicz|J. E. Bp. Pranciszak Karewicz]] * ''[[Аўтар:Алесь Гарун|A. Sumny]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/Na prymiciju ks. H.|Na prymiciju ks. H.]] * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Jazepka Rażewicz]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/Czatyry Kryży|Czatyry Kryży]] * [[Biełarus (1913)/1914/22/Świataja Trojca|Świataja Trojca]] * '''Piszuć da nas.''' ** ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Janka Swojmir]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/Piszuć da nas/Kluszczany|Kluszczany]] ** ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|J-ki]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/Piszuć da nas/Buda|Buda]] ** ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|A. B-wicz]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/Piszuć da nas/Budsłaŭ|Budsłaŭ]] * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|R]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/Kaścielnyja wiedamaści|Kaścielnyja wiedamaści]] * '''[[Biełarus (1913)/1914/22/Szto czuwać|Szto czuwać]]''' * '''[[Biełarus (1913)/1914/22/Wiestki z zahranicy|Wiestki z zahranicy]]''' * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|L…k]]''. [[Biełarus (1913)/1914/21/Nasza haspadarka|Nasza haspadarka]] * '''[[Biełarus (1913)/1914/22/Usiaczyna|Usiaczyna]]''' * [[Biełarus (1913)/1914/22/Usiaczyna/Zahadki|Zahadki]] * [[Biełarus (1913)/1914/22/Usiaczyna/Dumki|Dumki]] * [[Biełarus (1913)/1914/22/Usiaczyna/Prykazki|Prykazki]] * [[Biełarus (1913)/1914/22/Usiaczyna/Żarty|Żarty]] <pages index="Biełarus. 1914. № 22.pdf" from="8" to="8" onlysection="Рэдактар" /> {{PD-Расейская імпэрыя}} da3criigoa7qa1ts4168kqist5jy5pu 302392 302378 2026-10-28T11:13:50Z Gleb Leo 2440 302392 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Biełarus. № 22 | безаўтара = | год = 30 траўня 1914 году | пераклад = | секцыя = Газэта | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/21|№ 21]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/23|№ 23]] | анатацыі = }} <pages index="Biełarus. 1914. № 22.pdf" from="1" to="1" onlysection="Верхавіна" /> {{разрыў старонкі|тэкст=}} * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|A. Kawaloŭ]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/J. E. Bp. Pranciszak Karewicz|J. E. Bp. Pranciszak Karewicz]] * ''[[Аўтар:Алесь Гарун|A. Sumny]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/Na prymiciju ks. H.|Na prymiciju ks. H.]] * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Jazepka Rażewicz]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/Czatyry Kryży|Czatyry Kryży]] * [[Biełarus (1913)/1914/22/Świataja Trojca|Świataja Trojca]] * '''Piszuć da nas.''' ** ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Janka Swojmir]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/Piszuć da nas/Kluszczany|Kluszczany]] ** ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|J-ki]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/Piszuć da nas/Buda|Buda]] ** ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|A. B-wicz]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/Piszuć da nas/Budsłaŭ|Budsłaŭ]] * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|R]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/Kaścielnyja wiedamaści|Kaścielnyja wiedamaści]] * '''[[Biełarus (1913)/1914/22/Szto czuwać|Szto czuwać]]''' * '''[[Biełarus (1913)/1914/22/Wiestki z zahranicy|Wiestki z zahranicy]]''' * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|L…k]]''. [[Biełarus (1913)/1914/22/Nasza haspadarka|Nasza haspadarka]] * '''[[Biełarus (1913)/1914/22/Usiaczyna|Usiaczyna]]''' * [[Biełarus (1913)/1914/22/Usiaczyna/Zahadki|Zahadki]] * [[Biełarus (1913)/1914/22/Usiaczyna/Dumki|Dumki]] * [[Biełarus (1913)/1914/22/Usiaczyna/Prykazki|Prykazki]] * [[Biełarus (1913)/1914/22/Usiaczyna/Żarty|Żarty]] <pages index="Biełarus. 1914. № 22.pdf" from="8" to="8" onlysection="Рэдактар" /> {{PD-Расейская імпэрыя}} kik1zx5p2a28ijlmlroi6q074jzs0m0 104 130792 302379 2026-10-28T09:42:45Z Gabix 3485 /* Не правераная */ Новая старонка: «гэтаго саду старичокъ. Ёнъ и говора: сдавай, говора, я цябе обмяню, за цябе покалавуру гэтаго сада!» Тоды енъ гэто: а чаго, говора, обмяни. Ночь, говора, можно! — Ну, ложися спаць! Такъ старикъ и здзѣлавъ, и лёгъ спаць. Ставъ Иванька калавуриць, и говора: треба...» 302379 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude>гэтаго саду старичокъ. Ёнъ и говора: сдавай, говора, я цябе обмяню, за цябе покалавуру гэтаго сада!» Тоды енъ гэто: а чаго, говора, обмяни. Ночь, говора, можно! — Ну, ложися спаць! Такъ старикъ и здзѣлавъ, и лёгъ спаць. Ставъ Иванька калавуриць, и говора: треба штуку уводраць гэтому старичку! И вышовъ на по́ля и крикнувъ помолодзецку, свиснувъ показацку: кабъ мой лошадзь сычасъ тутъ бывъ! Тэй жарабецъ сычасъ прибѣгая къ яму̀ и спрашуя: «чаго, Иванька, жалаешъ? Што за служба?» — А вотъ, говора: треба гэтый садъ намъ сорваць, скораниць и спалиць, кабъ тутъ чистое поле було! Конь кажа: «можно! Садзись на мяне! Такъ енъ и здзѣлавъ: сѣвъ на яго, и поѣхали яны тэй садъ ирваць: ёнъ лятаць, а ёнъ дзярэвъя йрваць, у груды складаць и палиць тэй садъ, дзѣлаць чистое поле.» Такъ енъ издзѣлавъ (''и'' придых.), и легъ спаць. Прошнувся тэй старичокъ, и будзя того Иваньку, и плача: «што гэто намъ надзѣлалося, Иванька?» — Што такое? — «Да вотъ, бывъ садъ — чистое поле стало!» — Нѣ, говора, старичокъ, не стращай(''ся'')!.. И ў скорымъ уреми дочувся до гэтаго царъ, и приславъ листъ, кабъ тому старому голову доловъ. Тоды говора Иванька тэй тому посланцу: отпишамъ мы яму̀ назадъ, нехай енъ обноровиць до третьцяго дня, бы ни у водной зямлѣ гэтаго нема, кабъ знимаць голову бязъ суда: нехай спрежда судъ будзя! Гэтакъ енъ отписавъ и пославъ назадъ. Гэтаго царъ и послухавъ. А Иванька сычасъ выходзя у чистое поля, крикнувъ помолодзецку, свиснувъ показацку: кабъ мой конь сычасъ бывъ! Бяжиць гэтый лошадзь: «чаго, Иванька, жалаешъ? што за служба?» — А ёсь, говора, у такимъ то царстви, у такой то зямлѣ садъ, ще пригожѣй гэтаго — золотыя яблоки и усякія: треба намъ съ того саду наломаць сучьча! — «Тэй садъ обгорожанъ камянемъ у три вярсты кругомъ, и три вярсты угору. Худо намъ достаць будзя! Ёсь тамъ проклятая змѣя, дакъ яна тымъ садомъ завѣдуя, и ў яѐ, у т''ы''я у змяи ёсь три дроцины. «И хто ў садъ у тэй уляциць, и тыя дроцины краня, дакъ яна и ўзная. Ну, да садзись на мяне, поѣдземъ!» И поднялися високо, на три вярсты вышиной, пераско́чили у тэй садъ и не кранули ня ’дныѐ дроцины. Стали ломаць, стали — ирваць съ важныя яблонки по сучку: конь ставъ лятаць, а енъ ломаць и ў кишены накладаць. И стояли обаполъ ганокъ тыя змяи, стояли двѣ яблонки: на ’днэй яблоки золотыя, на другой сярэбраныя. И захоцѣлось яму̀ съ тыхъ яблонокъ отломиць по сучку. Конь тэй яму̀ говора: «ты влѣзь зь мяне и отложи пару сучковъ зъ гэстыхъ яблонокъ. Да глядзи, ня йдзи туды, у покои, и на яѐ не любуйся!» Ёнъ отломивъ пару сучковъ зъ яблонокъ, и увыйшовъ къ ёй у покои. А змѣя спиць. Ёнъ углѣдзився у яе, улюбовався — и зь яѐ сонныя сокпивъ. Яна й ня ўчула. Тоды гэто ёнъ сокпивъ, а конь по колѣно камянемъ ставъ. Выходзя енъ къ коню, конь яму̀ говора: «ахъ, Иванька, ня треба було табѣ такъ дзѣлаць: и ты пропавъ, и я пропавъ. Идзи возьми пудъ мыла у яѐ ў головахъ и сотри на сябе!» Такъ ёнъ и здзѣлавъ — пудъ мыла сцёръ на сябе. Сычасъ, выскакуя енъ къ коню. «Ахъ, кажа, Иванька! Якъ можно поспѣшай: старайся ўзяць у яѐ у головахъ два пуды мыла, и сотри на сябе!» Такъ ёнъ издзѣлавъ, исцёръ два пуды мыла на сябе. Сычасъ, выходзя енъ къ коню: вышовъ тэй конь наверхъ, якъ бывъ, такъ и ёсь. «Ахъ, говора, Иванька! садзися на мяне, якъ можно уцекаймо отсюль, бы ты головой наложишь, и я наложу!» Поднялѝсь яны узновъ ў три вярсты<noinclude></noinclude> 2eihides3zao0skiwncr0d8stalba17 0 130793 302382 2026-10-28T09:53:19Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = 30. Проварна Ярыжка | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/29|29. Куваль бѣды искавъ]] | наступны = Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)...» 302382 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = 30. Проварна Ярыжка | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/29|29. Куваль бѣды искавъ]] | наступны = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/31|31. Иванька большій, середній]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf" from="233" to="235" fromsection="30" tosection="30" /> {{Выроўніваньне-канец}} pau71e0fq0xl4xkk24igsp4csxr47h9 104 130794 302387 2026-10-28T09:56:20Z Gabix 3485 /* Не правераная */ Новая старонка: «уцекаць и зачапили одну дроцину. Тая дроцина зазвянѣла, а яна прошнулася! « Ахъ, говора: я знаю, хто тутъ бывъ: тутъ бывъ большій Иванька. Ёнъ мой садъ обворовавъ и зь мяне сокпивъ. И ничого, гово́ра, зь имъ ня здзѣлаешъ!» {{Водступ|2|em}}А яны пріѣхали къ тому...» 302387 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude>уцекаць и зачапили одну дроцину. Тая дроцина зазвянѣла, а яна прошнулася! « Ахъ, говора: я знаю, хто тутъ бывъ: тутъ бывъ большій Иванька. Ёнъ мой садъ обворовавъ и зь мяне сокпивъ. И ничого, гово́ра, зь имъ ня здзѣлаешъ!» {{Водступ|2|em}}А яны пріѣхали къ тому старику, и конь давай лятаць, а енъ яблонки саджаць. Сычасъ тыя яблонки зацвѣли того часу. И тыя, што тамъ обаполъ ганокъ выщикнувъ, посадивъ. И тутъ обаполъ ганокъ яблочакъ золотый и яблочакъ сярэбраный. Яны зацвѣли и отцвѣли, и сычасъ яблоки поспѣли того дня. Сычасъ отписуя Иванька тому цару, кабъ ѣхавъ обсматраваць того сада, То̀ бывъ садъ хорошій, а гэто ще получьчій! Царъ пославъ туды своѐ три дочи. Пошли яны полюбоватца туды на шпацыръ. Ходзили, ходзили яны по саду, любовалися, и говоруць: то бывъ садъ, а гэто лучьчій садъ! Пошли яны дальше, убачили тые яблочки, што обаполъ ганка— золотый яблочакъ и сярэбраный яблочакъ — улюбовались ими и захоцѣли ихъ выщикнуць. Што яны хочуць ощикнуць, дакъ яны уго́ру подымаютца. Яны спрашуюць тоды: «што ты, Иванька, хочашъ зъ насъ?» — Ничого я ня хочу, а вотъ заголися, три разы вокругъ сама сябе обкруцися, тоды дамъ! — «Хочашъ ты, Иванька, зъ насъ скпиць?» — А хо́чу, кажа. Такъ яны и здзѣлали. (Ёнъ зь ихъ скпивъ). И ёнъ имъ усимъ тромъ по яблочку давъ. И приходзюць яны туды, домовъ, и говоруць: вотъ, папенька, мы такого саду ще ниразу ня видзѣли! Яны говоруць, а меньшая и говора: «коли ты мяне, папенька, ня ’тдаси за того Иваньку, дакъ ня буду жиць съ тобой!» Яна ў яго дужо улюбилася. Тоды пиша царъ къ Иваньку, кабъ ёнъ къ имъ бывъ, къ имъ пріѣхавъ. Тоды тэй Иванька отписуя цару: коли выстроя енъ отъ свойго дворца до моѐ хаты мостъ — одна мостница золотая, одна сярэбраная, и кабъ обаполъ моста дзеравъёмъ высаджано, и кабъ дзеравъё тое зацвѣло разными цвятамы — тоды поѣду!.. И гэто ня ёнъ жалая — царъ, а гэто дочь яго, што ўлюбилася ў яго крѣпко. Такъ енъ издзѣлавъ: мостница золотая, мостница сярэбраная, такъ и здзѣлавъ до яго хаты. Цяперъ Иванька зновъ отписуя: хай у сутки выстроя цэркву, и тоды я поѣду зь яго дочкой обвѣньчаюся. Такъ ёнъ издзѣлавъ. Цяперъ узновѣ Иванька отписуя къ цару: кабъ бывъ подъ мяне сычасъ шасцярикъ ко́ній, тоды я зь яго дочкой повѣньчаюся! Такъ ёнъ издзѣлавъ. Тоды подъяжжая подъ яго шасцярикъ лошадзей, енъ и подъѣхавъ подъ царськія ганки. Яго дочь убираетца къ вянцу, садзитца зь имъ и ѣдзя у соборъ до вянца. Такъ яны поѣхали, повѣньчалися у собора. Царъ отписавъ тоды половину свойго царства свойму зяцю, половину своѐ силы — воинства. А тые два браты зъ отцомъ своимъ засталися и зъ ''мацеромъ'' на мѣсци. {{Водступ|2|em}}''С. Городище, быхов. у.'' {{smaller|Крест. Яковъ, 60 лѣтъ.}} {{ц|'''32. Курила Кожемяка.'''|памер=120%}} {{Водступ|2|em}}Якъ то была нѣйдзи силная гора, а ў тэй горѣ живъ цмокъ. Тоды гэтый цмокъ укравъ у цара дочку. Жила яна годъ у тэй горѣ съ цмокомъ, жила два. А ў тэй горѣ была дзюрка, куды летавъ цмокъ. Разъ, якъ поляцѣвъ цмокъ, улетаець у тую дзюрку голубъ. Тоды яна написала карточку къ свойму бацьку, на ниточку привязала и начапила на шію голубу. Якъ начапила карточку, дакъ выпусцила голуба вонъ.<noinclude></noinclude> kxfggck8bcue6tb4p5ed6uqftxi8fnn 302388 302387 2026-10-28T09:56:36Z Gabix 3485 302388 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude>уцекаць и зачапили одну дроцину. Тая дроцина зазвянѣла, а яна прошнулася! «Ахъ, говора: я знаю, хто тутъ бывъ: тутъ бывъ большій Иванька. Ёнъ мой садъ обворовавъ и зь мяне сокпивъ. И ничого, гово́ра, зь имъ ня здзѣлаешъ!» {{Водступ|2|em}}А яны пріѣхали къ тому старику, и конь давай лятаць, а енъ яблонки саджаць. Сычасъ тыя яблонки зацвѣли того часу. И тыя, што тамъ обаполъ ганокъ выщикнувъ, посадивъ. И тутъ обаполъ ганокъ яблочакъ золотый и яблочакъ сярэбраный. Яны зацвѣли и отцвѣли, и сычасъ яблоки поспѣли того дня. Сычасъ отписуя Иванька тому цару, кабъ ѣхавъ обсматраваць того сада, То̀ бывъ садъ хорошій, а гэто ще получьчій! Царъ пославъ туды своѐ три дочи. Пошли яны полюбоватца туды на шпацыръ. Ходзили, ходзили яны по саду, любовалися, и говоруць: то бывъ садъ, а гэто лучьчій садъ! Пошли яны дальше, убачили тые яблочки, што обаполъ ганка— золотый яблочакъ и сярэбраный яблочакъ — улюбовались ими и захоцѣли ихъ выщикнуць. Што яны хочуць ощикнуць, дакъ яны уго́ру подымаютца. Яны спрашуюць тоды: «што ты, Иванька, хочашъ зъ насъ?» — Ничого я ня хочу, а вотъ заголися, три разы вокругъ сама сябе обкруцися, тоды дамъ! — «Хочашъ ты, Иванька, зъ насъ скпиць?» — А хо́чу, кажа. Такъ яны и здзѣлали. (Ёнъ зь ихъ скпивъ). И ёнъ имъ усимъ тромъ по яблочку давъ. И приходзюць яны туды, домовъ, и говоруць: вотъ, папенька, мы такого саду ще ниразу ня видзѣли! Яны говоруць, а меньшая и говора: «коли ты мяне, папенька, ня ’тдаси за того Иваньку, дакъ ня буду жиць съ тобой!» Яна ў яго дужо улюбилася. Тоды пиша царъ къ Иваньку, кабъ ёнъ къ имъ бывъ, къ имъ пріѣхавъ. Тоды тэй Иванька отписуя цару: коли выстроя енъ отъ свойго дворца до моѐ хаты мостъ — одна мостница золотая, одна сярэбраная, и кабъ обаполъ моста дзеравъёмъ высаджано, и кабъ дзеравъё тое зацвѣло разными цвятамы — тоды поѣду!.. И гэто ня ёнъ жалая — царъ, а гэто дочь яго, што ўлюбилася ў яго крѣпко. Такъ енъ издзѣлавъ: мостница золотая, мостница сярэбраная, такъ и здзѣлавъ до яго хаты. Цяперъ Иванька зновъ отписуя: хай у сутки выстроя цэркву, и тоды я поѣду зь яго дочкой обвѣньчаюся. Такъ ёнъ издзѣлавъ. Цяперъ узновѣ Иванька отписуя къ цару: кабъ бывъ подъ мяне сычасъ шасцярикъ ко́ній, тоды я зь яго дочкой повѣньчаюся! Такъ ёнъ издзѣлавъ. Тоды подъяжжая подъ яго шасцярикъ лошадзей, енъ и подъѣхавъ подъ царськія ганки. Яго дочь убираетца къ вянцу, садзитца зь имъ и ѣдзя у соборъ до вянца. Такъ яны поѣхали, повѣньчалися у собора. Царъ отписавъ тоды половину свойго царства свойму зяцю, половину своѐ силы — воинства. А тые два браты зъ отцомъ своимъ засталися и зъ ''мацеромъ'' на мѣсци. {{Водступ|2|em}}''С. Городище, быхов. у.'' {{smaller|Крест. Яковъ, 60 лѣтъ.}} {{ц|'''32. Курила Кожемяка.'''|памер=120%}} {{Водступ|2|em}}Якъ то была нѣйдзи силная гора, а ў тэй горѣ живъ цмокъ. Тоды гэтый цмокъ укравъ у цара дочку. Жила яна годъ у тэй горѣ съ цмокомъ, жила два. А ў тэй горѣ была дзюрка, куды летавъ цмокъ. Разъ, якъ поляцѣвъ цмокъ, улетаець у тую дзюрку голубъ. Тоды яна написала карточку къ свойму бацьку, на ниточку привязала и начапила на шію голубу. Якъ начапила карточку, дакъ выпусцила голуба вонъ.<noinclude></noinclude> 3qs9cqqztrtkptrpxmfkb9u8fizuwfs 302389 302388 2026-10-28T11:04:48Z Gleb Leo 2440 302389 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude><section begin="31"/>уцекаць и зачапили одну дроцину. Тая дроцина зазвянѣла, а яна прошнулася! «Ахъ, говора: я знаю, хто тутъ бывъ: тутъ бывъ большій Иванька. Ёнъ мой садъ обворовавъ и зь мяне сокпивъ. И ничого, гово́ра, зь имъ ня здзѣлаешъ!» {{Водступ|2|em}}А яны пріѣхали къ тому старику, и конь давай лятаць, а енъ яблонки саджаць. Сычасъ тыя яблонки зацвѣли того часу. И тыя, што тамъ обаполъ ганокъ выщикнувъ, посадивъ. И тутъ обаполъ ганокъ яблочакъ золотый и яблочакъ сярэбраный. Яны зацвѣли и отцвѣли, и сычасъ яблоки поспѣли того дня. Сычасъ отписуя Иванька тому цару, кабъ ѣхавъ обсматраваць того сада, То̀ бывъ садъ хорошій, а гэто ще получьчій! Царъ пославъ туды своѐ три дочи. Пошли яны полюбоватца туды на шпацыръ. Ходзили, ходзили яны по саду, любовалися, и говоруць: то бывъ садъ, а гэто лучьчій садъ! Пошли яны дальше, убачили тые яблочки, што обаполъ ганка— золотый яблочакъ и сярэбраный яблочакъ — улюбовались ими и захоцѣли ихъ выщикнуць. Што яны хочуць ощикнуць, дакъ яны уго́ру подымаютца. Яны спрашуюць тоды: «што ты, Иванька, хочашъ зъ насъ?» — Ничого я ня хочу, а вотъ заголися, три разы вокругъ сама сябе обкруцися, тоды дамъ! — «Хочашъ ты, Иванька, зъ насъ скпиць?» — А хо́чу, кажа. Такъ яны и здзѣлали. (Ёнъ зь ихъ скпивъ). И ёнъ имъ усимъ тромъ по яблочку давъ. И приходзюць яны туды, домовъ, и говоруць: вотъ, папенька, мы такого саду ще ниразу ня видзѣли! Яны говоруць, а меньшая и говора: «коли ты мяне, папенька, ня ’тдаси за того Иваньку, дакъ ня буду жиць съ тобой!» Яна ў яго дужо улюбилася. Тоды пиша царъ къ Иваньку, кабъ ёнъ къ имъ бывъ, къ имъ пріѣхавъ. Тоды тэй Иванька отписуя цару: коли выстроя енъ отъ свойго дворца до моѐ хаты мостъ — одна мостница золотая, одна сярэбраная, и кабъ обаполъ моста дзеравъёмъ высаджано, и кабъ дзеравъё тое зацвѣло разными цвятамы — тоды поѣду!.. И гэто ня ёнъ жалая — царъ, а гэто дочь яго, што ўлюбилася ў яго крѣпко. Такъ енъ издзѣлавъ: мостница золотая, мостница сярэбраная, такъ и здзѣлавъ до яго хаты. Цяперъ Иванька зновъ отписуя: хай у сутки выстроя цэркву, и тоды я поѣду зь яго дочкой обвѣньчаюся. Такъ ёнъ издзѣлавъ. Цяперъ узновѣ Иванька отписуя къ цару: кабъ бывъ подъ мяне сычасъ шасцярикъ ко́ній, тоды я зь яго дочкой повѣньчаюся! Такъ ёнъ издзѣлавъ. Тоды подъяжжая подъ яго шасцярикъ лошадзей, енъ и подъѣхавъ подъ царськія ганки. Яго дочь убираетца къ вянцу, садзитца зь имъ и ѣдзя у соборъ до вянца. Такъ яны поѣхали, повѣньчалися у собора. Царъ отписавъ тоды половину свойго царства свойму зяцю, половину своѐ силы — воинства. А тые два браты зъ отцомъ своимъ засталися и зъ ''мацеромъ'' на мѣсци. {{Водступ|2|em}}''С. Городище, быхов. у.'' {{smaller|Крест. Яковъ, 60 лѣтъ.}} <section end="31"/> <section begin="32"/>{{ц|'''32. Курила Кожемяка.'''|памер=120%}} {{Водступ|2|em}}Якъ то была нѣйдзи силная гора, а ў тэй горѣ живъ цмокъ. Тоды гэтый цмокъ укравъ у цара дочку. Жила яна годъ у тэй горѣ съ цмокомъ, жила два. А ў тэй горѣ была дзюрка, куды летавъ цмокъ. Разъ, якъ поляцѣвъ цмокъ, улетаець у тую дзюрку голубъ. Тоды яна написала карточку къ свойму бацьку, на ниточку привязала и начапила на шію голубу. Якъ начапила карточку, дакъ выпусцила голуба вонъ. <section end="32"/><noinclude></noinclude> bn9g30r6ei92a5fel8c19on9u16d6ni 0 130795 302390 2026-10-28T11:06:00Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = 31. Иванька большій, середній | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/30|30. Проварна Ярыжка]] | наступны = Бѣлорусскій сборникъ...» 302390 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = 31. Иванька большій, середній | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/30|30. Проварна Ярыжка]] | наступны = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/32|32. Курила Кожемяка]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf" from="235" to="238" fromsection="31" tosection="31" /> {{Выроўніваньне-канец}} 9qg7bw7wcainz8ihdp0wnhrlow26m9k 0 130796 302391 2026-10-28T11:13:34Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = Biełarus. № 23 | безаўтара = | год = 4 чэрвеня 1914 году | пераклад = | секцыя = Газэта | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/22|№ 22]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/24|№ 24]] | анатацыі = }} <pages index="Biełarus. 1914. № 23.pdf" from="1" to="1" onlysection="Верхавіна" /> {{разрыў старон...» 302391 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Biełarus. № 23 | безаўтара = | год = 4 чэрвеня 1914 году | пераклад = | секцыя = Газэта | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/22|№ 22]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/24|№ 24]] | анатацыі = }} <pages index="Biełarus. 1914. № 23.pdf" from="1" to="1" onlysection="Верхавіна" /> {{разрыў старонкі|тэкст=}} * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Susied]]''. [[Biełarus (1913)/1914/23/Szto pasiejesz, toje i pażniesz|Szto pasiejesz, toje i pażniesz]] * ''[[Аўтар:Альфонс Петрашкевіч|Pranciszak Krasoŭski]]''. [[Biełarus (1913)/1914/23/Pad lipami|Pad lipami]] * ''[[Аўтар:Альфонс Петрашкевіч|Pranciszak Krasoŭski]]''. [[Biełarus (1913)/1914/23/Anis Puzaczok|Anis Puzaczok]] * ''[[Аўтар:Хведар Чарнышэвіч|Todar]]''. [[Biełarus (1913)/1914/23/Z wakna wahonu|Z wakna wahonu]] * [[Biełarus (1913)/1914/23/Najśw. Serce Jezusa|Najśw. Serce Jezusa]] * '''Piszuć da nas.''' ** ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Banadyś Tamaszewicz]]''. [[Biełarus (1913)/1914/23/Piszuć da nas/Krajsk|Krajsk, Wilenskaj hub.]] ** ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|B. Ł]]''. [[Biełarus (1913)/1914/23/Piszuć da nas/Z Kowienszczyny|Z Kowienszczyny]] * '''[[Biełarus (1913)/1914/23/Szto czuwać?|Szto czuwać?]]''' * '''[[Biełarus (1913)/1914/23/Wiestki z zahranicy|Wiestki z zahranicy]]''' * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|L—k]]''. '''[[Biełarus (1913)/1914/23/Nasza haspadarka|Nasza haspadarka]]''' * '''[[Biełarus (1913)/1914/23/Usiaczyna|Usiaczyna]]''' * [[Biełarus (1913)/1914/23/Usiaczyna/Zahadki|Zahadki]] * [[Biełarus (1913)/1914/23/Usiaczyna/Prykazki|Prykazki]] * [[Biełarus (1913)/1914/23/Usiaczyna/Dumki|Dumki]] * [[Biełarus (1913)/1914/23/Usiaczyna/Żarty|Żarty]] <pages index="Biełarus. 1914. № 23.pdf" from="8" to="8" onlysection="Рэдактар" /> {{PD-Расейская імпэрыя}} 2l4ukdzvgun6wbn67rmrx4tab08goy9 302393 302391 2026-10-28T11:16:08Z Gleb Leo 2440 302393 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Biełarus. № 23 | безаўтара = | год = 4 чэрвеня 1914 году | пераклад = | секцыя = Газэта | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/22|№ 22]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/24|№ 24]] | анатацыі = }} <pages index="Biełarus. 1914. № 23.pdf" from="1" to="1" onlysection="Верхавіна" /> {{разрыў старонкі|тэкст=}} * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Susied]]''. [[Biełarus (1913)/1914/23/Szto pasiejesz, toje i pażniesz|Szto pasiejesz, toje i pażniesz]] * ''[[Аўтар:Альфонс Петрашкевіч|Pranciszak Krasoŭski]]''. [[Biełarus (1913)/1914/23/Pad lipami|Pad lipami]] * ''[[Аўтар:Альфонс Петрашкевіч|Pranciszak Krasoŭski]]''. [[Biełarus (1913)/1914/23/Anis Puzaczok|Anis Puzaczok]] * ''[[Аўтар:Хведар Чарнышэвіч|Todar]]''. [[Biełarus (1913)/1914/23/Z wakna wahonu|Z wakna wahonu]] * [[Biełarus (1913)/1914/23/Najśw. Serce Jezusa|Najśw. Serce Jezusa]] * '''Piszuć da nas.''' ** ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Banadyś Tamaszewicz]]''. [[Biełarus (1913)/1914/23/Piszuć da nas/Krajsk|Krajsk, Wilenskaj hub.]] ** ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|B. Ł]]''. [[Biełarus (1913)/1914/23/Piszuć da nas/Z Kowienszczyny|Z Kowienszczyny]] * '''[[Biełarus (1913)/1914/23/Szto czuwać?|Szto czuwać?]]''' * '''[[Biełarus (1913)/1914/23/Wiestki z zahranicy|Wiestki z zahranicy]]''' * ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|L—k]]''. [[Biełarus (1913)/1914/23/Nasza haspadarka|Nasza haspadarka]] * [[Biełarus (1913)/1914/23/«Nasze kościoły»|„Nasze kościoły“]] * '''[[Biełarus (1913)/1914/23/Usiaczyna|Usiaczyna]]''' * [[Biełarus (1913)/1914/23/Usiaczyna/Zahadki|Zahadki]] * [[Biełarus (1913)/1914/23/Usiaczyna/Prykazki|Prykazki]] * [[Biełarus (1913)/1914/23/Usiaczyna/Dumki|Dumki]] * [[Biełarus (1913)/1914/23/Usiaczyna/Żarty|Żarty]] <pages index="Biełarus. 1914. № 23.pdf" from="8" to="8" onlysection="Рэдактар" /> {{PD-Расейская імпэрыя}} co2o8n5zbflyqepdoh0osr0ogooaoh1