Вікікрыніцы bewikisource https://be.wikisource.org/wiki/%D0%93%D0%B0%D0%BB%D0%BE%D1%9E%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D1%81%D1%82%D0%B0%D1%80%D0%BE%D0%BD%D0%BA%D0%B0 MediaWiki 1.48.0-wmf.3 first-letter Мультымедыя Адмысловае Размовы Удзельнік Размовы з удзельнікам Вікікрыніцы Размовы пра Вікікрыніцы Файл Размовы пра файл MediaWiki Размовы пра MediaWiki Шаблон Размовы пра шаблон Даведка Размовы пра даведку Катэгорыя Размовы пра катэгорыю Аўтар Размовы пра аўтара Старонка Размовы пра старонку Індэкс Размовы пра індэкс TimedText TimedText talk Модуль Размовы пра модуль Event Event talk 104 15350 302880 302418 2026-11-03T15:07:24Z Gleb Leo 2440 302880 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Taravyvan Adijene" /></noinclude>{{block center/s|style=width:100%; max-width:25em}} {{цэнтар|Janka Kupała.|памер=140%}} {{Накіравальная рыса|шырыня = 6em}} {{Накіравальная рыса|шырыня = 6em}} {{цэнтар|{{Разьбіўка|HUŚLAR}}|памер=300%}} [[Файл:Huślar (1910). Узор 1.png|100px|center]] {{Калёнтытул|зьлева=Pieciarburh|цэнтар=|справа=1910.}} {{block center/e}}<noinclude></noinclude> gsy4l0ms8c6p5ez0gl3esl6kub87slz 302881 302880 2026-11-03T15:07:38Z Gleb Leo 2440 302881 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Taravyvan Adijene" /></noinclude>{{block center/s|style=width:100%; max-width:25em}} {{цэнтар|Janka Kupała.|памер=140%}} {{Накіравальная рыса|шырыня = 6em}} {{Накіравальная рыса|шырыня = 6em}} {{цэнтар|{{Разьбіўка|HUŚLAR}}|памер=300%}} [[Файл:Huślar (1910). Узор 1.png|150px|center]] {{Калёнтытул|зьлева=Pieciarburh|цэнтар=|справа=1910.}} {{block center/e}}<noinclude></noinclude> pi1wcala1gaof8hjuu8ktz4j38zigpj 104 18855 302882 302603 2026-11-03T15:14:18Z Gleb Leo 2440 302882 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Gleb Leo" /></noinclude>sirotaczkaj, dyk ksiądz zyskaŭ sia litaściwy — ŭziaŭ małuju kuzianiataczku da staroj arganiścichi i tam ŭżo sztoś płacie, a jana haduje i paciary wucze i roście panienaczka, tak {{Абмылка|hadkou|hadkoŭ}} ŭżo musi z dziesiatak maje; a takaja wasołaja dy smiachotnaja, jak raz że {{Разьбіўка|Tralalonaczka}}! [[Файл:Tralalonaczka (1892). Узор 1.png|150px|center]]<noinclude></noinclude> 6w0co7u5y4m1qhyebs5h6widjmnletz 0 87351 302899 208210 2026-11-04T09:38:10Z EmausBot 725 Выпраўленьне падвойнага перанакіраваньня з [[Поэма Я. Коласа «Сымон-музыка», як аўтохарактарыстыка]] на [[Поэма Я. Коласа «Сымон Музыка», як аўтохарактарыстыка]] 302899 wikitext text/x-wiki #REDIRECT [[Поэма Я. Коласа «Сымон Музыка», як аўтохарактарыстыка]] 4znek5sd4sky9u3awddmqfqzo94ab33 0 130932 302898 302823 2026-11-04T09:38:00Z EmausBot 725 Выпраўленьне падвойнага перанакіраваньня з [[Гісторыя Беларусі (1924)/Тэрыторыя і яе мінулае]] на [[Гісторыя Беларусі (1924)/I]] 302898 wikitext text/x-wiki #REDIRECT [[Гісторыя Беларусі (1924)/I]] 0o1sl1mhfur7anhok6wp2g9hw9pv9hd 0 130933 302894 302825 2026-11-04T09:37:20Z EmausBot 725 Выпраўленьне падвойнага перанакіраваньня з [[Гісторыя Беларусі (1924)/Беларускія землі ў ХІ—ХІІІ в.]] на [[Гісторыя Беларусі (1924)/II]] 302894 wikitext text/x-wiki #REDIRECT [[Гісторыя Беларусі (1924)/II]] 7gdumvnx4pz5g3wuldbwnij0y1c8naj 0 130934 302895 302829 2026-11-04T09:37:30Z EmausBot 725 Выпраўленьне падвойнага перанакіраваньня з [[Гісторыя Беларусі (1924)/Беларускія землі ў эпоху самастойнасьці]] на [[Гісторыя Беларусі (1924)/III]] 302895 wikitext text/x-wiki #REDIRECT [[Гісторыя Беларусі (1924)/III]] ef51gopage7k77kv2tlsjbemrx18i8q 0 130935 302896 302832 2026-11-04T09:37:40Z EmausBot 725 Выпраўленьне падвойнага перанакіраваньня з [[Гісторыя Беларусі (1924)/Беларусь у складзе Вялікага Княства Літоўскага]] на [[Гісторыя Беларусі (1924)/IV]] 302896 wikitext text/x-wiki #REDIRECT [[Гісторыя Беларусі (1924)/IV]] 6i6yiplb590smw6qwq78fti8sgqyrf0 0 130936 302897 302835 2026-11-04T09:37:50Z EmausBot 725 Выпраўленьне падвойнага перанакіраваньня з [[Гісторыя Беларусі (1924)/Пачатак шляхецкае фэодальнае дзяржавы]] на [[Гісторыя Беларусі (1924)/V]] 302897 wikitext text/x-wiki #REDIRECT [[Гісторыя Беларусі (1924)/V]] 4pww8rzy4r6aksdte21lz7440opo7fv 104 130946 302891 302876 2026-11-04T07:24:30Z Gleb Leo 2440 302891 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude><section begin="38"/>съ пляшачками подъ крылцами! Заглѣдзилиси и отыйшлиси отъ воды. Крукъ тоды скоренько къ водзѣ, зачерпнувъ у водну пляшу гоючія воды, у другую — живучія, поднявся и поляцѣвъ, понёсъ воду̀ къ Иваньку. Приносиць ёнъ воду̀, Иванька узявъ ды кручанёнка и разыдравъ пыпыламъ. Тоды узявъ гоючія воды, узливъ на кручанёнка, кручанёныкъ згоився; узливъ живучія воды — кручанёныкъ отжився. Бывъ кручаненыкъ хорошій, а то ящо полѣпшивъ. Тоды Иванька кажець: злетай ды доповни мнѣ пляшачки! Узявъ крукъ пляшачки, схувавъ подъ крыльлемъ, набравъ пругожихъ стужекъ, и пыляцѣвъ. Приляцѣвъ енъ къ водзѣ, а тамъ узновъ бабы сидзяць съ кочо́ргыми, и никого ня пускаюць. Што тутъ робиць? Отляцѣвъ ёнъ трошку отъ воды, ды такъ якъ ляцѣвъ, и кинувъ истушки. Бабы побѣгли сыбираць истушки, а крукъ скоренько къ водзѣ, зачерпнувъ у обѣдви пляшачки, и пыляцѣвъ. Узявъ Иванька воду, отжививъ кыня, отдавъ круку кручанёнка-дзяцёнка, и поѣхыли у дворъ. Отдавъ Иванька воду̀ гоючую и живучую Дзѣвцы Пылынянцы; яна и гово́риць яму: можа ты мяне обманюешъ, треба цябе посѣчь! Иванька кажець: сячи сабѣ! Узяла яна топоръ и посѣкла Иваньку на дробныя частички. Тоды узяла гоючія воды, спырснула яго, — цѣло згоилося. Узяла живучія воды ды спырснула, — Иванька уставъ. «Ахъ, кажець якъ я смашно бывъ заснувъ!» Бывъ Иванька пругожій, а то ящо пругожѣйшій ставъ! Панъ тоды кажець Дзѣвцы-Пылынянцы: здзѣлай и мнѣ гэдыкъ! Дзѣвка-Пылынянка узяла сякерку ды й посѣкла пана на дробные кывалычки, уложила у горщокъ и зварила. А Иванька посватылиси зъ Дзѣвкый-Пылынянкый и пожанилиси, и стали жиць. {{Водступ|2|em}}''Дер. Андрейчики, ряснян. вол. сѣнн. у.'' {{Водступ|2|em}}{{smaller|Со словъ кр. Онуфрія, 64 лѣтъ, записалъ кр. Кириллъ Тимофеевъ.}} {{Водступ|2|em}}Въ ''Гомельскомъ у.'' сказка варьируется такъ: Три сына старика стерегли сѣно; меньшой, Иванюшка дурачекъ, поймалъ кобылу. Она привела за собой табунъ лошадей во дворъ, и тамъ родила конька для Иванюшки. Поѣхали братья въ сваты, по дорогѣ Иванюшка поднялъ золотое перо. Братья стали пытать: «ти нема у кого дѣвокъ, душъ со три?» Вѣдьма предложила имъ своихъ дочерей, и когда они легли спать, конь Иванюшки вызвалъ его и предупредилъ, что вѣдьма хочетъ ихъ убить. Братья спасаются, одѣвшись въ одежды дочерей вѣдьмы. Она убила своихъ дочерей. Далѣе, братья поступили на службу къ царю. Умные начали завидовать дураку и вслѣдствіе ихъ клеветъ, тотъ посылался царемъ къ вѣдьмѣ за золотыми яблоками, за золотыми скрынками, и потомъ — «дознатца, чаго три дни сонца ня усходило?» Исполняя послѣднее порученіе, Иванюшка встрѣтилъ на дорогѣ «рыбину упе́ракъ ракѝ» проглотившую безъ Божьей воли семь кораблей съ людьми, человѣка, переливавшаго воду изъ стакана въ стаканъ, за то, что во время «шинкарства» подмѣшивалъ воду въ вино, и наконецъ, «неправедную судьдю,» котораго черви «сточили.» Узнавъ отъ Бога, что солнце не всходило три дня потому, что морская дѣвка хотѣла его поймать, Иванюшка долженъ былъ доставить потомъ и морскую дѣвку. Окончаніе сказки сходное съ приведенною выше. {{Водступ|2|em}}{{smaller|Слич. Афан. VII, 121. Садовн. 187. Чубин. 290.}} <section end="38"/><noinclude></noinclude> bron8lsqqb69rpt3f04exmzmdz7u1ok 104 130947 302890 302877 2026-11-04T07:24:17Z Gleb Leo 2440 302890 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude> <section begin="39"/>{{ц|'''39. Шиварь-молодзецъ.'''|памер=120%}} {{Водступ|2|em}}У которымъ-то царстви, ну тольки ня ў томъ, у которымъ мы живёмъ, живъ сабѣ дзѣдъ ды баба. Жили яны дужо довго, ну ня было у ихъ дзяцей. Подъ старось ня могли яны ужо своими трудами большими заробиць сабѣ хлѣба; вотъ дзѣдъ и нанявся у пана за лясника быць. Идзе́ць ёнъ разъ пы лясу, кыло большо́го болота. Видзиць, пыляцѣла зъ гестаго болота вутка. Пошовъ енъ пы болоту, и видзиць у кусци дванатцыць вуциныхъ яецъ. Ёнъ узявъ ихъ и понёсъ домовъ. Принёсъ домовъ гетыя яйцы, и кажець баби: на̀ табѣ, баба, гетыя яйцы, спражи ты мнѣ яе́шню! Тая баба стала на яго кричаць: «што ты, дуракъ, говоришь? У насъ нема дзяцей, а ты хочешь, кабъ я табѣ спекла яешню. Идзи приняси лубку, я буду высѣдживаць дзяцей!» Дзѣдъ пошовъ принёсъ лубку, постлавъ соломы, поклавъ яйцы. Сѣла баба на яйцы и сядзиць. Сядзи, сядзи тая баба — иссѣдзилася на товкачъ, а дзяцей ня вывела. Сядзи, сядзи баба, — иссѣдзилася на ложку, и вывела одзинатцыць сыновъ, а дванатцатаго Ивана Шиваря, добраго мылойца. {{Водступ|2|em}}Не ростуць яны пы годахъ, а ростуць по числахъ, и выросли большіе. Тоды говоруць яны бацьку: идзи, татъ, пыпроси у пана дванатцыць дзесяцинъ ляда! Пошовъ дзѣдъ къ пану, ставъ просиць; просивъ, просивъ и выпросивъ ляда. Приходзиць домовъ и гово́риць: «ну, сынки: панъ давъ намъ дванатцыць дзесяцинъ лѣсу. Идзиця, сячиця яго!» — Идзи жъ, татка, у кузьню, здзѣлай намъ дванатцыць топоровъ пы дванатцыць пудовъ! Пошовъ дзѣдъ у кузьню, здзѣлавъ дванатцыць топоровъ пы дванатцыць пудовъ; хоцѣвъ принесци, ды ни во́днаго не поднявъ. Приходзиць домовъ и кажець: здзѣлавъ я топоры, идзиця, бяриця! Пошли сыны, узяли топоры и почали сѣчь лѣсъ. Стали сѣчь: который сяче́ць, который дзяре́ць — и высѣкли за дзень дванатцыць дзесяцинъ лѣсу. Пришли домовъ и говоруць: ну, татъ, мы ужо повысякли увесь лѣсъ. Идзи цяперъ къ пану, пыпроси дванатцыць бочекъ овса! Пошовъ дзѣдъ къ пану, ставъ просиць овса; просивъ, просивъ — давъ панъ овса. Пришовъ ёнъ домовъ: ну, кажець: идзиця, бяриця овёсъ, панъ давъ! Узяли яны овёсъ и за ’дзинъ дзень засѣяли усё своё поле. Тэй овесъ якъ рэсци, дыкъ рэсци, — ставъ уже поспѣваць. На̀ табѣ: унадзився нѣхто у гетый овёсъ, ставъ яго биць, лумаць, пусто́шиць. Стали сыны тые пилнуваць овса. Одзинъ пилнувавъ — ня упилнувавъ, другій пилнувавъ — ня упилнувавъ, и такъ уси. Наконцы пошовъ пилнуваць Иванъ Шиварь, добрый мылодзецъ. Пришовъ ёнъ у вовёсъ. А посяродъ овса стоявъ большій дубъ. Отъ ёнъ у гетый дубъ наторкавъ зялёнаго овса, сѣвъ поколо дуба и пилнуець. У самую по́вночь прибѣгаець у вовёсъ кобыла, а за ёю прибѣгли дванатцыць жерабцовъ — золотая шарсцинка, сяребраная шарсцинка, золотый копытокъ, сяребраный попытокъ. Прибѣгла кобыла къ дубу, и стала рваць зъ дуба овесъ. Тутъ Иванька Шиварь, добрый молодзецъ, схвацивъ яѐ за гриву и ставъ биць. Бивъ ёнъ яѐ, бивъ, убивъ по колѣно у зямлю и говориць: ага, будзешъ ходзиць у мой овёсъ? Яна гово́риць: буду! Ставъ ёнъ знова яѐ биць. Бивъ, бивъ, убивъ по брухо. А што, будзешъ ходзиць у мой овёсъ? — Буду! Енъ яѐ знова ставъ биць. Бивъ, бивъ — убивъ по вуши. «А што, будзешъ ходзиць у мой овёсъ?» — Нѣ, ня буду! Ёнъ тоды выцягъ яѐ изъ зямли, сѣвъ <section end="39"/><noinclude></noinclude> oa33nk29650q99vmsw2uosho94b3kvw 104 130951 302887 2026-11-04T06:43:39Z Gabix 3485 /* Не правераная */ Новая старонка: «ты не послухавъ — вотъ табѣ и бяда. Али я ў гетой бядзѣ табѣ пумогу, а будзець табѣ ящо большая бяда. Идзи скажи пану, хай дась намъ три дни попиць, поѣсь, погуляць, и хай дась намъ три горошины по три пуды, а то ў бабы ёсь три Мухины, што отразу человѣка зъѣд...» 302887 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude>ты не послухавъ — вотъ табѣ и бяда. Али я ў гетой бядзѣ табѣ пумогу, а будзець табѣ ящо большая бяда. Идзи скажи пану, хай дась намъ три дни попиць, поѣсь, погуляць, и хай дась намъ три горошины по три пуды, а то ў бабы ёсь три Мухины, што отразу человѣка зъѣдаюць!» Давъ имъ царь три дни попиць, поѣсь, погуляць и давъ три горошины по три пуды. Погуляли яны и поѣхыли. Ѣхыли, ѣхыли, пріѣжжаюць къ калиновому мосту. Конь говориць: «я жъ пойду, походжу трошку, а ты сядзь на камень и глядзи, бы цяперъ съ комина сыплютца искры, а якъ станець дымъ ици, то ты свисни, я й прибягу!» Сѣвъ енъ на камень, глядзѣвъ, глядзѣвъ, усё искры сыплютца. Ажны во пошовъ и дымъ. Енъ свиснувъ, конь прибѣгъ и кажець: садзись скорѣй ды поѣдземъ! Сѣвъ ёнъ на кыня и поѣхыли. Пріѣжжаюць туды, баба ляжиць на койцы, кыло яѐ само дуды, а на ихъ мухи сидзяць. Конь кажець на Иваньку Шивара, добраго молойца: кидай ты одну горошину мухинамъ! Енъ кинувъ, мухины стали ѣсь горошину, а самодуды и зайграли. Баба кажець: цишеця вы, мнѣ й такъ тошно! Кинувъ Иванька другую горошину, мухины стали яѐ ѣсь, а баба знову гово́риць: цишиця вы, мнѣ й такъ тошно! Кинувъ Иванька послѣднію горошину, мухины зновъ кинулись ѣсь яѐ, а самодуды зайграли. Тоды баба узяла ды ихъ поцёрла, яны перастали йграць, баба й заснула. Иванька Шиварь, добрый молодзецъ, схвацивъ самодуды и поѣхувъ. Прошнулася баба, убачила, што нема самодудовъ, сѣла на ступу, товкачомъ погоняець, помяломъ услѣдъ заметаець, и побѣгла у догонъ. Чуць не ухвацила яна Иваньку Шивара, али енъ ужо пераѣхавъ черазъ калиновый мостъ. Вывярнувся ёнъ къ баби, баба и кричиць: «што, Иванька Шиварь, добрый молодзецъ, коній звёвъ?» — Звёвъ, бабушка! — «Дочокъ моихъ зъѣвъ?» — Зъѣвъ, бабушка! — «Самопитный жбанъ звёзъ?» — Звёзъ, бабушка! — «Самодуды ўзявъ?» — Узявъ, бабушка! — «Ну, прощай, Иванька Шиварь, добрый молодзецъ!» — Прощай, бабушка! Поѣхывъ енъ къ цару, отдавъ самодуды. То̀ було яму̀ хорошо, а то ще полѣпшало. {{Водступ|2|em}}Тоды браты говоруць сами съ собой: во якъ яму̀ усе удаетца! Якъ бы намъ яго страбиць: ци зарѣзыць, ци забиць? А другіе кажуць: нѣ, зарѣзыць ци забиць — грѣхъ, а лучьче скажемъ пану, што якъ мы ѣхыли, дыкъ видзѣли — плавыець у чавеньчику Дзѣвка Красавка. Дыкъ енъ яго пошлѐць за ёй, ёнъ не дыставиць, и самъ згинець!.. Пришовъ царъ на токъ, яны и говоруць: вотъ што, ваша царское вяличаство: якъ мы ѣхыли, дыкъ видзѣли плавыець у чавеньчику Дзѣвка Красавка, ды тыкая пригожая, што и сказаць няможно. Пошлиця Иваньку Шиваря, ёнъ вамъ яѐ дыставиць. Пришовъ царъ домовъ. Пришовъ домовъ и говориць: «што ты, Иванька Шиварь, добрый молодзецъ, щиро и вѣрно мнѣ служишь?» — Щиро и вѣрно, ваша царское вяличаство! — «Ды ящо не соўсимъ. Вотъ што браты твоѐ говорили: якъ вы ѣхыли, дыкъ видзѣли, што у чавеньчику Дзѣвка Красавка плавыець. Дыкъ кабъ ты мнѣ яѐ дыставивъ. А шли не дыставишъ, то мой мечъ, табѣ гылыва съ плечъ!» Вышовъ Иванька Шиварь на дворъ и цяженько уздыхнувъ. Конь близко бывъ, почувъ, што енъ такъ цяжко уздыхаець и говориць: што ты, Иванька Шиварь, такъ цяжко уздыхаешъ?» — Якъ жа мнѣ ня ўздыхаць; сказавъ царъ, кабъ я дыставивъ яму̀ Дзѣвку Красавку, а шли не дыставлю, дыкъ яго мечъ, мнѣ гылыва съ плечъ! — «А што, Иванька! Я табѣ казавъ, кабъ ты не бравъ зылотого пяра, а ты не послухавъ — вотъ табѣ и бяда. Ну, ды гето<noinclude></noinclude> mewvo7bqmjggck7rrqk1h6jr5ovgulg 104 130952 302888 2026-11-04T07:17:44Z Gabix 3485 /* Не правераная */ Новая старонка: «ще не бяда, а будзець табѣ ящо большая бяда! Хай намъ дась царъ три дни попиць, поѣсь, погуляць, и хай дась намъ тываровъ усякихъ кранныхъ и бочку зъ двананцыци зялѣзными вубручами и двананцыць воловьихъ шкуръ, и разныхъ напиткувъ, наѣдкувъ. Пошли яны, пог...» 302888 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude>ще не бяда, а будзець табѣ ящо большая бяда! Хай намъ дась царъ три дни попиць, поѣсь, погуляць, и хай дась намъ тываровъ усякихъ кранныхъ и бочку зъ двананцыци зялѣзными вубручами и двананцыць воловьихъ шкуръ, и разныхъ напиткувъ, наѣдкувъ. Пошли яны, погуляли, узяли бочку и шкуры, и тывары, и напитки разные и поѣхыли. Ѣхыли, ѣхыли, ѣхыли, ѣхыли — пріѣжжаюць къ мору. Тоды Иванька Шиварь, добрый молодзецъ узявъ, развѣсивъ тывары на дубахъ ли берагу, ды поставивъ напитки, наѣдки, а самъ схувавсь. Дзѣвка-Красавка ўвидзѣла тывары, подъѣхыла ближе къ берагу, пыглядзѣла, пыглядзѣла, и поѣхыла. Ѣздзила, ѣздзила — узнова пріѣхала къ гетымъ дубамъ. Вышла на берагъ, разглѣджуець тывары. И ўвидзѣла разные напитки и наѣдки. Стала яна пиць — ѣсь, упилася и заснула. Тоды конь гово́риць: бяри яѐ, садзи у бочку, и обвивай воловьими шкурами! Енъ узявъ, уклавъ яѐ у бочку, увярцѣвъ у двананцыць шкуръ, и повёзъ. На дорози бачиць ёнъ — бяжиць парсюкъ, зылотая шарсцинка, сяребраная шарсцинка, и кажець: «Иванька Шиварь, добрый молодзецъ! не кажи, што́ я побѣгъ гэтой дорогой, а скажи, што другой!» Поѣхыли яны дальше, — бяжиць пастухъ. «Иванька Шиварь, добрый молодзецъ, скажи, куды побѣгъ парсюкъ?» Иванька Шиварь не пыказавъ яму̀ тую дорогу, пы якой побѣгъ парсюкъ, ды пыказавъ другую. Пастухъ и побѣгъ. Поѣхыли яны узнова. Ѣхыли, ѣхыли, стала яна прошинатца. Якъ пывярнулася — шесь зялѣзныхъ вубручовъ пераломилиси и шесь воловьихъ шкуръ перарвалиси. И опяць заснула. Пріѣхыли яны у дворъ: якъ пывярнулася — шесь зялѣзныхъ вубручовъ пераломилиси, и шесь воловьихъ шкуръ перарвалиси, и яна вышла зъ бочки. Царь и повёвъ яѐ у покой. Иваньку Шивару то́ було хорошо, а то ще полѣпшало. Царь хоцѣвъ на тэй Дзѣвцы Красавцы жанитца, а яна кажець: кыли дыставишъ мнѣ зъ мора зылотую скрынку мою и сяребраный ключикъ, дыкъ пойду зы цябе, а не дыставишъ, дыкъ не пойду! Позвавъ царь Иваньку: «ну што, Иванька Шиварь, щиро и вѣрно мнѣ служишь?» — Щиро и вѣрно, ваша царское вяличаство! — «Ну, ды ще не соўсимъ: дыставъ ты мнѣ зъ мора зылотую скрынку Дзѣвки-Красавки и сяребраный ключикъ, А коли не дыстанешъ, дыкъ мой мечъ, табѣ гылыва съ плечъ!» Вышовъ Иванька на дворъ и цяженько уздыхнувъ. Конь недалёко бывъ, почувъ, што ёнъ такъ цяжко уздыхаець, и гово́риць: «чаго ты Иванька Шиварь, добрый молодзецъ, такъ цяжко уздыхаешъ?» А енъ кажець: якъ жа мнѣ ня ўздыхаць, кыли скызавъ царь, кабъ я дыставивъ зъ мора зылотую скрынку Дзѣвки Красавки и сяребраный ключикъ, а кыли не дыставлю, то яго мечъ — мнѣ гылыва съ плечъ. — «А што? ци я табѣ не казавъ, кабъ ты не бравъ зылотого пяра. А ты не послухавъ, узявъ — вотъ табѣ и бяда. Гето бяда, дакъ бяда, и я скажу, што бяда. Ну, ды йдзи скажи, хай дась намъ три дни попиць, поѣсь, повесялитца!..» Ну, попили яны три дни, поѣли, погуляли, повесялились, и поѣхыли. Ѣхыли, ѣхыли, пріѣхыли яны къ тому морю. Конь и говориць: ну, я пойду, трошку походжу, а ты ляжъ и ляжи. И будзець тутъ ици дѣлая стада ра́кувъ, дыкъ ты не бяри ни воднаго рака, а тольки ззаду будзець ици кривый маленькій рачикъ, дыкъ ты яго й ўлови. Стануць тоды раки просиць цябе, кабъ ты пусцивъ яго, а ты не пускай, скажи, кабъ принясли табѣ тыя вещи!.. Вотъ Иванька Шиварь лёгъ и глядзиць. Глядзѣвъ, глядзѣвъ — повзуць раки — цѣлое мора! И енъ не бравъ ни воднаго, а<noinclude></noinclude> fn3g99qepryvohbiz5xfq8sht5nldx6 0 130953 302892 2026-11-04T07:24:59Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = 38. Золотое перо | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/37|37. Тридцать три, два и одинъ]] | наступны = Бѣлорусскій сборникъ (1885—...» 302892 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = 38. Золотое перо | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/37|37. Тридцать три, два и одинъ]] | наступны = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/39|39. Шиварь молодецъ]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf" from="253" to="259" fromsection="38" tosection="38" /> {{Выроўніваньне-канец}} nfyb0zrfqcm4eanyx4m6gtqsq1u9o4i 104 130954 302893 2026-11-04T09:05:00Z Gabix 3485 /* Не правераная */ Новая старонка: «увидзѣвъ, што назадзѣ повзе́ць кривый маленькій рачикъ, енъ яго и ўловивъ. Стали тоды тэя раки просиць яго, кабъ енъ отдавъ имъ рачика: отдай, кажуць, намъ гетаго рачика, гето нашъ братъ меньшій! Енъ гово́риць: нѣ, ня ’тдамъ: дыстаньця мнѣ зъ мора зылотую с...» 302893 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude>увидзѣвъ, што назадзѣ повзе́ць кривый маленькій рачикъ, енъ яго и ўловивъ. Стали тоды тэя раки просиць яго, кабъ енъ отдавъ имъ рачика: отдай, кажуць, намъ гетаго рачика, гето нашъ братъ меньшій! Енъ гово́риць: нѣ, ня ’тдамъ: дыстаньця мнѣ зъ мора зылотую скрынучку и сяребраный ключикъ Дзѣвки-Красавки! Пуплыли яны искаць тыхъ вящей. Искали, искали — не найшли. Ажны бяжиць парсюкъ зылотая шарсцинка, сяребраная шарсцинка и говориць: «што табѣ, Иванъ Шиварь, добрый молодзецъ, треба тутъ?» — Ды треба мнѣ дыстаць у мори зылотую скрынучку и сяребраный ключикъ Дзѣвки-Красавки. Ды вотъ раки йскали, не найшли!... Якъ сказавъ енъ такъ, гетый парсюкъ бовць у мора и поплывъ. Поплывъ и поплывъ, и раки за имъ, — и цягнуць зылотую скрынучку и сяребраный ключикъ. Узявъ Иванька гетыя вещи, отдавъ имъ кривого рака, подзякувавъ и поѣхувъ. {{Водступ|2|em}}Пріѣхувъ къ цару, отдавъ вещи. Ну гета Дзѣвка-Красавка ня любиць цара ды любиць Ивана Шивара, добраго молойца. Вотъ тоды ужо и царь ставъ шукаць злуча́я, кабъ якъ нибудзь яго страбиць. Приказавъ енъ своимъ слугамъ подоиць двананцыць кобылъ и вялѣвъ гето мылоко спариць, ускипяциць. Тэя ўскипяцили мылоко; призвавъ царь Ивана и гово́риць: «я хочу цябе пыкупаць у кобылинымъ мылоцѣ!» Вышовъ Иванька Шиварь на дворъ и цяженько уздыхнувъ. Конь близко бывъ, почувъ, што енъ такъ цяжко уздыхаець, и гово́риць: што, Иванька Шиварь, добрый молодзецъ, такъ цяжко уздыхаешъ?» — Якъ жа мнѣ ня уздыхацъ? Сказавъ царь, што хочець мяне ў кобылинымъ мылоку пыкупаць. А яно такое жаркое, што ня можно подыйци къ яму! — «Глядзи жъ, Иванька Шиварь: якъ скажуць табѣ лѣзць у коцёлъ, дыкъ ты напромилуй Богъ проси: привядзиця мнѣ мойго кыня: хай жа ёнъ пуплачець по мнѣ.» Вотъ пошли яны къ котлу. Иванька ставъ просиць цара, кабъ привяли яму̀ кыня: «хай жа ёнъ пуплачець по мнѣ!» Тоды царь гово́риць: «ну, идзиця привядзиця яго кыня!» Привяли слуги кыня; енъ подыйшовъ къ котлу и ўпусцивъ три слязины лёду по три пуды. Иванька ускокнувъ у коцелъ, покупався тамъ и вылязъ. И то бывъ красивъ, а то ще покрасивѣвъ. Бачиць царь, што Иванъ Шиварь, добрый молодзецъ попригожѣвъ у мылоцѣ, захоцѣвъ енъ и самъ пукупатца, и гово́риць слугамъ: подойдя вы зновъ двананцыць кобылъ и нагрѣйця мылоко, якъ тоды награвали. Слуги пыдоили двананцыць кобылъ и спарили мылоко. Пришовъ царь къ котлу, а къ яму̀ и пыдойци нельзя отъ жару. Ну, каець: привядзиця жъ и мнѣ изъ стайни самаго лѣпшаго кыня, хай ёнъ по мнѣ пуплачець! Тэя слуги пошли, привяли кыня, а конь ня йдзе́ць къ котлу, бо дужо жарко, а тольки скачець кыло котла. Царь ждавъ, ждавъ, дый ускочивъ у коцёлъ — и спарився тамъ... {{Водступ|2|em}}А Дзѣвка Красавка зъ Иваномъ Шиваромъ добрымъ молойцомъ ожанилася, и цяперь живуць. И здзѣлыли пиръ на ўвесь міръ. И я тамъ бывъ, медъ-вино пивъ; повусамъ цякло, а ў ротъ не пупало. {{Водступ|2|em}}''Г. Сѣнно. Мѣщ.'' {{smaller|Петръ Николаевъ Кубинскій.}} {{ц|'''40. Ладька.'''|памер=120%}} {{Водступ|2|em}}Жили сабѣ три браты; одного звали Ладзька. Жили яны бѣдно, не було имъ ни ў чёмъ удачи. Вотъ и пошли яны ў свѣтъ доли искаць. Ишли, ишли, приходзюць у<noinclude></noinclude> 61cbpu9ef0lbzn7eysdf4oi15epby41