Старонка:Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf/265

<mediawiki xmlns="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/ http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11.xsd" version="0.11" xml:lang="be">
  <siteinfo>
    <sitename>Вікікрыніцы</sitename>
    <dbname>bewikisource</dbname>
    <base>https://be.wikisource.org/wiki/%D0%93%D0%B0%D0%BB%D0%BE%D1%9E%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D1%81%D1%82%D0%B0%D1%80%D0%BE%D0%BD%D0%BA%D0%B0</base>
    <generator>MediaWiki 1.48.0-wmf.3</generator>
    <case>first-letter</case>
    <namespaces>
      <namespace key="-2" case="first-letter">Мультымедыя</namespace>
      <namespace key="-1" case="first-letter">Адмысловае</namespace>
      <namespace key="0" case="first-letter" />
      <namespace key="1" case="first-letter">Размовы</namespace>
      <namespace key="2" case="first-letter">Удзельнік</namespace>
      <namespace key="3" case="first-letter">Размовы з удзельнікам</namespace>
      <namespace key="4" case="first-letter">Вікікрыніцы</namespace>
      <namespace key="5" case="first-letter">Размовы пра Вікікрыніцы</namespace>
      <namespace key="6" case="first-letter">Файл</namespace>
      <namespace key="7" case="first-letter">Размовы пра файл</namespace>
      <namespace key="8" case="first-letter">MediaWiki</namespace>
      <namespace key="9" case="first-letter">Размовы пра MediaWiki</namespace>
      <namespace key="10" case="first-letter">Шаблон</namespace>
      <namespace key="11" case="first-letter">Размовы пра шаблон</namespace>
      <namespace key="12" case="first-letter">Даведка</namespace>
      <namespace key="13" case="first-letter">Размовы пра даведку</namespace>
      <namespace key="14" case="first-letter">Катэгорыя</namespace>
      <namespace key="15" case="first-letter">Размовы пра катэгорыю</namespace>
      <namespace key="102" case="first-letter">Аўтар</namespace>
      <namespace key="103" case="first-letter">Размовы пра аўтара</namespace>
      <namespace key="104" case="first-letter">Старонка</namespace>
      <namespace key="105" case="first-letter">Размовы пра старонку</namespace>
      <namespace key="106" case="first-letter">Індэкс</namespace>
      <namespace key="107" case="first-letter">Размовы пра індэкс</namespace>
      <namespace key="710" case="first-letter">TimedText</namespace>
      <namespace key="711" case="first-letter">TimedText talk</namespace>
      <namespace key="828" case="first-letter">Модуль</namespace>
      <namespace key="829" case="first-letter">Размовы пра модуль</namespace>
      <namespace key="1728" case="first-letter">Event</namespace>
      <namespace key="1729" case="first-letter">Event talk</namespace>
    </namespaces>
  </siteinfo>
  <page>
    <title>Старонка:Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf/265</title>
    <ns>104</ns>
    <id>130954</id>
    <revision>
      <id>302987</id>
      <parentid>302902</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T09:02:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Gleb Leo</username>
        <id>2440</id>
      </contributor>
      <origin>302987</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5556" sha1="gec58m7e5jbzl6c5lkvjdqdbe5tr6f0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Gabix&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;39&quot;/&gt;увидзѣвъ, што назадзѣ повзе́ць кривый маленькій рачикъ, енъ яго и ўловивъ. Стали тоды тэя раки просиць яго, кабъ енъ отдавъ имъ рачика: отдай, кажуць, намъ гетаго рачика, гето нашъ братъ меньшій! Енъ гово́риць: нѣ, ня ’тдамъ: дыстаньця мнѣ зъ мора зылотую скрынучку и сяребраный ключикъ Дзѣвки-Красавки! Пуплыли яны искаць тыхъ вящей. Искали, искали — не найшли. Ажны бяжиць парсюкъ зылотая шарсцинка, сяребраная шарсцинка и говориць: «што табѣ, Иванъ Шиварь, добрый молодзецъ, треба тутъ?» — Ды треба мнѣ дыстаць у мори зылотую скрынучку и сяребраный ключикъ Дзѣвки-Красавки. Ды вотъ раки йскали, не найшли!... Якъ сказавъ енъ такъ, гетый парсюкъ бовць у мора и поплывъ. Поплывъ и поплывъ, и раки за имъ, — и цягнуць зылотую скрынучку и сяребраный ключикъ. Узявъ Иванька гетыя вещи, отдавъ имъ кривого рака, подзякувавъ и поѣхувъ.

{{Водступ|2|em}}Пріѣхувъ къ цару, отдавъ вещи. Ну гета Дзѣвка-Красавка ня любиць цара ды любиць Ивана Шивара, добраго молойца. Вотъ тоды ужо и царь ставъ шукаць злуча́я, кабъ якъ нибудзь яго страбиць. Приказавъ енъ своимъ слугамъ подоиць двананцыць кобылъ и вялѣвъ гето мылоко спариць, ускипяциць. Тэя ўскипяцили мылоко; призвавъ царь Ивана и гово́риць: «я хочу цябе пыкупаць у кобылинымъ мылоцѣ!» Вышовъ Иванька Шиварь на дворъ и цяженько уздыхнувъ. Конь близко бывъ, почувъ, што енъ такъ цяжко уздыхаець, и гово́риць: што, Иванька Шиварь, добрый молодзецъ, такъ цяжко уздыхаешъ?» — Якъ жа мнѣ ня уздыхацъ? Сказавъ царь, што хочець мяне ў кобылинымъ мылоку пыкупаць. А яно такое жаркое, што ня можно подыйци къ яму! — «Глядзи жъ, Иванька Шиварь: якъ скажуць табѣ лѣзць у коцёлъ, дыкъ ты напромилуй Богъ проси: привядзиця мнѣ мойго кыня: хай жа ёнъ пуплачець по мнѣ.» Вотъ пошли яны къ котлу. Иванька ставъ просиць цара, кабъ привяли яму̀ кыня: «хай жа ёнъ пуплачець по мнѣ!» Тоды царь гово́риць: «ну, идзиця привядзиця яго кыня!» Привяли слуги кыня; енъ подыйшовъ къ котлу и ўпусцивъ три слязины лёду по три пуды. Иванька ускокнувъ у коцелъ, покупався тамъ и вылязъ. И то бывъ красивъ, а то ще покрасивѣвъ. Бачиць царь, што Иванъ Шиварь, добрый молодзецъ попригожѣвъ у мылоцѣ, захоцѣвъ енъ и самъ пукупатца, и гово́риць слугамъ: подойдя вы зновъ двананцыць кобылъ и нагрѣйця мылоко, якъ тоды награвали. Слуги пыдоили двананцыць кобылъ и спарили мылоко. Пришовъ царь къ котлу, а къ яму̀ и пыдойци нельзя отъ жару. Ну, каець: привядзиця жъ и мнѣ изъ стайни самаго лѣпшаго кыня, хай ёнъ по мнѣ пуплачець! Тэя слуги пошли, привяли кыня, а конь ня йдзе́ць къ котлу, бо дужо жарко, а тольки скачець кыло котла. Царь ждавъ, ждавъ, дый ускочивъ у коцёлъ — и спарився тамъ...

{{Водступ|2|em}}А Дзѣвка Красавка зъ Иваномъ Шиваромъ добрымъ молойцомъ ожанилася, и цяперь живуць. И здзѣлыли пиръ на ўвесь міръ. И я тамъ бывъ, медъ-вино пивъ; повусамъ цякло, а ў ротъ не пупало.

{{Водступ|2|em}}''Г. Сѣнно. Мѣщ.'' {{smaller|Петръ Николаевъ Кубинскій.}}
&lt;section end=&quot;39&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;40&quot;/&gt;{{ц|'''40. Ладька.'''|памер=120%}}

{{Водступ|2|em}}Жили сабѣ три браты; одного звали Ладзька. Жили яны бѣдно, не було имъ ни ў чемъ удачи. Вотъ и пошли яны ў свѣтъ доли искаць. Ишли, ишли, приходзюць у
&lt;section end=&quot;40&quot;/&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gec58m7e5jbzl6c5lkvjdqdbe5tr6f0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Старонка:Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf/268</title>
    <ns>104</ns>
    <id>130958</id>
    <revision>
      <id>302990</id>
      <parentid>302980</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T09:05:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Gleb Leo</username>
        <id>2440</id>
      </contributor>
      <origin>302990</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5492" sha1="ihzsq92lj5fojfqu0qi85ib2ku17txv" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Gabix&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;40&quot;/&gt;пошовъ, человѣка забивъ, и гусельки отыбравъ. Идзе́ць Ладзька. Гусельки играюць, кій скачець, а на ўстрѣчу яму̀ идзець человѣкъ съ пугый. Давай, каець, пымѣняемъ пугу на гусельки!» — А што твыя пуга? пытаетца Ладзька. — «А мыя пуга тыкая, што тольки скажи: пужка-посвистушка, подыми гето войсько! — и хуць якое побитое войсько, — дыкъ ина подымиць!» Пымѣнявъ Ладзька гусельки, на дужку и дошовъ. Пройшовъ Ладзька троху, скушно яму̀ стало. Енъ и кажець кію: кій, мой вѣрный слуга! идзи гетыго человѣка заби и гусельки отбяри! Кій пошовъ и гето здзѣлывъ. Идзе́ць Ладзька дали: гусельки йграюць, кій скачець, дужка свищець — вясёло яму! А на ўстрѣчу человѣкъ съ сякирой идзе́ць. «Пымѣняемъ, каець, сякиру на гусельки!» —А што твыя сякира? пытаетца Ладзька. — «А моя сякира тыкая, што кыли ёй прикажешь, то хуць якій до́мъ за нычь зрубиць!» Пымѣняли яны. Пройшовъ троху Ладзька — скушно яму̀ стало. Енъ и кажець кію: кій, мой вѣрный слуга! Идзи, гетыго человѣка заби и гусельки отбяри! Кій человѣка забивъ и гусельки отыбравъ. Идзе́ць Ладзька: гусельки йграюць, кій скачець, дужка свищець, сякира зы пыясо́мъ тырчиць — вясёло яму! Приходзиць енъ ны кыролевское поле, обнимаець яго цёмна ночь. Кажець Ладзька сякири: «зруби мнѣ за но́чь домъ, полутче кыролевскыго!» Яна и зрубила. Ны другій дзень уставъ король, видзиць, што стоиць ны яго доли дворецъ, и пысылаець узнаць, хто тамъ ёсь, и кабъ енъ къ кыролю явився. «Якую енъ праву мѣвъ безъ мойго пызволеньня строиць дворецъ ны моёй зямли?» Посланцы пошли, а Ладзька пывялѣвъ кію зъ двыра ихъ пригнаць. Усердзився король, пыславъ войсько. Якъ увидзивъ Ладзька, што войсько идзець, дыкъ енъ и скызавъ кію: кій, мой вѣрный слуга! Идзи поби гето войсько! Кій пошовъ и добивъ усё. Король пыславъ войська ящо больше, а кій и тое побивъ. Пошовъ тоды самъ король къ Ладзьку съ поклонымъ, и ставъ яго просиць милосьци. Ладзька кажець: а што будзець, — я табѣ усё войсько подыму? Король кажець: што хочешь, бяри, тольки пыдыми! Ладзька кажець: отдай зы мяне свою дочку замужъ, и отдай мнѣ гето ўсё поле, дзѣ стоиць мой дворецъ! Король сыгласився. Вотъ Ладзька кажець: пужка-посвистушка, подыми усё гето войсько! Пужка якъ стала бѣгаць ды свистаць — ўсё войсько устало! Скоро яны сыйграли свадзьбу.

{{Водступ|2|em}}И я тамъ ны вясельли бывъ, мёдъ-вино пивъ, ды вусамъ цякло, а ў роци ня було. Дали мнѣ скыворо́ду, й побѣгувъ пы горо́ду; дали мнѣ чепялу, я побѣгувъ пы сялу; а якъ дали мнѣ смыкъ — я зы вороты шмыкь! И уцёкъ...

{{Водступ|2|em}}''Д. Сапѣги, латыгов. в. сѣнн. у.''

{{Водступ|2|em}}{{smaller|Запис. учит. нар. уч. Громузовъ. См. Чубин. 37, 409.}}
&lt;section end=&quot;40&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;41&quot;/&gt;{{ц|'''41. Тремъ — сынъ.'''|памер=120%}}

{{Водступ|2|em}}Вотъ было сабѣ такъ у бацьки три сыны. Пошли яны расъ на хвоту, ходзили, ходзили, ничого не найшли. Рызыйшлиси яны по днымъ, и кажуць одзинъ одному: кыли хто кого на́йдзець, гукайця тоды усихъ! Вотъ идзе́ць меньшій братъ, и видзиць — стоиць дупъ, а на дубу гняздзечко. Полѣсъ ёнъ на дупъ, — у гняздзечку мальчикъ, Ставъ енъ тоды гукаць братовъ, Гукавъ, гукавъ, догукався сяредняго брата; сяредній
&lt;section end=&quot;41&quot;/&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ihzsq92lj5fojfqu0qi85ib2ku17txv</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Старонка:Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf/269</title>
    <ns>104</ns>
    <id>130959</id>
    <revision>
      <id>302981</id>
      <timestamp>2026-11-05T12:06:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Gabix</username>
        <id>3485</id>
      </contributor>
      <comment>/* Не правераная */ Новая старонка: «гукавъ, гукавъ, догукався большаго брата. Меньшій братъ узявъ мальчика, навязавъ на по́исъ и спусцивъ зъ дубу. Принясли яго домовъ, стали ксциць — ниякъ именьня не прикладуць. Думыли, думыли и дали яму̀ ймя Трёмъ-сынъ. Вотъ меньшій братъ кажець: я опишу я...»</comment>
      <origin>302981</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5837" sha1="cp4b67pczfj7deg40dvknteiilnjx1i" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Gabix&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;гукавъ, гукавъ, догукався большаго брата. Меньшій братъ узявъ мальчика, навязавъ на по́исъ и спусцивъ зъ дубу. Принясли яго домовъ, стали ксциць — ниякъ именьня не прикладуць. Думыли, думыли и дали яму̀ ймя Трёмъ-сынъ. Вотъ меньшій братъ кажець: я опишу яму̀ на ксцины жрябенка! сяредній кажець: а я опишу сядло! А большій кажець: а я опишу уздэчку! Ну, тэй мальчикъ якъ рэсци, дыкъ рэсци — ни по годахъ, ды по часахъ, вырысъ вяликій. Пошовъ енъ расъ къ сусѣдзимъ, яму̀ сусѣдзи говоруць: «што ты ў ихъ будзешъ жиць? ѣдзь отъ ихъ, бяри свойго кыня и сядло и уздэчку.» Енъ пришовъ домовъ и кажець: отцы моѐ милые, я ня буду у васъ жиць! Яны кажуць: зъ Богомъ сабѣ, Трёмъ-сынъ! Меньшій вывявъ кыня, сяредній вынясъ сядло, большій вынясъ уздэчку. Собрали яго и выправили, поѣхувъ ёнъ. Ѣхувъ, ѣхувъ, ѣхувъ, ѣхувъ, — ажъ сядзиць птахъ — за семъ вёрстъ видно отъ яго. Подъѣхувъ енъ къ птаху и хоцѣвъ яго схапиць. Тольки за яго, а птахъ пыднявся и пыляцѣвъ, осталыся одно пяро у яго ў рукахъ. Поѣхывъ ёнъ съ тымъ пяромъ дали. Якъ выстновиць пяро, такъ усё поле и освѣциць. Ѣхывъ ёнъ, ѣхывъ, и пріѣхывъ ды царя. Царъ нанявъ яго къ сабѣ зы конюха, коній чисциць.

{{Водступ|2|em}}Вотъ, ставъ енъ у царя жиць, ставъ коній дыглядаць. Другіе жъ конюхи идуць чисциць коній — царъ имъ свѣчки подае́ць, а Трёмъ-сынъ и свѣчекъ не бяре́ць и вычисциць лучче за ўсихъ коній своихъ. Царъ усё дзивитца, што тэя бяруць свѣчки, а ёнъ нѣ, ды лучче за ихъ вычисциць. Стали конюхи яму̀ завидываць, стали за имъ пыдглядываць. Одзинъ узявъ и прокруцивъ дзирку съ своѐ стайни въ яго, дыкъ празъ тую дзирку освяцило и гэтую стайню. Тэй увидзивъ пяро, ды пошовъ къ царю и сказавъ: затымъ ёнъ свѣчекъ не бяре́ць, што у яго ёсь пяро птаха. Вышовъ царъ на ганыкъ и гукаець: «Трёмъ-сынъ, ходзи сюды! Казали, што ў цябе ёсь пяро птаха. Отдай яго мнѣ!» Трёмъ-сынъ и отдавъ. Нызаўтраго рано вышовъ царъ на ганыкъ и гукнувъ Трёмъ-сына: Трёмъ-сынъ, ходзи сюды! Пришовъ Трёмъ-сынъ, царъ и кажець: «дыставивъ ты мнѣ пяро, дыставъ ты мнѣ й птаха!» Трёмъ-сынъ заплакувъ и пошовъ къ свойму коню. Конь спрашуець: чаго, Трёмъ-сынъ, плачешъ?» — Якъ жа мнѣ ня плакыць, коею? Скызавъ мнѣ царъ: дыставивъ ты мнѣ пяро, дыставъ и птаха!.. — «Не плачъ, Трёмъ-сынъ, гэто не бида, бида будзець ўперадзѣ. Идзи скажи царю, хай дась два пуды пшаницы, два вядры горѣлки и шесь корытцувъ!» Царъ дыставивъ усё гэто, Трёмъ-сынъ и поѣхувъ на тымъ конѝ. Ѣхыли, ѣхыли, пріѣхыли къ большой горѣ. Налили яны тоды два корытцы горѣлки, насыпали два корытцы пшаницы и пыставили на горѣ. Конь кажець: я жъ пойду походжу, а ты подлѣзь подъ корытцо и глядзи: якъ приляциць птахъ, зьѣсь одно корытцо пшаницы, выпъець одно корытцо горѣлки, и пераляциць на другое корытцо горѣлки. Тоды ты яго лови!.. Трёмъ-сынъ такъ и здзѣлывъ. Уловили птаха и доѣхыли. Пріѣхыли у дворъ, отдали птаха царю. Поставивъ Трёмъ-сынъ кыня на стайню, самъ пошовъ отдыхаць. Нызаўтраго рано выйшувъ царъ на ганыкъ и ўзнова гукаець Трёмъ-сына. «Ну, Тремъ-сынъ, дыставивъ ты мнѣ пяро, дыставивъ птаха, вотъ жа на мори на лоточцы плаваець Настася-Прекрася, дыставъ мнѣ яе!» Пошовъ Тремъ-сынъ къ коню и заплакувъ. «Чаго ты, Тремъ сынъ, плачешь?» — Якъ жа мнѣ не плакыць? Скызавъ мнѣ царъ: дыставивъ ты мнѣ пяро, дыставивъ ты мнѣ, птаха, дыставъ мнѣ — на мори на лоточцы плаваець&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cp4b67pczfj7deg40dvknteiilnjx1i</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Старонка:Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf/270</title>
    <ns>104</ns>
    <id>130960</id>
    <revision>
      <id>302982</id>
      <timestamp>2026-11-05T12:06:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Gabix</username>
        <id>3485</id>
      </contributor>
      <comment>/* Не правераная */ Новая старонка: «Настася Прикрася! — «Ну, не плачъ, Трёмъ-сынъ: гэто не бида, бида будзець ўперадзѣ. Идзи скажи цару, хай ѣдзець на мѣсто, ныкупляець красныго тывару!» Царъ поѣхувъ, накуплявъ красныго тывару и отдавъ Трёмъ-сыну. Поѣхыли яны ўзнова. Ѣхыли, ѣхыли, пріѣхыли на...»</comment>
      <origin>302982</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5934" sha1="lkiaawytr6528kijbqeiuhe6oh5mi68" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Gabix&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;Настася Прикрася! — «Ну, не плачъ, Трёмъ-сынъ: гэто не бида, бида будзець ўперадзѣ. Идзи скажи цару, хай ѣдзець на мѣсто, ныкупляець красныго тывару!» Царъ поѣхувъ, накуплявъ красныго тывару и отдавъ Трёмъ-сыну. Поѣхыли яны ўзнова. Ѣхыли, ѣхыли, пріѣхыли на море. Конь и говориць Тремъ-сыну; разьвѣсь тываръ ли берагу. И якъ будзець плусци у лоточцы Настася Прикрася, скажець: «сподмана!» Ты кажи: красный тываръ. Ина выйдзець и будзець торгуваць у цябе тывары, а я лопну копыто́мъ по лоточцы, лотычка и пуплувѐць. Ты яѐ возьми, и вядзи къ цару!.. Такъ яны и здзѣлыли. Узяли Настасю Прикрасю и привяли къ цару.

{{Водступ|2|em}}Назаўтраго рано выйшла Настася Прикрася на ганыкъ, гукнула Трёмъ-сына и гогориць: «дыставивъ ты пяро, дыставивъ ты птаха, дыставивъ ты мяне. Ёсь у моѐ матушки на мори ны вокошку повилёны, дыставъ ихъ мнѣ!» Трёмъ-сынъ заплакувъ и пошовъ къ коню. «Чаго, Трёмъ-сынъ, плачетъ?» — Якъ жа мнѣ не плакыць? Скызала мнѣ Настася Прикрася: ёсь у моѐ матушки на мори ны вокошку повилёны, дыставъ ты мнѣ ихъ. — Ну, не плачъ, Тремъ-сынъ! Гэто ня бида, бида будзець ўперадзѣ! Садзись, поѣдземъ!» Ѣхыли, ѣхыли, пріѣхыли къ мору. Конь говориць: ты жъ стань ля мора, а я пуплыву пы повилёны. И глядзи: ныли будуць красныя бурковки скыкаць, дыкъ не вярнуся, а кыли бѣлыя, дыкъ вярнуся!.. Нырнувъ конь у мора; Тремъ-сынъ ждже́ць. Якъ заскочуць красныя бу̀рковки, якъ зыплачець Трёмъ-сынъ!.. Ажны пылядзиць — скачуць бѣлыя бу̀рковки. Ставъ енъ ратъ. Ажъ скоро и конь плувѐць, и нясець у зубахъ повилёны. Ну, поѣхыли яны домовъ. Отдавъ Тремъ-сынъ повилены Настаси Прикраси, постановивъ коня на стайню, а самъ пошовъ отдыхаць.

{{Водступ|2|em}}Назаўтраго рано выйшла Настася Прикрася на ганыкъ, гукаець Трёмъ-сына. «Ёсь, каець, у моѐ матушки на мори привязыно двананцыць жерапцовъ на двананцыць лунцеговъ1 а тринанцытая кыбылица на тринанцыць лунцуговъ; дыставъ ихъ мнѣ!» Тремъ-сынъ заплакывъ и пошовъ къ коню. «Чаго, Тремъ-сынъ, плачетъ?» — Якъ жа мнѣ не плакыць? Скызала мнѣ Настася-Прикрася: ёсь у моѐ матушки на мори привязыно двананцыць жерапцовъ на двананцыць лунцуговъ, а тринанцытая кыбылица на тринанцыць лунцуговъ; дыставъ ты мнѣ ихъ.-«Не плачъ, Тремъ-сынъ! Гэто бида не бида, бида будзець ўперадзѣ! Поѣдземъ!» Пріѣхыли узнова къ мору. Конь кажець: «ты жъ стань ля мора, а я пойду грысци лунцуги. Упе́рытъ буду грысци ў кыбылицы. Кыбылица пыбяжиць, а за ёй уси жерапцы. Дыкъ ты якъ будзець бѣхчи кыбылица, хватай яѐ, и ѣдзь къ Настаси Прикраси!» Такъ и здзѣлыли. Прибѣгли жерапцы за кыбылицый у дворъ. Настася-Прикрася выйшла на ганыкъ, заманила ихъ; коськи моё, коськи!.. Яны ёй и зарзали.

{{Водступ|2|em}}Назаўтраго рано выйшла Настася Прикрася на ганыкъ, гукнула Тремъ-сына и кажець: «дыставивъ ты пяро, дыставивъ ты птаха, дыставивъ ты мяне, дыставивъ ты маѣ повилёны, дыставивъ двананцыць жерапцовъ на двананцыць лунцуговъ, а тринанцутую кыбылицу на тринанцыць лунцуговъ, — дыставъ та мнѣ гоющія воды и живущія!» Заплакывъ Тремъ-сынъ и пошовъ къ коню. «Чаго та, Тремъ-сынъ, плачетъ?» —Якъ жа мнѣ не плакыць; сказала Настася Прикрася дыставиць гоючія воды и живущія! — «Во гэто бида, дыкъ бида!.. Али жъ ничо́го, поспробуемъ! Идзи къ цару, нехай дась ножъ!» Пошовъ Тремъ-сынъ къ цару, узявъ ножъ. Ну, кажець конь: садзись на мяне, поѣдземъ!» Сѣвъ Тремъ-сынъ и поѣхыли. Ѣхыли, ѣхыли, пріѣжжаюць къ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lkiaawytr6528kijbqeiuhe6oh5mi68</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Старонка:Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf/271</title>
    <ns>104</ns>
    <id>130961</id>
    <revision>
      <id>302983</id>
      <timestamp>2026-11-05T12:21:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Gabix</username>
        <id>3485</id>
      </contributor>
      <comment>/* Не правераная */ Новая старонка: «рацѣ. «Ну, Трёмъ-сынъ, бяри ножъ, рѣжъ мнѣ пузо. И якъ прилецяць круки ды сядуць ны мяне, ты лови. Стануць яны просиць, кабъ ты пусцивъ, ты й скажи, кабъ принясли намъ гоющія воды и живущія.» Трёмъ-сынъ такъ и здзѣлувъ, поймавъ кручанёнка. Крукъ пыляцѣвъ и при...»</comment>
      <origin>302983</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5428" sha1="54xijsms09zgnwzqkb5a2gp5w5vya8q" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Gabix&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;рацѣ. «Ну, Трёмъ-сынъ, бяри ножъ, рѣжъ мнѣ пузо. И якъ прилецяць круки ды сядуць ны мяне, ты лови. Стануць яны просиць, кабъ ты пусцивъ, ты й скажи, кабъ принясли намъ гоющія воды и живущія.» Трёмъ-сынъ такъ и здзѣлувъ, поймавъ кручанёнка. Крукъ пыляцѣвъ и принёсъ воды гоющія и живущія. Трёмъ-сынъ рызодравъ кручанёнка, пумазавъ яго водою, енъ и отжився. Пумазавъ кыня — конь отжився. «Ну, каець, Тремъ-сынъ: садзись пыскорѣй, дзяржись пыкрапчѣй, поѣдземъ, а то вылециць на насъ цмокъ, спалиць цябе и мяне!» Уссѣвъ ёнъ и поѣхувъ. Ня ўспѣвъ далеко отъѣхыць, якъ ляциць за имъ цмокъ съ огнёмъ, и па́лиць яго со ўсихъ сторонъ. Вотъ, вотъ бы сусимъ згорѣць, али недалеко дворъ бывъ; уско́чили яны у дворъ; цмокъ и пыляцѣвъ ни съ чимъ.

{{Водступ|2|em}}Отдавъ Трёмъ-сынъ воду̀ гоющую и живущую Настаси Прикраси. «Нѣ, кажець, постой, можа ты манѝшъ!» И ссѣкла яму̀ гылову̀. Тоды узяла, спорснула водой гоющей и живущей, ёнъ и отживъ. То бывъ пригожъ, а то ще попригожѣвъ! Царъ тоды гово́риць Настаси Прикраси: здзѣлый и мнѣ такъ! Яна й порубила яго на куски. А съ Тремъ-сыномъ пыбралиси и живуць.

{{Водступ|2|em}}''Д. Латыпово, ульян. вол. сѣнн. у.''

{{Водступ|2|em}}{{smaller|Со словъ кр-ки Марьи Николаевой, 48 лѣтъ, записалъ кр. Иванъ Клащенокъ. Сравн. Малор. разск. и пред. Драгоманова, стр. 286. Тремъ сына нашли разбойники. Прекрасна Настасья посылаетъ его и за намистомъ. Воду гоющую и живущую замѣняетъ горячее молоко, въ которомъ панъ „зовсімъ изпікся, ажъ облізъ.“ Чубинск. 290. Садовн. 73.}}

{{ц|'''42. Дра-птахъ.'''|памер=120%}}

{{Водступ|2|em}}Живъ бывъ такъ сабѣ одзинъ богатый человѣкъ. И було ў яго три сыны: старшій бывъ разумный, сяредній такъ сабѣ — ни туды ни сюды, а меньшій бывъ дурачокъ — Иванъ дурачокъ. Бывъ у гэтыго богатыра садъ преболшенный-вяликій, а ў саду, яблунка стыяла — яблычко зылотое, яблычко сяребраное. Скоро казка кажетца, ды ня скоро дзѣло дзѣетца — унадзився у гэтый садъ нѣйкій зло́дзя: кожныя ночи у садзи бываець, зылотыя и сяребраныя яблучки оббиваець, сучьча обла́муець. Ставъ дзѣдъ радзитца съ сынами, якъ бы гэтаго злодзю ўловиць. И пырадзилиси такъ, што треба имъ гэтыя яблунки пилнуваць; упе́рытъ пойдзиць бо́льшій сынъ, за большимъ сяредній, а ме́ньшому хуць ици посли усихъ, а хуць соўсимъ ня йци. Ну, пошовъ на першую ночь злодзю пилнуваць большій сынъ, разумный-то. Ходзивъ, ходзивъ ёнъ пы саду. Якъ пыдъ повночь — зыхоцѣлося яму̀ спаць. Ёнъ и заснувъ. Назаўтраго рано приходзиць бацька ў садъ, бачиць — яблуки обклюваны, сучча оббиты, а вартовщикъ ничо́го ня чувъ, не бачивъ. Ставъ ёнъ сваритца на сына, што енъ никого ня ўпилнувавъ; ды дзѣлыць ужо нечаго. На другую ночь ици у садъ сяреднему сыну пылнуваць злодзю. Тэй дошовъ, ходзивъ, ходзивъ пы саду, Богу молився, а якъ пыдъ повночь — и заснувъ. Приходзиць рано бацька — узнова яблуки пуклюваты, сучча оббиты, а сынъ ничо́го ня чувъ, ня видзѣвъ. Посваривсь ёнъ ны яго дый пошовъ. Давъ Богъ смерканьне, приходзитца черада Ивану дурачку ици злодзю пилнуваць. Енъ проситца ици, а бацька кажець: «куды табѣ, дураку, ици! Кыли разумные ходзили, не ўловили,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>54xijsms09zgnwzqkb5a2gp5w5vya8q</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>302986</id>
      <parentid>302983</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T09:00:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Gleb Leo</username>
        <id>2440</id>
      </contributor>
      <origin>302986</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5509" sha1="0ksc3cqxmmr3z3o7n6g74n2d4knymfc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Gabix&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;41&quot;/&gt;рацѣ. «Ну, Трёмъ-сынъ, бяри ножъ, рѣжъ мнѣ пузо. И якъ прилецяць круки ды сядуць ны мяне, ты лови. Стануць яны просиць, кабъ ты пусцивъ, ты й скажи, кабъ принясли намъ гоющія воды и живущія.» Трёмъ-сынъ такъ и здзѣлувъ, поймавъ кручанёнка. Крукъ пыляцѣвъ и принёсъ воды гоющія и живущія. Трёмъ-сынъ рызодравъ кручанёнка, пумазавъ яго водою, енъ и отжився. Пумазавъ кыня — конь отжився. «Ну, каець, Тремъ-сынъ: садзись пыскорѣй, дзяржись пыкрапчѣй, поѣдземъ, а то вылециць на насъ цмокъ, спалиць цябе и мяне!» Уссѣвъ ёнъ и поѣхувъ. Ня ўспѣвъ далеко отъѣхыць, якъ ляциць за имъ цмокъ съ огнёмъ, и па́лиць яго со ўсихъ сторонъ. Вотъ, вотъ бы сусимъ згорѣць, али недалеко дворъ бывъ; уско́чили яны у дворъ; цмокъ и пыляцѣвъ ни съ чимъ.

{{Водступ|2|em}}Отдавъ Трёмъ-сынъ воду̀ гоющую и живущую Настаси Прикраси. «Нѣ, кажець, постой, можа ты манѝшъ!» И ссѣкла яму̀ гылову̀. Тоды узяла, спорснула водой гоющей и живущей, ёнъ и отживъ. То бывъ пригожъ, а то ще попригожѣвъ! Царъ тоды гово́риць Настаси Прикраси: здзѣлый и мнѣ такъ! Яна й порубила яго на куски. А съ Тремъ-сыномъ пыбралиси и живуць.

{{Водступ|2|em}}''Д. Латыпово, ульян. вол. сѣнн. у.''

{{Водступ|2|em}}{{smaller|Со словъ кр-ки Марьи Николаевой, 48 лѣтъ, записалъ кр. Иванъ Клащенокъ. Сравн. Малор. разск. и пред. Драгоманова, стр. 286. Тремъ сына нашли разбойники. Прекрасна Настасья посылаетъ его и за намистомъ. Воду гоющую и живущую замѣняетъ горячее молоко, въ которомъ панъ „зовсімъ изпікся, ажъ облізъ.“ Чубинск. 290. Садовн. 73.}}
&lt;section end=&quot;41&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;42&quot;/&gt;{{ц|'''42. Дра-птахъ.'''|памер=120%}}

{{Водступ|2|em}}Живъ бывъ такъ сабѣ одзинъ богатый человѣкъ. И було ў яго три сыны: старшій бывъ разумный, сяредній такъ сабѣ — ни туды ни сюды, а меньшій бывъ дурачокъ — Иванъ дурачокъ. Бывъ у гэтыго богатыра садъ преболшенный-вяликій, а ў саду, яблунка стыяла — яблычко зылотое, яблычко сяребраное. Скоро казка кажетца, ды ня скоро дзѣло дзѣетца — унадзився у гэтый садъ нѣйкій зло́дзя: кожныя ночи у садзи бываець, зылотыя и сяребраныя яблучки оббиваець, сучьча обла́муець. Ставъ дзѣдъ радзитца съ сынами, якъ бы гэтаго злодзю ўловиць. И пырадзилиси такъ, што треба имъ гэтыя яблунки пилнуваць; упе́рытъ пойдзиць бо́льшій сынъ, за большимъ сяредній, а ме́ньшому хуць ици посли усихъ, а хуць соўсимъ ня йци. Ну, пошовъ на першую ночь злодзю пилнуваць большій сынъ, разумный-то. Ходзивъ, ходзивъ ёнъ пы саду. Якъ пыдъ повночь — зыхоцѣлося яму̀ спаць. Ёнъ и заснувъ. Назаўтраго рано приходзиць бацька ў садъ, бачиць — яблуки обклюваны, сучча оббиты, а вартовщикъ ничо́го ня чувъ, не бачивъ. Ставъ ёнъ сваритца на сына, што енъ никого ня ўпилнувавъ; ды дзѣлыць ужо нечаго. На другую ночь ици у садъ сяреднему сыну пылнуваць злодзю. Тэй дошовъ, ходзивъ, ходзивъ пы саду, Богу молився, а якъ пыдъ повночь — и заснувъ. Приходзиць рано бацька — узнова яблуки пуклюваты, сучча оббиты, а сынъ ничо́го ня чувъ, ня видзѣвъ. Посваривсь ёнъ ны яго дый пошовъ. Давъ Богъ смерканьне, приходзитца черада Ивану дурачку ици злодзю пилнуваць. Енъ проситца ици, а бацька кажець: «куды табѣ, дураку, ици! Кыли разумные ходзили, не ўловили,
&lt;section end=&quot;42&quot;/&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0ksc3cqxmmr3z3o7n6g74n2d4knymfc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Старонка:Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf/272</title>
    <ns>104</ns>
    <id>130962</id>
    <revision>
      <id>302984</id>
      <timestamp>2026-11-06T06:53:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Gabix</username>
        <id>3485</id>
      </contributor>
      <comment>/* Не правераная */ Новая старонка: «а табѣ ўжо уловиць!» Али-тку якъ-ни-якъ ды ўпросився. Пошовъ енъ у садъ, Богу пымолився, узлѣзъ на яблыну, сѣвъ на вилочкахъ и сядзиць. Сядзѣвъ, сядзѣвъ — никого нема. Ажъ у самую по́внычъ ляциць Дра-птахъ — освяцила увесь садъ, ды якъ затарарахаець! Стала...»</comment>
      <origin>302984</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5700" sha1="pqmx6ija4ca2rmlufv46481s8f5fkgq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Gabix&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;а табѣ ўжо уловиць!» Али-тку якъ-ни-якъ ды ўпросився. Пошовъ енъ у садъ, Богу пымолився, узлѣзъ на яблыну, сѣвъ на вилочкахъ и сядзиць. Сядзѣвъ, сядзѣвъ — никого нема. Ажъ у самую по́внычъ ляциць Дра-птахъ — освяцила увесь садъ, ды якъ затарарахаець! Стала яна сучча оббиваць, яблуки клюваць, а енъ мѣцився, мѣцився, ды якъ ха̀пиць Дра-птаха за хвостъ. Енъ ирванувся и пыляцѣвъ, тольки пяро осталыся у Ивана-дурачка. Давъ Богъ дзень, приходзиць бацька у садъ, видзиць — и яблуки цѣлы и сучча ня ’ббиты. «Ну, каецъ: никого ня було, затымъ и цѣлы!» И не давъ вѣры Ивану дурачку, што енъ бачивъ Дра-птаха. Приходзиць Иванъ дурачокъ у хату, вынувъ пяро Дра-птаха зъ-за пазухи, такъ усю хату и освяцило, ажъ зьяець. Якъ тольки бацька увидзѣвъ пяро, зыхоцѣлось яму̀ якъ-ниякъ уловиць Дра-птаха. Вотъ енъ насушивъ сухаровъ, и распусцивъ своихъ сыновъ по ўсихъ сторонахъ. Бо́льшому давъ сухаровъ больше: «табѣ, кажець, треба за ўсихъ больше ици!» Сяреднему давъ сухаровъ сяре́дня: &lt;ref&gt;Нарѣчіе колич.&lt;/ref&gt; «табѣ треба ици сяредня!» А Ивану дурачку давъ за ўсихъ меньше: «табѣ треба за ўсихъ меньше ици!»

{{Водступ|2|em}}Пошли ўси три браты у дорогу. Ишли, ишли, пытомилиси и ѣсци зыхоцѣли. Большій сѣвъ ля возяра, ѣсь сухари, водой запиваець. Ажъ прибѣгаець вовкъ: «человѣчекъ, дай мнѣ хлѣбца хуць разовъ съ пятокъ укусиць!» А тэй кажецъ: ахъ ты, вовчища-дурнища, ты идзѣ бывъ, туды й идзи! а мнѣ дорога ящо вяликая, мнѣ самому треба. — «Дай, каець: на злую годзину и я табѣ знадобенъ буду!» — О, знадобникъ нашовся! Идзи сабѣ, убирайся! Вовкъ побѣгъ дальше. Бяжиць, бяжиць, бачиць — сяредній братъ ли раки сухари ѣсь, водой запиваець. Прибѣгъ къ яму: «добрый дзень табѣ, человѣчекъ!» — На здоровъе! — «Дай мнѣ, человѣчекъ, хуць разкѝ на три укусиць хлѣба!» — Ахъ ты, вовчища-дурнища! Ты идзѣ бывъ, туды й идзи, а мнѣ дорога ящо вяликая, мнѣ самому треба! — «Дай, каець, человѣчекъ: на злую годзину я табѣ знадобенъ буду!» — Убирайся ты, гэткій знадобникъ! Ты во пыдъяси, ды й по́йдзешъ сабѣ, куды захочетъ, а мнѣ треба во ици шукаць Дра-птаха!... Побѣгъ вовкъ дальше, ажъ видзиць— сядзиць меньшій братъ, Иванъ дурачокъ, надъ водой, ѣсь хлѣбъ и водой зыпиваець. Прибѣгъ енъ къ яму: «добрый дзень табѣ, Иванька!» — На здоровъе! — «Ци не давъ бы ты мнѣ скольки-небудзь хлѣбца укусиць?» — Зачимъ? Можно: садзись во, ды й ѣжъ, до́ будзець! Сѣвъ вовкъ, и ѣвъ скольки хоцѣвъ. Подъѣли, тоды вовкъ кажець на Ивана дурачка: «садзись ны мяне, Иванька, ды поѣдземъ, куды табѣ треба!» — Ды Богъ съ тобой, идзи сабѣ, куды йшовъ; я й пѣшки пойду. Ставъ отговаруватца. Вовкъ узнова гово́риць: «садзись, Иванька! Ты тольки сядзи ды дзяржись, я самъ цябе дыставлю, куды треба!» Сѣвъ Иванька на вовка и поѣхувъ, якъ птушка ляциць.

{{Водступ|2|em}}Ѣхыли, ѣхыли, пріѣхыли у иньшая царство. Ставъ вовкъ подъ плотомъ и гово̀риць Иваньку: «ты идзи цяперъ къ цару у дворъ. Тамъ будзець склепъ на двананцыцеро двярей, на двананцыцеро замковъ, на двананцыцеро стырожовъ: у тымъ склепи Дра-птахъ сядзиць. Заразъ будуць гнаць царскихъ ко́ній на воду̀ поиць. Я свисну, собярутца моѐ братьци и погонюць тыхъ коній. Слуги пыбягуць ихъ отбораниваць, и стырожи тые пыбягуць, ты й идзи просто ў склепъ: табѣ ўси двери расчинютца, ўси&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pqmx6ija4ca2rmlufv46481s8f5fkgq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Старонка:Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf/273</title>
    <ns>104</ns>
    <id>130963</id>
    <revision>
      <id>302985</id>
      <timestamp>2026-11-06T07:05:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Gabix</username>
        <id>3485</id>
      </contributor>
      <comment>/* Не правераная */ Новая старонка: «замки отомкнутца. Тольки глядзи: Дра-птахъ пригожъ, а клѣтка ящо пригожѣй; ты Дра-птаха возьми, а клѣтки не бяри, а то сычасъ якъ тольки во́зьмесься за клѣтку, такъ уси двери позачинютца, уси замки замкнутца!» Пошовъ Иванька къ царскому двору, ажны тутъ го...»</comment>
      <origin>302985</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5858" sha1="41cfhudy6efbdfugom2yg0h8ms5felg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Gabix&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;замки отомкнутца. Тольки глядзи: Дра-птахъ пригожъ, а клѣтка ящо пригожѣй; ты Дра-птаха возьми, а клѣтки не бяри, а то сычасъ якъ тольки во́зьмесься за клѣтку, такъ уси двери позачинютца, уси замки замкнутца!» Пошовъ Иванька къ царскому двору, ажны тутъ гонюць царскихъ коне́й. Вовкъ свиснувъ, собралиси яго братьци и погнали тыхъ коній. Уси побѣгли зъ двора ихъ отбораниваць, а Иванъ тымъ часомъ у склепъ. Яму̀ ўси двери отчинилиси, и уси замки отомкнулиси. Увыйшовъ ёнъ туды, та́къ яго усяго и осіяло: Дра-птахъ пригожъ, а клѣтка ящо пригожѣйша! «Якъ яѐ покинуць? Возьму!» И цапъ за клѣтку. А тутъ уси двери хляпъ-хляпъ — позачинилиси, уси замки замкнулиси. Прибѣгли стырожи и ўзяли Ивана. Били яго, драли яго и цару дыставили. Царъ яго судзивъ три дни, а тоды на волю отпусцивъ. Пришовъ Иванъ къ вовку и плачець, и жалитца на своё безталаньне. «А, я жъ табѣ казавъ, ня рушъ клѣтки! Ну, али не плачъ, идзи другимъ разомъ за Дра-птахомъ: заразъ узнова будуць ко́ній гнаць!» Пошовъ Иванька сы плачомъ у другій разъ зы Дра-птахомъ. Ды ужо не хватався за клѣтку, и принёсъ Дра-птаха къ вовку.

{{Водступ|2|em}}«Ну, кажець вовкъ, поѣдземъ дальше! Садзись пыскорѣй, ды дзяржись пыкрапчѣй!» Сѣвъ Иванька на вовка и поѣхыли. Ѣхыли, ѣхыли и пріѣхыли у третьцее царство. Ставъ вовкъ у алешничку и гово́риць Иваньку: «Тутъ во ёсь крыница. Идзи ты къ крыницы, и будзець ици туды за водой царская дочка, и за ёй вёдры будуць кацитца. Ты рукавъ зними, ды усё кланяйся, и якъ будзець яна ли цябе ици, ты яѐ рукаво́мъ зыхваци, а руками, хронь Божа, не хватай! Ды гылову зывярни отъ яѐ, а то яна цябе вочами зьѣсь!» Пошовъ Иванька къ крыницы; бачиць — идзе́ць царская дычка, а за ёю вёдры коцютца; отъ ёнъ и ставъ кланитца, рукавъ наставивши. Яна говориць: «што ты до мяне маешъ, Иванька?» А енъ кланявся, кланявся, ды якъ хвациць яѐ руками... Яна яго узяла на руки, якъ малаго дзяценка, ды й отнесла къ цару. Царъ яго ныказавъ ды й пусцивъ: глядзи, Иванька, другій разъ не попадайся! Пришовъ Иванька къ вовку и плачець, и жалитца, што яго царъ набивъ. А вовкъ кажець: а ты мяне ня слухаешъ, та́къ табѣ й треба. Ну, али дось плакыць, идзи у другій разъ къ крыницы, ды глядзи жъ, руками не хватай яѐ, и гылову зывярни, а то яна цябе вочами зьѣсь!» Пошовъ Иванька къ крыницы, убачивъ царскую дочь, зыхвацивъ яѐ рукаво́мъ и принёсъ къ вовку.

{{Водступ|2|em}}«Ну, садзись ны мяне, Йванька, пыскорѣй, ды дзяржись пыкрапчѣй, поѣдземъ дальше!» Сѣвъ Иванька, дзяржиць у рукахъ и царевну и Дра-птаха, и пріѣхыли яны у чацьвёртые царство. Ставъ вовкъ подъ плотомъ и гово́риць ны Иваньку: «ну, Иванька, ты жъ идзи къ цару у дворъ; тамъ у стайни стоиць конь — зылотая шарсцинка, сяребраная шарсцинка, и возокъ зъ рыбъей косци. Заразъ погонюць воловъ поиць; я свисну, собярутца моѐ братьци и погонюць воловъ. Слуги уси пыбягуць сы двора воловъ отбораниваць, а ты тымъ уремямъ идзи ў стайню и возьми кыня и возокъ зъ рыбъей косци, ды тамъ дужо не зыглядувайся, а то узнова вловюць!» Ну, Иванъ пошовъ, и ўсё такъ и стало: узявъ енъ кыня зылотая шарсцинка сяребраная шарсцинка, и возокъ зъ рыбъей косци, сѣвъ ны возокъ и пріѣхывъ къ вовку.

{{Водступ|2|em}}«Ну, цяперъ, говориць вовкъ, поѣдземъ домовъ! Сѣвъ Иванька съ царевный у возочекъ, Дра-птаха узявъ, и поѣхыли, и вовкъ бяжиць. Дорогой помѣнялись яны персьнями:&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>41cfhudy6efbdfugom2yg0h8ms5felg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/39</title>
    <ns>0</ns>
    <id>130964</id>
    <revision>
      <id>302988</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:02:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Gleb Leo</username>
        <id>2440</id>
      </contributor>
      <comment>Новая старонка: «{{загаловак  | назва     = 39. Шиварь молодецъ  | безаўтара =   | год       = 1887 год  | пераклад  =   | секцыя    = Беларуская народная казка  | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/38|38. Золотое перо]]  | наступны  = Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказ...»</comment>
      <origin>302988</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="893" sha1="l7798vq3uralp2mu6822u03gdbgb0sy" xml:space="preserve">{{загаловак
 | назва     = 39. Шиварь молодецъ
 | безаўтара = 
 | год       = 1887 год
 | пераклад  = 
 | секцыя    = Беларуская народная казка
 | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/38|38. Золотое перо]]
 | наступны  = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/40|40. Ладька]]
 | анатацыі  = 
}}

{{Выроўніваньне-пачатак}}
&lt;pages index=&quot;Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf&quot; from=&quot;259&quot; to=&quot;265&quot; fromsection=&quot;39&quot; tosection=&quot;39&quot; /&gt;
{{Выроўніваньне-канец}}</text>
      <sha1>l7798vq3uralp2mu6822u03gdbgb0sy</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>302989</id>
      <parentid>302988</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T09:03:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Gleb Leo</username>
        <id>2440</id>
      </contributor>
      <origin>302989</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="893" sha1="3sdeg590smzzpx6w16g4yyxk1s1n412" xml:space="preserve">{{загаловак
 | назва     = 39. Шиварь молодецъ
 | безаўтара = 
 | год       = 1887 год
 | пераклад  = 
 | секцыя    = Беларуская народная казка
 | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/38|38. Золотое перо]]
 | наступны  = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/40|40. Ладька]]
 | анатацыі  = 
}}

{{Выроўніваньне-пачатак}}
&lt;pages index=&quot;Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf&quot; from=&quot;260&quot; to=&quot;265&quot; fromsection=&quot;39&quot; tosection=&quot;39&quot; /&gt;
{{Выроўніваньне-канец}}</text>
      <sha1>3sdeg590smzzpx6w16g4yyxk1s1n412</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/40</title>
    <ns>0</ns>
    <id>130965</id>
    <revision>
      <id>302991</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:06:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Gleb Leo</username>
        <id>2440</id>
      </contributor>
      <comment>Новая старонка: «{{загаловак  | назва     = 40. Ладька  | безаўтара =   | год       = 1887 год  | пераклад  =   | секцыя    = Беларуская народная казка  | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/39|39. Шиварь молодецъ]]  | наступны  = Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳ...»</comment>
      <origin>302991</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="889" sha1="a6f891lnej2xemc2jqyy6myw73st5rk" xml:space="preserve">{{загаловак
 | назва     = 40. Ладька
 | безаўтара = 
 | год       = 1887 год
 | пераклад  = 
 | секцыя    = Беларуская народная казка
 | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/39|39. Шиварь молодецъ]]
 | наступны  = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/41|41. Тремъ-сынъ]]
 | анатацыі  = 
}}

{{Выроўніваньне-пачатак}}
&lt;pages index=&quot;Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf&quot; from=&quot;265&quot; to=&quot;268&quot; fromsection=&quot;40&quot; tosection=&quot;40&quot; /&gt;
{{Выроўніваньне-канец}}</text>
      <sha1>a6f891lnej2xemc2jqyy6myw73st5rk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/41</title>
    <ns>0</ns>
    <id>130966</id>
    <revision>
      <id>302992</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:08:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Gleb Leo</username>
        <id>2440</id>
      </contributor>
      <comment>Новая старонка: «{{загаловак  | назва     = 41. Тремъ-сынъ  | безаўтара =   | год       = 1887 год  | пераклад  =   | секцыя    = Беларуская народная казка  | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/40|40. Ладька]]  | наступны  = Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическ...»</comment>
      <origin>302992</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="877" sha1="mgb6fr13it0rp00z4g6909h7yxy7tjr" xml:space="preserve">{{загаловак
 | назва     = 41. Тремъ-сынъ
 | безаўтара = 
 | год       = 1887 год
 | пераклад  = 
 | секцыя    = Беларуская народная казка
 | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/40|40. Ладька]]
 | наступны  = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/42|42. Дра-птахъ]]
 | анатацыі  = 
}}

{{Выроўніваньне-пачатак}}
&lt;pages index=&quot;Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf&quot; from=&quot;268&quot; to=&quot;271&quot; fromsection=&quot;41&quot; tosection=&quot;41&quot; /&gt;
{{Выроўніваньне-канец}}</text>
      <sha1>mgb6fr13it0rp00z4g6909h7yxy7tjr</sha1>
    </revision>
  </page>
</mediawiki>