Вікікрыніцы bewikisource https://be.wikisource.org/wiki/%D0%93%D0%B0%D0%BB%D0%BE%D1%9E%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D1%81%D1%82%D0%B0%D1%80%D0%BE%D0%BD%D0%BA%D0%B0 MediaWiki 1.48.0-wmf.4 first-letter Мультымедыя Адмысловае Размовы Удзельнік Размовы з удзельнікам Вікікрыніцы Размовы пра Вікікрыніцы Файл Размовы пра файл MediaWiki Размовы пра MediaWiki Шаблон Размовы пра шаблон Даведка Размовы пра даведку Катэгорыя Размовы пра катэгорыю Аўтар Размовы пра аўтара Старонка Размовы пра старонку Індэкс Размовы пра індэкс TimedText TimedText talk Модуль Размовы пра модуль Event Event talk 104 130721 303926 302218 2026-11-11T17:23:10Z RAleh111 4658 303926 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> <section begin="Dzie"/>{{gap|1.5em}}Dzież pryczyna złoha? Ci tolki ŭ samaj sapsutaj natury czaławieka?.. O, nie! pry druhich lepszych warunkach może nia byłob hetaho; może niawiestka z bratawaj ci s cieszczaj nie swaryłasiab za hołku, za nitku ad rańnia da wieczara; może rodnyja braty nie wadzilisiab za łaby za płast siena; syn dla swajho baćki nie szkadawaŭby kuska chleba, kab jon nie tak trudna prychodziŭsia.</br> {{gap|1.5em}}Tak! Mnoha miensz byłob zła na świeci, kab czaławiek mieŭ dawoli chleba; bo hałodny czaławiek stanawicca źwieram, jon zdatny na ŭsiaki prastupak. „''Dabro duszy wielmi czasta zależyć ad dabra cieła''“. („Katolik w czynie“. — O. G. Palau).</br> {{gap|1.5em}}My biełarusy żywiom najbolsz z ziamli — pracujem na haspadarcy; ale heta nasza praca wielmi nie pradukciŭna. My czasta winawacim u hetym kiepskija warunki. Tak! Może trochi winawaty i warunki, ŭ katorych nam prychodzicca żyć i pracawać, ale kab my zrabili tolki toje, szto u naszaj mocy, szto ad nas samych zależyć, to i pry kiepskich warunkach my ŭsie żylib kudy lepsz.</br> {{gap|1.5em}}U [[Biełarus (1913)/1914/2|N-ry 2]] „Biełarusa“, p. [[Аўтар:Баляслаў Пачопка|Praŭko]] zwiartaje ŭwahu na dźwie hłaŭniejszyja reczy, katoryja trymajuć nas u biednaści: adna heta toje, szto my nia ŭmiejem chadzić kala ziamli, kab jana dawała bolszy zysk, i druhaja — heta razdrableńnie naszaj ziamli na szniury. Aprocz hetaho, jaszcze pa wedle majho zdańnia staić nam na praszkodzi da dastatnaści brak roznych karysnych arhanizacyj chaŭrusoŭ.</br> {{gap|1.5em}}Z haspadara nażywajucca ŭsiakija handlary, a jon sam astajecca s pustymi rukami. I jaszcze, trudna haspadaru ŭtrymacca, kali, jak każuć, nia jdzie ŭ ruku żywina. Kali zdarycca, szto haspadaru zdochnie koń ci karowa, to heta dla haspadarki cełaja ruina. Mnoha jaszcze jość pryczyn zależnych i niezależnych ad nas, ale jość adna pryczyna, katoraja abymaje saboj bliska ŭsie pieraliczynyja i niepieraliczanyja — heta ciemnata, brak aświety. Bo praz aświetu daroha i da taho, jak lepiej dahladać ziamli, jak z jaje ciahnuć lepszy dachod i da chaurusoŭ i da chutaroŭ i da ŭsiaho inszaho. {{справа|''D. Aniśko.{{gap|1.5em}}}} {{Накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <section end="Dzie"/> <section begin="Hodzi"/><div style="margin-bottom:-0.5em; font-size:250%; font-family:Cambria; letter-spacing: -1px;"> <center>''Hodzi płakać…</center> </div> {{block center/s}} ''Hodzi płakać: śloz nie stanie,</br> {{gap|2.5em}}''Budzim wiesialicca!</br> ''Zniknie noczka, jak dzień hlanie —</br> {{gap|2.5em}}''Ǔsio zawaruszycca!</br> ''Hodzi płakać. Szto pamoże</br> {{gap|2.5em}}''Płacz u naszym hory?</br> ''Treba za pracu ǔziacca hoże,</br> {{gap|2.5em}}''Kab jaho zbyć skora.</br> ''Treba uwahi nie zwiertaci</br> {{gap|2.5em}}''Na takich, szto stała</br> ''Rodnaj mowy szanawaci</br> {{gap|2.5em}}''Nie naǔczyliś. Mała</br> ''I na takich, szto zwyczaj modaj</br> {{gap|2.5em}}''Nowaj zamianili,</br> ''Szto u naszaj pracy szkodu</br> {{gap|2.5em}}''Robiać i rabili…</br> ''Hodzi płakać! Bolsz adwahi,</br> {{gap|2.5em}}''Bolsz ciarpieńnia, siły,</br> ''Kab da lepszaj doli, żyćcia</br> {{gap|2.5em}}''Ǔwaskros kraj nasz miły. {{fine|m. Krajsk—14 h. 24/1.}} <div style="margin-bottom:-0.7em; margin-top:-1em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> {{справа|'''Pranciszak Krasoǔski.{{водступ|-1.5|em}}}} </div> {{block center/e}} {{Накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <section end="Hodzi"/> <section begin="Małady"/><div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0.7em; font-size:180%; font-family:Cambria; letter-spacing: -1px;"> <center>'''Małady araty.</center> </div> {{gap|1.5em}}— No, no! Ryż, bur! Waruszyciesia waŭkareziny! — hamoniać sielanie, pierszy raz jaszcze pośla ściudzionaj zimki wyjszaŭszyja na niwu. — No! Tpru! — niasiecca z kanca ŭ kaniec szyrokaho padjarja.</br> {{gap|1.5em}}Sonce smale biaz litości, pot curkom lijecca zy łboŭ aratajaŭ. Ptuszki aż zachlipajucca piajuć; na biarozach kukuje ziaziula.</br> {{gap|1.5em}}Wiesieła pracujuć sielanie pad pieśni ptuszak. Na kożnym sznury waruszacca, jak muraszki, wały ci koń; tolki adzin sznur lażyć biaz nikoha. Heta sznur maładoha haspadara trynadcaci hadowaho Jachima. Dzion kolki tamu Jachimawaho baćku, katory jaszcze mieŭ stolki nadziei papracawać sioleta na swaim sznuroczku, adwiazli na wiaskowy mohilnik, i Jachimu prychodzicca zamianić jaho.</br> {{gap|1.5em}}Słaby z Jachima haspadar, ale szto paczać rabić, kali ni naniać, ni paprasić niema kaho, a najhorsz, szto nima za <section end="Małady"/><noinclude></noinclude> a8dqpx9umr7rwtcvnww9u8ksdzo9qsg 104 130747 303930 302243 2026-11-11T19:17:33Z RAleh111 4658 303930 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /><div style="font-size: 92%; line-height: 1.3"></noinclude><section begin="Drabiszuny"/>{{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Drabiszuny'''</span> Wilenskaj hub. Lidz. paw. Wioska heta maje 38 chat, katoryja stajać wielmi husta. Barani Boże pażaru, dyk usia wioska pojdzie dymam, bo ǔ takoj hustacie nijak nie zdalejesz ratawać budynkaŭ; tym bolsz, szto nijakich pażarnych strumentaŭ i pryładaù u nas nimasz. Woś dobryja ludzi radziać naszym sielanam razyjścia tej na asabniaki, ale haspadary nia choczuć razumnaj rady bo, każuć, jak na miescy, to i staryja naszyja budynki trymajucca i mohuć stajać jaszcze szmat hadoǔ, a waźmi pieranosić ich na asabniaki, dyk i razsyplucca na hnilaki. Druhija każuć, szto na asabniakoch budzie horaj s paszaj, a jaszcze inszyja, szto tady budzie bolej zładziejstwa… nu i astajecca ǔsio pa staromu.</br> {{gap|1.5em}}Da nawuki tutaka ludzi nia tulacca. Jość i bahatych haspadaroǔ, katoryja i mahlib swaich dziaciej puskać u szkoły, ale hetaho nia robiać, bo nawaku nia liczuć patrebnaj, a jak tolki chłapiec padraście, dyk zaraz jaho wypraǔlajuć u Ameryku. Tamże hetyja nie hramatnyja ludzi zabywajucca, ab usim rodnym i swajej baćkaǔszczynie, katoraj nia wuczyli ich szanawać, treba.</br> {{gap|1.5em}}U susiedniaj wioscy Kuży jaszcze na zapusty było woś jakoje zdareńnie. Haspadar Wincuk Bandalewicz jechaŭ u Waranowa, akruciǔszy lejcy kala ruk. Koń spudziǔsia czahoś dy raznios i Bandalewicz doǔha ciahnuǔsia pa darozie, dy tak zbiǔsia, szto straciǔ mowu, a na treci dzień i pamior. {{справа|''Uład. Kwiecień.{{gap|1.5em}}}} <section end="Drabiszuny"/> <section begin="Rżeŭ"/>{{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Rżeǔ'''</span> Ćwierskaj hub. Da Ciabie, moj „Biełarusie“, biahu z wiestaczkaj wiasioleńkaj, z hrudźmi poǔnymi szczaścia i śloz radasnych. Chaczu padzialicca hetym z bratami i raskazaci im ab naszym żyćci na czużynie, i ab sioletnim wialikadni naszym tutaka.</br> {{gap|1.5em}}Rżeǔ pawietawy horad Ćwierskoj huberni. Cerkwaŭ tut szmat biaz liku, a nia to szto kascioła, — kapliczki nijakoj nawat nimasz, choć katalikoǔ żywie ǔ hetym horadzie ni mała. Ale heta najbolsz kataliki tolki na papierach, a ǔ żyćci jany zusim zdziczelyja pad hetym pahladam i wiera dy żyćcio duchowaje ich ni krychu ni zajmaje. Dobrych że katalikoǔ budzie kala 100 dusz. Kaliści ǔżo sabiralisia i hroszy na kapliczku, ale jak pamior pan Bukoǔski, daj Boża jamu nieba, szto kierawaǔ usiej sprawaj, to iznoǔ usio supakoiłosia.</br> {{gap|1.5em}}Swiatkawali my Wialikdzień, ale nie tak, jak dusza chacieła, nie tak, jak braty naszy ǔ Biełarusi-Maci, a sumna, z horam i ślozcami ǔ waczoch. Kamu było wiasioła i mila, a nam nieszta nudna i sumna, ǔżo i druhi dzień wialikadnia minaŭ, na sercy sumnyja chmary paǔzli wieranicaj. Ale oś na treci dzień zahlanuła jasnaie soniejka i ǔ naszyja sercy, zaświaciła kasulka wiasiołaj i radasnaj wiestki, bo pryjechaŭ z Ćwiery ks. Kanapacki, kab pacieszyć ludcoǔ — katalikoǔ na czużynie. Zahawaryli tylifony z usich kancoǔ horadu, a najbolsz ad służakaŭ zahnanych losam na zarabotki, pytajuczy dzie astanawiǔsia kali budzie nabażenstwa?</br> {{gap|1.5em}}Miesca na wialikodnaje nabażenstwa naznaczana było ŭ adnym prywatnym domie, pry aptecy p. Bukoŭskaho. Znajszliisia niejdzia ŭ pp. Bukoŭskich arhaniki (fisharmonija), znajszlisia kryżyk, abraz, zwanoczak i ampułki. Z sercam uśmiahszym paczali zbiracca naszyja braty kataliki.</br> {{gap|1.5em}}Niekalki było da wialikodnaj spowiadzi i, dziakujuczy ks. Kanapackamu, adbyli jak Boh prykazaŭ. U paławini adzinaccataj hadzini, dnia 8 krasawika (apryla) ks. Kan. wyjszaŭ z Imszoj Światoj da ŭbohaho aŭtara. Stupieńki zasłany niejkim daŭniejszym dywanom, aŭtar zbity z daszczok, staranna prybrany p. Bukoŭskaj. Czatyry świeczki z daŭnymi padświecznikami, abraz Pana Jezusa ŭkryżawanaho i dwa wialikija wazony byli azdobaj i charastwom ubohaho aŭtaryka. U pałowie nabażenstwa ks. K. mieŭ kazańnie. Usie uważna słuchali i pryjmali da sercaŭ miłyja słaŭcy. Razdaŭsia zwanok na padniasieńnie — ŭsie pakorna na kaleniach, z ślazmi radaści i z żalam pasyłali prośby da Boha. Nichto nikoha nie baczyŭ, usie szukali nadziei, paciechi i radaści ŭ malitwie.</br> {{gap|1.5em}}Skonczyłasia Imsza św.; ksiondz paczaŭ czytać litaniju da M. B., a paśla zapiejali „Pad Twaju abaronu“. Palilisia ślozy curkom, bo daczakalisia, choć raz ŭ hod, szczaśliwaho dzianioczka. U kancy „Wiasioły nam dziś dzień nastaŭ“.</br> {{gap|1.5em}}Narodu było kala 35 dusz, ŭsie zahnanyja z rodnaj staronki daloka, ad swajho kaścioła, ad usiaho ŭ czym dusza czuje patrebu i zbaŭleńnie.</br> {{gap|1.5em}}U padziaku ks. Kanapackamu, szto dawiedaŭsia sirot na czużynie ad usich z hłybokaho serca „Zapłaci Boże“! {{справа|''Braty na czużynie.{{gap|1.5em}}}} </div> {{накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <section end="Rżeŭ"/> <section begin="Kaścielnyja"/><div style="margin-bottom:0.3em; margin-top:1em; font-size:180%; font-family:Cambria; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Kaścielnyja wiedamaści.</center> </div> <div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Papieski Kansystor.</center> </div> {{gap|1.5em}}Papież Pius X sklikaje kansystor na 12 (25) maja. Na kansystory hetym buduć naznaczany nowyja kardynały. Kardynałami stanucca, jak każuć u Rymie, 5 biskupaŭ z Italii i 8 z inszych hasudarstwaŭ. <div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Arcybiskup u Pieciarburzie.</center> </div> {{gap|1.5em}}Iznoŭ hazety piszuć, szto ab kandydatach na arcybiskupa ŭ Pieciarburch jaszcze nia może być i hutarki, bo nima wiedama, ci Papież zhodzicca na toje, kab ks. W. Kluczynski pakinuŭ hena stanowiszcze. A kali i budzie heta, dyk raniej kapituła wybiare administratara arcydyecezii, a paśla ǔżo buduć dumać ab kandydatach na arcybiskupa.</br> {{gap|1.5em}}Jaszcze horsz sprawa z biskupstwam Wilenskim. Jak wiedama wilenski biskup J. E. ks. E. Roop żywie i dyecezii nie zrakajecca, dyk naprasnyja i hutarki ab biskupie ŭ Wilni. {{накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <section end="Kaścielnyja"/> <section begin="Szto"/><div style="margin-bottom:-0.3em; margin-top:1em; font-size:200%; font-family:Cambria; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Szto czuwać.</center> </div> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Wilnia.'''</span> U niadzielu 13-ho krasawika ŭ Wilni pradawalisia marki, kab hetkim paradkam sabrać hroszy na chutkuju pomacz.</br> {{gap|1.5em}}Adozwy ab hetym byli nadrukawany pa rasiejsku, pa polsku, litoǔsku i {{перанос пачатак|ży|doǔsku}}<section end="Szto"/><noinclude></noinclude> az1s4mm9e45d5a65t4vk2ag4l6wcxia 0 130973 303924 303326 2026-11-11T16:33:26Z Nejurist 840 /* */ 303924 wikitext text/x-wiki {{Загаловак | назва = Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel | аўтар = Уладзіслаў Сыракомля | год = 1854 | арыгінал = Fragmenta o Filipie z Konopi | пераклад = Nejurist | крыніца = | сэкцыя = | папярэдні = [[Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel/II|II]] | наступны = [[Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel/IV|IV]] | анатацыі = }} <poem> U ajcoŭ jezuitaŭ, ŭ miasteczku Astrohu Nasz Pilip nawuczaŭsia służyć Panu Bohu, Zhadwać rymskaje prawa, wałodać łacinaj I szmat inszaha, szto szlachta wiedać pawinna. Paczali da jaho pryhladacca bolsz pilna, Dyk zaŭważyli, szto razważaje abmylna. Jon wydatna zaswojwaŭ usio nawuczańnie, Ale ledźwie ahuczwaŭ swajo mierkawańnie, Naśmiaszyć moh chiba ci razjuszyć luboha Swaim hłupstwam ci nawat bluźnierstwam na Boha! Rostam byŭ niewysoki i wielmi ruchawy, Dyk bywała jak skoczyć sa szkolnaje ławy, U siaredzinu stanie — bałbocza j bałbocza, A ŭ zapale pramowy tak bliskajuć woczy, A rukami machaje, czaplaje studentaŭ, Dy zaŭsiody ciarpieŭ jon fijaska daszczentu. Woś naprykład: ksiondz Rytar wuczyŭ swaich wuczniaŭ, Jak należyć wykazwacca piekna i sztuczna, A tady panawała łacina adkryta I byli papularnyja hreckija mity, Dyk pramowiŭ ksiondz Rytar: «patrebna starańnie, Kab nie mowić pa-prostu nibyta sialanie, A umieć pa-łacinsku dla dobraha tonu Dadawać wyraz Fłaka<ref>Haj Walery Fłak - rymski paet I stahoddzia</ref> ci wierszyk Marona<ref>Druhoje imia Wierhilija</ref>, I uzwodzić peryjad akruhłaj budowy — Heta znak elehantnasci waszaj pramowy. Pa-druhoje, uwaha! Patrebny paŭtory! Conticuere omnes!<ref>«Usie zmoŭkli» (cytata z «Enieidy» Wierhilija)</ref> Padniać wuszy ŭhoru! Najczasciej piersanażaŭ swajho leksikonu Padbirajcie z antycznaha wy panteonu. Nie każycie: chtoś mudry ci zdolny da rady, A zawicie jaho ulubioncam {{Спасылка на Вікіпэдыю|Pałady|Палада|}}; Nie każycie, szto mużny chtoś ci wajaŭniczy, A skażycie, szto baczna ŭ im {{Спасылка на Вікіпэдыю|Marsa|Марс (міфалогія)|}} abliczcza. Kwietki treba ciapier zwać dziciatkami {{Спасылка на Вікіпэдыю|Fłory|Флора (міфалогія)|}}, Padarunkam {{Спасылка на Вікіпэдыю|Cerery|Цэрэра (міфалогія)|}} — dażynkawy zbory, Bolej jabłyk nie jabłyk, a płod ad Pamony<ref>Rymskaja bahinia sadawiny</ref>. I tak kożny spaznaje, jaki wy wuczony!» «— Nie, nie zhodny! — Pilip utrymacca nie moża: Adzin Boh stwaryŭ jabłyki, kwietki i zbożża! Dyk nawoszta czużyja bahi i bahini? Zaklikać da ich chryścijanin nie pawinien! Kali ż niechta adważna prasławiŭ Ajczynu, I użyć krasamoŭstwa my majem pryczynu, Ci nie lepiej {{Спасылка на Вікіпэдыю|Tarnoŭskim|Ян Амор Тарноўскі|Ян Амар Тарноўскі}} nazwać taho woja? Paraŭnajem hieroja z sapraŭdnym hierojem!» Spachmurnieŭ, paczarnieŭ ksiondz-prafiesar zwysz miery, Staŭ padobny da {{Спасылка на Вікіпэдыю|Zieŭsa|Зеўс|Зэўс}} z paemy Hamera, Starszym wuczniam kiŭnuŭ — i jany praz chwilinu Pakazali Pilipu swaju dyscyplinu. Nasz hieroj staŭ achwiaraj antycznych bahoŭ... Streły kpinaŭ trywożyli serca jaho, Jaszcze doŭha jon mroiŭ ich kryki ŭnaczy: «Hej, Pilip z Kanapiel! Bolej tak nie skaczy!» Pad Wialikdzień iznoŭ nasz Pilip daŭsia ŭ znaki. Kab haraczaj pabożnaści wydać adznaki, I za toje, szto judy zamuczyli Boha, Szkalary pajszli plażyć rabina z Astroha. Padbiażali z kijami k jahonaj haspodzie (Bo padobnyja imszy tady byli ŭ modzie), Piersz kryczali, paśla ataczyli siadzibu, Palacieła kamieńnie, raźbilisia szyby, Dy znajszlisia i ŭ judaŭ lichija hałowy, To adzin, to druhi byŭ da bojki hatowy, Dwa natoŭpy syszlisia ŭ swaim abureńni, Wyhukali praklony, ściskali kamieńni, Pałamali kii — paczali kułakami, Dy {{Спасылка на Вікіпэдыю|Biełona|Белона (міфалогія)|}} tady była z katalikami, Jak uziali wierch liczbaj— uraz aśmialeli I adużali wojska synoŭ Izraela. Kroŭ ciacze, ŭżo biez pamiaci niechta papadaŭ, Ale ŭsio nie spyniajecca żorstkaja zwada, Raptam ŭ samuju pałkuju huszczu zmahańnia Zabiahaje Pilip, paczynaje kazańnie: «Hej, spyniciesia, bratki! Szto heta za srodki? Praŭda, muczyli Jezusa ichnyja prodki! Ale z ich chto ŭ tym winien? Swawolle! Swawolle! Na biazzbrojnych!... na słabszych! O! Ja nie dazwolu!» I palez u siaredzinu bojki zaciataj, Dzie żydy adchwastali swajho adwakata. Nie paczuli jaho — im zdałosia, nibyta Zaachwoczwaŭ da bojki siabroŭ-jezuitaŭ. I kali b nie zamkowaja warta sa zbrojaj, Szto prybiehła zmuszać buntaroŭ da spakoju, Nasz niaszczasny Pilip moh addać Bohu duszu — Tak żydoŭski natoŭp jon źnianacku razjuszyŭ. Zbiehli ŭsie —  tolki jon la budynku rabina. Rektar heta pabaczyŭ dy pisza prawinu, Szto jamu, jak naczalniku hetaj swawoli, Pryznaczaje iznoŭ pakarańnie u szkole. A dalej byli żarty i kpiny biaskonca: Prawadyr Izraela! Žydoŭ abaronca! Ach, Pilip z Kanapiel! Ty światyja namiery Nie ŭ paru prajawiŭ, źwiedaŭ tolki chalery!... </poem> [[Катэгорыя:Паэмы Уладзіслава Сыракомлі]] [[Катэгорыя:Пераклады з польскай мовы]] [[Катэгорыя:Пераклады Вікікрыніцы]] [[pl:Fragmenta o Filipie z Konopi/Fragment III]] 537iykadimgk4oh5j8lx08p2zhhhu0k 104 131077 303955 303364 2026-11-12T08:23:06Z Gleb Leo 2440 303955 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude>тоды пусциць воду по ўсяму нашаму царству! — Ну, голубка, покажи жъ мнѣ пуць: радъ я старятца твойму сыну у помочь, кабъ мнѣ не зблудзиць!» — Добро, Иванъ Ивановичъ; коли жалаешъ, дакъ черязъ твой вумъ можа и ты станёсься живый!.. Дала яму̀ клубочекъ изъ ниточкой: куды етый клубочекъ будзець кацитца, и ты за имъ услѣдъ поспѣшай. Тамъ яго и на́йдзешъ! — «Ну, благодаримъ, старуха, табѣ за хорошія словаса̀!» Попрощавсь и пошовъ. {{Водступ|2|em}}Етый клубочекъ кацився по мохохъ, по лясохъ, по болотохъ, нѣскольки судокъ, нѣскольки уремя, и енъ за имъ ишовъ. Прико́чуетца етый клубочекъ икъ царьскому дворцу. Ли того дворца выкъ, голосъ силный дужо! Ажъ царевна збираетца на сожареньня. Етый клубочекъ було супунивсь трохи, — скоро й покацився; и укацився у вяликій садъ, дзѣ змѣй сожираець народъ, изъ дванатцацими головами. Прикацився у садъ, и супунився. Сичасъ къ яму̀ являетца якей-то молодзецъ: «здрастуй, Иванъ Ивановичъ! Што жъ, младъ, рано ты сюды заходзишъ такъ, — ци по хоци, ци по няволи?» — Добрый молодзецъ по няволи ня ходзиць, усё по хоци! — «Ну, дакъ подожджи жъ! Коли по хоци, дакъ мы съ тобой погуляемъ. А я, молодзецъ, полячу на синее море воды напитца и больше силъ набратца!..» Удругъ отъ яго и отправився. А енъ бывъ змѣй, тольки бязъ силъ яще. {{Водступ|2|em}}Нямного згодзя вязуць царевну въ акипажи, чецьвярней, и вязёць цыганъ. Обобрався у государстви, «што я убъю змѣя, поѣду зъ ёй!» А етый царь отписавъ, што хто побядзиць змѣя, тому половина царства, п на ёй жанитца, на царской доццѣ. Удругъ етому цыгану неколи було тутъ ожидаць, якъ енъ увидавъ, што сидзиць нѣйкій человѣкъ у етымъ саду. Енъ думавъ, што ето тэй самый змѣй; и ўхвацивъ царевну съ колясницы и бросивъ прямо къ яму, и лошадзей, якъ можны скорѣй завярнувъ, и поляцѣвъ шибко назадъ. Пріѣжжаець назадъ у царство, и хвалитца: «што я маленько яго приглушивъ; а якъ тольки пойду, такъ сусимъ яго прикончу, и царевна останетца жива!» {{Водступ|2|em}}Ета жъ царевна заплакала силно и зарыдала, и упала перядъ добрымъ молойцо́мъ на колѣнки, склавши бѣлыя руки: «бѣлый молодзецъ! што хоциця, то бяриця, тольки съ свѣту мяне не трябиця!» — Нѣ, голубушка, не пужайся! Ты мяне считаешъ, што я змѣй, народъ пожираю? — «Такъ, вѣрно! Я считаю цябе, што ты самый тэй, што табѣ народъ приставляюць на сожареніе!» — Нѣ, голубушка! Я нѣскольки зямель пройшовъ, кабъ приняць труду за цябе, да змѣя етаго побядзиць. Ты мяне не бойся!.. Ина ўпала перядъ имъ на колѣнки, цалуець яго руки и ноги: «коли можно, дакъ постаряйся! Ты отъ мойго отца, што захочетъ, то получишъ!» — Ну вотъ жа, голубушка, садзися и не бойся; енъ скоро будзець ляцѣць. А якъ жа мнѣ тоды увознаць цябе, коли мнѣ поможець Богъ яго побядзиць? — «А вотъ, добрый молодзецъ, по чаму можно признаць: отдамъ я своѐ два кольцы зъ руки табѣ. Тоды, коли найдзетца хто нибудзь — услучай я останусь жива — дакъ оцецъ будзець мяне посылаць подъ вянецъ. Вотъ приставъ етый самый цыганъ! Вѣрно енъ ко мнѣ будзець приставаць. А другая примѣта: ты здзѣлайся тоды либо — якимъ музыкантомъ, дакъ я усё буду цябе ожидаць. Разнаго сусловія будуць музыканты, и военные, и съ усихъ зямель, — то мнѣ усё ня будзець нравитца музыка. Якъ тольки ты доложишь, што<noinclude></noinclude> g1jojv5kjpil7zvgeh0mvskawctynmv 0 131086 303953 303379 2026-11-12T08:21:59Z Gleb Leo 2440 303953 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = 42. Дра-птахъ | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/41|41. Тремъ-сынъ]] | наступны = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/43|43. Иванъ Ивановичъ удовинъ сынъ]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf" from="271" to="274" fromsection="42" tosection="42" /> ----------- {{Крыніцы}} {{Выроўніваньне-канец}} dlvfo5t0v7sscuooyfivni7xtag9wlv 104 131349 303951 303761 2026-11-12T08:21:28Z Gleb Leo 2440 303951 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude><section begin="43"/>кажному и зубами, ну не ’дзинъ не подався. Тоды кричиць громкимъ голосомъ: «подайця ножъ, я повырѣжу!» Ножа яму̀ не позволили подаць. А ня пусцили яго къ царевни ужо й на минуту. {{Водступ|2|em}}Крикнули на того музыканта: «подходзи и бяри свою примѣту съ поязды!» Ёнъ подыйшовъ. Якъ узявся правой рукою — уси отстряли отъ одного руца, — и ў карманъ ихъ положивъ. Опяць уси тоды заплясали: «бра̀во, бра̀во, бра̀во! Вотъ хто змѣя побядзивъ!» Етый жа царь, довго ня думавши, силно узлився, и вялѣвъ силнаго жарябца вывесць съ конюшни, и привязаць етаго цыгана къ хвосту и пусциць у чистое поле. А етаго музыканта стали чисто одзѣваць, и стали зь имъ сичасъ жа свадзьбу играць. {{Водступ|2|em}}Вотъ я тамъ, в. в., на свадзьби на тэй бывъ, мёдъ-вино пивъ — по губахъ не цякло и ў роци ня було. {{Водступ|2|em}}''М. Молостовка, чертовск. у.'' {{Водступ|2|em}}{{smaller|Отъ крест. Данила Якимова, 45 л. неграмотнаго. Былъ нѣкогда кучеромъ.}} <section end="43"/> <section begin="44"/>{{ц|'''44. Празъ Ильлюшку.'''|памер=120%}} {{Водступ|2|em}}Жили сабѣ удвоихъ мужъ зъ жаной, и народзився у ихъ сынъ Ильлюшка. Проживъ ёнъ большъ дватцаци годовъ, и лежавъ дватцаць три годы на ’днымъ боку. Посьли того, пролежавъ ёнъ дватцаць три годы, приходзя къ яму̀ дзядуля — Господзь. «Што ты, Ильлюшка: воды бъ напився, ци квасу?» Ёнъ говора: могу напитца воды! И сказавъ яму̀ дзядуля прине́сци вядро воды. Такъ енъ якъ унёсъ, такъ и выпивъ. Тоды посл''ѣ'' говора: «якъ ты, Ильлюшка, маесься самъ собою?» — А во, дзядуля: мѣюся такъ, што могу отъ зямли неба достаць, а отъ неба зямли! (Дужо давъ яму̀ Господзь богатырскую силу.) Тоды говора, штобъ ёнъ унёсъ вядро квасу. Тэй якъ унесъ, такъ и выпивъ. Тоды дзядулька узновъ спрашуя: «якъ ты м''ѣ''есься, Ильлюшка?» — Нѣ, кажа, дзядуля: пустую, што крэпокъ, да ўжо такъ не могу здзѣлаць — отъ зямли неба достаць! — «Живи жъ, говора, Ильлюшка, на здоровья и очищуй свѣтъ. Прощай!» {{Водступ|2|em}}Тоды яго матка зъ бацькомъ пошли гэтакимъ уремямъ, у пятровку, якъ во й цяперъ, <ref>Сказка записана около 20-го іюня, въ петровъ постъ.</ref> пошли лядо сѣчь, а яго, значитца, кинули бо́лнаго. Тоды Ильлюшка знявъ вороты, поставивъ на ихъ бочку воды и двананцаць булокъ хлѣба, и понёсъ имъ на головѣ обѣдаць. Яны, значитца, не знаюць, што давъ яму̀ Господзь здоровья. Подходзя енъ къ ляду, бацька убачивъ, говора: нашъ Ильлюшка идзѐ! — Во̀, кажа матка: нашъ Ильлюшка такъ здзѣлая? Гэто такъ нѣхто идзе. Енъ тольки часу (т.&nbsp;е. кончины) дожидая!.. А того не увознала, што Господзь яму̀ давъ. — «Нѣ, кажа бацька: гэто нашъ Ильлюшка!» Приходзя Ильлюшка: помогай Богъ вамъ! говора. Тоды бацька зъ маткой узрадовалися, што пришовъ ихъ сынъ Ильлюшка гэтакъ. {{Водступ|2|em}}Тоды ёнъ говора: «ну, оцецъ зъ матьцю, обѣдайця, ложицясь отдыхаць, а я посякаю лядо!» Тоды оцецъ — маци пообѣдали, лягли отдыхаць, а енъ ставъ лядо сѣчь, да ня сѣчь, а такъ ирваць съ кореньнямъ. И ставъ Ильлюшка тэй лѣсъ кидаць на ’дзинъ бокъ и на другій на семъ вёрстъ, и загацивъ тымъ лѣсомъ раку Дунай на семъ верстъ. Тоды разлилася тая рака и пошла по ўсихъ сторонахъ, хоцѣла увесь свѣтъ оттопиць — крэпко загацивъ. Прошнувся яго оцецъ — маци, убачили, што ёнъ надзѣлавъ и <section end="44"/><noinclude></noinclude> nrhqmgt4lgztadu8ms8ij4oienvwfnw 0 131450 303919 303918 2026-11-11T15:24:04Z Nejurist 840 /* */ 303919 wikitext text/x-wiki {{Загаловак | назва = Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel | аўтар = Уладзіслаў Сыракомля | год = 1854 | арыгінал = Fragmenta o Filipie z Konopi | пераклад = Nejurist | крыніца = | сэкцыя = | папярэдні = [[Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel/V|V]] | наступны = [[Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel/VII|VII]] | анатацыі = }} <poem> Atrymaŭszy ranieńni na sercy i ciele, U majontku zamknuŭsia Pilip, jak pustelnik. Prywiazaŭsia da wioski, da pola, da niwy, Z haławoj zanuryŭsia da pracy rupliwaj I nanowa naładziŭ swaje aharody. Byŭ sa szlachtaj pryjazny i z prostym narodam, U wakolicy wielmi jaho szanawali. — Choć dziwak i krychu błaznawaty — kazali, Ale sercam paczciwy, sumlenny u pracy, Było b dobra, kab papracawaŭ na hramadstwa! — Tak kazali usie dy czakali nahody. Raz karol zahadaŭ sojmu zjechacca ŭ Hrodna. Abirać deputata sabralisia ŭ mieście, Było szlachty j panoŭ razam czaławiek z dźwieście. Taho, hetaha wybrać... chtoś kryknuŭ z impetam: «Abirajma Pilipa pasłom ad pawietu!» Kożny wykazaŭ dumku — niama pieraszkodaŭ, I ahulnym raszeńniem tak wynikła zhoda. Choć Pilip nie wyskokwaŭ ciapier, nieczakana Badaj adnahałosna pasłom byŭ abrany. I wa ŭdziacznaść bratam za takoje abrańnie Swaim wybarszczykam zładziŭ jon balawańnie, Dzie, ŭzdymajuczy poŭny kilich za zdaroŭje, Zakryczaŭ uraczysta: «Hej, mości-panoŭje! Chaj ża szlachta żywie! Stoŭp mahutnaj swabody I hierojskaje plemia sarmackaj parody!» – Wiwat, szlachta! — chtoś kryknuŭ druhi raz i treci: Niama ż stanu, jak szlachta, niama ŭ cełym świecie, Bolsz nichto ŭ nas nie warty bahaćcia, swabody! — Pamylajeśsia! — kryknuŭ Pilip — niama zhody! Bo u nas jość stan inszy — chacia ż nie hierboŭny, Nie miensz warty za szlachtu i budzie z joj roŭny! — Szto placiesz, panie-bracie Pilipie z Kanoplaŭ? — Chto zraŭniajecca z szlachtaj? — Wiadoma ż, chałopy! Zakryczaŭ pan Pilip, hrozna bliskaŭ waczyma: — Ich jaszcze ŭ pryniżeńni trymaje Ajczyna, Choć kali my baronim dziarżaŭnyja mieży, Chto dziaciej ścieraże nam i chleb piacze świeży? Dzie ŭradliwuju hlebu stwaryli niabiosy, Warty lepszych hierboŭ ich siakiery i kosy. Ty nibyta wajaka — dy miecz twoj, być moża, Ad pradzieda rżawieje. Jaki ż soram, Boża! Waszaj zbroi z mużyckim płuhom nie zraŭniacca — Jon bliszczyć kożny dzień ad niaspynnaje pracy! Nasz mużyk szmat stahodździaŭ na niwie karpieje I daŭno zapracaŭ sabie prywilei! Dyk jak tolki na sojm mnie udasca źjawicca Ja ŭniasu da jaho na razhlad prapazycju: Heta budzie sialanam najpiersz dapamoha: Roŭnaść pierad zakonam, jak i pierad Boham, Adzin Statut dla ŭsich, i na sojm u pałatu I sialanie, i szlachta daszluć deputataŭ. Kolki budzie karyści z takoj prapanowy! Kolki kraju dadasca zdarowych hałowaŭ! Jezuity, wiadoma, daduć im aświetu Ad kalehijumaŭ da uniwersytetaŭ. I nia budzie nijakaj dziwosnaj nawiny, Budzie ŭ szkole mużyk razam z szlachcicza synam, I da skarbu na roŭnych zapłacim padatki. «Panie-bracie» każu, dy j sialanie mnie bratki! Padymaju ja tost za zdaroŭje sialanaŭ! — I Pilip z Kanapiel z wyhladam apantanym Da haściej praciahnuŭ poŭny kielich takaju. Ale szlachta użo ad stała wybiahaje I szalona wykrykwaje z mocnaj natuhaj: «Szto? Moj hierb starażytny zraŭniaŭ jon da płuha? Szto? Chałop z maim synam zasiadzie u szkole? Szto? Padatak ad szlachty raszyŭ jon dazwolić? Jak pryjedzie na sojm — stan szlachiecki razduszyć! Hej ża, mości panowie! Abciać jamu wuszy!» — Taki homan i werchał trywaŭ stohałosny, Sto waczej na Pilipa ŭtaropili złosna Dy dastali nareszcie sto szabiel adrazu I ŭ ataku pajszli — chto lazom, a chto płazam. Pawaliŭsia Pilip, palez pa karabelu, Dy abrus zaczapiŭ — szkło ŭ pawietra ŭźlacieła, Kroŭ z winom papłyła, na padłozie kilichi... A kali szlachta złość zaspakoiła krychu, Z-pad stała jaho wyciahnuli ledź żywoha, Prywiali u paczućci, dali dapamohu. Tak jaho! Moh pradbaczyć, jakim pojdzie szlacham Toj, chto ŭzdumaŭ zraŭniać sielanina i szlachtu! </poem> [[Катэгорыя:Паэмы Уладзіслава Сыракомлі]] [[Катэгорыя:Пераклады з польскай мовы]] [[Катэгорыя:Пераклады Вікікрыніцы]] [[pl:Fragmenta o Filipie z Konopi/Fragment VI]] d7mb1re1f9gbxmh1b3j96iyxre501ba 303920 303919 2026-11-11T15:25:41Z Nejurist 840 /* */ 303920 wikitext text/x-wiki {{Загаловак | назва = Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel | аўтар = Уладзіслаў Сыракомля | год = 1854 | арыгінал = Fragmenta o Filipie z Konopi | пераклад = Nejurist | крыніца = | сэкцыя = | папярэдні = [[Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel/V|V]] | наступны = [[Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel/VII|VII]] | анатацыі = }} <poem> Atrymaŭszy ranieńni na sercy i ciele, U majontku zamknuŭsia Pilip, jak pustelnik. Prywiazaŭsia da wioski, da pola, da niwy, Z haławoj zanuryŭsia da pracy rupliwaj I nanowa naładziŭ swaje aharody. Byŭ sa szlachtaj pryjazny i z prostym narodam, U wakolicy wielmi jaho szanawali. — Choć dziwak i krychu błaznawaty — kazali, Ale sercam paczciwy, sumlenny u pracy, Było b dobra, kab papracawaŭ na hramadstwa! — Tak kazali usie dy czakali nahody. Raz karol zahadaŭ sojmu zjechacca ŭ Hrodna. Abirać deputata sabralisia ŭ mieście, Było szlachty j panoŭ razam czaławiek z dźwieście. Taho, hetaha wybrać... chtoś kryknuŭ z impetam: «Abirajma Pilipa pasłom ad pawietu!» Kożny wykazaŭ dumku — niama pieraszkodaŭ, I ahulnym raszeńniem tak wynikła zhoda. Choć Pilip nie wyskokwaŭ ciapier, nieczakana Badaj adnahałosna pasłom byŭ abrany. I wa ŭdziacznaść bratam za takoje abrańnie Swaim wybarszczykam zładziŭ jon balawańnie, Dzie, ŭzdymajuczy poŭny kilich za zdaroŭje, Zakryczaŭ uraczysta: «Hej, mości-panoŭje! Chaj ża szlachta żywie! Stoŭp mahutnaj swabody I hierojskaje plemia sarmackaj parody!» – Wiwat, szlachta! — chtoś kryknuŭ druhi raz i treci: Niama ż stanu, jak szlachta, niama ŭ cełym świecie, Bolsz nichto ŭ nas nie warty bahaćcia, swabody! — Pamylajeśsia! — kryknuŭ Pilip — niama zhody! Jość u nas i stan inszy — chacia ż nie hierboŭny, Nie miensz warty za szlachtu i budzie z joj roŭny! — Szto placiesz, panie-bracie Pilipie z Kanoplaŭ? — Chto zraŭniajecca z szlachtaj? — Wiadoma ż, chałopy! Zakryczaŭ pan Pilip, hrozna bliskaŭ waczyma: — Ich jaszcze ŭ pryniżeńni trymaje Ajczyna, Choć kali my baronim dziarżaŭnyja mieży, Chto dziaciej ścieraże nam i chleb piacze świeży? Dzie ŭradliwuju hlebu stwaryli niabiosy, Warty lepszych hierboŭ ich siakiery i kosy. Ty nibyta wajaka — dy miecz twoj, być moża, Ad pradzieda rżawieje. Jaki ż soram, Boża! Waszaj zbroi z mużyckim płuhom nie zraŭniacca — Jon bliszczyć kożny dzień ad niaspynnaje pracy! Nasz mużyk szmat stahodździaŭ na niwie karpieje I daŭno zapracaŭ sabie prywilei! Dyk jak tolki na sojm mnie udasca źjawicca Ja ŭniasu da jaho na razhlad prapazycju: Heta budzie sialanam najpiersz dapamoha: Roŭnaść pierad zakonam, jak i pierad Boham, Adzin Statut dla ŭsich, i na sojm u pałatu I sialanie, i szlachta daszluć deputataŭ. Kolki budzie karyści z takoj prapanowy! Kolki kraju dadasca zdarowych hałowaŭ! Jezuity, wiadoma, daduć im aświetu Ad kalehijumaŭ da uniwersytetaŭ. I nia budzie nijakaj dziwosnaj nawiny, Budzie ŭ szkole mużyk razam z szlachcicza synam, I da skarbu na roŭnych zapłacim padatki. «Panie-bracie» każu, dy j sialanie mnie bratki! Padymaju ja tost za zdaroŭje sialanaŭ! — I Pilip z Kanapiel z wyhladam apantanym Da haściej praciahnuŭ poŭny kielich takaju. Ale szlachta użo ad stała wybiahaje I szalona wykrykwaje z mocnaj natuhaj: «Szto? Moj hierb starażytny zraŭniaŭ jon da płuha? Szto? Chałop z maim synam zasiadzie u szkole? Szto? Padatak ad szlachty raszyŭ jon dazwolić? Jak pryjedzie na sojm — stan szlachiecki razduszyć! Hej ża, mości panowie! Abciać jamu wuszy!» — Taki homan i werchał trywaŭ stohałosny, Sto waczej na Pilipa ŭtaropili złosna Dy dastali nareszcie sto szabiel adrazu I ŭ ataku pajszli — chto lazom, a chto płazam. Pawaliŭsia Pilip, palez pa karabelu, Dy abrus zaczapiŭ — szkło ŭ pawietra ŭźlacieła, Kroŭ z winom papłyła, na padłozie kilichi... A kali szlachta złość zaspakoiła krychu, Z-pad stała jaho wyciahnuli ledź żywoha, Prywiali u paczućci, dali dapamohu. Tak jaho! Moh pradbaczyć, jakim pojdzie szlacham Toj, chto ŭzdumaŭ zraŭniać sielanina i szlachtu! </poem> [[Катэгорыя:Паэмы Уладзіслава Сыракомлі]] [[Катэгорыя:Пераклады з польскай мовы]] [[Катэгорыя:Пераклады Вікікрыніцы]] [[pl:Fragmenta o Filipie z Konopi/Fragment VI]] 9qavt0v03pi757acvns8w45qbezmi1y 303921 303920 2026-11-11T15:26:02Z Nejurist 840 /* */ 303921 wikitext text/x-wiki {{Загаловак | назва = Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel | аўтар = Уладзіслаў Сыракомля | год = 1854 | арыгінал = Fragmenta o Filipie z Konopi | пераклад = Nejurist | крыніца = | сэкцыя = | папярэдні = [[Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel/V|V]] | наступны = [[Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel/VII|VII]] | анатацыі = }} <poem> Atrymaŭszy ranieńni na sercy i ciele, U majontku zamknuŭsia Pilip, jak pustelnik. Prywiazaŭsia da wioski, da pola, da niwy, Z haławoj zanuryŭsia da pracy rupliwaj I nanowa naładziŭ swaje aharody. Byŭ sa szlachtaj pryjazny i z prostym narodam, U wakolicy wielmi jaho szanawali. — Choć dziwak i krychu błaznawaty — kazali, Ale sercam paczciwy, sumlenny u pracy, Było b dobra, kab papracawaŭ na hramadstwa! — Tak kazali usie dy czakali nahody. Raz karol zahadaŭ sojmu zjechacca ŭ Hrodna. Abirać deputata sabralisia ŭ mieście, Było szlachty j panoŭ razam czaławiek z dźwieście. Taho, hetaha wybrać... chtoś kryknuŭ z impetam: «Abirajma Pilipa pasłom ad pawietu!» Kożny wykazaŭ dumku — niama pieraszkodaŭ, I ahulnym raszeńniem tak wynikła zhoda. Choć Pilip nie wyskokwaŭ ciapier, nieczakana Badaj adnahałosna pasłom byŭ abrany. I wa ŭdziacznaść bratam za takoje abrańnie Swaim wybarszczykam zładziŭ jon balawańnie, Dzie, ŭzdymajuczy poŭny kilich za zdaroŭje, Zakryczaŭ uraczysta: «Hej, mości-panoŭje! Chaj ża szlachta żywie! Stoŭp mahutnaj swabody I hierojskaje plemia sarmackaj parody!» – Wiwat, szlachta! — chtoś kryknuŭ druhi raz i treci: Niama ż stanu, jak szlachta, niama ŭ cełym świecie, Bolsz nichto ŭ nas nie warty bahaćcia, swabody! — Pamylajeśsia! — kryknuŭ Pilip — niama zhody! Jość u nas i stan inszy — chacia ż nie hierboŭny, Nie miensz warty za szlachtu i budzie z joj roŭny! — Szto placiesz, panie-bracie Pilipie z Kanoplaŭ? Chto zraŭniajecca z szlachtaj? — Wiadoma ż, chałopy! Zakryczaŭ pan Pilip, hrozna bliskaŭ waczyma: — Ich jaszcze ŭ pryniżeńni trymaje Ajczyna, Choć kali my baronim dziarżaŭnyja mieży, Chto dziaciej ścieraże nam i chleb piacze świeży? Dzie ŭradliwuju hlebu stwaryli niabiosy, Warty lepszych hierboŭ ich siakiery i kosy. Ty nibyta wajaka — dy miecz twoj, być moża, Ad pradzieda rżawieje. Jaki ż soram, Boża! Waszaj zbroi z mużyckim płuhom nie zraŭniacca — Jon bliszczyć kożny dzień ad niaspynnaje pracy! Nasz mużyk szmat stahodździaŭ na niwie karpieje I daŭno zapracaŭ sabie prywilei! Dyk jak tolki na sojm mnie udasca źjawicca Ja ŭniasu da jaho na razhlad prapazycju: Heta budzie sialanam najpiersz dapamoha: Roŭnaść pierad zakonam, jak i pierad Boham, Adzin Statut dla ŭsich, i na sojm u pałatu I sialanie, i szlachta daszluć deputataŭ. Kolki budzie karyści z takoj prapanowy! Kolki kraju dadasca zdarowych hałowaŭ! Jezuity, wiadoma, daduć im aświetu Ad kalehijumaŭ da uniwersytetaŭ. I nia budzie nijakaj dziwosnaj nawiny, Budzie ŭ szkole mużyk razam z szlachcicza synam, I da skarbu na roŭnych zapłacim padatki. «Panie-bracie» każu, dy j sialanie mnie bratki! Padymaju ja tost za zdaroŭje sialanaŭ! — I Pilip z Kanapiel z wyhladam apantanym Da haściej praciahnuŭ poŭny kielich takaju. Ale szlachta użo ad stała wybiahaje I szalona wykrykwaje z mocnaj natuhaj: «Szto? Moj hierb starażytny zraŭniaŭ jon da płuha? Szto? Chałop z maim synam zasiadzie u szkole? Szto? Padatak ad szlachty raszyŭ jon dazwolić? Jak pryjedzie na sojm — stan szlachiecki razduszyć! Hej ża, mości panowie! Abciać jamu wuszy!» — Taki homan i werchał trywaŭ stohałosny, Sto waczej na Pilipa ŭtaropili złosna Dy dastali nareszcie sto szabiel adrazu I ŭ ataku pajszli — chto lazom, a chto płazam. Pawaliŭsia Pilip, palez pa karabelu, Dy abrus zaczapiŭ — szkło ŭ pawietra ŭźlacieła, Kroŭ z winom papłyła, na padłozie kilichi... A kali szlachta złość zaspakoiła krychu, Z-pad stała jaho wyciahnuli ledź żywoha, Prywiali u paczućci, dali dapamohu. Tak jaho! Moh pradbaczyć, jakim pojdzie szlacham Toj, chto ŭzdumaŭ zraŭniać sielanina i szlachtu! </poem> [[Катэгорыя:Паэмы Уладзіслава Сыракомлі]] [[Катэгорыя:Пераклады з польскай мовы]] [[Катэгорыя:Пераклады Вікікрыніцы]] [[pl:Fragmenta o Filipie z Konopi/Fragment VI]] rs7j1lu5z7kwsms6h7bkhr3z8ixuw0s 303922 303921 2026-11-11T15:27:25Z Nejurist 840 /* */ 303922 wikitext text/x-wiki {{Загаловак | назва = Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel | аўтар = Уладзіслаў Сыракомля | год = 1854 | арыгінал = Fragmenta o Filipie z Konopi | пераклад = Nejurist | крыніца = | сэкцыя = | папярэдні = [[Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel/V|V]] | наступны = [[Frahmenty pra Pilipa z Kanapiel/VII|VII]] | анатацыі = }} <poem> Atrymaŭszy ranieńni na sercy i ciele, U majontku zamknuŭsia Pilip, jak pustelnik. Prywiazaŭsia da wioski, da pola, da niwy, Z haławoj zanuryŭsia da pracy rupliwaj I nanowa naładziŭ swaje aharody. Byŭ sa szlachtaj pryjazny i z prostym narodam, U wakolicy wielmi jaho szanawali. — Choć dziwak i krychu błaznawaty — kazali, Ale sercam paczciwy, sumlenny u pracy, Było b dobra, kab papracawaŭ na hramadstwa! — Tak kazali usie dy czakali nahody. Raz karol zahadaŭ sojmu zjechacca ŭ Hrodna. Abirać deputata sabralisia ŭ mieście, Było szlachty j panoŭ razam czaławiek z dźwieście. Taho, hetaha wybrać... chtoś kryknuŭ z impetam: «Abirajma Pilipa pasłom ad pawietu!» Kożny wykazaŭ dumku — niama pieraszkodaŭ, I ahulnym raszeńniem tak wynikła zhoda. Choć Pilip nie wyskokwaŭ ciapier, nieczakana Badaj adnahałosna pasłom byŭ abrany. I wa ŭdziacznaść bratam za takoje abrańnie Swaim wybarszczykam zładziŭ jon balawańnie, Dzie, ŭzdymajuczy poŭny kilich za zdaroŭje, Zakryczaŭ uraczysta: «Hej, mości-panoŭje! Chaj ża szlachta żywie! Stoŭp mahutnaj swabody I hierojskaje plemia sarmackaj parody!» – Wiwat, szlachta! — chtoś kryknuŭ druhi raz i treci: Niama ż stanu, jak szlachta, niama ŭ cełym świecie, Bolsz nichto ŭ nas nie warty bahaćcia, swabody! — Pamylajeśsia! — kryknuŭ Pilip — niama zhody! Jość u nas i stan inszy — chacia ż nie hierboŭny, Nie miensz warty za szlachtu i budzie z joj roŭny! — Szto placiesz, panie-bracie Pilipie z Kanoplaŭ? Chto zraŭniajecca z szlachtaj? — Wiadoma ż, chałopy! Zakryczaŭ pan Pilip, hrozna bliskaŭ waczyma: — Ich jaszcze ŭ pryniżeńni trymaje Ajczyna, Choć kali my baronim dziarżaŭnyja mieży, Chto dziaciej ścieraże nam i chleb piacze świeży? Dzie ŭradliwuju hlebu stwaryli niabiosy, Warty lepszych hierboŭ ich siakiery i kosy. Ty nibyta wajaka — dy miecz twoj, być moża, Ad pradzieda rżawieje. Jaki ż soram, Boża! Waszaj zbroi z mużyckim płuhom nie zraŭniacca — Jon bliszczyć kożny dzień ad niaspynnaje pracy! Nasz mużyk szmat stahodździaŭ na niwie karpieje I daŭno zarabotaŭ sabie prywilei! Dyk jak tolki na sojm mnie udasca źjawicca Ja ŭniasu da jaho na razhlad prapazycju: Heta budzie sialanam najpiersz dapamoha: Roŭnaść pierad zakonam, jak i pierad Boham, Adzin Statut dla ŭsich, i na sojm u pałatu I sialanie, i szlachta daszluć deputataŭ. Kolki budzie karyści z takoj prapanowy! Kolki kraju dadasca zdarowych hałowaŭ! Jezuity, wiadoma, daduć im aświetu Ad kalehijumaŭ da uniwersytetaŭ. I nia budzie nijakaj dziwosnaj nawiny, Budzie ŭ szkole mużyk razam z szlachcicza synam, I da skarbu na roŭnych zapłacim padatki. «Panie-bracie» każu, dy j sialanie mnie bratki! Padymaju ja tost za zdaroŭje sialanaŭ! — I Pilip z Kanapiel z wyhladam apantanym Da haściej praciahnuŭ poŭny kielich takaju. Ale szlachta użo ad stała wybiahaje I szalona wykrykwaje z mocnaj natuhaj: «Szto? Moj hierb starażytny zraŭniaŭ jon da płuha? Szto? Chałop z maim synam zasiadzie u szkole? Szto? Padatak ad szlachty raszyŭ jon dazwolić? Jak pryjedzie na sojm — stan szlachiecki razduszyć! Hej ża, mości panowie! Abciać jamu wuszy!» — Taki homan i werchał trywaŭ stohałosny, Sto waczej na Pilipa ŭtaropili złosna Dy dastali nareszcie sto szabiel adrazu I ŭ ataku pajszli — chto lazom, a chto płazam. Pawaliŭsia Pilip, palez pa karabelu, Dy abrus zaczapiŭ — szkło ŭ pawietra ŭźlacieła, Kroŭ z winom papłyła, na padłozie kilichi... A kali szlachta złość zaspakoiła krychu, Z-pad stała jaho wyciahnuli ledź żywoha, Prywiali u paczućci, dali dapamohu. Tak jaho! Moh pradbaczyć, jakim pojdzie szlacham Toj, chto ŭzdumaŭ zraŭniać sielanina i szlachtu! </poem> [[Катэгорыя:Паэмы Уладзіслава Сыракомлі]] [[Катэгорыя:Пераклады з польскай мовы]] [[Катэгорыя:Пераклады Вікікрыніцы]] [[pl:Fragmenta o Filipie z Konopi/Fragment VI]] fzi5jhfm2dbwes5heh8do905yk06yfy 104 131451 303923 2026-11-11T16:13:21Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «<section begin="Верхавіна"/> {|style="margin:auto; width:100%" |{{Калёнтытул|left='''Hod II.'''|center='''Wilnia 24 Krasawika 1914 hodu'''|right='''№ 17.'''}} |- |style="border-style: solid; border-width: 2px 0px 2px 0" | |- | style="font-size:500%;" |<center>'''{{разьбіўка|BIEŁARUS}}</center> |- |<center>{{larger|'''tydniowaja katalickaja hazeta.}}</center> |- |style="border-style: solid; border-width: 2px 0px 2px 0" | |- |<ce...» 303923 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude><section begin="Верхавіна"/> {|style="margin:auto; width:100%" |{{Калёнтытул|left='''Hod II.'''|center='''Wilnia 24 Krasawika 1914 hodu'''|right='''№ 17.'''}} |- |style="border-style: solid; border-width: 2px 0px 2px 0" | |- | style="font-size:500%;" |<center>'''{{разьбіўка|BIEŁARUS}}</center> |- |<center>{{larger|'''tydniowaja katalickaja hazeta.}}</center> |- |style="border-style: solid; border-width: 2px 0px 2px 0" | |- |<center>'''Kasztuje s pierasyłkaj: na hod 1 rb. 50 kap. na 6 miesiacau 80 kap. addzielny numer 3 kapiejki.</center> |- |style="border-style: solid; border-width: 0px 0px 2px 0" | |- |<center>{{smaller|Rukapisy pawinny być padpisany praudziwaj familijej dziela wiedama redakcii, inaksz nia buduć drukawany; rukapisy nie zwiertajucca. Hroszy można pasyłać pacztowymi markami.}}</center> |- |style="border-style: solid; border-width: 0px 0px 2px 0" | |- |<center>{{smaller|'''Usio adresawać:''' Wilnia Wilenskaja wulica, № 18 kw. 6. Redakcija „Biełarusa“.}}</center> |- |style="border-style: solid; border-width: 2px 0px 2px 0" | |- |<center>'''Szkada mnie hetaho narodu… bo nie maje czaho jeści''' _{{{larger|({{разьбіўка|słowy Chrystusa}}).}}}</center> |- |style="border-style: solid; border-width: 2px 0px 2px 0" | |} <div style="margin-bottom:0em; font-size:200%; font-family:Cambria; letter-spacing: -1px;"> <center>''Ajcu św. Piusu X-amu.</center> </div> <center>{{fine|(S pryczyny Jaho prywatnaho błahasławienstwa „Białarusu“).}}</center> {{block center/s}} ''Chwała Tabie i cześć, Zastupnik Boży,</br> ''Ajciec Światy, kaścioła Prawadyr!</br> ''Chwała Tabie i cześć! Chaj hymn pryhoży</br> ''Ǔpiaje Ciabie, najwyższy nasz Pastyr!</br> ''Szto ǔczuǔ ty klik zabytaho narodu</br> ''I prawy czyn jaho błahasławiǔ,</br> ''Szto prywitaǔ zaru jaho adrodu</br> ''I ǔsim pracoŭnikam adwahi ǔliŭ.</br> ''Chaj Boh Tabie zatoja ǔdzielić siły,</br> ''Kaściołam ǔsim szczaśliwa kirawać,</br> ''Chaj Duch światy, Pacieszyciel nasz mily,</br> ''Ni pierastania moc Tabie źliwać.</br> ''Kab dar Jaho siamiorny — mudraść, rada</br> ''Byli s Taboj zaǔsiody na ziamli,</br> ''Kab da Twajho wializarnaho stada</br> ''Awieczki ǔsie zbłukanyja pryszli.</br> ''Prymiż ad nas padziaki szczyraj słowy,</br> ''Z malboj haraczaj toj hłyboki ǔzdych,</br> ''Szto rwiecca z serc harotnych da Jahowy</br> ''Ab pradaǔżeńni świetłych dzion Tmaich. <div style="margin-bottom:-0.7em; margin-top:-1em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> {{справа|'''A. Ziaziula.{{gap|1.5em}}}} </div> {{gap|1.5em}}{{fine|18/IV 1914.}} {{block center/e}} {{Накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0.7em; font-size:200%; font-family:Cambria; letter-spacing: -1px;"> <center>'''Wialikaje dzieła.</center> </div> {{gap|1.5em}}Adzin baćka czujuczy, szto ŭżo chutka treba jamu ŭmierci, zadumaŭ pierad śmierciaj razdzialić swajo dabro pamiż troch swaich synoŭ. Razdziałiŭszy ŭsio, szto mieŭ na try roŭnyja czastki, paklikaŭ synoŭ i skazaŭ:</br> {{gap|1.5em}}„Biarycie woś, dzietki, kożny swaju dziel, ale maju jaszcze adnu wielmi darahuju recz, katoraj razdzialić nie mahu. Dyk idzicie ŭsie try ŭ swiet na try miesiacy i chto praz hety czas zrobić wialikaje dzieła, tamu addam henu recz.</br> {{gap|1.5em}}Syny razwitalisia z baćkam i razyszlisia kożny ŭ inszy bok.</br> {{gap|1.5em}}Pa troch miesiacach usie pryszli iznoŭ da baćki i najstarszy paczaŭ woś jakuju hutarku:</br> {{gap|1.5em}}Darahi tatula! kali ja chadziŭ pa swiecie, zdaryłosia tak, szto adzin bahaty czaławiek addaŭ mnie biez nijakoj raspiski ŭsio swajo dabro. Moh że ja ŭsio heta zatrymać sabie i jon niczoha mnie nie zrabiŭby. Adnak ja addaŭ jamu ŭsio, szto pryniaŭ. Hetakaj wiarnaściaj ciż nie zasłużyŭ ja, tatula, na twaju łasku?</br> {{gap|1.5em}}— Tak, miły synok, adkazaŭ baćka, zrabiŭ ty dobra, ale zrabiŭ tolki toje, szto kożny na twaim miejscy zrabić pawinien, a chto zrabiŭby inaksz, toj pawinienby sa stydu pamierci. Addawać kożnamu toje, szto jamu należycca, jość naszaj pawinnaściaj. Twajo dzieło dobraje i sprawiadliwaje, ale jaszcze nia można nazwać jaho wialikim.</br> {{gap|1.5em}}— A ja, skazaŭ sieradolszy syn, ubaczyŭ raz, jak upała ŭ wadu dziaŭczynka i peŭnie ŭtapiłasiab, ale ja wyratawaŭ jaje, szmat ludzioŭ heta baczyło i ŭsie mianie chwalili.</br> {{gap|1.5em}}— Tak, synku, adkazaŭ baćka, dobra zrabiŭ i ty i można ciabie pachwalić,<section end="Верхавіна"/><noinclude></noinclude> 1kl7921ger2t17wnr64y5n13dme1b8q 303933 303923 2026-11-12T07:37:29Z Gleb Leo 2440 303933 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude><section begin="Верхавіна"/> {|style="margin:auto; width:100%" |{{Калёнтытул|left='''Hod II.'''|center='''Wilnia 24 Krasawika 1914 hodu'''|right='''№ 17.'''}} |- |style="border-style: solid; border-width: 2px 0px 2px 0" | |- | style="font-size:500%;" |<center>'''{{разьбіўка|BIEŁARUS}}</center> |- |<center>{{larger|'''tydniowaja katalickaja hazeta.}}</center> |- |style="border-style: solid; border-width: 2px 0px 2px 0" | |- |<center>'''Kasztuje s pierasyłkaj: na hod 1 rb. 50 kap. na 6 miesiacau 80 kap. addzielny numer 3 kapiejki.</center> |- |style="border-style: solid; border-width: 0px 0px 2px 0" | |- |<center>{{smaller|Rukapisy pawinny być padpisany praudziwaj familijej dziela wiedama redakcii, inaksz nia buduć drukawany; rukapisy nie zwiertajucca. Hroszy można pasyłać pacztowymi markami.}}</center> |- |style="border-style: solid; border-width: 0px 0px 2px 0" | |- |<center>{{smaller|'''Usio adresawać:''' Wilnia Wilenskaja wulica, № 18 kw. 6. Redakcija „Biełarusa“.}}</center> |- |style="border-style: solid; border-width: 2px 0px 2px 0" | |- |<center>'''Szkada mnie hetaho narodu… bo nie maje czaho jeści''' _{{{larger|({{разьбіўка|słowy Chrystusa}}).}}}</center> |- |style="border-style: solid; border-width: 2px 0px 2px 0" | |} <section end="Верхавіна"/> <section begin="Ajcu"/><div style="margin-bottom:0em; font-size:200%; font-family:Cambria; letter-spacing: -1px;"> <center>''Ajcu św. Piusu X-amu.</center> </div> <center>{{fine|(S pryczyny Jaho prywatnaho błahasławienstwa „Białarusu“).}}</center> {{block center/s}} ''Chwała Tabie i cześć, Zastupnik Boży,</br> ''Ajciec Światy, kaścioła Prawadyr!</br> ''Chwała Tabie i cześć! Chaj hymn pryhoży</br> ''Ǔpiaje Ciabie, najwyższy nasz Pastyr!</br> ''Szto ǔczuǔ ty klik zabytaho narodu</br> ''I prawy czyn jaho błahasławiǔ,</br> ''Szto prywitaǔ zaru jaho adrodu</br> ''I ǔsim pracoŭnikam adwahi ǔliŭ.</br> ''Chaj Boh Tabie zatoja ǔdzielić siły,</br> ''Kaściołam ǔsim szczaśliwa kirawać,</br> ''Chaj Duch światy, Pacieszyciel nasz mily,</br> ''Ni pierastania moc Tabie źliwać.</br> ''Kab dar Jaho siamiorny — mudraść, rada</br> ''Byli s Taboj zaǔsiody na ziamli,</br> ''Kab da Twajho wializarnaho stada</br> ''Awieczki ǔsie zbłukanyja pryszli.</br> ''Prymiż ad nas padziaki szczyraj słowy,</br> ''Z malboj haraczaj toj hłyboki ǔzdych,</br> ''Szto rwiecca z serc harotnych da Jahowy</br> ''Ab pradaǔżeńni świetłych dzion Tmaich. <div style="margin-bottom:-0.7em; margin-top:-1em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> {{справа|'''A. Ziaziula.{{gap|1.5em}}}} </div> {{gap|1.5em}}{{fine|18/IV 1914.}} {{block center/e}} {{Накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <section end="Ajcu"/> <section begin="Wialikaje"/><div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0.7em; font-size:200%; font-family:Cambria; letter-spacing: -1px;"> <center>'''Wialikaje dzieła.</center> </div> {{gap|1.5em}}Adzin baćka czujuczy, szto ŭżo chutka treba jamu ŭmierci, zadumaŭ pierad śmierciaj razdzialić swajo dabro pamiż troch swaich synoŭ. Razdziałiŭszy ŭsio, szto mieŭ na try roŭnyja czastki, paklikaŭ synoŭ i skazaŭ:</br> {{gap|1.5em}}„Biarycie woś, dzietki, kożny swaju dziel, ale maju jaszcze adnu wielmi darahuju recz, katoraj razdzialić nie mahu. Dyk idzicie ŭsie try ŭ swiet na try miesiacy i chto praz hety czas zrobić wialikaje dzieła, tamu addam henu recz.</br> {{gap|1.5em}}Syny razwitalisia z baćkam i razyszlisia kożny ŭ inszy bok.</br> {{gap|1.5em}}Pa troch miesiacach usie pryszli iznoŭ da baćki i najstarszy paczaŭ woś jakuju hutarku:</br> {{gap|1.5em}}Darahi tatula! kali ja chadziŭ pa swiecie, zdaryłosia tak, szto adzin bahaty czaławiek addaŭ mnie biez nijakoj raspiski ŭsio swajo dabro. Moh że ja ŭsio heta zatrymać sabie i jon niczoha mnie nie zrabiŭby. Adnak ja addaŭ jamu ŭsio, szto pryniaŭ. Hetakaj wiarnaściaj ciż nie zasłużyŭ ja, tatula, na twaju łasku?</br> {{gap|1.5em}}— Tak, miły synok, adkazaŭ baćka, zrabiŭ ty dobra, ale zrabiŭ tolki toje, szto kożny na twaim miejscy zrabić pawinien, a chto zrabiŭby inaksz, toj pawinienby sa stydu pamierci. Addawać kożnamu toje, szto jamu należycca, jość naszaj pawinnaściaj. Twajo dzieło dobraje i sprawiadliwaje, ale jaszcze nia można nazwać jaho wialikim.</br> {{gap|1.5em}}— A ja, skazaŭ sieradolszy syn, ubaczyŭ raz, jak upała ŭ wadu dziaŭczynka i peŭnie ŭtapiłasiab, ale ja wyratawaŭ jaje, szmat ludzioŭ heta baczyło i ŭsie mianie chwalili.</br> {{gap|1.5em}}— Tak, synku, adkazaŭ baćka, dobra zrabiŭ i ty i można ciabie pachwalić,<section end="Wialikaje"/><noinclude></noinclude> ijc0cyi9q1obd7t35846hc4t60qy8qd 104 131452 303925 2026-11-11T16:39:07Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « ale wialikaho dzieła ja tut nie baczu — ty zrabiǔ tolki toje, szto pawinien byǔ zrabić.</br> {{gap|1.5em}}Napaśledak adazwaŭsia syn najmałodszy.</br> {{gap|1.5em}}— Ja, kazaŭ jon, ubaczyǔ raz na samym bierazie propaści swajho najbolszaho woraha. Spaŭ jon hłybokim snom. i ŭ kożnuju chwilu moh skacicca ŭ biazdonnie i zhinuć tam.</br> {{gap|1.5em}}Żyćcio jaho było ŭ maich rukach, ale ja razbudziŭ jaho aściarożna i hetak wyratawaŭ ad...» 303925 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> ale wialikaho dzieła ja tut nie baczu — ty zrabiǔ tolki toje, szto pawinien byǔ zrabić.</br> {{gap|1.5em}}Napaśledak adazwaŭsia syn najmałodszy.</br> {{gap|1.5em}}— Ja, kazaŭ jon, ubaczyǔ raz na samym bierazie propaści swajho najbolszaho woraha. Spaŭ jon hłybokim snom. i ŭ kożnuju chwilu moh skacicca ŭ biazdonnie i zhinuć tam.</br> {{gap|1.5em}}Żyćcio jaho było ŭ maich rukach, ale ja razbudziŭ jaho aściarożna i hetak wyratawaŭ ad śmierci.</br> {{gap|1.5em}}— Ach, darahi moj synoczku, skazaŭ ciapier baćka, i kinuŭsia caławać najmałodszaho syna.</br> {{gap|1.5em}}Hetak adpłacić dabrom za błahoje, heta zapraŭdy wialikaje dzieła. Tabie addam moj skarb najdarażejszy. I daŭ jamu swoj załaty piarścionak z darahimi kamieńniami. {{справа|''H. Bierozko.{{gap|1.5em}}}} {{Накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <div style="margin-bottom:-0.3em; margin-top:0.7em; font-size:200%; font-family:Cambria; letter-spacing: -1px;"> <center>'''Wyszej woczy!</center> </div> {{gap|1.5em}}Hledziaczy na ŭsio, szto pamiż nas robicca, baczu, szto my ponizka hladziom. Sztoż baczym?</br> {{gap|1.5em}}Najbolsz bratoŭ naszych hladzić tolki na toje, kab było ciapier szto zjeści ci wypić smacznaje, kab ciapier piekna adziecca i jak najlahczej pracawać, kali nima zmohi zusim hulać. Robicca heta dziela taho, szto ludzi widziać toje, szto blizka, a taho, szto dalej nie baczać. Wozmiem, naprykład, chłopcaŭ, szto żeniacca i dziaŭczat, katoryja wychodziać zamuż. Redka chto z ich hladzić na hetu sprawu ćwiaroza. Bolszaja czastka chłopcaŭ nie szukajuć sabie żonki takoj, kab była pracawitaja, zdarowaja i dobraho charaktaru, a hladziać tolki na adno — ci dziaŭczyna pieknaja, abo ci maje wialiki pasah. A kali ażenicca dziela dobraho pasahu, abo dziela pieknaty, dyk paśla cełaje życcio bywaje nieszczasliwy, bo hroszy nie ahledzicca jak razojducca, a pieknata abo i prapadzie, abo i tak u sztodziennym żyćci nie maje nijakoj wartaści, dyk kali takaja asoba aprocz hroszaj ci pieknaty nia mieła niczoha bolsz patrebnaho, jak dabrata, spakojnaść, pracawitaść i ŭmiełaść — żyćcio bywaje piekłam. Tak sama i szmat dzieŭczat, iduczy zamuż, wybierajuć nie taho, chto razumny, dobry i pracawity, ale aby tolki byŭ piekny, dyk i jduć, a jak paśla ahledzicca, szto żyć treba nie z pieknatoj czaławieka, ale z im samym, tady nadychodzie straszennaja bieznadziejnaść i horkim robicca ŭsio żyćcio. Hetaż sprawa tak ważnaja, szto treba na jaje hladzieć jak najćwiaraziej. Heta nia służba, szto można zhadzicca, a kali nie spadabajecca, dyk kinuć dy pajści da inszaho haspadara.</br> {{gap|1.5em}}Ale dzieŭczaty bywajuć u hetu paru jaszcze małydyja i nieŭzumiełyja, dyk im zdajecca aby byŭ dziacuk piekny — reszta ŭsio budzie dobra. Ale jość że baćki, abo radnia, dyk woś im prad usim treba hladzieć chto da ich daczok udajecca i kali heta czaławiek błahi, durny ci pjanica, tady staracca daczce ŭhawaryć, szto taki dziaciuk nie dla jaje, bo za im byłab niszczaśliwaja da śmierci.</br> {{gap|1.5em}}Z druhoha boku, treba pomnić baćkom, szto nia można daczki prymuszać iści za taho, chto jej praciŭny, nialuby, ani siłkom trymać, kab nie jszła za taho, chto jej padabajecca, ale baćkom nie. Asabliwa, kali taki dziaciuk może nie padabajecca im dziela swajej biednaści, choć jon i razumny, i dobry, i pracawity.</br> {{gap|1.5em}}Tak sama i dziaciuk, kali wybieraje sabie żonku tolki s pieknatoj abo posaham, a biaz rozumu i inszych zaletaŭ, treba jamu tłumaczyć i ŭhawarywać, szto rabić hetak nielha, szto treba hnacca za rozumam, dabratoj charaktaru i pracawitaściaj, ale z druhoha boku, nia można zabywać ab tym, szto nie baćki dla syna, a jon sam pawinien wybierać sabie żonku. Baćki ŭ hetych razoch pawinny tolki radzić, ale nikoli nie zahadywać.</br> {{gap|1.5em}}Nia lepiej robicca i ŭ inszych sprawach. Bywaje czasta, szto baćki zahadwajuć adnamu synu być kraŭcom, a druhomu stalarom, tady kali pierszy mieŭ lepszuju achwotu da hebla, czym da nożnicaŭ, a druhi bolsz chiliŭsia da kniżki i nawuki, czym da rucznoj pracy. I kali prymuszany jon staniecca tym, czym baćki zahadali, to nia budzie ŭ hetym fachu dobrym, bo jon pawinien byŭ stacca inszym, a ŭsio, szto robicca z prymusu drenna robicca.</br> {{gap|1.5em}}Woś kożnamu czaławieku i na kożnuju sprawu treba hladzieć wokam padniatym wysoka, wokam ćwiarozym, tady zhinie z pamiż nas wialikaja czastka bied i hora, dy paszyrycca szczaście ŭ siemjach i zdolnaść u ramiosłach, bo kożny, wybraŭszy sam sabie stan i ramiasło i lubiaczy heta, budzie wypaŭniać złuczanyja z jaho stanam pawinnaści nia tolki dziela chleba, abo s prymusu, ale z achwotaj i lubaściaj. {{справа|''B. J.{{gap|1.5em}}}}<noinclude></noinclude> m9knsgcqgv9qpomxj3eqi8s3cfgx6qg 303934 303925 2026-11-12T07:37:57Z Gleb Leo 2440 303934 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude><section begin="Wialikaje"/>ale wialikaho dzieła ja tut nie baczu — ty zrabiǔ tolki toje, szto pawinien byǔ zrabić.</br> {{gap|1.5em}}Napaśledak adazwaŭsia syn najmałodszy.</br> {{gap|1.5em}}— Ja, kazaŭ jon, ubaczyǔ raz na samym bierazie propaści swajho najbolszaho woraha. Spaŭ jon hłybokim snom. i ŭ kożnuju chwilu moh skacicca ŭ biazdonnie i zhinuć tam.</br> {{gap|1.5em}}Żyćcio jaho było ŭ maich rukach, ale ja razbudziŭ jaho aściarożna i hetak wyratawaŭ ad śmierci.</br> {{gap|1.5em}}— Ach, darahi moj synoczku, skazaŭ ciapier baćka, i kinuŭsia caławać najmałodszaho syna.</br> {{gap|1.5em}}Hetak adpłacić dabrom za błahoje, heta zapraŭdy wialikaje dzieła. Tabie addam moj skarb najdarażejszy. I daŭ jamu swoj załaty piarścionak z darahimi kamieńniami. {{справа|''H. Bierozko.{{gap|1.5em}}}} {{Накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <section end="Wialikaje"/> <section begin="Wyszej"/><div style="margin-bottom:-0.3em; margin-top:0.7em; font-size:200%; font-family:Cambria; letter-spacing: -1px;"> <center>'''Wyszej woczy!</center> </div> {{gap|1.5em}}Hledziaczy na ŭsio, szto pamiż nas robicca, baczu, szto my ponizka hladziom. Sztoż baczym?</br> {{gap|1.5em}}Najbolsz bratoŭ naszych hladzić tolki na toje, kab było ciapier szto zjeści ci wypić smacznaje, kab ciapier piekna adziecca i jak najlahczej pracawać, kali nima zmohi zusim hulać. Robicca heta dziela taho, szto ludzi widziać toje, szto blizka, a taho, szto dalej nie baczać. Wozmiem, naprykład, chłopcaŭ, szto żeniacca i dziaŭczat, katoryja wychodziać zamuż. Redka chto z ich hladzić na hetu sprawu ćwiaroza. Bolszaja czastka chłopcaŭ nie szukajuć sabie żonki takoj, kab była pracawitaja, zdarowaja i dobraho charaktaru, a hladziać tolki na adno — ci dziaŭczyna pieknaja, abo ci maje wialiki pasah. A kali ażenicca dziela dobraho pasahu, abo dziela pieknaty, dyk paśla cełaje życcio bywaje nieszczasliwy, bo hroszy nie ahledzicca jak razojducca, a pieknata abo i prapadzie, abo i tak u sztodziennym żyćci nie maje nijakoj wartaści, dyk kali takaja asoba aprocz hroszaj ci pieknaty nia mieła niczoha bolsz patrebnaho, jak dabrata, spakojnaść, pracawitaść i ŭmiełaść — żyćcio bywaje piekłam. Tak sama i szmat dzieŭczat, iduczy zamuż, wybierajuć nie taho, chto razumny, dobry i pracawity, ale aby tolki byŭ piekny, dyk i jduć, a jak paśla ahledzicca, szto żyć treba nie z pieknatoj czaławieka, ale z im samym, tady nadychodzie straszennaja bieznadziejnaść i horkim robicca ŭsio żyćcio. Hetaż sprawa tak ważnaja, szto treba na jaje hladzieć jak najćwiaraziej. Heta nia służba, szto można zhadzicca, a kali nie spadabajecca, dyk kinuć dy pajści da inszaho haspadara.</br> {{gap|1.5em}}Ale dzieŭczaty bywajuć u hetu paru jaszcze małydyja i nieŭzumiełyja, dyk im zdajecca aby byŭ dziacuk piekny — reszta ŭsio budzie dobra. Ale jość że baćki, abo radnia, dyk woś im prad usim treba hladzieć chto da ich daczok udajecca i kali heta czaławiek błahi, durny ci pjanica, tady staracca daczce ŭhawaryć, szto taki dziaciuk nie dla jaje, bo za im byłab niszczaśliwaja da śmierci.</br> {{gap|1.5em}}Z druhoha boku, treba pomnić baćkom, szto nia można daczki prymuszać iści za taho, chto jej praciŭny, nialuby, ani siłkom trymać, kab nie jszła za taho, chto jej padabajecca, ale baćkom nie. Asabliwa, kali taki dziaciuk może nie padabajecca im dziela swajej biednaści, choć jon i razumny, i dobry, i pracawity.</br> {{gap|1.5em}}Tak sama i dziaciuk, kali wybieraje sabie żonku tolki s pieknatoj abo posaham, a biaz rozumu i inszych zaletaŭ, treba jamu tłumaczyć i ŭhawarywać, szto rabić hetak nielha, szto treba hnacca za rozumam, dabratoj charaktaru i pracawitaściaj, ale z druhoha boku, nia można zabywać ab tym, szto nie baćki dla syna, a jon sam pawinien wybierać sabie żonku. Baćki ŭ hetych razoch pawinny tolki radzić, ale nikoli nie zahadywać.</br> {{gap|1.5em}}Nia lepiej robicca i ŭ inszych sprawach. Bywaje czasta, szto baćki zahadwajuć adnamu synu być kraŭcom, a druhomu stalarom, tady kali pierszy mieŭ lepszuju achwotu da hebla, czym da nożnicaŭ, a druhi bolsz chiliŭsia da kniżki i nawuki, czym da rucznoj pracy. I kali prymuszany jon staniecca tym, czym baćki zahadali, to nia budzie ŭ hetym fachu dobrym, bo jon pawinien byŭ stacca inszym, a ŭsio, szto robicca z prymusu drenna robicca.</br> {{gap|1.5em}}Woś kożnamu czaławieku i na kożnuju sprawu treba hladzieć wokam padniatym wysoka, wokam ćwiarozym, tady zhinie z pamiż nas wialikaja czastka bied i hora, dy paszyrycca szczaście ŭ siemjach i zdolnaść u ramiosłach, bo kożny, wybraŭszy sam sabie stan i ramiasło i lubiaczy heta, budzie wypaŭniać złuczanyja z jaho stanam pawinnaści nia tolki dziela chleba, abo s prymusu, ale z achwotaj i lubaściaj. {{справа|''B. J.{{gap|1.5em}}}} <section end="Wyszej"/><noinclude></noinclude> hkypsx2qv5hsmuqeavnetinckjgrybn 104 131453 303927 2026-11-11T18:17:11Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « <div style="margin-bottom:0em; margin-top:0.7em; font-size:250%; font-family:Cambria; letter-spacing: -1px;"> <center>''Dzie raj?</center> </div> <center>{{fine|Achw. Andreju Ziaziuli.}}</center> {{block center/s}} ''Dzień taki wydaǔsia swietły, pryhoży,</br> ''Soniejka świecić, ni wietru, ni chmar;</br> ''Pach paciahnuǔsia pa sadzie ad roży,</br> ''Nieba nad sadam jak żar. ''Kuściki bezu pabiełaj ubrany</br> ''Pole zialonaje… Oś dzie jość...» 303927 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> <div style="margin-bottom:0em; margin-top:0.7em; font-size:250%; font-family:Cambria; letter-spacing: -1px;"> <center>''Dzie raj?</center> </div> <center>{{fine|Achw. Andreju Ziaziuli.}}</center> {{block center/s}} ''Dzień taki wydaǔsia swietły, pryhoży,</br> ''Soniejka świecić, ni wietru, ni chmar;</br> ''Pach paciahnuǔsia pa sadzie ad roży,</br> ''Nieba nad sadam jak żar. ''Kuściki bezu pabiełaj ubrany</br> ''Pole zialonaje… Oś dzie jość raj!</br> ''Tolki na rodzimie wieczna kachanaj</br> ''Tolki ǔ tobie Biełaruski moj kraj! <div style="margin-bottom:-0.7em; margin-top:-1em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> {{справа|'''Todar.}} </div> {{block center/e}} {{Накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0.7em; font-size:200%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: -2px;"> <center>Światy Apoloniusz muczanik.</center> </div> Apoloniusz byǔ adnym z najbolej wuczonych i najrazumniejszych panoŭ Rymu i zajmaŭ słaŭnaje miejsca ŭ senacie. Dziela jaho nawuki i inszych cnotaŭ, jakimi byŭ bahaty, ŭsie jaho wielmi szanawali. U tuju paru wiera chryścijanskaja paczała ŭżo szyrycca nia tolki pamiż prostaho narodu, ale i pamiż wuczonych i słaŭnych panoŭ Rymu.</br> {{gap|1.5em}}Apoloniusz, jak wuczony senatar, niraz wystupaŭ proci hryścijanstwa i wioǔ nawukowyja spreczki z papieżam, światym Eleŭteram i dr. A kab ab czym spreczacca, dyk treba toje dobra wiedać, woś i Apaloniusz pastaraŭsia paznać dobra chryścijanskuju nawuku.</br> {{gap|1.5em}}Ale pry hetym prakanaŭsia, szto chryścijanstwo i jość samaj lepszaj wieraj i sam staŭsia chryścijaninam.</br> {{gap|1.5em}}Adzin niawolnik danios ab hetym naczalniku Rymu, katory paklikaŭ Apoloniusza da siábie i straszyŭ, szto zabiare ŭsio jaho dabro ŭ kaznu, a kali i heta nie pamoże, dyk addaść jaho na śmierć. A jak hetyja hrozby niczoha nie pamahli, dyk zahadaŭ pryjści na sud. Światy Apaloniusz napisaŭ razprawu ab chryścijanskaj nawucy i praczytaŭ jaje ŭ senacie. Usie senatary byli prakanany, szto Apoloniusz staić pry praŭdzie i hatowy byli pakinuć usiaki sud, ale naczalnik Rymu prypomniŭ senatu, szto jon nie majeć prawa darawać tamu, chto wyraksia bahoŭ hasudarstwa, a światoha prasiŭ paszkadawać siabie, dy adraczysia chryścijanstwa. Apoloniusz adkazaŭ pytańniem, jak można nahawarywać jaszcze da adstupstwa ad wiery, czuŭszy rasprawu, z jakoj było widać, szto wiera heta praŭdziwaja i prasiŭ naczalnika i senataroŭ wyraczysia falszywaj wiery pahanskaj, dy pryniać chryścijanskuju, katoraja wiadzieć da wiecznaho żyćcia.</br> {{gap|1.5em}}Dziwilisia senatary z adwahi Apoloniusza, adnak zasudzili na śmierć i była jamu zsieczana haława mieczam 18 krasawika (apryla) 189 hodu. {{накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <div style="margin-bottom:-0.3em; margin-top:1em; font-size:200%; font-family:Cambria; letter-spacing: 0px;"> <center>''Piszuć da nas.</center> </div> <div style="font-size: 92%; line-height: 1.3"> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Wioska Nawasiołki,'''</span> Wilen. hub. i pow., Mickunskaj wołaści. Jaszcze ǔ paczatku zimy kala nas chadziǔ pa wioskach niejki „ahient“, katory pa wielmi tannaj canie suliǔ roznyja haspadarskija maszyny: sieczkarni, małatarni, żniwiarki, arfy i insz.</br> {{gap|1.5em}}Szmat chto z sielan zachacieǔ skarystać z dobraho zdareńnia i dali „ahientu“ zadatku. Na sieczkarni, braŭ jon pa rublu, na małatarni pa 5 rubloǔ, na kosy, siarpy i inszyja drobnyja reczy pa hryǔni, sarakoǔcy i t. d. Baby padawali zadatak na bawałnianyja nitki, bo i heta jon abicaŭ dastawić blizka za paǔcany. Ad kaho braǔ hroszy, tamu dawaŭ niejkija kwitki, na katorych pisaǔ skolki ǔziadziena hroszaj, ale nima tam nazowu tej firmy, z jakoj być tyja reczy. Usie maszyny i druhija reczy „ahient“ abicaŭ prywiaźci na pierszym tydni postu. Ale woś prajszła ǔżo i druhaja niadziela pa Wialikadni, a taho „ahienta“ ani duchu nima. Znaczycca chto jamu pawieryǔ, dy pahaliǔsia na tannuju kuplu, toj dastaŭ nia tyja reczy, jakich chacieǔ, a tolki kwitki żulika. Woś darahija czytary „Biełarusa“, kali dzie i kala was pakażycca taki złydzień „ahient“, zawiadzicia jaho ǔ wołaść, dy arysztujcie, kab nie aszukiwaŭ biednych ludziej pa wioskach. {{справа|''D. Miałdun.{{gap|1.5em}}}} {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Biełastok'''</span> Hrodz. hub. Na treci dzień Wialikadnia czatyry asoby z Biełastoku pajechali na aŭtamabili da Wasilkowa.</br> {{gap|1.5em}}Jeduczy szaszoj, ǔ pałowie darohi zhledzili, szto niejki czaławiek zwaroczywaje swaju kaninu z małoj darożki i jedzie prosta na aŭtamabil. Szofer (churman na aŭtamabili) staŭ trubić, ale heta niczoha nie pamahło, dyk zwiarnuŭ aŭtamabil na bok i chacieŭ abminuć woz sielanina, ale kali ŭżo byŭ blizka waza, czaławiek toj, jak zdurnieǔszy skoczyŭ ad swajho waza, musić uciekać, dy i papaǔ jakraz pad koły aŭtamabilu. Ludzi hetyja ǔziali pakaleczanaho 70 hadowaho staroha i prywiaźli na henym ża aŭtamabili u Wasilkowa, dzie paklikali doktara, katory skazaǔ, szto ǔ lewym boku byli złomany 3 żebryny.</br> {{gap|1.5em}}Tut stary byǔ u spowiadzi i pad wieczar pamior. Swajaki pamiorszaho padajuć szofera ǔ sud, ale chiba niczoha nia wysudziać, bo jonże i trubiǔ i sam abminaŭ sielanina, a czym jon winawaty, szto toj padlacieǔ sam jakraz pad koły? {{справа|Hr—cz.{{gap|1.5em}}}} {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Wioska Arpa,'''</span> Wilen. hub., Wialejsk. paw. Czytaju ja „Biełarusa“ i wielmi rad, kali czasto nachodżu ǔ im wiestki, szto pa naszych biełaruskich miasteczkach to siam, to tam ludzi paczynajuć zmahacca s ciemraj. Pracu hety paczynajuć braty naszy s taho, szto robiać pryhawary<noinclude></noinclude> mihvalzysk4bpogfms74wqfox6y55ui 303939 303927 2026-11-12T07:50:49Z Gleb Leo 2440 303939 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude><section begin="Dzie"/><div style="margin-bottom:0em; margin-top:0.7em; font-size:250%; font-family:Cambria; letter-spacing: -1px;"> <center>''Dzie raj?</center> </div> <center>{{fine|Achw. [[Аўтар:Андрэй Зязюля|Andreju Ziaziuli]].}}</center> {{block center/s}} ''Dzień taki wydaǔsia swietły, pryhoży,</br> ''Soniejka świecić, ni wietru, ni chmar;</br> ''Pach paciahnuǔsia pa sadzie ad roży,</br> ''Nieba nad sadam jak żar. ''Kuściki bezu pabiełaj ubrany</br> ''Pole zialonaje… Oś dzie jość raj!</br> ''Tolki na rodzimie wieczna kachanaj</br> ''Tolki ǔ tobie Biełaruski moj kraj! <div style="margin-bottom:-0.7em; margin-top:-1em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> {{справа|'''Todar.}} </div> {{block center/e}} {{Накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <section end="Dzie"/> <section begin="Światy"/><div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0.7em; font-size:200%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: -2px;"> <center>Światy Apoloniusz muczanik.</center> </div> Apoloniusz byǔ adnym z najbolej wuczonych i najrazumniejszych panoŭ Rymu i zajmaŭ słaŭnaje miejsca ŭ senacie. Dziela jaho nawuki i inszych cnotaŭ, jakimi byŭ bahaty, ŭsie jaho wielmi szanawali. U tuju paru wiera chryścijanskaja paczała ŭżo szyrycca nia tolki pamiż prostaho narodu, ale i pamiż wuczonych i słaŭnych panoŭ Rymu.</br> {{gap|1.5em}}Apoloniusz, jak wuczony senatar, niraz wystupaŭ proci hryścijanstwa i wioǔ nawukowyja spreczki z papieżam, światym Eleŭteram i dr. A kab ab czym spreczacca, dyk treba toje dobra wiedać, woś i Apaloniusz pastaraŭsia paznać dobra chryścijanskuju nawuku.</br> {{gap|1.5em}}Ale pry hetym prakanaŭsia, szto chryścijanstwo i jość samaj lepszaj wieraj i sam staŭsia chryścijaninam.</br> {{gap|1.5em}}Adzin niawolnik danios ab hetym naczalniku Rymu, katory paklikaŭ Apoloniusza da siábie i straszyŭ, szto zabiare ŭsio jaho dabro ŭ kaznu, a kali i heta nie pamoże, dyk addaść jaho na śmierć. A jak hetyja hrozby niczoha nie pamahli, dyk zahadaŭ pryjści na sud. Światy Apaloniusz napisaŭ razprawu ab chryścijanskaj nawucy i praczytaŭ jaje ŭ senacie. Usie senatary byli prakanany, szto Apoloniusz staić pry praŭdzie i hatowy byli pakinuć usiaki sud, ale naczalnik Rymu prypomniŭ senatu, szto jon nie majeć prawa darawać tamu, chto wyraksia bahoŭ hasudarstwa, a światoha prasiŭ paszkadawać siabie, dy adraczysia chryścijanstwa. Apoloniusz adkazaŭ pytańniem, jak można nahawarywać jaszcze da adstupstwa ad wiery, czuŭszy rasprawu, z jakoj było widać, szto wiera heta praŭdziwaja i prasiŭ naczalnika i senataroŭ wyraczysia falszywaj wiery pahanskaj, dy pryniać chryścijanskuju, katoraja wiadzieć da wiecznaho żyćcia.</br> {{gap|1.5em}}Dziwilisia senatary z adwahi Apoloniusza, adnak zasudzili na śmierć i była jamu zsieczana haława mieczam 18 krasawika (apryla) 189 hodu. {{накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <section end="Światy"/> <section begin="Nawasiołki"/><div style="margin-bottom:-0.3em; margin-top:1em; font-size:200%; font-family:Cambria; letter-spacing: 0px;"> <center>''Piszuć da nas.</center> </div> <div style="font-size: 92%; line-height: 1.3"> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Wioska Nawasiołki,'''</span> Wilen. hub. i pow., Mickunskaj wołaści. Jaszcze ǔ paczatku zimy kala nas chadziǔ pa wioskach niejki „ahient“, katory pa wielmi tannaj canie suliǔ roznyja haspadarskija maszyny: sieczkarni, małatarni, żniwiarki, arfy i insz.</br> {{gap|1.5em}}Szmat chto z sielan zachacieǔ skarystać z dobraho zdareńnia i dali „ahientu“ zadatku. Na sieczkarni, braŭ jon pa rublu, na małatarni pa 5 rubloǔ, na kosy, siarpy i inszyja drobnyja reczy pa hryǔni, sarakoǔcy i t. d. Baby padawali zadatak na bawałnianyja nitki, bo i heta jon abicaŭ dastawić blizka za paǔcany. Ad kaho braǔ hroszy, tamu dawaŭ niejkija kwitki, na katorych pisaǔ skolki ǔziadziena hroszaj, ale nima tam nazowu tej firmy, z jakoj być tyja reczy. Usie maszyny i druhija reczy „ahient“ abicaŭ prywiaźci na pierszym tydni postu. Ale woś prajszła ǔżo i druhaja niadziela pa Wialikadni, a taho „ahienta“ ani duchu nima. Znaczycca chto jamu pawieryǔ, dy pahaliǔsia na tannuju kuplu, toj dastaŭ nia tyja reczy, jakich chacieǔ, a tolki kwitki żulika. Woś darahija czytary „Biełarusa“, kali dzie i kala was pakażycca taki złydzień „ahient“, zawiadzicia jaho ǔ wołaść, dy arysztujcie, kab nie aszukiwaŭ biednych ludziej pa wioskach. {{справа|''D. Miałdun.{{gap|1.5em}}}} <section end="Nawasiołki"/> <section begin="Biełastok"/>{{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Biełastok'''</span> Hrodz. hub. Na treci dzień Wialikadnia czatyry asoby z Biełastoku pajechali na aŭtamabili da Wasilkowa.</br> {{gap|1.5em}}Jeduczy szaszoj, ǔ pałowie darohi zhledzili, szto niejki czaławiek zwaroczywaje swaju kaninu z małoj darożki i jedzie prosta na aŭtamabil. Szofer (churman na aŭtamabili) staŭ trubić, ale heta niczoha nie pamahło, dyk zwiarnuŭ aŭtamabil na bok i chacieŭ abminuć woz sielanina, ale kali ŭżo byŭ blizka waza, czaławiek toj, jak zdurnieǔszy skoczyŭ ad swajho waza, musić uciekać, dy i papaǔ jakraz pad koły aŭtamabilu. Ludzi hetyja ǔziali pakaleczanaho 70 hadowaho staroha i prywiaźli na henym ża aŭtamabili u Wasilkowa, dzie paklikali doktara, katory skazaǔ, szto ǔ lewym boku byli złomany 3 żebryny.</br> {{gap|1.5em}}Tut stary byǔ u spowiadzi i pad wieczar pamior. Swajaki pamiorszaho padajuć szofera ǔ sud, ale chiba niczoha nia wysudziać, bo jonże i trubiǔ i sam abminaŭ sielanina, a czym jon winawaty, szto toj padlacieǔ sam jakraz pad koły? {{справа|Hr—cz.{{gap|1.5em}}}} <section end="Biełastok"/> <section begin="Arpa"/>{{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Wioska Arpa,'''</span> Wilen. hub., Wialejsk. paw. Czytaju ja „Biełarusa“ i wielmi rad, kali czasto nachodżu ǔ im wiestki, szto pa naszych biełaruskich miasteczkach to siam, to tam ludzi paczynajuć zmahacca s ciemraj. Pracu hety paczynajuć braty naszy s taho, szto robiać pryhawary <section end="Arpa"/><noinclude></noinclude> a8qygmutzpcwfmrxxdktohearniqu78 104 131454 303928 2026-11-11T19:13:08Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «zakrywać manapolki dy szynki, a kab praz heta nia szyryǔsia patajny handel harełkaj, jany wybirajuć ludziej, katoryja majuć dahladać, kab nichto hetym szalmoŭstwam nie zajmaǔsia.</br> {{gap|1.5em}}Dyk cieszusia hetabo, bo jość nadzieja, szto hetki ruch pamału abojmie ǔsiu naszu ziamielku, a tady narod nasz wozmiecca da aświety, da pracy nad palepszeniem swajej doli, nad adradżeńniem baćkaǔszczyny.</br> {{gap|1.5em}}Ale jak hlanu ja naŭkoła...» 303928 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /><div style="font-size: 92%; line-height: 1.3"></noinclude>zakrywać manapolki dy szynki, a kab praz heta nia szyryǔsia patajny handel harełkaj, jany wybirajuć ludziej, katoryja majuć dahladać, kab nichto hetym szalmoŭstwam nie zajmaǔsia.</br> {{gap|1.5em}}Dyk cieszusia hetabo, bo jość nadzieja, szto hetki ruch pamału abojmie ǔsiu naszu ziamielku, a tady narod nasz wozmiecca da aświety, da pracy nad palepszeniem swajej doli, nad adradżeńniem baćkaǔszczyny.</br> {{gap|1.5em}}Ale jak hlanu ja naŭkoła siabie, dyk ciażki kamień zwalicca na majo serca, bo ǔ naszaj Arpie jaszcze zusim inaksz robicca, tut ad staroha da małoha ǔsie zaliwajucca haraj, dy bjucca miż saboj, a paśla pa sudoch ciahajucca.</br> {{gap|1.5em}}Piszu ab hetym nie dziela taho, kab zhanaczyć swaich susiedziaŭ prad czytarami „Biełarusa“, a dziela taho, kab jany sami zastydalisia swaich pastupkaǔ, dy ǔzialisia zmahacca z błahim.</br> {{gap|1.5em}}Kab kożyn najpiersz kinuŭ sam pić i hultawać, a paśla i druhich da hetaho ciahnuǔ. Tady i ǔ nas blisnułab słonce zhody i miłaści bratniaj, pierastalib my ciahacca pa sudoch, a stalib lepsz wyrablać naszu ziamielku, dyk mielib bolsz chleba i da chleba. {{справа|''Zmitrok Jaǔhiel.{{gap|1.5em}}}} {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Dwor Takary,'''</span> Wialejskaho pow., Krajsk. wołaści. Na Wialikdzień pryjeżdżaǔ siudy z Wilni da swajho baćki ǔ hości syn jaho, prawizar B. Baćka hetaho prawizara biare ad mianie, dy czytaje „Biełarusa“, bo jon wielmi spadabaŭ hetu hazetu. Woś pan prawizar uhledziǔ u baćki „Biełarusa“.</br> {{gap|1.5em}}Aj-aj-aj! skolki jon narabiŭ homanu na baćku, szto czytaje „chamska gazeta“. Czym jon tolki ni straszyǔ rodnaho baćku? I hrecham śmiarotnym i papieżskim praklaćciem, szto bytcym wisić nad biełaruskaj hazetaj i tymi, chto woźmieć jaje ǔ ruki. (Sam baćka pieradaǔ mnie hetyja nawiny) „Lepiej ja papku wyślę jakąkolwiek polską gazetkę“…</br> {{gap|1.5em}}Cha-cha-cha! Panie prawizar, dzie pan dawiedaŭsia stolki cikaŭnaho, dzie wyczytaŭ ab praklacci papieża ci nie ǔ „farmakologii“ aptecznaj, bo pan prowizar, jak wiedaju, nia czytaje papieskich bullaŭ i indulgencijaǔ, a ǔ farmakologii nia wierycca mnie, kab można było najści szto koleczy, szto datyczyłob hazety „Biełarus“.</br> {{gap|1.5em}}Szto mieŭ wydumywać pustoje, treba było panu prawizaru ǔziać dy paznać hetaho swajho woraho „Biełarusa“. Każuć, kali s kim majesz zmahacca, dyk raniej treba jaho dobra paznać.</br> {{gap|1.5em}}A ǔ światocznym № „Biełarusa“ pan prawizar jak raz dawiedaǔsiab, szto Ajciec św. Papież Pius X daŭ Apostolskaje błahasławienstwa redaktaru, supracaŭnikom i tym szto czytajuć dy szyrać „Biełarusa“ i jaho dumki, ale pan prowizar widać achwatniejszy czaǔpści pustyniu, czym dawiedacca, szto czaho warta papraŭdzie. {{справа|''Pr. Krasoǔski.{{gap|1.5em}}}} </div> {{накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <section begin="Kaścielnyja"/><div style="margin-bottom:0.3em; margin-top:1em; font-size:180%; font-family:Cambria; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Kaścielnyja wiedamaści.</center> </div> <div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Pieramieny miż duchawienstwam.</center> </div> {{gap|1.5em}}Z woli ks. Administratara pamiż duchawienstwam wilenskaj dyecezii stalisia takija pieramieny: byǔszy redaktar hazety „Przyjaciel“ i probarszcz kaścioła św. Michała ŭ Wilni, ks. Tad. Makarewicz, pieranosicca na probarszcza ŭ Nowuju Wilejku, prob. z Nowaj wilejki ks. Butkiewicz — na probarszcza ŭ Parafianowa, prob. z Parafijanowa ks. S. Ramanoŭski pa swajej achocie — na wikaraho ŭ Tapczewa. <div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Konsekracija biskupa.</center> </div> {{gap|1.5em}}Konsekracija na biskupa ks. Pranciszka Karewicza budzie ŭ niadzielu 4 maja (mieła być raniej, ale była adłożena).</br> {{gap|1.5em}}Konsekrawać budzie J. E. Arcybiskup ks. W. Kluczynski ǔ asyście biskupa Cieplaka z Pieciarburha i biskupa Karasia z Sejnaŭ.</br> {{gap|1.5em}}Nowy biskup meje pryjechać u Koǔnu 5 maja. <div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Cudoǔnyja madlitwy.</center> </div> {{gap|1.5em}}Warszaŭski kansystar razasłaŭ duchawienstwu adozwu, ŭ katoraj zwiartaje ŭwahi, szto pamiż narodam szyracca roznyja „cudoŭnyja“ madlitwy, katoryja majuć pamahać ad raznych chwarob i t. p.</br> {{gap|1.5em}}Madlitwy hetyja nie majuć duchoŭnaj aprabaty i poŭnyja roznych zababonaŭ, jakija tolki szkodziać praŭdziwaj pabożnaści. Dyk konsystor prosić duchawienstwa rastłumaczyć narodu, kab hetkich madlitwaŭ nia szyryŭ, a kali chto sam dastanić takuju madlitwu, dyk pawinien jaje spalić.</br> {{gap|1.5em}}I kala nas spatykajucca siam tam roznyja „madlitwy“, „niabieskija listy“ i t. p.</br> {{gap|1.5em}}Dyk i nam treba wiedać, szto heta ŭsio zababonnyja wydumki i nia treba im wieryć. ''Tolki tyja pieśni i kniżki mohuć być używany da nabażenstwa, katoryja majuć kaścielnuju aprabatu. <div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Konkordat z Rymam.</center> </div> {{gap|1.5em}}Serbija ǔżo zrabiła konkordat sa Stalicaj Apastolskaj.</br> {{gap|1.5em}}Adhetul u Serbii budzie żyć papieżski „nuncijusz“. U Bielbradzie budzie arcybiskup, a ŭ Skoplinie i Prizrenie — biskupy. U Rymie budzie żyć pasoł serbski. {{накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <section end="Kaścielnyja"/> <section begin="Szto"/><div style="margin-bottom:-0.3em; margin-top:1em; font-size:200%; font-family:Cambria; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Szto czuwać.</center> </div> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Wilnia.'''</span> Huberskaje naczalstwo paciahnuło pad sud wuradnika z trockaho pawietu — Rymdzionka, za zdziek nad maładym chłopcam Pacubanam. Choczuczy<section end="Szto"/><noinclude></noinclude> j0w538xtb9hwem3f488kpk9wus4v4ds 303946 303928 2026-11-12T08:08:28Z Gleb Leo 2440 303946 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /><div style="font-size: 92%; line-height: 1.3"></noinclude><section begin="Arpa"/>zakrywać manapolki dy szynki, a kab praz heta nia szyryǔsia patajny handel harełkaj, jany wybirajuć ludziej, katoryja majuć dahladać, kab nichto hetym szalmoŭstwam nie zajmaǔsia.</br> {{gap|1.5em}}Dyk cieszusia hetabo, bo jość nadzieja, szto hetki ruch pamału abojmie ǔsiu naszu ziamielku, a tady narod nasz wozmiecca da aświety, da pracy nad palepszeniem swajej doli, nad adradżeńniem baćkaǔszczyny.</br> {{gap|1.5em}}Ale jak hlanu ja naŭkoła siabie, dyk ciażki kamień zwalicca na majo serca, bo ǔ naszaj Arpie jaszcze zusim inaksz robicca, tut ad staroha da małoha ǔsie zaliwajucca haraj, dy bjucca miż saboj, a paśla pa sudoch ciahajucca.</br> {{gap|1.5em}}Piszu ab hetym nie dziela taho, kab zhanaczyć swaich susiedziaŭ prad czytarami „Biełarusa“, a dziela taho, kab jany sami zastydalisia swaich pastupkaǔ, dy ǔzialisia zmahacca z błahim.</br> {{gap|1.5em}}Kab kożyn najpiersz kinuŭ sam pić i hultawać, a paśla i druhich da hetaho ciahnuǔ. Tady i ǔ nas blisnułab słonce zhody i miłaści bratniaj, pierastalib my ciahacca pa sudoch, a stalib lepsz wyrablać naszu ziamielku, dyk mielib bolsz chleba i da chleba. {{справа|''Zmitrok Jaǔhiel.{{gap|1.5em}}}} <section end="Arpa"/> <section begin="Takary"/>{{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Dwor Takary,'''</span> Wialejskaho pow., Krajsk. wołaści. Na Wialikdzień pryjeżdżaǔ siudy z Wilni da swajho baćki ǔ hości syn jaho, prawizar B. Baćka hetaho prawizara biare ad mianie, dy czytaje „Biełarusa“, bo jon wielmi spadabaŭ hetu hazetu. Woś pan prawizar uhledziǔ u baćki „Biełarusa“.</br> {{gap|1.5em}}Aj-aj-aj! skolki jon narabiŭ homanu na baćku, szto czytaje „chamska gazeta“. Czym jon tolki ni straszyǔ rodnaho baćku? I hrecham śmiarotnym i papieżskim praklaćciem, szto bytcym wisić nad biełaruskaj hazetaj i tymi, chto woźmieć jaje ǔ ruki. (Sam baćka pieradaǔ mnie hetyja nawiny) „Lepiej ja papku wyślę jakąkolwiek polską gazetkę“…</br> {{gap|1.5em}}Cha-cha-cha! Panie prawizar, dzie pan dawiedaŭsia stolki cikaŭnaho, dzie wyczytaŭ ab praklacci papieża ci nie ǔ „farmakologii“ aptecznaj, bo pan prowizar, jak wiedaju, nia czytaje papieskich bullaŭ i indulgencijaǔ, a ǔ farmakologii nia wierycca mnie, kab można było najści szto koleczy, szto datyczyłob hazety „Biełarus“.</br> {{gap|1.5em}}Szto mieŭ wydumywać pustoje, treba było panu prawizaru ǔziać dy paznać hetaho swajho woraho „Biełarusa“. Każuć, kali s kim majesz zmahacca, dyk raniej treba jaho dobra paznać.</br> {{gap|1.5em}}A ǔ światocznym № „Biełarusa“ pan prawizar jak raz dawiedaǔsiab, szto Ajciec św. Papież Pius X daŭ Apostolskaje błahasławienstwa redaktaru, supracaŭnikom i tym szto czytajuć dy szyrać „Biełarusa“ i jaho dumki, ale pan prowizar widać achwatniejszy czaǔpści pustyniu, czym dawiedacca, szto czaho warta papraŭdzie. {{справа|''Pr. Krasoǔski.{{gap|1.5em}}}} </div> {{накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <section end="Takary"/> <section begin="Kaścielnyja"/><div style="margin-bottom:0.3em; margin-top:1em; font-size:180%; font-family:Cambria; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Kaścielnyja wiedamaści.</center> </div> <div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Pieramieny miż duchawienstwam.</center> </div> {{gap|1.5em}}Z woli ks. Administratara pamiż duchawienstwam wilenskaj dyecezii stalisia takija pieramieny: byǔszy redaktar hazety „Przyjaciel“ i probarszcz kaścioła św. Michała ŭ Wilni, ks. Tad. Makarewicz, pieranosicca na probarszcza ŭ Nowuju Wilejku, prob. z Nowaj wilejki ks. Butkiewicz — na probarszcza ŭ Parafianowa, prob. z Parafijanowa ks. S. Ramanoŭski pa swajej achocie — na wikaraho ŭ Tapczewa. <div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Konsekracija biskupa.</center> </div> {{gap|1.5em}}Konsekracija na biskupa ks. Pranciszka Karewicza budzie ŭ niadzielu 4 maja (mieła być raniej, ale była adłożena).</br> {{gap|1.5em}}Konsekrawać budzie J. E. Arcybiskup ks. W. Kluczynski ǔ asyście biskupa Cieplaka z Pieciarburha i biskupa Karasia z Sejnaŭ.</br> {{gap|1.5em}}Nowy biskup meje pryjechać u Koǔnu 5 maja. <div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Cudoǔnyja madlitwy.</center> </div> {{gap|1.5em}}Warszaŭski kansystar razasłaŭ duchawienstwu adozwu, ŭ katoraj zwiartaje ŭwahi, szto pamiż narodam szyracca roznyja „cudoŭnyja“ madlitwy, katoryja majuć pamahać ad raznych chwarob i t. p.</br> {{gap|1.5em}}Madlitwy hetyja nie majuć duchoŭnaj aprabaty i poŭnyja roznych zababonaŭ, jakija tolki szkodziać praŭdziwaj pabożnaści. Dyk konsystor prosić duchawienstwa rastłumaczyć narodu, kab hetkich madlitwaŭ nia szyryŭ, a kali chto sam dastanić takuju madlitwu, dyk pawinien jaje spalić.</br> {{gap|1.5em}}I kala nas spatykajucca siam tam roznyja „madlitwy“, „niabieskija listy“ i t. p.</br> {{gap|1.5em}}Dyk i nam treba wiedać, szto heta ŭsio zababonnyja wydumki i nia treba im wieryć. ''Tolki tyja pieśni i kniżki mohuć być używany da nabażenstwa, katoryja majuć kaścielnuju aprabatu. <div style="margin-bottom:-0.5em; margin-top:0em; font-size:120%; font-family:Bahnschrift Condensed; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Konkordat z Rymam.</center> </div> {{gap|1.5em}}Serbija ǔżo zrabiła konkordat sa Stalicaj Apastolskaj.</br> {{gap|1.5em}}Adhetul u Serbii budzie żyć papieżski „nuncijusz“. U Bielbradzie budzie arcybiskup, a ŭ Skoplinie i Prizrenie — biskupy. U Rymie budzie żyć pasoł serbski. {{накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <section end="Kaścielnyja"/> <section begin="Szto"/><div style="margin-bottom:-0.3em; margin-top:1em; font-size:200%; font-family:Cambria; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Szto czuwać.</center> </div> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Wilnia.'''</span> Huberskaje naczalstwo paciahnuło pad sud wuradnika z trockaho pawietu — Rymdzionka, za zdziek nad maładym chłopcam Pacubanam. Choczuczy<section end="Szto"/><noinclude></noinclude> lo977jzd3359a6tooolmd1lad7qzoc3 104 131455 303929 2026-11-11T19:17:17Z RAleh111 4658 /* Праблематычная */ 303929 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="2" user="RAleh111" /></noinclude>№ 17 BIELARUS zmusić chłopca pryznacca da kradzieży, wuradnik Rymdzionak biŭ jaho puhaj, wia- roukaj,złożanaŭ udwaja i halinoj; cior twar, wiazaŭ nohi i klaŭ da żywata napalany- ja kamieńni, a ŭ kancy zahadawaŭ bieh- czy pobacz kania i straszyů, szto zasia- cze szablaj.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Śmierć pad maszynaj. U proszłuju sie- rady żonka maszynista, iduczy pa czy- huncy kala wahzału u Wilni, papalasia pad maszynu i dastała na miejscy śmierć. Jej mocna skaleczana halawa i adreza- nyja abiedźwie ruki.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Spatkańnie maszyn. Na proszłym ty- dni ŭ sieradu miż stancijami Soły i Smurhoni spatkalisia maszyny, pasażyr- ka z tawarnaj. Pry hetym pałamałasia niekolki tawarnych wahonaŭ i pierapa- lochalisia, dy nikatoryja paabbiwalisia niekolki padarożnych. Adzin z służa- czych pry maszynie, katoramu skrynka, szto zwaliłasia z palicy ŭ wahonie na halawu mocna jaje skaleczyła, lażyć u Wilni ŭ szpitali.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Praz wodku. U miasteczku Woziera Minsk. hub. u noczy z paniadziełku na aŭtorak, Wialikadniam 18 hadowy chła- piec zaparoŭ nažom chlapca 23 hadoŭ. Ciapier jon siadzić u turmie. A ŭ wio- scy Kaciahi pjany syn chacieŭ zasiecz baćku siakieraj, ale ludzi adabrali sia- kieru, a tady baćka i małodszy syn chacieli jamu dać łupcoŭku, dyk jon baroniaczysia adkusiŭ baćku palec i wy- ciahnuů z jaho żyłu blizka na arszyn daŭżynioj. Woś szto wychodzić z pjan- stwa!</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Minsk. Probarszcza kaścioła na Załatoj horcy ks. Mich. Majeŭskaho ciahnuć pad sud za toje, szto kataliku, pierajszoŭsza- mu u 1905 hadu z prawasłaŭja, daŭ świedoctwa, szto jon katalik Załatahor- skaj minskaj parachwii. - Chodziać czutki, szto majuć at- kryć u Minsku na druhim kancy hora- du druhuju miestowaju apteku. Kali he- ta spraŭdzicca, dyk budzie dobra, bo na kancoch horadu żywué biadniej szyja ludzi, katorym i patrebna apteka, dzie możnab taniej dastać lekarstwa.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Szumsk, Wil. hub. Wałasny schod zrabiŭ pryhawar zakryć u wołaści usie manapoli i piŭnyja.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Kijeu. Kala Kijewa była straszennaja bura, katoraja pahlumiła budynki i sady.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Pałtawa. Pad horadam pajawiłasia padskurnaja wada, ad czaho ŭ nikato- rych miejscoch zawaliłasia ziamla. Ba- jacca, kab nia było i bolszaj biady, jak barani Boh pacznuć zawaliwacca damy.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Jekacierynasłau. Abjaŭlany „ukaz" ab 5 probnaj mobilizacii ŭ niekatarych pa- wietach Jekacierynaslaŭskaj huberni.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Nowamikałaeusk. Sudowaja pałata za- sudziła na 8 miesiacaŭ u arysztanskija roty byůszaho palicmejstra Wiesmana za chabary i pierawyższeńnie üłaści. Na takujuž karu prysudżany 5 jaho pa- mocznikaŭ.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Na Ukrainie s pryczyny rapartu ki- jeŭskaho heneral-hubernatara, Senat pa- stanawiů skasawać 7 tawarystwaŭ do- braczynnaści: ŭ Łatyczowie, Mahilewie Padolskim, 2-ů Kamieniec Padolsku, No- waj Uszycy, Jampolu i ŭ Olhapolskim rajonie.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Pieciarburh. Była strasznaja bura s śnieham i parabila szmat hlumu ŭ ho- radzie i na race, katoraja zalila niżej- szyja czaści horadu. Wiestki z zahranicy. </br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Albanija. U nowym hetym hasudar- stwie nijak nia może zrabicca dobry pa- radak. Jaszcze nia üśpieŭ sahreć pasa- du kniaź Wid, a ůžo u Albanii robiacca zhaworki na jaho żyćcio. U Epiry tak sama nimasz paradku. Dahetul tam szmat było hrekaŭ, a kali wialikija eŭrapejskija hasudarstwy pry- musili Hreciju zabrać swaich saldataŭ i inszych ludziej z Epiru, dyk z paŭ- nocznaho boku nachłynuło wojska czar- nahorskaje pad kamandaj hienarala Mar- tynowicza. Prawicielstwo Albanii maje zwiarnucca z żalboj da Eŭropy.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Anhlija. Hasudarstwo heta chocze dać prawo życharam Irlandii samym być haspadarami ŭ swaim krai. Ale heta nie- padabajecca anhlikancam, szto żywuć pamiz irlandcami i dahetul rabili ŭ ich krai, szto sami chacieli. Was jany ciapier hatujucca zrabić bunt proci swaj ho. prawicielstwa, katoraje chocze zrabić ich roŭnymi z irlandcami. Dziela utrymannia paradku tudy pasy- łajecca 6 pałkoŭ wojska.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Turcija i Hrecija. Pamiz Turcijaj i Hre- cijaj nieszta usio nima dobraho ładu. Pośla aposzniaj wajny Hrecii dastałasia paŭdniowaja czaść Macedonii, dzie żyło tych turkaŭ kala 100 tysiacz na lik i szmat turkaŭ. Woś Hrecija wyhnała he- tyja pryszli u Turciju. Turki dali im miejsca ŭ Tracii, dzie żywie szmat hre- kau. Woś hetym ciapier stała ciesna i jany uciekajuć u Hreciju. Zdajecca Hrecii nima czaho bolsz rabić, jak he- tych hrekaŭ pasadzić tam, skul wyhnali turkaŭ.<noinclude></noinclude> rsaiv6t5hfy1s1bbnxlp1opgkj9d2ix 303960 303929 2026-11-12T08:35:14Z RAleh111 4658 /* Не вычытаная */ 303960 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>zmusić chłopca pryznacca da kradzieży, wuradnik Rymdzionak biŭ jaho puhaj, wiaroŭkaj, złożanaŭ udwaja i halinoj; cior twar, wiazaŭ nohi i kłaŭ da żywata napalanyja kamieńni, a ŭ kancy zahadawaŭ biehczy pobacz kania i straszyŭ, szto zasiacze szablaj.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Śmierć pad maszynaj.'''</span> U proszłuju sierady żonka maszynista, iduczy pa czyhuncy kala wahzału u Wilni, papałasia pad maszynu i dastała na miejscy śmierć. Jej mocna skaleczana haława i adrezanyja abiedźwie ruki.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Spatkańnie maszyn.'''</span> Na proszłym tydni ŭ sieradu miż stancijami Soły i Smurhoni spatkalisia maszyny, pasażyrka z tawarnaj. Pry hetym pałamałasia niekolki tawarnych wahonaŭ i pierapałochalisia, dy nikatoryja paabbiwalisia niekolki padarożnych. Adzin z służaczych pry maszynie, katoramu skrynka, szto zwaliłasia z palicy ŭ wahonie na haławu mocna jaje skaleczyła, lażyć u Wilni ŭ szpitali.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Praz wodku.'''</span> U miasteczku Woziera Minsk. hub. u noczy z paniadziełku na aŭtorak, Wialikadniam 18 hadowy chłapiec zaparoŭ nażom chłapca 23 hadoŭ. Ciapier jon siadzić u turmie. A ŭ wioscy Kaciahi pjany syn chacieŭ zasiecz baćku siakieraj, ale ludzi adabrali siakieru, a tady baćka i małodszy syn chacieli jamu dać łupcoŭku, dyk jon baroniaczysia adkusiŭ baćku palec i wyciahnuŭ z jaho żyłu blizka na arszyn daŭżynioj. Woś szto wychodzić z pjanstwa!</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Minsk.'''</span> Probarszcza kaścioła na Załatoj horcy ks. Mich. Majeŭskaho ciahnuć pad sud za toje, szto kataliku, pierajszoŭszamu ŭ 1905 hadu z prawasłaŭja, daŭ świedoctwa, szto jon katalik Załatahorskaj minskaj parachwii.</br> {{gap|1.5em}}— Chodziać czutki, szto majuć atkryć u Minsku na druhim kancy horadu druhuju miestowaju apteku. Kali heta spraŭdzicca, dyk budzie dobra, bo na kancoch horadu żywuć biadniejszyja ludzi, katorym i patrebna apteka, dzie możnab taniej dastać lekarstwa.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Szumsk,'''</span> Wil. hub. Wałasny schod zrabiŭ pryhawar zakryć u wołaści ŭsie manapoli i piŭnyja.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Kijeŭ.'''</span> Kala Kijewa była straszennaja bura, katoraja pahłumiła budynki i sady.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Pałtawa.'''</span> Pad horadam pajawiłasia padskurnaja wada, ad czaho ŭ nikatorych miejscoch zawaliłasia ziamla. Bajacca, kab nia było i bolszaj biady, jak barani Boh pacznuć zawaliwacca damy.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Jekacierynasłaŭ.'''</span> Abjaŭlany „ukaz“ ab probnaj mobilizacii ŭ niekatarych pawietach Jekacierynaslaŭskaj huberni.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Nowamikałaeŭsk.'''</span> Sudowaja pałata zasudziła na 8 miesiacaŭ u arysztanskija roty byŭszaho palicmejstra Wiesmana za chabary i pierawyższeńnie ŭłaści. Na takujuż karu prysudżany 5 jaho pamocznikaŭ.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Na Ukrainie'''</span> s pryczyny rapartu kijeŭskaho henerał-hubernatara, Senat pastanawiŭ skasawać 7 tawarystwaŭ dobraczynnaści: ŭ Łatyczowie, Mahilewie Padolskim, 2-ŭ Kamieniec Padolsku, Nowaj Uszycy, Jampolu i ŭ Olhapolskim rajonie.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Pieciarburh.'''</span> Była strasznaja bura s śnieham i parabiła szmat hłumu ŭ horadzie i na race, katoraja zaliła niżejszyja czaści horadu. {{накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <section begin="Wiestki"/><div style="margin-bottom:-0.2em; margin-top:1em; font-size:200%; font-family:Cambria; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Wiestki z zahranicy.</center> </div> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Albanija.'''</span> U nowym hetym hasudarstwie nijak nia może zrabicca dobry paradak. Jaszcze nia ŭśpieŭ sahreć pasadu kniaź Wid, a ǔżo u Albanii robiacca zhaworki na jaho żyćcio.</br> {{gap|1.5em}}U Epiry tak sama nimasz paradku. Dahetul tam szmat było hrekaŭ, a kali wialikija eŭrapejskija hasudarstwy prymusili Hreciju zabrać swaich sałdataŭ i inszych ludziej z Epiru, dyk z paŭnocznaho boku nachłynuło wojska czarnahorskaje pad kamandaj hienarała Martynowicza. Prawicielstwo Albanii maje zwiarnucca z żalboj da Eŭropy.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Anhlija.'''</span> Hasudarstwo heta chocze dać prawo życharam Irlandii samym być haspadarami ŭ swaim krai. Ale heta niepadabajecca anhlikancam, szto żywuć pamiż irlandcami i dahetul rabili ŭ ich krai, szto sami chacieli.</br> {{gap|1.5em}}Woś jany ciapier hatujucca zrabić bunt proci swajho prawicielstwa, katoraje chocze zrabić ich roŭnymi z irlandcami. Dziela utrymańnia paradku tudy pasyłajecca 6 pałkoŭ wojska.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Turcija i Hrecija.'''</span> Pamiż Turcijaj i Hrecijaj nieszta ŭsio nima dobraho ładu. Pośla aposzniaj wajny Hrecii dastałasia paŭdniowaja czaść Macedonii, dzie żyło tych turkaŭ kala 100 tysiacz na lik i szmat turkaŭ. Woś Hrecija wyhnała hetyja pryszli u Turciju. Turki dali im miejsca ŭ Tracii, dzie żywie szmat hrekaŭ. Woś hetym ciapier stała ciesna i jany uciekajuć u Hreciju. Zdajecca Hrecii nima czaho bolsz rabić, jak hetych hrekaŭ pasadzić tam, skul wyhnali turkaŭ.</br><section end="Wiestki"/><noinclude></noinclude> 613eobwky3s8onyyhgwnmu3c5699bh4 104 131456 303931 2026-11-12T06:45:34Z Gabix 3485 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{Водступ|2|em}}Сычасъ лёгъ на бацьковой посцели, полежавъ ёнъ три дни и пераставився. И поступивъ у святъ — святый Ильлюшка. «Вотъ, говора, буду я громовой тучай завѣдуваць!» А отцу завялѣвъ завесць гэтаго лошадзя опяць къ попу и дзякуваць яму̀ низкимъ ук...» 303931 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude> {{Водступ|2|em}}Сычасъ лёгъ на бацьковой посцели, полежавъ ёнъ три дни и пераставився. И поступивъ у святъ — святый Ильлюшка. «Вотъ, говора, буду я громовой тучай завѣдуваць!» А отцу завялѣвъ завесць гэтаго лошадзя опяць къ попу и дзякуваць яму̀ низкимъ уклономъ отъ мяне и отъ сябе за гэтаго лошадзя. Такъ ёнъ и здзѣлавъ, завёвъ лошадзя: благодаривъ, татулька, н сынъ, благодару и я за вашаго лошадзя! И мой сынъ уже пераставився, и просивъ васъ, кабъ вы на похороны на моѐ были! Попъ пришовъ отправивъ яго, и схоронили яго у склепъ... Господзь такъ давъ: нихто яго не знавъ, ня видзѣвъ — отправився ёнъ водой у склепи у Кіявъ, у пящеры, — плывъ по Сожи по рацѣ. И оявився, и получивъ сабѣ святъ у пящеры. И цяперъ тамъ. {{Водступ|2|em}}А ''маць'' яго здоровыя, вяселыя, осталися и цяперъ, и живуць. {{Водступ|2|em}}''С. Городище, бых. у. на р. Друти.'' {{smaller|Отъ кр. Кузьмы Прохорова Исаева, 30 л., негр.}} === {{ц|'''45. Чудная дудка.'''|памер=120%}} === {{Водступ|2|em}}а, Живъ сабѣ дѣдъ да баба. И было у ихъ двѣ дочки, а третьтій сынъ Кирилка. Пошли яны ў лѣсъ по ягоды. Дакъ дѣвки ня бяруть ягодъ да гуляять, а Кирилка ягодокъ глячокъ набравъ. Тоды сёстры ягоды у яго отобрали, ножикомъ яго зарѣзали, подъ колодочку подкатили, коринкой вочки накрыли, и пошли домовъ. И сказали дома, што Кирилка згубився. <ref>На мѣстномъ говорѣ ''згубить'' знач. потерять. Згубитца — потеряться, заблудиться.</ref> {{Водступ|2|em}}Выросъ на Кирилку дубчикъ золотый и сярэбраный. Вотъ ѣхали тамъ купцы, убачили той дубецъ, выразали яго и здѣлали дудочку. Зайгравъ купецъ на дудочцы, а яна выигравая: {| |- || Ня йграй, купчикъ, ня йграй:<br/> Моѐ раны ня ўразь<br/> Моя рана вяликая: || Мяне сёстры зарѣзали,<br/> Подъ колодку подкатили,<br/> Коринкой вочки накрыли!... |- |} {{Водступ|2|em}}«А братъ, кажа купецъ: дивна̀я якая дудка!» Подивились, подивились и поѣхали. Заяжжаять яны у сяло. А хатка дѣдова стояла край сяла. Купцы и заѣхали къ имъ на ночь. Разговорилися, и стали казать про свою дудочку: «вотъ, нажать, у насъ якая дивна́я дудка! Натка, дѣдъ, пойграй-ка» Ставъ дѣдъ играть, а яна выигравая: {| |- || Ня йграй, таточка, ня играй:<br/> Моѐ раны ня ўразь.<br/> Моя рана вяликая: || Мяне сёстры зарѣзали,<br/> Подъ колодку подкатили, <br/>Коринкой вочки накрыли!.. |- |} {{Водступ|2|em}}«Натка ты, бабка, пойграй! што ето за дудка?» Стала бабка йграть, а дудочка кажа:<noinclude></noinclude> 5vycs3nrm76syqsb3ex1va591pg79ho 303932 303931 2026-11-12T06:45:55Z Gabix 3485 303932 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude> {{Водступ|2|em}}Сычасъ лёгъ на бацьковой посцели, полежавъ ёнъ три дни и пераставився. И поступивъ у святъ — святый Ильлюшка. «Вотъ, говора, буду я громовой тучай завѣдуваць!» А отцу завялѣвъ завесць гэтаго лошадзя опяць къ попу и дзякуваць яму̀ низкимъ уклономъ отъ мяне и отъ сябе за гэтаго лошадзя. Такъ ёнъ и здзѣлавъ, завёвъ лошадзя: благодаривъ, татулька, н сынъ, благодару и я за вашаго лошадзя! И мой сынъ уже пераставився, и просивъ васъ, кабъ вы на похороны на моѐ были! Попъ пришовъ отправивъ яго, и схоронили яго у склепъ... Господзь такъ давъ: нихто яго не знавъ, ня видзѣвъ — отправився ёнъ водой у склепи у Кіявъ, у пящеры, — плывъ по Сожи по рацѣ. И оявився, и получивъ сабѣ святъ у пящеры. И цяперъ тамъ. {{Водступ|2|em}}А ''маць'' яго здоровыя, вяселыя, осталися и цяперъ, и живуць. {{Водступ|2|em}}''С. Городище, бых. у. на р. Друти.'' {{smaller|Отъ кр. Кузьмы Прохорова Исаева, 30 л., негр.}} {{ц|'''45. Чудная дудка.'''|памер=120%}} {{Водступ|2|em}}а, Живъ сабѣ дѣдъ да баба. И было у ихъ двѣ дочки, а третьтій сынъ Кирилка. Пошли яны ў лѣсъ по ягоды. Дакъ дѣвки ня бяруть ягодъ да гуляять, а Кирилка ягодокъ глячокъ набравъ. Тоды сёстры ягоды у яго отобрали, ножикомъ яго зарѣзали, подъ колодочку подкатили, коринкой вочки накрыли, и пошли домовъ. И сказали дома, што Кирилка згубився. <ref>На мѣстномъ говорѣ ''згубить'' знач. потерять. Згубитца — потеряться, заблудиться.</ref> {{Водступ|2|em}}Выросъ на Кирилку дубчикъ золотый и сярэбраный. Вотъ ѣхали тамъ купцы, убачили той дубецъ, выразали яго и здѣлали дудочку. Зайгравъ купецъ на дудочцы, а яна выигравая: {| |- || Ня йграй, купчикъ, ня йграй:<br/> Моѐ раны ня ўразь<br/> Моя рана вяликая: || Мяне сёстры зарѣзали,<br/> Подъ колодку подкатили,<br/> Коринкой вочки накрыли!... |- |} {{Водступ|2|em}}«А братъ, кажа купецъ: дивна̀я якая дудка!» Подивились, подивились и поѣхали. Заяжжаять яны у сяло. А хатка дѣдова стояла край сяла. Купцы и заѣхали къ имъ на ночь. Разговорилися, и стали казать про свою дудочку: «вотъ, нажать, у насъ якая дивна́я дудка! Натка, дѣдъ, пойграй-ка» Ставъ дѣдъ играть, а яна выигравая: {| |- || Ня йграй, таточка, ня играй:<br/> Моѐ раны ня ўразь.<br/> Моя рана вяликая: || Мяне сёстры зарѣзали,<br/> Подъ колодку подкатили, <br/>Коринкой вочки накрыли!.. |- |} {{Водступ|2|em}}«Натка ты, бабка, пойграй! што ето за дудка?» Стала бабка йграть, а дудочка кажа:<noinclude></noinclude> n87e24mugdje16pqfndw29xp2wtp46n 303956 303932 2026-11-12T08:24:37Z Gleb Leo 2440 303956 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude> <section begin="44"/>{{Водступ|2|em}}Сычасъ лёгъ на бацьковой посцели, полежавъ ёнъ три дни и пераставився. И поступивъ у святъ — святый Ильлюшка. «Вотъ, говора, буду я громовой тучай завѣдуваць!» А отцу завялѣвъ завесць гэтаго лошадзя опяць къ попу и дзякуваць яму̀ низкимъ уклономъ отъ мяне и отъ сябе за гэтаго лошадзя. Такъ ёнъ и здзѣлавъ, завёвъ лошадзя: благодаривъ, татулька, н сынъ, благодару и я за вашаго лошадзя! И мой сынъ уже пераставився, и просивъ васъ, кабъ вы на похороны на моѐ были! Попъ пришовъ отправивъ яго, и схоронили яго у склепъ... Господзь такъ давъ: нихто яго не знавъ, ня видзѣвъ — отправився ёнъ водой у склепи у Кіявъ, у пящеры, — плывъ по Сожи по рацѣ. И оявився, и получивъ сабѣ святъ у пящеры. И цяперъ тамъ. {{Водступ|2|em}}А ''маць'' яго здоровыя, вяселыя, осталися и цяперъ, и живуць. {{Водступ|2|em}}''С. Городище, бых. у. на р. Друти.'' {{smaller|Отъ кр. Кузьмы Прохорова Исаева, 30 л., негр.}} <section end="44"/> <section begin="45"/>{{ц|'''45. Чудная дудка.'''|памер=120%}} {{Водступ|2|em}}а, Живъ сабѣ дѣдъ да баба. И было у ихъ двѣ дочки, а третьтій сынъ Кирилка. Пошли яны ў лѣсъ по ягоды. Дакъ дѣвки ня бяруть ягодъ да гуляять, а Кирилка ягодокъ глячокъ набравъ. Тоды сёстры ягоды у яго отобрали, ножикомъ яго зарѣзали, подъ колодочку подкатили, коринкой вочки накрыли, и пошли домовъ. И сказали дома, што Кирилка згубився. <ref>На мѣстномъ говорѣ ''згубить'' знач. потерять. Згубитца — потеряться, заблудиться.</ref> {{Водступ|2|em}}Выросъ на Кирилку дубчикъ золотый и сярэбраный. Вотъ ѣхали тамъ купцы, убачили той дубецъ, выразали яго и здѣлали дудочку. Зайгравъ купецъ на дудочцы, а яна выигравая: {| |- || Ня йграй, купчикъ, ня йграй:<br/> Моѐ раны ня ўразь<br/> Моя рана вяликая: || Мяне сёстры зарѣзали,<br/> Подъ колодку подкатили,<br/> Коринкой вочки накрыли!... |- |} {{Водступ|2|em}}«А братъ, кажа купецъ: дивна̀я якая дудка!» Подивились, подивились и поѣхали. Заяжжаять яны у сяло. А хатка дѣдова стояла край сяла. Купцы и заѣхали къ имъ на ночь. Разговорилися, и стали казать про свою дудочку: «вотъ, нажать, у насъ якая дивна́я дудка! Натка, дѣдъ, пойграй-ка» Ставъ дѣдъ играть, а яна выигравая: {| |- || Ня йграй, таточка, ня играй:<br/> Моѐ раны ня ўразь.<br/> Моя рана вяликая: || Мяне сёстры зарѣзали,<br/> Подъ колодку подкатили, <br/>Коринкой вочки накрыли!.. |- |} {{Водступ|2|em}}«Натка ты, бабка, пойграй! што ето за дудка?» Стала бабка йграть, а дудочка кажа: <section end="45"/><noinclude></noinclude> cc12rscr0p32epn8t5zrallqs1qphda 0 131457 303935 2026-11-12T07:43:48Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = Ajcu św. Piusu X-amu | аўтар = Андрэй Зязюля | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Верш | папярэдні = | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Wialikaje dzieła|Wialikaje dzieła]] | анатацыі = Іншыя публікацыі гэтага твора: [[Айцу Сьвятому Піюсу Х-аму]]....» 303935 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Ajcu św. Piusu X-amu | аўтар = Андрэй Зязюля | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Верш | папярэдні = | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Wialikaje dzieła|Wialikaje dzieła]] | анатацыі = Іншыя публікацыі гэтага твора: [[Айцу Сьвятому Піюсу Х-аму]]. }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Biełarus. 1914. № 17.pdf" from="1" to="1" fromsection="Ajcu" tosection="Ajcu" /> {{Выроўніваньне-канец}} 1ns81fsrgqwbxzmsj64c0o600123pwx 0 131458 303936 2026-11-12T07:48:13Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = Wialikaje dzieła | аўтар = Генрык Бэта | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Апавяданьне | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Ajcu św. Piusu X-amu|Ajcu św. Piusu X-amu]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Wyszej woczy!|Wyszej woczy!]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-па...» 303936 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Wialikaje dzieła | аўтар = Генрык Бэта | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Апавяданьне | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Ajcu św. Piusu X-amu|Ajcu św. Piusu X-amu]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Wyszej woczy!|Wyszej woczy!]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Biełarus. 1914. № 17.pdf" from="1" to="2" fromsection="Wialikaje" tosection="Wialikaje" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{DEFAULTSORT:Wialikaje dzieła}} [[Катэгорыя:Апавяданні Генрыка Бэты]] efbbbjne921zmx442akzmp80gq4gync 104 131459 303937 2026-11-12T07:48:49Z Gabix 3485 /* Не правераная */ Новая старонка: « {| |- || Ня йграй, мамочка, ня йграй:<br/>Моѐ раны ня ўразь.<br/>Моя рана вяликая: || Мяне сёстры зарѣзали,<br/>Подъ колодку подкатили,<br/>Коринкой вочки накрыли!.. |- |} {{Водступ|2|em}}«А Божа жъ мой! Ти ня про Кирилку яна пяѐ? Натя-тка вы, сёстры, пойграйтя!» Стала одна иг...» 303937 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude> {| |- || Ня йграй, мамочка, ня йграй:<br/>Моѐ раны ня ўразь.<br/>Моя рана вяликая: || Мяне сёстры зарѣзали,<br/>Подъ колодку подкатили,<br/>Коринкой вочки накрыли!.. |- |} {{Водступ|2|em}}«А Божа жъ мой! Ти ня про Кирилку яна пяѐ? Натя-тка вы, сёстры, пойграйтя!» Стала одна играть, а дудочка выигравая: {| |- || Ня йграй, конорѣзная душа, ня йграй:<br/>Моѐ раны ня ўразь.<br/>Моя рана вяликая: || Вы мяне зарѣзали,<br/>Подъ колодку подкатили,<br/>Коринкой вочки накрыли!.. |- |} {{Водступ|2|em}}Тоды на другую сястру кажать: нутка ты пойграй! Яна зайграла, а дудочка кажа: {| |- || Ня йграй, конорѣзная душа, ня йграй:<br/>Моѐ раны ня ўразь.<br/>Моя рана вяликая: || Вы мяне зарѣзали,<br/>Подъ колодку подкатили,<br/>Коринкой вочки накрыли!.. |- |} {{Водступ|2|em}}Дѣдъ и баба дознались, что дочки зарѣзали Кирилку — сына и вельми заплакали. И прогнали тыхъ дочокъ отъ сябе. {{Справа|''Гом. у.''}} {{Водступ|2|em}}б, Бывъ сабѣ дѣдъ да баба. И была у ихъ Алёнка-дочка и Иванька-сынокъ. Пошли яны ў >лѣсъ по ягоды. Ходили, ходили яны по лясу, и назьбиравъ Иванька боляй, а Алёнка меняй ягодъ. Тогды Алёнка кажа: «хоци, Иванька, я ў тябе во́шай пошукаю!» Ёнъ поклавъ ёй голову на ўлоньня, а яна узяла яго да й зарѣзала!.. Выкопала яму̀ подъ ягоромъ, яго тамъ поховала, жовтымъ пяскомъ присыпала, коринкой вочи накрыла, и пошла домовъ. Дѣдъ пытая у яе: а гдѣ Иванька? — А згубився! — Гдѣ згубився? — А ў лѣси!.. Заплакали яны и пошли шукать. Шукали, шукали, и обламу дѣлали, — ня найшли! {{Водступ|2|em}}Ѣхали коло того ягора паны, убачили ягоръ и посылаять лакея: ици, выражъ дубчикъ, да вдѣлаемъ дудочку! Пошовъ лакей, выразавъ дубчикъ зъ ягора, и здѣлали дудочку. Зайгравъ панъ у дудочку, а яна играя: {| |- || Помаленячку играй:<br/> Моѐ косточки бразчать (или: болять).<br/> {{Водступ|2|em}}(Или: Моё серца не ўрай).<br/> Мяне сястра зарѣзала, || Подъ ягоромъ поховала,<br/> Жовтымъ пяскомъ присыпала,<br/><br/> Коринкой вочки накрывала!.. |- |} {{Водступ|2|em}}«Ахъ, братъ, хорошая дудочка! На̀ка ты пойграй!» Лакей зайгравъ, а дудочка опятъ кажа: {| |- || Помаленячку играй:<br/> Моѐ косточки бразчать<br/> Мяне сястра зарѣзала, || Подъ ягоромъ поховала,<br/> Жовтымъ пяскомъ присыпала,<br/> Коринкой вочки накрывала!.. |- |} {{Водступ|2|em}}Подивились яны и поѣхали, и дудочку узяли съ собой. Ѣхали, ѣхали и ўѣхали ў сяло. И выпросились на ночь къ тому дѣду. Разговорились, и ставъ дѣдъ журитца при пану по своёмъ сыну. Вотъ панъ и кажа: дѣдъ! у насъ якаясь чудная дудочка ё! Показали дѣду дудочку и кажать: на̀-ка пойграй у дудочку, дѣдъ! Дѣдъ узявъ дудочку и зайгравъ. У той дудцы такъ и говора: {| |- || Татка, помаленьку ты йграй:<br/> Моѐ косточки бразчать<br/> Мяне сястра зарѣзала, || Подъ ягоромъ поховала,<br/> Жовтымъ пяскомъ присыпала,<br/> Коринкой вочки накрывала!.. |- |}<noinclude></noinclude> 0fs0ipewefuld73mu9syijky2mmfjkp 303958 303937 2026-11-12T08:26:42Z Gleb Leo 2440 303958 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude> <section begin="45"/> {| |- || Ня йграй, мамочка, ня йграй:<br/>Моѐ раны ня ўразь.<br/>Моя рана вяликая: || Мяне сёстры зарѣзали,<br/>Подъ колодку подкатили,<br/>Коринкой вочки накрыли!.. |- |} {{Водступ|2|em}}«А Божа жъ мой! Ти ня про Кирилку яна пяѐ? Натя-тка вы, сёстры, пойграйтя!» Стала одна играть, а дудочка выигравая: {| |- || Ня йграй, конорѣзная душа, ня йграй:<br/>Моѐ раны ня ўразь.<br/>Моя рана вяликая: || Вы мяне зарѣзали,<br/>Подъ колодку подкатили,<br/>Коринкой вочки накрыли!.. |- |} {{Водступ|2|em}}Тоды на другую сястру кажать: нутка ты пойграй! Яна зайграла, а дудочка кажа: {| |- || Ня йграй, конорѣзная душа, ня йграй:<br/>Моѐ раны ня ўразь.<br/>Моя рана вяликая: || Вы мяне зарѣзали,<br/>Подъ колодку подкатили,<br/>Коринкой вочки накрыли!.. |- |} {{Водступ|2|em}}Дѣдъ и баба дознались, что дочки зарѣзали Кирилку — сына и вельми заплакали. И прогнали тыхъ дочокъ отъ сябе. {{Справа|''Гом. у.''}} <section end="45"/> <section begin="46"/>{{Водступ|2|em}}б, Бывъ сабѣ дѣдъ да баба. И была у ихъ Алёнка-дочка и Иванька-сынокъ. Пошли яны ў >лѣсъ по ягоды. Ходили, ходили яны по лясу, и назьбиравъ Иванька боляй, а Алёнка меняй ягодъ. Тогды Алёнка кажа: «хоци, Иванька, я ў тябе во́шай пошукаю!» Ёнъ поклавъ ёй голову на ўлоньня, а яна узяла яго да й зарѣзала!.. Выкопала яму̀ подъ ягоромъ, яго тамъ поховала, жовтымъ пяскомъ присыпала, коринкой вочи накрыла, и пошла домовъ. Дѣдъ пытая у яе: а гдѣ Иванька? — А згубився! — Гдѣ згубився? — А ў лѣси!.. Заплакали яны и пошли шукать. Шукали, шукали, и обламу дѣлали, — ня найшли! {{Водступ|2|em}}Ѣхали коло того ягора паны, убачили ягоръ и посылаять лакея: ици, выражъ дубчикъ, да вдѣлаемъ дудочку! Пошовъ лакей, выразавъ дубчикъ зъ ягора, и здѣлали дудочку. Зайгравъ панъ у дудочку, а яна играя: {| |- || Помаленячку играй:<br/> Моѐ косточки бразчать (или: болять).<br/> {{Водступ|2|em}}(Или: Моё серца не ўрай).<br/> Мяне сястра зарѣзала, || Подъ ягоромъ поховала,<br/> Жовтымъ пяскомъ присыпала,<br/><br/> Коринкой вочки накрывала!.. |- |} {{Водступ|2|em}}«Ахъ, братъ, хорошая дудочка! На̀ка ты пойграй!» Лакей зайгравъ, а дудочка опятъ кажа: {| |- || Помаленячку играй:<br/> Моѐ косточки бразчать<br/> Мяне сястра зарѣзала, || Подъ ягоромъ поховала,<br/> Жовтымъ пяскомъ присыпала,<br/> Коринкой вочки накрывала!.. |- |} {{Водступ|2|em}}Подивились яны и поѣхали, и дудочку узяли съ собой. Ѣхали, ѣхали и ўѣхали ў сяло. И выпросились на ночь къ тому дѣду. Разговорились, и ставъ дѣдъ журитца при пану по своёмъ сыну. Вотъ панъ и кажа: дѣдъ! у насъ якаясь чудная дудочка ё! Показали дѣду дудочку и кажать: на̀-ка пойграй у дудочку, дѣдъ! Дѣдъ узявъ дудочку и зайгравъ. У той дудцы такъ и говора: {| |- || Татка, помаленьку ты йграй:<br/> Моѐ косточки бразчать<br/> Мяне сястра зарѣзала, || Подъ ягоромъ поховала,<br/> Жовтымъ пяскомъ присыпала,<br/> Коринкой вочки накрывала!.. |- |} <section end="46"/><noinclude></noinclude> phmfbd6igiy7lstwyfflmsb8cvpzojz 0 131460 303938 2026-11-12T07:49:34Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = Wyszej woczy! | аўтар = Баляслаў Пачопка | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Публіцыстыка | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Wialikaje dzieła|Wialikaje dzieła]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Dzie raj?|Dzie raj?]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачата...» 303938 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Wyszej woczy! | аўтар = Баляслаў Пачопка | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Публіцыстыка | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Wialikaje dzieła|Wialikaje dzieła]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Dzie raj?|Dzie raj?]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Biełarus. 1914. № 17.pdf" from="2" to="2" fromsection="Wyszej" tosection="Wyszej" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{DEFAULTSORT:Публіцыстыка}} [[Катэгорыя:Публіцыстыка Баляслава Пачопкі]] pmxixlr2d67xs2utcnmcl72xdg124kk 303940 303938 2026-11-12T07:53:26Z Gleb Leo 2440 303940 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Wyszej woczy! | аўтар = Баляслаў Пачопка | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Публіцыстыка | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Wialikaje dzieła|Wialikaje dzieła]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Dzie raj?|Dzie raj?]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Biełarus. 1914. № 17.pdf" from="2" to="2" fromsection="Wyszej" tosection="Wyszej" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{DEFAULTSORT:Wyszej woczy!}} [[Катэгорыя:Публіцыстыка Баляслава Пачопкі]] iq1ovt68u3x0ysffd8i6yc4jvt0u7sa 0 131461 303941 2026-11-12T07:54:46Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = Dzie raj? | аўтар = Хведар Чарнышэвіч | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Верш | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Wyszej woczy!|Wyszej woczy!]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Światy Apoloniusz muczanik|Światy Apoloniusz muczanik]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-п...» 303941 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Dzie raj? | аўтар = Хведар Чарнышэвіч | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Верш | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Wyszej woczy!|Wyszej woczy!]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Światy Apoloniusz muczanik|Światy Apoloniusz muczanik]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Biełarus. 1914. № 17.pdf" from="3" to="3" fromsection="Dzie" tosection="Dzie" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{DEFAULTSORT:Dzie raj?}} [[Катэгорыя:Вершы Хведара Чарнышэвіча]] [[Катэгорыя:Патрыятычная паэзія]] [[Катэгорыя:Беларусь у паэзіі]] dqaibviqa2ckqgl87hmulljsobxqir3 0 131462 303942 2026-11-12T07:56:12Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = Światy Apoloniusz muczanik | аўтар = Хведар Чарнышэвіч | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Верш | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Dzie raj?|Dzie raj?]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Wioska Nawasiołki|Wioska Nawasiołki]] | анатацыі = }} {{Выроўнівань...» 303942 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Światy Apoloniusz muczanik | аўтар = Хведар Чарнышэвіч | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Верш | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Dzie raj?|Dzie raj?]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Wioska Nawasiołki|Wioska Nawasiołki]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Biełarus. 1914. № 17.pdf" from="3" to="3" fromsection="Światy" tosection="Światy" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{DEFAULTSORT:Światy Apoloniusz muczanik}} [[Катэгорыя:Публіцыстыка невядомых аўтараў]] [[Катэгорыя:Творы пра аўтараў]] gv1jizjvn5p1xiuhptxn8n0mcqg8nxx 303943 303942 2026-11-12T07:56:30Z Gleb Leo 2440 303943 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Światy Apoloniusz muczanik | безаўтара = | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Жыцьцяпіс | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Dzie raj?|Dzie raj?]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Wioska Nawasiołki|Wioska Nawasiołki]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Biełarus. 1914. № 17.pdf" from="3" to="3" fromsection="Światy" tosection="Światy" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{DEFAULTSORT:Światy Apoloniusz muczanik}} [[Катэгорыя:Публіцыстыка невядомых аўтараў]] [[Катэгорыя:Творы пра аўтараў]] e53ios4r4mat9z9yb0qabir67zh3nn4 0 131463 303944 2026-11-12T08:06:16Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = Wioska Nawasiołki | безаўтара = | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Публіцыстыка | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Światy Apoloniusz muczanik|Światy Apoloniusz muczanik]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Biełastok|Biełastok]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньн...» 303944 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Wioska Nawasiołki | безаўтара = | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Публіцыстыка | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Światy Apoloniusz muczanik|Światy Apoloniusz muczanik]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Biełastok|Biełastok]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Biełarus. 1914. № 17.pdf" from="3" to="3" fromsection="Nawasiołki" tosection="Nawasiołki" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{DEFAULTSORT:Wioska Nawasiołki}} [[Катэгорыя:Публіцыстыка невядомых аўтараў]] [[Катэгорыя:Навасёлкі (Міцкунайская сянюнія)]] pyd4p2lkfwor3bp3kb8gzylo66zr9a5 0 131464 303945 2026-11-12T08:07:05Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = Biełastok | безаўтара = | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Публіцыстыка | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Wioska Nawasiołki|Wioska Nawasiołki]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Wioska Arpa|Wioska Arpa]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пач...» 303945 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Biełastok | безаўтара = | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Публіцыстыка | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Wioska Nawasiołki|Wioska Nawasiołki]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Wioska Arpa|Wioska Arpa]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Biełarus. 1914. № 17.pdf" from="3" to="3" fromsection="Biełastok" tosection="Biełastok" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{DEFAULTSORT:Biełastok}} [[Катэгорыя:Публіцыстыка невядомых аўтараў]] [[Катэгорыя:Беласток]] fkepsuj2q9ansldwmydqgdribkp0m74 0 131465 303947 2026-11-12T08:10:38Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = Wioska Arpa | безаўтара = | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Публіцыстыка | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Biełastok|Biełastok]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Dwor Takary|Dwor Takary]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <page...» 303947 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Wioska Arpa | безаўтара = | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Публіцыстыка | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Biełastok|Biełastok]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Dwor Takary|Dwor Takary]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Biełarus. 1914. № 17.pdf" from="3" to="4" fromsection="Arpa" tosection="Arpa" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{DEFAULTSORT:Wioska Arpa}} [[Катэгорыя:Публіцыстыка невядомых аўтараў]] [[Катэгорыя:Арпа]] 4z50ty3ntk6g0jpj2rk0lrd56lgkz8b 0 131466 303948 2026-11-12T08:16:23Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = Dwor Takary | безаўтара = | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Публіцыстыка | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Wioska Arpa|Wioska Arpa]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Kaścielnyja wiedamaści|Kaścielnyja wiedamaści]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пача...» 303948 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Dwor Takary | безаўтара = | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Публіцыстыка | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Wioska Arpa|Wioska Arpa]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Kaścielnyja wiedamaści|Kaścielnyja wiedamaści]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Biełarus. 1914. № 17.pdf" from="4" to="4" fromsection="Takary" tosection="Takary" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{DEFAULTSORT:Dwor Takary}} [[Катэгорыя:Публіцыстыка невядомых аўтараў]] [[Катэгорыя:Новыя Такары]] 70eydsbk98vex6hw44j22o72c5no43f 303949 303948 2026-11-12T08:17:03Z Gleb Leo 2440 303949 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Dwor Takary | аўтар = Альфонс Петрашкевіч | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Публіцыстыка | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Wioska Arpa|Wioska Arpa]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Kaścielnyja wiedamaści|Kaścielnyja wiedamaści]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Biełarus. 1914. № 17.pdf" from="4" to="4" fromsection="Takary" tosection="Takary" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{DEFAULTSORT:Dwor Takary}} [[Катэгорыя:Публіцыстыка Альфонса Петрашкевіча]] [[Катэгорыя:Новыя Такары]] ld7ypmb54kqq7owvrd7rok07p1wy41w 0 131467 303950 2026-11-12T08:18:21Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = Kaścielnyja wiedamaści | безаўтара = | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Публіцыстыка | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Dwor Takary|Dwor Takary]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Szto czuwać|Szto czuwać]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pa...» 303950 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Kaścielnyja wiedamaści | безаўтара = | год = 24 красавіка 1914 году | пераклад = | секцыя = Публіцыстыка | папярэдні = [[Biełarus (1913)/1914/17/Piszuć da nas/Dwor Takary|Dwor Takary]] | наступны = [[Biełarus (1913)/1914/17/Szto czuwać|Szto czuwać]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Biełarus. 1914. № 17.pdf" from="4" to="4" fromsection="Kaścielnyja" tosection="Kaścielnyja" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{DEFAULTSORT:Kaścielnyja wiedamaści}} [[Катэгорыя:Публіцыстыка невядомых аўтараў]] [[Катэгорыя:Каталіцтва]] ja6fdyrasnazfte43v1wx5fe1onw8ae 0 131468 303952 2026-11-12T08:21:34Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = 43. Иванъ Ивановичъ удовинъ сынъ | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/42|42. Дра-птахъ]] | наступны = Бѣлорусскій сборникъ (1885...» 303952 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = 43. Иванъ Ивановичъ удовинъ сынъ | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/42|42. Дра-птахъ]] | наступны = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/44|44. Празъ Ильлюшку]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf" from="274" to="280" fromsection="43" tosection="43" /> {{Выроўніваньне-канец}} hyvt354viayy7635oyz74ypqdifh117 303954 303952 2026-11-12T08:22:20Z Gleb Leo 2440 303954 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = 43. Иванъ Ивановичъ удовинъ сынъ | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/42|42. Дра-птахъ]] | наступны = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/44|44. Празъ Ильлюшку]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf" from="275" to="280" fromsection="43" tosection="43" /> {{Выроўніваньне-канец}} jrfxhn8me5xrqbnxiy3sx4eqf5p0c4k 0 131469 303957 2026-11-12T08:25:19Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = 44. Празъ Ильлюшку | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/43|43. Иванъ Ивановичъ удовинъ сынъ]] | наступны = Бѣлорусскій сборни...» 303957 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = 44. Празъ Ильлюшку | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/43|43. Иванъ Ивановичъ удовинъ сынъ]] | наступны = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/45|45. Чудесная дудка]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf" from="280" to="283" fromsection="44" tosection="44" /> ----------- {{Крыніцы}} {{Выроўніваньне-канец}} 037wvsjiy8yqeucvkxymmcpzaog3sq5 0 131470 303959 2026-11-12T08:27:11Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = 45. Чудесная дудка | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/44|44. Празъ Ильлюшку]] | наступны = Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Ска...» 303959 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = 45. Чудесная дудка | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/44|44. Празъ Ильлюшку]] | наступны = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/46|46. б, варіантъ]] | анатацыі = }} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf" from="283" to="284" fromsection="45" tosection="45" /> ----------- {{Крыніцы}} {{Выроўніваньне-канец}} e5gt9qkfnku5ffny2orajj1oyxls963 104 131471 303961 2026-11-12T08:49:08Z Gleb Leo 2440 /* Не правераная */ Новая старонка: «<section begin="16"/>Да ў тоё сяло крутоё,<br /> Да ў гэто мужычъё дурноё, —<br /> Да прадаюць коники да бя̆^езъ цаны,<br /> Да бъюць жаначкіе́ да бя̆^ез вины,<br /> Да прадаюць коники вараныя^е,<br /> Да бъюць жаначкіе́ да маладыя^е.<br /> {{Калёнтытул|right={{smalle...» 303961 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gleb Leo" /></noinclude><section begin="16"/>Да ў тоё сяло крутоё,<br /> Да ў гэто мужычъё дурноё, —<br /> Да прадаюць коники да бя̆^езъ цаны,<br /> Да бъюць жаначкіе́ да бя̆^ез вины,<br /> Да прадаюць коники вараныя^е,<br /> Да бъюць жаначкіе́ да маладыя^е.<br /> {{Калёнтытул|right={{smaller|Ольховка.}}}} {{block center/e}} <section end="16"/> <section begin="17"/>{{block center/s}} {{Цэнтар|17.}} — Миля^еньки ты муо́й — дружыня мая,<br /> Прывесь ты мяне, дьзіе́ роду нима,<br /> Дьзіе́ роду нима — чужа старана,<br /> Некуды выйци да пагаварыць,<br /> Свайго сэрдэнька развя^есялиць.<br /> Милая мая, дарага́ мая,<br /> Ця̆рӑзъ вулицу да кума мая,<br /> Ой, пайдьзи къ куми́ да пагавары,<br /> Сваё сэрдэнько развя^есяли.<br /> — На маёмъ дварэ стаяць два дубыэ́,<br /> А на тыхъ дубохъ — два галубыэ́,<br /> Ой, ся^едьзяць яны да й цалуюцца<br /> Да зъ майго жыця да дьзивуюцца,<br /> Якъ я тутъ жыву, якъ я тутъ гарую, —<br /> Я сваё жы́ця^е людьземъ дару́ю.<br /> {{Калёнтытул|right={{smaller|Малево.}}}} {{block center/e}} <section end="17"/> <section begin="18"/>{{block center/s}} {{Цэнтар|18.}} Ся^едьзіе́ли садуо́чки<br /> Да ў тры радуо́чки,<br /> У першумъ садуо́чку<br /> Зя^езюля кукуя,<br /> А ў другомъ садуо́чку<br /> Салавейко^а сьвища,<br /> А ў трэцюмъ садуо́чку<br /> Сынъ з маткаю ходьзиць, (2)<br /><section end="18"/><noinclude></noinclude> mipk7a5gamffvh0v279umw28vm79wo4 0 131472 303962 2026-11-12T08:49:54Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{Загаловак | назва = 16. Дьзіе́ якъ радьзилася да ня была | безаўтара = | год = 1907 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная песьня | папярэдні = [[Бѣлорусскія народныя пѣсни (1907)/Пѣсни/VII/15|15. Капъ ты чула, маладая дьзіе́вачка]] | наступны = Бѣлор...» 303962 wikitext text/x-wiki {{Загаловак | назва = 16. Дьзіе́ якъ радьзилася да ня была | безаўтара = | год = 1907 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная песьня | папярэдні = [[Бѣлорусскія народныя пѣсни (1907)/Пѣсни/VII/15|15. Капъ ты чула, маладая дьзіе́вачка]] | наступны = [[Бѣлорусскія народныя пѣсни (1907)/Пѣсни/VII/17|17. Миля^еньки ты муо́й — дружыня мая]] | анатацыі = }} <pages index="Бѣлорусскія народныя пѣсни (1907).pdf" from="118" to="119" fromsection="16" tosection="16" /> 76dhzvymqvf9540c3pxq63c682leuvu 0 131473 303963 2026-11-12T08:51:44Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{Загаловак | назва = 16. Миля^еньки ты муо́й — дружыня мая | безаўтара = | год = 1907 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная песьня | папярэдні = [[Бѣлорусскія народныя пѣсни (1907)/Пѣсни/VII/16|16. Дьзіе́ якъ радьзилася да ня была]] | наступны = ...» 303963 wikitext text/x-wiki {{Загаловак | назва = 16. Миля^еньки ты муо́й — дружыня мая | безаўтара = | год = 1907 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная песьня | папярэдні = [[Бѣлорусскія народныя пѣсни (1907)/Пѣсни/VII/16|16. Дьзіе́ якъ радьзилася да ня была]] | наступны = [[Бѣлорусскія народныя пѣсни (1907)/Пѣсни/VII/18|18. Ся^едьзіе́ли садуо́чки]] | анатацыі = }} <pages index="Бѣлорусскія народныя пѣсни (1907).pdf" from="119" to="119" fromsection="17" tosection="17" /> 22wmg8ygm9pobtjq5zndsy6w1v8p363 104 131474 303964 2026-11-12T09:09:03Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|1.5em}}Ale Hrecija robić z hetaj pryczyny wialiki kryk, szto turki duszać hrekaŭ. Hreckija hazety piszuć, szto może być z hetaho nowaja wajna miż Hrecijaj i Turcijaj.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Kitaj.'''</span> Nidaloka horadu Makaa, na paŭdniowym bierazie Kitaju, razbojniki napali na anhlicki parachod „Tajon“, padpłyŭszy da jaho łodkami. Jany chacieli ababrać, ale nidali rady,...» 303964 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|1.5em}}Ale Hrecija robić z hetaj pryczyny wialiki kryk, szto turki duszać hrekaŭ. Hreckija hazety piszuć, szto może być z hetaho nowaja wajna miż Hrecijaj i Turcijaj.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Kitaj.'''</span> Nidaloka horadu Makaa, na paŭdniowym bierazie Kitaju, razbojniki napali na anhlicki parachod „Tajon“, padpłyŭszy da jaho łodkami. Jany chacieli ababrać, ale nidali rady, dyk padpalili parachod, a sami wiarnulisia na łodki.</br> {{gap|1.5em}}Parachod zhareŭ, a padarożnyja skakali ŭ wadu.</br> {{gap|1.5em}}Uhledziŭszy pażar, druhija parachody padjechali ratawać. Wyratawali kamandzira parachodu i 150 padarożnych, ale adzin aficer i 180 padarożnych zhinuli ŭ mory.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''New-Jork'''</span> u Amerycy. Na proszłym tydni zhareŭ tam wializarny dom, dzie naczawało szmat ludziej. 8 z ich zhareli i 60 pakaleczylisia skikajuczy z wysokich wakon.</br> {{gap|1.5em}}<span style="font-size:110%; font-family:Bahnschrift Condensed;">'''Meksyka.'''</span> Wajna pamiż Złuczanymi Stanami i Meksукaj zdajecca chutka konczycca, bo ŭżo abodwa wajujuczyja hasudarstwy zhadzilisia, kab hasudarstwy z Ameryki paŭdniowaj pamahaii im naładzić patrebuuju zhodu. Pakul szto zroblana czasowaja zhoda. {{накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <div style="margin-bottom:-0.2em; margin-top:1em; font-size:200%; font-family:Cambria; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Kab byŭ moład…</center> </div> {{block center/s|style=margin-left:-2em}} ''Kab byǔ moład</br> ''Ja kachaǔby,</br> ''U choład-hoład</br> ''Ja śpiewaǔby</br> ''Pieśni wiery</br> ''U swaje siły,</br> ''Szto biaz miery</br> ''Prużać żyły…</br> ''I ǔ spadziei</br> ''Lepszaj doli —</br> ''Praz zawiei</br> ''Bied, niadoli —</br> ''Iszoǔby czynam</br> ''Da zdabyćcia…</br> ''Bratom, synam</br> ''Prawa żyćcia…</br> ''A darohaj</br> ''Wiecznaj metaj,</br> ''Z dumkaj Boha</br> ''Usiamu świetu,</br> ''Ja kachańnie</br> ''Daǔb zakonam,</br> ''Kab z zarańnia</br> ''Aż da skonu</br> ''Byǔ tut kożny</br> ''Z nas szczaśliwym —</br> .{{gap|0.9em}}.{{gap|0.9em}}.{{gap|0.9em}}.{{gap|0.9em}}.{{gap|0.9em}}.{{gap|0.9em}}.{{gap|0.9em}}.{{gap|0.9em}}.</br> ''Kali można</br> ''Im być żywym!..</br> .{{gap|0.9em}}.{{gap|0.9em}}.{{gap|0.9em}}.{{gap|0.9em}}.{{gap|0.9em}}.{{gap|0.9em}}.{{gap|0.9em}}.{{gap|0.9em}}.</br> ''Kab byǔ moład</br> ''Ja kachaǔby,</br> ''U choład-hoład</br> ''Ja śpiewaǔby!.. {{справа|'''A. Sumny.{{водступ|-5|em}}}} {{block center/e}} {{накіравальная рыса|5em|height=0.5px}} <div style="margin-bottom:-0.2em; margin-top:1em; font-size:200%; font-family:Cambria; letter-spacing: 0px;"> <center>'''Nasza haspadarka.</center> </div> <span style="font-size:130%; font-family:Bahnschrift Condensed;"> <center>{{разьбіўка|'''Lon.}}</center> </div> {{gap|1.5em}}Lon lubić dobry dahlad, dziela czaho najlepiej udajecca na małych haspadarkach, dzie kala jaho bolej chodziać.</br> {{gap|1.5em}}Lubić jon ziamlu sypkuju, piasok z hlinaj, miejsca ciopłaje dy mokraje. Sieić jaho można paśla kaniuszyny, harochu, wyki, łubinu, kapusty i kanapiel, abo na świażynie ci na pasiecy.</br> {{gap|1.5em}}Swieżaho hnoju nia lubić i na tym samym miejscu nia można jaho sieić czasciej, jak praz 6 hadoǔ.</br> {{gap|1.5em}}Wielmi dobry lon udajecca na wałakno, kali na poli, dzie wiasnoj maniacca sieić lon, z wosieni paciaruszycca popiełu z drewa.</br> {{gap|1.5em}}Pola pad lon pawinno być szto najczyściejszaje. Dziela hetaho treba hena pola z wosieni hłyboka paharać i jak mohuczy aczyścić z kareńniaŭ pyrniku, zwancu, asotu i inszaho ziella, a wiosnaj, jak tolki ziamla padsochnie, zabaranawać dy iznoŭ pabrać kareńnia ziella.</br> {{gap|1.5em}}Kaliż trochi paczakaŭszy jaszcze ŭsio tki abojdzić roznaje zielle, tady padziorci zialeznaj baranoj, abo pawierchu paharać, dyk zielle zhinieć.</br> {{gap|1.5em}}Siejecca lon tady, kali ǔżo jość peǔnaja nadzieja, szto nia budzie prymarazkaŭ; ŭ nas heta robiać u kancy maja i ŭ paczatku czerwienia (iunia), bo lon baicca zimna.</br> {{gap|1.5em}}Siemia, szto siejecca, pawinna być dobra spiełaja, bliskuczaje i ślizkaje świetła rudoha kolaru. Świeżaje siemia nia dobraje na siaŭbu, najlepszaje 2-3 hadowaje. Kaliż pryhodzicca sieić swieżym siemiam, dyk treba jaho na słoncy, abo nawat u mierna-ciopłaj<noinclude></noinclude> 7e3fi2fnc8bqdv32mkyncfi88psjhe3