Βικιθήκη elwikisource https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%A3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1 MediaWiki 1.47.0-wmf.11 first-letter Μέσο Ειδικό Συζήτηση Χρήστης Συζήτηση χρήστη Βικιθήκη Συζήτηση Βικιθήκη Αρχείο Συζήτηση αρχείου MediaWiki Συζήτηση MediaWiki Πρότυπο Συζήτηση προτύπου Βοήθεια Συζήτηση βοήθειας Κατηγορία Συζήτηση κατηγορίας Σελίδα Συζήτηση σελίδας Μεταγραφή Συζήτηση μεταγραφής Συγγραφέας Συζήτηση συγγραφέα Πύλη Συζήτηση πύλης TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 100 52724 166835 166818 2026-07-14T15:45:38Z SilverLegionnaire 22697 166835 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="SilverLegionnaire" /></noinclude>πορισμὸν τῶν βιωτικῶν, ἀντιγράφων και χειρόγραφα προς πώλησιν. Τοσαύτῃ δὲ πενίᾳ συνέζη, ὥστε εἰς πολλὰ τῶν χειρογράφων ὑπεγράφετο «βασιλεὺς τῶν πενήτων» <ref> Ἐν ἄλλοις χειρογράφοις σημειοῖ, «Μηχαῆλος Αποστόλης Βυζάντιος, μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς πατρίδας πενίᾳ ζῶν, καὶ τὴν δε βίβλον μισθῷ ἐν Κρήτῃ ἐξέγραψε». </ref>. Εἰς τὴν ἑξῆς πρὸς τὸν διδάσκαλόν του Ἰωάννην Ἀργυρόπουλον ἐπιστολὴν περιγράφει τὰ κατ' αὐτὸν μετὰ τὴν ἐξ Ιταλίας αναχώρησιν. « Εσπέρας, ὅτε δὴ συνεσκόταζεν, ἄραντες ἐκ Βυζαντίου, τὸ τῆς Προποντίδος διεπλέομεν πέλαγος, γαληνιαῖον ἡμῖν ἄνεμον τοῦ Ποσειδῶνος ἐμπνεύσαντος, ἅτε νέον αὐτὸν ἐγνωκόσι καὶ τὸν αὐτοῦ γε πατέρα, μηδέν τι τοιοῦτον, νή Δία, πρῶτον ἰδοῦσιν, ὅτε τούτων ἦμεν ἐν ἁγνωσίᾳ. Καὶ πρὶν τέτταρας ἡμέρας ἐκτελεσθῆναι, μηδενός του τῶν ἐν τῇ θαλάττη πειραθέντες δεινῶν, ἣν Μίνως Διὸς παῖς ἑκόσμει τῇ εὐνομίᾳ, κατήρκαμεν, πάντ' ἄνω καὶ κάτω τὰ τῆς πόλεως εὑρηκότες, πόλεμόν τε κακόν, καὶ ἀφορίαν τῆς Δήμητρος, ταῦτα δὴ τὰ γινόμενα, οἷς δὴ, καὶ οὗ ἕνεκεν ἐγεγόνειμεν, ἀπωλέσαμεν. Οὐδὲ γὰρ οὐδ ̓ εἰσὶν οἱ παρ' ἐμὲ φοιτῶντες τῶν τεττάρων ἐπέκεινα, τοῖς τε ἄλλοις ἃ ἡμῖν προκατείλεκται, καὶ μάλισθ' ὅτι τὰ Ῥωμαίων εἰώθασιν ἐκπαιδεύεσθαι· οἱ δέ γε ἡμῖν ὄντες, μόλις ἂν ἀρκοῖεν, & πίνομεν, ὕδατι. Κακὸν οὖν φυγόντες εὕρομεν ἄμεινον, τὸ τοῦ λόγου, εἰ δὴ κακὸν ἐκεῖνο κλητέον πρὸς τόδε παρατιθέμενον. Καὶ εἰ μὲν παρόντες ἡμῖν ἐτύγχανον, ̓Απόλλωνος καὶ Διὸς μεγάλου τὸ δῶρον. ̓Αλλὰ καὶ Πολυδεύκης σὺν Αλκινόῳ. Οὐδὲν ἂν τὸ κωλύον εἰς τὸ σύννομον ἄστρον ἡμᾶς ἀφικέσθαι, ἢ τάχα που καὶ εἰς γυναικός βίον ἐλεύσεσθαι. ̓Αλλὰ ταὐτὶ μὲν οὐκ ἄνευ Θεῶν ἡμῖν ὡμαρτήκει, μή τινος τῶν θυραίων ἀγαθῶν ἀπολελαυκότες, τάχιστά τε ἐντεῦθεν ἀπίωμεν πρὶν τὸν ἱερὸν τοῦ Διὸς σηκὸν κατιδεῖν, καὶ τῶν ἄλλων Θεῶν ἀσπάσασθαι τὰ ἀγάλματα. Πάντα μὲν οὖν ἡμῖν ὑποιστέα, τού τους ἔχουσί τε συμμάχους, καὶ οὔσπερ ἔφημεν γράφουσιν. Οὐδὲ γὰρ μεταβαίημεν ἂν, ἔστ ̓ ἂν διδοίη Θεὸς ἃ ἂν βουλώμεθα διανύσαι. Εἶτ ̓ αὖθις δεισίθεος ἡμᾶς διαδέξεται Πλήθων, σοὶ καὶ τοῦτ ̓ εἰ δακούη». <br> Ἐκ τῆς ἐπιστολῆς ταύτης καὶ ἄλλων καταδείκνυται, ὅτι ὁ ̓Αποστόλης ἐπὶ τοσοῦτον εἶχεν ἐνστερνισθῆ τὰς πληθωνικὰς δοξασίας, ὥστε ἐγένετο ἀληθὲς Ελλην, λατρεύων τ' ἀγάλματα, καὶ ἐπι καλούμενος τοὺς θεοὺς τοῦ Πλάτωνος εἰς ἀντίληψιν <ref>«Ζεὺς, ᾧ πάντα δουλεύει, θεοὶ καὶ δαίμονες καὶ ψυχαί, καὶ ἃθεῶν ἔργα, ᾗ θεῖος ὁ Πλάτων διακελεύεται, Ἑρμῆς τε, ᾧ λόγον ἐνέταξεν ὁ καὶ τῶν ἄλλων ἑκάστωτάξεις τε αϊδίους καὶ ὲνεργείας διανειμάμενος, καὶ οἱ τοῦ γένους ἡμῶν εἰλήχασι κήδεσθαι, καὶ τῆς ἐμῆς, εἰ οἷόν τ' εἰπεῖν, σωτηρίας καὶ ὠφελείας ἀντιποιούμενοι, εἰς τὸ ἱρὸν τέμενος τοῦ Διὸς, ο Μίνως ἐκόσμειτε καὶ Ραδάμανθυς, κατηνάγκασαν ἀφικέσθαι. Δήμῳ γὰρ παλαιῶν ἐντετυχηκώς φιλοσόφων, Θεόν τε ἔγνων τὸν τοῦ παντὸς ποιητὴν και, ότε δεῖ, προνοούμενον, οἷς τε λόγοις κυβερνᾶται τὸ πᾶν, καὶ ὅπως γένος ὰνθρώπων διαιτᾶταίτε καὶ δεδιήτηται» η. (Έτέρα ἐπιστολὴ πρὸς Ιω. Αργυρόπουλον).</ref>. Ἐπὶ τὸ θεαθ-<noinclude><references/></noinclude> 0yrroczx76lawn4266v2hu365wduwp5 166836 166835 2026-07-14T16:00:05Z SilverLegionnaire 22697 166836 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="SilverLegionnaire" /></noinclude>πορισμὸν τῶν βιωτικῶν, ἀντιγράφων και χειρόγραφα προς πώλησιν. Τοσαύτῃ δὲ πενίᾳ συνέζη, ὥστε εἰς πολλὰ τῶν χειρογράφων ὑπεγράφετο «βασιλεὺς τῶν πενήτων» <ref> Ἐν ἄλλοις χειρογράφοις σημειοῖ, «Μηχαῆλος Αποστόλης Βυζάντιος, μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς πατρίδας πενίᾳ ζῶν, καὶ τὴν δε βίβλον μισθῷ ἐν Κρήτῃ ἐξέγραψε». </ref>. Εἰς τὴν ἑξῆς πρὸς τὸν διδάσκαλόν του Ἰωάννην Ἀργυρόπουλον ἐπιστολὴν περιγράφει τὰ κατ' αὐτὸν μετὰ τὴν ἐξ Ιταλίας αναχώρησιν. « Εσπέρας, ὅτε δὴ συνεσκόταζεν, ἄραντες ἐκ Βυζαντίου, τὸ τῆς Προποντίδος διεπλέομεν πέλαγος, γαληνιαῖον ἡμῖν ἄνεμον τοῦ Ποσειδῶνος ἐμπνεύσαντος, ἅτε νέον αὐτὸν ἐγνωκόσι καὶ τὸν αὐτοῦ γε πατέρα, μηδέν τι τοιοῦτον, νή Δία, πρῶτον ἰδοῦσιν, ὅτε τούτων ἦμεν ἐν ἁγνωσίᾳ. Καὶ πρὶν τέτταρας ἡμέρας ἐκτελεσθῆναι, μηδενός του τῶν ἐν τῇ θαλάττη πειραθέντες δεινῶν, ἣν Μίνως Διὸς παῖς ἑκόσμει τῇ εὐνομίᾳ, κατήρκαμεν, πάντ' ἄνω καὶ κάτω τὰ τῆς πόλεως εὑρηκότες, πόλεμόν τε κακόν, καὶ ἀφορίαν τῆς Δήμητρος, ταῦτα δὴ τὰ γινόμενα, οἷς δὴ, καὶ οὗ ἕνεκεν ἐγεγόνειμεν, ἀπωλέσαμεν. Οὐδὲ γὰρ οὐδ ̓ εἰσὶν οἱ παρ' ἐμὲ φοιτῶντες τῶν τεττάρων ἐπέκεινα, τοῖς τε ἄλλοις ἃ ἡμῖν προκατείλεκται, καὶ μάλισθ' ὅτι τὰ Ῥωμαίων εἰώθασιν ἐκπαιδεύεσθαι· οἱ δέ γε ἡμῖν ὄντες, μόλις ἂν ἀρκοῖεν, & πίνομεν, ὕδατι. Κακὸν οὖν φυγόντες εὕρομεν ἄμεινον, τὸ τοῦ λόγου, εἰ δὴ κακὸν ἐκεῖνο κλητέον πρὸς τόδε παρατιθέμενον. Καὶ εἰ μὲν παρόντες ἡμῖν ἐτύγχανον, ̓Απόλλωνος καὶ Διὸς μεγάλου τὸ δῶρον. ̓Αλλὰ καὶ Πολυδεύκης σὺν Αλκινόῳ. Οὐδὲν ἂν τὸ κωλύον εἰς τὸ σύννομον ἄστρον ἡμᾶς ἀφικέσθαι, ἢ τάχα που καὶ εἰς γυναικός βίον ἐλεύσεσθαι. ̓Αλλὰ ταὐτὶ μὲν οὐκ ἄνευ Θεῶν ἡμῖν ὡμαρτήκει, μή τινος τῶν θυραίων ἀγαθῶν ἀπολελαυκότες, τάχιστά τε ἐντεῦθεν ἀπίωμεν πρὶν τὸν ἱερὸν τοῦ Διὸς σηκὸν κατιδεῖν, καὶ τῶν ἄλλων Θεῶν ἀσπάσασθαι τὰ ἀγάλματα. Πάντα μὲν οὖν ἡμῖν ὑποιστέα, τού τους ἔχουσί τε συμμάχους, καὶ οὔσπερ ἔφημεν γράφουσιν. Οὐδὲ γὰρ μεταβαίημεν ἂν, ἔστ ̓ ἂν διδοίη Θεὸς ἃ ἂν βουλώμεθα διανύσαι. Εἶτ ̓ αὖθις δεισίθεος ἡμᾶς διαδέξεται Πλήθων, σοὶ καὶ τοῦτ ̓ εἰ δακούη». <br> Ἐκ τῆς ἐπιστολῆς ταύτης καὶ ἄλλων καταδείκνυται, ὅτι ὁ ̓Αποστόλης ἐπὶ τοσοῦτον εἶχεν ἐνστερνισθῆ τὰς πληθωνικὰς δοξασίας, ὥστε ἐγένετο ἀληθὲς Ελλην, λατρεύων τ' ἀγάλματα, καὶ ἐπι καλούμενος τοὺς θεοὺς τοῦ Πλάτωνος εἰς ἀντίληψιν <ref>«Ζεὺς, ᾧ πάντα δουλεύει, θεοὶ καὶ δαίμονες καὶ ψυχαί, καὶ ἃθεῶν ἔργα, ᾗ θεῖος ὁ Πλάτων διακελεύεται, Ἑρμῆς τε, ᾧ λόγον ἐνέταξεν ὁ καὶ τῶν ἄλλων ἑκάστω{{nop}}τάξεις τε αϊδίους καὶ ὲνεργείας διανειμάμενος, καὶ οἱ τοῦ γένους ἡμῶν εἰλήχασι κήδεσθαι, καὶ τῆς ἐμῆς, εἰ οἷόν τ' εἰπεῖν, σωτηρίας καὶ ὠφελείας ἀντιποιούμενοι, εἰς τὸ ἱρὸν τέμενος τοῦ Διὸς, ο Μίνως ἐκόσμειτε καὶ Ραδάμανθυς, κατηνάγκασαν ἀφικέσθαι. Δήμῳ γὰρ παλαιῶν ἐντετυχηκώς φιλοσόφων, Θεόν τε ἔγνων τὸν τοῦ παντὸς ποιητὴν και, ότε δεῖ, προνοούμενον, οἷς τε λόγοις κυβερνᾶται τὸ πᾶν, καὶ ὅπως γένος ὰνθρώπων διαιτᾶταίτε καὶ δεδιήτηται» η. (Έτέρα ἐπιστολὴ πρὸς Ιω. Αργυρόπουλον).</ref>. Ἐπὶ τὸ θεαθ-<noinclude><references/></noinclude> ftzq295f8xqmpeqftrlbmqamyc90l08 166837 166836 2026-07-14T16:00:30Z SilverLegionnaire 22697 166837 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="SilverLegionnaire" /></noinclude>πορισμὸν τῶν βιωτικῶν, ἀντιγράφων και χειρόγραφα προς πώλησιν. Τοσαύτῃ δὲ πενίᾳ συνέζη, ὥστε εἰς πολλὰ τῶν χειρογράφων ὑπεγράφετο «βασιλεὺς τῶν πενήτων» <ref> Ἐν ἄλλοις χειρογράφοις σημειοῖ, «Μηχαῆλος Αποστόλης Βυζάντιος, μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς πατρίδας πενίᾳ ζῶν, καὶ τὴν δε βίβλον μισθῷ ἐν Κρήτῃ ἐξέγραψε». </ref>. Εἰς τὴν ἑξῆς πρὸς τὸν διδάσκαλόν του Ἰωάννην Ἀργυρόπουλον ἐπιστολὴν περιγράφει τὰ κατ' αὐτὸν μετὰ τὴν ἐξ Ιταλίας αναχώρησιν. « Εσπέρας, ὅτε δὴ συνεσκόταζεν, ἄραντες ἐκ Βυζαντίου, τὸ τῆς Προποντίδος διεπλέομεν πέλαγος, γαληνιαῖον ἡμῖν ἄνεμον τοῦ Ποσειδῶνος ἐμπνεύσαντος, ἅτε νέον αὐτὸν ἐγνωκόσι καὶ τὸν αὐτοῦ γε πατέρα, μηδέν τι τοιοῦτον, νή Δία, πρῶτον ἰδοῦσιν, ὅτε τούτων ἦμεν ἐν ἁγνωσίᾳ. Καὶ πρὶν τέτταρας ἡμέρας ἐκτελεσθῆναι, μηδενός του τῶν ἐν τῇ θαλάττη πειραθέντες δεινῶν, ἣν Μίνως Διὸς παῖς ἑκόσμει τῇ εὐνομίᾳ, κατήρκαμεν, πάντ' ἄνω καὶ κάτω τὰ τῆς πόλεως εὑρηκότες, πόλεμόν τε κακόν, καὶ ἀφορίαν τῆς Δήμητρος, ταῦτα δὴ τὰ γινόμενα, οἷς δὴ, καὶ οὗ ἕνεκεν ἐγεγόνειμεν, ἀπωλέσαμεν. Οὐδὲ γὰρ οὐδ ̓ εἰσὶν οἱ παρ' ἐμὲ φοιτῶντες τῶν τεττάρων ἐπέκεινα, τοῖς τε ἄλλοις ἃ ἡμῖν προκατείλεκται, καὶ μάλισθ' ὅτι τὰ Ῥωμαίων εἰώθασιν ἐκπαιδεύεσθαι· οἱ δέ γε ἡμῖν ὄντες, μόλις ἂν ἀρκοῖεν, & πίνομεν, ὕδατι. Κακὸν οὖν φυγόντες εὕρομεν ἄμεινον, τὸ τοῦ λόγου, εἰ δὴ κακὸν ἐκεῖνο κλητέον πρὸς τόδε παρατιθέμενον. Καὶ εἰ μὲν παρόντες ἡμῖν ἐτύγχανον, ̓Απόλλωνος καὶ Διὸς μεγάλου τὸ δῶρον. ̓Αλλὰ καὶ Πολυδεύκης σὺν Αλκινόῳ. Οὐδὲν ἂν τὸ κωλύον εἰς τὸ σύννομον ἄστρον ἡμᾶς ἀφικέσθαι, ἢ τάχα που καὶ εἰς γυναικός βίον ἐλεύσεσθαι. ̓Αλλὰ ταὐτὶ μὲν οὐκ ἄνευ Θεῶν ἡμῖν ὡμαρτήκει, μή τινος τῶν θυραίων ἀγαθῶν ἀπολελαυκότες, τάχιστά τε ἐντεῦθεν ἀπίωμεν πρὶν τὸν ἱερὸν τοῦ Διὸς σηκὸν κατιδεῖν, καὶ τῶν ἄλλων Θεῶν ἀσπάσασθαι τὰ ἀγάλματα. Πάντα μὲν οὖν ἡμῖν ὑποιστέα, τού τους ἔχουσί τε συμμάχους, καὶ οὔσπερ ἔφημεν γράφουσιν. Οὐδὲ γὰρ μεταβαίημεν ἂν, ἔστ ̓ ἂν διδοίη Θεὸς ἃ ἂν βουλώμεθα διανύσαι. Εἶτ ̓ αὖθις δεισίθεος ἡμᾶς διαδέξεται Πλήθων, σοὶ καὶ τοῦτ ̓ εἰ δακούη». <br> Ἐκ τῆς ἐπιστολῆς ταύτης καὶ ἄλλων καταδείκνυται, ὅτι ὁ ̓Αποστόλης ἐπὶ τοσοῦτον εἶχεν ἐνστερνισθῆ τὰς πληθωνικὰς δοξασίας, ὥστε ἐγένετο ἀληθὲς Ελλην, λατρεύων τ' ἀγάλματα, καὶ ἐπι καλούμενος τοὺς θεοὺς τοῦ Πλάτωνος εἰς ἀντίληψιν <ref>«Ζεὺς, ᾧ πάντα δουλεύει, θεοὶ καὶ δαίμονες καὶ ψυχαί, καὶ ἃθεῶν ἔργα, ᾗ θεῖος ὁ Πλάτων διακελεύεται, Ἑρμῆς τε, ᾧ λόγον ἐνέταξεν ὁ καὶ τῶν ἄλλων ἑκάστωτάξεις τε αϊδίους καὶ ὲνεργείας διανειμάμενος, καὶ οἱ τοῦ γένους ἡμῶν εἰλήχασι κήδεσθαι, καὶ τῆς ἐμῆς, εἰ οἷόν τ' εἰπεῖν, σωτηρίας καὶ ὠφελείας ἀντιποιούμενοι, εἰς τὸ ἱρὸν τέμενος τοῦ Διὸς, ο Μίνως ἐκόσμειτε καὶ Ραδάμανθυς, κατηνάγκασαν ἀφικέσθαι. Δήμῳ γὰρ παλαιῶν ἐντετυχηκώς φιλοσόφων, Θεόν τε ἔγνων τὸν τοῦ παντὸς ποιητὴν και, ότε δεῖ, προνοούμενον, οἷς τε λόγοις κυβερνᾶται τὸ πᾶν, καὶ ὅπως γένος ὰνθρώπων διαιτᾶταίτε καὶ δεδιήτηται» η. (Έτέρα ἐπιστολὴ πρὸς Ιω. Αργυρόπουλον).</ref>. Ἐπὶ τὸ θεαθ-<noinclude><references/></noinclude> 0yrroczx76lawn4266v2hu365wduwp5 166838 166837 2026-07-14T16:10:46Z SilverLegionnaire 22697 166838 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="SilverLegionnaire" /></noinclude>πορισμὸν τῶν βιωτικῶν, ἀντιγράφων και χειρόγραφα προς πώλησιν. Τοσαύτῃ δὲ πενίᾳ συνέζη, ὥστε εἰς πολλὰ τῶν χειρογράφων ὑπεγράφετο «βασιλεὺς τῶν πενήτων» <ref> Ἐν ἄλλοις χειρογράφοις σημειοῖ, «Μηχαῆλος Αποστόλης Βυζάντιος, μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς πατρίδας πενίᾳ ζῶν, καὶ τὴν δε βίβλον μισθῷ ἐν Κρήτῃ ἐξέγραψε». </ref>. Εἰς τὴν ἑξῆς πρὸς τὸν διδάσκαλόν του Ἰωάννην Ἀργυρόπουλον ἐπιστολὴν περιγράφει τὰ κατ' αὐτὸν μετὰ τὴν ἐξ Ιταλίας αναχώρησιν. « Εσπέρας, ὅτε δὴ συνεσκόταζεν, ἄραντες ἐκ Βυζαντίου, τὸ τῆς Προποντίδος διεπλέομεν πέλαγος, γαληνιαῖον ἡμῖν ἄνεμον τοῦ Ποσειδῶνος ἐμπνεύσαντος, ἅτε νέον αὐτὸν ἐγνωκόσι καὶ τὸν αὐτοῦ γε πατέρα, μηδέν τι τοιοῦτον, νή Δία, πρῶτον ἰδοῦσιν, ὅτε τούτων ἦμεν ἐν ἁγνωσίᾳ. Καὶ πρὶν τέτταρας ἡμέρας ἐκτελεσθῆναι, μηδενός του τῶν ἐν τῇ θαλάττη πειραθέντες δεινῶν, ἣν Μίνως Διὸς παῖς ἑκόσμει τῇ εὐνομίᾳ, κατήρκαμεν, πάντ' ἄνω καὶ κάτω τὰ τῆς πόλεως εὑρηκότες, πόλεμόν τε κακόν, καὶ ἀφορίαν τῆς Δήμητρος, ταῦτα δὴ τὰ γινόμενα, οἷς δὴ, καὶ οὗ ἕνεκεν ἐγεγόνειμεν, ἀπωλέσαμεν. Οὐδὲ γὰρ οὐδ ̓ εἰσὶν οἱ παρ' ἐμὲ φοιτῶντες τῶν τεττάρων ἐπέκεινα, τοῖς τε ἄλλοις ἃ ἡμῖν προκατείλεκται, καὶ μάλισθ' ὅτι τὰ Ῥωμαίων εἰώθασιν ἐκπαιδεύεσθαι· οἱ δέ γε ἡμῖν ὄντες, μόλις ἂν ἀρκοῖεν, & πίνομεν, ὕδατι. Κακὸν οὖν φυγόντες εὕρομεν ἄμεινον, τὸ τοῦ λόγου, εἰ δὴ κακὸν ἐκεῖνο κλητέον πρὸς τόδε παρατιθέμενον. Καὶ εἰ μὲν παρόντες ἡμῖν ἐτύγχανον, ̓Απόλλωνος καὶ Διὸς μεγάλου τὸ δῶρον. ̓Αλλὰ καὶ Πολυδεύκης σὺν Αλκινόῳ. Οὐδὲν ἂν τὸ κωλύον εἰς τὸ σύννομον ἄστρον ἡμᾶς ἀφικέσθαι, ἢ τάχα που καὶ εἰς γυναικός βίον ἐλεύσεσθαι. ̓Αλλὰ ταὐτὶ μὲν οὐκ ἄνευ Θεῶν ἡμῖν ὡμαρτήκει, μή τινος τῶν θυραίων ἀγαθῶν ἀπολελαυκότες, τάχιστά τε ἐντεῦθεν ἀπίωμεν πρὶν τὸν ἱερὸν τοῦ Διὸς σηκὸν κατιδεῖν, καὶ τῶν ἄλλων Θεῶν ἀσπάσασθαι τὰ ἀγάλματα. Πάντα μὲν οὖν ἡμῖν ὑποιστέα, τού τους ἔχουσί τε συμμάχους, καὶ οὔσπερ ἔφημεν γράφουσιν. Οὐδὲ γὰρ μεταβαίημεν ἂν, ἔστ ̓ ἂν διδοίη Θεὸς ἃ ἂν βουλώμεθα διανύσαι. Εἶτ ̓ αὖθις δεισίθεος ἡμᾶς διαδέξεται Πλήθων, σοὶ καὶ τοῦτ ̓ εἰ δακούη». <br> Ἐκ τῆς ἐπιστολῆς ταύτης καὶ ἄλλων καταδείκνυται, ὅτι ὁ ̓Αποστόλης ἐπὶ τοσοῦτον εἶχεν ἐνστερνισθῆ τὰς πληθωνικὰς δοξασίας, ὥστε ἐγένετο ἀληθὲς Ελλην, λατρεύων τ' ἀγάλματα, καὶ ἐπι καλούμενος τοὺς θεοὺς τοῦ Πλάτωνος εἰς ἀντίληψιν <ref>{{Split footnote|1=«Ζεὺς, ᾧ πάντα δουλεύει, θεοὶ καὶ δαίμονες καὶ ψυχαί, καὶ ἃθεῶν ἔργα, ᾗ θεῖος ὁ Πλάτων διακελεύεται, Ἑρμῆς τε, ᾧ λόγον ἐνέταξεν ὁ καὶ τῶν ἄλλων ἑκάστω...}}</ref><noinclude><references/></noinclude> clixk6xtxdzde673d70al8oxomsa2wo 166839 166838 2026-07-14T16:11:09Z SilverLegionnaire 22697 166839 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="SilverLegionnaire" /></noinclude>πορισμὸν τῶν βιωτικῶν, ἀντιγράφων και χειρόγραφα προς πώλησιν. Τοσαύτῃ δὲ πενίᾳ συνέζη, ὥστε εἰς πολλὰ τῶν χειρογράφων ὑπεγράφετο «βασιλεὺς τῶν πενήτων» <ref> Ἐν ἄλλοις χειρογράφοις σημειοῖ, «Μηχαῆλος Αποστόλης Βυζάντιος, μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς πατρίδας πενίᾳ ζῶν, καὶ τὴν δε βίβλον μισθῷ ἐν Κρήτῃ ἐξέγραψε». </ref>. Εἰς τὴν ἑξῆς πρὸς τὸν διδάσκαλόν του Ἰωάννην Ἀργυρόπουλον ἐπιστολὴν περιγράφει τὰ κατ' αὐτὸν μετὰ τὴν ἐξ Ιταλίας αναχώρησιν. « Εσπέρας, ὅτε δὴ συνεσκόταζεν, ἄραντες ἐκ Βυζαντίου, τὸ τῆς Προποντίδος διεπλέομεν πέλαγος, γαληνιαῖον ἡμῖν ἄνεμον τοῦ Ποσειδῶνος ἐμπνεύσαντος, ἅτε νέον αὐτὸν ἐγνωκόσι καὶ τὸν αὐτοῦ γε πατέρα, μηδέν τι τοιοῦτον, νή Δία, πρῶτον ἰδοῦσιν, ὅτε τούτων ἦμεν ἐν ἁγνωσίᾳ. Καὶ πρὶν τέτταρας ἡμέρας ἐκτελεσθῆναι, μηδενός του τῶν ἐν τῇ θαλάττη πειραθέντες δεινῶν, ἣν Μίνως Διὸς παῖς ἑκόσμει τῇ εὐνομίᾳ, κατήρκαμεν, πάντ' ἄνω καὶ κάτω τὰ τῆς πόλεως εὑρηκότες, πόλεμόν τε κακόν, καὶ ἀφορίαν τῆς Δήμητρος, ταῦτα δὴ τὰ γινόμενα, οἷς δὴ, καὶ οὗ ἕνεκεν ἐγεγόνειμεν, ἀπωλέσαμεν. Οὐδὲ γὰρ οὐδ ̓ εἰσὶν οἱ παρ' ἐμὲ φοιτῶντες τῶν τεττάρων ἐπέκεινα, τοῖς τε ἄλλοις ἃ ἡμῖν προκατείλεκται, καὶ μάλισθ' ὅτι τὰ Ῥωμαίων εἰώθασιν ἐκπαιδεύεσθαι· οἱ δέ γε ἡμῖν ὄντες, μόλις ἂν ἀρκοῖεν, & πίνομεν, ὕδατι. Κακὸν οὖν φυγόντες εὕρομεν ἄμεινον, τὸ τοῦ λόγου, εἰ δὴ κακὸν ἐκεῖνο κλητέον πρὸς τόδε παρατιθέμενον. Καὶ εἰ μὲν παρόντες ἡμῖν ἐτύγχανον, ̓Απόλλωνος καὶ Διὸς μεγάλου τὸ δῶρον. ̓Αλλὰ καὶ Πολυδεύκης σὺν Αλκινόῳ. Οὐδὲν ἂν τὸ κωλύον εἰς τὸ σύννομον ἄστρον ἡμᾶς ἀφικέσθαι, ἢ τάχα που καὶ εἰς γυναικός βίον ἐλεύσεσθαι. ̓Αλλὰ ταὐτὶ μὲν οὐκ ἄνευ Θεῶν ἡμῖν ὡμαρτήκει, μή τινος τῶν θυραίων ἀγαθῶν ἀπολελαυκότες, τάχιστά τε ἐντεῦθεν ἀπίωμεν πρὶν τὸν ἱερὸν τοῦ Διὸς σηκὸν κατιδεῖν, καὶ τῶν ἄλλων Θεῶν ἀσπάσασθαι τὰ ἀγάλματα. Πάντα μὲν οὖν ἡμῖν ὑποιστέα, τού τους ἔχουσί τε συμμάχους, καὶ οὔσπερ ἔφημεν γράφουσιν. Οὐδὲ γὰρ μεταβαίημεν ἂν, ἔστ ̓ ἂν διδοίη Θεὸς ἃ ἂν βουλώμεθα διανύσαι. Εἶτ ̓ αὖθις δεισίθεος ἡμᾶς διαδέξεται Πλήθων, σοὶ καὶ τοῦτ ̓ εἰ δακούη». <br> Ἐκ τῆς ἐπιστολῆς ταύτης καὶ ἄλλων καταδείκνυται, ὅτι ὁ ̓Αποστόλης ἐπὶ τοσοῦτον εἶχεν ἐνστερνισθῆ τὰς πληθωνικὰς δοξασίας, ὥστε ἐγένετο ἀληθὲς Ελλην, λατρεύων τ' ἀγάλματα, καὶ ἐπι καλούμενος τοὺς θεοὺς τοῦ Πλάτωνος εἰς ἀντίληψιν <ref> {{Split footnote|1=«Ζεὺς, ᾧ πάντα δουλεύει, θεοὶ καὶ δαίμονες καὶ ψυχαί, καὶ ἃθεῶν ἔργα, ᾗ θεῖος ὁ Πλάτων διακελεύεται, Ἑρμῆς τε, ᾧ λόγον ἐνέταξεν ὁ καὶ τῶν ἄλλων ἑκάστω...}} </ref><noinclude><references/></noinclude> 3u7yh4ndbgrysniqrux8d49j93x4hpf