Vikifontaro eowikisource https://eo.wikisource.org/wiki/Vikifontaro:%C4%88efpa%C4%9Do MediaWiki 1.47.0-wmf.11 first-letter Aŭdvidaĵo Specialaĵo Diskuto Uzanto Uzanto-Diskuto Vikifontaro Vikifontaro diskuto Dosiero Dosiero-Diskuto MediaWiki MediaWiki-Diskuto Ŝablono Ŝablono-Diskuto Helpo Helpo-Diskuto Kategorio Kategorio-Diskuto Aŭtoro Aŭtoro-Diskuto Paĝo Paĝo-Diskuto Indekso Indekso-Diskuto TimedText TimedText talk Modulo Modulo-Diskuto Event Event talk 104 12337 125509 110467 2026-07-20T05:25:55Z Objectivesea 487 gesambaptotpatroj —> gesambaptopatroj 125509 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Lorlam" /></noinclude><section begin="unu"/>de l’homo kaj la malbeno estis entenataj en la plej bona el la mondoj eblaj. — Ĉu do sinjoro ne kredas je la libero? diris la intimulo. — Via Moŝto pardonos al mi, diris Panglos; la libero povas ekzisti kun la nepra neceso: tial ke estis necese, ke ni estu liberaj; tial ke fine la determinita volo… Panglos estis ĉe la mezo de sia frazo, kiam la intimulo kapsignis al sia armita servistaĉo, kiu donis al li por trinki vinon el Porto aŭ el Oporto.<br><br> <section end="unu"/> <section begin="du"/>{{f|ĈAPITRO VI|antau=1em|c}}{{f|'''Kiel oni faris belegan bruligon<ref>Tiu bruligo reale okazis la 26. junio 1756.</ref> por malhelpi la tertremojn, kaj kiel Kandid estis sidvange punfrapata'''|c}} <br>{{tab}}Post la tertremo, kiu detruis la tri kvaronojn de Lisbono, la saĝuloj el la lando ne povis trovi pli efikan rimedon por malhelpi kompletan ruiniĝon ol doni al la popolo belan religian punbruligon; estis decidite de la universitato de Koimbro<ref>La Universitato de Lisbono estis jam depost 1308 translokita en la urbon Koimbro (portugale: Coimbra).</ref>, ke la spektaklo de kelkaj personoj bruligataj per malvigla fajro, dum granda ceremonio, estas nepre bona rimedo por malhelpi la teron tremi.<br> Oni konsekvence kaptis Biskajanon, kiu estis edziĝinta kun sia sambaptopatrino<ref>En 615 la papo Dieudone malpermesis la edziĝon inter gesambaptopatroj: ''Nullus christianus suam commatrem in conjugium susciperet debet.''</ref>, kaj du Portugalojn,<section end="du"/><noinclude><references/></noinclude> b90ikp1grepq5hi12x3pnd4758b2517 104 27885 125508 88085 2026-07-19T21:36:46Z Dart210 4358 125508 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Lepticed7" /></noinclude><section begin="Vivu la Reĝo"/>{{f|VIVU LA REĜO.|c|g=150%}} <poem class="verse"> Gardu la reĝon Di’! Tre longe regu li ::Laŭ nia preĝ’! Li regu kun honor’, Li vivu sen dolor’, Lin amu ĉiu kor’, ::Vivu la reĝ’! Benu la reĝon Di’! Tre glore reĝu li ::En liber-land’ Sonadu ĝoja kri’ De l’ Brita Imperi’, Vere en harmoni’ ::Kun ĉiu land’! Gvidu la reĝon Di’! Gvidu regatojn li ::Per justa leĝ’! De l’ Brita Insular’, De landoj trans la mar’, Resonu la kantar’— ::Vivu la reĝ’! </poem><section end="Vivu la Reĝo"/><noinclude><references/></noinclude> o5j17mkl9vf9kezp1m3u1k1vqee52r5 104 36663 125512 110158 2026-07-20T10:05:27Z Objectivesea 487 /* Validigita */ Versaĵo —> Versajo (Versailles) 125512 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Objectivesea" /></noinclude>Gordon. gardis sin kontraŭ la emo kontraŭdiri per eldiro de tiuj banalaj argumentoj tedaj, kiujn oni uzas por pruvi, ke ne estas permesite uzi sian liberon, por malestiĝi, kiam oni terure suferas; ke oni ne devas foriri el sia domo, kiam oni ne plu povas tie loĝi; ke la homo estas surtere kiel soldato ĉe sia posteno, kvazaŭ estus grava por la Estulo de la estuloj, ke la kuniĝo de kelkaj partoj de materio estu en iu loko anstataŭ en alia; senpovaj argumentoj, kiujn malatentas fortvola kaj pripensema senesperulo, kaj al kiuj Kato respondis per ponardofrapo. La malserena kaj timiga silento de Senartifikulo, liaj malgajaj okuloj, liaj tremantaj lipoj, la skuiĝoj de lia korpo, portis en la animon de ĉiuj, kiuj lin rigardas, tiun miksaĵon el kompato kaj timo, kiu katenas la fortojn de la animo, kiu esceptas ĉiun parolon, kaj kiu montriĝas nur per intermitaj vortoj. La hotelmastrino kaj ŝia familio estis alkurintaj; oni tremis pro lia malespero; oni senĉese rigardis al li; oni observis ĉiujn liajn movojn. Jam la malvarma korpo de la bela Sankta-Ivo estis portita en suban ĉambron, for de la okuloj de sia amanto, kiu aspektis, kiel se li ankoraŭ serĉas ŝin, kvankam li ne plu estis en stato ebliganta ŝin vidi. Meze en tiu spektaklo de l’morto, dum la korpo estas elmetita ĉe la pordo de l’domo, dum du pastroj staras apud sanktakvujo kaj laŭte eldiras preĝojn kun senatenta mieno, dum preterpasantoj ĵetas kelkajn gutojn da benita akvo sur la ĉerkon, por pasigi la tempon, dum aliaj indiferente preterpasas, dum la parencoj ploras kaj dum amanto estas baldaŭ sinmortigonta, Sankta-Puanĵ alvenas kun la amikino el eksterŭrdinaran. Lia nedaŭra amoremo, estante kontentigita nur unu foĵon, estis fariĝinta amo. La rifuzo al liaj bonfaraĵoj<noinclude><references/></noinclude> 9kq7k68yfqqssjkt1fkaphlql4m9gaa 104 36664 125510 110159 2026-07-20T09:55:12Z Objectivesea 487 /* Validigita */ oknuloj —> okuloj —— memkonon: —> memkonon. —— eksterŭrdinaran —> eksterordinaran 125510 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Objectivesea" /></noinclude>pikis lin. Patro Laŝez neniam pensus veni en tiun domon; sed Sankta-Puanĵ, havante antaŭ la oknloj ĉiutage la bildon de la bela Sankta-Ivo, deziregante satigi plene pasion, kiu per unu sola ĝuo puŝis en lian koron la stimulon de la deziroj, ne ŝanceliĝis por veni mem serĉi virinon, kiun eble li ne volus revidi trifoje, se ŝi estus mem veninta al li. Li elkaleŝiĝas; la unua objekto, kiun li ekvidas, estas ĉerko; li forturnas la rigardon kun tiu naŭzo de viro satigita per ĝuoj, kiu pensas, ke oni devas domaĝi al li ĉiun vidaĵon, kiu povus devigi lin rigardadi al la homa mizero. Li volas supreniri. La ino el Versajo, pro scivolemo, demandas, kiun oni estas entombigonta; oni eldiras la nomon Sankta-Ivo. Ce tiu nomo ŝi paliĝas kaj aŭdigas teruran krion. Sankta-Puanĵ sin turnas posten; la surprizo kaj la doloro plenigas lian animon. La bona Gordon ĉeestis, kun larmoplenaj okuloj. Li interrompas siajn malgajajn preĝojn, por informi al la kortegano pri la terura katastrofo. Li parolas kun la influo, kiun havigas la doloro kaj la virto. Sankta-Puanĵ ne estis denaska malbonulo; la torento de la ŝtataferoj kaj de la amuzoj estis forportinta lian animon, kiu ankoraŭ ne akiris memkonon: Li ne atingis la maljunon, kiu ordinare malmoligas la koron de ministroj; li aŭskultis al Gordon, kun mallevitaj palpebroj, kaj li forviŝis kelkajn larmojn, pri kies elverŝo li miris: li ekkonis penton. — Mi nepre volas vidi, li diris, tiun eksterŭrdinaran viron, pri kiu vi parolis al mi; li kompatigas min preskaŭ tiom, kiom tiu senkulpa viktimo, kies morton mi kaŭzis. Gordon akompanas lin ĝis la ĉambro, kie la prioro, la Kerkabon, abato Sankta-Ivo kaj kelkaj najbaroj provis revivigi la svenantan junulon.<noinclude><references/></noinclude> 1bh43fxihymk96vs2lefej8s4cqwktw 125511 125510 2026-07-20T09:55:49Z Objectivesea 487 125511 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Objectivesea" /></noinclude>pikis lin. Patro Laŝez neniam pensus veni en tiun domon; sed Sankta-Puanĵ, havante antaŭ la okuloj ĉiutage la bildon de la bela Sankta-Ivo, deziregante satigi plene pasion, kiu per unu sola ĝuo puŝis en lian koron la stimulon de la deziroj, ne ŝanceliĝis por veni mem serĉi virinon, kiun eble li ne volus revidi trifoje, se ŝi estus mem veninta al li. Li elkaleŝiĝas; la unua objekto, kiun li ekvidas, estas ĉerko; li forturnas la rigardon kun tiu naŭzo de viro satigita per ĝuoj, kiu pensas, ke oni devas domaĝi al li ĉiun vidaĵon, kiu povus devigi lin rigardadi al la homa mizero. Li volas supreniri. La ino el Versajo, pro scivolemo, demandas, kiun oni estas entombigonta; oni eldiras la nomon Sankta-Ivo. Ce tiu nomo ŝi paliĝas kaj aŭdigas teruran krion. Sankta-Puanĵ sin turnas posten; la surprizo kaj la doloro plenigas lian animon. La bona Gordon ĉeestis, kun larmoplenaj okuloj. Li interrompas siajn malgajajn preĝojn, por informi al la kortegano pri la terura katastrofo. Li parolas kun la influo, kiun havigas la doloro kaj la virto. Sankta-Puanĵ ne estis denaska malbonulo; la torento de la ŝtataferoj kaj de la amuzoj estis forportinta lian animon, kiu ankoraŭ ne akiris memkonon. Li ne atingis la maljunon, kiu ordinare malmoligas la koron de ministroj; li aŭskultis al Gordon, kun mallevitaj palpebroj, kaj li forviŝis kelkajn larmojn, pri kies elverŝo li miris: li ekkonis penton. — Mi nepre volas vidi, li diris, tiun eksterordinaran viron, pri kiu vi parolis al mi; li kompatigas min preskaŭ tiom, kiom tiu senkulpa viktimo, kies morton mi kaŭzis. Gordon akompanas lin ĝis la ĉambro, kie la prioro, la Kerkabon, abato Sankta-Ivo kaj kelkaj najbaroj provis revivigi la svenantan junulon.<noinclude><references/></noinclude> lvsj50rmkztzyg8n4sp78lhdgedh696