Vikifontaro eowikisource https://eo.wikisource.org/wiki/Vikifontaro:%C4%88efpa%C4%9Do MediaWiki 1.48.0-wmf.4 first-letter Aŭdvidaĵo Specialaĵo Diskuto Uzanto Uzanto-Diskuto Vikifontaro Vikifontaro diskuto Dosiero Dosiero-Diskuto MediaWiki MediaWiki-Diskuto Ŝablono Ŝablono-Diskuto Helpo Helpo-Diskuto Kategorio Kategorio-Diskuto Aŭtoro Aŭtoro-Diskuto Paĝo Paĝo-Diskuto Indekso Indekso-Diskuto TimedText TimedText talk Modulo Modulo-Diskuto Event Event talk 104 13014 127871 127334 2026-11-12T10:39:07Z Ciampix 3284 127871 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Ciampix" /></noinclude>{{f|LA VIZIO|int|c|g=150%|antau=1em}} {{f|I.|c}} {{tab}}Dum vintra vespero, ĉirkaŭ la naŭa horo, doktoro Ĉerski, klinita super tablo, sidas en sia kabineto. Ĝi estas alta, dufenestra ĉambro. Laŭlonge de unu muro staras triobla biblioteka ŝranko, ĉe la alia — ŝranko kun ĥirurgiaj iloj. Ĉe unu fenestro vidiĝas kverka skribtablo, turnita per sia maldekstra flanko al la lumo, ĉe la alia — apogilo, kaj sur la apogilo — multekosta anatomia atlaso. En la mezo de la kabineto, sub pendanta lampo, troviĝas tablo, ĉe kiu laboras la doktoro. La ceteron de la ĉambro okupas pezaj brakseĝoj kaj seĝoj, tegitaj per ledo. La doktoro estas ĥirurgo. Morgaŭ li devas operacii gravan tuberon sur la kolo, do hodiaŭ, por ekzerco, li kopias el la atlaso tiun danĝeran por kuracistoj kaj malsanuloj korpoparton kun ĝia komplikita reto de vejnoj kaj nervoj. La doktoro estas mezkreska kaj karakteriziĝas per malvarma trankvilo. Liaj konatoj diras pri li, ke<noinclude><references/> {{rh|||3}}</noinclude> ifsf7rleqhw4javc2r150dp12d0gv1r 104 13136 127857 127713 2026-11-11T21:50:14Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 127857 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>li havas ŝtonan fizionomion kaj ŝtalan rigardon. Li estas unu el plej bonaj ĥirurgoj. Li kvazaŭ vidas la internon de la korpo de malsanulo, kaj liaj iloj preskaŭ posedas senton, dank‘ al kio li laŭdire ankoraŭ neniam faris ian danĝeran eraron en operacio. La ĉefa trajto de lia karaktero estas nefleksebla volo. Li estas filo de iam bonstata familio, sed kiam la patro perdis la havaĵon kaj mortis, la knabo komencis de la kvina klaso mem perlaboradi sian panon kaj vivtenadis ne sole sin mem, sed ankaŭ la patrinon. Malgraŭ gravaj malhelpoj li finis universitaton, estis dum kelkaj jaroj eksterlande kaj, reveninte en la patrujon, li rapide akiris praktikon kaj edziĝis kun fraŭlino, kiun li ekamis, estante ankoraŭ studento, kaj jam tiam decidis, ke ŝi estos lia edzino. Alian karakterizan trajton de la eminenta kuracisto prezentis profunda pesimismo, kies fonton oni devas serĉi preskaŭ en lia infanaĝo. Kompaniano de la patro forrabis de li la havaĵon kaj lin mem enpelis en tombon kaj, kiam la patrino iris al la rabinto por elpeti almenaŭ parton de la mono por edukado de la filo, la rabulo donis al ŝi tian respondon: — Kiu ne povas fini la lernejon, okupiĝu per metio. La socio ne bezonas pretendemajn duonklerulojn, sed bonajn laboristojn. Post tiu rifuzo la malfeliĉa patrino petis helpon jen de sia familio, jen de siaj iamaj amikoj. Sed ĉiuj respondis la samon: ke Karlo ne devas plu pensi pri lernado, sed pri profitdona laboro.<br><noinclude><references/> {{rh|4||}}</noinclude> my7ghfam38f7o8wlrjriwu44gecku1f 104 13137 127858 127712 2026-11-11T21:55:55Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 127858 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> Tia konduto de plej proksimaj, iam afablaj personoj, enskribis sin per sangaj literoj en la animo de la kuracisto kaj influis lian pluan vivon. Malafabluloj diradis, ke doktoro Ĉerski estis eminenta ĥirurgo tial, ke li forstrekis el sia vortaro la vorton „kompato”, kion li mem parte konfirmadis, dirante multfoje: — Se mi volus kortuŝiĝi pro ĉiu larmo, kiun mi vidas, mi ne povus esti ne nur ĥirurgo, sed eĉ fratino-flegistino. Malgraŭ tio li estis homo honesta, kaj ne sole kuracadis senpage malriĉulojn, sed plie — lia domo estis fama, kiel hejmo, kie trovis helpon tre multaj personoj, familioj kaj institucioj. La kaŭzo de tio ĉi estis lia edzino. Kiam kelkaj el pli intimaj konatoj demandis lin, kiel oni povas ligi lian grandan oferemon kun la malafablaj aforismoj, li respondis: — Filantropio estas la fako de mia edzino. La virino amuzu sin, se tio estas por ŝi agrabla. — Ne kalumniu vin mem, doktoro! — Mi tute ne kalumnias min. En la bonfarado de mia edzino mi ludas nenian rolon. Mi nur penas ne agadi malbone: mi ne ŝtelas, ne mortigas, ne veturas per vagonaroj sen biletoj… Tiajn plaĉojn mi havas. La doktoro plene harmoniis kun sia kabineto, kiu aspektis preskaŭ malserene, kvazaŭ ĉiu el la esplorataj pacientoj lasus tie parton de sia malĝojo kaj maltrankvilo.<br><br><noinclude><references/> {{rh|||5}}</noinclude> bncm1vk4s9fjxjt7qvbkdvf6uxwbgbn 104 13138 127843 127711 2026-11-11T19:01:27Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127843 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{f|II.|c}}{{tab}}En tiu momento ekkraketis la pordo kaj sur la tapiŝo aŭdiĝis bruo de silka vesto. — Ĉu tio estas vi, Zonjo? — demandis la doktoro, levante la kapon de super la desegnaĵo. — Mi jam veturos al la patrino — diris la sinjorino per mallaŭtigita voĉo — kaj kun ŝi mi veturos al gesinjoroj Viktoroj. Ĉu mi malhelpis al vi? Pardonu! Ŝi ĉirkaŭprenis lian kolon kaj kovris la vizaĝon per kisoj. En sia hela vesto ŝi aspektis apud li kiel floro, premanta sin al statuo. Ŝi estis virino alta, eleganta, kun dikaj sed belaj trajtoj, kiujn lumigadis esprimo de dolĉeco. La edzo, kiun ŝi adoris, fileto, por kiu ŝi estis preta ĉiumomente fordoni la vivon, diversaj suferantoj kaj senhavigitoj — jen estis la regno, kie ŝi agadis. — Do kiam vi venos por min kunpreni? — ŝi diris — kaj eble vi tute ne venos, ĉar mi vidas, ke vi estas tre okupita? Gesinjorojn Viktorojn vizitos hodiaŭ kelkaj personoj speciale por koniĝi kun vi. — Ĉu ili pensas, ke kiam mi koniĝos kun ili, mi farados al ili operaciojn pli bone kaj malpli kare? — Ne parolu tiel, ĉar tio estas malbela, Karlo! Kaj eble vi preferus, ke mi restu hejme, ĝis vi estos libera. — Iru, mia infano, kaj amuziĝu bone. Se nenio okazos, mi venos vin kunpreni ĉirkaŭ la dekdua.<br><noinclude><references/> {{rh|6||}}</noinclude> 06eqwsnykl3qk9251zwnfxi47thyiog 104 13139 127859 127714 2026-11-11T22:02:07Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 127859 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> — Bone; do kisu Kaziĉjon, ĉar li volas diri al la paĉjo „bonan nokton”. — Je tiu ĉi horo la knabo ankoraŭ ne dormas? — ekmiris la doktoro — mi tuj iros al li. La edzino denove kisis lin, dirante: — Ĝis baldaŭa revido. Mi konfidas vin ambaŭ al Dio. — Bona protekto ĝi estas — ekmurmuris la doktoro. La edzino kovris al li la buŝon per la mano. — Se vi min almenaŭ iomete amas, neniam diru ion similan, Karlo! — ŝi diris timigite. {{SIC|Kelfoje|Kelkfoje}} vi parolas, kvazaŭ vi ne kredus… — Kaj tamen estus ja tute facile forigi ĉian nekredon el la mondo. Unu signo, unu malgranda pruvo de ekzisto… Kian malutilon ĝi farus al Dio? — Ho, ne parolu tiel — denove interrompis al li la edzino kun kreskanta timo. — La signoj de Dio estas teruraj, kaj oni ne devas ilin provoki. — Iru, mia kara — interrompis la doktoro — iru kaj amuziĝu bone post nia monaĥeja enuado. Li kisis ŝin, akompanis al la pordo kaj poste revenis al sia tablo. Ree li klinis la kapon super la desegnaĵo, sed tuj li levis ĝin, atentigita de ia brueto. Ĝi estis seka neĝo, kiu faladis ekstere kaj frapis la fenestrojn. Iafoje povus ŝajni, ke petolemaj infanoj ŝutas sablon sur la vitrojn, jen — ke iu mallaŭte frapetas sur la fenestrojn, kvazaŭ li volus elvoki la doktoron, aŭ anonci, ke li mem venos al li.<br><noinclude><references/> {{rh|||7}}</noinclude> 1hl1j32yeb8c1adzs5kzv1vnk0118xe 104 14750 127860 127715 2026-11-11T22:09:45Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 127860 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> Al la doktoro ŝajnis, ke ĉe tiu bruo de la neĝo li vidas etajn, rozajn fingretojn, kiu tamburetas sur la vitroj. Li rememoris la filon, ridetis kaj forlasis la kabineton. En granda ĉambro, ĉe lumo de pale - blua lampo dormis Kaziĉjo, zorgata de infanistino. — Kaziĉjo tiel atendis la paĉjon, tiel atendis… li tute ne volis senvestiĝi, kaj ankoraŭ postulis, ke mi lin veku, se li endormiĝus — flustris la infanistino ridetante — li volis diri al la paĉjo „bonan nokton“, kaj montri la novan arlekenon, kiun hodiaŭ donacis al li la avinjo. Kaj li diris ankoraŭ, ke se la paĉjo deziros, li donacos al la paĉjo la arlekenon, ĉar ĝi estas la plej bela ludilo, kiun Kaziĉjo iam ricevis. Por li ĉiu nova ludilo estas la plej bela. Post tiu ĉi raporto la infanistino eliris, kaj la doktoro fikse rigardis la dormantan filon. — Kiel infanoj ŝanĝigas — pensis la doktoro— Kiam ĉi tiu etulo venis en la mondon, li estis tiel malbela, ke mi dubis, ĉu mi povos lin iam ekami. Poste li iom beliĝis kaj komencis min interesi—kaj hodiaŭ li estas belega, kiel kerubo, mia plej kara trezoro. Ne mirinde —li havas la malhelajn okulojn de la patrino kaj ŝian rideton. En la kapon de la doktoro venis la penso, ke tiu ĉi infano estas la sola kreitaĵo, kiu lin amas sen ombro de egoismo. Kiel li ĉiam adiaŭas la forirantan paĉjon! Kiel li petas sin sidigadi apud fenestro por vidi pli baldaŭ la revenantan paĉjon! Kiel li te-<noinclude><references/> {{rh|8||}}</noinclude> 0spp3cx20yopl7rjmt25oj3oe53p6dy 104 14753 127861 127716 2026-11-11T22:14:32Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 127861 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>rure sopiris, kiam la paĉjo devis foje forveturi por kelkaj tagoj! — Neniam mi pensus, ke infano povas doni tiom da feliĉo — ekflustris la doktoro, profunde kortuŝita. Subite lia rigardo falis sur bildon, kiu pendis super la liteto de Kaziĉjo. Ĝi estis donaco de la avino: belega angla kuprogravuraĵo, prezentanta Kriston. La Savinto sidis sur roko, surkreskita de floroj, post Li de malproksime tiris sin monta ĉeno kaj vojo, kies komencon kovris la vesto de la Savinto. La vizaĝo de Kristo estis eksterordinare belega, ĝi havis esprimon malgajan kaj ordonan, kiu tre bone harmoniis kun surskribo, metita sub la bildo per la mano de la avino: „Amu viajn malamikojn, bonfaru al tiuj, kiuj vin malamas kaj persekutas…” — Mirindaj vortoj — parolis al si mem la doktoro. Ilin povis diri nur tiu Saĝulo, kies okuloj vidas ian alian mondon, ne la nian. Ĉar kian sorton havus en tiu ĉi mondo homo, pri kiu oni ekscius, ke li „amas siajn malamikojn”? Antaŭ la sekvanta tago restus al li unu sola ĉemizo, kaj en la daŭro de semajno oni elverŝus el li la tutan sangon. — Ne, fileto — li ekflustris, kliniĝante super la lito, — ne amu viajn malamikojn kaj ne bonfaru al tiuj, kiuj vin malamas. Alie ekmankos al vi koro kaj fortoj por tiuj, kiuj vin amas. — Ne faru tion, fileto, ne, ne! En la sama momento elektra sonorilo en la<noinclude><references/> {{rh|||9}}</noinclude> hzq7b09evc0betq9nrld9urnoh3ouj9 104 14951 127844 127733 2026-11-11T19:41:35Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127844 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>antaŭĉambro eksonis tiel neordinare, ke la doktoro, mirigita, revenis en la kabineton. — Jam estas preskaŭ la deka… kio povus al iu okazi? — li diris al si mem. {{f|III.|c}} {{tab}}En la kabineton eniris maljuna homo kun longaj haroj kaj senorda barbo. Li estis vestita per eluzita mantelo, multloke blankigita de neĝeroj. Ekvidinte lin, la doktoro ekpaŝis malantaŭen kaj demandis per tono, en kiu estis sentebla kolero kaj miro: — Kio venigis vin al mi… je tiu ĉi horo? — Krupo… — ekflustris la maljunulo — mia nepeto havas krupon… li sufokiĝas… La doktoro ekmovis la ŝultrojn. La maljunulo vidante ĉi tion, malespere kunplektis la manojn kaj komencis paroli per raŭka voĉo: — Sinjoro! estu kompatema! Vere, mi rabis de vi la havaĵon… Se vi volas, mi tion konfesos antaŭ juĝisto… Sed kian profiton mi havas de tio? — Mizeron… Mia filino, vidvino, vivtenas sin per kudrado, kaj havas nek sanon, nek laboron. Mi estas por vi krimulo, sed… kion kulpis la infano!? Ĝi havas nur ses jarojn… Kaj ĉu ĝi devas suferi tiel terure tial, ke la avo estas krimulo? Batu min, metu min en malliberejon, sed kompatu la senkulpulojn! Kristo ja eĉ sur la kruco pardonis al siaj ekzekutintoj… — Aŭskultu min — diris la doktoro. — Kiel<noinclude><references/> {{rh|10||}}</noinclude> ie2rgwflx2ybdkwagyppyobgnmy3gzq 104 19238 127867 64129 2026-11-11T23:00:45Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 127867 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{titolo|Thiele, la 2-an de Novembro 1711}} Ekreviviĝas en la bieno; ni atendas tre altrangajn fremdulojn: lian ekscelencan moŝton Guldenlöve kun sekvantaro. Li intencas resti kelkajn semajnojn, kaj li sin distros per ĉasado. Hieraŭ la sinjoro parolis multe pri tio ĉetable. "Li devenas de reĝa familio kaj estas perfekta kavaliro," diris la sinjorino, rigardante fraŭlinon Sofia’n. Ŝi ruĝiĝis, mallevis la okulojn teleren kaj ridetis, sed mia tuta korpo malvarmiĝis kiel glacio. Ve! ve! mi pensis, ke mi estu senigita je mia malsaĝa amo, sed mi sentas, ke la malsano revenis en terura maniero. Mi baraktas kiel perdriko en reto, sed tio tute ne helpas — ho ke mi estu mil mejlojn for de tie ĉi! {{titolo|Thiele, la 14-an de Novembro 1711}} Fine alvenis lia ekscelenca moŝto kun la plej granda pompo kaj beleco; du kurieroj kun altaj arĝent-ornamitaj ĉapeloj venas kuretante en la korton, centon da paŝoj antaŭ li. Ili stariĝas kun siaj longaj multkoloraj bastonoj ĉe ambaŭ flankoj de la granda pordo. La sinjorino sin movas kaj sin ŝovas de unu pordo al alia, neniam antaŭe mi ŝin vidis tiel facilmova. Fraŭlino Sofia staris en la salonego, rigardante jen en la spegulon jen el la fenestro. Ŝi tute ne min vidis, kiam mi trairis la salonegon. Fine li venis mem kun ses fieraj ĉevaloj antaŭ sia veturilo, li estas bela sinjoro! Li aspektis eminenta kaj indulga, tamen ŝajnis al mi, ke io malplaĉa estas videbla je li. Li ridetis tiel fidolĉe kaj palpebrumis, kvazaŭ li rigardis al la suno.<noinclude><references/></noinclude> 3aqtahbusiuo6q5gmqoj78pq3y6qthp 127868 127867 2026-11-11T23:01:24Z HenriLeFoll 4277 127868 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{titolo|Thiele, la 2-an de Novembro 1711}} Ekreviviĝas en la bieno; ni atendas tre altrangajn fremdulojn: lian ekscelencan moŝton Guldenlöve kun sekvantaro. Li intencas resti kelkajn semajnojn, kaj li sin distros per ĉasado. Hieraŭ la sinjoro parolis multe pri tio ĉetable. "Li devenas de reĝa familio kaj estas perfekta kavaliro," diris la sinjorino, rigardante fraŭlinon Sofia’n. Ŝi ruĝiĝis, mallevis la okulojn teleren kaj ridetis, sed mia tuta korpo malvarmiĝis kiel glacio. Ve! ve! mi pensis, ke mi estu senigita je mia malsaĝa amo, sed mi sentas, ke la malsano revenis en terura maniero. Mi baraktas kiel perdriko en reto, sed tio tute ne helpas — ho ke mi estu mil mejlojn for de tie ĉi! {{---|3em}} {{titolo|Thiele, la 14-an de Novembro 1711}} Fine alvenis lia ekscelenca moŝto kun la plej granda pompo kaj beleco; du kurieroj kun altaj arĝent-ornamitaj ĉapeloj venas kuretante en la korton, centon da paŝoj antaŭ li. Ili stariĝas kun siaj longaj multkoloraj bastonoj ĉe ambaŭ flankoj de la granda pordo. La sinjorino sin movas kaj sin ŝovas de unu pordo al alia, neniam antaŭe mi ŝin vidis tiel facilmova. Fraŭlino Sofia staris en la salonego, rigardante jen en la spegulon jen el la fenestro. Ŝi tute ne min vidis, kiam mi trairis la salonegon. Fine li venis mem kun ses fieraj ĉevaloj antaŭ sia veturilo, li estas bela sinjoro! Li aspektis eminenta kaj indulga, tamen ŝajnis al mi, ke io malplaĉa estas videbla je li. Li ridetis tiel fidolĉe kaj palpebrumis, kvazaŭ li rigardis al la suno.<noinclude><references/></noinclude> 8bz6zayfi5e4kp1j59854dzxh4powmw 104 21105 127842 69963 2026-11-11T17:59:10Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 127842 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{f|Copyright, 1908, by Howard E. Altemus|c|g=80%}} {{f|Published June, 1908|c|g=80%}} {{kaŝita|..}} {{---|3em}} {{f|NOTICE TO STUDENTS OF ESPERANTO|c}} This book is a literal translation from the Altemus’ Young People’s Library Edition of {{f|ROBINSON CRUSOE|c}} which is for sale by all booksellers, or will be sent postpaid by the publishers. Cloth, 50 cents.<noinclude><references/></noinclude> ecxz3zd25gxsas9h6gxru07sj3o3sf5 104 33517 127839 97599 2026-11-11T17:11:32Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 127839 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><center>'''PREFACE.'''</center> The telegraph and telephone have made of the world a whispering gallery. Steam and electric traction have annihilated space. The scattered human, race yet remains a strangely misunderstood family. Within one hour the report of a momentous event may be shot through 500 languages and as many more dialects; but convene a thousand representative dissimilar one-speech people and all becomes Babel if not Pandemonium. Impossible, indeed, for each to learn the language of the thousand ; but how small a matter for all to learn a common second language if such a language can be produced. And it has been produced: Esperanto has been born — a composite of the pith of all language; precise, learnable at sight and almost grammarless. This Esperanto Classic, “Robinsono Kruso,” is somewhat of an achievement for American enterprise as it is the first of its size and kind yet published here. It has been undertaken with zeal and wrought out according to ability. The original translation was<noinclude><references/></noinclude> hvdf1glcofx6o22hl6jcqyrhzqfu4pv 104 33518 127840 97601 2026-11-11T17:13:34Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 127840 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>made by the highly esteemed Rev. A. Krafft. Other friends and supporters are: William D. Chandler, “ Ĉefmonhelpanto.” Prof. E. V. Huntington, Harvard University. Prof. D. O. S. Lowell, Roxbury Latin School. Mr. Edwin D. Mead, Peace Movement. Mrs. Dr. N. E. Wood, Newton Theol. Sem. Kambriĝa Klubo. J. M. Connolly, M. D. Mr. W. L. Church. Mr. G. W. Lee. Dr. W. G. Nowell. Mr. L. B. Luders. Trusting that this book will find favor and meet reasonably the expectations of the “Esperantistaro de Ameriko kaj tutmondo,” we heartily submit it to the entire reading world. R. W. Mason.<noinclude><references/></noinclude> 9a4z77nxnrse9ch13b40ryizb4emrdr 104 45402 127819 127657 2026-11-11T15:42:53Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127819 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki/> Ellernu “pianludon”. En pianludado oni devas movi ĉiujn dek fingrojn sed ne nur kelkajn sen movo de la aliaj. Sed, se ĉiuj dek fingroj ekpremas samtempe, tio ankaŭ ne donas melodion. Por doni bonan muzikaĵon, la dek fingroj devas moviĝi laŭritme kaj kunordigite. Partia komitato devas firme preni la centran taskon kaj samtempe, ĉirkaŭ la centra tasko, ĝi devas ankaŭ disvolvi la laborojn en diversaj flankoj. Nun ni direktas aferojn en multaj flankoj; ni devas prizorgi la laborojn en ĉiuj diversaj lokoj, armeaj unuoj kaj departementoj sed ne turni nian atenton nur al kelkaj problemoj, preteratentante la aliajn. Kie estas problemo, tien ni devas ektuŝi per nia fingro, kaj tio estas metodo, kiun ni devas nepre ellerni. Iuj ludas la pianon bone dum aliaj ne, estas granda diferenco inter la melodioj, kiujn ili ludas. Membroj<noinclude><references/></noinclude> 1v6yz74dz6mj1a1ux8y7gg2cm4dkjxx 104 45407 127820 127671 2026-11-11T15:51:11Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127820 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki/> Havu “ciferojn” en la kapo. Tio signifas, ke ni nepre devas atenti la kvantan flankon de situacio aŭ problemo kaj fari bazan analizon pri kvanto. Ĉiu kvalito sin manifestas en certa kvanto, kaj sen kvanto forestas ankaŭ kvalito. Ĝis nun multaj el niaj kamaradoj ankoraŭ ne scias atenti la kvantan flankon de aferoj, la bazajn statistikojn kaj la ĉefajn procentojn, kaj la kvantajn limojn kiuj determinas la kvalitojn de aferoj; ili havas neniajn “ciferojn” en la kapo kaj rezulte ne povas ne fari erarojn. {{Moto|m=0.5em|“Labormetodoj de Partia Komitato” (13 marto 1949), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. IV.}} “Anonco por certigi la publikon”. Anonco de kunvenoj devas esti donita antaŭtempe, same kiel “anonco por certigi la publikon”, por ke ĉiuj sciu kio estas diskutota kaj kiuj problemoj estas solvotaj, kaj ĉiuj povu antaŭtempe prepari sin. En iuj lokoj, kunsidoj de kadroj estas kunvoki-<noinclude><references/></noinclude> cpzlcwyjwzm9wzhrlrsj4sg83aarvmh 104 45408 127822 127672 2026-11-11T16:04:05Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127822 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>taj sen antaŭa preparo de raportoj kaj projektoj de rezolucioj, kiuj estas improvizitaj nur kiam la ĉeestantoj estas jam alvenintaj; tio similas al la diraĵo “trupo kaj ĉevaloj jam alvenis, sed greno kaj furaĝo ankoraŭ mankas”, kaj tio estas ne bona. Ne hastu por okazigi kunvenon, se la antaŭpreparoj ne estas pretaj. {{Moto|m=0.5em|“Labormetodoj de Partia Komitato” (13 marto 1949), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. IV.}} “Bonkvalitigi la armeon kaj simpligi la administradon”. Paroloj, paroladoj, artikoloj kaj rezolucioj ĉiuj devas esti koncizaj kaj esencdiraj. Ankaŭ ne tro longe daŭru kunvenoj. {{Moto|m=0.5em|“Labormetodoj de Partia Komitato” (13 marto 1949), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. IV.}} Atentu pri unuiĝo kun tiuj kamaradoj, kiuj ne samopinias kun vi, por kune labori.<noinclude><references/></noinclude> p5uqrrp1djn0davd7yhy1mrwv3yn1sj 104 45409 127823 127673 2026-11-11T16:06:39Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127823 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>Tio estas atentenda tiel en la lokaj laboroj kiel en la armeaj laboroj. Same ankaŭ en la rilato kun personoj ekster la Partio. Ni ĉiuj kolektiĝis el plej diversaj lokoj de nia lando, ni devas bone unuiĝi en nia laboro ne nur kun tiuj kamaradoj, kiuj samopinias kun ni, sed ankaŭ kun tiuj, kiuj ne samopinias kun ni. {{Moto|m=0.5em|“Labormetodoj de Partia Komitato” (13 marto 1949), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. IV.}} Severe gardu vin kontraŭ aroganteco. Por ĉiu en gvidpozicio, tio estas problemo de principo kaj ankaŭ grava kondiĉo por konservi unuiĝon. Êc tiuj, kiuj faris neniun seriozan eraron kaj akiris tre grandan sukceson en siaj laboroj, devas ankaŭ ne aroganti. {{Moto|m=0.5em|“Labormetodoj de Partia Komitato” (13 marto 1949), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. IV.}}<noinclude><references/></noinclude> 2vj8g5p7ciw6q8eb8dhqen9y4i87ia1 104 45410 127824 127674 2026-11-11T16:09:41Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127824 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki/> Klare streku du limliniojn. Unue, distingu: Ĉu estas revolucio aŭ kontraŭrevolucio? Ĉu estas Jan-an aŭ Hi-an? Iuj ne scias ke ili devas klare streki tiun limlinion. Ekzemple, kiam ili batalas kontraŭ burokratismo, ili parolas pri Jan-an kvazaŭ tie “nenio estas bona” ne farante komparon kaj distingon inter la burokratismo en Jan-an kaj tiu en Hi-an. Tio estas defundamente erara. Due, interne de la revolucia vicaro, estas necese streki klaran limlinion inter pravo kaj eraro, inter atingoj kaj mankoj, kaj plie igi klara kiu el la du estas ĉefa kaj kiu malĉefa. Ekzemple, ĉu la atingoj sumiĝas 30 pocentojn aŭ 70 pocentojn de la tuto? Ne troigu nek maltroigu. Ni devas havi fundamentan takson pri ies laboro: ĉu liaj atingoj sumiĝas 30 pocentojn dum liaj eraroj sumiĝas 70 pocentojn, aŭ inverse. Se liaj atingoj sumiĝas 70 pocentojn de la tuto, tiam lia laboro devas esti plejparte jesigita. Estas tute erare prezenti laboron, en kiu la atingoj estas ĉefaj, kiel<noinclude><references/></noinclude> slmuo3xdv5o0u0v8oj6sncraa9wy9w9 104 45411 127825 127675 2026-11-11T16:16:33Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127825 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>laboron, en kiu la eraroj estas ĉefaj. Traktante problemojn, ni nepre ne forgesu streki tiujn du limliniojn inter revolucio kaj kontraŭrevolucio kaj inter atingoj kaj mankoj. Tenante tiujn du limliniojn en la kapo, ni povas bone pritrakti aferojn, alie ni konfuzos la naturon de la problemoj. Kompreneble, por klare streki limliniojn estas necese fari detalan pristudon kaj analizon. Al ĉiu persono kaj ĉiu afero nia sinteno devas esti tiu de analizo kaj pristudo. {{Moto|m=0.5em|“Labormetodoj de Partia Komitato” (13 marto 1949), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. IV.}} Organize garantiu demokration sub centralizita gvido. Ĝiaj linioj estas: (1) Por establi gvidajn centrojn, la gvidantaj organoj de la Partio devas havi ĝustan gvidlinion kaj trovi rimedojn por solvi problemojn kiam ili aperas. (2) La pli altaj organoj devas koni la situacion de la pli malaltaj kaj la<noinclude><references/></noinclude> 9tgdlokw91essgx5v7xr7ejn5cfvmb2 104 45412 127826 127676 2026-11-11T16:18:18Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127826 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>vivkondiĉojn de la amasoj por havi objektivan bazon de ĝusta gvidado. (3) Partiaj organoj de ĉiuj niveloj ne devas fari facilanimajn decidojn en solvado de problemoj. Kiam decido estas farita, ĝi devas esti firme plenumita. (4) Ĉiuj pli malpli gravaj decidoj faritaj de la pli altaj organoj de la Partio devas esti rapide komunikitaj al la pli malaltaj organoj kaj la partianaj amasoj. … (5) La pli malaltaj organoj de la Partio kaj la partianaj amasoj devas detale diskuti la instrukciojn de la pli altaj organoj por plene kompreni ilian signifon kaj decidi la metodojn de ilia efektivigo. {{Moto|m=0.5em|“Pri Korekto de Eraraj Ideoj en la Partio” (decembro 1929), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. I.}}<noinclude><references/></noinclude> intlblcf339lnc9sbxn3tkzv87q0isg 104 45413 127827 127677 2026-11-11T16:19:39Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127827 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{titolo|XI. LA AMASA LINIO}} La popolo, nur la popolo, estas la movforto kreanta la mondan historion. {{Moto|m=0.5em|“Pri Koalicia Registaro” (24 aprilo 1945), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} La amaso estas vera heroo, dum ni mem estas ofte infanece ridindaj, kaj sen kompreno pri tio ni ne povas akiri eĉ rudimentajn sciojn. {{Moto|m=0.5em|“Antaŭparolo kaj Postskribo al ''Kamparaj Enketoj''” (marto kaj aprilo 1941), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} La popolamasoj posedas senliman krean povon. Ili povas organizi sin kaj marŝi<noinclude><references/></noinclude> ks0ahy69p0fcjn6fswr0sm2vsy5xjbh 104 45416 127828 127686 2026-11-11T16:22:17Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127828 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>al ĉiuj lokoj kaj fakoj, kie ili povas disvolvi siajn fortojn kaj marŝi al la profundeco kaj vasteco de la produktado por krei al si pli kaj pli multe da bonstatigaj aferoj. {{Moto|Enkonduka noto al “Superflua Laborforto Jam Trovis Elirejon” (1955), ''Socialisma Alttajdo en la Ĉina Kamparo'', vol. II.}} La nuna leviĝo de la kamparana movado estas grandega evento. En tre mallonga tempo, centmilionoj de kamparanoj leviĝos en la provincoj de centra, suda kaj norda Ĉinio, kvazaŭ uragano kaj pluvego kun impeto tiel rapidega kaj fortega, ke neniu forto povos ilin reteni. Kuregante al la vojo de liberiĝo, ili disŝiros ĉion, kio katenas ilin. Ili entombigos ĉiujn imperiistojn, militaristojn, koruptiĝintajn oficistojn, lokajn tiranojn kaj malbonajn sinjorojn. Ili ekzamenos ĉiun revolucian partion kaj ĉiun revolucian kamaradon kaj decidos kiun akcepti kaj kiun forĵeti. Ĉu stari ĉe ilia<noinclude><references/></noinclude> 474qfkc9ix7d28jmzdnys6k3xg1e5rt 104 45419 127829 127795 2026-11-11T16:31:14Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127829 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>fronto kaj konduki ilin? Aŭ stari post ili kaj kritiki ilin gestante? Aŭ stari kontraŭ ili kaj opozicii ilin? Ĉiu ĉino havas liberon elekti unu el tiuj tri vojoj, sed la situacio devigas vin fari elekton rapide. {{Moto|“Raporto pri Esplorado de la Kamparana Movado en Hunan” (marto 1927), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. I.}} Nuntempe la alttajdo de kooperiga socia transformado en la kamparo jam alvenis en iuj lokoj kaj baldaŭ alvenos en la tuta lando. Tio estas grandskala socialisma revolucia movado de pli ol kvincent milionoj da kamparaj loĝantoj, kaj ĝi havas ekstreme grandan mondan signifon. Ni devas doni al tiu movado aktivan, entuziasman kaj sisteman gvidadon, sed ne treni ĝin malantaŭen per diversaj rimedoj. Iuj eraroj estas neeviteblaj en la movado; tio estas komprenebla, kaj ili ne estas malfacile korekteblaj. Mankoj aŭ eraroj trovitaj<noinclude><references/></noinclude> 4d767p1uyruouq4n2edj9q3thi0b9u7 104 45422 127830 127694 2026-11-11T16:34:56Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127830 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>ĉe la kadroj kaj kamparanoj povas esti venkitaj aŭ korektitaj, kondiĉe ke ni donas al ili pozitivan helpon. {{Moto|''Pri la Problemo de Agrikultura Kooperigo'' (31 julio 1955).}} Ĉe la amasoj latentas treege granda socialisma entuziasmo. Tiuj homoj, kiuj dum revolucia periodo faras siajn paŝojn nur laŭ rutinoj, tute ne povas vidi tiun entuziasmon. Ili estas blinduloj, antaŭ ili aperas nur mallumo. Kelkfoje, ili absurdiĝas eĉ ĝis grado inversigi pravon kaj malpravon kaj miksi blankon kaj nigron. Ĉu tiajn homojn ni renkontis ankoraŭ malmulte? Tiuj irantaj nur laŭ rutinoj ĉiam troe subtaksas la entuziasmon de la popolo. Kiam aperas nova afero, ili kutime ne aprobas kaj antaŭ ĉio kontraŭstaras ĝin. Poste ili rekonas sian malpravon kaj faras iomete da memkritiko. Kiam aperas dua nova afero, ili ree per tiuj du sintenoj faras rondiron. Kaj poste kiam aperas<noinclude><references/></noinclude> sh2df2mrqh8ozc2a2yk7kjglf9aacqi 104 45424 127831 127696 2026-11-11T16:37:37Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127831 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>ĉiu nova afero, ili ĉiam traktas ĝin laŭ tiu formulo. Tiaj homoj ĉiam estas pasivaj kaj haltas en kriza momento, kaj ĉiam bezonas ke aliaj donu al ili fortan frapon je la dorso por fari unu paŝon antaŭen. {{Moto|Enkonduka noto al “Post Du Jaroj Tiu Subdistrikto Jam Kooperiĝis” (1955), ''Socialisma Alttajdo en la Ĉina Kamparo'', vol. II.}} De pli ol dudek jaroj nia partio ĉiutage sin okupas pri amasa laboro kaj de la lastaj pli ol dek jaroj ni ĉiutage parolas pri la amasa linio. Ni ĉiam asertas, ke la revolucio devas apogi sin sur la popolamasoj kaj ĉies partopreno en la afero, kaj oponas sinapogon nur sur malmultaj personoj, kiuj disdonas ordonojn. Sed ĝis nun iuj kamaradoj ankoraŭ ne povas efektivigi la amasan linion en siaj laboroj; ili ankoraŭ sin apogas sole al senbrua kaj kvieta laborado de malmultaj personoj. Unu el la kaŭzoj estas tio, ke ion farante, ili neniam volas<noinclude><references/></noinclude> kzcx0m6wlfmqp6m2bmjrrnso77zc4m5 104 45429 127848 127735 2026-11-11T20:52:17Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127848 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>oni devas ami malamikojn? ke oni devas bonfari al tiuj, kiuj agis kontraŭ ni maljuste?… ke… oni devas iri al tiu maljunulo kaj savi lian nepon? Li metis la gravuraĵon sur la tablon, kovris ĝin per paperoj kaj, kurinte al la ŝranketo, komencis rapide elprenadi ilojn kaj bandaĝojn, ripetante maŝine kaj senscie: „Sublimato… vato.., tubetoj… kudriloj… pasamento… jes, pasamento…” — Mi devas savi tiun kompatindan infanon, kaj eble kune kun ĝi mi savos mian prudenton! Estis apenaŭ kvarono post la deka, kiam la doktoro sonorigis al plej proksima subĥirurgo, kiun li konis. — Ĉu vi povas asisti min ĉe traĥeotomio? — li demandis la subĥirurgon. — Se vi eĉ, sinjoro doktoro, volus fortranĉi al mi la kapon, kaj poste realkudri ĝin, mi a{{sic|u|n}}kaŭ asistus!“ — ekkriis la subĥrurgo, ravita per la tasko, kiun proponis al li la eminenta kuracisto. {{f|V.|c}} {{tab}}La doktoro kaj la subĥirurgo facile trovis la loĝejon de la maljunulo kaj lia filino kaj samtempe eksciis, ke la serĉataj de ili loĝantoj estas tre malriĉaj. La domgardisto, ricevinte de la doktoro kelkajn kopekojn, elokventiĝis kaj rakontis, ke tiuj gesinjoroj ŝuldas por karbo, faruno kaj pano; ĉar ili ankaŭ ne pagas la luopagon, la dommastro forpelos ilin el la loĝejo la plej proksiman okan de monato.<noinclude><references/> {{rh|||15}}</noinclude> gki6hrlps20me0u4teww19sdig5u2fz 104 45430 127849 127704 2026-11-11T21:19:02Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127849 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>— Diru al la dommastro kaj al la butikisto, ke tiuj gesinjoroj ĉion pagos — diris la doktoro. — Kaj ĉu vi scias, kiu garantias — ekkriis al la gardisto la subĥirurgo. — La plej lerta doktoro en Varsovio, al kiu tiaj homoj, kiel via mastro, ne indus purigi la ŝuojn! — Ne estu tiel fervora, kolego — admonis lin la doktoro per malkontenta tono. — Morgaŭ —li reparolis al la gardisto— la kalkuloj de tiuj gesinjoroj estos pagitaj, kaj dume vi ankaŭ servu al ili kaj vi estos rekompencita. Tiel parolante, la doktoro aŭskultis siajn proprajn vortojn por esplori, ĉu ili estas logikaj. Li devis konfesi, ke, kvankam ilia enhavo estis nova, ili elmontris tamen neniajn signojn de frenezo. La maljunulo kaj lia filino okupis unu malgrandan ĉambreton sur la tria etaĝo. Enirinte tien, la doktoro rimarkis, ke en la loĝejo estas malvarme, kaj ke nek sur la kameno, nek sur la tablo vidiĝas almenaŭ restaĵoj de ia nutraĵo. Sur unu lito kuŝis la maljunulo, kovrante la kapon per la manoj; sur la alia sidis virino, iam eleganta, nun mizeriĝinta, kun sesjara infano en la brakoj. La infano havis vizagon tre ruĝan, ŝvelintan kolon, malfacilan spiradon kaj tuson similan al bojado. Kelkfoje la spirado tute haltadis, kaj tiam la infano per maltrankvilaj movoj etendadis la manojn al la malesperanta patrino, aŭ ŝiris sur si la malnovan vesteton. Oni povus pensi, ke ĝi jam agonias. Kiam la doktoro kaj post li la subĥirurgo aper-<noinclude><references/> {{rh|16||}}</noinclude> angapecigow3eapej3ov0wff4vnkw64 104 45431 127850 127719 2026-11-11T21:32:46Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127850 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>is en la ĉambro, la virino ekkriis pro ĝojo kaj la maljunulo saltleviĝis, sidiĝis sur la lito kaj per senpensaj okuloj rigardis la venintojn. Patro… Dio kompatema… Joĉjo estos savita… — parolis la virino. Sed post momento nova timo ekregis ŝin: — Ĉu la operacio estas nepra, sinjoro? ĉar… — Leonjo — respondis la maljunulo. — vi ja scias, vi mem postulis operacion… vi ja vidas, en kia stato li estas. — Do mi ĉeestos ĝin, mi devas ĝin ĉeesti… mi lin tenos… — ekkriis ŝi decide: — Pardonu — interrompis la doktoro, reakirante sian ordinaran trankvilon, kiu kun nevenkebla forto ĉiam influadis malsanulojn kaj iliajn familianojn — ĉu estos necesa operacio kaj kia, pri tio ni devas ankoraŭ konvinkiĝi. Dume bonvolu al mi havigi… varmegan kamomilon. — Mi ne havas varmegan akvon, nek kamomilon… — flustris la virino. — Turnu vin do al la domgardisto, kiu faciligos tiun ĉi aferon. Mi dume esploros la knabon. — Terura stato, ĉu ne vere, sinjoro? — Por patrino — jes, por’ kuracisto — ne. Mi rememorigas pri varmega kamomilo. La virino elkuris el la ĉambro, kaj la subĥirurgo tuj malfermis grandan skatolon, kiun li estis kunportinta, kaj komencis eligadi el ĝi ilojn, bandaĝojn kaj eĉ botelegon da akvo.<noinclude><references/> {{rh|||17}}</noinclude> eq8ne28zwele7tgzytx8te0xwq2decy 104 45434 127845 127734 2026-11-11T19:51:29Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127845 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>Ŝanceliĝante li eliris el la ĉambro kaj post momento pezpaŝe malsuprenkuris de la ŝtuparo. — Bonega li estas! — ekkriis la kuracisto. — Antaŭ jaroj li rabis de mi la havaĵon kaj mortigis mian patron, kaj hodiaŭ li volus malbonigi al mi la reputacion. Tiun pacienton mi neniam tuŝus! Li alportus al mi malfeliĉon, same kiel lia nobla avo. Finite! Finite! La eminenta ĥirurgo estis tiel emociita, ke li tremis. {{f|IV.|c}} {{tab}}La doktoro komencis paŝi laŭlonge de la kabineto kaj murmuri: — Krupo… aĉa okazo… Por kio venis ĉi tien tiu maljunulo? Mi estas certa, ke lia tuta malpura vesto estas trapenetrita de la infekto. Jen estas la ordo de la mondo! La krimulo, kiam li havis forton, rabis de mi la patron kaj havaĵon, kaj hodiaŭ, maljuniĝinte, li infektiĝas kaj atakas mian hejmon. La doktoro iris al la lavujo kaj lavis la manojn per malforta solvaĵo de sublimato. Poste li prenis ŝprucigilon, plenigis ĝin per fortodora fluidaĵo kaj, vokinte la lakeon, lasis sin surŝprucigi de la piedoj ĝis la kapo. La vorto „krupo“ tiel lin maltrankviligis, ke li volis nepre rigardi Kaziĉjon, kaj timis samtempe, ke la infekto ne transportigu al lia filo. Ankoraŭ foje li lavis la manojn, ŝanĝis la surtuton, kaj flustrinte: „sensencaĵo“, iris en la dormoĉambron de la infano. Mirigis lin tio, ke kvankam li multfoje komunikadis<noinclude><references/> {{rh|12||}}</noinclude> mwi042kvbhvje3nxeh1rduegdg6ytje 104 45438 127853 127736 2026-11-11T21:41:25Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127853 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>— Sinjoro — diris la doktoro al la maljunulo — la operacio estas necesa, kaj ni tuj ĝin faros. — Ĉu vi ne atendos mian filinon? — Mi ne pensas, ke ŝia ĉeesto helpos al ni. La subĥirurgo ekbruligis lampeton, provizitan je reflektilo kaj refraktilo, ĵetis sur la tableton kelkoble kunmetitan kovrilon, sur tion — kusenon, kaj sur ilin metis zorgeme la apenaŭ spiregantan infanon. Vidante tion ĉi, la maljunulo falis sur sian mizeran litaĵon kaj, plorĝemante, ĉirkaŭvolvis la kapon per sia mantelo. Dume lia filino kuris malsupren al la pordisto, petegis timeme, ke li bonvolu prunti al ŝi varmegan kamomilon kaj, garantiis per honorvorto, ke kiam ŝia fileto resaniĝos, ŝi tuj komencos labori, pagos ĉiujn ŝuldojn, kaj antaŭ ĉio —tion, kion ŝi ŝuldas al li, al la gardisto. Granda estis tamen ŝia miro, kiam la gardisto deprenis antaŭ ŝi la ĉapon, petis, ke ŝi bonvolu sidiĝi, kaj diris, ke li ĉion faros por ŝi volonte, ĉar la sinjoro doktoro certigis, ke ilia kalkulo en la butiko kaj la ŝuldo por la loĝejo estos jam morgaŭ pagitaj. Dirante tion ĉi, la gardisto disblovis fajron en malgranda fajrujo kaj boligis akvon, antaŭ ol lia edzino alportis el apoteko kamomilon. Ricevinte la varmegan kamomilon, la kompatinda patrino portis ĝin supren. Sed ŝia koro senmoviĝadis ĉe la penso, ke ĝuste nun atendas ŝin la plej malfacila momento. Ŝi ŝajne jam estis decidita je la<noinclude><references/> {{rh|18||}}</noinclude> 97ztw0meacs1p6zn1erb28pk8frylug 104 45443 127846 127729 2026-11-11T20:29:03Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127846 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>sin senpere kun pacientoj, infekte malsanaj, nur hodiaŭ li ektimis, ke lia filo povus infektiĝi. La infano dormis trankvile, sed en la emociita imago de la doktoro komencis aperadi nedifinitaj suspektoj. Ĉu Kaziĉjo ne tro rapide spiras? Ne tre, sed iomete tro rapide… Ĉu liaj vangoj ne estas tre ruĝaj? Ĉu en la fizionomio ne vidiĝas tiu malagrabla esprimo, kiu anoncas malsanon? Ne. La infano dormas kviete; ŝajnas, ke ĝi eĉ ridetas. Malgraŭvole levis la doktoro la kapon kaj rigardis la kuprogravuraĵon, prezentantan Kriston. Subite li ekŝanceliĝis. Li frotis la okulojn kaj legis la surskribon: „Amu viajn malamikojn… bonfaru al tiuj, kiuj vin malamas kaj persekutas…” La roko, surkreskita de floroj, restis. La montĉeno en la profundo restis… Kaj estas videbla la vojo, la tuta vojo… eĉ tiu ĝia parto, kiun kovris la vesto de Kristo… Eĉ tiu arbusto sur la roko, kiun ĝis nun neniu el vivantoj vidis, nek povis vidi, ĉar tiu arbusto ankaŭ estis kovrita per la maniko de la Savinto. Sed nun videbla estas jam la tuta vojo, eĉ la arbusto, kiun nenio plu kovras, ĉar Kristo… malaperis! En la unua momento la doktoro ne estis eĉ mirigita. Ŝajnis al li, ke ĝuste tiel devas esti, ke Kristo estis tie superflua. Sed ree li rigardis la surskribon: „Amu viajn malamikojn”, kiu ne povis ja koncerni la solan pejzaĝon. Kaj fine tiu pejzaĝo sen<noinclude><references/> {{rh|||13}}</noinclude> 5rkdkcch53b4vin13k03k55quh0n0yo 104 45444 127847 127731 2026-11-11T20:44:43Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127847 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>la homo, la pejzaĝo, kiun la doktoro rigardadis ĉiutage de ses jaroj, kaj sur kiu ĉiam estis Kristo kun vizaĝe ordona kaj malĝoja, kaj kun okuloj, enrigardantaj alian mondon… Nun la doktoro eksentis sin en tia animstato, pri kiu li ĝis nun neniam eĉ pensis. Naskiĝis en li nova, ne sole nekonata, sed eĉ neniam antaŭsentita sento. Li deprenis la gravuraĵon de la muro, palpis ĝian kadron, vitron… Li transportis ĝin en la kabineton kaj tie rigardis ĝin atente ĉe forta lumo de la lampo. Sed ĉio estis vana: Kristo ne estis tie plu. Subite venis en lian kapon la terura ideo, ke li estas freneza. Li volis ĵeti teren la bildon, kunvoki la servistojn, venigi kuracistojn, kaj eĉ kuri sur straton kaj krii: — Rigardu, kio kun mi okazis! Mi ja perdas la prudenton! Sed li rememoris pri la edzino, kaj tio lin rekonsciigis. Li akiris almenaŭ parte la sinregadon kaj decidis moderi sian frenezon, ke la edzino ne rimarku tion tuj, sed pretiĝu iom post iom al la malfeliĉo. La edzino! Ĉu ne la edzino riproĉis al li antaŭ duonhoro nekredemon kaj, kiam li aludis pri bezono de iu signo flanke de Dio, ĉu ne ŝi diris, ke la signoj de Dio estas teruraj kaj ke oni ne devas ilin provoki? — Signoj? Do tio ĉi povus esti signo — flustris li per blankiĝintaj lipoj. — Signoj de kio? Ke<noinclude><references/> {{rh|14||}}</noinclude> dlczk32rpkhr5mclwuvf6xiu79t9sp3 104 45457 127811 127752 2026-11-11T14:41:23Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127811 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{Titolo|XXV. UNUIĜO}} La unuiĝo de la lando, la solidareco de la popolo kaj la solidareco de niaj diversaj nacioj — jen estas la fundamentaj garantioj por la nepra triumfo de nia afero. {{Moto|''Pri la Ĝusta Traktado de Kontraŭdiroj Interne de la Popolo'' (27 februaro 1957).}} Nur pere de la unuiĝo de la Komunista Partio oni povas atingi la unuiĝon de la tuta klaso kaj la tuta nacio, kaj nur pere de la unuiĝo de la tuta klaso kaj la tuta nacio, oni povas venki la malamikon kaj plenumi la taskon de nacia kaj demokratia revolucio. {{Moto|“Lukti por Gajni la Amasojn en Milionoj por la Kontraŭjapana Nacia Unuecfronto” (7 majo 1937), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. I.}}<noinclude><references/></noinclude> ah11nbt34hgxg6i00mli90zvsjzf450 104 45458 127812 127753 2026-11-11T14:45:38Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127812 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> Ni devas solide unuigi ĉiujn fortojn de nia partio sub la organizaj kaj disciplinaj principoj de demokratia centralizismo. Ni devas unuiĝi kun ĉiu ajn kamarado, se nur li pretas obei al la programo, statuto kaj rezolucioj de la Partio. {{Moto|“Pri Koalicia Registaro” (24 aprilo 1945), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} En 1942 ni konkretigis tiun ĉi demokratian metodon por solvi kontraŭdirojn interne de la popolo en la formulon “unuiĝo — kritiko — unuiĝo”. Por pli detale diri, ĝi signifas: starti de la deziro por unuiĝo, solvi kontraŭdirojn per kritiko aŭ batalo kaj tiamaniere atingi novan unuiĝon sur nova bazo. Nia sperto montras, ke ĝi estas ĝusta metodo por solvi kontraŭdirojn interne de la popolo. {{Moto|''Pri la Ĝusta Traktado de Kontraŭdiroj Interne de la Popolo'' (27 februaro 1957).}}<noinclude><references/></noinclude> 7bl0mqohubmwnpjxytexy80bqhiw52c 104 45459 127813 127754 2026-11-11T14:48:22Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127813 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> Tiu ĉi armeo havas tre bonan unuiĝon interne kaj ekstere. Interne, estas unuiĝo inter oficiroj kaj soldatoj, inter superuloj kaj subuloj kaj inter militaj, politikaj kaj postfrontaj laboroj; ekstere, estas unuiĝo inter la armeo kaj la popolo, inter la armeo kaj registaraj organizaĵoj kaj inter nia armeo kaj la amikaj armeoj. Estas devige venki ĉion kio malhelpas al unuiĝo. {{Moto|“Pri Koalicia Registaro” (24 aprilo 1945), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}}<noinclude><references/></noinclude> 68j8pxmpec8ifn42ww0sggo0zwd0fi0 104 45462 127814 127760 2026-11-11T14:53:09Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127814 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{Titolo|XXVI. DISCIPLINO}} Interne de la popolo, demokratio estas korelativa al centralizismo, dum libereco al disciplino. Ili estas du kontraŭdirantaj flankoj de unueca ento, kiuj estas kaj kontraŭdiraj kaj unuecaj, kaj ni ne devas unuflankece emfazi unu flankon kaj nei la alian. Interne de la popolo, ne povas esti sen libereco, nek sen disciplino; ne povas esti sen demokratio, nek sen centralizismo. La unueco de demokratio kaj centralizismo kaj tiu de libereco kaj disciplino estas nia demokratia centralizismo. Sub tiu ĉi sistemo, la popolo ĝuas vastajn demokration kaj liberecon, sed samtempe ili devas sin limigi per socialisma disciplino. {{Moto|''Pri la Ĝusta Traktado de Kontraŭdiroj Interne de la Popolo'' (27 februaro 1957).}}<noinclude><references/></noinclude> 136upfjx9ba3ncpaqw6g433m2j1h768 104 45463 127815 127761 2026-11-11T14:56:17Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127815 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> Estas necese denove priatentigi la disciplinon de la Partio: (1) submetiĝo de individuo al la organizo; (2) submetiĝo de malplimulto al la plimulto; (3) submetiĝo de malalta nivelo al la plialta; kaj (4) submetiĝo de la tuta membraro al la Centra Komitato. Kiu malobservas tiujn disciplinajn regulojn, ja rompas la unuecon de la Partio. {{Moto|“La Rolo de la Komunista Partio de Ĉinio en la Nacia Milito” (oktobro 1938), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. II.}} Unu el la postuloj de partia disciplino estas la submetiĝo de la malplimulto al la plimulto. Se la opinio de la malplimulto estas rifuzita, ĝi devas subteni la decidon aprobitan de la plimulto. Okaze de neceso, ĝi povas proponi rekonsideron en la sekvonta kunveno, alie, nenia esprimo de<noinclude><references/></noinclude> gqavz1q4f6mf4s9uwieno4emcpxcyte 104 45471 127832 127794 2026-11-11T16:40:47Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127832 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>klarigi ĝin al la homoj, kiujn ili gvidas, kaj ne scias disvolvi ilian iniciativon kaj krean energion. Subjektive ili ankaŭ deziras ke ĉiuj movu siajn manojn en la laboro, sed ili ne sciigas al aliaj, kian aferon ĉi tiuj faros kaj kiamaniere ĝin faru. En tia kazo, kiel la aliaj povas sin movi kaj kiel la afero povas esti perfekte farita? Por solvi tiun problemon la baza metodo estas, kompreneble, fari ideologian edukadon pri la amasa linio, kaj samtempe ni devas ankaŭ instrui al tiuj kamaradoj multajn konkretajn labormetodojn. {{Moto|“Parolo al la Redakcia Personaro de ''Ŝanhi-Sujjuan-a Ĵurnalo''” (2 aprilo 1948), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. IV.}} Nia sperto de dudek kvar jaroj diras al ni, ke ĉiu korekta tasko, politiko aŭ laborstilo konformas al la postulo de la tiutempaj kaj tiulokaj amasoj kaj interligiĝas kun la amasoj; ĉiu erara tasko, politiko aŭ labor-<noinclude><references/></noinclude> btaymu2hgw49e5ocr216axcuwy6vekq 104 45472 127833 127793 2026-11-11T16:43:06Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127833 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>stilo ne konformas al la postulo de la tiutempaj kaj tiulokaj amasoj kaj apartiĝas de la amasoj. Tiaj difektoj kiaj dogmismo, empirismo, ordonismo, vostismo, sektismo, burokratismo kaj aroganta sinteno en laboro estas absolute malutilaj kaj ne tolereblaj, kaj se iu ajn havas tiajn difektojn, li nepre devas ilin korekti, ĝuste pro tio, ke ili apartigas lin de la amasoj. {{Moto|“Pri Koalicia Registaro” (24 aprilo 1945), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} Se oni volas ligi sin kun la amasoj, oni devas agi konforme al la bezonoj kaj deziroj de la amasoj. Ĉiu laboro por la amasoj devas eliri el iliaj bezonoj kaj ne el ajna bonintenca deziro de individuo. Ofte okazas ke kvankam objektive la amasoj bezonas ian reformon, tamen subjektive ili ankoraŭ ne havas tian konscion, ankoraŭ ne decidis kaj ankoraŭ ne volas fari la reformon. En tiaj okazoj, ni devas atendi pacience.<noinclude><references/></noinclude> 5xso3pqjju3x75tm4ic02g4gsdi6jpx 104 45473 127834 127792 2026-11-11T16:45:41Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127834 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>Kaj ni povos efektivigi tian reformon nur en la tempo, kiam la plimulto de la amasoj, post nia laborado, ekhavis la konscion kaj decidon, kaj mem volas efektivigi ĝin. Alie, ni izolos nin de la amasoj. Sen la memkonscio kaj propra volo de la amasoj, ĉiu laboro, kiu bezonas la partoprenon de la amasoj, restos nur formalaĵo kaj malsukcesos. … Estas du principoj ĉi tie: la unua estas la efektivaj bezonoj de la amasoj, sed ne tiuj fabrikitaj el nia fantazio; kaj la alia estas la memvolo de la amasoj, kiuj devas mem fari la decidon, sed ne ni anstataŭ ili. {{Moto|“La Unuecfronto en Kultura Laboro” (30 oktobro 1944), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} Nia kongreso devas alvoki la tutan Partion esti singardema kaj atenti ke neniu kamarado ĉe ajna labora ĉenero disiĝu de la amasoj. Ĝi devas eduki ĉiun kamaradon ami la popolamasojn kaj zorgeme aŭ-<noinclude><references/></noinclude> 6d32bi19o7xi04hsy5rjscg8t21bglf 104 45474 127835 127796 2026-11-11T16:48:00Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127835 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>skulti la voĉon de la amasoj; kuniĝi kun la amasoj tie kien ajn li iras, mergi sin inter ili anstataŭ meti sin super ili; kaj surbaze de ilia konscia nivelo inspiri kaj levi ilian politikan konscion, helpi ilin paŝopostpaŝe organiziĝi laŭ la principo de volonteco kaj disvolvi ĉiujn necesajn batalojn permeseblajn de la internaj kaj eksteraj cirkonstancoj de la difinitaj tempo kaj loko. {{Moto|“Pri Koalicia Registaro” (24 aprilo 1945), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} Se ni provas fari ofensivon, kiam la amasoj estas ankoraŭ ne vekiĝintaj, tio estas aventurismo. Se ni insistas gvidi la amasojn fari kion ili ne volas, ni certe malsukcesos. Se ni ne antaŭenmarŝas, kiam la amasoj tion postulas, tio estas dekstrema oportunismo. {{Moto|“Parolo al la Redakcia Personaro de ''Ŝanhi-Sujjuan-a Ĵurnalo''” (2 aprilo 1948), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. IV.}}<noinclude><references/></noinclude> 8e3xb5sh9o23cdchirzgs3g4esckax8 104 45475 127816 127797 2026-11-11T15:32:01Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127816 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{Titolo|XXXI. VIRINARO}} Viroj en Ĉinio ordinare estas submetitaj al la dominado de tri sistemigitaj aŭtoritatoj [politika, klana kaj religia — ''Red''.]. …Rilate al virinoj, krom la suprediritaj tri aŭtoritatoj, ili estas submetitaj ankaŭ al la dominado de la viro (la aŭtoritato de la edzo). Tiuj kvar aŭtoritatoj — politika, klana, religia kaj edza — enkorpigas la tuton de feŭd-patriarkaj ideologio kaj sistemo, kaj estas kvar dikaj ŝnuregoj ligantaj la ĉinan popolon, precipe la kamparanojn. Kiel la kamparanoj renversis la politikan aŭtoritaton de la bienuloj en kamparo, tio jam estas skribita supre. La politika aŭtoritato de la bienuloj estas la spino de ĉiuj ceteraj aŭtoritatoj.<noinclude><references/></noinclude> qbk8wbunar3t0y89n9gerg3lkrwlj1c 104 45476 127817 127798 2026-11-11T15:36:29Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127817 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>Ĉar ĝi estas jam renversita, sekve la klana aŭtoritato, la religia aŭtoritato kaj la edza aŭtoritato ĉiuj komencis ŝanceliĝi. … Koncerne al la edza aŭtoritato, ĝi estas dekomence malpliforta inter la malriĉkamparanoj, ĉar ekonomie ties virinoj ne povas ne partopreni en laboro pli multe ol la virinoj de la pli riĉaj klasoj, tial ili havas pli da rajto en parolo kaj decido pri familiaj aferoj. En lastaj jaroj, kun pliiĝo de la bankroto de la kampara ekonomio, la bazaj kondiĉoj por la vira dominado super la virinoj jam detruiĝis. Kun la leviĝo de la kamparana movado en la lasta tempo, la virinoj en multaj lokoj jam organizis kamparan virinan asocion; venis jam la ŝanco por la virinoj ke ili povas levi sian kapon, kaj la edza aŭtoritato ŝanceliĝas tagon post tago. Unuvorte, kun la kreskado de la kam-<noinclude><references/></noinclude> 68dlfssenmhj8nzjx4nhqprggnx7wcg 104 45477 127818 127799 2026-11-11T15:39:22Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127818 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>parana potenco, ŝanceliĝas ĉiuj feŭd-patriarkaj ideologio kaj sistemo. {{Moto|“Raporto pri Esplorado de la Kamparana Movado en Hunan” (marto 1927), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. I.}} Unuiĝu kaj partoprenu en produktado kaj politika aktivado por plibonigi la ekonomian kaj politikan staton de virinoj. {{Moto|Surskribo por la gazeto ''Virinoj de Nova Ĉinio'', la unua numero de la nomata gazeto, 20 julio 1949.}} Protektu la interesojn de la junuloj, virinoj kaj infanoj, donu helpojn al la malriĉaj junuloj kiuj ne havas ŝancon viziti lernejon, kaj organizu la junulojn kaj virinojn por ke ili partoprenu en egala pozicio diversajn laborojn kiuj estas utilaj al la Kontraŭjapana Rezistmilito kaj socia progresado, efektivigu liberecon de geedziĝo kaj egalecon inter viroj kaj virinoj,<noinclude><references/></noinclude> amqcyjsrbt7qozhgv9uwl8ozdoqyfnz 104 45478 127836 127809 2026-11-11T17:00:15Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127836 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki/> Ordonismo estas erara en ĉia ajn laboro, ĉar superante la nivelon de politika konscio de la amasoj kaj malobservante la principon de volonteco de la amasoj, ĝi spegulas la malsanon de malpacienco. Niaj kamaradoj ne devas opinii, ke ĉio kion ili mem komprenas estas komprenata ankaŭ de la vastaj amasoj. Ĉu la amasoj jam komprenas, kaj ĉu ili volas ekagi, tion oni povas scii nur per esploro inter la amasoj. Se ni tiel agas, ni povas eviti ordonismon. Ankaŭ vostismo estas erara en ĉiu ajn laboro, ĉar falinte sub la nivelon de politika konscio de la amasoj kaj malobservante la principon gvidi la amasojn marŝi paŝon antaŭen, ĝi spegulas la malsanon de malrapidemo. Niaj kamaradoj ne devas opinii, ke ĉio kion ili mem ankoraŭ ne komprenas estas ne komprenata ankaŭ de la amasoj. Ofte okazas, ke la vastaj amasoj antaŭkuras nin kaj urĝe bezonas marŝi paŝon antaŭen, dum niaj kamaradoj ne kapablas agi kiel gvidantoj de la vastaj amasoj, sed male,<noinclude><references/></noinclude> 7jb6y6uhswsfom55rtcp6ti9rwsfafe 104 45479 127810 2026-11-11T14:04:33Z Poslovitch 3651 /* Provlegita */ 127810 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Poslovitch" /></noinclude>treniĝas kiel vostoj de iuj postrestantaj elementoj, spegulante iliajn opiniojn, kaj eĉ misprenante ilin kiel tiujn de la vastaj amasaj. {{Moto|“Pri Koalicia Registaro” (24 aprilo 1945), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} Koncentri la ideojn de la amasoj, poste iri al la amasoj kaj persiste efektivigi ilin, por formi korektajn ideojn de gvidado — tio estas la fundamenta metodo de gvidado. {{Moto|“Kelkaj Problemoj pri Metodoj de Gvidado” (1 junio 1943), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} En ĉiuj praktikaj laboroj de nia partio, la korekta gvidado devas esti “el la amasoj kaj en la amasojn”. Tio signifas: preni la ideojn de la amasoj (disajn kaj nesistemigitajn ideojn), koncentri ilin (per studo turni ilin en koncentritajn kaj sistemigitajn<noinclude><references/></noinclude> if59xowfdujaa9gfytw2pfn6pxwa8if 127837 127810 2026-11-11T17:02:10Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127837 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>treniĝas kiel vostoj de iuj postrestantaj elementoj, spegulante iliajn opiniojn, kaj eĉ misprenante ilin kiel tiujn de la vastaj amasaj. {{Moto|“Pri Koalicia Registaro” (24 aprilo 1945), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} Koncentri la ideojn de la amasoj, poste iri al la amasoj kaj persiste efektivigi ilin, por formi korektajn ideojn de gvidado — tio estas la fundamenta metodo de gvidado. {{Moto|“Kelkaj Problemoj pri Metodoj de Gvidado” (1 junio 1943), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} En ĉiuj praktikaj laboroj de nia partio, la korekta gvidado devas esti “el la amasoj kaj en la amasojn”. Tio signifas: preni la ideojn de la amasoj (disajn kaj nesistemigitajn ideojn), koncentri ilin (per studo turni ilin en koncentritajn kaj sistemigitajn<noinclude><references/></noinclude> kbxlb19u1gq8j39w2eeqa6fts72f8fc 104 45480 127821 2026-11-11T15:56:55Z Poslovitch 3651 /* Provlegita */ 127821 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Poslovitch" /></noinclude>ideojn), poste iri al la amasoj kaj propagandi kaj klarigi tiujn ideojn, ĝis la amasoj prenas ilin kiel la siajn, por ke la amasoj persistu je tiuj ideoj kaj efektivigu ilin en agado, kaj krome ekzameni la korektecon de tiuj ideoj en la agado de la amasoj. Tiam denove koncentru la ideojn de la amasoj kaj denove iru al la amasoj por persiste efektivigi ilin. Agu tiamaniere, ree kaj ree, tute senfine, kaj la ideoj ĉiufoje fariĝas pli korektaj, pli vivaj kaj pli riĉaj. Tia estas marksisma teorio de konado. {{Moto|“Kelkaj Problemoj pri Metodoj de Gvidado” (1 junio 1943), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} Ni devas iri inter la amasojn, lerni de ili, sintezi iliajn spertojn en pli bonajn, laŭsistemajn principojn kaj metodojn, poste sciigi tiujn al la amasoj (propagandi) kaj alvoki ilin praktiki tiujn principojn kaj<noinclude><references/></noinclude> mmjju55igtp0tl5divrv5u5vzrw3vi9 127838 127821 2026-11-11T17:04:17Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127838 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>ideojn), poste iri al la amasoj kaj propagandi kaj klarigi tiujn ideojn, ĝis la amasoj prenas ilin kiel la siajn, por ke la amasoj persistu je tiuj ideoj kaj efektivigu ilin en agado, kaj krome ekzameni la korektecon de tiuj ideoj en la agado de la amasoj. Tiam denove koncentru la ideojn de la amasoj kaj denove iru al la amasoj por persiste efektivigi ilin. Agu tiamaniere, ree kaj ree, tute senfine, kaj la ideoj ĉiufoje fariĝas pli korektaj, pli vivaj kaj pli riĉaj. Tia estas marksisma teorio de konado. {{Moto|“Kelkaj Problemoj pri Metodoj de Gvidado” (1 junio 1943), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} Ni devas iri inter la amasojn, lerni de ili, sintezi iliajn spertojn en pli bonajn, laŭsistemajn principojn kaj metodojn, poste sciigi tiujn al la amasoj (propagandi) kaj alvoki ilin praktiki tiujn principojn kaj<noinclude><references/></noinclude> imbakcjnpjkqkkyityt8v2ekiuzsqej 104 45481 127841 2026-11-11T17:36:09Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 127841 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{f|'''Essentials of Esperanto.'''|c}} Excepting the four letters “q,x,w,y,” which give place to six new ones :“ĉ (ch—chief), ĝ (g—gem,j—just), ĥ (kh—ich, Ger.), :ĵ (z—azure), ŝ (sh—ship), ŭ (w—how),” the Esperanto Alphabet is the same as the English; but, every letter has one undeviating sound, thus: :a—father | e—fete | i—pique | o—so | u—rule :c—ĉzar | g—go | j—hallelujah | etc., also, :aŭ (ow—how), aj (i—tie), :oj (oy—boy), eŭ (eu—feud), :ej (ayi—saying), uj (ui—ruin), etc. Every word is pronounced strictly as spelled and accent falls on second-last syllable, and each word is known by its termination excepting “The 158 Primary Words” the learning of which is more than half of the conquest; for among them are found all the numerals, pronouns, prepositions, conjunctions, interjections, primary adverbs and article “la”—the. {{f|'''The 17 Grammatical Terminations.'''|c}} {| |a—adjective /|| bona—good / malbona—bad / forta—strong. |} Compared by aid of tiel ... kiel; pli ... ol; superlative—plej. {| |e—adverb || multe—much / malmulte— little. |- |o—noun || patro—father / patrino—mother. |- |j—plural of noun and adj. || bonaj patroj—good fathers. |- |n—objective case || bonan patron, bonajn patrojn. |- |i—verb-infin.||ami—to love / malami—to hate. |- |u—verb-imper. || venu—come! / iru—go! |- |as—present tense || mi amas—I love. |- |is—past tense || vi amis—you loved. |- |os—future tense || li—amos—he shall love. |- |us—conditional tense || ŝi amus—she would love. |- |ant—pres. part. act. || amanta—loving. |- |int—past part. act. || aminta—having loved. |- |ont—future part. act.||amonta—about to love. |- |at—pres. part. pas. || amata—loved. |- |it—past part. pas. || amita—been loved. |- |ot—future part. pas. || amota—about to be loved. |}<noinclude><references/></noinclude> rasafuzdxwwcyrnfpurcgdqatvatm6t 104 45482 127851 2026-11-11T21:34:48Z Poslovitch 3651 /* Provlegita */ 127851 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Poslovitch" /></noinclude>metodojn por solvi siajn problemojn kaj akiri liberiĝon kaj feliĉon. {{Moto|“Organiziĝu!” (29 novembro 1943), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} En niaj gvidantaj organoj en kelkaj lokoj sin trovas personoj, kiuj opinias sufiĉa tion ke sole la gvidantoj konu la politikojn de la Partio, kaj ke ne necesas ke ankaŭ la amasoj konu ilin. Tio estas unu el la bazaj kaŭzoj, kial iuj el niaj laboroj ne povas esti bone faritaj. {{Moto|“Parolo al la Redakcia Personaro de ''Ŝanhi-Sujjuan-a Ĵurnalo''” (2 aprilo 1948), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. IV.}} En ĉiu ajn amasa movado, estas necese fari bazajn enketon kaj analizon pri la nombroj de aktivaj subtenantoj, oponantoj<noinclude><references/></noinclude> 4qs8001dw9ucez7aj71xpmiivc9p29r 127862 127851 2026-11-11T22:18:46Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127862 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>metodojn por solvi siajn problemojn kaj akiri liberiĝon kaj feliĉon. {{Moto|“Organiziĝu!” (29 novembro 1943), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} En niaj gvidantaj organoj en kelkaj lokoj sin trovas personoj, kiuj opinias sufiĉa tion ke sole la gvidantoj konu la politikojn de la Partio, kaj ke ne necesas ke ankaŭ la amasoj konu ilin. Tio estas unu el la bazaj kaŭzoj, kial iuj el niaj laboroj ne povas esti bone faritaj. {{Moto|“Parolo al la Redakcia Personaro de ''Ŝanhi-Sujjuan-a Ĵurnalo''” (2 aprilo 1948), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. IV.}} En ĉiu ajn amasa movado, estas necese fari bazajn enketon kaj analizon pri la nombroj de aktivaj subtenantoj, oponantoj<noinclude><references/></noinclude> jw33f0z3s9wm40ympm0120nik4fjwx4 104 45483 127852 2026-11-11T21:38:22Z Poslovitch 3651 /* Provlegita */ 127852 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Poslovitch" /></noinclude>kaj neŭtraluloj, kaj oni ne devas decidi problemojn senbaze kaj subjektive. {{Moto|“Labormetodoj de Partia Komitato” (13 marto 1949), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. IV.}} La amasoj en ĉiu ajn loko ĝenerale konsistas el tri partoj, la relative aktivaj, la mezaj kaj la relative postrestintaj. Tial la gvidantoj devas esti lertaj unuigi malgrandan nombron da aktivaj elementoj ĉirkaŭ si por formi gvidantan skeleton kaj apogi sin sur ĝi por altigi la konscion de la mezaj elementoj kaj gajni la postrestintajn elementojn. {{Moto|“Kelkaj Problemoj pri Metodoj de Gvidado” (1 junio 1943), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} Scii bone transformi la partian politikon en agadon de la amasoj, scii bone igi ne nur la gvidantajn kadrojn sed ankaŭ la vastajn amasojn kompreni kaj manipuli<noinclude><references/></noinclude> 5ccfknpdl518pfmm3rdot8itwg4dtby 127863 127852 2026-11-11T22:21:25Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127863 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>kaj neŭtraluloj, kaj oni ne devas decidi problemojn senbaze kaj subjektive. {{Moto|“Labormetodoj de Partia Komitato” (13 marto 1949), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. IV.}} La amasoj en ĉiu ajn loko ĝenerale konsistas el tri partoj, la relative aktivaj, la mezaj kaj la relative postrestintaj. Tial la gvidantoj devas esti lertaj unuigi malgrandan nombron da aktivaj elementoj ĉirkaŭ si por formi gvidantan skeleton kaj apogi sin sur ĝi por altigi la konscion de la mezaj elementoj kaj gajni la postrestintajn elementojn. {{Moto|“Kelkaj Problemoj pri Metodoj de Gvidado” (1 junio 1943), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}} Scii bone transformi la partian politikon en agadon de la amasoj, scii bone igi ne nur la gvidantajn kadrojn sed ankaŭ la vastajn amasojn kompreni kaj manipuli<noinclude><references/></noinclude> mcqapeuppvzjcluxn6dc6roxfdlxbun 104 45484 127854 2026-11-11T21:42:26Z Poslovitch 3651 /* Provlegita */ 127854 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Poslovitch" /></noinclude>ĉiun movadon kaj ĉiun batalon kiujn ni lanĉis — tio estas arto de marksism-leninisma gvidado. Tio estas ankaŭ la dividlinio por determini ĉu ni faras erarojn aŭ ne en nia laboro. {{Moto|“Parolo al la Redakcia Personara de ''Ŝanhi-Sujjuan-a Ĵurnalo''” (2 aprilo 1948), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. IV.}} Kiom ajn aktiva estas la gvidskeleto, tiu aktiveco fariĝos senfrukta penado de malmultaj personoj, se ĝi ne estas kombinita kun la aktiveco de la vastaj amasoj. Aliflanke, se la vastaj amasoj solaj estas aktivaj sen forta gvidskeleto por konvene organizi ilian aktivecon, tiu aktiveco ne povas esti longdaŭra, nek iri en ĝusta direkto kaj leviĝi al alta nivelo. {{Moto|“Kelkaj Problemoj pri Metodoj de Gvidado” (1 junio 1943), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}}<noinclude><references/></noinclude> gcy9ulpn319qficomh6gw9jcevcmz9i 127864 127854 2026-11-11T22:23:50Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127864 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>ĉiun movadon kaj ĉiun batalon kiujn ni lanĉis — tio estas arto de marksism-leninisma gvidado. Tio estas ankaŭ la dividlinio por determini ĉu ni faras erarojn aŭ ne en nia laboro. {{Moto|“Parolo al la Redakcia Personara de ''Ŝanhi-Sujjuan-a Ĵurnalo''” (2 aprilo 1948), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. IV.}} Kiom ajn aktiva estas la gvidskeleto, tiu aktiveco fariĝos senfrukta penado de malmultaj personoj, se ĝi ne estas kombinita kun la aktiveco de la vastaj amasoj. Aliflanke, se la vastaj amasoj solaj estas aktivaj sen forta gvidskeleto por konvene organizi ilian aktivecon, tiu aktiveco ne povas esti longdaŭra, nek iri en ĝusta direkto kaj leviĝi al alta nivelo. {{Moto|“Kelkaj Problemoj pri Metodoj de Gvidado” (1 junio 1943), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. III.}}<noinclude><references/></noinclude> gnyzir3igtn0jzmdtvxn10dbs7x43ch 104 45485 127855 2026-11-11T21:45:47Z Poslovitch 3651 /* Provlegita */ 127855 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Poslovitch" /></noinclude><nowiki/> La produktado de la amasoj, la interesoj de la amasoj, la spertoj kaj humoro de la amasoj — al ĉiuj tiuj la gvidantaj kadroj devas doni konstantan atenton. {{Moto|Surskribo por produkta ekspozicio de organizoj rekte sub la Centra Komitato de la Komunista Partio de Ĉinio kaj ĝia Revolucia Milita Komisiono, ''Liberiga Ĵurnalo'' de Janan, 24 novembro 1943.}} Ni devas profunde atenti pri la ĉiutaga vivo de la amasoj, de la problemoj de tero kaj laboro ĝis tiuj de brulaĵo, rizo, oleo kaj salo. … Ĉiuj ĉi tiuj problemoj koncernantaj la vivon de la amasoj devas trovi sian lokon en nia tagordo. Ni devas pridiskuti ilin, fari decidojn, efektivigi tiujn decidojn kaj kontroli la plenumadon. Ni devas igi la vastajn amasojn kompreni, ke ni reprezentas iliajn interesojn kaj ni vivo estas intime ligita kun la ilia. Kaj ni devas igi ilin kompreni el tio la plialtajn<noinclude><references/></noinclude> g99fkm8pg5tmy0i57f16912r24r797m 127865 127855 2026-11-11T22:27:37Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127865 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki/> La produktado de la amasoj, la interesoj de la amasoj, la spertoj kaj humoro de la amasoj — al ĉiuj tiuj la gvidantaj kadroj devas doni konstantan atenton. {{Moto|Surskribo por produkta ekspozicio de organizoj rekte sub la Centra Komitato de la Komunista Partio de Ĉinio kaj ĝia Revolucia Milita Komisiono, ''Liberiga Ĵurnalo'' de Janan, 24 novembro 1943.}} Ni devas profunde atenti pri la ĉiutaga vivo de la amasoj, de la problemoj de tero kaj laboro ĝis tiuj de brulaĵo, rizo, oleo kaj salo. … Ĉiuj ĉi tiuj problemoj koncernantaj la vivon de la amasoj devas trovi sian lokon en nia tagordo. Ni devas pridiskuti ilin, fari decidojn, efektivigi tiujn decidojn kaj kontroli la plenumadon. Ni devas igi la vastajn amasojn kompreni, ke ni reprezentas iliajn interesojn kaj nia vivo estas intime ligita kun la ilia. Kaj ni devas igi ilin kompreni el tio la plialtajn<noinclude><references/></noinclude> dqksyvi9zh1wtv4tnhrzqd3r5hq7t4g 104 45486 127856 2026-11-11T21:47:26Z Poslovitch 3651 /* Provlegita */ 127856 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Poslovitch" /></noinclude>taskojn de ni elmetitajn, la taskojn de la revolucia milito, por ke ili subtenu la revolucion, disetendu la revolucion al la tuta landon, akceptu niajn politikajn alvokojn kaj luktu ĝis la fino por la venko de la revolucio. {{Moto|“Zorgu la Vivon de la Amasoj Priatentu Metodojn de Laboro” (27 januaro 1934), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. I.}}<noinclude><references/></noinclude> jj2fyfd6y5mxw4nxsls2r897e9bscq3 127866 127856 2026-11-11T22:29:42Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 127866 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>taskojn de ni elmetitajn, la taskojn de la revolucia milito, por ke ili subtenu la revolucion, disetendu la revolucion al la tuta landon, akceptu niajn politikajn alvokojn kaj luktu ĝis la fino por la venko de la revolucio. {{Moto|“Zorgu la Vivon de la Amasoj Priatentu Metodojn de Laboro” (27 januaro 1934), ''Elektitaj Verkoj de Maŭ Zedong'', vol. I.}}<noinclude><references/></noinclude> qnwwdo4dhmw2mfhbxmm7xvcmeaanxyk 104 45487 127869 2026-11-12T10:31:54Z Ciampix 3284 /* Provlegita */ 127869 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ciampix" /></noinclude>operacio, sed en la kritika momento ŝi eksentis, ke ŝi perdas la kuraĝon. Kion ŝi faros, se la doktoro diros, ke la operacio estas nepra? Oni buĉos la infanon antaŭ ŝiaj okuloj. Dio kompatema! Ŝi ekstaris sur la sojlo kaj per timplenaj okuloj rigardis la ĉambron. La subĥirurgo lavis la manojn apud la kameno, la doktoro ion esploris ĉe tre luma lampo, ŝia patro, sidante sur la lito, ridetis senpense. Kaj sur la dua lito kuŝis Joĉjo. Lia vizaĝeto, anstataŭ ruĝa, estis pala, li havis bandaĝitan kolon, sed ne baraktis plu, aspektis pli trankvile, kaj antaŭ ĉio — ne spiregis tiel terure, kiel antaŭ ŝia foriro. — Nenia operacio estos jam necesa —ekparolis la doktoro.— Malgranda tranĉo estas jam farita, kaj mi estas preskaŭ certa, ke la infano estos sana. La virino aŭskultis ravita, ne kredante al siaj oreloj. — Mia helpanto — kontinuigis la doktoro — restos tie ĉi dum la nokto, kaj li ŝanĝados la bandaĝon, ne vi. Se okazos io grava, pri kio mi dubas, li sciigos min. Morgaŭ vi kun la patro kaj la infano translokiĝos en kuracejon. Vi ĉiuj bezonas komforton kaj ripozon, kiun oni ne povas havi en tiu ĉi loĝejo. — Ni ne havas monon por kuracejo — flustris la virino kun timo, proksimiĝante surfingre al la infano. — Vi havos, kaj ĉion vi pagos mem, el viaj propraj enspezoj, tiel vi, kiel via patro.<noinclude><references/> {{rh|||19}}</noinclude> s5ougpduvwcfyqorw56h6v9vz7u1h2b 104 45488 127870 2026-11-12T10:37:32Z Ciampix 3284 /* Provlegita */ 127870 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ciampix" /></noinclude>Dirinte tion Ĉi, la doktoro surmetis la mantelon, surtiris la ĉapon sur la kapon kaj rapide eliris el la ĉambro. Sed sur la ŝtuparo iu haltigis lin: tio estis la maljunulo. Li surgenuigis antaŭ la kuracisto kaj plorante kisis liajn manojn. {{f|VI.|c}} {{tab}}Ĉerski revenis hejmen preskaŭ gaja. En la daŭro de ne pli, ol unu horo, trafis lin kelkaj eksterordinaraj okazoj, el kiuj, se li rajtas juĝi, li eliris —se ne venke— almenaŭ neriproĉinde. Se la mirinda okazo kun la gravuraĵo estis halucinacio, neniel tamen la doktoro estis minacata de freneziĝo. Ĉar li ne sole ne perdis eĉ por momento la konscion kaj prudenton, sed leviĝis sur ankoraŭ pli altan ŝtupon de morala evolucio, kaj tio ne estas frenezo. Kaj se la malapero de la Kristobildo estis la „signo”, ankaŭ tiuokaze nenio devus al li minaci. Li ja plenumis la ordonon, bonfarante al tiuj, kiuj agis maljuste kontraŭ li. Malgraŭ tiel prava rezonado la doktoro, proksimigante al sia loĝejo, sentis kreskantan maltrankvilon. Kaj se la figuro de Kristo malaperis, ĉe la kuprogravuraĵo, efektive malaperis, senrevene malaperis, tiam…kio? Tiu terura gravuraĵo devos esti kaŝita de la edzino, kiu ĝin konsideris unu el plej karaj relikvoj, ĝi devos esti kaŝita de Kaziĉjo, kiu ĉiutage, matene kaj vespere, diradis antaŭ ĝi siajn mallongajn<noinclude><references/> {{rh|20||}}</noinclude> cwb6b24ig7t6m04dibyrf9h3gvvsu99 104 45489 127872 2026-11-12T10:44:03Z Ciampix 3284 /* Provlegita */ 127872 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Ciampix" /></noinclude>preĝetojn. Kaj tiuokaze Kristo estus pereinta ne sole por li, sed por tiuj, kiujn li plej multe amas. La doktoro malfermis la pordon de sia antaŭĉambro, fordonis la mantelon kaj ĉapelon al la servisto, kaj, kolektinte sian tutan kuraĝon, eniris per decida paŝo en la kabineton. En tiu momento ŝajnis al li, ke li iras kontraŭ ion, kio estas pli terura, ol la morto mem, ke li kvazaŭ ludas paron-malparon por animsavo aŭ kondamno. Ĉar, ĉu malgraŭ ĉiuj teorioj kaj filozofiaj sistemoj, ne meritus titolon de malbenito tiu, el kies domo en tiel neordinara maniero foriĝis Kristo? La doktoro proksimiĝis al la tablo, per nerva movo forĵetis la paperojn, kovrantajn la gravuraĵon, kaj rigardis. Sur la roko, kovrita de floroj, sidis Kristo kaj rigardis la honestan nekredulon per saĝaj kaj malgajaj okuloj, en kiuj bruletis misteroj de senlimeco. Do Li ree estas ĉi tie, ree rigardas do Li ne forlasis lian hejmon kaj ne ĉesos kortuŝe benadi lian laboradon, lian bonan edzinon kaj senkulpan infanon. {{----}}<noinclude><references/> {{rh|||21}}</noinclude> mdhbbwiwjjz35fsuigl63rbmjz140kl