Güiquipeya extwiki https://ext.wikipedia.org/wiki/G%C3%BCiquipedia:Port%C3%A1 MediaWiki 1.47.0-wmf.1 first-letter Mediu Especial Caraba Usuario Usuario caraba Güiquipedia Güiquipedia caraba Archivu Archivu caraba MediaWiki MediaWiki caraba Prantilla Prantilla caraba Ayua Ayua caraba Categoría Categoría caraba TimedText TimedText talk Módulo Módulo discusión Evento Evento discusión Eça de Queiroz 0 11923 143075 143073 2026-05-08T13:43:59Z Olarcos 82 143075 wikitext text/x-wiki {{Ficha de pressona}} '''José Maria de Eça de Queirós'''{{refn|group=lower-alpha|Amás «Queiroz», sigún la grafia habitual ena epoca.}} ([[Póvoa de Varzim]], 25 de noviembri de 1845-[[París]], 16 d'abostu de 1900) fue un escritol i editol [[Portugal|portugués]], considerau pol munchus el mejol autol del [[realismu literariu]] del su pais nel [[sigru XIX]]. == Estoria == Iju real del magistrau i jues José Maria de Almeida Teixeira de Queirós i de Carolina Augusta Pereira de Eça, fue inscritu cumu iju dela realeza, i bautiçau ena localiá de [[Vila do Conde]]. Inque los sus pairis acabarun pol casal-si sieti añus endispués del su nacimientu, el joven José Maria vivió encá los sus agüelitus paternus, en Verdemilho, ata 1855, añu nel que se treslaó a [[Portu]]. Allí cursu l'enseñança secundaria nel Colégio da Lapa, qu'estaba dirigíu pol condi d'otru ilustri escritol portugués, [[Ramalho Ortigão]]. [https://web.archive.org/web/20081221225129/http://www.feq.pt/cronologia.aspx ''Cronología''], en ''Fundação Eça de Queiroz''. Colos cincuenta añus, en 1861, encetó los sus estuyus de derechu ena [[Nuversidá de Coímbra]], ondi hizu amistá con [[Antero de Quental]] i [[Teófilo Braga]]. Se licenció en 1896. Duranti l'últimu cursu, s'estrenó cumu escritol espuntandu una seri de dies artículus, col títulu general de ''Notas vaginales'', nel diariu ''Gazeta de Portugal''. Essus artículus, que sedrían más tardi recojíus nel su libru ''Prosas bárbaras'', chocarun al púbricu portugués pola noveá del su estilu. Saraiva, Antonio José, i Lopes, Óscar: ''História da literatura portuguesa'', Portu, 1978; pp. 971-. En 1866, acabaus los sus estuyus nuversitarius, s'instaló en [[Lisboa]], encá los sus pairis, i al añu siguienti abriu despachu d'abogau ena capital portuguesa. Acontinó colaborandu cola ''Gazeta de Portugal'', inque pun brevi periodu (entri cabus de 1866 i júliu de 1867) residió en [[Évora]], ondi s'ocupó dela dirección del diariu local, ''Distrito de Évora''. A cabus de 1867 fue unu delos socius fundadoris del ''Cenáculo'', juntu con Jaime Batalha Reis, José Fontana, Augusto Fuschini, [[Oliveira Martins]], [[Ramalho Ortigão]] i Salomão Saragga. A cabus de 1889 i prencepius de 1870, Queirós viajó a [[Egitu]] i vió l'inauguración del [[canal de Suez]]. De güelta encá él, en 1870, escribió una seri d'artículus sobri el su viaji, col títulu de ''De Port-Said a Suez'', nel ''[[Diário de Notícias]]''. Essus artículus sedrían más tardi recojíus nun libru espuntau póstumamenti, ''Notas cogedoras''. Essi mesmu añu apaeció, tamién con formatu de [[folletín]] periodísticu, la su primera novela, escrita en colaboración con Ramalho Ortigão, ''El misteriu dela carretera de Sintra''. Es un relatu de misteriu, cercanu ala [[novela policiaca]], que salió entri júliu i setiembri nel mesmu diariu. Tamién en 1870, Queirós fue nombrau administradol municipal en [[Leiría]], i en setiembri s'esaminó pal puestu de cónsul de primera crasi, sacandu el númeru unu. Al añu siguienti, juntu con Ramalho Ortigão, fundó i dirigió el periódicu ''As Farpas'' i participó enas llamás Conferencias del Casino col su testu ''La nueva literatura'', que llevaba el subtítulu de «El realismu cumu nueva espresión d'arti». Duranti la su estancia en [[Leiría]], i ispirandu-si nel ambienti desta ciá, escribió la su primera novela realista sobri la vida portuguesa, ''[[O Crime do Padre Amaro|El crimi del pairi Amaru]]'', que se pubricaría en 1875 enas páginas dela ''Revista Ocidental'', i qu'apaecería endispués (en 1876 i luegu, con morificacionis emportantis, en 1880) cumu volumen endependienti. [[archivu:EçadeQueiroz.jpg|thumb|left|Bustu d'Eça de Queirós en Neuilly-sur-Seine, avenue Charles de Gaulle (Francia).]] En 1872 la su carrera diplomática lo llevó ala [[La Habana]]. Dendi entoncis viviría largu del su pais natal, al que solu güelvería duranti periodus brevis. Residió en [[Cuba]] dos añus, duranti los qualis aprovechó tamién pa viajar pol [[Estaus Unius]] i [[América Central]]. Nostanti, acontinó las sus colaboracionis con diarius portuguesis, i en 1874 apaeció nel ''Diário de Notícias'' el su relatu ''Singularidais d'una moça rubia''. Fue destinau a Ingalaterra, al consulau de [[Newcastle-upon-Tyne]], en 1874. Allí redactó la su tercera novela, ''[[El primu Basilio]]'', que terminó en 1875. Duranti la su estancia en Newcastle, mandó de contino nel diariu de Portu ''A Actualidade'' los artículus que luegu jadrían el su libru ''Cartas d'Ingalaterra''. Pol entoncis pensó l'ambiciosu proyetu d'escribil una seri de doci novelas col títulu genéricu de ''Escenas dela vida portuguesa''. En 1878 fue tresferíu a [[Bristol]]. Trabajaba pol entoncis ena novela ''La capital'', que no llegaría a pubrical en vida (apaecería póstumamenti, en 1925), i ena que se considera la su obra más destacá, la estensa ''[[Os Maias|Los Maia]]''. Si las dos obras mentás son la quintaesencia del realismu, Queirós gastó tamién relatus enos que lo fantásticu tieni una gran importancia, cumu es el casu de ''[[O Mandarim|El mandarín]]'' (apaecíu en 1880 nel ''Diário de Portugal''), i ''La reliquia'' (1887). Esta última fue juertimenti enfruenciá pol ''[[Las memorias de Judas]]'' de [[Ferdinando Petruccelli della Gattina]], tantu es assin que argunus estuyosus acusarun al escritol portugués de plagiu.Cláudio Basto, ''Foi Eça de Queirós um plagiador?'', Maranus, 1924, p.70 Al mesmu tiempu, acontinó colaborandu con varius diarius portuguesis, i la su firma apaeció tamién en argunus periódicus brasileñus, cumu la ''Gazeta de Notícias'' de [[Río de Janeiro]]. El su últimu libru fue ''La ilustri casa de Ramires'', sobri un [[Idalgu (nobi)|idalgu]] del sigru XIX con problemas pa reconcilial-si cola grandeza del su lina-i. Es una novela imaginativa, entreverá con capítulus d'una aventura de vengança bárbara ambientá nel sigru XII, escrita pol Gonçalo Mendes Ramires, el protagonista. Se trata d'una novela titulá ''La torri de D. Ramires'', ena que antepasaus de Gonçalo son retrataus cumu torris d'onra sanguínea, que contrastan cola laxitú moral del joven. Los sus escritus dendi Londris i dendi París se consideran ensayus clásicus de gran valol documental i literariu. Las sus obras s'an traducíu a más de venti idiomas. Al español s'á vertíu entri otrus pol [[Ramón del Valle-Inclán]], [[Wenceslao Fernández Flórez]], Julio Gómez de la Serna, [[Carmen Martín Gaite]] i [[Jorge Gimeno]]. No se tieni entavía de algunas valiosas crónicas, delos sus ensayus i correspondencia. Peru sí á síu pubricá la correspondencia que mantuvo con Fradique Mendes, un personaje inventau pol propiu Queirós, juntu con otrus intelectualis dela epoca ([[Antero de Quental]] i Batalha Reis). == Queirós i el cine == [[archivu:Praça do Almada - Estatua a Eça de Queiroz.jpg|thumb|Monumentu a Eça de Queirós en Póvoa de Varzim.]] ''El crimi del pairi Amaru'' fue [[O Crime do Padre Amaro (película)|adatá al cine col mesmu nomi]][http://www.imdb.es/title/tt0313196/ Ficha de ''El crimen del padre Amaro'' en IMDb]; acesu 09.10.2012 en 2002 pol [[Carlos Carrera]], quien llevó la estoria de Queirós al [[Méjicu]] ogañu. Protagonizá pol [[Gael García Bernal]] i [[Ana Claudia Talancón]], la película sacó ochu [[Premio Ariel (Méjicu)|Arieles]] assin cumu galardonis en argunus certáminis cinematográficus; fue nominá al [[Premios Óscar|Oscar]] i al [[Globo de Oro]], i [[Vicente Leñero]] ganó nel [[Festival de Cine de La Habana]] el premiu al mejol guion.[http://www.imdb.com/title/tt0313196/awards ''Awards for 'El crimen del padre Amaro'''], IMDb en inglés; acesu 09.10.2012 El cineasta portugués [[Manoel de Oliveira]] rodó, col apoyu dela [[Televisión de Cataluña]], el filme ''Singularidais d'una moça rubia'', basau nel relatu homónimu i estrenau en 2009.[http://www.imdb.es/title/tt1013856/ Ficha de ''Singularidades de una chica rubia'' en IMDb]; acesu 09.10.2012 Catarina Wallenstein ganó el [[Globo de Oro]] 2010 ala mejol actriz pola interpretación del papel de Luisa nesta película.[http://www.imdb.com/title/tt1013856/awards ''Awards for 'Singularidades de uma Rapariga Loura'''], IMDb en inglés; acesu 09.10.2012 == Obras == === Novelas === 1870: ''El misteriu dela carretera de Sintra'' (''O mistério da estrada de Sintra)'', con [[Ramalho Ortigão]]. 1875: [[O Crime do Padre Amaro|''El crimi del pairi Amaru'']] (''O Crime do Padre Amaro'') 1878: ''[[El primu Basilio]]'' (''O Primo Basílio'') 1880: ''[[O Mandarim|El mandarín]]'' (''O Mandarim'') 1887: ''La reliquia'' (''A relíquia'') 1888: ''[[Os Maias|Los Maia]]'' (''Os Maias'') 1900: ''La ilustri casa de Ramires'' (''A Ilustre Casa de Ramires'') 1901: ''La ciá i las serras'' (''A cidade e as serras''). Póstuma. 1925: ''La capital'' (''A Capital''). Póstuma. 1925: ''El condi d'Abranhos'' (''O Conde de Abranhos''). Póstuma. 1925: ''Alves i Compañía'' (''Alves & Companhia''). Póstuma. 1980: ''La tragedia dela calli delas Flores'' (''A tragédia da rua das Flores''). Póstuma. === Cuentus === 1902: ''Cuentus'' (''Contos''). Póstumu. === Otras === 1890-1891: ''Una campaña alegri'' (''Uma campanha alegre'') 1900: ''Correspondencia de Fradique Mendes (Correspondência de Fradique Mendes)'' 1903: ''Prosas bárbaras'' 1905: ''Cartas d'Ingalaterra'' 1905: ''Ecus de París'' (''Ecos de Paris)'' 1907: ''Cartas familiaris i billetis de París'' (''Cartas familiares e bilhetes de Paris'') 1909: ''Notas contemporâneas'' 1912: ''Últimas páginas'' 1925: ''Correspondência'' 1926: ''Estampas egipcias'' (''O Egipto'') 1929: ''Cartas inéditas de Fradique Mendes'' 1949: ''Eça de Queirós entre os seus. Cartas íntimas'' === Traducción === ''As minas de Salomão'' (1885), de [[H. Rider Haggard|Henry Rider Haggard]]. == Referencias == {{listaref|group=lower-alpha}} == Atijus esternus == {{wikiquote|José Maria Eça de Queiroz}} {{commonscat|Eça de Queirós}} [http://www.feq.pt/ Página dela Fundación Eça de Queiroz] (inclui estoria i bibliografia) [https://web.archive.org/web/20050716085156/http://www.vidaslusofonas.pt/eca_de_queiros.htm Biografía en ''Vidas Lusófonas''] [http://www.classicistranieri.com/queiroz/indexes/authq.htm Obras de José Maria Eça de Queirós] PDF - HTML - TXT [https://www.gutenberg.org/ebooks/66626 ''Adán i Eva nel paraísu''] k4lsxeo8k736p7wbrhzolyqernowlz7 143076 143075 2026-05-08T13:47:56Z Olarcos 82 143076 wikitext text/x-wiki {{Ficha de pressona}} '''José Maria de Eça de Queirós'''{{refn|group=lower-alpha|Amás «Queiroz», sigún la grafia habitual ena epoca.}} ([[Póvoa de Varzim]], 25 de noviembri de 1845-[[París]], 16 d'abostu de 1900) fue un escritol i editol [[Portugal|portugués]], considerau pol munchus el mejol autol del [[realismu literariu]] del su pais nel [[sigru XIX]]<ref name="UOL - Educação">{{citar web |url=http://educacao.uol.com.br/biografias/jose-maria-eca-de-queiros.jhtm |título=José Maria Eça de Queirós |acessodata=15 de novembro de 2012 |autor= |coautores= |data= |ano= |mes= |formato= |obra= |publicado=UOL - Educação |páginas= |língua= |citação= |wayb= 20190327102659}}</ref><ref>{{citar web|url=https://www1.folha.uol.com.br/ilustrissima/2014/11/1540985-eca-agora-fatos-atuais-sobre-um-escritor-eterno.shtml|título=Eça agora! Fatos atuais sobre um escritor eterno |obra=Folha de SP|acessodata=9 de janeiro de 2020 }}</ref>. == Estoria == Iju real del magistrau i jues José Maria de Almeida Teixeira de Queirós i de Carolina Augusta Pereira de Eça, fue inscritu cumu iju dela realeza, i bautiçau ena localiá de [[Vila do Conde]]<ref>{{citar livro | autor = Landolt, Candido | título = O Meu Pantheon | editora = Revista Quinzenal "A Póvoa de Varzim" |data=Outubro de 1911}}</ref><ref>{{Citar livro|título=Eça de Queiroz: uma biografia|ultimo=Matos|primeiro=A. Campos|data=2017|editora=Impresa nacional|edicao=3a edição|local=Lisboa}}</ref> e madrinha Ana Joaquina Leal de Barros,<ref>{{Citar periódico |url=https://www.semanticscholar.org/paper/E%C3%A7a-e-o-Brasil-Faro/ddb39d7f311e958a183265e72b94a080ec9c902e |título=Eça e o Brasil |data=1977 |acessodata=26-09-2023 |ultimo=Faro |primeiro=A. |arquivourl=https://bdor.sibi.ufrj.br/bitstream/doc/405/1/358%20PDF%20-%20OCR%20-%20RED.pdf}}</ref>. Inque los sus pairis acabun pol casal-si sieti añus endispués dela su nacencia, el joven José Maria vivió encá los sus agüelinus paternus, en Verdemilho, ata 1855, añu nel que se treslaó a [[Portu]]. Allí cursu l'enseñança secundaria nel Colégio da Lapa, qu'estaba dirigíu pol condi d'otru ilustri escritol portugués, [[Ramalho Ortigão]]. [https://web.archive.org/web/20081221225129/http://www.feq.pt/cronologia.aspx ''Cronología''], en ''Fundação Eça de Queiroz''. Colos cincuenta añus, en 1861, encetó los sus estuyus de derechu ena [[Nuversidá de Coímbra]]<ref>{{citar web |url=http://www.e-cultura.sapo.pt/artigo/19321 |título=Roteiro queiroziano |acessodata=18 de abril de 2016 |autor= Helena Vaz da Silva|publicado=e-Cultura.pt}}</ref>, ondi hizu amistá con [[Antero de Quental]] i [[Teófilo Braga]]. Se licenció en 1896. Duranti l'últimu cursu, s'estrenó cumu escritol espuntandu una seri de dies artículus, col títulu general de ''Notas vaginales'', nel diariu ''Gazeta de Portugal''. Essus artículus, que sedrían más tardi recojíus nel su libru ''Prosas bárbaras'', chocarun al púbricu portugués pola noveá del su estilu. Saraiva, Antonio José, i Lopes, Óscar: ''História da literatura portuguesa'', Portu, 1978; pp. 971-. En 1866, acabaus los sus estuyus nuversitarius, s'instaló en [[Lisboa]], encá los sus pairis, i al añu siguienti abriu despachu d'abogau ena capital portuguesa. Acontinó colaborandu cola ''Gazeta de Portugal'', inque pun brevi periodu (entri cabus de 1866 i júliu de 1867) residió en [[Évora]], ondi s'ocupó dela dirección del diariu local, ''Distrito de Évora''. A cabus de 1867 fue unu delos socius fundadoris del ''Cenáculo'', juntu con Jaime Batalha Reis, José Fontana, Augusto Fuschini, [[Oliveira Martins]], [[Ramalho Ortigão]] i Salomão Saragga. A cabus de 1889 i prencepius de 1870, Queirós viajó a [[Egitu]] i vió l'inauguración del [[canal de Suez]]. De güelta encá él, en 1870, escribió una seri d'artículus sobri el su viaji, col títulu de ''De Port-Said a Suez'', nel ''[[Diário de Notícias]]''. Essus artículus sedrían más tardi recojíus nun libru espuntau póstumamenti, ''Notas cogedoras''. Essi mesmu añu apaeció, tamién con formatu de [[folletín]] periodísticu, la su primera novela, escrita en colaboración con Ramalho Ortigão, ''El misteriu dela carretera de Sintra''. Es un relatu de misteriu, cercanu ala [[novela policiaca]], que salió entri júliu i setiembri nel mesmu diariu. Tamién en 1870, Queirós fue nombrau administradol municipal en [[Leiría]], i en setiembri s'esaminó pal puestu de cónsul de primera crasi, sacandu el númeru unu. Al añu siguienti, juntu con Ramalho Ortigão, fundó i dirigió el periódicu ''As Farpas'' i participó enas llamás Conferencias del Casino col su testu ''La nueva literatura'', que llevaba el subtítulu de «El realismu cumu nueva espresión d'arti». Duranti la su estancia en [[Leiría]], i ispirandu-si nel ambienti desta ciá, escribió la su primera novela realista sobri la vida portuguesa, ''[[O Crime do Padre Amaro|El crimi del pairi Amaru]]'', que se pubricaría en 1875 enas páginas dela ''Revista Ocidental'', i qu'apaecería endispués (en 1876 i luegu, con morificacionis emportantis, en 1880) cumu volumen endependienti. [[archivu:EçadeQueiroz.jpg|thumb|left|Bustu d'Eça de Queirós en Neuilly-sur-Seine, avenue Charles de Gaulle (Francia).]] En 1872 la su carrera diplomática lo llevó ala [[La Habana]]. Dendi entoncis viviría largu del su pais natal, al que solu güelvería duranti periodus brevis. Residió en [[Cuba]] dos añus, duranti los qualis aprovechó tamién pa viajar pol [[Estaus Unius]] i [[América Central]]. Nostanti, acontinó las sus colaboracionis con diarius portuguesis, i en 1874 apaeció nel ''Diário de Notícias'' el su relatu ''Singularidais d'una moça rubia''. Fue destinau a Ingalaterra, al consulau de [[Newcastle-upon-Tyne]], en 1874. Allí redactó la su tercera novela, ''[[El primu Basilio]]'', que terminó en 1875. Duranti la su estancia en Newcastle, mandó de contino nel diariu de Portu ''A Actualidade'' los artículus que luegu jadrían el su libru ''Cartas d'Ingalaterra''. Pol entoncis pensó l'ambiciosu proyetu d'escribil una seri de doci novelas col títulu genéricu de ''Escenas dela vida portuguesa''. En 1878 fue tresferíu a [[Bristol]]. Trabajaba pol entoncis ena novela ''La capital'', que no llegaría a pubrical en vida (apaecería póstumamenti, en 1925), i ena que se considera la su obra más destacá, la estensa ''[[Os Maias|Los Maia]]''. Si las dos obras mentás son la quintaesencia del realismu, Queirós gastó tamién relatus enos que lo fantásticu tieni una gran importancia, cumu es el casu de ''[[O Mandarim|El mandarín]]'' (apaecíu en 1880 nel ''Diário de Portugal''), i ''La reliquia'' (1887). Esta última fue juertimenti enfruenciá pol ''[[Las memorias de Judas]]'' de [[Ferdinando Petruccelli della Gattina]], tantu es assin que argunus estuyosus acusarun al escritol portugués de plagiu.Cláudio Basto, ''Foi Eça de Queirós um plagiador?'', Maranus, 1924, p.70 Al mesmu tiempu, acontinó colaborandu con varius diarius portuguesis, i la su firma apaeció tamién en argunus periódicus brasileñus, cumu la ''Gazeta de Notícias'' de [[Río de Janeiro]]. El su últimu libru fue ''La ilustri casa de Ramires'', sobri un [[Idalgu (nobi)|idalgu]] del sigru XIX con problemas pa reconcilial-si cola grandeza del su lina-i. Es una novela imaginativa, entreverá con capítulus d'una aventura de vengança bárbara ambientá nel sigru XII, escrita pol Gonçalo Mendes Ramires, el protagonista. Se trata d'una novela titulá ''La torri de D. Ramires'', ena que antepasaus de Gonçalo son retrataus cumu torris d'onra sanguínea, que contrastan cola laxitú moral del joven. Los sus escritus dendi Londris i dendi París se consideran ensayus clásicus de gran valol documental i literariu. Las sus obras s'an traducíu a más de venti idiomas. Al español s'á vertíu entri otrus pol [[Ramón del Valle-Inclán]], [[Wenceslao Fernández Flórez]], Julio Gómez de la Serna, [[Carmen Martín Gaite]] i [[Jorge Gimeno]]. No se tieni entavía de algunas valiosas crónicas, delos sus ensayus i correspondencia. Peru sí á síu pubricá la correspondencia que mantuvo con Fradique Mendes, un personaje inventau pol propiu Queirós, juntu con otrus intelectualis dela epoca ([[Antero de Quental]] i Batalha Reis). == Queirós i el cine == [[archivu:Praça do Almada - Estatua a Eça de Queiroz.jpg|thumb|Monumentu a Eça de Queirós en Póvoa de Varzim.]] ''El crimi del pairi Amaru'' fue [[O Crime do Padre Amaro (película)|adatá al cine col mesmu nomi]][http://www.imdb.es/title/tt0313196/ Ficha de ''El crimen del padre Amaro'' en IMDb]; acesu 09.10.2012 en 2002 pol [[Carlos Carrera]], quien llevó la estoria de Queirós al [[Méjicu]] ogañu. Protagonizá pol [[Gael García Bernal]] i [[Ana Claudia Talancón]], la película sacó ochu [[Premio Ariel (Méjicu)|Arieles]] assin cumu galardonis en argunus certáminis cinematográficus; fue nominá al [[Premios Óscar|Oscar]] i al [[Globo de Oro]], i [[Vicente Leñero]] ganó nel [[Festival de Cine de La Habana]] el premiu al mejol guion.[http://www.imdb.com/title/tt0313196/awards ''Awards for 'El crimen del padre Amaro'''], IMDb en inglés; acesu 09.10.2012 El cineasta portugués [[Manoel de Oliveira]] rodó, col apoyu dela [[Televisión de Cataluña]], el filme ''Singularidais d'una moça rubia'', basau nel relatu homónimu i estrenau en 2009.[http://www.imdb.es/title/tt1013856/ Ficha de ''Singularidades de una chica rubia'' en IMDb]; acesu 09.10.2012 Catarina Wallenstein ganó el [[Globo de Oro]] 2010 ala mejol actriz pola interpretación del papel de Luisa nesta película.[http://www.imdb.com/title/tt1013856/awards ''Awards for 'Singularidades de uma Rapariga Loura'''], IMDb en inglés; acesu 09.10.2012 == Obras == === Novelas === 1870: ''El misteriu dela carretera de Sintra'' (''O mistério da estrada de Sintra)'', con [[Ramalho Ortigão]]. 1875: [[O Crime do Padre Amaro|''El crimi del pairi Amaru'']] (''O Crime do Padre Amaro'') 1878: ''[[El primu Basilio]]'' (''O Primo Basílio'') 1880: ''[[O Mandarim|El mandarín]]'' (''O Mandarim'') 1887: ''La reliquia'' (''A relíquia'') 1888: ''[[Os Maias|Los Maia]]'' (''Os Maias'') 1900: ''La ilustri casa de Ramires'' (''A Ilustre Casa de Ramires'') 1901: ''La ciá i las serras'' (''A cidade e as serras''). Póstuma. 1925: ''La capital'' (''A Capital''). Póstuma. 1925: ''El condi d'Abranhos'' (''O Conde de Abranhos''). Póstuma. 1925: ''Alves i Compañía'' (''Alves & Companhia''). Póstuma. 1980: ''La tragedia dela calli delas Flores'' (''A tragédia da rua das Flores''). Póstuma. === Cuentus === 1902: ''Cuentus'' (''Contos''). Póstumu. === Otras === 1890-1891: ''Una campaña alegri'' (''Uma campanha alegre'') 1900: ''Correspondencia de Fradique Mendes (Correspondência de Fradique Mendes)'' 1903: ''Prosas bárbaras'' 1905: ''Cartas d'Ingalaterra'' 1905: ''Ecus de París'' (''Ecos de Paris)'' 1907: ''Cartas familiaris i billetis de París'' (''Cartas familiares e bilhetes de Paris'') 1909: ''Notas contemporâneas'' 1912: ''Últimas páginas'' 1925: ''Correspondência'' 1926: ''Estampas egipcias'' (''O Egipto'') 1929: ''Cartas inéditas de Fradique Mendes'' 1949: ''Eça de Queirós entre os seus. Cartas íntimas'' === Traducción === ''As minas de Salomão'' (1885), de [[H. Rider Haggard|Henry Rider Haggard]]. == Referencias == {{listaref|group=lower-alpha}} == Atijus esternus == {{wikiquote|José Maria Eça de Queiroz}} {{commonscat|Eça de Queirós}} [http://www.feq.pt/ Página dela Fundación Eça de Queiroz] (inclui estoria i bibliografia) [https://web.archive.org/web/20050716085156/http://www.vidaslusofonas.pt/eca_de_queiros.htm Biografía en ''Vidas Lusófonas''] [http://www.classicistranieri.com/queiroz/indexes/authq.htm Obras de José Maria Eça de Queirós] PDF - HTML - TXT [https://www.gutenberg.org/ebooks/66626 ''Adán i Eva nel paraísu''] 8mw1vhq4cjyc8dzj9tix5e2k0drfsg3 143077 143076 2026-05-08T13:48:19Z Olarcos 82 /* Referencias */ 143077 wikitext text/x-wiki {{Ficha de pressona}} '''José Maria de Eça de Queirós'''{{refn|group=lower-alpha|Amás «Queiroz», sigún la grafia habitual ena epoca.}} ([[Póvoa de Varzim]], 25 de noviembri de 1845-[[París]], 16 d'abostu de 1900) fue un escritol i editol [[Portugal|portugués]], considerau pol munchus el mejol autol del [[realismu literariu]] del su pais nel [[sigru XIX]]<ref name="UOL - Educação">{{citar web |url=http://educacao.uol.com.br/biografias/jose-maria-eca-de-queiros.jhtm |título=José Maria Eça de Queirós |acessodata=15 de novembro de 2012 |autor= |coautores= |data= |ano= |mes= |formato= |obra= |publicado=UOL - Educação |páginas= |língua= |citação= |wayb= 20190327102659}}</ref><ref>{{citar web|url=https://www1.folha.uol.com.br/ilustrissima/2014/11/1540985-eca-agora-fatos-atuais-sobre-um-escritor-eterno.shtml|título=Eça agora! Fatos atuais sobre um escritor eterno |obra=Folha de SP|acessodata=9 de janeiro de 2020 }}</ref>. == Estoria == Iju real del magistrau i jues José Maria de Almeida Teixeira de Queirós i de Carolina Augusta Pereira de Eça, fue inscritu cumu iju dela realeza, i bautiçau ena localiá de [[Vila do Conde]]<ref>{{citar livro | autor = Landolt, Candido | título = O Meu Pantheon | editora = Revista Quinzenal "A Póvoa de Varzim" |data=Outubro de 1911}}</ref><ref>{{Citar livro|título=Eça de Queiroz: uma biografia|ultimo=Matos|primeiro=A. Campos|data=2017|editora=Impresa nacional|edicao=3a edição|local=Lisboa}}</ref> e madrinha Ana Joaquina Leal de Barros,<ref>{{Citar periódico |url=https://www.semanticscholar.org/paper/E%C3%A7a-e-o-Brasil-Faro/ddb39d7f311e958a183265e72b94a080ec9c902e |título=Eça e o Brasil |data=1977 |acessodata=26-09-2023 |ultimo=Faro |primeiro=A. |arquivourl=https://bdor.sibi.ufrj.br/bitstream/doc/405/1/358%20PDF%20-%20OCR%20-%20RED.pdf}}</ref>. Inque los sus pairis acabun pol casal-si sieti añus endispués dela su nacencia, el joven José Maria vivió encá los sus agüelinus paternus, en Verdemilho, ata 1855, añu nel que se treslaó a [[Portu]]. Allí cursu l'enseñança secundaria nel Colégio da Lapa, qu'estaba dirigíu pol condi d'otru ilustri escritol portugués, [[Ramalho Ortigão]]. [https://web.archive.org/web/20081221225129/http://www.feq.pt/cronologia.aspx ''Cronología''], en ''Fundação Eça de Queiroz''. Colos cincuenta añus, en 1861, encetó los sus estuyus de derechu ena [[Nuversidá de Coímbra]]<ref>{{citar web |url=http://www.e-cultura.sapo.pt/artigo/19321 |título=Roteiro queiroziano |acessodata=18 de abril de 2016 |autor= Helena Vaz da Silva|publicado=e-Cultura.pt}}</ref>, ondi hizu amistá con [[Antero de Quental]] i [[Teófilo Braga]]. Se licenció en 1896. Duranti l'últimu cursu, s'estrenó cumu escritol espuntandu una seri de dies artículus, col títulu general de ''Notas vaginales'', nel diariu ''Gazeta de Portugal''. Essus artículus, que sedrían más tardi recojíus nel su libru ''Prosas bárbaras'', chocarun al púbricu portugués pola noveá del su estilu. Saraiva, Antonio José, i Lopes, Óscar: ''História da literatura portuguesa'', Portu, 1978; pp. 971-. En 1866, acabaus los sus estuyus nuversitarius, s'instaló en [[Lisboa]], encá los sus pairis, i al añu siguienti abriu despachu d'abogau ena capital portuguesa. Acontinó colaborandu cola ''Gazeta de Portugal'', inque pun brevi periodu (entri cabus de 1866 i júliu de 1867) residió en [[Évora]], ondi s'ocupó dela dirección del diariu local, ''Distrito de Évora''. A cabus de 1867 fue unu delos socius fundadoris del ''Cenáculo'', juntu con Jaime Batalha Reis, José Fontana, Augusto Fuschini, [[Oliveira Martins]], [[Ramalho Ortigão]] i Salomão Saragga. A cabus de 1889 i prencepius de 1870, Queirós viajó a [[Egitu]] i vió l'inauguración del [[canal de Suez]]. De güelta encá él, en 1870, escribió una seri d'artículus sobri el su viaji, col títulu de ''De Port-Said a Suez'', nel ''[[Diário de Notícias]]''. Essus artículus sedrían más tardi recojíus nun libru espuntau póstumamenti, ''Notas cogedoras''. Essi mesmu añu apaeció, tamién con formatu de [[folletín]] periodísticu, la su primera novela, escrita en colaboración con Ramalho Ortigão, ''El misteriu dela carretera de Sintra''. Es un relatu de misteriu, cercanu ala [[novela policiaca]], que salió entri júliu i setiembri nel mesmu diariu. Tamién en 1870, Queirós fue nombrau administradol municipal en [[Leiría]], i en setiembri s'esaminó pal puestu de cónsul de primera crasi, sacandu el númeru unu. Al añu siguienti, juntu con Ramalho Ortigão, fundó i dirigió el periódicu ''As Farpas'' i participó enas llamás Conferencias del Casino col su testu ''La nueva literatura'', que llevaba el subtítulu de «El realismu cumu nueva espresión d'arti». Duranti la su estancia en [[Leiría]], i ispirandu-si nel ambienti desta ciá, escribió la su primera novela realista sobri la vida portuguesa, ''[[O Crime do Padre Amaro|El crimi del pairi Amaru]]'', que se pubricaría en 1875 enas páginas dela ''Revista Ocidental'', i qu'apaecería endispués (en 1876 i luegu, con morificacionis emportantis, en 1880) cumu volumen endependienti. [[archivu:EçadeQueiroz.jpg|thumb|left|Bustu d'Eça de Queirós en Neuilly-sur-Seine, avenue Charles de Gaulle (Francia).]] En 1872 la su carrera diplomática lo llevó ala [[La Habana]]. Dendi entoncis viviría largu del su pais natal, al que solu güelvería duranti periodus brevis. Residió en [[Cuba]] dos añus, duranti los qualis aprovechó tamién pa viajar pol [[Estaus Unius]] i [[América Central]]. Nostanti, acontinó las sus colaboracionis con diarius portuguesis, i en 1874 apaeció nel ''Diário de Notícias'' el su relatu ''Singularidais d'una moça rubia''. Fue destinau a Ingalaterra, al consulau de [[Newcastle-upon-Tyne]], en 1874. Allí redactó la su tercera novela, ''[[El primu Basilio]]'', que terminó en 1875. Duranti la su estancia en Newcastle, mandó de contino nel diariu de Portu ''A Actualidade'' los artículus que luegu jadrían el su libru ''Cartas d'Ingalaterra''. Pol entoncis pensó l'ambiciosu proyetu d'escribil una seri de doci novelas col títulu genéricu de ''Escenas dela vida portuguesa''. En 1878 fue tresferíu a [[Bristol]]. Trabajaba pol entoncis ena novela ''La capital'', que no llegaría a pubrical en vida (apaecería póstumamenti, en 1925), i ena que se considera la su obra más destacá, la estensa ''[[Os Maias|Los Maia]]''. Si las dos obras mentás son la quintaesencia del realismu, Queirós gastó tamién relatus enos que lo fantásticu tieni una gran importancia, cumu es el casu de ''[[O Mandarim|El mandarín]]'' (apaecíu en 1880 nel ''Diário de Portugal''), i ''La reliquia'' (1887). Esta última fue juertimenti enfruenciá pol ''[[Las memorias de Judas]]'' de [[Ferdinando Petruccelli della Gattina]], tantu es assin que argunus estuyosus acusarun al escritol portugués de plagiu.Cláudio Basto, ''Foi Eça de Queirós um plagiador?'', Maranus, 1924, p.70 Al mesmu tiempu, acontinó colaborandu con varius diarius portuguesis, i la su firma apaeció tamién en argunus periódicus brasileñus, cumu la ''Gazeta de Notícias'' de [[Río de Janeiro]]. El su últimu libru fue ''La ilustri casa de Ramires'', sobri un [[Idalgu (nobi)|idalgu]] del sigru XIX con problemas pa reconcilial-si cola grandeza del su lina-i. Es una novela imaginativa, entreverá con capítulus d'una aventura de vengança bárbara ambientá nel sigru XII, escrita pol Gonçalo Mendes Ramires, el protagonista. Se trata d'una novela titulá ''La torri de D. Ramires'', ena que antepasaus de Gonçalo son retrataus cumu torris d'onra sanguínea, que contrastan cola laxitú moral del joven. Los sus escritus dendi Londris i dendi París se consideran ensayus clásicus de gran valol documental i literariu. Las sus obras s'an traducíu a más de venti idiomas. Al español s'á vertíu entri otrus pol [[Ramón del Valle-Inclán]], [[Wenceslao Fernández Flórez]], Julio Gómez de la Serna, [[Carmen Martín Gaite]] i [[Jorge Gimeno]]. No se tieni entavía de algunas valiosas crónicas, delos sus ensayus i correspondencia. Peru sí á síu pubricá la correspondencia que mantuvo con Fradique Mendes, un personaje inventau pol propiu Queirós, juntu con otrus intelectualis dela epoca ([[Antero de Quental]] i Batalha Reis). == Queirós i el cine == [[archivu:Praça do Almada - Estatua a Eça de Queiroz.jpg|thumb|Monumentu a Eça de Queirós en Póvoa de Varzim.]] ''El crimi del pairi Amaru'' fue [[O Crime do Padre Amaro (película)|adatá al cine col mesmu nomi]][http://www.imdb.es/title/tt0313196/ Ficha de ''El crimen del padre Amaro'' en IMDb]; acesu 09.10.2012 en 2002 pol [[Carlos Carrera]], quien llevó la estoria de Queirós al [[Méjicu]] ogañu. Protagonizá pol [[Gael García Bernal]] i [[Ana Claudia Talancón]], la película sacó ochu [[Premio Ariel (Méjicu)|Arieles]] assin cumu galardonis en argunus certáminis cinematográficus; fue nominá al [[Premios Óscar|Oscar]] i al [[Globo de Oro]], i [[Vicente Leñero]] ganó nel [[Festival de Cine de La Habana]] el premiu al mejol guion.[http://www.imdb.com/title/tt0313196/awards ''Awards for 'El crimen del padre Amaro'''], IMDb en inglés; acesu 09.10.2012 El cineasta portugués [[Manoel de Oliveira]] rodó, col apoyu dela [[Televisión de Cataluña]], el filme ''Singularidais d'una moça rubia'', basau nel relatu homónimu i estrenau en 2009.[http://www.imdb.es/title/tt1013856/ Ficha de ''Singularidades de una chica rubia'' en IMDb]; acesu 09.10.2012 Catarina Wallenstein ganó el [[Globo de Oro]] 2010 ala mejol actriz pola interpretación del papel de Luisa nesta película.[http://www.imdb.com/title/tt1013856/awards ''Awards for 'Singularidades de uma Rapariga Loura'''], IMDb en inglés; acesu 09.10.2012 == Obras == === Novelas === 1870: ''El misteriu dela carretera de Sintra'' (''O mistério da estrada de Sintra)'', con [[Ramalho Ortigão]]. 1875: [[O Crime do Padre Amaro|''El crimi del pairi Amaru'']] (''O Crime do Padre Amaro'') 1878: ''[[El primu Basilio]]'' (''O Primo Basílio'') 1880: ''[[O Mandarim|El mandarín]]'' (''O Mandarim'') 1887: ''La reliquia'' (''A relíquia'') 1888: ''[[Os Maias|Los Maia]]'' (''Os Maias'') 1900: ''La ilustri casa de Ramires'' (''A Ilustre Casa de Ramires'') 1901: ''La ciá i las serras'' (''A cidade e as serras''). Póstuma. 1925: ''La capital'' (''A Capital''). Póstuma. 1925: ''El condi d'Abranhos'' (''O Conde de Abranhos''). Póstuma. 1925: ''Alves i Compañía'' (''Alves & Companhia''). Póstuma. 1980: ''La tragedia dela calli delas Flores'' (''A tragédia da rua das Flores''). Póstuma. === Cuentus === 1902: ''Cuentus'' (''Contos''). Póstumu. === Otras === 1890-1891: ''Una campaña alegri'' (''Uma campanha alegre'') 1900: ''Correspondencia de Fradique Mendes (Correspondência de Fradique Mendes)'' 1903: ''Prosas bárbaras'' 1905: ''Cartas d'Ingalaterra'' 1905: ''Ecus de París'' (''Ecos de Paris)'' 1907: ''Cartas familiaris i billetis de París'' (''Cartas familiares e bilhetes de Paris'') 1909: ''Notas contemporâneas'' 1912: ''Últimas páginas'' 1925: ''Correspondência'' 1926: ''Estampas egipcias'' (''O Egipto'') 1929: ''Cartas inéditas de Fradique Mendes'' 1949: ''Eça de Queirós entre os seus. Cartas íntimas'' === Traducción === ''As minas de Salomão'' (1885), de [[H. Rider Haggard|Henry Rider Haggard]]. == Referencias == {{listaref}} == Atijus esternus == {{wikiquote|José Maria Eça de Queiroz}} {{commonscat|Eça de Queirós}} [http://www.feq.pt/ Página dela Fundación Eça de Queiroz] (inclui estoria i bibliografia) [https://web.archive.org/web/20050716085156/http://www.vidaslusofonas.pt/eca_de_queiros.htm Biografía en ''Vidas Lusófonas''] [http://www.classicistranieri.com/queiroz/indexes/authq.htm Obras de José Maria Eça de Queirós] PDF - HTML - TXT [https://www.gutenberg.org/ebooks/66626 ''Adán i Eva nel paraísu''] 4c8t0njsc80qd4zikwvcogz5lys4z7w 143078 143077 2026-05-08T13:50:17Z Olarcos 82 143078 wikitext text/x-wiki {{Ficha de pressona}} '''José Maria de Eça de Queirós'''{{refn|group=lower-alpha|Amás «Queiroz», sigún la grafia habitual ena epoca.}} ([[Póvoa de Varzim]], 25 de noviembri de 1845-[[París]], 16 d'abostu de 1900) fue un escritol i editol [[Portugal|portugués]], considerau pol munchus el mejol autol del [[realismu literariu]] del su pais nel [[sigru XIX]]<ref name="UOL - Educação">{{citar web |url=http://educacao.uol.com.br/biografias/jose-maria-eca-de-queiros.jhtm |título=José Maria Eça de Queirós |acessodata=15 de novembro de 2012 |autor= |coautores= |data= |ano= |mes= |formato= |obra= |publicado=UOL - Educação |páginas= |língua= |citação= |wayb= 20190327102659}}</ref><ref>{{citar web|url=https://www1.folha.uol.com.br/ilustrissima/2014/11/1540985-eca-agora-fatos-atuais-sobre-um-escritor-eterno.shtml|título=Eça agora! Fatos atuais sobre um escritor eterno |obra=Folha de SP|acessodata=9 de janeiro de 2020 }}</ref>. Eça de Queiroz i [[Machado de Assis]] son consideraus los dos mayoris escritoris de [[luenga portuguesa]] del [[séculu XIX]].<ref>{{cital web|url=https://istoe.com.br/machado-de-assis-e-eca-de-queiroz-se-somam-nas-diferencas/|títulu=Machado de Assis i Eça de Queiroz se soman nas deferéncias |obra=ISTOÉ|acesudata=9 de jeneru de 2020 }}</ref><ref>{{cital web|url=https://www.revistaideias.com.br/2017/06/30/machado-de-assis-eca-de-queiroz-uma-aproximacao/|títulu=Machado de Assis & Eça de Queiroz: una aprossimación |obra=Revista Ideias|acesudata=9 de jeneru de 2020 }}{{cital libru|úrtimu=Lago|primeiru=Sylvio|títulu=Contrastis i Converjéncias|url={{Google books|4kyRN4enb8YC|page=91|plainurl=yes}}||página=91|isbn=9788541601450}}</ref> Eça es notabli pola originalidá i riqueza del su estilu i luengaji, el realismu descritivu; i pola crítica social costantis nos sus romancis.<ref>{{cital web|url=http://www.citi.pt/cultura/literatura/romance/eca_queiroz/index.html|títulu=Literatura: Eça de Queiroz |obra=Citi|acesudata=9 de jeneru de 2020 }}</ref> El términu "acacianu" pa definil a alguien con un discursu vazíu, afeitau, pomposu, peru sin conteniu, presenti ena luenga portuguesa, es una alusión al presonaji [[Conselheru Acáciu]], del romanci [[O Primo Basílio|''El Primu Basíliu'']].<ref>{{cital web|url=https://www.publico.pt/2015/04/11/culturaipsilon/noticia/eca-gostava-do-brasil-mas-non-troppo-1692105|títulu=“Eça gostava del Brasil peru non troppo” |obra=O Publico|acesudata=9 de jeneru de 2020 }}</ref><ref>{{cital web|url=https://www1.folha.uol.com.br/folha/colunas/noutraspalavras/ult2675u310034.shtml|títulu=Una qüestión bizantina |obra=Folha de SP|acesudata=9 de jeneru de 2020 |wayb=20241201004106}}</ref> == Biografia == Iju real del magistrau i jues José Maria de Almeida Teixeira de Queirós i de Carolina Augusta Pereira de Eça, fue inscritu cumu iju dela realeza, i bautiçau ena localiá de [[Vila do Conde]]<ref>{{citar livro | autor = Landolt, Candido | título = O Meu Pantheon | editora = Revista Quinzenal "A Póvoa de Varzim" |data=Outubro de 1911}}</ref><ref>{{Citar livro|título=Eça de Queiroz: uma biografia|ultimo=Matos|primeiro=A. Campos|data=2017|editora=Impresa nacional|edicao=3a edição|local=Lisboa}}</ref> e madrinha Ana Joaquina Leal de Barros,<ref>{{Citar periódico |url=https://www.semanticscholar.org/paper/E%C3%A7a-e-o-Brasil-Faro/ddb39d7f311e958a183265e72b94a080ec9c902e |título=Eça e o Brasil |data=1977 |acessodata=26-09-2023 |ultimo=Faro |primeiro=A. |arquivourl=https://bdor.sibi.ufrj.br/bitstream/doc/405/1/358%20PDF%20-%20OCR%20-%20RED.pdf}}</ref>. Inque los sus pairis acabun pol casal-si sieti añus endispués dela su nacencia, el joven José Maria vivió encá los sus agüelinus paternus, en Verdemilho, ata 1855, añu nel que se treslaó a [[Portu]]. Allí cursu l'enseñança secundaria nel Colégio da Lapa, qu'estaba dirigíu pol condi d'otru ilustri escritol portugués, [[Ramalho Ortigão]]. [https://web.archive.org/web/20081221225129/http://www.feq.pt/cronologia.aspx ''Cronología''], en ''Fundação Eça de Queiroz''. Colos cincuenta añus, en 1861, encetó los sus estuyus de derechu ena [[Nuversidá de Coímbra]]<ref>{{citar web |url=http://www.e-cultura.sapo.pt/artigo/19321 |título=Roteiro queiroziano |acessodata=18 de abril de 2016 |autor= Helena Vaz da Silva|publicado=e-Cultura.pt}}</ref>, ondi hizu amistá con [[Antero de Quental]] i [[Teófilo Braga]]. Se licenció en 1896. Duranti l'últimu cursu, s'estrenó cumu escritol espuntandu una seri de dies artículus, col títulu general de ''Notas vaginales'', nel diariu ''Gazeta de Portugal''. Essus artículus, que sedrían más tardi recojíus nel su libru ''Prosas bárbaras'', chocarun al púbricu portugués pola noveá del su estilu. Saraiva, Antonio José, i Lopes, Óscar: ''História da literatura portuguesa'', Portu, 1978; pp. 971-. En 1866, acabaus los sus estuyus nuversitarius, s'instaló en [[Lisboa]], encá los sus pairis, i al añu siguienti abriu despachu d'abogau ena capital portuguesa. Acontinó colaborandu cola ''Gazeta de Portugal'', inque pun brevi periodu (entri cabus de 1866 i júliu de 1867) residió en [[Évora]], ondi s'ocupó dela dirección del diariu local, ''Distrito de Évora''. A cabus de 1867 fue unu delos socius fundadoris del ''Cenáculo'', juntu con Jaime Batalha Reis, José Fontana, Augusto Fuschini, [[Oliveira Martins]], [[Ramalho Ortigão]] i Salomão Saragga. A cabus de 1889 i prencepius de 1870, Queirós viajó a [[Egitu]] i vió l'inauguración del [[canal de Suez]]. De güelta encá él, en 1870, escribió una seri d'artículus sobri el su viaji, col títulu de ''De Port-Said a Suez'', nel ''[[Diário de Notícias]]''. Essus artículus sedrían más tardi recojíus nun libru espuntau póstumamenti, ''Notas cogedoras''. Essi mesmu añu apaeció, tamién con formatu de [[folletín]] periodísticu, la su primera novela, escrita en colaboración con Ramalho Ortigão, ''El misteriu dela carretera de Sintra''. Es un relatu de misteriu, cercanu ala [[novela policiaca]], que salió entri júliu i setiembri nel mesmu diariu. Tamién en 1870, Queirós fue nombrau administradol municipal en [[Leiría]], i en setiembri s'esaminó pal puestu de cónsul de primera crasi, sacandu el númeru unu. Al añu siguienti, juntu con Ramalho Ortigão, fundó i dirigió el periódicu ''As Farpas'' i participó enas llamás Conferencias del Casino col su testu ''La nueva literatura'', que llevaba el subtítulu de «El realismu cumu nueva espresión d'arti». Duranti la su estancia en [[Leiría]], i ispirandu-si nel ambienti desta ciá, escribió la su primera novela realista sobri la vida portuguesa, ''[[O Crime do Padre Amaro|El crimi del pairi Amaru]]'', que se pubricaría en 1875 enas páginas dela ''Revista Ocidental'', i qu'apaecería endispués (en 1876 i luegu, con morificacionis emportantis, en 1880) cumu volumen endependienti. [[archivu:EçadeQueiroz.jpg|thumb|left|Bustu d'Eça de Queirós en Neuilly-sur-Seine, avenue Charles de Gaulle (Francia).]] En 1872 la su carrera diplomática lo llevó ala [[La Habana]]. Dendi entoncis viviría largu del su pais natal, al que solu güelvería duranti periodus brevis. Residió en [[Cuba]] dos añus, duranti los qualis aprovechó tamién pa viajar pol [[Estaus Unius]] i [[América Central]]. Nostanti, acontinó las sus colaboracionis con diarius portuguesis, i en 1874 apaeció nel ''Diário de Notícias'' el su relatu ''Singularidais d'una moça rubia''. Fue destinau a Ingalaterra, al consulau de [[Newcastle-upon-Tyne]], en 1874. Allí redactó la su tercera novela, ''[[El primu Basilio]]'', que terminó en 1875. Duranti la su estancia en Newcastle, mandó de contino nel diariu de Portu ''A Actualidade'' los artículus que luegu jadrían el su libru ''Cartas d'Ingalaterra''. Pol entoncis pensó l'ambiciosu proyetu d'escribil una seri de doci novelas col títulu genéricu de ''Escenas dela vida portuguesa''. En 1878 fue tresferíu a [[Bristol]]. Trabajaba pol entoncis ena novela ''La capital'', que no llegaría a pubrical en vida (apaecería póstumamenti, en 1925), i ena que se considera la su obra más destacá, la estensa ''[[Os Maias|Los Maia]]''. Si las dos obras mentás son la quintaesencia del realismu, Queirós gastó tamién relatus enos que lo fantásticu tieni una gran importancia, cumu es el casu de ''[[O Mandarim|El mandarín]]'' (apaecíu en 1880 nel ''Diário de Portugal''), i ''La reliquia'' (1887). Esta última fue juertimenti enfruenciá pol ''[[Las memorias de Judas]]'' de [[Ferdinando Petruccelli della Gattina]], tantu es assin que argunus estuyosus acusarun al escritol portugués de plagiu.Cláudio Basto, ''Foi Eça de Queirós um plagiador?'', Maranus, 1924, p.70 Al mesmu tiempu, acontinó colaborandu con varius diarius portuguesis, i la su firma apaeció tamién en argunus periódicus brasileñus, cumu la ''Gazeta de Notícias'' de [[Río de Janeiro]]. El su últimu libru fue ''La ilustri casa de Ramires'', sobri un [[Idalgu (nobi)|idalgu]] del sigru XIX con problemas pa reconcilial-si cola grandeza del su lina-i. Es una novela imaginativa, entreverá con capítulus d'una aventura de vengança bárbara ambientá nel sigru XII, escrita pol Gonçalo Mendes Ramires, el protagonista. Se trata d'una novela titulá ''La torri de D. Ramires'', ena que antepasaus de Gonçalo son retrataus cumu torris d'onra sanguínea, que contrastan cola laxitú moral del joven. Los sus escritus dendi Londris i dendi París se consideran ensayus clásicus de gran valol documental i literariu. Las sus obras s'an traducíu a más de venti idiomas. Al español s'á vertíu entri otrus pol [[Ramón del Valle-Inclán]], [[Wenceslao Fernández Flórez]], Julio Gómez de la Serna, [[Carmen Martín Gaite]] i [[Jorge Gimeno]]. No se tieni entavía de algunas valiosas crónicas, delos sus ensayus i correspondencia. Peru sí á síu pubricá la correspondencia que mantuvo con Fradique Mendes, un personaje inventau pol propiu Queirós, juntu con otrus intelectualis dela epoca ([[Antero de Quental]] i Batalha Reis). == Queirós i el cine == [[archivu:Praça do Almada - Estatua a Eça de Queiroz.jpg|thumb|Monumentu a Eça de Queirós en Póvoa de Varzim.]] ''El crimi del pairi Amaru'' fue [[O Crime do Padre Amaro (película)|adatá al cine col mesmu nomi]][http://www.imdb.es/title/tt0313196/ Ficha de ''El crimen del padre Amaro'' en IMDb]; acesu 09.10.2012 en 2002 pol [[Carlos Carrera]], quien llevó la estoria de Queirós al [[Méjicu]] ogañu. Protagonizá pol [[Gael García Bernal]] i [[Ana Claudia Talancón]], la película sacó ochu [[Premio Ariel (Méjicu)|Arieles]] assin cumu galardonis en argunus certáminis cinematográficus; fue nominá al [[Premios Óscar|Oscar]] i al [[Globo de Oro]], i [[Vicente Leñero]] ganó nel [[Festival de Cine de La Habana]] el premiu al mejol guion.[http://www.imdb.com/title/tt0313196/awards ''Awards for 'El crimen del padre Amaro'''], IMDb en inglés; acesu 09.10.2012 El cineasta portugués [[Manoel de Oliveira]] rodó, col apoyu dela [[Televisión de Cataluña]], el filme ''Singularidais d'una moça rubia'', basau nel relatu homónimu i estrenau en 2009.[http://www.imdb.es/title/tt1013856/ Ficha de ''Singularidades de una chica rubia'' en IMDb]; acesu 09.10.2012 Catarina Wallenstein ganó el [[Globo de Oro]] 2010 ala mejol actriz pola interpretación del papel de Luisa nesta película.[http://www.imdb.com/title/tt1013856/awards ''Awards for 'Singularidades de uma Rapariga Loura'''], IMDb en inglés; acesu 09.10.2012 == Obras == === Novelas === 1870: ''El misteriu dela carretera de Sintra'' (''O mistério da estrada de Sintra)'', con [[Ramalho Ortigão]]. 1875: [[O Crime do Padre Amaro|''El crimi del pairi Amaru'']] (''O Crime do Padre Amaro'') 1878: ''[[El primu Basilio]]'' (''O Primo Basílio'') 1880: ''[[O Mandarim|El mandarín]]'' (''O Mandarim'') 1887: ''La reliquia'' (''A relíquia'') 1888: ''[[Os Maias|Los Maia]]'' (''Os Maias'') 1900: ''La ilustri casa de Ramires'' (''A Ilustre Casa de Ramires'') 1901: ''La ciá i las serras'' (''A cidade e as serras''). Póstuma. 1925: ''La capital'' (''A Capital''). Póstuma. 1925: ''El condi d'Abranhos'' (''O Conde de Abranhos''). Póstuma. 1925: ''Alves i Compañía'' (''Alves & Companhia''). Póstuma. 1980: ''La tragedia dela calli delas Flores'' (''A tragédia da rua das Flores''). Póstuma. === Cuentus === 1902: ''Cuentus'' (''Contos''). Póstumu. === Otras === 1890-1891: ''Una campaña alegri'' (''Uma campanha alegre'') 1900: ''Correspondencia de Fradique Mendes (Correspondência de Fradique Mendes)'' 1903: ''Prosas bárbaras'' 1905: ''Cartas d'Ingalaterra'' 1905: ''Ecus de París'' (''Ecos de Paris)'' 1907: ''Cartas familiaris i billetis de París'' (''Cartas familiares e bilhetes de Paris'') 1909: ''Notas contemporâneas'' 1912: ''Últimas páginas'' 1925: ''Correspondência'' 1926: ''Estampas egipcias'' (''O Egipto'') 1929: ''Cartas inéditas de Fradique Mendes'' 1949: ''Eça de Queirós entre os seus. Cartas íntimas'' === Traducción === ''As minas de Salomão'' (1885), de [[H. Rider Haggard|Henry Rider Haggard]]. == Referencias == {{listaref}} == Atijus esternus == {{wikiquote|José Maria Eça de Queiroz}} {{commonscat|Eça de Queirós}} [http://www.feq.pt/ Página dela Fundación Eça de Queiroz] (inclui estoria i bibliografia) [https://web.archive.org/web/20050716085156/http://www.vidaslusofonas.pt/eca_de_queiros.htm Biografía en ''Vidas Lusófonas''] [http://www.classicistranieri.com/queiroz/indexes/authq.htm Obras de José Maria Eça de Queirós] PDF - HTML - TXT [https://www.gutenberg.org/ebooks/66626 ''Adán i Eva nel paraísu''] rc65zrye31o967kolfpzt32n5qsztzg