ویکی‌نبشته fawikisource https://fa.wikisource.org/wiki/%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C MediaWiki 1.48.0-wmf.1 first-letter مدیا ویژه بحث کاربر بحث کاربر ویکی‌نبشته بحث ویکی‌نبشته پرونده بحث پرونده مدیاویکی بحث مدیاویکی الگو بحث الگو راهنما بحث راهنما رده بحث رده درگاه بحث درگاه پدیدآورنده بحث پدیدآورنده برگه گفتگوی برگه فهرست گفتگوی فهرست TimedText TimedText talk پودمان بحث پودمان Event Event talk 104 46746 305593 299293 2026-10-30T14:02:24Z Charan Gill 6444 /* هم‌سنجی‌شده */ 305593 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Charan Gill" />{{سرصفحه‌مستمر|۱۰۰||}}</noinclude>آورد که در آن پیاز، برنج و روغن خراب شده بود - گفت اینها را به نیت سلامتی من گدائی کرده و همه این گند و کثافتها را دزدکی بخورد من میداد، فاصله بلافاصله هم جوشانده‌های حکیم باشی را بناف من می‌بست. همان جوشانده‌های بی پیری که برایم تجویز کرده بود: پر {{w|زوفا}}، رب {{w|شیرین‌بیان|سوس}}، کافور، {{w|پرسیاوشان}}، بابونه، روغن غاز، تخم کتان، تخم صنوبر، نشاسته، خاکه شیر و هزار جور مزخرفات دیگر {{…}} «چند روز پیش یک کتاب دعا برایم آورده بود که رویش یکوجب خاک نشسته بود - نه تنها کتاب دعا بلکه هیچ جور کتاب و نوشته و افکار رجاله‌ها بدرد من نمیخورد. آیا چه احتیاجی بدروغ و دونگهای آنها داشتم، آیا من خودم نتیجه یکرشته نسلهای گذشته نبودم و تجربیات موروثی آنها در من باقی نبود، آیا گذشته در خود من نبود؟ - ولی هیچوقت نه مسجد و نه صدای اذان و نه وضو و اخ و تف انداختن و دولا راست شدن در مقابل یک قادر متعال و صاحب اختیار مطلق که باید بزبان عربی با او اختلاط کرد در من تأثیری نداشته است. اگر چه سابق برین وقتیکه سلامت بودم چند بار اجباراً بمسجد رفته‌ام و سعی میکردم که قلب خودم را با سایر مردم جور و هم آهنگ بکنم ولی چشمم روی کاشیهای لعابی و نقش و نگار دیوار مسجد که مرا در<noinclude></noinclude> 86hoqlk6fou7evmw64j30ko39u847yf 104 46748 305592 299298 2026-10-30T13:42:32Z Charan Gill 6444 /* هم‌سنجی‌شده */ 305592 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Charan Gill" />{{سرصفحه‌مستمر|۱۰۱||}}</noinclude>خوابهای گوارا میبرد و بی‌اختیار باین وسیله راه گریزی برای خودم پیدا میکردم خیره میشدم - در موقع دعا کردن چشمهای خودم را می بستم و کف دستم را جلو صورتم میگرفتم - درین شبی که برای خودم ایجاد میکردم مثل لغاتی که بدون مسئولیت فکری در خواب تکرار میکنند، من دعا میخواندم ولی تلفظ این کلمات از ته دل نبود، چون من بیشتر خوشم میاید با یکنفر دوست یا آشنا حرف بزنم تا با خدا، با قادر متعال! چون خدا از سر من زیاد بود. «زمانیکه در یک رختخواب گرم و نمناک خوابیده بودم همه این مسائل برایم باندازه جوی ارزش نداشت و درین موقع نمیخواستم بدانم که حقیقتاً خدائی وجود دارد یا اینکه فقط مظهر فرمانروایان روی زمین است که برای استحکام مقام الوهیت و چاپیدن رعایای خود تصور کرده‌اند - تصویر روی زمین را به آسمان منعکس کرده‌اند - فقط میخواستم بدانم که شب را بصبح میرسانم یا نه - حس میکردم که در مقابل مرگ، مذهب و ایمان و اعتقاد چقدر سست و بچگانه و تقریباً یکجور تفریح برای اشخاص تندرست و خوشبخت بود - در مقابل حقیقت وحشتناک مرگ و حالات جانگدازی که طی میکردم، آنچه راجع به کیفر و پاداش روح و روز رستاخیز بمن تلقین کرده بودند یک فریب بی‌مزه شده بود<noinclude></noinclude> mavmjwwbtbzrgvrshrkidxx0zhxcd6u 305594 305592 2026-10-30T14:05:41Z Charan Gill 6444 305594 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Charan Gill" />{{سرصفحه‌مستمر|۱۰۱||}}</noinclude>خوابهای گوارا میبرد و بی‌اختیار باین وسیله راه گریزی برای خودم پیدا میکردم خیره میشد - در موقع دعا کردن چشمهای خودم را می بستم و کف دستم را جلو صورتم میگرفتم - درین شبی که برای خودم ایجاد میکردم مثل لغاتی که بدون مسئولیت فکری در خواب تکرار میکنند، من دعا میخواندم ولی تلفظ این کلمات از ته دل نبود، چون من بیشتر خوشم میاید با یکنفر دوست یا آشنا حرف بزنم تا با خدا، با قادر متعال! چون خدا از سر من زیاد بود. «زمانیکه در یک رختخواب گرم و نمناک خوابیده بودم همه این مسائل برایم باندازه جوی ارزش نداشت و درین موقع نمیخواستم بدانم که حقیقتاً خدائی وجود دارد یا اینکه فقط مظهر فرمانروایان روی زمین است که برای استحکام مقام الوهیت و چاپیدن رعایای خود تصور کرده‌اند - تصویر روی زمین را به آسمان منعکس کرده‌اند - فقط میخواستم بدانم که شب را بصبح میرسانم یا نه - حس میکردم که در مقابل مرگ، مذهب و ایمان و اعتقاد چقدر سست و بچگانه و تقریباً یکجور تفریح برای اشخاص تندرست و خوشبخت بود - در مقابل حقیقت وحشتناک مرگ و حالات جانگدازی که طی میکردم، آنچه راجع به کیفر و پاداش روح و روز رستاخیز بمن تلقین کرده بودند یک فریب بی‌مزه شده بود<noinclude></noinclude> b0qd2q1vpj91vrcpz25358p9q8hxnkh 104 46749 305595 299317 2026-10-31T10:39:35Z Kaur.gurmel 39954 /* هم‌سنجی‌شده */ 305595 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kaur.gurmel" />{{سرصفحه‌مستمر|۱۰۲||}}</noinclude>و دعاهائی که بمن یاد داده بودند در مقابل ترس از مرگ هیچ تأثیری نداشت. - «نه، ترس از مرگ گریبان مرا ول نمیکرد - کسانیکه درد نکشیده‌اند این کلمات را نمیفهمند - بقدری حس زندگی در من زیاد شده بود که کوچکترین لحظه خوشی جبران ساعتهای دراز خفقان و اضطراب را میکرد. «میدیدم که درد و رنج وجود دارد ولی خالی از هر گونه مفهوم و معنی بود - من میان رجاله‌ها یک نژاد مجهول و ناشناس شده بودم بطوریکه فراموش کرده بودند که سابق برین جزو دنیای آنها بوده‌ام. چیزی که وحشتناک بود حس میکردم که نه زنده زنده هستم و نه مرده مرده، فقط یک مرده متحرک بودم که نه رابطه با دنیای زنده‌ها داشتم و نه از فراموشی و آسایش مرگ استفاده میکردم. {{Separator|11}} «سر شب از پای منقل تریاک که بلند شدم از دریچه اطاقم به بیرون نگاه کردم، یک درخت سیاه با در دکان قصابی که تخته کرده بودند پیدا بود - سایه‌های تاریک درهم مخلوط شده بودند. حس کردم که همه چیز تهی و موقتی است. آسمان سیاه و قیراندود مانند چادر کهنه سیاهی بود که بوسیله ستاره‌های بیشمار درخشان سوراخ سوراخ شده باشد -<noinclude></noinclude> rewn6lf23d5oivfi199jvu3qw6taako 104 46750 305596 299400 2026-10-31T11:06:08Z Kaur.gurmel 39954 /* هم‌سنجی‌شده */ 305596 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kaur.gurmel" />{{سرصفحه‌مستمر|۱۰۳||}}</noinclude>در همین وقت صدای اذان بلند شد. یک اذان بیموقع بود - گویا زنی، شاید آن لکاته مشغول زائیدن بود، سرخشت رفته بود. صدای ناله سگی از لابلای اذان شنیده میشد، من با خودم فکر کردم: «اگر راست است که هر کسی یک ستاره روی آسمان دارد، ستاره من باید دور، تاریک و بی‌معنی باشد - شاید اصلاً من ستاره نداشته‌ام.» «در اینوقت صدای یکدسته گزمه مست از توی کوچه بلند شد که میگذشتند و شوخیهای هرزه با هم میکردند بعد دسته جمعی زدند زیر آواز و خواندند: {{ppoem| «بیا بریم تا می خوریم، «شراب ملک ری خوریم، «حالا نخوریم کی خوریم.» }} «من هراسان خودم را کنار کشیدم، آواز آنها در هوا بطور مخصوصی می‌پیچید، کم کم صدایشان دور و خفه شد. نه، آنها با من کاری نداشتند، آنها نمیدانستند {{…}} دوباره سکوت و تاریکی همه جا را فرا گرفت - من پیه‌سوز اطاقم را روشن نکردم، خوشم آمد که در تاریکی بنشینم - تاریکی، این ماده غلیظ سیال که در همه جا و در همه چیز تراوش میکند، من به آن عادت کرده بودم - در تاریکی بود که افکار گم شده‌ام، ترسهای فراموش شده، افکار مهیب باورنکردنی که نمیدانستم<noinclude></noinclude> jslv4in633o0jrd0zl7sqlph5207231