Վիքիդարան hywikisource https://hy.wikisource.org/wiki/%D4%B3%D5%AC%D5%AD%D5%A1%D5%BE%D5%B8%D6%80_%D5%A7%D5%BB MediaWiki 1.48.0-wmf.3 first-letter Մեդիա Սպասարկող Քննարկում Մասնակից Մասնակցի քննարկում Վիքիդարան Վիքիդարանի քննարկում Պատկեր Պատկերի քննարկում MediaWiki MediaWiki քննարկում Կաղապար Կաղապարի քննարկում Օգնություն Օգնության քննարկում Կատեգորիա Կատեգորիայի քննարկում Հեղինակ Հեղինակի քննարկում Պորտալ Պորտալի քննարկում Էջ Էջի քննարկում Ինդեքս Ինդեքսի քննարկում TimedText TimedText talk Մոդուլ Մոդուլի քննարկում Event Event talk 0 9705 398151 352841 2026-11-09T15:50:58Z ~2026-59472-13 14276 398151 wikitext text/x-wiki {{Վերնագիր |title= Աղավնու վանքը |section = |previous = [[Մի կաթիլ մեղրը]] |next = [[Աղջկա սիրտը]] |notes = Աղբյուր. <span title="Հովհաննես Թումանյան, Երկերի լիակատար ժողովածու">ԵԼԺ</span> <span title="հատոր երկրորդ">հ2</span>, էջ [[Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ2.djvu/171|165]]<br /> <span title="տարբերակներ">տ.</span> ― էջ [[Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ2.djvu/409|403]], <span title="ծանոթագրություն">ծ.</span> ― էջ [[Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ2.djvu/571|565]] |author =Հովհաննես Թումանյան}} {{poem|ԱՂԱՎՆՈՒ ՎԱՆՔԸ<br />(Ազգային ավանդություն)|<poem> Լենկթեմուրն եկավ, հուրն ու սուրն եկավ, Անօրենն եկավ, եկա՜վ ու եկա՜վ. Հավաքեց, կիտեց մեր ազգը Հայոց, Փաթաթեց, պատեց, ինչպես վիշապ-օձ, {{տող|5}}Կանգնեց Սևանա ափին հովասուն, Էնտեղ, ուր ուշքը ու միտքն աստըծուն` Անհունն է խորհում, մեռնեմ իր զորքին, Օհաննա վանքը ծովի եզերքին։ Էն վանքում, հայոց ազգին պահապան, {{տող|10}}Աղոթք էր անում ծերուկ հայր Օհան. Աղոթք էր անում իր հոգու համար, Իր ազգի համար, աշխարհքի համար։ Երբ տեսավ խաղաղ վանքիցը իրեն Անօրեն մարդու էս գործն անօրեն, {{տող|15}}Խըռովեց արդար ծերունու հոգին. Ճերմակ միրուքով, իր ցուպը ձեռքին, Դառնացած, դըժգոհ մարդուց ու կյանքից, Աղոթքը կիսատ դուրս եկավ վանքից, Իջավ Սևանա երեսը կապույտ, {{տող|20}}Ու քըրթմընջալով, միամիտ, անփույթ, Էն վետ-վետ, ծըփուն ջըրերի վըրա Ցամաք ոտներով գընում էր ահա։ Տեսավ հըրաշքը Լենկթեմուրն ափից, Տեսավ, սասանեց տեղը սարսափից։ {{տող|25}}Կանչեց, աղաչեց իշխանը թաթար, — Ե՛տ արի, ասավ, ե՛տ արի, արդա՛ր, Ե՛տ արի, ասավ, ո՛վ դու աստծու մարդ։ Ետ եկավ մեր հայր Օհանը հանդարտ, Իր ցուպը ձեռին, ջըրերի վըրով, {{տող|30}}Ու առաջն ելավ թաթարը սիրով։ ― Ի՞նչ ես ուզում դու, ո՛վ սուրբ ալևոր, Գա՞նձ, իշխանությո՞ւն, թե կյանք փառավոր... — Քո փառքն ու գանձը հարկավոր չեն ինձ, Իմ ժողովուրդն եմ ուզում ես քեզնից։ {{տող|35}}Ուզում եմ թողնես՝ գընան ուր կուզեն, Ու ազատ իրենց կյանքի ձենն ածեն Էս լեն աշխարհքում, արևի տակին... Ասավ սուրբ մարդը մեծ ավազակին։ — Ժողովուրդ կուզե՞ս... լա՛վ, լինի էդպես։ {{տող|40}}Էս վանքովը մին ժողովուրդ տամ քեզ, Գընա ինձ համար աղոթք արա, ծե՛ր։ Ասավ Լենկթեմուրն ու տըվավ պատվեր, Որ գերի հայոց ազգը մի թևից Էն վանքը մըտնի սուրբի ետևից. {{տող|45}}Ինչքան ժողովուրդ մըտնի էն վանքը, Նրան է բաշխում էնքանի կյանքը։ Հրաման արավ իրեն զորքերին, Ու բաց թողեցին հայ ազգի գերին։ Մըտնում է գերին, մըտնում մի ծերից, {{տող|50}}Անցել է թիվը հարյուր հազարից, Չի լըցվում սակայն հասարակ մի վանք... Ապշում է թաթարն— արմա՜նք ու զարմանք։ — Թողե՜ք, կանչում է իրեն զորքերին, Հորձանք է տալի նորից հայ գերին։ {{տող|55}}Գալիս է գերին, գալիս է նորից, Անցել է թիվը հազար հազարից, Չի լըցվում սակայն էն վանքը կըրկին, Չի կանգնում հայի հոսանքն ահագին։ Երրորդ անգամ է կանչում զորքերին։ {{տող|60}}Գալիս է անցնում մընացած գերին։ Անցնում է գերին, անցնում շարեշար, Էլ մարդ չըմնաց, գընա՜ց ինչ որ կար, Դատարկ է սակայն վանքը տակավին... Թեմուր զարհուրած դառնում է չորս դին. {{տող|65}}— Զարթո՞ւն եմ արդյոք, թե երազ տեսա... Հայտնեցեք ինձ շո՜ւտ, ի՞նչ հըրաշք է սա... Գընում են տեսնում մարդիկն իր ղըրկած— Մեր հայր Օհանը՝ աղոթքի չոքած, Աչքերն երկընքին, միրուքն արցունքոտ. {{տող|70}}Ով որ հայ ազգից մըտել է իր մոտ, Իր սուրբ աղոթքով, կամքով վերինի, Փոխել է իսկույն, դարձրել աղավնի, Բաց պատուհանից թողել ամենքին, Թըռցրել դեպ իրենց լեռները կրկին, {{տող|75}}Ու հիմի վանքում էլ չըկա ոչ ոք, Ինքն է աղոթում մենակ, ծընկաչոք։ </poem>|1912}} [[Կատեգորիա:Հովհաննես Թումանյանի բալլադներ]] i5qge5l8a69bsvk7ryasitzm0gvvldc