Wikisource nlwikisource https://nl.wikisource.org/wiki/Hoofdpagina MediaWiki 1.48.0-wmf.1 first-letter Media Speciaal Overleg Gebruiker Overleg gebruiker Wikisource Overleg Wikisource Bestand Overleg bestand MediaWiki Overleg MediaWiki Sjabloon Overleg sjabloon Help Overleg help Categorie Overleg categorie Hoofdportaal Overleg hoofdportaal Auteur Overleg auteur Pagina Overleg pagina Index Overleg index TimedText TimedText talk Module Overleg module Event Event talk 104 85741 228911 228661 2026-10-30T08:41:06Z Havang(nl) 4330 228911 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Havang(nl)" /></noinclude>{| |valign=top| <poem> Qui ochist le serpent, à l’espée trenchant, Sus le mont de Tigris, outre le mer bruïant. Chius Ernous prist le dame dont je vous voi contant, Qui ·vj· frèrez avoit, qui furent combatant ; Mais il morurent jone, che trouvons-nous lisant, Et quant il furent mort, Rose, dont je vous chant, Fu dame de Nymaie et couronne portant ; Si en fu Ernous roys, per escanche venant. Pour chou sont éureus, à le fois, li auquant Qui ont, en leur linaige, ·j· riche marchéant. Quant tant ont assamblé, adès en espargnant, Il se laissent morir, de quoy il sont dolant ; Et li avoirs en vient souvent à un mesquant Qui le boit et alloue et mainne grant bubant. &nbsp;&nbsp;Cheste royne Rose, dont je fai mention, Fu dame de Nimaye ; roy en fist son baron. Ante fu à Ydayn, à le clère fachon, Et celle-si fu mère Godefroy de Buillon. De ceste Rose issi ·j· hoirs de grant renon, Bauduins de Sebourc, qui cuer ot de lyon. Sus cestui Bauduin ay prise ma chanson ; Et de ses ·iij· biaus frères vous feray mention. Tout ·iiij· furent roy, tenant noble roïon : Esmerés, li ainsnés, tint Nimaye en son non ; Et Glorians tint Chipre en se droite parchon ; Alisandres Escoche, chius ot d’onneur foison ; Bauduins li mainsnez, qui cuer ot de baron, Chius fu roys couronnez du temple Salemon, Et tint toute la terre jusqu’en Capharnaon : Onques mieudrez de lui ne vesti haubregon. Le sanc nostre Signour trouva, o le lion Qui le garda ·vij· ans, par delez ·j· buisson, Par d’encoste Abilant, une cité de non, Ensi com vous orrés en la noble chanson. &nbsp;&nbsp;Or entendez à moy, chevalier et baron, </poem> |valign=top| <poem> Die de slang versloeg met een scherp zwaard, Op de berg van de Tigris, ver voorbij de kolkende zee. Deze Arnoud nam de vrouwe over wie ik u vertel, Zij die zes broers had, allen even strijdbaar en koen; Maar zij stierven jong, zo staat in de boeken geschreven.{{vnr|30}} En na hun dood werd Rose, over wie ik zing, De vrouwe van Nijmegen, en draagster van de kroon; Zo werd Arnoud er koning, door vererving aan hem ten deel gevallen. Daarom prijzen gierigaards zich gelukkig en welgezegend, Wanneer zij een rijke koopman in hun familie tellen. Maar nadat zij louter sparend schatten hebben vergaard, Komen zij te sterven, tot hun eigen diepe rouw; En hun vermogen valt dan vaak toe aan een deugniet, Die het verbrast, verkwist en er goede sier mee maakt. {{gap|1em}}Deze koningin Rose, van wie ik hier gewag maak:{{vnr|40}} Regeerde over Nijmegen en kroonde haar gemaal tot koning. Zij was de tante van Ida met het schone gelaat, En die was de moeder van de dappere Godfried van Bouillon. Deze Rose bracht een roemrijke erfgenaam voort: Boudewijn van Sebourg, die het hart van een leeuw bezat. Op deze Boudewijn heb ik mijn heldendicht gebaseerd; En ook van zijn drie schone broers zal ik hier verhalen. Alle vier werden zij koning en heersten over een edel rijk: Esmeret, de oudste, bestuurde Nijmegen in zijn naam; Gloriant hield Cyprus als zijn rechtmatig erfdeel;{{vnr|50}} Alexander Schotland, overladen met eer. Boudewijn, de jongste, die de moed van een baron had, Werd gekroond tot koning in de tempel van Salomo; Hij heerste over het ganse land tot aan Capharnaüm: Nooit heeft een betere ridder dan hij een harnas gedragen. Het bloed van onze Heer heeft hij destijds gevonden, samen met de leeuw Die de relikwie zeven jaar lang bewaakte bij een struik, Vlak bij Abilant, een stad van grote naam en faam, Zoals u aanstonds zult vernemen in dit edele lied. {{gap|1em}}Luister nu naar mij, ridders en baronnen!{{vnr|60}}</poem> |}<noinclude></noinclude> nud7rh2gl0domlj6bsb2ntmzxvryng4 104 87608 228912 226664 2026-10-30T08:44:07Z Havang(nl) 4330 228912 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Havang(nl)" /></noinclude>{| |valign=top| <poem> « Sire, » dist la Royne, « je ai un valeton « Que Gaufrois n’aimme mie ; bien savés le fachon. « Or vous pri et requier, pour Dieu et pour son non, « Que demain au matin, sans per ne compaignon, « Issiés hors de Nimaye, à forche et à bandon : « Mon fil emporterés, sus vo destrier Gascon, « Droitement à Boulongne, le ville de renon. « Ydain me salués, à le clère fachon ; « Et se li dites bien, sans faire célison, « Que par mais mariaige bien honnie m’a-on ; « Et c’onques mais royne n’ot si mauvais baron. « Dites li : qu’elle garde en foy ma nourechon ; « Elle a ·iij· fiex de moi, et le quart li port-on ; « Je ne l’ose laissier, pour riens, en ma maison. « Or i alez tous seulz ; chevauchiés à foison. » Et dist li chevaliers : « à vo devision ; « Le messaige ferai, à Dieu bénéichon. » Ne sai que vous fesisse alonguier le canchon. Lendemain au matin, ains que jour véist-on, S’apresta li vassaus, qui Gallerans ot non. Car qui voelt cheminer et aler à foison, A l’esploit dou matin bien tenir se doit-on. Li chevaliers la dame prist l’enfant, au matin, Si c’onques ne le dist, à frère n’à cousin. De Nimaye est issus, montez sus le ronchin ; Si emporte l’enfant, à couvert d’un samin : A le voie se mist, tenant le chief enclin. Je ne sai s’il passa sus foelle de gardin, Ou s’il but as hosteus boire où éust venin ; Mais maus li prist au cuer, dont puis ala à fin. Ou païs de Hainou entra, par un mattin ; A Bavay s’ostela chiés ·j· oste Gérin : Malades s’emparti ; si va vers Valentin. ·j· castel a véut lons de lui au chemin. Ne pot aler avant Gallerans, au cuer fin, </poem> |valign=top| <poem> "Heer," zei de Koningin, "ik heb een kleine jongen "Van wie Govert helemaal niet houdt; u weet hoe het er uitziet. "Nu bid en verzoek ik u, voor God en voor Zijn naam, "Dat u morgenochtend, zonder metgezel of vriend, "Uit Nijmegen vertrekt, op eigen gezag en in vrijheid:{{vnr|100}} "Mijn zoon zult u meenemen, op uw Gasconse strijdros, "Rechtstreeks naar Boulogne, de befaamde stad. "Groet Ida met haar stralende gezicht namens mij, "En zeg haar goed, zonder iets te verbergen, "Dat men mij door een slecht huwelijk zeer vernederd heeft; "En dat er nooit een koningin zo'n slechte echtgenoot had. "Zeg haar: dat zij in trouw mijn pleegkind bewaart; "Zij heeft drie zonen van mij, en de vierde brengt men haar; "Ik durf hem voor niets in mijn huis achter te laten. "Ga daar nu helemaal alleen heen; rijd in galop."{{vnr|110}} En de ridder zei: "Volgens uw beschikking; "Ik zal de boodschap doen, met Gods zegen." Ik weet niet waarom ik het lied voor u langer zou maken. De volgende ochtend, voordat men de dag zag, Maakte de vazal zich gereed, die Gallerans heette. Want wie wil reizen en flink opschieten, Die moet de ochtendstond goed benutten. {{gap|1em}}De ridder van de dame nam het kind in de ochtend, Zonder dat hij het ooit aan broer of neef vertelde. Uit Nijmegen is hij vertrokken, gezeten op het rijpaard;{{vnr|120}} Zo draagt hij het kind weg, bedekt met een zijden doek: Hij begaf zich op weg, met gebogen hoofd. Ik weet niet of hij over de bladeren van de tuin ging, Of dat hij in de herbergen dronk waar vergif in zat; Maar er overviel hem een pijn in het hart, waaraan hij later stierf. In het land van Henegouwen kwam hij op een ochtend binnen; In Bavay nam hij zijn intrek bij een gastheer Gérin: Ziek vertrok hij daarvandaan; zo gaat hij richting Valenciennes. Een kasteel zag hij in de verte op de weg. De fijngevoelige Gallerans kon niet verder gaan,{{vnr|130}} </poem> |}<noinclude></noinclude> onjlqiuc0ehq9v1k3wtud7gmzvwupne 104 87609 228913 226668 2026-10-30T08:48:49Z Havang(nl) 4330 228913 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Havang(nl)" /></noinclude>{| |valign=top| <poem> Car le mort qui n’espargne prestre, ni Augustin, Archevesque, ne clerc, tant sache de latin ; Fist arrester le ber, par delez ·j· sapin, Bien près d’une fontaine, qui fu sus le chemin. N’alast ·j· piet avant, pour l’avoir Constentin : Il se fiert et dégète, moult fait piteuse fin. Qui ne le conneuist, par le cors saint Martin, Il quidast moult très bien qu’il fust ivres de vin. Moult fu li chevaliers malades durement ; Car li mors l’apressoit, pour cui angoisse sent. L’enfès fu dalès lui, qui crioit moult souvent De çou qu’il le véoit regiber ensiment. Ès-vous ·j· chevaliers, né d’ichel ténement : Sires fu de Sebourc, ·j· riche mandement. De cachier repairot, s’ot perdue sa gent ; Il vint au chevalier, qui le cuer ot dolent, Pour le mort qu’il sentoit si angoisseuzement. Li sires de Sebourc, au fier contenement, Vint vers le chevalier ; si li dist hautement : « Sire, est-che maladie qui ensi vous sousprent ? » « Oïl, » dist Galerans, « je muir certainement. « Lies sui quant je vous voi devant mi en présent ; « Or vous pri et requier, pour Dieu omnipotent ; « Que me voeilliés oïr, ains mon définement. « Vés-ichi ·j· enfant, qui est de haute gent : « Fiex le roy de Nimaye, qui sus le mer s’estent ; « Fiex la royne Roze, qui de biauté resplent. « Or m’a priiet le mère, qui tant a le corps gent, « Qu’à Bouloingne le ville soit menez simplement. « Remariée s’est à ·j· glouton pullent, « Qui vendi son signour, à le payène gent : « Paour avoit la dame, dont je fai parlement, « Ses maris ne le fache mourdrir, pour son argent. « A Bouloigne l’envoie, là où sont si parent ; « A le comtesse Ydain l’envoie proprement </poem> |valign=top| <poem> Want de dood, die priester noch Augustijn spaart, Aartsbisschop noch klerk, hoe goed hij ook Latijn kent; Liet de edelman halthouden, vlakbij een dennenboom, Heel dicht bij een bron, die aan de weg lag. Hij kon geen voet verder gaan, niet voor alle schatten van Constantijn: Hij slaat en stribbelt tegen, hij sterft een zeer droeve dood. ''Wie hem niet kende, bij het lichaam van Sint Maarten,'' ''Zou heel goed gedacht hebben dat hij dronken was van de wijn.'' {{gap|1em}}De ridder was zeer zwaar ziek; Want de dood, waarvoor hij angst voelde, kwam dichterbij.{{vnr|140}} Het kind ''naast'' hem, ''huilde heel veel'' ''Omdat hij hem zo in doodstrijd zag ''. {{gap|1em}}Zie daar een ridder, geboren in dat gebied: Hij was heer van Sebourg, een rijke heerlijkheid. Hij keerde terug van de jacht, en hij was zijn manschappen kwijtgeraakt; Hij kwam bij de ridder, wiens hart bedroefd was, Vanwege de dood die hij zo angstig voelde. De heer van Sebourg, met zijn trotse houding, Kwam naar de ridder toe; en zei luid tegen hem: 150 "Heer, is het een ziekte die u zo overvalt?" "Ja," zei Galerans, "ik sterf zeker. "Blij ben ik dat ik u hier voor mij zie; "Nu bid en verzoek ik u, voor de almachtige God; "Dat u mij wilt horen, voor mijn einde. "Zie hier een kind, dat van hoge afkomst is: "Zoon van de koning van Nijmegen, dat zich aan de zee uitstrekt; "Zoon van koningin Rose, die schittert van schoonheid. "Nu heeft de moeder mij gevraagd, die zo'n edel lichaam heeft, "Dat hij eenvoudig naar de stad Boulogne gebracht wordt. "Zij is hertrouwd met een vuile schurk,{{vnr|160}} "Die zijn heer verkocht aan het heidense volk: "De dame over wie ik spreek, was bang, "Dat haar man hem zou laten vermoorden om zijn geld. Naar Boulogne stuurt zij hem, daar waar zijn familie is; Zij stuurt hem om precies te zijn naar de gravin Ida:</poem> |}<noinclude></noinclude> 5kxqij2aog2s88nhqyot4ebdn9rheza 104 87732 228914 228153 2026-10-30T08:56:13Z Havang(nl) 4330 228914 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Havang(nl)" /></noinclude>{| |valign=top| <poem> « O ma consine Ydain, qui le doit gouverner. « Hélas ! c’est grans mesquiez de li mal marier ; « Car mauvais mariagez m’a fait deshériter : « On fait bien tant dou sien c’on n’i a que donner. » Or s’en vont, par le mer, les ·iij· damez gentis, Qui ont les cuerz dolans et tristrez et maris : Eliénor ploroit ; si fait Roze toudis ; La dame de Pontieu s’escriot à haus cris : « Certez miex doi plourer que nulz corpz qui soit vis ! « Car navrés est mes sirez, qu’estre doit mes maris ; « Toute joie ai perdue, tous solas, tous délis. » Et dist Eliénor « Diex ! qu’est-che que tu dis ? « Dame, bien est vos corpz aujourd’ui rasotis ! « A Esmeret n’avez que vaille ·ij· espis ; « Car je l’ai fianchie piècha, en main d’amis. « Pour vous à contrebatre vins en cestui païs ; « Quoi que fuissiez plévie de lui, c’est mes amis : « J’éusse esté la dame quant fust venu as lis. » La dame de Pontieu, quant ces mos a oïs, Fu de coer si dolante tous li taindi li vis ; D’ire et de mautalent li est li sans fuïs ; Près ne li desquira les dras qu’elle ot vestis. Et Rose, la royne, li escrie à haus cris : « Or, dame de Pontieu, ne li faitez despis, « Car elle se dist voir, par Dieu de paradis ; « Sachiés que c’est ma fille, mes filz est ses maris. « Riens n’avez à mon fil, li jeus est revertis ; « En une autre manière il est à droit partis. » Quant la duchoise l’ot, si geta ·j· faus ris ; Puis a dit : « n’i aconte le monte d’un parisis ! « Se j’en ai ·j· perdut, tost en r’arai ·j· quis. « Quant ne set c’un seul trou, perdue est li soris. » Les ·iij· dames commenchent l’un à l’autre à tenchier. El cuer de la duchoise n’i ot que courechier, Il s’en falli petit que ne s’ala noïer. </poem> |valign=top| <poem> "Bij mijn nicht Ida, die het moet besturen. "Helaas! Het is een groot ongeluk hem slecht te huwen; "Want een slecht huwelijk heeft mij onterfd: "''Men geeft zoveel aan de zijnen dat men niets meer te geven heeft.'' {{gap|1em}}Nu gaan zij over de zee, de drie edele dames, Die hun harten bedroefd, treurig en somber hebben: Elianore huilde; en dat deed Roze ook voortdurend; De dame van Pontieu schreeuwde met luide stem: "Zeker, ik moet harder huilen dan enig levend wezen! "Want mijn heer is gewond, hij die mijn echtgenoot zou zijn;{{vnr|210}} "Alle vreugde heb ik verloren, alle troost, alle plezier." En Eleanore zei: "God! Wat zegt u? "Dame, uw persoon is vandaag wel heel erg verward! "Esmeret is voor u nog niet twee korenaren waard; "Want ik ben al lange tijd met hem verloofd, ten overstaan van vrienden. "Ik ben naar dit land gekomen om u te betwisten; "Hoewel u hem beloofd was, is hij mijn geliefde: "Ik zou de echtgenote zijn op het moment van het huwelijksbed." Toen de vrouwe van Pontieu deze woorden hoorde, Werd zij zo bedroefd van hart dat haar gezicht helemaal betrok;{{vnr|220}} Van woede en misnoegen trok het bloed uit haar weg; Het scheelde weinig of zij verscheurde de kleren die zij droeg. En Rose, de koningin, riep haar met luide stem toe: "Welnu, dame van Pontieu, behandel haar niet met minachting, "Want zij spreekt de waarheid, bij de God van het paradijs; "Weet dat zij mijn dochter is, mijn zoon is haar echtgenoot. "U heeft geen enkel recht op mijn zoon, het spel is omgekeerd; "Het is op een andere manier rechtvaardig verdeeld." Toen de hertogin het hoorde, liet zij een valse lach horen; Toen zei ze: "ik geef er nog geen parijse penning om! {{vnr|230}} "Als ik er één verloren heb, zal ik er snel weer één zoeken. "Wanneer de muis slechts één hol kent, is zij verloren." {{gap|1em}}De drie dames begonnen met elkaar te ruziën. In het hart van de hertogin was er niets dan woede, Het scheelde weinig of zij had zichzelf verdronken. </poem> |}<noinclude></noinclude> mdenf312ce5kjjk6z0ngsa09xvcpyfw 104 87733 228915 228154 2026-10-30T08:58:54Z Havang(nl) 4330 228915 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Havang(nl)" /></noinclude>{| |valign=top| <poem> Eliénor li dist, pour li contrariier : « Douche dame, pour Dieu voelliez vo doel laissier. « Andeus nous passerons moult bien d’un chevalier ; « L’une l’ara l’estet, et li autre l’ivier. « Je sarai bien acroire ; vous sarez bien païer. » Quant la duchoise l’ot, bien cuide marvoïer ; Pour la belle férir, se va bien tost dréchier. Si com férir le volt, ès-vous le maronnier A haute vois escrie : « laissiez vostre tenchier ! « Ou par le foy que doy au père droiturier, « Se vous ne vous volez bonnement appaisier, « Je vous irai tantost en celle mer noïer. « N’aroie pas fianche que Diex me puist aidier, « Quant femmes se courrouchent : par Dieu c’on doit prisier, « Elles ont ens ès corpz le déable d’enfier ! » Moult mainent male vie les damez ou chalant ; Et le mer se tourmente, ·j· grans vens va levant : En une nuit alèrent, parmi le mer nagant, ·iiij·c liewez d’iauwe, dusqu’à nonne sonnant. Li tampz se rapura ; li solaus va luisant. ·viij· jours furent en mer : orage fist si grant, Et eurent si fort vent, au voloir Diu le grant, Que terre de Surie vont les dames passant ; Ne scèvent où il vont, cascune a cuer dolant. Tant alèrent par mer, au voloir Dieu le grant, Qu’il virent ·j· tour si haute, en son estant, De ·c· liewez et plus le furent perchevant ; Et se cuidoient bien n’i ait c’un desrubant. « E ! Diex, » che a dit Roze, « com j’ai le cuer joïant ! « Car je voi le tour d’ordre de Boulongne, le grant ; « A Boulongne venrons, à miedi sonnant. » Et li maronnierz va celle part adréchant. ·j· jour et une nuit va, par le mer nagant, Enchois car il venissent à le tour reluisant. Bien cuident à Boulongne arriver maintenant : </poem> |valign=top| <poem> Eleanore zei haar, om haar te dwarsbomen: "Zoete dame, laat om Gods wil uw verdriet varen. "Wij zullen allebei heel goed toekunnen met één ridder; "De één zal hem in de zomer hebben, en de ander in de winter. "Ik zal goed op krediet kunnen kopen; u zult goed kunnen betalen."{{vnr|240}} Toen de hertogin het hoorde, dacht ze werkelijk dat ze gek werd; Om de schone te slaan, richtte zij zich snel op. Net toen zij haar wilde slaan, zie, daar riep de zeeman Met luide stem: "houd op met uw geruzie! "Of bij het geloof aan de rechtvaardige Vader, "Als u niet goedschiks tot bedaren wilt komen, "Zal ik u dadelijk in deze zee gaan verdrinken. "Ik zou er geen vertrouwen in hebben dat God mij zou helpen, "Wanneer vrouwen in woede ontsteken: bij God die men moet eren, "Zij hebben de duivel uit de hel in hun lijf!"{{vnr|250}} {{gap|1em}}De dames hebben op de boot een heel slechte tijd; En de zee wordt onstuimig, een grote wind steekt op: In één nacht voeren zij, over de zee varend, Vierhonderd mijl over het water, tot het luiden van de noen. Het weer klaarde op; de zon ging schijnen. Acht dagen waren zij op zee: de storm was zo groot, En zij hadden zo'n sterke wind, naar de wil van de grote God, Dat de dames het land van Syrië voorbijvoeren; Zij weten niet waar zij heen gaan, elk heeft een bedroefd hart. Zij voeren zo lang over zee, naar de wil van de grote God,{{vnr|260}} Dat zij een toren zagen die zo hoog oprees, Dat zij hem al van honderd mijlen afstand en meer opmerkten; En zij dachten werkelijk dat het slechts een steile klip was. "Ach! God," zei Roze, "wat is mijn hart verheugd! "Want ik zie de vuurtoren van het grote Boulogne; "In Boulogne zullen we aankomen, als het middaguur slaat." En de zeeman stuurt het schip die kant op. Een dag en een nacht vaart hij, over de zee varend, Voordat zij bij de glanzende toren aankwamen. Zij dachten werkelijk nu in Boulogne aan te komen:{{vnr|270}} </poem> |}<noinclude></noinclude> 3paslrtrjbn5fimwkrrhqmebw96wy94 104 87734 228916 228155 2026-10-30T09:01:50Z Havang(nl) 4330 228916 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Havang(nl)" /></noinclude>{| |valign=top| <poem> Mais c’estoit Babilone, qu’il virent apparant, Et le grant tour Babel, qui delez va séant. Au port de Babilone va le nef arrestant. Li roys Salehadins, qui l’aloit gouvernant, Repairoit de juer ; o lui mille Persant. Au port, sus le gravier, vont le nef perchevant ; Celle part esporonne cascuns sen auferrant ; Quant perchurent les damez moult s’en vont mervellant. Si tost qu’Eliénor perchiut le Roy-Soudant, A le royne Roze alors dit en plourant : « Dame, je sui honnie, par Dieu le tout poissant ! « Car veschi Babilone, dont li mur sont si grant ; « Mes onclez est li roys qui le va gouvernant : « Si tost qu’il me tenra, je vous jure et créant « Qu’il me fera ardoir, dedens ·j· feu bruant. » La dame de Pontieu se va haut escriant : « Par foy, pute mauvaise, de vous m’irai vengant ! « Je vous racuserai, par me foy, maintenant ; « N’arai garde de mort : je crérai Tervagant, « Si renoierai Dieu et le corpz saint Vinchant, « Ou despit d’Esmeret, qu’ensi me va gabant. » Dont vont li Sarrasins dedens le nef entrant, Les dames amenèrent, par devant le Soudant ; Toutez ·iij· les mena, en son palais luisant. Eliénor, sa nièche, va moult bien ravisant : S’escuser ne se puet, mal li est convenant. Mais il n’est créature, en che siècle vivant, Qui péust une femme approuver, tant ne quant, Qu’afaire éust éut, à son loïal amant ; Et le trouvast-on bien, aveuques li gisant, Plus tost s’escuse femme que vens ne voist ventant. Li rois Salehadins forment s’esmerveilla D’Eliénor, sa nièche, qu’ens ou calant trouva ; Bien avoit oï dire com son frère laissa. La dame de Pontieu le Soudant apella : </poem> |valign=top| <poem> Maar het was Babylon dat zij voor zich zagen, En de grote toren van Babel, die er vlak naast stond. In de haven van Babylon komt het schip tot stilstand. Koning Saladin, die het land bestuurde, Kwam net terug van een pleziertocht; met hem duizend Perzen. In de haven, op het grind, merken zij het schip op; Ieder spoort zijn paard aan die kant op; Toen zij de dames opmerkten, waren zij zeer verwonderd. Zodra Eleanore de Sultan-Koning opmerkte, Zei zij huilend tegen koningin Roze:{{vnr|280}} "Dame, ik ben verloren, bij de almachtige God! "Want zie hier Babylon, waarvan de muren zo hoog zijn; "Mijn oom is de koning die het bestuurt: "Ik zweer en verzeker u, zodra hij mij te pakken krijgt, "Zal hij mij in een laaiend vuur laten verbranden." De dame van Pontieu begon luid te schreeuwen: "Bij ede, slechte feeks, op u zal ik me wreken! "Ik zal u dadelijk aangeven, bij mijn eed; "Ik ben niet bang voor de dood: ik zal in Tervagant geloven, "En ik zal God en de heilige Vincent afzweren,{{vnr|290}} "In weerwil van Esmeret, die de spot met mij drijft." Toen gingen de Saracenen het schip binnen, Zij leidden de dames voor de Sultan; Alle drie bracht hij hen naar zijn glanzende paleis. Eleanore, zijn nicht, herkent hij zeer goed: Zij kan zich niet verontschuldigen, het ziet er slecht voor haar uit. {{gap|1em}}Maar er is geen wezen in deze levende wereld, Dat een vrouw zou kunnen bewijzen, in welke mate dan ook, Dat zij een affaire heeft gehad met haar trouwe minnaar; Zelfs al zou men haar aantreffen, terwijl zij bij hem ligt,{{vnr|300}} Een vrouw verontschuldigt zich sneller dan de wind waait. {{gap|1em}}Koning Saladin verwonderde zich ten zeerste Over Eleanore, zijn nicht, die hij op de boot aantrof; Hij had wel horen vertellen hoe haar broer haar had achtergelaten. De dame van Pontieu sprak de Sultan aan: </poem> |}<noinclude></noinclude> a591bin2ykrxoh2imdjkw8m3l0ym7t0 104 87743 228917 228156 2026-10-30T09:04:44Z Havang(nl) 4330 228917 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Havang(nl)" /></noinclude>{| |valign=top| <poem> « Sire, prendez vo nièche ; bien ait qui l’ardera ! « Elle s’est baptisie, en Franche, par delà. » « Par Mahom ! » dist Soudans, « ses corpz le comperra ! « Je manderai son frère qui le chastiëra. « Et vous, dame gentis, or ne me chélez jà, « Estes-vous mariéez ? » le quelle le dira ? La dame de Pontieu, où tant de biautet a, Dist :« je n’ai nul marit ; mais ceste dame l’a. » « Par Mahom ! » dist Soudans, « bèle dame en vous a ; « Onques si belle dame mes corpz ne regarda ! « Le vostre grant biauté si fort déchéut m’a, « Se croire me volez, vostre honnour croistera « De ·xiiij· royaumez, tant en tien-ge piècha, « Et s’arez Babilone et tout che qu’il i a. » « Honnis soit, » dist la dame, « qui le refusera ! « Et je renoië Dieu, et le pooir qu’il a ; « Et Marie, sa mère, qu’on dist qui le porta ; « Mahom voel aourer, aportez-le-moi chà. » Quant Roze l’entendi, tout li sans li mua ; Se tenist ·j· coutel, elle le tuast jà ; De le hide qu’elle ot mille fois se saina. Ne sai c’on vous disist ? li Soudans commanda Qu’on aportast Mahom ; et celle l’aoura. A le loy Sarrasine li Soudan l’espousa ; La nuit jut o la dame. ·ij· enfans engenra : ·j· fil et une fille, à che qu’on me conta ; Salatie ot à nom ichelle fille là, Li fiex Salehadins, qui cristiens greva. Car che que Godefrois de Buillon acquesta, Et Bauduins ses frèrez, ens ou tamps qui régna, Ichius Salehadins trestout regaingna ; Et tous les cristiens desconfi et mata ; Bauduin de Sebourc en bataille tua, Fiex Roze, la royne, de quoi on vous dira La plus belle matère qu’onques nulz recorda, </poem> |valign=top| <poem> "Heer, neem uw nicht; gezegend zij degene die haar zal verbranden! "Zij heeft zich laten dopen, in Frankrijk, daarginds." "Bij Mahomed!" zei de Sultan, "haar lichaam zal ervoor boeten! "Ik zal haar broer ontbieden, die haar zal straffen. "En u, edele dame, verzwijg mij nu niets,{{vnr|310}} "Bent u getrouwd?" Wie van hen zal het zeggen? De dame van Pontieu, die zoveel schoonheid bezit, Zei: "ik heb geen echtgenoot; maar deze dame wel." "Bij Mahomed!" zei de Sultan, "wat bent u een schone dame; "Nooit heeft mijn oog zo'n schone dame aanschouwd! "Uw grote schoonheid heeft mij zozeer bekoord, "Als u mij wilt geloven, zal uw eer toenemen "Met veertien koninkrijken, die ik al lange tijd bezit, "En u zult Babylon hebben en alles wat erin is." "Schande over haar," zei de dame, "die zoiets weigert!{{vnr|320}} "En ik zweer God af, en de macht die Hij heeft; "En Maria, zijn moeder, van wie men zegt dat zij Hem droeg; "Mahomed wil ik vereren, breng hem hier bij mij." Toen Roze dat hoorde, kookte al haar bloed; Als zij een mes had gehad, zou zij haar dadelijk hebben gedood; Van de ontzetting die zij voelde, sloeg zij duizendmaal een kruis. Wat zal ik u nog meer vertellen? De Sultan beval Dat men Mahomed zou brengen; en zij vereerde hem. De Sultan trouwde haar naar de wet der Saracenen; Die nacht lag hij bij de dame. Twee kinderen verwekte hij:{{vnr|330}} Een zoon en een dochter, naar wat men mij vertelde; Salatie was de naam van die dochter daar, Die van de zoon Saladin, die de christenen teisterde. Want datgene wat Godfried van Bouillon had veroverd, En Boudewijn zijn broer, in de tijd dat hij regeerde, Dat heroverde deze Saladin allemaal; En hij versloeg en onderwierp alle christenen; Boudewijn van Sebourg doodde hij in de strijd, De zoon van koningin Roze, over wie men u zal vertellen De mooiste geschiedenis die ooit iemand heeft opgetekend,{{vnr|340}} </poem> |}<noinclude></noinclude> pbfty5q4crfatozk5iomhx3xtrvtjzm 104 87744 228918 228172 2026-10-30T09:12:19Z Havang(nl) 4330 228918 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Havang(nl)" /></noinclude>{| |valign=top| <poem> Encore est à Sebourc, que bien tost gerpira. Le matère faut dire ensement qu’elle va. Li roys Salehadins point ne s’i atterga : Par dedens Abilant, Rouge-Lion manda Retrouvée est sa soer, et querre le voist là. Quant li Rouges-Lions le parole escouta, Il en fu moult joïans, car se soer moult ama. D’Abilant est issus, et si s’achemina ; Au lès vers Babilone li riches Roys s’en va. Il a tant esploitiet, qu’en le cité entra, Ou palais est venus où le Soudan trouva. Quant li Soudans le voit, contre lui se drécha : « Biaus niés, bien viengniés-vous au païs par dechà ! « Vo soer est retrouvée, que mes frères gaingna, « Li rois Rouge-Lions, que Godefrois tua. » Lors li fu ammenée, et la belle ploura. « Frère, » dist la pucelle, « entendez à moi cha ; « Je vous prie merchi, pour Mahom qui tout a, « Sé j’ai estet en Franche, ·j· déablez m’i porta. « Frèrez, » dist la pucelle, « voelliés moi escouter : « L’autr’ïer, hors d’Abilant m’en aloië jouer, « Par dedens ·j· vergier, qui moult fait à loer ; « Ensi com je cuidoie au palais retourner, « Vinrent doy noir corbaut mon corpz avironner ; « Tout en l’air me levèrent, et m’alèrent porter « Droitement en enfier, où ne fait mie cler. « Là trouvai le mien père, c’on avoit fait bouter « Dedens une caudière de plonc à couveter ; « Et si vi Brohadas, le jone bacheler. « Mes pères vous salue ; par moi vous fait mander, « Sé vous volez jammais l’âme de lui sauver, « Vengiés l’âme de lui sus la gent d’outre-mer, « Que li déable ont fait de chà mer arriver. « Et quant j’alai mon père le congiet demander, « Li corbaut me levèrent : si m’alèrent porter </poem> |valign=top| <poem>Hij is nog in Sebourg, dat hij spoedig zal verlaten. De geschiedenis moet verteld worden zoals zij verloopt. {{gap|1em}}Koning Saladin draalde helemaal niet: Vanuit Abilant ontbood hij de Rode Leeuw Dat zijn zuster was teruggevonden, en dat hij haar daar moest komen halen. Toen de Rode Leeuw die woorden hoorde, Was hij er zeer verheugd over, want hij hield zielsveel van zijn zuster. Hij is uit Abilant vertrokken, en hij ging zo op weg; Richting Babylon gaat de machtige koning. Hij handelde zo voortvarend dat hij de stad binnentrok,{{vnr|350}} Hij kwam in het paleis waar hij de Sultan aantrof. Toen de Sultan hem zag, richtte hij zich tot hem: "Mooie neef, wees welkom in het land aan deze kant! "Uw zuster is teruggevonden, die mijn broer had gewonnen, "De koning Rode Leeuw, die Godfried heeft gedood." Toen werd zij binnengebracht, en de schone huilde. {{gap|1em}}"Broer," zei de maagd, "luister hier naar mij; "Ik vraag u om genade, bij Mahomed die alles bezit, "Hoewel ik in Frankrijk ben geweest, heeft een duivel mij daarheen gebracht. "Broer," zei de maagd, "wilt u naar mij luisteren:{{vnr|360}} "Onlangs ging ik buiten Abilant om mij te vermaken, "In een boomgaard, die zeer te prijzen is; "Net toen ik dacht naar het paleis terug te keren, "Kwamen twee zwarte raven mijn lichaam omringen; "Zij tilden mij hoog in de lucht en brachten mij "Rechtstreeks naar de hel, waar het helemaal niet licht is. "Daar trof ik mijn vader aan, die men had laten werpen "In een ketel met lood om hem te bedekken; "En ook zag ik Brohadas, de jonge schildknaap. Mijn vader groet u; via mij laat hij u weten, {{vnr|370}} "Als u ooit zijn ziel wilt redden, "Wreek zijn ziel dan op het volk van overzee, "Dat de duivels naar deze kant van de zee hebben gebracht. "En toen ik mijn vader om verlof ging vragen, "Tilden de raven mij weer op: zij brachten mij </poem> |}<noinclude></noinclude> m2p1uuiescdeg4xdrzqj5bdq7fu11si