Wikisource sourceswiki https://wikisource.org/wiki/Wikisource:Main_Page MediaWiki 1.47.0-wmf.11 first-letter Media Special Talk User User talk Wikisource Wikisource talk File File talk MediaWiki MediaWiki talk Template Template talk Help Help talk Category Category talk Page Page talk Index Index talk Author Author talk TimedText TimedText talk Module Module talk Translations Translations talk 104 145892 1345578 599744 2026-07-14T20:55:58Z Organophone 983291 1345578 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="Jberkel" /></noinclude>UNIVERSITY OF PITTSBURGH Darlington Memorial Library<noinclude></noinclude> cnfr8jub4i221glwb9wqq7zuqnesq7q 104 145897 1345579 599796 2026-07-14T20:56:49Z Organophone 983291 /* Proofread */ 1345579 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Organophone" /></noinclude>{{center| {{x-larger|O NOVO GUIA}} {{xxx-larger|DA CONVERSAÇAO,}} em Portuguez e Inglez, {{smaller|EM DUAS PARTES.}} }} {{===}} {{center| {{x-larger|THE NEW GUIDE}} {{xx-larger|OF THE CONVERSATION,}} IN PORTUGUESE AND ENGLISH, {{smaller|IN TWO PARTS.}} }}<noinclude></noinclude> 4etxmtxvkkn411leohsdg6rpjckryq6 104 145898 1345580 599797 2026-07-14T20:57:18Z Organophone 983291 /* Proofread */ 1345580 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Organophone" /></noinclude> {{center| PARIS. — NA OFFICINA TYPOGRAPHICA DE RIGNOUX,<br/> rua Monsieur-le-Prince, 31. }}<noinclude></noinclude> bxi2z2w7y6vvgwyl1e6zcu20f3ux0vb 104 145899 1345581 599798 2026-07-14T20:59:03Z Organophone 983291 /* Proofread */ 1345581 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Organophone" /></noinclude>{{center| {{xx-larger|O NOVO GUIA}}<br> {{larger|DA}}<br> {{xxxx-larger|CONVERSAÇÃO,}} {{x-larger|em Portuguez e Inglez,}} OU {{x-larger|ESCOLHA DE DIALOGOS FAMILIARES}} SÔBRE VARIOS ASSUMPTOS; {{smaller|precedido}} d'um copioso Vocabulario de nomes proprios,<br> com a pronuncia figurada das palavras inglezas,<br> e o accento prosodico nas portuguezas, para se poder aprender com perfeição<br> e a inda sem mestre, qualquer dos dous idiomas.<br> {{smaller|offerecido}} A ESTUDIOSA MOCIDADE PORTUGUEZA E BRAZILEIRA {{x-larger|'''por JOSÉ DA FONSECA'''<br/> '''E PEDRO CAROLINO.'''}} }} {{===}} {{center| {{x-larger|PARIS.}} {{x-larger|V^a J.-P. AILLAUD, MONLON E C^a.}} '''Livreiros de suas Magestades o Imperador do Brasil'''<br/> '''e el Rei de Portugal,''' RUA SAINT-ANDRÉ-DES-ARTS, N^o 47. 1855 }}<noinclude></noinclude> k3isbuh27np5lrz0t9igwr9g7mxilmz 104 145901 1345582 599730 2026-07-14T20:59:55Z Organophone 983291 /* Proofread */ 1345582 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Organophone" /></noinclude> {{center|{{x-larger|OBSERVATION.}}}} Todo o (e) mudo nas teminações inglesas, é quasi insensivel. Os (h) aspirados são pronunciados pela garganta. Para o (th) ñao ha expressão que o possa emitar, só com a auxilio de um bom mestre.<noinclude></noinclude> swgobsz6kgmtn9q7gpy2a5olj4eoq1u 104 145903 1345583 599732 2026-07-14T21:00:44Z Organophone 983291 /* Proofread */ 1345583 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Organophone" /></noinclude>{{center|{{x-larger|PREFACE.}}}} A choice of ''familiar dialogues'', clean of gallicisms, and espoiled phrases, it was missing yet to studious portuguese and brazilian Youth; and also to persons of others nations, that wish to know the portuguese language. We sought all we may do, to correct that want, composing and divising the present little work in two parts. The first includes a greatest vocabulary proper names by alphabetical order; and the second fourty three ''Dialogues'' adapted to the usual precisions of the life. For that reason we did put, with a scrupultous exactness, a great variety own expressions to english and portuguese idioms; without to attach us selves (as make some others) almost at a literal translation; translation what only will be for to accustom the portuguese pupils, or-foreign, to speak very bad any of the mentioned idioms. We were increasing this second edition with a phraseology, in the first part, and some familiar letters, anecdotes, idiotisms, proverbs, and to second a coin's index.<noinclude></noinclude> 7joxnutqii527ous4y03csofk2vgfof 104 145905 1345584 599734 2026-07-14T21:02:41Z Organophone 983291 /* Proofread */ 1345584 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Organophone" /></noinclude>{{center| {{larger|PRIMEIRA PARTE.}}<br> FIRST PART. }} {{center| {{xx-larger|VOCABULARIO PORTUGUEZ E INGLEZ.}} {{larger|PORTUGUESE AND ENGLISH VOCABULARY.}} }} {{===}} {| |- |'''Dô Múndo.''' |'''Of the World.''' |'''Ove thi Uerlde.''' |- |Ô arco-íris ''ou'' da vélha. |The rainbow. |''Thi rénebô.'' |- |Ôs ástros. |The stars. |''Thi esters.'' |- |Â neblina. |The fog, the mist. |''Thi fogue, thi mist.'' |- |Ô calôr. |The heat. |''Thi hite.'' |- |Âs constellações. |The constellations. |''Thi konnstellexeu'nes.'' |- |Âs estrêllas. |The stars. |''Thi ésters.'' |- |Ô firmamênto. |The firmament. |''Thi fer-ma-menn'te.'' |- |Ô frêsco. |The cool. |''Thi kul.'' |- |Ô frío. |The cold. |''Thi kôlde.'' |- |Â geáda. |The frost. |''Thi froste.'' |- |Ô gêlo. |The ice. |''Thi aice.'' |- |Â pédra. |The hail. |''Thi héle.'' |- |Â lúz. |The light. |''Thi lai-te.'' |- |Ôs metéoros. |The meteors. |''Thi mi'-ti-eurs.'' |- |Â névoa. |The snow. |''Thi senô.'' |- |Âs núvens. |The clouds. |''Thi kloudes.'' |- |Ôs planêtas. |The planets. |''Thi pla'-ni-tes.'' |- |Â chúva. |The rain. |''Thi réne.'' |- |Ô orválho. |The dew. |''Thi diú.'' |- |Ô trovão. |The thunder. |''Thi theune'-deur.'' |- |Ô vênto. |The wind. |''Thi uinn-d.'' |- |Ô regêlo. |The glazed frost |''Thi glezed frost.'' |- |}<noinclude></noinclude> nm772f4xsh63981578tz03ed45y6tem 104 452713 1345531 1342028 2026-07-14T12:01:38Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345531 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>विलाङा थ्वतेता प्रकारण मन सान विचारयात ङासे मनस लुलं थ्व राजान अष्ठमी व्रतया प्रभावन त्रैलोक्य मोहन मणि लाक थ्व मणिया प्रभावन महासुख महामंगल जुया त्रैलोक्य मॊह जुया थ्व राजाया हस्तस थ्व मणि दतो ङास त्रैलोक्यं रक्षा पीयायीव अवश्यन जितं मोह यान्याव स्वर्ग रजायीव थ्वते कारणस उपाय यायमाल जि भाग्यन मन कादि अपसलापनि सेन वुझु विल धङ२ व पनि जु लसां स्वामी सेवास तल्यन आव महादाता राजायाके त्रैलोक्य मोहन मणि फोने दाता जुयाव दान विलसां कृपन जुयाव दान मविलसां जित शुभ थ्वतेता निश्चय याङाव सभास राज्ययाके आशिषातया भो महाराजा स्वस्ति अम्तु छलपोल इन्ड जुय मा<noinclude></noinclude> k4fciwfewv9zw8dhhbgp4qz4mjihxw4 104 452714 1345532 1342029 2026-07-14T12:10:32Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345532 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>दान धर्मया प्रभावन भो महाराजा छलपोलया उपकार याय निमित्तिन दुरपंथन वया छलपोल महादाधकं वषान ङे नाव वांछा पुरय याय यात छता वम्तुक फोन वया महादाता खतोसा वांछा पूर्ण्ण याय यलसा जेत सत्य वचन विव जे न फोने थ्वतेता व्राह्मणया वचन ङेनाव राजा अतिन सता याव धाया भो छि व्राह्मन जुछेन फोङागुलि जेन सत्यनं वि य जे मनोरथ पूर्ण्ण जुयमा सत्य २ सत्यनं विय जुलो निःशंकान फोङ थुति सत्य वचन ङेनाव व्राह्मणजुन हर्ष मानन फो ङा आभिषा वियाव त्रैलोक्य मोहन मणि फोङा ॥ थ्व वैलस सभा लोक तमचायाव व्राह्मणयात धित्कार वाक्यन न्वाङाव धाया<noinclude></noinclude> 3hy0gfhn8eaz8a358rcwdohqobekrzy 104 452715 1345533 1342030 2026-07-14T12:21:57Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345533 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>रे रे व्राह्मणा अधर्म छलिया व्राह्मणचा अज्ञानी जुयाव वियमतेव वम्तुक फोङा सकल लोकया हृदय रत्न जुयाव चोङ मणि रा जान तवधङ व्राह्मण धक छंत वियुवल अरे मुझ व्राह्मणन्य हार जुय मन सुवा जुलसा मेवुता धन रत्न आदिपं । सल कि सि सा मेस छे वु वेल त्वातिं फोङ जिमि महाराजा महादाता समस्तं दान वियुव आमगू वम्तुक सत्य वोल वनसां वियके मखु थ्वतेता सभा लोकया वचन ङेनाव व्राह्मण जुलसां तमचायाव सभा लोकया तन्वा ङाच्व राजायाके धाया भो सभा लो क महाराजाया प्रतापन जेके समस्तं देव छकलपनिस्तमालसा विय काल ह्रा मने अनेक रत्न आदिपं सुवर्ण्ण सल<noinclude></noinclude> 4g29uwh1me427nxiaezcxcokr08j1gz 104 452716 1345534 1342031 2026-07-14T12:35:23Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345534 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>किसि छेपू अम समस्तं थ्व मणिन महां कार्य छगुलिसा धलपे वांछा याङा आवजेन छु ल्हाय महाराजा सत्यवादी जुलसा दान वियुव मखु धालसा मेवुता छुं वांछा मयाङा छेकलपनि सकलें क्षासने जोने फको सर किसिं कुवु यकाव सुवर्ण्ण रत्न वियाव हये हे महाराज विलंव याय मते ले दानया अवसरस मनस अंदोलमतेले मेवुया खं ङेने मतेले दा न याय जुलसां महा दुर्लभ अनेक विध्य मार वयिव पुनर्वार संसारस धर्मया मुल सत्य वचन धर्मया प्रभावन छलपोलसेन त्रैलोक्य मोह न मशिलात थथिंग्व धर्म सत्य सचोन थथिंग्व सत्य वचन जेत प्रसन्न जुरो थ्वतेता व्राह्मणया वचन ङेनाव सत्यवादी महादाता म<noinclude></noinclude> e2ap4cbol27qkddvkpseoqcrv8380pe 104 452717 1345535 1342032 2026-07-14T12:40:20Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345535 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>हाराजा अतिरस तायाव मणि आगारस वङाव मणि कायाव हया ॥ थ्वनंलि मंत्रि जनन हा थहा जोलपाव इनालपा ॥ हे महा राज थ्व मणि व्राह्मणयात विय अजोग्य ग्वगुलि मणिया प्रभावन राज्यस महामंगल जुया अष्टमी व्रतया प्रभावन लाक त्रैलो क्यसं महा दुर्लभ थ्व मणि मदत ङास नाना उपद्रव जुयुव प्रजा लोकयां महाकष्ट जुयुव अदिक लोकसके निर्दया जुयाव छम्ह याके दयात यान छु यान थ्व व्राम्हण मखते छलपोल म्हासय यांयत छलव वम्ह थुका महालाज थ्वतेता निमित्तिन वियमतेले छलयात छल याङाव मेवुता दान याय जोग्य सत्य मफुक थुका थ्वते मंत्री वचन ङेना राजान धाया भो मंत्रीजन अमूल्य<noinclude></noinclude> ljughyo4xhj7atbw1bk4ubyo15857dx 104 452718 1345536 1342033 2026-07-14T12:46:26Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345536 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>लत्न दान विय जोग्य किंचित् रत्न छग्व दान याङान सलंश द्वलंद्वल रत्न लाय दु आव थ्व छग्वड दान याङान असऺख्य थथिं ग्व लाय दयुव दान धाय पुसा पेयगुलि हन्वं दान याय धक अंगीकार याङाव मविल ङास महा पापिष्ठ धाय आसा विया निरा शा याङानं महापाप दान भंग याकम्हं पापिष्ट थ्वतेता कारणस हे मंत्रीजन अवश्य दान विय जुल तवधं वस्तु दान वियं दुलभ दाता जुयं दुलभ अर्थिजनं जुयं दुर्लभ दान मयाङान जन्मनिः फल ॥ दानं विभुषणं लोके दानऺं रक्षा करंवरं ॥ दरिद्र नाशनं दानं दानं शान्ति करं शुभं ॥ ङेन हे मन्त्रीजन संसारस अलंकार जुलं दान सकल लोक रक्षायाक दान महा उत्तम दान दरिद्र नाशयाक दान शान्ति<noinclude></noinclude> 1k1r2hf1ny5ko7hf8v7opvdtkz53qfx 104 452719 1345537 1342034 2026-07-14T12:53:11Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345537 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>याक दान ग्वम्हनं स्वर्ग वास इछ्या यात संसार उद्धार याङं मोक्ष इछा यात थ्वम्हन श्रद्धातसे दान याय ॥ थ्वते राजाया आ ज्ञा ङेनाव व्राह्मणन चोयका शंका कायाव भो महाराज पिलंव यायमतेले शंका तोलताव सत्य वचन थे विव राजान धाया भो व्राह्मणजु सत्यनं विय शंका काय मतेले मनोरथ पूर्ण्ण याय थथिंग्व महारत्न दान मयासे मन सुवा पुगय म जुव थ्वते खं ङेनाव इन्द्रया वृहस्पति थिंग्व उपाध्या जुर राजा सके धाया भो राजेद्र दान याय जुलं जोग्य छलपोल म हाज्ञानी पनंतु थनिया दिनस मखतो अष्ठमी महापर्व कालस विव थनिन न्ह सन्हु कुन्हु गुरुया वचनथ्य व्रत याङा<noinclude></noinclude> tf7zul0sehva0cv4vf5dzf9kz1ady07 104 452723 1345538 1342040 2026-07-14T13:12:14Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345538 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>व अपरिमिता पलपाव वियान महा उत्तम धर्म मनोरथ पूर्ण्ण जुयु अष्ठमी कुन्हु अपमिता धारणी पलपाव सुवर्ण्ण किंचितु दान याङानं सप्त रत्न पूर्ण्ण याङा सप्तद्वीप दान याङा फल थथिंग्व महारत्नया संख्या सुनान ग्वम्हन याय थ्व त उपाध्या जुया आज्ञा ङनांव राजाया मनस खव भालपाव व्राह्मणजुयात वोध विया भो व्राह्मण न्हस न्हुतो क्षमा याव जे गुरुया वचन थेसंदेह कायमते निश्चयनं व्रत याङाव विय थ्वते राजाया सभ्य वचन ङेनाव प्रतीत जुयाव जि व खे महाराजा धक धायाव स्थानांतरस वङा एकान्तस मनन चिंतलपा महादिनस महादान याङान राजाया मन सु<noinclude></noinclude> 30w84j6e56r2s35y5pdoz5xbbod6p6g 104 452738 1345586 1342100 2026-07-15T01:53:07Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345586 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>याक स्वयाव राजायात थ्व काव जित मृत्यु जुयमा धक शरा पविव थथेन दान विघ्न जुयाव पातक लाङाव राज्य न भ्रष्ठ जुयाव राजाया मन सुवा पूरय म जुलं थ्वते धर्म मंत्रीया वचन ङेनाव देवराज इन्द्र रस तायाव पुनर्वार म र्त्य मण्डल सक्व हायाव व्राह्मण रुप जुयाव बासस्थानस चोङा ॥ थ्वनंलि अष्ठमी कुन्हु महापोष दिन जुयावचोन थ्व कु न्हु गुरुया आज्ञाथ्य व्रत याय धुन ङासें जथा शक्ति समस्तं दानयाय धुस्यंलि त्रैलोक्ये मोहण मणि लाहातस तयाव जाज्वल्य मानं द्वितिय सुर्य थिंग्व सभालोक प्रकाशमान जुयक मणि धारणा याङाव शद्धा भक्तिन निर्मल आत्मा जुयाव<noinclude></noinclude> cwmjnwhfrulgpc8pu3m68te77stjpfx 104 452739 1345587 1342102 2026-07-15T01:59:04Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345587 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>दान याय सतन मन इछा जुयाव धर्मपाल राजान व्राह्मणयाके धाया भो याचक व्राह्मणजु छलपोलयात मणिदान याय आशिषा वियाव कासे विज्याहुने थ्व मणिया प्रभावन वैशाली नगरीस महामंगल जुया चोङा थथिंग्व दान या प्रभावन त्रैलोक्यसं महामऺगल जुयमा परंतु जि मनोरथ पूर्ण्ण जुयमा सकल लोकसं भय उवद्र आधि व्याधि ना श जुयमा थ्वतेता वाकान प्रतिज्ञा याङाव संकल्प याव व्राह्मणजु धक धायाव चोङा अवसरस व्राह्मण रुप इन्द्रन मन सान धर्म मंत्री सुमलपा सुमलपा मात्रसं धर्म मंत्री जुलसां इमाया रूप धारणा याङाव आकाश मार्गस मण्ड<noinclude></noinclude> gc1n1yegihvaqdyhk75gwuux9zw44qg 104 452741 1345588 1342104 2026-07-15T02:45:02Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345588 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>ल कासे म्हिताव महाबेगन क्वब्बासे वयाव महाराजायात हातस कचिलि घारन हि पिकायाव सभालोकत्वं त्रास चा यकाव मणि हरण याङाव आकाशस थवोसे वङा जुलो लापा चहलन याङाथ्यं आकाशस मण्डल कायाव भ्रमलपं जुया थ्वतेता स्वयाव व्राह्मण जुजु हाहाकार याङाव अचेष्ठा जुया महाराजा जुलसां स्वहस्तस घार लाक हि पिहासे व व स्वयाव क्षण मात्र जुयाव दान विघ्न जुल मणि हरण जुल हातस घार जुल सभास महालजाजु व्राह्मण जुया नि रासा जुल थ्वतेता जुयाव मन सानत मचायाव आकाशस थस्वयाव व्राह्मणसके धाया गथिग्व मूर्ख पंक्षि ख मने<noinclude></noinclude> 982eloq6bzfm71w1rb17rb33s3josba 104 452742 1345589 1342105 2026-07-15T04:52:12Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345589 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>मांसं मसिवला मणिं मसिवला हे इमापिव २ थ्व मणि थ्व व्राह्मणया आशा पूर्ण्ण याय आम मणि भक्ष यायं मजीव छायष्यथ याय तेङा थ्वनंलि राजा तमचायाव स्वयाव व्राह्मण रस याताव छलन तमचायाव इमायात शराप विया अरेरे चाण्डाल पक्षि इ मा महामूख मांस मसिवला मणि मसिवला दान विङा याङा पापन तत्‌कालर्स आकाशन कुतिङाव मृत्यु जुयावन रकस वा स जुयमा थ्वतेता छलन शराप वियाव महाराजायाके थ्व काव धाया खवला महाराजा पापिष्ठ पक्षि मृत्यु जुयमा थ्वते धाया सराजात मचायाव खव खे व्राह्मणजु तथास्तु धक अनुमतसं मत वचन षुस कय जुया राजाया वचन षुस कय जुयामा<noinclude></noinclude> 52ukt0j4qgtno0vxeh1d1enp0tucokq 104 453759 1345590 1344415 2026-07-15T04:59:39Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345590 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>यारे ॥ ध्रु ॥ ❈ ॥ पिने ॥ कि बिय ॥ चिंपौति बोयका लवल्हाना काय ॥ ॥ अर्घयाके ॥ अदुवा, हाकु, ह्याउ जजकंका, चक्षुबंध तय ॥ ❈ ॥ दुत हय ॥ ख क ने ॥ ❈ ॥ थन ॥ प्रबि सतु ॥ गुरु नित्य ॥ ❈ ॥ राग भैरवि ॥ तार झप ॥ प्र दिसतु भगवन महामूक्ष पूरबे, देसयिनुर्त्तर बोधिप्रदं २ ज्ररा मरण, भय बन्धन मोचय, परमा मृत मय परम गुरु ॥ ध्रु ॥ ए हे हि बत्सम दा यानरयोः भुम बोधिचिर्त्त मृत पानरन्ते २ देसयि क्षयह मगोचर गुदे,<noinclude></noinclude> lfmb4hvoj1nt41y0ngodp1tk1rbei81 104 453760 1345591 1344417 2026-07-15T05:01:49Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345591 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>तथकानुतर बोधिप्रदं ॥ ॐ सर्ब्ब तथागत पुजनया मृत घातया मृत पाप तनु ॥ पर्ञ्जुपासदेषि ॥ परिः ब्यास्थित, कमर कूरिस, परिभाम करो ॥ ध्रु ॥ कूसुम उदक मकुटासन कमरा, जिनकूर समया आचार्य्य प्रदं २ मन्त्र अं जन दर्पन भरक्ष, पंदसबर गतिपलि भाम करे ॥ ध्रुन मामि २ श्री चक्रस म्वर, गुरु बाक्य चिर्त्त दृढधः सिया २ सतगुरु चरन कमर प्रशोदे, अनु र्त्तर बोधिपदं मोक्ष प्रदं ॥ ध्रु ॥ ❈ ॥ थनंलि दसाभिष्यक ॥ ❈ ॥ थन ॥ गा<noinclude></noinclude> db91avwsnnmyuh30j5w4f8wv1asznmr 104 453765 1345592 1344423 2026-07-15T05:04:39Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345592 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>छेतय ॥ ❈ ॥ राग सिंगार मारव ॥ सहज सरोरुहहेरूवूराया २ त्रभू वण नाथा, देहि बिरास्या ॥ भुँज यिमः हारस, गुह्याभिष्यके २ कमर कुलि सहसं, जोग संभाबा ॥ ध्रु ॥ ज्ञान स्वरुपिनि, देवी बिश्वरुपिनि २ क्रिदंति रमने, महासुखनाता ॥ ध्रु ॥ उर्द्धाद्वेख दानाकारि, रुधिया प्रबिशे २ प्रान विन्दुरन भेदिया गय हूँ ॥ ध्रु ॥ गुरु प्रशोदे, अनूत्तर किया २ देहि मेता रण, संसार समूद्रा ॥ ध्रु ॥ ❈ ॥ थनंलिव प्रज्ञा बिय ॥ ❈ ॥ थन ॥ पारन<noinclude></noinclude> lmqgakhnuu1u7l9k0d36ljoxabrcffl 104 453767 1345593 1344425 2026-07-15T05:07:40Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345593 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>याय ॥ ❈ ॥ राग कोरयि पञ्चम ॥ तार माथ ॥ कोरयि रे थिय बोरा ॥ मुमृ निरे कंकोरा २ घनक पिथि ॐ बोरा ॥ करुण्य क्रियालिन लारा २ मरय ज कून्दुरु बाजयिया २ दिदि मन्त्रः हिनबायिया ॥ तहिंबरुखा बयि गाध्य २ म यना पिज यि या यि या २ हरिंकालि ओजलसा सिजर, दुंदुरु राजन या यि या ॥ ध्रु ॥ चवु समकस्तु सिल्हा २ कपुर रावन या यि या २ मारयि इन्धन शारिंज रे ॥ ॥ तहिं बरूखाज यि या यि या ॥ ध्रु ॥ प्रेखन क्षत्र करन्ते ॥ शुर्द्धा शुर्द्धन मूमिया<noinclude></noinclude> bshdh6vjlcvra70d6a66ce8a9nwh2r3 104 453769 1345594 1344427 2026-07-15T05:10:33Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345594 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>यिया ॥ निर सुह अंग्र चन्द्राव यि या ॥ तहिजः सुरावनः प्रणमामिया ॥ ध्रु ॥ ॥ ❈ ॥ थन ॥ प्रग्याभिखेक ॥ ❈ ॥ गुह्याभिखेक ॥ गाछेतय ॥ ❈ ॥ राग श्रृंगार ॥ तार माथ ॥ बासाद हिन, एदुयिघरनिं २ माझे बिरा बिंरास यि महा सुखरीना ॥ भुँजहूल जो यि या, सहजस अनेहा २ सयर बिसयरा, समय रसं कसिया ॥ ध्रु ॥ एकेध्यावे यि या, अमिर यि या २ आवरे पानिगाट सिया ॥ ॥ ध्रु ॥ गयने प्रबने, चियमिर यि या २ काय बाक चिर्त्त, रीनक लिया ॥<noinclude></noinclude> rbmzrk5mkxb47yaw0h0jp507q138qly 104 453770 1345595 1344428 2026-07-15T05:13:00Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345595 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>॥ ध्रु ॥ पाबयि रे गुरु, पाय प्रशादे २ भनयि बाक वज्र, शुन्य समाधि ॥ ध्रु ॥ ॥ ❈ ॥ थन ॥ मूद्राल स्वय ॥ मूद्रान्यास याय ॥ ❈ ॥ राग विभास ॥ भारमाथ ॥ धर धर दु धर धार धरे, धारय धारय चक्रिसि रे २ मद मद वज्र धृक स मय, कूँ दुरु जोग विर वरे ॥ कुरू कुरू वज्र धर्म्म समय, त्वं आरोरि कर्ण्ण बरे २ कुँदलि कूण्डलि देह धरे, सूसमाकर सितक मर धरे ॥ वज्र सूर्य्य आज्ञान तमो, बृधं मय समर संदातु महँ २ कंथि कण्ठ कमार धरे, रतनाधिक बर<noinclude></noinclude> 376zmysiuy9znw77npqhk172hx073o7 104 453771 1345596 1344429 2026-07-15T05:16:19Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345596 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>वज्र शिरे ॥ शाश्वत निस्वर भाब परमं, शाश्वत सहज्र स्वभाव परमं २ एहि एहि जिन जिक समरे, काय निबन्धनरु चक्र धरे ॥ हूँ हूँ ह्रीँ ह्रीँ प्रज्ञा धृकस गतो, सेखर मण्डलत प्रवनव सुखे २ हूँ फट्‌ आदीन चरन बरे, प्रनमामि सुरत वज्र शिरे ॥ ध्रु ॥ ❈ ॥ राग अहेडि ॥ तार झप ॥ हाद आभरणे, क्री यारि रे संवर, धरयिक वारि रे भेसा २ भुम्ह वोरन्ते मण्डलयः स्मस्वाने, म कुतकेसि दिगम्वः रा ॥ ले ले मोरुव सम्बररैया, सहज सुन्दरि मोरु कोरा<noinclude></noinclude> e7jhdj3fqe00lo71z05vvymvu2a1nvc 104 453774 1345607 1344432 2026-07-15T06:07:34Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345607 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>२हम बिराहि रे, वज्रबाराहि, फेदा महिरे मोरु कोरा ॥ शारिंरे भोयनः ब रसु हमयेने, कपुर भरयितं बोरा २ गगन निरा वर्ण्ण, वन्दिरे जोरा, मे रु मण्डल भवरीनाः ॥ ध्रु ॥ त्रियंधनु खातंगे, छाद यग्यरो सम्वल, प्रपि सयि सुन्य भव भारा २ हम विराहि रे, वज्रवाराहि, भुम्ह विनु देख हूँ अं न्धारा ॥ ध्रु ॥ गावन्तरिरा वज्रज्व यि या आरिंगण, सत गुरुरचण आ राध्य॥ समया आनन्दे, फरंग्यरो मण्डल, सम्वर वज्रवाराहि ॥ ❈ ॥<noinclude></noinclude> somc1al7hrcpxrkr3ct5pwxjechd1mc 104 453779 1345608 1344440 2026-07-15T06:10:01Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345608 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>१ राग ग्वत्रग्रि ॥ तार क्रति ॥ चक्री चक्री मोदिचे, दाहिना चन्द्रारि २ हिथं कार अमोघसिर्द्धि चर्क्तवर्ण्ण संभाव्य ॥ जैया २ हेरुव वज्रकवारि, खने न्हने छादिग्य रोनीरवर्ण्ण संभाव्यः ॥ ध्रु ॥ हिथ्यंकार अछति हेरुव, सह ज स्वभाव, प्रज्ञोपाय उधारी रे, त्रमरुख त्वांगे ॥ ध्रु ॥ मोरु श्री हे रुव, रुद्र मून्द्र करागे, भनतिग्व स्वामिनि हे रुववर्ण्ण संभाव्य ॥ ध्रु ॥ राग ग्वत्र गि ॥ तार एकतरि ॥ ❈ ॥ चक्रि कूंण्डल कण्ठिरो चक्रमेखल भूखितः ग्रीवे<noinclude></noinclude> l24ayci7xm5g3x6w4uw2n4w9zzzvpfk 104 453783 1345609 1344445 2026-07-15T06:12:34Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345609 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>रुण्ड रनल सिर मारा २ सरो चःक्र चकिरैया भस्म विभूखित, गगणन्तु हुरि वंधुरि वारा ॥ ❈ ॥ अमबु सशि हे रुवहे हे मोरु कोरा, जग्यनाथ सह स उरोरा २ वज्र करोतक हाथ्य धरिःया, कण्ठे थिर हूँ खत्वांग्ये ॥ ध्रु ॥ सं पुत जोगिणि कमर विहाथिंग्यरो, महासुख मेरिपरसादे ॥ ध्रु ॥ वज्रवा राहि आलिं गण सम्वर, नांचयि वन्ह विहभंग्व ॥ ध्र ॥ बाछरि कोरयि किदंन्ति हे रुव, अर्द्धभुव फरन प्ररशोदेः ॥ ध्रु ॥ सहज सुमैत्री रैया,<noinclude></noinclude> 653p3p19va5af93kkutjpqz4a4l5uvf 104 453798 1345617 1344469 2026-07-15T07:29:48Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345617 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>गोवन्ति कर्ण्णपा हे वरुव चरन प्ररशोदे ॥ ध्रु ॥ प्रज्ञा आरिंग्णण हे रुव नीरा वर्ण्ण, विरासयि सुन्य करुना ॥ ध्रु ॥ ❈ ॥ थन ॥ मूद्राको कायाव, लस्वय ॥ ❈ ॥ थन ॥ भिक्षुचर्य्य, सिल्हाहुस पिण्डपात्र, कछागा ॥ ❈ ॥ ॥ राग देशाख, रामकलि ॥ भारब्टप ॥ ❈ ॥ सुप्रति मण्डित, मण्डस चक्रा २ उछित छत्र प्रताक वितान ॥ सुप्रतिनादित भुर्य्या मन्यकं २ तदनुच गीत एरेन मनोग्य ॥ ध्रु ॥ पंञ्चबुद्धामक सर्व्वजज्ञायं २ पश्यं कुनात कुचिर्त्तक<noinclude></noinclude> dsx5ymo8fegkodgzlhfgwt8qkdqizvn 104 453800 1345618 1344472 2026-07-15T07:51:04Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345618 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>दिवां ॥ ध्रु ॥ जातहिए कुमहा सुहनामा २ नृत्यन्ति गीत बरेन मनोज्ञे ॥ ॥ ध्रु ॥ श्लाबकया नमसिखित भिक्षु २ मर्थ चरि चर भद्र चरा यं ॥ ध्रु ॥ बुर्द्ध चरी चर बुर्द्ध शुन्यकं ॥ एकु निदान भबिक्ष स्वयंभु ॥ ध्रु ॥ वध्यन्ति जेन जरापरि मूच्यन्ति, तेन बुर्द्ध २ वोधि विभाव नया विपरित, इद सक र प्रसोदं ॥ ध्रु ॥ ❈ ॥ थुति थरुय विधि जुर ॥ ❈ ॥ थन ॥ मुरचाः या ॥ सिंन्धुराचा कंथलिप्पते ॥ ❈ ॥ गीत, सध्य मेरु ॥ आदि शुन्य ॥ अनुर्त्तर ॥<noinclude></noinclude> rvl5zw4m557npjsr4x3pgsjyteqzmi5 104 453803 1345619 1344475 2026-07-15T07:54:44Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345619 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>म्रकिरन दशा सूर्य्य, हासवंति ॥ ध्रु ॥ वहूविह रुपविसहम्र अनुरायन, सत्यवंति ॥ ध्रु ॥ ❈ ॥ थन ॥ देव लिहां विज्याके ॥ ❈ ॥ चिंयति, किंस्वां वो यके ॥ अदेवा, चक्षु वन्धन तय ॥ उपाध्यान किंनं, ज्वना दुत हय ॥ त्रिदसरो उपाध्या नित्य ॥ ❈ ॥ राग सुपति स्थित नात ॥ एकतार ॥ त्रिदर सरोरुह दिन कर मण्डर राजितजि भूवन जननि २ चकतकने उपति नयने, मा र चतुर गनछेन्द्रः निदेवी करति कपाल धरा ॥ भुखित नरसिर मार<noinclude></noinclude> m6qfp56swzlx0b9kiahkh7ogfl9t4kh 104 454247 1345575 1345406 2026-07-14T17:18:47Z Wydarty 213377 1345575 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude><section begin="cz1" />{{f|align=center|CZĘŚĆ PIERWSZA.|w=140%|po=10px}} {{f|align=center|{{---|60}}}} {{f|align=center|'''{{Rozstrzelony|Testament hrabiego Rudolf}}a.'''|w=120%|przed=10px|po=10px}} {{f|align=center|{{---|40}}}}<section end="cz1" /> <section begin="X"/><section end="X"/>{{f|align=center|'''I.'''|w=120%|przed=10px|po=12px}} {{tab}}Pewnego dnia pogodnego, po południu, w kwietniu roku 1887, mężczyzna, liczący najwyżej lat trzydzieści, wysmukły, o twarzy dymnej, z zakręconemi do góry wąsikami, zatrzymał się przed bramą parku, otaczającego pałac Villegente.<br> {{tab}}Był to doktór Rene Duclos.<br> {{tab}}Przed nim ciągnęła się długa aleja, wysadzona podwójnym szeregiem kasztanów stuletnich, u końca której widać było, jak gdyby zawieszony w powietrzu, zbudowany na wysokim pagórku Villejuif, wielki, imponujący pałac, z dwiema po bokach wieżyczkami gotyckiemi.<br> {{tab}}Duclos szedł krokiem szybkim.<br> {{tab}}Gdy wkroczył już w aleję, podstąpił ku niemu starzec, ubrany po włościańsku.<br> {{tab}}— Dzień dobry panu doktorowi — rzekł, trzymając czapkę w ręku.<br><noinclude></noinclude> ccsl6zwnk3kefylna0lie75qe5s27it 0 454261 1345572 1345371 2026-07-14T16:56:57Z Wydarty 213377 1345572 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre |następny = Dramat w Bicêtre/Część druga/całość |inne= {{całość|Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/całość|epub=i|Część pierwsza|Cała}} {{całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=7 to=7 fromsection="cz1" tosection="cz1" /> <br> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=7 to=171 fromsection="X" /> {{Przypisy}} </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D101]] [[Category:Polski]] p87s73zugf5okpizckx46t9pn6pj0ou 1345574 1345572 2026-07-14T16:58:14Z Wydarty 213377 Undid revision [[Special:Diff/1345572|1345572]] by [[Special:Contributions/Wydarty|Wydarty]] ([[User talk:Wydarty|talk]]) 1345574 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza |następny = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/II |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=7 to=10 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D101]] [[Category:Polski]] gp14wknmw4ove1v1eg9wvfzrhv9hyuc 104 454337 1345577 1345480 2026-07-14T17:36:21Z Cwrwgl 937938 1345577 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cwrwgl" /></noinclude>{{c|{{xxx-larger|DAKOTA TAWAXITKU KIN.}}}} {{c|{{xxx-larger|St. Paul Minn., Nov. 1850.}}}} The Dakota article will stand first in order, and the English which immediately follows, when a translation, may be known by the letter which stands at the head. {{c|[a] '''DAKOTA TAWAXITKU KIN.'''}} {{c|'''St. Paul, Minnesota.'''}} Marpiya maka ko icaryapi kin wanna ehantanhan waniyetu kektopawinge xakpe ikiyedan. Maka kin de icaryapi kin hetanhan waniyetu kehtopaminge topa kacen, hehan Jesus wicaxta ici''c''age ''c''a makata hi. He Wanikiya eciyapi. Waniyetu yawapi kin he Jesus hi qon hetanhan yawapi qa maka toka icage cin hetanhan yawapi xni, Jesus hi kin he wanna ehantanhan waniyetu kektopawinge wanjidan sanpa opawinge xahdogan sam wikcemna zaptan [1850] Maka tokar icage cehan hanyetu, anpetu, mdoketu, waniyetu ko hena hecen hehan kagapi. Wakantanka heya keyapi “Marpiya okotonyan kin ekta taku iyoyanpa yuke kte; on anpetu, hanyetu kici yukinakunyan un kte, ''c''a he on makoncaga. Iho hena hecetu. Hehan anpetu-wakan kin ix he decetu. Wakantanka cin unkanx, maka kin inhuhana rin incarye okihi kta; tuka hecen econ xni; ito anpetu xakpe hehanyan econ. Iye hecen waxte kta sdeca, on etanhan anpetu xakpe hehanyan marpiya maka ko icarya. Decen on hecon kacen epca. Iye oran kin eciyatanhan anpetu xakpe kin en unmnihecapi kte cin he on onspeunkiyapi qa iapi ecedan on opspeunkiyapi xni. Ive oran kin eciyatanhan wicomniheca onspeunkiyapi ehantanhan ecen econkupi xni kinhan he xice kte. Iye token econ kin he iwanyag unxipi. Hecen anpetu xakpe hehanyan Wakantanka taku icarya yanke ''c''a taku henakiya owasin ecen ehnake ''c''ehan, ixakowin anpetu hanrana ca, wi kin hehan hinyanrin axkatudan tuka okitaninyan hiyu qehan taku owasin okirpa yanka wanyaka nace. Tuwe taku kin hena owasin icarye cin iye kax hehan okirpe ''c''a oran kin awakicin yanke ''c''a on iyuxkin Unkan heya Anpetu okirpapi kin he de e kta ce, eye ''c''a hduwakan qa hduwaxte. Iye rinca he en okirpe cin on hecon. Taku owasin hecen okirpapi nace hehan! Hecen tokar taku icaryapi kin en anpetu xakpe rtanipi qa ixakowin kin en okirpapi kte cin he hehan kagapi. Iye Wakantanka hecen wakicunzo. Iho hena hecetu. Adam taanpetu tokaheya kin he anpetu-wakan kin ee nace. He wicaxta kin etanhan oyate owasin icagapi, he on iye hehan token econ qon owasin ecen econpi kta naceca. Iho hena on etanhan unkujapi kte xni: anpetu xakpe wicoran mnihenya econkupi qa ixakowin kin he wakandayan unkiksuyapi, qa wicoran econkupi kin owasin ito unkihnakapi kte. Anpetu-wakan ahanhanyan unyakonpi kinhan Wakantanka ixtenunyanpi kte. Iye ecin he kage ''c''a ahope unxipi. Ito hekta ekta anpetu-wakan kiksuye xni unkupi kin he iyecen tokata econkupi kte xni: detanhan piyar ahounpapi kinhan okini Wakantanka waxte dake kte. [a] THE DAKOTA FKIEXD. St. tivity of Jesus Christ was a period of about four thousand years ; and since the birth of Jesus, eighteen hundred and fifty years have glided away. We date from the birth of Christ, and not from the creation of the world. The division of time into months and years is natural, as well its division into days and nights. And God said “Let there be light in the firmament of heaven to divide the day from the night; and let them be for signs, and for seasons, and for days and years.” ! But how came time to be divided into weeks ! Here it is. God could have brought into existence ten thousand worlds in an instant, with infinite ease; but instead of doing so, we are in¬ formed that in six days, the Lord made the heavens and the earth, &c. An adequate reason was present to the divine mind why 1 he should extend the work of creation through six days, and only six days. Was not that ; reason this, that God in his wisdom and con¬ descension designed to teach men by his oxen example, as well as by precept that time should be divided into short and convenient periods of six days for secular employment. How ought we to be influenced by the ex¬ ample of such a Being ? God has enjoined ! upon us diligence in business by the author- \ ity of his oxen example. After six days’ agency, by which the \ heavens and earth, with all their varied con- ‘ tents were brought forth as the youthful king of day, arose to cast his mellow light over the vastly extended and glorious productions of the Almighty — he was greeted with a scene of universal beauty, sweetened by repose. The Seventh day had dawned and the mys¬ terious, the adorable Creator rested from all the works which his hand had made. And, moreover, God blessed the Seventh ! day and sanctified it because that in it he had rested from all his works which God had created and made. Nature rested. Thus, time at its very birth was divided into weeks — six days for labor and the seventh for rest. Adam, the father and representative of the race, in the blissful garden, spent the first day of his existence in acts of humble ado¬ ration of that wondrous Being, from whose hand he came forth to gaze with admiring love and gratitude on the surrounding works of the Deity, over which himself was consti¬ tuted head. What a Sabbath was that ! — what a noble, what an elevating employment for Adam ! Example worthy of imitation. Did God sanctify the Sabbath and rest from all his works ? did Adam in holy raptures “Keep the Sabbath day holy !” and shall we, can we continue our secular employ¬ ments through its sacred hours, thus tramp¬ ling it under our feet and contemning its blessed Author ? No — we will break ofFfrom our sins by repentance, and “ Renieniber the Sabbath day to keep it holy.” \ \Ql" V A1 It is now near six thousand years since the Creation. From the Creation to the na¬ [d] 0^7= Raratonwannonpa Waxicun ktepi qa on pawicavuksapi kta keyapi qon, econpi xni. Ito kihnakapi kta Wicaxtayat ipi kin eya keyapi. [d] The execution of the Chippewas who were sentenced to be hung at Willow river, Wisconsin, on the 25th October last, has been postponed by the Governor of that State. Oir Ninety-two Winnebago Indians came up on the Nominee, on Thursday the 14th inst., on their way to the upper country. [h; Makoce Icagfopi. Waxicun decen makoce icagopi. Mdotc itato wakpa wan Hoka wakpa eciyapi kin he kitana itatowapatanhan. Kara wakpa hetan¬ han icago ayapi, qa hetanhan wiyorpeyata ito'neya eciyotan ayapi qa Wakpa-ipak.xan oiyorpeyapi ; hehan hetaphan okarkiya wak¬ pa kin he ohna ayapi qa ecen Minixoxe ekta iyorpeyapi : hehan ake hetanhan Minixoxe ohnayanr tatobekiya ayapi, qa tuktc wakpa wan Maka-ska wakpa eciyapi hecinhan hchanyanaipi; hehan akex hetanhan waziyatakiya ayapi, qa Sagdaxin tamakocepi kin hehan iyahdeyapi ; hehan akex hetanhan wiyohiyanpata eciyotan aupi qa mdeyata mde wan tanka, Mdeiyotan eciyapi kin hen hiyorpayapi ; hehan hetanhan okarkiya ahiyupi qa Hoganwanke kin he hiyorpayapi qa ohna ahiyupi mdotekin hehanyan ; hehan akex hetanhan okarkiya Rara wakpa ohna ayapi qa totanhan tokar ayapi qon hen ake kiyorpayapi. Iho hinskoya makoce icaqop:qa Minisota, Makoce eyacaje yatapi. M u» wapi kin en “?»linisota” wandakapi kinhan he kapi kte ; qa Waxicun kin “Minisota” eya yakonpi nayaronpi kin tinskoy.iv makoce omdakecin ho kapi kte do. Icagopi kin, tona Waxicun icokam unpi kin hena Minisota wicaxta ewicakiyapi. — * Makoce hinskoya wokunze tokeca yuhapi,. qa Imnijaskadan en Wicaxtayatapi yanke cin he Wicaxtayatapi yuhapi. Ikcewicaxta tona icagopi kin he icokam unpi kin ix nakun he Wicaxtayatapi yuhapi. Ihukuya unpi qeya nakun otoiyohe oyate ecekcen wicayuhapi. Imnijaskadan en yanke cin he Alexander Ramsey eciyapi. Iho hena akta yawapo. ft>] ItsiiiKtarr line cf Minnesota Territor y . “Beginning in the Mississippi river, at the point where the line of forty-three degrees and thirty minutes of north latitude crosses the same, thence running due west on said line, which is the northern boundary of the State of Iowa, to the north west corner of said State of Iow a, thence southerly along the western boundary of said State to the point w'here said boundary strikes the Missouri river, thence up the middle of the main chan¬ nel of the Missouri river to the mouth of the White-earth river, thence up the middle of the main channel of the White-earth river to the boundary line between the possessions of the United States and Great Britain ; thence ast and south-east along the boundary line between the possessions of the l nited States and Great Britain to Lake Superior ; thence in a straight line to the northermost point of the State of Wisconsin in Lake Superior, thence along the western boundary line of said State of Wisconsin to the Mississippi river ; thence down the main channel of said river to the place of beginning.” This is Minnesota 'Territory. All those white men who reside within these limits are called Minnesotians. Alexander Ramsey is Governor of this Territory and Superintendent of all the tribes of Indians within its limits. Under him are Agents and Sub-Agents of the United States with each of the tribes of the Indians of Min¬ nesota. Minnesota is governed by its own laws. Q^r* His Excellency, Gov. Ramsey and Hon. Richard W. Thompson, have been ap¬ pointed Commissioners to treat with the Sioux for the lands w est of the Mississippi.<noinclude></noinclude> ftmvsfhsp1x1ox94l7vajww9e13h92o 104 454376 1345539 2026-07-14T13:49:07Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345539 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>dowiedziawszy się, że deklaracya rejenta może być przyjętą, pobudzony zazdrością, zjawi się natychmiast i oświadczy się o jej rękę. Gdyby zaś Rudolf nie pokazał się, w takim razie niema co na niego rachować. W braku hrabiego zadowoli się rejentem.<br> {{tab}}Ale należało skłonić burmistrza do pomówienia z Rudolfem. Odpowiedź jej poruszyła urzędnika, odrzekł też jej natychmiast:<br> {{tab}}— Jeżeli pani gotowa jest wyjść za p. Croizier, to czy mogę bez obawy popełnienia niedyskrecyi, zawiadomić o tem moich przyjaciół, a zwłaszcza tego, którego onegdaj przedstawiłem pani?<br> {{tab}}— Hrabiego de Villegente? — niedbale zapytała Luiza powstając i poprawiając fałdy sukni.<br> {{tab}}— Tak, hrabiego de Villegente.<br> {{tab}}— Może pan — odrzekł p. Rivarolles. — Ponieważ córka moja się zgadza, więc chciałbym przyśpieszyć ten związek.<br> {{tab}}Burmistrz tego samego wieczora jeszcze udał się do pałacu i wywiązał się z powierzonego mu zlecenia.<br> {{tab}}Rudolf przebywał jeszcze pod urokiem Luizy. Usłyszawszy przyniesioną mu wiadomość, rzucił się i oświadczył, że małżeństwo to jest śmiesznem, niedorzecznem i niemożliwem.<br> {{tab}}— Cóż pan w niem widzi niemożliwego?<br> {{tab}}— Powtarzam panu, że panna Luiza Rivarolles nie powinna wychodzić za rejenta.<br> {{tab}}— Przyznasz pan jednak, iż ma prawo wyjść za mąż.<br> {{tab}}— Ja też nie mówię, że nie ma.<br> {{tab}}— I za człowieka, którego wybierze sama i pokocha go.<br><noinclude></noinclude> 11qeayvq21qicrx013lkkrji9qfypie 104 454377 1345540 2026-07-14T13:52:42Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345540 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Wiec pan sądzisz, że ona kocha p. Croizier? Czy powiedziała to panu?<br> {{tab}}— Nie mówiła, ale można przypuścić, skoro gotowa wyjść za niego.<br> {{tab}}— Nie, to być nie może, nie dojdzie do tego<br> {{tab}}— Któż może przeszkodzić?<br> {{tab}}— Ja.<br> {{tab}}— Jakiem prawem?<br> {{tab}}— Jakiem? dla tego, że kocham Luizę i nie ustąpię jej nikomu, że ożenię się z nią i uczynię ją kobietą szczęśliwą.<br> {{tab}}— Bardzo to pięknie, tylko pozwól hrabio powiedzieć sobie, że nie jestem ojcem Luizy i że nie mnie powinieneś się o nią oświadczyć.<br> {{tab}}— To też jutro złoże wizytę panu Riyarolles i poproszę go o rękę córki.<br> {{tab}}— Czy pan jest pewny, że panna Luiza nie odmówi?<br> {{tab}}— Może odmówić? Pan mnie przestraszasz!<br> {{tab}}— Na szczęście, posiada pan wszelkie środki, zdolne zwalczyć największe nawet przeszkody. Mówiąc między nami, ma pan wielkie szanse.<br> {{tab}}— Z czego pan wnosisz?<br> {{tab}}— To moje przekonanie.<br> {{tab}}Hr. Rudolf nie miał teraz chwili spokoju. Nie mógł spać w nocy i śnił o swym rywalu rejencie, prowadzącym do ołtarza piękną narzeczonę. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''XVIII.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Następnego dnia, o g. 3-ej po południu, hrabia był już w salonie p. Rivarolles.<br><noinclude></noinclude> ssx789qzqqhn0a7ngz0hoe43hxof73y 0 454378 1345541 2026-07-14T14:23:07Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345541 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XVI |następny = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XVIII |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=88 to=92 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D117]] [[Category:Polski]] h55yeeuvazn8zbkzwxnfzoaoc81wzhh 104 454379 1345542 2026-07-14T14:26:37Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345542 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Wzruszenie i zadowolenie odejmowało oddech Luizie. Nakoniec! szalone jej marzenia zostały urzeczywistnione.<br> {{tab}}Hrabia zwrócił się do p. Rivarolles i po kilka komplimentach wstępnych w stylu wyższym, zakończył swe przemówienie formułą sakramentalną:<br> {{tab}}— Mam zaszczyt prosić pana o rękę panny Luizy.<br> {{tab}}Poczciwy przemysłowiec osłupiał. Wielki pan, milioner, chciał zostać jego zięciem! Jego córka zostanie hrabiną, będzie posiadała pałace i karety! Było z czego stracić głowę.<br> {{tab}}Pomimo zdziwienia zdołał jednak odpowiedzieć trafnie:<br> {{tab}}— Żądanie pana hrabiego przynosi mi zaszczyt i jeżeli tylko córka moja się zgadza, to ja nie mam nic przeciwko temu. Chodzi tu tylko o jej szczęście. Przedewszystkiem ją należy zapytać. Mów moje dziecko. Czy słyszałaś żądanie pana hrabiego?<br> {{tab}}— Słyszałam, ojcze.<br> {{tab}}— Więc odpowiedz. Jeżeli potrzebujesz do namysłu kilku godzin, lub dni, hrabia zapewne nie zniechęci się tą zwłoką.<br> {{tab}}— Nie, ojcze, nie potrzebuję — odrzekła i powoli zwróciwszy się do gościa, dodała: — Oto moja ręka, panie hrabio.<br> {{tab}}Rudolf pochwycił ją i złożył na niej pocałunek przeciągły.<br> {{tab}}Luiza nie chciała odkładać odpowiedzi na później. Nie na to z taką zręcznością manewrowała przez trzy dni, by odwlekać poddanie się hrabiego. Oddawał się na jej łaskę i niełaskę, duszą i ciałem. Należało objąć w posiadanie swego niewolnika i wyzyskać zwycięstwo.<br><noinclude></noinclude> 4kk2me43qmxkdql7yohn3d0eotvy91y 104 454380 1345543 2026-07-14T14:27:52Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345543 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}W miesiąc po pierwszem spotkaniu się, po załatwieniu z możliwym pośpiechem wszystkich formalności, odbył się ślub z wielkim przepychem.<br> {{tab}}Ambicya Luizy została zaspokojona, została hrabiną de Villegente.<br> {{tab}}Imponujący, wyniosły jej charakter objawił się teraz w całej pełni.<br> {{tab}}Panowała nad mężem, a on, zaślepiony miłością, okazywał posłuszeństwo we wszystkiem.<br> {{tab}}Harmonia, w której ona była zawsze wymagającą, a on ustępującym, trwała pół roku. Po upływie tego czasu Rudolf spostrzegł, że zaślubił tylko piękny posąg marmurowy, że żona jego narzucała wszystkim swą wolę, że nigdy nie pytała go o radę i w niczem nie dopuszczała jego inicyatywy.<br> {{tab}}Po takiem odkryciu nastąpiły nieporozumienia. Hrabiemu ciążyło to jarzmo małżeńskie i po pierwszej sprzeczce poważniejszej uciekł do Paryża, gdzie odszukawszy dawnych przyjaciół i przyjaciółki, rozpoczął życie kawalerskie.<br> {{tab}}Gdy powrócił po tygodniu, Luiza wyprawiła mu scenę. Zamiast uznać błędy własne, lub chociaż odegrać komedyę pobłażliwości i smutku, wybuchła gniewem i złością.<br> {{tab}}Jej miłość własna była upokorzona opuszczeniem, a wrodzona pycha nie umiała przebaczać.<br> {{tab}}— Jesteś nikczemnym — zawołała — tęsknisz do rozpusty i jestto twoja choroba nieuleczalna. Nurzałeś się w błocie i powracasz wyczerpany i zwalany. Postępek twój jest wstrętnym! Nie wiem, co mnie powstrzymuje od opuszczenia tego pałacu na zawsze.<br> {{tab}}— Ja cię nie zatrzymuję — odrzekł hrabia, usiłując zachować zimną krew.<br> {{tab}}— Wiem, że wyjazd mój sprawiłby ci zado-<noinclude></noinclude> 4oouiobpv58s8r8url1jy6t9flrrfde 104 454381 1345544 2026-07-14T14:29:02Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345544 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>wolenie. Może nie prawda? Obecność moja krępuje cię, ale właśnie dla tego pozostanę.<br> {{tab}}— Jeżeli nie zmienisz tonu, zostawię ci wolne pole...<br> {{tab}}— Nie zmienię tonu, jeżeli nie zmienisz postępowania. Ale tyś tak przywykł do brudu, że między nami nie może być już zgody. Znieważyłeś swą żonę.<br> {{tab}}— Nie rozpoczynaj, moja droga. To szkodzi twemu zdrowiu.<br> {{tab}}— Jesteś bez serca i sumienia. Odchodzę.<br> {{tab}}— Żegnam...<br> {{tab}}Spór ten był początkiem długiego szeregu kłótni, które ostatecznie zniechęciły Rudolfa do żony. Jej mściwość i wyniosłość wyrodziły w nim wkrótce wstręt do niej, odpłacany z jej strony serdeczną nienawiścią. Tylko w miłości macierzyńskiej doznawała rozrywki w nudach i niejakiej pociechy w smutnem opuszczeniu.<br> {{tab}}Ubóstwiała swego syna, oddała mu całe seret swoje, dusze całą.<br> {{tab}}Tak upływały lata, hrabia bujał po bulwarach lub w miastach kąpielowych, afiszował się z dziewczętami, nie raz umyślnie, by wiadomość o tem doszła do żony, trwoniąc resztki majątku dziedzicznego, gdy tymczasem hrabina przebywała w Villejuif z ojcem i dzieckiem.<br> {{tab}}W tym czasie siostra jej, Henryka, wyszła za mąż z miłości, za przemysłowca miejscowego, pana Midoux, ku wielkiemu niezadowoleniu Luizy, pragnącej i dla niej korony hrabiowskiej.<br> {{tab}}Najmniejsza chmurka nie zaćmiła przez wiele lat pożycia Henryki i Honoryusza. Oczekiwali tylko uzupełnienia swego szczęścia — dzieciątka, któreby mogli zasypywać pieszczotami.<br><noinclude></noinclude> ny37wsif7rdyvdl7cotoixd94skcfuy 104 454382 1345545 2026-07-14T14:30:20Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345545 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}I szczęścia tego doznali z przybyciem na świat Różyczki.<br> {{tab}}W tym samym mniej więcej czasie Luiza na domiar nieszczęścia, zauważyła w Fabianie, liczącym wtedy lat ośmnaście, pierwsze objawy strasznej choroby — epilepsyi.<br> {{tab}}Obaj synowie hr. Rudolfa odziedziczyli zepsutą krew ojcowską. Paweł Ranoir, syn poboczny, był chorym moralnie, zepsutym, gwałtownym, Fabian, syn prawy, miał nerwy rozstrojone, był delikatnym i chorowitym.<br> {{tab}}Tak się podzielili dziedzictwem po ojcu. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''XIX.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Paweł Ranoir lata dziecinne przepędził w przytułku Bicêtre, gdzie charakter jego nieco złagodniał i złe instynkta cokolwiek zostały powściągnięte.<br> {{tab}}Miał w Villejuif krewnych, którzy odwiedzali go niekiedy i w niedziele pozwali odwiedzać siebie.<br> {{tab}}Hr. de Villegente płacił za jego utrzymanie i żądał niekiedy o nim wiadomości. Ale ponieważ świadectwa lekarza stwierdzały zawsze krnąbrność, skłonność do kradzieży i brak jakiegokolwiek poczucia moralnego, hrabia więc nie chciał interesować się nim bliżej.<br> {{tab}}Gdy Paweł ukończył dwadzieścia jeden lat życia i zdawało się, że poprawił się nieco, ojciec odebrał go z Bicêtre i oddał do wojska. Zaliczono go do garnizonu w Nevers. Lekarz ułatwił mu tę zmianę losu, sądził bowiem, że stan żołnierski może wywrzeć na nim wpływ korzystny.<br><noinclude></noinclude> sp1xgtk9dhs8nb8mqgcmexqlqhv5rnz 0 454383 1345546 2026-07-14T14:30:53Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345546 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XVII |następny = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XIX |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=92 to=96 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D118]] [[Category:Polski]] 0vdphqa5ktw8rn51uxpn00bqfa0t1c9 104 454384 1345547 2026-07-14T15:01:32Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345547 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Ale bywają przeznaczenia fatalne. Zdarzają się istoty, którym nic się nie udaje, które od kołyski zdają się nosić na czole piętno zepsucia.<br> {{tab}}W pułku poznał się Paweł z pewnym paryżaninem, wziętym do wojska jednocześnie z nim, próżniakiem i człowiekiem bez żadnych skrupułów, niejakim Hipolitem Merlu.<br> {{tab}}Prędko przypadli sobie do gustu i zaprzyjaźnili się. Po kilku tygodniach przepuścili wszystkie przyniesione z sobą pieniądze i dali się poznać, jako godni siebie hultaje.<br> {{tab}}Ale opinia nie obchodziła ich, ciążył im niedostatek.<br> {{tab}}Pozostawać bez grosza, nie pić i nie uganiać się za dziewczętami, było dla nich rzeczą niemożliwą.<br> {{tab}}Hrabia na gorące listy Pawła, zasilał go pieniędzmi czas jakiś, ale nie zbyt hojnie, gdy tymczasem synek miał naturę ojcowską, potrzebował wiele.<br> {{tab}}— A gdyby tak co buchnąć — odezwał się pewnego razu Paweł do swego przyjaciela, czyniąc przytem znaczący ruch palcami.<br> {{tab}}— Myślałem już o tem — odrzekł Hipolit — strach tylko, ażeby nie złapali. A sposobność jest dobra. Czy bierzesz to na siebie?<br> {{tab}}— Jeżeli łatwo, to czemu nie. Ale dla czego ty sam nie chcesz?<br> {{tab}}— Nie mogę, gdyż odrazu domyśliliby się, że to ja. Rozumie się, zaprzeczyłbym i oburzyłbym się, ale zawsze nieprzyjemna to rzecz być podejrzewanym, gdyż wtedy najmniejsza poszlaka może zgubić. Tymczasem na współkę, mój Pawełku, mniejsze będzie niebezpieczeństwo.<br> {{tab}}— A cóż to takiego?<br><noinclude></noinclude> akkqoefj4f28amien479g6xgrh0wgrr 104 454385 1345548 2026-07-14T15:02:30Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345548 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— W pokoju moim jest zegarek złoty. Właściciel jego, wychodząc po południu na musztrę, pozostawia go w torbie. Łatwo możesz znaleźć sposobność przeciąć torbę i wyciągnąć go ztamtąd.<br> {{tab}}— Mów dalej — rzekł Paweł zainteresowany.<br> {{tab}}Wada, nabyta w dzieciństwie, przytłumiona na czas jakiś, odzywała się znowu pod wpływem rad przyjaciela.<br> {{tab}}— Gdy uwolnimy sikorę z klatki — mówił cynicznie żargonem złodziejskim Hipolit — rzecz prosta, rozpoczną śledztwo, będą podejrzewali wszystkich, a przedewszystkiem mnie. Otóż będę mógł dowieść, że nie było mnie wtedy w pokoju, gdyż odbywałem musztrę wraz z właścicielem zagarka i rozumie się, wrócę ostatni. Ciebie zaś, jeżeli będziesz ostrożnym, nikt nie zobaczy.<br> {{tab}}— Nie lękaj się, urządzę się zręcznie. Ale później potrzeba będzie spieniężyć. Czy pomyślałeś o tem?<br> {{tab}}— Myślałem Pawełku. Wręczysz mi go, a ja sprzedam pewnemu tandeciarzowi, mającemu sklep na przedmieściu. Zegarek śliczny, dostaniemy za i niego najmniej pięćdziesiąt franków.<br> {{tab}}— Co za uczta będzie, brachu! — zawołał Paweł uradowany. — Wskaż mi tylko, gdzie klatka, a jutro sikora będzie na swobodzie.<br> {{tab}}— Brawo! śmiejesz się, więc jesteś odważnym. Lubię takich.<br> {{tab}}Następnego dnia Ranoir wywiązał się z zadania swego z wzorową zręcznością. Przeciął; torbę, wyjął zegarek i dokonał całej operacyi tak szybko, iż najlepszy prestidigitator mógłby mu jej pozazdrościć. Nie widział go nikt.<br> {{tab}}Gdy poszkodowany żołnierz po powrocie z mu-<noinclude></noinclude> dl98ltf7a8sj2n4y3oddwwh38w51df1 104 454386 1345549 2026-07-14T15:03:33Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345549 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>try spostrzegł brak zegarka, zaczął krzyczeć, jak waryatt<br> {{tab}}— Okradli mnie! Skradli mi zegarek!<br> {{tab}}Zbiegli się żołnierze, oglądali przeciętą torbę i litowali się nad nim. Hipolit Merlu wraz z innymi ubolewał nad jego nieszczęściem.<br> {{tab}}Przykry ten wypadek poruszył całe koszary.<br> {{tab}}Zawiadomiony o nim pułkownik rozkazał całemu oddziałowi bez broni i bagażów uszykować się w szereg na podwórzu koszar i dokonać najściślejszej rewizyi.<br> {{tab}}Indywidua żle notowane, jak Paweł i Hipolit, zrewidowane były ze szczegółową starannością.<br> {{tab}}Zegarka nie znaleziono.<br> {{tab}}Zatrzymano żołnierzy na dziedzińcu i przetrząśnięto wszystkie kąty i rzeczy w pokojach, lecz również bezskutecznie.<br> {{tab}}Następnego dnia po śniadaniu, Paweł, przechadzając się za koszarami z Hipolitem, ostrożnie wetknął mu zegarek w rękę.<br> {{tab}}— Masz go — rzekł po cichu.<br> {{tab}}— Dzielny jesteś, Pawełku. Przyznam ci się, że podczas wczorajszej rewizyi dyabelnie lękałem się o ciebie.<br> {{tab}}— A ja byłem zupełnie spokojnym.<br> {{tab}}— Gdzieżeś go zakopał?<br> {{tab}}— Domyśl się.<br> {{tab}}— Jak mam się domyśleć? Ciągle o tem myślałem wczoraj i nie mogłem odgadnąć.<br> {{tab}}— Czy przypominasz sobie wczorajszą wściekłość sierżanta, gdy dowiedział się o kradzieży, jego rewizyę drobiazgową i zawód, jakiego w końcu doznał?<br> {{tab}}— Ba! byłby rozdarł tego, u któregoby znalazł.<br> {{tab}}— Otóż on go miał u siebie.<br><noinclude></noinclude> fpdzrgd4o8s3akemsxzedvmbskvaoat 104 454387 1345550 2026-07-14T15:04:27Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345550 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— A to jakim sposobem? Przy sobie?<br> {{tab}}— Nie przy sobie, ale w kancelaryi, w tece t aktami staremi, założonej u góry szafy.<br> {{tab}}— Ha! ha! ha! Doskonałe!<br> {{tab}}— Kancelarya ta zawsze otwarta i często nikogo w niej niema. Można wejść nie będąc widzianym.<br> {{tab}}— No, chciatbym go widzieć, gdyby tak znaleziono u niego. Pyszna byłaby rzecz!<br> {{tab}}— Tembardziej, że nie mógłby się uniewinnić, byłby skazany za kradzież, zdegradowany i osadzony w ciupie.<br> {{tab}}— Tak mówisz tylko, bo nie pozwoliłbyś, by potępiono niewinnego. Przyznałbyś się wtedy...<br> {{tab}}— Jaki ty głupi, Hipolicie! Jeszcze by też! Ale teraz trzeba się pozbyć zegarka, niebezpiecznie trzymać go przy sobie.<br> {{tab}}— Masz słuszność. Poczekajże tutaj, a ja najwyżej za pół godziny wrócę z pieniędzmi — rzekł Merlu i opuścił swego przyjaciela.<br> {{tab}}Hultaje ci, pragnąc jak najprędzej korzystać z owoców swej kradzieży, nie obmyślili dobrze planu, nie zachowali ostrożności, jakie należało przedsięwziąć po za koszarami. Gdyby zamiast żartować z sierżanta zastanowili się nad tem, że kradzież zegarka poruszy całe koszary, że wiadomość o niej narobi hałasu w całem mieście, że dzienniki miejscowe ogłoszą wypadek tak sensacyjny, byliby szukali innego sposobu spieniężenia skradzionego przedmiotu. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br><noinclude></noinclude> ogme9woirc1jlj6vx1acdivukihjugj 104 454388 1345551 2026-07-14T15:05:58Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345551 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{f|align=center|'''XX.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Hipolit Merlu znał już miasto Nevers. Przechadzając się nad Loara, zauważył sklep, w którym sprzedawano i kupowano rozmaitego rodzaju rzeczy. Siedział on, iż handlujący tandetą nie tęgiej zażywali opinii w Paryżu i nie miał powodu przypuszczać, by ród ich na prowincyi był uczciwszym, niż w stolicy.<br> {{tab}}Właściciel sklepu nad Loarą pił właśnie kawę w towarzystwie swej żony i czytał jej najnowszy numer dziennika.<br> {{tab}}Wiedzieli oni oboje, zarówno, jak i wszyscy w mieście, o wypadku w koszarach i teraz mąż czytał głośno swej żonie szczegóły kradzieży. W dzienniku podany był nawet numer zegarka.<br> {{tab}}— To trzeba być łotrem — mówiła kupcowa — by okraść towarzysza, biednego żołnierza!<br> {{tab}}— Zapewne — dorzucił mąż — taki człowiek zdolny do wszystkiego.<br> {{tab}}Czynili sobie te uwagi, gdy u drzwi rozległ się dzwonek i w progu sklepu stanął żołnierz.<br> {{tab}}— Czego pan żądasz? — zapytał kupiec podchodząc do gościa.<br> {{tab}}— Mam do pana mały interes — odrzekł przybyły, udając niewiniątko. — Ile pan mi da za to?<br> {{tab}}— Zegarek! i do tego zloty! — zawołała kupcowa zaciekawiona.<br> {{tab}}— Złoty — odrzekł mąż spokojnie. — Cóż w tem dziwnego, gdy żołnierz posiada zegarek kosztowniejszy?<br> {{tab}}— Rzeczywiście niema nic dziwnego — odrzekła — naśladując spokój męża.<br> {{tab}}Rozmowa ta zaniepokoiła jednak Hipolita.<br><noinclude></noinclude> eaftxecx52cvsauivy3nti2zyfi3yvd 0 454389 1345552 2026-07-14T15:06:35Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345552 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XVIII |następny = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XX |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=96 to=100 fromsection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D119]] [[Category:Polski]] 4nxus286lwb7wr0kd00mjowuqjc7qlv 104 454390 1345553 2026-07-14T15:13:11Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345553 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Zobaczmy — rzekł kupiec — wyciągając rękę.<br> {{tab}}Żołnierzowi przyszła myśl uciec i nie pokazywać zegarka, ale było już zapóżno, ucieczka naraziłaby go na większe niebezpieczeństwo. Pokazał więc.<br> {{tab}}Kupiec obejrzał go, otworzył kopertę, przeczytał w myśli numer i przekonał się, że ten sam właśnie był ogłoszony w dzienniku.<br> {{tab}}— Jest w dobrym stanie — mruknął. — Ile pan chcesz za niego?<br> {{tab}}— Sto franków — odrzekł sprzedawca.<br> {{tab}}— Sto franków! oho! Za tę cenę nie zrobimy interesu. Mogę dać panu najwyżej czterdzieści franków.<br> {{tab}}— To za mało. Zegarek złoty i taki wielki!<br> {{tab}}— Ha, zresztą, żeby panu dogodzić, niech będzie pięćdziesiąt. Pańskie imię i nazwisko?<br> {{tab}}— A to na co?<br> {{tab}}— Policya tego wymaga. Każde kupno i każda sprzedaż musi być zapisana wraz z nazwiskiem klienta.<br> {{tab}}— Dobrze. Niech pan zapisze: Alberd Durand, żołnierz drugiego batalionu strzelców.<br> {{tab}}— A teraz wydam panu pokwitowanie z wymienieniem ceny kupna. O której godzinie mogę jutro zastać pana w koszarach?<br> {{tab}}— A to na co?<br> {{tab}}— Przyniosę panu pieniądze. To również przepis policyi. Możemy wypłacać tylko w mieszkanie sprzedawcy.<br> {{tab}}— Tyle korowodów! — zawołał Hipolit zaniepokojony. — To nie chcę, oddaj mi pan zegarek, zrzekam się interesu.<br> {{tab}}— Nie oddam, gdyż umowę zawarliśmy. Cóż to panu szkodzi, że przyjdę do pana do koszar?<br><noinclude></noinclude> 2n0v3cbjmo10rzcn5s8v68p4waq108w 1345555 1345553 2026-07-14T15:14:31Z Wydarty 213377 1345555 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Zobaczmy — rzekł kupiec — wyciągając rękę.<br> {{tab}}Żołnierzowi przyszła myśl uciec i nie pokazywać zegarka, ale było już zapóżno, ucieczka naraziłaby go na większe niebezpieczeństwo. Pokazał więc.<br> {{tab}}Kupiec obejrzał go, otworzył kopertę, przeczytał w myśli numer i przekonał się, że ten sam właśnie był ogłoszony w dzienniku.<br> {{tab}}— Jest w dobrym stanie — mruknął. — Ile pan chcesz za niego?<br> {{tab}}— Sto franków — odrzekł sprzedawca.<br> {{tab}}— Sto franków! oho! Za tę cenę nie zrobimy interesu. Mogę dać panu najwyżej czterdzieści franków.<br> {{tab}}— To za mało. Zegarek złoty i taki wielki!<br> {{tab}}— Ha, zresztą, żeby panu dogodzić, niech będzie pięćdziesiąt. Pańskie imię i nazwisko?<br> {{tab}}— A to na co?<br> {{tab}}— Policya tego wymaga. Każde kupno i każda sprzedaż musi być zapisana wraz z nazwiskiem klienta.<br> {{tab}}— Dobrze. Niech pan zapisze: Alberd Durand, żołnierz drugiego batalionu strzelców.<br> {{tab}}— A teraz wydam panu pokwitowanie z wymienieniem ceny kupna. O której godzinie mogę jutro zastać pana w koszarach?<br> {{tab}}— A to na co?<br> {{tab}}— Przyniosę panu pieniądze. To również przepis policyi. Możemy wypłacać tylko w mieszkanie sprzedawcy.<br> {{tab}}— Tyle korowodów! — zawołał Hipolit zaniepokojony. — To nie chcę, oddaj mi pan zegarek, zrzekam się interesu.<br> {{tab}}— Nie oddam, gdyż umowę zawarliśmy. Cóż to panu szkodzi, że przyjdę do pana do koszar?<noinclude></noinclude> 3u4bnehvgv0548985o4ftg5i397diqf 104 454391 1345554 2026-07-14T15:14:23Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345554 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>Będziesz pan na mnie czekał w drzwiach o ósmej rano. Czy zgoda?<br> {{tab}}— Niech będzie i tak.<br> {{tab}}Hipolit odszedł z uszami zwieszonemi. Przeczuwał pułapkę, niebezpieczeństwo. Na chwilę błysnęła mu myśl odebrać zegarek siłą, ale co wynikłoby z tego? Zamknęliby go w areszcie tego samego wieczora.<br> {{tab}}Co robić? Czy czekać na kupca w drzwiach o ósmej rano? Niepodobna. Lecz z drugiej strony, jeżeli się nie pokaże, wzbudzi w nim podejrzenie, którego może on nie miał.<br> {{tab}}Gdy podszedł do oczekującego w parku Pawła, miał minę mocno zakłopotaną.<br> {{tab}}— Cóżeś taki zgnębiony? — zapytał Ranoir. — Masz pieniądze?<br> {{tab}}— Mam strach o nas obu, a nie pieniądze.<br> {{tab}}— A zegarek?<br> {{tab}}— Nie mam ani zegarka, ani pieniędzy. Co więcej, boję się, by nas nie zaaresztowali.<br> {{tab}}— Więc cóż się stało?<br> {{tab}}Merlu opowiedział swą wizytę u tandeciarza, zdziwienie żony na widok zegarka i warunki wypłaty pieniędzy.<br> {{tab}}— Będzie nieszczęście, jeżeli trafiliśmy na człowieka uczciwego. Wprawdzie dla zmylenia poszlak podałem nazwisko fałszywe, ale jeżeli słyszał o kradzieży, popełnionej w koszarach i zadenuncyuje, to pozna mnie łatwo.<br> {{tab}}— Et, może nie podejrzewa i mówił szczerze, bez żadnej myśli ukrytej. Ja myślę, że należy zobaczyć się z nim jutro.<br> {{tab}}— Ja nie pójdę.<br> {{tab}}— W takim razie jesteś pewnym, że wykryje się wszystko. Jeżeli przyjdzie do koszar i nie za-<noinclude></noinclude> pps0k5tyjljkg0rkmxu1wq0sr2q543x 104 454392 1345556 2026-07-14T15:14:44Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345556 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>stanie cię, zapyta wtedy o Alberta Duranda, który mu sprzedał zegarek. No, rozumiesz co z tego wyniknie!<br> {{tab}}— Przyszła mi dobra myśl. Napiszę do niego, albo jeszcze lepiej, podyktuję ci list, w którym oświadczę, że nieprzewidziany interes zmusza mnie do wyjazdu do rodziny, więc niech nie przychodzi jutro. Dodam, że po powrocie sam zgłoszę się do niego. Otóż, jeżeli nie ma podejrzenia, to nie przyjdzie i będziemy mogli interes ukończyć później. Jeżeli zaś zjawi się w koszarach, to widocznie dla tego, by zadenuncyować.<br> {{tab}}— Masz racyę.<br> {{tab}}— Chodź ze mną na pocztę.<br> {{tab}}— Po co?<br> {{tab}}— Napisać list.<br> {{tab}}— Przyznam ci się, że wolałbym nie pisać. Pismo bywa zawsze największym zdrajcą. Uwolnij mię od tego.<br> {{tab}}— Więc tak teraz mówisz? Zgoda, uwalniam cię. Napiszę sam, tylko zmienię pismo. Ale pamiętaj, że źle wychodzisz ze mną.<br> {{tab}}Merlu udał się na pocztę, Paweł zaś wrócił do koszar.<br> {{tab}}Prawie jednocześnie z tym ostatnim, przybył tamże tandeciarz i zażądał widzenia się z pułkownikiem.<br> {{tab}}Przynoszę zegarek skradziony-rzekł-gdy go do niego wprowadzono. — Żołnierz, który przyniósł go, nazwał się Albertem Durandem, z batalionu drugiego, ale przypuszczam, że to nazwisko fałszywe.<br> {{tab}}— Dziękuję panu — odrzekł pułkownik. — Jesteś pan człowiekiem uczciwym. Przyjdź pan jutro, według umowy, o ósmej rano. Jeżeli złodziej nie zjawi<noinclude></noinclude> 2thzdymewkvenyahf9yzv811xmzum3y 104 454393 1345557 2026-07-14T15:15:42Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345557 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>się, to zrobimy przegląd całego batalionu. Czy jesteś pan pewnym, że go poznasz?<br> {{tab}}— Pamiętam go tak dobrze, jak gdybym w tej chwili patrzał na niego.<br> {{tab}}— Dobrze. Ja tymczasem dowiem się, czy jest żołnierz tego nazwiska. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''XXI.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Odpowiedziano pułkownikowi, że Alberta Duranda niema w batalionie.<br> {{tab}}Tandeciarz tego samego wieczora jeszcze otrzymał list Hipolita i zauważył, że pismo było nachylone ku stronie lewej. Był to wyraźny dowód, że piszący usiłował ukryć swój charakter rzeczywisty.<br> {{tab}}Pomimo zawiadomienia, przybył nazajutrz do koszar w wyznaczonym terminie i oczekiwał pół godziny. Następnie udał się do pułkownika, pokazał mu list i opowiedział o bezskutecznem, półgodzinnem oczekiwaniu.<br> {{tab}}— Ach, więc tak! Dobrze! Nigdy pan pewnie nie robiłeś przeglądu wojska?<br> {{tab}}— Nie, panie pułkowniku.<br> {{tab}}— Więc uczynisz go pan dzisiaj. Będziesz miał przyjemną rozrywkę.<br> {{tab}}Na wydany przez pułkownika rozkaz, głos bębnów i trąb rozległ się w koszarach.<br> {{tab}}Merlu, dążąc do swojej kompanii, spotkał się z Pawłem i szepnął mu do ucha:<br> {{tab}}— To dla nas, mój przyjacielu. Zdaje mi się, te zrobiliśmy głupstwo kapitalne.<br><noinclude></noinclude> 8odbmqvdpzh95epy19qdjeqgpr3j0nk 0 454394 1345558 2026-07-14T15:16:22Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345558 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XIX |następny = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXI |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=101 to=105 tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D120]] [[Category:Polski]] g2aqhe3zg5y2dx46jlgyjqr5iimtc23 104 454395 1345559 2026-07-14T15:18:12Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345559 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Jeżeli cię wezmą, to pamiętaj, nie wspominaj o mnie — odrzekł Ranoir drżący.<br> {{tab}}— Będę się starał, ale potrzeba kłamać, a ja nie lubię kłamstwa. Zresztą, nie traćmy jeszcze nadziei. W mundurach wszyscy jesteśmy podobni do siebie i kupiec może nie pozna mnie. Nie lękaj się, Pawełku, może wybrniemy.<br> {{tab}}Skoro żołnierze stanęli w szeregach, pułkownik w towarzystwie kupca i dwóch kapitanów rozpoczął przegląd.<br> {{tab}}Głębokie milczenie zapanowało w całym batalionie. Żołnierze nie domyślali się celu tej ceremonii.<br> {{tab}}Co znaczy obecność tego cywilnego, ubranego ubogo, idącego wzdłuż frontu przed pułkownikiem i przypatrującego się od stóp do głowy każdemu żołnierzowi? Szcptano sobie najrozmaitsze domysły. Ale większość żołnierzy wkrótce odgadła zagadkę.<br> {{tab}}— To chodzi o zegarek — podawano sobie do ucha.<br> {{tab}}Po przejrzeniu kilkudziesięciu ludzi, pułkownik odezwał się do kupca:<br> {{tab}}— Nie śpiesz się pan i przyglądaj się dobrze. — A wy — dodał, zwracając się do żołnierzy — patrzcie nam w oczy. Jeżeli pan chcesz, możemy rozpocząć na nowo.<br> {{tab}}— Nie potrzeba, panie pułkowniku, gdyż oto ten, którego szukamy.<br> {{tab}}I mówiąc to kupiec zatrzymał się przed żołnierzem, noszącym № 113 i wskazał go palcem.<br> {{tab}}Był to Hipolit Merlu, który, przygotowany do takiego obrotu sprawy, nawet nie drgnął na te słowa.<br> {{tab}}— Czy jesteś pan pewnym, że sic nic mylisz?<br> {{tab}}— Jestem pewnym.<br> {{tab}}— Co to za człowiek? — zapytał pułkownik kapitana.<br><noinclude></noinclude> 38ve86gaw57pyi5crux773epe081ox0 104 454396 1345560 2026-07-14T16:09:06Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345560 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Jeden z najgorzej notowanych w całej kompanii.<br> {{tab}}Pułkownik zwrócił się do Hipolita i zapytał głosem grzmiącym:<br> {{tab}}— Jak się nazywasz?<br> {{tab}}— Hipolit Merlu.<br> {{tab}}— Dla czego wczoraj wieczorem przed tym panem nazwałeś się Albertem Durandem?<br> {{tab}}— Nie widziałem tego pana wczoraj, widzę go po raz pierwszy w życiu.<br> {{tab}}— Jakto! — zawołał kupiec. — Nie przychodziłeś pan wczoraj do mego sklepu i nie proponowałeś mi kupno zegarka złotego?<br> {{tab}}— Mylisz się pan. Przypatrz mi się pan dobrze. Bierzesz mnie za kogo innego.<br> {{tab}}Złapany Merlu wywijał się z krwią najzimniejszą. Tylko bardzo bystry obserwator mógł zauważyć lekką zmianę na jego twarzy.<br> {{tab}}— Czyś ty ukradł zegarek swemu towarzyszowi? — zapytał pułkownik.<br> {{tab}}— Nie ja, panie pułkowniku — przysięgam, że nie ja.<br> {{tab}}— Zaprzeczasz coś bardzo gorąco.<br> {{tab}}— Bo jestem posądzany o kradzież. Zresztą mogę przekonać, że nie ja ukradłem.<br> {{tab}}— Jaki masz dowód?<br> {{tab}}— O której spełniono kradzież?<br> {{tab}}— Przedwczoraj, pomiędzy drugą i czwartą.<br> {{tab}}— Zajmuję jeden pokój z właścicielem zegarka i przedwczoraj byłem z nim razem w tym czasie na mustrze. Gdyśmy wychodzili, torba była całą, po powrocie zaś naszym znaleziono ją przeciętą. Nie mogłem więc dopuścić się tej kradzieży.<br> {{tab}}— Gdzie jest właściciel zegarka?<br><noinclude></noinclude> tpprgcgti9oi0t5n2qi5qibaev7rp01 104 454397 1345561 2026-07-14T16:10:36Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345561 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Jestem, panie pułkowniku — odezwał się stojący o parę kroków jeden z żołnierzy.<br> {{tab}}— Słyszałeś co Merlu powiedział?<br> {{tab}}— Słyszałem, panie pułkowniku.<br> {{tab}}— Czy to prawda?<br> {{tab}}— Prawda, panie pułkowniku.<br> {{tab}}— W takim razie, jakim sposobem zegarek znalazł się w rękach twoich?<br> {{tab}}— Nie miałem go nigdy, panie pułkowniku.<br> {{tab}}— Trzyma się piekielnie — odezwał się kupiec. — Ale ja mam sposób na niego. Niech pan pułkownik pośle po moją żonę, ona z pewnością pozna go.<br> {{tab}}— Rzeczywiście, myśl doskonała. Cóż ty na to, Merlu? Czy zawsze utrzymujesz, że nie chodziłeś z zegarkiem do sklepu tego kupca?<br> {{tab}}— Nie chodziłem, panie pułkowniku.<br> {{tab}}— A jeżeli żona jego wskaże cię bez wahania? Będziesz musiał się przyznać.<br> {{tab}}— To być nie może, panie pułkowniku.<br> {{tab}}— Zobaczymy. Kapitanie, poślij sierżanta po żonę tego pana i zostaw dziesięciu ludzi wraz z Merlu.<br> {{tab}}Na wydany przez pułkownika rozkaz szeregi złamały się i w dziedzińcu potworzyły się grupy żołnierzy, rozprawiających z ożywieniem i oburzeniem na Merlu, który czynem swoim zhańbił pułk.<br> {{tab}}Zaniepokojony Ranoir przysłuchiwał się uważnie.<br> {{tab}}Wkrótce w towarzystwie sierżanta przybyła żona kupca.<br> {{tab}}Pułkownik podprowadził ją naprzód do jednej grupy żołnierzy, którym przypatrzywszy się, oświadczyła, że niema winowajcy w ich liczbie.<br> {{tab}}Następnie podszedł z nią do grupy, w której znajdował się Merlu. Kupcowa rzuciła tylko wzrokiem i wskazała palcem.<br><noinclude></noinclude> cwy9u7kqmcspm7dj4poiourvrt8hcoe 104 454398 1345562 2026-07-14T16:13:01Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345562 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— To ten.<br> {{tab}}Mąż jej stał na boku, by usunąć przypuszczenie, że się z nią porozumiał. Sierżant w drodze również nie powiedział jej o odkryciu złodzieja.<br> {{tab}}— Cóż, Merlu, przyznasz się teraz? — niecierpliwie zapytał pułkownik.<br> {{tab}}— Nie mam się do czego przyznawać, panie pułkowniku. Przypuszczam, że musieli oni widzieć kogoś podobnego do mnie.<br> {{tab}}— To jego głos, proszę pana pułkownika — rzekła kobieta.<br> {{tab}}— Powiedz mi też, Merlu, gdzie byłeś wczoraj około drugiej po południu?<br> {{tab}}— Chodziłem na spacer.<br> {{tab}}— Sam?<br> {{tab}}— Sam... zaraz... niech sobie przypomnę... — odrzekł zakłopotany.<br> {{tab}}Hipolit spostrzegł w swej odpowiedzi niebezpieczeństwo podwójne. Jeżeli powie że sam, mogą go przekonać o kłamstwie, gdyż widziano go wychodzącego z Pawłem. Jeżeli zaś oświadczy, że chodził z nim, to wciągnie go do sprawy i skompromiije. I tak i tak groziło niebezpieczeństwo.<br> {{tab}}Pytanie pułkownika było tak niespodziewane, że Merlu w pierwszej chwili nie wiedział, co odpowiedzieć. Pułkownik nie dał mu czasu do namysłu.<br> {{tab}}— Cóż, z kim chodziłeś?<br> {{tab}}— Z moim towarzyszem, Pawłem Ranoir.<br> {{tab}}— Kapitanie, każ go zawołać.<br> {{tab}}Za chwilę Paweł w towarzystwie sierżanta stanął przed przełożonym. Widoczny niepokój na jego twarzy nie uszedł wzroku pułkownika.<br> {{tab}}Ten ostatni utkwił wzrok w oczy Pawła.<br> {{tab}}— Czy ty skradłeś zegarek? — zapytał ostro i groźnie.<br><noinclude></noinclude> tve5etxfs19nm6gnr5a1mcmrkbnjg9y 104 454399 1345563 2026-07-14T16:14:03Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345563 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Ja, panie pułkowniku?... Kto może mnie o to obwiniać? — odrzekł Paweł, trzymając się na wszelki wypadek systemu zaprzeczania, nie wiedząc, czy Hipolit już go nie wydał.<br> {{tab}}— Wiem już wszystko. To ty skradłeś zegarek i oddałeś go swemu towarzyszowi, Merlu.<br> {{tab}}— Nie, panie pułkowniku. Jestem niewinny.<br> {{tab}}Pułkownik był zirytowany uporem obu hultajów, zwłaszcza pierwszego, o którego winie nie wątpił. Pragnął ich przekonać i zmusić do przyznania się, lecz natknął się na obronę energiczną, zręczną i śmiałą. Nie chciał przeciągać tego przykrego badania i posiłkować się fałszem dla odkrycia prawdy. Mógł oświadczyć Pawłowi, że wspólnik jego wszystko powiedział, ale pogardzał tego rodzaju podstępem prokuratorskim. Postanowił użyć ostatniego dowodu — listu, i nie pod względem pisma, gdyż było ono zmienione, ale miał dowód, że Merlu był na poczcie.<br> {{tab}}— Merlu, w którem biurze pocztowem oddałeś ten list, gdyś wychodził na miasto?<br> {{tab}}— Nie chodziłem wcale na pocztę.<br> {{tab}}— Dobrze — odrzekł pułkownik i zwróciwszy się do stojącego obok oficera, dodał: — Kapitanie, weź ten list i pójdź z nim do głównego naczelnika poczty, którego poprosisz w mojem imieniu, aby był łaskaw przysłać mi natychmiast urzędnika, który przyjmował ten list.<br> {{tab}}— Dobrze, panie pułkowniku.<br> {{tab}}— To zaciekły! — mruknął przez zęby Hipolit.<br> {{tab}}Po kwadransie kapitan powrócił z urzędnikiem pocztowym.<br> {{tab}}— Przepraszam za fatygę, jaką panu sprawiam — rzekł pułkownik — ale zależy mi wiele na wiadomości, czy nie przychodził wczoraj po południu do pańskiego biura jaki żołnierz?<br><noinclude></noinclude> 1tekjvctbzkkhxhtl5w5t1ce5izj21l 104 454400 1345564 2026-07-14T16:37:11Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345564 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Przychodził panie pułkowniku, widziałem go, sprzedałem mu nawet markę. Zwróciłom uwagę na niego z powodu, iż pisał list przy pulpicie, przeznaczonym dla publiczności.<br> {{tab}}— Czy pamięta pan, jak on wyglądał?<br> {{tab}}— Pamiętam. Młody, wzrostu słusznego, dość przystojny, z wielkiemi wąsami i gęstemi brwiami.<br> {{tab}}Pułkownik z początku manewrował w sposób, aby urzędnik zwrócony był tyłem do Hipolita. Później, w miarę, jak urzędnik opisywał go, szef pułku obchodził go w półkole, tak, że urzędnik obracając się na jednym punkcie, znalazł się nagle twarzą naprzeciw tego, o którym mówił. Zdziwiony, wyciągnął wtedy rękę i zawołał:<br> {{tab}}— Oto ten!<br> {{tab}}Była to już trzecia ręka, czyniąca gest oskarżający.<br> {{tab}}Hipolit zniechęcony walką bezskuteczną, przestał zaprzeczać.<br> {{tab}}— Więc rzecz jasna — zakonkludował pułkownik. — Sierżant, odprowadź go do aresztu.<br> {{tab}}— A drugi, pułkowniku? — zapytał sierżant.<br> {{tab}}— Rób to, co ci mówię. A ty Ranoir jesteś wolnym.<br> {{tab}}Paweł odetchnął, jak gdyby ciężar spadł z jego piersi i uradowany, oddalił się.<br> {{tab}}Ale przewidywany przez pułkownika skutek, nastąpił wkrótce.<br> {{tab}}Hipolit widząc, że rzeczywisty złodziej jest wolnym, oburzony taką niesprawiedliwością, zagrożony wyrokiem na dwa lata więzienia i następnie deportacyą do Afryki i mający nadzieję, że szczerem zeznaniem złagodzi los, zaraz przy pierwszem badaniu w sądzie wojennym opowiedział szczegóły kradzieży i wydał Pawła.<br><noinclude></noinclude> 87wd9yxp69qb6vbwx4voa9g93h3hr3u 104 454401 1345565 2026-07-14T16:38:14Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345565 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Ten ostatni napróżno zaprzeczał i usiłował wywikłać się. Postawiony na oczy z Hipolitem, osypał go obelgami.<br> {{tab}}— Jesteś podłym szubrawcem! Dlaczego denuncyujesz mię? Co ja ci złego zrobiłem? Łotr jakiś!<br> {{tab}}— Tęskniłem do ciebie w więzieniu — odrzekł Merlu cynicznie. — Jesteśmy przecież przyjaciółmi. A zresztą czyż nie powinniśmy podzielić się zyskiem z zegarka? Wiec się podzielimy.<br> {{tab}}— Podzielimy się, czem?<br> {{tab}}— Więzieniem, ponieważ tyle tylko zysku osiągnęliśmy. Niepojętny zrobiłeś się, Pawełku.<br> {{tab}}— Pojmuję tylko, że jesteś bydlęciem.<br> {{tab}}Sędzia pozwolił im wygadać się, by usłyszę! wzajemne oskarżenia, poczem nakazał im milczeć. Zresztą obaj przyznali się w zupełności.<br> {{tab}}Sąd wojenny skazał obu na piętnaście miesięcy więzienia.<br> {{tab}}Od chwili ogłoszenia im wyroku, nie mieli sposobności widywania się, osadzono ich bowiem w celach oddzielnych.<br> {{tab}}Gdy następnie naznaczono ich do dyscyplinarnych batalionów afrykańskich, Pawła wysłano do Batna, w prowincyi Konstantyny, nad granicą Sahary, Hipolita zaś do Kreideru, w prowincyi Oranu, do przedniej straży przeciw plemionom pustyni.<br> {{tab}}W batalionach tych utrzymywana jest karność bardzo surowa i jeżeli składający się z samych przestępców żołnierze nie poprawiają się w styczności z sobą, to surowe przepisy przynajmniej poskramiają najzuchwalsze charaktery.<br> {{tab}}Na Pawła życie to wpłynęło tyle, iż zastanowiwszy się nad swym losem, postanowił zmienić postępowanie i wejść na drogę uczciwą.<br><noinclude></noinclude> 0ewu4ihyxlzamryhxvh7w9f75i6rg9n 104 454402 1345566 2026-07-14T16:39:33Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345566 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Hrabia dowiedziawszy się dzienników o jego deportacyi do Afryki, opuścił go zupełnie i zaprzestał udzielać mu dotychczasowych zasiłków.<br> {{tab}}Tak ubiegło lat pięć, w przeciągu których nie słyszał o nim wcale. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''XXII.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Pod koniec roku piątego hr. de Villegente otrzymał numer dziennika „Echo Sahary“, z pieczątką stacyi pocztowej w Batna, w którym znalazł artykuł następujący:<br> {{tab}}„Plemię krumirów, które od dwóch miesięcy wznowiło napady na południowe okolice prowincyi tutejszej, otrzymało lekcyę pouczającą. Oddział nasz, złożony z pięciuset ludzi, wyprawiony w pogoń za nimi, doścignął ich w czwartek rano, kierując się jedynie pozostawionemi gdzieniegdzie na piasku rzadkiemi śladami kopyt końskich.<br> {{tab}}W środę wieczorem dowodzący przednią strażą porucznik spostrzegł przez lunetę tłum krumirów, rozbijających obóz dla przepędzenia nocy i zawiadomił natychmiast oddział główny.<br> {{tab}}Nazajutrz, o brzasku dnia, cała kolumna puściła się w kierunku nieprzyjaciela, który, spostrzegłszy niebezpieczeństwo, pośpiesznie zwinął obóz i zaczął umykać.<br> {{tab}}Nastąpiła gonitwa szalona, trwająca trzy godziny. Oddział nasz, ożywiony zapałem, wpadł jak wicher w tłum uciekających. W jednej chwili wszystkie bagnety były zakrwawione, strzelano z rewolwerów, przytykając lufy do piersi, ziemia była zasłana trupami.<br><noinclude></noinclude> sy4bqrpuxbatxabmlaqrg3iuse480lk 0 454403 1345567 2026-07-14T16:40:17Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345567 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XX |następny = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXII |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=105 to=113 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D121]] [[Category:Polski]] e0h3xczs1nffi0txnnc53vyyzfq6gxo 104 454404 1345568 2026-07-14T16:42:01Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345568 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Krumirowie, nie widząc żadnego ratunku, zwrócili się przeciw naszym, by drogo sprzedać życie, a wtedy na przestrzeni kilkuset metrów nastąpiła formalna rzeź. Zaledwie niewielka garstka bandytów zdołała uciec w głąb pustyni.<br> {{tab}}W bitwie omal nie padł ofiarą porucznik, dowodzący strażą przednią. Wracając z pościgu, w którym zadaleko odsunął się od swoich, zbliżył się on do grupy, złożonej z pięciu arabów, których, sądząc z burnusów, wziął za swoich. Krumirowie, spostrzegłszy go odciętego, rzucili się na niego z szablami w ręku... Bronił się, jak lew, ale byłby padł pod ich ciosami, gdyby nie pośpieszył mu z pomocą kapral.<br> {{tab}}— Trzymaj się poruczniku! — zawołał on zdala.<br> {{tab}}I nadbiegłszy w czas, dwoma strzałami z rewolweru położył dwóch bandytów, gdy tymczasem oficer szablą powalił na ziemię trzeciego. Dwaj pozostali uciekli pośpiesznie.<br> {{tab}}Dzielny ten kapral, którego imię ogłaszamy z przyjemnością, nazywa się Paweł Ranoir.<br> {{tab}}Znalazł on najlepszy środek rehabilitacyi, odkupienia błędu chwilowego i powrotu w przyszłości do społeczeństwa, w którem będzie mógł zająć miejsce zaszczytne.“<br> {{tab}}Hr. do Villegente po przeczytaniu tego artykułu nie mógł powstrzymać się od okrzyku, zdradzającego niejaką dumę.<br> {{tab}}— Zuch! widać w nim krew dobrą!<br> {{tab}}Zapomniał o artykule innym, w którym przed pięcioma laty ogłoszony był wyrok, skazujący Pawła na deportacyę za kradzież. Zaczął go nawet usprawiedliwiać.<br> {{tab}}— Biedny chłopak, pozostający bez opieki, bez rady i sierota od lat najmłodszych! Gdyby się był<noinclude></noinclude> obi6acvv1qfjrswk79s1lx9w5dydtpo 104 454405 1345569 2026-07-14T16:43:20Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345569 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>wychował przy matce, nie poszedłby tak złą drogą. Żywo stoi mi w pamięci ta mała Eliza, tak łagodna, tak dobra, z twarzyczką świeżą i noskiem zadartym. Jak to już dawno było! Wszak to już dwadzieścia siedm lat! Kochałem ją przez trzy miesiące. Zmarła ze smutku. Może byłbym uczynił lepiej, gdybym jej nie opuszczał.<br> {{tab}}Ale po co myśleć o tem? Czyżby mi było żal przeszłości?... I na co ja się rozczulam? Co się stało, nie odstanie. Zresztą Eliza jest pomszczona, od dwudziestu przeszło lat ciągnę ciężar tego małżeństwa głupiego. Et, nie warto o tem myśleć! Życie jest zawsze rzeczą piękną, dopóki istnieją karty, wino i kobiety. Trzeba odwiedzić starego przyjaciela, Limozana. Ten umie żyć.<br> {{tab}}W klubie, do którego hrabia Rudolf stale uczęszczał, poznał przed kilkoma miesiącami wesołego towarzysza, który, chociaż równie rozpoczął szósty krzyżyk, nie myślał wcale abdykować z uciech!<br> {{tab}}Zbliżyła ich gra, a lekkomyślność charakteru i pragnienie życia związało ich przyjaźnią.<br> {{tab}}Zresztą Limozan prowadził obszerne spekulacye finansowe i przemysłowe, dozwalające mu żyć na wielką skalę. Hr. Villegente widząc, z każdym dniem więcej topniejący stój majątek, wziął udział w jego operacyach i zyskał na nich parękroć sto tysięcy franków.<br> {{tab}}Rudolf miał względem przyjaciela swego pewne obowiązki wdzięczności, temu zaś pochlebiała przyjaźń hrabiego.<br> {{tab}}Limozan za przykładem przyjaciela swego za niedbał żonę swoją i pędził życie po za domem. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br><noinclude></noinclude> g0cl2c64gvkadgvnigg6yqlv43ts3wx 0 454406 1345570 2026-07-14T16:43:56Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345570 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXI |następny = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXIII |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=113 to=115 fromsection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D122]] [[Category:Polski]] 2uido6tsc96445mxktfhnhesiwggn76 104 454407 1345571 2026-07-14T16:47:49Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345571 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{f|align=center|'''XXIII.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Paweł Ranoir po powrocie z wojska przedewszystkiem złożył wizytę hrabiemu de Villegente.<br> {{tab}}Z początku wahał się, nie wątpił bowiem, że dzienniki paryzkie musiały w swoim czasie wspomnieć o jego sprawie kradzieży zegarka, ale powiedział sobie, że przesłany hrabiemu opis jego czynu w spotkaniu z krumirami, zatarł wrażenie przygody dawnej.<br> {{tab}}— Ach, to ty łobuzie! — zawołał hrabia, zobaczywszy go. — Wracasz z daleka. Przysięgłem sobie nie widzieć cię nigdy, ale tak dzielnie spisałeś sie z krumirami, tak odważnie nadstawiałeś swą skórę dla ocalenia swego porucznika, że przebaczam ci. Tęgi jesteś, chłopcze. Daj rękę.<br> {{tab}}— Dziękuję ci, ojcze — odrzekł Ranoir, ściskając dłoń hrabiego.<br> {{tab}}— A zaraz ojcze! Nie lubię tego wyrazu. Jeżeli chcesz zachować ze mną stosunki dobre, to nigdy nie nazywaj mnie w ten sposób.<br> {{tab}}— Dobrze, panie hrabio.<br> {{tab}}— Widzę, że jesteś rozsądnym. Powiedz mi, co mogę uczynić dla ciebie? A przedewszystkiem, czem chcesz się zająć?<br> {{tab}}— Nie wiem jeszcze. Będę szukał jakiej pracy.... Gdyby pan hrabia chciał mi pomódz...<br> {{tab}}— Słuchaj. Nigdy nikogo nie rekomenduję z zasady, gdyż lękam się zawodu. Nie rachuj więc na mnie w tym wypadku. Zresztą nie mam czasu zatrudniać sobie głowę innymi. Jeżeli potrzebujesz, to od czasu do czasu będę napełniał twoją kieszeń i uczynię to z przyjemnością. Tym sposobem skwituję się z tobą, jeżeli będziesz zasługiwał na to. Czy zgadzasz się?<br><noinclude></noinclude> 9rmiq6huzqf8c81xz4mpfjgr7kqiwit 0 454408 1345573 2026-07-14T16:58:01Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345573 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre |następny = Dramat w Bicêtre/Część druga/całość |inne= {{całość|Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/całość|epub=i|Część pierwsza|Cała}} {{całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=7 to=7 fromsection="cz1" tosection="cz1" /> <br> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=7 to=171 fromsection="X" /> {{Przypisy}} </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D101]] [[Category:Polski]] p87s73zugf5okpizckx46t9pn6pj0ou 14 454409 1345576 2026-07-14T17:29:07Z Saiz licaru 984487 read and write 1345576 wikitext text/x-wiki i just want to read.because i love read o8oj4jmmuiyq02qgkmvdh240cbyd5of 2 454410 1345585 2026-07-14T22:59:03Z Sotobe junior 984540 /* */ https://youtube.com/@sotobejunior?si=sdbMG2Ha5xy1CSAW 1345585 wikitext text/x-wiki AWANDE SIBIYA FROM SOWETO 0x8kayxkzw21pr5l6gg6h2lt0483a3n 104 454411 1345597 2026-07-15T05:25:21Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345597 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Najzupełniej, panie hrabio, i przyjmuję z wdzięcznością.<br> {{tab}}— A teraz, masz na początek i staraj się coś z tego zrobić.<br> {{tab}}I mówiąc to, wetknął mu w rękę tysiąc franków.<br> {{tab}}Ranoir, wychodząc z pałacu, czuł się najszczęśliwszym z ludzi.<br> {{tab}}Chociaż podczas pobytu w Afryce postanowił wejść na drogę lepszą, ale nie wyrzekł się używania przyjemności i nie poskromił swych instynktów rozpustnych. Grunt natury jego nie uległ żadnej zmianie.<br> {{tab}}Pragnąc też wynagrodzić sobie przymusową w Afryce powściągliwość, nie żałował sobie niczego.<br> {{tab}}Gdyby miał jakiego doradcę w życiu, który zachęcałby go do pracy, podtrzymywał w chwilach zniechęcenia, możeby się oswoił z poczuciem obowiązku i postępował, jak człowiek uczciwy. Ale pozostawiony samemu sobie, obracając się nadto w towarzystwie jak najgorszem, nie sprawdził przewidywań, wyrażonych niegdyś w dzienniku „Echo Sahary“.<br> {{tab}}Po miesiącu, z pieniędzy, danych mu przez hrabiego, pozostało zaledwie 400 franków. Jeszcze parę tygodni, a i ta reszta rozeszłaby się do szczętu. Nic by mu nie pozostało, a nie mógł przecież po upływie zaledwie sześciu tygodni pukać znowu do drzwi hrabiego.<br> {{tab}}Jeden z nowych przyjaciół zaproponował mu wejść, z pozostałą resztą, do współki w operacyach totalizatora na wyścigach konnych. Paweł, nie mający o nich pojęcia, złudzony nadzieją wielkiego zysku, zgodził się chętnie, lecz oszukany przez wspólnika, po kilku dniach niepomyślnych operacyj, pozostał zaledwie z kilkunastu frankami.<br><noinclude></noinclude> eoiu3tvsz066dc58nxisyycsq7w36b1 104 454412 1345598 2026-07-15T05:27:01Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345598 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Pewnego dnia wychodząc z mieszkania hrabiego, spotkał się na chodniku z Fabianem, który z monoklem w oku i laską w ręku, szedł do ojca.<br> {{tab}}Paweł ubrany był skromnie, nie dbał bowiem o elegancyę, Fabian zaś, jak zwykle, wystrojony był według ostatniej mody.<br> {{tab}}Zatrzymali się na sekundę i z pogardą spojrzeli sobie w oczy.<br> {{tab}}— Szubrawiec! — rzekł Fabian.<br> {{tab}}— Małpa! — odciął się Paweł.<br> {{tab}}Pierwszy podniósł laskę, drugi wyciągnął pięść. Oczy ich ciskały błyskawice.<br> {{tab}}Ale groźne te ruchy nie miały następstw. Fabian, unikając pięści, wpadł w drzwi mieszkania ojcowskiego, Paweł poszedł dalej chodnikiem.<br> {{tab}}W chwili, gdy odbywała się ta scena, hr. Rudolf stał w oknie swego mieszkania na pierwszem piętrze, wraz z swym przyjacielem Limozanem. Spostrzegłszy ich, gotowych, jak koguty, rzucić się na siebie, rzekł:<br> {{tab}}— Patrz, to moi synowie.<br> {{tab}}— Ależ oni gotowi się pobić.<br> {{tab}}— Nie, rozchodzą się. Śmieszna to rzecz życie. Jestem ojcem obu tych chłopców. Jeden opływa w dostatkach, drugi walczy z nędzą. Zdawałoby się, że tak być powinno. Ale gdyby zmienić role, świat nazwałby to potwornością. Cóż ty powiesz na to?<br> {{tab}}— Uważam, że to jest niedorzeczność.<br> {{tab}}W tej chwili do pokoju wszedł Fabian niezmiernie wzruszony i zaledwie przywitał się, odezwał się głosem drżącym:<br> {{tab}}— Z przyjemnością od czasu do odwiedzam ojca, może mniej często, niż pragnęłoby serce moje, Ale przyjemność, jakiej doświadczam, wchodząc tutaj,<noinclude></noinclude> fwrf2hdexjkkn0a0qmx0dnx13pxfchz 104 454413 1345599 2026-07-15T05:28:24Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345599 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>zatruwa mi widok takich podejrzanych osobników, jak ten, który wyszedł ztąd przed chwilą.<br> {{tab}}— Nie rozumiem znaczenia twych słów — odrzekł hrabia spokojnie. — Czy nie mam prawa przyjmować kogo mi się podoba?<br> {{tab}}— Zapewne, że ma ojciec prawo, ale niemiło jest innym ocierać się o złodziejów.<br> {{tab}}— Mój Fabianie, należy być pobłażliwym. Sam Chrystus przebaczył pokutującemu łotrowi.<br> {{tab}}— Ale tylko pokutującemu. Drugi nie doznał tej łaski.<br> {{tab}}— Mówmy tylko o pierwszym, gdyż Paweł Ranoir należy do tej kategoryi. Odkupił on swe błędy dobrem postępowaniem w Afryce. Nie żądam od niego więcej.<br> {{tab}}— Ależ mój ojcze, nie możesz mnie narażać na podobne spotkania!<br> {{tab}}— Daj pokój, Fabianie i nie nalegaj na mnie.<br> {{tab}}— Tak być nie może. Niech ojciec wybiera między mną i nim.<br> {{tab}}— Nudzisz mię, mój kochany. Nie lubię, gdy kto się miesza do moich czynności. Bywają rzeczy rażące i ludzie, których nie radzibyśmy spotykać, lecz należy udawać, że się ich nie widzi. To kwestya taktu. Gdy idziesz bulwarem, nie wybierasz tłumu, przez który się przeciskasz.<br> {{tab}}— Ale my nie jesteśmy na bulwarach, mój ojcze.<br> {{tab}}— Nie jesteśmy, więc możesz na nie wrócić. Oszczędzisz mi przykrości gniewania się.<br> {{tab}}— Kiedy tak, to żegnam ojca — zawołał Fabian i wyszedł wzburzony.<br> {{tab}}Hr. de Villegente stłumił w sobie gniew. Odprowadziwszy syna wzrokiem do drzwi, zwrócił się do niemego świadka tej sceny, Limozana i rzekł:<br><noinclude></noinclude> dwuqkbmyp6w4eh7z48tzv7wj8egjofi 104 454414 1345600 2026-07-15T05:30:46Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345600 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Widziałeś ich obu, mój drogi. Pierwszy nie wiele wart. Przychodzi tutaj wtedy tylko, gdy potrzebuje pieniędzy, ale usprawiedliwia go bieda; przemawia zaś do mnie zawsze z należnem uszanowaniem. Przywodzi mi na pamięć wspomnienia przyjemne, sielankę mej młodości, naiwną i czystą miłość Elizy, swej matki, jedynej kobiety, która kochała mnie szczerze i bezinteresownie. Wspomnienie to jest powodem mej słabości dla niego. Czy drugi wart więcej? Nie wiem, ale jest egoistą, jak i jego matka.<br> {{tab}}— Mój drogi, bywają rodziny, niemające szczęścia. Zapewne, że to że to niewesołe. A możebyśmy przed obiadem przejechali się po lasku? Spotkamy kilka kobiet i zapomnimy o twoich synach.<br> {{tab}}I obaj przyjaciele zeszli ze schodów, siedli do powozu odkrytego i pojechali do lasku Bolońskiego, gdzie, przypatrując się tualetom kobiet i kłaniając się znajomym z półświatka damom, przepędzili czas przedobiedni.<br> {{tab}}Nazajutrz hrabia nie posiadał się ze złości, otrzymał bowiem od Luizy list z wyrzutami za swe postępowanie.<br> {{tab}}Fabian po wyjściu od ojca udał się do Villejaif i opowiedział matce swe spotkanie z synem Elizy, zuchwalstwo i groźny gest jego, oraz dziwną pobłażliwość ojca dla tego natręta, którego, zdawało się, przekładał nad niego.<br> {{tab}}Hrabina z oburzenia o mało nie dostała spazmów i wysłała do hrabiego list pełen nienawiści.<br> {{tab}}„Nie masz nawet odrobiny serca i sumienia — pisała. — Nurzasz się w błocie i pomimo starych lat, zamiast się opamiętać, staczasz się coraz niżej. Zastanów się i powiedz sobie choć raz, że niema nie wstrętniejszego nad starca rozpustnego i cynicznego,<noinclude></noinclude> ejk6u0zhzqba3oyekohuwzp4ep36gsh 104 454415 1345601 2026-07-15T05:32:05Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345601 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Wypędziłeś ze swego domu mego syna, Fabiana. Dziękuje ci za to. Dla niego niema tam miejsca, skoro podajesz rękę złodziejom z profesyi.<br> {{tab}}Dwie stronnice zapisała w ten sposób.<br> {{tab}}Hrabia, czytając ten list, drżał z oburzenia i drąc go w kawałki, wołał:<br> {{tab}}— Łotrzyca! znieważać mnie takiemi słowami! a jej gagatek jeszcze pobudza ją przeciwko mnie! Zapłacą mi za to oboje. Jeżeli nie przeproszą, zemszczę się.<br> {{tab}}Ale hrabina i Fabian nie przeprosili.<br> {{tab}}Przez pół roku nie dali o sobie nawet znaku życia. Fabian ani razu nie odwiedził ojca. Wtedy to hrabia Rudolf, liczący lat sześćdziesiąt, uległ pierwszemu paryksyzmowi choroby, mającej go wkrótce przyprawić o śmierć.<br> {{tab}}Sporządził testament i pojechał do Villejuif złożyć go w starej szafce, znajdującej się w jego pokoju sypialnym. Zabawił w pałacu zaledwie kwadrans czasu i nie widząc się z hrabiną, wrócił do Paryża.<br> {{tab}}Dla większego bezpieczeństwa napisał do swego przyjaciela, Limozana, list następujący:<br> {{tab}}„Sporządziłem moją wolę ostatnią i wyznaczyłem ciebie egzekutorem testamentu. Nie odmówisz mi tej przysługi, gdy poznasz treść jego i mego spadkobiercę. Zapisałem Pawłowi Ranoirowi, memu synowi pobocznemu, połowę kapitału, przynoszącego pięćdziesią tysięcy franków renty. Hrabina i Fabian będą oburzeni, lecz mają, na co zasłużyli. Fabian przytem w każdym razie będzie miał więcej. Nie raz mówiłeś mi, że Paweł jest moim synem, zarówno, jak Fabian, słusznie więc należy mu się część mego majątku.<br><noinclude></noinclude> 7z95kn86dgvn9hv4fubnpni6h55r44i 104 454416 1345602 2026-07-15T05:34:27Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345602 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Zachowaj starannie ten list, może on bowiem razie potrzeby mieć znaczenie testamentu.<br> {{tab}}W ten sposób spłacam dług należny Elizie.“ {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''XXIV.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Limozan, przeczytawszy ten list, udał się do swego przyjaciela. Nie widział go już od trzech dni i nie wiedział co myśleć o tem postanowieniu.<br> {{tab}}— Co się stało, kochany hrabio? Cóż to, masz ochotę umierać? Czy jesteś chory?<br> {{tab}}— — Nie jestem chorym, a przynajmniej już nim nie jestem. Ale nie dowierzam sobie. Przedwczoraj miałem tak mocny zawrót głowy, że przez trzy godziny nie mogłem powstać z fotela. Lekarz wziął mię na surową dyetę i zalecił kąpiele natryskowe i elektryczność. Otóż, zastanawiając się nad tem wszystkiem, doszedłem do przekonania, że mogę pociągnąć niedługo i stałem się ostrożnym.<br> {{tab}}— Dajżeż pokój, przesadzasz. Z tem wszystkiem dobrześ uczynił, sporządzając testament, wszakże mam nadzieję, że przeleży on ze trzydzieści lat. U jakiego notaryusza robiłeś go?<br> {{tab}}— U żadnego. Nie chcę używać notaryusza. Musiałbym człowiekowi obcemu opowiedzieć stosunki familijne i życie własne, aby zrozumiał moje postanowienie względem Pawła. Po co ma ktoś inny wiedzieć o tem wszystkiem?<br> {{tab}}— Gdzież złożyłeś testament?<br> {{tab}}Odwiozłem go sam do Villejuif i złożyłem w sekretnej szufladce szafki, stojącej w moim pokoju sypialnym. Znajdziesz go tam łatwo.<br><noinclude></noinclude> 4gl8kw2d3pi4g4gcx8z15rs4qsys2kx 0 454417 1345603 2026-07-15T05:35:22Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345603 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXII |następny = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXIV |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=116 to=122 tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D123]] [[Category:Polski]] pkda21fioh5rdz52565a6ji36hcgi0a 104 454418 1345604 2026-07-15T05:36:46Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345604 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Dobrze. Powiedz mi, widziałeś się z hrabiną?<br> {{tab}}— A niech mnie Bóg broni! Zabawiłem kilkanaście minut i nie widząc się z nikim, odjechałem.<br> {{tab}}W miesiąc po tej rozmowie paroksyzm paralityczny powalił hrabiego Rudolfa na łóżko, niespodziewanie, nagle, jak wicher zwala dąb.<br> {{tab}}Gdy przewieziono go do Villejuif, Paweł Ranoir przebywał już tam od kilku tygodni w skutek okoliczności, które na szczęście, nie miały wielkiego rozgłosu. Powodem tym było odkrycie oszustwa, spełnionego przez wspólnika Pawła, w grze w totalizatora. W sprawę tę wdała się policya, w skutek czego obaj przyjaciele musieli na czas jakiś usunąć się z Paryża.<br> {{tab}}Paweł osiadł w Villejuif, u starego wuja, którego odwiedzał parę razy na rok i w nagrodę za gościnność, za każdą bytnością, pozostawiał mu parę luidorów.<br> {{tab}}Wuj nie miał powodu uskarżać się na swego siostrzeńca i wynalazł mu nawet zajęcie rozwoziciela mleka w zakładzie miejscowego, bogatego przedsiębiercy, p. Midoux.<br> {{tab}}Było to zajęcie bardzo skromne, ale w tej chwili trudno było wybierać. Nadto, podobało mu się ono, pozwalało bowiem chodzić w bluzie prostego robotnika, przebranie zaś to zabezpieczało go przed poszukiwaniem policyi.<br> {{tab}}W Villejuif, nie miał potrzeby obawiać się, dzienniki bowiem w sprawozdaniu o oszustwie na wyścigach, wymieniły tylko nazwisko jego wspólnika, niejakiego Karola Roguet. On sam był mało znany, mógł więc rachować, iż pozostanie w cieniu.<br> {{tab}}W tym to właśnie czasie konający hr. de Villejuif przywieziony był do pałacu.<br><noinclude></noinclude> qio9symzk3p530yiaxkndggjup024qt 104 454419 1345605 2026-07-15T05:38:07Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345605 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Panu Hauteclair nie trudno więc było odszukać Pawła i przyprowadzić go na żądanie Rudolfa.<br> {{tab}}Czytelnik zna więc teraz osobę, którą hrabia chciał wymienić jako depozytaryusza drugiego egzemplarza testamentu. Był nim jego przyjaciel, Limozan.<br> {{tab}}Ale gdy Cecylia Hauteclair, dzięki dowcipnemu pomysłowi, miała zacząć wymieniać litery abecadła, by dowiedzieć się o nazwisku tej osoby, paralityk był już zupełnie wyczerpany. Prawe oko jego nie odpowiedziało na pytanie dziewczyny i hrabia zmarł, nie wypowiedziawszy nazwiska.<br> {{tab}}Otóż, ani Cecylia, ani Paweł, nie znali p. Limozana, a chociaż Ranoir spotykał go niekiedy u hrabiego, to przecież nie wiedział jego nazwiska.<br> {{tab}}Nawet p. Hauteclair, pomimo, iż był w najlepszych stosunkach z hrabią, nie znał jego stosunków payzkich.<br> {{tab}}Na nieszczęście Pawła jedna okoliczność zaciemniła jeszcze bardziej tę tajemnicę.<br> {{tab}}Limozan bardzo odczuł chorobę swego starego przyjaciela, a wiadomość o jego śmierci oddziałała na niego tak gwałtownie, że rozchorował się i w kilka dni umarł.<br> {{tab}}Zawód, jakiego Paweł doznał po zdjęciu pieczęci, był dla niego ciosem strasznym. Wyszedł z pałacu wściekły i dyszący zemstą. Pomimo zaprzeczenia hrabiny, był przekonany, że to ona ukryła testament, albo zniszczyła go osobiście.<br> {{tab}}Kobieta ta, znieważyła go, wypędziła i do tego okradła. Ale on nie był człowiekiem, którego można krzywdzić bezkarnie. Zobaczy go ona jeszcze. Karol Roguet naraził go na stratę ostatnich funduszów, ale to inna rzecz, on mógł się tylko omylić, mógł zanadto ryzykować. Zresztą Paweł był przygotowanym<noinclude></noinclude> dyqo75rijrhozrswt4o6vo0vvx8mlap 104 454420 1345606 2026-07-15T05:39:27Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345606 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>na to, że w grze tak hazardownej, jak totalizator może wygrać, ale może i przegrać.<br> {{tab}}Tymczasem ta łotrzyca, hrabina Luiza, wprost obdarła go, jak gdyby na drodze publicznej. Ale nie skorzysta ona z owoców swej zbrodni!<br> {{tab}}Jaką sumę mógł zapisać mu hr. Rudolf?<br> {{tab}}Musiała ona być znaczną, gdyż hrabia umierając, nie wzywałby go dla bagatelki. Legat ten mógł dla niego stanowić majątek.<br> {{tab}}Z wściekłości darł włosy z głowy, nie mogąc dowiedzieć się cyfry.<br> {{tab}}Przez kilka następnych dni, pełniąc służbę u p. Midoux, rozmyślał nad wyborem środków w celu wyjaśnienia tajemnicy i pomszczenia się.<br> {{tab}}Ale, ażeby coś przedsięwziąć, należało przedewszystkiem dowiedzieć się o wszystkiem, co zaszło wówczas w pałacu. Znając szczegóły, możeby znalazł jaki dowód przestępstwa hrabiny, może stanowcze zeznania świadków zmusiłyby ją do wyznania prawdy.<br> {{tab}}A któż lepiej mógł go poinformować, jeżeli nie Cecylia Hauteclair? Całe dni przepędzała przy chorym, w nocy zaś miała tak uczciwą zastępczynię, jak siostra Aniela.<br> {{tab}}Pewnego wieczora udał się do p. Hauteclair i prosił go, by pozwolił mu w swej obecności rozmówić się z panną Cecylią.<br> {{tab}}— O czem chcesz rozmówić się? — zapytał przemysłowiec.<br> {{tab}}— W sprawie testamentu hr. de Villegente.<br> {{tab}}— Jakkolwiek nie jest to chwila właściwa, bez zgadzam się. Poczekaj w sąsiednim salonie, a ja pójdę zapytać, czy córka moja zechce widzieć się z tobą.<br><noinclude></noinclude> tb5qgj7td326y3vnagitnr8vop6xeel 104 454421 1345610 2026-07-15T06:34:41Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345610 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Ściany salonu, do którego lokaj wprowadził Pawła, pokryte były gobelinami i obrazami olejnemi różnych szkół; na posadzce, zasłanej grubym dywanem, rozstawione były meble zbytkowne i rośliny rzadkie; na kominku, konsolach i etażerkach, stało pełno najrozmaitszych cacek i dzieł sztuki. Nie był to salon lecz muzeum.<br> {{tab}}We wszelkich innych okolicznościach niebezpieczną byłoby rzeczą pozostawiać Pawła samego wobec tych bogactw i pokusą taką pobudzać wrodzoną chciwość. Wzrok jego pożądliwie zwróciłby się na jakiś przedmiot kosztowny, posążek, kameę, lub cacko piękne, a w ślad za wzrokiem nastąpiłby i ruch ręki. Ale w tej chwili myśli jego zaprzątnięte były czem innem.<br> {{tab}}Po kilku minutach weszła Cecylia z ojcem.<br> {{tab}}— To ten pan chce się z tobą widzieć — rzekł ten ostatni do córki.<br> {{tab}}— Niech pan siada — rzekła, skłoniwszy się lekko — i powie, o co chodzi?<br> {{tab}}— Raczy pani przebaczyć mi, że ją utrudzam — odrzekł Ranoir. — Sprowadza mię taki interes. Wiadomo pani, że hr. Rudolf de Villegente pozostawił na moją korzyść testament i zachował go w starej szafce, w swym pokoju. Po zdjęciu pieczęci testamentu nie znaleziono, szufladka okazała się pustą. Hrabina dowodziła, że dokument ten nie istniał wcale, a jeżeli hrabia utrzymywał przeciwnie, to dla tego, iż był wówczas nieprzytomnym. Otóż przychodzę zapytać panią, która znała dobrze stan umysłu jego i obserwowała go bez przerwy, czy był on przytomnym, gdy pani go zapytywała i gdy on pani odpowiadał?<br> {{tab}}— Według mego przekonania hrabia był wówczas przy pełnym rozumie.<br><noinclude></noinclude> tii2gs7kc55vyc9t4owqpsd5gy5o2nw 104 454422 1345611 2026-07-15T06:36:09Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345611 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— W takim razie to, co mówił o testamencie, było prawdą. Wnioskuję z tego, że testament ten był przez kogoś wykradziony i być może, zniszczony. Ale przez kogo? Z całego otoczenia można podejrzewać jedną tylko osobę, tę, która miała interes w usunięciu go, mianowicie hrabinę. Czy zgadza się pani z mojem zdaniem?<br> {{tab}}— Czy zgadzam się, czy nie zgadzam, to moja rzecz i tajemnica mego sumienia. Nikomu nie zdaję z tego sprawy.<br> {{tab}}— Niech pani przebaczy, ale okazywała pani nieboszczykowi bardzo wielkie przywiązanie, które nie zgasło wraz z jego śmiercią. Gdyby to zależało tylko od pani, ostatnia jego wola byłaby uszanowaną i pani pierwsza czuwałaby nad jej wykonaniem.<br> {{tab}}— Ma pan słuszność, lecz cóż z tego?<br> {{tab}}— To, że jeżeli czyjaś ręka zbrodnicza zniszczyła testament hrabiego, nie zawahałaby się pani wskazać jej; że jeśli sprawę otacza tajemnica, to pani pomoże mi odkryć ją. Wraz ze mną i dla mnie będzie pani broniła sprawy hrabiego de Villegente.<br> {{tab}}— Mylisz się pan. Nie mogę na podstawie nie dość uzasadnionych przypuszczeń wypowiedzieć choćby jednego słowa, mogącego obrazić kogoś, tembardziej, gdy chodzi o oskarżenie wprost o zbrodnię. Czyż nieprawda, ojcze?<br> {{tab}}— Masz słuszność zupełną — odrzekł pan Hauteclair.<br> {{tab}}— W takim razie, czy mogę przynajmniej dowiedzieć się, czy nie zaszło co nadzwyczajnego po mojem odejściu? W Villejuif opowiadają, że o północy, w chwili śmierci męża hrabina znajdowała się w jego pokoju. Czy siostra Aniela była z nią razem? Czy też hrabina była sama przy umierającym?<br><noinclude></noinclude> ahjsyg56078oeu7mfqi2thf68svqqug 104 454423 1345612 2026-07-15T06:37:12Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345612 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Cecylia, usłyszawszy tak jasno postawione pytanie, zawahała się.<br> {{tab}}Rzecz, o którą Paweł zapytywał, przychodziła jej niejednokrotnie na myśl i niepokoiła ją mocno.<br> {{tab}}Nikomu dotychczas nie mówiła o tem, co widziała owej nocy, nie zwierzyła się nawet ani ojcu, ani swej siostrze. Bała się wyznaniem tem wywołać burzę.<br> {{tab}}A zresztą, czyż widok hrabiny, wściekłej, wyciągającej ręce do szyi paralityka, jak gdyby dla uduszenia go, me był igraszką wyobraźni, halucynacyą? Czy rzeczywiście widziała tę scenę okropną? Wątpiła teraz o tem.<br> {{tab}}Zapytanie Pawła wywołało znowu to przywidzenie bolesne. Cecylia uczuła przechodzący po ciele dreszcz. Ale należało odpowiedzieć cokolwiek, więc zapytała:<br> {{tab}}— Dla czego zapytujesz pan o to?<br> {{tab}}— Ponieważ pani musi o tem wiedzieć, a jeśli wie, powinna mi powiedzieć. Błagam panią, niech pani odpowie.<br> {{tab}}— Ależ ja nie mogę zastosować się do życzenia pańskiego. Żądasz pan odemnie odkrycia tajemnicy, należącej nietylko do mnie, lecz i do osób innych.<br> {{tab}}— Przepraszam panią. Skoro hrabia umarł, musiała pani dowiedzieć się o tem natychmiast, ponieważ znajdowała się pani w pałacu.<br> {{tab}}— Nie, panie, dowiedziałam się o tem nieszczęściu dopiero następnego dnia rano.<br> {{tab}}— W takim razie siostra Aniela nie czuwała nad zmarłym tej nocy.<br> {{tab}}— Dla czego?<br> {{tab}}— Siostra Aniela wezwałaby panią natychmiast dla pomodlenia się za duszę zmarłego.<br><noinclude></noinclude> 5fmagsgzn879xq3642fxrw85wresy2c 104 454424 1345613 2026-07-15T06:38:14Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345613 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Po raz wtóry Cecylia nie miała odwagi odpowiedzieć. Nie chciała zaprzeczyć, gdyż popełniłaby kłamstwo. Zwróciła się do ojca, jak gdyby z zapytaniem o radę.<br> {{tab}}— Nie widzę powodu — odrzekł p. Hauteclair — dla którego nie miałabyś wskazać osoby, obecnej w ostatnich chwilach hrabiego, tembardziej, iż nazwisko jej znamy, a wahanie twoje mogłoby naprowadzić na różne domysły. Wszak przy umierającym znajdowała się wtedy hrabina Luiza?<br> {{tab}}— Tak, ojcze — odrzekła Cecylia.<br> {{tab}}— Domyślałem się tego — zawołał Ranoir. — Więc ta jędza, złodziejka testamentu była wtedy.<br> {{tab}}— To pan tylko obwiniasz ją o to, bo my ni© podzielamy tego oskarżenia. Nie rozumiem do czego może panu posłużyć wiadomość o tem. Jeżeli hrabina zabrała sporządzony na pańską korzyść testament, to z pewnością musiała go zniszczyć i już go pan nie wskrzesisz. Więc jaki masz pan cel?<br> {{tab}}— Celem moim jest przcdewszystkiem dokładne przekonanie się. Zdobyłem je i wiem, co pozostaje mi do czynienia.<br> {{tab}}Ranoir wypowiedział te słowa tonem groźby, nie dopuszczającej żadnej wątpliwości co do jego projektów. Widocznie coś zamyślał przeciw hrabinie.<br> {{tab}}P. Hauteclair starał się uspokoić go.<br> {{tab}}— Źle pan czynisz, jeżeli myślisz użyć środków gwałtownych. To, coś się pan dowiedział tutaj, nie daje ci żadnej wskazówki do poszukiwań dalszych. Zamierzając coś robić, należy zawsze uzbroić się w cierpliwość i zimną krew. Wszelki gwałt zwróciłby się przeciwko panu.<br> {{tab}}— Dziękuję panu za te rady — odrzekł Paweł — lecz mam i pana prosić o coś, a odpowiedź pańska może mi wrócić spokój.<br><noinclude></noinclude> 2cv3lslc9hko7o1os3zpw5k9dnzx8vb 104 454425 1345614 2026-07-15T06:40:27Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345614 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Mów pan.<br> {{tab}}Hrabia de Villegente dał do zrozumienia pannie Cecylii i mnie, że sporządził kopię swego testamentu i zachował ją u osoby, której nazwiska nie zdołał już wymienić. Osłabienie jego przeszkodziło pannie Cecylii przeciągać dłużej rozmowę. Kopię tę, musiał prawdopodobnie powierzyć któremu ze swych przyjaciół. Myślałem z początku, że przyjacielem tym był pan.<br> {{tab}}— Nie. Nie otrzymałem od niego żadnego dokumentu, żadnego listu. Gdybym go posiadał, zawiadomiłbym już pana o tem. Lecz powtarzam, że nic nie otrzymałem od niego.<br> {{tab}}— Następnie miałem nadzieję, że pan mi wskaże jakiego przyjaciela jego, któremu hrabia mógł w powierzyć testament.<br> {{tab}}— W Villejuif nikt nie utrzymywał bliższych stosunków z hrabią. Przybywał on tu bardzo rzadko. Co zaś do jego stosunków paryzkich, to nie znam ich wcale.<br> {{tab}}— Więc nie może mi pan dać najmniejszej wskazówki, która naprowadziłaby mnie na ślad jakikolwiek?<br> {{tab}}— Żałuję bardzo, lecz nic w tej kwestyi nie mogę panu pomódz.<br> {{tab}}— Oto los!<br> {{tab}}— Ale szukaj pan. Cierpliwości i zimnej krwi Możesz pan naprzód dowiedzieć się w mieszkaniu hrabiego. Odźwierny, lub lokaj, mogą wskazać panu osoby, częściej odwiedzające nieboszczyka.<br> {{tab}}— Ma pan słuszność. Dziękuję. Nie myślałem o tem, a właśnie należało rozpocząć od tego.<br> {{tab}}— Czekaj pan. Dlaczego kopia tego testamentu nie miałaby być złożoną u którego z notaryuszów<noinclude></noinclude> 7u0xrhhs7kjbhwtxqe18f69qwm56kzs 104 454426 1345615 2026-07-15T06:42:39Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345615 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>paryzkich? Testamenty zwykle składane są u nich. Szukaj pan u notaryuszów.<br> {{tab}}— Rzeczywiście. Będę u nich. Ale to długa historya. Tylu ich jest w Paryżu!<br> {{tab}}— Nie. Napisz pan do prezesa izby notaryalnej i jako legataryusz zażądaj objaśnienia, w której kancelaryi złożony został testament hrabiego Villegente. Odpowiedź otrzymasz pan po tygodniu.<br> {{tab}}Ranoir pożegnał pana Hauteclair nieco uspokoony i zadowolony z udzielonych mu przez niego objaśnień.<br> {{tab}}Miał teraz wytkniętą drogę poszukiwań i niejaką nadzieję osiągnięcia celu.<br> {{tab}}Napisał naprzód do izby notaryalnej i przez dziesięć dni niecierpliwie oczekiwał odpowiedzi. Zawiadomiono go wreszcie, że hr. de Villegente u żadnego z notaryuszów nie złożył testamentu.<br> {{tab}}Po tym zawodzie pozostało mu już jedyne źródło informacyi: służba hrabiego. Zażądał od swego pracodawcy uwolnienia na jeden dzień i pojechał do Paryża. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''XXV.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Zaraz rano poszedł do odźwiernego, który udał, że go nie poznał. Był to odwet. Paweł często dawniej przechodził około jego loży, nie przywitawszy go. Obrażony domyślił się, że gość potrzebuje go teraz.<br> {{tab}}Paweł zdjął kapelusz i przemówił uprzejmie:<br> {{tab}}— Niech pan będzie łaskaw powiedzieć mi. czy lokaj hrabiego de Villegente mieszka tu jeszcze?<br><noinclude></noinclude> k4y6gzl8elhxxmygi49mz4fwn7niwz7 0 454427 1345616 2026-07-15T06:43:38Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345616 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXIII |następny = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXV |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=122 to=131 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D124]] [[Category:Polski]] 4elam27z9hmxnbvkunaqg0ygczfh3bh 104 454428 1345620 2026-07-15T10:36:00Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345620 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Nie — sucho odrzekł odźwierny.<br> {{tab}}— Chciałem go prosić o pewne objaśnienie. Może pan mi je udzieli?<br> {{tab}}— O cóż to chodzi?<br> {{tab}}— Hrabia de Villegente był moim... krewnym. Musi pan wiedzieć o tem.<br> {{tab}}— Tak? — odrzekł odźwierny zdziwiony, lecz już nieco zmiękczony.<br> {{tab}}— Nawet dość blizkim. Miał on przyjaciela, pana... pana... Jakże on się nazywa? Nie mogę sobie przypomnieć...<br> {{tab}}— P. Limozan.<br> {{tab}}— Ten sam. Otóż potrzebuję skomunikować się z tym panem, a nie wiem adresu jego.<br> {{tab}}— P. Limozan mieszka przy ulicy Tour-des-Dames, 12, blizko kościoła św. Trójcy.<br> {{tab}}— Dziękuję panu.<br> {{tab}}Ranoir popędził na wskazaną ulicę.<br> {{tab}}— Czy tutaj mieszka p. Limozan? — zapytał odźwiernego.<br> {{tab}}— Tutaj, pierwsze piętro, drzwi wprost — odrzekł, nie zastanowiwszy się nad zapytaniem i nie objaśniwszy pytającego, że p. Limozan nie żyje, a mieszkanie zajmuje pozostała po nim wdowa.<br> {{tab}}Na odgłos drzwohka otworzyła sama pani Limozan.<br> {{tab}}Była to martrona okrągła, licząca lat pięćdziesiąt, o policzkach pokrytych krostami i oczach chytrych. Okrywał ją peignoir napół żałobny.<br> {{tab}}— Pragnąłbym zobaczyć się z p. Limozan.<br> {{tab}}— Z moim mężem! — zawołała zdziwiona.<br> {{tab}}— Tak, z mężem pani.<br> {{tab}}— Niestety, panie, nie żyje już.<br> {{tab}}— Tego jeszcze brakło, do choroby! — ze złością zaklął Ranoir.<br><noinclude></noinclude> swhe1h60u5dj71lmzp0jrirzs86q59a 104 454429 1345621 2026-07-15T10:37:13Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345621 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Pani Limozan osłupiała wobec tej popędliwości młodzieńca i lekceważenia form towarzyskich. Ale ponieważ była wielce pobłażliwą, więc rzekła:<br> {{tab}}— Co panu się stało? Niech pan wejdzie do pokoju, stoimy w drzwiach, a jeśli zdarzy się panu wydać jeszcze raz podobny okrzyk...<br> {{tab}}— Przepraszam panią — odrzekł Paweł wchodząc. — To śmierć nieodżałowanego męża pani tak mnie wzruszyła, gdyż zniszczyła wszystkie moje nadzieje. Zresztą, może pani będzie mogła objaśnić mię.<br> {{tab}}— O cóż to chodzi?<br> {{tab}}— O testament jego przyjaciela, hr. Rudolfa de Villegente, którego jestem synem nieprawym. Hrabia sporządził dwa testamenty i jeden zachował w pałacu, drugi zaś złożył u swego przyjaciela. Pierwszy zniknął, więc poszukuję drugiego. Czy niewiadomo co pani o tem?<br> {{tab}}— O testamencie mąż mój nie mówił mi nigdy, ale cytował mi dosłownie zapis, uczyniony na rzecz syna nieprawego.<br> {{tab}}— Pamięta pani tekst?<br> {{tab}}— Pamiętam, zapomniałam tylko nazwiska syna. Mąż mój, nie bardzo zwierzający się przedemną, postąpił na ten raz wbrew swemu usposobieniu, tak dalece bowiem zdziwił go ten postępek hrabiego.<br> {{tab}}— Więc jakiż to był zapis? — zapytał Ranoir niecierpliwie.<br> {{tab}}— Tak panu pilno dowiedzieć się? Czy nie jest pan czasem legataryuszem, synem pobocznym hrabiego?<br> {{tab}}— Powiedziałem już pani, że jestem nim.<br> {{tab}}— Pańskie nazwisko?<br> {{tab}}— Paweł Ranoir.<br> {{tab}}— Tak, przypominam sobie.<br><noinclude></noinclude> 9p5t17inw0hi12q5907qhewljzmdf94 104 454430 1345622 2026-07-15T10:39:42Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345622 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Jeżeli pan taki ciekawy nie znając zapisu, to cóż to będzie, gdy dowie się o nim?<br> {{tab}}— Proszę, niech pani nareszcie powie!<br> {{tab}}— Odnoszący się do pana ustęp testamentu brzmiał tak: Zapisuję p. Pawłowi Ranoirowi, mojemu synowi nieprawemu, połowę kapitału, przynoszącego pięćdziesiąt tysięcy franków renty.<br> {{tab}}— Pięćdziesiąt tysięcy franków!... I to prawda?<br> {{tab}}Wiadomość ta wprawiła Pawła w najwyższe zdumienie. Nigdy, nawet w marzeniach swoich, nie przypuszczał sumy tak wielkiej. Ambicya jego nie się sięgała tak wysoko.<br> {{tab}}— Jestem pewną tej cyfry — odrzekła pani Limozan — zapamiętałam ją dobrze, wydała mi się bowiem tak wielką, iż kilkakrotnie zapytywałam o nią męża.<br> {{tab}}— Dwadzieścia pięć tysięcy franków, jak dla mnie, to majątek, to życie ze wszelkiemi wygodami i rozkoszami.<br> {{tab}}— Zapewne. Dwadzieścia pięć tysięcy franków dochodu, to stanowi kapitał, wynoszący przeszło sześćkroć sto tysięcy franków.<br> {{tab}}— Dwadzieścia pięć tysięcy franków renty!... dla mnie!... — wołał Paweł olśniony. — Muszę je ode brać! Gdzież jest testament?<br> {{tab}}— Jaki testament?<br> {{tab}}— Testament, wręczony przez hr. Rudolfa mężowi pani.<br> {{tab}}— Widocznie straciłeś pan przytomność. Uspokój się pan. Powiedziałam już mu, że mąż mój słowa mi nie mówił o podobnym depozycie. Nic o tem nie wiem.<br> {{tab}}— Proszę panią, poszukajmy. Jestem przekonany, że testament ten znajduje się w papierach męża pani.<br><noinclude></noinclude> 7hx5l371jamp16u2lasmo8fc7os5v7k 104 454431 1345623 2026-07-15T10:42:23Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345623 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Być może. Ale pozwól-że mi pan zastanowić się. Czego pan tak się śpieszysz?<br> {{tab}}— Tu chodzi o mój majątek, o moją przyszłość, moje życie... Proszę pani, dam pani, co sama zechce, dwadzieścia, czterdzieści tysięcy franków. Ale śpieszmy się, weźmy się prędzej do przejrzenia papierów.<br> {{tab}}P. Limozan, usłyszawszy tę propozyeyę, nadstawiła uszu i zastanowiła się.<br> {{tab}}Dama ta tylko z powierzchowności wydawała się tak dobroduszną i ujmującą, w gruncie bowiem była to osoba wielce chytra i zręczna. Zaniedbana opuszczona przez męża, otrzymując od niego zaledwie niezbędne środki do życia, dzięki stosunkom jego prawie we wszelkich sferach, potrafiła wcisnąć się do wielu salonów i stworzyć sobie przemysł własny, specyalny, i salon, w którym zapoznawały się możne osoby, młode i stare i zawiązywały się małżeństwa. Prowadzona przez nią agencya małżeństw była powszechnie znaną i bardzo nawiedzaną. Szukała w niej interesu tylko własnego, nie dbała o zawody skojarzonych par, byle jak największe wyciągnąć dla siebie korzyści.<br> {{tab}}Później rozwinęła swe przedsiębierstwo na skalę szerszą: czas popołudniowy poświęcała małżeńtwom bogatym, pannom z wielkiemi posagami i mężczyznom, posiadającym głośne nazwiska, lecz nie mającym majątku, rankami zaś biegała po rozmaitych ministeryach, lub składała wizyty deputowanym parlamentu i różnym osobom wpływowym. Była faktorią, zajmującą się wyrabianiem posad, orderów i łask wszelkiego rodzaju.<br> {{tab}}Nic ją nie odstręczało. Podjąwszy się jakiego interesu, prowadziła go z tą uporczywą wytrwałością,<noinclude></noinclude> qsyzt7zuasqe7harpqb85uonysi6cy6 104 454432 1345624 2026-07-15T10:43:43Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345624 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>chem znosiła odmowy, szyderstwa i upokorzenia, jeżeli wiedziała, że w końcu cel swój osiągnie.<br> {{tab}}W sprawie testamentu zwąchała od razu zarobek gruby, grubszy, aniżeli ofiarował jej Ranoir. Nie mogła bez narażenia się na podejrzenie odmówić poszukiwań.<br> {{tab}}— Chodź pan do pokoju nieboszczyka — rzekła. — Nic w nim nie zmieniono od czasu jego śmierci. Wszystko pozostało na swój om miejscu. Jeżeli otrzymał ten testament, który słusznie tak zajmuje pana, to go tam znajdziemy.<br> {{tab}}I poszła przodem, lecz z jakimś dziwnym na ustach uśmiechem. Mimo to, nie mogła pozbyć się pewnego niepokoju, A nuż ten dokument znajduje się w jego papierach? Pomimo hojnej propozycyi Pawła, nie miała ochoty wydać mu poszukiwanego dowodu.<br> {{tab}}Pokój, do którego weszli, był gabinetem i zarazem pokojem sypialnym. Był obszerny, miał ściany obciągnięte obiciem czorwonem, na posadzce rozesłany był dywan takiegoż koloru. W jednym rogu stało szerokie łóżko palisandrowe, w środku jednej ściany, przy oknie, biurko z takiego samego drzewa, pod ścianą zaś przeciwległą szafka z książkami.<br> {{tab}}P. Limozan i Ranoir zabrali się do drobiazgowej rewizyi szufladek biurka, papierów w tekach, nawet książek w szafce. Ranoir, starannie przeglądający szpargały, nie tracił z uwagi najmniejszego ruchu rąk gospodyni domu, która z swej strony obserwowała z pod oka każdy gest jego. Bała się odkrycia, mogącego pokrzyżować jej plany.<br> {{tab}}Poszukiwania nie osiągnęły żadnego skutku.<br> {{tab}}Ranoir był zrozpaczonym.<br><noinclude></noinclude> 8nu4mqk6nk8fl0vo724urprt1wagcym 104 454433 1345625 2026-07-15T10:45:36Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345625 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}W chwili, w której dowiedział się cyfry majątku, tracił go bezpowrotnie.<br> {{tab}}Ostatnia jogo nadzieja rozwiała się.<br> {{tab}}— Widzisz pan — rzekła spokojnie wdowa — nie ma tu, czego pan szukasz. Mnie się zdaje, że mój mąż nie otrzymał od hrabiego żadnego testamentu, gdyż bylibyśmy znaleźli go w tym pokoju. Przypuszczenie pańskie było nieuzasadnione. Żałuję pana.<br> {{tab}}— Ach, pani, pani! co tu robić? — wołał Paweł załamując ręce w rozpaczy. — Zdawało mi się, że powinienem był znaleźć tu ten testament, że dość mi będzie wyciągnąć tylko rękę, by go posiąść. Głowa mi pęka! Dwadzieścia pięć tysięcy franków renty! Po wyjściu ztąd na ulicę będę znowu biedakiem, jakim byłem dotychczas, bez grosza, bez kawałka chleba! Ach!...<br> {{tab}}— Niech pan szuka! niech pan szuka!<br> {{tab}}— Ale gdzie? Wszystko przeciwko mnie się sprzysięgło! I hrabina, wykradająca testament i mąż jej, nie mogący wskazać osoby, której powierzył egzemplarz drugi, i p. Limozan, zabierający z sobą tajemnicę do grobu!... Ktoś mię przeklął chyba! Jestem zgubionym!... Ale wiem, komu to zawdzięczam potrafię się zemścić.<br> {{tab}}I powiedziawszy te słowa, jak waryat wybiegł pokoju.<br> {{tab}}Pani Limozan wyjrzała za nim na schody dla przekonania się czy odszedł, wróciła się do pokoju, mknęła drzwi na klucz i podszedłszy do jednej ze ścian, nacisnęła ukrytą sprężynę.<br> {{tab}}— Jeżeli mąż mój otrzymał ten testament — rzekła do siebie — to musiał schować go tutaj.<br> {{tab}}Otworzywszy drzwiczki, prowadzące do małego pokoiku, w którym stała tylko tualeta ze wszystkiemi przyborami i zakryty drapertyą kufer; po-<noinclude></noinclude> tswifiw4e6lidcjv64s7znj9u4778wl 104 454434 1345626 2026-07-15T10:45:54Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345626 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>dniosła jego wieko, wyjęła tekę z papierami i przejrzeniu ich znalazła list hrabiego, a w nim ust-e następujący:<br> {{tab}}„Zapisuję Pawłowi Ranoirowi, mojemu synowi nieprawemu, połowę kapitału, przynoszącego pięćdziesiąt tysięcy franków renty.<br> {{tab}}{{tab}}Ranoir, po wyjściu od p. Limozan, nie wiedział co z sobą począć.<br> {{tab}}Machinalnie zwrócił się ku bulwarom zewnętrznym, w okolice, które nawiedzał często w twarzystwie Rogueta.<br> {{tab}}W traktyerni, do której wstąpił na śniadanie, dowiedział się, że przyjaciel jego, unikając poszukiwań policyi, przeniósł się na drugi koniec Paryża, na ulicę Moulinet, gdzie z niewielką, pozostałą sumką, założył sklepik z winem, pod przybranym nazwiskiem: Wiktor Lardoise.<br> {{tab}}Paweł przebył cały Paryż pieszo, nie widząc nikogo, mówiąc głośno do siebie, z oczyma błędnemi jak rzeczywisty waryat.<br> {{tab}}— Dwadzieścia pięć tysięcy franków renty! — powtarzał nieustannie.<br> {{tab}}Gdy Roguet spostrzegł go wchodzącego do sklepiku, wziął go rzeczywiście za szaleńca i zawołał:<br> {{tab}}— Co się z tobą dzieje?<br> {{tab}}— Źle, mój drogi — odrzekł, ciężko siadając na krześle. — Jestem złamany. Daj mi napić się czegoś, może masz szampańskie... to mnie nieco orzeźwi...<br><noinclude></noinclude> gcg4da4qkcn4rjwsrzawk98z0s7386c 1345630 1345626 2026-07-15T10:49:54Z Wydarty 213377 1345630 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>dniosła jego wieko, wyjęła tekę z papierami i przejrzeniu ich znalazła list hrabiego, a w nim ustęp następujący:<br> {{tab}}„Zapisuję Pawłowi Ranoirowi, mojemu synowi nieprawemu, połowę kapitału, przynoszącego pięćdziesiąt tysięcy franków renty. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''XXVI.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Ranoir, po wyjściu od p. Limozan, nie wiedział co z sobą począć.<br> {{tab}}Machinalnie zwrócił się ku bulwarom zewnętrznym, w okolice, które nawiedzał często w twarzystwie Rogueta.<br> {{tab}}W traktyerni, do której wstąpił na śniadanie, dowiedział się, że przyjaciel jego, unikając poszukiwań policyi, przeniósł się na drugi koniec Paryża, na ulicę Moulinet, gdzie z niewielką, pozostałą sumką, założył sklepik z winem, pod przybranym nazwiskiem: Wiktor Lardoise.<br> {{tab}}Paweł przebył cały Paryż pieszo, nie widząc nikogo, mówiąc głośno do siebie, z oczyma błędnemi jak rzeczywisty waryat.<br> {{tab}}— Dwadzieścia pięć tysięcy franków renty! — powtarzał nieustannie.<br> {{tab}}Gdy Roguet spostrzegł go wchodzącego do sklepiku, wziął go rzeczywiście za szaleńca i zawołał:<br> {{tab}}— Co się z tobą dzieje?<br> {{tab}}— Źle, mój drogi — odrzekł, ciężko siadając na krześle. — Jestem złamany. Daj mi napić się czegoś, może masz szampańskie... to mnie nieco orzeźwi...<br><noinclude></noinclude> 1h6pmciw46je1zvv7kwdg42rljewj5c 104 454435 1345627 2026-07-15T10:47:05Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345627 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Ale cóż ci się stało?<br> {{tab}}— Siadaj, opowiem ci.<br> {{tab}}Lardoise napełnił dwie szklanki i zajął miejsce naprzeciw gościa.<br> {{tab}}Paweł opowiedział mu wszystko od chwili przybycia do Villejuif po ucieczce z Longchamp, odkrycie hrabiego de Villegente przed śmiercią, zdjęcie pieczęci, wyznanie Cecylii Hauteclair, udowodniające winę hrabiny i nakoniec doznany u p. Limozan zawód w chwili, gdy dowiedział się o zapisaniu mu dwudziestu pięciu tysięcy franków renty.<br> {{tab}}— Dwadzieścia pięć tysięcy franków rentyl — zawołał osłupiały Lardoise. — Mógłbyś je mieć ty, mój przyjaciel... i nie możesz ich dostać... Co za nieszczęście!<br> {{tab}}— Rozumiesz teraz, co się dzieje ze mną. Gdy wszedłem, myślałeś, żem zwaryował i rzeczywiście od trzech godzin jestem jak obłąkany. Twój głos dopiero oprzytomnił mnie nieco. Lecz czuje, że zwaryuję naprawdę. Ale przedtem chwycę się wszystkiego, by odebrać mój majątek, a jeśli mi się nie uda, to przysięgam, że jak kurę zaduszę tę zbrodniarkę hrabinę.<br> {{tab}}— Czy mogę pomódz ci w czem?<br> {{tab}}— W czem?<br> {{tab}}— Rozumie się nie w duszeniu hrabiny — odrzekł Lardoise z uśmiechem — ale w poszukiwaniach.<br> {{tab}}— Na teraz nie. Dziękuję ci.<br> {{tab}}— A tymczasem żyjesz z pracy. Nie powiedziałeś mi, co teraz robisz.<br> {{tab}}— Prawda, nie myślałem o tem. Pracuję u pewnego dostawcy mleka w Villejuif, jestem rozwozicielem.<br> {{tab}}— Jakto, rozwozisz blaszanki napełnione mlekiem?<br><noinclude></noinclude> 3yn06xay1kkcbwa9hg3806tq7ufk08a 104 454436 1345628 2026-07-15T10:48:10Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345628 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Tak.<br> {{tab}}— Czekaj-no... Powiedz mi, czy rewidują cię na rogatce?<br> {{tab}}— Teraz nie. W początku, gdy mnie jeszcze nie znali, strażnik właził do wozu i rewidował blaszanki. Ale teraz już tego nie robią. Przejażdżam przez rogatkę zwykle przed wschodem słońca, deklaruję, płacę i jadę dalej.<br> {{tab}}— Jestem więc szczęśliwszym od ciebie, gdyż znalazłem to, czego szukałem oddawna.<br> {{tab}}— Cóż takiego?<br> {{tab}}— Sposobność dobrego zarobku. Nie wiedzie mi się w tej dziurze. Klientela mała, a wieczorami schodzą się sami bandyci. Lecz mniejsza o to, gdyby choć byli dobrymi konsumentami. Zamyślałem więc o czem innem. Uważałem, że prowadząc handel tego rodzaju, tak blizko fortyfikacyj, powinienem zaopatrywać się w spirytus, wolny od wszelkich opłat, słowem przemycany. To byłby interes! Bo pamiętaj, że sama opłata wynosi półtora franka od jednego litra. Powiedz mi, jak wielkie są twoje blaszanki?<br> {{tab}}— Na co ci ta wiadomość? — zapytał Paweł z niejaką obawą.<br> {{tab}}— Nie lękaj się. Dowiesz się. Po ile zawierają mleka?<br> {{tab}}— Po ośmnaście litrów.<br> {{tab}}— Ośmnaście litrów nieopłaconego, to znaczy dwadzieścia siedm franków. Śliczna sumka, jak na te ciężkie czasy.<br> {{tab}}— Czegóż ty chcesz odemnie?<br> {{tab}}— Pozwól mi zrobić pewne przypuszczenie. Gdybyś naprzykład pomiędzy swe blaszanki z mlekiem pomieścił dwie blaszanki ze spirytusem, przewiózł je przez rogatkę bez deklaracyi i przyniósł mi<noinclude></noinclude> agk0abmlv2agiaoeait1ils45og9sfg 0 454437 1345629 2026-07-15T10:48:53Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345629 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXIV |następny = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXVI |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=131 to=138 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D125]] [[Category:Polski]] k40gpdatxpu2i45v3hqo17t13fig7lb 104 454438 1345631 2026-07-15T11:49:36Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345631 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>codzień rano do domu, to za każdym razu zarobiłbyś dwadzieścia franków.<br> {{tab}}— Nie nęci mnie to wcale. Dość mam już tych awantur.<br> {{tab}}— Namyślisz się, robaczku. Będę czekał cierpliwie. Jeżeli nie odszukasz swego testamentu, będzie to znakiem, że zostałeś okrutnie okradzionym, a na twojem miejscu mściłbym się wtedy wszelkiemi sposobami i usiłowałbym choć trochę wynagrodzić sobie przemycaniem spirytusu. Dwadzieścia frantów dziennie, to piechotą nie chodzi! Zresztą to tylko moje przekonanie... ty rób, jak chcesz...<br> {{tab}}Przyjaciele rozstali się, przyrzekłszy sobie zobaczyć się później.<br> {{tab}}Przez cały miesiąc jeszcze Paweł rzucał się na wszystkie strony w poszukiwaniu testamentu.<br> {{tab}}Udawał się do klubu, do którego uczęszczali hrabia Villegente i Limozan, badał szwajcarów i chodził do osób, utrzymujących niegdyś stosunki z hrabią.<br> {{tab}}Wszędzie doznawał zawodu.<br> {{tab}}Wszyscy powtarzali mu jedno, że tylko pan Limozan żył z hrabią najbliżej i on jedynie mógł o testamencie coś wiedzieć.<br> {{tab}}Udał się powtórnie do pani Limozan, lecz posiedziano mu, że wyjechała do Nizzy.<br> {{tab}}Było to prawdą.<br> {{tab}}Na zimę tłumy cudzoziemców i paryżan zjeżdżały się do Nizzy, więc intrygantka udawała się tam regularnie i z powodzeniem rozciągła wśród lich swe sieci.<br> {{tab}}Wściekłość ogarnęła Pawła. Więc przepadło wszystko? Mógł mieć majątek, a zmuszony był służyć za parobka!<br> {{tab}}Od niejakiego czasu i potrzeby jego wzrosły znacznie.<br><noinclude></noinclude> b0hvx0gs4zh15hndkeh2iq774r6vx2b 104 454439 1345632 2026-07-15T11:50:37Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345632 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Poznał się z młodą, dwudziestotrzyletnią, dziewczyną, należącą do słynnej korporacyi praczek, niejaką Perriną Capron, słuszną, przystojną brunetką, przyjemną, lecz w gruncie zepsutą, pomimo powierzchowności szykownej i uczciwej.<br> {{tab}}W Villejuif rozeszła się pogłoska o wielkiej sukcesyi, mającej się dostać Pawłowi. Powtarzano ją sobie z rozmaitemi szczegółami, wizyta zaś jego w pałacu, przed śmiercią hrabiego, nadała tym gawędom cechę prawdopodobieństwa.<br> {{tab}}Przezorna Perrina skorzystała z pierwszej sposobności, by odnieść bieliznę Pawłowi, klientowi jej pracodawczym.<br> {{tab}}Rzecz prosta — zawiązała się rozmowa. Dziewczyna była wesoła i umiała zaprezentować się dobrze, sprawiła więc na nim wrażenie. Ale z góry zapowiedziała, by ręce trzymał przy sobie.<br> {{tab}}Za drugiem widzeniem się Paweł oświadczył jej swoją miłość i Perrina słuchała go chętnie, był bowiem chłopcem dość przystojnym, ale i tym razem nie pozwoliła mu bardzo zbliżać się do siebie.<br> {{tab}}Podczas wizyty trzeciej, Perrina po wielkim oporze pozwoliła się pocałować. Wtedy Paweł stracił głowę. Klękał przed nią, przysięgał jej miłość wieczną. Słuchała, lecz trzymała się odpornie. Wtedy przyrzekł się z nią ożenić.<br> {{tab}}— Ale naprawdę? Może pan tylko tak mówi...<br> {{tab}}— Przysięgam ci, że mówię na seryo!<br> {{tab}}— Bo widzi pan, opowiadają, że pan będzie bardzo bogatym, to pan wtedy nie zechce mnie...<br> {{tab}}— Podzielę z tobą majątek, jeżeli dziś podzielisz ze mną miłość.<br> {{tab}}Tak rozpoczął się ten związek, który się stal powodem większych wydatków Pawła.<br><noinclude></noinclude> 3r5bajftejyjy63tkr6jnyrfwtr0e0z 104 454440 1345633 2026-07-15T11:51:32Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345633 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Bezskuteczność poszukiwań, jak powiedzieliśmy doprowadzała go do rozpaczy.<br> {{tab}}Wtedy przypomniał sobie propozycyę, uczynioną przez dawnego swego wspólnika, obecnie handlarza winem.<br> {{tab}}Ale nim miał się zgodzić na nią ostatecznie, chciał poszukiwania swoje skończyć wysiłkiem ostatnim. Był to krok szalony, lecz nic innego mu nie pozostawało.<br> {{tab}}Jak tonący dla ocalenia życia chwyta się każdego przedmiotu, chociażby trawy płynącej, tak on wyrozumował sobie, że może cos uzyskać od samej hrabiny de Villegente.<br> {{tab}}A ponieważ nienawiść do niej wzrosła w nim do granic ostatecznych, postanowił więc zarazem zemścić się na niej.<br> {{tab}}Pewnego dnia po ukończonej robocie, udał się o zmroku do pałacu Villejuif. Brama nie była jeszcze na klucz zamkniętą.<br> {{tab}}Przebył aleję i zadzwonił u drzwi.<br> {{tab}}Wyszła pokojowa.<br> {{tab}}— Czy zastałem panią hrabinę?<br> {{tab}}— Pani hrabina jest u siebie.<br> {{tab}}— Proszę zaanonsować mię i powiedzieć, że przychodzę w imieniu p. Hauteclair.<br> {{tab}}Pokojowa, usłyszawszy to nazwisko, wprowadziła go do salonu i zapaliła świece.<br> {{tab}}W kilka sekund weszła hrabina, lecz spostrzegłszy Pawła, zdumiona, zatrzymała się na progu.<br> {{tab}}— Pan, tutaj! od pana Hauteclair!<br> {{tab}}— Potrzebuję z panią pomówić i przepraszam, że użyłem nazwiska osoby innej, bez jej wiedzy.<br> {{tab}}— Proszę ztąd wyść natychmiast!<br> {{tab}}— Powtarzam, że potrzebuję z panią rozmówić się. We własnym interesie powinna pani wysłuchać<noinclude></noinclude> bocmjf9p4nqt52mph7v61jf6mkb07iy 104 454441 1345634 2026-07-15T11:54:12Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345634 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>mię. Zresztą, oświadczam, iż nie wyjdę dopóki nie powiem, po co przyszedłem. Wiedziałem, jak mnie pani przyjmie, powód więc, który mnie tu sprowadził, musiał być bardzo ważnym. Może pani kazała wyprowadzić mnie siłą, ale narobi pani hałasu i wywoła skandal, gdyż będę się opierał. Lepiej, niech pani wysłucha mnie dobrowolnie.<br> {{tab}}Hrabina zastanowiła się i zapewne w dusz; przyznała mu słuszność, gdyż zamknęła drzwi i podstąpiwszy parę kroków, rzekła tonem wyniosłym:<br> {{tab}}— Zgadzam się. Mów pan.<br> {{tab}}— Domyśla się pani zapewne celu mej wizyty. Przedewszystkiem niech pani będzie przekonaną, że pragnę porozumieć się z nią zgodnie. Otóż, niech pani raczy powiedzieć mi, czy odszukany został testament hr. de Villegente, męża pani?<br> {{tab}}— Hrabia Rudolf nie pisał żadnego testamentu i nie potrzebował go pisać. Nie istniał więc wcale.<br> {{tab}}— Owszem, testament istniał. P. hrabia spisał go w dwóch egzemplarzach i jeden z nich zachował w szafce, drugi złożył u swego przyjaciela.<br> {{tab}}— U jakiego przyjaciela? — zapytała hrabina niepokojona.<br> {{tab}}— Nie wiem. Ale przypuszczałem, że pani hrabina odszukała egzemplarz zachowany w pałacu.<br> {{tab}}— Są to żarty. Chociażby hrabia i pozostawił ostatnią wolę swoją, to cóż to może pana obchodzić?<br> {{tab}}— Obchodzi mnie mocno, gdyż hrabia uczynił na rzecz moją zapis bardzo wielki.<br> {{tab}}— Zapis bardzo wielki? — odrzekła z szyderstwem.<br> {{tab}}— Tak, pani hrabino, dwadzieścia pięć tysięcy franków renty.<br> {{tab}}Luiza zdziwiła się, widząc, że Paweł był dobrze<noinclude></noinclude> 7noqbg3ppi1bq2hzsuckir27juyg0w5 104 454442 1345635 2026-07-15T11:55:17Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345635 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>poinformowanym, więc dla ukrycia swego wzruszenia zapytała pośpiesznie:<br> {{tab}}— Któż to pana tak objaśnił?<br> {{tab}}— Postępuję otwarcie, więc nie będę ukrywał. Wiadomość tę mam od pani Limozan, żony najbliższego przyjaciela męża pani.<br> {{tab}}— Co za niedorzeczność!<br> {{tab}}— Wcale nie. Przyszedłem nawet zapytać, czy pani skłonną jest do spełnienia woli hrabiego na drodze układu? Nie żądam dwudziestu pięciu tysięcy franków renty i zadowolę się dziesięcioma tysiącami.<br> {{tab}}— Źle pan robisz, nie domagając się całkowitych dwudziestu pięciu tysięcy.<br> {{tab}}— Dlaczego?<br> {{tab}}— Gdyż to wszystko jedno. Nie dostaniesz pan zarówno tej jak i tamtej sumy.<br> {{tab}}— Niech pani zastanowi się, że gotów jestem podpisać układ dla pani bardzo korzystny, że proponuję zakończyć tę sprawę zgodnie, i że, jeżeli propozycyę moją pani odrzuci, to rozpocznę walkę jawną.<br> {{tab}}— Ciekawa jestem, co możesz pan zrobić?<br> {{tab}}— Będę panią prześladował. Opowiem wszystkim przedśmiertne wyznanie hrabiego, będę głosił, że testament zginął dla tego, że to pani czuwała przy umierającym w nocy, która nastąpiła po naszej rozmowie.<br> {{tab}}— Kto panu to powiedział?<br> {{tab}}— Osoba nieumiejąca kłamać, panna Cecylia Hauteclair zaświadczy wszystko, co mówię, gdyż ona to rozmawiała z hrabią i ona w nocy widziała panią przy nim.<br> {{tab}}— Żmija — pomyślała hrabina. — Więc to ona powiedziała...<br> {{tab}}— Zdaje się, że to powinno obchodzić panią.<br><noinclude></noinclude> hm41td2as17wka49jd0h2v3zohw7iyw 104 454443 1345636 2026-07-15T11:56:32Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345636 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Do zeznania panny Cecylii przybędzie jeszcze świadectwo pani Limozan. Dodam nadto, że hrabia od lat dwudziestu nie żył z panią, gdy mnie u siebie przyjmował i osypywał dobrodziejstwami. Wszyscy się wtedy dowiedzą, że hr. de Villegente był moim ojcem...<br> {{tab}}— Zdaje mi się, że nazywasz się pan Paweł Ranoir — pogardliwie przerwała hrabina.<br> {{tab}}— Tak, od nazwiska mej matki. Ale pani wie dobrze, jak wiedzą i wszyscy, że ojcem moim był mąż pani.<br> {{tab}}— Mówiono mi o tem, że to pan rozpuściłeś tę bajkę. Ale nie wierzyłam w nią nigdy.<br> {{tab}}— Jestem synem hrabiego de Villegente i żądam przypadającej na mnie części dziedzictwa.<br> {{tab}}— Jesteś pan szaleńcem! Precz ztąd!<br> {{tab}}— Strzeż się pani!... Chociaż zniszczyłaś jeden egzemplarz testamentu, to zostaje drugi. Jestem już na jego śladzie, odszukam go, a wtedy, pani hrabino, porachujemy się. Jeżeli pani nie znajdziesz kapitału, dającego dwadzieścia pięć tysięcy franków, to sprzedam pałac i te wszystkie piękne meble.<br> {{tab}}— Nie nastraszysz mię pan. Zadługo już słucham cię. By raz już skończyć, oświadczam: gdyby przypadkiem, co jest rzeczą niemożliwą, znalazł się tego rodzaju testament, podpisany przez hrabiego Rudolfa, to zaprzeczę jego ważności i potrafię go obalić, jako rozporządzenie człowieka niepoczytalnego. I nie znajdzie się ani jeden trybunał we Francyi, który nie przyznałby mi prawa.<br> {{tab}}— Ach! złodziejko ty jakaś! — zawołał Ranoir, nie mogący powstrzymać gniewu.<br> {{tab}}— I to pan, takiemi słowami znieważasz innych, pan, co byłeś sądzony za kradzież, siedziałeś rok<noinclude></noinclude> c2qabhwf4q235mf10k65wpa6236amb9 104 454444 1345637 2026-07-15T11:58:23Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345637 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>w więzieniu, a cztery lata w Afryce i byłeś zawsze wyrzutkiem społeczeństwa!<br> {{tab}}— Prawda, byłem złodziejem, lecz odpokutowałem za to. Ale pani jesteś złodziejką i byłaś nią zawsze. Zabrałaś tutaj miejsce mej matki, Elizy Ranoir, która stokroć więcej była warta od ciebie. Twój płód, Fabian, zajął miejsce moje. Jesteś złodziejką i nie spłaciłaś swego długu, ale zapłacisz go jeszcze!<br> {{tab}}— Precz ztąd, nikczemny!<br> {{tab}}Oboje doszli do tej wysokości tonu, przy którym struny głosowe groziły pęknięciem. Hrabina z oczyma rzucającemi błyskawice, wskazując ręką drzwi, drżała całem ciałem.<br> {{tab}}Ranoir na tę zniewagę wyprostował się groźnie.<br> {{tab}}— Wychodzę, gdyż czuje, że byłbym zdolnym cię... lecz to cię nie minie!... Cierpliwości! hrabino — dokończył głosem podobnym do ryku zwierzęcego — zgniotę was tak, jak ten wazon.<br> {{tab}}I mówiąc to, pochwycił z kominka wspaniały wazon porcelanowy i cisnął go pod nogi Luizy.<br> {{tab}}Poczem wybiegł pośpiesznie. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''XXVII.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}W kilka dni, hrabina, nie dość jeszcze uspokojona po tem wzruszeniu, otrzymała wizytę innego rodzaju.<br> {{tab}}Wprowadzona do salonu dama kazała jej wręczyć, otoczony czarną obwódką, bilet, z napisem: Wdowa Limozan.<br><noinclude></noinclude> m91scq1imaax1om2mxxufo029cfk0a4 0 454445 1345638 2026-07-15T11:58:53Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345638 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXV |następny = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXVII |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=138 to=147 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D126]] [[Category:Polski]] 3avdaxa2kt3aeoj4bwwg5520ng00l0p