Wikisource sourceswiki https://wikisource.org/wiki/Wikisource:Main_Page MediaWiki 1.47.0-wmf.11 first-letter Media Special Talk User User talk Wikisource Wikisource talk File File talk MediaWiki MediaWiki talk Template Template talk Help Help talk Category Category talk Page Page talk Index Index talk Author Author talk TimedText TimedText talk Module Module talk Translations Translations talk 4 41052 1345682 1345234 2026-07-15T19:57:16Z ꠢꠣꠍꠘ ꠞꠣꠎꠣ 676877 Changed protection settings for "[[Wikisource:Protection requests]]": Excessive vandalism ([Edit=Allow only autoconfirmed users] (indefinite) [Move=Allow only administrators] (indefinite)) 1345234 wikitext text/x-wiki [[Category:Wikisource]] On this page you can request protection of a text, that you have checked against a hard copy. Please make sure that the text follows the requirements of the [[Wikisource:Protection policy#Procedure for protecting pages|Procedure for protecting pages]] and as specified at [[Wikisource:Text quality]]. You can also request unprotection of a text for proofreading purposes, according to the [[Wikisource:Protection policy#Procedure for protecting pages|Procedure for protecting pages]]. You should request a reprotection when your work is done. Remember to sign your request. ---- ==Protection requests== ===[[Index:Колхозонь эряф 1936-06.jpg]]=== Vandalism, WMF-banned [[w:WP:LTA/GRP|user]] - could you please semiprotect this? Thanks in advance - [[User:Antandrus|Antandrus]] ([[User talk:Antandrus|talk]]) 03:36, 26 July 2023 (UTC) {{done}} [[User:-jkb-|-jkb-]] ([[User talk:-jkb-|talk]]) 09:56, 26 July 2023 (UTC) ==Unprotection requests== 0p82o2vh050vf05zvj5vbc7qmcutjdw 104 374359 1345645 1099260 2026-07-15T12:54:30Z ~2026-39745-20 984638 T xxx<includeonly>r</includeonly> 1345645 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Erick Soares3" />{{rh|294|REV. DO INST. ARCH. E GEOG. PERN.|}}</noinclude>{{c|2ª CARTA}} {{c|{{larger|{{sc|Copia do original tupi de Diogo da Costa, com<br> h hun xcĥxrestauração da linguagem termo a termo}}}}}} {{dhr}} ''Paitu panaê xepaperi aimodo <ref>O original desta carta ainda é mais estropeado e viciado do que o da primeira. A restauração vae escripta por baixo de cada palavra do texto.</ref> Edebe māi tecópe'' {{dhr}} Pay-tupā aé che papera aymondó ndebe. <ref>Aqui o sentido exige um ponto final que no original não {{hw|exis|-|te}}, como em outros logares que se seguem.</ref> Măe tecópe {{dhr}} ''ereimōi cig yaie monhabig teripe maepe Ereimoa cig'' {{dhr}} ereymō acy? Māe monhang byteripe? Māepe ereymō acy? {{dhr}} ''Eior cecima acûe mebe aicoxecane oramo derece nde-'' {{dhr}} Eyor, cecema. Acoimōbé aicó che caneōrāmo ndê recê. Ndê- {{dhr}} ''rique ig rabé capitão-mór abameme diribigri saligento mor'' {{dhr}} riquey rahé capitão-mór abamemā nde ribyra. sargento-mór {{dhr}} ''abe Ecemi coxé papera ripiapa rupibe marape ereycó'' {{dhr}} abé? Ecema, ico che papera repiaca rupibe. Marāpe ereycó {{dhr}} ''apiabaiba raûcupa ixepenacerau cubiicpe marape'' {{dhr}} apiaba ayba rauçupa ichebe? Nache rauçubype? Marāpe {{dhr}} ''rei çog reganadeipe ahé Eyahaxube repeabo deiocei'' {{dhr}} reyçog che ganado cipo abé? Evahó chebe che peábo ; nde yocê {{dhr}} ''xepemo caraiba dengao nai mobeai xue ndebe opotar'' {{dhr}} ichépemo. Carayba ndè angau na imombeu icué ndêbe opata- {{dhr}} ''eté caraiba murubixaba decema coribeta ni é opanhehe co-'' {{dhr}} retê carayba morubichaba ndé cema coribetê niā opabinhé ca- {{dhr}} ''raibe.a paraibiguara deiemga guera nirime decema'' {{dhr}} raybetá paraybiguara ; ndê nheenga guera nirime ; ndé cema {{dhr}} ''abaime cimoun abamo xegenegacuapa taconé dereno-'' {{dhr}} abaeyma eci mo ou abá mo che ynheenga cuaapa tacó ndê reú ; {{dhr}} ''cema coino ede yenguapa barupi ome- mota niā murubi-'' {{dhr}} acema coipo ndê ycú cuapabu rupi. Omimotar niā morubi- {{dhr}} ''xaba decemacere moegma cuctendeta Eyorecema na-'' {{dhr}} chaba ndê cenia recê moeyma cûeté ndetá. Eyor, ecema. Na {{dhr}} ''xerau au peiepe omanacōe deribira lippe tocaia ya-'' {{dhr}} che rauçú peyepê? Omamō cōi ndê ribira Lippe Tocaia. Yan- {{nop}}<noinclude>[[Category:Mul (Multiple languages)]] [[Category:Abá nhe'enga]] [[Category:Pt Português (Portuguese)]]</noinclude> 6t9b6cyggk5wmxop0xgnh9srcwaimcx 104 449919 1345689 1342361 2026-07-16T00:56:21Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345689 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>प्राकि जुया थ्वतेता कारण २ दा व्रत खण्ड याय मतेव ङेनो हे वशिष्ठ अष्ट प्रकारन व्रतण्ड खण्ड दव प्रती जुयाव हिसा यायु र्हिसास अनुमत जुयु अदत्ता दान अदत्तानस संमत अव्रम्हचर्य अव्रम्हचर्यस अनुमत मिथ्यावादी मिथ्यावादस अनुमत सुरापान संमतन्ट त्य वाद्य गीत खातालि वश सयन अकालस पारण संमत थ्वते च्याता व्रत खण्त्र थ्वतेता अष्ट दोषं दशाकुशलं तोलते श्रद्धा प्रसन्न चित्त जुयाव उत्तम व्रत चलय याय ॥ संसारस सुखि धाको व्रतया प्रभावन थ्वतेता कारणस स्वपर हितया निमि त्तिन अष्ठमी व्रत चलय याय ग्वन षु पुरुषन प्रसन्न चित्त जुयाव व्रत चलय यातो श्री अमोघपाश करुणामय सुमल<noinclude></noinclude> 29ztmytvpqkl5cr2cwtiw94r5m1ms0w 104 450119 1345666 1345277 2026-07-15T14:30:06Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345666 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>याव्यवदेशेन जनपदान् व्यवलोकनाय निर्गतो । यावत् पश्यति ग्रामनगराणि शून्यानि ॥ उद्यान दे वकुलानि भिन्न प्रभग्नानि । स जनकायः क्वगत इति कथयति ॥ अमात्याः कथयन्ति ॥ दे वोत्तरन पांचालस्य राज्ञो विषयं गतः । किमर्थ हे देवो अभयं प्रयच्छ, कथयामि ॥ ॥ दत्तं भवतु ॥ हे देवोत्तर पाञ्चाल राजा धर्म्मेण राज्यं कारयति । तस्य जनपदा ऋद्धाश्च स्फीताश्च क्षेमा श्च सुभिक्षाश्चाकीर्ण जनमनुष्याश्च प्रशान्तकलि कलह डिम्ब डमर तस्कर दुर्भिक्ष रोगोपगताः शालीक्षु गोमहिषी संपन्नाः दान मान सत्कार वांश्च लोकः श्रमण ब्राह्मण क्व षण वनिपकोभोज्यः ॥ देवःतु चण्डाल भसः कर्कशः ॥ नित्यं ताडन घाटन धारण बन्धन<noinclude></noinclude> 50ka6vxi4abxqdiaqabzielqvnrk6lq 104 452743 1345667 1342106 2026-07-15T14:48:41Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345667 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>त्रसऺ धर्म मत्रिन इमाया रुप शरीर तोलताव मणि ज्वङाव स्वर्गस थहायाव थेस इमा जुलं राजाया अग्नस कुतिङाव मृत्यु जु या थ्वनीलि व्राह्मणजु र्द्धान जुया ॥ थ्वनंलि सभा लोकस कले हाहाकाल म्हया सकल प्रजा लोकसेनं थ्व समाचार ङेनाव आ व अवश्यनं राज्यस अमंगल महाउपद्रव जुलो महाराजा सकेत मचायाव अकर्म अजोग्य कुकर्मयाक महाराजाया गन मंग ल जुयु प्रजा लोकसके निर्दया जुयाव किंयितु व्राह्मण छम्ह उद्धार याय भालपं आव सकल संहार जुर धिक्वार राजा खव थ्वतेता प्रकारण राजायात न्वानाव थ्वनंलि महाराजान थ्वतेता विपरीत स्वयाव प्रजा लोकया अपवाद खं ङेनाव मन<noinclude></noinclude> a0kmbhlr4mq5x7mcjhu8yn5kw3fmeih 104 452745 1345670 1342173 2026-07-15T14:53:30Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345670 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>सास विकल जुयाव पासं तापन मुमाकं व्यर्थ याङा कार्य्य जुल थ्वतेता वचनं षुस कय जुया ङेना हे वाशिष्ठ वचन पाप व मन पापव नेतान दान याङानिः फल जुया । थ्वगुलि अवसरस राज्य सग्रामस दुष्ठजन शत्रुजन याकेन भय जुपया पु नर्वार दुर्भिक्ष जुया रोग प्रीडा जुया प्रजा लोकस दुःख जुया ॥ थथिंग्व आपदा स्वयाव भय हात ङास पंक समग्र जुया व राजानं मंत्री पनिके धाया भो मंत्रीजन पुर्वजन्मस जेन छु छु पाप याङवल खे मसिया छान धालसा थथिग्व वि परीत जुया थ्व उपद्र व शान्ति याय उपाय विव जे महाअधैर्य्य जुलो थ्वतेता खं ङेनाव मत्रीजनपनिसेन धंदा का<noinclude></noinclude> 3jq2uodlwbu1skj39rytyv51wvvwf94 104 452770 1345672 1342174 2026-07-15T15:01:45Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345672 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>याव राजास के इनालपा भो महाराजा आव छु उपाय याय कर्मया ख मसिया उकुन्हुया दिनस जे पनि मूर्खयात वचन प्रमाण मयाक आव झी जि श्री क्रकुछंद भगवाणयाके वने भूत भविष्यमान सेवम्ह श्री भगवानयाके कर्मका रण ङने नुयो थ्वतेता संमत याङाव मंत्रीजन सहित महाराजा श्री भगवान सके वङाव चनण कमलस भोक पु याव हाथ हा जोलपाव मिखास खोभि पितसे इनालपा भो सर्वज्ञ भगवान छलपोलया शरन वया हे नाथ महा पापिष्ट महाभयन संजुकुम्ह जेत रक्षा याय माल हे कर्मज्ञ थ्व विपरीत जुवया कालण छु छु कर्मया फलन दान विघ्न<noinclude></noinclude> aggrwl8xgqeyp2idjll60oywy42ibci 104 452775 1345673 1342181 2026-07-15T15:05:38Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345673 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>जुया उपद्रव दुःख जुया आव शान्ति यायस उपाय कनेमाल ॥ श्री क्रकुछंद भगवानं आज्ञा दयका हे महाराज पुरापूर्व कालस छन अकर्म छता याङं तया दु आव थ्व कर्म भोगयात अष्टमी व्रत खण्ड याङाया दोषण विपरीत जु या थ्वतेता पाप नाशयात हन्वं पुनर्वार तन मन याव मेवुता उपोय छतां मदु थ्वते श्री भगवानया आज्ञा ङेनाव राजान इ नालपा भो नाथ छलपोलया आज्ञा दयका मात्रसं जेनं व्रत खण्ड याङागुलि सुमलपे धुन व्रतया प्रभावन निर्मल कुलस चक्रवत्ती राजा जुया त्रैलौक्य मोहन मनि लाङा खण्ड याङा पापन दान विघ्न जुया पुनर्वार छलपोलया आज्ञा थ्य व्रत याय पुनर्वार भगवान<noinclude></noinclude> j82yhmphquqz0ig2ectwlf2ije7p3f6 104 452836 1345674 1342307 2026-07-15T15:23:47Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345674 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>आज्ञा दयका भो महाराज व्रत चलय याव संदेह कायमते आम मणि लायी वं थुका दॆवराज इन्द्रन धर्म मंत्रीया वचनस छलन हललपंयन व्राह्मण जुलं इन्द्र पक्षि जुलं धर्म मंत्री थुका इन्द्रासन क्वका इभालपऺ ग्याङाव हरण यातं ॥ थ्वते भगवानया आज्ञा ङेनाव लिहायाव मनसा वाचा कर्मणान एकचित्त याङाव संसार उद्धार जुलयमा धकं व्रत चलययातं थ्व व्रतया प्रभावन इन्द्र संतुस्त जुयाव मन हिलाव स्वर्गन क्वहायाव आकारश मार्गस वसलपाव साक्षात् थव मुर्त्ति धललपाव राजायात प्रशंसा या ङाव धाया भो मनुष्य राज धर्मपाल त्रैलोक्य मोहन मणि काव छन व्रत याक गुलि स्वयाव जे संतोष जुय धुनो अपराध क्षमा याव<noinclude></noinclude> pjftyvryq2u30a9115ar7tum3hxppq1 104 452839 1345675 1342311 2026-07-15T15:35:06Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345675 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>छलपोल थिंम्ह धमिष्ठ यात छलय याङा थ्वते विमति याङाव मणि लित बिया पुनर्वार व्रतया कारन ङेना हे नरराज छु म न सुवा याङं व्रत याङा सत्यन जित कने माल जिन छलययात धक छलय याय मदु थ्वतेता इन्द्रया वचन ङेनाव जाज्व ल्यमान द्वलछि ग्वल मिखा स्वयाव साक्षात् इन्द्र भालपं दरशन याङाव हाथ हा जोलपाव इनालपा अहो आश्चर्य भाग्य देवराज इन्द्रथिंम्हया दरशन लाक भोछि देवराज इन्द्र छलपोलया चरण कमलस सहस्र वंदना जेत रक्षा याय माल छलपोल धक जिन मसिया सभा लोकसेनं मसिया नाना प्रकारण धिक्कार व्राह्मणजु धकं उपहास याङं न्वाक विलंप<noinclude></noinclude> klif0g8dlt5le5h5dx6adudkloer0pt 104 452842 1345676 1342321 2026-07-15T15:40:55Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345676 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>याङा न्हस न्हुया परंतु छलपोलथिं ग्वम्हन थ्वतेता प्रकारण छल याय अजोग्य दान धर्मस छलयाक पनितो निवारणा याङाव ग्वहारि याय जोग्य म्हन थमथ्य थमनं छलीया जुसेनलि दान धर्म गनं व धय जुयुव छलपोल द्वलछि ग्वड मिखा दवम्ह जे पनि निग्व डमि खा जिमिसेन छु विचार याय जेपनि मुटजन भालपाव उपदेश वियमाल पुनर्वार छलपोलया मनस संदेह जुया त्रैलोक्य मोहन या प्रभावन इन्द्रासन काइव धक भो इन्द्र इन्द्रासनया कारणस मखते सकल लोक उद्धारया ङाव संवोधिज्ञान लाय श्री मि ता भतथागतया श्री करुणामयया दरशण याय सुखावतीस जन्म जुय निमित्तिस व्रत याङा इन्द्रासन जुक्व लाय यात थथिंग्व व्रत छा<noinclude></noinclude> tc17vsxtztqvarfpq9urn4vo9bmtazp 104 452850 1345677 1342341 2026-07-15T15:45:50Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345677 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>य किं चित् तपस्या मात्रन इन्द्रासन लाक त्रैलोक्य मोहन मणि थिंग्व स्वर्ग मर्त्य पाताल तजायी याक थथिंग्वम्हया इन्द्रासन छु प्रजोन थुति राजाया वचन ङेनाव इन्द्र महालज्या चायाव अपराध क्षमा याय आल आमथिं ज्ञान मदु जिके सुखावतीस चोङाव जित लुमनके माल थुति धायाव मणि विया राजान जुलसां प्रजालोकया नित्ति सलि काया इन्द्रत्वं पूजा याङा देव राजजुलसां रस तायाव आशिषा विया हे महाराज सदा कालं संमंगल जुयमा सकल प्रजालोक प्रतिपाल याङाव अंतकाल सुखावती स जन्म जुयमा जित लुमनके माल थ्वतेता धायाव इन्द्र अन्तर्द्धान जुया स्वर्गस लिहाया जुलं ॥ थ्वनंलि राजान प्रजा लोक सके<noinclude></noinclude> h40y0r0dpes20h9dt40s16l0go7tpyt 104 452851 1345685 1342343 2026-07-16T00:39:08Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345685 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>धाया भो प्रजालोक संदेह मुमाल झीजीस मणि लित लात धायाव मणि दरशन विया समाचार कङा रस तायका थमनं व्रत याङाव प्रजालोकनं याकाव व्रतया प्रभावनं मणिया प्रभावनं दुर्भिक्षा दि उपद्रव शान्ति जुया थुगुलि प्रकारण राज्यस महामंगल जुया प्रजापालना या ङाव ताकालतं सुखभोग याङा देवराज इन्द्रया सिनों महावीर प्रतापी जुया ॥ थ्वनऺलि थ्य कालांतरस अनुमतया दोषन पुत्रन राज्य हर ण याङाव वनवास छोया जुलो थेस वनातरस पुषुडि तीरस वसलर्प चोङा महा दुःखन मृत्यु जुयाव काशी देशस दरिद्र शूद्र कु लस जन्म जुया शूद्र जुल सन्वं व्रत पुण्षया अनुभावन रूपवंत गुणवंत शीलवन्त धर्मवंत व्रतया प्रभावनं काशी सहरस जन्म जु<noinclude></noinclude> fxouye0kgqsqm1pxv6aq7ei3qyrpjzz 104 452854 1345686 1342349 2026-07-16T00:44:05Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345686 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>या संमत दोषन शूद्र जुर थ्व शूद्र दरिद्र जुलसा सत्य धर्मन्याय नीतिथ्य व्यपार याङा धनन अतीत अत्यागत मान्य याङाव दान ध र्म रस जुयाव मनसा वाचाक मण्य अधर्म अकर्म छुं मयाक थुगुलि समयस कृकी राजान काशी देशस न्वहाकलं भो भो प्रजा लोक महाराजाया आज्ञा सकलसेनं अष्ठमी व्रत याय माल थ्वतेता ङेना मात्रनं थ्व शूद्रन पूर्व जन्मया ख लुमनका स्वप्नया ख सु मन थ्यं व्रतया प्रभावन लुमनकाव धाया अहो आश्चर्य ख मने हिसा कर्मस मनसा वरसान संमत अनुमत मात्र याङान थथिंग्व द्र रिद्र कुलस जन्म कालं आव महाराजाया आज्ञाथ्य थ्व व्रत याय भालपं तन मन यथा शक्य दान याङ व्रत उपासना याङा थेस व्र<noinclude></noinclude> mui5ilcyz4k2n3z4x4md6dimmfypuqv 104 452855 1345687 1342354 2026-07-16T00:47:23Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345687 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>तया प्रभावन धनाद्य जुयाव दान धर्म याङं महासुखन काल हङा ॥ थ्वनंलि काल मृत्यु जुयाव सुमेरू पर्वतस मणि सुवर्ण्णया राज कुलस विद्याधर राजाया पुत्र दुंदुभिस्वर नाम जुयाव सकल चतुःघष्टि गुण संजुक्त पराक्रमनं जसनं तेजनं रूपनं गुनणं मेवु स मान सुनुं मदु थ्व जन्मसं पूर्व जन्मया खं लुमङाव श्री करुणामयया भक्त जुयाव व्रत उपासना याङाव प्रजालोकलं पालना या ङा चक्रवत्ती पद लाङाव महासुख भोग याङाव अतकालस सकल प्रजालोक समेत सुखावतीस लोक धातुस जन्म जुयाव श्री अमिताभ तथागत श्री करुणामय दरशन याङाव महासुखन चोङा जुलो ॥ थ्वतेता श्री भगवानया आज्ञा ङेनाव पुनर्वार भग<noinclude></noinclude> bjjrqjvlas5vnb4i5f8b7hunpp2zdpc 104 452858 1345688 1342359 2026-07-16T00:52:16Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345688 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>वानयाके इनालपा हे भगवान धर्मपाल राजान पूर्व जन्मस छ कर्मयात गुगुलि कर्मन दुःखि जुया मणि दान विघ्न जुया ॥ श्री भगवानं आज्ञा दयका ॥ पुरापूर्वस महापोषध दिनस व्रत याक प्रचेतना माराजा छम्ह देव सत्यवादी धर्मिगुनवंत थ्व रा जाया सेवक दासपनिसेनं राजा व संसर्गन व्रत उपासना याक जुलो ॥ ताकालत्वं राजा संसर्ग व्रत याङाव थेस प्रचेता राजा स्वर्गारोहन जुलङासें भृत्य दारक सेवकं व्रत खण्डयासे निदायाक जुलो ॥ भो वाशिष्ठ व्रतया प्रभावन वैशाली नगरीया धर्मपा ल राजा जुया खण्ड याङाया पापन थथिंग्व दुःख जुया पुनवार जन्मांतरस सुमर पाव व्रत याङा पुण्यन अंतकालस सुखावती<noinclude></noinclude> lhelyp8v9b2bw0bab9t8aj0rmqc1ew7 104 452859 1345690 1342362 2026-07-16T01:00:32Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345690 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>पाव थ्वम्ह पुरुषन चतुलमार जयल पाव संवोधि ज्ञान लाङाव निर्वाण जुया विशेवन महापोषध दिनस चललपे माल महापोषध दिन धाय कार्त्तिक मास शुक्लपक्ष अष्ठमी शत भिषान क्षत्र शुभ वोग शुक्रवार थ्वतेता वोगस महा वोखध दिन धायः सहस्र गुण वाध लपु थ्वतेता अष्ठमी व्रतया महिमा ङेनाव वाशिष्टया मन सास प्वापस जुया व चतुर्वर्ग फल लायस हतास चायाव श्री भगवानयाके वेला कायाव स्वआश्रमस वयाव मासोप वास संपूर्ण्ण या ङाव श्री करुणामयं सुमल पाव अष्ठमी व्रत आरंभ याकः सकल शिष्य संघ सहित जुयाव गुसि छिं काल वनान<noinclude></noinclude> b0lx3hr85cs7onpwdrv6h4zdfdavllc 104 453039 1345691 1342923 2026-07-16T01:04:16Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345691 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>लि व्रतया प्रभावन धर्म अर्थ काम लाङाव अंतकालस शिष्य संघ सहित श्री करुणामयसके मोक्ष जुया ॥ उपगुप्त भिक्षुन अशोक राजायात आज्ञा दयका भो महाराज थथिंग्व उत्तम व्रत छेनं चलय याव श्री करुणामयत्वं भजना याङाव समर्थ दतोसा नित्य नित्यं याव अथवा अष्ठमी पतिं अथवाशु कृाष्ठमीस असमर्थ जुलसा मुख अष्टमी कु न्हु छपोल कुन्हुं अथ्यं असमर्थ जुलसा उपोषध दिनस कुन्हु मयाम गाक संसारस करुणामयस मानहित कर्त्ता सु नु मदु ग्वम्ह करुणामय अनेक रुप धारणा याङ विस्वा रुप जुयाव सकल लोक उद्धार याक नाना जतन याङाव<noinclude></noinclude> gc6anw5n47nvijly6enrtpj7p429gfp 104 453041 1345692 1342925 2026-07-16T02:26:27Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345692 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>लोकया कालणस नरकसं पातालसं स्वर्गसं भूमिसं सर्वत्रसं त्रमल पावथ मन दुःखसेयाव लोकलक्षायाक थथिऺ म्हया भजन मयाक म्हया जन्म व्यर्थः थथिऺ म्हया व्रत उपासना मयाक म्हयां जन्म व्यर्थ धाय ग्वन षु पुरुषन श्री करुणा मय सुमलपा थ्व पुरुषया दुर्भिक्ष भय देवता भय अग्नि भयः यम भय राक्षस भय नाग भय वायु भय दैत्य भय सम स्त भय नाश जुया इन्द्रादि लोकपालसेन व्राह्मादि देवलोक एकादश रुद्र विष्णु प्रमुख वैष्णव सूर्य्यदित्रह गनयतीज न सकलसेन श्री करुणामयया भजना याङं व्रत याङा भक्तजनपनि तो रक्षायाक थ्वतेया कारणस श्री लोकेश्वरया भ<noinclude></noinclude> qi6qhptoxvjpl13y7icuwxts5hoobrt 104 453042 1345693 1342926 2026-07-16T02:30:41Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345693 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>जन याङाव व्रत साधना याङं प्रजालोक प्रतिपाल याव हे महाराज थ्वया प्रभावन मंगल सुख भोग याङाव अंतकालस सु खावती वास लाङाव श्री अमिताभ तथागत श्री करुणामयया प्रत्यक्ष दरशन याङाव धर्म कथा ङेनाव महासुखन चोनी व जुलो ॥ थ्वतेता श्री उपगुप्त भिक्षुसया वाक्य ङेनाव अशोक राजा रस तायव गुरुयाके वेला कायाव राजकुलस लिहाया जुलो जथा विधिध्य अष्ठमी व्रत उपासना याङा जुलो ॥ ॥ इति श्री उपगुप्त ॥ शक संवादे अष्ठमी व्रत मा हात्म्य सानु मतज दोष निर्ण्णय नाम समाप्तं ॥ ॥ संव ४० मिति श्राओन शुक्ल अष्ठमी थ्वकुन्हु चोय धुनका जुलो शुभा<noinclude></noinclude> oke77vpfnyx6hpgqdudp55uvyscuyab 104 453047 1345695 1342931 2026-07-16T04:34:09Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345695 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>१ ॐ नमोरत्न त्रयाय ॥ नमः श्री मदमोघपाश लोकेश्वराय ॥ ॥ नमो लोकनाथाय ॥ ककुदो द्रुहिणो हृदयाद्वलि जि द्रिरि शोप्य लिका न्न यनद्वयतः ॥ दिन हृद्दिन कृन्लपनात्यवनो वदनात्सर सीज ठराद्वरुणः ॥ वरजानु भवौकमला धनदौ चनणा दचलान मना भिभव ः ॥ ज्वलनः स्वयनिक्वसितो वरभुषण वत्‌प्रणमाम्यमिताभ गुरुं ॥ २ ॥ व्वहलं अजाजु नुगलं हरिजु शिरनं शिव हु मिखार्न निग्वलं चन्द्रमा सुरजं म्हुतुनं फस द्यो दतनं ससुद्योप्यतनं वरुण ॥ पुलिनं लछिमी पुलिनं तव मी पालिनं पृथिवी त्यफुनं अगिनि धुसि नं पितलं अति भिति साथ्यें न्हिथनं अनिया अमिताभ गुरुं ॥ २ ॥ वोधिमंण्डप महाविहारस श्री जय श्री भिक्षुन जय श्री राज वोधि<noinclude></noinclude> raeka9elop869uv1tcs3si60pqzlb1s 104 453805 1345644 1344477 2026-07-15T12:53:20Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345644 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>२ कमर कुरिस दुयितार, बाजयि नांचयि सहज संरूपिनि ॥ ध्रु ॥ चक्रि शीरे कर्ण्णे कुण्डर, कण्ठि कण्ठ कंशोभा २ हाथ्यरो चक्र कर्त्तिया उमेखर, च रणेनो पूर भुखनि ॥ ध्रु ॥ भव प्रदयान रन्तेज धरन्ते, दाहिनि ज्ञानक राया २ भावां भाववि वर्जित, अनुर्त्तर गगनसं रूपिनी ॥ ध्रु ॥ पदुम वज्र प दशि रे गत धरिया, गावयि हास कुरिसा २ अनुर्त्तर सिर्द्धि प्रमोक्ष प्रदाय निः प्रनमामि श्री वज्रजोगिणीः ॥ ध्रु ॥ ❈ ॥ खकनेः ॥ प्रविसतु, उपाध्या<noinclude></noinclude> czzgy6bpnwznr2i20sjwgprpd5ubshm 104 453807 1345660 1344480 2026-07-15T13:37:04Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345660 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>नित्य ॥ ❈ ॥ अजिमाया, मण्डर केने, प्रतिमां कने ॥ ❈ ॥ थन ॥ धमूत, ध रं दंके ॥ ❈ ॥ थन ॥ ब्यला जुलसा, मन्त्र प्रदान बिय ॥ तिर्त्तिकर साभिष्यक ॥ ॥ मण्डर दरशन, सकस्यातं ॥ वज्राभिष्यक ॥ मकुटाभिष्यक ॥ सिन्ह मोह नि, देततना, सकस्यांतं तके ॥ ❈ ॥ गीत, उदिता तर हा ले ॥ ❈ ॥ ॥ राग विभास ॥ तार माथ ॥ उदिता तरयन प्रबनदुता २ बरदा मरुक, का कलिता ॥ घोर दुष्टर भय निसाचलिता २ अखय निरंजन, मोक्ष कृता ॥<noinclude></noinclude> piivn4gg6waebrefp156e0n4iwklkg1 104 453812 1345661 1344485 2026-07-15T13:44:22Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345661 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>॥ ध्रु ॥ दिनकर मण्डल, मध्यगता २ देवासुर नरसि रे नमिता ॥ ध्रु ॥ ॥ दगधालि अलि भय प्रतिनिहता २ करुणा मृत रसस्य विक्रिया ॥ ध्रु ॥ ॥ गावन्ति प्रबन पलि गुरु भगता २ वज्रबाराहि भुजुसि रे नमिता ॥ ध्रु ॥ ॥ ❈ ॥ किकर सचिपंथियके ॥ प्रग्या छाय, बिय ॥ खाज, पात्र छाय ॥ गुरु , मोत्रां, काय, बिय ॥ ❈ ॥ हूँ हूँ देह ॥ त्रिहंडा चापयि हाले ॥ राग पर्द्मंज रि ॥ टार झपः ॥ त्रिहं दाचापयि जोगिनिदेवी कवालि २ कमल कुलि सघ<noinclude></noinclude> 3daj68ri0mqp2nlxpek8l79j8jzghq8 104 453814 1345662 1344489 2026-07-15T13:47:04Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345662 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>न, कहुन बिया रे ॥ ध्रु ॥ जोगिनि तुम्ह बिनु खन हुन जि बयि २ तोरा मुह चुबिया रे, कमरस पिवयि ॥ ध्रु ॥ क्षप हुँ जोगिणि रे नजायि २ मनि कुर बहिया रे, ओदिया निमम्य ॥ ध्रु ॥ साणुत घेरे घेरे, कुँञ्चि कुता रि २ चन्द्र सूर्य्य दुयि पक्षन भंद्रा ॥ ध्रु ॥ भनयि गुडालि कुंदुरुबीरा २ नर य नारि माझउ भयन बीरा ॥ ध्रु ॥ ❈ ॥ प्रग्यान बिय ॥ ❈ ॥ थन ॥ पार न ॥ कोलयिहाले ॥ नुचायके ॥ मुख शुर्द्धि ॥ ❈ ॥ द्यो, देवीयात, धमुतसक<noinclude></noinclude> qp7zxskklvwc5ri2ox9tlnpbf2wfgub 104 453816 1345663 1344492 2026-07-15T13:49:28Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345663 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>स्यानं, भोग बिय ॥ ❈ ॥ चकी कुदर ॥ ❈ ॥ राग ग्वडग्रि ॥ तार एकल ॥ च क्रि कुण्डल कण्ठिरो चक्र, त्यादि ॥ देव, क्षमापन ॥ मूद्रालि तय ॥ ❈ ॥ थुति ॥ मुचाया, चाकिरा चचा जुलो ॥ ❈ ॥ सति खुन्हु, पुर्ण्णा, मांसाहूति, जज्ञे याय ॥ ❈ ॥ उपाध्यानं, परक्ष, सिंन्धुर पुजा याय ॥ ❈ ॥ थन ॥ थापं यायगु, थुति ॥ क्लस, श्री लक्ष्मि, जक्ष जक्षणि, नाग प्व, इनाक्वं, पंञ्च धारा, पंञ्च पात्र, सिंन्धुर मण्डल, अग्निकुंद ॥ थुति थापना ॥ ❈ ॥ थन ॥ शुर्य्यार्द्य ॥ पूजाभलसं<noinclude></noinclude> mkysxug975l7bp3q29hli8nesv3gtaw 104 453818 1345664 1344494 2026-07-15T13:52:03Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345664 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>कल्प ॥ स्वभा पुजा ॥ तार पुजा ॥ चग्व धग्व पुजा ॥ ❈ ॥ गीत, मध्य मेरु, आ दि शुन्य, अनुर्त्तर, रक्त वर्ण्ण, गोकु दह ॥ ❈ ॥ अग्नि स्थापं ॥ प्रथमाहूति ॥ ॥ तछाय ॥ ❈ ॥ राग भैरवि ॥ तार ॥ तिनिरोयन चतुव्रम्ह विहारा २ रवि सशि चापिरे, आचार्य्य वैस्थारा ॥ ध्रु ॥ होम करैया होमेन हिचउ मारा २ राग ध्यख मोहन वेदिरे स्थादिया ॥ ध्रु ॥ बाम दहिन करेशु बारे प्रात्रि २ ज्वर यिव जानर आहूति जोयिया ॥ ध्रु ॥ प्रग्या घण्ठा उपायी रे बज्र २ बज्र पबन चियसं<noinclude></noinclude> fe1c8ghkmqiladhzjj822vaxre3j617 104 453821 1345665 1344497 2026-07-15T13:55:06Z Neetu Dangol 873892 /* Proofread */ 1345665 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Neetu Dangol" /></noinclude>भोग्य ॥ ध्रु ॥ कर्ण्ण वोरंते, अत्यत होमे २ करहू प्रतिस्था मण्डल होमे ॥ ध्रु ॥ ॥ ❈ ॥ ज्ञानाहूति, धुनेव ॥ ❈ ॥ थन ॥ उपाध्याजुं, पुरक्ष, कोरास्या पूजा याय ॥ ❈ ॥ मारसा कुम्भनी भांजन ॥ ❈ ॥ ❈ ॥ राग ललित ॥ ताल दुर्ज्जमान ॥ ॥ कुम्भ निरभांजन, पंञ्च ज्ञान स्वभावा, कंका राक्षर विज मूत्यना ॥ ❈ ॥ निवासित महास्वभाव मामकि, सुरसुन्दरिन बज्रौबनि ॥ ❈ ॥ नमामि श्री बारु निर सिब ज्रादे, भैख जेसमूत्यनाभा ॥ ❈ ॥ आरिर्द्धस्यखवी नयनस<noinclude></noinclude> l4gaqlf2yz95ymih43to6cfer13a9xe 106 454044 1345678 1345360 2026-07-15T19:36:40Z Draco flavus 33146 auto summary: HI ADMINS, I REMOVED ALL CONTENT from this page 1345678 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template }} agk00lds9atuox2dvx0lpkvdw0e897g 1345679 1345678 2026-07-15T19:37:14Z Draco flavus 33146 1345679 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Title=[[Dramat w Bicêtre]] |Language=pl |Author=[[Author:Frédéric Gilbert]] [[Author:E. Piron]] |Translator=anonymous |Editor= |Year= |Publisher=S. Orgelbranda Synowie |Address=Warszawa |Key= |Source=djvu |Image=5 |Progress=C |Volumes= |Pages=<pagelist /> |Remarks= |Header= |Footer= |Width= |Css= }} lw3kpw9wg7cdzt8xkbibim1seypt7qt 1345680 1345679 2026-07-15T19:38:01Z Draco flavus 33146 1345680 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Title=[[Dramat w Bicêtre]] |Language=pl |Author=[[Author:Frédéric Gilbert|Frédéric Gilbert]] [[Author:E. Piron]] |Translator=anonymous |Editor= |Year= |Publisher=S. Orgelbranda Synowie |Address=Warszawa |Key= |Source=djvu |Image=5 |Progress=C |Volumes= |Pages=<pagelist /> |Remarks= |Header= |Footer= |Width= |Css= }} os2n20lpi3s0yne0jloni3kz1opwyg7 1345681 1345680 2026-07-15T19:38:36Z Draco flavus 33146 1345681 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Title=[[Dramat w Bicêtre]] |Language=pl |Author=[[Author:Frédéric Gilbert|Frédéric Gilbert]] [[Author:E. Piron|E. Piron]] |Translator=anonymous |Editor= |Year= |Publisher=S. Orgelbranda Synowie |Address=Warszawa |Key= |Source=djvu |Image=5 |Progress=C |Volumes= |Pages=<pagelist /> |Remarks= |Header= |Footer= |Width= |Css= }} gn5cdmy4c9636yfgo1y3xbdnqvbdwhc 104 454337 1345684 1345577 2026-07-15T20:49:08Z Cwrwgl 937938 1345684 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cwrwgl" /></noinclude>{{c|{{xxx-larger|DAKOTA TAWAXITKU KIN.}}}} {{c|{{xxx-larger|St. Paul Minn., Nov. 1850.}}}} The Dakota article will stand first in order, and the English which immediately follows, when a translation, may be known by the letter which stands at the head. {{c|[a] '''DAKOTA TAWAXITKU KIN.'''}} {{c|'''St. Paul, Minnesota.'''}} Marpiya maka ko icaryapi kin wanna ehantanhan waniyetu kektopawinge xakpe ikiyedan. Maka kin de icaryapi kin hetanhan waniyetu kehtopaminge topa kacen, hehan Jesus wicaxta ici''c''age ''c''a makata hi. He Wanikiya eciyapi. Waniyetu yawapi kin he Jesus hi qon hetanhan yawapi qa maka toka icage cin hetanhan yawapi xni, Jesus hi kin he wanna ehantanhan waniyetu kektopawinge wanjidan sanpa opawinge xahdogan sam wikcemna zaptan [1850] Maka tokar icage cehan hanyetu, anpetu, mdoketu, waniyetu ko hena hecen hehan kagapi. Wakantanka heya keyapi “Marpiya okotonyan kin ekta taku iyoyanpa yuke kte; on anpetu, hanyetu kici yukinakunyan un kte, ''c''a he on makoncaga. Iho hena hecetu. Hehan anpetu-wakan kin ix he decetu. Wakantanka cin unkanx, maka kin inhuhana rin incarye okihi kta; tuka hecen econ xni; ito anpetu xakpe hehanyan econ. Iye hecen waxte kta sdeca, on etanhan anpetu xakpe hehanyan marpiya maka ko icarya. Decen on hecon kacen epca. Iye oran kin eciyatanhan anpetu xakpe kin en unmnihecapi kte cin he on onspeunkiyapi qa iapi ecedan on opspeunkiyapi xni. Ive oran kin eciyatanhan wicomniheca onspeunkiyapi ehantanhan ecen econkupi xni kinhan he xice kte. Iye token econ kin he iwanyag unxipi. Hecen anpetu xakpe hehanyan Wakantanka taku icarya yanke ''c''a taku henakiya owasin ecen ehnake ''c''ehan, ixakowin anpetu hanrana ca, wi kin hehan hinyanrin axkatudan tuka okitaninyan hiyu qehan taku owasin okirpa yanka wanyaka nace. Tuwe taku kin hena owasin icarye cin iye kax hehan okirpe ''c''a oran kin awakicin yanke ''c''a on iyuxkin Unkan heya Anpetu okirpapi kin he de e kta ce, eye ''c''a hduwakan qa hduwaxte. Iye rinca he en okirpe cin on hecon. Taku owasin hecen okirpapi nace hehan! Hecen tokar taku icaryapi kin en anpetu xakpe rtanipi qa ixakowin kin en okirpapi kte cin he hehan kagapi. Iye Wakantanka hecen wakicunzo. Iho hena hecetu. Adam taanpetu tokaheya kin he anpetu-wakan kin ee nace. He wicaxta kin etanhan oyate owasin icagapi, he on iye hehan token econ qon owasin ecen econpi kta naceca. Iho hena on etanhan unkujapi kte xni: anpetu xakpe wicoran mnihenya econkupi qa ixakowin kin he wakandayan unkiksuyapi, qa wicoran econkupi kin owasin ito unkihnakapi kte. Anpetu-wakan ahanhanyan unyakonpi kinhan Wakantanka ixtenunyanpi kte. Iye ecin he kage ''c''a ahope unxipi. Ito hekta ekta anpetu-wakan kiksuye xni unkupi kin he iyecen tokata econkupi kte xni: detanhan piyar ahounpapi kinhan okini Wakantanka waxte dake kte. {{c|'''[a] THE DAKOTA FRIEND.'''}} {{c|'''St. Paul, Minnesota.'''}} It is now near six thousand years since the Creation. From the Creation of the nativity of Jesus Christ was a period of about four thousand years; and since the birth of Jesus, eighteen hundred and fifty years have glided away. We date from the birth of Christ, and not from the creation of the world. The division of time into months and years is natural, as well its division into days and nights. And God said “Let there be light in the firmament of heaven to divide the day from the night; and let them be for signs, and for seasons, and for days and years.”! But how came time to be divided into weeks! Here it is. God could have brought into existence ten thousand worlds in an instant, with infinite ease; but instead of doing so, we are informed that in six days, the Lord made the heavens and the earth, &c. An adequate reason was present to the divine mind why he should extend the work of creation through six days, and only six days. Was not that reason this, that God in his wisdom and condescension designed to teach men by his ''own'' example, as well as by precept that time should be divided into short and convenient periods of six days for secular employment. How ought we to be influenced by the example of such a Being? God has enjoined upon us diligence in business by the authority of his ''own'' example. After six days’ agency, by which the heavens and earth, with all their varied contents were brought forth as the youthful king of day, arose to cast his mellow light over the vastly extended and glorious productions of the Almighty—he was greeted with a scene of universal beauty, sweetened by repose. The Seventh day had dawned and the mysterious, the adorable Creator ''rested from all the works which his hand had made.'' And, moreover, God blessed the Seventh day and sanctified it because that in it he had rested from all his works which God had created and made. Nature rested. Thus, time at its very birth was divided into weeks—six days for labor and the seventh for rest. Adam, the father and representative of the race, in the blissful garden, spent the first day of his existence in acts of humble adoration of that wondrous Being, from whose hand he came forth to gaze with admiring love and gratitude on the surrounding works of the Deity, over which himself was constituted head. What a Sabbath was that!—what a noble, what an elevating employment for Adam! Example worthy of imitation. Did God sanctify the Sabbath and rest from all his works? did Adam in holy raptures “Keep the Sabbath day holy!” and shall we, can we continue our secular employments through its sacred hours, thus trampling it under our feet and contemning its blessed Author? No—we will break off from our sins by repentance, and ''“Remember the Sabbath day to keep it holy.”'' [d] Raratonwan nonpa Waxicun ktepi qa on pawicayuksapi kta keyapi qon, econpi xni. Ito kihnakapi kta Wicaxtayatapi kin eya keyapi. [d] The execution of the Chippewas who were sentenced to be hung at Willow river, Wisconsin, on the 25th October last, has been postponed by the Governor of that State. Ninety-two Winnebago Indians came up on the Nominee, on Thursday the 14th inst., on their way to the upper country. {{c|[b] '''Makoce Icagopi.'''}} Waxicun decen makoce icagopi. Mdote itato wakpa wan Hoka wakpa eciyapi kin he kitana itatowapatanhan. Rara wakpa hetanhan icago ayapi, qa hetanhan wiyorpeyata itoheya eciyotan ayapi qa Wakpa-ipakxan oiyorpeyapi; hehan hetaphan okarkiya wak¬ pa kin he ohna ayapi qa ecen Minixoxe ekta iyorpeyapi : hehan ake hetanhan Minixoxe ohnayanr tatobekiya ayapi, qa tuktc wakpa wan Maka-ska wakpa eciyapi hecinhan hchanyan aipi; hehan akex hetanhan waziyatakiya ayapi, qa Sagdaxin tamakocepi kin hehan iyahdeyapi ; hehan akex hetanhan wiyohiyanpata eciyotan aupi qa mdeyata mde wan tanka, Mdeiyotan eciyapi kin hen hiyorpayapi ; hehan hetanhan okarkiya ahiyupi qa Hoganwanke kin he hiyorpayapi qa ohna ahiyupi mdotekin hehanyan ; hehan akex hetanhan okarkiya Rara wakpa ohna ayapi qa totanhan tokar ayapi qon hen ake kiyorpayapi. Iho hinskoya makoce icaqop:qa Minisota, Makoce eyacaje yatapi. M u» wapi kin en “?»linisota” wandakapi kinhan he kapi kte ; qa Waxicun kin “Minisota” eya yakonpi nayaronpi kin tinskoy.iv makoce omdakecin ho kapi kte do. Icagopi kin, tona Waxicun icokam unpi kin hena Minisota wicaxta ewicakiyapi. — Makoce hinskoya wokunze tokeca yuhapi, qa Imnijaskadan en Wicaxtayatapi yanke cin he Wicaxtayatapi yuhapi. Ikcewicaxta tona icagopi kin he icokam unpi kin ix nakun he Wicaxtayatapi yuhapi. Ihukuya unpi qeya nakun otoiyohe oyate ecekcen wicayuhapi. Imnijaskadan en yanke cin he Alexander Ramsey eciyapi. Iho hena akta yawapo. {{c|[b] '''Boundary line of Minnesota Territory.'''}} “Beginning in the Mississippi river, at the point where the line of forty-three degrees and thirty minutes of north latitude crosses the same, thence running due west on said line, which is the northern boundary of the State of Iowa, to the north west corner of said State of Iow a, thence southerly along the western boundary of said State to the point w'here said boundary strikes the Missouri river, thence up the middle of the main chan¬ nel of the Missouri river to the mouth of the White-earth river, thence up the middle of the main channel of the White-earth river to the boundary line between the possessions of the United States and Great Britain ; thence ast and south-east along the boundary line between the possessions of the l nited States and Great Britain to Lake Superior ; thence in a straight line to the northermost point of the State of Wisconsin in Lake Superior, thence along the western boundary line of said State of Wisconsin to the Mississippi river ; thence down the main channel of said river to the place of beginning.” This is Minnesota 'Territory. All those white men who reside within these limits are called Minnesotians. Alexander Ramsey is Governor of this Territory and Superintendent of all the tribes of Indians within its limits. Under him are Agents and Sub-Agents of the United States with each of the tribes of the Indians of Min¬ nesota. Minnesota is governed by its own laws. Q^r* His Excellency, Gov. Ramsey and Hon. Richard W. Thompson, have been ap¬ pointed Commissioners to treat with the Sioux for the lands w est of the Mississippi.<noinclude></noinclude> ax03tmah2hhydgi6q8qqoyug02vizfa 1345694 1345684 2026-07-16T04:11:45Z Cwrwgl 937938 1345694 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Cwrwgl" /></noinclude>{{c|{{x-larger|DAKOTA TAWAXITKU KIN.}}}} {{c|{{x-larger|St. Paul Minn., Nov. 1850.}}}} The Dakota article will stand first in order, and the English which immediately follows, when a translation, may be known by the letter which stands at the head. {{c|[a] '''DAKOTA TAWAXITKU KIN.'''}} {{c|'''St. Paul, Minnesota.'''}} Marpiya maka ko icaryapi kin wanna ehantanhan waniyetu kektopawinge xakpe ikiyedan. Maka kin de icaryapi kin hetanhan waniyetu kehtopaminge topa kacen, hehan Jesus wicaxta ici''c''age ''c''a makata hi. He Wanikiya eciyapi. Waniyetu yawapi kin he Jesus hi qon hetanhan yawapi qa maka toka icage cin hetanhan yawapi xni, Jesus hi kin he wanna ehantanhan waniyetu kektopawinge wanjidan sanpa opawinge xahdogan sam wikcemna zaptan [1850] Maka tokar icage cehan hanyetu, anpetu, mdoketu, waniyetu ko hena hecen hehan kagapi. Wakantanka heya keyapi “Marpiya okotonyan kin ekta taku iyoyanpa yuke kte; on anpetu, hanyetu kici yukinakunyan un kte, ''c''a he on makoncaga. Iho hena hecetu. Hehan anpetu-wakan kin ix he decetu. Wakantanka cin unkanx, maka kin inhuhana rin incarye okihi kta; tuka hecen econ xni; ito anpetu xakpe hehanyan econ. Iye hecen waxte kta sdeca, on etanhan anpetu xakpe hehanyan marpiya maka ko icarya. Decen on hecon kacen epca. Iye oran kin eciyatanhan anpetu xakpe kin en unmnihecapi kte cin he on onspeunkiyapi qa iapi ecedan on opspeunkiyapi xni. Ive oran kin eciyatanhan wicomniheca onspeunkiyapi ehantanhan ecen econkupi xni kinhan he xice kte. Iye token econ kin he iwanyag unxipi. Hecen anpetu xakpe hehanyan Wakantanka taku icarya yanke ''c''a taku henakiya owasin ecen ehnake ''c''ehan, ixakowin anpetu hanrana ca, wi kin hehan hinyanrin axkatudan tuka okitaninyan hiyu qehan taku owasin okirpa yanka wanyaka nace. Tuwe taku kin hena owasin icarye cin iye kax hehan okirpe ''c''a oran kin awakicin yanke ''c''a on iyuxkin Unkan heya Anpetu okirpapi kin he de e kta ce, eye ''c''a hduwakan qa hduwaxte. Iye rinca he en okirpe cin on hecon. Taku owasin hecen okirpapi nace hehan! Hecen tokar taku icaryapi kin en anpetu xakpe rtanipi qa ixakowin kin en okirpapi kte cin he hehan kagapi. Iye Wakantanka hecen wakicunzo. Iho hena hecetu. Adam taanpetu tokaheya kin he anpetu-wakan kin ee nace. He wicaxta kin etanhan oyate owasin icagapi, he on iye hehan token econ qon owasin ecen econpi kta naceca. Iho hena on etanhan unkujapi kte xni: anpetu xakpe wicoran mnihenya econkupi qa ixakowin kin he wakandayan unkiksuyapi, qa wicoran econkupi kin owasin ito unkihnakapi kte. Anpetu-wakan ahanhanyan unyakonpi kinhan Wakantanka ixtenunyanpi kte. Iye ecin he kage ''c''a ahope unxipi. Ito hekta ekta anpetu-wakan kiksuye xni unkupi kin he iyecen tokata econkupi kte xni: detanhan piyar ahounpapi kinhan okini Wakantanka waxte dake kte. {{c|'''[a] THE DAKOTA FRIEND.'''}} {{c|'''St. Paul, Minnesota.'''}} It is now near six thousand years since the Creation. From the Creation of the nativity of Jesus Christ was a period of about four thousand years; and since the birth of Jesus, eighteen hundred and fifty years have glided away. We date from the birth of Christ, and not from the creation of the world. The division of time into months and years is natural, as well its division into days and nights. And God said “Let there be light in the firmament of heaven to divide the day from the night; and let them be for signs, and for seasons, and for days and years.”! But how came time to be divided into weeks! Here it is. God could have brought into existence ten thousand worlds in an instant, with infinite ease; but instead of doing so, we are informed that in six days, the Lord made the heavens and the earth, &c. An adequate reason was present to the divine mind why he should extend the work of creation through six days, and only six days. Was not that reason this, that God in his wisdom and condescension designed to teach men by his ''own'' example, as well as by precept that time should be divided into short and convenient periods of six days for secular employment. How ought we to be influenced by the example of such a Being? God has enjoined upon us diligence in business by the authority of his ''own'' example. After six days’ agency, by which the heavens and earth, with all their varied contents were brought forth as the youthful king of day, arose to cast his mellow light over the vastly extended and glorious productions of the Almighty—he was greeted with a scene of universal beauty, sweetened by repose. The Seventh day had dawned and the mysterious, the adorable Creator ''rested from all the works which his hand had made.'' And, moreover, God blessed the Seventh day and sanctified it because that in it he had rested from all his works which God had created and made. Nature rested. Thus, time at its very birth was divided into weeks—six days for labor and the seventh for rest. Adam, the father and representative of the race, in the blissful garden, spent the first day of his existence in acts of humble adoration of that wondrous Being, from whose hand he came forth to gaze with admiring love and gratitude on the surrounding works of the Deity, over which himself was constituted head. What a Sabbath was that!—what a noble, what an elevating employment for Adam! Example worthy of imitation. Did God sanctify the Sabbath and rest from all his works? did Adam in holy raptures “Keep the Sabbath day holy!” and shall we, can we continue our secular employments through its sacred hours, thus trampling it under our feet and contemning its blessed Author? No—we will break off from our sins by repentance, and ''“Remember the Sabbath day to keep it holy.”'' [d] Raratonwan nonpa Waxicun ktepi qa on pawicayuksapi kta keyapi qon, econpi xni. Ito kihnakapi kta Wicaxtayatapi kin eya keyapi. [d] The execution of the Chippewas who were sentenced to be hung at Willow river, Wisconsin, on the 25th October last, has been postponed by the Governor of that State. Ninety-two Winnebago Indians came up on the Nominee, on Thursday the 14th inst., on their way to the upper country. {{c|[b] '''Makoce Icagopi.'''}} Waxicun decen makoce icagopi. Mdote itato wakpa wan Hoka wakpa eciyapi kin he kitana itatowapatanhan. Rara wakpa hetanhan icago ayapi, qa hetanhan wiyorpeyata itoheya eciyotan ayapi qa Wakpa-ipakxan oiyorpeyapi; hehan hetanhan okarkiya wakpa kin he ohna ayapi qa ecen Minixoxe ekta iyorpeyapi; hehan ake hetanhan Minixoxe ohnayanr tatohekiya ayapi, qa tuktc wakpa wan Maka-ska wakpa eciyapi hecinhan hehanyan aipi; hehan akex hetanhan waziyatakiya ayapi, qa Sagdaxin tamakocepi kin hehan iyahdeyapi; hehan akex hetanhan wiyohiyanpata eciyotan aupi qa mdeyata mde wan tanka, Mdeiyotan eciyapi kin hen hiyorpayapi; hehan hetanhan okarkiya ahiyupi qa Hoganwanke kin he hiyorpayapi qa ohna ahiyupi mdote kin hehanyan; hehan akex hetanhan okarkiya Rara wakpa ohna ayapi qa totanhan tokar ayapi qon hen ake kiyorpayapi. Iho hinskoya makoce icaqopi qa Minisota, Makoce eya caje yatapi. Wowapi kin en “Minisota” wandakapi kinhan he kapi kte; qa Waxicun kin “Minisota” eya yakonpi nayaronpi kin tinskoya makoce omdake cin ho kapi kte do. Icagopi kin, tona Waxicun icokam unpi kin hena Minisota wicaxta ewicakiyapi.— Makoce hinskoya wokunze tokeca yuhapi, qa Imnijaskadan en Wicaxtayatapi yanke cin he Wicaxtayatapi yuhapi. Ikcewicaxta tona icagopi kin he icokam unpi kin ix nakun he Wicaxtayatapi yuhapi. Ihukuya unpi qeya nakun otoiyohe oyate ecekcen wicayuhapi. Imnijaskadan en yanke cin he Alexander Ramsey eciyapi. Iho hena akta yawapo. {{c|[b] '''Boundary line of Minnesota Territory.'''}} “Beginning in the Mississippi river, at the point where the line of forty-three degrees and thirty minutes of north latitude crosses the same, thence running due west on said line, which is the northern boundary of the State of Iowa, to the north west corner of said State of Iowa, thence southerly along the western boundary of said State to the point where said boundary strikes the Missouri river, thence up the middle of the main channel of the Missouri river to the mouth of the White-earth river, thence up the middle of the main channel of the White-earth river to the boundary line between the possessions of the United States and Great Britain; thence east and south-east along the boundary line between the possessions of the United States and Great Britain to Lake Superior; thence in a straight line to the northermost point of the State of Wisconsin in Lake Superior, thence along the western boundary line of said State of Wisconsin to the Mississippi river; thence down the main channel of said river to the place of beginning.” This is Minnesota Territory. All those white men who reside within these limits are called Minnesotians. Alexander Ramsey is Governor of this Territory and Superintendent of all the tribes of Indians within its limits. Under him are Agents and Sub-Agents of the United States with each of the tribes of the Indians of Minnesota. Minnesota is governed by its own laws. His Excellency, Gov. Ramsey and Hon. Richard W. Thompson, have been appointed Commissioners to treat with the Sioux for the lands west of the Mississippi. {{nop}}<noinclude></noinclude> 4f4wjotpq5yw3edjl8mles2d5tqd2ub 104 454446 1345639 2026-07-15T12:00:16Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345639 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Hrabina pamiętała to nazwisko, bo chociaż jeden raz tylko w życiu je słyszała, ale było to podczas niedawnej rozmowy z Pawłem. Nie wątpiła, że gość ten przybył w sprawie testamentu.<br> {{tab}}Hrabina de Villegente nie przywykła cofać się przed walką, zwłaszcza, gdy wchodziły w grę interesy jej syna. Dla swego Fabiana gotowa była narazić się na wszelkie niebezpieczeństwo.<br> {{tab}}Ogarniając jednym rzutem oka przybyłą, spostrzegła przed sobą kobietę grubą, o postawie pospolitej, twarzy szerokiej, ożywionej oczyma badawczemi. Gość obserwował również oblicze gospodyni domu.<br> {{tab}}Hrabina, wskazując fotel, rzekła tonem, o ile mogła uprzejmym.<br> {{tab}}— Kaczy pani spocząć i objaśnić mnie o celu swej wizyty.<br> {{tab}}— Przesłałam już pani bilet wizytowy. Czy nazwisko moje nic pani nie przypomina?<br> {{tab}}— Nie, pani.<br> {{tab}}— Mąż mój przez lat trzydzieści był przyjacielem hr. Rudolfa de Villegente, umarł zaś w trzy dni po śmierci męża pani. Zdaje mi się, że wzruszenie na wiadomość o zgonie hrabiego sprowadziło go do grobu.<br> {{tab}}— Muszę pani wyznać, że żyjąc samotnie na wsi, nie znałam stosunków mego męża.<br> {{tab}}— Żyli z sobą bardzo blizko i nie mieli dla siebie sekretów. Dość, gdy powiem, że mąż mój posiadał całkowite zaufanie hrabiego i jeżeli ten ostatni powziął przed śmiercią jakie postanowienie, to musiał zwierzyć się z niem przed swym przyjacielem.<br> {{tab}}Hrabina zrozumiała w tych słowach przymówkę do tego, czego się obawiała. Domyśliła się w nich<noinclude></noinclude> 9j2qqo289ehhyxe1tqsi0z61p31yqk6 104 454447 1345640 2026-07-15T12:01:59Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345640 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>odkrycia groźnego, ale nie dając poznać po sobie wzruszenia, odrzekła obojętnie:<br> {{tab}}— Nie rozumiem, co pani chce przez to powiedzieć.<br> {{tab}}— Mąż mój — ciągnęła dalej p. Limozan według obmyślonego programu — zawiadomił mnie o pewnem dziwnem postanowieniu hrabiego de Villegente.<br> {{tab}}— Jakiem?<br> {{tab}}— O pewnym zapisie testamentowym.<br> {{tab}}— Tak?<br> {{tab}}— Musiała pani o nim słyszeć, chociażby od człowieka, uważającego się za spadkobiercę części majątku hrabiego.<br> {{tab}}— Słyszałam rzeczywiście, lecz nie dbam o te pretensye nieuzasadnione i dziwię się, że pani przywiązuje do nich wagę.<br> {{tab}}— Niestety, zmuszoną jestem zdziwić jeszcze więcej panią hrabinę zapewnieniem, że zapis ten istnieje i wiem, gdzie jest złożony.<br> {{tab}}— Raczy mi go pani pokazać.<br> {{tab}}— Nie mam go przy sobie.<br> {{tab}}— W takim razie nie wierzę jej i byłabym wdzięczną, gdyby objaśniła mnie pani o celu swej wizyty?<br> {{tab}}— Niech pani posłucha. Mąż mój umierając, pozostawił mnie bez środków do życia. Nie był on za życia takim, jakim być powinien. O ile mi wiadomo i hr. Villegente nie był bez winy względem osoby tak dystyngowanej i szlachetnej, jak pani.<br> {{tab}}— Niech pani przestanie.<br> {{tab}}— Źle postępował z panią do ostatniej chwili, zapisał bowiem swemu synowi nieprawemu, Pawłowi Ranoirowi, połowę kapitału, przynoszącego pięćdziesiąt tysięcy franków.<br> {{tab}}Ta ścisłość w wyrażeniu cyfry wzmogła jeszcze<noinclude></noinclude> qh9ckg14b5tf2lv7howdw4isf2v7d2o 104 454448 1345641 2026-07-15T12:03:17Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345641 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>więcej wewnętrzny niepokój hrabiny. Ale nic nie mogło jej rozbroić.<br> {{tab}}— Więc to mąż pani opowiadał jej tę bajkę niedorzeczną!<br> {{tab}}— Nie, posiadam dowód dotykalny, dokument autentyczny.<br> {{tab}}— To dokument fałszywy. Niech pani pokaże mi go.<br> {{tab}}— Dokument ten nie ulega najmniejszemu zarzutowi. Wart on sześćset pięćdziesiąt tysięcy franków. Ale ja nie chcę, by majątek ten dostał się w ręce obce i niegodne. Nie chcę sprzymierzać się z niegodziwemi zamiarami hrabiego de Villegente, Dziedzictwo rodziny pani nie powinno być dzielone. Przybyłam, by to oświadczyć pani.<br> {{tab}}— Lecz zapewne to nie wszystko, co miała mi pani powiedzieć.<br> {{tab}}— Dodam tylko jedno słowo. Za zwrot w ręce pani testamentu, wyliczy mi pani sto tysięcy franków gotówką i podpisze rewers na taką samą sumę z procentem 5 od sta, wypłacalną w terminie dla pani najdogodniejszym.<br> {{tab}}— Czy to już wszystko? — zapytała hrabina powstając.<br> {{tab}}— Wszystko, pani hrabino.<br> {{tab}}— Więc żegnam panią.<br> {{tab}}— Nie daje mi pani odpowiedzi?<br> {{tab}}— Nie mam nic do powiedzenia.<br> {{tab}}— Namyśli się pani, będę czekała.<br> {{tab}}Po tych słowach pani Limozan skłoniła się i wyszła.<br> {{tab}}Hrabina przez ciąg tej rozmowy musiała powstrzymywać się, by nie wybuchnąć gniewem i nie kazać wyrzucić swego gościa za drzwi.<br> {{tab}}Lecz swoją drogą doznała wielkiego niepokoju,<noinclude></noinclude> si0n01tddf7uc69zsng5xmw8xyst1t1 104 454449 1345642 2026-07-15T12:05:19Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345642 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>widząc panią Limozan tak pewną siebie i tak dobrze powiadomioną o szczegółach testamentu. Pragnęła, by wygadała się do końca i nie chciała z niej czynić sobie nieprzyjaciółki zawziętej. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''XXVIII.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Wkrótce po tej wizycie zaszły wypadki, opowiedziane w pierwszych rozdziałach.<br> {{tab}}Henryka Midoux rzadko odwiedzała swą dumną siostrę, która nie oddawała jej wizyt wcale. Co zaś do Honoryusza Midoux, to jego noga nigdy nie postała w pałacu. Znał zanadto dobrze wyniosłe usposobienie jego pani, czującej się upokorzoną skromnem małżeństwem swej siostry.<br> {{tab}}Dopiero choroba Róży zmusiła go przekroczyć wrota rezydencyi pańskiej, w której nie był od śmierci hrabiego Rudolfa.<br> {{tab}}Zmartwienia hrabiny zwiększały się bezustannie. Nowe niebezpieczeństwo zawisło nad nią, zagrażało bowiem przyszłości jej syna, jego małżeństwu z Marcelą.<br> {{tab}}Ten młody doktór, tak popularny i wzięty, ten René Duclos, pozujący na lekarza-bohatera, był bardzo mile widziany przez Marcelę i Cecylię.<br> {{tab}}Więc hrabia Fabian de Villegente miałby być odsądzony przez tego cyrulika? Nigdy!<br> {{tab}}Musi się z nią ożenić, weźmie dwa miliony posagu, a kto wie, może później i cały piętnastomilionowy majątek Hauteclair’ów.<br><noinclude></noinclude> aoqg6w3cflhiki1tsbhlooyly5tlj6z 0 454450 1345643 2026-07-15T12:05:50Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345643 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXVI |następny = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXVIII |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=147 to=151 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D127]] [[Category:Polski]] q0ny30qyf95e1r9j16k4nr6dv35ch52 104 454451 1345646 2026-07-15T12:58:19Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345646 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Po tych słowach obie siostry rozstały się, drżące, przejęte obawą, iż zrozumiały się wzajemnie i więcej, niż kiedykolwiek, zdecydowane ukryć swe uczucia w najgłębszych tajnikach serca.<br> {{tab}}Słowem, położenie Marceli pozostawało ciągle jednakowem. Była posłuszną woli ojca i powszechnemu przekonaniu jej otoczenia, uznającemu ją za przyszłą żonę Fabiana de Villegente.<br> {{tab}}Szła z prądem, nie mając odwagi walczyć, ani z wolą ojca, ani z opinią powszechną.<br> {{tab}}Przytem nie było żadnego ważnego powodu do cofania się.<br> {{tab}}Wprawdzie doktór Duclos miał w oczach jej urok większy, niż Fabian, ale uczucie to nie miało jeszcze sposobności objawienia się wyraźnie.<br> {{tab}}Potrzeba było, aby René sam jawnie wyznał swą miłość, by i ona odkryła ją w sobie. Ale lekarz wahał się, przemawiał półsłówkami, które rozmaicie tłómaczone być mogły. Nie była pewną, że René ją kochał, a przynajmniej wątpiła. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''XXIX.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Wśród takich to okoliczności doktór postanowił przeszkodzić małżeństwu Marceli z Fabianem.<br> {{tab}}Było to jakoś na początku czerwca. Dzień był gorący, wysoko na horyzoncie stojące słońce rozpalonemi promieniami zalewało dolinę Villejuif.<br> {{tab}}Willa państwa Hauteclair, ukryta w ogromnym klombie drzew starych, uchodziła słusznie za bardzo przyjemną rezydencyę podczas lata. Przed domem<noinclude></noinclude> ghcpmlppmqd0c0bqrkc1f4c94gdc3n7 104 454452 1345647 2026-07-15T12:59:34Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345647 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Tymczasem, jak gdyby na złość hrabinie, René Duclos odwiedział dom państwa Hauteclair, serdecznie był przyjmowany przez ojca i z największą życzliwością przez córki.<br> {{tab}}Trzecia zaś dziewczynka, Róża, wprost ubóstwiała Renégo. Matka często przyprowadzała ją do fabryki. Dziecko bowiem lubiło bawić się z Cecylią i spodziewało się zawsze zastać lekarza, którego nazywało swoim przyjacielem.<br> {{tab}}Mała pieszczoszka przywykła do tej poufałej nazwy, nie pytając nikogo o pozwolenie, nawet wbrew zakazowi matki, ganiącej jej zbytnią swobodę.<br> {{tab}}Dziecina uważała, iż najlepiej w ten sposób okaże doktorowi swe przywiązanie i wdzięczność.<br> {{tab}}Pewnego dnia matka po świeżo uczynionej za tę poufałość wymówce udała się z nią do fabryki, gdzie zastała Marcelę, Cecylię i Renégo.<br> {{tab}}Dziecko podbiegło do nieb, uściskało wszystkich serdecznie i nie miało nic pilniejszego jak zapytać:<br> {{tab}}— Czy to prawda, mój przyjacielu, że to niegrzecznie, gdy tak nazywam ciebie?<br> {{tab}}— A to co znowu, Różyczko! Ciekaw jestem któż to uważa, że to niegrzecznie?<br> {{tab}}— Mama moja, skoro już muszę powiedzieć.<br> {{tab}}— Jesteś mała pleciuga — odezwała się niezadowolona Henryka. — Nie potrzebnieś mówiła to doktorowi.<br> {{tab}}— Ależ pani — rzekł René — niech pani pozwoli jej tak nazywać mnie. Mnie sprawia to wielką przyjemność.<br> {{tab}}— Zgadzamy się z panem — wesoło wtrąciły Marcela i Cecylia.<br> {{tab}}Doprawdy, ja mamusi nie rozumiem — naiwnie dodała dziewczynka. — Nazywam go przyjacielem dla<noinclude></noinclude> cehpbruye3psudsiyxtrcwamdeenzz7 104 454453 1345648 2026-07-15T13:00:52Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345648 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>tego, że go kocham i że nie jestem panną słuszną, jak Marcela i Cecylia, które go także kochają.<br> {{tab}}Obie dziewczyny zarumieniły się i zmieszały. Sam René był zakłopotany.<br> {{tab}}Matka, spostrzegłszy to, doznała wielkiej przykrości. Ująwszy Różę za rękę i odprowadziwszy na stronę, rzekła surowo:<br> {{tab}}— Jesteś głupiutka, sama nie wiesz, co mówisz. Nie przyprowadzę cię już nigdy do twej matki chrzestnej.<br> {{tab}}Dziecko, zmieszane tonem i słowami matki, rozpłakało się.<br> {{tab}}— Nie płacz, ptaszyno. Twoja mama niedobra — rzekła Cecylia.<br> {{tab}}— Nieprawda, mama moja dobra — odrzekła Róża łkając.<br> {{tab}}— A ja uważam, że niedobra — mówiła dalej Cecylia — ponieważ ja nic złego jej nie uczyniłam, a ona chce pozbawić mnie przyjemności widywania ciebie.<br> {{tab}}— Tak, tak, psuj ją jeszcze więcej — rzekła matka z uśmiechem.<br> {{tab}}Podczas, gdy uwaga Cecylii i Henryki zwrócona była na Różę, René wpatrywał się w Marcelę, na twarz której słowa dziecka wywołały rumieniec i mocne wzruszenie.<br> {{tab}}Marcela, czując się obserwowaną, zmieszała się jeszcze bardziej, co piękną jej twarz pokryło jeszcze większym urokiem.<br> {{tab}}Oczy lekarza pałały blaskiem niezwykłym, miłość opanowywała jego sercem. Domyślił się, że powinien usunąć się i oszczędzić Marceli tej przykrości.<br> {{tab}}— Myślę, że pani nie gniewa się za to, co Róża powiedziała — rzekł nieśmiało.<br><noinclude></noinclude> 4rn9hdbf0i7tmpp8ey1jf9rpo1oaenw 104 454454 1345649 2026-07-15T13:02:20Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345649 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Nie, nie gniewam się — odrzekła wahając się.<br> {{tab}}Doktor zrozumiał, że niezręczne w najwyższym stopniu słowa jego, wywarły skutek wprost przeciwny temu, jakiego pragnął. Więc chcąc wybrnąć z kłopotu, rzekł:<br> {{tab}}— Nie zawsze należy wierzyć temu, co wypowiadają usta. Czy nie uważa pani, że ta Różyczka jest zanadto uczuciową?<br> {{tab}}— Rzeczywiście, bardzo uczuciowa...<br> {{tab}}— Ale, ale, czy nie przyprowadziła dziś z sobą Boba?<br> {{tab}}— A prawda, nie przyprowadziła go — posłusznie powtórzyła Marcela.<br> {{tab}}— Co się stało — rzekł lekarz, zwracając się do Henryki — że niema dziś Boba?<br> {{tab}}Czas było wszcząć kwestyę o czem innem, by przerwać tę rozmowę sam na sam, której René nie mógł podtrzymać.<br> {{tab}}Czas było dla Marceli, która znajdowała w niej urok, ale była zarazem zmieszaną niezmiernie.<br> {{tab}}Czas było i dla Cecylii, która, stojąc o kilka kroków, spoglądała na nich z niepokojem i zapytywała siebie, o czem mogą mówić.<br> {{tab}}Henryka podeszła do Renégo i rzekła:<br> {{tab}}— Bób poszedł dziś w objazd z Ranoirem.<br> {{tab}}— Więc ten jegomość zawsze jest u państwa?<br> {{tab}}— Jest, mimo woli mojej. Ale mój mąż uparty. Trzyma go dla tego, by dokuczyć mej siostrze. Napróżno powtarzam mu, że to niewłaściwie, zwłaszcza od czasu doznanej gościnności w pałacu podczas choroby Róży. Ale on odpowiada mi, że to nie troskliwość Luizy uratowała dziecko, lecz doktora Renégo i Cecylii.<br> {{tab}}— Samego doktora — przerwała ta ostatnia.<br><noinclude></noinclude> 7k1q4hd987cs9b2pr2a3imhhkvujrey 104 454455 1345650 2026-07-15T13:03:32Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345650 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Wcale nie — odrzekł René, powstając. — Ja utrzymuję, że dozorczyni uczyniła więcej, niż lekarz.<br> {{tab}}— Nie jesteś pan pobłażliwym, doktorze, gdyż żartujesz ze mnie.<br> {{tab}}— Ja miałbym żartować z pani — odrzekł lekarz gorąco — nigdy w życiu! Tylko mam cześć dla pani. Uważam panią za istotę wyższą, gdyż czyni pani cuda. Mówiono mi, że wróciła pani mowę sparaliżowanemu hrabiemu Rudolfowi, a sam patrzałem, jak ocaliła pani życie mojej milutkiej pacyentce, Róży Midoux. Czyż nieprawda, Różyczko, że to panna Cecylia?<br> {{tab}}— Nie, mój René, to Cecylia i ty.<br> {{tab}}Teraz z kolei Marcela była przykro dotkniętą. Z niechęcią słuchała zachwytu doktora nad Cecylią i zapał ten wydał się jej niewłaściwym.<br> {{tab}}Lekarz, by przerwać tę sytuacyę drażliwą, pożegnał się i odszedł.<br> {{tab}}Cecylia, uszczęśliwiona ostatniemi jego słowami, wkrótce przecież straciła humor. Zdawało się jej, że René, zwracając się do Marceli, był wzruszony i że słowa jego płynęły z głębi serca.<br> {{tab}}Biedna dziewczyna! tak urocza, tak serdeczna, tak poświęcająca się, zaczynała wstępować na swą kalwaryę bolesną.<br> {{tab}}Dziwna niekonsekwencja losu sprawiła, że René, mając przed oczyma dwie młode dziewczyny równie piękne, zwrócił się do przyrzeczonej komu innemu, a pominął wolną, która byłaby tak szczęśliwą, gdyby był na nią skierował swą uwagę.<br> {{tab}}W sercu Renégo wzrastała i rozwijała się coraz bardziej miłość dla Marceli, jak roślina troskliwie hodowana w cieplarni.<br> {{tab}}Ale młody lekarz starannie ukrywał ją w sobie<noinclude></noinclude> 45f7y8byq4p4f37vocmhl6x4xqw69e4 104 454456 1345651 2026-07-15T13:04:40Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345651 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>i lękał się, by jakiekolwiek słowo, lub spojrzenie, nie zdradziło jego tajemnicy.<br> {{tab}}Marcela Hauteclair, idealnie piękna i niezmiernie bogata, stała dla niego za wysoko. Nie śmiał wznieść ku niej wzroku. Nie posiadał nic, co upoważniałoby go do starania się o rękę istoty tak doskonałej, ani tytułu, ani pałacu, ani majątku, ani stanowiska społecznego.<br> {{tab}}Nachodziły go czasami chwile odwagi. Wtedy miał ochotę biedź do fabryki, zobaczyć się z p. Hauteclair, wyznać przed nim swą miłość dla Marceli, przysiądz mu, że uczyni z niej żonę szczęśliwą, dumną ze swego męża, jak była nią ze swego ojca.<br> {{tab}}Ale wkrótce lękliwość i skromność owładały nim znowu, szeptały mu o niedorzeczności takiego zuchwalstwa i cała jego odwaga rozwiewała się. Wtedy uśmiechał się do siebie i z goryczą i politowaniem.<br> {{tab}}Innego rodzaju przestrach wstrząsał go jednocześnie od stóp do głowy.<br> {{tab}}Wiedział, że hrabina de Villegente i Fabian dwa razy na tydzień przepędzali wieczory u państwa Hauteclair i rozumiał cel tych wizyt stałych.<br> {{tab}}Fabian, nie mogący dawniej opuścić bulwarów na jeden dzień nawet, teraz osiadł na wsi stale. Widocznie zalecał się Marceli i miał do tego prawo, jako narzeczony oddawna.<br> {{tab}}René Duclos drżał ze strachu na myśl o tern małżeństwie.<br> {{tab}}Mógł przeszkodzić mu, czyż nawet nie powinien?<br> {{tab}}Wtedy sumienie jego rozpoczynało walkę z sercem. Pierwsze przywoływało go do spełnienia obowiązku, do zachowania święcie tajemnicy pacyenta. Drugie wołało: „Ależ to rzecz potworna. Należy przeszkodzić temu. Jeżeli chcesz, nie zaślubiaj tej<noinclude></noinclude> qeth69j28o8xnhcmigsmax0tiisadho 104 454457 1345652 2026-07-15T13:07:28Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345652 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>dziewczyny, tak czystej, tak szlachetnej, tak ukochanej. Ale nie dozwól, by oddaną była człowiekowi niegodnemu jej, mogącemu przestraszyć ją przy pierwszym paroksyzmie, człowiekowi, którego pieszczoty byłyby dla niej wstrętne. Byłoby to dla niej nieszczęściem, niczem nienaprawionem. Nie powinieneś wahać się, mając do wyboru interesy Fabiana, lub szczęście Marceli.“<br> {{tab}}„Nie namyślaj się, mówił sobie René. Czyż obowiązki mej profesyi mogą nakazywać mi spoglądać obojętnie na zamierzone zabójstwo i nie przeszkodzić spełnieniu go? Nie, gdyż w takim razie stałbym się wspólnikiem zbrodniarza. A czyż to nie występek? Nie powinienem milczeć wobec mających nastąpić wypadków i strasznej, zastawionej na Marcelę zasadzki. Milczenie moje ułatwiłoby spełnienie zbrodni. Ja jeden w tej chwili mogę ochronić ją od grożącego niebezpieczeństwa. Jeżeli nie powiem, całe jej życie będzie złamane, cała przyszłość zwichnięta! Niema co namyślać się dłużej, pójdę, powiem i ocalę ją!“<br> {{tab}}René, powziąwszy to postanowienie, odetchnął swobodniej i udał się do fabryki.<br> {{tab}}Hrabina de Villegente wiedziała o częstych wizytach młodego lekarza w domu p. Hauteclair. Pragnąc dla swego syna zdobyć koniecznie Marcelę, jej posag i nadzieje w przyszłości, postanowiła rozmówić się z jej ojcem ostatecznie.<br> {{tab}}— Na kilka godzin przed śmiercią mego męża — oświadczyła — przyrzekł mu pan oddać pannę memu synowi, Fabianowi. Od tego czasu upłynęło już trzynaście miesięcy. Przybyłam przypomnieć panu tę obietnicę. Syn mój ma dwadzieścia sześć lat, zaś starsza córka pana dwadzieścia.<br><noinclude></noinclude> k50pm72f4ecrtp807yoq9orawy7w35f 1345654 1345652 2026-07-15T13:08:45Z Wydarty 213377 1345654 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>dziewczyny, tak czystej, tak szlachetnej, tak ukochanej. Ale nie dozwól, by oddaną była człowiekowi niegodnemu jej, mogącemu przestraszyć ją przy pierwszym paroksyzmie, człowiekowi, którego pieszczoty byłyby dla niej wstrętne. Byłoby to dla niej nieszczęściem, niczem nienaprawionem. Nie powinieneś wahać się, mając do wyboru interesy Fabiana, lub szczęście Marceli.“<br> {{tab}}„Nie namyślaj się, mówił sobie René. Czyż obowiązki mej profesyi mogą nakazywać mi spoglądać obojętnie na zamierzone zabójstwo i nie przeszkodzić spełnieniu go? Nie, gdyż w takim razie stałbym się wspólnikiem zbrodniarza. A czyż to nie występek? Nie powinienem milczeć wobec mających nastąpić wypadków i strasznej, zastawionej na Marcelę zasadzki. Milczenie moje ułatwiłoby spełnienie zbrodni. Ja jeden w tej chwili mogę ochronić ją od grożącego niebezpieczeństwa. Jeżeli nie powiem, całe jej życie będzie złamane, cała przyszłość zwichnięta! Niema co namyślać się dłużej, pójdę, powiem i ocalę ją!“<br> {{tab}}René, powziąwszy to postanowienie, odetchnął swobodniej i udał się do fabryki.<br> {{tab}}Hrabina de Villegente wiedziała o częstych wizytach młodego lekarza w domu p. Hauteclair. Pragnąc dla swego syna zdobyć koniecznie Marcelę, jej posag i nadzieje w przyszłości, postanowiła rozmówić się z jej ojcem ostatecznie.<br> {{tab}}— Na kilka godzin przed śmiercią mego męża — oświadczyła — przyrzekł mu pan oddać pannę memu synowi, Fabianowi. Od tego czasu upłynęło już trzynaście miesięcy. Przybyłam przypomnieć panu tę obietnicę. Syn mój ma dwadzieścia sześć lat, zaś starsza córka pana dwadzieścia.<noinclude></noinclude> rkmea6dfxiyllals9i8dvvipm3vy1ga 104 454458 1345653 2026-07-15T13:08:36Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345653 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>Są więc już w wieku właściwym. Czy nie uważa pan, że powinniśmy już pomyśleć o ich połączeniu?<br> {{tab}}— Dziękuję pani hrabinie za uczyniony mi zaszczyt. Nie zapomniałem obietnicy, o której przypomina mi pani. Uważałem zawsze córkę moją za narzeczoną pana Fabiana i tak dalece, że w tym roku jeszcze odmówiłem trzem bardzo poważnym pretendentom do jej ręki. Nie chciałem nawet słuchać ich oświadczyn.<br> {{tab}}— To bardzo z pańskiej strony szlachetnie. Odpowiedź pana sprawia mi największą przyjemność.<br> {{tab}}— Wejście Marceli do rodziny pani uśmiechało mi się zawsze, i powiem prawdę — pochlebiało. Nie zmieniłem zdania. Czy pan Fabian nasycił się już byciem kawalerskiem?<br> {{tab}}— Ręczę panu za to. Ma już dość i kuchni restauracyjnej i malowanych twarzy kobiet. Może już się żenić. Zresztą jest namiętnie zakochany w córce pańskiej. Najgorętszem jego pragnieniem jest zostać jej mężem jaknajprędzej i przedstawić w towarzystwach hrabinę Marcelę de Villegente.<br> {{tab}}Właśnie ten tytuł nęcił pana Hauteclair, hrabina zaś bardzo dobrze o tem wiedziała.<br> {{tab}}Wskutek tej rozmowy hrabina rozpoczęła wraz z synem regularnie nawiedzać dom p. Hauteclair.<br> {{tab}}Zresztą Fabian osypywał Marcelę wspaniałemi bukietami, całemi pękami kamelij w koszykach, lub innemi kwiatami w złoconych wazonach kryształowych. Gdy wnoszono je, jedna z sióstr była uszczęśliwiona i klaskała w dłonie z radości, druga spoglądała na nie obojętnie.<br> {{tab}}Rzecz dziwna! pierwszą była Cecylia, drugą Marcela.<br> {{tab}}Ta ostatnia czuła się nawet niekiedy podraż-<noinclude></noinclude> 44iacrdx3rtslvwfzduntwgdwk5aw9p 104 454459 1345655 2026-07-15T13:09:52Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345655 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>nioną demonstracyjnemi oznakami zadowolenia swej siostry.<br> {{tab}}Bywało jeszcze gorzej, gdy ofiarodawca przybywał na wieczór osobiście, z impertynencko osadzonym monoklem w oku, kamizelką wyciętą do pasa, gorsem, ozdobionym w wielkie spinki żółte, jak suknia mandaryna, rękawiczkami koloru świeżego masła i z szapoklakiem w ręku. Cecylia była uradowana i miewała ochotę wybuchnąć śmiechem.<br> {{tab}}Ale powstrzymywała się, nie chciała bowiem żartować z narzeczonego siostry i robić sobie z niego nieprzyjaciela.<br> {{tab}}— Pański bukiet dzisiejszy, panie Fabianie — mówiła poważnie — jest arcydziełem i pachnie prześlicznie. Kto jest jego twórcą?<br> {{tab}}— Twórcą ja jestem. Poddaję się chętnie żartom pani. Rzeczywiście, to ja go ułożyłem, a raczej narysowałem wzór, pewien zaś ogrodnik, specyalista bukietowy z bulwaru Kapucynów, dokonał reszty. Czy i pani, panno Marcelo, podobał się?<br> {{tab}}— Naturalnie, panie hrabio — odrzekła Marcela chłodno. — Zresztą, dałabym dowód złego gustu, gdybym nie umiała go ocenić, skoro pan pomagał w ułożeniu go.<br> {{tab}}— I pani także pomagała.<br> {{tab}}— Ja. a to jakim sposobem?<br> {{tab}}— Jak muza pomaga poecie, dając mu natchnienie.<br> {{tab}}— To bardzo pięknie powiedziane, panie Fabianie. To przerażające! — odrzekła Cecylia, naśladując złośliwie ulubione wyrażenie jego.<br> {{tab}}— Nie mówi się już w ten sposób. Wyraz ten już wyszedł z mody. Po miesiącu używania, zastąpiono go innym.<br> {{tab}}— Innym? Jakim, proszę pana?<br><noinclude></noinclude> cpxfpqrebl8i9ivg0xkfe4fjy1d9q1o 104 454460 1345656 2026-07-15T13:11:12Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345656 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Jakim pani chce. Jest do wyboru kilka. Mówiono z kolei: to druzgoczące, to wstrząsające, to burzące, a przedostatnie: to ogłuszające.<br> {{tab}}— A ostatnie?<br> {{tab}}— Ostatnie... nie uwierzy mi pani. Mówią dzisiaj: to zadziwiające, albo wprost: to dziwne, zupełnie jak nasi dziadowie, którzy byli dumnymi z prostoty swej mowy.<br> {{tab}}— I z dobrego gustu — dodała Cecylia.<br> {{tab}}Po takiej, lub podobnej, pustej rozmowie, Cecylia pamiętała zawsze pozostawić siostrę na jakie pół godziny sam na sam z Fabianem, by dać mu sposobność zyskania serca Marceli, poczem przez wzgląd znów na nią wracała do salonu i przerywała ten duet.<br> {{tab}}Wieczorem, po odejściu hrabiego, odzywała się do siostry:<br> {{tab}}— Czy nie uważasz, że on jest bardzo szykownym, dystyngowanym pod każdym względem i wielce inteligentnym. Nie masz powodu narzekać, posiadając takiego wielbiciela.<br> {{tab}}— Moja Cecylio — odpowiadała Marcela niezadowolona — nie pytam cię o twą opinię o nim. Jesteś nieznośna z tem ciągłem wspominaniem go. Jeżeli uważasz, że p. Fabian jest taką doskonałością, to możesz go sobie wziąć. Ustępuję ci go chętnie.<br> {{tab}}— Dla czego zaraz się gniewasz? Nie miałam zamiaru obrazić cię, przeciwnie, pragnęłam sprawić ci przyjemność.<br> {{tab}}— Sprawić przyjemność takiemi słowami!... Ty!... Słuchaj!... odrzekła Marcela, podchodząc ku niej z widocznem postanowieniem w oczach. — Powiem ci coś!...<br> {{tab}}— Co takiego? — zapytała Cecylia zaniepokojoną.<br> {{tab}}— Nie... Nic nie powiem...<br><noinclude></noinclude> 0pfoaidsdy7apx1x6z3a2frfy7p0scf 0 454461 1345657 2026-07-15T13:12:11Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345657 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXVII |następny = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXIX |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=151 to=161 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D128]] [[Category:Polski]] djmz9j7uzqh0r2lqr3xn8bmb3f6v7xu 104 454462 1345658 2026-07-15T13:22:03Z Filipinayzd 39742 /* Proofread */ 1345658 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Filipinayzd" />[[Category:English-Samal vocabulary]] [[Category:Central Sama]] 74</noinclude>{| |+ |- | one hundred || da-ha-tus |- | one hundred and one|| da-ha-tus maka ad-da |- | one thousand || da-ngi-bu |- | one million || da-lak-sa' |- | 1920.|| da-ngi bu si-yam<br>ha-tus maka du-am pu' |} {{c|'''‡XǾX‡'''}}<noinclude></noinclude> fkwgrqsju4fs6nw73fflijr1t0r0dwg 1345659 1345658 2026-07-15T13:22:55Z Filipinayzd 39742 1345659 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Filipinayzd" />[[Category:English-Samal vocabulary]] [[Category:Central Sama]] 74</noinclude>{| |+ |- | one hundred || da-ha-tus |- | one hundred and one||<br> da-ha-tus maka ad-da |- | one thousand || da-ngi-bu |- | one million || da-lak-sa' |- | 1920||da-ngi bu si-yam<br>ha-tus maka du-am pu' |} {{c|'''‡XǾX‡'''}}<noinclude></noinclude> kx9qfu4h5fmpuxrhzzz1y1a4msr5rg1 104 454463 1345668 2026-07-15T14:52:30Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345668 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Ja.<br> {{tab}}— Cha, cha, cha! a to zabawne. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''XXX.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Rozmowa z pewnością skończyłaby się wyzwaniem na pojedynek, gdyby nie zaszedł był wypadek nowy.<br> {{tab}}Weszła Henryka Midous wraz z Różyczką, która natychmiast podbiegła do Renégo.<br> {{tab}}— Dzień dobry, przyjacielu — zawołała dziewczynka, nadstawiając mu buzię. — Rada jestem, że cię zastaję tutaj.<br> {{tab}}Przybycie dziecka przerwało dalszą rozmowę lekarza z Fabianem.<br> {{tab}}Zresztą Henryka głośno zapowiedziała hrabinie wiadomość, która zwróciła całą uwagę Fabiana i skłoniła go do odłożenia rozmowy z Reném na później.<br> {{tab}}— Dowiedziałam się, że jesteś tutaj, siostro, i przybiegłam natychmiast.<br> {{tab}}— Cóż się stało? — zapytała hrabina zdziwiona.<br> {{tab}}— Wiesz, mąż mój odprawił już Pawła Ranioir’a. Dopuścił się pewnych nadużyć i upiwszy się, przyznał się do nich.<br> {{tab}}— Dla czegóż mówisz o tem? Cóż mnie obchodzi postępowanie takiego człowieka?<br> {{tab}}— Mówię dla tego, iż opuszczając nasz zakład powiedział, że udaje się do pałacu i chce zobaczyć się z Fabianem.<br><noinclude></noinclude> ajqnd4dg1exkadexq3wfmxt05t61lqf 0 454464 1345669 2026-07-15T14:53:10Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345669 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXVIII |następny = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXX |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=161 to=167 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D129]] [[Category:Polski]] tqkbc004h0r0zperg4f4ivbbxn7e2cl 0 454465 1345671 2026-07-15T14:53:54Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345671 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część pierwsza/XXIX |następny = Dramat w Bicêtre/Część druga |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=167 to=171 fromsection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D130]] [[Category:Polski]] r831bc2bi0i9ij9ml92in8679jp8o1n 3 454466 1345683 2026-07-15T20:00:26Z ꠢꠣꠍꠘ ꠞꠣꠎꠣ 676877 Welcome! 1345683 wikitext text/x-wiki {{Welcome}}--[[File:ꠢꠣꠍꠘ ꠞꠣꠎꠣ.png|75px|link=User:ꠢꠣꠍꠘ ꠞꠣꠎꠣ|]]([[User_talk:ꠢꠣꠍꠘ ꠞꠣꠎꠣ|talk]]) 20:00, 15 July 2026 (UTC) iu2dbjn04mhss8w8t7rdumm8h5hf0k8 104 454467 1345696 2026-07-16T06:04:36Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345696 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>przepych tualet i twarze hrabiny, jej syna i gości, zawołała:<br> {{tab}}— Wszystko to zbyt piękne i zbyt wspaniałe, by mogło trwać długo.<br> {{tab}}— Może masz słuszność — odrzekła Perrina. — Czy też przyjrzałeś się, panie Lardoise, pannie młodej?<br> {{tab}}— Przyjrzałem się dobrze.<br> {{tab}}— Prawda, że nie znać na niej szczęścia? Była jakaś zamyślona i pochmurna.<br> {{tab}}— Rzeczywiście, wyglądała jak gdyby szła na pogrzeb własny. Wszystkie inne twarze tryskały radością, ona tylko była smutna. To dziwne! {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''II.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Tego dnia, w którym Paweł Ranoir odprowadzony został do szpitala św. Anny, doktór René Duclos od starego przyjaciela swego, b. lekarza w Villejuif, otrzymał depeszę następującą:<br> {{tab}}„Matka twoja chora, przyjeżdżaj natychmiast“.<br> {{tab}}Pomimo więzów, łączących go z Villejuif, pomimo miłości dla Marceli, René nie wahał się ani chwili. W torbę podróżną zebrał rzeczy potrzebniejsze i nocnym pociągiem udał się do Verdun.<br> {{tab}}Rozumiał, na jakie narażał się niebezpieczeństwo, pozostawiając wolny plac swemu rywalowi, ale obowiązek syna uważał za wyższy nad wszelkie inne uczucia.<br> {{tab}}Następnego dnia rano stanął na miejscu i udał się natychmiast do mieszkania matki.<br> {{tab}}— Te ty, René — zobaczywszy go, szepnęła.<br><noinclude></noinclude> 9yuv3a37ehubo1qtflb1own9m7vqg6j 104 454468 1345697 2026-07-16T06:06:30Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345697 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>odzyska swój majątek, bo oddać mu muszą, będą również kwiaty i dywany w kościele. Przyrzekł mi to... Szczerze wam mówię...<br> {{tab}}— A zaprosisz nas na wesele? — zapytały dziewczęta nieco szydersko.<br> {{tab}}— Rozumie się, że zaproszę. Zobaczycie, jak będziemy tańczyły.<br> {{tab}}— Patrzcie, patrzcie! Jadą już!<br> {{tab}}Wszystkich oczy zwróciły się na szereg zajeżdżających przed kościół karet i na wysiadające z nich osoby.<br> {{tab}}W pół godziny ceremonia ślubu była ukończona. Marcela została żoną Fabiana i hrabiną de Villegente.<br> {{tab}}Cecylia nie miała już teraz powodu do zazdrości. Pomiędzy sobą i doktorem Duclos nie zobaczy już więcej Marceli!<br> {{tab}}Mała Różyczka, jak gdyby odgadła myśli Cecylii, instynktownie cieszyła się jej szczęściem.<br> {{tab}}— Jestem szczęśliwa, moja mateczko — rzekła w merostwie podczas podpisywania aktu. — Ale mam jedną przykrość.<br> {{tab}}— Jaką, pieszczotko?<br> {{tab}}— Że mego dobrego przyjaciela niema z nami.<br> {{tab}}— Wiesz, że nie uczestniczyłby, chociażby nawet był w Villejuif, gdyż gniewa się z ciotką twoją.<br> {{tab}}— A więc za drugim razem będzie, mateczko, prawda?<br> {{tab}}— Jesteś mała pleciuga!<br> {{tab}}Ostatnie słowa dziecka zmieszały Cecylię. Wzięła je za dobrą wróżbę szczęścia własnego. Niestety! nie wiedziała, ile życie zawiera w sobie niesprawiedliwości i cierpień, ile zachowuje goryczy i zawodów nawet najwięcej uzasadnionej nadziei.<br> {{tab}}Jedna z przyjaciółek Perriny, patrząc na ten<noinclude></noinclude> nckgj5npxxo7txqsqs87b9xfc6lb0ze 104 454469 1345698 2026-07-16T06:09:48Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345698 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>Cecylia zwłaszcza w swych uczynkach miłosiernych dochodziła do poświęcenia. Gdy dowiedziała się, że ktoś zachorował, pielęgnowała go i całemi godzinami przesiadywała u jego łoża. Z tego powodu nazywano ją nawet małym lekarzem.<br> {{tab}}Cóż więc dziwnego, że zebrany lud na wszystkie tony śpiewał ich pochwały na całej drodze od merostwa do kościoła!<br> {{tab}}Z tem wszystkiem, na położonym przed kościołem placyku, otoczonym kasztanami i topolami srebrnolistnemi, stała grupa młodych ludzi, nie biorąca udziału w życzliwości powszechnej. Składali ją: znajomy nasz Karol Roguet, późniejszy Wiktor Lardoise, Perrina Capron i kilka jej przyjaciółek, praczek.<br> {{tab}}— Co tu dywanów i kwiatów — mówiła Perrina, wskazując wspaniale przybrany krużganek kościelny. — Co za przepych, moje drogie! I dzwonią już ze dwie godziny! Nie cichaczem się biorą. Tylko nie zaprosili wszystkich swoich krewnych. Młoda hrabina nie zobaczy dziś swego szwagra.<br> {{tab}}— Jakiego szwagra?<br> {{tab}}— A jakiegoż? Pawła Ranoir’a. Alboż on nie jest synem hr. Rudolfa de Villegente zarówno jak i ten pajac, co się żeni?<br> {{tab}}— To prawda — potwierdził Lardoise. — Biedny Paweł. Pamiętając na to, czem mógłby być, to możnaby go nazwać Pawłem Niefortunnym.<br> {{tab}}— Powiedz pan nawet, czem powinienby być — dodała Perrina — gdyż ojciec zapisał mu dwadzieścia pięć tysięcy franków renty.<br> {{tab}}— Dwadzieścia pięć tysięcy franków renty! — chórem zawołały towarzyszki Perriny, które, słuchając uważnie jej słów, nie mniej jednak przyglądały się nadciągającemu orszakowi ślubnemu.<br> {{tab}}— Tak, moje kochane, i tego dnia, w którym<noinclude></noinclude> mtyzh95p3tc98u3n8negogkh1kioi62 104 454470 1345699 2026-07-16T06:14:26Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345699 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Dnia tego obchodzono ceremonię małżeństwa tfarceli Hauteclair z hr. Fabianem de Villegente.<br> {{tab}}W miarę posuwania się ślubnego orszaku zebrane grupy ciekawych wypowiadały swe uwagi.<br> {{tab}}— Czy wiesz, ile ona ma posagu? — mówiła jakaś kumoszka do swej sąsiadki. — Cztery miliony, moja droga.<br> {{tab}}— Zkądże cztery! — sprostował obok stojący kupiec, lepiej poinformowany. — Dwa tylko. I tak ładna suma.<br> {{tab}}— A ja panu mówię, że cztery — odparła kobieta. — Wiem to od mleczarki, która słyszała od brata Katarzyny, kucharki w pałacu. A zresztą, dwa czy cztery, to rzecz mała, gdyż w każdym razie suma ta ogromna.<br> {{tab}}— Zapewne — zauważyła sąsiadka. — W dodatku i panna ładna i dobra, co także warte dwóch milionów. A pan Fabian i chłopiec przystojny, i milioner, i hrabia. Oto małżeństwo! Jakby zrodzeni dla siebie!<br> {{tab}}— Rzeczywiście — potwierdziła pierwsza. — Jeżeli oni nie będą szczęśliwymi, ciekawam, kto może rachować na szczęście.<br> {{tab}}Wypowiadane uwagi były wogóle dość życzliwe dla państwa młodych, hrabinę Luizę tylko obmawiano nieco. Za to nad p. Hauteclair i jego córkami unoszono się w pochwałach.<br> {{tab}}Przemysłowiec zatrudniał w swej fabryce kilkuset robotników i postępował z nimi z troskliwością prawdziwie ojcowską. Córki zaś, skoro tylko dowiedziały się o jakiem nieszczęściu, chorobie, lub niedostatku w rodzinie robotniczej, śpieszyły natychmiast z pomocą, nosiły żywność, ubranie, oddawały pieniądze własne, których zresztą ojciec nie szczędził im.<br> {{tab}}Obie były litościwe i przystępne dla wszystkich,<noinclude></noinclude> 4qw2wuml4dggvcyqdqr39i8dspbbwuk 104 454471 1345700 2026-07-16T06:16:32Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345700 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>rozciągał się obszerny trawnik, obramowany w około szpalerami najrozmaitszych roślin, osypanych jaskrawem kwieciem.<br> {{tab}}Doktór idąc aleją, powtarzał sobie:<br> {{tab}}— Muszę, muszę powiadomić o tem pana Hauteclair.<br> {{tab}}Z boku domu, blizko oszklonej werendy, służącej latem za pokój stołowy, wznosił się obszerny namiot, przybrany wewnątrz, jak salon rzeczywisty. W namiocie tym rodzina prawie całe dni przesiadywała i tam też doktór zastał p. Hauteclair, Marcelę i Cecylię.<br> {{tab}}— Witam pana! — zawołał gospodarz domu, postąpiwszy kilka kroków naprzeciw gościowi. — No, przywitaj się pan z pannami i siadaj.<br> {{tab}}Lekarz podał rękę Marceli i Cecylii i rzekł:<br> {{tab}}— Czy pozwolą mi panie zabawić tu chwilkę! Przepraszam, że przerwałem rozmowę. Przechodząc tędy, wstąpiłem tylko na kilka minut, by złożyć państwu moje uszanowanie.<br> {{tab}}— Ależ najuprzejmiej prosimy pana doktora — odrzekła Cecylia.<br> {{tab}}— Zdaje mi się, że pan doktór jest jakiś zamyślony — odezwała się Marcela. — Ręczę, że ma jaką przykrość i przyszedł zwierzyć się nam.<br> {{tab}}— Być może. Nie będę przed panią ukrywali że mam wielkie zmartwienie. Właśnie chciałem pomówić o tem z panem Hauteclair.<br> {{tab}}— A więc ja jestem wyłączona z narady? — rzekła Cecylia urażona.<br> {{tab}}— Wcale nie jest pani wyłączona, z góry przyjmuję radę pani. Rzecz jest taka. Posiadam, jako lekarz, tajemnicę odkrycia, od której zależy przyszłość osoby, zasługującej na największe szczęścił w życiu — rzekł lekarz podnosząc oczy na Marcelę. —<noinclude></noinclude> owshusxwb6runzmz4zjtavfzazc14qf 104 454472 1345701 2026-07-16T06:18:36Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345701 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>Jak powinienem postąpić? Jeżeli odkryję, zdradzę bardzo bolesny sekret pewnej rodziny, do której byłem wzywany na poradę. Jeżeli zaś nie powiem, to osobę, o której wspomniałem, narażę na największe nieszczęście. Jakie jest zdanie pańskie, p. Hauteclair i pani także?<br> {{tab}}— Zanim odpowiem, pragnąłbym być lepiej objaśnionym. Kwestya jest zbyt poważną, by można ją rozstrzygnąć, nie znając szczegółów.<br> {{tab}}— Ja uważam — odezwała się Cecylia — że lekarz obowiązany jest milczeć. Zdobyty sekret nie należy do niego. Powinien zachować tajemnicę, jak spowiednik i postępować wobec osób innych, jak gdyby nie wiedział i nie słyszał.<br> {{tab}}Marcelę, która spostrzegła zwrócony na siebie wzrok lekarza, tknęło jakieś przeczucie. Była prawie przekonaną, że kwestya ta nie była dla niej obojętną, i że być może, chodziło o jej szczęście. Co on mógł mieć na myśli? Bezwątpienia jej małżeństwo.<br> {{tab}}— Siostra moja zdecydowała za pośpiesznie — rzekła. — Ja zgadzam się ze zdaniem ojca. Nie znamy okoliczności sprawy.<br> {{tab}}W tej chwili wszedł robotnik i wezwał p. Hauteclair do fabryki.<br> {{tab}}— Przepraszam pana — rzekł przemysłowiec powstając. — Jeżeli pan sobie życzy, to pomówimy o tem po moim powrocie.<br> {{tab}}Tym sposobem lekarz pozostał sam z obiema pannami i po wyjściu ich ojca podszedł do Marceli i zaczął z nią rozmowę, jak gdyby nikogo więcej nie było w namiocie.<br> {{tab}}Cecylia, podrażniona i przedtem zachowaniem się Renégo i wyobrażająca sobie, że lekarz od chwili przybycia traktuje ją, jak dziewczynkę małą, dotknięta<noinclude></noinclude> hei7h9q9xjj1ak1r88fwrbm1ggw8b9d 104 454473 1345702 2026-07-16T06:20:04Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345702 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>była niezmiernie tem lekceważeniem siebie. Uczuła zazdrość względem Marceli. Serce jej ścisnęło się, łzy wystąpiły na oczy.<br> {{tab}}René spostrzegł, jak ukradkiem ocierała powieki.<br> {{tab}}— Co pani jest? — zapytał.<br> {{tab}}— Nic. Jestem rozdrażnioną — odrzekła — i szybko wyszła z altany, by wypłakać się swobodnie.<br> {{tab}}René pozostał sam z Marcelą.<br> {{tab}}Miał zamiar skorzystać z tej sposobności i rozmówić się z nią stanowczo, ale lękliwość zacisnęła mu gardło i odjęła możność mowy.<br> {{tab}}Zaczął mówić o Cecylii.<br> {{tab}}— Czy siostra pani często podlega paroksyzmom nerwowym?<br> {{tab}}— Wcale nie. Owszem, ma usposobienie zawsze jednostajne. Nie wiem, co jej się stało. Ja zaś...<br> {{tab}}— Pani zaś? — zapytał René, podchodząc ku niej bliżej i spoglądając z uczuciem. — Dla czego pani nie kończy swej myśli? Chciała pani uczynić mi jakieś wyznanie... Proszę, niech pani nie ukrywa przedemną.<br> {{tab}}— Myślał pan, że miałam uczynić wyznanie? — odrzekła, spoglądając głęboko swemi pięknemi oczyma.<br> {{tab}}— Przynajmniej pragnę tego... Byłoby mi bardzo przyjemnie...<br> {{tab}}Nie dokończył swej myśli, gdyż w tej chwili spostrzegł podchodzące do namiotu dwie osoby: hrabinę Luizę i Fabiana.<br> {{tab}}Marcela i René byli tak przejęci rozmową, źe nie słyszeli skrzypu piasku, rozlegającego się pod stopami nadchodzących gości.<br> {{tab}}Idąc aleją hrabina zwracała właśnie uwagę syna na częste wizyty lekarza u państwa Hauteclair.<br><noinclude></noinclude> njh4obyyd3wrxt5e0xec3ibdamozm7p 104 454474 1345703 2026-07-16T06:21:57Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345703 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Ależ, moja mamo — mówił Fabian — on nie śmiałby zalecać się Marceli.<br> {{tab}}— Ośmielił się jednak i ośmiela się ciągle.<br> {{tab}}— To być nie może. On wie, że ja staram się o nią i że jestem już prawie jej narzeczonym.<br> {{tab}}— Moje dziecko, miłość to bożek kapryśny, szydzący sobie z najpiękniejszego bukietu i przekładający nad niego niekiedy najskromniejszy kwiatek polny.<br> {{tab}}Fabian, usłyszawszy wyraz miłość, rzucił się z gniewem.<br> {{tab}}— Ja temu panu natrę uszu!<br> {{tab}}— Tego nie rób, gdyż wywołałoby to skandal. Ale należy go ztąd usunąć. Można mu dać do zrozumienia, że postępowanie jego jest niewłaściwe.<br> {{tab}}Właśnie kończyli tę rozmowę, gdy znaleźli się przed namiotem, w którym Marcela i Rene, siedząc obok siebie, rozmawiali poufnie.<br> {{tab}}Hrabina, spostrzegłszy ich, osłupiała.<br> {{tab}}Fabian zatrzymał się, nie wierząc oczom własnym. Następnie podszedł krokiem śmiałym, tłumiąc w sobie gniew. Skłonił się Marceli, która, jak zwykle, podała mu rękę, chociaż z niejaką niechęcią.<br> {{tab}}— Przepraszam panią — rzekł — że przerywam rozmowę.<br> {{tab}}I nie czekając jej odpowiedzi, z przesadną grzecznością zwrócił się do lekarza:<br> {{tab}}— Mam parę słów do pana. Może pan raczy na chwilę wyjść zemną do parku.<br> {{tab}}— Służę panu — odrzekł René powstając.<br> {{tab}}Hrabina, zrozumiawszy zamiar syna, przeszła obok niego i szepnęła mu:<br> {{tab}}— Tylko, proszę cię, bądź ostrożnym.<br> {{tab}}Poczem, również z przesadną życzliwością, uśei-<noinclude></noinclude> 1tf556yaa78geqvfxbpdi6sd0o6opa3 104 454475 1345704 2026-07-16T06:24:22Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345704 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>dłonie Marceli, przeczuwającej jakieś zajście przykre.<br> {{tab}}— Zastałem pana — rzekł Fabian do lekarza — na rozmowie sam na sam z p. Marcelą.<br> {{tab}}— Rzeczywiście — odrzekł René — zaciekawiony takiem rozpoczęciem rozmowy, — Czy rozmawiał pan z panną Hauteclair na osobności, jako lekarz?<br> {{tab}}— Zechce mię pan uwolnić od odpowiedzi na to pytanie.<br> {{tab}}— Dobrze. Lecz oświadczam panu, że panna Marcela jest moją narzeczoną i wkrótce zostanie hrabiną de Villegente. Nie powinno więc papa dziwić, że opiekuję się nią, jako przyszłą moją żoną. Otóż pańskie częste przebywanie w tym domu może być źle tłómaczone i sądzę, że mam prawo prosić pana, byś od dnia dzisiejszego zaprzestał swych wizyt.<br> {{tab}}— Przywłaszczasz pan sobie, prawa, których w żadnym razie uznać nie mogę. Żądanie zaś pańskie obchodzi mię mało.<br> {{tab}}— Ja jestem tu u siebie, mój panie — zawołał Fabian, podnosząc głos — i mam prawo usuwać natrętów.<br> {{tab}}— U siebie! co do tego, to jeszcze nie — odrzekł René tonem szyderczym. — Zobaczymy, kto pierwszy ztąd wyjdzie.<br> {{tab}}— Masz pan wyjść natychmiast — zawołał Fabian rozdrażniony.<br> {{tab}}— Strzeż się, młodzieńcze, bo narobisz sobie biedy. — Pan, masz zaślubić pannę Marcelę... nie nastąpi to, zapamiętaj to sobie.<br> {{tab}}— Któż mi przeszkodzi?<br><noinclude></noinclude> l1dj0uku686rwomlxwwhcb0uh5eg8mh 104 454476 1345705 2026-07-16T06:25:46Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345705 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Nie przyjmujemy tego człowieka. Nie będzie się widział z nami.<br> {{tab}}— Jest on uparty i jeżeli nie zastanie was w domu, to przyjdzie tutaj.<br> {{tab}}— Ma ciocia racyę — rzekł Fabian, upokorzony tą wiadomością. — Powinniśmy oszczędzić państwu Hauteclair podobnej zniewagi. Chodźmy mamo. Co zaś do pana, panie doktorze, to rozmowę naszą dokończymy później.<br> {{tab}}— Kiedy tylko podoba się panu — odrzekł René.<br> {{tab}}Podczas gdy zamieniali z sobą te słowa, Marcela odeszła do domu wraz z Henryką i Różą. Była zaniepokojona długą nieobecnością Cecylii.<br> {{tab}}Hrabina nie zdążyła jeszcze odejść, gdy jakiś człowiek wpadł nagle do willi. Ubranie jego było w nieładzie, głowa odkryta, włosy potargane, oczy błędne, twarz usiana plamami czerwonemi. Biegł szybko zataczając się, wyglądał strasznie.<br> {{tab}}Był to Paweł Ranoir.<br> {{tab}}Zgnębiony w najwyższym stopniu niepowodzeniem swych poszukiwań, szalał na myśl, czem mógł być, a czem był w chwili obecnej. Niekiedy popadał w zniechęcenie, po którem znowu wybuchał złością. Jego nienawiść do hrabiny Luizy zaostrzała się z każdym dniem więcej.<br> {{tab}}Z drugiej strony, potrzebował pieniędzy na zaspokojenie fantazyj Perriny Capron.<br> {{tab}}Przypomniał sobie uczynioną mu przez swego przyjaciela, Lardoise’a, propozycyę, udał się na ulicę Moulinet i zawarł z nim nową współkę.<br> {{tab}}Od dwóch miesięcy, ukryte wśród naczyń z mlekiem, woził do Paryża dwie blaszanki spirytusu i składał je u swego wspólnika.<br> {{tab}}Ale pragnąc odpędzić dręczącą go melancholię,<noinclude></noinclude> 3a45fn5ouvtxkugkx9q0f5nw8s0i690 104 454477 1345706 2026-07-16T06:27:04Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345706 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>zaczął szukać pociechy w trunku i stopniowo wpadł w nałóg. Tego dnia wypił więcej, niż zazwyczaj P. Midoux, spostrzegłszy to, wymówił mu miejsce.<br> {{tab}}Wtedy Ranoir przypomniał sobie swe dziedzictwo i oświadczył, iż pójdzie do pałacu. Po jego odejściu Midous posłał do państwa Hauteclair swą żonę z córką i zawiadomił komisarza policyi. Widząc Pawła w stanie takiego podniecenia, obawiał się, by nie dopuścił się jakiego gwałtu względem hrabiny i Fabiana.<br> {{tab}}— Stójcie! — zawołał Ranoir, zagradzając drogę Luizie i jej synowi. — Cóż, czy oddacie mi mój majątek?... Dwadzieścia pięć tysięcy franków!... Co?...<br> {{tab}}— Co za straszny człowiek! — rzekła hrabina ze wstrętem.<br> {{tab}}— Precz z drogi! — zawołał Fabian.<br> {{tab}}— Stój! — odrzekł Ranoir, wyciągając ręce, by przeszkodzić mu przejść. — Powiedziałem ci, że nie przejdziesz.<br> {{tab}}— Łapy na dół! — krzyknął Fabian, odtrącając laską ręce Pawła, chcącego pochwycić hrabinę za ramię.<br> {{tab}}— Ach! ty złodzieju i synu złodziejki, psie jakiś i synu... — zawołał pijany Paweł i rzucił się na Fabiana.<br> {{tab}}Ale ten nie pozwolił mu dokończyć zwróconych do swej matki ostatnich słów zniewagi; silnem uderzeniem pięści wepchnął mu je w gardło.<br> {{tab}}Rozwścieczony Ranoir odpowiedział gradem ciosów, następnie schwycił go obu rękami, podniósł w górę, cisnął na ziemię i oparłszy jedno kolano o piersi, zaczął pięściami bić w głowę.<br> {{tab}}Hrabina, spostrzegłszy grożące synowi niebezpieczeństwo, rzuciła się mu na pomoc i zaczęła<noinclude></noinclude> 2ptv2kqfbdqw21r08v7sgk5ibyu8kgn 104 454478 1345707 2026-07-16T06:28:32Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345707 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>wzywać ratunku. Spostrzegłszy obojętnie przypatrującego się tej scenie doktora, zawołała:<br> {{tab}}— Pomóż pani Ratuj mego syna!<br> {{tab}}Uchwyciła ramię Pawła i usiłowała go odciągnąć, ale ten odtrącił ją i osypał nowemi zniewagami.<br> {{tab}}Tymczasem doktór, na wezwanie hrabiny, podszedł do pijaka i ścisnąwszy za gardło, ubezwładnił go, a tem samem dał Fabianowi możność powstania z ziemi. Wtedy uczepili się go wszyscy troje i powalili na trawnik.<br> {{tab}}Na krzyk hrabiny i miotane przez Pawła przekleństwa, Marcela, Cecylia, Henryka i Róża, a za niemi wracający z fabryki p. Hauteclair, wpadli do ogrodu. Kobiety przeraziły się, lecz przemysłowiec, zrozumiawszy od razu sytaacyę, odezwał się:<br> {{tab}}— Uspokójcie się. To jakiś pijak awanturuje się. Wróćcie do domu. Ja im pomogę przytrzymać go. Ale oto i komisarz policyi.<br> {{tab}}Rzeczywiście, w tej chwili komisarz policy z dwoma agentami, w towarzystwie Honoryusza Midoux podszedł do rozmawiających.<br> {{tab}}— Przybywamy w sam czas — odezwał się urzędnik.<br> {{tab}}Ranoir zerwał się na nogi i zgrzytając zębami, chciał rzucił się znowu na Fabiana. Ale dwaj agenci, uprzedzając ten ruch, schwycili go jeden za nogi, drugi za ręce, powalili na ziemię i w jednej chwili związali jak barana.<br> {{tab}}Paweł miotał się, chcąc rozerwać więzy, lecz bezskutecznie.<br> {{tab}}— Cóż doktorze? — zapytał komisarz.<br> {{tab}}— Doskonały okaz alkoholika.<br><noinclude></noinclude> e20cd8yt2sfciup4u6httxiw1ut2vyn 104 454479 1345708 2026-07-16T07:15:08Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345708 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Matko moja droga! — zawołał pokrywając jej rękę pocałunkami.<br> {{tab}}— Jaki ty dobry jesteś, żeś przybył natychmiast — rzekła Klotylda.<br> {{tab}}— Nie mów nic, mamo — odrzekł René, spostrzegłszy od pierwszego rzutu oka, że choroba jej wymagała spokoju. — Słuchaj mnie tylko i patrz, lecz nie utrudzaj się mówieniem. Uczyniłaś mnie lekarzem, więc zasiądę u twego łóżka, będę cię pielęgnował i wyleczę. Później, gdy będziesz mogła odbyć podróż, zabiorę cię z sobą do Villejuif i będziemy mieszkali razem. Nie rozstaniemy się już z sobą. Wszak zgadzasz się na to, mamo?<br> {{tab}}— Najchętniej, mój drogi — odrzekła wzruszona.<br> {{tab}}René przewidując, iż kilka tygodni będzie mu siał przepędzić w Verdun, listownie zawiadomił o tem p. Hauteclair, rodzinę Midoux i kilku przyjaciół.<br> {{tab}}Hrabina Luiza dowiedziawszy się, że nieobecność doktora potrwa tak długo, postanowiła skorzystać z niej dla uskutecznienia swoich zamiarów. Udała się więc do p. Hauteclair i prosiła o ogłoszenie zapowiedzi.<br> {{tab}}— Zgadzam się najchętniej — odrzekł przemysłowiec — ale przyzna pani, iż powinienem porozumieć się z córką moją w kwesyi wyznaczenia dnia ślubu. Czy chce pani być obecną przy tej rozmowie?<br> {{tab}}— Dobrze.<br> {{tab}}W parę minut p. Hauteclair wszedł z córką do salonu.<br> {{tab}}Hrabina podeszła naprzeciw Marceli, ujęła obie jej ręce, przywitała serdecznie i posadziła na szeslongu obok siebie.<br> {{tab}}— Moja droga Marcelo, jakaż ty jesteś piękna i jakaż ja będę szczęśliwa, posiadając taką córkę! Właśnie przed chwilą rozmawiałam z twym<noinclude></noinclude> n580oj525r8zzjbqs4o2aw8bo5da6le 104 454480 1345709 2026-07-16T07:16:15Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345709 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>ojcem o tobie. Ręczę, że domyślasz się, z jakiego powodu?<br> {{tab}}Gdy Marcela weszła do salonu i zobaczyła hrabinę, przeczuła jej zamiary. Chmura zasłoniła jej oczy i ból przeszył serce. Machinalnie pozwoliła jej zaprowadzić się do szeslongu, słuchała ją roztargniona i na zapytanie hrabiny odrzekła:<br> {{tab}}— Z jakiego powodu... nie, nie domyślam się.<br> {{tab}}— Patrzcie ją, niewiniątko, udaje że nie wie — mówiła hrabina z uprzejmym uśmiechem. — Ale mniejsza o to, powtórzę z przyjemnością. Mówiłam twemu ojcu, że istnieje w Villejuif pewien młodzieniec, dobrze urodzony, bogaty, mający postawę szykowną, wykształcony, pragnący dać ci swoje nazwisko, ozdobić twą głowę koroną hrabiowską i zostając sam szczęśliwym, uczynić szczęśliwą i ciebie. Mój syn Fabian kocha cię i prosi o twą rękę. Przybyłam prosić cię, byś nie odrzuciła jego prośby i porozumiawszy się z nami, naznaczyła jak najbliższy termin ślubu.<br> {{tab}}— Dlaczego jak najbliższy? — blednąc, zapytała Marcela. — Niema nic pilnego.<br> {{tab}}— Pamiętaj, moja droga, że bardzo usilnie staramy się o ciebie już od trzech miesięcy, a związek wasz zaprojektowany został jeszcze przed trzema laty. Był on największem pragnieniem mego męża, hrabiego Rudolfa, który jeszcze na łożu śmierci otrzymał stanowcze słowo twego ojca. Czyż nie prawda, panie, że rodziny nasze związane są węzłem bardzo uroczystym?<br> {{tab}}— Rzeczywiście — odrzekł p. Hauteclair — zgadzam się z panią hrabiną, że czas już spełnić to zobowiązanie. Niema żadnych powodów do odkładania go. Powinniśmy dziś jeszcze wyznaczyć dzień ślubu i to najpóźniej za miesiąc.<br><noinclude></noinclude> ih2v1s7o1ra92ntbtal9m3ilggju9wt 104 454481 1345710 2026-07-16T07:17:08Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345710 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Ślub!... ślub!... Ależ to o mnie chodzi, mój ojcze! — zawołała Marcela wzburzona. — Ja nie chcę wychodzić za mąż!...<br> {{tab}}Przemysłowiec, usłyszawszy te słowa swej córki i ton, jakim je wygłosiła, osłupiał na chwilę. Następnie zdziwienie ustąpiło miejca usposobieniu despotycznemu. Był on dobrym dla swych córek, ale nie przypuszczał, by mogły one opierać się jego woli. Odrzekł też tonem rozkazującym:<br> {{tab}}— A to co znaczą te słowa? Czyś ty zmysły straciła? Ja chcę, byś została hrabiną i musisz nią być, chociażbym cię miał siłą zaprowadzić do merostwa.<br> {{tab}}— Niech pan zostawi mnie samą z Marcelą — odezwała się hrabina. — Pan ją przestraszył. Ona i tak nie była skłonną, a pan jeszcze zwiększył jej niechęć.<br> {{tab}}— Ma pani słuszność, wolę wyjść, niż patrzeć na jej śmieszny upór — odrzekł przemysłowiec, zrozumiawszy, że dalszem zmuszaniem mógłby tylko pogorszyć sprawę, gdy tymczasem kobieta tak zręczna, jak hrabina, może ją załatwić w sposób łagodny.<br> {{tab}}Po jego odejściu hrabina odezwała się do dziewczyny serdecznie:<br> {{tab}}— Cóż ja ci złego uczyniłam, Marcelo, że okazujesz mi taką niechęć, gdy ja ciebie kocham, jak matka rodzona i za nic w świecie nie chciałabym sprawić ci najmniejszej przykrości. Powiedz mi, droga, czy masz wstręt do mego syna?<br> {{tab}}— Wstrętu nie mam...<br> {{tab}}— Wiedziałam o tem, bo to rzecz niemożliwa. On kocha ciebie szalenie i jedynem jego marzeniem jest otoczyć cię przepychem, poważaniem i zapewnić szczęście, jakiego tylko kobieta może doznać na ziemi.<br><noinclude></noinclude> 16nhlgn3ad65uarj4itk31gsk130cl3 104 454482 1345711 2026-07-16T07:18:40Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345711 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Głos hrabiny był łagodny, serdeczny, wzrok usiłował oczarować Marcelę.<br> {{tab}}— Zastanów się tylko, moja droga. Mój syn przynosi ci w ofierze to, czego nikt inny ofiarować a nic może. Przyznaj, że to coś warte zostać hrabiną posiąść majątek wielki. Wszystkie salony paryskie, położone zarówno po lewej, jak i prawej stronie Sekwany, będą stały otworem dla hrabiny Marceli de Villegente. Posiadając takie nazwisko i piękność, będziesz królowała w towarzystwie wyborowem, wśród samych znakomitości, tak pod względem majątkowym, jak i umysłowym, lub świetnego stanowiska w świecie.<br> {{tab}}— Wcale mnie to nie nęci — odrzekła Marcela zamyślona i smutna.<br> {{tab}}— I dlaczego, moja droga? Czyż byłabyś obojętną na przyjemności, jakich doznają kobiety naszej sfery, gdy są czczone i uwielbiane? Są to uczucia szlachetne i dozwolone. Jeżeli wolisz uciechy spokojne w ognisku domowem i życie ciche, mój syn chętnie zastosuje się do twego usposobienia. Jego miłość dla ciebie będzie największą gwarancyą uległości. Będziesz szczęśliwą z nim, o ile tylko kobieca nią być może.<br> {{tab}}— Szczęśliwą!... — odrzekła Marcela powstając. — Nie będę nią. Niech pani hrabina nie nalega na mnie. Myśl o tem małżeństwie wywołuje we mnie baowę, której przezwyciężyć nie mogę.<br> {{tab}}Powiedziawszy to, zwróciła się ku drzwiom.<br> {{tab}}Hrabina, widząc się zwyciężoną i odtrąconą, nie mogła pozwolić, by Marcela odeszła pod wpływem takiego usposobienia. Chociaż sama była już wyczerpaną w walce z tem sercem opornem, podbiegła ku niej i zatrzymała raz jeszcze.<br><noinclude></noinclude> t3yvljm7ff4crgdhry11mjur9f4c05t 0 454483 1345712 2026-07-16T07:20:27Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345712 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część druga |następny = Dramat w Bicêtre/Część druga/II |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=172 to=176 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D201]] [[Category:Polski]] m7kxnripgw44qiykc159fmxv62mzj1h 104 454484 1345713 2026-07-16T07:29:37Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345713 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>zyskania na czasie ślub zawarty był jednego dnia i w merostwie i w kościele. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''III.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Obie rodziny umówiły się odprawić wesele według zwyczaju starego, t.&nbsp;j. zjeść naprzód śniadanie, następnie urządzić wycieczkę w okolicę, później obiad w fabryce i w końcu bal w pałacu. Następnego dnia państwo młodzi mieli wyjechać w podróż poślubną.<br> {{tab}}Program ten wykonany był ściśle.<br> {{tab}}Wszyscy byli uszczęśliwieni, radość tryskała z twarzy spokrewnionych rodzin i gości.<br> {{tab}}Jedna tylko osoba stanowiła sprzeczność w tym wesołym obrazie, a była nią sama panna młoda.<br> {{tab}}Młody hrabia de Villegente, jej mąż, był dla niej niezmiernie uprzejmym, ale im więcej okazywał jej czułości i przywiązania, tem ona chłodniejszą i stawała się za każdem jego zbliżeniem się. Zamykała się w sobie i sama nie rozumiała powodu tego usposobienia. Litowała się nad swym losem i z goryczą wyrzucała sobie słabość, która doprowadziła ją do zgodzenia się na ten związek.<br> {{tab}}Czy myślała dnia tego o doktorze Duclos? Nie; skoro tylko obraz jego stawał w jej myślach, odpędzała go od siebie z gniewem. Nie chciała o nim myśleć, zresztą, nie miała prawa.<br> {{tab}}Ceremonia ślubna wyryła pomiędzy nimi przepaść nieprzebytą.<br> {{tab}}Z tem wszystkiem powinniśmy dodać, że Mar-<noinclude></noinclude> 8ut251jrlux0bjqghnent6xe4vqmdr3 104 454485 1345714 2026-07-16T07:34:42Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345714 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Nie, nic możesz tak rozstać się zemną. Nie rozumiem ciebie! Co ja ci uczyniłam, że nie chcesz wysłuchać próśb moich? A przecież ja cię tak kocham! nie odmawiaj mi swej przyjaźni. Gdyby nie chodziło o szczęście mego syna, nie błagałabym cię z taką natarczywością. Pomyśl, ile cierpienia o di mową swoją sprawisz ojcu swemu. Proszę cię, zgódź się na moją prośbę.<br> {{tab}}Życzliwe i gorące słowa hrabiny zmiękczyły nakoniec opór Marceli, a wspomnienie u cierpieniu ojca rozbroiło ją ostatecznie.<br> {{tab}}— Dobrze — odrzekła — lecz niech pani nie wymaga odpowiedzi natychmiastowej i pozostawi mi kilka dni do namysłu.<br> {{tab}}Luiza nie chciała zbyt przeciągać rozmowy. Zrozumiała, że zrobiła już wiele i uczyniła wyłom w tej trudnej do zdobycia fortecy. Zręczna i rozsądna taktyka nakazywała zgodzić się na postawiony warunek, dozwoliła więc odejść dziewczynie i rzekła tylko gorąco:<br> {{tab}}— Dziękuję ci, dziękuję, Marcelo kochana!<br> {{tab}}Hrabina strzegła się uczynić podczas tej rozmowy najmniejszej wzmianki o doktorze Duclos i uczuciu, jakiem mógł natchnąć Marcelę. Byłoby to poruszeniem struny zbyt delikatnej, wolała udać, że nie wie o niczem. Nie było więc wymienione ani jedno słowo, mogące przypomnieć nieobecnego.<br> {{tab}}Hrabina udała się teraz do p. Hauteclair zdać mu sprawę z tego pierwszego zwycięstwa.<br> {{tab}}Porozumieli się i manewrowali tak zręcznie, że po tygodniu, Marcela, pozostawiona sama sobie, nękana bezustannie i pozbawiona wiadomości o Reném , pozwoliła wyznaczyć dzień ślubu.<br> {{tab}}Hrabina nie straciła ani minuty. Wszystkie formalności ułatwiła w przeciągu trzech tygodni i dla<noinclude></noinclude> de7u8lpaqx42u9bv7sdepgwk9s29y2t 0 454486 1345715 2026-07-16T07:35:32Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345715 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część druga/I |następny = Dramat w Bicêtre/Część druga/III |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=176 to=182 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D202]] [[Category:Polski]] ek80lopd5p8my17c0yn7ev3kfckuleg 104 454487 1345716 2026-07-16T07:36:41Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345716 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>cela usiłowała przytłumić w sobie ten żal, przybierać swą twarz w maskę wesości i na składane jej komplimenta odpowiadać uśmiechem. Zwłaszcza pod koniec obiadu i podczas balu ożywiła się znacznie.<br> {{tab}}Wesoło przyjęła wzniesiony przez jednego z gości toast na jej cześć i duszkiem wypiła kieliszek wina szampańskiego. Również i tańczyła chętnie.<br> {{tab}}Co do Fabiana, ten od samego rana do wieczora był w humorze doskonałym. Jadł wiele, pił jeszcze więcej, tak, że zaniepokojona tem usposobieniem matka, odprowadziwszy go na stronę, szepnęła mu:<br> {{tab}}— Fabianie, zapominasz się trochę. Proszę cię, miarkuj się.<br> {{tab}}— Niech mama będzie spokojną. Nic mi nie będzie.<br> {{tab}}Bal skończył się o godzinie piątej rano. Marcela, pomimo próśb Fabiana, nie chciała opuścić sali tańców przed odejściem orkiestry.<br> {{tab}}Wspaniała kolacya zakończyła uroczystość.<br> {{tab}}Wzruszenia różnego rodzaju, ożywienie, utrudzenie w dzień i noc bezsenna wywołały pewien zamęt w mózgu Fabiana.<br> {{tab}}Gdy Marcela udała się do swego pokoju, natychmiast pożegnała hrabinę, pragnącą zabawić przy niej chwil kilka i odprawiła pokojową.<br> {{tab}}Była utrudzona, chciała więc czemprędzej pozostać samą i pójść spać.<br> {{tab}}Wtedy to Fabian podszedł do drzwi jej pokoju i zapukał.<br> {{tab}}— Kto tam? — niecierpliwie zapytała Marcela.<br> {{tab}}— To ja, Fabian.<br> {{tab}}— Nie można.<br> {{tab}}— Nie można komu innemu, ale mnie wolno.<br> {{tab}}I powiedziawszy to, ramieniem nacisnął drzwi<noinclude></noinclude> 40xex7s0ukmxw2e1dgeq7aj70cwzuls 104 454488 1345717 2026-07-16T08:01:54Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345717 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>rzecz niemożliwa. Proszę pana wyjść, chyba, że chcesz pan zmusić mnie, bym siadła w fotelu i zasnęła w ubraniu. Więc moja prośba nic nie znaczy? Obecność pańska sprawia mi przykrość. Jeżeli pan się nie cofnie, to ja wyjdę.<br> {{tab}}Fabian nie był zdolny zrozumieć zachowania się żony. Przyćmiony nieco umysł jego nie zdawał sobie sprawy z drażliwości i oburzenia Marceli. Spostrzegał tylko śmieszność swej sytuacyi i czuł się dotkniętym w swym honorze Don Juana bulwarowego.<br> {{tab}}— Dokąd mam iść, Marcelo? — zapytał. — Jestem tam, gdzie powinienem być, moja piękna, przy tobie...<br> {{tab}}— Ależ mój panie — odrzekła zirytowana — nie mogę przecież zdejmować sukni w obecności pańskiej.<br> {{tab}}— I dlaczegóż to, Boże wielki? Wiem, że to pierwszy raz ci się zdarza, ale z czasem przywykniesz do tego.<br> {{tab}}— Mylisz się pan, nigdy tego nie uczynię. Ostatni raz proszę pana: wyjdź ztąd, albo ja odejdę.<br> {{tab}}Fabian w tonie głosu i w rozpłomienionym wzroku Marceli widział postanowienie stanowcze, lecz zarazem olśniony był jej pięknością.<br> {{tab}}Drżała z gniewu, na policzki jej wystąpił rumieniec wstydu, rozpuszczone włosy czarne splotami spływały na alabastrowe ramiona.<br> {{tab}}Fabian stracił głowę. Nagle zerwał się, podszedł do Marceli i chciał ją objąć ramionami.<br> {{tab}}— Dobrze, moja Dyano gniewna, wychodzę, ale ucałuję pierwej to piękne ramię.<br> {{tab}}Lecz nie miał czasu spełnić swego życzenia, gdyż Marcela, zdziwiona jego zuchwalstwem, wyrwała mu się z rąk i zawołała:<br><noinclude></noinclude> 4d4dugv04ep5cn8tt5uv0nainvbpxsi 104 454489 1345718 2026-07-16T08:02:21Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345718 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>tak silnie, że ustąpiły, poczem, uśmiechnięty, zarumieniony, ukłoniwszy się, stanął przed swą żoną.<br> {{tab}}Marcela, która już zdjęła z głowy wieniec kwiatów pomarańczowych i rozpięła suknię, miała właśnie ją zdjąć, gdy drzwi otworzyły się i wszedł jej mąż.<br> {{tab}}Osłupiała ze zdumienia, tembardziej, iż wzbroniła mu wejścia.<br> {{tab}}Ojciec nie objaśnił jej o obowiązkach nowego stanu, zaś hrabina Luiza, nie znając stopnia nieświadomości Marceli, pragnęła z nią o nich pomówić, ale młoda hrabina po pierwszym zaraz wyrazie przerwała jej i prosiła, by zostawiła ją samą.<br> {{tab}}Więc chociaż wiedziała, że w rodzaju jej życia zaszła pewna zmiana, chociaż w zasadzie zgodziła się na wspólne pożycie, którego skutków nie pojmowała jeszcze, to przecież spostrzegłszy Fabiana w pokoju, oburzyła się niezmiernie.<br> {{tab}}Wstydliwość młodej dziewczyny wybuchnęła całą siłą.<br> {{tab}}— Zabroniłam panu wchodzić! — zawołała gniewnie.<br> {{tab}}— Mnie, Marcelo?<br> {{tab}}— Tak, panu.<br> {{tab}}— Chyba nie zastanowiłaś się. Alboż nie jesteś moją żoną i czyż nie mam prawda wejść do twego pokoju?<br> {{tab}}— Nie masz go pan. Proszę pana wyjść. Nie potrzebuję w tej chwili niczyjego towarzystwa. Chcę spocząć.<br> {{tab}}— Ależ moja piękna hrabino, nie mam wcale «amiaru krępować cię. Możesz dalej kontynuować coś rozpoczęła i przygotowywać się do snu. Ja grzecznie będę siedział w fotelu dopóki nie ukończysz.<br> {{tab}}— Jakto!... pan chcesz pozostać tutaj? Ależ to<noinclude></noinclude> ozr6t3yjv7eylgxbky2gka7fx85qjo8 104 454490 1345719 2026-07-16T08:04:54Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345719 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Czyś pan zwaryował! Co to znaczy? — Kto panu dał prawo postępowania ze mną w ten sposób?<br> {{tab}}Fabian pojmował wczęści wstydliwość przesadną, ale nie mógł się zgodzić, by w dzień ślubu żona odmówiła mu nawet pocałunku. Nie chciał się go zrzec i w razie potrzeby gotów był zdobyć go siłą.<br> {{tab}}— Jestem twoim mężem, Marcelo, ty zaś jesteś mą żoną ukochaną. Pozwól mi okazać ci moje uwieb bienie, na jakie zasługujesz. Nie masz słuszności obrażać się mojemi pieszczotami. Jeżeli kochasz mnie choć trochę, to powinnaś sama nadstawić mi swe różowe policzki do pocałowania.<br> {{tab}}— Nigdy! — stanowczo odrzekła Marcela.<br> {{tab}}— Źle robisz, moja droga, opierając się. Kocham cię, jesteś moją żoną, powtarzam, i należysz do mnie. Nie czekaj, bym przekonał cię o tem w sposób inny.<br> {{tab}}— Pan mi grozisz! A to dobre! Powinieneś pan był wyjść natychmiast, skorom tylko prosiła go o to. Obecność pańska budzi we mnie wstręt. Z jakiej więc racyi możesz pan żądać odemnie pocałunku?<br> {{tab}}— Ach, więc to tak! No, to zobaczymy! Obejmę cię ramionami, ot tak... pocałuję cię w szyję, ot tak... zjem cię w pieszczotach...<br> {{tab}}Rzucił się na nią i wyrywającą się zaczął pokrywać pocałunkami.<br> {{tab}}— Puszczaj mnie pan!... Nie chcę!... To podle!... Puszczaj pan!... to nikczemnie!...<br> {{tab}}Ale Fabian nie słuchał jej, ścisnął ją ramionami z całej siły i ugryzł zębami jej szyję.<br> {{tab}}Marcela krzyknęła z bólu. Chciała wzywać ratunku, gdy nagle uczuła, że opasujący ją łańcuchy zaczął słabnąć i ręce opadać ku ziemi.<br><noinclude></noinclude> 55pr8oy5vhu3aefwrhj2nikd4lr5fs7 104 454491 1345720 2026-07-16T08:05:52Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345720 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Wtedy wyrwała się i mocno odtrąciła od siebie Fabiana, który, krzyknąwszy przeraźliwie, zachwiał się i padł na rozesłany na posadzce dywan.<br> {{tab}}Całe ciało jego zaczęło drgać, z gardła wydobywał się oddech ciężki i chrapliwy. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''IV.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Dwa wielkie okna, zasłonięte storami z aksamitu niebieskiego, podszytego białą materyą jedwabną, przepuszczały bardzo mało światła, tak, że Marcela z początku nie widziała dobrze, co dzieje się z Fabianem. Spodziewała się, że zerwie się z posadzki i znowu rzuci się na nią.<br> {{tab}}Gdy wszakże Fabian nie podnosił się, przyszła jej myśl, że padając, może zranił się mocno. Chrapliwy oddech jego przestraszał ją.<br> {{tab}}Podbiegła do okna, usunęła story i tym sposobem nieco oświetliła pokój.<br> {{tab}}Następnie powróciła do męża i widząc go ciągle leżącego, uklękła, by przyjrzeć mu się bliżej.<br> {{tab}}Wtedy osłupiała ze zdziwienia i zbladła, jak płótno.<br> {{tab}}Oblicze Fabiana skurczone było konwulsyjnie, oczy wystąpiły na wierzch, piana pokryła usta, pierś falowała gwałtownie.<br> {{tab}}— Ach, ja nieszczęśliwa! — zawołała Marcela powstając. — Oto kogo zaślubiłam!<br> {{tab}}W rozpaczy załamała ręce; zdarła swą suknię ślubną, porwała na kawałki girlandę i cisnęła je pod nogi.<br><noinclude></noinclude> 9v09x9ye337rwhm9h2h610tj1k5aajp 0 454492 1345721 2026-07-16T08:06:26Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345721 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część druga/II |następny = Dramat w Bicêtre/Część druga/IV |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=182 to=187 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D203]] [[Category:Polski]] mpojfqm2hukefptq7xzmwgaq6dqa9pa 104 454493 1345722 2026-07-16T08:08:31Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345722 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Przeklęte ozdoby, nie dla mnie one!... Nie chcę was... Boże mój, Boże!... — wołała wśród łkań.<br> {{tab}}Gdy uspokoiła się nieco, przyszła jej myśl, iż należy udzielić Fabianowi pomocy. Lecz nie wiedziała jakiej. Przejęta zgrozą, bała się go dotknąć. Wtedy zaczęła krzyczeć:<br> {{tab}}— Na pomoc! na pomoc!<br> {{tab}}Przecież pośpieszy jej ktoś z ratunkiem. Mało ją obchodziło, że może przyjść służący i że stanie się skandal. Nie myślała o tem. Czuła, że nie może pozostać z tym człowiekiem, który cierpi i, pozbawiony ratunku, może umrzeć.<br> {{tab}}Zaczęła znowu wołać głosem donośnym:<br> {{tab}}— Na pomoc! na pomoc!<br> {{tab}}Pośpieszne kroki rozległy się w korytarzu i za chwilę do pokoju wbiegła hrabina Luiza.<br> {{tab}}Jednym rzutem oka objęła scenę. Marcela z rozpuszczonemi włosami, w podartej sukni, z oczyma błędnemi, stała na środku pokoju, podobna do obłąkanej, w głębi zaś, bliżej łóżka, leżał na posadzce syn ukochany.<br> {{tab}}Zrozumiała cały ogrom katastrofy. Krzyknęła jak lwica raniona i rzuciła się do Fabiana.<br> {{tab}}Delikatnie podniosła jego głowę i dla ułatwienia oddechu rozwiązała krawat. Następnie wyjęła z kieszeni chustkę i otarła mu usta. Czule ucałowała jego czoło i przemówiła głosem serdecznym:<br> {{tab}}— To ja, moje dziecko drogie, twoja matka. Spójrz na mnie... Oddałabym życie, by oszczędzić ci tych cierpień...<br> {{tab}}Zatrzymała się przestraszona. Dawniejsze paroksyzmy, jakich była świadkiem, kończyły się zwykle dość prędko, ten zaś przeciągał się za długo.<br> {{tab}}— Jak dawno jest już w tym stanie? — zapytała, wracając się do stojącej w milczeniu Marceli.<br><noinclude></noinclude> nh8zwkfbs9elgezg5el1h5g1ep8thc4 104 454494 1345723 2026-07-16T08:11:09Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345723 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Jak dawno?-powoli powtórzyła ta ostatnia jiak gdyby przebudzona ze snu.<br> {{tab}}— Tak.<br> {{tab}}— Dziesięć minut, a może pół godziny, nie wiem.<br> {{tab}}— Potrzeba położyć go na łóżko. Pomóż mi. Weź go za nogi, a ja podniosę korpus, Możemy lać rade we dwie. Nie potrzeba wzywać nikogo.<br> {{tab}}Marcela zawahała się. Uczucie wstrętu, doznne przed chwilą, ogarnęło ją znowu na myśl, że musi dotknąć się tego człowieka i uginać się pod jego siężarem.<br> {{tab}}— Chodźże! — rozkazująco zawołała hrabina.<br> {{tab}}Marcela uległa. Podeszła do łóżka, ujęła obie nogi Fabiana, gdy tymczasem matka podniosła korpus i złożyły go na pościeli.<br> {{tab}}Marcela chciała się oddalić.<br> {{tab}}— To nie wszystko — rzekła hrabina. — Potrzeba go rozebrać, a przynajmniej zdjąć obuwie i ubranie. No, moja kochana, tylko bez grymasów. Ściągaj kamasze, a ja przytrzymam nogi. Gdy chodzi o chorego, niema posług ubliżających.<br> {{tab}}Marcela, jak maszyna posłuszna, spełniła rozkaz. Nie wiedziała, co się z nią dzieje, zdawało się jej, że to jakiś sen straszny, że przebudzi się lada chwila i wróci do świata istot żywych, do pokoju domu ojcowskiego.<br> {{tab}}Czyż to rzeczywiście odbył się ślub jej, mającej posagu dwa miliony? Czyż ta noc straszna jest jej nocą ślubną? Nie, to być nie może...<br> {{tab}}Hrabina tymczasem, wpatrując się w twarz zemdlonego syna, głośno czyniła uwagi:<br> {{tab}}— Nigdy jeszcze nie widziałam go w tym stanie. Najdłuższy znany mi paroksyzm trwał zaledwie kwadrans. A ten już dwa razy tyle. Boże mój,<noinclude></noinclude> ow3qls4htkoxst5etf10j0cjqg9yy0v 104 454495 1345724 2026-07-16T08:12:55Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345724 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>co tu robić?... Dziecko moje biedne, i potrzeba, żeby wypadek ten zdarzył się dnia dzisiejszego! Nie, tutaj musiało coś zajść.<br> {{tab}}Hrabina spojrzała na Marcelę i dopiero teraz spostrzegła nieład w jej ubraniu i przerażenie na twarzy. Widok ten potwierdził jej przypuszczenie. Chcąc przekonać się, zawołała ostro:<br> {{tab}}— Marcelo!<br> {{tab}}— Co takiego? — odrzekła wezwana, przeciągając ręką po czole.<br> {{tab}}— Powiedz mi otwarcie, co tu zaszło takiego?<br> {{tab}}— Wszak pani widzi, co zaszło. Syn pani krzyknął straszliwie i upadł. Następnie rzucał się w konwulsyach i na usta wystąpiła mu piana.<br> {{tab}}— Biedne dziecko!... Ale co wywołało ten wypadek? Był z tobą i rozmawialiście? O czem rozmawialiście?<br> {{tab}}— Albo ja wiem? Rzucił się na mnie, jak waryat i zaczął mię kąsać. Wtedy odtrąciłam go.<br> {{tab}}— Chciał cię ukąsić i ty go odtrąciłaś? A więc była walka pomiędzy wami. O co?<br> {{tab}}— Wiec powiem pani. Syn jej postąpił niegodziwie, wyłamał drzwi i wszedł do mego pokoju; chciał bym poszła na spoczynek w jego obecności. Byłam obrażoną i kazałam mu wyjść. Ale on, zamiast, usłuchać i uwzględnić wstydliwość, podszedł do mnie z oczyma iskrzącemi i zaczął pourywać mnie swemi pieszczotami wstrętnemi.<br> {{tab}}Na te słowa oburzona matka wyprostowała się. Zanadto kochała swego syna, by w przygodzie tej mogła przypisać choćby najmniejszą winę jego. Nie chciała usprawiedliwić młodej kobiety, dotkniętej w uczuciu wstydliwości. Patrzała na Marcelę, jako na małżonkę nieposłuszną i marzycielkę, stawiającą głupi opór dowodom czułości swego męża.<br><noinclude></noinclude> qkottj2d4372j9476a4ncg5mkb1rh9a 104 454496 1345725 2026-07-16T08:56:28Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345725 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}W przekonaniu jej Fabian był ofiarą żony. To ona wywołała w nim gwałtowne wzruszenie, zakończone paroksyzmem epileptycznym.<br> {{tab}}— Ach, rozumiem teraz — zawołała hrabina głosem podniesionym. On, kochając cię, pragnął pocałować. Ty masz wstręt do niego i odtrąciłaś go. Wywiązała się walka, która doprowadziła go do ostateczności i wtedy odepchnięty przez ciebie, padł pod wrażeniem twych szyderstw i pogardy. Postąpiłaś bardzo źle.<br> {{tab}}— Jakto! więc pani mnie obwiniasz?<br> {{tab}}— A naturalnie. Hrabia de Villegente, przybywając do ciebie, by okazać dowód swej miłości, spełniał swą rolę męża. Miał prawo wejść. Ty przeciwnie uchybiłaś swym obowiązkom. Własne twoje słowa potępiają cię.<br> {{tab}}— Jakie słowa?<br> {{tab}}— Pieszczoty swego męża nazwałaś wstrętnemu Jeżeli twoje słowa są szczere, to one są wstrętnemi. Prędko zapomniałaś swych przysiąg, pani hrabino de Villegente!<br> {{tab}}— Przysiąg! ciekawa jestem jakich?<br> {{tab}}— Przysiąg najświętszych. Zaprzysięgłaś mu posłuszeństwo małżeńskie i nie spełniłaś go. Zalewie biedny mój syn zbliżył się do ciebie, tyś odtrąciła go z pogardą. Powinnaś go była powitać, jako żona szczęśliwa i kochająca, ty tymczasem doprowadziłaś go do rozpaczy, torturowałaś go. To tyś wywołała jego chorobę i jeśli z niej umrze, ty będziesz winną. Proś go o przebaczenie. Tem jednem tylko możesz naprawić sprawione przez cię nieszczęście.<br> {{tab}}— Tego już zanadto, pani hrabino — odrzekła Marcela wzburzona. — Więc odpowiem pani. Bóg mi świadkiem, żem chciała milczeć, ale pani sama zmu-<noinclude></noinclude> 4zwlnfe5ica4x37joqbcclqqnivzfiw 104 454497 1345726 2026-07-16T09:44:31Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345726 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>sasz mnie do odpowiedzi. Ach, więc to syn pani jest nieszczęśliwym, nad nim należy litować się, a ja jestem winną i powinnam prosić o przebaczenie! Nie spodziewałam się podobnej zmiany ról i mojem zdaniem, jest tu jedna tylko ofiara, ofiara bezlitośnie skrzywdzona, której cierpienie niczem złagodzić się nie da, a ofiarą tą, jestem, ja.<br> {{tab}}— Ależ ty prawisz nonsensy, moja droga.<br> {{tab}}— Niech pani poczeka, nie skończyłam jeszcze. Kto prześladował mnie tak uporczywie, pomimo mej odmowy z początku, pomimo wahania się, kto nakłonił mnie do tego związku? Pani! Kto nalegał nieustannie, kto nęcił mnie wszelkicmi uciechami i szczęściem życia małżeńskiego? Pani! Małżeństwo to jest dziełem pani. Małżeństwo to jest przynętą, kłamstwem, podstępem, że nie użyję wyrazu innego.<br> {{tab}}— Bredzisz, Marcelo, i tylko stan twego umysłu może usprawiedliwić twe słowa.<br> {{tab}}— Tak, oszustwem — powtórzyła młoda kobieta, gdyż pani wiedziałaś o tem, co mnie było niewiadomem. Wiedziałaś pani o chorobie swego syna. Kto ma takiego syna, trzyma go w domu i nie wprowadza do rodziny uczciwej, nie wiąże go z dziewczyną, nie domyślającą się podobnego nieszczęścia. Dzięki pani życie moje zostało złamane, skazane na łzy gorzkie. Pani obwiniasz innych, a sama powinnaś paść na kolana i prosić o przebaczenie!<br> {{tab}}Hrabina Luiza nie spodziewała się odpowiedzi tak energicznej i zdumiona nią, na razie nic nie odrzekła. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br><noinclude></noinclude> soe8rgw6zbxt09aqlf0r3z7zhwu7g35 0 454498 1345727 2026-07-16T09:45:03Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345727 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część druga/III |następny = Dramat w Bicêtre/Część druga/V |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=187 to=192 fromsection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D204]] [[Category:Polski]] pb9vohz001nvxna2uclayiplbrei2p5 104 454499 1345728 2026-07-16T09:46:07Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345728 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{f|align=center|'''V.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Tymczasem słońce weszło na horyzont i zrobił się dzień jasny.<br> {{tab}}Ptactwo napełniało powietrze swym śpiewem radosnym, kwiaty oddawały ciepłym promieniom słonecznym zebrane podczas nocy krople rosy.<br> {{tab}}Marcela wzięła przygotowane do podróży po ślubnej futro i zarzuciła je na ramiona.<br> {{tab}}— Co ty robisz? Nie przypuszczam, byś chciała wyjść?<br> {{tab}}— Mylisz się pani, odchodzę.<br> {{tab}}— Twoim obowiązkiem jest pozostawać tutaj. Ten dom odtąd jest twoim domem. Twoje miejsce przy mężu.<br> {{tab}}— Nigdy! — odrzekła z energią gorączkową i tonem nienawiści.<br> {{tab}}Zapięła futro, nałożyła na głowę kapelusz z woalką i wyszła z pokoju.<br> {{tab}}Hrabina chciała biedź za nią, lecz cóż by to pomogło?<br> {{tab}}Zresztą, nie mogła opuścić syna, który otworzył już oczy i zaczynał wracać do przytomności. Podeszła tylko do okna, z którego zobaczyła, jak Marcela zasłoniła twarz woalką i szybkim krokiem zapuściła się w aleję kasztanową.<br> {{tab}}Rzeczywiście, można było doznać wzruszenia na widok tej mężatki młodej, tak pięknej, hrabiny, milionerki, uciekającej rano w swej sukni ślubnej, z ogniska domowego, do którego weszła zaledwie przed kilkoma godzinami.<br> {{tab}}Łkania dławiły jej gardło, łzy spływały po policzkach.<br> {{tab}}Szła przez pola, na szczęście, w tej chwili puste.<br><noinclude></noinclude> ibiogcz0p9wir1d2amynanh1p1pwuji 104 454500 1345729 2026-07-16T09:47:11Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345729 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Zostać żoną takiego człowieka! Za nic!... Boże mój, Boże!... I ten doktór nie ostrzegł mnie ani jednem słowem. Gdyż musiał wiedzieć napewno... a ja go uważałam za takiego przyjaciela... A on dopuścił do tego małżeństwa!... Niech się zjawi teraz, a przeklnę go!... A ja wyobrażałam sobie, że on mnie kocha... Komu wierzyć teraz?... Wszystko jest oszustwem i podstępem.<br> {{tab}}Tak narzekając, doszła do fabryki.<br> {{tab}}Wszyscy mieszkańcy willi pogrążeni byli jeszcze we śnie.<br> {{tab}}Marcela weszła do swego pokoju, położyła się na łóżku w ubraniu i utrudzona całodzienną bezsennością, wkrótce zasnęła snem głębokim.<br> {{tab}}W tej chwili hrabina Luiza śledziła każde poruszenie syna, który uniósłszy się na łóżku, zdziwionym wzrokiem wodził po pokoju. Oczy miał krwią zaszłe, twarz obrzękłą.<br> {{tab}}— Czy lepiej się czujesz, moje drogie dziecko? — zapytała matka. — Paroksyzm już przeszedł, ale połóż się, gdyż musisz być utrudzony.<br> {{tab}}— Więc rzeczywiście byłem bardzo chory? — zapytał głosem osłabionym.<br> {{tab}}— Nie, jak zwykle — odrzekła matka, kryjąc przed nim prawdę. — Byłam przy tobie...<br> {{tab}}— A gdzie ona... Marcela?<br> {{tab}}— Ona!...<br> {{tab}}Hrabina chciała mu opowiedzieć swą rozmowę z Marcelą i powiadomić o jej ucieczce, lecz przyszła jej myśl, że wiadomość ta odnowi ranę serca Fabiana. Stłumiła więc w sobie niechętne dla niej uczucie niechęci i postanowiła kłamstwem usunąć podejrzenie z umysłu syna.<br> {{tab}}— Ona — dodała — pomogła mi trochę w niesieniu ci pomocy, lecz ponieważ była wyczerpaną,<noinclude></noinclude> mk8o0hfpxuv3d5q585v8zhuv9q8ajk9 104 454501 1345730 2026-07-16T09:48:16Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345730 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>kazałam więc jej pójść do mego pokoju, by odpoczęła.<br> {{tab}}— Ach, więc jest w pałacu — odrzekł z westchnieniem zadowolenia.<br> {{tab}}— Jest, moje dziecko, śpij spokojnie.<br> {{tab}}Fabian, uspokojony zapewnieniem matki, złożył głowę na poduszkę i zamknął oczy. Gdy po kilku chwilach zasnął, hrabina na palcach wyszła z pokoju. Ale obawa jej nie znikła. Co powie mu, gdy się obudzi i zechce zobaczyć się z Marcelą? Potrzeba będzie wyznać prawdę. Bo jakkolwiek wyrażał się on wogóle o kobietach lekceważąco, wszelako w żonie swojej był zakochany szalenie. Tymczasem ona, nietylko że go nie kochała, lecz nienawidziła i uciekła.<br> {{tab}}Mógłby się stać z jej powodu nieszczęśliwym.<br> {{tab}}Jej syn, Fabian, nieszczęśliwymi Hrabina zadrżała na tę myśl.<br> {{tab}}— To ten lekarz przeklęty — zawołała z gniewem — zawrócił jej głowę. To on przyczyną wszystkiego. Wyjechał już przed miesiącem i zostawił mi swobodę działania. Gdyby nie powrócił, możeby to się dało jakoś ułożyć. Marcela zapomniałaby i, pokorna, zrezygnowana, powróciłaby do męża. Serce młodych kobiet bywa kapryśne. Ale, jeżeli on powróci! to będę miała do zwalczenia nieprzyjaciela strasznego. A przecież muszę go zwyciężyć! Bądź spokojnym, Fabianie, zdepcę zagradzającego ci drogę węża!<br> {{tab}}Tak rozmawiała z sobą przez kilka godzin, przerywając swój monolog przygotowaniami do śniadania, którego nie tknęła i wizytami u loża śpiącego spokojnie Fabiana. Nie myślała o odpoczynku. Półtory już doby była na nogach i w ciągłym ruchu, dręczyła się myślami, coraz boleśniejszemi, a jednak<noinclude></noinclude> fg86t7n8xt2tnnvulftquz9yvwq4t50 104 454502 1345731 2026-07-16T09:52:53Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345731 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— A więc ona uciekła — rzekł Fabian smutnie — uciekła odemnie, jak od zapowietrzonego... wzgardziła mną... Ach, matko, jakiż ja jestem nieszczęśliwy!<br> {{tab}}Rozpłakał się i wyciągnął ręce do matki, która uścisnęła go serdecznie.<br> {{tab}}— Nie płacz, proszę cię. Łzy twoje sprawiają mi ból. Bądź mężczyzną...<br> {{tab}}— Prawda, powiedziałem, że jestem silnym. Przebacz mi tę chwilę słabości. A teraz, matko, podaj mi ramię i chodź ze mną do pana Hauteclair.<br> {{tab}}— Jakto, chcesz tam iść?<br> {{tab}}— Naturalnie, odebrać żonę moją. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''VI.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Tego samego dnia około godziny pierwszej po południu p. Hauteclair siadł do śniadania tylko z swą córką młodszą.<br> {{tab}}Siadając do stołu, westchnął smutnie. Jedno miejsce obok niego pozostało pustem, miejsce, przez tyle długich i szczęśliwych lat zajmowane przez jego dziecko najdroższe, przez córkę, którą tak lubiał rozmawiać, która rządziła całym domem, jak niegdyś dawno zmarła jej matka. I miejsce to pozostanie niezajętem na zawsze. <br> {{tab}}Marcela postąpiła jak czynią wszystkie młode dziewczęta jej wieku. Opuściła dom ojcowski, by rozpocząć życie o siłach własnych, w towarzystwie człowieka obcego, mającego stanowić jej nową rodzinę.<br><noinclude></noinclude> d5nadiuv71cc7cwdpeumx1bzlndt02j 104 454503 1345732 2026-07-16T09:53:49Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345732 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>rozstać się z tobą, obiema rękami pochwycę ten zaszczyt dla mej rodziny, nie zważając na niechęć twoją.<br> {{tab}}— Ależ ja nie mam zamiarów ambitnych. Nic mnie nie obchodzi czy będę się nazywała hrabiną, baronową, lub księżną. Pragnę tylko zostać żoną człowieka, którego wybiorę sama, którego będę kochała.<br> {{tab}}— Zgoda na to, ale tytuł nie zawadzi.<br> {{tab}}— Czy ojciec nie uważa, że najpiękniejszy tytuł dla mężczyzny zawiera się w jego wartości osobistej i w charakterze szlachetnym?<br> {{tab}}— Zapewne... zapewne... Czekaj-no... Zdaje mi się, że ktoś zadzwonił. Wizyta... któż to może być?<br> {{tab}}Do pokoju weszła pokojowa i podała bilet wizytowy.<br> {{tab}}— Doktór René Duclos — przeczytał pan Hauteclair.<br> {{tab}}— Doktór Duclos? — zapytała Cecylia.<br> {{tab}}— On. — Przecież powrócił. Szkoda, że nie przybył o dwa dni wcześniej, byłby świadkiem małżeństwa Marceli.<br> {{tab}}— Ależ ojciec zapomina, że on pokłócił się z hrabiną i Fabianem.<br> {{tab}}— A prawda. Chodźmy powitać go, bo to nie racya abyśmy i my się z nim kłócili. {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''VII.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Przybycie doktora wywarło na Cecylię wrażenie wielkie.<br><noinclude></noinclude> hxdmqo7uil221qofwaii6nhuyjr271q 104 454504 1345733 2026-07-16T09:56:19Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345733 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>pad się jej nie chciało. Czuła się niestrudzoną, żelazną. Ach, gdyby choć część tej energii mogła udzielić swemu synowi!<br> {{tab}}Około trzeciej po południu, zadumana, z głową na ręku, siedziała w swym pokoju, szukając wyjścia z tej sytuacyi, gdy nagle wszedł Fabian i rzekł:<br> {{tab}}— Powiedziałaś mi, matko, że Marcela jest utaj. Nie widzę jej. Gdzież ona?<br> {{tab}}— Ach, to ty Fabianie! — odrzekła uradowana, widząc go świeżym, rzeźwym i ubranym starannie. — Ten sen pomógł ci bardzo, nie widać na tobie ani śladu zmęczenia. Musisz być głodnym, moje dziecko?<br> {{tab}}— Nie, mamo. Przyszedłem dowiedzieć się, gdzie jest Marcela. Powiedziałaś mi, że znajduje się tutaj. Więc oszukałaś mię?<br> {{tab}}— Nie mów do mnie w ten sposób, moje dziecco. Kocham cię i na nieszczęście, ja jedna tylko. Jeżeli cię oszukałam, to powinieneś mi przebaczyć, gdyź uczyniłam to przez miłość dla ciebie.<br> {{tab}}— Więc masz mi do powiedzenia coś złego?<br> {{tab}}— Powiem ci wszystko, mój drogi. Ale czy jesteś dość silnym, by wysłuchać prawdę?<br> {{tab}}— Mów, matko. Nie sprawisz mi większego cierpienia nad to, jakiego doznałem od niej. Tylko, że rano miałem głowę ociężałą i nie byłem w stanie nieść tego, co, mi powiedziała. Obecnie jestem zupełnie zdrów, cóż się z nią stało?<br> {{tab}}— Zapewne powróciła do swego ojca.<br> {{tab}}— Jakto! zapewne? Więc nie wiesz stanowczo? Wyszła z pałacu i nie przekonałaś się w jakim kierunku poszła?<br> {{tab}}— Nie mogłam i to z wielu powodów. Naprzód, niepodobna było zostawić cię samego. Powtóre nie chciałam wtajemniczać nikogo w nasze nieszczęśeie i spory.<br><noinclude></noinclude> 6agcmlggdn4xr3a0py9nu5hth3y70jr 104 454505 1345734 2026-07-16T09:57:30Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345734 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Boleść, jakiej z rozstania takiego doznają rodzice, łagodzona bywa przynajmniej widokiem szczęścia dzieci, idących za popędem serca.<br> {{tab}}Pan Hauteclair posiadał tę pociechę w swym smutku. Był przekonany, że jego ukochana córka, zostawszy żoną Fabiana, o którego przywiązaniu nie wątpił, dumna z pięknego tytułu hrabiny, będzie kobietą najszczęśliwszą. Kochał on zawsze swą córkę starszą więcej, niż młodszą.<br> {{tab}}Przyjście na świat Cecylii zawiodło jego nadzieje. Oczekiwał chłopca, spadkobiercę nazwiska i interesów przemysłowych. Tymczasem przybyła córka jednocześnie pozbawiając życia matkę.<br> {{tab}}Z tego powodu p. Hauteclair z początku nawet nie lubił tego dziecka, sprawiło mu bowiem zawód i pozbawiło żony ukochanej.<br> {{tab}}Ale był człowiekiem zbyt prawym, by uczucie to na długo mogło pozostać w jego sercu. Piękna, czysta dusza Cecylii przezwyciężyła jego niechęć.<br> {{tab}}Siedząc teraz z ojcem przy stole, odczuła jego smutek i pragnęła go pocieszyć.<br> {{tab}}— Widzę, ojcze, że ci przykro, iż pozostało nas tylko dwoje. Wiem, że nigdy nie zastąpię ci Marceli. I mnie smutno po jej odejściu i będę odczuwała jej brak. Co ja teraz zrobię z czasem? Ale przyrzekam ci, że będę cię tak kochała, tak pamiętała o tobie, że w końcu pogodzisz się z tym nowym rodzajem życia.<br> {{tab}}— Masz dobre serce Cecylio, lecz twoje słowa tylko powiększają mój smutek.<br> {{tab}}— Dlaczego, ojcze?<br> {{tab}}— Gdyż nasuwają mi <br>myśl, że powinienem przygotować się do tego, że i ty mnie opuścisz, jak opuściła ona.<noinclude></noinclude> ttgw73qrwea1hw5gr81pj0ixdhe0q0a 104 454506 1345735 2026-07-16T09:58:47Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345735 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Nie mów tak, ojcze. W takim razie wolę wcale nie wychodzić zamąź, byle cię nie opuścić.<br> {{tab}}— A jednak potrzeba, byś i ty założyła sobie rodzinę.<br> {{tab}}— Nie zrzekam się, lecz czyż to konieczne?<br> {{tab}}— Czy konieczne, moje dziecko? To przeznaczenie kobiety i żona musi iść za swym mężem.<br> {{tab}}— Tak, jeżeli mąż jest wielkim panem, ma pałac i żyje w świecie. Ale przypuśćmy, że mąż ma wymagania skromne, że lubi życie miejskie, lub posiada fach, mogący być pełnionym wszędzie, w takim razie mógłby osiąść razem z nami i nietylko niezabrałby ci ostatniego dziecka, lecz obecnością swoją uprzyjemniłby twoją samotność. Zresztą zgodziłabym się oddać rękę pod tym warunkiem.<br> {{tab}}— Serdecznie ci dziękuję, moje dziecko. Znam twój szlachetny charakter. Lecz sądząc z tego co mówisz:, zdawałoby się, że to nie przypuszczenie, lecz ułożony już plan twej przyszłości.<br> {{tab}}Uwaga ta, chociaż wypowiedziana tonem serdecznym, wywołała rumieniec na twarz dziewczyny. Mówiąc bez namyślił, tylko pod wpływem usposobienia, dała się zbyt unieść fantazyi. Teraz przestraszyła się, że ojciec może ją podejrzewać o jaki projekt osnuty i uczynione zobowiązania.<br> {{tab}}— Jakto, ojciec przypuszcza, że ja...<br> {{tab}}— Nie, moje dziecko, nic nie przypuszczam, skoro nie czynisz mi żadnego zwierzenia.<br> {{tab}}— Z czem że ja mogłabym się zwierzyć?<br> {{tab}}— Wierzę ci, Cycylio. Ale pozwól powiedzieć sobie jedną rzecz. Jestem szczęśliwym i dumnym z małżeństwa twojej siostry, która zaślubiwszy człowieka świetnie urodzonego, nazywa się dzisiaj hrabiną Marcelą de Villegente. Otóż jeżeli i tobie zdarzy się taka sama partya, to chociaż żal mi będzie<noinclude></noinclude> khjb43f00dkwdr21ozho6pcx1hdlaio 0 454507 1345736 2026-07-16T09:59:43Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345736 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część druga/IV |następny = Dramat w Bicêtre/Część druga/VI |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=193 to=197 tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D205]] [[Category:Polski]] 7ck1h2niy1wnkcd4nlctcayzhhzjw5c 0 454508 1345737 2026-07-16T10:00:39Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345737 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część druga/V |następny = Dramat w Bicêtre/Część druga/VII |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=197 to=200 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D206]] [[Category:Polski]] 9fp3mzcc6gyun3zxay1r94unao2bsw6 104 454509 1345738 2026-07-16T10:10:42Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345738 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>zwyczaj i przypomniawszy sobie polecenie ojca, otworzyła drzwi, wiodące do pokoju Marceli. Była druga po południu, więc od ośmiu już godzin, biedna kobieta, utrudzona fizycznie i moralnie, spała snem głębokim. Szmer otwieranych drzwi przebudził ją. Podniosła głowę, otworzyła oczy i nie wiedząc, co się z nią dzieje, spoglądała na siostrę. Poruszenie jej zwróciło uwagę Cecylii w stronę łóżka. Dziewczyna przestraszyła się. Stanęła jak przykuta do posadzki, krew zatrzymała się w jej żyłach. Spostrzegłszy Marcelę, leżącą na łóżku, milczącą, z rozrzuconemi na ramiona włosami, sądziła, że ma przed sobą widmo siostry. Wtedy wybiegła z pokoju i zaczęła krzyczeć, aż nareszcie znalazła się w ramionach ojca, wołając: — Marcela nie żyje! — Nie żyje! — powtórzył p. Hauteclair przerażony. — Uspokój się, moje dziecko. To, co mówisz, jest rzeczą niemożliwą. Marceli niema tutaj. — Nie żyje! — zawołał z kolei lekarz. — To być nie może. Przecież siostra pani znajduje się w tej chwili w pałacu. Była pani igraszką halucynacyi. Zresztą zaraz przekonamy się. — Masz racyę, doktorze. Chodźmy tam. Gdy podeszli do schodów i spojrzeli w górę, osłupieli ze zdumienia. Naprzeciw nim schodziła Marcela. Na jej białej, matowej twarzy, malował się smutek niezmierny. Podobną była do posągu boleści, posuwającego się krokiem wolnym, majestatycznym. — Marcelo, to ty? — zapytał ojciec. — Ja, ojcze, tutaj — odrzekła głosem poważnym.<br><noinclude></noinclude> jn02q3887cxnsxnodsojiwfwcvzfv5i 1345750 1345738 2026-07-16T11:16:48Z Wydarty 213377 1345750 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>zwyczaj i przypomniawszy sobie polecenie ojca, otworzyła drzwi, wiodące do pokoju Marceli.<br> {{tab}}Była druga po południu, więc od ośmiu już godzin, biedna kobieta, utrudzona fizycznie i moralnie, spała snem głębokim.<br> {{tab}}Szmer otwieranych drzwi przebudził ją. Podniosła głowę, otworzyła oczy i nie wiedząc, co się z nią dzieje, spoglądała na siostrę.<br> {{tab}}Poruszenie jej zwróciło uwagę Cecylii w stronę łóżka.<br> {{tab}}Dziewczyna przestraszyła się. Stanęła jak przykuta do posadzki, krew zatrzymała się w jej żyłach.<br> {{tab}}Spostrzegłszy Marcelę, leżącą na łóżku, milczącą, z rozrzuconemi na ramiona włosami, sądziła, że ma przed sobą widmo siostry.<br> {{tab}}Wtedy wybiegła z pokoju i zaczęła krzyczeć, aż nareszcie znalazła się w ramionach ojca, wołając:<br> {{tab}}— Marcela nie żyje!<br> {{tab}}— Nie żyje! — powtórzył p. Hauteclair przerażony. — Uspokój się, moje dziecko. To, co mówisz, jest rzeczą niemożliwą. Marceli niema tutaj.<br> {{tab}}— Nie żyje! — zawołał z kolei lekarz. — To być nie może. Przecież siostra pani znajduje się w tej chwili w pałacu. Była pani igraszką halucynacyi. Zresztą zaraz przekonamy się.<br> {{tab}}— Masz racyę, doktorze. Chodźmy tam.<br> {{tab}}Gdy podeszli do schodów i spojrzeli w górę, osłupieli ze zdumienia.<br> {{tab}}Naprzeciw nim schodziła Marcela.<br> {{tab}}Na jej białej, matowej twarzy, malował się smutek niezmierny. Podobną była do posągu boleści, posuwającego się krokiem wolnym, majestatycznym.<br> {{tab}}— Marcelo, to ty? — zapytał ojciec.<br> {{tab}}— Ja, ojcze, tutaj — odrzekła głosem poważnym.<br><noinclude></noinclude> 2xx5aprxduvi0hbyef2r0g37bl72ll3 104 454510 1345739 2026-07-16T10:11:26Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345739 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Niech pani przebaczy mi moją obecność w tej chwili. Przyszedłem zasięgnąć wiadomość o pani i wychodzę.<br> {{tab}}Doktór powiedziawszy to, cofnął się rzeczywiście do salonu, lecz za nim w tejże chwili weszła tam Marcela z ojcem i Cecylią.<br> {{tab}}— Owszem, niech pan zostanie — odrzekła młoda kobieta. — Jestem rada, widząc pana w tej chwili. Przybył pan zasięgnąć o mnie wiadomości... udzielę ich panu sama.<br> {{tab}}— Siostro, moja droga — zawołała Cecylia, zarzucając ramiona na jej szyję. Więc ty żyjesz! nie jesteś chora! Jakżeś ty mnie przestraszyła! Nie spodziewałam się zastać cię tam.<br> {{tab}}— Twój krzyk również przestraszył mnie, lecz powołał zarazem do rzeczywistości smutnej, strasznej...<br> {{tab}}— Co ci się stało, moje dziecko? — zapytał p, Hauteclair.<br> {{tab}}— Co mi się stało? — to, że uciekłam dziś rano z pałacu, że ze wstydu i oburzenia, w pokoju, którym powinnam była spocząć, podarłam suknię ślubną i wieniec. Patrz, ojcze, patrzcie...<br> {{tab}}Mówiąc odkryła futro i pokazała swój strój poszarpany, odkrywający kontury wspaniałych ramion.<br> {{tab}}— Więc to twój mąż ośmielił się? — zapytał p Hauteclair zdziwiony.<br> {{tab}}— Nie, ojcze, wszak powiedziałam, iż uczyniłam to sama.<br> {{tab}}— Cóż więc zaszło takiego?<br> {{tab}}— Dowiecie się.<br> {{tab}}I stojąc tak, z policzkami zarumienionemi i oczy ma błyszczącemi, mówiła dalej:<br><noinclude></noinclude> rx4m3ew33njzhef7sj5kh8lsxvgetz9 104 454511 1345740 2026-07-16T10:12:24Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345740 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}Pragnęła ona jego powrotu, zwłaszcza teraz, po zamążpójściu Marceli, a jednak nie mogła uwolnić się od niejakiej obawy. Wiedziała bowiem, że René był wielkim przyjacielem Marceli, która odpłacała mu równie gorącą przyjaźnią.<br> {{tab}}Czy małżeństwo to osłabi ich wzajemne uczucia? Miała nadzieję, obawa jednak nie odstępowała jej.<br> {{tab}}Udała się z ojcem do salonu.<br> {{tab}}Oczekujący na nich Duclos był blady, zgnębiony, twarz jego zdradzała cierpienie.<br> {{tab}}— Co ci jest, kochany doktorze? — zapytał pan Hauteclair, ściskając dłoń jego. — Czy matka pańska jeszcze chora?<br> {{tab}}— Nie, dziękuję panu, ma się lepiej. Przywiozłem ją z sobą. Z przyjemnością widzę, że jesteście państwo zdrowi. Czy to prawda, co mi powiedziano?<br> {{tab}}— Cóż takiego? Siadaj pan.<br> {{tab}}— Dziękuję. Chciałem rozmówić się z panną Marcelą. Czy wyszła zamąź?<br> {{tab}}— Wczoraj był ślub.<br> {{tab}}— Ach, przybyłem za późno!<br> {{tab}}— Nie rozumiem pana. O czem mówisz?<br> {{tab}}— Tak, za późno! — powtórzył René — by złożyć jej mój szacunek i życzenia. Gdyż zapewne niema jej tutaj?<br> {{tab}}— Rozumie się.<br> {{tab}}— Więc wydał ją pan za p. Fabiana de Villlegente?<br> {{tab}}— Tak. Przecież wiadomy był panu projekt tego związku.<br> {{tab}}— Wiedziałem i to mnie właśnie...<br> {{tab}}— Dokończ pan. W szczególny sposób winszu-<noinclude></noinclude> lxlt60ch7ez5bovwdpm665aid4z2904 104 454512 1345741 2026-07-16T10:14:02Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345741 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>jesz mi pan małżeństwa mej córki. Spodziewałem się innych powinszować.<br> {{tab}}— Powinszowań! — odrzekł lekarz z goryczą.<br> {{tab}}— Co to znaczy? Mów pan otwarcie.<br> {{tab}}— Może moja obecność krępuje pana? — zapytała Cecylia. W takim razie wyjdę.<br> {{tab}}— Nie, pani.<br> {{tab}}— Wyjdź Cecylio, tembardziej, że czas już udać się do pałacu dla pożegnania młodego małżeństwa. Muszę ci bowiem, doktorze, oświadczyć, że Marcela i Fabian o pół do czwartej koleją północną wyjeżdżają do Anglii.<br> {{tab}}Gdy Cecylia wychodziła, ojciec dodał:<br> {{tab}}— Tylko śpiesz się z ubraniem i następnie przyjdź tutaj. Boję się, byśmy się nie Spóźnili. Nie zapomnij zabrać lornetki Marceli, o którą cię prosiła.<br> {{tab}}— Dobrze. Do widzenia, panie doktorze.<br> {{tab}}Gdy obaj mężczyźni pozostali sami, p. Hauteclair zapytał:<br> {{tab}}— Coś miałeś mi powiedzieć, doktorze?<br> {{tab}}— Nie, a przynajmniej teraz. Widocznie napróżno niepokoiłem się stanem zdrowia zięcia pańskiego?<br> {{tab}}— Uważałeś go pan za chorego? Ależ on tak doskonale zbudowany — odrzekł p. Hauteclair, wybuchając śmiechem.<br> {{tab}}— Przyznaję się do omyłki — odrzekł lekarz smutnie, pochylając głowę. Skoro udają się w podróż poślubną i panna Marcela, przepraszam, hrabina Marcela de Villegente jest szczęśliwą, wyruszając w nią z swym mężem, to dowodzi, że zdrowie obojga małżonków jest w stanie dobrym.<br> {{tab}}Ten nagły wyjazd Marceli sprawił Renému przykrość. Zrozumiał, że zapomniała o nim, że od-<noinclude></noinclude> edug3ipimuucxx3et0tlpv2mr5mni6o 104 454513 1345742 2026-07-16T10:15:30Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345742 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>dała się swym obowiązkom i szczęściu małżeńskiemu i że lepiej będzie, gdy nic nie powie.<br> {{tab}}Mój doktorze, powiedziałeś już za wiele, byś mógł teraz zamilczeć. O jaką chorobę podejrzewałeś mego zięcia?<br> {{tab}}— Niech pan nie nalega, gdyż widzę, że myliłem się.<br> {{tab}}Zaledwie lekarz wypowiedział te słowa, gdy przeraźliwy krzyk rozległ się na piętrze wyższem.<br> {{tab}}Odgłos szybkich kroków rozległ się w korytarzu i jednocześnie jakiś głos wołał:<br> {{tab}}— Ojcze! ojcze!<br> {{tab}}P. Hauteclair rzucił się ku drzwiom salonu.<br> {{tab}}— To głos Cecylii! Co to jest?<br> {{tab}}Gwałtownie otworzył drzwi i pochwycił w ramiona swą córkę bladą, drżącą, wystraszoną.<br> {{tab}}— Co tobie się stało?<br> {{tab}}— Tam... na górze... Marcela!<br> {{tab}}Cecylia, zadyszana, mogła zaledwie odpowiedzieć wyrazami pojedyńczemi i ręką wskazać schody, wiodące na pierwsze piętro.<br> {{tab}}— Co? Marcela? — zapytał ojciec.<br> {{tab}}— Tak, chora... może nie żyje... {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''VIII.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Cecylia po wyjściu z salonu kazała zaprządz konie do powozu odkrytego, następnie pośpiesznie udała się do swego pokoju, by zmienić suknię i wziąć kapelusz.<br> {{tab}}Ubrała się starannie, może staranniej, niż za-<noinclude></noinclude> hvssp5wmqznte529lfzlq4fwcmafy6u 0 454514 1345743 2026-07-16T10:16:04Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345743 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część druga/VI |następny = Dramat w Bicêtre/Część druga/VIII |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=200 to=203 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D207]] [[Category:Polski]] 6wvjim4inlfmcwpu5pplp6kyckea1aq 104 454515 1345744 2026-07-16T11:10:29Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345744 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Czy wiesz, ojcze, za kogo wydałeś swą córkę?<br> {{tab}}— Ależ, moje dziecko... za hrabiego Fabiana.<br> {{tab}}— Tak, za hrabiego Fabiana. Tak, za hrabiego wydałeś swą córkę starszą. Niech Bóg uchowa młodszą od twych chęci ambitnych. Czyniąc mnie hrabiną, uczyniłeś mnie, ojcze, najnieszczęśliwszą z kobiet.<br> {{tab}}— Co ty mówisz? Wytłómacz się jaśniej.<br> {{tab}}— Dziś rano, maź mój, wbrew mej woli, wszedł do mego pokoju, chciał w nim pozostać i pomimo mych próśb, rzucił się na mnie, by pocałować.<br> {{tab}}— Moja Marcelo, nie powinnaś była odmówić mężowi pocałunku. Nie masz racyi.<br> {{tab}}— Tak ojciec uważa? — Naturalnie, moje dziecko.<br> {{tab}}— A mnie się zdaje, że mężczyzna nigdy nie powinien używać siły względem kobiety, zwłaszcza la uzyskania pocałunku. Pocałunek to kwiat. Zdejmuje się go, lecz nie wyrywa. Słowem nastąpiła pomiędzy nami walka, w której hr. Fabian po kilku chwilach wysileń padł na posadzkę i dostał strasznego paroksyzmu epilepsyi.<br> {{tab}}— Paroksyzm epilepsyi! — zawołał pan Hauteclair. — Czy jesteś pewną tego, Marcelo? Czyż potrafisz odróżnić tę chorobę od innego rodzaju ataków nerwowych?<br> {{tab}}— Czy chce ojciec, bym opowiedziała szczegółowo? Miałam bowiem czas przypatrzeć się dobrze i dotąd jeszcze straszny ten obraz stoi mi przed oczami.<br> {{tab}}— Owszem, niech pani będzie łaskawa opowiedzieć — wtrącił lekarz.<br> {{tab}}— Ach, prawda, wszak mamy tu lekarz który interesuje się chorobą, nie troszcząc się o chorego<noinclude></noinclude> ss6onyv3pyyeod286czk63tu8dvbdsg 104 454516 1345745 2026-07-16T11:11:48Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345745 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>uczonego, poszukującego wypadków ciekawych i szydzącego z serc torturowanych, jak z członków odciętych; zimnego psychologa, nie dostrzegającego obok siebie młodej dziewczyny, mogącej rozchorować się ze wzruszenia.<br> {{tab}}— Siostro moja — wtrąciła Cecylia — pozwól mi pozostać i wysłuchać cię. Lękałam się o ciebie, ale to już przeszło. Nic mi się nie stanie.<br> {{tab}}— Owszem, zostań, jeżeli ojciec się zgadza.<br> {{tab}}— Przepraszam panią — rzekł René — że nie domyśliłam się obawy pani o pannę Cecylię. Ale w słowach pani dźwięczy żal do mnie, którego powodu nie rozumiem.<br> {{tab}}— Zaraz pan zrozumiesz.<br> {{tab}}Po tych słowach Marcela szczegółowo opowiedziała swą walkę z Fabianem, przerażenie na widok drgającego w konwulsyach jego ciała i piany na ustach, następnie nadejście hrabiny, rozmowę z nią i swą ucieczkę przez pola.<br> {{tab}}— Oto co mnie spotkało — dodała z goryczą. — Przyrzekłeś mi, ojcze, szczęście, a ot co mi dałeś! Czy uważasz, że powinnam być ci za to wdzięczną?<br> {{tab}}— Nie wiedziałem, moje biedne dziecko, nie przypuszczałem nawet, że może coś podobnego nastąpić. Inaczej nie byłbym cię oddał za żadnego księcia. Nie powinnaś mieć żalu do mnie.<br> {{tab}}— Tak, nie wiedziałeś, ojcze, ale ja miałam przeczucie i nie chciałam zaślubić jego, a tyś mię, ojcze, zmusił. Wyszłam zamąż więcej dla ciebie, niż dla siebie samej. I cóż mi teraz ojciec radzi?<br> {{tab}}— Marcelo, jesteś dla mnie okrutną — odrzekł p. Hauteclair ze łzami w oczach.<br> {{tab}}— Ty płaczesz, ojcze, lecz ja tyle łez wylałam dziś rano, że mi ich już zabrakło. W każdym razie, można cię usprawiedliwić, boś nie wiedział. Ale jest<noinclude></noinclude> o4ddasu6p4svu80jyjs6bp8vftxj0rs 104 454517 1345746 2026-07-16T11:13:51Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345746 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>ktoś, który wiedział i nie powiadomił nas, choć udawał naszego przyjaciela.<br> {{tab}}— O kim mówisz, moje dziecko?<br> {{tab}}— O kim? — powtórzyła Marcela ze wzrastają cym gniewem. — Zapytaj się ojcze swego przyjaciela, doktora Duclos.<br> {{tab}}P. Hauteclair spojrzał na Renégo wzrokiem pytającym.<br> {{tab}}— To o mnie pani mówi — odrzekł doktór, uprzedzając zapytanie.<br> {{tab}}— Tak — mówiła dalej Marcela — pan wiedziałeś o strasznej chorobie p. Fabiana, wiedziałeś również o projekcie małżeństwa z nim. Bywałeś pan w domu, w którym wszyscy przyjmowali cię najserdeczniej i dozwoliłeś, by projekty te się spełniły, nie myśląc uprzedzić mię o niebezpieczeństwie.<br> {{tab}}— Jestem lekarzem i jako lekarz byłem wezwany do chorego Fabiana. Nie miałem prawa odkrywać jego tajemnicy.<br> {{tab}}— I dlatego z lekkiem sercem poświęciłeś pan mnie.<br> {{tab}}— Musiałem do tego dopuścić, choć cierpiałem niezmiernie. Gdyby dla przeszkodzenia temu małżeństwu trzeba było oddać życie własne, byłbym poświęcił je bez wahania. Proszę mi wierzyć, że nie miała pani szczerszego nademnie przyjaciela.<br> {{tab}}— Śliczna przyjaźń... nieprzyjaciel okazałby więcej litości.<br> {{tab}}— Uspokój się, Marcelo — rzekł p. Hauteclair. — P. Duelos nie mógł zapobiedz twemu nieszczęściu.<br> {{tab}}Uszanowanie dla fachu nie pozwalało mu.<br> {{tab}}Oto — puste słowo! — wybuchnęła Marcela. — Oto pod jakiemi pozorami, wy, mężczyźni dopuszczacie się niegodziwości.<br><noinclude></noinclude> 3sda4lu3zlq66w2wkwxpypsxgdcpxuo 104 454518 1345747 2026-07-16T11:14:59Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345747 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Marcelo, dziecko moje drogie! — błagał ojciec.<br> {{tab}}— Nie cofam tego wyrazu, niegodziwości — mówiła, zapalając się coraz więcej młoda kobieta. — Bo cóż się stało? Był młody człowiek i młoda dziewczyna, łotr i istota niewinna, znęcona przez niego w zasadzkę i strącona w przepaść. Jeden, jedyny człowiek w świecie mógł podać mi rękę i przyjść z pomocą. Ten człowiek przysięgał, że mi jest oddany duszą i ciałem — a jednak nie podał ręki i stał się wspólnikiem zbrodniarza. — I z winy jego zostałam zgubioną na zawsze.<br> {{tab}}— Przepraszam panią, i ja tak samo rozumowałem. Grożące pani niebezpieczeństwo przestraszało mnie, pozbawiało mię snu. Nareszcie pewnego dnia postanowiłem powiadomić panią o wszystbiem. Obrona interesów pani wydawała mi się ważniejszą nad wszelkie względy.<br> {{tab}}— I mimo to milczałeś pan dalej.<br> {{tab}}— Przeciwnie, zacząłem mówić. Niech pani sobie przypomni ostatnią naszą rozmowę w altanie, wraz z ojcem pani i panną Cecylią.<br> {{tab}}— Pamiętam ją — rzekła ta ostatnia.<br> {{tab}}— Oświadczyłem paniom wówczas, że mam wielki kłopot, że znajduję się między dwiema ostatecznośeiami: albo zdradzić powierzony mi sekret, albo dopuścić do nieszczęścia osoby, godnej lepszego losu. Niestety, fatalność przerwała tę rozmowę. P. Hauteclair został powołany do fabryki, później przyjechała hrabina Villegente z synem i nastąpiła okropna scena z Ranoir’em, wieczorem zaś otrzymałem depeszę, wzywającą mnie do chorej matki. Gdy powróciłem było już za późno.<br> {{tab}}— A cóż panu przeszkadzało — mówiła dalej zirytowana Marcela — powiadomić nas listownie?<br><noinclude></noinclude> r21lh878heegbnwk8dnli6u1rfhtpsk 104 454519 1345748 2026-07-16T11:15:59Z Wydarty 213377 /* Not proofread */ auto summary: New page created (no summary given) 1345748 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Wydarty" /></noinclude>{{tab}}— Bywają rzeczy, których nie można powierzać listami. Gdy ma się uczynić zwierzenie natury delikatnej i nie wie się nawet, czy uczynić je wypada, to lepiej zawsze posługiwać się słowem, niż piórem. Myślałem, że będę mógł je później wypowiedzieć ustnie.<br> {{tab}}— Rozumuje pan bardzo pięknie, ale wołałabym. gdybyś pan miał więcej dla mnie życzliwości i ocalił mnie. W rezultacie, życie moje zostało złamane. Cóż teraz stanie się ze mną? {{f|align=center|{{---|60}}}}<br> <section begin="X"/><section end="X"/> {{f|align=center|'''IX.'''|w=120%|przed=12px|po=12px}} {{tab}}Marcela, wyrzekłszy te słowa, ujęła głowę v dłonie i rozpłakała się.<br> {{tab}}Cecylia słuchała opowiadania siostry z sercem ściśnionem. Otoczyła jej szyję ramionami i wspólnie z nią plącząc, usiłowała ją pocieszyć.<br> {{tab}}Tymczasem sytuacya stawała się groźną dla spokoju Cecylii.<br> {{tab}}Bolesny zbieg wypadków zetknął znowu Marcelę z lekarzem. W chwili, gdy ten ostatni wracał do Villejuif, Marcela oswobodziła się z więzów małżeńskich i osiadała w domu ojcowskim.<br> {{tab}}Wypadek, mający, w przekonaniu Cecylii, oddalić na zawsze Renégo od Marceli, zacieśniał znowu, może jeszcze mocniej, niż dawniej, ich przyjaźń. Zbliżenie to wywoła z jednej strony wyrzuty, z drugiej żal, z jednej skargi, z drugiej gorące słowa pociechy, łatwo zaś przewidzieć skutki takiego stosunku.<br><noinclude></noinclude> bi55nc9628vsld949qv0s2z51g02j5j 0 454520 1345749 2026-07-16T11:16:30Z Wydarty 213377 auto summary: New page created (no summary given) 1345749 wikitext text/x-wiki {{Dane tekstu |autor = Frédéric Gilbert & E. Piron |tytuł = [[Dramat w Bicêtre]] |tłumacz = anonymous |wydawca = S. Orgelbranda Synowie |druk = |rok wydania = 1894 |miejsce wydania = Warszawa |tytuł oryginalny = ''Le drame de Bicêtre'' |strona indeksu = PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu |źródło = [[:File:PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu|Skany na Wikisource]] |poprzedni = Dramat w Bicêtre/Część druga/VII |następny = Dramat w Bicêtre/Część druga/IX |inne = {{Całość|Dramat w Bicêtre/całość|epub=i|powieść|Cała}} }} <div style="margin-left:45px; margin-right:4%; text-indent:2em; text-align:justify; position:static;"> <pages index="PL Y Rambaud - Dramat w Bicêtre.djvu" from=203 to=210 fromsection="X" tosection="X" /> </div> {{PD-US-1923-abroad/PL|top=-8}} [[Category:Dramat w Bicêtre|D208]] [[Category:Polski]] ltauc5vjv5uclyi47yw7ae53exrf5r9