பயனர்:Booradleyp1/test

<mediawiki xmlns="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/ http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11.xsd" version="0.11" xml:lang="ta">
  <siteinfo>
    <sitename>விக்கிமூலம்</sitename>
    <dbname>tawikisource</dbname>
    <base>https://ta.wikisource.org/wiki/%E0%AE%AE%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AE%B1%E0%AF%8D_%E0%AE%AA%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%AE%E0%AF%8D</base>
    <generator>MediaWiki 1.48.0-wmf.3</generator>
    <case>first-letter</case>
    <namespaces>
      <namespace key="-2" case="first-letter">ஊடகம்</namespace>
      <namespace key="-1" case="first-letter">சிறப்பு</namespace>
      <namespace key="0" case="first-letter" />
      <namespace key="1" case="first-letter">பேச்சு</namespace>
      <namespace key="2" case="first-letter">பயனர்</namespace>
      <namespace key="3" case="first-letter">பயனர் பேச்சு</namespace>
      <namespace key="4" case="first-letter">விக்கிமூலம்</namespace>
      <namespace key="5" case="first-letter">விக்கிமூலம் பேச்சு</namespace>
      <namespace key="6" case="first-letter">படிமம்</namespace>
      <namespace key="7" case="first-letter">படிமப் பேச்சு</namespace>
      <namespace key="8" case="first-letter">மீடியாவிக்கி</namespace>
      <namespace key="9" case="first-letter">மீடியாவிக்கி பேச்சு</namespace>
      <namespace key="10" case="first-letter">வார்ப்புரு</namespace>
      <namespace key="11" case="first-letter">வார்ப்புரு பேச்சு</namespace>
      <namespace key="12" case="first-letter">உதவி</namespace>
      <namespace key="13" case="first-letter">உதவி பேச்சு</namespace>
      <namespace key="14" case="first-letter">பகுப்பு</namespace>
      <namespace key="15" case="first-letter">பகுப்பு பேச்சு</namespace>
      <namespace key="102" case="first-letter">ஆசிரியர்</namespace>
      <namespace key="103" case="first-letter">ஆசிரியர் பேச்சு</namespace>
      <namespace key="250" case="first-letter">பக்கம்</namespace>
      <namespace key="251" case="first-letter">பக்கம் பேச்சு</namespace>
      <namespace key="252" case="first-letter">அட்டவணை</namespace>
      <namespace key="253" case="first-letter">அட்டவணை பேச்சு</namespace>
      <namespace key="710" case="first-letter">TimedText</namespace>
      <namespace key="711" case="first-letter">TimedText talk</namespace>
      <namespace key="828" case="first-letter">Module</namespace>
      <namespace key="829" case="first-letter">Module talk</namespace>
      <namespace key="1728" case="first-letter">Event</namespace>
      <namespace key="1729" case="first-letter">Event talk</namespace>
    </namespaces>
  </siteinfo>
  <page>
    <title>பயனர்:Booradleyp1/test</title>
    <ns>2</ns>
    <id>476049</id>
    <revision>
      <id>1986550</id>
      <parentid>1986244</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:12:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* ஒருங்கிணைவு சோதனைக்கு */</comment>
      <origin>1986550</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="12995" sha1="66s2qmfzpyjswf3p0mn8gx5ou0y98r8" xml:space="preserve">==சோதனை 1==
===ஒருங்கிணைவு சோதனைக்கு ===
வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2 - அருஞ்சொல் அட்டவணை
&lt;pages index=&quot;வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf&quot; from=&quot;&quot; to=&quot;&quot; fromsection=&quot;&quot; tosection=&quot;&quot; /&gt;

==சோதனை2==
{{c|{{X-larger|&lt;b&gt;பொருளடக்கம்&lt;/b&gt;}}}}
{|  align=&quot;center&quot;
|-
! கடித&lt;br&gt; எண்
! 
!  நாள்
!
! பக்க&lt;br&gt; எண்
|-
|137.
|[[தம்பிக்கு அண்ணாவின் கடிதங்கள் 9/ புதுப்பா|புதுப்பா]]
|18-6-61
|...
|{{DJVU page link|9|9}}
|-
|138
|[[தம்பிக்கு அண்ணாவின் கடிதங்கள் 9/ அழியாச் செல்வம்|அழியாச் செல்வம்]] 
|25-6-61
|...
|{{DJVU page link|27|9}}
|}


== உள்ளிணைப்பு தேவையானவை==
===வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4===
* [[பணவீக்கம்]] - [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4/உச்சப் பணவீக்கம்]]
* [[இபுனியன்‌ படைப்போர்]]-[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4/உச்சி படைப்போர்‌]]
*[[இனவகைப்பாட்டின் அலகுகள்]]  [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4/உடல்சார் மானிடவியல்]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/எம்பெருமானார்|எம்பெருமானார்]]-[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4/உடையவர்]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/உற்பத்திச் செலவு|உற்பத்திச் செலவு]]
*[[தருமன்]] - [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4/உதிட்டிரன்]]
*[[உருத்திரசன்மன்]] [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4/உப்பூரிகுடி கிழார்மகனார் உருந்திரசன்மனார்]]
=== வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2 ===
* [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆயுள் அட்டவணை|ஆயுள் அட்டவணை]]-[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4/உயிர்ப்பட்டி]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆவூர்க் காவிதிகள் சாதேவனார்|ஆவூர்க் காவிதிகள் சாதேலனார்]]-வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/570
*[[போர்க் கருவிகள்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/583]]
* [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆளுமைக் கோட்பாடுகள்|ஆளுமைக்கோட்பாடு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/621]]
*[[தலையாலங்கானம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/667]]
*[[மதுரை]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/672]]
*[[நம்மாழ்வார்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/702]]
*[[இந்துச் சட்டம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/742]]
*[[இந்துப் பெண்களின் நலன் பேணும் சட்டங்கள்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/743]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆளுமைக் கோட்பாடுகள்|ஆளுமைக் கோட்பாடுகள்]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆளுமை|ஆளுமை]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/728]]
*[[தாமிரபருணி]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/807]]
* [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3/இயேசு சங்கம்|இயேசு சங்கம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/837]]
*[[முல்லாவின் முகமதிய சட்டம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/951]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம்10/தாய்லாந்து|தாய்லாந்து]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 8.pdf/664]]

===வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3===
*[[இனங்கள், மனிதர்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/307]]
*[[ஊரக வளர்ச்சித் திட்டம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/314 ]]
*[[[[இராசசுத்தானி ஓவியங்கள்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/322]]
* [[இந்தியப் பழங்கல்வி முறைகள்]], [[இந்தியக் கல்வி அமைப்பு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/332]]
*[[வங்கமொழி நாடகம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/480]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3/இந்தியத் தந்திச்சட்டம்இந்தியத் தந்திச் சட்டம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/550]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3/இந்திரகாளியம்|இந்திரகாளியம்]]-pdf689
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3/இந்திரகாளி|இந்திரகாளி]]--pdf689
*[[இபுனியன் படைப்போர்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/701]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3/இந்து வாரிசுரிமைச் சட்டம்|இந்து வாரிசுரிமைச் சட்டம்]]-pdf709
*[[இருதுணை மணம்|இருதுணை மணம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/721]]
*[[திரிகூட ராசப்பக் கவிராயர்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/1002]]

===வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5===
*[[உபயது தால் அல்; ஊர்- நம்மு; ஊர்.]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/55]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆளுமை மதிப்பீடு|ஆளுமை மதிப்பீடு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/202]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6/கட்டடக்கலை|கட்டடக் கலை]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/228]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/ஊனிடைட்சுப் பண்பாடு|ஊனிடைட்சுப் பண்பாடு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/239]]
*[[தீப்சு, கார்நாக்கு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/332]]
*[[பொங்கல் திருநாள்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/379]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/உள்ளார்ந்த மதிப்பீடு|உள்ளார்ந்த மதிப்பீடு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/415]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/உள்ளாட்சி நிதி|உள்ளாட்சி நிதி]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/428]]
*[[சுட்டு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/444]]
*[[உளத்திறன் குறைந்தோர் கல்வி]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/456]]
*[[உளச் சிதைவு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/487]]
*[[கல்வி உளவியல்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/506]]
* [[மிகை உற்பத்தி]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/544]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/உற்பத்திச் சம விளைவு வளைகோடு|உற்பத்திச்சம விளைவு வளைகோடு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/551]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/அளிப்பு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/555]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆதிக்குடிகளின் இளையவர் கூடங்கள்|ஆதிக்குடிகளின் இளையவர் கூடங்கள்.]]-pdf/567
*[[இரகசியச் சங்கங்கள்]]-pdf/567
*[[செயலூர் இளம்பொன் சாத்தன் கொற்றனார்.]]--pdf/589
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/உல்லி, சர் (சார்லசு) இலியோனார்டு|உல்லி சர் இலியானர்டு]]-pdf/657
* [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/உரோசெட்டாக் கல்வெட்டு|உரோசெட்டா கல்வெட்டு]]-pdf/733
* [[கார்னாக்கு]], [[தீப்சு]]-pdf/739
*[[போப்பின் புனிதப் பேராணை]]-pdf/752
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 7/கான்சுடண்டைன் கொடை|கான்சுடண்டைன் கொடை]]-pdf/753
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/இக்லூ|இக்லூ]]
* [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/எதிர்ப்பின்றிக் கீழ்ப்படிதற் கோட்பாடு|‘எதிர்ப்பின்றிக் கீழ்ப்படிதற் கோட்பாடு]]’-pdf/827
* [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/எண்ணெய் ஏற்றுமதி நாடுகள் நிறுவனம்|எண்ணெய் ஏற்றுமதி செய்யும் நிறுவனம்]]-pdf/813
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/எதிர்ப்பின்றிக் கீழ்ப்படிதற் கோட்பாடு|எதிர்ப்பின்றிக் கீழ்ப்படிதற் கோட்பாடு]]-pdf/814
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆசுட்டின், சேன்|ஆசுட்டின், சேன்]]-pdf/876
*[[யாழ்ப்பாணம்]]-pdf/909
*[[பண்பாட்டுப் பரப்பு]]-pdf/929
*[[பாலிபெக்கு]]--pdf/950
*[[மானிட உடல்ளவையியல்]]-pdf/950
*[[தொல்காப்பியப் பிறப்பியல்]]-pdf/980
*[[கூட்டுக்குடும்பம்]]-pdf/1018

== வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6 ==
*[[கூட்டு இருப்பு நிறுவனங்கள்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/108]]</text>
      <sha1>66s2qmfzpyjswf3p0mn8gx5ou0y98r8</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986649</id>
      <parentid>1986550</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:59:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6 */</comment>
      <origin>1986649</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="13123" sha1="667ae38wf7apnqqfk58nn005c829kjt" xml:space="preserve">==சோதனை 1==
===ஒருங்கிணைவு சோதனைக்கு ===
வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2 - அருஞ்சொல் அட்டவணை
&lt;pages index=&quot;வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf&quot; from=&quot;&quot; to=&quot;&quot; fromsection=&quot;&quot; tosection=&quot;&quot; /&gt;

==சோதனை2==
{{c|{{X-larger|&lt;b&gt;பொருளடக்கம்&lt;/b&gt;}}}}
{|  align=&quot;center&quot;
|-
! கடித&lt;br&gt; எண்
! 
!  நாள்
!
! பக்க&lt;br&gt; எண்
|-
|137.
|[[தம்பிக்கு அண்ணாவின் கடிதங்கள் 9/ புதுப்பா|புதுப்பா]]
|18-6-61
|...
|{{DJVU page link|9|9}}
|-
|138
|[[தம்பிக்கு அண்ணாவின் கடிதங்கள் 9/ அழியாச் செல்வம்|அழியாச் செல்வம்]] 
|25-6-61
|...
|{{DJVU page link|27|9}}
|}


== உள்ளிணைப்பு தேவையானவை==
===வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4===
* [[பணவீக்கம்]] - [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4/உச்சப் பணவீக்கம்]]
* [[இபுனியன்‌ படைப்போர்]]-[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4/உச்சி படைப்போர்‌]]
*[[இனவகைப்பாட்டின் அலகுகள்]]  [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4/உடல்சார் மானிடவியல்]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/எம்பெருமானார்|எம்பெருமானார்]]-[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4/உடையவர்]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/உற்பத்திச் செலவு|உற்பத்திச் செலவு]]
*[[தருமன்]] - [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4/உதிட்டிரன்]]
*[[உருத்திரசன்மன்]] [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4/உப்பூரிகுடி கிழார்மகனார் உருந்திரசன்மனார்]]
=== வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2 ===
* [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆயுள் அட்டவணை|ஆயுள் அட்டவணை]]-[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 4/உயிர்ப்பட்டி]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆவூர்க் காவிதிகள் சாதேவனார்|ஆவூர்க் காவிதிகள் சாதேலனார்]]-வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/570
*[[போர்க் கருவிகள்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/583]]
* [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆளுமைக் கோட்பாடுகள்|ஆளுமைக்கோட்பாடு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/621]]
*[[தலையாலங்கானம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/667]]
*[[மதுரை]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/672]]
*[[நம்மாழ்வார்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/702]]
*[[இந்துச் சட்டம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/742]]
*[[இந்துப் பெண்களின் நலன் பேணும் சட்டங்கள்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/743]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆளுமைக் கோட்பாடுகள்|ஆளுமைக் கோட்பாடுகள்]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆளுமை|ஆளுமை]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/728]]
*[[தாமிரபருணி]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/807]]
* [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3/இயேசு சங்கம்|இயேசு சங்கம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/837]]
*[[முல்லாவின் முகமதிய சட்டம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2.pdf/951]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம்10/தாய்லாந்து|தாய்லாந்து]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 8.pdf/664]]

===வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3===
*[[இனங்கள், மனிதர்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/307]]
*[[ஊரக வளர்ச்சித் திட்டம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/314 ]]
*[[[[இராசசுத்தானி ஓவியங்கள்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/322]]
* [[இந்தியப் பழங்கல்வி முறைகள்]], [[இந்தியக் கல்வி அமைப்பு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/332]]
*[[வங்கமொழி நாடகம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/480]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3/இந்தியத் தந்திச்சட்டம்இந்தியத் தந்திச் சட்டம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/550]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3/இந்திரகாளியம்|இந்திரகாளியம்]]-pdf689
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3/இந்திரகாளி|இந்திரகாளி]]--pdf689
*[[இபுனியன் படைப்போர்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/701]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3/இந்து வாரிசுரிமைச் சட்டம்|இந்து வாரிசுரிமைச் சட்டம்]]-pdf709
*[[இருதுணை மணம்|இருதுணை மணம்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/721]]
*[[திரிகூட ராசப்பக் கவிராயர்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 3.pdf/1002]]

===வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5===
*[[உபயது தால் அல்; ஊர்- நம்மு; ஊர்.]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/55]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆளுமை மதிப்பீடு|ஆளுமை மதிப்பீடு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/202]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6/கட்டடக்கலை|கட்டடக் கலை]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/228]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/ஊனிடைட்சுப் பண்பாடு|ஊனிடைட்சுப் பண்பாடு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/239]]
*[[தீப்சு, கார்நாக்கு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/332]]
*[[பொங்கல் திருநாள்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/379]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/உள்ளார்ந்த மதிப்பீடு|உள்ளார்ந்த மதிப்பீடு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/415]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/உள்ளாட்சி நிதி|உள்ளாட்சி நிதி]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/428]]
*[[சுட்டு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/444]]
*[[உளத்திறன் குறைந்தோர் கல்வி]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/456]]
*[[உளச் சிதைவு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/487]]
*[[கல்வி உளவியல்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/506]]
* [[மிகை உற்பத்தி]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/544]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/உற்பத்திச் சம விளைவு வளைகோடு|உற்பத்திச்சம விளைவு வளைகோடு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/551]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/அளிப்பு]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5.pdf/555]]
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆதிக்குடிகளின் இளையவர் கூடங்கள்|ஆதிக்குடிகளின் இளையவர் கூடங்கள்.]]-pdf/567
*[[இரகசியச் சங்கங்கள்]]-pdf/567
*[[செயலூர் இளம்பொன் சாத்தன் கொற்றனார்.]]--pdf/589
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/உல்லி, சர் (சார்லசு) இலியோனார்டு|உல்லி சர் இலியானர்டு]]-pdf/657
* [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/உரோசெட்டாக் கல்வெட்டு|உரோசெட்டா கல்வெட்டு]]-pdf/733
* [[கார்னாக்கு]], [[தீப்சு]]-pdf/739
*[[போப்பின் புனிதப் பேராணை]]-pdf/752
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 7/கான்சுடண்டைன் கொடை|கான்சுடண்டைன் கொடை]]-pdf/753
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/இக்லூ|இக்லூ]]
* [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/எதிர்ப்பின்றிக் கீழ்ப்படிதற் கோட்பாடு|‘எதிர்ப்பின்றிக் கீழ்ப்படிதற் கோட்பாடு]]’-pdf/827
* [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/எண்ணெய் ஏற்றுமதி நாடுகள் நிறுவனம்|எண்ணெய் ஏற்றுமதி செய்யும் நிறுவனம்]]-pdf/813
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 5/எதிர்ப்பின்றிக் கீழ்ப்படிதற் கோட்பாடு|எதிர்ப்பின்றிக் கீழ்ப்படிதற் கோட்பாடு]]-pdf/814
*[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 2/ஆசுட்டின், சேன்|ஆசுட்டின், சேன்]]-pdf/876
*[[யாழ்ப்பாணம்]]-pdf/909
*[[பண்பாட்டுப் பரப்பு]]-pdf/929
*[[பாலிபெக்கு]]--pdf/950
*[[மானிட உடல்ளவையியல்]]-pdf/950
*[[தொல்காப்பியப் பிறப்பியல்]]-pdf/980
*[[கூட்டுக்குடும்பம்]]-pdf/1018

== வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6 ==
*[[கூட்டு இருப்பு நிறுவனங்கள்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/108]]
*[[திருமுறைகள்]]-[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/148]]</text>
      <sha1>667ae38wf7apnqqfk58nn005c829kjt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:கலைக்களஞ்சியம் 2.pdf/262</title>
    <ns>250</ns>
    <id>609993</id>
    <revision>
      <id>1986881</id>
      <parentid>1796609</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T00:32:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Arularasan. G</username>
        <id>2537</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */</comment>
      <origin>1986881</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8847" sha1="6nutxve2rabq4v2addkmnavb0p1vpgv" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Arularasan. G&quot; /&gt;{{rh|உணவியல்|238|உணவியல்}}&lt;/noinclude&gt;அட்டவணை 2. தினசரி உட்கொள்ளவேண்டிய உணவுச் சத்து அளவுகள்

கபர்
வயது, வேை
காலரி கள்
கிராம் புரோட்
கால்
அ சியம் இரும்பு
வைட்டமின் வைட்ட A
வைட்ட வைட்ட மின்B மின் C மின் D
கிராம்
மில்லி சர்வதேச கிராம் அலகு
மில்லி மில்லி சர்வதேச
கிராம் கிராம் அலகு
ஆண் (55
இலகுவான வேலை
கிலோ
கிராம்)
சாதாரண வேலை கடினமான வேலை
2400 82 10 20-30 3000-4000) 1-2 3000 82 1'0 20-30 3000-4000 1-2 3600 82 1-0 20-30 3000-4000 1-2
இலகுவான வேலை
2100 67
பெண் (45
சாதாரண வேலை
2500 67
கிலோ
கடினமான வேலை
3000 67
கிராம்)
கருப்பமுறும்போது 2100 101 பால்கொடுக்கும்போது 2700 112
10 20 30 3000-4000 1-2 1-0 20-30 3000-4000 1-2 1-0 20-30 3000-4000 1-2 1-5 20-30 3000-4000 1-2 50 2.0 20-30 3000-4000 1-2 50 400-800
88888 888
50
400-800
400-800
400-800
50
400-800
400-500
400-800 400-800
குழந் தைகள்
ஒரு வயதுக்குள்
1-3 வயது
3-5
வயது
100 3.5 900 3.5 1200 3:5
1-15 10-30 3000-4000 (0.5-1.0 30-50 480-800
23
31
13
உடல் எடை
&quot;
31
&quot;
&quot;3
5-7
வயது
1400 3
17
11
35
31
&quot;&quot;
7-9
வயது
1700 2.5
71
&quot;1
1:
9-12 வயது
2000 2.5
31
f1
33
யௌ
வனப்
பருவம்
2400 2-5 2400 2
11
&quot;
12
31
: :
12-15 வயது 15-21 வயது
பால்
இவற்றில் தானியங்கள் மாச்சத்தை அதிகமாகத் தருகின்றன. பருப்புக்கள் புரோட்டீன்களையும் மாச் சத்தையும் அளிக்கின் றன. தானியங்களிலுள்ள புரோட் டீன் குறைவைப் பருப்புக்கள் தருகின்றன. கிடைக்காத இடங்களில், பருப்புக்களை மாவாக்கிச் செயற்கையாகப் பால் செய்துகொள்ள வழியுண்டு. கீரைகளின் மூலமாக நமக்குப் பல உலோகங்களும், வைட்டமின்களும், நார்களும் கிடைக்கின்றன. அவற்றை அதிகமாகச் சமைக்காமல், முடிந்தவரையில் பச்சையாகச் சாப்பிடப் பழகிக் கொள்ளவேண்டும். கீரைகளின் பெயர்களையும் சத்துக்களையும் உடல்நல அறிக்கை 23லும், லூயி நிக்கலஸ் எழுதிய உணவியல் நூலிலும் காணலாம்.
நமது உணவில் பழங்கள் வைட்டமின்களையும், சர்க் கரையையும், உலோகங்களையும், நார்களையும், சில கரிம அமிலங்களையும் (Organic acids) தருகின்றன. பால், முட்டை, மீன், இறைச்சி முதலிய பண்டங்கள் 'காப்பு உணவுகள்' என்ற பகுதியில் அமைந்துள்ளன. அவை முதல்தரமான புரோட்டீன்களையும், பல வைட்டமின் களையும். உலோகச் சத்துக்களையும் கொண்டுள்ளன. முந்திரிப்பருப்பு,வாதுமைப்பருப்பு, நிலக்கடலை முதலிய பருப்புக்களும் கொட்டைகளும், அதிகமான கொழுப்பு. புரோட்டீன் சத்துக்களுக்கு இருப்பிடங்கள். இவற் றைச் செரிப்பது கடினம்.
தேயிலை, காப்பி போன்ற பானங்களில், அவற்றில் சேர்க்கும் பால், சர்க்கரையிலுள்ள சத்துக்களைத் தவிர வேறு சத்துக்கள் இல்லை. ஆனால் அவை மிதமாகப் பயன் படுத்தினால் மூளைக்கும் வேலைக்கும் உற்சாகமளிக்க வல்லன. மதுபானம் எவ்விதமான நன்மையையும் தரா மல்,உடலின் சில பாகங்களைச் சிதைத்தும் விடுகிறது. மசாலைப் பொருள்களில் சத்துக்கள் அதிகமாக இல்லை
யெனினும், உணவைச் சுவையாக்கி உண்ணும் வேட்கை அதிகரிக்கவும் உதவுகின்றன. இந்தியாவில் உள்ள அநேக மசாலைப் பொருள்களின் சத்துக்களைப்பற்றி, ஆராய்ச்சி செய்யவேண்டிய தவசியம். கறிவேப்பிலை, கொத்துமல்லியிலை, வெந்தயக் கீரை ஆகியவை பல சத் துக்களைக் கொண்டவையாகையால், சாப்பிடும்போது அவற்றை எறிந்துவிடாதபடி பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.
உணவுத் திட்டக் குறிப்புக்கள் : மேற்கண்ட சத் துள்ள உணவுவகைகளை ஒழுங்குபெறக் கலந்து, சீருண வாக அமைக்கும்போது, அவற்றைச் சத்துக் குறையாத படி சீரிய முறையில் சமைத்துச் சாப்பிட வேண்டும். (பார்க்க: சமையற் கலை).
உணவுத் திட்டங்களைத் தயாரிக்கும்பொழுது, கவ னிக்க வேண்டிய குறிப்புக்களாவன: 1. வருமானம், 2.உணவுப் பழக்கங்கள், 3. சாதி, சமயக்கோட்பாடு கள், 4. பருவ கால உணவுகள். 5. சமையல் முறைகள் குடும்பத்திலுள்ளவர்களின் தொகை, அவர்கள் வயது, தொழில், ஆரோக்கியம் முதலியன. ஆரோக்கிய மான நிலையில், அவரவர் தேவைகளுக்கேற்ப உணவுத் திட்டங்களை அமைக்க வேண்டும்.
6.
கள்
உணவுத் திட்ட மாறுபாடுகள்: ஒழுங்கு உணவுத் திட்டத்தின் வழியாக நடைமுறையில் (Modifica tions of normal diet) அநேக உணவுத் திட்டங் நோயுற்றவர்களுக்காக அமைக்கப்பட்டுள்ளன. உடலில் சர்க்கரைகளைப் பயன்படுத்துவதற்கு வேண் டிய இன்சுலின் (Insulin) என்ற பொருளை உற்பத்தி செய்யும் லாங்கர் ஹான்ஸ் தீவு (Islet of Langer- hans) என்ற உள்ளுறுப்புக்குக் கோளாறு ஏற்படும் பொழுது, நீரிழிவு நோய் உண்டாகிறது. நீரிழிவு நோயுற்றவர்கள் மற்ற மனிதர்களைப்போல் சர்க்கரை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6nutxve2rabq4v2addkmnavb0p1vpgv</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/135</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632183</id>
    <revision>
      <id>1986556</id>
      <parentid>1898860</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:23:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986556</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9893" sha1="sf9qxkrwsktao9en6og9cczbpzkl4f5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|107|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;அளவு, காலம் ஆகியவற்றைக் கருத்திற் கொண்டு, திட்டத்தின் முக்கியமான நோக்கங்களும் இலக்குகளும் வரையறுக்கப்படுகின்றன. 1. நடப்பு வருமான உபரி. 2. இரயில்வே போன்ற பிற பொதுத் துறை நிறுவனங்களிலிருந்து பெறும் உபரி, 3. நிகர அங்காடிக் கடன்கள், நிகர சிறுசேமிப்புகள் போன்றவை அடங்கிய பொதுமக்களிடமிருந்து பெறும் கடன்களின் அளவு, 4. மூலதன வரவுகள், 5. பொதுத்துறை நிறுவனங்களிலிருந்து பெறப்படும் உபரியின் பெருக்கம், கூடிய வரி வருமானம், 6. வரவு செலவுத் திட்ட உபரி, 7. பற்றாக்குறை நிதியாக்கம் ஆகியவை பொதுத் துறைக்கான மூலவளங்களின் தோற்றுவாய்கள். தனியார் துறைக்கான மூல வளங்களின் அளவையும் அயற் செலாவணி மூலங்களின் அளவையும் மதிப்பிட்டுக் கொள்கின்றனர்.

&lt;b&gt;இந்தியாவின் முதவ் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1951–1956):&lt;/b&gt; சுதந்திரப் போராட்டத்தினாலும் நாட்டுப் பிரிவினையாலும் ஏற்பட்ட இழப்புகளை நீக்கி, எதிர்காலத்தில் நாடு பொருளாதார முன்னேற்ற வளர்ச்சிப் பாதையில் தடையில்லாமல் செல்லத்தக்க வகையில், நாட்டின் பொருளாதாரத்தை மறுசீரமைப்புச் செய்வதை அடிப்படை நோக்கமாகக் கொண்டு முதல் திட்டம் அமைக்கப்பட்டது. வேளாண்மைத் துறையின் வளர்ச்சிக்குச் சிறப்பிடம் கொடுக்கப்பட்டது. பொதுத்துறையின் செலவு உரு. 1960 கோடியாசு இருந்தது. திட்ட இலக்குகள் நிறைவேற்றப்பட்டன.

முதல் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் திட்டப்படிவத்தின் அடிப்படையில் அமைக்கப்படவில்லை என்றாலும். அதில் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கும் கருத்துகளை ஆராயும்போது, எராடு-தோமார் படிவம் (Harrod Domar Model) அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது என்பது பொருளியல் வல்லுநர்களின் கருத்தாகும். எராடு-தோமாரின் பொருளாதார வளர்ச்சிப் படிவக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் முதலீட்டிற்கும் வெளியீட்டிற்கும் இடையில் தேவைப்படும் கட்டுமானக் காலம் (Gestation Lag) 2 ஆண்டுகள் எனவும், திட்டக்காலச் சேமிப்பு வீதம் 5 விழுக்காட்டிலிருந்து 6 விழுக்காடு வரை உயரும் எனவும், மூலதன வெளியீட்டு விகிதம் (Capital Output Ratio) 3:1-ஆகப் பெருகி, பொருளாதார வளர்ச்சி வீதம் ஆண்டொன்றுக்கு 2 விழுக்காடு முதல் 2¼ விழுக்காடு வரை பெருகும் எனவும் இந்திய மையத் திட்டக் குழு (Central Planning Commission) மதிப்பிட்டு, இவற்றை முதலாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டக் காலத்தின் பலனாக எதிர்பார்த்தது.

இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் அடிப்படை அமைப்பில் காணப்படும் தனித்தன்மை வாய்ந்த சிக்கல்களைக் கருதாமல், மூலதனக் குவிப்பால் (Capital Formation) மட்டும் பொருளாதார முன்னேற்றம் ஏற்படுமென்று முதல் திட்டப் படிவத்தில் எதிர்பார்க்கப்பட்டது ஒரு பெருங்குறை எனக் கருதப்படுகிறது. பொருளாதார வளர்ச்சிப் போக்கில் பொருளாதாரம் எதிர்நோக்கிய உண்மைச் சிக்கல்கள் அனைத்தையும் முதல் திட்டம் கருத்தில் கொள்ளவில்லை.

&lt;b&gt;இரண்டாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1956-61):&lt;/b&gt; சமத்துவச் சமுதாயத்தை உருவாக்குவதை இலக்காகக் கொண்டு, பொதுத் துறைக்கு உரூ. 4800 கோடி ஒதுக்கப்பட்டது. கனரகத் தொழில்களின் வளர்ச்சியில் சிறப்புக் கவனம் செலுத்திப் பெரும் உருக்கு ஆலைகளை நிறுவியதோடு, செய்தித் தொடர்பு, போக்குவரத்து ஆகியவற்றிலும் பேரளவில் முன்னேற்றத்தை நாடு பெற்றது. ஆனால், இயற்கை ஒத்துழைக்காததால் பருவமழை பொய்த்து, வேளாண்மை உற்பத்தி குறைந்து, விலைகள் மிகுந்து பொருளாதாரத்தில் பல சிக்கல்கள் தோன்றின.

இத்திட்டக் காலத்தின் 1960-61-இல் நிலவிய விலைகளில் கணக்கிட்ட நாட்டு வருமானமும் தனி ஆள் வருமானமும் முறையே 19.5%, 8% அளவில் பெருகின. தனி ஆள் வருமானம் கூடுதல் குறைவாக இருந்ததற்கு மக்கள் பெருக்கம் காரணமாகக் கருதப்பட்டது. உணவு உற்பத்தி 56–61-இல் 65.8 மிலியன் கண்டியில் (Tonnes) இருந்து 65–66–இல் 76 மிலியன் கண்டியாகப் பெருகியது. மூன்று பெரும் உருக்காலைகள் நிறுவப்பட்டன. அனல்மின் நிலையங்கள் தோற்றுவிக்கப்பட்டன. செய்தித் தொடர்பிலும் போக்குவரத்திலும் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது. விலையுயர்வும் வேலையின்மைச் சிக்கலும் வேதனைதரும் நிலையிலிருந்தன; எனினும் 8 மிலியன் புதிய வேலைவாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட்டன.

இரண்டாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டப் படிவத்தை மகலனோபிசு (Mahalanobis) உருவாக்கினார். அவர் 1952-இல் ஆற்றிய ஒரு விரிவுரையில் கீழ்வரும் கணக்குத் திட்டப்படிவத்தை (Mathematical Model) வெளியிட்டார்:

{|align=center
|-
|Y{{sub|t}} || == || Y{{sub|⚬}} (1 + α β —Ρ){{sup|t}}
|-
|{{ts|vtt}}|Y{{sub|t}} ||{{ts|vtt}}|= || காலத்தில் தனி ஆள் நிகர நாட்டு வருமானம்&lt;br&gt;(Per Capita Net National Income in ‘t’ Period).
|-
|{{ts|vtt}}|Y{{sub|⚬}} ||{{ts|vtt}}|= || அடிப்படைக் காலத்தில் தனி ஆள் நிகர நாட்டு வருமானம்&lt;br&gt;(Per Capita Net National Income in the base period)
|}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sf9qxkrwsktao9en6og9cczbpzkl4f5</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986563</id>
      <parentid>1986556</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:43:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986563</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9895" sha1="gu832w2i1kfpvy7yytil6ufptthmpcz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|107|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;அளவு, காலம் ஆகியவற்றைக் கருத்திற் கொண்டு, திட்டத்தின் முக்கியமான நோக்கங்களும் இலக்குகளும் வரையறுக்கப்படுகின்றன. 1. நடப்பு வருமான உபரி. 2. இரயில்வே போன்ற பிற பொதுத் துறை நிறுவனங்களிலிருந்து பெறும் உபரி, 3. நிகர அங்காடிக் கடன்கள், நிகர சிறுசேமிப்புகள் போன்றவை அடங்கிய பொதுமக்களிடமிருந்து பெறும் கடன்களின் அளவு, 4. மூலதன வரவுகள், 5. பொதுத்துறை நிறுவனங்களிலிருந்து பெறப்படும் உபரியின் பெருக்கம், கூடிய வரி வருமானம், 6. வரவு செலவுத் திட்ட உபரி, 7. பற்றாக்குறை நிதியாக்கம் ஆகியவை பொதுத் துறைக்கான மூலவளங்களின் தோற்றுவாய்கள். தனியார் துறைக்கான மூல வளங்களின் அளவையும் அயற் செலாவணி மூலங்களின் அளவையும் மதிப்பிட்டுக் கொள்கின்றனர்.

&lt;b&gt;இந்தியாவின் முதவ் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1951–1956):&lt;/b&gt; சுதந்திரப் போராட்டத்தினாலும் நாட்டுப் பிரிவினையாலும் ஏற்பட்ட இழப்புகளை நீக்கி, எதிர்காலத்தில் நாடு பொருளாதார முன்னேற்ற வளர்ச்சிப் பாதையில் தடையில்லாமல் செல்லத்தக்க வகையில், நாட்டின் பொருளாதாரத்தை மறுசீரமைப்புச் செய்வதை அடிப்படை நோக்கமாகக் கொண்டு முதல் திட்டம் அமைக்கப்பட்டது. வேளாண்மைத் துறையின் வளர்ச்சிக்குச் சிறப்பிடம் கொடுக்கப்பட்டது. பொதுத்துறையின் செலவு உரு. 1960 கோடியாசு இருந்தது. திட்ட இலக்குகள் நிறைவேற்றப்பட்டன.

முதல் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் திட்டப்படிவத்தின் அடிப்படையில் அமைக்கப்படவில்லை என்றாலும். அதில் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கும் கருத்துகளை ஆராயும்போது, எராடு-தோமார் படிவம் (Harrod Domar Model) அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது என்பது பொருளியல் வல்லுநர்களின் கருத்தாகும். எராடு-தோமாரின் பொருளாதார வளர்ச்சிப் படிவக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் முதலீட்டிற்கும் வெளியீட்டிற்கும் இடையில் தேவைப்படும் கட்டுமானக் காலம் (Gestation Lag) 2 ஆண்டுகள் எனவும், திட்டக்காலச் சேமிப்பு வீதம் 5 விழுக்காட்டிலிருந்து 6 விழுக்காடு வரை உயரும் எனவும், மூலதன வெளியீட்டு விகிதம் (Capital Output Ratio) 3:1-ஆகப் பெருகி, பொருளாதார வளர்ச்சி வீதம் ஆண்டொன்றுக்கு 2 விழுக்காடு முதல் 2¼ விழுக்காடு வரை பெருகும் எனவும் இந்திய மையத் திட்டக் குழு (Central Planning Commission) மதிப்பிட்டு, இவற்றை முதலாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டக் காலத்தின் பலனாக எதிர்பார்த்தது.

இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் அடிப்படை அமைப்பில் காணப்படும் தனித்தன்மை வாய்ந்த சிக்கல்களைக் கருதாமல், மூலதனக் குவிப்பால் (Capital Formation) மட்டும் பொருளாதார முன்னேற்றம் ஏற்படுமென்று முதல் திட்டப் படிவத்தில் எதிர்பார்க்கப்பட்டது ஒரு பெருங்குறை எனக் கருதப்படுகிறது. பொருளாதார வளர்ச்சிப் போக்கில் பொருளாதாரம் எதிர்நோக்கிய உண்மைச் சிக்கல்கள் அனைத்தையும் முதல் திட்டம் கருத்தில் கொள்ளவில்லை.

&lt;b&gt;இரண்டாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1956-61):&lt;/b&gt; சமத்துவச் சமுதாயத்தை உருவாக்குவதை இலக்காகக் கொண்டு, பொதுத் துறைக்கு உரூ. 4800 கோடி ஒதுக்கப்பட்டது. கனரகத் தொழில்களின் வளர்ச்சியில் சிறப்புக் கவனம் செலுத்திப் பெரும் உருக்கு ஆலைகளை நிறுவியதோடு, செய்தித் தொடர்பு, போக்குவரத்து ஆகியவற்றிலும் பேரளவில் முன்னேற்றத்தை நாடு பெற்றது. ஆனால், இயற்கை ஒத்துழைக்காததால் பருவமழை பொய்த்து, வேளாண்மை உற்பத்தி குறைந்து, விலைகள் மிகுந்து பொருளாதாரத்தில் பல சிக்கல்கள் தோன்றின.

இத்திட்டக் காலத்தின் 1960-61-இல் நிலவிய விலைகளில் கணக்கிட்ட நாட்டு வருமானமும் தனி ஆள் வருமானமும் முறையே 19.5%, 8% அளவில் பெருகின. தனி ஆள் வருமானம் கூடுதல் குறைவாக இருந்ததற்கு மக்கள் பெருக்கம் காரணமாகக் கருதப்பட்டது. உணவு உற்பத்தி 56–61-இல் 65.8 மிலியன் கண்டியில் (Tonnes) இருந்து 65–66–இல் 76 மிலியன் கண்டியாகப் பெருகியது. மூன்று பெரும் உருக்காலைகள் நிறுவப்பட்டன. அனல்மின் நிலையங்கள் தோற்றுவிக்கப்பட்டன. செய்தித் தொடர்பிலும் போக்குவரத்திலும் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது. விலையுயர்வும் வேலையின்மைச் சிக்கலும் வேதனைதரும் நிலையிலிருந்தன; எனினும் 8 மிலியன் புதிய வேலைவாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட்டன.

இரண்டாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டப் படிவத்தை மகலனோபிசு (Mahalanobis) உருவாக்கினார். அவர் 1952-இல் ஆற்றிய ஒரு விரிவுரையில் கீழ்வரும் கணக்குத் திட்டப்படிவத்தை (Mathematical Model) வெளியிட்டார்:

{|align=center
|-
|Y{{sub|t}} || == || Y{{sub|⚬}} (1 + α β —Ρ){{sup|t}}
|-
|{{ts|vtt}}|Y{{sub|t}} ||{{ts|vtt}}|== || காலத்தில் தனி ஆள் நிகர நாட்டு வருமானம்&lt;br&gt;(Per Capita Net National Income in ‘t’ Period).
|-
|{{ts|vtt}}|Y{{sub|⚬}} ||{{ts|vtt}}|== || அடிப்படைக் காலத்தில் தனி ஆள் நிகர நாட்டு வருமானம்&lt;br&gt;(Per Capita Net National Income in the base period)
|}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gu832w2i1kfpvy7yytil6ufptthmpcz</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986565</id>
      <parentid>1986563</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:44:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986565</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9897" sha1="pnldkjz2prjkx9l164oynfvwentqj4e" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|107|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;அளவு, காலம் ஆகியவற்றைக் கருத்திற் கொண்டு, திட்டத்தின் முக்கியமான நோக்கங்களும் இலக்குகளும் வரையறுக்கப்படுகின்றன. 1. நடப்பு வருமான உபரி. 2. இரயில்வே போன்ற பிற பொதுத் துறை நிறுவனங்களிலிருந்து பெறும் உபரி, 3. நிகர அங்காடிக் கடன்கள், நிகர சிறுசேமிப்புகள் போன்றவை அடங்கிய பொதுமக்களிடமிருந்து பெறும் கடன்களின் அளவு, 4. மூலதன வரவுகள், 5. பொதுத்துறை நிறுவனங்களிலிருந்து பெறப்படும் உபரியின் பெருக்கம், கூடிய வரி வருமானம், 6. வரவு செலவுத் திட்ட உபரி, 7. பற்றாக்குறை நிதியாக்கம் ஆகியவை பொதுத் துறைக்கான மூலவளங்களின் தோற்றுவாய்கள். தனியார் துறைக்கான மூல வளங்களின் அளவையும் அயற் செலாவணி மூலங்களின் அளவையும் மதிப்பிட்டுக் கொள்கின்றனர்.

&lt;b&gt;இந்தியாவின் முதவ் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1951–1956):&lt;/b&gt; சுதந்திரப் போராட்டத்தினாலும் நாட்டுப் பிரிவினையாலும் ஏற்பட்ட இழப்புகளை நீக்கி, எதிர்காலத்தில் நாடு பொருளாதார முன்னேற்ற வளர்ச்சிப் பாதையில் தடையில்லாமல் செல்லத்தக்க வகையில், நாட்டின் பொருளாதாரத்தை மறுசீரமைப்புச் செய்வதை அடிப்படை நோக்கமாகக் கொண்டு முதல் திட்டம் அமைக்கப்பட்டது. வேளாண்மைத் துறையின் வளர்ச்சிக்குச் சிறப்பிடம் கொடுக்கப்பட்டது. பொதுத்துறையின் செலவு உரு. 1960 கோடியாசு இருந்தது. திட்ட இலக்குகள் நிறைவேற்றப்பட்டன.

முதல் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் திட்டப்படிவத்தின் அடிப்படையில் அமைக்கப்படவில்லை என்றாலும். அதில் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கும் கருத்துகளை ஆராயும்போது, எராடு-தோமார் படிவம் (Harrod Domar Model) அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது என்பது பொருளியல் வல்லுநர்களின் கருத்தாகும். எராடு-தோமாரின் பொருளாதார வளர்ச்சிப் படிவக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் முதலீட்டிற்கும் வெளியீட்டிற்கும் இடையில் தேவைப்படும் கட்டுமானக் காலம் (Gestation Lag) 2 ஆண்டுகள் எனவும், திட்டக்காலச் சேமிப்பு வீதம் 5 விழுக்காட்டிலிருந்து 6 விழுக்காடு வரை உயரும் எனவும், மூலதன வெளியீட்டு விகிதம் (Capital Output Ratio) 3:1-ஆகப் பெருகி, பொருளாதார வளர்ச்சி வீதம் ஆண்டொன்றுக்கு 2 விழுக்காடு முதல் 2¼ விழுக்காடு வரை பெருகும் எனவும் இந்திய மையத் திட்டக் குழு (Central Planning Commission) மதிப்பிட்டு, இவற்றை முதலாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டக் காலத்தின் பலனாக எதிர்பார்த்தது.

இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் அடிப்படை அமைப்பில் காணப்படும் தனித்தன்மை வாய்ந்த சிக்கல்களைக் கருதாமல், மூலதனக் குவிப்பால் (Capital Formation) மட்டும் பொருளாதார முன்னேற்றம் ஏற்படுமென்று முதல் திட்டப் படிவத்தில் எதிர்பார்க்கப்பட்டது ஒரு பெருங்குறை எனக் கருதப்படுகிறது. பொருளாதார வளர்ச்சிப் போக்கில் பொருளாதாரம் எதிர்நோக்கிய உண்மைச் சிக்கல்கள் அனைத்தையும் முதல் திட்டம் கருத்தில் கொள்ளவில்லை.

&lt;b&gt;இரண்டாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1956-61):&lt;/b&gt; சமத்துவச் சமுதாயத்தை உருவாக்குவதை இலக்காகக் கொண்டு, பொதுத் துறைக்கு உரூ. 4800 கோடி ஒதுக்கப்பட்டது. கனரகத் தொழில்களின் வளர்ச்சியில் சிறப்புக் கவனம் செலுத்திப் பெரும் உருக்கு ஆலைகளை நிறுவியதோடு, செய்தித் தொடர்பு, போக்குவரத்து ஆகியவற்றிலும் பேரளவில் முன்னேற்றத்தை நாடு பெற்றது. ஆனால், இயற்கை ஒத்துழைக்காததால் பருவமழை பொய்த்து, வேளாண்மை உற்பத்தி குறைந்து, விலைகள் மிகுந்து பொருளாதாரத்தில் பல சிக்கல்கள் தோன்றின.

இத்திட்டக் காலத்தின் 1960-61-இல் நிலவிய விலைகளில் கணக்கிட்ட நாட்டு வருமானமும் தனி ஆள் வருமானமும் முறையே 19.5%, 8% அளவில் பெருகின. தனி ஆள் வருமானம் கூடுதல் குறைவாக இருந்ததற்கு மக்கள் பெருக்கம் காரணமாகக் கருதப்பட்டது. உணவு உற்பத்தி 56–61-இல் 65.8 மிலியன் கண்டியில் (Tonnes) இருந்து 65–66–இல் 76 மிலியன் கண்டியாகப் பெருகியது. மூன்று பெரும் உருக்காலைகள் நிறுவப்பட்டன. அனல்மின் நிலையங்கள் தோற்றுவிக்கப்பட்டன. செய்தித் தொடர்பிலும் போக்குவரத்திலும் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது. விலையுயர்வும் வேலையின்மைச் சிக்கலும் வேதனைதரும் நிலையிலிருந்தன; எனினும் 8 மிலியன் புதிய வேலைவாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட்டன.

இரண்டாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டப் படிவத்தை மகலனோபிசு (Mahalanobis) உருவாக்கினார். அவர் 1952-இல் ஆற்றிய ஒரு விரிவுரையில் கீழ்வரும் கணக்குத் திட்டப்படிவத்தை (Mathematical Model) வெளியிட்டார்:

{|align=center
|-
|Y{{sub|t}} || == || Y{{sub|⚬}} (1 + α β —Ρ){{sup|t}}
|-
|{{ts|vtt}}|Y{{sub|t}} ||{{ts|vtt}}|== || காலத்தில் தனி ஆள் நிகர நாட்டு வருமானம்&lt;br&gt;(Per Capita Net National Income in ‘t’ Period).
|-
|{{ts|vtt}}|Y{{sub|⚬}} ||{{ts|vtt}}|== || அடிப்படைக் காலத்தில் தனி ஆள் நிகர நாட்டு வருமானம்&lt;br&gt;(Per Capita Net National Income in the base period)
|-&lt;noinclude&gt;|}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pnldkjz2prjkx9l164oynfvwentqj4e</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/136</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632184</id>
    <revision>
      <id>1986562</id>
      <parentid>1898863</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:41:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986562</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5423" sha1="ahvgyc2vbkopal1xzbe38738irb2rpf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத்‌ திட்டங்கள்‌|108|ஐந்தாண்டுத்‌ திட்டங்கள்‌}}&lt;/noinclude&gt;{|align= &quot;center&quot;
|-
|α || == || நிகர முதலீட்டு வீதம் (Rate of Net Investment)
|-
|{{ts|vtt}}|β ||{{ts|vtt}}|== || ஓர் அலகு நிகர முதலீட்டின் விளைவாக நாட்டு வருமானத்தில் தோன்றும் அதிகரிப்பு (Y).
|-
|Ρ || == || மக்கள்தொகை வளர்ச்சி வீதம்
|-
|α || == || 5%; Ρ = 1.25%;  β = 0.33
|}

என்றிருந்தால் α—இன் மதிப்பை 10 முதல் 11 விழுக்காடாக உயர்த்துவதன் மூலம், 35 ஆண்டுக் காலத்தில் தனி ஆள் வருமானத்தை இரண்டு மடங்காக்கும் வகையில் உள்ள உயர்ந்த வளர்ச்சி வீதத்தைப் பெறலாம்.

இத்திட்டப் படிவத்தை மேலும் விரிவாக்கி ஒரு துறைத் திட்டப் படிவமாக்கிக் (Two Sector Model) கீழ்வருமாறு குறிப்பிட்டார்.

::Y{{sub|t}} = Y{{sub|⚬}} [1 + α{{sub|⚬}}{{Sfrac| [λ{{sub|k}} β{{sub|k}} + λ{{sub|C}} β{{sub|C}}]|λ{{sub|k}}}}  {(1 + λ{{sub|k}}β{{sub|k}}){{sup|t}} — 1}]
}}

பொருளாதார வளர்ச்சிப் பாதை மேற்கண்ட சமன்பாட்டு வளைகோட்டுப் பாதையில் செல்வதாக இருக்கும்.

{|align= &quot;center&quot;
|-
|{{ts|vtt}}|Y{{sub|t}} ||{{ts|vtt}}|== || நடப்பு ஆண்டில் மொத்த உள்நாட்டு மூலதனத் திரட்சி (Gross Capital Formation in ‘t’ Years).
|-
|{{ts|vtt}}|Y{{sub|⚬}} ||{{ts|vtt}}|== || அடிப்படை ஆண்டில் நிலவிய மொத்த உள்நாட்டு மூலதனத் திரட்சி.
|-
|α{{sub|⚬}} || == || அடிப்படை ஆண்டில் நிலவிய முதலீட்டு வீதம்.
|-
|{{ts|vtt}}|λ{{sub|k}} ||{{ts|vtt}}|== || முதலீட்டில் முதலீட்டுப் பண்டங்கள் தொழில்களுக்கான (Investment Goods Industries) பகுதி.
|-
|{{ts|vtt}}|λ{{sub|C}} ||{{ts|vtt}}|== || முதலீட்டில் நுகர்வுப் பண்டங்கள் தொழில்களுக்கான (Consumer Goods Industries) பகுதி.
|-
|{{ts|vtt}}|β{{sub|k}} ||{{ts|vtt}}|== || முதலீட்டுப் பண்டங்கள் தொழில்களில் இறுதிநிலை விளைவு—மூலதன வீதம் (Incremental Output–Capital Ratio).
|-
|{{ts|vtt}}|β{{sub|C}} ||{{ts|vtt}}|== || நுகர்வுப் பண்டங்கள் தொழில்களில் இறுதிநிலை விளைவு மூலதன வீதம்.
|}

இரண்டாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்திற்கு இறுதி வடிவம் கொடுக்கப்படுவதற்கு முன்னர், திட்டக்கால அளவில் மேற்கொள்ளப்படத்தக்க முதலீட்டின் உச்ச அளவு உரூ. 5600 கோடியாக இருந்தது; திட்டக் காலத்தில் குறைந்த அளவு 10 முதல் 12 மிலியன் மக்களுக்காவது புதிய வேலைவாய்ப்புகளைத் தோற்றுவிக்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் இருந்தது. இதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு நான்கு துறைத் திட்டப்படிவம் (Four Sector Model) ஒன்றை அமைத்து, ஒவ்வொரு துறைக்கும் அதிக அளவு எவ்வளவு தொகையை ஒதுக்க வேண்டுமென்றும், ஒவ்வொரு துறையும் எவ்வளவு வருமானத்தையும் வேலையையும் தோற்றுவிக்கும் என்றும் மகலனோபிசு கணக்கிட்டுக் குறிப்பிட்டார்.

மகலனோபிசின் திட்டப் படிவத்தில் இத்திட்டக்காலத்தில் முதலீடு செய்யத்தக்க மொத்தத் தொகை A: தோற்றுவிக்கத்தக்க வருமானம் E : வேலை அளவு N; கீழ்வரும் சமன்பாடுகளைப் பயன்படுத்திப் பெறப்படும் முடிவுகளையும் அவர் அளித்தார்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ahvgyc2vbkopal1xzbe38738irb2rpf</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986566</id>
      <parentid>1986562</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:45:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986566</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5420" sha1="rqj7ndc04ymgxlt9npxnpnkpv2e5dv0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத்‌ திட்டங்கள்‌|108|ஐந்தாண்டுத்‌ திட்டங்கள்‌}}
{|align= &quot;center&quot;&lt;/noinclude&gt;|-
|α || == || நிகர முதலீட்டு வீதம் (Rate of Net Investment)
|-
|{{ts|vtt}}|β ||{{ts|vtt}}|== || ஓர் அலகு நிகர முதலீட்டின் விளைவாக நாட்டு வருமானத்தில் தோன்றும் அதிகரிப்பு (Y).
|-
|Ρ || == || மக்கள்தொகை வளர்ச்சி வீதம்
|-
|α || == || 5%; Ρ = 1.25%;  β = 0.33
|}

என்றிருந்தால் α—இன் மதிப்பை 10 முதல் 11 விழுக்காடாக உயர்த்துவதன் மூலம், 35 ஆண்டுக் காலத்தில் தனி ஆள் வருமானத்தை இரண்டு மடங்காக்கும் வகையில் உள்ள உயர்ந்த வளர்ச்சி வீதத்தைப் பெறலாம்.

இத்திட்டப் படிவத்தை மேலும் விரிவாக்கி ஒரு துறைத் திட்டப் படிவமாக்கிக் (Two Sector Model) கீழ்வருமாறு குறிப்பிட்டார்.

::Y{{sub|t}} = Y{{sub|⚬}} [1 + α{{sub|⚬}}{{Sfrac| [λ{{sub|k}} β{{sub|k}} + λ{{sub|C}} β{{sub|C}}]|λ{{sub|k}}}}  {(1 + λ{{sub|k}}β{{sub|k}}){{sup|t}} — 1}]

பொருளாதார வளர்ச்சிப் பாதை மேற்கண்ட சமன்பாட்டு வளைகோட்டுப் பாதையில் செல்வதாக இருக்கும்.

{|align= &quot;center&quot;
|-
|{{ts|vtt}}|Y{{sub|t}} ||{{ts|vtt}}|== || நடப்பு ஆண்டில் மொத்த உள்நாட்டு மூலதனத் திரட்சி (Gross Capital Formation in ‘t’ Years).
|-
|{{ts|vtt}}|Y{{sub|⚬}} ||{{ts|vtt}}|== || அடிப்படை ஆண்டில் நிலவிய மொத்த உள்நாட்டு மூலதனத் திரட்சி.
|-
|α{{sub|⚬}} || == || அடிப்படை ஆண்டில் நிலவிய முதலீட்டு வீதம்.
|-
|{{ts|vtt}}|λ{{sub|k}} ||{{ts|vtt}}|== || முதலீட்டில் முதலீட்டுப் பண்டங்கள் தொழில்களுக்கான (Investment Goods Industries) பகுதி.
|-
|{{ts|vtt}}|λ{{sub|C}} ||{{ts|vtt}}|== || முதலீட்டில் நுகர்வுப் பண்டங்கள் தொழில்களுக்கான (Consumer Goods Industries) பகுதி.
|-
|{{ts|vtt}}|β{{sub|k}} ||{{ts|vtt}}|== || முதலீட்டுப் பண்டங்கள் தொழில்களில் இறுதிநிலை விளைவு—மூலதன வீதம் (Incremental Output–Capital Ratio).
|-
|{{ts|vtt}}|β{{sub|C}} ||{{ts|vtt}}|== || நுகர்வுப் பண்டங்கள் தொழில்களில் இறுதிநிலை விளைவு மூலதன வீதம்.
|}

இரண்டாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்திற்கு இறுதி வடிவம் கொடுக்கப்படுவதற்கு முன்னர், திட்டக்கால அளவில் மேற்கொள்ளப்படத்தக்க முதலீட்டின் உச்ச அளவு உரூ. 5600 கோடியாக இருந்தது; திட்டக் காலத்தில் குறைந்த அளவு 10 முதல் 12 மிலியன் மக்களுக்காவது புதிய வேலைவாய்ப்புகளைத் தோற்றுவிக்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் இருந்தது. இதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு நான்கு துறைத் திட்டப்படிவம் (Four Sector Model) ஒன்றை அமைத்து, ஒவ்வொரு துறைக்கும் அதிக அளவு எவ்வளவு தொகையை ஒதுக்க வேண்டுமென்றும், ஒவ்வொரு துறையும் எவ்வளவு வருமானத்தையும் வேலையையும் தோற்றுவிக்கும் என்றும் மகலனோபிசு கணக்கிட்டுக் குறிப்பிட்டார்.

மகலனோபிசின் திட்டப் படிவத்தில் இத்திட்டக்காலத்தில் முதலீடு செய்யத்தக்க மொத்தத் தொகை A: தோற்றுவிக்கத்தக்க வருமானம் E : வேலை அளவு N; கீழ்வரும் சமன்பாடுகளைப் பயன்படுத்திப் பெறப்படும் முடிவுகளையும் அவர் அளித்தார்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rqj7ndc04ymgxlt9npxnpnkpv2e5dv0</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986567</id>
      <parentid>1986566</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:46:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986567</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5423" sha1="i4ih6kbecw6l920crj8op40v9prbksl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத்‌ திட்டங்கள்‌|108|ஐந்தாண்டுத்‌ திட்டங்கள்‌}}
{|align= &quot;center&quot;&lt;/noinclude&gt;|-
|α || == || நிகர முதலீட்டு வீதம் (Rate of Net Investment)
|-
|{{ts|vtt}}|β ||{{ts|vtt}}|== || ஓர் அலகு நிகர முதலீட்டின் விளைவாக நாட்டு வருமானத்தில் தோன்றும் அதிகரிப்பு (Y).
|-
|Ρ || == || மக்கள்தொகை வளர்ச்சி வீதம்
|-
|α || == || 5%; Ρ = 1.25%;  β = 0.33
|}

என்றிருந்தால் α—இன் மதிப்பை 10 முதல் 11 விழுக்காடாக உயர்த்துவதன் மூலம், 35 ஆண்டுக் காலத்தில் தனி ஆள் வருமானத்தை இரண்டு மடங்காக்கும் வகையில் உள்ள உயர்ந்த வளர்ச்சி வீதத்தைப் பெறலாம்.

இத்திட்டப் படிவத்தை மேலும் விரிவாக்கி ஒரு துறைத் திட்டப் படிவமாக்கிக் (Two Sector Model) கீழ்வருமாறு குறிப்பிட்டார்.

::Y{{sub|t}} = Y{{sub|⚬}} [1 + α{{sub|⚬}}{{Sfrac| [λ{{sub|k}} β{{sub|k}} + λ{{sub|C}} β{{sub|C}}]|λ{{sub|k}}}}  {(1 + λ{{sub|k}}β{{sub|k}}){{sup|t}} — 1}]

பொருளாதார வளர்ச்சிப் பாதை மேற்கண்ட சமன்பாட்டு வளைகோட்டுப் பாதையில் செல்வதாக இருக்கும்.

{|align= &quot;center&quot;
|-
|{{ts|vtt}}|Y{{sub|t}} ||{{ts|vtt}}|== || நடப்பு ஆண்டில் மொத்த உள்நாட்டு மூலதனத் திரட்சி (Gross Capital Formation in ‘t’ Years).
|-
|{{ts|vtt}}|Y{{sub|⚬}} ||{{ts|vtt}}|== || அடிப்படை ஆண்டில் நிலவிய மொத்த உள்நாட்டு மூலதனத் திரட்சி.
|-
|α{{sub|⚬}} || == || அடிப்படை ஆண்டில் நிலவிய முதலீட்டு வீதம்.
|-
|{{ts|vtt}}|λ{{sub|k}} ||{{ts|vtt}}|== || முதலீட்டில் முதலீட்டுப் பண்டங்கள் தொழில்களுக்கான (Investment Goods Industries) பகுதி.
|-
|{{ts|vtt}}|λ{{sub|C}} ||{{ts|vtt}}|== || முதலீட்டில் நுகர்வுப் பண்டங்கள் தொழில்களுக்கான (Consumer Goods Industries) பகுதி.
|-
|{{ts|vtt}}|β{{sub|k}} ||{{ts|vtt}}|== || முதலீட்டுப் பண்டங்கள் தொழில்களில் இறுதிநிலை விளைவு—மூலதன வீதம் (Incremental Output–Capital Ratio).
|-
|{{ts|vtt}}|β{{sub|C}} ||{{ts|vtt}}|== || நுகர்வுப் பண்டங்கள் தொழில்களில் இறுதிநிலை விளைவு மூலதன வீதம்.
|-
|}

இரண்டாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்திற்கு இறுதி வடிவம் கொடுக்கப்படுவதற்கு முன்னர், திட்டக்கால அளவில் மேற்கொள்ளப்படத்தக்க முதலீட்டின் உச்ச அளவு உரூ. 5600 கோடியாக இருந்தது; திட்டக் காலத்தில் குறைந்த அளவு 10 முதல் 12 மிலியன் மக்களுக்காவது புதிய வேலைவாய்ப்புகளைத் தோற்றுவிக்க வேண்டுமென்ற எண்ணம் இருந்தது. இதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு நான்கு துறைத் திட்டப்படிவம் (Four Sector Model) ஒன்றை அமைத்து, ஒவ்வொரு துறைக்கும் அதிக அளவு எவ்வளவு தொகையை ஒதுக்க வேண்டுமென்றும், ஒவ்வொரு துறையும் எவ்வளவு வருமானத்தையும் வேலையையும் தோற்றுவிக்கும் என்றும் மகலனோபிசு கணக்கிட்டுக் குறிப்பிட்டார்.

மகலனோபிசின் திட்டப் படிவத்தில் இத்திட்டக்காலத்தில் முதலீடு செய்யத்தக்க மொத்தத் தொகை A: தோற்றுவிக்கத்தக்க வருமானம் E : வேலை அளவு N; கீழ்வரும் சமன்பாடுகளைப் பயன்படுத்திப் பெறப்படும் முடிவுகளையும் அவர் அளித்தார்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i4ih6kbecw6l920crj8op40v9prbksl</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/137</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632185</id>
    <revision>
      <id>1986570</id>
      <parentid>1898940</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:53:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986570</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2618" sha1="jg6hosdzdj23o2i50gq491sm9ahpska" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|109|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;{|align= &quot;center&quot;
|E || = || E{{sub|k}} + E{{sub|1}} + E{{sub|2}} + E{{sub|1}} || ... || (1)
|-
|N || = || N{{sub|k}} + N{{sub|1}} + N{{sub|2}} + N{{sub|3}} || ... || (2)
|-
|A || = || λ{{sub|k}}A + λ{{sub|1}}A + λ{{sub|2}}A + λ{{sub|3}}A || ... || (3)
|-
|N{{sub|k}} || = || λ{{sub|k}}A/θ{{sub|k}} || ... || (4)
|-
|N{{sub|1}} || = || λ{{sub|1}}A/θ{{sub|1}} || ... || (5)
|-
|N{{sub|2}} || = || λ{{sub|2}}A/θ{{sub|2}} || ... || (6)
|-
|N{{sub|3}} || = || λ{{sub|3}}A/θ{{sub|3}} || ... || (7)
|-
|A || = || P{{sub|k}}θ{{sub|k}} + η{{sub|1}}θ{{sub|1}} + η{{sub|2}}θ{{sub|2}} + η{{sub|3}}θ{{sub|3}} || ... || (8)
|-
|E{{sub|k}} || = || λ{{sub|k}}A/β{{sub|k}} || ... || (9)
|-
|E{{sub|1}} || = || λ{{sub|1}}A/β{{sub|1}} || ... || (10)
|-
|E{{sub|2}} || = || λ{{sub|2}}A/β{{sub|2}} || ... || (11)
|-
|E{{sub|3}} || = || λ{{sub|3}}A/β{{sub|3}} || ... || (12)
|-
|}

எனவே,

{|align= &quot;center&quot;
|E || = || λ{{sub|k}}A.β{{sub|k}} + λ{{sub|1}}A.β{{sub|1}} + λ{{sub|2}}A.β{{sub|2}} + λ{{sub|3}}A.β{{sub|3}}
|-
| || = || N{{sub|k}}β{{sub|k}}β{{sub|k}} + N{{sub|1}}θ{{sub|1}}β{{sub|1}} + N{{sub|2}}θ{{sub|2}}β{{sub|2}} + N{{sub|3}}θ{{sub|3}}β{{sub|3}}
|-
| || = || Y{{sub|⚬}} [(1+η){{sup|5}}–1]
|-
|η || = || வருமானத்தின் ஆண்டுதோறுமான வளச்ச்சி.
|-
|Y{{sub|⚬}} || = || தொடக்க நிலை வருமானம்.
|-
|k || = || முதலீட்டுப் பண்டங்கள் துறை.
|-
|C{{sub|1}} || = || நுகர்வுப் பண்டங்கள் துறை.
|-
|{{ts|vtt}}|C{{sub|2}} ||{{ts|vtt}}|= || வேளாண்மைப் பண்டங்கள் உட்படச் சிறிய வீட்டுத் துறையில் (Small Household Sector) உற்பத்தியாகும் நுகர்வுப் பண்டங்கள் துறை.
|-
|C{{sub|3}} || = || சுகாதாரம், கல்வி போன்ற பணிகளை உற்பத்தி செய்யும் துறை.
|-
|β || = || உற்பத்தி மூலதன விகிதம் (Output–Capital Ratio)
|-
|θ || = || மூலதன – உழைப்பு விகிதம் (Capital–Labour Ratio)
|-
|λ || = || ஒவ்வொரு துறைக்கும் ஒதுக்கத்தக்க முதலீட்டு அளவு.
|}
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jg6hosdzdj23o2i50gq491sm9ahpska</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/138</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632186</id>
    <revision>
      <id>1986571</id>
      <parentid>1898962</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:57:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986571</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8504" sha1="qtwol27t0qus6wdsl9jvh63qmuxin8p" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|110|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;மகலனோபிசு திட்டப் படிவத்தின் அடிப்படையில் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்ட தொகைகள்:

:{|
|k துறைக்கு || ... || உரூ. 1850 கோடி
|-
|C{{sub|1}}துறைக்கு || ... || உரூ. 980 கோடி
|-
|C{{sub|2}} துறைக்கு || ... || உரூ. 1180 கோடி
|-
|C{{sub|3}} துறைக்கு || ... || உரூ. 1600 கோடி
|-
| || || {{rule|7em|align=}}
|-
|மொத்தம் || || உரூ. 5610 கோடி
|-
| || || {{rule|7em|align=}}
|}

திட்டக் காலத்தில் நான்கு துறைகளிலும் தோன்றும் வருமானம் என மதிப்பிடப்பட்டவை:

:{|
|k துறையில் || ... || உரூ. 370 கோடி
|-
|C{{sub|1}}துறையில் || ... || உரூ. 340 கோடி
|-
|C{{sub|2}} துறையில் || ... || உரூ. 1470 கோடி
|-
|C{{sub|3}} துறையில் || ... || உரூ. 720 கோடி
|-
| || || {{rule|7em|align=}}
|-
|மொத்தம் || || உரூ. 2900 கோடி
|-
| || || {{rule|7em|align=}}
|}

திட்டக்காலத்தில் துறைவாரியாகப் பெருகும் வேலை வாய்ப்புகள்:

:{|
|k துறையில் || ... || 0.9 மிலியன்
|-
|C{{sub|1}}துறையில் || ... || 1.1 மிலியன்
|-
|C{{sub|2}} துறையில் || ... || 4.7 மிலியன்
|-
|C{{sub|3}} துறையில் || ... || 4.3 மிலியன்
|-
| || || {{rule|7em|align=}}
|-
|மொத்தம் || || 11.0 மிலியன்
|-
| || || {{rule|7em|align=}}
|}

மகலனோபிசு உருப்படிவத்தை அமைப்பதில் ஒருசில குறைகள் இருந்த காரணத்தால் விளைவுகள் எதிர்பார்த்த அளவு அமையவில்லை என்பது குறிப்பிடப்பட்டது.

&lt;b&gt;மூன்றாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1961–66):&lt;/b&gt; பொதுத் துறையில் உரூ. 7500 கோடி செலவுடன் தன்னைத் தானே இயக்கிக் கொள்ளும் வகையில், பொருளாதாரத்தை மாற்றியமைக்கும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. நாட்டு எல்லையில் நடந்த போர்களினாலும் விலை உயர்வினாலும் வறட்சியினாலும் பொருளாதார வளர்ச்சி எதிர்பார்த்த அளவில் அமையவில்லை. ஆண்டு நாட்டு வருமான உயர்வு விகிதம் எதிர்பார்க்கப்பட்ட 5 விழுக்காட்டு அளவிற்கு உயரவில்லை. உணவு உற்பத்தி சராசரியாக ஆண்டொன்றுக்கு 2 விழுக்காடு உயர்ந்தது (இலக்கு: 6%). சராசரி தொழில் உற்பத்தி 5.7 விழுக்காடாக இருந்தது (இலக்கு: 14%). புதிய வேலை வாய்ப்புகளில் 14.5 மிலியன் மக்கள் அமர்த்தப்பட்டனர்; எனினும் திட்ட இறுதியில் 9 முதல் 10 மிலியன் மக்கள் வேலையற்று இருக்கும் நிலை காணப்பட்டது.

விலையுயர்வு, வேலையின்மைச் சிக்கல், மைய-மாநில அரசுகளுக்கிடையே இணக்கமில்லாத தன்மை போன்றவை வேதனை தரும் நிலைகளாக இருந்தன.

மூன்றாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்திற்கென ஒரு தனித் திட்டப் படிவம் பயன்படுத்தப்படவில்லை. எனினும், மகலனோபிசின் நான்கு துறைத் திட்டப்படிவம் சே. சாண்டீயின் (J. Sandee) செய்முறைத் திட்டப் படிவம் (Demonstration Planning Model), சக்கரவர்த்தியின் (Chakravarthy) திட்டப் படிவம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இத்திட்டம் வடிவமைக்கப்பட்டது என்பர். அடிப்படை ஆண்டாக 1960–ஐயும் முடிவுறு ஆண்டாக (Terminal Year) 1970-ஐயும் கொண்டு, 30 மாறிகளையும் 16 சமன்பாடுகளையும் (Equations) 13 துறைகளையும் உடைய படிவத்தை (13 Sector Model) சாண்டீ அமைத்தார். மொத்த முதலீடு, நடப்பு ஆண்டுச் சேமிப்பு, அயல்நாட்டு உதவியின் நிகர அளவு, ஐந்தாண்டுகளில் நாட்டு வருமானத்தில் தோன்றும் உயர்வு, வேளாண்மை விளைபொருள்களுக்கான தேவை, வேளாண்மை விளைபொருள்களின் உற்பத்தியில் உயர்வு, நடப்பு ஆண்டில் மொத்த வரி வருவாய், வருமானம் அல்லது வருமானத்தில் சில பகுதிகளைச் சார்ந்திருக்கும் வரி வருவாய்ப் பகுதி, வேளாண்மை தவிரப் பிற துறைகளில் தோன்றும் உற்பத்தியின் கூடுதல், நடப்பு ஆண்டு நுகர்வு, மொத்தக் கால அளவில் (Over the Period) ஏற்படும் மொத்த அரசுச் செலவு, அரசுக் கடனில் உயர்வு, வேளாண்மையின் முதலீடு, வேளாண்மை தவிரப் பிறவற்றில் முதலீடு, சேமிப்பில் ஆண்டு தோறும் தோன்றும் கூடுதல் ஆகிய 15 மாறிகனைக் கருத்திற் கொண்டு, சக்கரவர்த்தி தம் திட்டப் படிவத்தை அமைத்தார்.

&lt;b&gt;மூன்று ஓராண்டுத் திட்டங்கள் (1966–69):&lt;/b&gt; சீனாவின் படையெடுப்பு, பாகிசுத்தானின் எல்லை மீறல், உள்நாட்டில் வறட்சி நிலைகள் (குறிப்பாக, 1965-66-இல் நிலவிய வறட்சி நிலை) ஆகியவற்றின் விளைவாக, நான்காம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்திற்கு இறுதி வடிவம் கொடுக்க இயலாத நிலை தோன்றிற்று. எனவே, உரூ. 2165 கோடி மதிப்புடன் 1966–67-ஆம் ஆண்டுக்கான ஓராண்டுத் திட்டம், உரூ. 2085 கோடி மதிப்புடன் 1967–68-ஆம் ஆண்டுக்கான ஓராண்டுத்திட்டம்,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qtwol27t0qus6wdsl9jvh63qmuxin8p</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/139</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632187</id>
    <revision>
      <id>1986572</id>
      <parentid>1898969</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:01:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986572</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9655" sha1="hhbwblhamby79cbqkqb0vvegkovjn4n" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|11|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;உரூ. 2376 கோடி மதிப்புடன் 1968–69-ஆம் ஆண்டுக்கான ஓராண்டுத் திட்டம் என மூன்று ஓராண்டுத் திட்டங்கள் வகுக்கப்பட்டுச் செயற்படுத்தப்பட்டன. முதல் ஈராண்டுகளில் வளர்ச்சி எதிர்பார்த்த அளவில் தோன்றிய அமையாவிடினும் மூன்றாம் ஆண்டில் வளர்ச்சி ஓரளவுக்கு மனநிறைவு தரும் வகையில் அமைந்தது.

&lt;b&gt;நான்காம் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1969-74):&lt;/b&gt; ஆண்டு ஒன்றுக்குச் சராசரியாக 5.5 விழுக்காட்டளவில் நாட்டு வருமானப் பெருக்கத்தைப் பெறும் நோக்கத்துடன், பொதுத் துறையில் உரூ. 15902 கோடி செலவிடப்பட்டது. இருப்பினும் இத்திட்டத்தின் இறுதியிலும் நிலைமைகள் மனநிறைவு தரத்தக்க வகையில் அமையவில்லை. வளர்ச்சி விகிதம் ஏறத்தாழ 3 விழுக்காடாகவே இருந்தது. நாடிழந்தோர் சிக்கல்களும் பாகிசுத்தானின் பகைமை நடவடிக்கைகளும் பணவீக்கமும் பல இடர்களை ஏற்படுத்தின.

இத்திட்டக் காலத்தில் எதிர்பார்த்த 6 விழுக்காடு வளர்ச்சி விகிதத்தைக் காட்டிலும் உண்மையான வளர்ச்சி விகிதம் 3 விழுக்காடு குறைவாக இருந்தது. பற்றாக்குறை நிதியாக்கம் உரூ. 850 கோடி என்ற திட்ட இலக்கைவிடப் பல மடங்கு அளவில் உரூ. 2060 கோடியாகப் பெருகியது. நாடிழந்தோர் சிக்கலும் பாகிசுதானின் பகைமைச் செயல்களும் பல நடைமுறைச் சிக்கல்களை ஏற்படுத்தின.

இந்திய நாட்டின் திட்டக் குழுவின் பொருளாதாரப் பிரிவு (Economic Division), தொலை நோக்குத் திட்டப் பிரிவு (Perspective Planning Division) என்ற இரு பிரிவுகளும் தனித்தனியாக ஈடுபட்ட ஆய்வுகளின் விளைவே இந்தியாவின் நான்காம் ஐந்தாண்டுத் திட்டப்படிவமாக அமைந்தது. ‘நான்காம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்திற்கான பேரியல் பொருளாதாரக் கருதுகோள்’ (The Macro Economic Hypothesis for the Fourth Plan) என்ற கட்டுரையில் பொருளாதாரப் பிரிவின் ஆய்வுக் கருத்துகளின் சாரம் 1964–ஆம் ஆண்டு ஏப்பிரல் திங்களில் வெளியிடப்பட்டது. அதே காலத்தில் வெளியிடப்பட்ட ‘1960–61 முதல் 1975–76 வரையிலான காலத்திற்கான இந்தியத் தொலைநோக்கின் வளர்ச்சித் திட்டக் குறிப்பு’ (Notes on Perspective of Development India, 1960–61 &amp; 1975-76) என்ற கட்டுரை, 1966-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர்த் திங்களில் வெளியிடப்பட்ட ‘1964-65, 1970-71, 1975-76 ஆகிய ஆண்டுகளுக்கான பருப்பொருள் மற்றும் நிதிச் சமநிலைகள் பற்றிய நான்காம் திட்ட வரைவு’ (Draft Fourth Plan: Material and Financial Balance, 1964-65, 1970-71 &amp; 1975-76) என்ற ஆய்வறிக்கை ஆகியவை நான்காம் திட்டத்தின் திட்டப் படிவத்தின் அடிப்படையாக அமைந்தன.

&lt;b&gt;ஐந்தாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1974–78}:&lt;/b&gt; வறுமையை ஒழிப்பது, தன்னிறைவு பெறுவது ஆகிய இரு அடிப்படை நோக்கங்களைக் கொண்டு, ஐந்தாம் திட்டத்தை வகுத்துப் பொதுத் துறையில் உரூ. 37250 கோடி செலவிட நிதிவளம் ஒதுக்கப்பட்டது. ஆனால் இத்திட்டம் நான்கு ஆண்டுகளுக்குள் முடித்து வைக்கப்பட்டு, இருபது அம்சத் திட்டம் செயற்படுத்தப்பட்டது. உள்நாட்டு விலைகளில் முனைப்பான உயர்வு, உலகளவில் பெட்ரோலிய எண்ணெயின் விலை உயர்வு, உள்நாட்டில் அரசியல் நிலைகளில் தோன்றிய அழுத்தங்கள் ஆகியவற்றைக் கருத்திற் கொண்டு, அப்போதைய பிரதம மந்திரி திருமதி இந்திராகாந்தியால் இருபது அம்சத் திட்டம் வகுக்கப்பட்டது.

&lt;b&gt;ஐந்தாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டப் படிவம்:&lt;/b&gt; இந்திய மையத் திட்டக் குழுவின் தொலைநோக்குத் திட்டமிடல் பிரிவு 1973-இல் உருவாக்கிய ‘ஐந்தாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தின் அணுகுமுறைக்கானதொரு தொழில்நுட்பக் குறிப்பு’ (A Technical Note on the Approach to the Fifth Five Year Plan) என்ற ஆய்வின் மூலம், சில எடுகோள்களில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவதன் மூலம் நிகழும் பல்வகைத் தொடர் உறவுகளையும் முயற்சிகளையும் அவற்றின் விளைவுகளையும் விளக்கியது. அவ் எடுகோள்களாவன:

(1) ஐந்தாண்டுக் காலத்தில் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி அளவில் (Gross Domestic Product) ஏற்படும் பலவகை ஆண்டு வளர்ச்சி விகிதங்கள்: 5.0 விழுக்காடு, 5.5 விழுக்காடு, 6.0 விழுக்காடு.

(2) ஐந்தாண்டுகள் கால மொத்தப் பொருள் ஏற்றுமதியின் பலவகை ஆண்டு சராசரி வளர்ச்சி விகிதங்கள்: 6.5 விழுக்காடு, 7.0 விழுக்காடு, 7.5 விழுக்காடு, 8.0 விழுக்காடு.

(3) தனியார் நுகர்வோர் செலவின் பகிர்வு அளவில் (The Size of Distribution of Private Consumer Expenditure) உள்ள ஏற்றத் தாழ்வுகளுக்கான பலவகைக் குறிப்பிட்ட (Specification) வேறுபாடுகள்; செல்வ வருமானப் பங்கீட்டிலுள்ள ஏற்றத்தாழ்வைக் குறைத்து, சமுதாயத்தின் அடிமட்டத்திலுள்ள 30 விழுக்காடு மக்களுக்குக் குறைந்த பட்ச அளவில் கொடுத்தல் என்ற எடுகோளைக் கொண்டிருத்தல் அல்லது கொள்ளாதிருத்தல்.

(4) இறக்குமதிப் பதிலிகளுக்கான குறிப்புகளில் (Specification of the Import Substitutes) வேறு-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hhbwblhamby79cbqkqb0vvegkovjn4n</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/140</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632188</id>
    <revision>
      <id>1986574</id>
      <parentid>1898974</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:14:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986574</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8120" sha1="o83pyk3ugkqzk0bz62gggd4wu1tvvnc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத்‌ திட்டங்கள்‌|112|ஐந்தாண்டுத்‌ திட்டங்கள்‌}}&lt;/noinclude&gt;பாடுகள்; அடிப்படை ஆண்டில் (Base Year) இருந்த அதே அளவில் இறக்குமதி பதிலிக் கெழுக்கள் (Co–efficient of Import Substitutions) மாறாதிருத்தல் அல்லது குறைந்து கொண்டு வருதல்.

இத்தகைய பல அடிப்படைகளில் 24 மாறிகள் மதிப்பிடப்பட்டன. இவற்றில் காரணிச் செலவு (Factor Cost) அடிப்படையில் மொத்த உள்நாட்டு விளைவு (Gross Domestic Product) 5.5 விழுக்காடு அளவுக்கு வளர்ச்சி பெறும், இறக்குமதிப் பதிலிகள் பெருகும், நுகர்வோர் செலவிலுள்ள ஏற்றத் தாழ்வுகள் குறையும் என்னும் எடுகோள்களுடன் பொருள்களின் ஏற்றுமதி 7 விழுக்காடு அளவில் இருக்கும் என்ற கருதுகோளைத் திட்டக் குழு ஏற்றுக் கொண்டது.

&lt;b&gt;ஆறாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1978-83):&lt;/b&gt; சனதா அரசு (Janatha Government) இத்திட்டத்தை அமைத்தது. வேலையின்மையைப் போக்குதல், குறைவேலையைத் (Under Employment) தவிர்த்தல், மக்களில் ஏழ்மை நிலையில் இருப்பவர்கனின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் முன்னேற்றத்தை ஏற்படுத்துதல், ஊரகங்களில் ஏழ்மை நிலையில் உள்ளவர்களுக்கும் நகர்களில் சேரி வாழ் மக்களுக்கும் தேவைப்படும் அடிப்படைக் கல்வி. பொதுநலம், ஊரகச் சாலை வசதிகள், ஊரக வீட்டு வசதிகள் ஆகியவற்றைத் தோற்றுவித்தல் போன்ற குறிக்கோள்களுடன், பொதுத் துறைச் துறைச் செலவாக உரூ. 71,000 கோடி உட்பட மொத்தச் செலவு உரூ. 1,41,377 கோடி செலவிடுவதெனத் திட்டமிடப்பட்டது. ஆனால் 1978–79, 1979–80 ஆகிய இரு ஓராண்டுத் திட்டங்களே செயற்படுத்தப்பட்டன.

&lt;b&gt;திருத்தப்பட்ட ஆறாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1980-85):&lt;/b&gt; இந்திரா காங்கிரசுக் கட்சி மீண்டும் மைய அரசை அமைத்தபோது, 1980-85-க்கான புதிய ஆறாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தை அமைத்தது. வறுமையை ஒழிப்பது, பெரும்பான்மையான மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் தரமான உயர்வைத் தோற்றுவிப்பது, செல்வ வருமானப் பங்கீட்டிலுள்ள ஏற்றத் தாழ்வுகளைப் பேரளவில் குறைப்பது ஆகியவற்றை நோக்கமாகக் கொண்டு, பொதுத் துறைச் செலவு உரூ. 84,000 கோடியாகவும் மொத்தச் செலவு உரு. 1,58,710 கோடியாகவும் இருக்கும் வகையில் திட்டம் அமைக்கப்பட்டது.

ஆறாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டப்படிவம் பலவகைத் துணைத் திட்டப் படிவங்களைக் (Sub–Models) கொண்டது. அடிப்படைத் திட்டப்படிவத்தில் (Core Model) (1) உள்ளீடு-வெளியீடு (Input-Output), (2) முதலீடு, (3) தனியார் நுகர்வு, (4) தனியார் மற்றும் பொதுத்துறை உள்நாட்டுச் சேமிப்புகள் ஆகிய நிதி மூலவனங்கள் (Financial Resources), (5) இறக்குமதி, (6) வேலை, (7) தொலைநோக்குத் திட்டம் போன்றவை இடம்பெற்றன.

(1) வேளாண்மை, (2) ஏற்றுமதிகள், (3) மக்கள் தொகை, (4) தன்விருப்ப முதலீடு (Autonomous Investment), (5) நீண்டகால நோக்கங்கள் (Long term Objectives). அளவிடத்தக்க மதிப்புகள் (Cordinal), மதிப்பிடத்தக்க மதிப்புகள் (Ordinal) ஆகியவற்றுடன் கூடிய நீண்டகால நோக்கங்கள் ஆகிய துணைத் திட்டப் படிவங்கள் அமைக்கப்பட்டன.

இத்திட்டப்படிவக் காலத்தை 1980-81 முதல் 1984-85 வரையிலான ஆறாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்துடன் செல்லத்தக்க காலம். 1985-86 முதல் 1995-96 முடிய உள்ள பத்தாண்டுக் காலத்திற்கான நீண்ட காலத் தொலைநோக்குத் திட்டம் என இருவகைப்படுத்தினர்.

முதல் இரு ஐந்தாண்டுத் திட்டங்களுக்கு அடிப்படையாக அமைந்திருந்த எராடு-தோமார் திட்டப் படிவம், மகலனோபிசு பெல்டு–மேன் (Maholanobis-Fel’dman) திட்டப்படிவம் ஆகிய திட்டப் படிவங்களின் அணுகுமுறையையும் மூன்றாம், நான்காம், ஐந்தாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டங்களுக்கு அடிப்படையாக அமைந்த உள்ளீடு-வெளியீடு அணுகுமுறையையும் (Input-Output Approach) இணைப்பதற்கான முயற்சியாக இது அமைந்தது. இதற்காக முதலீட்டுத் திட்டப்படிவம் (Investment Planning Model) ஒன்று அமைக்கப்பட்டு, ஏற்கனவே இருந்த உள்ளீடு-வெளியீடு அமைப்போடு இணைக்கப்பட்டது.

&lt;center&gt;

ஆறாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டப்படிவம் கீழ்வருமாறு அமைந்தது:

{|
|GDP = GDP{{sup|✽}} (1 + r){{sup|T}} || || காரணிச் செலவு அடிப்படையில் மொத்த உள்நாட்டு வெளியீடு.
|}

&lt;/center&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>o83pyk3ugkqzk0bz62gggd4wu1tvvnc</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986575</id>
      <parentid>1986574</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:16:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986575</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8123" sha1="6pby5blnprlq4w2mjhjc8f688lwcwgg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத்‌ திட்டங்கள்‌|112|ஐந்தாண்டுத்‌ திட்டங்கள்‌}}&lt;/noinclude&gt;பாடுகள்; அடிப்படை ஆண்டில் (Base Year) இருந்த அதே அளவில் இறக்குமதி பதிலிக் கெழுக்கள் (Co–efficient of Import Substitutions) மாறாதிருத்தல் அல்லது குறைந்து கொண்டு வருதல்.

இத்தகைய பல அடிப்படைகளில் 24 மாறிகள் மதிப்பிடப்பட்டன. இவற்றில் காரணிச் செலவு (Factor Cost) அடிப்படையில் மொத்த உள்நாட்டு விளைவு (Gross Domestic Product) 5.5 விழுக்காடு அளவுக்கு வளர்ச்சி பெறும், இறக்குமதிப் பதிலிகள் பெருகும், நுகர்வோர் செலவிலுள்ள ஏற்றத் தாழ்வுகள் குறையும் என்னும் எடுகோள்களுடன் பொருள்களின் ஏற்றுமதி 7 விழுக்காடு அளவில் இருக்கும் என்ற கருதுகோளைத் திட்டக் குழு ஏற்றுக் கொண்டது.

&lt;b&gt;ஆறாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1978-83):&lt;/b&gt; சனதா அரசு (Janatha Government) இத்திட்டத்தை அமைத்தது. வேலையின்மையைப் போக்குதல், குறைவேலையைத் (Under Employment) தவிர்த்தல், மக்களில் ஏழ்மை நிலையில் இருப்பவர்கனின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் முன்னேற்றத்தை ஏற்படுத்துதல், ஊரகங்களில் ஏழ்மை நிலையில் உள்ளவர்களுக்கும் நகர்களில் சேரி வாழ் மக்களுக்கும் தேவைப்படும் அடிப்படைக் கல்வி. பொதுநலம், ஊரகச் சாலை வசதிகள், ஊரக வீட்டு வசதிகள் ஆகியவற்றைத் தோற்றுவித்தல் போன்ற குறிக்கோள்களுடன், பொதுத் துறைச் துறைச் செலவாக உரூ. 71,000 கோடி உட்பட மொத்தச் செலவு உரூ. 1,41,377 கோடி செலவிடுவதெனத் திட்டமிடப்பட்டது. ஆனால் 1978–79, 1979–80 ஆகிய இரு ஓராண்டுத் திட்டங்களே செயற்படுத்தப்பட்டன.

&lt;b&gt;திருத்தப்பட்ட ஆறாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1980-85):&lt;/b&gt; இந்திரா காங்கிரசுக் கட்சி மீண்டும் மைய அரசை அமைத்தபோது, 1980-85-க்கான புதிய ஆறாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தை அமைத்தது. வறுமையை ஒழிப்பது, பெரும்பான்மையான மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் தரமான உயர்வைத் தோற்றுவிப்பது, செல்வ வருமானப் பங்கீட்டிலுள்ள ஏற்றத் தாழ்வுகளைப் பேரளவில் குறைப்பது ஆகியவற்றை நோக்கமாகக் கொண்டு, பொதுத் துறைச் செலவு உரூ. 84,000 கோடியாகவும் மொத்தச் செலவு உரு. 1,58,710 கோடியாகவும் இருக்கும் வகையில் திட்டம் அமைக்கப்பட்டது.

ஆறாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டப்படிவம் பலவகைத் துணைத் திட்டப் படிவங்களைக் (Sub–Models) கொண்டது. அடிப்படைத் திட்டப்படிவத்தில் (Core Model) (1) உள்ளீடு-வெளியீடு (Input-Output), (2) முதலீடு, (3) தனியார் நுகர்வு, (4) தனியார் மற்றும் பொதுத்துறை உள்நாட்டுச் சேமிப்புகள் ஆகிய நிதி மூலவனங்கள் (Financial Resources), (5) இறக்குமதி, (6) வேலை, (7) தொலைநோக்குத் திட்டம் போன்றவை இடம்பெற்றன.

(1) வேளாண்மை, (2) ஏற்றுமதிகள், (3) மக்கள் தொகை, (4) தன்விருப்ப முதலீடு (Autonomous Investment), (5) நீண்டகால நோக்கங்கள் (Long term Objectives). அளவிடத்தக்க மதிப்புகள் (Cordinal), மதிப்பிடத்தக்க மதிப்புகள் (Ordinal) ஆகியவற்றுடன் கூடிய நீண்டகால நோக்கங்கள் ஆகிய துணைத் திட்டப் படிவங்கள் அமைக்கப்பட்டன.

இத்திட்டப்படிவக் காலத்தை 1980-81 முதல் 1984-85 வரையிலான ஆறாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்துடன் செல்லத்தக்க காலம். 1985-86 முதல் 1995-96 முடிய உள்ள பத்தாண்டுக் காலத்திற்கான நீண்ட காலத் தொலைநோக்குத் திட்டம் என இருவகைப்படுத்தினர்.

முதல் இரு ஐந்தாண்டுத் திட்டங்களுக்கு அடிப்படையாக அமைந்திருந்த எராடு-தோமார் திட்டப் படிவம், மகலனோபிசு பெல்டு–மேன் (Maholanobis-Fel’dman) திட்டப்படிவம் ஆகிய திட்டப் படிவங்களின் அணுகுமுறையையும் மூன்றாம், நான்காம், ஐந்தாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டங்களுக்கு அடிப்படையாக அமைந்த உள்ளீடு-வெளியீடு அணுகுமுறையையும் (Input-Output Approach) இணைப்பதற்கான முயற்சியாக இது அமைந்தது. இதற்காக முதலீட்டுத் திட்டப்படிவம் (Investment Planning Model) ஒன்று அமைக்கப்பட்டு, ஏற்கனவே இருந்த உள்ளீடு-வெளியீடு அமைப்போடு இணைக்கப்பட்டது.

&lt;center&gt;

ஆறாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டப்படிவம் கீழ்வருமாறு அமைந்தது:

{|
|GDP = GDP{{sup|✽}} (1 + r){{sup|T}} || || —காரணிச் செலவு அடிப்படையில் மொத்த உள்நாட்டு வெளியீடு.
|}

&lt;/center&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6pby5blnprlq4w2mjhjc8f688lwcwgg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/141</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632189</id>
    <revision>
      <id>1986576</id>
      <parentid>1898977</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:19:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986576</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2945" sha1="7czd50ckv3m3g7epcp1bmookmogcumf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|113|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;{|align= &quot;center&quot;
|-
|GDP{{sub|mp}} || = || GDP + TTAX{{sup|✽}} || — அங்காடி விலைகளில் மொத்த உள்நாட்டு வெளியீடு.
|}

{|align= &quot;center&quot;
|-
|C{{sub|mp}} || = || GDP{{sub|mp}} — G{{sub|mp}}{{sup|✽}} — GI{{sub|mp}} — E{{sub|mp}}{{sup|✽}} + M
|-
|S || = || CI{{sub|mp}} — M + E{{sub|mp}}{{sup|✽}} NFY{{sup|✽}} + OCT{{sup|✽}} 
|}

இங்கு,

{|align= &quot;center&quot;
|C{{sub|mp}} || = || மொத்தத் தனியார் நுகர்வையும்
|-
|G{{sub|mp}} || = || மொத்தப் பொது நுகர்வையும்
|-
|GI{{sub|mp}} || = || மொத்தச் செலவையும்
|-
|TTAX || = || f.o.b அடிப்படையில் பொருள்கள் மற்றும் காரணியற்ற பிற பணிகள் ஆகியவற்றின் மொத்த ஏற்றுமதிகளையும்
|-
|M || = || c.i.f விலைகளின் அடிப்படையில் மொத்த இறக்குமதிகளையும்
|-
|S || = || மொத்தச் சேமிப்பையும்
|-
|NFY || = || வெளிநாடுகளிலிருந்து வரும் நிகர காரணி வருவாயையும் (Net Factor Income)
|-
|OCT || = || உலகின் பிற பகுதிகளிலிருந்து வரும் நடப்பு மாற்றங்களையும் (Current Transfers) குறிப்பிட்டன.
|}

✽ இவையாவும் திட்டக்காலத்தின் இறுதி ஆண்டிற்கான அளவுகளாகவும்
குறிப்பிடப்பட்டன.

&lt;b&gt;ஏழாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1985–90):&lt;/b&gt; உற்பத்தித் திறனைப் பெருக்கி முழு வேலைநிலை, பேரளவில் உணவு உற்பத்தி, பொருளாதாரச் சமத்துவம், சுய சார்புநிலை ஆகியவற்றைப் பெற்றுப் பொருளாதார வளர்ச்சியை அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்டு, பொதுத் துறைக்கு உரூ. 180,000 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. திட்டக்காலப் புள்ளிவிவர ஆய்வுத் தொகுப்பை அட்டவணைகள் 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 ஆகியவற்றில் காணலாம்.
{{dhr|3em}}
{{nop}}&lt;noinclude&gt;

&lt;b&gt;வா.க. 6 – 8&lt;/b&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7czd50ckv3m3g7epcp1bmookmogcumf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/142</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632190</id>
    <revision>
      <id>1986577</id>
      <parentid>1898980</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:22:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986577</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2704" sha1="8k3auz89c0b2hf3w5tizinlvcy8xtn0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|114|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;&lt;b&gt;அட்டவணை – 1&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=7|&lt;b&gt;ஒதுக்கீடுகள்&lt;br&gt;முதல் மூன்று திட்டங்களின் மூலவளங்களின் ஒதுக்கீடுகளும் அவற்றின் விழுக்காட்டு அளவுகளும்&lt;br&gt;நிதி ஒதுக்கீடுகள் (1951–66)&lt;/b&gt;&lt;br&gt;(உரூபாய் கோடிக்கணக்கில்)
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !!colspan=2|முதல் திட்டம்&lt;br&gt;(1951-56) !!colspan=2|இரண்டாம் திட்டம்&lt;br&gt;(1956-61) !!colspan=2|மூன்றாம் திட்டம்&lt;br&gt;(1961-66)
|-
! !! செலவு !! விழுக்காடு !! செலவு !! விழுக்காடு !! செலவு !! விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மை, சமுதாய முன்னேற்றம் || 291 || 15 || 530 || 11 || 1,089 || 12.7
|-
|பெரிய, நடுத்தர நீர்ப்பாசனம் || 310 || 16 || 420 || 9 || 664 || 7.7
|-
|மின்சாரம் || 260 || 13 || 445 || 10 || 1,252 || 14.6
|-
|ஊரகச் சிறுதொழில் || 43 || 2 || 445 || 10 || 1,252 || 14.6
|-
|தொழில்களும் தாதுப் பொருள்களும் (மூன்றாம் திட்டத்தில்–முறைப்படுத்தப்பட்ட தொழிலும் சுரங்கங்களும்) || 74 || 4 ||900 || 20 || 1,726 || 20.1
|-
|போக்குவரத்து, செய்தித் தொடர்பு || 523 || 27 || 1,300 || 28 || 2,112 || 24.7
|-
|சமூகப் பணிகளும் பிறவும் || 459 || 23 || 830 || 18 || 1,493 || 17.4
|-
|மொத்தம் || 1,960 || 100 || 4,600 || 100 || 8,577 || 100.0
|}

::&lt;b&gt;அட்டவணை – 2&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=3|&lt;b&gt;1966–69 ஆண்டுத் திட்டங்களில் நிதி ஒதுக்கீடுகள்&lt;/b&gt;
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !! உரூபாய் கோடிக் கணக்கில் !! விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மையும் அதன் சார்புடையனவும் || 1,166.6 || 17.3
|-
|நீர்ப்பாசனமும் வெள்ளத் தடுப்பும் || 457.1 || 6.8
|}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8k3auz89c0b2hf3w5tizinlvcy8xtn0</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986579</id>
      <parentid>1986577</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:23:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986579</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2706" sha1="b4znmzk9y6n66b6nh4amrhvp0xl13hz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|114|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;&lt;b&gt;அட்டவணை – 1&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=7|&lt;b&gt;ஒதுக்கீடுகள்&lt;br&gt;முதல் மூன்று திட்டங்களின் மூலவளங்களின் ஒதுக்கீடுகளும் அவற்றின் விழுக்காட்டு அளவுகளும்&lt;br&gt;நிதி ஒதுக்கீடுகள் (1951–66)&lt;/b&gt;&lt;br&gt;(உரூபாய் கோடிக்கணக்கில்)
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !!colspan=2|முதல் திட்டம்&lt;br&gt;(1951-56) !!colspan=2|இரண்டாம் திட்டம்&lt;br&gt;(1956-61) !!colspan=2|மூன்றாம் திட்டம்&lt;br&gt;(1961-66)
|-
! !! செலவு !! விழுக்காடு !! செலவு !! விழுக்காடு !! செலவு !! விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மை, சமுதாய முன்னேற்றம் || 291 || 15 || 530 || 11 || 1,089 || 12.7
|-
|பெரிய, நடுத்தர நீர்ப்பாசனம் || 310 || 16 || 420 || 9 || 664 || 7.7
|-
|மின்சாரம் || 260 || 13 || 445 || 10 || 1,252 || 14.6
|-
|ஊரகச் சிறுதொழில் || 43 || 2 || 445 || 10 || 1,252 || 14.6
|-
|தொழில்களும் தாதுப் பொருள்களும் (மூன்றாம் திட்டத்தில்–முறைப்படுத்தப்பட்ட தொழிலும் சுரங்கங்களும்) || 74 || 4 ||900 || 20 || 1,726 || 20.1
|-
|போக்குவரத்து, செய்தித் தொடர்பு || 523 || 27 || 1,300 || 28 || 2,112 || 24.7
|-
|சமூகப் பணிகளும் பிறவும் || 459 || 23 || 830 || 18 || 1,493 || 17.4
|-
|மொத்தம் || 1,960 || 100 || 4,600 || 100 || 8,577 || 100.0
|}

::&lt;b&gt;அட்டவணை – 2&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=3|&lt;b&gt;1966–69 ஆண்டுத் திட்டங்களில் நிதி ஒதுக்கீடுகள்&lt;/b&gt;
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !! உரூபாய் கோடிக் கணக்கில் !! விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மையும் அதன் சார்புடையனவும் || 1,166.6 || 17.3
|-
|நீர்ப்பாசனமும் வெள்ளத் தடுப்பும் || 457.1 || 6.8
|-&lt;noinclude&gt;|}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b4znmzk9y6n66b6nh4amrhvp0xl13hz</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986711</id>
      <parentid>1986579</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:16:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986711</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2704" sha1="713n2f8xy2e1jf1xuwxyols2pmg95w1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|114|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;&lt;b&gt;அட்டவணை – 1&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=7|&lt;b&gt;ஒதுக்கீடுகள்&lt;br&gt;முதல் மூன்று திட்டங்களின் மூலவளங்களின் ஒதுக்கீடுகளும் அவற்றின் விழுக்காட்டு அளவுகளும்&lt;br&gt;நிதி ஒதுக்கீடுகள் (1951–66)&lt;/b&gt;&lt;br&gt;(உரூபாய் கோடிக்கணக்கில்)
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !!colspan=2|முதல் திட்டம்&lt;br&gt;(1951-56) !!colspan=2|இரண்டாம் திட்டம்&lt;br&gt;(1956-61) !!colspan=2|மூன்றாம் திட்டம்&lt;br&gt;(1961-66)
|-
! !! செலவு !! விழுக்காடு !! செலவு !! விழுக்காடு !! செலவு !! விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மை, சமுதாய முன்னேற்றம் || 291 || 15 || 530 || 11 || 1,089 || 12.7
|-
|பெரிய, நடுத்தர நீர்ப்பாசனம் || 310 || 16 || 420 || 9 || 664 || 7.7
|-
|மின்சாரம் || 260 || 13 || 445 || 10 || 1,252 || 14.6
|-
|ஊரகச் சிறுதொழில் || 43 || 2 || 445 || 10 || 1,252 || 14.6
|-
|தொழில்களும் தாதுப் பொருள்களும் (மூன்றாம் திட்டத்தில்–முறைப்படுத்தப்பட்ட தொழிலும் சுரங்கங்களும்) || 74 || 4 ||900 || 20 || 1,726 || 20.1
|-
|போக்குவரத்து, செய்தித் தொடர்பு || 523 || 27 || 1,300 || 28 || 2,112 || 24.7
|-
|சமூகப் பணிகளும் பிறவும் || 459 || 23 || 830 || 18 || 1,493 || 17.4
|-
|மொத்தம் || 1,960 || 100 || 4,600 || 100 || 8,577 || 100.0
|}

&lt;b&gt;அட்டவணை – 2&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=3|&lt;b&gt;1966–69 ஆண்டுத் திட்டங்களில் நிதி ஒதுக்கீடுகள்&lt;/b&gt;
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !! உரூபாய் கோடிக் கணக்கில் !! விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மையும் அதன் சார்புடையனவும் || 1,166.6 || 17.3
|-
|நீர்ப்பாசனமும் வெள்ளத் தடுப்பும் || 457.1 || 6.8
|-&lt;noinclude&gt;|}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>713n2f8xy2e1jf1xuwxyols2pmg95w1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/143</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632191</id>
    <revision>
      <id>1986580</id>
      <parentid>1898981</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:27:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986580</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2363" sha1="h4zz88genye9o5wrkrqcvch0lzcne72" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|115|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}
{| class=&quot;wikitable&quot;&lt;/noinclude&gt;|-
|மின்சாரமும் ஆற்றலும் (Energy) || 1,182.2 || 17.5
|-
|ஊரகச் சிறுதொழில்கள் || 144.2 || 2.1
|-
|தொழிலும் தாதுப் பொருள்களும் || 1,575.0 || 23.3
|-
|போக்குவரத்தும் செய்தித் தொடர்பும் || 1,239.1 || 18.3
|-
|சமூகப் பணியும் பிறவும் || 992.4 || 14.7
|-
|மொத்தம் || 6,756.6 || 100.0
|}

:அட்டவணை – 3
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=3|&lt;b&gt;நான்காம் திட்ட நிதி ஒதுக்கீடுகள் 1969–74&lt;/b&gt;
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !! செலவு&lt;br&gt;(உரூபாய் கோடிக் கணக்கில்) || விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மையும் தொடர்புடைய துறைகளும் || 2,728 || 17.2
|-
|நீர்ப்பாசனமும் வெள்ளத் தடுப்பும் || 1,086 || 6.8
|-
|மின்சாரம் || 2,448 || 15.4
|-
|கிராமச் சிறு தொழில்கள் || 293 || 1.8
|-
|தொழில்களும் தாதுப்பொருள்களும் || 3,338 || 21.0
|-
|செய்தித் தொடர்பும் போக்குவரத்தும் || 3,237 || 20.3
|-
|சமூகப் பணிகளும் பிறவும் || 2,772 || 17.5
|-
|மொத்தம் || 15,902 || 100.0
|}


:அட்டவணை – 4
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=2|&lt;b&gt;ஐந்தாம் திட்ட நிதி ஒதுக்கீடுகள் 1974–1978&lt;/b&gt;
|-
|வளர்ச்சித் துறைகள் || செலவு&lt;br&gt;(உருபாய் கோடிக் கணக்கில்)
|-
|வேளாண்மைத் துறை || 4,730
|-
|நீர்ப்பாசனம் || 2,681
|-
|மின்சாரம் || 6,190
|-
|சுரங்கமும் பொறியியல் தொழில்களும் || 8,939
|-&lt;noinclude&gt;|}

&lt;b&gt;வா.க. 6 – 8அ&lt;/b&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>h4zz88genye9o5wrkrqcvch0lzcne72</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986582</id>
      <parentid>1986580</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:29:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986582</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2377" sha1="b43drd5009a1ilpsby5c10s4hho2ui0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|115|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}
{| class=&quot;wikitable&quot;&lt;/noinclude&gt;|-
|மின்சாரமும் ஆற்றலும் (Energy) || 1,182.2 || 17.5
|-
|ஊரகச் சிறுதொழில்கள் || 144.2 || 2.1
|-
|தொழிலும் தாதுப் பொருள்களும் || 1,575.0 || 23.3
|-
|போக்குவரத்தும் செய்தித் தொடர்பும் || 1,239.1 || 18.3
|-
|சமூகப் பணியும் பிறவும் || 992.4 || 14.7
|-
|மொத்தம் || 6,756.6 || 100.0
|}

:&lt;b&gt;அட்டவணை – 3&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=3|&lt;b&gt;நான்காம் திட்ட நிதி ஒதுக்கீடுகள் 1969–74&lt;/b&gt;
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !! செலவு&lt;br&gt;(உரூபாய் கோடிக் கணக்கில்) || விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மையும் தொடர்புடைய துறைகளும் || 2,728 || 17.2
|-
|நீர்ப்பாசனமும் வெள்ளத் தடுப்பும் || 1,086 || 6.8
|-
|மின்சாரம் || 2,448 || 15.4
|-
|கிராமச் சிறு தொழில்கள் || 293 || 1.8
|-
|தொழில்களும் தாதுப்பொருள்களும் || 3,338 || 21.0
|-
|செய்தித் தொடர்பும் போக்குவரத்தும் || 3,237 || 20.3
|-
|சமூகப் பணிகளும் பிறவும் || 2,772 || 17.5
|-
|மொத்தம் || 15,902 || 100.0
|}


:&lt;b&gt;அட்டவணை – 4&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=2|&lt;b&gt;ஐந்தாம் திட்ட நிதி ஒதுக்கீடுகள் 1974–1978&lt;/b&gt;
|-
|வளர்ச்சித் துறைகள் || செலவு&lt;br&gt;(உருபாய் கோடிக் கணக்கில்)
|-
|வேளாண்மைத் துறை || 4,730
|-
|நீர்ப்பாசனம் || 2,681
|-
|மின்சாரம் || 6,190
|-
|சுரங்கமும் பொறியியல் தொழில்களும் || 8,939
|-&lt;noinclude&gt;|}

&lt;b&gt;வா.க. 6 – 8அ&lt;/b&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b43drd5009a1ilpsby5c10s4hho2ui0</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986707</id>
      <parentid>1986582</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:15:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986707</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2375" sha1="5yb6lkp4kdj6fjt59urjmwnylzt9uy1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|115|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}
{| class=&quot;wikitable&quot;&lt;/noinclude&gt;|-
|மின்சாரமும் ஆற்றலும் (Energy) || 1,182.2 || 17.5
|-
|ஊரகச் சிறுதொழில்கள் || 144.2 || 2.1
|-
|தொழிலும் தாதுப் பொருள்களும் || 1,575.0 || 23.3
|-
|போக்குவரத்தும் செய்தித் தொடர்பும் || 1,239.1 || 18.3
|-
|சமூகப் பணியும் பிறவும் || 992.4 || 14.7
|-
|மொத்தம் || 6,756.6 || 100.0
|}

&lt;b&gt;அட்டவணை – 3&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=3|&lt;b&gt;நான்காம் திட்ட நிதி ஒதுக்கீடுகள் 1969–74&lt;/b&gt;
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !! செலவு&lt;br&gt;(உரூபாய் கோடிக் கணக்கில்) || விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மையும் தொடர்புடைய துறைகளும் || 2,728 || 17.2
|-
|நீர்ப்பாசனமும் வெள்ளத் தடுப்பும் || 1,086 || 6.8
|-
|மின்சாரம் || 2,448 || 15.4
|-
|கிராமச் சிறு தொழில்கள் || 293 || 1.8
|-
|தொழில்களும் தாதுப்பொருள்களும் || 3,338 || 21.0
|-
|செய்தித் தொடர்பும் போக்குவரத்தும் || 3,237 || 20.3
|-
|சமூகப் பணிகளும் பிறவும் || 2,772 || 17.5
|-
|மொத்தம் || 15,902 || 100.0
|}


&lt;b&gt;அட்டவணை – 4&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=2|&lt;b&gt;ஐந்தாம் திட்ட நிதி ஒதுக்கீடுகள் 1974–1978&lt;/b&gt;
|-
|வளர்ச்சித் துறைகள் || செலவு&lt;br&gt;(உருபாய் கோடிக் கணக்கில்)
|-
|வேளாண்மைத் துறை || 4,730
|-
|நீர்ப்பாசனம் || 2,681
|-
|மின்சாரம் || 6,190
|-
|சுரங்கமும் பொறியியல் தொழில்களும் || 8,939
|-&lt;noinclude&gt;|}

&lt;b&gt;வா.க. 6 – 8அ&lt;/b&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5yb6lkp4kdj6fjt59urjmwnylzt9uy1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/144</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632192</id>
    <revision>
      <id>1986583</id>
      <parentid>1898983</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:32:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986583</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2290" sha1="8zdktkwfiy497smgxtxzdwoai06bvpl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|116|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}
{| class=&quot;wikitable&quot;&lt;/noinclude&gt;|-
|கட்டுமானம் || 25
|-
|போக்குவரத்து, செய்தித் தொடர்பு || 7,115
|-
|வாணிகம், இருப்பு வைத்தல் || 205
|-
|வீடுகள், தாவரச் சொத்துகள் || 600
|-
|வங்கிகளும் காப்பீடுகளும் || 90
|-
|பொது நிருவாகமும் பாதுகாப்பும் || 98
|-
|பிற பணிகள் || 5,790
|-
|அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் || 419
|-
|மலைசாதி, பழங்குடிகள் || 500
|-
|மொத்தம் || 37,382&lt;ref&gt;*மொத்தம் உரூ 37.250 கோடியாக இருக்கும் வகையில் அமைக்கப்படும் அல்லது இந்த அளவுக்கு அதிகப்படியான மூலவளங்கள் தோற்றுவிக்கப்படும்.&lt;/ref&gt;
|}

:அட்டவணை – 5
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=7|&lt;b&gt;ஆறாம் திட்டத்தில் பொதுத் துறைச் செலவுகள் 1980—1985&lt;/b&gt;
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !! செலவு&lt;br&gt;(உரூபாய் கோடிக் கணக்கில்) !! விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மை || 5,695 || 5.84
|-
|ஊரக முன்னேற்றம் || 5,364 || 5.50
|-
|தனிச்சிறப்புத் திட்டம் (Special Area Programmes) || 1,480 || 1.52
|-
|நீர்ப்பாசனமும் வெள்ளத்தடுப்பும் || 12,160 || 12.47
|-
|ஆற்றல் || 16,535 || 27.21
|-
|தொழிலும் தாதுப் பொருள்களும் || 15,018 || 15.40
|-
|போக்குவரத்து, செய்தித் தொடர்பு || 15,546 || 15.95
|-
|அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் || 865 || 0.89
|}&lt;noinclude&gt;{{Reflist}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8zdktkwfiy497smgxtxzdwoai06bvpl</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986585</id>
      <parentid>1986583</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:32:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986585</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2293" sha1="7j70spepk1mjbz762xj8qgk1aw2qwrk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|116|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}
{| class=&quot;wikitable&quot;&lt;/noinclude&gt;|-
|கட்டுமானம் || 25
|-
|போக்குவரத்து, செய்தித் தொடர்பு || 7,115
|-
|வாணிகம், இருப்பு வைத்தல் || 205
|-
|வீடுகள், தாவரச் சொத்துகள் || 600
|-
|வங்கிகளும் காப்பீடுகளும் || 90
|-
|பொது நிருவாகமும் பாதுகாப்பும் || 98
|-
|பிற பணிகள் || 5,790
|-
|அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் || 419
|-
|மலைசாதி, பழங்குடிகள் || 500
|-
|மொத்தம் || 37,382&lt;ref&gt;*மொத்தம் உரூ 37.250 கோடியாக இருக்கும் வகையில் அமைக்கப்படும் அல்லது இந்த அளவுக்கு அதிகப்படியான மூலவளங்கள் தோற்றுவிக்கப்படும்.&lt;/ref&gt;
|}

:அட்டவணை – 5
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=7|&lt;b&gt;ஆறாம் திட்டத்தில் பொதுத் துறைச் செலவுகள் 1980—1985&lt;/b&gt;
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !! செலவு&lt;br&gt;(உரூபாய் கோடிக் கணக்கில்) !! விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மை || 5,695 || 5.84
|-
|ஊரக முன்னேற்றம் || 5,364 || 5.50
|-
|தனிச்சிறப்புத் திட்டம் (Special Area Programmes) || 1,480 || 1.52
|-
|நீர்ப்பாசனமும் வெள்ளத்தடுப்பும் || 12,160 || 12.47
|-
|ஆற்றல் || 16,535 || 27.21
|-
|தொழிலும் தாதுப் பொருள்களும் || 15,018 || 15.40
|-
|போக்குவரத்து, செய்தித் தொடர்பு || 15,546 || 15.95
|-
|அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் || 865 || 0.89
|-&lt;noinclude&gt;|}
{{Reflist}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7j70spepk1mjbz762xj8qgk1aw2qwrk</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986586</id>
      <parentid>1986585</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:33:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986586</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2300" sha1="afgtlocrdbfwos4tizkl6mibfout622" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|116|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}
{| class=&quot;wikitable&quot;&lt;/noinclude&gt;|-
|கட்டுமானம் || 25
|-
|போக்குவரத்து, செய்தித் தொடர்பு || 7,115
|-
|வாணிகம், இருப்பு வைத்தல் || 205
|-
|வீடுகள், தாவரச் சொத்துகள் || 600
|-
|வங்கிகளும் காப்பீடுகளும் || 90
|-
|பொது நிருவாகமும் பாதுகாப்பும் || 98
|-
|பிற பணிகள் || 5,790
|-
|அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் || 419
|-
|மலைசாதி, பழங்குடிகள் || 500
|-
|மொத்தம் || 37,382&lt;ref&gt;*மொத்தம் உரூ 37.250 கோடியாக இருக்கும் வகையில் அமைக்கப்படும் அல்லது இந்த அளவுக்கு அதிகப்படியான மூலவளங்கள் தோற்றுவிக்கப்படும்.&lt;/ref&gt;
|}

:&lt;b&gt;அட்டவணை – 5
&lt;/b&gt;{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=7|&lt;b&gt;ஆறாம் திட்டத்தில் பொதுத் துறைச் செலவுகள் 1980—1985&lt;/b&gt;
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !! செலவு&lt;br&gt;(உரூபாய் கோடிக் கணக்கில்) !! விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மை || 5,695 || 5.84
|-
|ஊரக முன்னேற்றம் || 5,364 || 5.50
|-
|தனிச்சிறப்புத் திட்டம் (Special Area Programmes) || 1,480 || 1.52
|-
|நீர்ப்பாசனமும் வெள்ளத்தடுப்பும் || 12,160 || 12.47
|-
|ஆற்றல் || 16,535 || 27.21
|-
|தொழிலும் தாதுப் பொருள்களும் || 15,018 || 15.40
|-
|போக்குவரத்து, செய்தித் தொடர்பு || 15,546 || 15.95
|-
|அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் || 865 || 0.89
|-&lt;noinclude&gt;|}
{{Reflist}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>afgtlocrdbfwos4tizkl6mibfout622</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986587</id>
      <parentid>1986586</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:35:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986587</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2304" sha1="c6dqu2rycpv9kbq110xn2c7qf2339wm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|116|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}
{| class=&quot;wikitable&quot;&lt;/noinclude&gt;|-
|கட்டுமானம் || 25
|-
|போக்குவரத்து, செய்தித் தொடர்பு || 7,115
|-
|வாணிகம், இருப்பு வைத்தல் || 205
|-
|வீடுகள், தாவரச் சொத்துகள் || 600
|-
|வங்கிகளும் காப்பீடுகளும் || 90
|-
|பொது நிருவாகமும் பாதுகாப்பும் || 98
|-
|பிற பணிகள் || 5,790
|-
|அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் || 419
|-
|மலைசாதி, பழங்குடிகள் || 500
|-
|மொத்தம் || 37,382&lt;ref&gt;*மொத்தம் உரூ 37.250 கோடியாக இருக்கும் வகையில் அமைக்கப்படும் அல்லது இந்த அளவுக்கு அதிகப்படியான மூலவளங்கள் தோற்றுவிக்கப்படும்.&lt;/ref&gt;
|-
|}

:&lt;b&gt;அட்டவணை – 5&lt;/b&gt;

{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=7|&lt;b&gt;ஆறாம் திட்டத்தில் பொதுத் துறைச் செலவுகள் 1980—1985&lt;/b&gt;
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !! செலவு&lt;br&gt;(உரூபாய் கோடிக் கணக்கில்) !! விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மை || 5,695 || 5.84
|-
|ஊரக முன்னேற்றம் || 5,364 || 5.50
|-
|தனிச்சிறப்புத் திட்டம் (Special Area Programmes) || 1,480 || 1.52
|-
|நீர்ப்பாசனமும் வெள்ளத்தடுப்பும் || 12,160 || 12.47
|-
|ஆற்றல் || 16,535 || 27.21
|-
|தொழிலும் தாதுப் பொருள்களும் || 15,018 || 15.40
|-
|போக்குவரத்து, செய்தித் தொடர்பு || 15,546 || 15.95
|-
|அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் || 865 || 0.89
|-&lt;noinclude&gt;|}
{{Reflist}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>c6dqu2rycpv9kbq110xn2c7qf2339wm</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986704</id>
      <parentid>1986587</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:14:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986704</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2302" sha1="8a1yu47fy3yucu1ky9oyzf1crt9dtbe" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|116|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}
{| class=&quot;wikitable&quot;&lt;/noinclude&gt;|-
|கட்டுமானம் || 25
|-
|போக்குவரத்து, செய்தித் தொடர்பு || 7,115
|-
|வாணிகம், இருப்பு வைத்தல் || 205
|-
|வீடுகள், தாவரச் சொத்துகள் || 600
|-
|வங்கிகளும் காப்பீடுகளும் || 90
|-
|பொது நிருவாகமும் பாதுகாப்பும் || 98
|-
|பிற பணிகள் || 5,790
|-
|அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் || 419
|-
|மலைசாதி, பழங்குடிகள் || 500
|-
|மொத்தம் || 37,382&lt;ref&gt;*மொத்தம் உரூ 37.250 கோடியாக இருக்கும் வகையில் அமைக்கப்படும் அல்லது இந்த அளவுக்கு அதிகப்படியான மூலவளங்கள் தோற்றுவிக்கப்படும்.&lt;/ref&gt;
|-
|}

&lt;b&gt;அட்டவணை – 5&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=7|&lt;b&gt;ஆறாம் திட்டத்தில் பொதுத் துறைச் செலவுகள் 1980—1985&lt;/b&gt;
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !! செலவு&lt;br&gt;(உரூபாய் கோடிக் கணக்கில்) !! விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மை || 5,695 || 5.84
|-
|ஊரக முன்னேற்றம் || 5,364 || 5.50
|-
|தனிச்சிறப்புத் திட்டம் (Special Area Programmes) || 1,480 || 1.52
|-
|நீர்ப்பாசனமும் வெள்ளத்தடுப்பும் || 12,160 || 12.47
|-
|ஆற்றல் || 16,535 || 27.21
|-
|தொழிலும் தாதுப் பொருள்களும் || 15,018 || 15.40
|-
|போக்குவரத்து, செய்தித் தொடர்பு || 15,546 || 15.95
|-
|அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் || 865 || 0.89
|-&lt;noinclude&gt;|}
{{Reflist}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8a1yu47fy3yucu1ky9oyzf1crt9dtbe</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/145</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632193</id>
    <revision>
      <id>1986588</id>
      <parentid>1898985</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:38:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986588</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1905" sha1="qtpuifuh5wkvsv67kp2szx6l2aqq547" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|117|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}
{| class=&quot;wikitable&quot;&lt;/noinclude&gt;|-
|சமுதாயப் பணிகள் || || 14,035 || 14.40
|-
|பிற || || 801 || 0.82
|-
| || மொத்தம் || 97,499 || 100.00
|}

::1985—90 ஆகிய ஆண்டுகளுக்கான ஏழாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தில் பொதுத் துறையில் செலவிட எண்ணியுள்ள நிதிப் பகிர்வுகள் அட்டவணை 6—இல் காட்டப்பட்டுள்ளன.

:&lt;b&gt;அட்டவணை–6&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=3|&lt;b&gt;ஏழாம் திட்டத்தின் பொதுத் துறைச் செலவுகள் 1985 - 1990&lt;/b&gt;
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !! செலவு&lt;br&gt;(உரூபாய் கோடிக் கணக்கில்) || விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மை || 10,574 || 5.9
|-
|ஊரக முன்னேற்றம் || 9,074 || 5.0
|-
|தனிச்சிறப்புத் திட்டம் || 3,145 || 1.8
|-
|நீர்ப்பாசனமும் வெள்ளத்தடுப்பும் || 16,979 || 9.4
|-
|ஆற்றல் || 54,821 || 30.4
|-
|தொழில்களும் தாதுப் பொருள்களும் || 22,461 || 12.5
|-
|போக்குவரத்து || 22,971 || 12.8
|-
|செய்தித் தொடர்பு || 6,472 || 3.6
|-
|அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் || 2,466 || 1.4
|-
|சமுதாயப் பணிகள் || 29,350 || 16.3
|-
|பிற || 1,687 || 0.9
|-
|மொத்தம் || 1,80,000 || 100.0
|}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qtpuifuh5wkvsv67kp2szx6l2aqq547</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986699</id>
      <parentid>1986588</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:13:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986699</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1904" sha1="ploiyqbyjequ3pqbka5s8008qiil865" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|117|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}
{| class=&quot;wikitable&quot;&lt;/noinclude&gt;|-
|சமுதாயப் பணிகள் || || 14,035 || 14.40
|-
|பிற || || 801 || 0.82
|-
| || மொத்தம் || 97,499 || 100.00
|}

::1985—90 ஆகிய ஆண்டுகளுக்கான ஏழாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தில் பொதுத் துறையில் செலவிட எண்ணியுள்ள நிதிப் பகிர்வுகள் அட்டவணை 6—இல் காட்டப்பட்டுள்ளன.

&lt;b&gt;அட்டவணை–6&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=3|&lt;b&gt;ஏழாம் திட்டத்தின் பொதுத் துறைச் செலவுகள் 1985 - 1990&lt;/b&gt;
|-
!வளர்ச்சித் துறைகள் !! செலவு&lt;br&gt;(உரூபாய் கோடிக் கணக்கில்) || விழுக்காடு
|-
|வேளாண்மை || 10,574 || 5.9
|-
|ஊரக முன்னேற்றம் || 9,074 || 5.0
|-
|தனிச்சிறப்புத் திட்டம் || 3,145 || 1.8
|-
|நீர்ப்பாசனமும் வெள்ளத்தடுப்பும் || 16,979 || 9.4
|-
|ஆற்றல் || 54,821 || 30.4
|-
|தொழில்களும் தாதுப் பொருள்களும் || 22,461 || 12.5
|-
|போக்குவரத்து || 22,971 || 12.8
|-
|செய்தித் தொடர்பு || 6,472 || 3.6
|-
|அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் || 2,466 || 1.4
|-
|சமுதாயப் பணிகள் || 29,350 || 16.3
|-
|பிற || 1,687 || 0.9
|-
|மொத்தம் || 1,80,000 || 100.0
|}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ploiyqbyjequ3pqbka5s8008qiil865</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/146</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632194</id>
    <revision>
      <id>1986589</id>
      <parentid>1898986</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:40:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986589</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1919" sha1="oe53yn056xokdtikcg6l6mpmzp4q9ye" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|118|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;ஏழாம் திட்டத்திற்கான நிதி மூலங்கள் அட்டவணை–7–இல் காட்டப்பட்டுள்ளன.

:&lt;b&gt;அட்டவணை–7&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=2|&lt;b&gt;ஏழாம் திட்ட நிதி மூலங்களின் மதிப்பீடுகள் (1985 - 1990)&lt;/b&gt;&lt;br&gt;(1984–85 விலைகளில் உரூபாய் கோடிக்கணக்கில்)
|-
|1984—85—ஆம் ஆண்டு வரி விகிதங்களின் அடிப்படையில்: ||
|-
|1 .நடப்பு நிதியிலிருந்து பெறப்படும் உபரி || 5,249
|-
|2. பொதுத் துறை நிறுவனங்களிலிருந்து பெறப்படும் உபரி || 35,005
|-
|3. அங்காடிக் கடன்கள் (நிகரம்) || 30,562
|-
|4. சிறுசேமிப்புகள் || 10,906
|-
|அரசு வருங்கால வைப்பு நிதி || 7,327
|-
|6. நிதி நிறுவனங்களிலிருந்து பெறப்படும் தவணைக் கடன்கள் || 4,639
|-
|7. பிற மூலதன வரவுகள் (நிகரம்) || 10,610
|-
|8. அதிகப்படிவாக மூலவளங்களைத் திரட்டுதல் || 43,702
|-
|9. பிற நாடுகளிலிருந்து வரத்தக்க நிகர மூலதனம் || 13,000
|-
|10. பற்றாக்குறை நிதியாக்கம் || 14,000
|-
|மொத்தம் || 180,000
|}
{{dhr|3em}}
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>oe53yn056xokdtikcg6l6mpmzp4q9ye</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986697</id>
      <parentid>1986589</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:13:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1986697</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1918" sha1="afawqgjt7flgck7f2eqkoxkc144ng74" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|118|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;ஏழாம் திட்டத்திற்கான நிதி மூலங்கள் அட்டவணை–7–இல் காட்டப்பட்டுள்ளன.

&lt;b&gt;அட்டவணை–7&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=2|&lt;b&gt;ஏழாம் திட்ட நிதி மூலங்களின் மதிப்பீடுகள் (1985 - 1990)&lt;/b&gt;&lt;br&gt;(1984–85 விலைகளில் உரூபாய் கோடிக்கணக்கில்)
|-
|1984—85—ஆம் ஆண்டு வரி விகிதங்களின் அடிப்படையில்: ||
|-
|1 .நடப்பு நிதியிலிருந்து பெறப்படும் உபரி || 5,249
|-
|2. பொதுத் துறை நிறுவனங்களிலிருந்து பெறப்படும் உபரி || 35,005
|-
|3. அங்காடிக் கடன்கள் (நிகரம்) || 30,562
|-
|4. சிறுசேமிப்புகள் || 10,906
|-
|அரசு வருங்கால வைப்பு நிதி || 7,327
|-
|6. நிதி நிறுவனங்களிலிருந்து பெறப்படும் தவணைக் கடன்கள் || 4,639
|-
|7. பிற மூலதன வரவுகள் (நிகரம்) || 10,610
|-
|8. அதிகப்படிவாக மூலவளங்களைத் திரட்டுதல் || 43,702
|-
|9. பிற நாடுகளிலிருந்து வரத்தக்க நிகர மூலதனம் || 13,000
|-
|10. பற்றாக்குறை நிதியாக்கம் || 14,000
|-
|மொத்தம் || 180,000
|}
{{dhr|3em}}
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>afawqgjt7flgck7f2eqkoxkc144ng74</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/147</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632195</id>
    <revision>
      <id>1986625</id>
      <parentid>1898990</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:53:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986625</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2912" sha1="awzbkppnzhumk5bapswyol2l7mp311v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்|119|ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;&lt;b&gt;அட்டவணை – 8&lt;/b&gt;
{| class=&quot;wikitable&quot;
|-
!colspan=8|&lt;b&gt;இந்தியாவின் பொதுத் துறைத் திட்ட மூலவளத் தோற்றுவாய்கள். 1951 - 1985&lt;/b&gt;
|-
!இனங்கள் ||colspan=7|(உரூபாய் கோடிக்கணக்கில்)&lt;br&gt;(விழுக்காடு அளவுகள் அடைப்புக் குறிக்குள்)
|-
! || முதல் திட்டம் !! இரண்டாம் திட்டம் !! மூன்றாம் திட்டம் !!ஓராண்டுத் திட்டங்கள் !! நான்காம் திட்டம் !! ஐந்தாம் திட்ட மதிப்பீடுகள் !! ஆறாம் திட்ட மதிப்பீடுகள்
|-
|நடப்பு வருவாயிலிருந்து பெறப்படும் உபரி (Current Revenue Balance) || 6,371&lt;br&gt;(32.5) || 11&lt;br&gt;(0.2) || —419&lt;br&gt;(—4.9) || 346&lt;br&gt;(5.2) || —236&lt;br&gt;(—1.5) || 9,880&lt;br&gt;(24.3) || 14,478&lt;br&gt;(14.8)
|-
|(இரயில்வேயின் வருமானம் உள்ளிட்டது) பொதுத் துறை நிறுவனங்களிடமிருந்து பெறப்படும் உபரி || 115&lt;br&gt;(5.8) || 167&lt;br&gt;(3.6) || 435&lt;br&gt;(4.9) || 401&lt;br&gt;(6.1) || 1,135&lt;br&gt;(7.0) || 2,583&lt;br&gt;(6.3) || 9,395&lt;br&gt;(9.6) 
|-
|பொதுமக்களிடமிருந்து பெறப்படும் கடன்கள் || 204&lt;br&gt;(10.4) || 756&lt;br&gt;(16.1) || 823&lt;br&gt;(9.6) || 725&lt;br&gt;(10.9) || 3,145&lt;br&gt;(19.4) || 7,431&lt;br&gt;(18.3) || 22,222&lt;br&gt;(22.8)
|-
|சிறுசேமிப்புகள் || 243&lt;br&gt;(12.4) || 422&lt;br&gt;(9.0) || 565&lt;br&gt;(6.6) || 355&lt;br&gt;(5.3) || 1,162&lt;br&gt;(7.2) || 2,132&lt;br&gt;(5.2) || 6,463&lt;br&gt;(6.6)
|-
|கூடுதல் மூலவளங்களைத் திரட்டுதல் || — || 1,052&lt;br&gt;(22.5) || 2,892&lt;br&gt;(33.6) || 908&lt;br&gt;(13.7) || 4,280&lt;br&gt;(26.5) || 7,056&lt;br&gt;(17.3) || 21,302&lt;br&gt;(21.8)
|-
|பிற மூலவளங்கள் || 239&lt;br&gt;(12.4) || 261&lt;br&gt;(5.6) || 725&lt;br&gt;(8.4) || 810&lt;br&gt;(12.2) || 2,527&lt;br&gt;(15.6) || 2,849&lt;br&gt;(7.0) || 8,711&lt;br&gt;(8.9)
|-
|பற்றாக்குறை நிலையாக்கம் || 333&lt;br&gt;(17.0) || 954&lt;br&gt;(20.4) || 1,133&lt;br&gt;(13.2) || 676&lt;br&gt;(10.2) || 2,060&lt;br&gt;(12.8) || 3,560&lt;br&gt;(8.8) || 5,000&lt;br&gt;(5.1)
|-
|அயல்நாட்டு உதவிகள் || 189&lt;br&gt;(19.5) || 1,049&lt;br&gt;(22.5) || 2,423&lt;br&gt;(26.3) || 2,410&lt;br&gt;(36.4) || 2,087&lt;br&gt;(12.9) || 5,209&lt;br&gt;(12.8) || 9,929&lt;br&gt;(10.2)
|-
|மொத்தம் || 1,960 || 4,672 || 8,577 || 6,628 || 16,160 || 40,172 || 97,500
|}
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>awzbkppnzhumk5bapswyol2l7mp311v</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/148</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632196</id>
    <revision>
      <id>1986659</id>
      <parentid>1950210</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:02:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986659</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9444" sha1="7vcg1uypum4g1anb59hazonytcu0opu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாம் திருமுறை|120|ஐந்தாம் பிரஞ்சுக் குடியரசு... ...}}&lt;/noinclude&gt;திட்டக் காலங்களில் பல துறைகள் திட்ட இலக்குகளை அடைந்தாலும் ஒருசில இனங்களில் திட்ட இலக்குகளை அடைய முடியாத நிலைகள் காணப்பட்டன. திட்ட இலக்குகளைப் பற்றிய பல கருத்துகள் இருப்பினும், மொத்தமாக ஆராயும் போது நாட்டின் வளர்ச்சியும் முடிக்கப்பட்ட பணிகளும் மிகவும் பாராட்டத்தக்க வகையில் அமைந்துள்ளன என்று அறிஞர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். மிகப் பெரிய நாடுகளுள் ஒன்றான இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் அடிப்படை அமைப்புகளோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது முடிக்கப்பட்ட திட்டங்கள் மிகையானவையே. இன்னும் முடிக்க வேண்டிய திட்டங்கள் பல உள்ளன. கடந்த காலங்களில் இனிவரும் காலங்களுக்குத் தேவையான அகக் கட்டுமானமும் (Infrastructure) அடிப்படைப் பின்னணிகள் பலவும் அமைக்கப்பட்டுவிட்டன என்பது பொருளியல் வல்லுநர்களின் கருத்து.
{{Right|&lt;b&gt;என்.எஸ்.பா.&lt;/b&gt;}}

&lt;b&gt;துணை நூல்கள்:&lt;/b&gt;

&lt;b&gt;Misra and Puri,&lt;/b&gt; Development and Planning: Theory and Practice, Himalaya Publishing House, Bombay, 1986.

&lt;b&gt;Modak, A.G.,&lt;/b&gt; Economic Development of U.S.S.R., Himalaya Publishing House, 1982.

&lt;b&gt;Nandwani S.C. and Kapilish, B.M.&lt;/b&gt; Models of Economic Growth, Jullundet, 1970.

&lt;b&gt;Seth. M.L.,&lt;/b&gt; Theory and Practice of Economic Planning, Chand and Company, New Delhi, 1977.

&lt;b&gt;Taneja, M.L., and Chopra, P.N.,&lt;/b&gt; Economics of Development and Planning, S. Najin and Company, Jullunder, 1978.
&lt;section end=&quot;ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐந்தாம் திருமுறை&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்தாம் திருமுறை:&lt;/b&gt;}} காண்க: [[திருமுறைகள்]].
&lt;section end=&quot;ஐந்தாம் திருமுறை&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐந்தாம்படை&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்தாம்படை:&lt;/b&gt;}} தம் நாட்டின் பகைவர்களுக்கு ஒரு சிலர் ஆதரவாளராகவும், பரிவுடையோராகவும் இருந்ததுண்டு. அவ் ஒரு சிலர் தம் நாட்டின் பாதுகாப்பு அணிக்குப் பின்னாலிருந்து எதிரிக்கு உதவியாக அழிவு வேலைகளிலும் உளவு வேலைகளிலும் ஈடுபடுவர். அத்தகையோர் ஐந்தாம் படை அல்லது ஐந்தாம் படையினர் (Fifth Columnist) என்று குறிப்பிடப்படுவர்.

இந்தச் சொல்லாட்சி 1936–ஆம் ஆண்டு முதல் 1939-ஆம் ஆண்டுவரை நடைபெற்ற இசுபானிய உள்நாட்டுப் போரில் வழக்கில் வந்தது. அப்போர் பிரான்சிசுகோ பிராங்கோ (Francesco Franco) என்பவரைத் தலைவராகக் கொண்ட தேசிய படைகளுக்கும் (Nationalist Forces), பற்றுறுதியாளர் என்று தம்மைக் கூறிக்கொண்டோருக்கும் (Loyalists) இடையே ஏற்பட்டது; பற்றுறுதியாளர் படை தலைநகரமான மாட்ரிடைத் (Madrid) தன்வசம் வைத்திருந்தது. அதைக் கைப்பற்றுவதற்காகப் பிராங்கோவின் தலைமையில் இருந்த தேசியபடைகள் நான்கு அணிகளாக அமைந்து, அதைத் தாக்கிக் கொண்டு முன்னேறியபோது, மாட்ரிடில் பற்றுறுதியாளர் படையிலிருந்து கொண்டே பிராங்கோவுக்கு ஆதரவளித்தவர்களை ஐந்தாம் படையினர் என்று குறிப்பிட்டனர்.

ஒரு நாட்டினுள் இருந்துகொண்டு அதற்கு அழிவுவேலை செய்வோரை அதன் பகைவர்கள் தம் ஆதரவாளராகப் பயன்படுத்துதல் என்பது போர் முறைகளிலே நெடுங்காலமாகக் கையாளப்பட்டு வந்தது. இந்த ஐந்தாம் படை முறையை இரண்டாம் உலகப் போரில் அச்சுநாடுகள் (செருமனி, இத்தாலி, சப்பான்) மிகவும் விரிவாகக் கையாண்டன. எடுத்துக்காட்டாக இரண்டாம் உலகப் போர் நடைபெற்ற போது (1939–1945), நார்வே நாட்டின் உயர்தர இராணுவ அதிகாரியாகவும், நார்வேயின் பாதுகாப்பு அமைச்சராகவுமிருந்த விட்குன் குவிசிலிங்கு (Vidkun-Quisling) என்பவர் செருமனி, நார்வே மீது படை எடுத்துக் கைப்பற்றுதற்கான திட்டம் வகுப்பதற்கு உதவி செய்து, தன்நாடு பகைவனிடம் சரணடையும்படி செய்தார். இவ்வாறு தன்நாட்டிற்கு உட்பகையாக இருப்பவனைக் கீழறுப்போன் என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார். குவிசிலிங்கின் செயல்களின் விளைவாக, குவிசிலிங்கு என்ற சொல்லும், நாட்டின் உட்பகைவன் (Triator) என்ற பொருளையும், ஐந்தாம்படை வேலைகளின் தலைவர், பொம்மை ஆளுநர் (Puppet Governor) என்ற பொருளையும் தரும் சொல்லாயிற்று. {{Right|&lt;b&gt;பா.சூ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐந்தாம்படை&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐந்தாம் பிரஞ்சுக் குடியரசுக் குடியாட்சியாளர் ஐக்கியக் கட்சி&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்தாம் பிரஞ்சுக் குடியரசுக் குடியாட்சியாளர் ஐக்கியக் கட்சி:&lt;/b&gt;}} இக்கட்சி ஐந்தாம் தடவையாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தி கால் (De Gaulle) என்ற பிரஞ்சுத் தளபதியினால் பிரான்சு 1958-இல் குடியரசாக அமைக்கப்பட்டபோது. அவரால் அமைக்கப்பட்ட ஓர் அரசியற் கட்சி ஆகும். தி கால் இரண்டாம் உலகப் போரில் பிரான்சைச் செருமனி தாக்கியபோது போர் அமைச்சகத்தில் சிறிய அதிகாரியாக இருந்தார். பிரான்சு பின்னர்ச் செருமனியோடு போர் நிறுத்த உடன்பாடு செய்யத் தீர்மானித்தபோது இவர் 1940-இல் இங்கிலாந்துக்குச் சென்று, தம் நாட்டவரைச் செருமனிக்கெதிராகப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7vcg1uypum4g1anb59hazonytcu0opu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/149</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632198</id>
    <revision>
      <id>1986679</id>
      <parentid>1899114</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:07:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986679</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="11478" sha1="pnvyr1wa16skfb9oj7ht5u4kzqa9a2z" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தாம் பிரெஞ்சுக் குடியரசு...|121|ஐந்தாம் பிரெஞ்சுக் குடியரசு...}}&lt;/noinclude&gt;போரைத்‌ தொடர்த்து நடத்துமாறு அழைப்பு விடுத்தார்‌. போர்‌ முடியும்வரை இவர்‌ தம்முடைய சுதந்‌திர நோக்கத்தை ஆதரித்த பிரஞ்சியரைச்‌ சேர்த்துக்‌ கொண்டு சுதந்திர பிரஞ்சு இயக்கத்தை (Free French Movement) நிறுவி, அதையே நாடு கடத்தப்பட்ட பிரஞ்சு அரசாங்கமாகவும்‌ ஆக்கி, தாம்‌ அதன்‌ தலைவராயினார்‌. பிரஞ்சுக்‌ குடியேற்ற நாடுகளும்‌ இவரை ஆதரித்தன. பல மறைவான எதிர்ப்பு இயக்கங்கள்‌ செருமனிக்கு எதிராகப்‌ பிரான்சில்‌ 1940 முதல்‌ 1944 வரை நடைபெற்றபோது அவற்றுக்குத்‌ தி கால்‌ தலைமை தாங்கி, வெளியிலிருந்து இயக்கினார்‌. பிரான்சினுள்‌ தலைமறைவாயிருந்த படைகள்‌ அவருடைய தூண்டுதலினால்‌ இணைந்து 1944–இல்‌ பிரான்சை முழுவதும்‌ செருமனியிடமிருந்து விடுவித்‌தன. தி கால்‌ அமைத்த பிரஞ்சுத்‌ தேசிய விடுதலைக்‌ குழுவுக்கு (De Gaulle’s French Committee of National Liberation) ஆங்கிலேய, அமெரிக்க அரசாங்கங்கள்‌ ஒப்புதலளித்தமையால்‌, போர்‌ முடிந்ததும்‌, தி காலின்‌ அரசியல்‌ செல்வாக்கு மிகவும்‌ வளர்ந்து, பாராளுமன்றத்தின்‌ ஆதரவு ஏதுமில்லாமலே 1946 வரை டி கால்‌ பிரான்சின்‌ ஆட்சியாளராக இருந்‌தார்‌, இவர்‌ புதிய அரசியலமைப்பு எதனனையும்‌ உருவாக்காமல்‌, புதிய மாறுதல்கள்‌ எதுவும்‌ கொண்டு வாராமல்‌, பிரஞ்சியர்‌ தமது எதிர்கால அரசியல்‌ வாழ்வைத்‌ தாமே தீர்மானித்துக்‌ கொள்ளுமாறு விட்டுவிட்டார்‌. இந்தச்‌ சூழ்நிலையில்‌ போருக்கு முந்‌தியிருந்த அரசியற்‌ கட்சிகள்‌ சில மீண்டும்‌ மாற்றி அமைக்கப்பட்டன; சில புதிய கட்சிகளும்‌ தோன்றின. புதியதாகத்‌ தோன்றிய மக்கள்‌ குடியரசு இயக்கம்‌ என்னும்‌ கட்சியே (Popular Republican Movement, MRP) அரசியற்‌ செயலாற்றும்‌ தகுதி பெற்றிருந்தது. பிரஞ்சு வாக்காளர்கள்‌ ஓர் அரசியலமைப்பு மன்‌றத்தை 1946-இல்‌ தேர்ந்தெடுத்தனர்‌. அதில்‌ உறுதியான நிருவாக உறுப்பை ஏற்படுத்த விரும்பிய மக்‌கள்‌ குடியரசு இயக்கத்தினரும்‌, வரம்பற்ற அதிகாரங்‌களையுடைய சட்டமன்றத்தை நிறுவ முயன்ற பொதுவுடைமையரும்‌ சமநிலைக்‌ கட்சியாளரும்‌ (Socialists) இருந்தனர்‌. அரசியலமைப்பு மன்றம்‌ மூன்றாம்‌, குடியரசின்‌ அரசியலமைப்பைப்‌ போன்றதொரு புதிய நான்காம்‌ குடியரசின்‌ அரசியலமைப்பை வரைந்து கொடுக்க, அது குடி ஒப்பத்தில்‌ எற்றுக்‌ கொள்ளப்‌பட்டது. தலைவர்‌ பதவியைத்‌ துறந்து தி கால்‌ சிறிது காலம்‌ அரசியலிலிருந்து ஒதுங்கி இருந்தார்‌. நான்காம்‌ குடியரசின்‌ புதிய அரசாங்கத்தால்‌ தீர்க்‌கப்பட வேண்டிய போர்ச்‌ சிதைவுகளிலிருந்து மீட்பு, பொருளாதார மீட்சி, பண வீக்கத்தால்‌ பிராங்கு நாணய மதிப்பின்‌ வீழ்ச்சி, தொழிலாளர்‌ சிக்கல்‌, எல்லாவற்றையும்‌ விட பிரஞ்சுக்‌ குடியேற்ற நாடுகளில்‌ தோன்றிய சுதந்திரக்‌ கிளர்ச்சிகள்‌ முதலியவை இருந்தன. இவற்றைத்‌ தீர்க்க முடியாத நிலை பிரஞ்சு அரசாங்கத்தின்‌ வலியற்ற இயல்பையும்‌. நாட்டின்‌ ஒற்றுமைக்‌ குறைவையும்‌ காட்டிற்று. பொதுவுடைமையரல்லாத மற்ற மூன்று கட்சிகள்‌ (மக்கள்‌ குடியரசு இயக்கக்‌ கட்சி, சமநிலைக்‌ கட்சி, தீவிரக்‌ கட்சி (Radicals) ஆகியவை முக்கூட்டு அணி சேர்ந்து அரசாங்கத்தை அமைத்து, 1947 முதல்‌ 1951 வரை நடத்தின. தி காலின்‌ ஆதரவாளர்கள்‌ பிரஞ்சு மக்கள்‌ அணி (Rally of the French People RPF) என்ற ஒன்றை அமைத்தனர்‌. திட்டமிட்ட பொருளாதாரக்‌ கொள்கையும்‌, அமெரிக்க நிதி உதவியும்‌ மீட்சிக்கு உதவின. எனினும்‌, கூட்டணி அரசாங்கங்கள்‌ நிலையற்றிருந்தன. அதனால்‌ 1958-இல்‌ நான்காம்‌ குடியரசு மறைந்துவிடக்‌ கூடுமென்ற அச்சம்‌ தோன்றிற்று. படையும்‌, பாராளுமன்ற எதிரிகளும்‌ குடியரசை அழித்தல்‌ கூடுமென்ற அஞ்‌சத்தக்க சூழ்நிலை உருவாகவே, யாவரும்‌ தி காலையே மீண்டும்‌ குடியரசுக்‌ காப்பாளராக்க அணுகினர்‌. இவரைத்‌ தேசிய மன்றம் (National Assembly) தலைமை அமைச்சராக வரம்பற்ற அதிகாரங்களுடன்‌ அமர்த்திற்று (1958 மே). இவர்‌ தமது அமைச்சரவையில்‌ பொதுவுடைமையரைத்‌ தவிர மற்ற அரசியற்‌ கட்சிகளிலிருந்து உறுப்பினர்களை அமர்த்தி, ஐந்‌தாம்‌ பிரஞ்சுக்‌ குடியரசாகப்‌ பிரான்சை ஆக்கி, ஒரு புதிய அரசியலமைப்பை வரைந்து, அதைக்‌ குடியொப்பத்தில்‌ மக்கள்‌ ஏற்றுக்‌ கொள்ளுமாறு செய்‌தார்‌. இவருடைய புதிய அரசியலமைப்பு, தலைவர்‌ வகை அரசாங்கத்தின்‌ இயல்புகளையும்‌, பாராளுமன்ற அரசாங்க இயல்புகளையும்‌ இணைத்து, நிருவாக உறுப்பை வலுவுடையதாக ஆக்கிற்று. இப்‌புதிய அரசியலமைப்பின்படி. அமைக்கப்பட்ட தேசிய மன்றத்திற்கு நடைபெற்ற தேர்தலில்‌ (நவம்பர்‌, 1958), பங்கு எடுத்துக்‌ கொண்டதுதான்‌ புதிய தி காலின்‌ கட்சியாகிய புதிய குடியரசின்‌ இணைப்பு (Union for the New Republic, UNR) என்னும்‌ அரசியற்‌ சுட்சியாகும்‌. இதுவே பின்னர்‌ ஐந்தாம்‌ பிரஞ்சுக்‌ குடியரசின்‌ குடியாட்சியாளர்‌ ஐக்கியக்‌ கட்சி (Union of Democrats for the Fifth Republic) அல்லது யு.டி.ஆர்‌ (UDR) எனப்‌ பெயர்‌ பெற்றது. பிரான்சின்‌  1958-ஆம்‌ ஆண்டு அரசியலமைப்பின்படி, ‘தேர்தல்‌களில்‌ வாக்களிக்கும்‌ உரிமையைக்‌ கையாளுதலின்‌ வாயிலாக அரசியற்‌ கட்சிகள்‌ அரசியலில்‌ பங்கு கொள்‌ளும்‌ உரிமை’ ஒப்புக்‌ கொள்ளப்பட்டுள்ளது. நாட்‌டின்‌ இறைமை, குடியாட்சி நிலை ஆகிய கொள்‌கைகளை மதிக்கின்ற அரசியம்‌ கட்சிகளுக்கு அரசியலில்‌ பங்கு கொள்ளுதற்கு அரசியலமைப்பின்படி உரிமை இருக்கிறது.
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pnvyr1wa16skfb9oj7ht5u4kzqa9a2z</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/150</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632200</id>
    <revision>
      <id>1986694</id>
      <parentid>1950211</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:12:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986694</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="11701" sha1="aw48447nxm11nzeb47naf79fmp19mpg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்திணை எழுபது|122|ஐந்திணை ஐம்பது}}&lt;/noinclude&gt;&lt;b&gt;ஐக்கியக் கட்சியின் செல்வாக்கு:&lt;/b&gt; தி கால் உருவாக்கிய குடியாட்சியாளர் ஐக்கியக் கட்சி வாக்காளர்களின் பெரும்பான்மை ஆதரவைப் பெற்றது. அவர் 1958-இலும், 1965-இலும் இருமுறை குடியரசுத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாலும், அவருடைய குடியாட்சியாளர் ஐக்கியக் கட்சிக்குத் தேசிய மன்றத்திலிருந்த பெரும்பான்மை நிலை வரவரக் குறைந்து கொண்டே சென்றது. இக்கட்சியின் ஆதரவாளர்கள் நாட்டின் வடபகுதியிலிருந்த வலது சாரியினரே ஆவர். இது தேசிய உணர்வை வளர்க்கும் நிறுவனமாகச் செயற்பட்டு, அதன் வாயிலாகத் தொழிலாளர் வகுப்பினரில் பெரும்பாலானவர் ஆதரவையும் பெற்றது. பலவகையான சீர்திருத்தங்களை நிறைவேற்றுவதே இக்கட்சியின் கோட்பாடு ஆகும். ஆனால், தி கால் குடியரசுத் தலைவராகப் பதவியிலிருந்தவரை, அவருக்குப் பற்றுறுதியோடிருத்தலும், அவருடைய கொள்கைகளுக்கு எவ்வித எதிர்ப்புமின்றி ஆதரவளிப்பதுமே இக்கட்சியின் முக்கிய நோக்கமாக இருந்தது. இக்கட்சி 1968-இல் நடந்த தேர்தலிலும் வென்றது. இக்கட்சிக்கு 1973-ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலில் மிகக்குறைந்த பெரும்பான்மையே கிடைத்தது.

மற்ற அரசியற் கட்சிகள் சுதந்திரக் குடியரசு வாதிகள் (Independent Republicans), மக்கள் குடியரசு இயக்கக் கட்சி (MRP), சமநிலைக் கட்சி (Socialists), தீவிரவாதிகள் எனப்படும் மிதமான போக்குடைய நடுத்தர வருப்பார் கட்சி, பிரஞ்சுப் பொதுவுடைமைக் கட்சி (Communist Party) முதலியவை. இப்போது குடியரகத் தலைவராகவுள்ள பிராங்காய் பிட்டரண்டு (Bitterand) சமநிலைக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்.
{{Right|&lt;b&gt;பா.சூ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐந்தாம் பிரஞ்சுக் குடியரசுக் குடியாட்சியாளர் ஐக்கியக் கட்சி&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐந்திணை எழுபது&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்திணை எழுபது:&lt;/b&gt;}} இது ‘பதினெண்கீழ்க் கணக்கு’ என்னும் தொகுதியில் அமைந்துள்ள நூல்களுள் ஒன்று. அகப்பொருள் பற்றிக் கூறும் இந்நூல் ‘பாட்டும் தொகையும்’ எனக் கூறப்படும் சங்க நூல்கள் தோன்றிய காலத்தினை அடுத்துத் தோன்றியதாகும். இது குறிஞ்சி, முல்லை, பாலை, மருதம், நெய்தல் என்னும் முறையில் ஒவ்வொரு திணைக்கும் 14 பாடல்களாக 70 வெண்பாக்களைக் கொண்டது. ஆனால், இப்போது முல்லைத் திணையில் இறுதி இரு பாடல்களும், நெய்தல் திணையில் இறுதி இருபாடல்களும் கிடைக்கவில்லை. இந்நூலாசிரியர் பெயர் மூவாதியார் என்பதாகும். இவரைச் சிலர் சமணர் என்பர்; அதற்கு நூலில் சான்று கிடைக்கவில்லை. இ.வை. அனந்தராமையர் பதிப்பித்துள்ள இந்நூற்பதிப்பின் தொடக்கத்தில் அமைந்துள்ள, ‘எண்ணும் பொருள்’ என்னும் வெண்பாவினைக் கொண்டு இவர் சைவ சமயத்தவராகலாம் என்று கருதுகின்றனர். ஆனால், அப்பாடல் பல ஏடுகளில் இடம்பெறவில்லை. அதன் நடையும் பிற்காலத்ததாகக் காணப்படுகிறது. இந்நூலின் முதல் 24 செய்யுட்களுக்குப் பழைய உரைக் குறிப்பும், துறைக்குறிப்பும் அமைந்துள்ளன. இலக்கண விளக்கப் பரம்பரை சோமசுந்தர தேசிகர் பதித்த இந்நூற் பதிப்பில் ‘முடமுதிர் புன்னை’ எனத் தொடங்கும் வெண்பா 69-ஆம் செய்யுளாகப் பதிக்கப்பட்டுள்ளது. பிற சுவடிகளில் இப்பாடல் காணப்படாமையாலும், இப்பாடலைத் தம் தொல்காப்பிய உரையுள் மேற்கோளாகக் காட்டும் நச்சினார்க்கினியர் இதன் நூற் பெயரைக் குறிப்பிடாமையாலும், இப்பாடல் இந்நூலுக்குரியது என்பதில் ஐயங்கொள்வாருமுள்ளனர். இந்நூற் பாடல் பலவற்றை இளம்பூரணர், நச்சினார்க்கினியர் போன்ற உரையாசிரியர்கள் தம் உரைகளில் மேற்கோளாக எடுத்துக் காட்டியுள்ளார்கள். கார்காலம் வந்தும் தலைவன் வாராமை கண்டு வருந்தித் தலைவி தோழியிடம், ‘புல்லுநர் இல்லார் நடுங்கச் சிறுமாலை, கொல்லுநர் போல வரும்’ என்றும் (17), ‘இடிப்பது போலும் எழில் வானம் நோக்கித் துடிப்பது போலும் உயிர்’ என்றும் (18) கூறும் பகுதிகள் உணர்ச்சிமிக்க சொல்லோவியங்களாகத் திகழ்கின்றன. சான்றவர் நட்பு அழிதல் இன்றிப் பெருகிப் பயன் விளைவிக்கும் என்பதனைச் ‘சான்றவர் கேண்மை சிதைவின்றாய் ஊன்றி, வலியாகிப் பின்னும் பயக்கும்’ என்னும் பகுதி (5) விளக்குகிறது. பழந்தமிழ் மக்களின் பழக்க வழக்கங்கள், நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றை இந்நூற் பாடல்களுள் சில உணர்த்துவனவாக அமைந்துள்ளன.
{{Right|&lt;b&gt;அ.மா.ப.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐந்திணை எழுபது&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐந்திணை ஐம்பது&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்திணை ஐம்பது:&lt;/b&gt;}} இந்நூல் ஐந்து திணைகளாகிய முல்லை, குறிஞ்சி, மருதம், பாலை, நெய்தல், ஆகிய திணை ஒவ்வொன்றினுக்கும் பத்துப் பத்துப் பாடல்களைக் கொண்டு விளங்குவதால் ‘ஐந்திணை ஐம்பது’ எனத் தொகையளவால் பெயர் பெற்றதாகும். இந்நூல் பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களுள் ஒன்றாக இடம்பெற்றுள்ளது; அகத்திணையை விளக்கும் அகப்பொருள் இலக்கியமாக விளங்குகிறது. பெரிதும் அறக்கருத்துகளையும் நீதிநெறிகளையும் வலியுறுத்தும் மிகுதியான நூல்களைக் கொண்டிலங்கும் பதினெண்கீழ்க்கணக்கில் விளங்கும் ஐந்து அகப்பொருள் இலக்கியங்களுள் ‘ஐந்திணை ஐம்பதும்’ ஒன்றாகும். களவழி நாற்பது நீதியும் கூறாது, அகப்பொருளுஞ் சாராது புறக் கருத்துப் பொருந்தி ஒளிரும் நூலாகும். இப்பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் சில ‘சங்கம் மருவிய நூல்கள்’ என்ற பெயரில் இடம் பெற்றுள்ளன. இந்நூல், கி.பி. 750-ஆம் ஆண்டு முதல் கி.பி. 800-ஆம் ஆண்டு வரையிலான காலத்தில் இயற்றப்பட்டிருக்கலாம் என அறிஞர் கருதுகின்றனர். இந்நூற்பாடல்கள் எல்லாம் சங்கச் சான்றோர்களின் அகப்பாடல்களில் ஆழ்ந்த அநுபவ முதிர்ச்சியால் பாடப்பட்டவையாகக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>aw48447nxm11nzeb47naf79fmp19mpg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/151</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632201</id>
    <revision>
      <id>1986888</id>
      <parentid>1950212</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T03:30:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986888</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10046" sha1="ptnomdu2styion4rw8tyh6m26x7npzc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்திணை ஐம்பது|123|ஐந்திணைச் செய்யுள்}}&lt;/noinclude&gt;கருதப்படுகின்றன. ஆகவே, சங்க நூல்களே இந்நூல் தோன்ற உறுதுணையாக அமைந்துள்ளன எனக் கருதலாம். இந்நூலை இயற்றிய ஆசிரியர் ‘மாறன் பொறையனார்’ என்பவர். இப்பெயரில் அமைந்த ‘மாறன்’ என்ற சொல் பாண்டியனைக் குறிக்கும் சொல்லாகவும், ‘பொறையன்’ என்ற சொல் சேரனைக் குறிக்கும் சொல்லாகவும் விளங்குவதால் இப்புலவர் பெருந்தகை அவ்விரு பேரரசர்கட்கும் நண்பராய் விளங்கி அவர்களது ஆதரவு பெற்று வாழ்ந்தவராவார் என்று கொள்ளுவது பொருத்தமாகத் தெரிகிறது.

இந்நூலில் அமைந்த பாடல்கள் சிறந்த கருத்துச் செறிவுடையனவாகவும், நல்ல நடை கொண்டனவாகவும் விளங்குகின்றன. இந்நூலில் அமைந்துள்ள பாயிரச் செய்யுள் ‘ஐந்திணை ஐம்பதும் ஆர்வத்தின் ஓதாதார்–செந்தமிழ் சேராதவர்’ என வலியுறுத்திக் கூறுகிறது. தமிழில் ஆழப்புலமை எய்துதற்கு இந்நூற் பயிற்சி இன்றியமையாதது என்பதனை மேற்கண்ட பாயிரப் பகுதி விளக்கமாக உரைக்கிறது.

‘ஐந்திணை ஐம்பது’ என்ற நூலில் அமைந்துள்ள ஐந்திணை முறை அமைப்பு, தொல்காப்பிய நூற்பாவாகிய ‘மாயோன் மேய காடுறை உலகமும்’ என்ற நூற்பாவிலுள்ள அமைப்பினை ஒத்துள்ளது. முல்லை, குறிஞ்சி, மருதம், நெய்தல் ஆகிய வரிசையில் பாடல் அமைப்பு விளங்குகிறது. பாலைநிலம் பிற நான்கு நிலங்கட்குப் பொதுவாகலானும், அதன் உரிப்பொருள் பிரிதல் ஆகலானும் அதனையும் உடன்கொண்டு ஐந்திணையாகக் கூறுதலே மரபாகும். அப்பாலையை ஈற்றயலாகக் கொண்டு, இருத்தலுக்குரிய முல்லைத் திணையில் தொடங்கி இரங்கலுக்குரிய நெய்தலை ஈற்றில் அமைத்துள்ள முறைவைப்பு சிறப்புடையதாகும்.

இந்நூல் ஆசிரியர் மாறன் பொறையனார் ‘வண்புள்ளி மாறன் பொறையன்’ என்று பாயிரத்துள் குறிக்கப்படுதலால் அரசியல் கணக்கதிகாரியாக இருந்திருக்கக் கூடும் என அறிய முடிகிறது. மேலும் ‘வண்புள்ளி’ என்பதனை இவர் வாழ்ந்த ஊராகவும் கருதுகின்றனர் ஒருசாரார். துணிந்துகூற ஏற்ற சான்றுகள் இதுவரை கிடைக்கப் பெற்றில.

இவ்வாசிரியர் ‘பொறையனார்’ என்ற இயற்பெயரையும் மாறன் என்ற தந்தையின் பெயரினையும் உடன்கொண்டு ‘மாறன் பொறையனார்’ என அழைக்கப்படுகிறார் என்றும் கருத இடமுண்டு.

இந்நூல் ஐம்பது செய்யுட்களைத் தன்பால் பெற்று விளங்குகின்றது. இவையன்றி இந்நூலின் இறுதியில் ‘பண்புள்ள நின்ற பெரியார்’ எனத் தொடங்கும் பாயிரச் செய்யுள் ஒன்றினையும் பெற்று விளங்குகிறது.

இந்நூலுக்குப் பழைய உரை ஒன்று துறைக் குறிப்புகளோடு உள்ளது. இந்நூலினை உரையாசிரியர்களாகிய பேராசிரியர், நச்சினார்க்கினியர் முதலியோர் மேற்கோளாக எடுத்தாண்டுள்ளனர். இந்நூல் திருக்குறள், பழமொழி போன்ற நூல்களைப் பின்பற்றிச் செல்கிறது.

இந்நூலாசிரியர் முதற்பாடலிலேயே மேகத்தின் நிலையைக் கூறும்போது, திருமாலின் நிறம்போல இருண்டு, கடப்பமாலையணிந்த முருகவேளின் வேல் போல் மின்னி, திரிபுரமெரித்த விரிசடைக் கடவுள் தார்பூப்பதைப் போல் பூத்து மயங்கி விளங்குகிறது என இம்மூன்று கடவுளரையுமே உவமை காட்டுவதால் இவரது சைவ, வைணவ காழ்ப்பில்லாத சமயப் பற்றுப் புலனாகிறது.

‘சுருங்கக் கூறி விளங்க வைத்தல்’ என்ற உத்தியின் அடிப்படையில் அமைந்த நூல் இதுவென்பது பயில்வார்க்கு எளிதில் விளங்கும்.
{{Right|&lt;b&gt;கி.கோ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐந்திணை ஐம்பது&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐந்திணைச் செய்யுள்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்திணைச் செய்யுள்:&lt;/b&gt;}} ஐந்திணையாவது ஐவகை நிலம். அன்புடைக் காமம் பற்றிக் குறிஞ்சி, முல்லை, பாலை, மருதம், நெய்தல் என்னும் ஐவகை நிலத்திலும் நிகழும் ஆடவர்-மகளிர் ஒழுக்கம் பற்றிய பாடல்களே ஐந்திணைச் செய்யுளாம். ஐந்திணைக்கும் உரிய புணர்தல், பிரிதல், இருத்தல், இரங்கல், ஊடல் என்னும் உரிப்பொருள் தோன்றக் கூறுவது இந்நூலின் இயல்பு.

ஐந்தினைச் செய்யுள் என்பதனைத் தொண்ணூற்றாறு வகைப் பிரபந்தங்களுள் ஒன்றாகச் சதுரகராதி தெரிவிக்கிறது. ‘புணர்தல் முதலிய ஐந்து உரிப்பொருளும் விளங்கக் குறிஞ்சி முதலிய ஐந்திணையினையும் கூறுவது’ என்பது வீரமாமுனிவரின் சதுரகராதி தரும் விளக்கம். பாட்டியல் நூல்களுள் ஒன்றாகிய நவநீதப்பாட்டியல், ‘கூடல் முதலைந் துரிப்பொருளும் விளங்கக் குறிஞ்சி, யோடைந் திணையினைக் கூறுப ஐந்திணைச் செய்யுளென்பர்’ என்று கூறும் ஐந்திணைச் செய்யுள் இலக்கணத்தை அடியொற்றியே மேற்குறித்த சதுரகராதி விளக்கமும் அமைந்துள்ளது. மேலும், இப்பிரபந்த வகையின் விளக்கம் இலக்கண விளக்கப் பாட்டியல், தொன்னூல் விளக்கம், பிரபந்ததீபிகை ஆகியவற்றிலும் மேற்குறித்தவாறே காணப்படுகிறது.

சங்கத் தொகை நூல்களுள் அகநானூறு, குறுந்தொகை நானூறு, நற்றிணை நானூறு ஆகியவை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ptnomdu2styion4rw8tyh6m26x7npzc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/152</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632202</id>
    <revision>
      <id>1986890</id>
      <parentid>1950213</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T03:37:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986890</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10642" sha1="8a3lb3ntw6wa5swtsx7x36banfy8jzv" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்திரம்‌|124|ஐந்திரம்‌}}&lt;/noinclude&gt;ஐந்திணைப் பாடல்களைக் கொண்ட தொகுப்பே. ஐங்குறு நூறும் கலித்தொகையும் ஐந்திணைப் பாகுபாடுகளைக் கொண்ட தனித் தொகுதிகளைப் பெற்றுள்ளன. இவையெல்லாம் தொகைநூல்களாய் அமையுமேயன்றி ஐந்திணைச் செய்யுள் என்னும் தனிச்சிறப்புக்கு உரியனவாகா.

ஆசிரியர் ஒருவரால் ஐந்திணைப் பற்றிப் பாடிய பாடல்களைக் கொண்ட நூலையே ஐந்திணைச் செய்யுள் என்று கொள்ளுதல் தரும். இவ்வகைத் தனிப்பெயர் கொண்ட நூல்கள் பதினெண்கீழ்க் கணக்கு வரிசையில் இரண்டு உள்ளன. ஒன்று மாறன் பொறையனார் இயற்றிய ஐந்திணை ஐம்பது; மற்றொன்று மூவாதியார் இயற்றிய ஐந்திணை எழுபது, ஐந்திணை ஒழுக்கங்களைக் கோவையாக அமைத்து மாலைபோலத் தந்துள்ள கணிமேதாவியாரின் திணைமாலை நூற்றைம்பது என்பதனையும் ஐந்திணைச் செய்யுளாகவே கருதலாம். இந்நூலும் குறிஞ்சி, நெய்தல், பாலை, முல்லை, மருதம் என்னும் ஐந்து பகுதிகளைக் கொண்டு விளங்குகிறது. மேலே சுட்டிய நூல்களைப்போல நூற்பெயரில் திணை என்பதனைப் பெறாது. ஒழுக்கத்தைக் குறிக்கும் ‘கை’ என்பதனைப் பெற்றுள்ள ‘கைந்நிலை’ நூலும் ஐந்திணைப் பாகுபாடுடையதே. மேலே சுட்டிய நான்கு நூல்களும் ஐந்திணை பற்றி அமைந்துள்ளமை கருதியே ‘நால் ஐந்திணை’ என்றும் குறிப்பிடுவர். இந்த ஐந்திணைச் செய்யுள் நூல்கள் எல்லாம் வெண்பாவில் அமைந்துள்ளன. சங்கத் தொகைநூற் பாடல்களினும் வேறுபட்ட பாவமைப்பில் வருவது கருதி இந்நூல்களை ஐந்திணைச் செய்யுள் என வழங்கினர்போலும்.
{{Right|&lt;b&gt;மு.ச.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐந்திணைச் செய்யுள்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐந்திரம்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்திரம்&lt;/b&gt;}} தொல்காப்பியர் காலத்திற்கு முற்பட்ட ஓர் இலக்கணநூல். இது, தொல்காப்பியர் காலத்தினை நிறுவுவதற்கு அமைந்த சான்றுகளுள் அகப்புறச் சான்றாய் அமையும் சிறப்பு வாய்ந்தது. இந்நூலின் இயல்பு, காலம் பற்றி ஆய்வாளர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு நிலவுகிறது.

தொல்காப்பியர் தம் இலக்கண நூலை அரங்கேற்றுங்கால் அதங்கோட்டாசிரியர் வினவிய வினாக்களுக்கெல்லாம் குற்றமற விடையளித்தமை அறிந்து அவையோர் பாராட்டினர். இச்செய்தியினைத் தொல்காப்பியரின் ஒரு சாலை மாணவராக விளங்கிய பனம்பாரனார் தாம் தொல்காப்பியத்திற்களித்த சிறப்புப் பாயிரத்துள் குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலும், தொல்காப்பியர் ஐந்திரப் பயிற்சி நிறைந்து விளங்கு மாற்றினை, ‘மல்குநீர் வரைப்பின் ஐந்திரம் நிறைந்த, தொல்காப்பியன் எனத் தன்பெயர் தோற்றி’ என்று காட்டியுள்ளார். ‘ஐந்திரம் என்பது ஐந்திர வியாகரணம்’ என்றும், அது, இந்திரனாற், செய்யப்பட்டமையால் ஐந்திரம் எனப்பட்டது என்றும் நச்சினார்க்கினியர் விளக்கியுள்ளார். தொல்காப்பியர் வடமொழியிலும் வல்லவராக விளங்கினார் என்பதனை விளக்குதற்காகப் பனம்பாரனார், ‘ஐந்திரம் நிறைந்த’ என்று கூறினார் எனச் சிவஞான முனிவர் விளக்கம் தந்துள்ளார்.

ஐந்திரம் பற்றி அறிஞர் வையாபுரிப்பிள்ளை கூறும் கருத்து வருமாறு: ‘ஐந்திரம் ஒரு தனிப்பட்ட இலக்கணமாக எப்பொழுதாவது இருந்ததுண்டா என்பது ஐயப்பாட்டிற்கிடனாக உள்ளது. பாணினீயத்திற்கு மாறாக எளிய இயற்கையான, யாவருக்கும் விளங்கத்தக்க வகையில் அமையும் இலக்கண அமைப்பு முறை ஒன்றை இந்திரன் தோற்றுவித்தான், அது தனியாக ஓர் இலக்கண மதமாகவும் கொள்ளப்பட்டது. அந்த மதமே ஐந்திரம் எனப்பட்டது. ஐந்திர மதத்தில் கூறப்பட்ட பொருள்கள் பாணினீயத்திற்கு முற்பட்டனவாயினும், ஐந்திர மதமும் அதன் பெயரும் அதற்குப் பிற்பட்டே தோன்றின. ஐந்திரம் பாணினீயத்திற்குப் பிற்பட்டதாதலின் தொல்காப்பியர் காலம் பாணினீயத்திற்குப் பிற்பட்டது’.

ஐந்திரம் பற்றிப் பேராசிரியர் க. வெள்ளைவாரணனார் கருத்து வருமாறு: இருக்கு வேத சாயன பாடியத்தில் இந்திரம் பற்றியும், கிருட்டிண யசுர் வேத தைத்திரிய சம்கிதை முதல் பிரபாடகச் சாயன பாடியத்தில் இந்திரன் வியாகரணம் இயற்றியமை பற்றியும் குறிப்புகள் உள்ளன. வடமொழி இலக்கண நாலாசிரியர்களுள் இந்திரனே முதலாசிரியனாவான். இந்திரன் அனுமனுக்கு வியாகரணப் பயிற்சி அளித்தான் என்று வால்மீகி இராமாயணம் கூறுகிறது. அனுமன் ஐந்திர வியாகரண பண்டிதன் எனப்பட்டான். வடமொழியிற் பாணினீயம் தோன்றிய பின்னர் ஐந்திர வியாகரணப் பயிற்சி அறவே இல்லாது போயிற்று. ஐந்திரம் வைதிக சமயச் சார்புடையது. தொல்காப்பியர் காலத்தில் ஐந்திரத்தைக் காட்டிலும் சிறப்புடைய வடமொழி வியாகரண நூல் இல்லை. அதனால், அவர் ‘ஐந்திரம் நிறைந்த தொல்காப்பியன்’ எனப் பாராட்டப்பட்டார். இவற்றால் தொல்காப்பியர் வடமொழிப் பாணினிக்குக் காலத்தால் முற்பட்டவராவார்.

இந்திரன் இலக்கணம் இயற்றியுள்ளான் என்று கொள்ளுவோர், இலக்கண உரைகளில் எடுத்துக்காட்டப்படும் ‘இந்திரன் எட்டாம் வேற்றுமை என்றனன்’ என்னும் நூற்பாவினைச் சான்று காட்டுவர். ‘ஐந்திரம் நிறைந்த தொல்காப்பியன்’ என்பதிலுள்ள ஐந்திரத்தை ஐந்திறம் எனக் கொண்டு அப்பெயர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8a3lb3ntw6wa5swtsx7x36banfy8jzv</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/153</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632203</id>
    <revision>
      <id>1986891</id>
      <parentid>1950214</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T03:43:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986891</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="11499" sha1="gq5odi1ugzvxcrk0xzifzt9crxig9p4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்திரம்|125|ஐந்திர வியாகரணம்}}&lt;/noinclude&gt;தமிழில்‌ அமைந்துள்ள எழுத்து, சொல்‌, பொருள்‌, யாப்பு, அணி என்னும்‌ ஐவகை இலக்கணத்தைக்‌ குறிப்பிடுகிறது என்று கூறுபவர்களும்‌ உள்ளனர்‌.

இளங்கோவடிகள்‌ தம்‌ நூலுள் ‘விண்ணவர்‌ கோமான்‌ விழுநூல்‌’ என்று ஒரு நூலினைச்‌ சுட்டியுள்ளார்‌ (சிலப். 11–99). அதற்கு அரும்பத உரையாசிரியர்‌ ‘ஐந்திர வியாகரணம்‌’ என்றும்‌, அடியார்க்கு நல்லார்‌, ‘இந்திரனாற்‌ செய்யப்பட்ட ஐந்திர வியாகரணம்‌ என்னும்‌ இலக்கணம்‌’ என்றும்‌ பொருள்‌ கூறியுள்ளனர்‌. இந்நூல்‌ மாங்காட்டு மறையோன்‌ வாயிலாகக்‌ கூறப்படுதலின்‌, இது வைதிகச்‌ சார்புடையது என்பது புலனாகிறது. மாடலன்‌ கூற்றுக்கு மறுப்பாகக்‌ கவுந்தியடிகள்‌ ‘கப்பத்‌ திந்திரன்‌ காட்டிய நூலின்‌, மெய்ப்பாட்டியற்கையின்‌ விளங்கக்‌ காணாய்‌’ என்று கூறுகிறார்‌. இந்திர வியாகரணங்‌ கூறும்‌ செய்திகளை, அருக குமரன்‌ அருளிச்‌ செய்த பரமாகமத்தில்‌ காணலாம்‌ என்பது இதன்‌ கருத்து.

மறைந்து போன ஐந்திரப்‌ பொருளைச்‌ சிவபெருமான்‌ பாணினி முனிவர்க்கு அருளிச்‌ செய்தார்‌ என்‌பது பாணினி முனிவர்‌ வரலாற்றால்‌ அறியப்படுகிறது. ‘இந்திரத்தை இனிதாக ஈந்தார்‌ போலும்‌’ என்னும்‌ திருநாவுக்கரசரின்‌ திருத்தாண்டகப்‌ பகுதி (தேவா. 6–28–8) இக்கருத்தினை உணர்த்துவதாகக்‌ கொள்ளுதல்‌ தக்கது. ஐந்திரம்‌ என்னும்‌ பெயரில்‌ ஒரு சிற்ப நூல்‌ இருந்தமையினை உவின்சுலோ அகராதி தெரிவிக்கிறது.

மேற்கூறப்பட்ட கருத்துகளைத்‌ தொகுத்து நோக்‌கும்போது ஐந்திரம்‌ பற்றி அது, இந்திரனாற்‌ செய்‌யப்பெற்ற வடமொழி வியாகரண நூல்‌ என்றும்‌, சமயக்‌ கருத்துகளை விளக்கும்‌ சமயச்‌ சார்புடைய நூல்‌ என்றும்‌, சிற்பக்‌ கலையினை விளக்கும்‌ சிற்பநூல் என்றும்‌ பலவாறு கருத இடமுண்டு. அவற்றுள்‌ தொல்காப்பியச்‌ சிறப்புப்‌ பாயிரம்‌ குறிப்பிடும்‌ ஐந்திரம்‌ என்பது எதனைக்‌ குறிப்பிடுகிறது என்பது ஒரு புதிராக உள்ளது. ஐந்திரம்‌ இலக்கண நூலாதலின்‌ அது சிலப்பதிகாரமும்‌ அதன்‌ உரைகளும்‌ குறிப்பிடும்‌ சமய நூலாகவோ, அதிகாரிகள்‌ குறிப்பிடும்‌ சிற்பநூலாகவோ இருத்தல்‌ இயலாது என்பது வெளிப்படை. ஐந்திரம்‌ என்பது இந்திரனாற்‌ செய்யப்பட்ட ஐந்திர வியாகரணம்‌ எனப்படும்‌ வடமொழி இலக்கண நூல்‌ என்னும்‌ கருத்து, நச்சினார்க்கினியர்‌, சிவஞான முனிவர்‌ போன்ற உரையாசிரியர்களின்‌ கருத்தாகவே உள்ளது. தொல்காப்பியர் வடமொழியிலும்‌ வல்லவர்‌ என்று காட்டும்‌ கருத்‌தில்‌ இவ்விளக்கம்‌ உருவாகியதாகலாம்‌. வேறு தக்க சான்றுகளால்‌ தொல்காப்பியச்‌ சிறப்புப்‌ பாயிரம்‌ கூறும்‌ ஐந்திரம்‌, இந்திரனாற்‌ செய்யப்பட்ட வட மொழி இலக்கண நூல்‌ என்பது இதுகாறும்‌ உறுதி செய்யப்படவில்லை.

இந்நிலையில்‌, தொல்காப்பியப்‌ பாயிரத்தில்‌ கூறப்பட்ட ஐந்திரம்‌ என்பது இவற்றின்‌ வேறாக அமைந்த ஒரு நூலாகும்‌ என்பது தெளிவாகிறது. தொல்காப்பியர்‌ எழுத்து, சொல்‌, பொருள்‌ என மூன்று கூறுகளாகப்‌ பகுத்து நூல்‌ செய்‌திருப்பினும்‌, அதில்‌ எழுத்து சொல்‌ பொருள்‌ யாப்பு அணி என்‌னும்‌ தமிழின்‌ ஐந்து திறங்களும்‌ சிறப்பாக விளக்கப் பெற்றிருப்பது கொண்டு ‘ஐந்‌திரம்‌ நிறைந்த’ என்பது ‘ஐந்திறம்‌ நிறைந்த’ என்று இருக்கலாமோ என எண்ணத்‌ தோன்றுகிறது. தொல்காப்பியருக்கு வட மொழிப்‌ புலமையால்‌ பெருமை சேர்க்க நினைத்தவர்கள்‌ ஐந்திறத்தை ஐந்திரமாக எழுதியிருக்கலாம்‌. அன்றி, ஏடெழுதுவோர்‌ பிழையாலும்‌ பாடம்‌ வேறுபட்டிருக்கலாம்‌. இவ்வாறு, பெயர்களில்‌ பாட பேதம்‌ அமைந்திருப்பதனைச்‌ சங்க நூல்களின்‌ பலவிடங்‌களிற்‌ காணமுடிகிறது. இவற்றால்‌ ஐந்திரம்‌ நிறைந்த, என்பது ‘ஐந்திறம்‌ நிறைந்த’ என்றிருத்தல்‌ வேண்டும்‌ எனவும்‌, ஐந்திறம்‌, எழுத்து சொல்‌ பொருள்‌ யாப்பு அணி ஆகியவற்றை விளக்கும்‌ ஒரு தமிழ்‌ இலக்கண
நூல்‌ எனவும்‌ கொள்ளுவது தவறாகாது. ஐந்திரத்தை ஐந்திறம்‌ எனக் கொண்டு, அப்பெயர்‌ தமிழில்‌ அமைந்துள்ள எழுத்து முதலிய ஐந்திலக்கணத்தைக்‌ குறிக்‌கும்‌ என்பது ஆய்வாளர்‌ சிலர்தம்‌ கருத்து. ஆனால்‌, தமிழ்ப்‌ புத்தாண்டு விழாவில்‌ (14.4.1986) உலகத்‌ தமிழ்ச்‌ சங்கத்‌ தொடக்க விழாவின்போது வெளியிடப்பட்ட ‘ஐந்திறம்‌’ என்னும்‌ நூல்‌ இந்தப்‌ பழைய ஐந்திற நூலாகாது என்பது இக்கால ஆய்வாளர்களுள்‌ ஒரு பகுதியினர்‌ கொள்கை. ஆகவே பனம்பாரனார்‌ குறித்த பழைய ‘ஐந்திறம்‌’ என்ற தமிழிலக்கண நூல்‌ மறைந்துவிட்டது என்று கொள்ளுதலே பொருந்தும்‌. காண்க: [[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6/ஐந்திறம்|ஐந்திறம்‌.]]
{{Right|&lt;b&gt;அ.மா.ப.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐந்திரம்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐந்திர வியாகரணம்‌&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்திர வியாகரணம்‌:}} தோற்றம்‌:&lt;/b&gt; கிருட்‌டிண எசுர்வேதத்தின்‌ தைத்திரீயத்‌ தொகுப்பின்‌ அடிப்படையில்‌ தேவர்களின்‌ வேண்டுகோளுக்கிணங்கத்‌ தேவர்‌ தலைவன்‌ இந்திரன்‌ முதன்‌ முதலில்‌ வியாகரணசாத்திரம்‌ இயற்றினார்‌. அதுவரை வடமொழிக்கு இலக்கண மரபு இலாதிருந்தது. இந்திரனே முதலில்‌ ஒவ்வொரு சொல்லினையும்‌ பகுதி விகுதிகளாகப்‌ பிரித்து ஒழுங்குபடுத்தி இலக்கணம்‌ வரைந்தார்‌ என்பர்‌. இந்திரன்‌ ஆக்கியது பற்றி இவ்‌வியாகரணம்‌ ஐந்திரம்‌ என வழங்கப்பட்டது.

&lt;b&gt;ஆசிரியர்‌:&lt;/b&gt; இவ்விந்திரனின்‌ தந்‌தை கச்சியப்பிரசாபதி, தாய்‌ அதிதி என்பாள்‌. பாகுதந்தீ எனவும்‌&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gq5odi1ugzvxcrk0xzifzt9crxig9p4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/154</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632204</id>
    <revision>
      <id>1986892</id>
      <parentid>1950215</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T03:52:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986892</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10935" sha1="lvs4nx0l5zn43gcxmbvs3apkjyygv0v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்திர வியாகரணம்|126|ஐந்திறம்}}&lt;/noinclude&gt;அவளைக் குறிப்பர், கௌடில்யரின் அர்த்த சாத்திரத்தில் பாகாதந்தீபுத்திரரின் கொள்கை கூறப்பட்டது கொண்டு இதனைத் தெரியலாம். அங்குப் பல உரையாசிரியர்களின் கருத்துப்படி அதன் ஆசிரியர் இந்திரனே என்பது கொள்ளப்பட்டது. இவர் பிரசாபதி, பிருகசுபதி, அட்சினீகுமாரர்கள், யமன் ஆகியோரிடமிருந்து முறையாக மெய்ஞ்ஞானம், மீமாம்சை என்ற வேதப் பொருள் விளக்கங்கள், இலக்கணம், ஆயுர்வேதம், புராணங்கள் முதலியவற்றைக் கற்றார் என்பது தெரியவருகிறது. பிரசாபதியின் மாணவராக இருந்து இந்திரன் சொல்லிலக்கணம் கற்றதாக இரிக்கு தந்திரம் கூறும். சாந்தோக்கிய உபநிடதத்தின்படி இந்திரன் பிரம்மதேவரின் மாணவராக 101 ஆண்டுகள் அமர்ந்து மெய்ஞ்ஞானம் பயின்றார் என்பது தெரியவருகிறது.

&lt;b&gt;ஐந்திரத்தின் வரலாறு:&lt;/b&gt; ஐந்திர வியாகரணம் இப்போது வழக்கில் இல்லை. கதாசரிதசாகரம் கூறுவதையொட்டி ஐந்திரம் முன்காலத்திலேயே வழக்கொழிந்தது எனக் கொள்ளப்படும். எனினும், அதன் குறிப்புகள் சைன சாகடாயண வியாகரணத்திலும், சோமேசுவரசூரியின் யசசுதிலக சம்பூவிலும் (முதல் ஆதிவாசம், பக்கம்–90), ஒயதேவரின் முக்தபோதம், கவிகல்பத் திருமம் போன்றவற்றிலும் குறிக்கப்படுகின்றன. மற்றும் அல்பெரூணியின் இந்தியப் பயண வரலாற்றுப் படியில் ஐந்திரம் குறிக்கப்படுகிறது.

&lt;b&gt;ஐந்திரம் பற்றிய கொள்கைகள்:&lt;/b&gt; சீன யாத்திரிகர் யுவான் சாங்கு என்பாரும், திபேத்திய சரித்திர வல்லுனர் தாராநாதரும் ஐந்திரத்தைச் சார்ந்தவர்களாக வரருசி யென்ற காத்யாயனரையும் வியாடி, இந்திரதந்தர் ஆகியோரையும் குறிப்பிடுகின்றனர். டாக்டர் பர்னல், மிகத் தொன்மையான தமிழ் இலக்கண நூலாகிய தொல்காப்பியம் ஐந்திரத்தோடு நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டது என்றும், இதனோடு காத்தியாயனரின் பாலிவியாகரணத்தையும், பிராதி சாக்கியம் என்ற வேதச் சொல்லிலக்கணம், காதந்திரம், ஆகியவற்றையும் தன்பாற் கொண்டது என்றும் கூறுவார். முடிவாக, பாணினி காத்தியாயனர், பிராதிசாக்கியங்களின் ஆசிரியர் ஆகியோரின் வழியே ஐந்திரம் இன்றும் நிலைபெற்றுள்ளது என்றும் கூறுவார். டாக்டர் பெல்வால்கர் கூற்றுப்படி, பாணினியோ, பதஞ்சலியோ, காத்தியாயனரோ நேரடியாகக் குறிக்காத ஐந்திரம், காலவரையறை காரணமாகப் பாணினிக்குப் பிற்பட்டது எனலும் பொருள் பற்றிப் பாணினிக்கு முற்பட்டது எனலுமாம். மேலும், காதந்திரம் என்ற கி.பி. முதல் மூன்று நூற்றாண்டுகளைச் சார்ந்த வியாகரணப் பிரிவினின்றும் ஐந்திரம் வேறானதில்லை என்பார் பெல்வால்கர். ஐந்திரவியாகரணம், சைனேந்திர வியாகரணம் ஆகிய இரண்டும் வெவ்வேறானவையென்பதும் இங்குக் குறிப்பிடத்தக்கது. ஏமசந்திரர் முதலிய பல சைன நூலாசிரியர், மகாவீரர் இந்திரனுக்கு அருளியதே ஐந்திரம் என உலகில் வழங்கலாயிற்று என்று கூறுவதோடு, சைனேந்திர வியாகரணம் மகாவீரர் அருளியது எனவும் கூறுகின்றனர். முன்கூறியபடி, இந்திரன் பிருகசுபதியிடம் மாணவராக இருந்து சொல்லிலக்கணம் பயின்றாரேயன்றி மகாவீரரிடமில்லை; அதற்கான சான்றுகளுமில்லை. மகாவீரரும், கதாகத புத்தரும் ஒரே காலத்தவர் என்பதை யாவரும் அறிவர். ஐந்திர வியாகரணம் அவர் காலத்திற்குமுன் இந்திரனால் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. அன்றியும் சைனேந்திரவியாகரணம் என்பது ஆசாரிய பூச்சிய பாதர் என்ற தேவநந்தியால் இயற்றப்பட்ட பிந்திய வியாகரணமாகும்.

கி.பி. பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டிற்கு முற்பட்டவரான தேவபோதர் என்ற மகாபாரத உரையாசிரியர், ‘இந்திரன் ஆகிய வியாகரணக் கடலின்கண் கண்டெடுக்கப்பட்ட சொல் முத்துகள் பாணினியின் இலக்கணக் குளம்படித்தேக்கத்தில் உள்ளனவோ?’ என ஏளனம் செய்வதிலிருந்து ஐந்திரம் எவ்வளவு பெரியதென ஒருவாறு ஊகித்தறியலாம். திபேத்திய நூல்களினடிப்படையில் ஐந்திரம் 25 ஆயிரம் சுலோகங்கள் கொண்டது. பாணினி வியாகரணம் ஏறக்குறைய ஓராயிரம் சுலோகங்கள் கொண்டது. எனின், பாணினீயத்தைவிட 25 மடங்கு பெரிது ஐந்திரம் எனக் கொள்ளலாம்.
{{Right|&lt;b&gt;சே.சீ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐந்திர வியாகரணம்‌&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐந்திறம்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்திறம்:&lt;/b&gt;}} இது தமிழ்ப் புத்தாண்டு நாளன்று (14.4.1986), மதுரையில் தமிழக அரசால் தோற்றுவிக்கப்பெற்ற உலகத் தமிழ்ச் சங்கத் தொடக்க விழாவில், தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் மாண்புமிகு டாக்டர் எம்.ஜி. இராமச்சந்திரன் அவர்களால் வெளியிடப்பெற்ற ஒரு தமிழ் இலக்கண நூல். இதனைத் தமிழ் நாடு தொழில் நுட்பக்கல்வி இயக்ககம் பதிப்பித்துள்ளது. ‘ஐந்திரம்’ என்ற நூலினைத் தொல்காப்பியர் கற்று நிறைவு பெற்றிருந்தார் என்று தொல்காப்பியச் சிறப்புப் பாயிரம் குறிப்பிடுகிறது. தொல்காப்பியர் காலத்தை ஆராய்வோருக்கு அமைந்த ஒரு கருவியாகக் கருதப்பெறும் அந்நூல் இதுகாறும் கிடைக்கவில்லை. மறைந்துபோன அந்நூலே, ‘ஐந்திறம்’ என்னும் பெயரில் இன்று கிடைத்துள்ளது என்னும் கருத்தினை இந்நூலின் அணிந்துரை, அறிமுகம் ஆகியவற்றிலுள்ள குறிப்புகள் புலப்படுத்துகின்றன. அக்குறிப்புகள் இந்நூலாசிரியர், நூற்செய்தி, நூல் வரலாறு முதலியவற்றை விளக்குகின்றன.
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lvs4nx0l5zn43gcxmbvs3apkjyygv0v</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/155</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632205</id>
    <revision>
      <id>1986893</id>
      <parentid>1950216</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T03:56:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986893</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10473" sha1="4xy2w5ml4ail0ivvg7vyf5k83d2achr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்து சக்திகள்|127|ஐந்து நெறிக் கோட்பாடு}}&lt;/noinclude&gt;நூலாசிரியர் பெயர் மயன். சிற்பியர் வழிவந்தவன். தந்தை பெயர் தாமரை; தாயின் பெயர் கருங்குழலி. இந்நூல் தலைச் சங்க காலத்தில் நிலந்தரு திருவிற் பாண்டியன் அவையில் அரங்கேற்றப்பட்டது. இது தமிழ்மொழி இலக்கணத்தோடு ஓவியக்கலை, சிற்பக்கலை, கட்டடக்கலை, இசைக் கலை, நாட்டியக்கலை ஆகியவற்றின் இலக்கணங்களையும், நுட்பங்களையும் கூறுகிறது. புலவர் வீரபத்திரனார் (கருமாரிதாசர்) இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன், தஞ்சைச் சரசுவதி மகால் நூலகத்தில் ஒதுக்கிவைக்கப் பெற்றிருந்த சுவடிக் குவியலுள் இந்நூலைக் கண்டெடுத்து, நெட்டுருச் செய்து, பின்னர் ஒப்பிக்க, இது படிசெய்யப்பட்டது. இச்செய்திகள் இந்நூலின் முற்பகுதியில் தரப்பட்டுள்ளன.

மேலே கூறப்பட்டுள்ள செய்திகள் சான்றுகள் காட்டி நிறுவப்படவில்லை. இந்நூல், தொடர்ந்து செல்லும் 892 நூற்பாக்களால் ஆக்கப்பட்டுள்ளது. அதிகாரம், இயல் போன்ற உட்பிரிவுகள் எவையும் நூலில் இடம்பெறவில்லை. தொல்காப்பியம் போலக் கடவுள் வாழ்த்தினைப் பெறாமல் இந்நூல் அமைந்திருந்த போதிலும், ‘காலமியக்கும் ஆடலான் அருளால், ஐந்தியற் செந்தமிழ் அழகுற இயற்றினன்’, என்று தெய்வ நினைவோடு நூல் முடிக்கப் பெற்றுள்ளது (நூ. 892). நூலின் நடை, சொல்லாட்சி, தொடரமைதி முதலியவற்றை நோக்கும்போது, இந்நூல் தொல்காப்பியத்திற்கும் முற்பட்ட காலப் பழமையுடையது என்னும் கருத்தினை ஆய்வாளருள் ஒரு பகுதியினர் ஏற்கத் தயங்குகின்றனர். ‘அயல் நெறி சாராது தமிழ் உணர்வால் மயன் இந்நூலினை உருவாக்கினான்’ என்னும் கருத்தொடு இந்நூல் நிறைவுறுகிறது.
{{Right|&lt;b&gt;அ.மா.ப.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐந்திறம்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐந்து சக்திகள்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்து சக்திகள்:&lt;/b&gt;}} பராசக்தி, ஆதிசக்தி, இச்சாசக்தி, ஞானசக்தி, கிரியா சக்தி ஆகியன ஐந்து சக்திகள் ஆகும். எல்லாம் வல்ல முழுமுதற் பொருளான இறைவனின் திருவருளே சக்தி எனப்படும்.

இறைவன் உலகத்தை நோக்காது தன்னியல்பில் நிற்கும் பொழுது சிவன் என்று சொல்லப்படுவன். இதுவே சொரூபநிலை எனப்படும் அவனது உண்மை நிலை. இறைவனது சொரூபநிலையிலுள்ள சக்தி ‘பராசக்தி’ எனப்படும். அவன் உலகத்தை நோக்கத் தொடங்குகையில் அச்சக்தி ‘ஆதிசக்தி’ என்று பெயர் பெறும். ஏனெனில், உலகத்தை இயக்கும் எல்லாச் சக்திகளுக்கும் இதுவே முதல் மூலம். இது திரோதான சக்தி என்றும் சொல்லப்படும். திரோதானம் என்றால் மறைப்பு எனப் பொருள். இந்தச் சக்தி உயிர்களுக்கு இறைவனைக் காட்டாமல், உலகத்தையே காட்டி, அவற்றைப் பிறப்பிறப்பில் அகப்பட்டு உழலச்செய்வதால் அப்பெயர் பெறும். இறைவன் உலகத்தை இயக்குதற்கு அவனது பேராற்றல் ஒரு சிறிதே போதுமாகலின், பராசக்தியின் ஒரு சிறு கூறே ஆதிசக்தி அல்லது திரோதான சக்தியாய் நிற்கும். இதனை, ‘பராசக்தியில் ஆயிரத்தில் ஒரு கூறு ஆதிசக்தி’ என்று கூறுதல் மரபு, ஆதிசக்தி ஒன்றே இச்சா சக்தி, ஞானசக்தி, கிரியாசக்தி என்று வேறு வேறு வகையாய்ப் புலப்படும்.

ஒரு செயலை நன்றாகச் செய்ய வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகின்றனர். அதை எப்படி எப்படிச் செய்ய வேண்டுமென்று திட்டமிடுகின்றனர். திட்டமிட்டபடி வேலை செய்து செயலைச் சாதித்துக் கொள்கின்றனர். எல்லாவற்றுக்கும் மூலமாக இருப்பது செய்ய வேண்டுமென்ற ஆசை. பின்னர், அதற்குரிய வழிகளைக் காட்டுவது அறிவு. அதன்பின்னர், செயல் முகிழ்க்கின்றது. ஆசை என்பதுதான் இச்சை; அறிவு என்பது தான் ஞானம்; செயல் என்பதுதான். கிரியை, இம்மூன்று சக்திகளும் எல்லா உயிர்களிடத்தும் உண்டு. இதற்கு மூலமாக இறைவனிடத்து உள்ள சக்திகள் அமைகின்றன. இறைவன் உயிர்களைத் தன்னைப்போல மேலான நிலைக்குக் கொண்டுவர நினைக்கிறான்; ஆசைப்படுகிறான்; எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்கின்றான்; அதற்கேற்ற செயல்களைச் செய்கின்றான். இறைவன் உயிர்களைத் தன் நிலைக்குக் கொண்டு வர விரும்பிச் செயலாற்றுவது அவனது இச்சா, ஞான, கிரியா சக்தி எனப்படும்.

எவ்வாறு மின்சக்தி ஒன்றே மின் அடுப்பில் செயற்படும்போது வெப்ப சக்தி என்றும், மின் விளக்கில் செயற்படும்பொழுது ஒளி சக்தி என்றும், வானொலியில் செயற்படும்போது ஒலி சக்தி என்றும் கூறப்படுகிறதோ, அதைப் போல இறைவனது சக்தி ஒன்றே செயற்பாட்டு வகையால் பராசக்தி, ஆதி சக்தி, இச்சாசக்தி, ஞான சக்தி, கிரியா சக்தி என ஐவகைச் சக்திகளாகக் கூறப்படுகின்றது. {{Right|&lt;b&gt;கோ.சூ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐந்து சக்திகள்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐந்து நெறிக் கோட்பாடு&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்து நெறிக் கோட்பாடு (பஞ்சசீலம்):&lt;/b&gt;}} இந்திய முன்னாள் தலைமை அமைச்சர் சவகர்லால் நேரு அவர்களால் 1955–ஆம் ஆண்டில் பாண்டுங்கு நகரத்தில் நடந்த ஆப்பிரிக்க–ஆசிய மாநாட்டில் (Afro - Asian Conference) வெளியிடப்பட்ட, இந்நாடுகளால் பின்பற்றப்படவேண்டிய ஐந்து அமைதியான உடன் வாழ்வுக் கொள்கைகளே (Five Principles of Co–existence) ஐந்து நெறிக் கோட்பாடு எனப்படும்.
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4xy2w5ml4ail0ivvg7vyf5k83d2achr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/156</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632206</id>
    <revision>
      <id>1986894</id>
      <parentid>1950217</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:01:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986894</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9903" sha1="tiesuop2j5k26ikbbsmclwsq6s5wtbu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்து நெறிக்‌ கோட்பாடு|128|ஐந்து நெறிக்‌ கோட்பாடு}}&lt;/noinclude&gt;&lt;b&gt;இக்கோட்பாடுகள் வெளியிடப்பட்ட சூழ்நிலை:&lt;/b&gt; இந்தோனேசிய நாட்டின் முக்கிய நகரமாகிய பாண்டுங்கில் (Bandung), 1955–ஆம் ஆண்டு ஏப்பிரல் 18 முதல் 24–ஆம் நாள் வரை இந்தோனேசியா, பர்மா, இலங்கை, இந்தியா, பாகிசுத்தான் ஆகிய ஐந்து நாடுகளின் முயற்சியால் ஆப்பிரிக்க - ஆசிய மாநாடு கூட்டப்பட்டது, இதில் 29 ஆப்பிரிக்க, ஆசிய நாடுகளின் பேராளர்கள் – அதாவது உலக மக்கள் தொகையில் பாதிக்கு மேற்பட்ட மக்களை உடைய நாடுகளின் பேராளர்கள் - கலந்து கொண்டனர். இந்த மாநாட்டின் நோக்கங்கள் ஆப்பிரிக்க, ஆசிய நாடுகளிடையே நல்லுறவை உருவாக்குதலும், அமெரிக்காவுக்கும் உருசியாவுக்குமிடையே நடைபெறும் கெடுபிடிப்போரில் (Cold War) ஆப்பிரிக்க ஆசிய நாடுகளின் நடுவுநிலைக் கொள்கையை வெளியிடுதலும், ஐரோப்பியருடைய குடியேற்ற நாட்டு ஆதிக்கக் கொள்கையை (Colonialism) நீக்குதலும் ஆகும். இம்மாநாட்டில் நாடுகளும், சோவியத்து ஒன்றியமும் பின்பற்றிய குடியேற்ற நாட்டுக் கொள்கையைக் கண்டித்துத் தீர்மானங்கள் கொண்ட நிறைவேற்றப்பட்டன. இதில் கலந்து பொதுவுடைமைச் சீனாவின் அயல்நாட்டமைச்சர் சூ என் லாய் தீவிர நிலையை ஆதரிக்காமலிருந்தமையால் பொதுவுடைமைச் சீனாவுக்கும் மற்ற நாடுகளுக்குமிடையே நெருக்கமான உறவு ஏற்பட்டது. இம்மாநாடு 10 குறிப்புகளடங்கிய ஓர் அறிக்கையை வெளியிட்டது. அவ்வறிக்கை உலக அமைதி, நாடுகளிடையே ஒத்துழைப்பு ஆகியவற்றைக் குறிக்கோள்களாக வலியுறுத்திற்று. அது ஐக்கிய நாடுகள் சபைப் பட்டயத்தின் கொள்கைகளையும், இந்தியத் தலைமை அமைச்சர் நேரு கூறிய 5 அமைதி உடன் வாழ்வுக் கொள்கைகளையும் இணைத்து வரையப்பட்டிருந்தது.

&lt;b&gt;ஐந்து நெறிக் கோட்பாடு:&lt;/b&gt; நேரு இந்தியப் பாராளுமன்றத்தின் மக்கள் சபையில் 1955-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் 17–ஆம் நாள் ஆற்றிய உரையில் பஞ்சசீலமென்னும் ஐந்து நெறிக் கோட்பாட்டினைக் குறிப்பிட்டு விளக்கினார். அவையாவன:

1. ஒவ்வொரு நாடும் தன் சுதந்திரத்தையும், மற்ற ஒவ்வொரு நாட்டின் சுதந்திரத்தையும் இறைமையையும் நில எல்லையையும் (Territorial Integrity) மதித்தல் (Recognition of each other's Independence and Sovereignty); 2. ஒரு நாடு மற்றொன்றைத் தாக்காதிருத்தல்; 3. ஒரு நாடு மற்ற நாட்டின் செய்திகளில் தலையிடாதிருத்தல் (Non–interference); 4. ஒன்றுக்கொன்று மதிப்பு அளித்தலும் சமத்துவ நிலையில் இருத்தலும் (Mutual Respect and Equality); 5. அமைதியான உடன் வாழ்க்கை (Peaceful Co–existence).

ஒவ்வொரு நாடும் வேறு எந்த நாட்டினுடைய, முக்கியமாகப் பெரிய நாட்டினுடைய தலையீடு எதுவுமின்றித் தனது குறிக்கோளைத் (Destiny) தானே தீர்மானித்துக் கொள்ளுதல் வேண்டும். ஒரு நாடு மற்ற நாட்டில் தலையிடுதல் என்பது அரசியல் துறையிலோ பொருளாதாரத் துறையிலோ கோட்பாட்டளவிலோ (Ideological) ஏற்படுதல் கூடும். எந்தச் சட்டமும் படிப்படியாகத்தான் சமூகத்திலுள்ள யாவரையும் கட்டுப்படுத்த வல்லதுபோல, உலகத்திலுள்ள ஒவ்வொரு நாடும், உலக அமைதிக்கும், உலக முன்னேற்றத்துக்கும் உகந்த வகையில் பணி செய்தல் வேண்டுமாயின் அது மற்ற நாட்டில் தலையிடாமை என்ற கட்டுப்பாட்டுக்கு நாளடைவில் கட்டுப்படுதல் வேண்டும். ஒவ்வொரு நாடும் அடைய முயலும் குறிக்கோள் ஒன்றே ஆயினும், அது தனது முன்னேற்றத்துக்குரியதாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் வழி நாட்டுக்கு நாடு வேறுபடுதல் கூடும்; வழிகளில் வேறுபாட்டையும், குறிக்கோளில் ஒற்றுமையையும் இந்தப் பஞ்சசீலக் கொள்கை அல்லது ஐந்து நெறிக் கோட்பாடு குறிப்பிடுகிறது. ஒவ்வொரு நாடும் தனது செயலறிவின் வாயிலாகவும் (Experience), பல பரிசோதனைகளின் வாயிலாகவும் (Experiments) தனக்குரிய வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது. அவ்வாறு செய்தால்தான் அவை வளர இயலும். அவ்வாறன்றி, அவை மற்ற நாடுகளைப் பார்த்துப் பின்பற்றினால் அவற்றிற்கு வளர்ச்சி ஏற்படாது. மனவளர்ச்சியே புற வளர்ச்சிக்கு ஆதாரமாகும். புறச் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப ஒவ்வொரு நாடும் தனது வளர்ச்சிக்குரிய வழியைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளுதல் வேண்டும். ஒவ்வொன்றும் மற்றதனோடு தொடர்பு கொண்டு, புதிய கருத்துகளையும், புதிய வழக்கங்களையும் அறிதல் வேண்டும். ஒவ்வொரு நாடும் மற்றதன் முயற்சிகளைப் பரிவுடன் காணுதல் வேண்டும்.

இத்தகைய நல்லுணர்வுகளோடு ஐந்து நெறிக் கோட்பாடுகளை வெளியிட்டு, அவற்றைக் கடைப்பிடித்த இந்தியாவைப் பொதுவுடைமைச் சீனா 1962-இலும், பாகிசுத்தான் 1965-இலும், 1971-இலும் தாக்கின. அந்த நாடுகளும் கூட ஐந்து நெறிக் கோட்பாடுகளை ஒப்புக் கொண்டிருந்தனவே ஆகும்.
{{Right|&lt;b&gt;பா.சூ.&lt;/b&gt;}}

&lt;b&gt;துணை நூல்:&lt;/b&gt;

&lt;b&gt;Jawaharlal Nehru,&lt;/b&gt; An Anthology, Ed., S. Gopal, Oxford University Press, 1983.
&lt;section end=&quot;ஐந்து நெறிக் கோட்பாடு&quot;/&gt;
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tiesuop2j5k26ikbbsmclwsq6s5wtbu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/157</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632207</id>
    <revision>
      <id>1986895</id>
      <parentid>1950218</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:09:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986895</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10654" sha1="o3g7chwiyv5734ew8crdtuw7nm7b65i" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தெழுத்து|129|ஐந்தெழுத்து}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;ஐந்தெழுத்து&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்தெழுத்து:&lt;/b&gt;}} சித்தாந்த சைவ நெறிப்படி, அன்பே சிவமாய் ஒன்றிச் சமாதிநிலை பெற இயலாதாருக்கு அப்பேற்றினை அருளவல்லது ஐந்தெழுத்தினை விதிப்படி ஓதுதலாகும். ஐந்தெழுத்து என்பது சிவபெருமானின் திருநாமமாகிய ‘நமச்சிவாய’ என்பதே. இதனைக், ‘காதலாகி’ எனத் தொடங்கும் தேவாரப் பாடலில், ‘நாதன் நாமம் நமச்சி வாயவே’ (தேவா. 3:49:1) என்று எடுத்து இயம்புகிறார் திருஞானசம்பந்தப் பெருமான், ‘ஆன்நல் வெள் ஊர்தி யான்தன் மந்திரம் நமச்சிவாய் ஆக நீறு அணியப் பெற்றால் வெந்து அறும் வினையும் நோயும்’ (தேவா. 4:77:4) என்றும், ‘நாமம் பரவி நமச்சிவாய என்னும் அஞ்செழுத்தும், சாமன்று உரைக்கத் தருதி கண்டாய் எங்கள் சங்கரனே’ (தேவா. 4:103:3) என்றும் திருநாவுக்கரசர் அருளிச் செய்கிறார். ‘நமச்சிவாய வாஅழ்க நாதன் தாள் வாஆழ்க’ என்றே மணிவாசகரின் திருவாசகம் தொடங்குகிறது.

ஐந்தெழுத்து மந்திரம், சைவ சமய குரவர் நால்வரும் வாழ்ந்த காலத்திற்கு மிக முன்பாகவே மக்களிடையில் பயின்றுவரும் ஒன்றாகும். சிலப்பதிகாரப் பெருங்காவியத்திலே, இளங்கோவடிகள், ‘அருமறை மருங்கின் ஐந்தினும் எட்டினும், வருமுறை எழுத்தின் மந்திரம் இரண்டு’ (சிலப். காடுகாண். 128-9) என வரும் பகுதியில் பஞ்சாக்கரமாகிய திருவைந்தெழுத்தினைச் சிறப்புடைய மந்திரங்கள் இரண்டினுள் முன் வைத்து ஓதியுள்ளார். இக்காவியத்திற்கு முதல் உரை கண்ட அரும்பதவுரையாசிரியர், ‘ஐந்தும் எட்டு மாவன பஞ்சாக்கரம் அட்டாக்கரம்’ என்று விளக்கம் தந்துள்ளார்.

சைவத் திருமுறைகளில் இம்மந்திரப் பெருமை குறித்துப் பேசப்பெற்ற பகுதிகள் பலவாகும். நமச்சிவாயத் திருப்பதிகம் தேவாரம் பாடிய மூவர் வாக்கிலும் இடம் பெற்றுள்ளன. (தேவா. 3:49,4.11,7:48) ‘நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே’ (தேவா. 4:11:1) என்பது அப்பரடிகளின் அருள்வாக்கு. சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள், ‘நற்றவா உனை நான் மறக்கினும் சொல்லும் நா நமச்சிவாயவே’ (தேவா. 7:48:1) என்கிறார். இவ்வாறு உள்ளம் ஒன்றித் திருவைந்தெழுத்தினை ஓதுவது சிவநெறி நிற்பாரின் சிறப்பு ஆகும். இம்மந்திரத்தை நியமத்துடன் ஓதின், ஓதுவாரது வல்வினை சிந்தும்; எல்லாத் தீங்கும் நீங்கும்; செல்வமும் நிறையும்; அவர் பந்தபாசம் அறுக்க வல்லவராவர் என்கிறார் திருஞானசம்பந்தர். அப்பரடிகள் இந்நமச்சிவாய மந்திரத்தை, நாவினுக்கு அருங்கலம், நல்லக விளக்கு, நன்னெறியாவது, ‘பண்ணிய உலகினில் பயின்ற பாவத்தை நண்ணிநின்று அறுப்பது, நாம் உற்ற நடுக்கத்தைக் கெடுப்பது, நலம் மிகக் கொடுப்பது’ என்று போற்றுகிறார்.

தேவாரத் திருமுறைகளில் ‘அஞ்செழுத்து’ என்றே எங்கும் பேசப்பட்டுள்ளது. இதனால் தேவார காலத்தில் ஐந்தின் போலியான ‘அஞ்சு’ என்பது பெருவழக்காயிற்றுப் போலும். அஞ்செழுத்தின் பெருமை பேசும் திருஞானசம்பந்தர் அருளிய ஒரு பதிகம், ‘பஞ்சாக்கரத்திருப்பதிகம்’ (தேவா. 3:22) எனப் போற்றப்படுகிறது. இப்பதிகப் பாடல்களில், ‘கூற்றை அஞ்ச உதைத்தன அஞ்செழுத்துமே’ ‘அந்தியுள் மந்திரம் அஞ்செழுத்துமே’ என்றாற்போல வருவன காணத்தகும். ‘அந்தியும் நண்பகலும் அஞ்சு பதம் சொல்லி’ (7:83:1) என்றும், ‘பஞ்ச மந்திரம் ஓதும் பரமனார்’ (தேவா. 5:11:3) என்றும் திருவைந்தெழுத்தினை, ‘அஞ்சுபதம்’, ‘பஞ்சமந்திரம்’ என்று குறிப்பிடும் வழக்கும் தெரியவருகிறது.

திருமூலர் திருமந்திரத்திலே ஒன்பதாம் தந்திரத்தில் ‘பஞ்சாக்கரம்’ பற்றிய விளக்கப்பகுதி காணப்படுகிறது. தூல பஞ்சாக்கரம் (பரிய ஐந்தெழுத்து), சூக்கும பஞ்சாக்கரம் (நுண்மை ஐந்தெழுத்து), அதிசூக்கும பஞ்சாக்கரம், (மீநுண்மை ஐந்தெழுத்து) என்னும் மூவகை நிலையில் ஓதும் முறைமையும் பயனும் அடுத்தடுத்து விளக்கப்பட்டுள்ளன. ‘ஒன்றுகண் டேனிவ் வுலகுக் கொருகனி, நன்றுகண் டாயது நமச் சிவா யக்கனி’ (திருமந். 2649) என்பது தூல பஞ்சாக்கரம். ‘தெளிய ஓதிச் சிவாயநம என்னும், குளிகை யிட்டுப்பொன் னாக்குவன் கூட்டையே’ (திருமந். 2659) என்பது சூக்கும பஞ்சாக்கரத்தை உணர்த்தும் திருமந்திரப்பகுதி. ‘சிவாய சிவசிவ என்றே சிந்தை, அவாயங் கெடநிற்க ஆனந்தம் ஆமே’ (திருமந். 2669) என்னும் திருமந்திரப் பாடற் பகுதியில் அதிசூக்கும பஞ்சாக்கரம் பற்றிக் காணலாம். ‘சிவயசிவ’ என்பதே இங்குச் சுட்டப்பெறும் மீநுண்மை ஐந்தெழுத்து.

தவநிலை வேண்டித் திருவைந்தெழுத்தினை ஓதுவார், சிகாரத்தை முதலாகக் கொண்டு, ‘சிவாய நம’ என்று ஓதுவர். ‘சித்தம் ஒருக்கிச் சிவாய நம என்று இருக்கின் அல்லால்’ (தேவா. 4:94:5), ‘உருவாய்த் தெரிந்து உன்தன் நாமம் பயின்றேன், திருவாய் பொலியச் சிவாய நம என்று நீறு அணிந்தேன்’ (தேவா. 4:94:6), ‘வல்லவாறு சிவாயநம என்று, நல்லம் மேவியநாதன்அடி தொழ’ (தேவா. 5:43:6) என வருவன அப்பரடிகளின் அருள்வாக்கு. ‘நானே யோதவம் செய்தேன் சிவாயநம எனப் பெற்றேன்’ என்பது மணிவாசகரின் திருவாக்கு (திருவாசகம் 38:10). ‘சிவாயநம என்று சிந்தித்திருப்பார்க்கு அபா-&lt;noinclude&gt;

&lt;b&gt;வா.க. 6 – 9&lt;/b&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>o3g7chwiyv5734ew8crdtuw7nm7b65i</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986945</id>
      <parentid>1986895</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T09:57:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>S.Naveenpriya</username>
        <id>17598</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986945</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10654" sha1="a9rcunlmmpes28cwcx2ceydg0y4bb56" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;S.Naveenpriya&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தெழுத்து|129|ஐந்தெழுத்து}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;ஐந்தெழுத்து&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்தெழுத்து:&lt;/b&gt;}} சித்தாந்த சைவ நெறிப்படி, அன்பே சிவமாய் ஒன்றிச் சமாதிநிலை பெற இயலாதாருக்கு அப்பேற்றினை அருளவல்லது ஐந்தெழுத்தினை விதிப்படி ஓதுதலாகும். ஐந்தெழுத்து என்பது சிவபெருமானின் திருநாமமாகிய ‘நமச்சிவாய’ என்பதே. இதனைக், ‘காதலாகி’ எனத் தொடங்கும் தேவாரப் பாடலில், ‘நாதன் நாமம் நமச்சி வாயவே’ (தேவா. 3:49:1) என்று எடுத்து இயம்புகிறார் திருஞானசம்பந்தப் பெருமான், ‘ஆன்நல் வெள் ஊர்தி யான்தன் மந்திரம் நமச்சிவாய் ஆக நீறு அணியப் பெற்றால் வெந்து அறும் வினையும் நோயும்’ (தேவா. 4:77:4) என்றும், ‘நாமம் பரவி நமச்சிவாய என்னும் அஞ்செழுத்தும், சாமன்று உரைக்கத் தருதி கண்டாய் எங்கள் சங்கரனே’ (தேவா. 4:103:3) என்றும் திருநாவுக்கரசர் அருளிச் செய்கிறார். ‘நமச்சிவாய வாஅழ்க நாதன் தாள் வாஆழ்க’ என்றே மணிவாசகரின் திருவாசகம் தொடங்குகிறது.

ஐந்தெழுத்து மந்திரம், சைவ சமய குரவர் நால்வரும் வாழ்ந்த காலத்திற்கு மிக முன்பாகவே மக்களிடையில் பயின்றுவரும் ஒன்றாகும். சிலப்பதிகாரப் பெருங்காவியத்திலே, இளங்கோவடிகள், ‘அருமறை மருங்கின் ஐந்தினும் எட்டினும், வருமுறை எழுத்தின் மந்திரம் இரண்டு’ (சிலப். காடுகாண். 128-9) என வரும் பகுதியில் பஞ்சாக்கரமாகிய திருவைந்தெழுத்தினைச் சிறப்புடைய மந்திரங்கள் இரண்டினுள் முன் வைத்து ஓதியுள்ளார். இக்காவியத்திற்கு முதல் உரை கண்ட அரும்பதவுரையாசிரியர், ‘ஐந்தும் எட்டு மாவன பஞ்சாக்கரம் அட்டாக்கரம்’ என்று விளக்கம் தந்துள்ளார்.

சைவத் திருமுறைகளில் இம்மந்திரப் பெருமை குறித்துப் பேசப்பெற்ற பகுதிகள் பலவாகும். நமச்சிவாயத் திருப்பதிகம் தேவாரம் பாடிய மூவர் வாக்கிலும் இடம் பெற்றுள்ளன. (தேவா. 3:49,4.11,7:48) ‘நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே’ (தேவா. 4:11:1) என்பது அப்பரடிகளின் அருள்வாக்கு. சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள், ‘நற்றவா உனை நான் மறக்கினும் சொல்லும் நா நமச்சிவாயவே’ (தேவா. 7:48:1) என்கிறார். இவ்வாறு உள்ளம் ஒன்றித் திருவைந்தெழுத்தினை ஓதுவது சிவநெறி நிற்பாரின் சிறப்பு ஆகும். இம்மந்திரத்தை நியமத்துடன் ஓதின், ஓதுவாரது வல்வினை சிந்தும்; எல்லாத் தீங்கும் நீங்கும்; செல்வமும் நிறையும்; அவர் பந்தபாசம் அறுக்க வல்லவராவர் என்கிறார் திருஞானசம்பந்தர். அப்பரடிகள் இந்நமச்சிவாய மந்திரத்தை, நாவினுக்கு அருங்கலம், நல்லக விளக்கு, நன்னெறியாவது, ‘பண்ணிய உலகினில் பயின்ற பாவத்தை நண்ணிநின்று அறுப்பது, நாம் உற்ற நடுக்கத்தைக் கெடுப்பது, நலம் மிகக் கொடுப்பது’ என்று போற்றுகிறார்.

தேவாரத் திருமுறைகளில் ‘அஞ்செழுத்து’ என்றே எங்கும் பேசப்பட்டுள்ளது. இதனால் தேவார காலத்தில் ஐந்தின் போலியான ‘அஞ்சு’ என்பது பெருவழக்காயிற்றுப் போலும். அஞ்செழுத்தின் பெருமை பேசும் திருஞானசம்பந்தர் அருளிய ஒரு பதிகம், ‘பஞ்சாக்கரத்திருப்பதிகம்’ (தேவா. 3:22) எனப் போற்றப்படுகிறது. இப்பதிகப் பாடல்களில், ‘கூற்றை அஞ்ச உதைத்தன அஞ்செழுத்துமே’ ‘அந்தியுள் மந்திரம் அஞ்செழுத்துமே’ என்றாற்போல வருவன காணத்தகும். ‘அந்தியும் நண்பகலும் அஞ்சு பதம் சொல்லி’ (7:83:1) என்றும், ‘பஞ்ச மந்திரம் ஓதும் பரமனார்’ (தேவா. 5:11:3) என்றும் திருவைந்தெழுத்தினை, ‘அஞ்சுபதம்’, ‘பஞ்சமந்திரம்’ என்று குறிப்பிடும் வழக்கும் தெரியவருகிறது.

திருமூலர் திருமந்திரத்திலே ஒன்பதாம் தந்திரத்தில் ‘பஞ்சாக்கரம்’ பற்றிய விளக்கப்பகுதி காணப்படுகிறது. தூல பஞ்சாக்கரம் (பரிய ஐந்தெழுத்து), சூக்கும பஞ்சாக்கரம் (நுண்மை ஐந்தெழுத்து), அதிசூக்கும பஞ்சாக்கரம், (மீநுண்மை ஐந்தெழுத்து) என்னும் மூவகை நிலையில் ஓதும் முறைமையும் பயனும் அடுத்தடுத்து விளக்கப்பட்டுள்ளன. ‘ஒன்றுகண் டேனிவ் வுலகுக் கொருகனி, நன்றுகண் டாயது நமச் சிவா யக்கனி’ (திருமந். 2649) என்பது தூல பஞ்சாக்கரம். ‘தெளிய ஓதிச் சிவாயநம என்னும், குளிகை யிட்டுப்பொன் னாக்குவன் கூட்டையே’ (திருமந். 2659) என்பது சூக்கும பஞ்சாக்கரத்தை உணர்த்தும் திருமந்திரப்பகுதி. ‘சிவாய சிவசிவ என்றே சிந்தை, அவாயங் கெடநிற்க ஆனந்தம் ஆமே’ (திருமந். 2669) என்னும் திருமந்திரப் பாடற் பகுதியில் அதிசூக்கும பஞ்சாக்கரம் பற்றிக் காணலாம். ‘சிவயசிவ’ என்பதே இங்குச் சுட்டப்பெறும் மீநுண்மை ஐந்தெழுத்து.

தவநிலை வேண்டித் திருவைந்தெழுத்தினை ஓதுவார், சிகாரத்தை முதலாகக் கொண்டு, ‘சிவாய நம’ என்று ஓதுவர். ‘சித்தம் ஒருக்கிச் சிவாய நம என்று இருக்கின் அல்லால்’ (தேவா. 4:94:5), ‘உருவாய்த் தெரிந்து உன்தன் நாமம் பயின்றேன், திருவாய் பொலியச் சிவாய நம என்று நீறு அணிந்தேன்’ (தேவா. 4:94:6), ‘வல்லவாறு சிவாயநம என்று, நல்லம் மேவியநாதன்அடி தொழ’ (தேவா. 5:43:6) என வருவன அப்பரடிகளின் அருள்வாக்கு. ‘நானே யோதவம் செய்தேன் சிவாயநம எனப் பெற்றேன்’ என்பது மணிவாசகரின் திருவாக்கு (திருவாசகம் 38:10). ‘சிவாயநம என்று சிந்தித்திருப்பார்க்கு அபா-&lt;noinclude&gt;

&lt;b&gt;வா.க. 6 – 9&lt;/b&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>a9rcunlmmpes28cwcx2ceydg0y4bb56</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/158</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632208</id>
    <revision>
      <id>1986898</id>
      <parentid>1950219</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:16:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986898</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10725" sha1="qii607bvfhllmjip6c5g5ls6e2mwre0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தெழுத்து|130|ஐந்தொழில்}}&lt;/noinclude&gt;யம் ஒருநாளும் இல்லை’ என்பது ஔவை மூதாட்டியின் மூதுரை. ‘சிவாயநம’ என்னும் நுண்மைத் திருவைந்தெழுத்தில் சி-சிவனையும், வ-சக்தியையும், ய - சீவனையும், ந - மலத்தையும், ம - மாயையும் குறிக்கும் எனவும் திருமந்திரம் விளக்குகிறது.

தேவாரம், திருவாசகம், திருமந்திரம் முதலிய திருமுறைகளில் காணப்பெறும் ஐந்தெழுத்து உண்மைகளை அடியொற்றியே சைவசித்தாந்த சாத்திரங்களும் அறிவுறுத்துகின்றன. உமாபதி சிவனார் அருளிய திருவருட்பயனில் 9-ஆம் பகுதியாக ‘ஐந்தெழுத்தருள் நிலை’ எனப் பத்துக்குறட்பாக்களைக் கொண்ட ஒரு பகுதி உள்ளது. இப்பகுதியில் ஐந்தெழுத்துண்மைகளைத் தெளிவுற விளக்கியுள்ளார். திருவைந்தெழுத்தினை முறைப்படி ஓதுதலால் திருவருட்பேறு சித்திக்கும் என்பது இங்கு எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. பதி, பசு, பாசம் என்னும் முப்பொருளும் இறை, சக்தி, ஆன்மா, பாசம், மாயை என ஐந்து வகையாக நிற்றலால், இந்த ஐந்தினையும் சிவபெருமானது இருப்பெயராகிய திருவைந்தெழுத்தில் பொருந்த வைத்துக் காட்டியுள்ளனர். ‘சிவன்அருள் ஆவி திரோதம் மலம் ஐந்தும், அவனெழுத்து அஞ்சின் அடைவாம்’ என்பது உண்மை விளக்கம் (41). ஐந்தின் நடுநாயகமாக உள்ள ஆன்மா இறைவனது அருட்சத்தி திரோதமாய் நின்று செயற்படுத்த மாயையை விடுத்துச் சிவசத்தியாகிய சிவனருளைப் பெறவேண்டும் என்பர். ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவம் இத்திருவைந்தெழுத்தின் நுண்ணிய நிலையாகும். எனவேதான் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்துடன் மந்திரங்களை ஓதி வருகின்றனர். ஓங்காரத்து உட்பொருளாய் இறைவன் நடனமிடுதலையே பெருமானைச் சுற்றிலும் விளங்கும் திருவாசி உணர்த்தும் குறிப்பாகும்.

அம்பலக் கூத்தன் திருவுருவுடன் திருவைந்தெழுத்தினைத் தொடர்புபடுத்தியும் ஆன்றோர் உரைத்துள்ளனர். கூத்தப்பிரானின் திருவடி நகரம்; வயிறு மகரம்; தோள் சிகரம்; முகம் வகரம்; திருமுடி யகரம். திருவடி நகரமாகிய திரோதானசத்தி உயிர்களைத் தன்னிடத்தே கூட்டி, அவ்வுயிர்களிடம் மறைந்திருக்கும் மாயையினை உதரமாகிய மகரத்தில் காட்டி, எங்கும் நிறைஇறை சிவபரம்பொருள் என்பதைத் தோள்களாகிய சிகாரத்தால் உணர்த்தி, உபதேசம் வழங்கும் முகமாக வகரத்தைக்காட்டி, அதன்வழியாகப் பக்குவம் பெற்ற ஆன்மாக்கள் முடியாக விளங்கும் என்பதைத் திருமுடி யகரம் காட்டும் குறிப்பு என்பர். இங்ஙனம் காணும் நடனம் ஊன நடனம் எனப்படும். இனி, ஞான நடனத்தில், பெருமான் ஏந்திய உடுக்கையில் சிகரமும், வீசிய கரத்தில் வகரமும், அபய கரத்தில் யகரமும், நெருப்புத் தங்கிய அகலில் நகரமும் ஊன்றிய திருவடியில் மகரமுமாகக் கொண்டு ஓங்காரத் திருவாசியின் நடுவில் பெருமான் நடனமிடுகின்றார் என்பர். இவ்வுண்மையினை உணரும் உயிர்கள் மலமாயை நீங்கிச் சிவசத்திகளின் இடையில் இடையூறு இன்றி மலமாயைகள் மீளவும் தாக்கா வண்ணம் நிலைத்த இன்பத்தில் வாழும், இவ்வண்ணம் பேரின்பப் பெருவாழ்வைத்தருவது திருவைந்தெழுத்தே என்பது தெளிவு.
{{Right|&lt;b&gt;மு.ச.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐந்தெழுத்து&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐந்தொழில்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்தொழில்:&lt;/b&gt;}} சித்தாந்த சைவத் திருநெறியில் இறைவனின் அருளாற்றலைக் கூறுமிடத்து, அவன் புரியும் முத்தொழில் முதன்மையாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. ‘கூத்தன் இவ்வானும் குவலயமும் எல்லோமும், காத்தும் படைத்தும் கரந்தும் விளையாடி’ (திருவாசகம் - திருவெம். 12) என்று மணிவாசகப் பெருமான் இறைவன் புரியும் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழிலையும் குறிப்பிட்டுப் போற்றுகிறார்.

ஆக்குதலாவது உயிர்களுக்கு ஆணவமலம் நீங்கும் பொருட்டாக உடல், கருவி, உலகு, நுகர்பொருள்களைப் படைத்தலாம். அளித்தல் என்பது உயிர்களுக்குக் கன்மமலம் நீங்குதற் பொருட்டாக வினைப் பயனாகிய போகங்களை நுகரும்படி உயிர்களை உடம்புடன் நிறுத்திக் காத்தல் ஆகும். அழித்தலாவது கன்மவசத்தால் வருந்தித் உயிர்களை துன்புறும் இளைப்பாறுதற் பொருட்டு அவை பெற்ற உடல் கருவி உலகு நுகர்பொருள்களாகிய மாயேயங்களை அழித்து மாற்றுதலாம்.

இம்முத் தொழிலுடன் மறைப்பு, அருளல் என்னும் இரண்டு சேர ஐந்தொழில்களாம். சைவத் திருமுறைகளிலே ஐந்தொழில் பற்றிய குறிப்புகள் அங்கங்கே தென்படினும் திருமூலர் திருமந்திரத்தில் இவை விளக்கமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு, மறைப்பு, அருளல் பற்றிய செய்திகள் திருமந்திரம் 381 முதல் 450-ஆம் பாடல்கள் வரையில் மிக விரிவாக உள்ளமை காணத்தக்கது. அவற்றைச் சிருட்டி, திதி, சங்காரம், திரௌபவம், அனுக்கிரகம் என வடநூலார் புகல்வர்.

ஒடுக்கமாவது இளைப்பாற்றலும், தோற்றமாவது அவரவர் கன்மமுழுதும் கழியுமுகத்தான் மலபாகம் வரச் செய்தலும், நிலையாவது கன்மம் கழியுமாறு அதனை நுகர்வித்தலும், மறைப்பாவது கன்ம ஒப்பினை வருவித்து மலங்களை முதிர்வித்தலும், அருளாவது பந்தம் விடுத்தலும் ஆகிய உறுதி படைத்தனவாகலான் ஆராயும்வழி ஐந்தொழிலும் அருட்செயலேயாகலின் இவற்றுட் சில மறத்தொழிலே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qii607bvfhllmjip6c5g5ls6e2mwre0</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986944</id>
      <parentid>1986898</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T09:56:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>S.Naveenpriya</username>
        <id>17598</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986944</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10725" sha1="nhlvvzr58ensackywjrp5maoaclk1fj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;S.Naveenpriya&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தெழுத்து|130|ஐந்தொழில்}}&lt;/noinclude&gt;யம் ஒருநாளும் இல்லை’ என்பது ஔவை மூதாட்டியின் மூதுரை. ‘சிவாயநம’ என்னும் நுண்மைத் திருவைந்தெழுத்தில் சி-சிவனையும், வ-சக்தியையும், ய - சீவனையும், ந - மலத்தையும், ம - மாயையும் குறிக்கும் எனவும் திருமந்திரம் விளக்குகிறது.

தேவாரம், திருவாசகம், திருமந்திரம் முதலிய திருமுறைகளில் காணப்பெறும் ஐந்தெழுத்து உண்மைகளை அடியொற்றியே சைவசித்தாந்த சாத்திரங்களும் அறிவுறுத்துகின்றன. உமாபதி சிவனார் அருளிய திருவருட்பயனில் 9-ஆம் பகுதியாக ‘ஐந்தெழுத்தருள் நிலை’ எனப் பத்துக்குறட்பாக்களைக் கொண்ட ஒரு பகுதி உள்ளது. இப்பகுதியில் ஐந்தெழுத்துண்மைகளைத் தெளிவுற விளக்கியுள்ளார். திருவைந்தெழுத்தினை முறைப்படி ஓதுதலால் திருவருட்பேறு சித்திக்கும் என்பது இங்கு எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. பதி, பசு, பாசம் என்னும் முப்பொருளும் இறை, சக்தி, ஆன்மா, பாசம், மாயை என ஐந்து வகையாக நிற்றலால், இந்த ஐந்தினையும் சிவபெருமானது இருப்பெயராகிய திருவைந்தெழுத்தில் பொருந்த வைத்துக் காட்டியுள்ளனர். ‘சிவன்அருள் ஆவி திரோதம் மலம் ஐந்தும், அவனெழுத்து அஞ்சின் அடைவாம்’ என்பது உண்மை விளக்கம் (41). ஐந்தின் நடுநாயகமாக உள்ள ஆன்மா இறைவனது அருட்சத்தி திரோதமாய் நின்று செயற்படுத்த மாயையை விடுத்துச் சிவசத்தியாகிய சிவனருளைப் பெறவேண்டும் என்பர். ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவம் இத்திருவைந்தெழுத்தின் நுண்ணிய நிலையாகும். எனவேதான் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்துடன் மந்திரங்களை ஓதி வருகின்றனர். ஓங்காரத்து உட்பொருளாய் இறைவன் நடனமிடுதலையே பெருமானைச் சுற்றிலும் விளங்கும் திருவாசி உணர்த்தும் குறிப்பாகும்.

அம்பலக் கூத்தன் திருவுருவுடன் திருவைந்தெழுத்தினைத் தொடர்புபடுத்தியும் ஆன்றோர் உரைத்துள்ளனர். கூத்தப்பிரானின் திருவடி நகரம்; வயிறு மகரம்; தோள் சிகரம்; முகம் வகரம்; திருமுடி யகரம். திருவடி நகரமாகிய திரோதானசத்தி உயிர்களைத் தன்னிடத்தே கூட்டி, அவ்வுயிர்களிடம் மறைந்திருக்கும் மாயையினை உதரமாகிய மகரத்தில் காட்டி, எங்கும் நிறைஇறை சிவபரம்பொருள் என்பதைத் தோள்களாகிய சிகாரத்தால் உணர்த்தி, உபதேசம் வழங்கும் முகமாக வகரத்தைக்காட்டி, அதன்வழியாகப் பக்குவம் பெற்ற ஆன்மாக்கள் முடியாக விளங்கும் என்பதைத் திருமுடி யகரம் காட்டும் குறிப்பு என்பர். இங்ஙனம் காணும் நடனம் ஊன நடனம் எனப்படும். இனி, ஞான நடனத்தில், பெருமான் ஏந்திய உடுக்கையில் சிகரமும், வீசிய கரத்தில் வகரமும், அபய கரத்தில் யகரமும், நெருப்புத் தங்கிய அகலில் நகரமும் ஊன்றிய திருவடியில் மகரமுமாகக் கொண்டு ஓங்காரத் திருவாசியின் நடுவில் பெருமான் நடனமிடுகின்றார் என்பர். இவ்வுண்மையினை உணரும் உயிர்கள் மலமாயை நீங்கிச் சிவசத்திகளின் இடையில் இடையூறு இன்றி மலமாயைகள் மீளவும் தாக்கா வண்ணம் நிலைத்த இன்பத்தில் வாழும், இவ்வண்ணம் பேரின்பப் பெருவாழ்வைத்தருவது திருவைந்தெழுத்தே என்பது தெளிவு.
{{Right|&lt;b&gt;மு.ச.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐந்தெழுத்து&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐந்தொழில்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்தொழில்:&lt;/b&gt;}} சித்தாந்த சைவத் திருநெறியில் இறைவனின் அருளாற்றலைக் கூறுமிடத்து, அவன் புரியும் முத்தொழில் முதன்மையாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. ‘கூத்தன் இவ்வானும் குவலயமும் எல்லோமும், காத்தும் படைத்தும் கரந்தும் விளையாடி’ (திருவாசகம் - திருவெம். 12) என்று மணிவாசகப் பெருமான் இறைவன் புரியும் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழிலையும் குறிப்பிட்டுப் போற்றுகிறார்.

ஆக்குதலாவது உயிர்களுக்கு ஆணவமலம் நீங்கும் பொருட்டாக உடல், கருவி, உலகு, நுகர்பொருள்களைப் படைத்தலாம். அளித்தல் என்பது உயிர்களுக்குக் கன்மமலம் நீங்குதற் பொருட்டாக வினைப் பயனாகிய போகங்களை நுகரும்படி உயிர்களை உடம்புடன் நிறுத்திக் காத்தல் ஆகும். அழித்தலாவது கன்மவசத்தால் வருந்தித் உயிர்களை துன்புறும் இளைப்பாறுதற் பொருட்டு அவை பெற்ற உடல் கருவி உலகு நுகர்பொருள்களாகிய மாயேயங்களை அழித்து மாற்றுதலாம்.

இம்முத் தொழிலுடன் மறைப்பு, அருளல் என்னும் இரண்டு சேர ஐந்தொழில்களாம். சைவத் திருமுறைகளிலே ஐந்தொழில் பற்றிய குறிப்புகள் அங்கங்கே தென்படினும் திருமூலர் திருமந்திரத்தில் இவை விளக்கமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு, மறைப்பு, அருளல் பற்றிய செய்திகள் திருமந்திரம் 381 முதல் 450-ஆம் பாடல்கள் வரையில் மிக விரிவாக உள்ளமை காணத்தக்கது. அவற்றைச் சிருட்டி, திதி, சங்காரம், திரௌபவம், அனுக்கிரகம் என வடநூலார் புகல்வர்.

ஒடுக்கமாவது இளைப்பாற்றலும், தோற்றமாவது அவரவர் கன்மமுழுதும் கழியுமுகத்தான் மலபாகம் வரச் செய்தலும், நிலையாவது கன்மம் கழியுமாறு அதனை நுகர்வித்தலும், மறைப்பாவது கன்ம ஒப்பினை வருவித்து மலங்களை முதிர்வித்தலும், அருளாவது பந்தம் விடுத்தலும் ஆகிய உறுதி படைத்தனவாகலான் ஆராயும்வழி ஐந்தொழிலும் அருட்செயலேயாகலின் இவற்றுட் சில மறத்தொழிலே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nhlvvzr58ensackywjrp5maoaclk1fj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/159</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632209</id>
    <revision>
      <id>1986900</id>
      <parentid>1950220</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:22:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986900</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10664" sha1="nvnadhxfpoex270nxzn2yh2cpp83o98" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐப்பசி முழுக்கு|131|ஐப்பசி முழுக்கு}}&lt;/noinclude&gt;போலுமெனப் பழித்தவை ஒழிவாயாக’ என்று அருணந்திதேவர் தம் சிவஞான சித்தியாரில் தெளிவுறுத்துகிறார். மறைப்பு அருளல் ஆகியவற்றை நிலை, இறுதிகளில் அடக்கி முத்தொழில் என்று கூறுவர். இவையிரண்டும் தம்முள் வேற்றுமையுடைமை பற்றி ஐந்தொழில் என விவரித்து ஓதுவாராயினர் என்பர்.

ஐந்தொழிலையும் ஒருங்கே செய்து ஆடும் நடனமே நடராசரின் ஆனந்தத் தாண்டவமாம். இத்திருவுருவிலே துடியில் தோற்றமும், அமைப்பில் நிதியும், அங்கியில் சங்காரமும், ஊன்றிய காலில் திரோதமும் தூக்கிய திருவடியில் அருளலும் அமைந்துள்ளன என்பர். இதனை, ‘தோற்றம் துடியதனில், தோயும் திதி அமைப்பில், சாற்றியிடும் அங்கியிலே சங்காரம், – ஊற்றமா ஊன்று மலர்ப்பதத்தே உற்றதிரோதம், முத்தி நான்ற மலர்ப் பதத்தே நாடு’ என்னும் உண்மை விளக்கப் பாடல் (36) அறிவுறுத்துகிறது.

ஐந்தொழில்களையும் இறைவன் எங்ஙனம் இயற்றுகிறான் என்பதைக் குமரகுருபரர் தாம் பாடிய சிதம்பர மும்மணிக் கோவையில் ‘பூமலி கற்பகப் புத்தேள்’ எனத் தொடங்கும் பாடலில் தெளிவுற விளக்கியுரைத்துள்ளார்.
{{Right|&lt;b&gt;மு.ச.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐந்தொழில்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐப்பசி முழுக்கு&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐப்பசி முழுக்கு&lt;/b&gt;}} என்பது துலாக் காவேரி முழுக்கு எனவும் கூறப்படுகிறது. ஐப்பசியில் துலாராசியில் சூரியன் வருவதால் அதனைத் துலா மாதம் என்று கூறுவதும் உண்டு. இத்துலா மாதத்தில் காவிரியில் நீராடுவதன் சிறப்புக் குறித்து அம்முழுக்கு ‘துலாக்காவேரி’ முழுக்கு எனப் பெற்றது.

காவிரியாற்றின் புண்ணியப் புனலில் ஐப்பசி மாதத்து முதல் நாள் தொடங்கி இறுதிநாள் வரை விடியற்காலத்தில் விதிப்படி முழுகுவது புண்ணியம் என்பர். அங்ஙனம் முழுகுபவர் அளப்பரிய பயன் பெறுவர் என்று காவேரி மான்மியம் விவரித்துக் கூறுகிறது.

ஐப்பசி மாதத்தில் ஆறுகளில் மழை வெள்ளம் வடிந்து மணல் திட்டுகள் தோன்றி நீர் தெளிவாகும். அப்போது நீராடுவது களிப்பைத் தருவதாகும். கன்ம மார்க்கத்தில் அக்கறையுடையார் ஐப்பசி முழுக்கைச் சிறந்த நோன்பாக மேற்கொள்வதுண்டு. அந்த ஒழுக்கம் நம்பிக்கையை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டதன்று. தொன்னூல்களும் அதனைச் சிறப்பித்துப் பேசுகின்றன. ஐப்பசி மாதத்தில் அகத்திய நாண்மீன் உதயமாவதால் நீர் தூய்மையாகிறது என்று பிருகத்சம்கிதை கூறுகிறது. பிறமாதங்களில் குளிக்கப்படாதது என்று விலக்கப்பட்ட நீரையும் ஐப்பசியில் அருந்தலாம். அந்த மாதத்தில் அகத்திய நட்சத்திரம் தோன்றுவதால் நீர் நிலையங்கள் மாசற்றனவாகும் என்று வாகடருடைய அட்டாங்க இருதயம் கூறுகிறது.

ஐப்பசி மாதத்தில் மயிலாடுதுறையிலுள்ள காவிரிப் படித்துறையாகிய இடபதீர்த்தக்கரையில் நீராடுவதற்குக் கங்கை முதலிய நதிகள் கூடுவதால் அம்மாதத்தில் அங்கு நீராடுவது சிறப்புடையது. நாதசர்மா என்னும் அந்தணர் தம்முடைய மனைவி அனவத்யாவுக்குத் துலா நீராடும் பெருமையை எடுத்துக் கூறினார். அதன்படி இருவரும் மயிலாடுதுறை இடபதீர்த்தத்தில் நீராடி நாதசர்மா கணநாயகராகவும், அனவத்யை பார்வதி தேவிக்குக் குணோத்தரை என்ற தோழியாகவும் ஆகப் பெற்றுச் சிறப்புற்றார்கள். மத்திய பிரதேசத்தைச் சார்ந்த வினதா என்ற பெண்ணும் இந்திரப் பிரதேசத்தைச் சார்ந்த வினதா என்ற பெண்ணும் இங்கு வந்து நீராடிச் சிறப்புற்றனர்.

கங்கை யமுனை நதிகளுக்கு இடையே தாம்தான் சிறப்புற்ற நிலையில் இருக்கின்றோம் என்றோர் வழக்கு வர, பிரமன் கங்கையைப் பார்த்துக் காவிரியைத் தவிர மற்ற எல்லாப் புண்ணியநதிகளைக் காட்டிலும் கங்கை உயர்ந்தவள் என்று தீர்ப்புக் கூறினாராம். இக்காரணம் பற்றியே ‘கங்கையிற் புனித மாய காவிரி’ எனத் தமிழ்ச்சான்றோர் அருளிச் செய்துள்ளனர். சிம்மத்துவசன் என்ற அரசன் பாரத்துவாச முனிவரால் கழுதையாக உருப்பெற்ற சாபம் துலா நீராடியதால் நீங்கப் பெற்றான். கொள்ளைக்காரன் ஒருவன் கழுகாகச் சாபம் பெற்று இங்கு வந்து தன்னுருவம் பெற்றான். அகத்தியரை அவமதித்த நகுடன் பாம்பாகவும், கொடுப்பதாய்ச் சொல்லிப் பின்னர்க் கொடுக்க மறுத்த ஒருவன் குரங்காகவும், பிறருக்கு உரிய பொருளைத் திருடியவன் நரியாகவும், பிறப்பெடுத்து இங்குவந்து நீராடிக் குற்றத்தினை உணர்ந்ததனால் தம்முருவம் பெற்றனர். பிரமன் சாபம் நீங்கிய இத்தீர்த்தக்கரையில் நீராடிப் பிண்ட தானம் செய்தால் பிதுர்கள் நேரில் வந்து பெற்றுக் கொள்வார்கள். இச்செய்திகள் துலாக் காவேரி மான்மியத்தில் கூறப் பெற்றுள்ளன. ஐப்பசி முப்பது நாளும் செல்ல முயன்றும் முடியாமல் கார்த்திகை முதல் நாள் சென்ற முடவனுக்கு முத்தி கிடைத்தது. அதனால், அந்நாளில் முழுகும் முழுக்கு முடவன் முழுக்கு எனக் கொண்டாடப் பெறுகிறது. ஐப்பசி முப்பது நாளும் நீராடுதல் சிறப்பு, இயலாதவர்கள் மூன்று நாட்களாயினும் நீராட வேண்டும். அதுவும் இயலாதவர்கள் முடவன் முழுக்கு நாள் அன்றாவது நீராட&lt;noinclude&gt;

&lt;b&gt;வா.க. 6 – 9அ&lt;/b&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nvnadhxfpoex270nxzn2yh2cpp83o98</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/160</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632210</id>
    <revision>
      <id>1986903</id>
      <parentid>1950221</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:29:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986903</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="11264" sha1="qlr06o2jcqwnw7vpg0r35dma9rf4l9l" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐபீரியா|132|ஐம்புலன்கள்}}&lt;/noinclude&gt;வேண்டும். ஐப்பசி முப்பது நாட்களும் மயிலாடுதுறையில் சிறப்புற விழாநாட்களாகக் கொண்டாடப்படுகின்றன. இடபதீர்த்தத்தின் வடகரையில் மேதா தட்சிணாமூர்த்தி விளங்குகிறார். பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் ஐப்பசி முழுக்கை இங்கு வந்து முழுகிச் சிறப்புறுகின்றனர்.
{{Right|&lt;b&gt;சு.சு.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐப்பசி முழுக்கு&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐபீரியா&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐபீரியா:&lt;/b&gt;}} இக்காலத்திய இசுபெயினும் போர்ச்சுகலும் சேர்ந்துள்ள முந்நீரகத்தின் பழைய பெயர் ஐபீரியா. இன்றும், இலக்கியத்தில் ஐபீரியா என்ற பெயர் சிற்சில இடங்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நில நூலார், ஐபீரிய முந்நீரகம் என்றே இன்னும் அப்பகுதியைக் குறிப்பிடுவர். ஐபீரிய மக்கள், உலகின் பண்டைக்கால மக்களுள் குறிப்பிடத்தக்க பெருமை வாய்ந்தவர்கள். வரலாற்றுக் காலத்திற்கு முன்னரே, அவர்கள், ஆப்பிரிக்காக் கண்டத்திலிருந்து அப்பகுதிக்குச் சென்றிருக்கக்கூடும். அவர்கள் உயரமானவர்கள் அல்லர்; கருநிறங் கொண்டவர்கள். வட இசுபெயினில் இன்று வாழும் பாசுக்கு மக்கள், ஐபீரியரின் கால்வழியில் வந்தோராவர். அவர்கள் மொழியில் இன்றும் ஐபீரியச் சொற்களைக் காணலாம். மேலும், இத்தாலி, இசுபெயின், போர்ச்சுகல் ஆகிய நாடுகளில் வாழும் வேறு சில கூட்டத்தினரும் ஐபீரிய வழிவந்தவர்களே. சிலர், இசுக்காட்லாந்திலும் அயர்லாந்திலும் கூட காணப்படுகிறார்கள். ஈப்ரோ என்னும் ஆறு அந்நாட்டில் ஓடுவதால், அச்சொல்லிலிருந்தே ஐபீரியர் என்ற சொல் வந்தது என்பது ஆய்வாளர்கள் கருத்து. இம்முந்நீரகத்தின் வடக்கில் பிரனீசு மலைத்தொடரும், தெற்கில் சிப்ரால்ட்டரும் வலிமை வாய்ந்த அரண்களாக இருக்கின்றன. மேற்கில் அட்லாண்டிக்கு மாகடலும் கிழக்கில் மத்திய தரைக்கடலும், இயற்கை எல்லைகளாகும். போர்ச்சுகலில் உள்ள கேப்-த-உரோகா என்ற இடம் சிறப்பாகக் குறிப்பிடத்தக்கது. உலோக வேலை, வேளாண்மை, சுரங்கவேலை முதலியன பெரும்பாலும் ஜபீரிய மக்களால் பின்பற்றப்பட்ட தொழில்களாகும். உரோமானியர் காலம்வரை, ஐபீரிய மொழி (இந்தோ, ஐரோப்பிய மொழியினின்றும் வேறுபட்டது) அங்கு பேசப் பெற்றது. பின்னர், இலத்தீன், அதன் இடத்தைப் பெற்றது. பாசுக்கு மொழி, ஜபீரிய மொழியினின்று வேறுபட்ட ஒன்று என இக்கால ஆய்வாளர் பலர் கருதுகின்றனர்.
{{Right|&lt;b&gt;தெ.பா.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐபீரியா&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐம்படைத்தாலி&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐம்படைத்தாலி&lt;/b&gt;}} என்பது குழந்தைகளுக்கு அணிவிக்கும் ஒருவகை அணி. இது பொன்னாற் செய்யப்பட்டிருக்கும். குழந்தை பிறந்த ஐந்தாம் நாளில் இந்த அணியினை அணிவிப்பராம். ஐம்படையெனவும் தாலியெனவும் தாலியைம்படையெனவும் இச்சொல் இலக்கிய வழக்கில் எடுத்தாளப்பட்டுள்ளது. வடநூலார் இதனைப் பஞ்சாயுதமென்று வழங்குவர். காத்தற் கடவுள் திருமால். அத்திருமாலின் சங்கு, சக்கரம், கதை, வாள், வில், ஆகிய ஐம்படைகளையும் குழந்தைகளுக்குக் காவலாகவென அணிவிப்பது தமிழ்நாட்டில் முற்காலவழக்காகும். இவ்வைந்து ஆயுதங்களின் வடிவாக அமைக்கப்படுவதே ஐம்படைத்தாலி எனப்பெற்றது. படையென்பது போர்க்கருவி என்பதனைக் குறிக்கும் சொல், ஐம்படைத் தாலிபற்றித் ‘தாலிகளைந்தன்றும் இலனே பால்விட்டு அயினியும் இன்று அயின்றனனே’ (புறம்: 77) எனவும், ‘அமளித் துஞ்சும் ஐம்படைத்தாலிக் குதலைச் செவ்வாய்க் குறுநடைப் புதல்வர்’ (மணி. 7.56-57) எனவும், ‘ஐம்படைச் சதங்கை சாத்தி’ (பெரிய– தடுத்தான்- 4) எனவும், ‘எழிலார் திருமார்பிற்கு ஏற்கும் இவையென்று அழகிய ஐம்படையும் ஆரமும் கொண்டு ......’ (பெரியாழ்வார் திருமொழி, 1:3:5) எனவும், ‘தாலி ஐம்படை தவழும் மார்பிடை’ (கம்ப. நாடு.58) எனவும் பிறவாறும் தமிழ் இலக்கியங்கள் குறிப்பிடுகின்றன.
{{Right|&lt;b&gt;து.ப.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐம்படைத்தாலி&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐம்பால்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐம்பால்&lt;/b&gt;}} என்பது மகளிர்தம் கூந்தலை அழகுபடுத்தும் வகைப்பாடுகளையும் பின்னர், கூந்தலையும் குறித்தது. ஐவகையைக் கொண்டை, சூழல், பனிச்சை, முடி, சுருள் எனத் தமிழ் நிகண்டுகள் கூறும். ‘ஐம்பால்முடி’ எனவும் இது வழங்கப் பெறும். ‘ஐம்பாற் கூழையர்’ எனவும் மகளிர் அழைக்கப்பட்டனர். முடி, சுருள் என்னும் இரண்டனை நீக்கி அவற்றுடன் அளகம், துஞ்சை என்னும் இரண்டனைச் சேர்ப்பர் நச்சினார்க்கினியர். அவர், ‘குழலையும் அளகத்தையும் வகுத்தும், கொண்டையைத் தொகுத்தும், பனிச்சையையும் துஞ்சையையும் விரித்தும் நூற்றிறத்தின் முடித்தாள்’ என்று விளக்கம் கூறுகிறார் (சீவக. 2437:நச் உரை). இருட்சி, சுருட்சி, நீட்சி, குளிர்ச்சி, அழகு என்பன  ஐம்பால் என்பாரும் உளர். கூந்தல், ஓதி என்னும் வேறுபெயருடன் இது இலக்கியங்களில் பாடப்பெற்றுள்ளது, ‘இருள்வணர் ஒலிவரும் புரியவிழ் ஐம்பால்’ (பதிற். 2:8:4); என்றும், ‘வெறிகமழ் வணர் ஐம்பால்’ (கலி. 57:1) என்றும், ‘உளரியல் ஐம்பால்’ (சிறுபாண். 60) என்றும் ஐம்பால் என்ற சொல் தமிழ் இலக்கியங்களில் ஆளப்பட்டுள்ளது.
{{Right|&lt;b&gt;து.ப.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐம்பால்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐம்புலன்கள்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐம்புலன்கள்&lt;/b&gt;}} ஓசை, ஊறு, உரு, சுவை, நாற்றம் என்பனவாம். இவை சத்தம், பரிசம், ரூபம் ரசம், கந்தம் என வடமொழிவில் கூறப்படும். பொறிகளால் கவரப்படுவன புலன் அல்லது விடயம் எனப்படும். எனவே, ஐம்புலன்கள் கருவிகளால் அறியப்படும் என உணரலாம். ஐம்புலன்களையும் அறிதற்-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qlr06o2jcqwnw7vpg0r35dma9rf4l9l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பயனர்:Desappan sathiyamoorthy/test</title>
    <ns>2</ns>
    <id>644620</id>
    <revision>
      <id>1986880</id>
      <parentid>1986235</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T18:54:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Desappan sathiyamoorthy</username>
        <id>14764</id>
      </contributor>
      <comment>/* பட்டியல் */</comment>
      <origin>1986880</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="12389" sha1="mz1h3ukv9jh893ngs45mybjsm8rbhkr" xml:space="preserve">
== [[அட்டவணை:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11.pdf|வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11]] ==
&lt;div class=&quot;NavFrame&quot; style=&quot;clear: both; text-align: left; background-color: white ; border: 2px; border-color: white&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;NavHead&quot; style=&quot;text-align: left; background-color:  white; color:navy;&quot;&gt;முடிந்தவை &lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;NavContent&quot; style=&quot;display:none;&quot;&gt;
&lt;center&gt;
{|class=&quot;wikitable&quot;style=&quot;text-align:left;width=80px;font-size: 75%&quot;
! colspan=&quot;5&quot;|&lt;b&gt;&lt;/b&gt;
|-
|-
|}
&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/center&gt;

== பட்டியல் ==
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழில் மயமாதல்|தொழில் மயமாதல்]] 29-33
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழில்‌ மனநிறைவு|தொழில்‌ மனநிறைவு]] 33-35
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழில்முறை வழிகாட்டல்‌|தொழில்முறை வழிகாட்டல்‌]] 35-37
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழில்‌ முனைவோர்‌|தொழில்‌ முனைவோர்‌]] 37-38
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலக உளவியல்‌|தொழிலக உளவியல்‌]] 38-39
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளர் இயக்கம்|தொழிலாளர் இயக்கம்]] 39-42
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளர் உழைப்பைச் சேமிக்கும் வழிகள்|தொழிலாளர் உழைப்பைச் சேமிக்கும் வழிகள்]] 42-45
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளர் கல்வி|தொழிலாளர் கல்வி]] 45-47
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளர் நலம்|தொழிலாளர் நலம்]] 47-50
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளர்‌ பதவி உயர்வு|தொழிலாளர்‌ பதவி உயர்வு]] 50-52
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளர் பொருளியல்|தொழிலாளர் பொருளியல்]] 52-56
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளர் வருக்கத்தின் வல்லாட்சி|தொழிலாளர் வருக்கத்தின் வல்லாட்சி]] 56-57
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளி|தொழிலாளி]] 57-58
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்கட்சி|தொழிற்கட்சி]] 58-61
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்கல்வி|தொழிற்கல்வி]] 61-62
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்‌ சங்கங்கள்‌|தொழிற்‌ சங்கங்கள்‌]] 62-64
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற் சமூகவியல்|தொழிற் சமூகவியல்]] 64-67
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்சாலைக் கூலிப் பட்டாளம்|தொழிற்சாலைக் கூலிப் பட்டாளம்]] 67-69
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்கள்|தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்கள்]] 69-71
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்சாலை முறை|தொழிற்சாலை முறை]] 71-73
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்சாலை விபத்துகள்‌|தொழிற்சாலை விபத்துகள்‌]] 73-75
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்‌ புரட்சி|தொழிற்‌ புரட்சி]] 75-77
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்‌ பெயர்|தொழிற்‌ பெயர்]] 77-79
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழு நோய் மறுவாழ்வுத் திட்டங்கள்|தொழு நோய் மறுவாழ்வுத் திட்டங்கள்]] 79-80
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொறு தத்து|தொறு தத்து]] 81-81
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொன்மைக் கட்டுப்பாடற்ற பொருளியற்கருத்துக்கள்|தொன்மைக் கட்டுப்பாடற்ற பொருளியற்கருத்துக்கள்]] 81-83
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொன்மைக் கலை|தொன்மைக் கலை]] 83-88
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொன்மைப்‌ பண்பாடு|தொன்மைப்‌ பண்பாடு]] 88-89
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொன்மைப் பொருளியல் வளர்ச்சிக் கோட்பாடு|தொன்மைப் பொருளியல் வளர்ச்சிக் கோட்பாடு]] 89-91
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொன்மைப் பொருளியலறிஞர்கள்|தொன்மைப் பொருளியலறிஞர்கள்]] 91-99
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொன்மை மக்கள்‌|தொன்மை மக்கள்‌]] 99-100
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொன்னூல்‌ விளக்கம்‌|தொன்னூல்‌ விளக்கம்‌]] 100-102
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொனிமொழி|தொனிமொழி]] 102-103
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோ|தோ]] 104-104
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோக்கியோ|தோக்கியோ]] 105-107
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோகாலந்து|தோகாலந்து]] 107-109
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோகான்|தோகான்]] 109-111
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோங்கா தீவு|தோங்கா தீவு]] 111-113
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோடர்|தோடர்]] 113-117
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோடர்மல், இராசா|தோடர்மல், இராசா]] 117-118
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோடாமொழி|தோடாமொழி]] 118-119
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோதகத்தவள்ளி|தோதகத்தவள்ளி]] 119-120
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோதோத்து|தோதோத்து]] 120-121
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோபிகா|தோபிகா]] 121-121
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோபு|தோபு]] 121-124
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோரமானன்|தோரமானன்]] 124-124
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோலாமொழித் தேவர்|தோலாமொழித் தேவர்]] 124-125
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோழப்பர்‌|தோழப்பர்‌]] 125-125
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோற்கூற்றியல்|தோற்கூற்றியல்]] 125-130
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோற்பாவை நிழற்கூத்து|தோற்பாவை நிழற்கூத்து]] 130-133
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோற்றக்‌ கொள்கை|தோற்றக்‌ கொள்கை]] 134-135
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோற்றுவிப்பாளர்|தோற்றுவிப்பாளர்]] 135-137
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோனிசு, பெர்டினாண்டு சூலியசு|தோனிசு, பெர்டினாண்டு சூலியசு]] 137-138
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தௌ|தௌ]] 139-139
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தௌலதாபாது|தௌலதாபாது]] 139-140
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தௌலி|தௌலி]] 140-140
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/ந|ந]] 141-141
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நக்கண்ணையார்|நக்கண்ணையார்]] 141-142
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நக்கவாரம்|நக்கவாரம்]] 142-142
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நக்கீரர்|நக்கீரர்]] 142-145
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகர அரசுகள்‌|நகர அரசுகள்‌]] 145-147
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகர, ஊரகச்‌ சுகாதாரம்‌|நகர, ஊரகச்‌ சுகாதாரம்‌]] 147-150
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரச் சமூகவியல்|நகரச் சமூகவியல்]] 150-152
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரச் சிக்கல்கள்|நகரச் சிக்கல்கள்]] 152-160
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரச் சூழலியல்|நகரச் சூழலியல்]] 160-167
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரப்‌ பொருளியல்‌|நகரப்‌ பொருளியல்‌]] 168-169
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரம்|நகரம்]] 169-178
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகர மக்கள் கல்வி|நகர மக்கள் கல்வி]] 178-180
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரமயமாதல்|நகரமயமாதல்]] 180-186
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகர மானிடவியல்|நகர மானிடவியல்]] 186-190
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரமைப்புத் திட்டம்|நகரமைப்புத் திட்டம்]] 190-195
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரமைப்பு முறைகள்|நகரமைப்பு முறைகள்]] 195-196
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகராட்சியியல்‌|நகராட்சியியல்‌]] 197-199
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகுடன்|நகுடன்]] 199-200</text>
      <sha1>mz1h3ukv9jh893ngs45mybjsm8rbhkr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>விக்கிமூலம்:அண்ணாவின் சிறுகதைத் திட்ட நல்கையால் உருவான சிறுகதைகள்</title>
    <ns>4</ns>
    <id>652602</id>
    <revision>
      <id>1986882</id>
      <parentid>1985873</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T02:57:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Info-farmer</username>
        <id>232</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>Audio Book பேரன் பெங்களூரில்</comment>
      <origin>1986882</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="27648" sha1="sbf1mn9abkwg7i9yybfwucpp90u8cys" xml:space="preserve">* '''மூலம்'''
** [[commons:Category:Rapid Fund SAARC 2026 September Tamil Wikisource]]
** [[commons:Category:Short stories by C. N. Annadurai]]
# [[அட்டவணை:அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்.pdf]] - இந்நூலில் புதிய கதைகள் 4 மட்டுமே இருந்தன.
#  [[அட்டவணை:அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்.pdf]] - இந்நூலில் புதிய கதைகள் 17 உள்ளன.
#  [[அட்டவணை:தீட்டுத்துணி, 2008, காலச்சுவடு பதிப்பகம்.pdf]] - இந்நூலில் புதிய கதைகள் 4 மட்டுமே இருந்தன.
#  [[அட்டவணை:செங்கரும்பு, 2004, பூம்புகார் பதிப்பகம்.pdf]] - இந்நூலில் புதிய கதைகள் 4 மட்டுமே இருந்தன.
#  [[அட்டவணை:அண்ணாவின் சிறுகதைகள் பத்து, வைகுந்த் 2008-தமிழ் வளர்ச்சி இயக்ககம் 2014.pdf]]- இந்நூலின் 10 கதைகளும், 4 நூல்களில் இருந்து எடுக்கப்பட்டவை.

*** &lt;nowiki&gt;{{tick}}&lt;/nowiki&gt; என்பதை முடித்த பின்பு ஒட்டவும். அது {{tick}} என்ற குறியீடாகத் தெரியும்.
{| class=&quot;wikitable sortable&quot;
!  !! தலைப்பு !! காலம் !! இதழ் !! நூல்!! குறிப்பு
|-
| 1 || பேரன் பெங்களூரில்&lt;br&gt; [[File:Audio Book Icon 1.svg|37px]] [[File:அண்ணாவின் சிறுகதை, பேரன் பெங்களூரில்.ogg|55px]] || 10.09.1939 || குடியரசு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள் பத்து/004|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;2014, தமிழ் வளர்ச்சி இயக்ககம்]] || தீபாஅருள் 
|-
| 2 || கைக்கு எட்டியது&lt;br&gt; [[File:Audio Book Icon 1.svg|37px]] [[File:அண்ணாவின் சிறுகதை, கைக்கு எட்டியது.ogg|55px]] || 04.04.1943 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள் பத்து/005|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;2014, தமிழ் வளர்ச்சி இயக்ககம்]] || தீபாஅருள்
|-
| 3 || இவர்கள் குற்றவாளிகளா? || 25.07.1943 || திராவிடநாடு || [[செங்கரும்பு, 2004, பூம்புகார் பதிப்பகம்/002|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;2004, பூம்புகார் பதிப்பகம்]] || இராபியா
|-
| 4 || பள்ளியறையில் பரமசிவன் || 16.04.1944 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1944 ஏப்ரல் 16-TVA PRL 0006360-cropped-சிறுகதை-பள்ளியறையில்.pdf|திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை  || தீபாஅருள்
|-
| 5 || ஜஸ்டிஸ் ஜானகி || 17.09.1944 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1944 செப்டம்பர் 17-TVA PRL 0006362-cropped-சிறுகதை-ஜஸ்டிஸ்.pdf | திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள் பத்து/006|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;2014, தமிழ் வளர்ச்சி இயக்ககம்]] || தீபாஅருள்
|-
| 6 || {{tick}} தவளையும் மனிதனும் ||  ||  || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள் பத்து/010|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;2014, தமிழ் வளர்ச்சி இயக்ககம்]] || இராதை 
|-
| 7 || {{tick}} தீர்ப்பளியுங்கள் சிக்கலான பிரச்சினை || 21.01.1945 ||  [[சிக்கலான பிரச்னை, திராவிட நாடு| திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை ||  இராதை
|-
| 8 || {{tick}} அவள் முடிவு &lt;br&gt; [[File:Audio Book Icon 1.svg|37px]] [[File:அண்ணாவின் சிறுகதை, அவள் முடிவு.ogg|55px]] || 04.11.1945 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள் பத்து/001|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்]] || இராதை 
|-
| 9 || {{tick}} புலிநகம் || 20.01.1946 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1946 சனவரி 20-TVA PRL 0003330-cropped-சிறுகதை-புலிநகம்.pdf|திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்/004|நூல் வடிவம்&lt;br&gt; 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்]]  || இராதை
|-
| 10 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]] ராஜாடி ராஜா&lt;br&gt; [[File:Audio Book Icon 1.svg|37px]] [[File:அண்ணாவின் சிறுகதை, ராஜாடி ராஜா.ogg|55px]]|| 10.02.1946 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1946 Feb 10-TVA PRL 0003333-derivative-சிறுகதை-ராஜாடி.pdf|திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]]  || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்/003 |நூல் வடிவம்&lt;br&gt; 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்]] || சுபிசேனா
|-
| 11 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]]  முகம் வெளுத்தது! || 08.09.1946 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1946 செப்டம்பர் 8-TVA PRL 0003359-cropped-சிறுகதை-முகம்.pdf | திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை || சரண்யா
|-
| 12  || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]]  நான் மனிதனானேன் || 17.11.1946 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1946 நவம்பர் 17-TVA PRL 0003368-cropped-சிறுகதைகள்-மனிதனானேன்-விபச்சாரி-நாடோடி-புதுவாழ்வு.pdf| திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]]  || நூல் வடிவமில்லை || சரண்யா
|-
| 13|| [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]]  நான் மனிதனானேன்/விபச்சாரி || 17.11.1946 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1946 நவம்பர் 17-TVA PRL 0003368-cropped-சிறுகதைகள்-மனிதனானேன்-விபச்சாரி-நாடோடி-புதுவாழ்வு.pdf| திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]]  || நூல் வடிவமில்லை || சரண்யா
|-
| 14 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]]  நான் மனிதனானேன்/புதுவாழ்வு || 17.11.1946 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1946 நவம்பர் 17-TVA PRL 0003368-cropped-சிறுகதைகள்-மனிதனானேன்-விபச்சாரி-நாடோடி-புதுவாழ்வு.pdf| திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]]  || நூல் வடிவமில்லை || சரண்யா
|-
| 15 || {{tick}} செல்லப்பிள்ளை || 1946 || | திராவிடநாடு  || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்/009|நூல் வடிவம்&lt;br&gt; 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்]] || இராதை
|-
| 16 || {{tick}} தீட்டுத்துணி || 12.01.1947 || திராவிடநாடு || [[தீட்டுத்துணி, 2008, காலச்சுவடு பதிப்பகம்/007|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;காலச்சுவடு பதிப்பகம்]] || இராதை
|-
| 17 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]] கலி தீர்த்த பெருமாள் || 19.01.1947 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1947 சனவரி 19-TVA PRL 0003374-cropped-சிறுகதை-கலிதீர்த்த.pdf | திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை || சரண்யா
|-
| 18 || இம்சைக்கு ஆளான இலட்சியவாதி || 23.02.1947 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள் பத்து/002|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்]] || சரண்யா
|-
| 19 || {{tick}} மாடி வீடு || 16.03.1947 || திராவிடநாடு ||  [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள் பத்து/007|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்]]   || இராதை 
|-
| 20 || {{tick}} மரத்துண்டு || 13.06.1948 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1948 சூன் 13-TVA PRL 0003520-cropped-சிறுகதை-மரத்துண்டு-இரும்பாரம்.pdf | திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை || இராதை
|-
| 21 || {{tick}} இரு காட்சிகள்&lt;br&gt; [[File:Audio Book Icon 1.svg|37px]] [[File:அண்ணாவின் சிறுகதை, இரு காட்சிகள்.ogg|55px]] || 17.10.1948 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள் பத்து/008|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;2014, தமிழ் வளர்ச்சி இயக்ககம்]] ||   இராதை
|-
| 22 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]]  கொலைகாரி || 19.12.1948 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1948 திசம்பர் 19-TVA PRL 0003546-cropped-சிறுகதை-கொலைகாரி.pdf | திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை  ||   சசிராஜா
|-
| 23 ||  {{tick}} கடவுள் தண்டிப்பார்! || 26.12.1948 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1948 திசம்பர் 26-TVA PRL 0003547-cropped-சிறுகதை-கடவுள்.pdf|திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை ||   இராதை
|-
| 24 || {{tick}} மூலகாரணம் || 02.01.1949 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1949 சனவரி 14-TVA PRL 0003589-cropped-சிறுகதை-மூலகாரணம்-கட்டைவிரல்.pdf | திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை || இராதை
|-
| 25 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]]  புதிய நாயனார் || 04.06.1950 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1950 சூன் 4-TVA PRL 0003683-cropped-சிறுகதை-புதியநாயனார்.pdf | திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை ||  Booradleyp1
|-
| 26 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]]  பக்த பக்காத் திருடன்! || 11.06.1950 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1950 சூன் 11-TVA PRL 0003685-cropped-சிறுகதை-பக்தபக்காத்.pdf | திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை ||   சசிராஜா
|-
| 27 || {{tick}} பிரமநாயகம் || 02.07.1950 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1950 சூலை 2-TVA PRL 0003688-cropped-சிறுகதை-பிரமநாயகம்.pdf | திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை || இராதை
|-
| 28 || {{tick}} மனித மந்தை || 18.03.1951 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1951 march 18-TVA PRL 0003725-derivative-சிறுகதை-மனிதமந்தை.pdf | திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை || இராதை
|-
| 29 || குற்றவாளிக் கூண்டிலே நிறுத்தினால்... || 29.03.1953 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1953 March 29-TVA PRL 0003888-derivative-சிறுகதை-குற்றவாளிக்கூண்டிலே.pdf | திராவிடநாடு  இதழ் வடிவம்]] || [[பக்கம்:செங்கரும்பு, 2004, பூம்புகார் பதிப்பகம்.pdf/37|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;2004, பூம்புகார் பதிப்பகம்]]  ||  ஜெயமாலா
|-
| 30 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]]  சிலை || 05.07.1953 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1953 July 05-TVA PRL 0003916-derivative-சிறுகதை-சிலை-இருவர்.pdf | திராவிடநாடு  இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை ||  ஜெயமாலா
|-
| 31 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]]  இருவர் || 05.07.1953 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1953 July 05-TVA PRL 0003916-derivative-சிறுகதை-சிலை-இருவர்.pdf | திராவிடநாடு  இதழ் வடிவம்]] ||  [[பக்கம்:செங்கரும்பு, 2004, பூம்புகார் பதிப்பகம்.pdf/43|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;2004, பூம்புகார் பதிப்பகம்]]  ||  ஜெயமாலா
|-
| 32 || {{tick}} சமயபுரத்தம்மன் மான நஷ்ட வழக்கு || 16.05.1954 ||  [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1954 மே 16-TVA PRL 0018951-cropped-சிறுகதை-சமயபுரத்தம்மன்.pdf | திராவிடநாடு இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை || இராதை
|-
| 33 || {{tick}} தேவதையின் துயரம் || 18.07.1954 ||  [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1954 July 18-TVA PRL 0018937-derivative-சிறுகதை-தேவதையின்.pdf | திராவிடநாடு  இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை || இராதை
|-
| 34 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]] ஒருவன்தான் பிடிபட்டான் || 25.07.1954 ||  [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1954 July 25-TVA PRL 0018939-derivative-சிறுகதை-ஒருவன்தான்.pdf | திராவிடநாடு  இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை ||  சசிராஜா
|-
| 35 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]] யோகாப்யாசம் || 08.08.1954 ||  [[அட்டவணை:திராவிட நாடு 1954 Aug 08-TVA PRL 0018925-derivative-சிறுகதை-யோகாப்யாசம்.pdf | திராவிடநாடு  இதழ் வடிவம்]] || நூல் வடிவமில்லை  ||  சசிராஜா
|-
| 36 || வேலை கிடைத்தது! || 09.10.1955 || திராவிடநாடு ||  [[செங்கரும்பு, 2004, பூம்புகார் பதிப்பகம்/005|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;2004, பூம்புகார் பதிப்பகம்]] ||  இராபியா 
|-
| 37 || {{tick}} குமாரி சூர்யா || 14.01.1955 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/001|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]]  || இராதை
|-
| 38 ||  {{tick}} பல்லிளிக்கும் பரப்பிரம்மங்கள் || 14.01.1955 || திராவிடநாடு || அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/002|[[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/002|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]] || இராதை
|-
| 39 || {{tick}} அறுவடை || 14.01.1955 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/003|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]] || இராதை
|-
| 40 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]] நகைத்தாள் நங்கை || 14.01.1955 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/004|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]]|| ஐஸ்வர்யா லெனின்
|-
| 41 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]] யார்மீது கோபித்துக் கொள்வது? || 30.01.1955 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/005|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]] || ஐஸ்வர்யா லெனின்
|-
| 42 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]] ஒரு முட்டாளின் கதை! || 13.03.1955 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/006|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]] || ஐஸ்வர்யா லெனின்
|-
| 43 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]] அல்லாடும் ஆண்டவன் || 13.03.1955 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/007|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]] || ஐஸ்வர்யா லெனின்
|-
| 44 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]] போலீஸ் பொன்னுசாமி திகைக்கிறார் || 24.04.1955 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/008|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]] || ஐஸ்வர்யா லெனின்
|-
| 45 || {{tick}} குற்றவாளி கூண்டுக்கு வெளியே || 02.10.1955 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/010|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]] || சசிராஜா
|-
| 46 || {{tick}} திறப்பு விழா || 09.10.1955 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/011|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]] || சசிராஜா
|-
| 47 || {{tick}} கனவான் || 14.01.1956 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/012|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]] || சசிராஜா
|-
| 48 || {{tick}} மேலதிகாரி || 14.01.1956 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/013|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]] || சசிராஜா
|-
| 49 || {{tick}} குரலப்பர் மாறிவிட்டார்! || 14.01.1956 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/014|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]] || சசிராஜா
|-
| 50 || {{tick}} செங்கரும்பு || 05.02.1956 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/015|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]]  || இராதை
|-
| 51 || {{tick}} பலி || 29.01.1956 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/016|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]] || தீபாஅருள்
|-
| 52 || [[File:Orange-verified-sign-and-tick-18752.svg|28px]]  புதிய பொலிவு || 1956 || திராவிட நாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்/022|நூல் வடிவம்&lt;br&gt; 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்]] || தீபா அருள்
|-
| 53 || {{tick}} கடவுளின் கவலை ||  ||  || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/017|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]] || தீபாஅருள்
|-
| 54 || {{tick}} கன்னி விதவையான கதை || 14.01.1961 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்/018|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;வைகுந்த பதிப்பகம்]] || தீபாஅருள்
|-
| 55 || {{tick}} நீதிபதி வக்கீலானார்! || 14.01.1961 || திராவிடநாடு || [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள் பத்து/009|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;2014, தமிழ் வளர்ச்சி இயக்ககம்]] || இராதை
|-
| 56 || {{tick}} நெஞ்சில் நெருப்பு || 14.01.1961 || திராவிடநாடு || [[தீட்டுத்துணி, 2008, காலச்சுவடு பதிப்பகம்/010|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;காலச்சுவடு பதிப்பகம்]] || இராதை 
|-
| 57 || ஏழை || 14.01.1962 || [[அட்டவணை:திராவிட நாடு- பொங்கல் மலர்-1962 Jan 14-TVA PRL 0001820-derivative-சிறுகதை-ஏழை-நாடகம்-கட்டுரை.pdf | திராவிடநாடு]] || நூல் வடிவமில்லை || நித்யா
|-
| 58 || {{tick}} உபகாரி உலகநாதன்! || 26.07.1964 || காஞ்சி || [[தீட்டுத்துணி, 2008, காலச்சுவடு பதிப்பகம்/011|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;காலச்சுவடு பதிப்பகம்]] || இராதை 
|-
| 59 || {{tick}} வரவு - செலவு || 27.09.1964 || காஞ்சி || [[தீட்டுத்துணி, 2008, காலச்சுவடு பதிப்பகம்/012|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;காலச்சுவடு பதிப்பகம்]]|| இராதை 
|-
| 60 || {{tick}} பொங்கல் பரிசு &lt;br&gt;[[File:Audio Book Icon 1.svg|37px]] [[File:அண்ணாவின் சிறுகதை, பொங்கல்பரிசு.ogg|55px]]|| 14.01.1966 || காஞ்சி ||  [[அண்ணாவின் சிறுகதைகள் பத்து/003|நூல் வடிவம்&lt;br&gt;2008, வைகுந்த் பதிப்பகம்]]  ||  இராதை
|}
* எழுத்து வடிவம் :[[அண்ணாவின் ஆறு கதைகள்/003-006|பாமா விஜயம்]] &lt;br&gt; * ஒலி நூல் வடிவம் : [[File:Audio Book Icon 1.svg|37px]] [[File:அண்ணாவின் சிறுகதை, பாமா விஜயம்.ogg|55px]]


=== பின்னூட்டம் தருக ===
* எழுத்து வடிவம் : [[கோமளத்தின் கோபம்/கொக்கரகோ|அண்ணாவின் சிறுகதை, கொக்கரகோ]]  
* ஒலி நூல் வடிவம் : &lt;br&gt; [[File:Audio Book Icon 1.svg|37px]] செயற்கை நுண்ணறிவு குரல் - [[
File:அண்ணாவின் சிறுகதை, கொக்கரகோ.mp3|55px]] &lt;br&gt; [[File:Audio Book Icon 1.svg|37px]] - மனிதக் குரல் : [[File:அண்ணாவின் சிறுகதை, கொக்கரகோ-சுபிசேனா.ogg|55px]]</text>
      <sha1>sbf1mn9abkwg7i9yybfwucpp90u8cys</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்.pdf/276</title>
    <ns>250</ns>
    <id>654797</id>
    <revision>
      <id>1986416</id>
      <parentid>1965442</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:01:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Rabiyathul</username>
        <id>5890</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986416</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3733" sha1="k8qi2eikr5vgoof7c188vzvxsl10ycf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;பயமுமிருக்கும்!”

“எங்கும் இந்த இணையில்லா வீரருக்குப் பெருமதிப்புத்தான்!”

“மக்கள், பரஞ்ஜோதியை...”

“வணங்குகிறார்கள்!”

“மன்னருக்கும் அவரிடம் அளவு கடந்த மதிப்பு!”

“இராதா? ரணகளச்சூரன்! வெற்றி வீரன்! வாதாபிக்குத் தீயிட்ட தீரன்! மகேந்திர மன்னன் தோல்வியைத் துடைத்த தளபதி! மட்டற்ற மதிப்பும் மங்காப் புகழும் இந்தப் பல்லவ பரம்பரைக்குப் பெற்றுத் தந்த தலைவன்...”

“ஆம்! ஆனால்...பரஞ்ஜோதி ஒரு சைவன்!”

“ஆமாம்! சைவன்!”

“சைவன்! மன்னன் வைஷ்ணவன்! நாமும் அரிதாசர்கள்! கீர்த்தி பெற்றவனோ சைவன்!”

“ஆனால், அதனால்”

“ஆனால் என்ன! அதனால் என்ன! பரஞ்ஜோதியின் புகழ், சைவத்துக்குத்தான் உரம் அளிக்கும். பாற்கடலிற் பள்ளிகொண்ட பரந்தாமனின் பக்தனான நரசிம்ம மன்னனின் மனமும், மெள்ள மெள்ள, சைவனாம் பரஞ்ஜோதியின் கீர்த்தியைக் கேட்டுக் கேட்டு மாறி...”

“மகேந்திர மன்னன் மகன்! வைணவத்தை விட்டு...”

“தந்தை போலத் திருநீற்றுப் பூச்சுக்காரனாவானோ!”

“நிச்சயம்! அரச அவையில் ஆற்றலரசன் பரஞ்ஜோதி வீற்றிருக்கும் வரை, வைணவத்துக்கு இந்த ஆபத்து ஏற்பட்டே தீரும் என்று நிச்சயமாகச் சொல்லலாம்.”

“ஏன் அப்படி எண்ணுகிறீர்! எம்பெருமானின் பெருமைகளை எடுத்துக் கூறுவோம். சைவம் உயர்ந்ததா வைணவம் சிறந்ததா என்பதை பரஞ்ஜோதியே முன்னின்று பேசுவதாயினும், நமது கட்சி ஜெயம் பெறச் செய்யும் சக்தி நமக்கு இல்லையா? மேலும் பரஞ்ஜோதி போரிலே புலி; போதகாசிரியனோ? வீரன்; ஆனால் வைணவத்தை வீழ்த்தக்கூடிய விவகார ஞானஸ்தனோ! வரட்டுமே, அப்படியொரு சந்தர்ப்பம். வைணவமே சிறந்தது என்று என்னால்—உங்கள் யாவரைக் காட்டிலும் ஞானத்திலே மிகக்குறைந்தவனான அடியேனால் ஸ்தாபிக்க முடியும்.”&lt;noinclude&gt;{{c|271}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k8qi2eikr5vgoof7c188vzvxsl10ycf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>விக்கிமூலம்:கல்லூரி மாணவர்களுக்கான தொடர் பயிற்சி 9</title>
    <ns>4</ns>
    <id>663486</id>
    <revision>
      <id>1986581</id>
      <parentid>1985850</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:27:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Sushmika Singaravelu</username>
        <id>17422</id>
      </contributor>
      <comment>/* 23.10.2026 */</comment>
      <origin>1986581</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="31508" sha1="t1wcz8r44uqh2dfc1ypwoafyy7cbv3r" xml:space="preserve">[[File:Wikisource Workshop-ta.svg|200px|right|thumb|[[:பகுப்பு:விக்கிமூலப் பயிலரங்குகள்]]]]
தமிழ்நாட்டில் விக்கிமீடியா அறக்கட்டளையின் நிதியுதவி பெற்று, [https://meta.wikimedia.org/wiki/Talk:Community_Resources_and_Partnerships/India_Rapid_Project/Tamil_Wikisource_Enhancement_and_AI_Integration தமிழ் விக்கிமூலத்தின் மேம்பாடும் செயற்கை நுண்ணறிவும்] எனும் பொருண்மையில் நடைபெறும் கல்லூரி உதவிப் பேராசிரியர்களுக்கான, விக்கிமூலம் குறித்த பரப்புரைப்  பயிலரங்கு இதுவாகும். இங்கு, இந்நிகழ்வு குறித்தவை ஆவணப்படுத்தப்படுகின்றன. இந்நிகழ்வுக்கான ஒருங்கிணைப்பாளர் [[பயனர்:Neyakkoo]], [[பயனர்:Gunathamizh]] ஆகியோர் ஆவார். இதற்கான தொடக்கப்பணிகளை,  [[https://meta.wikimedia.org/wiki/Talk:Community_Resources_and_Partnerships/India_Rapid_Project/Tamil_Wikisource_Enhancement_and_AI_Integration]] என்ற பக்கத்தில் காணலாம்.

==பயிற்சியின் நோக்கம்==

* விக்கிமூலம்:கல்லூரி மாணவர்களுக்குத் தொடர் பயிற்சி அளிப்பதன் மூலம், அவர்களை விக்கிமூலர் தமிழ்ச் சமூகத்தில் இணைத்தல், தொடர் பயிற்சி அளித்துத் திறன் வளர்த்தல்,  [[https://meta.wikimedia.org/wiki/Talk:Community_Resources_and_Partnerships/India_Rapid_Project/Tamil_Wikisource_Enhancement_and_AI_Integration]]-வின் நிதி நல்கையுடன் கிளஸ்டர் மீடியா கல்லூரியில் நடத்தத் திட்டமிட்டுள்ளோம்.

==பயிற்சிக் காலம்==
* செபுதம்பர் 1, 2026 - ஏப்பிரல் 30, 2027
*
==பங்களிப்பாளர் புள்ளிகள் அறிந்திட==
* [https://quarry.wmcloud.org/query/110362 பங்களிப்பு விவரம்]

== பயிற்சி பெறும் கல்லூரி 9 ==
# [https://www.vcw.ac.in/ வேளாளர் மகளிர் கல்லூரி], திண்டல், ஈரோடு, தமிழ்நாடு - 638012, இந்தியா.

== இணையவழிக் கூடுகை ==

{| style=&quot;background: #f8f9fa; border: 1px solid #a2a9b1; border-left: 5px solid #36c; border-radius: 6px; padding: 12px 18px; margin: 10px 0; font-family: sans-serif;&quot;
|-
| style=&quot;font-size: 1.1em; padding-bottom: 6px;&quot; | 🎥 '''கூகுள் கூடுகை இணைப்பு'''
|-
| style=&quot;padding-top: 4px;&quot; | [https://meet.google.com/jpb-ufia-jod கூகுள் கூடுகை]
|}

==திட்ட ஒருங்கிணைப்பாளர்==

&lt;gallery&gt;

File:முனைவர் த. சத்தியராஜ் 2.jpg | &lt;small&gt;முனைவர் சத்தியராசு தங்கச்சாமி&lt;/small&gt;

File:Gunathamizh..jpg | &lt;small&gt;முனைவர் இரா. குணசீலன், பூசாகோ கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, கோயமுத்தூர்&lt;/small&gt;

&lt;/gallery&gt;

==திட்ட இணை ஒருங்கிணைப்பாளர்==

&lt;gallery&gt;

File:Wiki 2026 conference cochi.jpg | &lt;small&gt;முனைவர் இரா. நித்யா, கௌரவ விரிவுரையாளர், அரசு கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, அவினாசி&lt;/small&gt;

File:Wikipedia 25th Birthday Celebration – Tamil Community Event (2026) 24.jpg | &lt;small&gt;பேரா. இரா. அரிகரசுதன், கல்லூரி முதல்வர், கிளஸ்டர் மீடியா கல்லூரி, கோயமுத்தூர் &amp; தலைவர், அனலி கலை இலக்கியப் பள்ளி, கோயமுத்தூர்&lt;/small&gt;

File:Thinathanthi naalithalil veliyadapptta pukaipadam.jpg | &lt;small&gt; முனைவர் அ.இராஜலட்சுமி, கொங்குநாடு கலை அறிவியல் கல்லூரி (தன்னாட்சி), கோயம்புத்தூர் - 641 029 &lt;/small&gt;

File:முனைவர் ச.சந்திரகலா.jpg | &lt;small&gt; முனைவர் முனைவர் ச. சந்திரகலா, பிபிஜி கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, கோயமுத்தூர் &lt;/small&gt;

File:Balaji Ganapathy KR.jpg | &lt;small&gt; முனைவர் க. பாலாஜி, பூசாகோ கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, கோயமுத்தூர் &lt;/small&gt;

File:KALAIVANI PARTHIPAN.jpg | &lt;small&gt; வீ. கலைவாணி, உதவிப்பேராசிரியர், வேளாளர் மகளிர் கல்லூரி, திண்டல், ஈரோடு&lt;/small&gt;

&lt;/gallery&gt;

==கல்லூரி ஒருங்கிணைப்பாளர்==

&lt;gallery&gt;

File:KALAIVANI PARTHIPAN.jpg | &lt;small&gt; வீ. கலைவாணி, உதவிப்பேராசிரியர், வேளாளர் மகளிர் கல்லூரி, திண்டல், ஈரோடு&lt;/small&gt;

&lt;/gallery&gt;

==கல்லூரி மாணவ ஒருங்கிணைப்பாளர்==

&lt;gallery&gt;

கோப்பு | &lt;small&gt; பெயர், வேளாளர் மகளிர் கல்லூரி, திண்டல், ஈரோடு, தமிழ்நாடு - 638012, இந்தியா &lt;/small&gt;

&lt;/gallery&gt;

==பயிற்றுநர்==

#--[[பயனர்:Neyakkoo|நேயக்கோ]] ([[பயனர் பேச்சு:Neyakkoo|பேச்சு]]) 07:00, 20 செப்டெம்பர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:NithyaSathiyaraj|NithyaSathiyaraj]] ([[பயனர் பேச்சு:NithyaSathiyaraj|பேச்சு]]) 15:12, 26 செப்டெம்பர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Gunathamizh|Gunathamizh]] ([[பயனர் பேச்சு:Gunathamizh|பேச்சு]]) 05:38, 27 செப்டெம்பர் 2026 (UTC)

==பயிற்சிகள்==
[[படிமம்:Wikimedia logo family few-Tamil-simple-explanations-ta.svg|right|200px|thumb|&lt;small&gt;[https://wikimediafoundation.org/ விக்கிமீடியா இலக்குகள்]&lt;/small&gt;]]
[[படிமம்:Wiki Women for Women Wellbeing logo with text-ta.svg|thumb|வலது|[https://wikimediafoundation.org/news/2023/03/01/closing-the-gender-gap-women-in-reds-efforts-to-add-more-women-to-wikipedia/ மகளிருக்கு முக்கியத்துவ ஆய்வு]|right|200px]]
[[File:விக்கிமூலம் நேரடிப் பயிற்சி 27.09 (9).jpg|thumb|வலது|210px|thumb|இப்பயிலரங்கில் கலந்து கொண்டோர்]]
* வருடல்
* எழுத்துப் பிழை சரிபார்ப்பு
* குறியீடு இடுதல்
* முழுமையான சரிபார்ப்பு


==== வருடல் பயிற்சிக்குரிய நூல்கள் ====

{| class=&quot;wikitable sortable&quot;
! எண்
! நூல்
! style=&quot;text-align:center;&quot; | பக்கங்கள்
! style=&quot;text-align:center;&quot; | நிலை
|-
| 1
| [[அட்டவணை:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf]]
| style=&quot;text-align:center;&quot; | 394
| style=&quot;text-align:center;&quot; | {{ஆயிற்று}}
|-
| 2
| [[அட்டவணை:தமிழக எல்லைப் போராட்டங்கள்.pdf]]
| style=&quot;text-align:center;&quot; | 218
| style=&quot;text-align:center;&quot; | {{ஆயிற்று}}
|-
| 3
| [[அட்டவணை:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf]]
| style=&quot;text-align:center;&quot; | 250
| style=&quot;text-align:center;&quot; | {{ஆயிற்று}} 
|-
| 4
| [[அட்டவணை:தமிழர் பண்பாட்டுச் சொற்கோவை ஒப்பனையியல்.pdf]]
| style=&quot;text-align:center;&quot; | 407
| style=&quot;text-align:center;&quot; | {{ஆயிற்று}} 
|-
| 5
| [[அட்டவணை:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf]]
| style=&quot;text-align:center;&quot; | 146
| style=&quot;text-align:center;&quot; | {{ஆயிற்று}} 
|-
! colspan=&quot;2&quot; | மொத்தம்
! style=&quot;text-align:center;&quot; | 1,415
! style=&quot;text-align:center;&quot; | 5 / 5
|}

==== ஆய்வுநிலைப் பயிற்சி ====

* [[:அட்டவணை:பாவாணர் தமிழ்க் களஞ்சியம் 17.pdf]]
* [[:அட்டவணை:பாவாணர் தமிழ்க் களஞ்சியம் 18.pdf]]
* [[:அட்டவணை:பாவாணர் தமிழ்க் களஞ்சியம் 19.pdf]]
* [[:அட்டவணை:பாவாணர் தமிழ்க் களஞ்சியம் 20.pdf]]

==பயில்வோர்==

== பயிற்சி நாட்கள் ==
===02.10.2026 ===
*[https://kaniyam.com/tamil-wikisource-workshop-1/ பரப்புரை 1]
* செயல்பாடுகள்
** திட்டத்தின் நோக்கம் கூறல் - முனைவர் இரா. குணசீலன்
*** செய்யறிவுக் கருவிற்கு விக்கிமூலம் போன்ற திட்டங்கள் எவ்வாறு உதவுகின்றது என்ற விழிப்புணர்வு தரப்பட்டது.
** புதிய பயனர் கணக்கு உருவாக்கம்
** ஒப்பமிடும் முறை
** வருடல் செய்யும் முறை 
** பிழைநீக்கப் பயிற்சி - ஆகியன நிகழ்ந்தன
** 20-ற்கும் மேற்பட்ட கல்லூரி மாணவர்கள் ஆர்வமுடன் பங்கேற்றனர்
** கூடுதல் தெளிவு பெற்றார்கள்.
** தொடர் பயிற்சி வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் வைக்கப்பட்டது.
** நேரடிப் பயிற்சியும் வேண்டும் என்றனர்.


====ஒப்பம்====
#--[[பயனர்:Ashipa Byasdeen|Ashipa Byasdeen]] ([[பயனர் பேச்சு:Ashipa Byasdeen|பேச்சு]]) 13:39, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Kalaivani Parthipan|Kalaivani Parthipan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kalaivani Parthipan|பேச்சு]]) 14:09, 9 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Mariammal Gurusamy|Mariammal Gurusamy]] ([[பயனர் பேச்சு:Mariammal Gurusamy|பேச்சு]]) 14:24, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Tharanya Senthilkumar|Tharanya Senthilkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Tharanya Senthilkumar|பேச்சு]]) 08:51, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Rajeswari Tamilselvan|Rajeswari Tamilselvan]] ([[பயனர் பேச்சு:Rajeswari Tamilselvan|பேச்சு]]) 10:01, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Thenmozh Eswari|Thenmozh Eswari]] ([[பயனர் பேச்சு:Thenmozh Eswari|பேச்சு]]) 10:10, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Priyadharshini Pooja|Priyadharshini Pooja]] ([[பயனர் பேச்சு:Priyadharshini Pooja|பேச்சு]]) 10:14, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nandhini Samundeeswari|Nandhini Samundeeswari]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Samundeeswari|பேச்சு]]) 05:54, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Lakshmipriya Muniyandi|Lakshmipriya Muniyandi]] ([[பயனர் பேச்சு:Lakshmipriya Muniyandi|பேச்சு]]) 06:23, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Mithra Ananth|Mithra Ananth]] ([[பயனர் பேச்சு:Mithra Ananth|பேச்சு]]) 08:41, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Kanishka Karthikeyan|Kanishka Karthikeyan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kanishka Karthikeyan|பேச்சு]]) 08:45, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Keerthika Karthick|Keerthika Karthick]] ([[பயனர் பேச்சு:Keerthika Karthick|பேச்சு]]) 09:05, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Priyadharshini Pooja|Priyadharshini Pooja]] ([[பயனர் பேச்சு:Priyadharshini Pooja|பேச்சு]]) 10:02, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Sushmika Singaravelu|Sushmika Singaravelu]] ([[பயனர் பேச்சு:Sushmika Singaravelu|பேச்சு]]) 12:02, 17 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Indhumathi sengodan|Indhumathi sengodan]] ([[பயனர் பேச்சு:Indhumathi sengodan|பேச்சு]]) 06:33, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nandhini Selvaayyappan|Nandhini Selvaayyappan]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Selvaayyappan|பேச்சு]]) 06:35, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Sasipriya Palanisamy|Sasipriya Palanisamy]] ([[பயனர் பேச்சு:Sasipriya Palanisamy|பேச்சு]]) 14:55, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)

===09.10.2026 ===
*[https://kaniyam.com/tamil-wikisource-workshop-1/ பரப்புரை 1]
* செயல்பாடுகள்
** திட்டத்தின் நோக்கம் கூறல் - முனைவர் இரா. குணசீலன்
*** செய்யறிவுக் கருவிற்கு விக்கிமூலம் போன்ற திட்டங்கள் எவ்வாறு உதவுகின்றது என்ற விழிப்புணர்வு தரப்பட்டது.
** புதிய பயனர் கணக்கு உருவாக்கம்
** ஒப்பமிடும் முறை
** வருடல் செய்யும் முறை 
** பிழைநீக்கப் பயிற்சி - ஆகியன நிகழ்ந்தன
** 20-ற்கும் மேற்பட்ட கல்லூரி மாணவர்கள் ஆர்வமுடன் பங்கேற்றனர்
** கூடுதல் தெளிவு பெற்றார்கள்.
** தொடர் பயிற்சி வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் வைக்கப்பட்டது.
** நேரடிப் பயிற்சியும் வேண்டும் என்றனர்.

====ஒப்பம்====
#--[[பயனர்:Sushmika Singaravelu|Sushmika Singaravelu]] ([[பயனர் பேச்சு:Sushmika Singaravelu|பேச்சு]]) 14:19, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)

#--[[பயனர்:Ashipa Byasdeen|Ashipa Byasdeen]] ([[பயனர் பேச்சு:Ashipa Byasdeen|பேச்சு]]) 13:39, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)== ஒப்பம் ==
#--[[பயனர்:Kalaivani Parthipan|Kalaivani Parthipan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kalaivani Parthipan|பேச்சு]]) 14:09, 9 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Tharanya Senthilkumar|Tharanya Senthilkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Tharanya Senthilkumar|பேச்சு]]) 08:51, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Rajeswari Tamilselvan|Rajeswari Tamilselvan]] ([[பயனர் பேச்சு:Rajeswari Tamilselvan|பேச்சு]]) 10:01, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Thenmozh Eswari|Thenmozh Eswari]] ([[பயனர் பேச்சு:Thenmozh Eswari|பேச்சு]]) 10:10, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Priyadharshini Pooja|Priyadharshini Pooja]] ([[பயனர் பேச்சு:Priyadharshini Pooja|பேச்சு]]) 10:14, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nandhini Samundeeswari|Nandhini Samundeeswari]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Samundeeswari|பேச்சு]]) 05:54, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Lakshmipriya Muniyandi|Lakshmipriya Muniyandi]] ([[பயனர் பேச்சு:Lakshmipriya Muniyandi|பேச்சு]]) 06:23, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Mithra Ananth|Mithra Ananth]] ([[பயனர் பேச்சு:Mithra Ananth|பேச்சு]]) 08:41, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Kanishka Karthikeyan|Kanishka Karthikeyan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kanishka Karthikeyan|பேச்சு]]) 08:45, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Keerthika Karthick|Keerthika Karthick]] ([[பயனர் பேச்சு:Keerthika Karthick|பேச்சு]]) 09:05, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nivethitha Senthil vadivu|Nivethitha Senthil vadivu]] ([[பயனர் பேச்சு:Nivethitha Senthil vadivu|பேச்சு]]) 08:48, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Selvi Ramasamy|Selvi Ramasamy]] ([[பயனர் பேச்சு:Selvi Ramasamy|பேச்சு]]) 15:22, 28 அக்டோபர் 2026 (UTC)

==16.10.2026==
* செயல்பாடுகள்
** திட்டத்தின் நோக்கம் கூறல் - முனைவர் இரா. குணசீலன்
*** செய்யறிவுக் கருவிற்கு விக்கிமூலம் போன்ற திட்டங்கள் எவ்வாறு உதவுகின்றது என்ற விழிப்புணர்வு தரப்பட்டது.
** புதிய பயனர் கணக்கு உருவாக்கம்
** ஒப்பமிடும் முறை
** வருடல் செய்யும் முறை --[[பயனர்:Kanishka Karthikeyan|Kanishka Karthikeyan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kanishka Karthikeyan|பேச்சு]]) 04:43, 27 அக்டோபர் 2026 (UTC)
** பிழைநீக்கப் பயிற்சி - ஆகியன நிகழ்ந்தன
** 20-ற்கும் மேற்பட்ட கல்லூரி மாணவர்கள் ஆர்வமுடன் பங்கேற்றனர்
** கூடுதல் தெளிவு பெற்றார்கள்.
** தொடர் பயிற்சி வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் வைக்கப்பட்டது.
** நேரடிப் பயிற்சியும் வேண்டும் என்றனர்.
--[[பயனர்:Ashipa Byasdeen|Ashipa Byasdeen]] ([[பயனர் பேச்சு:Ashipa Byasdeen|பேச்சு]]) 10:05, 23 அக்டோபர் 2026 (UTC)====ஒப்பம்====
#--[[பயனர்:Kalaivani Parthipan|Kalaivani Parthipan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kalaivani Parthipan|பேச்சு]]) 10:28, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[சிறப்பு:Contributions/~2026-55478-16|~2026-55478-16]] ([[பயனர் பேச்சு:~2026-55478-16|talk]]) 14:18, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Sarunitha Kumar|Sarunitha Kumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Sarunitha Kumar|பேச்சு]]) 12:53, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Rajeswari Tamilselvan|Rajeswari Tamilselvan]] ([[பயனர் பேச்சு:Rajeswari Tamilselvan|பேச்சு]]) 13:59, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Sushmika Singaravelu|Sushmika Singaravelu]] ([[பயனர் பேச்சு:Sushmika Singaravelu|பேச்சு]]) 14:20, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Suba Elumalai|Suba Elumalai]] ([[பயனர் பேச்சு:Suba Elumalai|பேச்சு]]) 15:57, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Rajeswari Tamilselvan|Rajeswari Tamilselvan]] ([[பயனர் பேச்சு:Rajeswari Tamilselvan|பேச்சு]]) 01:31, 17 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Tharanya Senthilkumar|Tharanya Senthilkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Tharanya Senthilkumar|பேச்சு]]) 04:33, 17 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nandhini Aambika|Nandhini Aambika]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Aambika|பேச்சு]]) 04:37, 17 அக்டோபர் 2026 (𝚄𝚃𝙲) 
#--[[பயனர்:Mithra Ananth|Mithra Ananth]] ([[பயனர் பேச்சு:Mithra Ananth|பேச்சு]]) 08:17, 17 அக்டோபர் 2026 
#--[[பயனர்:Selvabala S|Selvabala S]] ([[பயனர் பேச்சு:Selvabala S|பேச்சு]]) 13:37, 17 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Thenmozh Eswari|Thenmozh Eswari]] ([[பயனர் பேச்சு:Thenmozh Eswari|பேச்சு]]) 11:26, 19 அக்டோபர் 2026 (UTC) 
--[[பயனர்:Sasipriya Palanisamy|Sasipriya Palanisamy]] ([[பயனர் பேச்சு:Sasipriya Palanisamy|பேச்சு]]) 15:07, 23 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Lakshmipriya Muniyandi|Lakshmipriya Muniyandi]] ([[பயனர் பேச்சு:Lakshmipriya Muniyandi|பேச்சு]]) 06:36, 20 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Roshini Komarasamy|Roshini Komarasamy]] ([[பயனர் பேச்சு:Roshini Komarasamy|பேச்சு]]) 06:27, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)#--[[பயனர்:Nandhini Selvaayyappan|Nandhini Selvaayyappan]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Selvaayyappan|பேச்சு]]) 06:36, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Suba Elumalai|Suba Elumalai]] ([[பயனர் பேச்சு:Suba Elumalai|பேச்சு]]) 09:39, 23 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Indhumathi sengodan|Indhumathi sengodan]] ([[பயனர் பேச்சு:Indhumathi sengodan|பேச்சு]]) 06:37, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)#--[[பயனர்:Nandhini Selvaayyappan|Nandhini Selvaayyappan]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Selvaayyappan|பேச்சு]]) 06:38, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)#--[[பயனர்:Nandhini Selvaayyappan|Nandhini Selvaayyappan]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Selvaayyappan|பேச்சு]]) 06:42, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nandhini Revathi|Nandhini Revathi]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Revathi|பேச்சு]]) 06:50, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Akila banu Rajak|Akila banu Rajak]] ([[பயனர் பேச்சு:Akila banu Rajak|பேச்சு]]) 06:53, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#----[[பயனர்:Gomathi Sakthivel|Gomathi Sakthivel]] ([[பயனர் பேச்சு:Gomathi Sakthivel|பேச்சு]]) 07:13, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Praveena Sureshkumar|Praveena Sureshkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Praveena Sureshkumar|பேச்சு]]) 07:09, 26 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#----[[பயனர்:Priyadharshini Pooja|Priyadharshini Pooja]] ([[பயனர் பேச்சு:Priyadharshini Pooja|பேச்சு]]) 09:51, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nandhini Samundeeswari|Nandhini Samundeeswari]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Samundeeswari|பேச்சு]]) 17:12, 22 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nivethitha Senthil vadivu|Nivethitha Senthil vadivu]] ([[பயனர் பேச்சு:Nivethitha Senthil vadivu|பேச்சு]]) 09:05, 23 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Mathini Anbazhagan|Mathini Anbazhagan]] ([[பயனர் பேச்சு:Mathini Anbazhagan|பேச்சு]]) 09:34, 23 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Suba Elumalai|Suba Elumalai]] ([[பயனர் பேச்சு:Suba Elumalai|பேச்சு]]) 09:39, 23 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Priyadharshini Mani|Priyadharshini Mani]] ([[பயனர் பேச்சு:Priyadharshini Mani|பேச்சு]]) 14:03, 23 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Praveena Sureshkumar|Praveena Sureshkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Praveena Sureshkumar|பேச்சு]]) 07:09, 26 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Jeevitha Thirumoorthi|Jeevitha Thirumoorthi]] ([[பயனர் பேச்சு:Jeevitha Thirumoorthi|பேச்சு]]) 07:59, 26 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Induja Ponnusamy|Induja Ponnusamy]] ([[பயனர் பேச்சு:Induja Ponnusamy|பேச்சு]]) 09:52, 26 அக்டோபர் 2026 (UTC)--[[பயனர்:Induja Ponnusamy|Induja Ponnusamy]] ([[பயனர் --பேச்சு:Induja Ponnusamy|பேச்சு]]) 09:52, 26 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Kanishka Karthikeyan|Kanishka Karthikeyan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kanishka Karthikeyan|பேச்சு]]) 04:43, 27 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[சிறப்பு:Contributions/~2026-57563-43|~2026-57563-43]] ([[பயனர் பேச்சு:~2026-57563-43|talk]]) 03:32, 28 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Selvi Ramasamy|Selvi Ramasamy]] ([[பயனர் பேச்சு:Selvi Ramasamy|பேச்சு]]) 15:24, 28 அக்டோபர் 2026 (UTC)

==23.10.2026==
செயல்பாடுகள்
திட்டத்தின் நோக்கம் கூறல் - முனைவர் இரா. குணசீலன்
செய்யறிவுக் கருவிற்கு விக்கிமூலம் போன்ற திட்டங்கள் எவ்வாறு உதவுகின்றது என்ற விழிப்புணர்வு தரப்பட்டது.
புதிய பயனர் கணக்கு உருவாக்கம்
ஒப்பமிடும் முறை
வருடல் செய்யும் முறை --Kanishka Karthikeyan (பேச்சு) 04:43, 27 அக்டோபர் 2026 (UTC)
பிழைநீக்கப் பயிற்சி - ஆகியன நிகழ்ந்தன
20-ற்கும் மேற்பட்ட கல்லூரி மாணவர்கள் ஆர்வமுடன் பங்கேற்றனர்
கூடுதல் தெளிவு பெற்றார்கள்.
தொடர் பயிற்சி வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் வைக்கப்பட்டது.
நேரடிப் பயிற்சியும் வேண்டும் என்றனர்.

--[[சிறப்பு:Contributions/~2026-57992-42|~2026-57992-42]] ([[பயனர் பேச்சு:~2026-57992-42|talk]]) 13:27, 31 அக்டோபர் 2026 (UTC)==ஒப்பம்==
#--[[பயனர்:Kalaivani Parthipan|Kalaivani Parthipan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kalaivani Parthipan|பேச்சு]]) 06:56, 29 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#----[[பயனர்:Suba Elumalai|Suba Elumalai]] ([[பயனர் பேச்சு:Suba Elumalai|பேச்சு]]) 14:09, 29 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Priyadharshini Mani|Priyadharshini Mani]] ([[பயனர் பேச்சு:Priyadharshini Mani|பேச்சு]]) 13:30, 31 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Sushmika Singaravelu|Sushmika Singaravelu]] ([[பயனர் பேச்சு:Sushmika Singaravelu|பேச்சு]]) 14:27, 4 நவம்பர் 2026 (UTC)

==30.10.2026==
செயல்பாடுகள்
திட்டத்தின் நோக்கம் கூறல் - முனைவர் இரா. குணசீலன்
செய்யறிவுக் கருவிற்கு விக்கிமூலம் போன்ற திட்டங்கள் எவ்வாறு உதவுகின்றது என்ற விழிப்புணர்வு தரப்பட்டது.
புதிய பயனர் கணக்கு உருவாக்கம்
ஒப்பமிடும் முறை
வருடல் செய்யும் முறை --Kanishka Karthikeyan (பேச்சு) 04:43, 27 அக்டோபர் 2026 (UTC)
பிழைநீக்கப் பயிற்சி - ஆகியன நிகழ்ந்தன
20-ற்கும் மேற்பட்ட கல்லூரி மாணவர்கள் ஆர்வமுடன் பங்கேற்றனர்
கூடுதல் தெளிவு பெற்றார்கள்.
தொடர் பயிற்சி வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் வைக்கப்பட்டது.
நேரடிப் பயிற்சியும் வேண்டும் என்றனர்.

==ஒப்பம்==

==பின்னூட்டம்==


[[பகுப்பு:விக்கிமூல நிதிநல்கைப் பயிலரங்குகள்]]
[[பகுப்பு:கல்லூரி ஆசிரியர்களின் கூடல்கள்]]
#--[[பயனர்:Tharanya Senthilkumar|Tharanya Senthilkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Tharanya Senthilkumar|பேச்சு]]) 08:50, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)</text>
      <sha1>t1wcz8r44uqh2dfc1ypwoafyy7cbv3r</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986920</id>
      <parentid>1986581</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T07:32:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Praveena Sureshkumar</username>
        <id>17449</id>
      </contributor>
      <comment>/* 23.10.2026 */</comment>
      <origin>1986920</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="32072" sha1="ovcifj68rj457cci68gp9lbjobdow0h" xml:space="preserve">[[File:Wikisource Workshop-ta.svg|200px|right|thumb|[[:பகுப்பு:விக்கிமூலப் பயிலரங்குகள்]]]]
தமிழ்நாட்டில் விக்கிமீடியா அறக்கட்டளையின் நிதியுதவி பெற்று, [https://meta.wikimedia.org/wiki/Talk:Community_Resources_and_Partnerships/India_Rapid_Project/Tamil_Wikisource_Enhancement_and_AI_Integration தமிழ் விக்கிமூலத்தின் மேம்பாடும் செயற்கை நுண்ணறிவும்] எனும் பொருண்மையில் நடைபெறும் கல்லூரி உதவிப் பேராசிரியர்களுக்கான, விக்கிமூலம் குறித்த பரப்புரைப்  பயிலரங்கு இதுவாகும். இங்கு, இந்நிகழ்வு குறித்தவை ஆவணப்படுத்தப்படுகின்றன. இந்நிகழ்வுக்கான ஒருங்கிணைப்பாளர் [[பயனர்:Neyakkoo]], [[பயனர்:Gunathamizh]] ஆகியோர் ஆவார். இதற்கான தொடக்கப்பணிகளை,  [[https://meta.wikimedia.org/wiki/Talk:Community_Resources_and_Partnerships/India_Rapid_Project/Tamil_Wikisource_Enhancement_and_AI_Integration]] என்ற பக்கத்தில் காணலாம்.

==பயிற்சியின் நோக்கம்==

* விக்கிமூலம்:கல்லூரி மாணவர்களுக்குத் தொடர் பயிற்சி அளிப்பதன் மூலம், அவர்களை விக்கிமூலர் தமிழ்ச் சமூகத்தில் இணைத்தல், தொடர் பயிற்சி அளித்துத் திறன் வளர்த்தல்,  [[https://meta.wikimedia.org/wiki/Talk:Community_Resources_and_Partnerships/India_Rapid_Project/Tamil_Wikisource_Enhancement_and_AI_Integration]]-வின் நிதி நல்கையுடன் கிளஸ்டர் மீடியா கல்லூரியில் நடத்தத் திட்டமிட்டுள்ளோம்.

==பயிற்சிக் காலம்==
* செபுதம்பர் 1, 2026 - ஏப்பிரல் 30, 2027
*
==பங்களிப்பாளர் புள்ளிகள் அறிந்திட==
* [https://quarry.wmcloud.org/query/110362 பங்களிப்பு விவரம்]

== பயிற்சி பெறும் கல்லூரி 9 ==
# [https://www.vcw.ac.in/ வேளாளர் மகளிர் கல்லூரி], திண்டல், ஈரோடு, தமிழ்நாடு - 638012, இந்தியா.

== இணையவழிக் கூடுகை ==

{| style=&quot;background: #f8f9fa; border: 1px solid #a2a9b1; border-left: 5px solid #36c; border-radius: 6px; padding: 12px 18px; margin: 10px 0; font-family: sans-serif;&quot;
|-
| style=&quot;font-size: 1.1em; padding-bottom: 6px;&quot; | 🎥 '''கூகுள் கூடுகை இணைப்பு'''
|-
| style=&quot;padding-top: 4px;&quot; | [https://meet.google.com/jpb-ufia-jod கூகுள் கூடுகை]
|}

==திட்ட ஒருங்கிணைப்பாளர்==

&lt;gallery&gt;

File:முனைவர் த. சத்தியராஜ் 2.jpg | &lt;small&gt;முனைவர் சத்தியராசு தங்கச்சாமி&lt;/small&gt;

File:Gunathamizh..jpg | &lt;small&gt;முனைவர் இரா. குணசீலன், பூசாகோ கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, கோயமுத்தூர்&lt;/small&gt;

&lt;/gallery&gt;

==திட்ட இணை ஒருங்கிணைப்பாளர்==

&lt;gallery&gt;

File:Wiki 2026 conference cochi.jpg | &lt;small&gt;முனைவர் இரா. நித்யா, கௌரவ விரிவுரையாளர், அரசு கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, அவினாசி&lt;/small&gt;

File:Wikipedia 25th Birthday Celebration – Tamil Community Event (2026) 24.jpg | &lt;small&gt;பேரா. இரா. அரிகரசுதன், கல்லூரி முதல்வர், கிளஸ்டர் மீடியா கல்லூரி, கோயமுத்தூர் &amp; தலைவர், அனலி கலை இலக்கியப் பள்ளி, கோயமுத்தூர்&lt;/small&gt;

File:Thinathanthi naalithalil veliyadapptta pukaipadam.jpg | &lt;small&gt; முனைவர் அ.இராஜலட்சுமி, கொங்குநாடு கலை அறிவியல் கல்லூரி (தன்னாட்சி), கோயம்புத்தூர் - 641 029 &lt;/small&gt;

File:முனைவர் ச.சந்திரகலா.jpg | &lt;small&gt; முனைவர் முனைவர் ச. சந்திரகலா, பிபிஜி கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, கோயமுத்தூர் &lt;/small&gt;

File:Balaji Ganapathy KR.jpg | &lt;small&gt; முனைவர் க. பாலாஜி, பூசாகோ கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, கோயமுத்தூர் &lt;/small&gt;

File:KALAIVANI PARTHIPAN.jpg | &lt;small&gt; வீ. கலைவாணி, உதவிப்பேராசிரியர், வேளாளர் மகளிர் கல்லூரி, திண்டல், ஈரோடு&lt;/small&gt;

&lt;/gallery&gt;

==கல்லூரி ஒருங்கிணைப்பாளர்==

&lt;gallery&gt;

File:KALAIVANI PARTHIPAN.jpg | &lt;small&gt; வீ. கலைவாணி, உதவிப்பேராசிரியர், வேளாளர் மகளிர் கல்லூரி, திண்டல், ஈரோடு&lt;/small&gt;

&lt;/gallery&gt;

==கல்லூரி மாணவ ஒருங்கிணைப்பாளர்==

&lt;gallery&gt;

கோப்பு | &lt;small&gt; பெயர், வேளாளர் மகளிர் கல்லூரி, திண்டல், ஈரோடு, தமிழ்நாடு - 638012, இந்தியா &lt;/small&gt;

&lt;/gallery&gt;

==பயிற்றுநர்==

#--[[பயனர்:Neyakkoo|நேயக்கோ]] ([[பயனர் பேச்சு:Neyakkoo|பேச்சு]]) 07:00, 20 செப்டெம்பர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:NithyaSathiyaraj|NithyaSathiyaraj]] ([[பயனர் பேச்சு:NithyaSathiyaraj|பேச்சு]]) 15:12, 26 செப்டெம்பர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Gunathamizh|Gunathamizh]] ([[பயனர் பேச்சு:Gunathamizh|பேச்சு]]) 05:38, 27 செப்டெம்பர் 2026 (UTC)

==பயிற்சிகள்==
[[படிமம்:Wikimedia logo family few-Tamil-simple-explanations-ta.svg|right|200px|thumb|&lt;small&gt;[https://wikimediafoundation.org/ விக்கிமீடியா இலக்குகள்]&lt;/small&gt;]]
[[படிமம்:Wiki Women for Women Wellbeing logo with text-ta.svg|thumb|வலது|[https://wikimediafoundation.org/news/2023/03/01/closing-the-gender-gap-women-in-reds-efforts-to-add-more-women-to-wikipedia/ மகளிருக்கு முக்கியத்துவ ஆய்வு]|right|200px]]
[[File:விக்கிமூலம் நேரடிப் பயிற்சி 27.09 (9).jpg|thumb|வலது|210px|thumb|இப்பயிலரங்கில் கலந்து கொண்டோர்]]
* வருடல்
* எழுத்துப் பிழை சரிபார்ப்பு
* குறியீடு இடுதல்
* முழுமையான சரிபார்ப்பு


==== வருடல் பயிற்சிக்குரிய நூல்கள் ====

{| class=&quot;wikitable sortable&quot;
! எண்
! நூல்
! style=&quot;text-align:center;&quot; | பக்கங்கள்
! style=&quot;text-align:center;&quot; | நிலை
|-
| 1
| [[அட்டவணை:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf]]
| style=&quot;text-align:center;&quot; | 394
| style=&quot;text-align:center;&quot; | {{ஆயிற்று}}
|-
| 2
| [[அட்டவணை:தமிழக எல்லைப் போராட்டங்கள்.pdf]]
| style=&quot;text-align:center;&quot; | 218
| style=&quot;text-align:center;&quot; | {{ஆயிற்று}}
|-
| 3
| [[அட்டவணை:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf]]
| style=&quot;text-align:center;&quot; | 250
| style=&quot;text-align:center;&quot; | {{ஆயிற்று}} 
|-
| 4
| [[அட்டவணை:தமிழர் பண்பாட்டுச் சொற்கோவை ஒப்பனையியல்.pdf]]
| style=&quot;text-align:center;&quot; | 407
| style=&quot;text-align:center;&quot; | {{ஆயிற்று}} 
|-
| 5
| [[அட்டவணை:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf]]
| style=&quot;text-align:center;&quot; | 146
| style=&quot;text-align:center;&quot; | {{ஆயிற்று}} 
|-
! colspan=&quot;2&quot; | மொத்தம்
! style=&quot;text-align:center;&quot; | 1,415
! style=&quot;text-align:center;&quot; | 5 / 5
|}

==== ஆய்வுநிலைப் பயிற்சி ====

* [[:அட்டவணை:பாவாணர் தமிழ்க் களஞ்சியம் 17.pdf]]
* [[:அட்டவணை:பாவாணர் தமிழ்க் களஞ்சியம் 18.pdf]]
* [[:அட்டவணை:பாவாணர் தமிழ்க் களஞ்சியம் 19.pdf]]
* [[:அட்டவணை:பாவாணர் தமிழ்க் களஞ்சியம் 20.pdf]]

==பயில்வோர்==

== பயிற்சி நாட்கள் ==
===02.10.2026 ===
*[https://kaniyam.com/tamil-wikisource-workshop-1/ பரப்புரை 1]
* செயல்பாடுகள்
** திட்டத்தின் நோக்கம் கூறல் - முனைவர் இரா. குணசீலன்
*** செய்யறிவுக் கருவிற்கு விக்கிமூலம் போன்ற திட்டங்கள் எவ்வாறு உதவுகின்றது என்ற விழிப்புணர்வு தரப்பட்டது.
** புதிய பயனர் கணக்கு உருவாக்கம்
** ஒப்பமிடும் முறை
** வருடல் செய்யும் முறை 
** பிழைநீக்கப் பயிற்சி - ஆகியன நிகழ்ந்தன
** 20-ற்கும் மேற்பட்ட கல்லூரி மாணவர்கள் ஆர்வமுடன் பங்கேற்றனர்
** கூடுதல் தெளிவு பெற்றார்கள்.
** தொடர் பயிற்சி வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் வைக்கப்பட்டது.
** நேரடிப் பயிற்சியும் வேண்டும் என்றனர்.


====ஒப்பம்====
#--[[பயனர்:Ashipa Byasdeen|Ashipa Byasdeen]] ([[பயனர் பேச்சு:Ashipa Byasdeen|பேச்சு]]) 13:39, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Kalaivani Parthipan|Kalaivani Parthipan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kalaivani Parthipan|பேச்சு]]) 14:09, 9 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Mariammal Gurusamy|Mariammal Gurusamy]] ([[பயனர் பேச்சு:Mariammal Gurusamy|பேச்சு]]) 14:24, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Tharanya Senthilkumar|Tharanya Senthilkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Tharanya Senthilkumar|பேச்சு]]) 08:51, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Rajeswari Tamilselvan|Rajeswari Tamilselvan]] ([[பயனர் பேச்சு:Rajeswari Tamilselvan|பேச்சு]]) 10:01, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Thenmozh Eswari|Thenmozh Eswari]] ([[பயனர் பேச்சு:Thenmozh Eswari|பேச்சு]]) 10:10, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Priyadharshini Pooja|Priyadharshini Pooja]] ([[பயனர் பேச்சு:Priyadharshini Pooja|பேச்சு]]) 10:14, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nandhini Samundeeswari|Nandhini Samundeeswari]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Samundeeswari|பேச்சு]]) 05:54, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Lakshmipriya Muniyandi|Lakshmipriya Muniyandi]] ([[பயனர் பேச்சு:Lakshmipriya Muniyandi|பேச்சு]]) 06:23, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Mithra Ananth|Mithra Ananth]] ([[பயனர் பேச்சு:Mithra Ananth|பேச்சு]]) 08:41, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Kanishka Karthikeyan|Kanishka Karthikeyan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kanishka Karthikeyan|பேச்சு]]) 08:45, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Keerthika Karthick|Keerthika Karthick]] ([[பயனர் பேச்சு:Keerthika Karthick|பேச்சு]]) 09:05, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Priyadharshini Pooja|Priyadharshini Pooja]] ([[பயனர் பேச்சு:Priyadharshini Pooja|பேச்சு]]) 10:02, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Sushmika Singaravelu|Sushmika Singaravelu]] ([[பயனர் பேச்சு:Sushmika Singaravelu|பேச்சு]]) 12:02, 17 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Indhumathi sengodan|Indhumathi sengodan]] ([[பயனர் பேச்சு:Indhumathi sengodan|பேச்சு]]) 06:33, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nandhini Selvaayyappan|Nandhini Selvaayyappan]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Selvaayyappan|பேச்சு]]) 06:35, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Sasipriya Palanisamy|Sasipriya Palanisamy]] ([[பயனர் பேச்சு:Sasipriya Palanisamy|பேச்சு]]) 14:55, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)

===09.10.2026 ===
*[https://kaniyam.com/tamil-wikisource-workshop-1/ பரப்புரை 1]
* செயல்பாடுகள்
** திட்டத்தின் நோக்கம் கூறல் - முனைவர் இரா. குணசீலன்
*** செய்யறிவுக் கருவிற்கு விக்கிமூலம் போன்ற திட்டங்கள் எவ்வாறு உதவுகின்றது என்ற விழிப்புணர்வு தரப்பட்டது.
** புதிய பயனர் கணக்கு உருவாக்கம்
** ஒப்பமிடும் முறை
** வருடல் செய்யும் முறை 
** பிழைநீக்கப் பயிற்சி - ஆகியன நிகழ்ந்தன
** 20-ற்கும் மேற்பட்ட கல்லூரி மாணவர்கள் ஆர்வமுடன் பங்கேற்றனர்
** கூடுதல் தெளிவு பெற்றார்கள்.
** தொடர் பயிற்சி வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் வைக்கப்பட்டது.
** நேரடிப் பயிற்சியும் வேண்டும் என்றனர்.

====ஒப்பம்====
#--[[பயனர்:Sushmika Singaravelu|Sushmika Singaravelu]] ([[பயனர் பேச்சு:Sushmika Singaravelu|பேச்சு]]) 14:19, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)

#--[[பயனர்:Ashipa Byasdeen|Ashipa Byasdeen]] ([[பயனர் பேச்சு:Ashipa Byasdeen|பேச்சு]]) 13:39, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)== ஒப்பம் ==
#--[[பயனர்:Kalaivani Parthipan|Kalaivani Parthipan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kalaivani Parthipan|பேச்சு]]) 14:09, 9 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Tharanya Senthilkumar|Tharanya Senthilkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Tharanya Senthilkumar|பேச்சு]]) 08:51, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Rajeswari Tamilselvan|Rajeswari Tamilselvan]] ([[பயனர் பேச்சு:Rajeswari Tamilselvan|பேச்சு]]) 10:01, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Thenmozh Eswari|Thenmozh Eswari]] ([[பயனர் பேச்சு:Thenmozh Eswari|பேச்சு]]) 10:10, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Priyadharshini Pooja|Priyadharshini Pooja]] ([[பயனர் பேச்சு:Priyadharshini Pooja|பேச்சு]]) 10:14, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nandhini Samundeeswari|Nandhini Samundeeswari]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Samundeeswari|பேச்சு]]) 05:54, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Lakshmipriya Muniyandi|Lakshmipriya Muniyandi]] ([[பயனர் பேச்சு:Lakshmipriya Muniyandi|பேச்சு]]) 06:23, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Mithra Ananth|Mithra Ananth]] ([[பயனர் பேச்சு:Mithra Ananth|பேச்சு]]) 08:41, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Kanishka Karthikeyan|Kanishka Karthikeyan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kanishka Karthikeyan|பேச்சு]]) 08:45, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Keerthika Karthick|Keerthika Karthick]] ([[பயனர் பேச்சு:Keerthika Karthick|பேச்சு]]) 09:05, 15 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nivethitha Senthil vadivu|Nivethitha Senthil vadivu]] ([[பயனர் பேச்சு:Nivethitha Senthil vadivu|பேச்சு]]) 08:48, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Selvi Ramasamy|Selvi Ramasamy]] ([[பயனர் பேச்சு:Selvi Ramasamy|பேச்சு]]) 15:22, 28 அக்டோபர் 2026 (UTC)

==16.10.2026==
* செயல்பாடுகள்
** திட்டத்தின் நோக்கம் கூறல் - முனைவர் இரா. குணசீலன்
*** செய்யறிவுக் கருவிற்கு விக்கிமூலம் போன்ற திட்டங்கள் எவ்வாறு உதவுகின்றது என்ற விழிப்புணர்வு தரப்பட்டது.
** புதிய பயனர் கணக்கு உருவாக்கம்
** ஒப்பமிடும் முறை
** வருடல் செய்யும் முறை --[[பயனர்:Kanishka Karthikeyan|Kanishka Karthikeyan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kanishka Karthikeyan|பேச்சு]]) 04:43, 27 அக்டோபர் 2026 (UTC)
** பிழைநீக்கப் பயிற்சி - ஆகியன நிகழ்ந்தன
** 20-ற்கும் மேற்பட்ட கல்லூரி மாணவர்கள் ஆர்வமுடன் பங்கேற்றனர்
** கூடுதல் தெளிவு பெற்றார்கள்.
** தொடர் பயிற்சி வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் வைக்கப்பட்டது.
** நேரடிப் பயிற்சியும் வேண்டும் என்றனர்.
--[[பயனர்:Ashipa Byasdeen|Ashipa Byasdeen]] ([[பயனர் பேச்சு:Ashipa Byasdeen|பேச்சு]]) 10:05, 23 அக்டோபர் 2026 (UTC)====ஒப்பம்====
#--[[பயனர்:Kalaivani Parthipan|Kalaivani Parthipan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kalaivani Parthipan|பேச்சு]]) 10:28, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[சிறப்பு:Contributions/~2026-55478-16|~2026-55478-16]] ([[பயனர் பேச்சு:~2026-55478-16|talk]]) 14:18, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Sarunitha Kumar|Sarunitha Kumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Sarunitha Kumar|பேச்சு]]) 12:53, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Rajeswari Tamilselvan|Rajeswari Tamilselvan]] ([[பயனர் பேச்சு:Rajeswari Tamilselvan|பேச்சு]]) 13:59, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Sushmika Singaravelu|Sushmika Singaravelu]] ([[பயனர் பேச்சு:Sushmika Singaravelu|பேச்சு]]) 14:20, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Suba Elumalai|Suba Elumalai]] ([[பயனர் பேச்சு:Suba Elumalai|பேச்சு]]) 15:57, 16 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Rajeswari Tamilselvan|Rajeswari Tamilselvan]] ([[பயனர் பேச்சு:Rajeswari Tamilselvan|பேச்சு]]) 01:31, 17 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Tharanya Senthilkumar|Tharanya Senthilkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Tharanya Senthilkumar|பேச்சு]]) 04:33, 17 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nandhini Aambika|Nandhini Aambika]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Aambika|பேச்சு]]) 04:37, 17 அக்டோபர் 2026 (𝚄𝚃𝙲) 
#--[[பயனர்:Mithra Ananth|Mithra Ananth]] ([[பயனர் பேச்சு:Mithra Ananth|பேச்சு]]) 08:17, 17 அக்டோபர் 2026 
#--[[பயனர்:Selvabala S|Selvabala S]] ([[பயனர் பேச்சு:Selvabala S|பேச்சு]]) 13:37, 17 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Thenmozh Eswari|Thenmozh Eswari]] ([[பயனர் பேச்சு:Thenmozh Eswari|பேச்சு]]) 11:26, 19 அக்டோபர் 2026 (UTC) 
--[[பயனர்:Sasipriya Palanisamy|Sasipriya Palanisamy]] ([[பயனர் பேச்சு:Sasipriya Palanisamy|பேச்சு]]) 15:07, 23 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Lakshmipriya Muniyandi|Lakshmipriya Muniyandi]] ([[பயனர் பேச்சு:Lakshmipriya Muniyandi|பேச்சு]]) 06:36, 20 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Roshini Komarasamy|Roshini Komarasamy]] ([[பயனர் பேச்சு:Roshini Komarasamy|பேச்சு]]) 06:27, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)#--[[பயனர்:Nandhini Selvaayyappan|Nandhini Selvaayyappan]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Selvaayyappan|பேச்சு]]) 06:36, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Suba Elumalai|Suba Elumalai]] ([[பயனர் பேச்சு:Suba Elumalai|பேச்சு]]) 09:39, 23 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Indhumathi sengodan|Indhumathi sengodan]] ([[பயனர் பேச்சு:Indhumathi sengodan|பேச்சு]]) 06:37, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)#--[[பயனர்:Nandhini Selvaayyappan|Nandhini Selvaayyappan]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Selvaayyappan|பேச்சு]]) 06:38, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)#--[[பயனர்:Nandhini Selvaayyappan|Nandhini Selvaayyappan]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Selvaayyappan|பேச்சு]]) 06:42, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nandhini Revathi|Nandhini Revathi]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Revathi|பேச்சு]]) 06:50, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Akila banu Rajak|Akila banu Rajak]] ([[பயனர் பேச்சு:Akila banu Rajak|பேச்சு]]) 06:53, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#----[[பயனர்:Gomathi Sakthivel|Gomathi Sakthivel]] ([[பயனர் பேச்சு:Gomathi Sakthivel|பேச்சு]]) 07:13, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Praveena Sureshkumar|Praveena Sureshkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Praveena Sureshkumar|பேச்சு]]) 07:09, 26 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#----[[பயனர்:Priyadharshini Pooja|Priyadharshini Pooja]] ([[பயனர் பேச்சு:Priyadharshini Pooja|பேச்சு]]) 09:51, 21 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nandhini Samundeeswari|Nandhini Samundeeswari]] ([[பயனர் பேச்சு:Nandhini Samundeeswari|பேச்சு]]) 17:12, 22 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Nivethitha Senthil vadivu|Nivethitha Senthil vadivu]] ([[பயனர் பேச்சு:Nivethitha Senthil vadivu|பேச்சு]]) 09:05, 23 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Mathini Anbazhagan|Mathini Anbazhagan]] ([[பயனர் பேச்சு:Mathini Anbazhagan|பேச்சு]]) 09:34, 23 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Suba Elumalai|Suba Elumalai]] ([[பயனர் பேச்சு:Suba Elumalai|பேச்சு]]) 09:39, 23 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Priyadharshini Mani|Priyadharshini Mani]] ([[பயனர் பேச்சு:Priyadharshini Mani|பேச்சு]]) 14:03, 23 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Praveena Sureshkumar|Praveena Sureshkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Praveena Sureshkumar|பேச்சு]]) 07:09, 26 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Jeevitha Thirumoorthi|Jeevitha Thirumoorthi]] ([[பயனர் பேச்சு:Jeevitha Thirumoorthi|பேச்சு]]) 07:59, 26 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Induja Ponnusamy|Induja Ponnusamy]] ([[பயனர் பேச்சு:Induja Ponnusamy|பேச்சு]]) 09:52, 26 அக்டோபர் 2026 (UTC)--[[பயனர்:Induja Ponnusamy|Induja Ponnusamy]] ([[பயனர் --பேச்சு:Induja Ponnusamy|பேச்சு]]) 09:52, 26 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Kanishka Karthikeyan|Kanishka Karthikeyan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kanishka Karthikeyan|பேச்சு]]) 04:43, 27 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[சிறப்பு:Contributions/~2026-57563-43|~2026-57563-43]] ([[பயனர் பேச்சு:~2026-57563-43|talk]]) 03:32, 28 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Selvi Ramasamy|Selvi Ramasamy]] ([[பயனர் பேச்சு:Selvi Ramasamy|பேச்சு]]) 15:24, 28 அக்டோபர் 2026 (UTC)

==23.10.2026==
செயல்பாடுகள்
திட்டத்தின் நோக்கம் கூறல் - முனைவர் இரா. குணசீலன்
செய்யறிவுக் கருவிற்கு விக்கிமூலம் போன்ற திட்டங்--[[பயனர்:Praveena Sureshkumar|Praveena Sureshkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Praveena Sureshkumar|பேச்சு]]) 07:32, 5 நவம்பர் 2026 (UTC)--[[பயனர்:Praveena Sureshkumar|Praveena Sureshkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Praveena Sureshkumar|பேச்சு]]) 07:32, 5 நவம்பர் 2026 (UTC)--~~கள் எவ்வாறு உதவுகின்றது என்ற விழிப்புணர்வு தரப்பட்டது.
புதிய பயனர் கணக்கு உருவாக்கம்
ஒப்பமிடும் முறை
வருடல் செய்யும் முறை --Kanishka Karthikeyan (பேச்சு) 04:43, 27 அக்டோபர் 2026 (UTC)
பிழைநீக்கப் பயிற்சி - ஆகியன நிகழ்ந்தன
20-ற்கும் மேற்பட்ட கல்லூரி மாணவர்கள் ஆர்வமுடன் பங்கேற்றனர்
கூடுதல் தெளிவு பெற்றார்கள்.
தொடர் பயிற்சி வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் வைக்கப்பட்டது.
நேரடிப் பயிற்சியும் வேண்டும் என்றனர்.

--[[சிறப்பு:Contributions/~2026-57992-42|~2026-57992-42]] ([[பயனர் பேச்சு:~2026-57992-42|talk]]) 13:27, 31 அக்டோபர் 2026 (UTC)==ஒப்பம்==
#--[[பயனர்:Kalaivani Parthipan|Kalaivani Parthipan]] ([[பயனர் பேச்சு:Kalaivani Parthipan|பேச்சு]]) 06:56, 29 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#----[[பயனர்:Suba Elumalai|Suba Elumalai]] ([[பயனர் பேச்சு:Suba Elumalai|பேச்சு]]) 14:09, 29 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Priyadharshini Mani|Priyadharshini Mani]] ([[பயனர் பேச்சு:Priyadharshini Mani|பேச்சு]]) 13:30, 31 அக்டோபர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Sushmika Singaravelu|Sushmika Singaravelu]] ([[பயனர் பேச்சு:Sushmika Singaravelu|பேச்சு]]) 14:27, 4 நவம்பர் 2026 (UTC)
#--[[பயனர்:Praveena Sureshkumar|Praveena Sureshkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Praveena Sureshkumar|பேச்சு]]) 07:32, 5 நவம்பர் 2026 (UTC)

==30.10.2026==
செயல்பாடுகள்
திட்டத்தின் நோக்கம் கூறல் - முனைவர் இரா. குணசீலன்
செய்யறிவுக் கருவிற்கு விக்கிமூலம் போன்ற திட்டங்கள் எவ்வாறு உதவுகின்றது என்ற விழிப்புணர்வு தரப்பட்டது.
புதிய பயனர் கணக்கு உருவாக்கம்
ஒப்பமிடும் முறை
வருடல் செய்யும் முறை --Kanishka Karthikeyan (பேச்சு) 04:43, 27 அக்டோபர் 2026 (UTC)
பிழைநீக்கப் பயிற்சி - ஆகியன நிகழ்ந்தன
20-ற்கும் மேற்பட்ட கல்லூரி மாணவர்கள் ஆர்வமுடன் பங்கேற்றனர்
கூடுதல் தெளிவு பெற்றார்கள்.
தொடர் பயிற்சி வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் வைக்கப்பட்டது.
நேரடிப் பயிற்சியும் வேண்டும் என்றனர்.

==ஒப்பம்==

==பின்னூட்டம்==


[[பகுப்பு:விக்கிமூல நிதிநல்கைப் பயிலரங்குகள்]]
[[பகுப்பு:கல்லூரி ஆசிரியர்களின் கூடல்கள்]]
#--[[பயனர்:Tharanya Senthilkumar|Tharanya Senthilkumar]] ([[பயனர் பேச்சு:Tharanya Senthilkumar|பேச்சு]]) 08:50, 14 அக்டோபர் 2026 (UTC)</text>
      <sha1>ovcifj68rj457cci68gp9lbjobdow0h</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf/58</title>
    <ns>250</ns>
    <id>663608</id>
    <revision>
      <id>1986553</id>
      <parentid>1978107</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:18:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Ashipa Byasdeen</username>
        <id>17438</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986553</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3685" sha1="msh0j9wr4f6jvzvqqtcu7z07vt5ykw9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Ashipa Byasdeen&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;51
புல், மரம் என்ற புதிய வகைப்பாடு உருவானது. மக்கள் வழக்கில் மர வகையினுள்ளேயே இலை, கிளை, பூ, கனி முதலியவற்றின்
பெயர்களால் வேறுபட்டிருந்த இருவகைத் தோற்றம், தண்டுப் பகுதியின் உள்ளமைப்பை ஆய்ந்து வகுத்த புல், மரம் என்ற  இப்புதிய வகைப்பாட்டின்வழி    முழுமை பெற்றது.
14. மக்கள் பயன்பாட்டில் வழங்கும் முந்தைய
வகைப்பாடுகள் ஏற்கெனவே நன்கு அறியப்பெற்றனவாதலின்
புதிய நோக்கில் அமைந்த உள்ளமைப்புச் சார்ந்த வகைப்பாட்டை மக்களுக்கு உணர்த்தற் பொருட்டு அதனையே மரபியலில் விளக்கினார் என்பது தெளிவு.
15. பூக்குந் தாவரங்களேயன்றித் தாவர இனத்தின் தொடக்க நிலை வடிவமாக இருக்கும் பாசியையும் நீரில் வாழ்தல்; நீரில் இயங்குதல்; ஈரப்பசையுள்ள நிலத்தில் வாழ்தல் என்றவாறு
அவற்றின் இயல்பு தோன்ற உணர்த்துகின்றார்.
16.தொல்காப்பியர் ஓர் இனத்திற்குச் சான்றாக ஒன்றை மட்டுமே குறிப்பிடும் பழக்கமுடையவர். அவ்வகையில் அவர் காலத்துத் தாவரங்களுள் சிலவற்றையே சுட்டிச் செல்கிறார்.
17.தொல்காப்பியர் குறிப்பிடும் தாவரங்கள்:
மரம்: யா, மா, உதி, புளி, ஒடு, சே, விசை, ஆண், பனை,அரை, இல்லம், எகின், குமிழ், ஞெமை, நமை, பூல், வேல், ஆல், வேல், வேம்பு, கடு, உன்னம் சார், ஆர், வெதிர், காஞ்சி, நொச்சி, வாகை.
செடி: வெட்சி, குறிஞ்சி, கரந்தை, தும்பை, ஆவிரை,எள்
கொடி: தளா, முல்லை, வஞ்சி, உழிஞை, வள்ளி, பீர்
புதல்: பிடா, காயா
புல்: புல், நெல்
நீர்வாழ்வன: தாமரை, ஆம்பல், நெய்தல்
பாசி: நீர்ப்பாசி, நிலவாழ்பாசி
இவற்றுள் பீர் என்பது கொடிப்பெயர் மட்டுமின்றி, மரவகைப்  பெயராகவும் இருந்திருக்கலாம் என்று கருதத் தொல்காப்பியம் இடம் தருகின்றது. இளம்பூரணர் உரை அதற்குத் துணை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>msh0j9wr4f6jvzvqqtcu7z07vt5ykw9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf/59</title>
    <ns>250</ns>
    <id>663633</id>
    <revision>
      <id>1986559</id>
      <parentid>1978135</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:34:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Ashipa Byasdeen</username>
        <id>17438</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986559</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2214" sha1="f8957ova8amyqizstvse8xj0ag9ndqg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Ashipa Byasdeen&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;52
செய்கின்றது. அவ்வாறே சார் என்பதுஇளம்பூரணர் பார்வையில் வயிரம் கொண்ட மரம் எனப்பட,   
 நச்சினார்க்கினியர் காழ்
என்பதற்கு வயிரமன்று, விதையே எனக் கொள்ளுதலின் மர இனத்துள்ளும் காழ் வலிமையற்ற வகுப்பாய்க் கொள்ள
வாய்ப்புள்ளது. 'கள்ளி சார் ஒமை நாரில் பூ நீள் முருங்கை நள்ளியவேய்' என்ற திணைமாலை நூற்றைம்பது பாடல் இக்கருத்திற்கு அரண் சேர்க்கின்றது.
18. தாவரங்களின் இளமை நிலையைச் சுட்டும் பெயர்கள்,குழவி, கன்று, பிள்ளை, போத்து என்பன.
19. மலர்களின் வளர்நிலை: அம்பல், அலர் என்பன
20. தாவரங்களின் உறுப்புப் பெயர்களாக:
இலை:தோடு, மடல், ஓலை புல்
       இலை, முறி, தளிர், தோடு,
       குழை- மரம்
இலை நரம்பு : ஈர்க்கு - புல்
கிளை        : சினை - மரம்
மலர்          :ஏடு, இதழ், பாளை - புல்
               குலை புல் பூ அரும்பு, நனை           
கனி          : காய், கனி - பொது
புறணி        : தோல் (கனி) பொது
               செதிள் (மரம்) - மரம்
விழுது        :வீழ் - பொது
ஆகியனவற்றை ஒரு வித்திலை, இருவித்திலை வேறுபாடு தோன்ற எடுத்துரைக்கின்றது.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>f8957ova8amyqizstvse8xj0ag9ndqg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf/60</title>
    <ns>250</ns>
    <id>663637</id>
    <revision>
      <id>1986569</id>
      <parentid>1978139</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:50:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Ashipa Byasdeen</username>
        <id>17438</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986569</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4117" sha1="0671eyzta95ljpegaq1gi7iomqk03fa" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Ashipa Byasdeen&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;3. சங்க இலக்கியத்தில் தாவரவியல் பார்வை
பண்டைத் தமிழர் இயற்கையோடு இயைந்து வாழ்ந்த பெருவாழ்வை எடுத்துரைப்பது சங்க இலக்கியம். மக்களின் வாழ்வியல்பை அகம், புறம் என்று இருகூறாகப்  பகுத்து
எழுதிணை என்ற மேடையில் நிகழ்த்தப்பெறுகின்ற நாடகக் காட்சிகளாக அமைத்து விளக்குவன இச்சங்கப்  பாக்கள். இப்
பாக்களில் முதற்பொருளின் பின்புலத்தில்    
கருப்பொருள்களாக மனிதனைச் சுற்றியுள்ள இயற்கைப் பொருட்கள் நடம்
செய்கின்றன. காதலும், வீரமும் கண்ணெனக் கொண்ட அக்கால
மக்களின் வாழ்க்கையொழுக்கம் நானிலப்        பகுப்பினூடே கைக்கிளை முதலாப் பெருந்திணை இறுவாய் முற்படவும்,வெட்சி முதலாப் பாடாண் ஈறாய்ப் பிற்படவும் ஒரு சேர எழுதிணையாய்ப் பகுக்கப்பட்டுள்ளது. மக்களின் வாழ்க்கையை  
இத்திணை நெறி நின்று முதல், கரு, உரி என்ற பொருள்கள் வழி உணர்த்துங்கால் மனித வாழ்க்கை வெளிப்படும் அதே நேரம் மனிதனோடு உடன்வாழும் உயிர்களுள் தாவரங்களின் வரலாறும்
விளக்கம் பெறுகின்றது.
  பண்டைத் தமிழர் வாழ்வில் தாவரங்கள் பெறும்
இடத்தைத் தொல்காப்பியர் இலக்கண நூலின் வரையறையில் நின்று, கருத்து நிலையில் எடுத்துக் கூறினார். சங்க இலக்கியமோ,
அந்நானிலத்து இயற்கைச் சூழலையும், அதனோடு இயைந்த தமிழர் வாழ்வியலையும், தாவரங்கள் அவர்தம் மனவெளியிலும்,புறவெளியிலும், வாழ்நெறியிலும் உறவுகொண்டு  ஊடாடி  
விளங்குவதையும் காட்சிப் படிமங்களாகக் கண்முன் படைத்துக்  காட்டுகின்றது.  
  தொல்காப்பியம் கடைச்சங்க காலத்திற்கு முற்பட்டதெனக் கொண்டு அதன் காலத்தைக் கி.மு. நான்காம் நூற்றாண்டு என வரையறுப்பர். கடைச்சங்க காலம் கி.மு. மூன்றாம்
நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. மூன்றாம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலப் பகுதியாக வரையறுக்கப்படுகிறது.தொல்காப்பியத்திற்கு       
முன்னும் பின்னும் தோன்றிய பாடல்கள் சங்கத் தொகுப்பில்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0671eyzta95ljpegaq1gi7iomqk03fa</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf/61</title>
    <ns>250</ns>
    <id>663640</id>
    <revision>
      <id>1986829</id>
      <parentid>1978142</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:57:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Ashipa Byasdeen</username>
        <id>17438</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986829</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4760" sha1="dd79lm15mzj7vrdsrqp71wd5r9sms47" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Ashipa Byasdeen&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;54
உள்ளன. எனினும், இச்சங்க காலம் தொல்காப்பியத்திற்குப்பின்
ஏறத்தாழ ஆறு நூற்றாண்டு காலம் வரை நீள்கிறது. இக்கால நீட்சி காரணமாக, திணை நிலை வாழ்க்கையிலிருந்து நகர
நாகரிகம் நோக்கிய நகர்வும்; இயல்பு வாழ்க்கையிலிருந்து செயற்கையான பொருள் முதல் வாழ்க்கையை  நோக்கிய நகர்வும்;
இயற்கையில் இறைமையை உணர்ந்த நிலையிலிருந்து கோயில்களில் படிமங்களாக இறை உருவங்களை நிறுத்திப் புராணக் கதைகளை வளர்த்துச் சமயங்கள் உருப்பெற்று
வளரத் தொடங்கிய நகர்வும்; மனிதர்தம் தொழில் சார்ந்தபாகுபாட்டினின்று வருணப் பாகுபாடு நோக்கிய நகர்வும்; அறம்,
பொருள், இன்பத்தின் தொடர்ச்சியாக வீடுபேறு நோக்கிய நகர்வும் எனப் பன்முனை நகர்வுகள் சங்க காலத்தை வழி நடத்தின. இயல்பான சமுதாய வளர்ச்சியினூடே, தமிழரின்
இயல்நெறிப் பண்பாட்டினின்று வடமொழி கண்ட வாழ்நெறி நோக்கித் தமிழக வரலாற்றில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களும் வளர்ச்சியும் இச்சங்க இலக்கியப் பாக்களில் பரவலாகக் காணக் கிடக்கின்றன.   இவ்வாறு மாற்றங்கள் பன்முகமாக இருப்பினும்,
திணைநெறி வாழ்க்கை சிதையாதிருந்த காரணத்தால், தாவரங்களிலிருந்து விலகாது, தாவரங்களுடனான தமிழர்தம் வாழ்வியல் 
தொடர்பையும், தாவரங்களின் வாழ்வியல் பதிவையும் தொல்காப்பியத்தினும் விரிவாகச் சங்க இலக்கியம் விளக்கிக் காட்டுகின்றது.
 சங்க இலக்கியத்தில் தாவரங்கள் பெறுமிடம் பற்றி
ஆய்ந்த பி.எல்.சாமி, 'சங்க இலக்கியத்தில் செடி, கொடி, மரங்கள் பற்றிப் பல செய்திகள் கூறப்படுகின்றன.அவைகள் பெரும்
பாலும் செடி நூலார் கண்டுபிடித்தவையோடு ஒத்திருக்கின்றன.என்று கூறுகிறார்.&quot;   
சங்க இலக்கியத்தில் இயற்கையின் கூறாகத்
தாவரங்களைக் காணும் முனைவர் மு. வரதராசன், &quot;இயற்கைக் காட்சிகளை வருணித்துக் கூறுவதில் ஸ்காட்டைப் போன்ற புலவர்களும் சங்க காலத்தில் உண்டு.அவர்களுடைய நுண்ணிய
காட்சியறிவு இன்றைய பயிர் நூல் வல்லாரின் ஆராய்ச்சிக்கும் உதவக் கூடியது. தமிழகத்துப் பயிர்பச்சைகளைப் பற்றிய விவரங்களை அறிய விரும்பும் பயிர் நூல் வல்லார் சங்க
இலக்கியப் பாடல்களை முழு நம்பிக்கையோடு பயிலலாம்  என்று குறிப்பிடுகின்றார்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dd79lm15mzj7vrdsrqp71wd5r9sms47</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf/62</title>
    <ns>250</ns>
    <id>663643</id>
    <revision>
      <id>1986859</id>
      <parentid>1978146</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T16:11:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Ashipa Byasdeen</username>
        <id>17438</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986859</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4357" sha1="25g6gilh4izqcb9sprya11qqwz1iz80" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Ashipa Byasdeen&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;55
தொல்காப்பியர் காலத்தின் நீட்சியாக விளங்கும் சங்க காலத்தில் தாவர வாழ்வியல் பற்றிய தமிழர் பார்வையைச் சங்க இலக்கியத்தின் வழியே ஆராயுங்கால், தொல்காப்பியர் காட்டும்
தாவரவியல் பார்வையின் தொடர்ச்சியையும், வளர்ச்சியையும்,மாற்றங்களையும் அறியலாம்.
தாவரப் பொதுப்பெயர் தொல்காப்பியர் தாவர இனங்களை ஒருங்கே  தொகுத்துச் சுட்டுதற்கு மரம் என்ற சொல்லைத் தாவரப் பொதுப்பெயராகக்
கொண்டார். இடப்பெயரான் தாவரங்களை ஒருங்கே சுட்டும் 'கா' முதலான தாவர இடப் பொதுப்பெயர் தொல்காப்பியர்
காலத்தேயே வழக்கிலிருந்தது. கானம், புறவு, படப்பை, சாரல், கானல் முதலியன திணை நெறியிலான பொதுப்பெயராக
இருக்க, திணை சாராப் பொதுப் பெயர்களாக கா, சோலை,பொதும்பர், பொழில், தண்டலை முதலான இடச்சார்புப் பொதுப் பெயர் வழக்குகள் புதிதாக உருவாகத் தொடங்கிச் சங்க
தொடங்கிச் சங்கன ஆட்சிக்கு வரலாயின. தொல்காப்பிய ர்இவ்விடச் சார்புத் தாவரப் பொதுப்பெயருள் ஒன்றான 'கா'
எனும் வழக்கை மட்டுமே கற்பியலில் கூறியுள்ளார் (நூ. 1137). ஆட்பெயர், இடப்பெயர் போன்று புணர்ச்சி விதி கூறுதற்கு உரிய
மொழிப் பண்பாட்டுச் சூழலில் தாவரங்களுக்கான நேரடிப் பொதுப்பெயர் தரவேண்டிய தேவை காரணமாகத் தொல்காப்பியர் 'மரம்' என்ற தொடரைக் கையாண்டமை கூறப்பட்டது. இத்தகைய கட்டுப்பாடு சங்க இலக்கியத்திற்கு
இல்லாத காரணத்தால் நேரடியான தாவரப் பொதுப்பெயர்பற்றிய கேள்வி எழவில்லை எனலாம். ஆயினும், தொல்காப்பியத்தின் நெறி நிற்கும் சங்க    இலக்கியத்தில் மரம் என்ற சொல்லாட்சியை ஆராய்ந்து காணின் ஈண்டும் தாவரப்
பொதுப் பெயராக மரம் எனும் சொல் திகழ்தல் புலனாகிறது.
 சங்க இலக்கியத்தில் மரம் எனும் சொல் கையாளப் பெற்றுள்ள இடங்களை ஆராய்ந்தால் இனச் சுட்டுடன் வழங்குதல், இனஞ்சுட்டி வழங்குதல், இனஞ்சுட்டாது பொது
நிலை வழக்கில் வழங்குதல் என மூவகையாக வழங்குதலைக் காணலாம்.
(1) யாஅங் கொன்ற மரஞ்சுட்டு இயவின் (குறுந். 196)
சாந்த மரத்த (ஐங். 212)&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>25g6gilh4izqcb9sprya11qqwz1iz80</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf/121</title>
    <ns>250</ns>
    <id>663699</id>
    <revision>
      <id>1986873</id>
      <parentid>1978209</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T16:31:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Ashipa Byasdeen</username>
        <id>17438</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986873</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4991" sha1="cut5nubysl88k76qm9jhl9lh3u74mxw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Ashipa Byasdeen&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;114
பொருளாகவே காணப் பக்தி காலத்தில், இவை -
மருத்துவ ஆற்றலாலேயே வழிபடு பொருளாயின என்பது தாவரவியல் பார்வையில் புதிய வளர்ச்சியாகும். தல மரங்களின் இலை, பூ,
காய், கனி, உலர்ந்த கிளைகள் ஆகியன வழிபாட்டில் பயன்படுகின்றன,&quot;s 
என்னும் குறிப்பை இணைத்து நோக்க, சங்க இலக்கிய இயல்புப் பார்வையிலிருந்து மாறி அறநெறிக் காலத்தில் நன்மை
விளைப்பன தீமை பயப்பன; மணமிக்கன மணமற்றன. இனியன - இன்னாதன எனத் தாவரங்களைப் பிரித்து நோக்கும்
பயன் நோக்கிலான பார்வை வளர்ந்தது. தேவை நோக்கில் பயன்தரும் தாவரங்கள் பிரித்தறியப்பட்டுப் பயன் கொள்ளப்
பெற்ற சூழலில், சமய இயக்கம் அவற்றை இறைவழிபாட்டில் பயன் கொள்ளலாயின. அதன் வளர்ச்சியிலேயே தல மரங்கள்
மருத்துவப் பயன் கொண்டனவாகவும் இருக்கின்றன எனல் பொருந்தும்.
  தல மரங்களில் சில, தமக்கெனச் சிறப்புப் பண்புகள் பெற்றனவாக உள்ளன. சான்றாக 'அன்பிலாந் துறையில்'ஆலமரம் விழுதுகள் அற்றனவாகவும், இலைகள்  பின்புறமாக
மடங்கியனவாகவும் காணப்படுகின்றன. திருநெடுங்களத்தில் ஓர் அரளிச் செடியில் மூன்று நிறப் பூக்கள் பூக்கின்றன. திருமறைக்
காட்டில் புன்னைக்காய் விதையின்றிக் காணப்படுகிறது.காஞ்சிபுரத்தில் ஒற்றை மாமரத்தில் நான்கு கிளைகளிலும் நான்கு
விதமான சுவையுடைய பழங்கள் விளைகின்றன; திருவெண் காட்டில் முள்ளற்ற வில்வமரம் காணப்படுகிறது எனும் செய்திகளைக் குறிப்பிடலாம். இதற்கு, &quot;இயற்கையில் தோன்றும்
இவ்வித அதிசயங்களை அறிவியல் அடிப்படையில் ஆராயும் திறன் இல்லாத நம் முன்னோர் அவற்றைக் கடவுட் செயலாகக் கருதினர்.   இந்நாளில் காட்சி சாலைகளில் பாதுகாப்பது போன்று அவற்றைச் சார்ந்து கோவில்களை ஏற்படுத்தியும் சில இடங்களில்அவற்றைச் சார்ந்து கோவில்களை ஏற்படுத்தியும் சில இடங்களில்
கோவிலருகே அவற்றை நட்டுப் பாதுகாக்க முற்பட்டனர்&quot; என்று விளக்கம் தரப்படுகிறது&quot;
தாவரங்களை உடலுக்கு நன்மை தருபவை, தீமை
தருபவை எனப் பயன்நோக்கில் பிரித்துக் காணத் தொடங்கியதன் வளர்ச்சியில் அடுத்த கட்டமாகத் தமக்கு ஏற்றவாறு பயன் கொள்ளும் அறிவியல் ஆராய்ச்சிப் பார்வையும் உடன் வளர்ந்திருக்க வாய்ப்புண்டு.காழில் கனி (திருக். 1191) பற்றிப்
பதினெண் கீழ்க்கணக்கு குறிப்பிடுதல் கருதத்தக்கது. மாவின்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cut5nubysl88k76qm9jhl9lh3u74mxw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf/122</title>
    <ns>250</ns>
    <id>663700</id>
    <revision>
      <id>1986874</id>
      <parentid>1978210</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T16:38:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Ashipa Byasdeen</username>
        <id>17438</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986874</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4350" sha1="f9j8a75rv2xts2apv85i9wdrwot755f" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Ashipa Byasdeen&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;115
நான்கு வித சுவைக்கனிகள் உடலவழி இனப்பெருக்கப் பார்வையில் ஒட்டு முறைப் பயிர்முறை வளர்ச்சியாக இருப்பதற்கு 
வாய்ப்புள்ளது. ஆயினும் இச்சிறப்புப் பண்புகள் சமய காலத்தவையா அல்லது பிற்காலத்தவையா என்ற தெளிவில்லை.எனவே, அதிசயம் என்ற உருவில் கடவுள் கோயில் ஆகியவற்றின்
மீது மக்களுக்கு நம்பகத்தன்மையை வளர்க்கும் வகையில் மூடி வைக்கப்பட்ட அறிவியல் வளர்ச்சியா என்பதும் அவற்றின் 
காலம் எது என்பதும் ஆராய்ச்சிக்கு உரியன.
 சமய காலத்திற்குப் பின் வந்த காப்பியங்களும்
சிற்றிலக்கியங்களும் தாவரங்கள் பற்றி ஓரளவு செய்திகளை ஆங்காங்கே குறிப்பிட்டுச் செல்கின்றன. காப்பியங்களில்
இடம்பெறும் மலை, கடல், நாடு, வளநகர், பருவம் மற்றும் பூம்பொழில் நுகர்தல், (தண்டி, பொதுவணி, 8:6-9) ஆகிய
வருணனைப் பகுதிகளை ஆராயுங்கால், அவை குறிஞ்சி முதலான ஐந்நிலங்களின் இயல்புகளையும் அவற்றின் கருப்பொருள்களையும் விவரிக்கும் சங்க காலத் திணைமரபின் எச்சங்களே.ஆயின் அவற்றுள் ஒரு சில செய்திகளே தாவரங்களை உற்று    
நோக்கிப் பெற்ற உண்மைகளாகத் திகழ்கின்றன. பிறவெல்லாம் அழகியல் நோக்கில் தாவரங்களைப் பொதுப்பட நோக்குவன
வாகவும் முன்னோர் இலக்கிய மரபிலிருந்து பெற்றனவாகவுமே
உள்ளன.
 சீவகசிந்தாமணியில் திருத்தக்க தேவர் ஏமாங்கத நாட்டு வளத்தை விவரிக்குமிடத்து, முறையே தென்னை, கமுகு, பலா,
வளரியல்பான்
மா, வாழை ஆகியவற்றை அவற்றின்
வரிசைப்படுத்தி ஓரிடத்தே அமைத்துக் காட்டுகிறார்.   
காய்மாண்ட தெங்கின் பழம்வீழக் கமுகின் நெற்றிப்
பூமாண்ட தீந்தேன் தொடைகீறி வருக்கை போழ்ந்து
தேமாங் கனிசிதறி வாழைப் பழங்கள் சிந்தும்
ஏமாங்கத மென்று இசையால் திசைபோய துண்டே
(சீவக.31)
என்ற வருணனையில் மருத நிலத்தனவாகிய தென்னை, கமுகு,மா ஆகியனவும் குறிஞ்சி நிலத்தனவாகிய வாழை, பலா ஆகியனவும் தத்தம் இயல்பான நிலச் சூழலை இழந்து செயற்கை
ஆக்கத்தில் வரிசையில் நிற்கின்றன. முக்கூடற்பள்ளு இம்மரபைப்
பின்பற்றி.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>f9j8a75rv2xts2apv85i9wdrwot755f</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf/123</title>
    <ns>250</ns>
    <id>663701</id>
    <revision>
      <id>1986875</id>
      <parentid>1978212</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T16:44:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Ashipa Byasdeen</username>
        <id>17438</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986875</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3547" sha1="1a46jlo50pektiup6g08vrtgo9adija" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Ashipa Byasdeen&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;116
மீது யர்ந்திடு தெங்கிள நீரை
       யிடைந்த பூகம் சுமந்துதன் காயை
சூதம் ஒன்றிச் சுமக்கக் கொடுக்கும்
      சூதம் தன்கனி தூங்கும் பலாவின்
ஓதும் அந்தப் பலாக்கனி வாழை
      உளுக்க வேசுமந்து ஒண்குலை சாய்க்கும்
மாது ளங்கொம்பு வாழையைத் தாங்கும்
       வளமை ஆசூர் வடகரை நாடே
(முக். 25)
என்று பாடுவதோடு தாமரை, இஞ்சி, மஞ்சள், செந்நெல், கரும்பு ஆகியவற்றை ஏறுமுகமாக வரிசைப்படுத்திச் சீவல மங்கைத்
தென்கரை நாட்டு வளமாகக் குறிப்பிடுகின்றது (26). யானைகள்
பாசறைக் கண் அதிமதுரத் தழையை உண்ணாது தமது கோட்டிடத்தே வைத்திருத்தலை,
கவலை முற்றம் காவல் நின்ற
தேம்படு கவுள சிறுகண் யானை
ஓங்கு நிலைக் கரும்பொடு கதிர்மடைந்து யாத்த
வயல்வினை இன்குளகு உண்ணாது நுதல் துடைத்து
என முல்லைப்பாட்டு கூறும் மரபைப் பின்பற்றி,
நாறுமும் மதத்தி னாலே
        நாகத்தை யிரிக்கும் நாகம்
மாறிய சினத்த தன்றி
        யதிங்கத்தின் கவளம் கொண்டால்
வேறுநீர் நினைந்து காணீர் '
என்று திருத்தக்க தேவர் எடுத்துரைக்கின்றார்.
(30-33)
(சீவக.750)
புள்ளும் வழங்காப் புலம்புகொள் ஆறாகிய பாலை
இயல்பை அறிந்த தலைவியொருத்தி,
'துன்பம் துணையாக நாடின் அதுவல்லது இன்பமும்
உண்டோ எமக்கு' (6:10-11) எனப் பாலைக் கலியில் கூறிய மரபின்
தொடர்ச்சியே கம்பரின் சீதை, 'நின் பிரிவினும்  தொடர்ச்சியே கம்பரின் சீதை, 'நின் பிரிவினும் சுடுமோ பெருங்காடு' எனும் கூற்றாக மலர்ந்தமை யாவரும் அறிந்ததே ஆயின் . 
நாகமும் நாறின நுளைச்சியர் ஐம்பால்
என்றவிடத்துக் கம்பர் புன்னையை நாகமாகக் கருதிப் பாடி யுள்ளார் என்றும் புன்னையைப் புன்னாகமென்று நிகண்டுகள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1a46jlo50pektiup6g08vrtgo9adija</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf/124</title>
    <ns>250</ns>
    <id>663703</id>
    <revision>
      <id>1986876</id>
      <parentid>1978214</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T16:51:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Ashipa Byasdeen</username>
        <id>17438</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986876</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4378" sha1="kwuvxwrfollvi0s4wf50olr00ylw275" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Ashipa Byasdeen&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;117
மயங்கி உரைத்தமையும், நச்சர் போன்றோர் அவ்வாறே மயங்கிக் கொண்டமையுமே இதற்குக் காரணம் என்றும் எடுத்துரைக்கின்றார்
கோவை இளஞ்சேரன்.&quot;
  வேங்கை பூத்த காட்சியைக் கண்டு, புலியென மருண்ட யானை அம்மரத்தைப் பகைத்தெழும் சங்க மரபுக் காட்சியின் தொடர்ச்சியை, 'புனத்து நின்ற வேங்கைமேல் புகைந்தெழுந்த
ஆனையின்' (38:1) என நந்திக் கலம்பகம் பாடுகின்றது. சங்கத்
திணைமரபு வீழ்ச்சிக்குப் பின் வந்த இலக்கியங்களின் இத்தகைய
மரபுவழி நின்றும் மயங்கியும் பாடும் இயல்பைக் கருத்தில் கொண்டே மு. வரதராசனார்,
உண்மை காணவல்ல கூர்த்த நோக்கால்
இயற்கையைக் கண்டு விளக்கிய பலவகையான
சொல்லோவியங்கள் சங்க இலக்கியத்தில் உள்ளன.
பிற்காலப் புலவர்கள் சிலர் இயற்கையைத் தாமே
காணாது, பழைய நூல்களில் உள்ளனவற்றைக்
கற்று, அவற்றையே திரும்பக் கூறியுள்ளார்கள்.
அவர்கள் தரும் இயற்கை வருணனைகளில்
உண்மை இல்லை; தெளிவும் இல்லை
என்று எடுத்துரைக்கிறார். ஆயினும் இக்கருத்தை முழுமையாக ஏற்கவியலாது. எனினும், புறந்தள்ளிவிடவும் முடியாது.
இலக்கியம் காலம் காட்டும் கண்ணாடி. மனிதனை அவன் வாழும் சூழலுடனேயே படம்பிடிப்பது இலக்கிய இயல்பு.
ஆகவே, ஓர் இலக்கியம் தான் தோன்றிய காலத்து மனித வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்யும்போது, அம்மனிதனோடு தொடர்புடைய அக்கால வாழ்க்கைச் செல்நெறியும், புறச் சூழல்
வளர்ச்சி நிலைகளும் ஆர்வமுடைய புலவரால் அவ்விலக்கியத்தில் பதிவாகின்றன. இக்கண்ணோட்டத்துடன் நோக்குங்காலை,
தாவரவியல், சார்ந்த சமகால வளர்ச்சிப் பார்வை பிற்கால இலக்கியங்களிலும் இடம்பெறுகின்றன.
'காய்ம்மாண்ட தெங்கின் பழம்' என்ற விடத்துத் தெங்கின் கனி, கனியும் இயல்பின்றி, முதிர்ந்து நெற்றாகும் உலர்களி வகையினது என்பதைச் சுட்டுகிறது (சீவக. 31). மரத்துக்கு
உயிரில்லை என்பர் பித்தர் என்புழி, மகளிர் தொட மரம்  குழையும் கற்பனையைப் பாடினும் தாவரங்களுக்கு உயிருண்டு
என்ற கருத்தின் பதிவாகவே கொள்வதற்கு உரியது. (சீவக விமலை,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kwuvxwrfollvi0s4wf50olr00ylw275</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf/125</title>
    <ns>250</ns>
    <id>663705</id>
    <revision>
      <id>1986877</id>
      <parentid>1978216</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T17:01:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Ashipa Byasdeen</username>
        <id>17438</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986877</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3969" sha1="jby7u1l7i3vacusxln1ysu6tojbzjqa" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Ashipa Byasdeen&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;118
1907). சுரபுன்னை மரத்தை அடையாளப்படுத்தும் வகையில்'குடம்புரை காய்வழை' (சீவக. 1918) என்று குடம் போன்ற காயை வைத்து வழையைக் குறிப்பிடுவதை எடுத்துரைக்கிறார் கோவை.
இளஞ்சேரன்.!'
19
  கொன்றைக் காயும் பயற்றங்காயும் அமைப்பால் ஒத்தும் அளவால் வேறுபட்டும் காணப்பெறுவதைப் பெருங்கதை பதிவு செய்கிறது (பெருங். 15). காற்றில் பூளைப்பூ பறப்பதைக் கம்பரும்
சேக்கிழாரும் காட்டுமிடத்துக் காற்று வீசினால் செடியிலிருந்து விழுந்துவிடும் பூளைப்பூவின் இயல்பு உணர்த்தப்படுகிறது (கம்ப.சடாயு. 61) (பெரி.பு. திருநா.22).
கலிங்கத்துப் பரணியில் செயங்கொண்டார் பாலை
நிலத்தை வருணிக்குமிடத்து,
பொரிந்த காரை கரிந்த சூரை
         புகைந்த வீரை எரிந்த வேய்
உரிந்த பாரை எறிந்த பாலை
          உலர்ந்த ஓமை கலந்தவே (பாலைப் பாடியது. 77)
என்று தொடங்கி இவற்றோடு வெள்ளில், நெல்லி, வேல், முள்ளி,வள்ளி, கள்ளி, வாகை, கூகை, ஈகை, இண்டு, புன்கு ஆகியவற்றையும் குறிப்பிடுங்கால், சங்கப் பாலையின் இயல்பு
தொடர்வதைக் காண முடிகிறது (பாலைப். 77-79).
பிற்கால இலக்கியங்களுள்ளும் அற இலக்கியங்களின் மறுமலர்ச்சியில் மனித நடத்தையோடு ஒப்பிடும் நோக்கில் தாவர
இயல்புகள் இடம்பெறுதல் குறிப்பிடத்தக்கது. சான்றாக, பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டளவில் எழுந்த மூதுரை தாவரங்
களுக்கும் விலங்கு முதலிய பிற உயிர்களுக்கும் இடையிலான முதன்மையான வேறுபாடாக இடப்பெயர்ச்சியைப் பதிவு
செய்கிறது.
அற்ற குளத்து அறுநீர்ப் பறவை போல்
உற்றுழித் தீர்வார் உறவல்லர். அக்குளத்தே
கொட்டியும் ஆம்பலும் நெய்தலும் போலவே
ஒட்டி உறுவார் உறவு
என்று தாவரங்கள் இடப்பெயர்வுத் தன்மை அற்றன; பறவைகள் இடப்பெயர்வுத் தன்மை பெற்றன என எடுத்துரைக்கின்றது (17). அவ்வாறே, நெல்லில் உமி விதையுறையாகச் செயல்படுவதை
குறிப்பிடுகின்றது (11)&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jby7u1l7i3vacusxln1ysu6tojbzjqa</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/118</title>
    <ns>250</ns>
    <id>663785</id>
    <revision>
      <id>1986847</id>
      <parentid>1980752</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T16:04:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tharanya Senthilkumar</username>
        <id>17423</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986847</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3523" sha1="64pmtxiyzfls0yeo37qjjqoopttkrd0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Keerthika Karthick&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;108
பெருமை உடையள் என்பது
தருமோ தோழிநின் திருநுதற் கவினே (நற்.399)
நெடுங்காலம் வந்தொழுக ஆற்றாமை வேறுபடநின்ற தலைமகளைத் தோழி எம்பெருமான் இதற்காய நல்ல புரியுமென்று தலைமகன் சிறைப் புறத்தானாகச் சொல்லியது. 
267
கபிலர்
கயமலர் உண்கண்ணாய் காணாய் ஒருவன் 
வயமான் அடித்தேர்வான் போலத் தொடைமாண்ட 
கண்ணியன் வில்லன் வருமென்னை நோக்குபு 
முன்னத்திற் காட்டுத லல்லது தானுற்ற 
நோயுரைக் கல்லான் பெயருமற் பன்னாளும் 
பாயல் பெறேஎன் படர்கூர்ந் தவன்வயிற் 
சேயேன்மன் யானுந் துயருழப்பே னாயிடைக் 
கண்ணின்று கூறுத லாற்றான் அவனாயின் 
பெண்ணன் றுரைத்தல் நமக்காயின் இன்னதூஉங் 
காணான் கழிதலு முண்டென் றொருநாளென் 
தோணெகிழ் புற்ற துயரால் துணிதந்தோர் 
நாணின்மை செய்தேன் நறுநுதால் ஏனல் 
இனக்கிளி யாங்கடிந் தோம்பும் புனத்தயல் 
ஊசலூர்ந் தாட ஒருஞான்று வந்தானை 
ஐய சிறிதென்னை யூக்கி யெனக்கூறத் 
தையால் நன்றென் றவனூக்கக் கைநெகிழ்பு 
பொய்யாக வீழ்ந்தேன் அவன்மார்பின் வாயாச்செத் தொய்யென ஆங்கே எடுத்தனன் கொண்டான்மேல் மெய்யறியா தேன்போற் கிடந்தேன்மன் ஆயிடை 
மெய்யறிந் தேற்றெழுவே னாயின்மற் றொய்யென 
ஒண்குழாய் செல்கெனக் கூறி விடும்பண்பின்
அங்கண் உடையன் அவன் (கலி.37)
'நாற்றமும் தோற்றமும் ஒழுக்கமும் உண்டியும், செய்வினை மறைப்பினும் செலவினும் பயில்வினும், புணர்ச்சி எதிர்பாடு உள்ளுறுத்து வரூஉம், உணர்ச்சி ஏழினும் உணர்ந்த பின்றை' தன்னை அவள் மறையாமை காரணமாக, 'மெய்யினும் பொய்யினும் வழிநிலை பிழையாது, பல்வேறு கவர்பொருள் நாட்டத்தால்' தலைமகட்குத் தோழி கூறியது. 268&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>64pmtxiyzfls0yeo37qjjqoopttkrd0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/119</title>
    <ns>250</ns>
    <id>663786</id>
    <revision>
      <id>1986883</id>
      <parentid>1978329</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T03:18:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986883</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3514" sha1="c0kd9m7e220stvdaqde00a74muf5mue" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________
                                                    109

இமையவில் வாங்கிய ஈர்ஞ்சடை யந்தணன் உமையமர்ந் துயர்மலை இருந்தன னாக ஐயிரு தலையின் அரக்கர் கோமான் தொடிப்பொலி தடக்கையிற் கீழ்புகுத் தம்மலை எடுக்கல் செல்லா துழப்பவன் போல உறுபுலி யுருவேய்ப்பப் பூத்த வேங்கையைக் கறுவுகொண் டதன்முதற் குத்திய மதயானை நீடிரு விடரகஞ் சிலம்பக் கூய்த்தன் கோடுபுய்க் கல்லா துழக்கு நாடகேள் ஆரிடை யென்னாய்நீ அரவஞ்சாய் வந்தக்கால் நீரற்ற புலமேபோற் புல்லென்றாள் வைகறை கார்பெற்ற புலமேபோற் கவின்பெறும் அக்கவின் தீராமற் காப்பதோர் திறனுண்டேல் உரைத்தைக்காண்; இருளிடை யென்னாய்நீ இரவஞ்சாய் வந்தக்கால் பொருளில்லான் இளமைபோற் புல்லென்றாள் வைகறை அருள்வல்லான் ஆக்கம்போல் அணிபெறும் அவ்வணி தெருளாமற் காப்பதோர் திறனுண்டேல் உரைத்தைக்காண்; மறந்திருந்தா ரென்னாய்நீ மலையிடை வந்தக்கால் அறஞ்சாரான் மூப்பேபோல் அழிதக்காள் வைகறை திறஞ்சேர்ந்தான் ஆக்கம்போல் திருத்தகும் அத்திருப் புறங்கூற்றுத் தீர்ப்பதோர் பொருளுண்டேல் உரைத்தைக்காண்; எனவாங்கு,
நின்னுறு விழுமங் கூறக் கேட்டு வருமே தோழி நன்மலை நாடன்
வேங்கை விரிவிட நோக்கி
வீங்கிறைப் பணைத்தோள் வரைந்தனன் கொளற்கே (கலி. 38)

இரவுக்குறி வந்துநீங்கும் தலைவனை எதிர்ப்பட்டு, தோழி தலைவியது நிலைமை கூறி அவனை வரைவுகடாவ, அவன் வரைய வருகின்றமை தோழி தலைவிக்கு வரைவு மலிந்து கூறியது.                                        269

காமர் கடும்புனல் கலந்தெம்மோ டாடுவாள்
தாமரைக்கண் புதைத்தஞ்சித் தளர்ந்ததனோ டொழுகலான் நீணாக நறுந்தண்டார் தயங்கப்பாய்ந் தருளினாற்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>c0kd9m7e220stvdaqde00a74muf5mue</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/120</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664025</id>
    <revision>
      <id>1986884</id>
      <parentid>1978665</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T03:20:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986884</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2815" sha1="obtquv01vfyv2ia3t59cgdm1dsh4djj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

110

பூணாக முறத்தழீஇப் போதந்தான் அகனகலம் வருமுலை புணர்ந்தன என்பதனால் என்தோழி அருமழை தரல்வேண்டில் தருகிற்கும் பெருமையளே; 

அவனுந்தான், ஏனல்இதணத் தகிற்புகை யுண்டியங்கும் வானூர் மதியம் வரைசேரின் அவ்வரைத் தேனின் இறாலென ஏணி இழைத்திருக்குங் கானகல் நாடன் மகன்;

சிறுகுடி யீரே சிறுகுடி யீரே
வள்ளிகீழ் வீழா வரைமிசைத் தேன்தொடா கொல்லை குரல்வாங்கி ஈனா மலைவாழ்நர் அல்ல புரிந்தொழுக லான்;

காந்தள் கடிகமழுங் கண்வாங் கிருஞ்சிலம்பின் வாங்கமை மென்றோட் குறவர் மடமகளிர்
தாம்பிழையார் கேள்வர்த் தொழுதெழலாற் றம்மையருந் தாம்பிழையார் தாந்தொடுத்த கோல்;

எனவாங்கு,
அறத்தொடு நின்றேனைக் கண்டு திறப்பட
என்னையர்க் குய்த்துரைத்தாள் யாய்;

அவருந் தெரிகணை நோக்கிச் சிலைநோக்கிக் கண்சேந்
தொருபக லெல்லாம் உருத்தெழுந் தாறி இருவர்கட் குற்றமும் இல்லையால் என்று தெருமந்து சாய்த்தார் தலை;

தெரியிழாய் நீயுநின் கேளும் புணர
வரையுறை தெய்வம் உவப்ப உவந்து
குரவை தழீஇயாம் ஆடக் குரவையுட்
கொண்டு நிலைப்பாடிக் காண்;
நல்லாய்,
நன்னாள் தலைவரும் எல்லை நமர்மலைத் தந்நாண்தாம் தாங்குவார் என்னோற் றனர்கொல்;

புனவேங்கைத் தாதுறைக்கும் பொன்னறை முன்றில் நனவிற் புணர்ச்சி நடக்குமா மன்றோ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>obtquv01vfyv2ia3t59cgdm1dsh4djj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/121</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664026</id>
    <revision>
      <id>1986885</id>
      <parentid>1978666</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T03:24:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986885</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3472" sha1="mdezxv1bnq5nygu8z0cb6rjf4l0wtc5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

                                                    111

நனவிற் புணர்ச்சி நடக்கலும் ஆங்கே கனவிற் புணர்ச்சி கடிதுமா மன்றோ; 

விண்டோய்கல் நாடனும் நீயும் வதுவையுட் பண்டறியா தீர்போற் படர்கிற்பீர் மற்கொலோ பண்டறியா தீர்போற் படர்ந்தீர் பழங்கேண்மை கண்டறியா தேன்போற் கரக்கிற்பென் மற்கொலோ; 

மைதவழ் வெற்பன் மணவணி காணாமற்
கையாற் புதைபெறூஉங் கண்களுங் கண்களோ;

என்னைமன் நின்கண்ணாற் காண்பென்மன் யான் நெய்த லிதழுண்கண், நின்கண்ணா கென்கண்மன்; 

எனவாங்கு,
நெறியறி செறிகுறி புரிதிரி பறியா அறிவனை முந்துறீஇத் தகைமிகு தொகைவகை யறியுஞ் சான்றவ ரினமாக வேய்புரை மென்றோட் பசலையும் அம்பலும் மாயப் புணர்ச்சியு மெல்லா முடனீங்கச்
சேயுயர் வெற்பனும் வந்தனன்
பூவெழி லுண்கணும் பொலிகமா இனியே    (கலி.39)

'முன்னிலை அறனெனப் படுதல் என்றிருவகை, புரைதீர் கிளவி தாயிடைப் புகுப்பினும்' என்னும் விதிபற்றி தமர் வரைவு மறுத்துழி தோழி தாயர்க்கு அறத்தொடு நிற்ப, அவள் நற்றாய்க்கு அறத்தொடு நிற்ப, அவள் தன் ஐயர் முதலியோர்க்கு அறத்தொடு நிற்ப, அவரும் ஒருவாற்றான் உடன்பட்டமை தோழி தலைவிக்குக் கூறி, தானும் அவளும் வரைவு கடிதின் முடிதற்பொருட்டு, வரையுறை தெய்வத்திற்குக் குரவையாட அவன் வரைய வருகின்றமை தோழி தலைவிக்கு உரைத்தது.                                        270

அகவினம் பாடுவாந் தோழி அமர்க்கண் நகைமொழி நல்லவர் நாணு நிலைபோல் தகைகொண்ட ஏனலுள் தாழ்குரல் உரீஇ முகைவளர் சாந்துரல் முத்தார் மருப்பின் வகைசால் உலக்கை வயின்வயின் ஒச்சிப் பகையில்நோய் செய்தான் பயமலை யேத்தி அகவினம் பாடுவாம் நாம்;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mdezxv1bnq5nygu8z0cb6rjf4l0wtc5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf/120</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664238</id>
    <revision>
      <id>1986868</id>
      <parentid>1978953</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T16:18:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Ashipa Byasdeen</username>
        <id>17438</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986868</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4845" sha1="2k1969cd73be92kiqj4mlgu3m7t5ijo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Ashipa Byasdeen&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

113
வாய்ந்த தாவரம் ஒன்றை அவ்வூர்க்கோயிலின் தலமரமாக அக்கடவுளோடு இணைத்துக் குறிப்பிடுதல் மூன்றாம் நிலை. இவ்வாறு சமய நெறிக்காலத்தில் தாவரங்கள் வழிபாட்டு நோக்கில் புதியதொரு பார்வையைப் பெற்றன. இயற்கையொடு இயைந்த நோக்கிலேயே தாவரங்கள் காணப்பெற்றதன்வழிச் சங்க மரபு தென்பட்டாலும் இறைநோக்கு உடன் இணைந்தமையால் அதனின்று விலகிப் புதிய மரபு உருவானது. அவ்வந்நிலத் தாவரங்கள் அவ்வவ்வூரின் பின்னணியில் வருணிக்கப்படுதலும் முதன்மை பெறுதலும் பண்டைய கருப்பொருள் பார்வையில் வைத்து நோக்குதற்குரியது. தல மரங்கள் என்னும் தலைப்பில் சமய நெறிக் காலத் தாவரச் செய்திகளை ஆராய்ந்த சுந்தர சோபிதராஜ் அவர்கள் கூறும் முடிவுகளில் ஒன்று குறிப்பிடத்தக்கது.
&quot;தலமரங்கள் என்ற பெயரால் வழங்கி வருவனவற்றுள் அரளி, எருக்கு, காரை, கொட்டைச்செடி, நந்தியாவட்டம், நொச்சி முதலியன பெரிய புதர்ச் செடிகளாகவும், துளசி, பூளை, ஊமத்தை, பிஞ்சிலம், விழுதி போல்வன சிறு செடிகளாகவும் வளர்வன. பிரம்பு மூங்கில் என்பன புல் வகையினவாம். பனை,தெங்கு, வாழை என்பன தமிழ் இலக்கண நூலார் மரபுப்படி அகக்காழ் இல்லாத புல்லினத்தனவாகும். பிற அனைத்தும் சிறிய பெரிய மரங்களாக வளர்வன. இங்ஙனம் செடி, கொடி, புல், மர வகைகள் காணப்பட்டாலும் தெய்வத்தரு என்னும் சிறப்பாலும், மரங்களே மிகுதியாக உள்ளமையாலும் அனைத்தும் 'தல மரங்கள்' என்ற பொதுச் சொல்லாலேயே சுட்டப்படுகின்றன&quot;.&quot; எனவே, சமய நெறிக் காலத்திலும் தாவரங்களைச் சுட்டும் தாவரப் பொதுப் பெயராக மரம் எனும் சொல் வழங்கியமை புலனாகிறது.
&quot;தல மரங்களின் மருத்துவத் தன்மையும், அவற்றைத் தெய்வ வடிவினதாகக் கொள்ளக் காரணமாக வாய்ப்பு ஏற்படுத்துவதாகும். தல மரங்களான மருத்துவத் தன்மை கொண்ட தாவரங்களெல்லாம் ஊரின் நடுவே அமைந்துள்ள கோவிலில் மக்கள் தேடி அலைந்து கொள்ள வேண்டிய தேவையின்றி அனைவருக்கும் எளிதாகக் கிடைக்குமிடத்தில் காணப்பட்டதும் வழிபாட்டிற்குரிய சிறப்புப் பெறக் காரணமாகும் 'மரம் சா மருந்தும் கொள்ளார்' (நற். 226) எனச் சங்க இலக்கியமும், மருந்தாகித் தப்பா மரத்தற்றால் எனத் திருக்குறளும், மரங்களை மருத்துவத் தன்மை வாய்ந்த இயற்கைப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2k1969cd73be92kiqj4mlgu3m7t5ijo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/101</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664270</id>
    <revision>
      <id>1986548</id>
      <parentid>1979000</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:53:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986548</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2779" sha1="2usywi5wi7xemi4214pqc4grr7wra69" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________
                                                     91

வயக்களிறு பொருத வாள்வரி யுழுவை கன்முகைச் சிலம்பிற் குழுமு மன்னோ
மென்றோள் நெகிழ்ந்துநாம் வருந்தினும் இன்றவர் வாரா ராயினோ நன்றுமற் றில்ல
உயர்வரை யடுக்கத் தொளிறுபு மின்னிப்
பெயல்கால் மயங்கிய பொழுதுகழி பானாள்
திருமணி யரவுத்தேர்ந் துழல
உருமுச்சிவந் தெறியு மோங்குவரை யாறே  (நற்.255)

ஆறுபார்த்து உற்றது.                                  229

              வண்ணக்கன் சொருமருங் குமரனார்

விளிவில் அரவமொடு தளிசிறந்து உறைஇ மழையெழுந்து இறுத்த நளிர்தூங்கு சிலம்பின் கழைஅமல்பு நீடிய வானுயர் நெடுங்கோட்டு இலங்குவெள் ளருவி வியன்மலைக் கவாஅன் அரும்புவாய் அவிழ்ந்த கருங்கால் வேங்கைப் பொன்மருள் நறுவீ கன்மிசைத் தாஅம் நன்மலை நாட நயந்தனை அருளாய் இயங்குநர் மடிந்த வயந்திகழ் சிறுநெறிக்
கடுமா வழங்குதல் அறிந்து
நடுநாள் வருதி நோகோ யானே                (நற்.257)

தோழி தலைமகனது ஏதஞ்சொல்லி வரைவுகடாயது.       230

              கொற்றங் கொற்றனார்

யாங்குச்செய் வாங்கொல் தோழி பொன்வீ
வேங்கை ஓங்கிய தேம்கமழ் சாரல்
பெருங்கல் நாடனொடு இரும்புனத்து அல்கிச்
செவ்வாய்ப் பைங்கிளி ஒப்பி அவ்வாய்ப்
பெருவரை அடுக்கத்து அருவி ஆடிச்
சாரல் ஆரம் வண்டுபட நீவிப்
பெரிதமர்ந்து இயைந்த கேண்மை சிறுநனி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2usywi5wi7xemi4214pqc4grr7wra69</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/102</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664271</id>
    <revision>
      <id>1986549</id>
      <parentid>1979001</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:11:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986549</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2584" sha1="8egnm7vx23kn7ywjl3v9y7rwmo0rqk5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

92

அரிய போலக் காண்பேன் விரிதிரைக்
கடல்பெயர்ந் தனைய ஆகிப்
புலர்பதங் கொண்டன ஏனற் குரலே             (நற்.259)

தோழி தலைமகளைச் செறிப்பறிவுறீஇ வரைவுகடாயது.    231

                     சேந்தம்பூதனார்

அருளிலர் வாழி தோழி மின்னுவசிபு இருள்தூங்கு விசும்பின் அதிரும் ஏறொடு வெஞ்சுடர் கரந்த கமஞ்சூல் வானம் நெடும்பெருங் குன்றத்துக் குறும்பல மறுகித் தாவில் பெரும்பெயல் தலைஇய யாமத்துக் களிறகப் படுத்த பெருஞ்சின மாசுணம்
வெளிறில் காழ்மரம் பிணித்து நனிமிளிர்க்கும்
சாந்தம் போகிய தேங்கமழ் விடர்முகை
எருவை நறும்பூ நீடிய
பெருவரைச் சிறுநெறி வருத லானே              (நற்.261)

சிறைப்புறமாகத் தோழி இரவுக்குறி விலக்கி வரைவுகடாயது.
232             
            
               வெறிபாடிய காமக்கண்ணியார்

சூருடை நனந்தலைச் சுனைநீர் மல்க
மால்பெயல் தலைஇய மன்னெடுங் குன்றத்துக்
கருங்கால் குறிஞ்சி மதனில வான்பூ
ஓவுக்கண் டன்ன இல்வரை இழைத்த
நாறுகொள் பிரசம் ஊறுநா டற்குக் காதல் செய்தும் காதலம் அன்மை யாதெனிற் கொல்லோ தோழி வினவுகம்
பெய்ம்மணல் முற்றங் கடிகொண்டு மெய்ம்மலி கழங்கின் வேலற் றந்தே                             (நற்.268)

தலைமகட்குச் சொல்லியது.                            233&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8egnm7vx23kn7ywjl3v9y7rwmo0rqk5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/103</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664307</id>
    <revision>
      <id>1986551</id>
      <parentid>1979055</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:15:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986551</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2764" sha1="27h2bm0azuqtttc59ha5r7i2lfgmfl6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________
                                                      93
        
       மதுரை இளம்பாலாசிரியன் சேந்தன் கூத்தனார்

இஃதெவன் கொல்லோ தோழி மெய்பரந்து
எவ்வங் கூர்ந்த ஏமுறு துயரம்
வெம்மையின் தான்வருத் துறீஇ நம்வயின்
அறியாது அயர்ந்த அன்னைக்கு வெறியென
வேலன் உரைக்கும் என்ப ஆகலின்
வண்ணம் மிகுந்த அண்ணல் யானை
நீர்கொள் நெடுஞ்சுனை யமைந்துவார்ந் துறைந்தென்
கண்போல் நீலந் தண்கமழ் சிறக்குங்
குன்ற நாடனை உள்ளுதொறும்
நெஞ்சுநடுக் குறூஉமவன் பண்புதரு படரே (நற்.273)

தோழி தலைமகனது வரவுணர்ந்து தலைமகட்குரைப்பாளாய் நின் வேறுபாடு தாய்க்குப் புலனாக அவள் வேலனைக் கூவி வெறி அயருமென்பதுபடச் சொல்லியது.             234

                        தொல்கபிலர்

கோடு துவையாக் கோள்வாய் நாயொடு
காடுதேர் நசைஇய வயமான் வேட்டு
வயவர் மகளிர் என்றி ஆயின்
குறவர் மகளிரேம் குன்றுகெழு கொடிச்சியேம் சேணோன் இழைத்த நெடுங்கால் கழுதின்
கான மஞ்ஞை கட்சி சேக்கும்
கல்லகத் ததுஎம் ஊரே செல்லாது
சேந்தனை சென்மதி நீயே பெருமலை
வாங்கமை பழுனிய நறவுண்டு
வேங்கை முன்றிற் குரவையுங் கண்டே             (நற்.276)

பகற்குறிவந்து பெயருந் தலைமகனை உலகியல் சொல்லியது.
235
                நல்லூர் சிறுமேதாவியார்

தோடமை செறிப்பின் இலங்குவளை ஞெகிழக்
கோடேந்து அல்குல் அவ்வரி வாட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>27h2bm0azuqtttc59ha5r7i2lfgmfl6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/104</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664308</id>
    <revision>
      <id>1986552</id>
      <parentid>1979056</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:18:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986552</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2718" sha1="ey3rktchligr615igs6o8pkilt13xs3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

94

நன்னுதல் சாய படர்மலி அருநோய் காதலன் தந்தமை அறியா துணர்த்த வணங்குறு கழங்கின் முதுவாய் வேலன் கிளவியின் தணியின் நன்றுமன் சாரல்
அகில்சுடு கானவன் உவல்சுடு கமழ்புகை
ஆடுமழை மங்குலின் மறைக்கும்
நாடுகெழு வெற்பனொடு அமைந்தநம் தொடர்பே (நற்.282)

சிறைப்புறமாகத் தோழி செறிப்பறிவுறீஇ வரைவுகடாயது. 236
     
         மதுரைக் கொல்லன் வெண்ணாகனார்

அரவிரை தேரும் ஆரிருள் நடுநாள்
இரவின் வருதல் அன்றியும் உரவுக்கணை
வன்கைக் கானவன் வெஞ்சிலை வணக்கி உளமிசைத் தவிர்த்த முளவுமான் ஏற்றையொடு மனைவாய் ஞமலி ஒருங்குபுடை ஆட வேட்டுவலம் படுத்த உவகையன் காட்ட
நடுகாற் குரம்பைத்தன் குடிவயிற் பெயரும்
குன்ற நாடன் கேண்மை நமக்கே
நன்றால் வாழி தோழி என்றும்
அயலோர் அம்பலின் அகலான்
பகலின் வரூஉம் எறிபுனத் தானே              (நற்.285)

தோழி சிறைப்புறமாகத் தலைமகட்குச் சொல்லுவாளாய்த் தலைமகன் கேட்ப
அம்பலும் அலருமாயிற்றென்று சொல்லியது.           237

                       குளம்பனார்

அருவி யார்க்கும் அணங்குடை நெடுங்கோட்டு
ஞாங்கர் இளவெயில் உணீஇய ஓங்குசினைப்
பீலி மஞ்ஞை பெடையோ டாடுங்
குன்ற நாடன் பிரிவிற் சென்று
நன்னுதல் பரந்த பசலைகண்டு அன்னை
செம்முது பெண்டிரொடு நெல்முன் நிறீஇக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ey3rktchligr615igs6o8pkilt13xs3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/105</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664309</id>
    <revision>
      <id>1986555</id>
      <parentid>1979057</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:23:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986555</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2764" sha1="nlowlocpkr5bo0xloehoi7fvhgatu66" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

                                                    95

கட்டிற் கேட்கும் ஆயின் வெற்பில் ஏனற் செந்தினைப் பாலார் கொழுங்குரல்
சிறுகிளி கடிகஞ் சென்றும்இந்
நெடுவேள் அணங்கிற் றென்னுங்கொல் அதுவே (நற்.288)

தோழி சிறைப்புறமாகத் தலைமகட்குரைப்பாளாய் வெறியறிவுறீஇ வரைவு கடாயது.                      238

                      நல்வேட்டனார்

நெடுங்கண் ஆரத்து அலங்குசினை வலந்த பசுங்கேழ் இலைய நறுங்கொடித் தமாலந்
தீந்தேன் கொள்பவர் வாங்குபு பரியும் யாணர் வைப்பிற் கானம் என்னாய்
களிறுபொரக் கரைந்த கயவாய்க் குண்டுகரை ஒளிறுவான் பளிங்கொடு செம்பொன் மின்னுங் கருங்கற் கான்யாற்று அருஞ்சுழி வழங்குங்
கராஅம் பேணாய் இரவரின்
வாழேன் ஐய மைகூர் பனியே                   (நற்.292)

இரவுக்குறி மறுத்தது.                              239   

         புதுக்கயத்து வண்ணக்கன் கம்பூர்கிழான்

தீயும் வளியும் விசும்புபயந் தாங்கு
மாயம் அன்று தோழி வேய்பயின்று
நோயும் இன்பமும் ஆகின்று மாதோ
எருவை நீடிய பெருவரை அகந்தொறுந்
தொன்றுறை துப்பொடு முரண்மிகச் சினைஇக்
செம்புடைக் கொழுமுகை அவிழ்ந்த காந்தள்
கொன்ற யானைக் கோடுகண்டு அன்ன
சிலம்புடன் கமழுஞ் சாரல்
இலங்குமலை நாடன் மலர்ந்த மார்பே             (நற்.294)

மணமனை உட்புக்க தோழி தலைமகளது கவின்கண்டு சொல்லியது.                                         240&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nlowlocpkr5bo0xloehoi7fvhgatu66</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/106</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664310</id>
    <revision>
      <id>1986557</id>
      <parentid>1979059</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:27:28Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986557</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2776" sha1="h8u9v9cnp5fqp57pmzlsnq9nh7te7pb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

96

       மதுரை அளக்கர்ஞாழார் மகனார் மள்ளனார் 

பொன்செய் வள்ளத்துப் பால்கிழக் கிருப்ப நின்னொளி ஏறிய சேவடி ஒதுங்காய்' பன்மாண் சேக்கைப் பகைகொள நினைஇ மகிழா நோக்க மகிழ்ந்தனை போன்றனை எவன்கொல் என்று நினைக்கலும் நினைத்திலை நின்னுள் தோன்றுங் குறிப்புநனி பெரிதே சிதர்நனை முனைஇய சிதர்கால் வாரணம் முதிர்கறி யாப்பின் துஞ்சும் நாடன் மெல்ல வந்து நல்லகம் பெற்றமை
மையல் உறுகுவள் அன்னை
ஐயம் இன்றிக் கடுங்கூ வினளே              (நற்.297)

தோழி சிறைப்புறமாகத் தலைமகட் குரைப்பாளாய்த் தலைமகன் கேட்பச் சொல்லியது.                                 241

                  பாண்டியன் மாறன்வழுதி

நீண்மலைக் கலித்த பெருங்கோல் குறிஞ்சி நாள்மலர் புரையும் மேனிப் பெருஞ்சுனை மலர்பிணைத்து அன்ன மாயிதழ் மழைக்கண் மயிலோர் அன்ன சாயல் செந்தார்க் கிளியோர் அன்ன கிளவிப் பணைத்தோள் பாவை அன்ன வனப்பினள் இவளெனக்
காமர் நெஞ்சமொடு பலபா ராட்டி
யாய்மறப்பு அறியா மடந்தை
தேமறப்பு அறியாக் கமழ்கூந் தலளே            (நற்.301)

சேட்படுத்துப் பிரிவின்கண் அன்பின் இயற்கையில் தகுவகையதோர்
ஆற்றாமையினான் என்று தோழி தன்னுள்ளே சொல்லியது.
242

             உரோடோகத்துக் கந்தரத்தனார்

தந்தை வித்திய மென்தினை பைபயச்
சிறுகிளி கடிதல் பிறக்கியா வணதோ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>h8u9v9cnp5fqp57pmzlsnq9nh7te7pb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/107</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664311</id>
    <revision>
      <id>1986558</id>
      <parentid>1979060</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:32:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986558</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2790" sha1="0bt0nlh92hn4e0mjicqf86mu6bgam2r" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________
                                                      97

குளிர்படு கையள் கொடிச்சி செல்கென நல்ல இனிய கூறி மெல்லக்
கொயல்தொடங் கினரே கானவர் கொடுங்குரல் குலவுப்பொறை இறுத்த கோல்தலை இருவி விழவொழி வியன்களங் கடுப்பத் தெறுவரப் பைதல் ஒருநிலை காண வைகல்
யாங்கு வருவது கொல்லோ தீஞ்சொல்
செறிதோட்டு எல்வளைக் குறுமகள்
சிறுபுனத்து அல்கிய பெரும்புற நிலையே         (நற்.306)

புனமடிவுரைத்துச் செறிப்பறிவுறீஇயது.                  243

        தங்கால் பொற்கொல்லன் வெண்ணாகனார்

கருங்கால் வேங்கை நாளுறு புதுப்பூப்
பொன்செய் கம்மியன் கைவினை கடுப்பத்
தகைவனப்பு உற்ற கண்ணழி கட்டழித்து ஒலிபல் கூந்தல் அணிபெறப் புனைஇக் காண்டற் காதல் கைம்மிகக் கடீஇயாற்கு யாங்கா குவங்கொல் தோழி காந்தள் கமழ்குலை அவிழ்ந்த நயவருஞ் சாரல்
கூதள நறும்பொழில் புலம்ப ஊர்வயின்
மீள்குவம் போலத் தோன்றுந் தோடுபுலர்ந்து
அருவியின் ஒலித்தல் ஆனா
கொய்பதங் கொள்ளுநாங் கூஉந் தினையே     (நற்.313)

தோழி சிறைப்புறமாகத் தலைமகட்குச் சொல்லுவாளாய்ப் புனம் அழிவுரைத்துச்
செறிப்பறிவுறீஇயது.                                  244
          
           மதுரைப் பூவண்டனாகன் வேட்டனார்

நீடிருஞ் சிலம்பில் பிடியொடு புணர்ந்த பூம்பொறி ஒருத்தல் ஏந்துகை கடுப்பத்
தோடுதலை வாங்கிய நீடுகுரல் பைந்தினை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0bt0nlh92hn4e0mjicqf86mu6bgam2r</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/108</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664312</id>
    <revision>
      <id>1986560</id>
      <parentid>1979062</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:34:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986560</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2643" sha1="fexvfordpgjb5ag1kjq15pdhf5mmb0q" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

98

பவளச் செவ்வாய்ப் பைங்கிளி கவரும் உயர்வரை நாடநீ நயந்தோள் கேண்மை அன்னை அறிகுவள் ஆயின் பனிகலந்து என்னா குவகொல் தானே எந்தை ஓங்குவரைச் சாரல் தீஞ்சுனை ஆடி ஆயமொடு குற்ற குவளை
மாயிதழ் மாமலர் புரைஇய கண்ணே      (நற்.317)

தோழி தலைமகனை வரைவுகடாயது.                 245

        மதுரைப் பாலாசிரியன் சேந்தன் கொற்றனார்

ஆங்கனந் தணிகுவது ஆயின் யாங்கும் இதனிற் கொடியது பிறிதொன் றில்லை வாய்கொல் வாழி தோழி வேயுயர்ந்து எறிந்துசெறித் தன்ன பிணங்கரில் விடர்முகை ஊன்தின் பிணவின் உட்குபசி களை இயர் ஆளியங்கு அரும்புழை ஒற்றி வாள்வரிக் கடுங்கண் வயப்புலி ஒடுங்கும் நாடன் தண்கமழ் வியன்மார்பு உரிதினிற் பெறாது நன்னுதற் பசந்த படர்மலி அருநோய் அணங்கென உணரக் கூறி வேலன்
இன்னியங் கறங்கப் பாடிப்
பன்மலர் சிதறியர் பரவுறு பலிக்கே        (நற்.322)

தோழி சிறைப்புறமாகச் சொல்லியது.                 246
               
                 மதுரை மருதனிளநாகனார்

கொழுஞ்சுளைப் பலவின் பயங்கெழு கவாஅன் செழுங்கோள் வாங்கிய மாச்சினைக் கொக்கின்
மீன்குடை நாற்றந் தாங்கல்செல் லாது
துய்த்தலை மந்தி தும்மும் நாட
நினக்கும் உரைத்தல் நாணுவல் இவட்கே
நுண்கொடிப் பீரத்தின் ஊழுறு பூவெனப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fexvfordpgjb5ag1kjq15pdhf5mmb0q</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/109</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664313</id>
    <revision>
      <id>1986561</id>
      <parentid>1979063</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:40:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986561</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2606" sha1="elrw8kon3j4e7vgiyspnviienjnuejl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________
                                                      99

பசலை ஊரும் மன்னோ பன்னாள் அறிஅமர் வனப்பினெங் கானம் நண்ண வண்டெனும் உணரா வாகி
மலரென மரீஇவரூஉம் இவள் கண்ணே         (நற்.326)

தோழி தலைமகனை வரைவுகடாயது.                 247

                        தொல்கபிலர்

கிழங்குகீழ் வீழ்ந்து தேன்மேல் தூங்கிச் சிற்சில வித்திப் பற்பல விளைந்து தினைக்கிளி கடியும் பெருங்கல் நாடன் பிறப்போர் அன்மை அறிந்தனம் அதனால் அதுவினி வாழி தோழி ஒருநாள் சிறுபல் கருவித் தாகி வலனேர்பு பெரும்பெயல் தலைக புனனே இனியே எண்பிழி நெய்யொடு வெண்கிழி வேண்டாது சாந்துதலைக் கொண்ட ஓங்குபெருஞ் சாரல்
விலங்குமலை அடுக்கத் தானும்
கலம்பெறு விறலி ஆடுமிவ் வூரே         (நற்.328)

தோழி வரைவிடை யாற்றாளாகிய தலைமகளை வற்புறுத்தது.
248
                      ஐயூர் முடவனார்

கருவிரல் மந்திச் செம்முகப் பெருங்கிளை
பெருவரை அடுக்கத்து அருவி ஆடி
ஓங்குகழை ஊசல் தூங்கி வேங்கை
வெற்பணி நறுவீ கற்சுனை உறைப்பக் கலையொடு திளைக்கும் வரையக நாடன் மாரி நின்ற ஆரிருள் நடுநாள்
அருவி அடுக்கத்து ஒருவேல் ஏந்தி மின்னுவசி விளக்கத்து வருமெனின்
என்னோ தோழிநம் இன்னுயிர் நிலையே       (நற்.334)

தோழி இரவுக்குறி முகம் புக்கது.                      249&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>elrw8kon3j4e7vgiyspnviienjnuejl</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/110</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664314</id>
    <revision>
      <id>1986564</id>
      <parentid>1979064</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:43:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986564</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2417" sha1="l5cc86yq7drrbeu70kunlgrb2qael17" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

100
                         கபிலர்

பிணர்ச்சுவல் பன்றி தோன்முலைப் பிணவொடு கணைக்கால் ஏனல் கைம்மிகக் கவர்தலின்
கல்லதர் அரும்புழை அல்கிக் கானவன் வில்லின் தந்த வெண்கோட்டு ஏற்றைப் புனையிருங் கதுப்பின் மனையோள் கெண்டிக்
குடிமுறை பகுக்கும் நெடுமலை நாட உரவுச்சின வேழம் உறுபுலி பார்க்கும்
இரவின் அஞ்சாய் அஞ்சுவல் அரவின் ஈரளைப் புற்றங் காரென முற்றி இரைதேர் எண்கினம் அகழும்
வரைசேர் சிறுநெறி வாரா தீமோ           (நற்.336)

ஆறு பார்த்துற்றுச் சொல்லியது.                      250

                   சீத்தலைச்சாத்தனார்

தோலாக் காதலர் துறந்துநம் அருளார்
அலர்வது அன்றுகொல் இதுவென்று நன்றும்
புலரா நெஞ்சமொடு புதுவ கூறி
இருவேம் நீந்தும் பருவரல் வெள்ளம் அறிந்தனள் போலும் அன்னை சிறந்த சீர்கெழு வியன்நகர் வருவனள் முயங்கி நீரலைக் கலைஇய ஈரிதழ்த் தொடையல் ஒண்ணுதல் பெதும்பை நல்நலம் பெறீஇ மின்நேர் ஓதி இவளொடும் நாளைப் பன்மலர் கஞலிய வெறிகமழ் வேலித்
தெண்ணீர் மணிச்சுனை ஆடின்
என்னோ மகளிர்தம் பண்பென் றோளே         (நற்.339)

சிறைப்புறமாகத் தலைவன் கேட்பச் சொல்லியது.        251&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>l5cc86yq7drrbeu70kunlgrb2qael17</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/111</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664315</id>
    <revision>
      <id>1986568</id>
      <parentid>1979065</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:47:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986568</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2637" sha1="d35xitzm0alpv859pdq8r2l2eu7n8if" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________
                                                    101
       
        மதுரை அறுவைவாணிகன் இளவேட்டனார்

அணிவரை மருங்கின் ஐதுவளர்ந் திட்ட
மணியேர் தோட்ட மையார் ஏனல்
இரும்பிடித் தடக்கையின் தடைஇய பெரும்புனம்
காவல் கண்ணினம் ஆயின் ஆயிழை
நம்நிலை இடைதெரிந்து உணரான் தன்மலை ஆரம் நீவிய அணிகிளர் ஆகம்
சாரல் நீளிடைச் சாலவண் டார்ப்பச்
செல்வள் செல்லுங்கொல் தாளே உணர்வரைப்
பெருங்கல் விடரகஞ் சிலம்ப இரும்புலி
களிறுதொலைத்து உரறுங் கடிஇடி மழைசெத்துச்
செந்தினை உணங்கல் தொகுக்கும்
இன்கல் யாணர்த்தம் உறைவின் ஊர்க்கே (நற்.344)

தோழி சிறைப்புறமாகத் தலைமகள் கேட்பச் சொல்லியது.  252

                மதுரைக் கண்ணத்தனார்

இளமை தீர்ந்தனள் இவளென வளமனை
அருங்கடிப் படுத்தனை யாயினுஞ் சிறந்திவள் பசந்தனள் என்பது உணராய் பல்நாள்
எவ்வ நெஞ்சமொடு தெய்வம் பேணி வருந்தல் வாழிவேண்டு அன்னை கருந்தாள் வேங்கைஅம் கவட்டிடைச் சாந்தில் செய்த களிற்றுத்துப்பு அஞ்சாப் புலியதன் இதணத்துச்
சிறுதினை வியன்புனங் காப்பின்
பெறுகுவன் மன்னோஎன் தோழிதன் நலனே  (நற். 351)

தோழி அருகடுத்தது.                               253
                           கபிலர்

ஆளில் பெண்டிர் தாளின் செய்த
நுணங்குநுண் பனுவல் போலக் கணங்கொள&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>d35xitzm0alpv859pdq8r2l2eu7n8if</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/112</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664316</id>
    <revision>
      <id>1986725</id>
      <parentid>1979066</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:20:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tharanya Senthilkumar</username>
        <id>17423</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986725</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2391" sha1="89oob0wgmvs87tpofugvo0obegllbws" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Tharanya Senthilkumar&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

102
ஆடுமழை தவழுங் கோடுயர் நெடுவரை 
முடமுதிர் பலவின் குடமருள் பெரும்பழங் 
கல்லுழு குறவர் காதல் மடமகள் 
கருவிரன் மந்திக்கு வருவிருந்து அயரும் 
வான்தோய் வெற்ப சான்றோய் அல்லைஎம் 
காமங் கனிவது ஆயினும் யாமத்து
இரும்புலி தொலைத்த பெருங்கை யானை
வெஞ்சின உருமின் உரறும்
அஞ்சுவரு சிறுநெறி வருத லானே (நற்.353)
தோழி ஆற்றதருமையஞ்சித் தான் ஆற்றாளாய்ச் சொல்லியது. 254
புதல்வன் ஈன்ற பூங்கண் மடந்தை
முலைவாய் உறுக்குங் கைபோல் காந்தள்
குலைவாய் தோயுங் கொழுமடல் வாழை
அம்மடற் பட்ட அருவித் தீநீர் 
செம்முக மந்தி ஆரும் நாட
முந்தை இருந்து நட்டோர் கொடுப்பின்
நஞ்சும் உண்பர் நனிநா கரிகர் 
அஞ்சில் ஓதியென் தோழி தோள்துயில் 
நெஞ்சின் இன்புறாய் ஆயினும் அதுநீ 
என்கண் ஓடி அளிமதி
நின்கண் அல்லது பிறிதியாதும் இலளே (நற்.355)
தோழி அருகடுத்தது. 255
கபிலர்
சிலம்பின் மேய்ந்த சிறுகோட்டுச் சேதா 
அலங்குகுலைக் காந்தள் தீண்டித் தாதுகக்
கன்றுதாய் மருளுங் குன்ற நாடன் 
உடுக்குந் தழைதந் தனனே அவையாம்
உடுப்பின் யாயஞ் சுதுமே கொடுப்பின்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>89oob0wgmvs87tpofugvo0obegllbws</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/113</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664317</id>
    <revision>
      <id>1986743</id>
      <parentid>1979067</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:25:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tharanya Senthilkumar</username>
        <id>17423</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986743</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2619" sha1="ncvudyx9bau7sn6ll9d554qthm3x3zh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Tharanya Senthilkumar&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;103
கேளுடைக் கேடஞ் சுதுமே ஆயிடை 
வாடல கொல்லோ தாமே அவன்மலைப்
போருடை வருடையும் பாயாச்
சூருடை அடுக்கத்த கொயற்கருந் தழையே (நற்.359)
தோழி தழையேற்றுக்கொண்டு நின்று தலைமகள் குறிப்பின் ஓடியது. 256
கிள்ளிமங்கலங்கிழார் மகனார் சோகோவனார்
அருங்கடி அன்னை காவல் நீவிப் 
பெருங்கடை இறந்து மன்றம் போகிப் 
பகலே பலருங் காண வாய்விட்டு 
அகல்வயல் படப்பை அவனூர் வினவிச் 
சென்மோ வாழி தோழி பல்நாள் 
கருவி வானம் பெய்யாது ஆயினும் 
அருவி ஆர்க்கும் அயந்திகழ் சிலம்பின்
வான்தோய் மாமலை நாடனைச்
சான்றோய் அல்லை என்றனம் வரற்கே (நற்.365)
தோழி தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாகத் தலைமகட்கு உரைப்பாளாய் இயற்பழித்து
இன்னது செய்து மென்பாளாய்ச் சொல்லியது. 257
கபிலர்
பெரும்புனங் கவருஞ் சிறுகிளி ஓப்பிக்
கருங்கால் வேங்கை ஊசல் தூங்கிக்
கோடேந்து அல்குல் தழையணிந்து உம்மோடு
ஆடினம் வருதலின் இனியதும் உண்டோ
நெறிபடு கூழைக் கார்முதிர்பு இருந்த
வெறிகமழ் கொண்ட நாற்றமுஞ் சிறிய 
பசலை பாய்தரு நுதலும் நோக்கி 
வறிதுகு நெஞ்சினன் பிறிதொன்று சுட்டி 
வெய்ய உயிர்த்தனள் யாயே 
ஐய அஞ்சினம் அளியம் யாமே (நற்.368)
தோழி தலைமகற்குச் செறிப்பறிவுறீஇயது. 258&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ncvudyx9bau7sn6ll9d554qthm3x3zh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/114</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664318</id>
    <revision>
      <id>1986757</id>
      <parentid>1979068</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:30:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tharanya Senthilkumar</username>
        <id>17423</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986757</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2302" sha1="5y7zquxbhs0onus9lto3ol032c3xsbi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Tharanya Senthilkumar&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;104
கபிலர்
முன்றில் பலவின் படுசுளை மரீஇப் 
புன்தலை மந்தி தூர்ப்பத் தந்தை 
மைபடு மால்வரை பாடினள் கொடிச்சி 
ஐவன வெண்நெல் குறூஉம் நாடனொடு 
சூருடைச் சிலம்பின் அருவி ஆடிக் 
காரரும்பு அவிழ்ந்த கணிவாய் வேங்கைப் 
பாவமை இதணம் ஏறிப் பாசினம்
வணர்குரல் சிறுதினை கடியப்
புணர்வது கொல்லோ நாளையும் நமக்கே (நற்.373)
செறிப்பறிவுறீஇயது. 259
கபிலர்
முறஞ்செவி யானைத் தடக்கையில் தடைஇ
இறைஞ்சிய குரல பைந்தாள் செந்தினை
வரையோன் வண்மை போலப் பலவுடன் 
கிளையோடு உண்ணும் வளைவாய்ப் பாசினம் 
குல்லை குளவி கூதளங் குவளை
இல்லமொடு மிடைந்த ஈர்ந்தண் கண்ணியன் 
சுற்றமை வில்லன் செயலைத் தோன்றும்
நற்றார் மார்பன் காண்குறின் சிறிய 
நன்கவற்கு அரிய உரைமின் பிற்றை 
அணங்கும் அணங்கும் போலும் அணங்கி 
வறும்புனல் காவல் விடாமை
அறிந்தனிர் அல்லிரோ அறனில் யாயே (நற்.376)
தோழி கிளிமேல் வைத்துச் சிறைப்புறமாகச் செறிப்பறிவுறீஇயது. 260
குடவாயிற் கீரத்தனார்
புன்தலை மந்திக் கல்லா வன்பறழ்
குன்றுழை நண்ணிய முன்றில் போகாது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5y7zquxbhs0onus9lto3ol032c3xsbi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/115</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664319</id>
    <revision>
      <id>1986772</id>
      <parentid>1979070</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:35:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tharanya Senthilkumar</username>
        <id>17423</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986772</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2559" sha1="rrgvuertuxxlo5upa2xefdkxb957tsi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Tharanya Senthilkumar&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;105
எரியகைந் தன்ன வீததை இணர
வேங்கையம் படுசினைப் பொருந்திக் கைய 
தேம்பெய் தீம்பால் வௌவலின் கொடிச்சி 
எழுதெழில் சிதைய அழுத கண்ணே 
தேர்வண் சோழர் குடந்தை வாயில்
மாரியங் கிடங்கின் ஈரிய மலர்ந்த
பெயலுறு நீலம் போன்றன விரலே
பாஅய் அவ்வயிறு அலைத்தலின் ஆனாது 
ஆடுமழை தவழுங் கோடுயர் பொதியின்
ஓங்கிருஞ் சிலம்பில் பூத்த
காந்தளங் கொழுமுகை போன்றன சிவந்தே (நற்.379)
தோழி தலைமகற்குத் தலைமகள் மடமை கூறியது. 261
கோளியூர்கிழார் மகனார் செழியனார்
கல்லயல் கலித்த கருங்கால் வேங்கை
அலங்கலம் தொடலை அன்ன குருளை
வயப்புனிற்று இரும்பிணப் பசித்தென வயப்புலி
புகர்முகஞ் சிதையத் தாக்கிக் களிறட்டு
உருமிசை உரறும் உட்குவரு நடுநாள்
அருளினை போலினும் அருளாய் அன்றே
கனையிருள் புதைத்த அஞ்சுவரும் இயவில்
பாம்புடன் றிரிக்கும் உருமோடு
ஓங்குவரை நாடநீ வருத லானே (நற்.383)
தோழி ஆறு பார்த்துற்றுச் சொல்லியது. 262
தங்கால் ஆத்திரேயன் செங்கண்ணனார்
சிறுகண் பன்றிப் பெருஞ்சின ஒருத்தல்
துறுகண் கண்ணிக் கானவர் உழுத
குலவுக்குரல் ஏனல் மாந்தி ஞாங்கர்
விடரளைப் பள்ளி வேங்கை அஞ்சாது
கழைவளர் சாரல் துஞ்சும் நாடன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rrgvuertuxxlo5upa2xefdkxb957tsi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/116</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664320</id>
    <revision>
      <id>1986801</id>
      <parentid>1979071</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:44:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tharanya Senthilkumar</username>
        <id>17423</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986801</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3064" sha1="a22nwd6nc2lcln3ssh74vek7xvwe0ul" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Tharanya Senthilkumar&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;106
அணங்குடை அருஞ்சூள் தருகுவன் எனநீ 
நும்மோர் அன்னோர் துன்னார் இவையெனத் 
தெரிந்தது வியந்தனென் தோழி பணிந்துநம் 
கல்கெழு சிறுகுடிப் பொலிய
வதுவை என்றவர் வந்த ஞான்றே (நற்.386)
பரத்தையின் மறுத்தந்த தலைமகற்கு வாயில் நேர்ந்த தோழி, தலைமகளை முகம்புகுவலென முற்பட்டாள் தலைமகள் மாட்டு நின்ற பொறாமை நீங்காமை அறிந்தும் பிறிதொன்றன்மேல் வைத்துப் பாவியேன் இன்று பேதைமை செய்தேன் எம்பெருமாட்டி குறிப்பு உணர்ந்து வழிப்படுவேன் ஆவேன் மன்னோ எனச் சொல்லியது. 263
காவிரிப்பூம்பட்டினத்துச் செங்கண்ணனார்
வேங்கை யும்புலி ஈன்றன அருவியும் 
தேம்படு நெடுவரை மணியின் மானும்
அன்னையும் அமர்ந்துநோக் கினளே என்னையும் 
களிற்றுமுகந் திறந்த கல்லா விழுத்தொடை 
ஏவல் இளையரொடு மாவழிப் பட்டெனச் 
சிறுகிளி முரணிய பெருங்குரல் ஏனல் 
காவல் இனியென் றோளே சேவலொடு 
சிலம்பில் போகிய சிதர்கால் வாரணம் 
முதைச்சுவல் கிளைத்த பூழி மிகப்பல 
நன்பொன் இமைக்கும் நாடனொடு
அன்புறு காமம் அமைந்தனம் தொடர்பே (நற்.389)
பகற்குறி வந்தொழுகா நின்றகாலத்துத் தலைமகன் கேட்பச் சொல்லியது. 264
கோவூர்கிழார்
நெடுங்கழை நிவந்த நிழல்படு சிலம்பின்
கடுஞ்சூல் வயப்பிடி கன்றீன்று உயங்கப் 
பாலார் பசும்புனிறு தீரிய களிசிறந்து 
வாலா வேழம் வணர்குரல் கவர்தலின் 
கானவன் எறிந்த கடுஞ்செலல் ஞெகிழி
வேய்பயில் அடுக்கஞ் சுடர மின்னி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>a22nwd6nc2lcln3ssh74vek7xvwe0ul</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/117</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664321</id>
    <revision>
      <id>1986831</id>
      <parentid>1979072</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:58:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Tharanya Senthilkumar</username>
        <id>17423</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986831</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2409" sha1="13mju6gi1qrgjxrmg2vqelm4fag0rgv" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Tharanya Senthilkumar&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;107
நிலைகிளர் மின்னில் தோன்றும் நாடன் 
இரவின் வரூஉம் இடும்பை நாம்உய 
வரைய வந்த வாய்மைக்கு ஏற்ப
நமர்கொடை நேர்ந்தனர் ஆயின் அவருடன் 
நேர்வர்கொல் வாழி தோழிநம் காதலர்
புதுவர் ஆகிய வரவுநின்
வதுவைநாண் ஒடுக்கமுங் காணுங் காலே (நற்.393)
வரைவு மலிந்தது. 265
பெய்துபோகு எழிலி வைகுமலை சேரத் 
தேன்தூங்கு உயர்வரை அருவி ஆர்ப்ப 
வேங்கை தந்த வெற்பணி நன்னாள் 
பொன்னின் அன்ன பூஞ்சினை துழைஇக் 
கமழ்தாது ஆடிய கவின்பெறு தோகை
பாசறை மீமிசைக் கணங்கொள்பு ஞாயிற்று 
உறுகதிர் இளவெயில் உண்ணும் நாடன் 
நின்மார்பு அணங்கிய செல்லல் அருநோய் 
யார்க்குநொந் துரைக்கோ யானே பன்னாள்
காமர் நனிசொல் சொல்லி
ஏமமென் றருளாய் நீமயங் கினையே (நற்.396)
தோழி தலைமகனை வரைவுகடாயது. 266
தொல்கபிலர்
அருவி ஆர்க்கும் பெருவரை அடுக்கத்துக்
குருதி ஒப்பின் கமழ்பூங் காந்தள் 
வரியணி சிறகின் வண்டுண மலரும் 
வாழையஞ் சிலம்பின் கேழல் கெண்டிய 
நிலவரை நிவந்த பலவுறு திருமணி 
ஒளிதிகழ் விளக்கத்து ஈன்ற மடப்பிடி
களிறுபுறங் காப்பக் கன்றொடு வதியும் 
மாமலை நாடன் நயந்தனன் வரூஉம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>13mju6gi1qrgjxrmg2vqelm4fag0rgv</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/123</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664508</id>
    <revision>
      <id>1986886</id>
      <parentid>1979343</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T03:26:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986886</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2873" sha1="mijkctkd0f1dsui2mqbdiyukwxhylle" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;                                                    113

பாடுகம் வாவாழி தோழி வயக்களிற்றுக்
கோடுலக்கை யாகநற் சேம்பின் இலைசுளகா
ஆடுகழை நெல்லை அரையுரலுட் பெய்திருவாம்
பாடுகம் வாவாழி தோழிநற் றோழிபாடுற்று;

இடியுமிழ் பிரங்கிய விரவுபெயல் நடுநாட்
கொடிவிடு பிருளிய மின்னுச்செய் விளக்கத்துப்
பிடியொடு மேயுஞ் செய்புன் யானை.
அடியொதுங் கியக்கங் கேட்ட கானவன்
நெடுவரை ஆசினிப் பணவை யேறிக்
கடுவிசைக் கவணையிற் கல்கை விடுதலின்
இறுவரை வேங்கையின் ஒள்வீ சிதறி
ஆசினி மென்பழம் அளிந்தவை உதிராத்
தேன்செய் இறாஅல் துளைபடப் போகி
நறுவடி மாவின் பைந்துணர் உழக்கிக்
குலையுடை வாழைக் கொடுமடல் கிழியாப்
பலவின் பழத்துள் தங்கும் மலைகெழு வெற்பனைப்
பாடுகம் வாவாழி தோழிநற் றோழிபாடுற்று;

இலங்கு மருவித் திலங்கு மருவித்தே
வானி னிலங்கு மருவித்தே தானுற்ற
சூள்பேணான் பொய்த்தான் மலை;

பொய்த்தற் குரியனோ பொய்த்தற் குரியனோ
அஞ்சலோம் பென்றாரைப் பொய்த்தற் குரியனோ
குன்றகல் நன்னாடன் வாய்மையிற் பொய்தோன்றின்
திங்களுள் தீத்தோன்றி யற்று;

இளமழை யாடும் இளமழை யாடும்
இளமழை வைகலும் ஆடுமென் முன்கை
வளைநெகிழ வாராதோன் குன்று;
வாரா தமைவானோ வாரா தமைவானே
வாரா தமைகுவா னல்லன் மலைநாடன்
ஈரத்துள் இன்னவை தோன்றின் நிழற்கயத்துள்
நீருட் குவளைவெந் தற்று;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mijkctkd0f1dsui2mqbdiyukwxhylle</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/124</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664515</id>
    <revision>
      <id>1986887</id>
      <parentid>1979351</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T03:29:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986887</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2892" sha1="55zwrhmjoki5wnhy56bgoogvqwoluld" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;114

மணிபோலத் தோன்றும் மணிபோலத் தோன்றும்
மண்ணா மணிபோலத் தோன்றுமென் மேனியைத்
துன்னான் துறந்தான் மலை;

துறக்குவ னல்லன் துறக்குவ னல்லன்
தொடர்வரை வெற்பன் துறக்குவ னல்லன்
தொடர்புள் இனையவை தோன்றின் விசும்பிற்
சுடருள் இருள்தோன்றி யற்று;

எனவாங்கு,
நன்றா கின்றால் தோழிநம் வள்ளையுள்
ஒன்றிநாம் பாட மறைநின்று கேட்டருளி
மென்றோட் கிழவனும் வந்தனன் நுந்தையும்
மன்றல் வேங்கைக் கீழிருந்து
மணநயந் தனன்நம் மலைகிழ வோற்கே      (கலி. 41)

இருவரும் இவ்வகையால் பாடிய வள்ளைப்பாட்டு, தலைவன் சிறைப்புறமாகக்
கேட்டு, வரைவு வேண்டிவிட தந்தையும் வரைவு உடன்பட்டமை தோழி
தலைவிக்கு உரைத்தது.                            272

வேங்கை தொலைத்த வெறிபொறி வாரணத்
தேந்து மருப்பின் இனவண் டிமிர்பூதுஞ்
சாந்தமரத்தின் இயன்ற உலக்கையால்
ஐவன வெண்ணெல் அரையுரலுட் பெய்திருவாம்
“ஐயனை ஏத்துவாம் போல அணிபெற்ற
மைபடு சென்னிப் பயமலை நாடனைத்
தையலாய் பாடுவாம் நாம்;

தகையவர் கைச்செறித்த தாள்போலக் காந்தள்
முகையின்மேல் தும்பி யிருக்கும் பகையெனின்
கூற்றம் வரினுந் தொலையான்றன் நட்டார்க்குத்
தோற்றலை நாணாதோன் குன்று;

வெருள்புடன் நோக்கி வியலறை யூகம்
இருடூங் கிறுவரை யூர்பிழி பாடும்
வருடைமான் குழவிய வளமலை நாடனைத்
தெருளத் தெரியிழாய் நீயொன்று பாடித்தை;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>55zwrhmjoki5wnhy56bgoogvqwoluld</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/125</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664518</id>
    <revision>
      <id>1986889</id>
      <parentid>1979354</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T03:32:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986889</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3136" sha1="gg1yd8oxiwodmxrg58j0xypcd9o8tql" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;                                                   115

நுண்பொறி மான்செவி போல வெதிர்முளைக்
கண்பொதி பாளை கழன்றுகும் பண்பிற்றே
மாறுகொண் டாற்றா ரெனினும் பிறர்குற்றங்
கூறுதல் தேற்றாதோன் குன்று;
புணர்நிலை வளகின் குளகமர்ந் துண்ட
புணர்மருப் பெழில்கொண்ட வரைபுரை செலவின்
வயங்கெழில் யானைப் பயமலை நாடனை
மணநாறு கதுப்பினாய் மறுத்தொன்று பாடித்தை;

கடுங்கண் உழுவை யடிபோல வாழைக்
கொடுங்காய் குலைதொறூஉந் தூங்கும் இடும்பையால்
இன்மை யுரைத்தார்க் கதுநிறைக்க லாற்றாக்கால்
தன்மெய் துறப்பான் மலை;

எனவாங்கு,
கூடி யவர்திறம் பாடவென் தோழிக்கு
வாடிய மென்றோளும் வீங்கின
ஆடமை வெற்பன் அளித்தக்காற் போன்றே    (கலி.43)

வரைவுநீட ஆற்றாளாயின இடத்து தோழி தானும் தலைவியும் வள்ளைப்
பாடலுள் முருகனைப் பாடுவார்போல இருவர்க்கும் ஏற்பத் தலைவனைப் பாட,
தலைவி ஆற்றினமை தோழி தன்னுள்ளே கூறுவாளாய்த் தலைவன்
சிறைப்புறமாகக் கூறியது.                       273

கதிர்விரி கனைசுடர்க் கவின்கொண்ட நனஞ்சாரல்
எதிரெதி ரோங்கிய மால்வரை யடுக்கத்
ததிரிசை யருவிதன் அஞ்சினை மிசைவீழ
முதிரிணர் ஊழ்கொண்ட முழவுத்தாள் எரிவேங்கை
வரிநுதல் எழில்வேழம் பூநீர்மேற் சொரிதரப்
புரிநெகிழ் தாமரை மலரங்கண் வீறெய்தித்
திருநயந் திருந்தன்ன தேங்கமழ் விறல்வெற்ப;

தன்னெவ்வங் கூரினும் நீசெய்த அருளின்மை
என்னையு மறைத்தாளென் றோழி அதுகேட்டு
நின்னையான் பிறர்முன்னர்ப் பழிகூறல் தான்நாணி;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gg1yd8oxiwodmxrg58j0xypcd9o8tql</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/126</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664520</id>
    <revision>
      <id>1986931</id>
      <parentid>1979356</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:33:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986931</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3004" sha1="jcpflm4zfvrpung0488a15i31cxg66z" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;116

கூருநோய் சிறப்பவும் நீசெய்த அருளின்மை
சேரியும் மறைத்தாளென் றோழி அதுகேட்டாங்
கோருநீ நிலையலை யெனக்கூறல் தான்நாணி;

நோயட வருந்தியும் நீசெய்த அருளின்மை
ஆயமும் மறைத்தாளென் றோழி அதுகேட்டு
மாயநின் பண்பின்மை பிறர்கூறல் தான்நாணி;

எனவாங்கு,
இனையன தீமை நினைவனள் காத்தாங்
கனையரும் பண்பினான் நின்தீமை காத்தவள்
அருந்துயர் ஆரஞர் தீர்க்கும்
மருந்தாகிச் செல்கம் பெருமநாம் விரைந்தே (கலி. 44)

வரையாது வந்தொழுகும் தலைவனைத் தோழி, தலைவியது கற்பு மிகுதியும்
இவ்வொழுக்கம் அலராகின்றமையும், அவளது ஆற்றாமையும் கூறி, வரைவு கடாயது.                            274

விடியல்வெங் கதிர்காயும் வேயமல் அகலறைக்
கடிசுனைக் கவினிய காந்தளங் குலையினை
அருமணி அவிருத்தி யரவுநீர் உணர்செத்துப்
பெருமலை மிளிர்ப்பன்ன சாற்றுடைக் கனைபெயல்
உருமுக்கண் உறுதலின் உயர்குரல் ஒலியோடி
நறுவீய நனஞ்சாரற் சிலம்பலின் கதுமெனச்
சிறுகுடி துயிலெழூஉஞ் சேணுயர் விறல்வெற்ப;

கால்பொர நுடங்கல கறங்கிசை யருவிநின்
மால்வரை மலிசுனை மலரேய்க்கும் என்பதோ
புல்லாராப் புணர்ச்சியாற் புலம்பிய என்தோழி
பல்லிதழ் மலருண்கண் பசப்பநீ சிதைத்ததை;

புகர்முகக் களிறொடு புலிபொரு துழக்குநின்
அகன்மலை யடுக்கத்த அமையேய்க்கும் என்பதோ
கடையெனக் கலுழுநோய் கைம்மிக என்தோழி
தடையின திரண்டதோள் தகைவாடச் சிதைத்ததை;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jcpflm4zfvrpung0488a15i31cxg66z</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/127</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664522</id>
    <revision>
      <id>1986932</id>
      <parentid>1979358</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:35:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986932</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3106" sha1="maugdxvnaq7cbv0xeogfjbxis0kwvoo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;                                                   117

சுடருற உறநீண்ட சுரும்பிமிர் அடுக்கத்த
விடர்வரை எரிவேங்கை யிணரேய்க்கும் என்பதோ
யாமத்துந் துயிலலள் அலமரும் என்தோழி
காமரு நல்லெழில் கவின்வாடச் சிதைத்ததை;

எனவாங்கு,
தன்தீமை பலகூறிக் கழறலின் என்தோழி
மறையில்தான் மருவுற மணந்தநட் பருகலான்
பிறைபுரை நுதலவர்ப் பேணிநம்
முறைவரைந் தனர்அவர் உவக்கும் நாளே     (கலி. 45)

வரைவிடை ஆற்றாத தலைவிக்கு, தோழி தான் தலைவனை நெருங்கி
வரைவுகடாவ அதுகேட்ட தலைவன். வரைவு முயற்சியான் வருதல்
இடையிட்டதூஉம் தமர் வரைவு எதிர்ந்ததூஉம் கூறி அவளை ஆற்றுவித்தது.
                                                    275
வீயகம் புலம்ப வேட்டம் போகிய
மாஅல் அஞ்சிறை மணிநிறத் தும்பி
வாய்இழி கடாத்த வான்மருப் பொருத்தலோ
டாய்பொறி யுழுவை தாக்கிய பொழுதின்
வேங்கையஞ் சினையென விறற்புலி முற்றியும்
பூம்பொறி யானைப் புகர்முகங் குறுகியும்
வலிமிகு வெகுளியால் வாளுற்ற மன்னரை
நயனாடி நட்பாக்கும் வினைவர்போல் மறிதரும்
அயமிழி யருவிய அணிமலை நன்னாட,
ஏறிரங் கிருளிடை யிரவினிற் பதம்பெறாஅன்
மாறினென் எனக்கூறி மனங்கொள்ளுந் தானென்ப
கூடுதல் வேட்கையாற் குறிபார்த்துக் குரல்நொச்சிப்
பாடோர்க்குஞ் செவியொடு பைதலேன் யானாக;

அருஞ்செல வாரிடை யருளிவந் தளிபெறாஅன்
வருந்தினென் எனப்பல வாய்விடூஉந் தானென்ப
நிலையுயர் கடவுட்குக் கடம்பூண்டு தன்மாட்டுப்
பலசூழு மனத்தோடு பைதலேன் யானாக;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>maugdxvnaq7cbv0xeogfjbxis0kwvoo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/128</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664525</id>
    <revision>
      <id>1986934</id>
      <parentid>1979361</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:38:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986934</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3429" sha1="72tqt53e4h6l2shpzy1g2ujf29wht46" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;118

கனைபெயல் நடுநாள்யான் கண்மாறக் குறிபெறாஅன்
புனையிழாய் என்புழி நினக்குரைக்குந் தானென்ப
துளிநசை வேட்கையான் மிசைபாடும் புள்ளின்றன்
அளிநசை ஆர்வுற்ற அன்பினேன் யானாக;

எனவாங்கு,
கலந்தநோய் கைம்மிகக் கண்படா என்வயின்
புலந்தாயும் நீயாயிற் பொய்யானே வெல்குவை
இலங்குதா ழருவியோ டணிகொண்ட நின்மலைச்
சிலம்புபோற் கூறுவ கூறும்
இலங்கே ரெல்வளை யிவளுடை நோயே      (கலி 46)

அல்லகுறிப்பட்டுத் தலைவன் மீள அதனை, 'என் பிழையாகக் கருதுவன்' எனக்
கவன்று ஆற்றாளாகி, தன் குறி தள்ளிய தெருளாக் காலை வந்தனன் பெயர்ந்த
வ்றுங்கலம் நோக்கித் தன்பிழைப்பாகத் தழீஇத் தேறிய' தலைவியது நிலைமை தோழி
தலைவற்குக் கூறி இவ் இடையீடு நின் தோழியின் ஆயிற்று” என, எனது பிழைப்பாக்கி
அவளை ஆற்றுவிப்பாய் நீ உரைத்ததே உரையாம் அவட்கு' என அவளது ஆற்றாமை கூறி வரைவுகடாயது.             276

ஒன்று, இரப்பான்போல் எளிவந்துஞ் சொல்லும் உலகம்
புரப்பான் போல்வதோர் மதுகையு முடையன்
வல்லாரை வழிபட் டொன்றறிந் தான்போல்
நல்லார்கட் டோன்றும் அடக்கமு முடையன்
இல்லோர் புன்கண் ஈகையின் தணிக்க
வல்லான் போல்வதோர் வன்மையு முடையன்
அன்னா னொருவன்தன் ஆண்டகை விட்டென்னைச்
சொல்லுஞ்சொற் கேட்டீ சுடரிழாய் பன்மாணும்;

நின்னின்றி அமையலேன் யானென்னு மவனாயின்
அன்னான்சொல் நம்புண்டல் யார்க்குமிங் கரிதாயின்
என்னுற்ற பிறர்க்குமாங் குளகொல்லோ நறுநுதால்;

அறியாய்நீ வருந்துவல் யானென்னு மவனாயின்
தமியரே துணிகிற்றல் பெண்டிர்க்கு மரிதாயின்
அளியரோ எம்போல ஈங்கிவன் வலைப்பட்டார்;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>72tqt53e4h6l2shpzy1g2ujf29wht46</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/129</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664527</id>
    <revision>
      <id>1986935</id>
      <parentid>1979363</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:41:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986935</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3313" sha1="teojvf193cvmo85h39c47vzf8ohpnny" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;                                                119

வாழலேன் யானென்னு நீநீப்பி னவனாயின்
ஏழைய ரெனப்பலர் கூறுஞ்சொற் பழியாயின்
சூழுங்கால் நினைப்பதொன் றறிகிலேன் வருந்துவல்
சூழுங்கால் நறுநுதால் நம்முளே சூழ்குவம்;

அவனை,
நாணடப் பெயர்த்தல் நமக்குமாங் கொல்லாது
பேணின ரெனப்படுதல் பெண்மையு மன்றவன்
வௌவினன் முயங்கு மாத்திரம் வாவெனக்
கூறுவென் போலக் காட்டி
மற்றவன் மேஎவழி மேவாய் நெஞ்சே       (கலி.47)

தலைமகற்குக் குறைநேர்ந்த தோழி, அவன் தன்மையும் அவன் தனக்குக் கூறுவனவும்
அக்கூற்று தன்னால் பொறுக்க ஒண்ணாதவாறும் அவன் கருத்தும் தலைவிக்குக் கூறி
அவள் குறைநயப்பத் தன்னுள்ளே சொல்லியது.    277

ஆமிழி யணிமலை அலர்வேங்கைத் தகைபோலத்
தேமூசு நனைகவுட் டிசைகாவல் கொளற்கொத்த
வாய்நில்லா வலிமுன்பின் வண்டூது புகர்முகப்
படுமழை யடுக்கத்த மாவிசும் போங்கிய
கடிமரத் துருத்திய கமழ்கடாந் திகழ்தரும்
பொருங்களிற் றினத்தொடு வீங்கெருத் தெறுழ்முன்பின்
இரும்புலி மயக்குற்ற இகன்மலை நன்னாட;

வீழ்பெயர் கங்குனின் விளியோர்த்த வொடுக்கத்தால்
வாழுநாட் சிறந்தவள் வருந்துதோள் தவறுண்டோ
தாழ்செறி கடுங்காப்பின் தாய்முன்னர் நின்சாரல்
ஊழுறு கோடல்போல் எல்வளை யுகுபவால்;

இனையிரு ளிதுவென ஏங்கிநின் வரனசைஇ
நினைதுய ருழப்பவள் பாடில்கட் பழியுண்டோ
இளையளென் றெடுத்தரற்றும் அயன்முன்னர் நின்சுனைக்
கனைபெயல் நீலம்போற் கண்பனி கலுழ்பவால்;

பன்னாளும் படரடப் பசலையால் உணப்பட்டாள்
பொன்னுரை மணியன்ன மாமைகட் பழியுண்டோ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>teojvf193cvmo85h39c47vzf8ohpnny</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/131</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664535</id>
    <revision>
      <id>1986936</id>
      <parentid>1979373</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:44:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986936</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2504" sha1="mfk62ywkzrqv1mugv1m7ja7f9x7xwec" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;                                                121

அதனால்,
இரவின் வாரல் ஐய விரவுவீ
அகலறை வரிக்குஞ் சாரற்
பகலும் பெறுவையிவள் தடமென் தோளே (கலி. 49)

‘நீர் இவ்வாறு வருகின்ற வரவு எமக்கும் துன்பத்திற்குக் காரணமாகா நின்றது'
எனக்கூறி, இரவு வருவானைத் தோழி 'பகல்வருக' என்றது. 279

வாங்குகோல் நெல்லொடு வாங்கி வருவைகல்
மூங்கில் மிசைந்த முழந்தா ளிரும்பிடி
தூங்கிலை வாழை நளிபுக்கு ஞாங்கர்
வருடை மடமறி யூர்விடைத் துஞ்சும்
இருள்தூங்கு சோலை இலங்குநீர் வெற்ப;

அரவின் பொறியும் அணங்கும் புணர்ந்த
உரவுவில் மேலசைத்த கையை ஓராங்கு
நிரைவளை முன்கையென் றோழியை நோக்கிப்
படிகிளி பாயும் பசுங்குர லேனல்
கடிதல் மறப்பித்தா யாயின் இனிநீ
நெடிதுள்ளல் ஓம்புதல் வேண்டு மிவளே
பல்கோட் பலவின் பயிர்ப்புறு தீங்கனி
அல்கறைக் கொண்டூண் அமலைச் சிறுகுடி
நல்கூர்ந்தார் செல்வமகள்;

நீயே, வளியின் இயல்மிகுந் தேருங் களிறுந்
தளியிற் சிறந்தனை வந்த புலவர்க்
களியொடு கைதூ வலை;

அதனால்,
கடுமா கடவுறூஉங் கோல்போல் எனைத்துங்
கொடுமையிலை யாவ தறிந்து மடுப்பல்
வழைவளர் சாரல் வருடை நன்மான்
குழவி வளர்ப்பவர் போலப் பாராட்டி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mfk62ywkzrqv1mugv1m7ja7f9x7xwec</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/132</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664536</id>
    <revision>
      <id>1986937</id>
      <parentid>1979374</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:47:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986937</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2933" sha1="1grwygbtglhb21ascn6hmhr4ttmpcz6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;122

உழையிற் பிரியிற் பிரியும்
இழையணி யல்குலென் தோழியது கவினே (கலி.50)

‘புணர்ந்தபின் அவன் வயின் வணங்கற்கண்' தோழி கூறியது. அது தோழியிற் கூட்டம்
நிகழ்ந்தபின், முற்காலத்துப் பணிந்து பின்னின்றோனைத் தோழி தானே பணிந்து
ஒழுகுதலாம்.                                     280

முறஞ்செவி மறைப்பாய்பு முரண்செய்த புலிசெற்று
மறந்தலைக் கொண்ட நூற்றுவர் தலைவனைக்
குறங்கறுத் திடுவான்போற் கூர்நுதி மடுத்ததன்
நிறஞ்சாடி முரண்தீர்ந்த நீண்மருப் பெழில்யானை
மல்லரை மறஞ்சாய்த்த மால்போற்றன் கிளைநாப்பண்
கல்லுயர் நனஞ்சாரற் கலந்தியலு நாடகேள்;

தாமரைக் கண்ணியை தண்ணறுஞ் சாந்தினை
நேரிதழ்க் கோதையாள் செய்குறி நீவரின்
மணங்கமழ் நாற்றத்த மலைநின்று பல்பெறூஉம்
அணங்கென அஞ்சுவர் சிறுகுடி யோரே;

ஈர்ந்தண் ஆடையை எல்லி மாலையை
சோர்ந்துவீழ் கதுப்பினாள் செய்குறி நீவரின்
ஒளிதிகழ் ஞெகிழியர் கவணையர் வில்லர்
களிறென ஆர்ப்பரவ் வேனல்கா வலரே;

ஆர மார்பினை யண்ணலை யளியை
ஐதக லல்குலாள் செய்குறி நீவரின்
கறிவளர் சிலம்பில் வழங்க லானாப்
புலியென் றோர்க்குமிக் கலிகே ழூரே;

எனவாங்கு,
விலங்கோரார் மெய்யோர்ப்பின் இவள்வாழாள் இவளன்றிப்
புலம்புகழ் ஒருவ யானும் வாழேன்
அதனாற் பொதியவிழ் வைகறை வந்துநீ குறைகூறி
வதுவை யயர்தல் வேண்டுவ லாங்குப்
புதுவை போலுநின் வரவுமிவள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1grwygbtglhb21ascn6hmhr4ttmpcz6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/133</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664537</id>
    <revision>
      <id>1986938</id>
      <parentid>1979375</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:51:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986938</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3176" sha1="2dl4xkom8x0o46w92z6wmqsgz5otlq3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;                                                 123

வதுவைநாண் ஒடுக்கமுங் காண்குவல் யானே (கலி. 52)

இரவுக்குறி வந்த தலைவனை எதிர்ப்பட்டு, தோழி இரவுக்குறியது ஏதமும் ஏதத்தால்
வரும் துன்பமும், தன் உள்ளத்து விழைவும் கூறி, வரைவுகடாயது.                                  281

வறனுறல் அறியாத வழையமை நறுஞ்சாரல்
விறன்மலை வியலறை வீழ்பிடி யுழையதா
மறமிகு வேழந்தன் மாறுகொள் மைந்தினால்
புகர்நுதல் புண்செய்த புய்கோடு போல
உயர்முகை நறுங்காந்தள் நாடோறும் புதிதீன
அயல்நந்தி அணிபெற அருவியார்த் திழிதரும்
பயமழை தலைஇய பாடுசால் விறல்வெற்ப;

மறையினின் மணந்தாங்கே மருவறத் துறந்தபின்
இறைவளை நெகிழ்போட ஏற்பவும் ஒல்லுமன்.
அயலலர் தூற்றலின் ஆய்நலன் இழந்தகண்
கயலுமிழ் நீர்போலக் கண்பனி கலுழாக்கால்;
இனியசெய் தகன்றுநீ இன்னாதாத் துறத்தலின்
பனியிவள் படரெனப் பரவாமை ஒல்லுமன்
ஊரலர் தூற்றலின் ஒளியோடி நறுநுதல்
பீரல ரணிகொண்டு பிறைவனப் பிழவாக்கால்;

அஞ்சலென் றகன்றுநீ அருளாது துறத்தலின்
நெஞ்சளி துயரட நிறுப்பவும் இயையுமன்
நனவினால் நலம்வாட நலிதந்த நடுங்கஞர்
களவினால் அழிவுற்றுக் கங்குலும் ஆற்றாக்கால்;

எனவாங்கு,
விளியாநோ யுழந்தானா என்றோழி நின்மலை
முளிவுற வருந்திய முளைமுதிர் சிறுதினை
தளிபெறத் தகைபெற் றாங்குநின்
அளிபெற நந்துமிவ ளாய்நுதற் கவினே         (கலி.53)

ஒருவழித் தணந்துவந்த தலைவற்குத் தோழி தலைவி ஆற்றாமையும் ஆற்றுவித்தலது
அருமையும் சொல்லி வரைவுகடாயது.                 282&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2dl4xkom8x0o46w92z6wmqsgz5otlq3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/134</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664538</id>
    <revision>
      <id>1986939</id>
      <parentid>1979377</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:53:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986939</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2884" sha1="kb0gnvihs5rzh7p63os4e0g6024ujei" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;124

சுணங்கணி வனமுலைச் சுடர்கொண்ட நறுநுதல்
மணங்கமழ் நறுங்கோதை மாரிவீ ழிருங்கூந்தல்
நுணங்கெழில் ஒண்தித்தி நுழைநொசி மடமருங்குல்
வணங்கிறை வரிமுன்கை வரியார்ந்த அல்குலாய்;

கண்ணார்ந்த நலத்தாரைக் கதுமெனக் கண்டவர்க்
குண்ணின்ற நோய்மிக உயிரெஞ்சு துயர்செய்தல்
பெண்ணன்று புனையிழாய் எனக்கூறித் தொழூஉந்தொழுதே
கண்ணுநீ ராக நடுங்கினன் இன்நகாய்
என்செய்தான் கொல்லோ இஃதொத்தன் தன்கண்
பொருகளி றன்ன தகைசாம்பி யுள்ளுள்
உருகுவான் போலு முடைந்து;

தெருவின்கண் காரண மின்றிக் கலங்குவார்க் கண்டுநீ
வாரண வாசிப் பதம்பெயர்த்தல் ஏதில
நீரின்மேற் கொள்வ தெவன்;

அலர்முலை யாயிழை நல்லாய் கதுமெனப்
பேரம ருண்கணின் தோழி உறீஇய
ஆரஞ ரெவ்வம் உயிர்வாங்கும்
மற்றிந்நோய் தீரும் மருந்தருளாய் ஒண்டொடீ ;

நின்முகங் காணும் மருந்தினேன் என்னுமால்
நின்முகந் தான்பெறி னல்லது கொன்னே
மருந்து பிறிதியாதும் இல்லேன் திருந்திழாய்
என்செய்வாங் கொல்இனி நாம்;

பொன்செய்வாம்;
ஆறு விலங்கித் தெருவின்கண் நின்றொருவன்
கூறுஞ்சொல் வாயெனக் கொண்டதன் பண்புணராந்
தேறல் எளிதென்பாம் நாம்;
ஒருவன் சாமா றெளிதென்பாம் மற்று;

சிறிதாங்கே மாணாவூ ரம்பல் அலரின் அலர்கென
நாணும் நிறையும் நயப்பில் பிறப்பிலி
பூணாகம் நோக்கி இமையான் நயந்துநங்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kb0gnvihs5rzh7p63os4e0g6024ujei</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க அகப்பாடல்கள் தோழி கூற்று.pdf/135</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664539</id>
    <revision>
      <id>1986940</id>
      <parentid>1979378</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:57:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986940</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2915" sha1="2p9hpeavbhmugwk7q1ca90gx2ll7u5z" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;                                                  125

கேண்மை விருப்புற் றவனை யெதிர்நின்று
நாணடப் பெயர்த்த நயவர வின்றே            (கலி.60)

தலைமகற்குக் குறைநேர்ந்த தோழி தலைமகளோடு உறழ்ந்து, அவனது குறைநயப்பக்
கூறியது.                                           283

எல்லா இஃதொத்தன் என்பெறான் கேட்டைக்காண்
செல்வங் கடைகொளச் சாஅய்ச் சான்றவர்
அல்லல் களைதக்க கேளி ருழைச்சென்று
சொல்லுத லுற்றுரைக் கல்லா தவர்போலப்
பல்லூழ் பெயர்ந்தென்னை நோக்குமற் றியான்நோக்கின்
மெல்ல இறைஞ்சுந் தலை;

எல்லாநீ முன்னத்தானொன்று குறித்தாய்போற் காட்டினை
நின்னின் விடாஅ நிழற்போல் திரிதருவாய்
என்னீ பெறாததீ தென்;

சொல்லின் மறாதீவாள் மன்னோ இவள்;

செறாஅதுஈத லிரந்தார்க்கொன் றாற்றாது வாழ்தலின்
சாதலுங் கூடுமோ மற்று;

இவள் தந்தை, காதலின் யார்க்குங் கொடுக்கும் விழுப்பொருள்
யாதுநீ வேண்டி யது
பேதாய், பொருள்வேண்டும். புன்கண்மை ஈண்டில்லை யாழ
மருளி மடநோக்கின் நின்தோழி என்னை
அருளீயல் வேண்டுவல் யான்;

அன்னையோ மண்டமரட்ட களிறன்னான் தன்னையொரு
பெண்டி ரருளக் கிடந்த தெவன்கொலோ
ஒண்டொடீ, நாணிலன் மன்ற விவன்;

ஆயின் ஏஎ;
பல்லார்நக் கெள்ளப் படுமடன் மாவேறி
மல்லலூ ராங்கட் படுமே நறுநுதல்
நல்காள்கண் மாறி விடினெனச் செல்வான்நாம்
எள்ளி நகினும் வரூஉம் இடைஇடைக்
கள்வர்போல் நோக்கினும் நோக்குங் குறித்தது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2p9hpeavbhmugwk7q1ca90gx2ll7u5z</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/240</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664905</id>
    <revision>
      <id>1986896</id>
      <parentid>1979769</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:10:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dharshni Shanmugam</username>
        <id>17481</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986896</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1761" sha1="dcvrewi7t35f35rzl0dq444g0i8xkqp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Dharshni Shanmugam&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;நிர்மல் செல்வமணி
அருத்த சாத்திரத்திலும் சரக சமிதையிலும் - உத்திகள்
நூலிற் கண்ட நிரலின்படி
231
அருத்தசாத்திரம் (கி.மு.327)
1. அதிகரணம்
சரக சமிதை (கி.பி.78)
அதிகரணம்
2.
விதானம்
யோகம்
3. யோகம்
ஹேத்வார்த்தம்
4. பதார்த்தம்
பதார்த்தம்
5. ஏத்வர்த்தம்
பிரதேசம்
உ
6. உத்தேசம்
உத்தேசம்
7. நிர்த்தேசம்
நிர்தேசம்
8. உபதேசம்
வாக்யசேஷம்
9. அபதேசம்
பிரயோஜனம்
10.
அதிதேசம்
உபதேசம்
11. பிரதேசம்
அபதேசம்
12. உபமானம்
அதிதேசம்
13. அர்த்தாபத்தி
அர்த்தாபத்தி
14. சம்சயம்
நிர்ணயம்
15. பிரசங்கம்
பிரசங்கம்
16, விபர்யயம்
ஏகாந்தம்
17.
வாக்கியசேடம்
அனைகா ச் தம்
18. அ நு ம தம்
19.
20. நிர்வசனம்
21. நிதர்சனம்
வியாக்யானம்
அபவர்க்கம்
விபர்யயம்
பூர்வபட்சம்
விதானம்
22. அபவர்க்கம்
அனுமதம்
23. சுவசம்ஞா
வியாக்யா
24. பூர்வபக்கம்
சம்சயம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dcvrewi7t35f35rzl0dq444g0i8xkqp</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986899</id>
      <parentid>1986896</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:18:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dharshni Shanmugam</username>
        <id>17481</id>
      </contributor>
      <origin>1986899</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1754" sha1="plo2tsabax8aksbjtzvnk48w3z5twiz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Dharshni Shanmugam&quot; /&gt;231&lt;/noinclude&gt;நிர்மல் செல்வமணி
அருத்த சாத்திரத்திலும் சரக சமிதையிலும் - உத்திகள்
நூலிற் கண்ட நிரலின்படி
அருத்தசாத்திரம் (கி.மு.327)
1. அதிகரணம்
சரக சமிதை (கி.பி.78)
அதிகரணம்
2.விதானம்
யோகம்
3. யோகம்
ஹேத்வார்த்தம்
4. பதார்த்தம்
பதார்த்தம்
5. ஏத்வர்த்தம்
பிரதேசம்
6. உத்தேசம்
உத்தேசம்
7. நிர்த்தேசம்
நிர்தேசம்
8. உபதேசம்
வாக்யசேஷம்
9. அபதேசம்
பிரயோஜனம்
10.
அதிதேசம்
உபதேசம்
11. பிரதேசம்
அபதேசம்
12. உபமானம்
அதிதேசம்
13. அர்த்தாபத்தி
அர்த்தாபத்தி
14. சம்சயம்
நிர்ணயம்
15. பிரசங்கம்
பிரசங்கம்
16, விபர்யயம்
ஏகாந்தம்
17.வாக்கியசேடம்
அனைகா ச் தம்
18. அ நு ம தம்
19.
20. நிர்வசனம்
21. நிதர்சனம்
வியாக்யானம்
அபவர்க்கம்
விபர்யயம்
பூர்வபட்சம்
விதானம்
22. அபவர்க்கம்
அனுமதம்
23. சுவசம்ஞா
வியாக்யா
24. பூர்வபக்கம்
சம்சயம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>plo2tsabax8aksbjtzvnk48w3z5twiz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/241</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664906</id>
    <revision>
      <id>1986897</id>
      <parentid>1979770</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:15:28Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dharshni Shanmugam</username>
        <id>17481</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986897</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1285" sha1="l86jdg9ujy4rtflovrsb4r0tgj1gdrc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Dharshni Shanmugam&quot; /&gt;232&lt;/noinclude&gt;
25. உத்தரபக்கம்
26. ஏகாந்தம்
27. அநாகதாவேசனம்
28. அதிக்ராந்தா
வேக்சனா
தமிழ்க் காட்சி நெறியியுல்
அதீதம்
அனாகதாவேக்ஷா
சுவகம்ஞா
ஊஹ்யம்
29.நியோகம்
சமுச்சயம்
30. விகற்பம்
நிதர்சனம்
31. சமுச்சயம்
நிர்வசனம்
32. ஊஹ்யம்
சந்நியோகம்
33.விகல்பனம்
34. பிரத்யுத்காரம்
35. உத்தாரம்
36.சம்பவம்
காண்க :
கௌடலீயம் பொருணூல்,
இரண்டாம் பகுதி,
அண்ணாமலைப் பல்கலைக்
கழகம், 1980, பக். 1223-29.
காண்க :
அக்னிவேசரின் சரக சமிதை,
பகுதி 2,
தமிழாக்கம் : எஸ். என்
ஸ்ரீராம தேசிகன், சென்னை:
இந்திய மருத்துவம் மற்றும்
ஓமியோபதி இயக்குநரகம்,
1987, பக்.680-82.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>l86jdg9ujy4rtflovrsb4r0tgj1gdrc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/242</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664907</id>
    <revision>
      <id>1986901</id>
      <parentid>1979771</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:25:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dharshni Shanmugam</username>
        <id>17481</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986901</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1079" sha1="lsr24g6imos9lbtbk6c72074dc9s0xj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Dharshni Shanmugam&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;இயல்-3:
காட்சியியல் : உள்துறைகள்
த-15
காட்சியன்
காணுதல்.....
காண்சூழல்
காட்சி நெறி...
(காண்வினை)
காலங்கடந்தது
குறித்த
காலத்தது
முயற்சியின்றி
முயற்சியால்
நிகழ்வது
1
நிகழ்வது
மரபு
அவை
தனிமனித
வாதம்
காண்பொருள்
வெளிப்பாடு உள்ளுதல்
அறிதல்
உணர்தல்
புறம்
அகம்
(சமயம்)
(தருக்கம்) (கலை)
அறம் பொருள் இன்பம்
இலக்கணம்
(விஞ்ஞானம்)
(இலக்கணம்)
விஞ்ஞானம்
உள்ளம்
அறிவு உணர்வு
காட்சிநூல்
பொருள்
அறிதல்
நூல் அமைப்பு நுவல்மரபு
அளவை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lsr24g6imos9lbtbk6c72074dc9s0xj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/243</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664908</id>
    <revision>
      <id>1986902</id>
      <parentid>1979772</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:28:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dharshni Shanmugam</username>
        <id>17481</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986902</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2016" sha1="jwcj750wjltmn7xroaqjm3zy121i5sg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Dharshni Shanmugam&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;உத்திகள் : ஒப்பீடு
(தொல்காப்பிய உத்திகளுக்கு நிகராகப் பிற நூல்களில் கண்ட
உத்திகள் தொல்காப்பிய உத்தி எண்களுக்கு இணையாகத்
தொகுத்தளிக்கப்பட்டுள்ளன.)
தொல்காப்பியம் (கி.மு.1000 -600)
1. நுதலியது அறிதல்
2. அதிகார முறைமை
3. தொகுத்துக்கூறல்
4. வகுத்து மெய்ந்நிறுத்தல்
5. மொழிந்த பொருளோடு ஒன்ற அவ்வயின் மொழி
யாததனை முட்டின்று முடித்தல்
6.வாராததனால் வந்தது முடித்தல்
7. வந்தது கொண்டு வாராதது முடித்தல்
8. முந்து மொழிந்ததன் தலைதடுமாற்று
9. ஒப்பக்கூறல்
10. ஒருதலை மொழி
11. தன்கோள் கூறல்
12. முறைபிறழாமை
13. பிறன் உடம்பட்டதுதான் உடன்படுதல்
14. இறந்தது காத்தல்
15.எதிரது போற்றல்
16.மொழிவாம் என்றல்
17. கூறிற்று என்றல்
18. தான் குறியிடுதல்
19.ஒருதலையின்மை
20. முடித்தது காட்டல்
21. ஆணை கூறல்
22. பலபொருட்கு ஏற்பின் நல்லது கோடல்
23. தொகுத்த மொழியான் வகுத்தனர் கோடல்
24.மறுதலை சிதைத்துத் தன் துணிபு உரைத்தல்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jwcj750wjltmn7xroaqjm3zy121i5sg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/244</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664909</id>
    <revision>
      <id>1986904</id>
      <parentid>1979773</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:34:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dharshni Shanmugam</username>
        <id>17481</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986904</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1474" sha1="qik8svbk42m3m2aip4knxjqv38rylws" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Dharshni Shanmugam&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;நிர்மல் செல்வமணி
25. பிறன் கோள் கூறல்
26. அறியாது உடன்படல்
27. பொருள் இடையிடுதல்
28. எதிர்பொருள் உணர்த்தல்
29. சொல்லின் எச்சம் சொல்லியாங்கு உணர்த்தல்
30. தந்து புணர்ந்து உரைத்தல்
31. ஞாபகம் கூறல்
32. உய்த்துக்கொண்டு உணர்த்தல்
அருத்த சாத்திரம் (கி.மு.327)
1. அதிகரணம்
2. விதானம்
3. உத்தேசம்
4. நிர்த்தேசம்
5. அர்த்தாபத்தி
6. பிரதேசம்
7. அதிதேசம்
8. விபர்யாய
9.உபமானம்
10 ஏகாந்தம்
11. உத்தரபக்கம்
... ...
13. அதுமதம்
14. அதிக்ராந்‌தாவேக்சனா
15. அநாகதாவேக்சனா
16.&quot;
17. அதிக்ராந்தாவேக்சனா
18. சுவசம்ஞா
19. அநேகாந்தம்
... ...
21.நியோகம்
22. விகற்பம்
23. சமுச்சயம்
24. பூர்வபக்கம்-உத்ரபக்கம்
25. பூர்வபக்கம்
26. அநுமதம்
... ...&lt;noinclude&gt;235&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qik8svbk42m3m2aip4knxjqv38rylws</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986905</id>
      <parentid>1986904</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:34:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dharshni Shanmugam</username>
        <id>17481</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986905</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1474" sha1="s1z9ew38625oxbxg1nlwko42udbq7ts" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Dharshni Shanmugam&quot; /&gt;235&lt;/noinclude&gt;நிர்மல் செல்வமணி
25. பிறன் கோள் கூறல்
26. அறியாது உடன்படல்
27. பொருள் இடையிடுதல்
28. எதிர்பொருள் உணர்த்தல்
29. சொல்லின் எச்சம் சொல்லியாங்கு உணர்த்தல்
30. தந்து புணர்ந்து உரைத்தல்
31. ஞாபகம் கூறல்
32. உய்த்துக்கொண்டு உணர்த்தல்
அருத்த சாத்திரம் (கி.மு.327)
1. அதிகரணம்
2. விதானம்
3. உத்தேசம்
4. நிர்த்தேசம்
5. அர்த்தாபத்தி
6. பிரதேசம்
7. அதிதேசம்
8. விபர்யாய
9.உபமானம்
10 ஏகாந்தம்
11. உத்தரபக்கம்
... ...
13. அதுமதம்
14. அதிக்ராந்‌தாவேக்சனா
15. அநாகதாவேக்சனா
16.&quot;
17. அதிக்ராந்தாவேக்சனா
18. சுவசம்ஞா
19. அநேகாந்தம்
... ...
21.நியோகம்
22. விகற்பம்
23. சமுச்சயம்
24. பூர்வபக்கம்-உத்ரபக்கம்
25. பூர்வபக்கம்
26. அநுமதம்
... ...&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s1z9ew38625oxbxg1nlwko42udbq7ts</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/245</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664910</id>
    <revision>
      <id>1986906</id>
      <parentid>1979774</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:39:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dharshni Shanmugam</username>
        <id>17481</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986906</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1738" sha1="pjckjd3e0cste2xydyk80g06pyw975l" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Dharshni Shanmugam&quot; /&gt;236&lt;/noinclude&gt;
28.விபர்யாயம்
29.வாக்கியசேடம்
தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்
... ...
32. ஊகம்
நன்னூல் (கி.பி.12 நூற்.)
1. நுதலிப் புகுதல்
2. ஓத்துமுறை வைப்பு
3. தொகுத்துச் சுட்டல்
4. வகுத்துக்காட்டல்
... ...
9. ஒப்பின் முடித்தல்
10. ஒருதலைத் துணிதல்
11. தான் எடுத்துமொழிதல்
... ...
13. பிறநூல் முடிந்தது தான்உடன்படுதல்
14. இறந்தது விலக்கல்
15.எதிரது போற்றல்
16. உரைத்தும் என்றல்
17. உரைத்தாம் என்றல்
18. தன்குறி வழக்கம் மிக எடுத்து உரைத்தல்
... ...
20, முடிந்தது முடித்தல்
... ...
25. பிறன் கோள் கூறல்
... ...
32. உய்த்துணர வைப்பு
மாறன் அலங்காரம் (கி.பி. 16 நூற்.)
1. உள்ளியது உணர்த்தல்
2.உரைமுறை வைப்பு
3. தொகை பெற நாட்டல்
4. வகைபெறக் காட்டல்
5. மொழிந்த பொருளோடு ஒன்ற வைத்தல் (மொழி
யாததனை முட்டின்றி முடித்தல்)
6. வாராதது கொண்டு வந்தது முடித்தல்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pjckjd3e0cste2xydyk80g06pyw975l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/246</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664911</id>
    <revision>
      <id>1986907</id>
      <parentid>1979775</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:43:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dharshni Shanmugam</username>
        <id>17481</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986907</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1884" sha1="nyvbm6l8b3pi0w6jqjz2qh9dw7wft97" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Dharshni Shanmugam&quot; /&gt;237&lt;/noinclude&gt;நிர்மல் செல்வமணி
7. வந்ததுகொண்டு வராதது முடித்தல்
8. முந்துமொழிந்ததன் தலைதடுமாற்று
... ...
11. தன்கோள் கூறல்
... ...
13. பிறன் உடன்பட்டது தான் உடன்படுதல்
14. இறந்தது காத்தல்
15.எதிரது போற்றல்
16. மொழியாம் என்றல்
17. மொழிந்தனம் என்றல்
18. தன்குறியிடுதல்
... ...
21. ஆணை கூறல்
22. பல்பொருட்டு ஏற்பின் நல்லவை கோடல்
23. தொகுத்த மொழியின் வகுத்தன கோடல்
24.மறுதலை சிதைத்துத் தன்துணிபு உரைத்தல்
25. பிறன் கோள் கூறல்
26. அறியாது உடம்படல்
... ...
29. சொல்லின் எச்சம் சொல்லியாங்கு உரைத்தல்
30. தந்து கொணர்ந்து உரைத்தல்
... ...
32. உய்த்துக்கொண்டுணர்த்தல்
சுவாமிநாதம் (கி.பி. 19 நூற்.)
1, நுதலிப்புகுதல்
2. நூலின் முறைவைப்பு
3. தொகுத்தல்
4. பகுத்துணர்த்தல்
... ...
9. ஒப்பின் முடித்திடல்
10. ஒருதலைத் துணிதல்
11. தான் எடுத்த நுவறல்
... ...
13. பிறநூல் முடிவு தான்உடன்பாடுறலே
14. இறப்பு அகற்றல்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nyvbm6l8b3pi0w6jqjz2qh9dw7wft97</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/247</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664912</id>
    <revision>
      <id>1986908</id>
      <parentid>1979776</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T04:55:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dharshni Shanmugam</username>
        <id>17481</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986908</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1492" sha1="eg8vk4crq8xekaioi74se5v62c4axu8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Dharshni Shanmugam&quot; /&gt;238&lt;/noinclude&gt;
15. எதிர் போற்றல்
16. உரைத்தும் என்றல்
17. உரைத்தாம் என்றல்
தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்
18. தன்குறி மிக்கு எடுத்து உரைத்தல்
... ...
20. முடிந்ததனை முடித்திடல்

... ...
25.உடன்படா பிறன் கோள் கூறுதல்
... ...
32. உய்த்துணர்த்தல்
இலக்குவனார் (1963)
1. knowing what have been formulated
2. keeping the verses and chapters in order
3. giving the total numbers
4. pointing out the various divisions
5. knowing by deduction from what is described
7. completing what is not given from what is given
8. changing the order of the previous statement
9. putting together those which are related
10. making a statement said in one place applicable
to all places
11. saying his own views
12. maintaining the order
13. accepting the views of others as his own
14. safeguarding what is said previously
15. safeguarding what is to be said afterwards
16. saying that he would say in advance
17. saying that he has said already
18. giving names of his own creations
19. being fluctuating in his own formulations
20. stating the conclusions reached by others
21. quoting the saying of his predecessors
22. having the best of many meanings
23. having classified by means of given examples.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>eg8vk4crq8xekaioi74se5v62c4axu8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/248</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664913</id>
    <revision>
      <id>1986909</id>
      <parentid>1979777</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T05:02:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dharshni Shanmugam</username>
        <id>17481</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986909</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1172" sha1="jp07vj0j0zwtdydo5crb3qmc1irihdy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Dharshni Shanmugam&quot; /&gt;239&lt;/noinclude&gt;நிர்மல் செல்வமணி

24. establishing his views after opposing the opposite
views
25. quoting the views of others
26. accepting the principles without knowing what they
are
27. inserting some new theories between the related
ones
28. making rules for the future
29. knowing what is meant by incomplete words
30 stating the views as given previously
31. bringing some rules to memory by means of related
ones
32. putting forth the views which are to be understood
by implications
பி.எசு. சுப்பிரமணிய சாத்திரி (1956)
1 understanding the purport of a sutra
2. deciding the extent where one serves as adhikara
sutra or a word or words in a sutra taken along
with the sutras that follow
3. brief enumeration of what is to be dilated upon
later.
4. detailed exposition through classification
5. interpreting a sutra in consonance with what has
been mentioned:
6. suitably supplementing the content of a sutra
7.interpreting a sutra on the basis of another which
is to follow
8. adopting an order contrary to that mentioned
before
9. appliction of analogy
10. deciding one way when there is ambiguity.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jp07vj0j0zwtdydo5crb3qmc1irihdy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/249</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664914</id>
    <revision>
      <id>1986910</id>
      <parentid>1979778</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T05:07:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dharshni Shanmugam</username>
        <id>17481</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986910</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1247" sha1="hif37vaqr2c1nu2e02x8om5qqh56c22" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Dharshni Shanmugam&quot; /&gt;240&lt;/noinclude&gt;
தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்
11. stating one's doctrine not held by predecessors.
12. adopting through jnapaka from the use of a word
by the author though it is not mentioned in the
rules (ilam); not going aganist the order adopted
before (pera)
13. agreeing with the opinion of others
14. restricting the application of a sutra by one which
follows
15. interpreting a sutra in the light of what will follow
16. refering to what will stated later on
17. refering to what has been stated before
18 coining technical terms
19.explaining that what is stated with reference to one
applies to others also
... ...
21. mentioning in strong terms his own view
22. choosing one interpretation among many
23. stating one form to denote many
24. stating one's view after refuting that of others
25. giving out other's opinion
26. agreeing to other views about which he has no
definite idea
27. interceding one between sutra though it is not
concerned with the main topic
28 stating what is to come
29. interpreting the denotation of the word etc. or rest
from what has been mentioned before
30 taking something found elsewhere and associating
it with the topic on hand
31. suggestion
32. decision through inference&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hif37vaqr2c1nu2e02x8om5qqh56c22</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/250</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664915</id>
    <revision>
      <id>1986911</id>
      <parentid>1979779</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T05:17:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dharshni Shanmugam</username>
        <id>17481</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986911</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2571" sha1="duy2somg1yb0bc3uwva22cmqxv39ksm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Dharshni Shanmugam&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்
தரமணி அஞ்சல், சென்னை-600113
புதிய வெளியீடுகள்
Silever Jubilee Special Lectures
Collected Papers of Thaninayagam Adigal
திருமுறை இலக்கியம்
அழகியல் சிந்தனைகள்
60 00
100 00
50 00
30 00
65 00
60 00
இலக்கியத்தின் நோக்கமும் பயனும் தொகுதி-1
இலக்கியத்தின் நோக்கமும் பயனும் தொகுதி-2
பெ.நா.அப்புசுவாமியின் அறிவியல் கட்டுரைகள் 75 00
முத்தாரம்மன் கதை
சந்திரபதன் கதை
கன்னிவாடி நரசிங்க நாயக்கர் வளமடல்
கருணை அம்மன் அந்தாதி
85 00
40 00
20 00
22 00
ஒப்பிலக்கியம் : கொள்கைகளும் செயல்முறைகளும் 15 00
விடுதலைக்கு முன் தமிழ் நாவல்களில் பெண்கள்
தமிழர் காசு இயல்
தமிழ் நாடக மலர்
ஆய்வுச் சிக்கல்களும் தீர்வுகளும்
Mysticism of Love in Saiva Tirumurais
எண்பத்து மூன்றில் தமிழ் - பகுதி-2
தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் - களவியல்

The Contributions of the Tamils to Indian
Culture Vol - IV - Religion &amp; Phiiosophy
Vol. lll-Socio - Cultural Aspects
Vol. ll - Art &amp; Architecture
Vol l-Langauge &amp; Literature
சிவகிரி குமர சதகம்
30 00
45 00
60 00
85 00
50 00
30 00
85 00
80 00
90 00
30 00
18 00
47 00

எண்பத்து மூன்றில் தமிழ் - பகுதி-1
39 00
புதுவூர்ச் சக்கரவர்த்தி அம்மானை
27 00
தேரையர் அந்தாதி
33 00
குசலவர் சுவாமி கதை
36 00
குணவாகடம்
40 00
தோட்டக்காரி கதை
28 00
சங்கத் தமிழரின் மனிதநேய மணி நெறிகள்
24 00
அச்சிட்டோர்: ஸ்ரீ கோமதி அச்சகம், மாதவரம், சென்னை - 60&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>duy2somg1yb0bc3uwva22cmqxv39ksm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/133</title>
    <ns>250</ns>
    <id>665091</id>
    <revision>
      <id>1986916</id>
      <parentid>1980019</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T06:23:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Induja Ponnusamy</username>
        <id>17450</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986916</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3429" sha1="lyzxflyze4et1xfrr14q88kmtq9zb0c" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Induja Ponnusamy&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;124
தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்
3. மெய்யவற்குக் காட்டல் வினா: பிறனை அறிவுறுத்தற்கு
வினவுவது.
எ-டு. ஒருவன் ஒரு சூத்திரத்தின் பொருளைத் திரியக்
கொண்டு பிழையான பொருளை உரைத்திடுங்கால் அப்
பிழையை நீக்குமாறும் அவனுக்கு நற்பொருளைக் காட்டு
மாறும் வினவுவது.
நன்னூல் கூறும் அறுவகை வினாக்கள்:
அறிவினா, அறியான் வினா. ஐயவினா
கொளல் வினா, கொடை வினா, ஏவல் வினா.
(385
இவற்றுள் முதன் மூன்றும் முன்னரே விளக்கப்பெற்றன. பின்
நிற்கும் மூன்றையும் விளக்குவோம்.
கொளல் வினா: தான் ஒரு பொருளை வாங்கிக்கொள்ளும்
பொருட்டு அப்பொருள் உளதா எனப் பிறரைக் கேட்பது.
எ-டு. &quot;பயறு உளதோ வணிகரே?''
கொடை வினா: தான் ஒரு பொருளைக் கொடுக்கும்
பொருட்டு அப்பொருள் உளதா என்பது.

எ-டு. ''சாத்தனுக்கு ஆடை இலதோ?''
ஏவல் வினா: ஏவும் குறிப்புடன் ஒன்றை வினவுவது.
&quot;
எ-டு. &quot;சாத்தா உண்டாயா?&quot; (&quot;சாத்தா உண்&quot; என்ற
பொருள்)
சேனாவரையர் கூறிய மூவகைகளுள் நூலார் பிறர் கூறிய
வினாவகைகள் அனைத்தும் அடங்கும். அவர் கருத்துப்படி,
அறி ஒப்பக்காண்டல் வினா, அவனறிவு தான் காண்டல் வினா,
மெய்யவற்குக் காட்டல் வினா என்பவை அறிபொருள் வினா
வின் வகைகளே. அவனறிவு தான் காண்டல் வினா என்பது
தான் அறிந்த ஒன்றைப் பிறன் அறிந்துள்ளானா என அறிய
வினவுவது. அவ்வா றன்றி, தான் அறியாத ஒன்றைப் பிறன்
அறிந்துள்ளானா எனக் காண்பதற்குக் கேட்கப்படுவதென்
றால் அது அறியான் வினா வகையுள் அடங்கும். மெய்யவற்குக்
காண்டல் என்பது பிறனுக்கு ஒன்றை அறிவுறுத்துவதற்குக்
கேட்கப்படுவதாகையால் அதுவும் அறிவினாவே என்பார்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lyzxflyze4et1xfrr14q88kmtq9zb0c</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/123</title>
    <ns>250</ns>
    <id>665114</id>
    <revision>
      <id>1986919</id>
      <parentid>1980046</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T07:24:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Praveena Sureshkumar</username>
        <id>17449</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986919</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3611" sha1="4nh6ccxtp8ft7ixzhzibhnayhbjfl7a" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Praveena Sureshkumar&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;114
தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்
விதி. இத்தகைய வாதங்களில் காண்டிகை பெரிதும் பயன்
பட்டது. இதனைத் திருஞானசம்பந்தர்,
ஏதுக்களாலும் எடுத்த மொழியாலும் மிக்குச்
சோதிக்க வேண்டா
(312:5)
உடை
எனக் கூறுவது காண்க. ஏது, எடுத்த மொழி (எடுத்துக்காட்டு)
என்ற காண்டிகை உறுப்புகளைத் துணைகொண்டு திருஞான
சம்பந்தர் காலத்தில் தமிழ்நாட்டில் சைவக் கொள்கை உடை
யோரும், சமண பௌத்தக் கொள்கையோரும் இடையறாது
வாது செய்து வந்தனர். பாண்டிய நாட்டில் எண்பெருங்
குன்றங்களிலும் வாழ்ந்த எண்ணாயிரம் சமண அடியவர்
பாண்டியனின் ஆதரவுடன் மதுரையில் சம்பந்தருடன் வாதிடக்
குழுமி எழுந்தனர். இச்சமணர் தம் சமயத்தைப் பரப்புதற்குத்
தருக்கத்தில் வல்லுநராய்ப் பிற சமயத்தவரை வாதுக்கு அழைத்
தனர். இதனை அப்பர்,
வாதுசெய்து மயங்கும் மனத்தராய்
ஏது சொல்லு வீராகிலும் ஏழைகாள்
யாதொர் தேவ ரெனப்படு வார்க்கெலாம்
மாதேவ னலாற் றேவர்மற் றில்லையே
(5.100.4)
என்று குறித்துள்ளார். இங்கு 'ஏது' என்ற காண்டிகை உறுப்பு
குறிக்கப்பெற்றது காண்க.
தேவாரக் காலத்திற்குப்பின் எழுந்த சித்தாந்த நூல்
களிலும்
காண்டிகை பயன்பட்டது. சித்தாந்தம் என்ற
சொல்லே காண்டிகையுடன் பெரிதும் தொடர்புடையது. அது,
ஒருவன் தான்கொண்ட கோளிற்கு ஏதுவாலும், எடுத்துக்
காட்டாலும் கண்ட முடிபு. இக்காலத்துச் சமயக்கணக்கர்
காண்டிகையை 'அனுமானம்' எனக் குறித்தனர். அதுவும்
உடன்பாட்டனுமானம், எதிர்மறை அனுமானம் என இரு
வகைப்படும் என்றனர். சிவஞானபோத முதல் நூற்பாவான,
'அவன் அவள் அதுவெனும் அவைமூ வினைமையின்
தோற்றிய திதியே யொடுங்கி மலத்துளதாம்
அந்தம் ஆதி என்மனார் புலவர்'&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4nh6ccxtp8ft7ixzhzibhnayhbjfl7a</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/122</title>
    <ns>250</ns>
    <id>665116</id>
    <revision>
      <id>1986918</id>
      <parentid>1980048</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T07:21:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Praveena Sureshkumar</username>
        <id>17449</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986918</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3088" sha1="kp8nsmpoxq24qdwkvmsrlkciobgbst2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Praveena Sureshkumar&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;நிர்மல செல்வமணி
மேற்கோள்
(ஏது
எடுத்துக்காட்டு
நடை
முடிபு
:
113
: அறிமடம் சான்றோர்க்கு அணி
: அவர் செயலால் புகழ் என்றும்
நிலைபெற்று நிற்றலால்)
: முல்லைக்குத் தேரும் மயிலுக்குப்
போர்வையும் தொல்லை அளித்த
பாரியும் பேகனும் போல
: அறிமடம் சான்றோர்க்குப் புகழை
நிலைபெறச் செய்வது
எனவே, அறிமடம் சான்றோர்க்கு
அணியே.
இவ்வமைப்புடைய பழமொழிப் (74) பாடல்.
முல்லைக்குத் தேரும் மயிலுக்குப் போர்வையும்
தொல்லை யளித்தாரைக் கேட்டறிதும்--சொல்லின்
நெறிமடற் பூந்தாழை நீடுநீர்ச் சேர்ப்ப
அறிமடமும் சான்றோர்க் கணி.
பிற பாடல்களிலும் இவ்வமைப்பைக் கண்டுகொள்க.
மணிமேகலையில் காண்
டிகை
தமிழ் நூல்களுள், காண்டிகையைத் தொல்காப்பியத்திற்குப்
பின்னர் எடுத்துக்கூறும் நூல் மணிமேகலையே.17 அது காண்
டிகை என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தாவிடினும், அதன் ஐந்
துறுப்புகளையும் குறிப்பிடுகின்றது. அவை பக்கம், ஏது.
திட்டாந்தம், உபநயம், நிகமனம் என்பன. ஒரு பொருளைப்
பற்றித் தெளிவாக அறிந்துகொள்வதற்குக் காண்டிகை துணை
புரியும் என்பது இந்நூலின் கோட்பாடு.
பக்தி இலக்கியங்களில் காண்டிகை
தேவாரக் காலத்தில் சமய வாதங்கள் தொடர்ந்து நடை
பெற்றன. சமண, பௌத்த, சைவக் கோட்பாட்டாளர் தத்தம்
மதத்தை நிலைநாட்ட முனைந்தனர். வாதத்தில் தோற்றவர்
வென்றவரின் மதத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பது
17.
29:57-63 (முன்னர்க் காட்டிய மேற்கோள்).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kp8nsmpoxq24qdwkvmsrlkciobgbst2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/121</title>
    <ns>250</ns>
    <id>665118</id>
    <revision>
      <id>1986917</id>
      <parentid>1980050</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T07:18:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Praveena Sureshkumar</username>
        <id>17449</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986917</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3364" sha1="i7475sm6ocg2dy41zhtlm2j7i4bf9ln" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Praveena Sureshkumar&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;112
தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்
கீழ்க்கணக்கில் காண்டிகை
தொல்காப்பியக் காலத்தில் பொதுவாகத் தருக்கத்திலும் வழக்
கிலும் காண்டிகை பயன்பட்டது. தான் கருதும் கோளை
நிறுவுதற்கு வாதி பயன்கொண்ட உத்தியே காண்டிகை.
ஆனால் பௌத்த, சமண சமயங்கள் செல்வாக்குப் பெற்றப்
பிற்சங்கக் காலத்தில் அச்சமயக் கோட்பாடுகளையும்
அறக்கருத்துக்களையும் நிலைநாட்டுவதற்கே காண்டிகை
பெரிதும் பயன்பட்டது. நன்றினை நாட்டவும் தீதினை ஓட்ட
வும் பயன்பட்டது. அவ்வாறு நிகழ்ந்த பெளத்த, சமண
சமய
கிட்ட
வாதங்கள்
நமக்குக்
தமிழில் எழுத்துருப்பெற்று
வில்லை. சில இலக்கிய வடிவங்களில் அவ்வாதங்களில் கூறப்
பெற்ற கருத்துக்கள் பாடலாக நமக்குக் கிட்டியுள்ளன. இப்
பாடல்களின் அடிவரையறையும் யாப்பும், காண்டிகை அமைப்
பினை முழுமையாகக் காட்டுதற்குத் தடையாகவே
எனவே, காண்டிகையின் சுருங்கிய வடிவான முதுமொழி இப்
பாடல்களில் கையாளப்பெற்றுள்ளது.
உள்ளன.
திருக்குறளில் காண்டிகை அமைப்பை அடிப்படையாகக்
கொண்ட குறள் உண்டு என்பதற்கு ந. ரா. முருகவேள் 16 தரும்
எடுத்துக்காட்டு:
மேற்கோள் : உலகு ஆதி பகவனை முதலாக
உடையது
ஏது
:
இயக்கப்படுதலின்
எடுத்துக்காட்டு: யாதுயாது இயக்கப்படுவது அதுவது
தன்னை இயக்கும் ஒரு பொருளை முதலாக உடையது
நடை
:
முடிபு
உலகு ஆதிபகவனால்
போல இயக்கப்படுகின்றது
எழுத்துக்கள்
: ஆதலின், உலகு ஆதி பகவனை முதலாக
உடையது.
ஏது என்ற உறுப்பினை வெளிப்படையாகக் கூறாத முதுமொழி
யும் கீழ்க்கணக்கில் உண்டு:
16. முந்தைய நூல், பக். 7-8&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i7475sm6ocg2dy41zhtlm2j7i4bf9ln</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/97</title>
    <ns>250</ns>
    <id>665161</id>
    <revision>
      <id>1986929</id>
      <parentid>1980093</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:29:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Suba Elumalai</username>
        <id>17428</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986929</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3438" sha1="izajjzs9d4ptp8cvznpfafhzr0cmt7b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Suba Elumalai&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;88                           தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்

நிலையும் இணைந்து 'மேலெழு' எனப் பொருள்படும். உதி
(உத்+இ) என்ற சொல் தோன்றும். &quot;உதி&quot; மெலிந்து &quot;உந்தி&quot;
(உடலின் புறத்தே புடைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஓர் உறுப்பு)
என்பதும், வலித்து 'உத்தி' (பொருளைப் புறத்தே தோன்றச்
செய்வது) என்பதும் தோன்றும். தாமரையின் அழகை, மணத்
தைப் புலப்படுத்துவது ஞாயிறு. வீட்டுப் பொருள்களை விளங்
கக் காட்டுவது விளக்கு. நூலின் பொருளைத் துலக்குவது
உத்தி.6
தொல்காப்பியம் முப்பத்திருவகை உத்திகளைக் குறிப்பிடு
கின்றது.
அவை பின்வருவன:
1. நுதலியது அறிதல்.
2. அதிகார முறைமை.
3. தொகுத்துக் கூறல்.
4. வகுத்து மெய்ந்நிறுத்தல்.
இனி,யுஞ் - என்பதனின்று யுக்தி பிறந்ததன்று எனக்கொண்
டால், யுஞ் என்ற வேர்ச்சொல் யுக்திக்குப் பொருந்தாது.
மேலும், உத் - என்ற திராவிட வேர்ச்சொல்லினடிப் பிறந்த
பல திராவிடச் சொற்கள் உள. உத்தி, விளையாட்டில்
எதிரி ; ஓ.நோ.: தெலு. உத்தி (uddi); உத்திஞ்சு (uddincu)
இணை. கன், உத்தி (uddi). இனி, உயர்வு எனப் பொருள்
படும் உத்த (udda) என்ற கன்னட சொல்லும் உத்ம் (udm)
என்ற
கோட்டா சொல்லும், உத்த (udda) என்றகுடகுச்
சொல்லும் உத் - என்ற திராவிட வேரினின்று கிளைத்
தனவே. அவ்வாறே உந்து எனப் பொருள்படும்
உந்துக, உந்து; உந்திக்க; கோட்டா: உத்(ud-) உத்ய
(udy-); தோடா: உத் (ud), உத்ய (udy-) என்ற சொற்களும்
உத்- என்ற திராவிட வேரினின்று கிளைத்தனவே. (Burrow
&amp; Emeneau, A Dravidan Etymological Dictionary, Oxford:
Clarendon Press, 1984, P. 47)

 6. சரக ஸம்ஹிதை,  இரண்டாம் பகுதி, (தமிழாக்கம்)
எஸ்.என். ஸ்ரீராம தேசிகன், சென்னை: இந்திய மருத்து
வம் மற்றும் ஓமியோபதி இயக்குநரகம், 1987, ப. 682.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>izajjzs9d4ptp8cvznpfafhzr0cmt7b</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்.pdf/277</title>
    <ns>250</ns>
    <id>667727</id>
    <revision>
      <id>1986434</id>
      <parentid>1985636</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:10:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Rabiyathul</username>
        <id>5890</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986434</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4019" sha1="kp4zx9nm1eolxwxmewd8mzp61grxyug" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;

&quot;அசட்டுத்தனமான காரியம்! சைவம் பெரிதா வைணவம் பெரிதா என்று சண்டையிடத் தொடங்கினால், சமணம் மீண்டும் தலைதூக்கும்.”
''உண்மை! அந்தத் தொந்தரவு வேறு இருக்கிறது.''
'&quot;அரிஅர ஒற்றுமைக்கு அவசியம் இருக்கிறது; அந்த ஆபத்தைப் போக்கும் அருமருந்து அது ஒன்றே மிச்சம். ஆகவே, சைவ-வைணவ விவாதம் கூடாது.”
“பிறகு...”
''அந்த முறை கூடாது! ஆனால், எப்படியேனும், பரஞ் ஜோதியை அரச அவையிலிருந்து நீக்கியாக வேண்டும். அவன் படைத்தலைவனாக வீற்றிருக்க விட்டால், வைணவம் தானாக நசித்து விடும்.
&quot;மன்னனோ, பரஞ்ஜோதியைக் கிடைத்தற்கரிய பொக்கிஷ மாகக் கருதுகிறான்.''
“கருதுகிறானல்லவா? இனி மற்றவர்கள் செல்லாக்காசு
தானே?'
&quot;ஆமாம்!...&quot;
'பரஞ்ஜோதி சைவன்! எப்படியேனும், ராஜசபையில் அவன் இனியும் இருக்க இடம் தரலாகாது.
அச்சம் கொண்ட அரிதாசர்கள், இங்ஙனம் பேசிடாது இருக்க முடியுமோ! சைவம், பிரசாரத்தால் அல்ல, மன்னனிடம் செல்வாக்குப் பெற்று அல்ல, ஒரு மாவீரனின் வெற்றி ஒளியின் துணைகொண்டு இனி, செல்வாக்குப் பெறுமே, மன்னன் நரசிம் மன், அரிதாசன் என்று ஆனந்தமாகக் கூறினவுடன், ஆம்! ஆனால், படைத்தலைவர் பரஞ்ஜோதியார், சைவர்- அவர் பல்லவநாட் டுக்கே மணிவிளக்காக உள்ளார், அவர் சிவபக்தர்- என்றென்றோ சைவர் கூறுவர்!

அரச ஆதரவு அற்றுப்போய்விடுமோ என்ற அச்சம்கொண்ட வைணவர்கள், வாதாபியை வீழ்ச்சி பெறச் செய்த பரஞ்ஜோதியை, வைணவத்துக்கு வைரியாகிவிடக் கூடியவர் என்று எண்ணி ஏங் கினர். இந்த ஏக்கத்தைப் போக்கிக்கொள்ள, பேச்சுமட்டும் பயன் தருமா, செயலிலும் இறங்கியாக வேண்டுமல்லவா! என்னசெய்ய முடியும்? மெள்ள மெள்ள, பிரச்சாரம் நடத்தினர். வருகிறது வைணவத்துக்கு ஆபத்து! மன்னன் நரசிம்மப்பல்லவனின் ஆதரவு பெற்ற வைணவத்துக்கு நெருக்கடியான நிலைமை வருகிறது. வாதாபியிலே பரஞ்ஜோதி பெற்ற வெற்றியைச் சைவர்கள் தமக்&lt;noinclude&gt;{{c|272}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kp4zx9nm1eolxwxmewd8mzp61grxyug</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986438</id>
      <parentid>1986434</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:12:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Rabiyathul</username>
        <id>5890</id>
      </contributor>
      <minor />
      <origin>1986438</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4026" sha1="brhc45k5txiamjm3ott10vogvedpu0e" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;

&quot;அசட்டுத்தனமான காரியம்! சைவம் பெரிதா வைணவம் பெரிதா என்று சண்டையிடத் தொடங்கினால், சமணம் மீண்டும் தலைதூக்கும்.”

''உண்மை! அந்தத் தொந்தரவு வேறு இருக்கிறது.''

&quot;அரிஅர ஒற்றுமைக்கு அவசியம் இருக்கிறது; அந்த ஆபத்தைப் போக்கும் அருமருந்து அது ஒன்றே மிச்சம். ஆகவே, சைவ-வைணவ விவாதம் கூடாது.”

“பிறகு...”
''அந்த முறை கூடாது! ஆனால், எப்படியேனும், பரஞ் ஜோதியை அரச அவையிலிருந்து நீக்கியாக வேண்டும். அவன் படைத்தலைவனாக வீற்றிருக்க விட்டால், வைணவம் தானாக நசித்து விடும்.

&quot;மன்னனோ, பரஞ்ஜோதியைக் கிடைத்தற்கரிய பொக்கிஷ மாகக் கருதுகிறான்.''

“கருதுகிறானல்லவா? இனி மற்றவர்கள் செல்லாக்காசு
தானே?'

&quot;ஆமாம்!...&quot;

'பரஞ்ஜோதி சைவன்! எப்படியேனும், ராஜசபையில் அவன் இனியும் இருக்க இடம் தரலாகாது.

அச்சம் கொண்ட அரிதாசர்கள், இங்ஙனம் பேசிடாது இருக்க முடியுமோ! சைவம், பிரசாரத்தால் அல்ல, மன்னனிடம் செல்வாக்குப் பெற்று அல்ல, ஒரு மாவீரனின் வெற்றி ஒளியின் துணைகொண்டு இனி, செல்வாக்குப் பெறுமே, மன்னன் நரசிம் மன், அரிதாசன் என்று ஆனந்தமாகக் கூறினவுடன், ஆம்! ஆனால், படைத்தலைவர் பரஞ்ஜோதியார், சைவர்- அவர் பல்லவநாட் டுக்கே மணிவிளக்காக உள்ளார், அவர் சிவபக்தர்- என்றென்றோ சைவர் கூறுவர்!

அரச ஆதரவு அற்றுப்போய்விடுமோ என்ற அச்சம்கொண்ட வைணவர்கள், வாதாபியை வீழ்ச்சி பெறச் செய்த பரஞ்ஜோதியை, வைணவத்துக்கு வைரியாகிவிடக் கூடியவர் என்று எண்ணி ஏங் கினர். இந்த ஏக்கத்தைப் போக்கிக்கொள்ள, பேச்சுமட்டும் பயன் தருமா, செயலிலும் இறங்கியாக வேண்டுமல்லவா! என்னசெய்ய முடியும்? மெள்ள மெள்ள, பிரச்சாரம் நடத்தினர். வருகிறது வைணவத்துக்கு ஆபத்து! மன்னன் நரசிம்மப்பல்லவனின் ஆதரவு பெற்ற வைணவத்துக்கு நெருக்கடியான நிலைமை வருகிறது. வாதாபியிலே பரஞ்ஜோதி பெற்ற வெற்றியைச் சைவர்கள் தமக்&lt;noinclude&gt;{{c|272}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>brhc45k5txiamjm3ott10vogvedpu0e</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986440</id>
      <parentid>1986438</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:13:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Rabiyathul</username>
        <id>5890</id>
      </contributor>
      <minor />
      <origin>1986440</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4027" sha1="jt1snupmgqiy4mgoi1zoerfh70gaf7e" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;

&quot;அசட்டுத்தனமான காரியம்! சைவம் பெரிதா வைணவம் பெரிதா என்று சண்டையிடத் தொடங்கினால், சமணம் மீண்டும் தலைதூக்கும்.”

''உண்மை! அந்தத் தொந்தரவு வேறு இருக்கிறது.''

&quot;அரிஅர ஒற்றுமைக்கு அவசியம் இருக்கிறது; அந்த ஆபத்தைப் போக்கும் அருமருந்து அது ஒன்றே மிச்சம். ஆகவே, சைவ-வைணவ விவாதம் கூடாது.”

“பிறகு...”

''அந்த முறை கூடாது! ஆனால், எப்படியேனும், பரஞ் ஜோதியை அரச அவையிலிருந்து நீக்கியாக வேண்டும். அவன் படைத்தலைவனாக வீற்றிருக்க விட்டால், வைணவம் தானாக நசித்து விடும்.

&quot;மன்னனோ, பரஞ்ஜோதியைக் கிடைத்தற்கரிய பொக்கிஷ மாகக் கருதுகிறான்.''

“கருதுகிறானல்லவா? இனி மற்றவர்கள் செல்லாக்காசு
தானே?'

&quot;ஆமாம்!...&quot;

'பரஞ்ஜோதி சைவன்! எப்படியேனும், ராஜசபையில் அவன் இனியும் இருக்க இடம் தரலாகாது.

அச்சம் கொண்ட அரிதாசர்கள், இங்ஙனம் பேசிடாது இருக்க முடியுமோ! சைவம், பிரசாரத்தால் அல்ல, மன்னனிடம் செல்வாக்குப் பெற்று அல்ல, ஒரு மாவீரனின் வெற்றி ஒளியின் துணைகொண்டு இனி, செல்வாக்குப் பெறுமே, மன்னன் நரசிம் மன், அரிதாசன் என்று ஆனந்தமாகக் கூறினவுடன், ஆம்! ஆனால், படைத்தலைவர் பரஞ்ஜோதியார், சைவர்- அவர் பல்லவநாட் டுக்கே மணிவிளக்காக உள்ளார், அவர் சிவபக்தர்- என்றென்றோ சைவர் கூறுவர்!

அரச ஆதரவு அற்றுப்போய்விடுமோ என்ற அச்சம்கொண்ட வைணவர்கள், வாதாபியை வீழ்ச்சி பெறச் செய்த பரஞ்ஜோதியை, வைணவத்துக்கு வைரியாகிவிடக் கூடியவர் என்று எண்ணி ஏங் கினர். இந்த ஏக்கத்தைப் போக்கிக்கொள்ள, பேச்சுமட்டும் பயன் தருமா, செயலிலும் இறங்கியாக வேண்டுமல்லவா! என்னசெய்ய முடியும்? மெள்ள மெள்ள, பிரச்சாரம் நடத்தினர். வருகிறது வைணவத்துக்கு ஆபத்து! மன்னன் நரசிம்மப்பல்லவனின் ஆதரவு பெற்ற வைணவத்துக்கு நெருக்கடியான நிலைமை வருகிறது. வாதாபியிலே பரஞ்ஜோதி பெற்ற வெற்றியைச் சைவர்கள் தமக்&lt;noinclude&gt;{{c|272}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jt1snupmgqiy4mgoi1zoerfh70gaf7e</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்.pdf/278</title>
    <ns>250</ns>
    <id>667728</id>
    <revision>
      <id>1986453</id>
      <parentid>1985637</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:18:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Rabiyathul</username>
        <id>5890</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986453</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5076" sha1="k1weaqbw5332bie2ggags93iz7gnwyi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;

குச் சாதகமாகக் கொண்டு, சைவத்திற்கு அரச ஆதரவு கிடைக்கு மாறு செய்யப் போகிறார்கள். வீழ்ந்தது வாதாபி! தாழ்ந்தது வைணவம்! என்று நிலைமை ஏற்பட்டுவிடும். எனவே,வைணவம் வாழ வேண்டுமானால், பரஞ்ஜோதியாருக்கு அரச அவையிலே. இன்றுள்ள செல்வாக்கு ஒழிந்தாக வேண்டும்- என்று பிரச்சாரம் புரியவும், கட்சி சேர்க்கவும், வைணவர்கள் முனையாமலிருக்க முடியாதல்லவா?

  தாய்நாடு சாம்பலானதைக் கண்டு தவித்துக் கொண்டிருந்த சாளுக்கிய வீரன், வில்லாளன், இந்த நிலையை நன்கு அறிந்து கொண்டதுடன், தன் நோக்கத்துக்கு, இச்சூழ்நிலையைச் சாதக மாக்கிக் கொண்டான்.

  &quot;பரஞ்ஜோதி! எமது வாதாபிக்கு நெருப்பிட்டாயல்லவா? தீக்கு இரையாக்கினாய் திருநகரை! இதோ, தோற்ற சாளுக்கியன் மூட்டும் தீ, உன் நாட்டை அழிக்கப் போகிறது. பார்!'' என்று கூறவில்லை-ஆனால் அவன் செய்தது என்னவோ, அதுதான். வெகுண்ட வைணவருக்கு, வேகமூட்டலானான், அவர்களிடம், பேசி. என்ன பேசினான்?

  'புலிகேசி, பிணமானான் களத்தில்! கடும் புயலினால் வேருடன் களைந்து எறியப்பட்ட மரமானான். சாளுக்கியப்படை சின்னாபின்னமாகிவிட்டது. வாதாபி நகரம் தீக்கு இரையாயிற்று. எல்லாம் நமது படைவீரர்களின் தீரத்தால். அவர்கள் காட்டிய அபாரமான போர்த்திறத்தினால்!

''சாளுக்கியப் படை தோற்றது உண்மை. பல்லவருக்கு வெற்றி கிட்டியதும் உண்மை. ஆனால் அந்த வெற்றிக்குக் காரணம், பல்லவப்படை காட்டிய வீரம் என்று கூறுவது முழு உண்மை என் மீது கோபிக்க வேண்டாம். சாளுக்கியர் கோழைகளல்ல; வீரம், பல்லவருக்கு மட்டுமே உரித் தானதுமல்ல. பல்லவப் படை காட்டிய வீரம் மட்டுமல்ல, வாதாபி யின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம்..''

&quot;பேசுகிறாய், பெருமூச்செறிகிறாய், உண்மை அல்லவென் கிறாய். நீ கூறுவதுதானே, பல்லவப் படையின் வெற்றிக்குக் காரணம். அவர்களின் வீரதீரமல்லவா?''

“அது மட்டுமல்ல என்றுதான் கூறுகிறேன்.''

&quot;ஆமாம் நண்பர்களே! அவன் கூறுவதிலும் அர்த்தம் இருக் கிறது. படை வீரர் காட்டிய வீரம் மட்டுமல்ல, வெற்றிக்குக் காரணம். படைத்தலைவர் பரஞ்ஜோதியாரின் அபாரமான ஆற்ற லும், போர்த்தொழில் நுண்ணறிவுமேதான் வெற்றிக்கு முக்கிய காரணம்.&quot;

&quot;முக்கிய காரணம் என்று கூறினீர் வீரரே! பொருத்தமாகப் பேசினீர், வெற்றிக்கு முக்கிய காரணம் தளபதியின் தீரமும் திறமும்.ஆனால் மூலகாரணம் ஒன்று இருக்கிறது.”&lt;noinclude&gt;{{c|273}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k1weaqbw5332bie2ggags93iz7gnwyi</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986456</id>
      <parentid>1986453</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:19:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Rabiyathul</username>
        <id>5890</id>
      </contributor>
      <minor />
      <origin>1986456</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5070" sha1="a4ekmg8ft3fr0guvmy9k6ke4ame6y89" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;

குச் சாதகமாகக் கொண்டு, சைவத்திற்கு அரச ஆதரவு கிடைக்கு மாறு செய்யப் போகிறார்கள். வீழ்ந்தது வாதாபி! தாழ்ந்தது வைணவம்! என்று நிலைமை ஏற்பட்டுவிடும். எனவே,வைணவம் வாழ வேண்டுமானால், பரஞ்ஜோதியாருக்கு அரச அவையிலே. இன்றுள்ள செல்வாக்கு ஒழிந்தாக வேண்டும்- என்று பிரச்சாரம் புரியவும், கட்சி சேர்க்கவும், வைணவர்கள் முனையாமலிருக்க முடியாதல்லவா?

தாய்நாடு சாம்பலானதைக் கண்டு தவித்துக் கொண்டிருந்த சாளுக்கிய வீரன், வில்லாளன், இந்த நிலையை நன்கு அறிந்து கொண்டதுடன், தன் நோக்கத்துக்கு, இச்சூழ்நிலையைச் சாதக மாக்கிக் கொண்டான்.

&quot;பரஞ்ஜோதி! எமது வாதாபிக்கு நெருப்பிட்டாயல்லவா? தீக்கு இரையாக்கினாய் திருநகரை! இதோ, தோற்ற சாளுக்கியன் மூட்டும் தீ, உன் நாட்டை அழிக்கப் போகிறது. பார்!'' என்று கூறவில்லை-ஆனால் அவன் செய்தது என்னவோ, அதுதான். வெகுண்ட வைணவருக்கு, வேகமூட்டலானான், அவர்களிடம், பேசி. என்ன பேசினான்?

'புலிகேசி, பிணமானான் களத்தில்! கடும் புயலினால் வேருடன் களைந்து எறியப்பட்ட மரமானான். சாளுக்கியப்படை சின்னாபின்னமாகிவிட்டது. வாதாபி நகரம் தீக்கு இரையாயிற்று. எல்லாம் நமது படைவீரர்களின் தீரத்தால். அவர்கள் காட்டிய அபாரமான போர்த்திறத்தினால்!

''சாளுக்கியப் படை தோற்றது உண்மை. பல்லவருக்கு வெற்றி கிட்டியதும் உண்மை. ஆனால் அந்த வெற்றிக்குக் காரணம், பல்லவப்படை காட்டிய வீரம் என்று கூறுவது முழு உண்மை என் மீது கோபிக்க வேண்டாம். சாளுக்கியர் கோழைகளல்ல; வீரம், பல்லவருக்கு மட்டுமே உரித் தானதுமல்ல. பல்லவப் படை காட்டிய வீரம் மட்டுமல்ல, வாதாபி யின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம்..''

&quot;பேசுகிறாய், பெருமூச்செறிகிறாய், உண்மை அல்லவென் கிறாய். நீ கூறுவதுதானே, பல்லவப் படையின் வெற்றிக்குக் காரணம். அவர்களின் வீரதீரமல்லவா?''

“அது மட்டுமல்ல என்றுதான் கூறுகிறேன்.''

&quot;ஆமாம் நண்பர்களே! அவன் கூறுவதிலும் அர்த்தம் இருக் கிறது. படை வீரர் காட்டிய வீரம் மட்டுமல்ல, வெற்றிக்குக் காரணம். படைத்தலைவர் பரஞ்ஜோதியாரின் அபாரமான ஆற்ற லும், போர்த்தொழில் நுண்ணறிவுமேதான் வெற்றிக்கு முக்கிய காரணம்.&quot;

&quot;முக்கிய காரணம் என்று கூறினீர் வீரரே! பொருத்தமாகப் பேசினீர், வெற்றிக்கு முக்கிய காரணம் தளபதியின் தீரமும் திறமும்.ஆனால் மூலகாரணம் ஒன்று இருக்கிறது.”&lt;noinclude&gt;{{c|273}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>a4ekmg8ft3fr0guvmy9k6ke4ame6y89</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்.pdf/279</title>
    <ns>250</ns>
    <id>667729</id>
    <revision>
      <id>1986465</id>
      <parentid>1985638</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:22:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Rabiyathul</username>
        <id>5890</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986465</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3798" sha1="sgxp1w1fq8ypgi1sjtmpyj6h28lszy0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
''அதென்னவாம். மூலகாரணம்?''

''உண்டு.''
&quot;உண்டெனினும் கூறும். விழியை உருட்டினால் விஷயம் விளங்குமோ! பெருமூச்சு, எங்களுக்குக் கூறும் பதிலாகுமா?''

“எனக்குத் தெரியும் அந்த மூலகாரணம். கூறினால். நீங்கள் சரி என்று ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டீர்களே என்றுதான் அஞ்சு கிறேன்.'

&quot;அறிவுக்குப் பொருத்தமானது எது கூறினும், மறுப்புரை கூறுவது எமது மரபன்றே, மூலகாரணம் என்ன? சொல், கேட்
போம்.

“உரைக்குமுன் ஒன்று, உம்மைக் கேட்கிறேன், கோபியாது. பதில் கூறவேண்டும். வீரமும் வீரரும், படைவரிசையும், படைக் கலன்களும், உங்கட்கு, பல்லவவேந்தன் நரசிம்மன் காலத்துக்கு முன்பும் உண்டல்லவா?'&quot;

“ஏன் இல்லை! மன்னன் மகேந்திரன் காலத்தில் மாவீரர் கள் இருந்தனர். '

''மகேந்திரன் காலத்திலே, போர் இருந்ததன்றோ?'' 

'ஆமாம்! போரிட்டோம். &quot;

''வருத்தமோ, வெட்கமோ வேண்டாம் நண்பர்களே! மகேந்திரன் காலத்திலே, தோல்வி கண்டீர்கள். பெருந்தோல்வி. வீரர்களே! வீரமும் தீரமும் நிறைந்த வேந்தன் புலிகேசியின் படை கள், பல்லவ நாட்டுக்குப் பயங்கரமானதோர் புயலாயிற்று. அதைத் தாங்க மாட்டாது தவித்த பல்லவப் படைதான். இன்று வாதாபியை வென்றது.

'ஆமாம்.''

&quot;எப்படி முடிந்தது என்று கேட்கிறேன்?'

&quot;இது என்ன கேள்வி? வீரதீரமிக்க எமது படைகள், ஆற்றல் மிக்க எமது தலைவர், பரஞ்ஜோதியின் திறமையால் வெற்றி கிடைத்தது.''

''உண்மைக்கு வெகு அருகாமையில் வந்துவிட்டீர்கள் வீரர் களே! பரஞ்ஜோதி! ஆம்! அந்தச் சைவரின் பலம்! சைவத்தின் மகிமை! அதுதான் வெற்றியைத் தேடித்தந்தது. படைத்தலைவரின் சிவசக்தியே பல்லவத்தின் வெற்றிக்குக் காரணம். வாதாபியை, உமது படைவீரரா கொளுத்தினர் என்று எண்ணுகிறீர்! பித்தம் உங்களுக்கு. சிவபக்தராம் பரஞ்ஜோதி, சைவத்தின் பலத்தை,&lt;noinclude&gt;{{c|274}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sgxp1w1fq8ypgi1sjtmpyj6h28lszy0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்.pdf/280</title>
    <ns>250</ns>
    <id>667730</id>
    <revision>
      <id>1986469</id>
      <parentid>1985639</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:24:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Rabiyathul</username>
        <id>5890</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986469</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5259" sha1="iy86u22l3olptv4zi0jh37xy2nae8gr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
எமக்கு விளக்க அல்ல, வைணவ நரசிம்ம மன்னருக்கு விளக்க, திரு புராந்தகனை வேண்டித்தொழ, அவர் தமது நெற்றிக்கண்ணைத் திறந்தார்-ஒரு கணம் ஆமாம்! எமது வாதாபி எரிந்தது- பிடிசாம்பல்! பிடி சாம்பல்! முடிவிலோர் பிடிசாம்பலாயிற்று!&quot;

சாளுக்கியன், சைவத்தின் மேன்மையை வெற்றிக்குக் காரணம் என்பதை விளக்கினது, கலங்கிக்கிடந்த வைணவருக்கு, மேலும் கலக்கத்தைக் கொடுத்தது. அவர்களுக்கு ஆத்திரமாகத் தான் இருந்தது. அவன்மீது அடங்காக்கோபம் ஏற்பட்டது. அவன் பொய்யுரைத்திருப்பின், கோபம் பொங்கிப் பிறகு அடங்கிவிட் டிருக்கும். ஆனால் அவன் சொன்னதை எண்ணிப் பார்க்கப் பார்க்க, அவன் உரையிலே உண்மை இருக்கக் கண்டனர். காணவே, கோபம் மேலும் மேலும் கொதித்தது.

அந்தச் சாளுக்கியன் அடிமைதான்! ஆனால் அவன் சொன் னது உண்மை. வெற்றிக்களிப்பு, அந்த வேதனையை மாற்ற முடியாது. எந்தப் புலிகேசி களத்திலே பிணமாக்கப்பட்டானோ, அவனுடைய வெற்றிமுரசு, பல்லவத்தின் தலைநகரத் தலைவாயிலில் கேட்டதை அத்தமிழ் வீரர்கள் அறிவர். மகேந்திரன் காலத்தில் நேரிட்ட அந்த விபத்தைச் சாளுக்கியன் கவனப்படுத்தினான். என்ன கர்வம்! என்ன ஆணவம்! தோற்றோடிய துஷ்டன், துடுக்குத்தனமாக வும் பேசுகிறானே! வெற்றிவீரர்களாக இருக்கும் நம் எதிரிலேயே, நம்மை இழிவாகப் பேசுகிறானே! என்று கோபம் பிறந்தது முதலில், ஆனால் உடனே தணிந்துவிட்டது. அவன் உரைத்ததோ உண்மை! ஓர் நாள், காஞ்சிபுரம், பல்லவத்தின் தலைநகரம், இன்றோ நாளையோ, இரவோ, பகலோ, இப்போதோ, இன்னும் சற்று நேரத்திலோ, சாளுக்கியனிடம் சிக்கிச் சீரழியும் என்று வீரர்கள் எல்லாம் விசாரப்பட்ட நிலை இருந்தது. தோல்வி! துயரம்! வெட்கம்! வேதனை! அதனைத்தான், பிடிபட்ட சாளுக்கியன் கவனப்படுத்தினான். பிழை அல்ல, உண்மை.

ஆம்! அந்த நாள், அவர்கள் கவனத்துக்குக் கொண்டுவரப் பட்டதும், பழைய நிகழ்ச்சிகள் பலவும் மனக்கண்முன் தோன்றின.

பல்லவ சாம்ராஜ்யத்தைப் பதைக்கவைத்த புலிகேசி, அவர் கள் மனக்கண்முன் வந்து நின்றான்.

புலிகேசி, இராஷ்டிரகூடர், கடம்பர், கொங்கணர், இலாடவர், சேதிநாட்டவர், கலிங்கர், கோசலர், வேங்கிநாட் டவர் என்று பல்வேறு நாட்டவரை வென்று புகழ் பெற்றவன். சாளுக்கியாதிபதி சமர் செய்து செய்து வைரம் ஏறிய வீரனானான்! எங்கும் வெற்றியே கண்டான்.

புலிகேசியின் புகழ், வடக்கே இமயம் வரை மட்டுமல்ல, பாரசீக மண்டலம் வரை பரவிற்று. பாரசீக மன்னன் வெற்றிப்&lt;noinclude&gt;{{c|275}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>iy86u22l3olptv4zi0jh37xy2nae8gr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்.pdf/281</title>
    <ns>250</ns>
    <id>667731</id>
    <revision>
      <id>1986485</id>
      <parentid>1985640</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:29:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Rabiyathul</username>
        <id>5890</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986485</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="6359" sha1="onogocyer049vf9wragzhd6w2v1ws9j" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
பவனி வரும் புலிகேசியிடம் தோழமை கொண்டாடுவதைத் தனக்குற்ற பெருமை எனக்கொண்டான். இமயம் தடுத்திராவிட் டால், அதற்கு அப்பாலுள்ள நாடுகளையும் 'ஒரு கை' பார்த்திருக் கக்கூடியவனே புலிகேசி. சாளுக்கிய நாட்டின் புகழொளியாய் விளங் கிய புலிகேசி பெற்ற எல்லா வெற்றிகளையும் மிஞ்சிவிட்டது. ஹர்ஷனுடன் போரிட்டுப் பெற்ற வெற்றி. சாம்ராஜ்யாதிபதி எனவும், சமரில் வல்லவனெனவும் புகழ் பெற்றவன் ஹர்ஷன். வட நாட்டிலே அவன் அமைத்த வல்லரசு, தென்னாட்டையும் விழுங்கி விடக் கூடியதோ என்று எவரும் அஞ்சக்கூடியதாகவே இருந்தது. வடநாட்டுச் சிற்றரசர்களின் சிரம் தன் அடிதொழ, மணிமுடி பூண்டு மகோன்னதமாக வாழ்ந்து வந்த ஹர்ஷன், தனக்கு இணை யாரும் இல்லை என்று இறுமாந்திருந்ததில் ஆச்சரியமில்லை. அவனுக்கு ஈடும், எதிர்ப்பும், சாளுக்கியத்திலிருந்து கிளம்பிற்று. புலிகேசி, போர் தொடுத்தான். தோல்வி கண்டறியாத ஹர்ஷனைத் தோற்கடித்தான். புலிகேசியின் புகழ், இந்த வெற்றியினால் உச்ச நிலை அடைந்ததும். சாளுக்கிய நாட்டுக்குப் பெருமதிப்பு பிறந்தது.

மகேந்திரன், மதிவாணர்களின் தோழன், இசைவாணர்கட்கு நண்பன், மாவீரர்கட்குத் தலைவன். பல்லவ நாடு பலவகை வளங் களுடன் விளங்கிடவே. மகேந்திரன், கலை இன்பத்திலே மூழ்கி னான். மலைகளைக் கோயிலாக்கினான். காவியரும் ஓவியரும் களி கொள்ளும் விதத்திலே, செல்வத்தை அள்ளித்தந்தான். இன்ப புரியாகத் திகழ்ந்தது பல்லவ நாடு.

பூங்காவை அழிக்கப் புயல் கிளம்புவதுபோல, கலை இன்பத் தில் ஈடுபட்டிருந்த காவலனின் மன அமைதியைக் கெடுக்கவும், பல்லவ நாட்டின் சுதந்திரத்தை மாய்க்கவும், புலிகேசி புறப்பட் டான். தலைநகருக்கு வெளியே சென்று, தாக்க வரும் சாளுக்கியப் படையை எதிர்த்து நின்று பார்த்தான் பல்லவன். முடியவில்லை. பல்லவனின் படை வரிசையைப் புலிகேசி பிளந்திடலானான். களத் திலே நிலைமை மோசமாகி வருவதை உணர்ந்தான் மகேந்திரன். கடைசிவரை அங்கேயே நின்று போரிட்டு, களத்திலே பிண மாவதா, அன்றி வரவிருக்கும் ஆபத்தினின்றும் அந்தச் சமயம் எப்படித் தப்புவது என்ற முறையைக் கவனிப்பதா. என்று யோசித்தான். ஆவேசத்துடன் போரிடும் சாளுக்கியப் படையிடம் தோற்றால், தோல்விக்குப் பிறகு, வெற்றி வெறியுடன் அப்படை முன்னேறிச் செல்லும், தலைநகருக்குள் நுழையும். தலைநகரோ. கலைக்கூடம். சிற்பிகளின் சிந்தனைகளைச் சித்தரித்துக் காட்டும் மாட மாளிகைகள்! இசை பயிலும் இடங்கள்! கூத்தர் தங்கும் கூடங்கள்! நல்லற மன்றங்கள்! பள்ளிகள்! இவைஎலாம் பாழ்படுமே! பல் லவனின் உள்ளமெலாம் அதனையே எண்ணிற்று. எண்ணிடவே, என்ன செய்தேனும் தலைநகரை, கலைக்கூடத்தை, காஞ்சிபுரத்தைக் காப்பாற்றியாக வேண்டும் என்று உறுதி பிறந்தது. ஆம்! காஞ்சி புரத்துக்குள்ளே சென்று தங்கிவிட வேண்டும். அந்நகர் கலைக்கூடம் மட்டுமல்ல, எதிரி சுலபத்திலே பிடிக்க முடியாத கோட்டையுங் கூட! மதிற் சுவர்கள் பலமானவை.&lt;noinclude&gt;{{c|276}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>onogocyer049vf9wragzhd6w2v1ws9j</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்.pdf/282</title>
    <ns>250</ns>
    <id>667732</id>
    <revision>
      <id>1986510</id>
      <parentid>1985641</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:40:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Rabiyathul</username>
        <id>5890</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986510</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5942" sha1="ipq68i33wuuuw4e8bpir9rmvcmy6jaq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿
மகேந்திரன், தன் படை வீரர்களை அழைத்துக் கொண்டு காஞ்சிபுரத்துக்கு வந்து சேர்ந்தான். உள்ளே, முஸ்தீபுகளைப் பலப் படுத்தினான். சாளுக்கியப் படைக்கும் பல்லவப் படைக்கும் இடையே, பலமான மதில்! கலைக்கூடம், கோட்டையாகிவிட்டது. முற்றுகையிட்டான் சாளுக்கியன். காஞ்சிபுரத்தைக் கைப்பற்று வது அவ்வளவு எளிதானதல்ல என்பதைக் கண்டான். வேட்டைக் காரரிடமிருந்து தப்பி, சிங்கம் தன்குகைக்குள்ளே நுழைந்து கொண்டது போலிருந்தது மகேந்திரன் நிலைமை. இந்திய உபகண் டத்திலே, பல்வேறு இடங்களிலும், தன் பண்பால் உயர்மதிப்புப் பெற்று விளங்கிய காஞ்சிபுர மக்கள், அதுகாலை, கலக்கமடைந்து காலமெலாம் செலவிட்டு, கருத்தைச் செலவிட்டு, அமைத்த கலைக் கூடங்கள், சாளுக்கியனால் அழிந்துபடுமோ என்று அஞ்சினர். சமணம், பௌத்தம், வைணவம், சைவம், எனும் மதத்துறைகள் ஒவ்வொன்றுக்கும், ஆங்கு பேராசிரியர்கள் இருந்தனர்; பல் கலைக்கழகங்கள் இருந்தன; வணிகர்கள், வெளி நாட்டு வேந்தர் கட்கும் நுண்ணறிவு கூறிய பண்பினர் இருந்தனர். நாளந்தா, தட்சசீலம் முதலிய வடநாட்டுப் பல்கலைக் கழகங்களுக்குப் பேரா சிரியர்களைத் தந்து உதவிய, சான்றோர் மன்றமாக விளங்கிய காஞ்சிபுரம். இனிச் சாளுக்கியப் படைக்கு இரையாவதோ! இதற்கோ இத்துணை எழிலும் செல்வமும், கலையும் உயர்நிலையும் பெற்றோம், வளர்த்தோம், என்றெண்ணி ஏங்கினர்.

சாளுக்கிய மன்னன் புலிகேசி, மகேந்திரன் மருட்சி அடைந் தது கண்டுமகிழ்ந்து, அடியோடு பல்லவ நாட்டை அழித்தொழிப் பதைவிட, அங்கு தனக்குப் பணிந்த நிலையில் பல்லவ மன்னன் இருந்து அரசாள்வது சிறந்தது என்று எண்ணியே, சாளுக்கியம் சென்றான். பல்லவனின் படைபலம் பாழ்பட்டது. செல்வம் குறைந்தது. மதிப்பு மங்கிற்று. தோல்வித் துயரத்தால், பல்லவம் துவண்டுவிட்டது. அதைத்தான் அந்தச் சாளுக்கியன் கவனப்படுத் தினான், பழைய புண்ணைக் கிளறினான் கிளறியதோடு விடவில்லை -தோல்வியால் துவண்ட பல்லவம், மீண்டும் ஒளிபெற்றது. சைவத்தின் பலத்தினால், என்று கூறுவதன் மூலம், புண்ணிலே வேலும் பாய்ச்சினான். எங்ஙனம் தாங்குவர் இந்த வேதனையை.

சைவம் வெல்கிறது! சைவம் ஓங்குகிறது! வீழ்ந்தது வாதாபியல்ல, வைணவம் வீழ்ந்தது!- என்று பல்லவ நாட்டு வைணவர்கள் பதைபதைத்தனர்.

சாளுக்கியன் எதிர்பார்த்தது நடைபெறத் தொடங்கிற்று. வெற்றிக்களிப்பினூடே வேதனை. ஆனந்தப்பட வேண்டிய மக் களுக்குள்ளே, அச்சம், அருவருப்பு, அவநம்பிக்கை! ஆம்! அவன் எண்ணத்தின்படி, பல்லவநாட்டுக்குள் தீ மூண்டுவிட்டது—கலகத்தீ தீ!

இது மூண்டுவிட்ட பிறகு, சாளுக்கியனின் மனதிலே, நம் பிக்கை அதிகரித்தது. பரஞ்சோதியாரிடம் பணியாளாக இருப் பவன் என்ற முறையிலே, பலரைக் காணச் சந்தர்ப்பம், கிடைத்-&lt;noinclude&gt;{{c|277}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ipq68i33wuuuw4e8bpir9rmvcmy6jaq</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986554</id>
      <parentid>1986510</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T13:21:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Info-farmer</username>
        <id>232</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>top space added</comment>
      <origin>1986554</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5944" sha1="95utur1z3rzae98tdkq03nniewapafo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;

﻿
மகேந்திரன், தன் படை வீரர்களை அழைத்துக் கொண்டு காஞ்சிபுரத்துக்கு வந்து சேர்ந்தான். உள்ளே, முஸ்தீபுகளைப் பலப் படுத்தினான். சாளுக்கியப் படைக்கும் பல்லவப் படைக்கும் இடையே, பலமான மதில்! கலைக்கூடம், கோட்டையாகிவிட்டது. முற்றுகையிட்டான் சாளுக்கியன். காஞ்சிபுரத்தைக் கைப்பற்று வது அவ்வளவு எளிதானதல்ல என்பதைக் கண்டான். வேட்டைக் காரரிடமிருந்து தப்பி, சிங்கம் தன்குகைக்குள்ளே நுழைந்து கொண்டது போலிருந்தது மகேந்திரன் நிலைமை. இந்திய உபகண் டத்திலே, பல்வேறு இடங்களிலும், தன் பண்பால் உயர்மதிப்புப் பெற்று விளங்கிய காஞ்சிபுர மக்கள், அதுகாலை, கலக்கமடைந்து காலமெலாம் செலவிட்டு, கருத்தைச் செலவிட்டு, அமைத்த கலைக் கூடங்கள், சாளுக்கியனால் அழிந்துபடுமோ என்று அஞ்சினர். சமணம், பௌத்தம், வைணவம், சைவம், எனும் மதத்துறைகள் ஒவ்வொன்றுக்கும், ஆங்கு பேராசிரியர்கள் இருந்தனர்; பல் கலைக்கழகங்கள் இருந்தன; வணிகர்கள், வெளி நாட்டு வேந்தர் கட்கும் நுண்ணறிவு கூறிய பண்பினர் இருந்தனர். நாளந்தா, தட்சசீலம் முதலிய வடநாட்டுப் பல்கலைக் கழகங்களுக்குப் பேரா சிரியர்களைத் தந்து உதவிய, சான்றோர் மன்றமாக விளங்கிய காஞ்சிபுரம். இனிச் சாளுக்கியப் படைக்கு இரையாவதோ! இதற்கோ இத்துணை எழிலும் செல்வமும், கலையும் உயர்நிலையும் பெற்றோம், வளர்த்தோம், என்றெண்ணி ஏங்கினர்.

சாளுக்கிய மன்னன் புலிகேசி, மகேந்திரன் மருட்சி அடைந் தது கண்டுமகிழ்ந்து, அடியோடு பல்லவ நாட்டை அழித்தொழிப் பதைவிட, அங்கு தனக்குப் பணிந்த நிலையில் பல்லவ மன்னன் இருந்து அரசாள்வது சிறந்தது என்று எண்ணியே, சாளுக்கியம் சென்றான். பல்லவனின் படைபலம் பாழ்பட்டது. செல்வம் குறைந்தது. மதிப்பு மங்கிற்று. தோல்வித் துயரத்தால், பல்லவம் துவண்டுவிட்டது. அதைத்தான் அந்தச் சாளுக்கியன் கவனப்படுத் தினான், பழைய புண்ணைக் கிளறினான் கிளறியதோடு விடவில்லை -தோல்வியால் துவண்ட பல்லவம், மீண்டும் ஒளிபெற்றது. சைவத்தின் பலத்தினால், என்று கூறுவதன் மூலம், புண்ணிலே வேலும் பாய்ச்சினான். எங்ஙனம் தாங்குவர் இந்த வேதனையை.

சைவம் வெல்கிறது! சைவம் ஓங்குகிறது! வீழ்ந்தது வாதாபியல்ல, வைணவம் வீழ்ந்தது!- என்று பல்லவ நாட்டு வைணவர்கள் பதைபதைத்தனர்.

சாளுக்கியன் எதிர்பார்த்தது நடைபெறத் தொடங்கிற்று. வெற்றிக்களிப்பினூடே வேதனை. ஆனந்தப்பட வேண்டிய மக் களுக்குள்ளே, அச்சம், அருவருப்பு, அவநம்பிக்கை! ஆம்! அவன் எண்ணத்தின்படி, பல்லவநாட்டுக்குள் தீ மூண்டுவிட்டது—கலகத்தீ தீ!

இது மூண்டுவிட்ட பிறகு, சாளுக்கியனின் மனதிலே, நம் பிக்கை அதிகரித்தது. பரஞ்சோதியாரிடம் பணியாளாக இருப் பவன் என்ற முறையிலே, பலரைக் காணச் சந்தர்ப்பம், கிடைத்-&lt;noinclude&gt;{{c|277}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>95utur1z3rzae98tdkq03nniewapafo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்.pdf/283</title>
    <ns>250</ns>
    <id>667733</id>
    <revision>
      <id>1986517</id>
      <parentid>1985642</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:42:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Rabiyathul</username>
        <id>5890</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986517</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4418" sha1="aewo1qavotkpf3no7b1z5wp385r0yir" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
ததைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, சைவத்தின் மேன்மையை விளக் கும் போக்கின் மூலம் எவ்வளவு அருவருப்பைக் கிளப்ப முடியுமோ அந்த அளவு செய்து வந்தான்.

என்ன இது?

 திருநீறு?

ராம! ராம!
ஏன்? இந்தத் திருநீறு அல்லவா பல்லவ ராஜ்யத்தைக் காப் பாற்றி, நரசிம்ம மன்னனின் பீடம் ஆடாதபடி பார்த்துக் கொண் டது-பாதுகாப்பளித்தது?

துடுக்குத்தனமாகப் பேசாதே. ஓய்! வைணவ சிரோன் மணியே! வாயை மூடும்! வாதாபி தீக்கு இரையாகாது இருந்தால் என்ன நேரிட்டிருக்கும்?

நேரிடுவது என்ன- என்ன ஐயா! மிரட்டுகிறீர்?

நானா? இதுவா மிரட்டல்! உண்மையைக் கண்டு ஏன் நீர் மிரள்கிறீர்? வாதாபி வீழ்ச்சி, பல்லவனின் மீட்சியல்லவா?

ஆமென்றே வைத்துக் கொள்வோம்!

இதிலென்ன தயை! சாளுக்கியப்படையை, சாளிக் கிராமம் தடுத்துவிடவில்லை, ஞாபகமிருக்கட்டும், 'சடாட்சரம்' தடுத்தது. சடாட்சரமோ, பஞ்சாட்சரமோ, எனக்கு அக்கரை இல்லை. எமது நரசிம்ம மன்னர் வெற்றி பெற்றார். வெற்றி பெற்றார் மன்னர், மனமறிந்தபொய் பேசுகிறீர், மாதவன் அடியார் என்று கூறிக் கொள்கிறீர். மன்னனுக்கு வெற்றியைப் பெற்றுத் தந்தவர் பரஞ் ஜோதி- பரஞ்சோதிக்கு வெற்றியைப் பெற்றுத் தந்தது, இந்தத் திருநீறு. தோல்வியால் துவண்ட பல்லவ நாட்டை வெற்றியால் ஜொலிக்கச் செய்த விசித்திரநீறு! மதிலுக்குள் ஒடி ஒளிந்த மகேந் திரனின் காலத்தை—அவன் மகன் காலத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பாரும்-இடையே என்ன காண்கிறீர்? அன்று பரஞ்ஜோதி இல்லை -விளைவு என்ன? படுதோல்வி! இன்று? பரஞ்ஜோதி இருக்கிறார். பலன்! பெருவெற்றி! திருநீற்றின் வெற்றி சிவனருளின் வெற்றி -சைவத்தின் மேன்மையை ஜெகம் அறியச் செய்தது இந்தப் பிடி சாம்பல்! பூசும் நெற்றியில், வாழ்க்கை வற்றாத வளமுள்ளதாகும். இது சாமான்யத் திருநீறு அல்ல-பரஞ்ஜோதியின் பூஜைக்குப் பயன்படும், பரிமளத்திருநீறு-பகையை ஒழிக்கும் பொடிபல் லவ சாம்ராஜ்யத்தை நிலைநாட்டிய திருநீறு!

வில்லாளன், விபரிதமான விளையாட்டிலே ஈடுபட்டான். சைவத்தின், மேன்மையை எடுத்துக்கூறுவது மட்டுமல்ல, மத&lt;noinclude&gt;{{c|278}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>aewo1qavotkpf3no7b1z5wp385r0yir</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986519</id>
      <parentid>1986517</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:43:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Rabiyathul</username>
        <id>5890</id>
      </contributor>
      <minor />
      <origin>1986519</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4417" sha1="rzz3h6fvz3rp8iaov7fu44xlxqflg56" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
ததைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, சைவத்தின் மேன்மையை விளக் கும் போக்கின் மூலம் எவ்வளவு அருவருப்பைக் கிளப்ப முடியுமோ அந்த அளவு செய்து வந்தான்.

என்ன இது?

திருநீறு?

ராம! ராம!
ஏன்? இந்தத் திருநீறு அல்லவா பல்லவ ராஜ்யத்தைக் காப் பாற்றி, நரசிம்ம மன்னனின் பீடம் ஆடாதபடி பார்த்துக் கொண் டது-பாதுகாப்பளித்தது?

துடுக்குத்தனமாகப் பேசாதே. ஓய்! வைணவ சிரோன் மணியே! வாயை மூடும்! வாதாபி தீக்கு இரையாகாது இருந்தால் என்ன நேரிட்டிருக்கும்?

நேரிடுவது என்ன- என்ன ஐயா! மிரட்டுகிறீர்?

நானா? இதுவா மிரட்டல்! உண்மையைக் கண்டு ஏன் நீர் மிரள்கிறீர்? வாதாபி வீழ்ச்சி, பல்லவனின் மீட்சியல்லவா?

ஆமென்றே வைத்துக் கொள்வோம்!

இதிலென்ன தயை! சாளுக்கியப்படையை, சாளிக் கிராமம் தடுத்துவிடவில்லை, ஞாபகமிருக்கட்டும், 'சடாட்சரம்' தடுத்தது. சடாட்சரமோ, பஞ்சாட்சரமோ, எனக்கு அக்கரை இல்லை. எமது நரசிம்ம மன்னர் வெற்றி பெற்றார். வெற்றி பெற்றார் மன்னர், மனமறிந்தபொய் பேசுகிறீர், மாதவன் அடியார் என்று கூறிக் கொள்கிறீர். மன்னனுக்கு வெற்றியைப் பெற்றுத் தந்தவர் பரஞ் ஜோதி- பரஞ்சோதிக்கு வெற்றியைப் பெற்றுத் தந்தது, இந்தத் திருநீறு. தோல்வியால் துவண்ட பல்லவ நாட்டை வெற்றியால் ஜொலிக்கச் செய்த விசித்திரநீறு! மதிலுக்குள் ஒடி ஒளிந்த மகேந் திரனின் காலத்தை—அவன் மகன் காலத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பாரும்-இடையே என்ன காண்கிறீர்? அன்று பரஞ்ஜோதி இல்லை -விளைவு என்ன? படுதோல்வி! இன்று? பரஞ்ஜோதி இருக்கிறார். பலன்! பெருவெற்றி! திருநீற்றின் வெற்றி சிவனருளின் வெற்றி -சைவத்தின் மேன்மையை ஜெகம் அறியச் செய்தது இந்தப் பிடி சாம்பல்! பூசும் நெற்றியில், வாழ்க்கை வற்றாத வளமுள்ளதாகும். இது சாமான்யத் திருநீறு அல்ல-பரஞ்ஜோதியின் பூஜைக்குப் பயன்படும், பரிமளத்திருநீறு-பகையை ஒழிக்கும் பொடிபல் லவ சாம்ராஜ்யத்தை நிலைநாட்டிய திருநீறு!

வில்லாளன், விபரிதமான விளையாட்டிலே ஈடுபட்டான். சைவத்தின், மேன்மையை எடுத்துக்கூறுவது மட்டுமல்ல, மத&lt;noinclude&gt;{{c|278}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rzz3h6fvz3rp8iaov7fu44xlxqflg56</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986521</id>
      <parentid>1986519</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:43:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Rabiyathul</username>
        <id>5890</id>
      </contributor>
      <minor />
      <origin>1986521</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4418" sha1="j6y8v52mayyk313ginlhv08aasr2tv2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
ததைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, சைவத்தின் மேன்மையை விளக் கும் போக்கின் மூலம் எவ்வளவு அருவருப்பைக் கிளப்ப முடியுமோ அந்த அளவு செய்து வந்தான்.

என்ன இது?

திருநீறு?

ராம! ராம!

ஏன்? இந்தத் திருநீறு அல்லவா பல்லவ ராஜ்யத்தைக் காப் பாற்றி, நரசிம்ம மன்னனின் பீடம் ஆடாதபடி பார்த்துக் கொண் டது-பாதுகாப்பளித்தது?

துடுக்குத்தனமாகப் பேசாதே. ஓய்! வைணவ சிரோன் மணியே! வாயை மூடும்! வாதாபி தீக்கு இரையாகாது இருந்தால் என்ன நேரிட்டிருக்கும்?

நேரிடுவது என்ன- என்ன ஐயா! மிரட்டுகிறீர்?

நானா? இதுவா மிரட்டல்! உண்மையைக் கண்டு ஏன் நீர் மிரள்கிறீர்? வாதாபி வீழ்ச்சி, பல்லவனின் மீட்சியல்லவா?

ஆமென்றே வைத்துக் கொள்வோம்!

இதிலென்ன தயை! சாளுக்கியப்படையை, சாளிக் கிராமம் தடுத்துவிடவில்லை, ஞாபகமிருக்கட்டும், 'சடாட்சரம்' தடுத்தது. சடாட்சரமோ, பஞ்சாட்சரமோ, எனக்கு அக்கரை இல்லை. எமது நரசிம்ம மன்னர் வெற்றி பெற்றார். வெற்றி பெற்றார் மன்னர், மனமறிந்தபொய் பேசுகிறீர், மாதவன் அடியார் என்று கூறிக் கொள்கிறீர். மன்னனுக்கு வெற்றியைப் பெற்றுத் தந்தவர் பரஞ் ஜோதி- பரஞ்சோதிக்கு வெற்றியைப் பெற்றுத் தந்தது, இந்தத் திருநீறு. தோல்வியால் துவண்ட பல்லவ நாட்டை வெற்றியால் ஜொலிக்கச் செய்த விசித்திரநீறு! மதிலுக்குள் ஒடி ஒளிந்த மகேந் திரனின் காலத்தை—அவன் மகன் காலத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பாரும்-இடையே என்ன காண்கிறீர்? அன்று பரஞ்ஜோதி இல்லை -விளைவு என்ன? படுதோல்வி! இன்று? பரஞ்ஜோதி இருக்கிறார். பலன்! பெருவெற்றி! திருநீற்றின் வெற்றி சிவனருளின் வெற்றி -சைவத்தின் மேன்மையை ஜெகம் அறியச் செய்தது இந்தப் பிடி சாம்பல்! பூசும் நெற்றியில், வாழ்க்கை வற்றாத வளமுள்ளதாகும். இது சாமான்யத் திருநீறு அல்ல-பரஞ்ஜோதியின் பூஜைக்குப் பயன்படும், பரிமளத்திருநீறு-பகையை ஒழிக்கும் பொடிபல் லவ சாம்ராஜ்யத்தை நிலைநாட்டிய திருநீறு!

வில்லாளன், விபரிதமான விளையாட்டிலே ஈடுபட்டான். சைவத்தின், மேன்மையை எடுத்துக்கூறுவது மட்டுமல்ல, மத&lt;noinclude&gt;{{c|278}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j6y8v52mayyk313ginlhv08aasr2tv2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:அண்ணாவின் சிறுகதைகள், 1969, பரிமளம் பதிப்பகம்.pdf/284</title>
    <ns>250</ns>
    <id>667734</id>
    <revision>
      <id>1986536</id>
      <parentid>1985644</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:48:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Rabiyathul</username>
        <id>5890</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986536</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4443" sha1="ata5g0oh49oz465p9228x0e62ve8kne" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Rabiyathul&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
மாற்ற வேலையையே, அதிலும், கட்டாய மதமாற்றக் காரியத் தையே, துணிவுடன் செய்யலானான். அவன் தோற்ற சாளுக்கியன் தான் - அடிமை, சந்தேகமில்லை-ஆனால் அவன் ''பெரிய இடத் திலே,' படைத் தலைவர் வீட்டிலே அல்லவா பணியாளாக இருக் கிறான். அக்ரமக் காரியந்தான் செய்கிறான்— கட்டாய மதமாற்றம் -ஆனால். அதற்காக அவனைக் கண்டித்தால், தண்டித்தால், அவன் பரஞ்ஜோதியாரிடம் முறையிட்டுக் கொள்வானே!

“என்ன துணிவு உங்கட்கு! எனது மனையிலுள்ள பணி யாளைத் தண்டித்தீர்—அது என்னையே கேவலப்படுத்திய தன்றோ! என்ன எண்ணினீர் என்னைப்பற்றி! என் ஆற்றல் தேவைப்பட்டது. புலிகேசியை வீழ்த்த, இன்று என்னை அவமானப்படுத்துகிறீர் -என்று பரஞ்ஜோதியார் சீறினால் என்ன செய்வது. “நீங்கள் கண்டிக்குமளவு என்ன குற்றம் புரிந்துவிட்டான் வில் லாளன்! திருநீற்றின் பெருமையை எடுத்துக்கூறினதா, குற்றம்! திருநீறு, உமக்குப் பிடிக்கவில்லை, ஆனால் திருநீற்றுக்காரனின் தோள்வலியும், வாள்வலியும் தேவைப்பட்டது நாட்டைக் காக்க,'' என்று வெகுண்டுரைத்தால், என்ன செய்வது, என்று கலங்கினர் -மக்கள்-குறிப்பாக வைணவர்கள். மன்னனிடம் முறையிட வேண்டிய அளவு, விவகாரம் முற்றிவிட்டது. மன்னனோ,ஆழ்ந்த யோசனையில் ஈடுபட்டான்.

அன்னிய நாட்டானின் துடுக்குத்தனம்.''

“பரஞ்ஜோதியார் இப்பயனற்றவனை ஏன் பணியாளாகக்
கொண்டார்?''

''பரஞ்ஜோதியாருக்குத்.'தெரிந்திராது, இவனுடைய செயல்.”

“ஒரு சமயம், சாளுக்கியன் சைவத்தின் பெருமையை உணர்ந்ததுபற்றி அவர் மகிழ்கிறாரோ என்னவோ!&quot;

“அவருக்குத் தெரிந்தேதான், அவன் சைவப்பிரசாரத்தை இவ்வளவு துணிவாகச் செய்கிறான் போலும்.''

&quot;பக்க பலமில்லாமல் வெளிநாட்டான் இந்த விபரீதச் செயல் புரிவானா?''

&quot;தன்னைக் கேட்பவர் யார் இருக்க முடியும் இந்த மண்டலத் தில் என்று பரஞ்ஜோதியார் எண்ணுகிறார் போலும்.''

“வாதாபியே அழிந்தது. வைணவர் எம்மாத்திரம் என்று எண்ணுகிறாரோ என்னவோ?''

''சைவன் நான்-என் நாட்களிலே, அரசாங்க மதமாகச் சைவம் திகழ்வதுதான் முறை என்று கருதுகிறார் போலும்.''&lt;noinclude&gt;{{c|279}}&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ata5g0oh49oz465p9228x0e62ve8kne</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பயனர்:ANSIKANANGUR</title>
    <ns>2</ns>
    <id>667978</id>
    <revision>
      <id>1986921</id>
      <parentid>1986253</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:05:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>ANSIKANANGUR</username>
        <id>17606</id>
      </contributor>
      <origin>1986921</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="117" sha1="fktjlmfo4e08wnfa8js16urusl93igm" xml:space="preserve">எனது பெயர் அன்சிகா நான் அரசு மேல்நிலை பள்ளி</text>
      <sha1>fktjlmfo4e08wnfa8js16urusl93igm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பயனர்:MUHAMMADNANGUR</title>
    <ns>2</ns>
    <id>667980</id>
    <revision>
      <id>1986922</id>
      <parentid>1986198</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:11:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>MUHAMMADNANGUR</username>
        <id>17602</id>
      </contributor>
      <origin>1986922</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="103" sha1="1supx0m2zz9x53c98c7uapqml4sdfty" xml:space="preserve">நான் முஹம்மத் நவ்சித் என்நன்பன் பெயர்</text>
      <sha1>1supx0m2zz9x53c98c7uapqml4sdfty</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986933</id>
      <parentid>1986922</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:37:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>ARJUNNANGUR</username>
        <id>17608</id>
      </contributor>
      <origin>1986933</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="91" sha1="codq22sjfd3k1lfpcoaam0wq84brgua" xml:space="preserve">நான் முஹம்மத் நவ்சித் என்நன்பன் ஆ</text>
      <sha1>codq22sjfd3k1lfpcoaam0wq84brgua</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பயனர்:RAKSHITHANNANGUR</title>
    <ns>2</ns>
    <id>667999</id>
    <revision>
      <id>1986924</id>
      <parentid>1986248</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:17:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>RAKSHITHANNANGUR</username>
        <id>17617</id>
      </contributor>
      <origin>1986924</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="219" sha1="fvoknrxq8rxutvn2xpc0ops90wmv96g" xml:space="preserve">எனது பெயர் ரக்‌சிதன்                                                                                                                       நான் எட்டாம் வகு</text>
      <sha1>fvoknrxq8rxutvn2xpc0ops90wmv96g</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பயனர்:JAYASURIYANANGUR</title>
    <ns>2</ns>
    <id>668000</id>
    <revision>
      <id>1986923</id>
      <parentid>1986249</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:11:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JAYASURIYANANGUR</username>
        <id>17616</id>
      </contributor>
      <origin>1986923</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="147" sha1="eygqqp1ni4oq4ryfxv0grnfkxtiwx39" xml:space="preserve">எனது பெயர் ஜெயசூரியா நான் எட்டாம் வகுப்பு படிக்கிரென்</text>
      <sha1>eygqqp1ni4oq4ryfxv0grnfkxtiwx39</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பயனர்:JASLINNANGUR</title>
    <ns>2</ns>
    <id>668001</id>
    <revision>
      <id>1986928</id>
      <parentid>1986250</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:27:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JASLINNANGUR</username>
        <id>17613</id>
      </contributor>
      <origin>1986928</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="191" sha1="3hc7kedrhkswv5crh4c79u5w092oj0a" xml:space="preserve">எனது பெயர் பரணிதா நான் நாங்கூர் அரசு மேல்நிலைப்பள்ளியில் படிக்கிறேன்.</text>
      <sha1>3hc7kedrhkswv5crh4c79u5w092oj0a</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/457</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668155</id>
    <revision>
      <id>1986411</id>
      <timestamp>2026-11-04T11:59:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986411</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10016" sha1="ndfe2xu5pk8h9l6h1g8bv8g8vowhvc1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஊன்
கத்து மாலைக் காலத்தில் ஆண் காட்டுப் பூனை ஊனை விரும்பும் பெண் பூலையின் வருத்தும் பரியை நீக்கச சேவற் கோழியைப் பிடிக்க அற்றம் பார்க்கும் (அகம்.367:6-12). அஞ்சத்தக்க கவர்த்த வழியில குருதியாடிய புலால் நாற்றம் வீசும் பெரிய சிறகுடைய சேவற் கழுகு தன சுற்றத்துடன பச் சூனை மிகுதியாக உணடு செககர் வானம் போல உயரப் பறக்கும் (அகம்.381·8-12). கனலும் சினத் துடன் மயங்கிய யானையின் உடலை ஊடுருவிப் போனமையால் அரக்குப் பூசினாற் போன்று ஊனிற் புரண்டு சிவந்த அம்போடு காட்டு விலங் இள அடிவழி ஒன்றித் தலைவன் வேட்டையாடு வான (அகம். 388,22-26). காட்டில் களிறு தன கோட்டாற் குத்திய புணபடுத்திய, ஓமைமரத்தின் பட்டை உரிந்த அடிப்பகுதியை நோககி ஊன் என்று கருதி யாமரததிலிருக்கும் பருந்து வந்து தங் கும் (அகம. 397:10-16). வானுயர்ந்த மலையில் ஞெமை மரத்துச்சியில் ஊன் தின்ன விரும்பிப் பருந்து தங்கியிருக்கும் (குறு. 285:6-8), இரவில வந்த நல்ல புகழுடைய விருந்தினர் உணணுதற்கு நெய் கலந்து கொழுவிய ஊனைச் சமைதததால் எழும் புகை தலைவியின நெற்றியில் வியர்வையைத் தோற் றுவித்தது (நற்: 41:6-9). கொடுவிற் கானவன் கோட் டினையுடைய பன்றியைக் கொன்று அதன் பச்சூ னிற் பாய்நததால் செந்நிற முற்ற அம்புபோலத் தலைவியின சேயரி பரந்த கணகள் தோன்றின (நற்.75.6-8). கூகையே, உனக்கு மையூனுடனே நெய் கலந்த வெண் சோற்றினை வௌளெலியின் சூட்டிறைச்சியுடல் நிறையத் தருவோம், நின கடுங் குரலெழுப்பிக் காதவர் வரவை விரும்பித் துயிலாது வருந்தும் இரவில் என்னை வருத்தாதே எனத் தோழி கூறல் (நற். 83:4-9). மலைவாழ்நர் இறந்த யானைகளின் கோடுகளைப் பறித்துப் பாறையில் ஊன் காயுமாறு போடுவர்; பச்சூனை அழித்துப் பெரிய நகங்களைப் புதைப்பர் (நற்.114:1-3), மீன் கொழுப்பைச் சேர்த்து உருக்கிய அனைாகிய நெய் வார்தது மகளிர் இல்லத்தே மாலைப் பொழுதில் விளக்கு ஏற்றினர் நேற். 215:3-5). புதர்களை யுடைய மலை முழைஞ்சில் ஊனைத் தின்னும் பெண்புலி யின் அஞ்சத்தக்க பசியை நீக்க மககள் இயங்கும் நுழைதற்கரிய சிறுவழியில் ஆண்புலி பதுங்கியிருக் கும் (நற்.332:4-7). சுரநெறியில் சேவற் கழுகு பிணங்களைத் தின்னாவாறு வெருட்டித் தன் நிழல் கண்டு மகிழும் நிணத்தின்னும் முதுதரி பச்சூனை நிறையத் தின்று வாய் வறந்து நீர் பெறாது வருந் தியது (நற்.388:3-9). மான் கூட்டங்களைத்தொலைத் துத் தன் உடன்பிறந்தோர் கொணர்ந்த நிணம் மிக்க ஊனாகிய உணவிடத்து வருகின்ற பறவை
442
அன்சோறு
களை எயிற்றி விரட்டினள் (ஐங்.368:1-3). 'காக் கையே, நீ உடனபோக்கு மேவிய
என்மகள்
வரக் கரைத்தால அன்புடைய நின் சுற்றத்நோடு உண்ணப்பச்சூன் பெய்த செவ்விய நிணமாய உண வைப் பொன்னாலாய கலத்திலிட்டுத் தருவேன்' என்று தாய் கூறுதல் (ஐங். 391).
2. தசை, ஆவினன்குடி முனிவர் மானின்தோல் போர்த்த மார்பிளர்; நோன்பு மேற்கொண்டதால் ஊன் தசை - கெடுகின்ற மார்புடன் எலும்புகள் எழுநதியங்கும் உடமபினர் (முரு. 128-130). தேவரு லகம் ஒப்ப நகரை ஆட்சி செய்யக் குறடு (குடம்) போன்ற துளைபட்ட ஊன் கெட்ட மார்போடே உயாந்த உதவி செய்த ஊக்கமுடையாரைப் பரி இல்பெறக் கொணருமாறு தெடுஞ்செழியன் ஏலினன் (மது. 741-743).வாகை மரத்தின அடிப்பகுதியை, உள்ளே ஊன் வற்றிய கரிந்த மூக்கினையுடைய ந்ததை மறைத்தது (அகம்.53:7-9). புலிக்குட்டி ஊன மறைப்பு நீங்காத வளைந்த நகத்தினை யுடையது (அகம். 147:3). மழை பெய்யாமல் வேனிற்காலத்தே உணவின்றி உடம்பில் ஊன் வற்றிப்போன யானை வருந்தியது (அகம்.233.4,5).
3.உடம்பு. ஓடைகிழார் உண்ணாமையின் தன் ஊன் - உடம்பு -வாடி, கண் தெளிந்த நீரால நிறைந்து வியர்ப்புற்ற பல சுற்றத்தோடு பசிநோய் வருத்து வதை ஒருபகையாகச் சுட்டுவர் (புறம். 136:8-9), விடியலில் சிறுகிணை முழக்கிப் புகழ்ந்து அளி யனை வாழ்த்த அவன் என்னிடத்தே ஊன் மெலித்து தங்கியிருந்த வறுமையைப் போக்கக் கள், கலிஙகம் முதலிய நல்கினான் எனறு கிணைஞன் கூற்றில் மாறோக்கத்து நப்பசலையார் பாடுதல (புறம்.383:2-12). வறட்சி மிகுந்த காட்டில் மிகுந்த பொருளைப் பெயது செறித்து வைத்த துணியாற் செய்த பை போலப் பாம்பு ஊன் வாடும் (அகம்.
313:10-12).
.
4. புண். உவர்மண் சுமந்ததால் வழுக்கை பொருந் திய ஊன் புண் - கொண்ட தலையை யுடைய சிறாருடன் புலைத்தி (வண்ணாத்தி ) தன் விரலால் நெடிது பிசைந்து ஆடையின் கோடுகளி லுள்ள அழுக்கைப் போககினாள் (அகம்.387:4-7).
ஊன்சோறு - ஊனையுடைய சோறு. கொழுவிய துவை யும் ஊன்சோறும்-ஊனையுடைய சோறும் - விரும் பியபடியே தரும் மிக்க செல்வம் முதிர்ந்து முன்பு எம்மோடு நட்புச் செய்தாய் எனப் பறம்பு விடுத்த கபிலர் அதனை நோக்கிப் புலம்பிக் கூறினார் (புறம். 113.2-5). சமைத்த ஊன்சோற்றை, இடும் முறைமை அறிந்த பேய் மடையன் பின்னிடாத வீரர்க்கு வழங்கினான் (மது. 35-38).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ndfe2xu5pk8h9l6h1g8bv8g8vowhvc1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/458</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668156</id>
    <revision>
      <id>1986412</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:00:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986412</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9694" sha1="plchtvmuvnuoe6uzh3ko1jb2vsi761c" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஊன்நெய்
-
ஊன்நெய் - ஊனாகிய நெய். நெய்தல் நில மகளிர் தம் மாளிகையில் மாலைக் காலத்து மீன் கொழுப் பைச் சோதது உருக்கிய ஊன நெய் ஊனாகிய நெய - வார்த்து விளககேற்றுவர் (நற்.215'3-5). ஊன்புழுக்கு - ஊனாகிய புழுக்கு, உப்பு வணிகர் விட்டொழித்த கல்லடுப்பில் விளவீரர் மணம் வீசும் ஸ்புழுக்கை - ஊனாகிய புழுக்கை - சமைத் துண்ணும் சுரம பெண்டிரொடு இயங்குதற்கு உரிய தன்று (அகம்.119:8-10). வெட்சி மறவர் கூத்தாடி ஊணபுழுக்கு உண்ணுதற்கிடனான கவர்தத வழி களைத் தலைவா கடந்து சென்றார் (அகம்.159; 10-12). தன சுற்றத்துடன் கூடி ஆரவாரத்துடன் சந்தன் விறகாற சமைக்கப பெற்ற ஊனபுழுக் கைத் தலைலன உண்டான (அகம். 172:12-14). ஊன்பொதி பசுங்குடையார் புலவர். புறநானூற்று 10,203,370,378 ஆகிய நான்கு பாடல்களின் ஆசிரியா. [இப்புலவாக்கு இப்பெயர் ஊன்பொதி பசுங்குடை என்ற சொற்றொடரிலிருந்து அமைக் கப்பட்டிருத்தல் வேண்டும் என்பர் மொ. அ.து. (ச.சி.பெ. பக.97).) ஆனால இவர் பாடல்களில் அச்சொல்லாட்சி யிலலை. இவர் சோழன் நெய் தலங்கானல் இளஞ்சேட் செனனி, சேரமான் பாமுளூர் எறிந்த இளஞ்சேட் சென்னி, சோழன செருப்பாழி யெறிந்த இளஞ்சேட்சென்னி ஆகியோ ரைப பாடியுள்ளார். களவேளவி செய்ததை விளக்க மாகக் கூறியுள்ளார் (370). வறுமையால் வாடிய பாண்சுற்றம் இளஞ்சேட் சென்னி பரிசிலாகத் தந்த அணிகலன்களை முறை மாற்றிச் செவிக் அணிவதை விரலுக்கும் இடையிணிைலதைக் கழுத் திற்குமாக அணித்ததற்கு இராவணன் சீதையைக் கவாந்து செனறபோது சீதை கீழே போட்ட அணிகளைக கண்ட குரங்குகள் எடுத்து முறை மாற்றி அணிநததை உவமை கூறியுள்ளார் (367). தென்பரதவர், வடவடுகர் என்னும் இரண்டு இனங் களைக் குறிப்பீடுகின்றார் (178).
.
ஊனம் - 1.மரக்கட்டை. (இறைச்சி கொத்து,தற்குரிய அடி மணை) இறைச்சி விற்போர் ஊனத்து - மரக்கட்டைய யில் - வைத்து வெட்டிய வெள்ளிய நிணமுடைய கொழுவிய இறைச்சியை ஒலியெழத் தாளிதம் செய் தனர் (பதி. 21:9-11), ஊன் விற்போர் அரிவாளால் ஊனைக் கொததுதலை யுடைய ஊனம் போன்று வீரன உடம்பு பலவாறு சிதைந்திருந்தது (பதி.
67:16-18).
2. இறைச்சி, அரிவாளால் வெட்டச் சிலந்த ஊன மும - இறைச்சியும - கண்டார் மருளும்படி குறைவு படாத உணவும் ஆகிய புதுவருவாயுடையது பல்யா னைச்செலகெழுகுட்டுவனது நாடு (பதி. 24:21, 22, 30).
443
எ
எஃகம்
எஃகம் - I. வேல். மறவன் ஒருவன் பகைவனின் பின்ன ணிப் படையைப் பிளந்து கொண்டு வடித்து மாட்சி யுற்ற எஃகத்தை - வேலை - படைமுகத்தே ஏததித் தானைவீரர் தடுக்கவும் தடையைக் கடந்து சங்கி வித் தளைபூண்டு செயலும் யானை போலக் கொலையுண்டு வீழந்த மறவர் குடர் காலைத் தனைக்கவும் தோழன்பால விரைந்து உதவ தான (புறம். 375.4-9). குதிரைமேல பகைவரைசு கொலலும் மறவன் ஒருவன் கூர்மையான வெந திறல் கொண்ட எஃகததினால், எதிர்ந்தார் மார் பில புண் விளைதது அலைத்துக் கொண்டு களி றெறிந்து வீரனொருவனைப் பொர வருகிறான (புறம். 303:2-9). சிற்றூரையுடைய மனனனது சிறிய இலைபோன்றஎகைம்பெருவேந்தன் ஊர்ந்து வந்த யானையின் நுதலில் தைத்து அழுந்தியது (புறம். 308,4,5). தந்தை மகட்கொடை மறுக்கவே, வேந தன, 'நாளை அவளை மணப்பேன, இன்றேல் போர் புரிந்து நீண்ட இலைபோனற எஃகத்தாவ புண்ணுற்று வடுப்பட்ட உடம்போடு மேலுலகம் புகுவேன்' என வஞ்சினங்கூறிப் படையைக் கையில் ஏந்தினான் (புறம். 341:11-18). அரசரே பொருதற்கு வானும் அடங்குழல் அமையாத மகட்கொடை மறுக்கும் தந்தை. நிரைத்த காம்பணிந்த எஃகததை நீர்ப்படை செய்ய வீரா வந்து சேர்நததும் அலரை நீர் நிலைக்குச் செல்ல விடுக்கிறான (புறம். 354:2- 3). இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன சிவந்த முனையுடைய எஃகத்தினால குறுக்கே தடுத்து நிற்கும் பகைவரைக் குதத மார்பு பிளந்து வெளிப பட்ட 'புண்ணுமிழ குருதியால் மணிநிற இருங்கழி நிறமாறிச் சிலப்பாயிற்று (பதி. 11:7-10). கழல ணிந்த மறவர் எக்கத்தைப் புளித் தோலாற் செய யப்பட்ட உறையினின்றும் எழுத்துப்பொர முற் பட்டனர் (பதி.19:3-5). விண்ணிடை விளங்கும மின்னல் போலப் புலித்தோல் உறையினின்றும் கழித்த புலால் நாறும் எஃகத்தை அரசனின் ஏவல வீரர் வலப்பக்கம் உயரத் தூக்கிச் சென்று பொருது பகைவர் அரணை வென்றனர் (u. 24:1-4). குதிரை மீதேறிக் காம்பை யுடைய எச்கததைப் பிடித்தெறிந்து பகைவர்க்குத் துன்பம் செயதலை விரும்பும் நீங்காத ஆண்மையுடைய திலையாமைத் தனமை நெஞ்சிவ மிக்க வீரர்க்குத் தலைவன் இளஞ்சேரலிரும்பொறை (பதி. இத:::-38), எலினர் குறும்பு, பகைவர் நடுங்க நுதி மழுங்கிய புலால் நாறும் எஃகத்தினய மணிகட்டிய கேட்கத்தோடு நிரைத்து வைத்து, நாணை யுடைய விலலைச் சார்த்தி வைத்த அம்புக் கட்டுக்கள கிடக்கும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>plchtvmuvnuoe6uzh3ko1jb2vsi761c</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/459</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668157</id>
    <revision>
      <id>1986413</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:00:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986413</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10134" sha1="r0twyjayqe29sj158fabwxkmiyao1iv" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எஃகம்
வீடுகளை யுடையது (பேரு. 118-123). பாசறை யில் தங்கியிருந்த அரசன். பகைவர் எறிந்த எஃகம் பாயந்ததால் புண் மிகுந்து தம்முடைய பிடி யானைகளை மறந்தொழிந்த களிற்றியானைகளை நினைத்து உறங்காமல் இருந்தான (முல்லை, 6:8, 59,79). காம்பிலே செருகின எஃகமொடு அம்பு களும் சென்று நிலைகுலைத்தபின் நிலைகலங்கிப் பழையநிறம் கெட்ட கலசத்தொடு சகடையின் குடம்போன்ற மார்பினையுடைய ஊக்கம் கொண்ட வீரரைப் பரிசில் பெறக் கொணர்மின் என நெடுஞ் செழியன ஏவினான் (மது. 739-743). வேப்பந்தாரி னைத் தலையில் கட்டின வலிய காம்பினையுடைய எஃகமொடு முனசெல்லும் தானைத்தலைவன் பாச றையில் புண்பட்ட வீரரை முறையே காட்ட, அரசன் நள்ளிரவினும் உறங்கானாய், மழை பெய்த போதும் சிலரொடு சுற்றி வந்து முகமலர்ச்சியொடு நோக்கிப் பேணினான (நெடு.176-188). காம்பிலே செருகிய எஃகம் யானையைக் குத்திற்று என்னும் படி வாழையின் பூ மலையைத் தீண்டி நின்றது (மலை. 129-131), பகைவரின தலை துணியப் போரை வெல்லும் ஒள்வாள் மறவர் தம் கூரிய காம்பினை யுடைய எஃகத்தைப் புதவத்தில் (வாயிவில) சார்த்தி வைத்தனர் (மலை. 488-490). பிட்டன் என்பான் பகை மனனரொடு பொரும் போர்க்களத்து உயர்த் தீய திருந்திய இலை வடிவினை யுடைய. எஃகம் போலத் தலைவியின் நீர்வார் கண் அருந்துயர் தரும் என்று பிரியக் கருதிய நெஞ்சிற்குத் தலைவன் கூறினான் (அகம். 77:16-19). தலைவன் தன் நெஞ்சு நோக்கி. 'தலைவி பெறற்கரியள் எனக் கருதாது நீ அருஞ்சுரம் நீத்தி என்னை இன்னற்படுத்துகின் றாய்; மறப்போர்க் குட்டுவன் பகை .பெறாது சினஞ்சிறந்து செருச்செயயும் வலிமையோடு கடலை முற்றி அப்பகையை விளக்கி ஓட்டுதற்குக் காரண மான மாட்சிமைப்பட்ட அவனது எஃகம் உன் மார்பில் ஊடுருவிச் சென்றழுந்தச் செருக்கொழி வாயாக' என்று கூறினான் (அகம். 812:16-21). மலைக்கப்பாலுள்ள வேறுபல மொழி பேசும் நாடு நினைத்து ஆள்வினையை விரும்பி உரன்மிகு நெஞ்சமொடு மாண்புடை எஃகம் வலக்கையில் தாங்கித் தலைவன் பிரிந்து சென்றான் (அகம். 215: 3-5), தலைவன் மின்னலைப்போல் ஒளிரும் தன் எஃகம் செல்லும் வழியை, விளக்கத் தனியனாய்ப் பனி வருந்துதலையும் வெறாமல் இரவுக்குறியிடம் ஏகினாள் (அகம்.278:5-7), பகைவர் ஓடுபுறம் கண்ட வெல்போர் வழுதி, போர்க்கனத்து உயர்த்திய புகழ்வாய்ந்த எஃகம் போல ஒழுங்குபட மின்னி மழை பரவியது (அகம். 312:10-14).
2.வாள். மகட் கொடை வேண்டி வேந்தர் பலர்
444
எஃகு
பொருதனர். அப்போரை வெற்றிபெற நடத்திய அவள் தமையன்மார் போர்க்களத்தில் பகைவரைக் கொன்று அவர் குருதியை ஆறாக ஓடச் செய்து, வாய் மடிந்து வடுப்பட்ட கூரிய வாயுடைய எஃக மொடு - வாளுடனே பஞ்சியும் களையப்படாத புண்களையுடையவராய் அஞ்சத் தக்கவராய் இருந் தனர் (புறம்.388:31-17).
3.கோடரி. வடிக்கப்பட்ட எஃகம் - கோடரி பாய்தததால் துணிபட்டுக் கிடந்த தடக்கையை
எடுத்து உயர்த்தித் தன் காலைச் சுற்றிக் கொள் ளும் அஞ்சாத வீரரின் குடரை ஒருங்கு சேர்த்துப் பேய்மகள் அழுகுரலை எடுத்துப் பாடிக் கூத்தாடக் கழுகும் பருத்தும் வட்டமிட்டுத் திரியும், கண் டார்க்கு அச்சந்தரும் போர்க்களத்தைச் சோழன் இளஞ்சேட்சென்னி தனக்கு உரிமையாக்கிக் கொண் டான் (புறம.370:22-27).
4.படைக்கருவிகள். வாட்படை மதிலாக, வேலாகிய காவற் காட்டை உயரச் செயது, விறபொறிகள் விடுத்த கூரியமுள்' அம்பினையுடைய சிவந்த வாயு டைய எஃகம் - படைக்கருவிகள் - வளைத்த அகழி யினைக் கொண்ட, முரசு முழங்கும் களங்காய்க் கண்ணி நார்முடிச் சேரலின் அரணைக் கருதினால் போரெதிர்த்து வரும் அரசர் அஞ்சி நீங்குவர் (பதி.
33:7-12).
எஃகு - 1. வேல்.நெடுஞ்செழியன் போர்க்களத்தில் விளங்கிய இலையையுடைய எஃகு - வேல் - ஏந்தி, அரசுபட அமர்செய்து, அவர் முரசைக் கைப்பற்றி னான் (புறம, 26:4-7). எஃகு விளங்கும் தடக்கை வினையும் இயல்தேரினைவு முடைய நலங்கிள்ளி சேட்சென்னியுடன் பொருந்தார் வாழ்ந்ததனை யாம் கண்டிலம் என மாடலன் மதுரைக் குமரனார் கூறுவர் (புறம். 61:18-17). எவ்வி மார்பில் எஃகுறு விழுப்புண் (வேல தைத்ததால் உண்டாய சிறந்த புண்) பல என்று விடியலிற் கூறிய சொல் பொய்யாகட்டும் என்று வெள்ளெருக்கிலையார் விழைத்தார் தேல். 233:4-8). பகைவர் எஃகுடை வலத்தராய் (வேலை வலத்தில் ஏந்தியவராய்) களிற்றுடன் வரக்கண்டு முற் பட்ட பகைவர் எறிந்த வேல் தன் மார்பில் இருந் ததை எடுத்து அவர்மீது எறிந்து மாய்த்தான் (புறம். 274:4-6), ஒரு வீரன் பகைவர் எறிந்த எஃகு நெஞ் சில் கடுரூவிச் செல்லப் பொருது இருநில மருங்கில் தன் அரிய கடமையை முடித்தான் (புறம். 282:1,2). களிறெறிந்து முரிந்த வடுக்களைப் பெற்ற எஃகு ஏந்திய விழுமியோர் நெருங்கிய போர்க்களத்தில் ஏழு முடிகளாற் செய்யப்பட்ட ஆரத்தை மார்பி வணித்தவன் கடல் பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் (பதி. 45:4-61. எஃகைச் செலுத்தி, எழும் பக்கப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r0twyjayqe29sj158fabwxkmiyao1iv</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/460</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668158</id>
    <revision>
      <id>1986414</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:01:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986414</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10051" sha1="kdhdusg0rssoinbf10u1dyf4luh36nd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எஃகு
படையைக் கவர்கின்ற விரைந்த தூசிப்படையை யுடைய வேந்தரும் வேளிரும் வஞ்சியம் கூறி வலி மிருதியால் செருக்கி மோகூர் மன்னனுடன் கூடிச் செங்குட்டுவனுடன் பொர எழுந்தனர் (பதி. 49:6-8). களிறாகிய அலைகள் மாறுபட்டுப் புடை பெயர் அவற்றிற்கேற்ப விற்கள் அலைகளின் பசிாபோல் விளங்கக் கேடசுத்தின் எலலையின்மேல் எஃகு ஆகிய மீன் விளங்கியது எனப் படைகள் உருவகம் செய்யப் படுகின்றன (பதி. 50:8,9). வீரர், உடலை மூடும் கவசத்தையும் வேண்டுமென்று எண்ணாமல் எஃகு சுமந்து போர்க் களத்தில் மூலனே புறப்பட் டுச் செல்லும் அஞ்சாமை யுடையவர் (பதி, 52:6,7). ஒழுங்குடைய மாற்றாராற் குலைத்தற்கரிய படை வகுப்பினையும் விடியற் காலத்தே மேகக் கூட் டததின் உச்சியை யொத்த தோற்றமுடைய பரி சைப்படையின் மேல் ஒளியுடன் விளங்கும் எஃகையும் மள்ளர் உடையராவர் (பதி. 66:10-14). களிறுடைய பெரும்போரைச் சிதைத்துத் தன் எஃகினைப் பெருஞ்சேர லிரும்பொறை உயர்த் தினான் (பதி. 76:1), முருகனின் பன்னிரு கைகளுள் இரண்டு ஐயிரு வட்டமாகிய கேடகததையும் எஃகையும் வலமாகச் சுழற்றின (மூரு. 111). முருகன் பகைவரை யழித்தற்கு ஏந்திய இலங்கும் இலைத் தொழிலையுடைய எஃகு போல மின்னல் மின்னி யது (குறி.51-53). நடுகலலில் நிற்கின்ற தெய்வ மான வீரனுக்கு வைத்த கிடுகும் வேலும போலக் கிடுகை திரைத்து எஃகை ஊன்றிப் போரக் களத்தே பொருதளர் (பட். 71.72,18,79). காதல ரைப் பிரிந்து வருந்தும் தலைபியை, மிகுந்த துளப முற்றவரது மார்பில் கூரிய எஃகினை எறிவாரைப் போன்று மாலைக்காலம் அலைத்தது (அகம். 71: 8-12), உள்ளுநர் உட்கும் கல்செறிந்த சிறுவழியில் தலைவன் எஃகு துணையாக இரவுக்குறி வருதல (அகம். 72:17-19; 202:11-14). தலைவன் தாரினை மார்பி லணிந்து, கண்ணியைத் தலையிற் சூடி. எஃகினை வலக்கையில் ஏந்தி யிருந்தான் (அகம். 101111). முயற்சியால் பொருளீட்டுதற்கு நீங்காத ஊக்கத்துடன் எஃகு துணையாகப் பாலைநிலப் பகுதியைத் தலைலன் கடந்து சென்றான் (அகம்- 277:3,4,12), இன்னா வெஞ்சுரத்தில் வழி பார்த் திருந்த கொடுந்தொழில் மறவர் ஆறுசெல் மாக் கனின் மார்பகத்தெறிந்த என்குறு விழுப்புண்பட்டு மாய்ந்தோரின் நிணத்தைத் தின்னப் பருந்தின் சேவல் தன் சுற்றத்தை அழைக்கும் (அகம். 363: 9 - 14).' வன்கண் ஆடவர் அம்பெறிந்ததால் மாய்ந்த பிணையை நினைத்து ஆண்மான உண வினை மறுத்து நோய்கூர்ந்து மடுவிலுள்ள சின் னீரும் பருகாது எஃகு பாயப்பெற்ற மக்களைப்
445
எஃகு
போல் வருந்திக் கிடக்கும் (அகம். 371.8-8). பகை வரைக் கொல்லும் போர்க்குரிய எக்கு விளங்கும் பெரிய கையை யுடையவன் மலையன் (சூறு. 198: 5,6). ஆழமான விழுப்புண் பட்டுப் புண் காயாத துன்பத்தை யுடைய மார்பில் எங்கு எறித்தாற் போன்று என்னருகிலிருந்து பிரியாது வருநதிக் கூவும் குயிலினும் தெளிந்த நீர் ஓடும் யாறு மிகக் கொடிது எனப் பருவம் கண்டாற்றாளாய தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள் (நற். 97:1-5). ஆரி குள் நடுநானில் மயக்கந்தரும் சிறு வழியில் எஃகு துணையாக மலைச் சாரலிலுள்ள சிறுகுடிக்கு இரவுக்குறி வருதல் பணபெனப்படுமோ எனத் தோழி தலைவனை வினவுதல் வாயிலாக இரவுக் குறி மறுத்தாள் (நற்.168:6-11). பகைவர் தம் அரிய அரணைக் கடந்த, மாரி போன்ற வண்மை யையும் கள்ளையும் திதலை பரந்த எஃகிளை யும் உடையவன சேந்தன் (நற். 190 1-3). நெய் பூசினா லொத்த வலிய காம்பு செருகிய எஃகை உடைய செலவத் தந்தையின் இடனுடை வரைப்பில் அஞ்சில் ஓதியின அடிகள் நடை பயிற்றும் (நற். 324:8-9}, முருகன் தமக்குப் பொருந்திய எஃகினை உடையவர் (பரி.9:79). மைந் தர் வையையில் எஃகு வாள் ஆகியவற்றால் மாறு பட்டு உழக்க, தம்மிற் களிறுகள் பொருத களம் போவ தாளும் வையைப்புனல் தெளிவிவதாயிற்று பரி. 18:108-111), பொற்சிலம்பில் முத்தாகிய அரி ஆர்ப்பரிப்ப,துடியொலிக் கியைய அடிபெயர்த்துத் தோளசைத்துத் தூககிக் கள்ளுண்ட மகிழ்ச்சி தடுக்க ஆடுவானது அழகு தன கணவனைக் கவரும் என்று நுனை விளங்கிய எஃகெனச் சிவந்த நோகசுமொடு மனைவி அவனைச் சினந்தாள் (பரி. 21:18-23). பாண்டியனது விளங்குகினற எஃகினைப் போல மின்னல் ஒளிர்ந்தது (பரி. 22:7).
2. அரிவாள். இமைய வரம்பன் நெடுஞ்சேரவாதன் நாட்டில் வந்து தங்கிய பரிசிலர் சுற்றமொடு தம் பசிவருத்தம நீங்க எஃகால் - அரிவாளால் - அறுத்த வெள்ளிய நிணத்தொடு சோந்த கொழுலிய ஆட்டின் இறைச்சியுடன் கூடிய வெண்ணெல் வெண்சோற்றை அயின்று கள்ளின் தேறலும் பரு கினர் (பதி. 12:14-18). சேம்பின் கிழங்கினைச் சமைத்த மடாவினையும் எக்கு வெட்டச் சிலந்த ஊனையும் என்றும் குறைவுபடாத உணவினையும் பெற்ற புதுவருவாய் மிக்க வளமுடையவன் பவ் யானைச் செல்கெழு குட்டுவன் (பதி. 24:20-22, 30). இறைச்சி விற்பார் எஃகினால் ஊனைக் கொத்து தற்குக் கொள்ளும் அடிமணையாகிய மரக்கட்டை ஒப்ப வீரரின் உடலம் சிதைந்திருந்தன (பதி.67
16-18).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kdhdusg0rssoinbf10u1dyf4luh36nd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/461</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668159</id>
    <revision>
      <id>1986415</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:01:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986415</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9385" sha1="i8t0x7ff109qm8ej2qskubz4l20qkt4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எஃகு
3.வாள். ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனின் படை யிலுள்ளோர் தம்மைத் தடுப்போரது யானையின் தொடியணிந்த கோட்டினை வெட்டும் எஃகினை. வாளினை - கொண்ட வெற்றியுடையவராவர் (பதி.
51: 29,30).
4. கத்திரிகை, குதிரை, எக்குபடை - கத்திரிதை- இட்டு நறுக்கின பிடரி மயிரினை யுடையது (பதி. 68: 3; 64: 9). எஃகு இடையிலே தீண்டிய அழகைப் பெற்ற ஐம்பால போல மணல் விளங்கின (கவி
32:1, 2).
5.கத்தி. எஃகுற்று - கத்தியால் அறுக்கப்பெற்று- இருபிளவாக விளங்கும் வனப்பினையுடைய மாவடு போன்ற கண்களை யுடையவள் தலைவி (அகம், 29:
5-7).
6.வில். மழைபெய்து திசையை வெண்மையாக்கிய பரந்துபட்ட வெணமேகம், எஃகுறு - வில்லாகிய கருவியால் கடையப்பெற்ற - பஞ்சுத் துகன் பரந் தது போலக் காணப்பட்டது (அகம்.217:1,2). மழையைப் பொழிந்த இன்ஞரல் எழிலி, எஃகுறு பஞ்சு போன்றதாகி விடியற் காவத்தே கோடு உயர்ந்த நெடிய மலையில் இயங்கும் (நற். 247:3-5)- 7.இலை, தமையன்மார் போருழந்து எந்திய வடித்த வேலின் எஃகு - இலை-போவ இளையோன் சிவநத உண்கண்ணை உடையவள் (புறம்.350:7-10). 8.கூர்மை. புள்ளிமானின் தோலை ஊனொழித் துத் தீய பாகத்தைக் களைந்து வட்டமாக அறுத்து, அதன் விளிம்பில் அருங்கலத்தினையும் முத்தினை யும் இனமாகக் கட்டி, எஃகுடைய-கூர்மைஉடைய - கருவியால் தோலுட் செய்யும் தொழிலெல்லாம் செய்து முடித்த அத்தோவைச் சேரமாதேவி வேன்வி செய்ய வல்லோனால் அணியப் பெற்றாள் (பதி. 74: 10-14). நெடிய முழையாகிய இருப்பிடத்தில் தங்கிய முள்ளம்பன்றி தன் எஃகுறு முன்ளினால் எய்து கொல்லுதலினால் கானவர் அழுதனர் (மலை. 300, 301). மாவண் சோழரது நெய்கனிந்த நெடு வேலின் எஃகிலை (கூர்மையான இலை) நிலவுபோல் விளங்கும் (அகம். 123:8-10).
9. நுண்மை, எஃகுடை எழில் நலம்-நுண்ணிய அழ கின் நலம் - வாய்ந்த பரத்தையொடு தலைவன் புன லாடினான் (அகம். 118:9,10).
10. எஞ்சுதல், விடியலில் திங்கள் ஒளி சுருங்கியது: முரசும் வலம்புரியும் ஆர்த்தன; இரவைப் புறங் கண்ட காலைப்போது தோன்றி எஃகு இருளை எஞ்சிய குறை இருளை போக்கியது (புறம்.397:
4-7).
446
எக்கர்
எக்கர் - மணல்மேடு. காவிரி எக்கர் - மணல்மேடு- இட்ட மணலினும் பலவாக நின் வாழ்நாள் சிறப்ப தாக என மாவளத்தானைத் தாமற்பல்கண்ணனார் வாழ்த்தினார் (புறம்.43131-33),'தாழ்ந்த நீரையுடைய கடலிடத்து வெள்ளிய தலையை யுடைய திரை யலைக்கும் செந்திலில் நெடுவேள் நிலைபெற்ற துறைக்கண் காற்றுக் குவித்த வடுவழுந்திய எக்கர் மணலினும் பலகாலம் நீ நீடுவாழிய' என இலவந் திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறனை மதுரை மருதனிளநாகனார் வாழ்த்தினார் (புறம்.55:17-21). அரணில தங்கீக் கள் நிறையப் பருகிக் காலங்கழித் துப் புளிச்சுவை விரும்பிய செங்கண ஆடவர் களாப் பழத்துடனே துடரிப் பழத்தைத் தீன்று வெறுத்தால் ஆற்றின் எக்கரில் ஏறிக் கரிய நாவற் கனியைப் பறித்துண்பர் (புறம். 177:8-11). நெய்தல் நிலத்து ஊர்களில் யாழோசை போலும் வண்டின் பண்ணைக் கேட்டு அதற்கேற்பத் தோகையை
விரித்து மயில் நிலவு போன்ற எக்கரில் ஆடும் (பொரு. 210-213). கடையாமத்தில் பெரிய காலிரி யாறு மலர் மணத்தைக் கூட்டும் எக்கரில் மன்ன வனது பொருளைக் காக்கும் தொல்லிசைத் தொழில் மாக்கள் துயில் கொண்டனர் (பட். 115- 121), அரச உரிமையினையும் அமைச்சர் முதலிய கற்றத்தையும் பெரிய நாட்டினையும் பெற்றிருந்தும் பரிசிலர்க்குக் கொடாமல் தமது பெயரைத் தம் முடனே கொண்டு மாய்நதோர் சேயாற்று எக்கர் மணலினும் பலராவர் (மலை. 549-556). கீழைக் காற்றினால் அலைமோதி யுடைக்கும் எக்கரில் பழைய திமிஸைச் செப்பஞ் செய்த புதுவவைப் பரதவர் அடைகரையில் வந்து கிடக்கும் சுறா மீனைக் கொணர்ந்து மணங்கமழ் பாக்கத்தில் பகுத்துக் கொடுப்பர் (அகம்.10:8-12). காட் டாற்றினது, பூங்கொத்துக்களை யுடைய பெரிய கிளைகள் தாழ்ந்துள்ள எக்கரில் மெய்புகு வன்ன கைசுவர் முக்கத்தைத் தலைவன் பெற் றான் (அகம்.11:8-11). தந்தை தந்த கொழுமீன் உணங்கலிற்படும் பறவையை நெய்தல் நில மகளிர் எக்கர் மேல் நிற்கும் புனனையின் நிழலில் தங்கி ஓட்டினர் (அகம். 20:1-3). சோலையில் காஞ்சிப் பைந்தாது அணிந்த மலர் மலிந்த எக்கரில் திரு போல் மணப் பந்தர் மணப்பது புதுமணங் கமழ்ந்தது (அகம். 25:3-5). வேந்தர். பூக்கள் விரிந்த அகன்ற துறைகளையுடைய காவிரிப் பேரி வாற்று விரைத்தோடும் நீர் துண்மணலை வாரித் கொணர்ந்து குவித்த எக்கர் வெண்மணற் பரப் பையும் புதுவருவாயுடைய வளத்தையும் உடைய யவர் (அகம்.181:11-14). புன்னை மலரின் நுண் தாது அழகுசெய்யும் மணங்கமழ் இளமணல் எக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i8t0x7ff109qm8ej2qskubz4l20qkt4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/463</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668160</id>
    <revision>
      <id>1986417</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:02:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986417</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9629" sha1="ld6gta2qdwgdshddtpz7rzf8xrsun7h" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எக்கி
தலைவர் உரைத்துச் சென்றார் (கலி.36:9-12). இளையவர் தம்மிற் கூடி விளையாடும் எக்கருடைய அகன்ற தெருவில விளையாட்டிக் கொணடுவரத் தோழி தலைவியின் மகனை அழைத்துச் சென்றாள் (கலி. 83.3, 4), பாலனன் மேனியான் (பலதேவன்) அழகுபெற உடுத்த நீல ஆடையை ஒத்த கடல் வௌளிய எக்கரிடத்தே சூழ்ந்தது (கலி. 124:2-4). செககர் வானததைக் கொணட அந்தியம் போதில் முககோலைக கையில் கொண்ட முதுமொழி நினைக்கும அந்தணரைப் போல இன நாரை எக்கர் மேல தங்கியிருக்கும (கலி. 126.3-8). வாடிய கழிகள் சூழந்த. மலைபோல் உயர்ந்த எக்கரிடத்துத் தலை வன செய்த குறியிடத்தே தலைவி தப்பாமல் வந்து சேர்ந்தாள் (கலி.127.6,7). 'நிலாப் போன்ற ஒளி யுடைய எக்கர்மேல் ஓடும் நண்டுகள் நம்மைக் கணடு வளையிற் புகுந்தன; துறைவன் செய்த கொடுமை நினைந்து நாணிப் புகுந்தனவோ எனத் தோழி தலைவியிடம் தலைவனை இயற் பழித்து மொழிந்தாள் {கலி. 131:15-20), பல வடி வினையுடைய புள்ளினங்கள் இரைதேடித தின்று தாம விரும்பின பேடுகள் துணையாக அலை மோதும் எக்காமேல தங்கி இளைப்பாறும் (கலி. 132.1-3). கரிய மலரை யுடைய கழிமுள்ளியும் திவலையும் சூழ்நத கானலிடத்துத் திரைகொணர்ந்த எக்கர்மேல் தாழைப்பூ அலர்ந்தவைபோலத் தாழை மேல் குருகினம் தங்கும் (கலி.133.1-5). ஏறியும் நிரைவந்து அவைத்தலால் ஊறும் நீருடைய உயர் எக்கரிடத்துப் புள்ளி அலவன் வளையினின்றும் போந்து விளையாடித் திரியும் (கலி.136:1,2).
எக்கி - நீரைப் பீச்சும் கருவி (பீச்சாங்குழல்). வையைப் புனலாடச் செல்வோர் வணணநீரை எறியும எக்கி யையும் - பீச்சாங் குழலையும் - பனிநீர் கலநத சந்த னத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு குதிரைமீதும் யானைமீதும் சென்றனர் (பரி. 10:12-15). எகிளம் - 1. நாய். நெல்லினைப் பெறுவதற்கு உழும் எருதுகளும் பசுக்களும் நெருங்காவாறு ஆட்டுக் கிடாவும் எகினமும் - நாயும் - சுழன்று - திரியும் சோறுடைய நல்ல இல்லங்களை யுடையது பட்டி னம் (பெரு.325,327). வீட்டின் கதவிலுள்ள துளை வழியே மழையொடு வீசுகின்ற காற்று நீரைக் கொணர்ந்து தூவுதலினால் இரவில் கூரிய பற் களை யுடைய எகினம் நடுங்கும் (நற்.132:3-5). 2.கவரிமான். அரண்மனை திரு நிலைபெற்ற தலை மையினையும் மணவ பரப்பிய முற்றத்தினையும் நெடிய மயிரினை யுடைய எகினததின் - கவரிமா வின - தூய நிறத்தையுடைய ஏற்றை குறுங்கால்
448
எண்
அன்னத்தோடு தாவித்திரியும் வாசல் முன்பினையு முடையது (தெடு. 89-92).
3. அன்னம், தலைவியின் இல்லத்தில், ஆடை ஒலிக் கும் புலைத்தி கஞ்சிப் பசையைத் துறையில் அலசி விடுவது போன்ற தூய மயிரினையுடைய எகினம்- அளனம்-தன துணையுடன் விளையாடி மகிழும்
(அகம், 34:11-13),
எச்சம் - 1. குறைபாடு, குருடு, உறுப்பில் பிண்டம், கூன், குறள், ஊம் (ஊமை). செவிடு, மா, மருள் என்ற எட்டு வகைப்பட்ட பேரெச்சம்- பெருங்குறை பாடு -உடைய பேதைப்பிறப்பால் பயனில்லை என முறகாலத்தும் அறிந்தோர் கூறினர் (புறம்.26:1-6), 2. மக்கட்பேறு. வண்மையும் மாண்பும் வளனும் எச் சமும்-மக்கட்பேறும்-வழிபடும் தெய்வமும் யாலதும் தவமுடையோர்க்கு உரியன (பதி. 74:25, 26).
3. எஞ்சியது, துனபம் வந்தவிடத்து உதவியவர்க்கு ஒரு துன்பம் வந்தால் உதவாதவன் தானே கெடு வன்; அது மட்டுமனறி அச் செய்ந்நன்றிக்கேடு எச் சத்துள்ளாயினும் - (அவன உடம்பொழிந்து உயிர்போன) எஞ்சியலிடத்தும்-அந்தீப் பயனை நுகர்விக்காமல் விடாது (கலி.149:5-7).
எச்சில் - 1, உமிழ் நீர். வீரன் கட்பருகிப் பச்சூனை 'உண்டு, தினம் மிக்க எச்லொகிய-உமிழ்நீராகிய- ஈரமுடைய கையை வில்லின் புறத்தே தடவி வேற் றுப்புலம் சென்றான் (புறம்.258:2-6).
2. புரோடாசம். இறைவன் கண்டமாகச் சிதைத்த தடியைத் தெய்வமுனிவர் எழுவரும் பெற்று அழவை வேட்டு அதனை அவியுடன் பெய்தனர். பெய்ய அவவவியோடு குண்டங்களில் திமிர்த்த முத்தீக் கொள்ளுதலால் எசசில்-புரோடாசம்-ஆகியஅதனை அருந்ததி தவிர ஏனைக் கார்த்திகை மகளிர் அறு வரும் அயின்றனர் (பரி. 5:38-45).
எட்டு - எண்ணுப்பெயர். மறையோர் மணம் எட்டில் ஐந்தாம் மணத்தைக் குறிப்பது குறிஞ்சிப் பாட் டின் இயல்பாகும் (குறி. வெ. 3). திருமால் ஒன்றென இரண்டென முன்றென நான்கென ஐந்தென ஆறென ஏழென எட்டெனத் தொண்டேன நால் வகை உலகங்களிலும் இவ்வெண்களால் நவிலப் படும் சிறப்பினை உடையவர் (எட்டு என்பது ஆகு பெயராக மான் என்னும் புத்தி தத்துவத்தை உணர்த்திற்று) (பரி.3:77-80).
எண் 1, எட்டு, குருடு, உறுப்பில் பிண்டம். கூன், குறல், ஊம், செவிடு, மா, மருள் ஆகிய எண்-எட்டு. வகைப்பட்ட பேரெச்சத்தால் மக்கட்குப் பயனில்லை (புறம்.28.1-5). நாடோறும் எண் தேர் செய்யும் நீச்சன் ஒரு திங்களில் கருதிச் செய்த தேர்க்காலை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ld6gta2qdwgdshddtpz7rzf8xrsun7h</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/464</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668161</id>
    <revision>
      <id>1986418</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:03:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986418</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10110" sha1="mzw7dt7fhn4kjb2ssw5124d3ii3g49m" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எண்
யொத்த திண்ன்ம யுடைய பொருநன் அதியமான் (புறம், 47), பாரியது பறம்பு நாட்டின் குனத்து வளைந்த கரை எண்ணாட்டிங்கள் (எட்டாம் பக்கத் துப் பிறை) போன்று இருந்தது (புறம். 118:2-5). யாழின் வறுவாய் எண்ணாட் பிறை வடிவினதாக இருக்கும் (பொரு. 11,12). சுரிய கடல் நடுவில் எண் ணாட் பிறைமதி தோன்றியது போலத் தலைவி யின் கூந்தற் பக்கத்தே சிறுநுதல விளங்கியது (ரூறு. 139:3-5). நீலமணி போலும் மிடற்றினையும் எண் கையினையும் உடையவர் சிவபெருமான் (கவி. 1:4). எண்கை யேந்தல் எனத் திருமாலைக் கடுவனிள வெயினனார் குறிப்பிடுவர் (பரி.3:38). ஈரெண் கலைகளையுடைய மதியை உணவாகக் கொண்ட அமரர்க்கு முதல்வர் திருமால் (பரி. 3:51-53). வையை நீர் எணமதி (எட்டாம் பக்கத்து மதி) அள வாதலன்றி இருள் உவாவினை (அமாவாசையை) போல நேராகக் குறைபடாது (பரி. 11:34-38).
2. எண்ணிக்கை, கௌணியன் விண்ணந்தாயன் நீர் நாணும்படி நெய் வழங்கி எண் எண்ணிக்கை - நாணுமாறு மிகப்பல வேள்வி செய்து மண் நாணப் புகழ்பரப்பினான் (புறம். 166:21-23). போர்க்களத் தில் படையோடு கூடித் தடுக்கும் அரிய இடங்கன் பலவற்றிலும் செலுத்திய தேரில் தேய்ந்த உருளை தான் ஊர்கின்ற போக்கில் எண் கூறமுடியாத பல பசிய தலைகளைத் துமிக்கப் பல போர்களை வென்றவன் கடல் பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் (பதி. 46:8-13). பெருஞ்சேரலிரும் பொறையின் தேவி தன் கருவினை எண்ணியல் (அதன் வளர்ச்சி நிறைதற் சூரிய எண்ணிககையாகிய பத்துத்திங்கள்) நிரம்பும் வரை யில் தாங்கிப் பேரறிவை விரும்பிச் சால்பும் செம் மையும் பிறவும் ஆகிய காத்தற்குரிய அரசின் துறைகளை முற்றக் கற்ற வீறு சால புதல்வனைப் பெற்றாள் (பதி 74:17-21). தலைவர் நாட்டில் எண்
ணரும் மலைகளிலுள்ள மானியங்கிய வழிகள் யாவும் இருளில் மயங்காமல் மின்னல் வழிகாட்டச் செல்லுதற்கு அரியன அல்ல என்று தோழியிடம் தலைவி கூறினாள் (அகம். 8:5,12-14). திருமால் எண்ணிறந்த புகழினை உடையவர் (பரி. 1:60). வானத்திலுள்ள நால் எண் தேவர் (முப்பத்துமூவர்) முன்னோர் பாடிய வகையில் திருமாலைப் பாடி னர் (பரி 3:27-30). பலவாக அடுக்குதலை யுடைய ஆம்பல் என்னும் எண் இனைத்து என எண்ணும் எண்ணுக்கு எல்லை அறியப்படாத வடிவினை உடையவர் திருமால் (பகி. 3:44, 45). நால்வகை ஊழி களிலும் எண் (எண்ணிக்கைகளால்) நவிலப்படும் சிறப் பினை யுடையவர் திருமால் (பரி.3:80).
3. ஆராய்தல், நிலைபெற்ற வலிமையோடு நின்னைக் சஇபொ.க.-25
449
எண்டு
கருதிப் பொர எழுந்த எண் ஆராய்தல் - இல் வாத அறிவையுடைய நின்புதல்வர் தோற்பின் நின் பெருஞ் செல்வத்தை அவர்க்கொழிய யாவர்க்குக் கொடுப்பாய் எனத் தன் மக்களுடன் போருக்குச் சென்ற கோப்பெருஞ் சோழனிடம் புல்லாற்றூர் எயிற்றியனார் வினவினார் typis 112:14-16). பள்ளத்திலும் மேட்டிலும் இயைந்து ஒருங்கு ஈண்டிய ஒலிகள் எண்ணரும் திறத்தவாய் ஆராய்த்து இன்ன ஒலி எனக் காண்டற்கு அரியவாய் இருந்தன
(மலை. 345-347),
எண
4.எள். காட்டிடத்தே பலவாகக் கிளைத்த ஈர்எண் -பசிய என்-இனங்காயின் தன்மை மாறி முற்றிய காய்கள் ஒருபிடியில் ஏழுமட்டும் அடஙகும் இயல்பு உடையவாய் நெய் உள்ளே கொள்ளும்படி வளர்ந் தன (மலை.104-196). மழை மிகுதியாய்ப் பொழிந்த தால் எண்ணின காய்பதனழிந்து உள்ளுருகிச் சிதட் டுக்காய் (குருட்டுக்காய்) ஆயின (குறு. 261:1,14. பிழிந்தெடுக்கும் நெல்லொடு வெணகிழியையும் விரும்பாமல் சந்தனமரம் வளர்ந்த மலைச்சாரலில் குறுக்கிட்ட பக்கமலையிடத்துள்ள ஊரில் அணி கலம் பெறும் விறலி ஆடுவள் (நற்.328·8-11). 5.எளிமை. இன்சொல்லுடன் எண் - எளிய-செல் வியை ஆகுக எனக் கிள்ளிவளவனுக்கு ஆவூர் மூலங்கிழார் அறிவுரை கூறினார் (புறம. 40:9). எண்கு - கரடி. மராமரத்திடத்தே தன இனமெல்லாம் ஓட, வலிந்தகப்பட்ட ஆமான கன்று, யானைக் குட்டி,வாய்திறவாத எண்கின் - கரடியின் வளைந்த அடியினை யுடைய குட்டி முதலிய கையுறைப் பொருள்கள் நன்னனின் தலைவாயிலில் நிறைந்தன (மலை. 498-501). பாலை நிலத்துள்ள இருப்பையின ஆர்க்குக் கழன்று வீழந்த புதுப் பூவைத் தினறு, நிலத்தில துகள் பரக்க ஓடி,, கொன்றைப் பழங் களை உண்டு,வலிய கையுடைய எண்கின் கூட் டம் பரவிச் சென்றது (அகம்.15:13-16), சுரநெறியில் இருப்பை மரத்திலிருந்து உதிர்ந்து கிடந்த ஆவங் கட்டி ஒத்த உட்டுளை யுடைய திரண்ட மலர் களைக் குட்டிகளை யீன்ற எண்கின் சுற்றம் கவர்ந் துண்ணும் (அகம். 05:6-10), நள்ளிரவில் கூனிய முதுகினையும் குறுநடையினையும் உடைய எண் இன் கூட்டம் சிதலை யெடுத்த புற்றினது நெடுங் குவடு சிதைய அகழ்ந்து புற்றாஞ் சோற்றினைத் தின்னச் செல்லும் (அகம்.112:1-4). பாலைவழியில் சிதலை முயன்றெடுத்த புற்றாம் பழஞ்சோறாகிய இரையை வெறுத்தால் இருப்பையின் துளையுடைய வெள்ளிய பூவைப் பெருங்கையை யுடைய எண்கின் சுற்றம் கவர்ந்துண்ணும் (அகம்.149:1-4). நிலத்தில் உதிர்ந்து கிடக்கும் காய, கனி, மலர் முதலியவற்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mzw7dt7fhn4kjb2ssw5124d3ii3g49m</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/465</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668162</id>
    <revision>
      <id>1986419</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:03:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986419</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9914" sha1="rdtc0yypl1qfv1hwe900tkituoewoez" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எண்கு
றைத் தின்னாது, பெருங்கை எண்கு கிளையிலுள்ள கனிபோற் சாறுமிக்க இனிய துளையுடைய மலர் களைத் தினன இருப்பை மரத்தில் ஏறும் (அகம். 173:12-16), குன்றின் பக்கத்தே பெருங்கையையும் பிளந்த வாயினையு முடைய எணகின் ஏற்றை இருள துணிந்து கிடந்தாற் போன்ற அடர்ந்த கரிய மயிரையுடைய தன்னுடைய குட்டியினோடும் தோலாக வற்றிய முலையைக் கொணட பிண வொடும் மகிழ்ந்து தங்கும் (அகம். 201:15-18). அரிய கானததில் எவரின கூட்டத்துள்ள அழல்வாய் ஏற்றை இருப்பையின் வெண்பூவை வெறுத்தால் பெருஞ்செம் புறறினைத் தோண்டிப் புற்றாஞ் சோற்றினைத் தினறும் (அகம். 247:4-7). புதர் படாநத புற்றின்கண உளள இரையை விரும்பி, வெள்ளிய பாமபுகள பிறழும்படி கைகளால் அகழ்ந் தெடுக்கும் எண்கின குட்டிகளை உடையது மலைப் பககம் (அகம.257:19-21). அஞ்சத்தகும காட்டில் பூனையின அடிபோன்ற குவிந்த அரும்புகளை யுடைய இருப்பையின, தநதத்தைக் கடைந்தாற் போன்ற மிகுதியான வெள்ளிய பூககளை மயிர் அடர்ந்த காலையுடைய எண்கின பெருங் கூட்டம் கவர்ந்தது (அகம். 267:5-8). வெம்மலை அருஞ் சுரததில் இருபபையின் துளையுடைய வெண் பூக் களை எணகுக் குட்டியினம் கவரும் (அகம். 275: 13-13). பாலை நிலப்பரப்பில் பெருங்கை எண் கினம் புற்றுடைச் சுவரில் குரும்பியை இரையாகத் தேரும் (அகம். 307-9-11), யானைக் கொம்பைக் கடைத்தாற்போனற இருப்பையின் வெண்பூக்களை ஆடு பரந்து நின்றாற்போல் காணப்பெறும் குட்டி களையுடைய எண்கின கூட்டம் மரத்தில் ஏறி உருவித் தின்றது போக எஞ்சியவற்றை எயினர் மகளிர் மூங்கிற் குழாயிற் சேர்ததுக குன்றகச் சிறுகுடியுள்ள தெருககன் தோறும் சென்று விற்பர் (அகம். 331:1-7). நள்ளிரவில் இரைதேடும் எண் கின ஏற்றை புற்றிலுள்ள நல்ல பாம்பு நடுங்க முழங்கிக் கொல்லனது ஊதுலைத் துருத்தி போலப் பெருமூச்செறிந்து அதனைத் தோண்டும் (நற். 125: 1-5), பூழியரது நல்ல நிறத்தை யுடைய ஆட்டு மந்தை போல மாரிக் காலத்து வைகறைப் பொழுநில எண்கு மலைச்சுரத்தில மேயும் (தற். 192:3-5). கவிந்த தலையையும் பருத்த மயிரையு முடைய எண்கின் ஏற்றை கவர்த்த வழியிடத்தே இரலில் இரைதேர் வேட்கையிற் சென்று சிதலை முயன்றெடுத்த பாம்பு வாழும் புற்றில் உள்ள சிதலை யெலலாம் ஒழிய விரைவாக நகத்தால் பறித்துக் குரும்பி முதலியவற்றை உறிஞ்சியண்ணும் (நற்.325:1-6). மலையைச் சேர்ந்த சிறுமதறியில் பாம்புறைகின்ற தண்ணிய துளையுடைய புற்றை
450
எண்ணெய்
இரவில் இரைதேரும் எண்கினம் மேகம் போலச் சூழ்ந்து கொண்டு தோண்டும் (நற்.336:8-11).
எண்கை
எட்டுக்கை. மணிமிடற்றினையும் எண்கை யினையும் - எட்டுக்கைகளையும் - உடையவர் சிவ பெருமான் (கலி. 1:4).
எண்கையேந்தல் - எட்டுக்கையினையுடைய பெருமை மிக்க வர். திருமாலைக் கடுவனிள வெயினனார் எண் கை ஏந்தல் எனச் சுட்டுவர் (பரி.3:38). எண்ணு எண்ணிக்கை. வடதிசை எல்லையாக உள்ள இமயமலைப் பகுதியில் வாழும் மகளிர் அங்கே உலவும் யானைக் கூட்டத்தைக் கண்டு, அக்கூட்டம் விருந்தாக விரும்பும் பெண் யானை எத்துணை என்று எண்ணப் புகுங்கால் அவை எண்ணு எண்ணிக்கை - முறையில் அடங்காது நின்றன (பதி. 43:2-7). கொடிகள் அசையும் மதிலகனை எண்ணின், எண்ணுவரம்பு அறியப் படாத அருமை யுடையன (பதி. 84:8). பகை யரொடு பொருது தம்படைகள் தோற்றவிடத்து அவர் ஆர்ப்பரிக்க அதனைக்கண்டு மீண்டும் பொருது உயிர்கொடுத்த நாணுடை மறவர்தம் அழியாத புகழையுடைய பெயர்களைப் பொறித்த கற்கள புறங்காட்டியவரை இகழும் வழிகளின் எண்ணு மிகப் பலவாகும் என்பது கூத்தருக்கு வழி கூறும்போது கூறப்பட்ட செய்தியாகும் (மலை, 388-389). சுரநெறியில் அம்புபட மாய்ந்தவரைத் தழையால் மறைத்த பதுக்கைகள் எண்ணுவரம்பு அறியப்படாத அளவு இருந்தன (அகம்.109:7-9). எண்ணெய் எள்ளின் நெய், கிள்ளி வளவனைச் சினங் கொளச் செய்த நாட்டு மக்கள் கண்ட கனவுகளுள் எண்ணெய் - எள்ளின் நெய் - ஆடலும் ஒன்று (புறம்.41:8-11). முரசு கட்டில் மீதுள்ள மெல்லிய பூ எண்ணெய் துரையை முகந்தாற்போன் றிருந்தது (புறம்.50.5-7). முன் நாள் நடந்த போரில் தந்தை யும் கொழுநனும் மாய்ந்தனர்; இன்றும் செருப் பறை கேட்டு விருப்புற்று மயஙகிக் கையில் வேல் கொடுத்து வெண்ணிற ஆடை உடுத்தி உலறிய மயிர்க்குடுமியில் எணணெய் தடவிச் செருமுக நோக்கிச் செலக என வீரத்தாய் தன் ஒரே மகனை அனுப்பினாள் (புறம். 279:3-11). தலைவனது தலை மயிர் எண்ணெய் தடவியதால் சுரிந்து வளர்ந்து நல்ல கருநிறம் பெற்றிருந்தது (குறி. 107). இரவில் மணங்கமழ வந்து நம்மோடு ஒத்து இரலில் ஒழுகிய வள், விடியற்காலத்தே கூந்தலில் வேய்ந்த விரவு மலரை உதிர்த்து விட்டு மயிர்ச்சந்தன மிட்டுக் கோதிய நறிய கூந்தலிடத்தே எண்ணெய் தடவி நம்மிடம் பொருந்தாதமுகததினளாய்த் தாய் முதமி
-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rdtc0yypl1qfv1hwe900tkituoewoez</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/466</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668163</id>
    <revision>
      <id>1986420</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:04:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986420</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10008" sha1="ryf2pzreyr4ft4b1hzez0br77fezfh9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எணபதம்
451
எய்ம்மான்
-
யரோடு ஒத்து ஒழுகினாள் எனத் தலைவன் நெஞ்சுக்குக் கூறினான் (குறு.312:8-8), வையைக்குப் புனலாடச் செனறோர் எண்ணெய்ப் பசை நீங்க நுண்பொடியை விட்டுத் தேய்த்தவர் பேகி, 18191), எண்பதம் - எளிய செவ்வி. இன்சொல் இயம்புலதோடு எண்பதம் எளிய செவ்வியை உடையை யாகுக எனக் கிள்ளி வளவனை நோக்கி ஆவூர் மூலங் கிழார் அறிவுரை கூறினார் (புறம்.40:9). எண்பேரெச்சம் - எட்டுப் பெரிய குறைபாடு. குருடும் வடிவில்லாத பிண்டமும் கூனும் குறளும் ஊமும் செவிடும் மாவும் மருளும் என்னும் எண்பேரெச்சம் எட்டுவகைப் பட்ட பெரிய குறைபாடு -உலகத்து உயிர் வாழ்வார்க்குப் பேதைத் தன்மை யுடைய பிறப்பாகும் (புறம்.28:1-5).
எண்மர் - எட்டுப் பேர் (அட்டவசுக்கள்). மாசற்ற எண்மரும் - அட்ட வசுக்களும்-திருமாலிடத்தே தோன்றியது ராவர் (பரி.3:7.10). திருந்து நூல் எண்மரும் பிற தேவரும் செய்வேளை வழிபட இம்மண்ணுலகத் திற்கு வந்து உறையுமிடமாயிற்று திருப்பரங்குன் றம் (பரி.8:5-11),
எண்மை-எளிமை. தம்மைப் பிழைத்தோரைப் பொறுக் கும் தலைமை சோழர் குலத்தில் பிறந்தவர்க்கு எண்மை - எளிமை - உடையது என்பதைச் சோழன் நலங்கிள்ளியின் தம்பி மாவளத்தான் காட்டினான் எனத் தாமற்பல் கண்ணனார் குறிப்பிட்டுள்ளார் (புறம்.48: 18-203. சேரமான் குட்டுவன் கோதை யிருந்த மூதூரில் தலைமையுடைய நாளோலக் சுத்துச் செம்மாத்து புருதல் இரவலர்க்கு எண்மை யல்லது அவனது வலிமைக்கு மாறுபட்டு வஞ்சினங் கூறும் மன்னர்க்கு இடையன் ஆட்டினத்தோடு அணுக முடியாத புலிதுஞ்சும் நிலம் போன்று அஞ்சத்தக்க அரியதாகும் (புறம். 84:1-5, 8-13). கனி முதிர் பக்கமலைச் சாரலில் எமது தனிமையை நாடோறும் காண்டலின் எண்மை செய்தனை (எங்களை எளிமையுடையேமாய் நினைத்துவிட்டாய்) எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறுதல் (அகம். 228: 7,8). எதிர்குதிர் - மாறுபாடு (ஏட்டிக்குப் போட்டி என்று இப் போது வழங்கும்). மேகத்தின் இடியொலி யானை முழக்கம் போன்றது. அவ்வொலி கேட்ட கோழி அஞ்சிக் குன்றதிரக் கூவுதலானும் மதயானை 'அக்குரலுக்கு மாறாகப் பிளிறுதலானும் முழையில் எழும் எதிரொலி எதிர்குதிராக - மாறு பாடாக - ஒலிக்கின்றது (பரி, 6: 17-21). எதிர்ப்பை காணுதல், தலைவன் மணக்கவரும் முரசொலி கேட்கும் நாளுக்குள் தலைவிக்கு உயிர் இருக்கும்படியான குறியை, எதிர்ப்பை
இபொ.ச.29அ
மலை
காணுதல் - பெறற்கரியதொன்றாகும் எனக் கூறித் தோழி வரைவு கடாவுதல் (நற். 93:10-12). எந்திரம் 1. ஆலை. வேந்தர்க்குத் துணையாய் மறவ னது ஊரில் கரும்பின் எந்திரம் - ஆலை - ஒலிக்கும் போது பக்கத்து நீர்நிலையி லுள்ள இருஞ்சுவல் வாளை பிறழும் (புறம். 388:7-10). இமைய வரம்பன் நெடுஞ்சேரலா தனின் பகைவர் நாடுகளில் கரும்பு வெட்டுபவர் கருப்பஞ்சாற்றைப் பிழியும் எந்திரம் ஆட்டும் சாற்றில் மிகுதியால் சாறுவிழும் தாம்பு வருந்துமாறு வளம் மிகுந்திருந்தது. இப்போது அவன் படையெடுப்பால் அந்நாடுகள் காண்போர் கைபுடைத் திரங்கச் சிதைந்தன (பதி.19:22-27), தொண்டைமான் இளந்திரையன் நாட்டில் யாளி தாக்குதலினால், யானைக் கூட்டங்கள் கலங்கிக் கதறினாத் போன்று எந்திரம் ஆரவாரிக்கும் ஓசை யுடைய, கருப்பஞ்சாற்றைக் கட்டியாகக் காயச்சும புகை சூழ்ந்த கொட்டில்கள் தோறும் வழிப் போக்கர் பவர்க்கும் கரும்பின் இணிய சாற்றினைக் கொடுப்பர் (பெரு.258-262). மருதநிலம் பலவகை ஓசைகளுக்கிடையே சுரும்பின் எததிரம் இடும் ஓசை யினையு முடையது (மது.1583. கரும்பின் எந்திர முழக்கிற்கு யானை முழக்கு உவமை (ஐங். 55:3). 2. பொதி. திங்களும் நுழைவதை உயர்ந்த, எந்தி ரம் - பொறி - பொருந்திய குறுகிய வாமீயீலையுடைய அரணிடத்தே போர்க்காலத்தில் வீரர் தங்கிக் கள் பருகினர் (புதம், 177:4-6), ஆடுகோட்பாட்டுச் சேர லாதனின் மூதூர் எயிலின் வாயில மூட்டுவாய அமைந்த சிலம்பொடு அணியாகிய தழை தங்கு கின்ற எந்திரம் பொருந்திய கட்டினை - உடையது (பதி. 53:5-7).
எய் - முள்ளம்பன்றி. வேலின் முனையை யொத்த கூரிய முனையுடைய ஈந்திலையால் வேயப்பட்ட எய் - முள்ளம்பன்றி - முதுகு போலும் குடிலில எயி னர் வாழ்ந்தனர் (பெரு. 87,88). நெடிய முழையில் தங்கிய கூரிய முள்ளையுடைய எய் குத்தி வருத்திய தால் கானவர் அழுதனர் (மலை. 300,301). வேங் கையின் வலிமையை அழித்த நெடுநல்யானை மதஞ் சிறந்து வழிப்போக்கரைக் கொல்லுதற்கும் எய் தோன்றுதற்கும் இடனான பரந்து பட்ட பாலை வழியில ஆள்வினை நயத்து தலைவியைப் பிரிதல் தகாதெனத் தோழி தலைவனைத் தடுத்தாள் (அகம். 307:5-9), சிறுகட் பன்றி, எய்ம்முள் போன்ற பருத்த மயிர்பொருந்திய பிட்ருடையது (நற். 98: 1,2). எய்ம்மான் காண்க.
எய்ம்மான் - முள்ளம்பன்றி, பெரும்புகழுடையவனாகிய காரியாதியினது குடநாட்டின்கண் எயினர் எய்து கொண்டு வந்த எய்மமானின - முள்ளம்பன்றியின்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ryf2pzreyr4ft4b1hzez0br77fezfh9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/467</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668164</id>
    <revision>
      <id>1986421</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:05:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986421</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10235" sha1="eomqv3hw0vdrc6it5efr8rpco3aljic" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எயில்
452
ஏயில்
எறிதசை நிணங் கலந்து சமைத்த புதிய வெண் சோற்றுக் கட்டியை அக்காரியாதியின் வீரர் வரு வார்க் கெல்லாம் ஒப்பக் கொடுப்பர் (புறம்.177: 18-15). எய் காண்க.
எயில் - 1. மதிஸ். அணுகு,தற்கரிய வலிமையும் சுமழ் கின்ற மதமும் உடைய களிற்றின் பிடர்ததலையி லிருந்து கருங்கை ஒள்வாட் பெரும்பெயர் வழுதி, அதன தந்தத்தைப் படைக்கலமாகக் கொண்டு பகைவரின் எயிற் கதவை - மதிற் கதவை - குத்திக் கூற்றத்தின் அருந்தொழிற்கு இளையாதவனாயிருந் தான்(புறம.3.8-13). முதுகுடுமிப் பெருவழுதி பகைவர் நாட்டிற்கு யானையை ஏவி விளைநிலப் பக்கத்தை யுடைய ஆரெயில் பலவற்றைக் கைப்பற்றி &quot;அவ் வெயிலிற் கொண்ட அழகுபடச் செய்த நல்ல அணி கலனகளை பரிசின் மாக்கட்கு வரிசையின் நலகி
னான்
(புறம். 8:11-16), பகைவரின் நல்லெயில் சூழ்ந்த அகலிடங்களைக் கழுதையினத்தைப் பூட்டி உழுது பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி பாழ்படுத்தினான் (புறம். 15:2,3). கானப்பேர் என னும் எயில் பகைவர் நெருங்குதற்கரிய சிற்றரண் களால் சூழப் பெற்றது (புறம்.21:6). தென்னம் பொருப்பனாகிய பாண்டியனது நல்ல நாட்டி லுள்ள ஏழெயிலின் - ஏழாகிய மதிலின் - கதலத்தை எறிந்து கைக்கொண்டு நலங்கின்னி தன் புலிச் சின் னத்தைப் பொறித்தான் (புறம. 33:7-9). பகைவர் நெருங்குதற்கு அஞ்சுகின்ற மிக்க வலிமையுடைய விண்ணிடத்துத் தூங்கும் எயிலினைக் கிள்ளி வளவனின் முன்னோர் எறிந்தனர் (புறம். 39:4-6). பகைவர் ஓம்பிய மறம் நிலைபெற்ற எயிலினை ஓம்பாது எதிர்தின் அழித்து அவரைக் கொன்று அவர் முடியாகச் செய்த பசும் பொன்னால் தன் அடிபொவிய வீரக்கழல் செய்து புனைந்து கொண்ட வல்லாள னாவான் கிள்ளி வளவன் (புறம்.40:1-5).'மலையாகிய பெருவில்லில் பாம்பா சிய நாணைப் பொருத்தி அம்பு கொண்டு மூவெ யிஸை எய்து கறைமிடற்றண்ணலாகிய சிவபெரு மான் அமரர்க்கு வெற்றி கொடுத்தார் (புறம்.55:3- 4). பகைவரது அரிய எயில் அவரிடத் திருப்பவும் அதனைக் கைக்கொள்ளு முன்னே நும்முடையது எனப் 'பாணர்க்குக் கொடுக்கும் மாவள்ளியன் சோழன் நெய்தலங்கானல் ளெஞ்சேட் சென்னி (புறம்.103:9-12).
'பகைவரது அரிய எயிலைச் சூழ்ந்து வாயிதழைக் கடித்து உரப்பி நீ போருக்கு முந்துக' என வேந்தன் வீரனை அனுப்பாமல் தானே முந்துவான் என அவனது மறச்சிறப்புக் கூறப் பெறுகின்றது (புறம். 198:3-5), ஓரெயில் மன் என், தன் இளைய மகளை மணக்க விரும்புவோர்
வேந்தராயினும் தன்னை வணங்கிக் கேளாவிடின் மகட்கொடை நேரான் (புறம்.338:8,13), கிணைஞன் கிணைப்பறை முழககிக் கிள்ளி வளவனிடம் பகை மன்னனது எயிலிடத்தே கொண்ட பொருள்களைப் பரிசிலாகப் பெற வந்தேன் எனக் கூறுவதாகக் கோவூர் கிழார் பாடியுள்ளார் (புறம். 375:81234). பொகுட்டெழினி பகைமன்னரது அரிய எயிலைப் பொருகழித்து நிணம்படு 'குருதிப் பெருக்கால் உண்டாய ஈரமுடைய களத்தில் 'கழுதையினத்தை ஏராகப்பூட்டி உழுது வெள்ளைவரகும் கொள்ளும் வித்தினான் (புறம். 392:6-10), சிவபெருமான் எயிலை எரியூட்டிய வில்லையுடையவர் (பதி.க.வா. 3); காவ அடைய காவற்காட்டையும் ஆழ்ந்த அகழியையும் நெடுமதிலையும் நிலையான ஞாயிலையும் அம்புக் கட்டுக்களையு முடைய அரிய, `எயிலை உட்புக்கு அழித்து ஊர் சுட்டதால் எழுத்த புகையுண்ட விரிந்த மார்பன் இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலா தன் (பதி.20.17-20). பல்யானைச் செல்கெழுகுட்டு வன் போர்செய்த பகை மன்னரின் எயில்களில் மக் களின்மையின் காவல் வைக்கப்பட வில்லை (பதி.
25:5). போர் முரசு முழங்கப் போரை விரும்பிக் கொள்ளுதலில் ஒப்புமை நீங்கப் பகைவரது அரிய எயிலைப் பொருது பல்யானைச்செல்கெழுகுட்டுவன் கைக்கொண்டான் (பதி. 29:12-14). களங்காய்க் கண்ணி நார்முடிச்சேரலின் தோள்கள், தேவருக்கு அஞ்சி அவுணர் வானத்தில் அமைத்த இயங்கும் எயிலின் கதவைக் காக்கும் கணைய மரம் போன் றன (பதி, 31:18-20). வான்மதிலாக வேலாகிய காவற்காட்டை உயரச்செய்து விற்பொறி விடுத்த கூரிய முள்போன்ற அம்பினையும் சிவந்த வாயையு முடைய படைக் கருவிகள் வளைந்த அகழி யையும் இடிபோன்று முழங்கும் முரசினையும் கொண்ட அரிய எயிலைப் போர்செய்ய வரும் வேந்தர் கருதின் அஞ்சிப் பொராமலே நீங்குவர் (பதி. 33:7-12). களங்காய்க் கண்ணி நார்முடிச் சேரல் பனை மாலையையும் பெரிய கழலையும் அணிந்து நிலைபெற்ற எயில்களை அழித்து அங் குள்ள மறவரைச் சிறைப்படுத்திக் கொணர்த்த னன் (பதி, 37:8,9). பகைவரின் எயிலிடங்கள் சிதையு மாறு யானைப்பாகன் ஏவியதால் நார்முடிச் சேர லுக்கு நாடுகாவலைத் தொடிமருப்பு யானை அளித் தது (பதி. 88:4-6). நார்முடிச்சேரல் நிலைபெற்ற எயிலிலுள்ள மறவரை ஒலியவிந்தடங்கச் செய்தான் பேதி: 40:8). ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் வான் தோய் வெண்குடை வேந்தர்தம் எயிலைப் பகுத் துக் கொள்வதில் வல்லவன் (பதி. 52:26,27,31). நின் களிறுகளைத் தடுத்து நிறுத்த முடியாது ஆதலால் நினனாற் கைக்கொண்டு பகைவர்க்குக் கொடுக்கப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>eomqv3hw0vdrc6it5efr8rpco3aljic</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/468</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668165</id>
    <revision>
      <id>1986422</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:05:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986422</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10135" sha1="mcd7qi4p2a5msa5sq2hhzaz5gzi5yao" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எயில்
453
எயில்
பெற்ற நிலைபெற்ற எயிலிடத்து அவற்றைச் செலுத்துவதன்றி, நின் முன்னோராற் பாதுகாக் கப்பட்ட வேந்தரது எயில்வழிச் செலுத்தாதே: வனைந்து செல்வதாயினும் வேறுவழியிற் செல்க என ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனை நோக்கிக் காக்கைபாடினியார் நச்செள்ளையார் கூறுகிறார் (பதி. 83:10-14). எயிலை எறியும் வல்வில்லில் அம்பு களைத் தொடுத்தற் குரிய கூறுபாடுகளை எல்லாம் முற்றக் கற்று விளங்கிய பெரிய கையினையுடையவ னாவன் வானவரம்பன் என்று ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனைக் கூறுவர் (பதி. 58:10-12). களிற்றுத் தொகுதி. கிடுருப்படை, புரவி ஆகியவற்றோடு வலிய அரிய பகைவர் எயிலைப் பக்கத்தே நெருங் கும்படி வளைத்து அவ்விடத்தே செலவக்கடுங்கோ வாழியாதனின் தாணை தங்கி எரிபரத் தெடுக்கும் (பதி. 62:1-5). செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதனின் மறவர், விரும்பத்தக்க சித்திரங்கள் நிலைபெற்ற எயிலை அழித்தல்வது உண்ணாமல் பலநாள் கழித்த நெஞ்சு புகல் ஊக்கத்தினர் (பதி. 68:5-7). மதிலினிடத்து வெளியே தோன்றாமல் தம் பழி யைச் செய்ய முயலும் பகைவரது ஆழ்ந்த அகழியை யுடைய குறிய படிகளைக் கொண்ட ஞாயிலைப் பெற்ற அரிய எயிலினது காவலைப் பெருஞ்சேர லிரும்பொறை கைப்பற்றினான் (பதி. 21:11-13), பகைவர் தம் கொடிகள் அசையும் ஆரெயில்களின் எண்ணிக்கை எல்லை யறியப்படா. பல மாக்கள் பரந்தன, பகைப்புலம் தன்னால் ஸெவ்லுதற்கரிய ஒன்று என்றெணணாமல் அதனைப் பொருதழித்த வன் இளஞ் சேர லிரும்பொறை (பதி. 84:8-10). பகைவரது ஆரெயில் அலைத்த கல்லைக் கக்கினாற் போல இடையறாது வீசும் கவணையும் நாரரி நற வையும் உடைய கொங்கு நாட்டினர்க்குத் தலை வன் இளஞ்சேர லிரும்பொறை (பதி, 28:18, 193, பகைவர் புகுதற்கரிய காவற்காட்டையுடைய மலை யிடத்தமைத்த ஐந்து எயில்களை இளஞ்சேரலிரும் பொறை எறிந்தான் (பதி. . 5:5), ஏற்றுக்கொடியை வலப்பக்கம் உயர்த்திய திணிதோளனும் உமைய மர்ந்து விளங்குபலனும் இமையாமுக்கண் உடைய வனும் மூவெயின் முருக்கிய முரண்மிகு செல்வனு மாகிய சிவபெருமான் முருகனைக்காணவருதல் (முரு. 181-154,174). ஓங்கிய எயிற்கதவத்தில் உரு மேறு தன் கழுத்தைத் தேய்க்கும் பகைவரது தூங் கெயிலை அழித்தவன் தொடித்தோட் செம்பியன் (சிறு. 80-82). வலியமைந்த வெற்றியொடு பகை யைத் தத்தம் இடத்தை விட்டசுற்றி வெற்றிவேல் மன்னரின் நிலைத்த எயிலை அழித்து அதனாற் பெற்ற பொருளைக் கொண்டு நல்லியக்கோடன் இரவலரது புன்கண் தீர்த்தான் (சிறு. 246-248).
பெருமை கெடும்படி பகைவரை வென்று அவர் தாடழிய எயிலைக் கைப்பற்றி அவர்க்குதவிய சற் றத்தின வலிமை கெடுத்தமையான் நெடுஞ்செழி யனால் செறப்பட்ட பகைவர் அவன்வழி ஒழுகினர் (மது. 186-189). தம்முடன் நட்புக் கொண்டோர் உவப்ப, எயில் பலவற்றை வென்று கொண்ட பொருளை வலிய வழங்கி மலர்தலை உலகத்தை ஆண்டு இறந்த பெருந்திறல் மன்னர் முந்நீர்த் திரையிடு மணலினும் பலராவர் (மது. 220.334-137). மதுரை அங்காடித் தெருவில் ஆடும் பல கொடி களிடையே வேறுபல பெயர்களை யுடைய அரிய பல எயில்களைக் கைப்பற்றிப் பாண்டியன் நாடோறும் உயர்த்திய தலம் பெறு புனை கொடி களும் பறந்தன (மது. 367, 388). பாண்டியன் அக நாட்டினைச் சூழ்ந்துள்ள பகைவரின் எயிலிலிட்ட அணங்குடைக் கதவுகளைக் கவர்ந்தான்; கவர்ந்த தோடு பகைவர் கைதொழுது வாழ்த்தித் திறை யாகத் தந்த சீரிய கலனகளனைத்தும் பெற்றுத் தேவருலகம்போல் பொலி வெய்தி மதுரை பெரும் புகழ் அடைந்தது (மது. 693-599). கற்றரையை இடித்து இயற்றிய சிறுவாயினை யுடைய கிடங் கினைக் கொண்ட நல்ல எயிலில் வருந்திய மறச் செல்வமுடையவரைப் பரிசில் பெறக் கொணர்மின் எனப் பாண்டியன் நெடுஞ் செழியன் ஏவலரை ஏலினன் (மது. 730-731). பகை மனனரின நிலை பெற்ற எயில்களைக் கைப்பற்றும் வலிய தாளி னைக் கொண்ட யானைப்படையும் மறத்தாற் சிறந்த வலியும் உடைமையால் திருமாவளவன் செங்கண்ணாற் சினந்து நோக்கி, முல்லை நில மனனர் தம் வழித்தோன்றல்கள் அழிய, இருங் கோவேளிர் சுற்றம் கெடச செய்தான் (பட். 277-282). திருமாவளவனின், வீரத்திருமகள் நிலை பெற்ற பெரிய தலைமையினை யுடைய எயில் மின்போன்ற ஒளி வீசித் தன் புகழை எங்கும் பரப்பியதால் பகை மன்னர் தம் ஒளிமழுங்கி வளவனின் அடிபணிந்து அவனருள் வேண்டினர் (பட், 191-294). மருதநிலம் சூழந்த கொடி யசையும் ஆரெயிலை யுடைய ஊரைப் பகைமனனர் திறையாகக் கொடுப்பவும் வேந்தன் ஏற்றுக் கொள்ளாது சினம் சிறந்து தானையுடன் போர்மேற் சென்றான் (அகம். 84:' 14-17). அரசர் மனக்கோட்டந் தணிதற்குக் காரண மான எயில்போலக் காவல் சிறந்து நம்மை வருத் தியவள் பெறற்கரியள் எனத் தலைவன் நெஞ் சிற்குக் கூறினான் (அகம்.372:14-16). வெல்வேலை யும் அண்ணல் யானையும் உடைய அடுபோர் வேந்தர் பலர் ஒருங்கு கூடி முற்றுகை யிட்டு வளைத்துக் கொண்ட இடிந்த ஞாயிலை யுடைய ஒற்றை எயிலால் சூழப்பட்ட அரண்மனைக்குள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mcd7qi4p2a5msa5sq2hhzaz5gzi5yao</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/469</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668166</id>
    <revision>
      <id>1986423</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:05:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986423</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10033" sha1="nd0yy2u7gxkh8wwk93fo6d6s7f26jo2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எயில்
இருக்கும் நொச்சி வேந்தனைப் போலத் தலைவி துயிலாது வருந்தினளோ, அவள் அளியள் எனத் தலைவன் இடைச்சுரத்து நெஞ்சிற்குக் கூறினால் (அகம். 373:15-19), பகைவரின் போர்முனையாகிய அரணை வென்ற போர்த்தொழில் வல்ல தானை யையும் வண்டிமிரும் மாலையினையும்
உடைய
சேரன் தாக்கிய பகைவரின் எயில் போலத் தலை வியின் மேனி முழுவதும் பாழ்பட்டது (அகம். 381: 13-17), தான் மேற்கொண்ட போரில் தோற்றுப் பெயர்ந்த வேந்தன் மீளவும் தானையொடுமுன் வந்து அரணில் தங்கத் தனக்குப் பற்றுக்கோடாக நிலைத்த எயிலில் தங்கியிருத்தல் இயலாமையின் அப்பகைவர் அறியாமல் வெளிப்பட்டு நன்னன் ஓங்கிய மூங்கில் வளர்த்த காட்டிடத்து வந்து பொருது பகைவரை வென்று புகழ்பெற்றான் (அகம்.992:21-27). அஞ்சாதே, என்று துணையாக வந்த வேந்தன் கைவிட்டானாக யானைப்படை யுடைய வேந்தன் மதிற்புறத்தே தங்குதலின், துன் பங் களையுநரைக் காணாது கலங்கிய உடைமதில் ஓரெயில் மனனன் போலப் பிரிவுணர்ந்த தலைவி அழிவினால் வருந்தினாள் (நற்.43:7-12). காவலரண் சிதைய யானைப் படையைப் பரப்பி அரண்பல கடந்த வலிமிக்க தானைகளை யுடைய வழுதி பல நாள் வாழ்க வெனத் தொழுது நிற்கும் நிலைத்த எயில் உடைய குறுநில மன்னர் போல யாம் சிறிதும் வருந்தாதுள்ளோம் எனப் பரத்தை தலைவனை நெருங்கிப் பாணற் குரைத்தான் (நற். 150:2-6), மகளிர் பொலந்தொடி போல மின்னி இன்னிசை முரசின் முழங்கிப் பகைப்படை பாயாதவாறு காத்தற்கு மன்னரின் எயில்மீது வைத்துள்ள பல கிடுகுகள் போல மேகம் தலைவன் நாட்டு மலை மீது தவழ்ந்து செல்லும் (நற்.197:8,12). வான் தோயும் மதிலில் உள்ளார் வருந்த முற்றுகை செய்து யானைப் படையோடு பகையரசன் அதன் புறத்தே தங்கிய போது மதிலிலுள்ள பெருந்தனக் மறவர் பகைவர் உள்ளே புகாதபடி நல்லெயிலைக் காக்கும் வீரரை உடையம் எனக் கருதி வன்கண் மையாக இருந்தான் (நற்.187:1-4).மூன்று கண்ணை யூடைய சிவபெருமாள் வெயிலையும் வெகுள அவர் முகம் தெறுமாறு போல ஞாயிற்றின் ஒண் கதிர் சுட்டது (கலி. 2:4,5). கணிச்சிப் படையுடைய சிவன் சினத்தமையின் மூவெயில் அழிந்து உதிர்த் த்து போல ஞாயிறு தெறுகையினால் பிளந்து உதிர்ந்தது (கலி.2:5-7). வேல் தைத்துச் செறிந்த நெடுங்கதவமைத்து அடைத்து அழகு கொண்ட எயிலைக் குத்தும் களிறுபோல இடு மண்ணின் நெடுங்குவட்டை அலைகள் மோதித் தாக்கின (கவி. 135:3-5), தன் பகைவனோடு சினந்த
மலை
454
எயிற்றி
வேந்தன் எயிற்புறத்தே சென்று தங்கிய வினை யால் மதிலினுள் இருக்கும் மன்னனுக்கு வந்த வருத்தம் போலக் கடிதில் வரைவு நிகழ்தல் வேண்டி விரையும் நெஞ்சத்தாலே தலைவி பெரிதும் வருத்தம் எய்தினாள் (கலி. 149:14-18), கொன்றை மாலை யணிந்த இறைவன். இயங்கும் எயிலை அம்பு எய்கையினாலே தோன்றிய எரி விசும்பில் திவந்து அழலுமாறு போவ, ஞாயிறு தோன்றி எல்லாவிடததையும் சுட்டது (கலி.150:1-3). நான் முகனாகிய பாகன் செலுத்த வேதக் குதிரைகள் பூட்டிய பூமியாகிய தேரேறி நாகம் நாணாக, மலை வில்லாகக் கொண்டு, மூவகையான அரிய எயில்களைச் சிவன் ஓர் அழலம்பினால் எரித்தார்
(பரி, 8:22-26).
2. ஊரின் பெயர். ஒல்லையூர் தந்த பூதப்பாண்டி. யன் நண்பர்களுள் நிலைபெற்ற எயில் என்னும் ஊரினரான ஆந்தை ஒருவராவர் (புறம். 71:12). எயிற்பட்டினம் - கடற்கரையை யடுத்த ஊர். ஓய்மான் நாட்டு நல்லியக் கோடனுக் குரியது. இதன் கடற் கரைக்கண் தாழை, செருந்தி, கழிமுன்னி முதலி யன பூத்திருந்தன; புன்னை மரங்கள் நிறைந் திருந்தன. உப்பங்கழிகள் சூழ்ந்த எயிற்பட்டினம் புலவர் பாடும் சிறப்பு வாயந்தது. இதனை மதி லொடு பெயரிய பட்டினம் என்று இடைக்கழி நாட்டு நல்லூர் நத்தத்தனார் குறிப்பிடுவர் (சிறு. 148-283), இம்மென்னும் முழவோரையை யுடையது எயிற்பட்டினம் (சிறு.வெ.1).
எயிற்றி - வேட்டுவப் பெண். வலர்கிழான் பண்ண னின் பெரிய அரண் சூழ்ந்த வன்புல இருக்கையில் மன்றத்தின்கண் நிற்கும் விளா மர்த்தின் கனி மனையிடத்து வீழ்ந்தவுடன் கருங்கண் எயிற்றி யின் - வேட்டுவப் பெண்ணின் - மகனோடு காட்டு யானையின் கன்றும் ஓடி அக்கனியை எடுக்கும் புறம். 181:1-3). முள்ளம்பன்றியின் இறைச்சியை உணவாக வுடைய எயினரின் தங்கையாகிய இளைய மாமை நிறம் பொருந்திய எயிற்றி எனத் தலைவியைத் தோழி குறிக்கின்றாள் (ஆவ். 7344:1-3). கூட்டமான மான்களை வேட்டத்தாற் கொன்று தன் தமையன் மார் கொண்டுவந்த நிறமுடைய ஊனாகிய உண வைக் கவரவரும் புட்களை விரட்டும் அழகு மாட் சிமைப் பட்ட எயிற்றி எனத் தலைவியைத் தலை வன் சுட்டுகின்றான் (ஐங்.365:1-3). நல்லியக்கோட னின் வேலூரில் வெப்பம் மிச்சு குடிலிலிருக்கும் எயிற்றியர் அட்ட இனிய புளிங்கறி பிடப்பட்ட வெவ்விய சோற்றினை ஆமானினது சூட்டி றைச்சியுடன் சிறுபர்ணர்க்கு வழங்குவர் (சிற. 173-1773. வெண்பல் எயிற்றியர் பூண்சுட்டிய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nd0yy2u7gxkh8wwk93fo6d6s7f26jo2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/470</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668167</id>
    <revision>
      <id>1986424</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:06:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986424</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10091" sha1="jfxyp7q9c96vm9vok9i2h9hqhhs5n5n" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எயிற்றியர்
வலிய கோல் செருகிய உளிபோலும் வாயினை யுடைய பாரைகளாலே கரம்பைநிலத்தைக் கட்டிகள் கீழ மேலாகும்படி கிளறி அங்கு எறும்புகளால் திரட்டி வைக்கப்பட்டிருக்கும புஸ்லரீசியை வாரி யெடுத்து வருவர் (பெரு. 91-94).
எயிற்றியர் - வேட்டுவ மகளிர். எயிற்றி காண்க. எயிற்றியனார் = புரிவர். எயிற்றியனார் எனும் பெயர் இயற்பெயராகத் தெரியவிலலை. காரணப்பெயராக இருக்கலாம என்பர் உ. வே. சா. (குறுந்தொகை பாடப்பட்டோர் வரலாறு பக், 127), குறுந்தொகை 286-ஆம் பாடலொன்றே இலா பாடியது. இரந்து பின்னின்ற கிழவன் குறைமறாமற் கூறி யது,,பாங்கற்குச் சொலவியது என்ற இருதுறை களுக்கும் ஏற்குமாறு அமைந்துள்ளது இவரது பாடல் தலைவியை உள்ளிக் காணபென் போல் வன என்று தலைவன் கூறுங்கால அவ்வாறு உள்ளுதற் குரிய அவளின் நலன்களை அவன் அழகுற அடுக்கிக் கூறும் முறையில் புலவர் அப்பாட லைப் பாடியுள்ள நயம் பாராட்டத் தகுவதாம். தலைவியின் எயிற்றினைச் சிறப்பித்துப் பாடிய காரணம் பற்றி இவர் எயிற்றினார் எனப் பெயர் பெற்றார் என்றும் இப்பெயரே பின்னர் ஏடெழுது வோரால் பிழைபட எயிற்றியனார் என எழுதப் பட்டதெனறும கருதுவர் மொ. அ. துரை அரங்க சாமி (ச.சி.பெ.பசு. 62,63). மற்றும் புறநானூறு 213-ஆம் பாடலைப் பாடிய புல்லாற்றூர் எயிற்றி யனார் என்பாரும் இப்புலவரும் ஒருவராகவே இருத் தல கூடுமெனபதும அவர் கருதது (டி. பக். 68). எயிறு - 1.பல். நஞ்சினைச் சுரக்கும் எயிற்றினை பல்லை - உடைய பாம்பின் தலை நடுங்குமாறு இடி யென முழங்கும் முரசினை உடையவன் குடவர் கோவாகிய யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ் சேரலிரும் பொறை (புறம். 17:37-40). நஞ்சினைக் கொண்ட வெள்ளிய எயிற்றினை யுடையது ஐந்தலை நாகம் (புறம 37:1,2). சோழன குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனைச் சினப்பித்த நாட்டு மக்கள் தீய நிமித்தமாக எயிறு நிலததே வீழக் கனாககண்டனர் (புறம்.41:8,11). வெருகினது முளளெயிறு போல முலலை அரும்பும் (புறம்.117:8,9). முள்ளெயிற்றினை யுடையது பாம்பு (புறம்.126:18,19). பாம்பின் கூரிய எயிற்றினின்றும் பிழைத்துப் போத்த திங் களைப் போல, வெட்சி மறவரின் கையினினறும் ஆனிரைகள் வீரன ஒருவனால் மீட்கப்பட்டன (புறம்.260:18-19).பெருஞ்சிக்கலகிழான் தன் மகளை லேந்தனொருவனுக்கு மகட்கொடை மறுக்கவே, இருவருக்கும் பகைமை மூணட நிலையில், கூரிய எயிற்றை உடைய இப்பெண், மரத்தில் தோன்றும்
455
எயிறு
சிறுதீ அம்மரத்தையே அழிப்பது போன்று தான் பிறந்த ஊரின் அழிவுக்குத் தானே காரணம் ஆயி னள' என வருந்திப பாடுகிறார் மதுரை மருதனிள நாகனார் (புறம். 349). தலைவ னொருவனின் உரிமை மகளிரைக் குறிக்குங்கால. வல்லென ஒரு சொல வழங்கவேண்டுமாயினும் நா அஞ்சுதற்கேது வான முள்ளெயிறுகளை உடைய மகளிா' என்பர் கயமனார் (புறம்.361:15,16). தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன வென்று தங்கியிருந்ததோர் போர்க்களத்தில் பிணங்களை யுண்ணும் பேய்மகள பனறிகளின் கொம்புபோன்ற வெள்ளிய எயிற்றால் கடிததுத் தசையொடு கூடிய நிணத்தைத் தின்று சுவைகணடவளாய் அவனை வாழ்த்திப் பாடிக் கூத்தாடினள் (புறம். 371 22-27). வெள்ளிய நகையோடு விளங்குகின்ற எயிறுகளை யுடைய விறலியரின் பாடலைக் கேட்டுச் சோலை வில தங்கியிருந்தான ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலா தன (பதி.01.20-23). நஞ்சுடனே உறைக்குள் கிடந்த துளையுடைய வெள்ளிய எயிற்றினை உடைய பாம் புகள் மாளுமபடி அடிக்கின்ற கருடனை அணிந்த கொடி யுடையவர் திருமால (முரு. 148,150,151). பனை நுங்கின் இனிய நீர் தன் பணபால தோற கும்படியான வாயூறலைக் கொண்ட எயிறுகளை உடையவர் விறலியர் (சிறு.27-31), விளங்குகின்ற எயிறுகளை உடையவள் பேயமகள (சிறு 196,197), காம நுகர்ச்சியையன்றி வேறொனறையும் கல்லாத இளையோருடனே மகிழந்து புணரும் மகளிர் நேரிய கூரிய எயிற்றினை உடைய வாயினர் (மது. 413,414, 420). தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற பாண்டி யன நெடுஞ்செழியனால் கூடப்பெறும் மகளிர் கூரெயிற்றினை உடையவர் (மது. 708,712), மூங் கில முளை போன்ற ஒளியுடன கூடிய எயிறுகளை உடைய தலைவனின் நாய் தனக்குப் புதியவராகிய தலைவியையும் தோழியையும கண்டவுடன வளைத் துக் கொண்டு அவர்மேல் பாய்ந்தது (குறி.131,132). செவ்வானில் விளங்கும் பிறையை ஒத்த வளைந்த வெள்ளிய கூரிய எயிற்றினை உடைய அந்தணன் சிவபெருமான (அகம்.கி.வா.8,9,15). பொருள் வயிற் பிரியக் கருதிய தலைமகனிடத்துத தலைமகள் தானே குறுகவந்து தன் கூரெயிறு தோன்றச் சிறிதே அகத்தெழுந்த மெய்ம்மை யல்லாத முறு வலைக் காட்டி, அவன் வினைமேற் செல்லுதலை உடன்படாத மெய்ப்பாடுகளுடன் நின்றாள (அகம். 5:4-7,19-24). பல வேல்களை யுடைய மத்தியென். பானின கழாஅர் என்னும் ஊரின வயல்களில் வாளைமீன்களை மேயந்த கூரிய எயிற்றையுடைய நீர்நாய, பிரம்பின் தூறுகளில் தங்கும் (அகம்.6:18- 20),‘அறிவுடைய இளைய மகளே, நினக்குமுலைகள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jfxyp7q9c96vm9vok9i2h9hqhhs5n5n</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/462</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668168</id>
    <revision>
      <id>1986425</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:06:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986425</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10501" sha1="93ipt861oambd5tg9z1xyylnirx2hwm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எக்கர்
447
எக்கர்
கரில் தலைவி ஆயமொடு கூடி விளையாடிய போது, தலைவன தேரில் வந்து மணல் வீட்டைப் புகழ்ந்து மறுமொழி பெறாது மீண்டான் (அகம். 250:2-9). மேற்கே செவ்வானம் தோன்றத் துணைபுணர் அன்றில்
எக்கரின் மீதிருந்த பனையின் உள் மடலில் சென்று தங்கியது (அகம்.260:6, 7). நெடிய உப்பங்கழியில் இரைதேடிய குறுங்கால் அன்னம் அடும்பின கொடிபடர்ந்த எக்கரில் தன் சிறகை அலகாற் கோதும் (அகம். 320:8,9). தலைவன் ஊர்ந்த தேர் வெண்மணற் குவியல்மேலும் எக் கரிலுள்ள தாழைமட விடத்தும் ஓடி அடுப்பங் கொடியை அறுத்துச் சென்றது (அகம். 330,11-14). வேனிற்காலததில் அறுகம் புல்லை மேய்ந்த காளை பசுக்களோடு களைப்புத் நீர நீர்பருகிக் காஞ்சி இணரின் தாது மேலேபட அங்குத் தங்கி மணல் குவிந்துள்ள எக்கரில் துயிலும் (அகம. 341:7-12). வேனிற் காலத்தில் தெளிந்த மடுவின் பக்கத்தி லுள்ள தூமணல் எக்கரில் தாது உதிரும் தண் பொழிலில் தங்கிக் காதலர் தமது வளமான இல் லத்தை மறப்பர் (அகம்.358:6-8). எக்கர் பொருந் திய ஊரின் நீர்த்துறை முன்றிலின் மணற் பரப்பில் புன்சுமலர் உதிர்ந்து கிடப்பது, வேவனுக்கு வெறி யாட்டெடுத்த களநதொறும் செந்நெல் வான்பொரி சிதறிக் கிடப்பது போன்றுள்ளது (குறு. 53:2-5). கடல்லை தவழும் புள்ளொலிக்கும் கடற்கரைச் சோலையில் புனனையுள்ள எக்கர் நிழலில் புணர் குறி வாய்த்த ஞான்று தலைவனைக் கண்டோம் எனச் சிறைப்புறமாகத் தோழிக்குத் தலைவி கூறி னாள் (குறு. 299:1-5). பரதவர் கடலிற் கொண்ட மீன் உணங்கலும் கழியிற் கொண்ட இறா வற் தலும் கிடந்ததால் வெண்மணல் மிகுந்த எக்கர் தொறும் புலால் நாற்றம் பரவியது (குறு. 320:1-4). அடும்பின் மலரினைச் சிதைத்து மீனருந்தும் தடந் தாள் நாரை எககரில் தங்கியிருக்கும் (குறு. 349: 1,2). பனைமரம் குருத்தொடு மறையக் காற்று தொகுத்த மணற்குவியல் மிச்சு கடற்கரையில், கட லெறிந்த கருமணலாகிய சேற்றருவியால் கூந்தலுக் குப் பெய்தற்குரிய எக்கராகக் குவியப்பெற்ற குவி யல் புலருமுனனரே ஊரில் அலரெழுந்தது எனத் தோழி தலைவிக்குச் சொல்லுவானாய இரவுக்குறி வந்த தலைவன் கேட்பக் கூறினாள் (குறு. 372). அலைகொழித்த பெரிய எக்கர் மணலை, நுணங் சிய துகிலின் நுடக்கத்தைப் போல மிகுதியாக ஊதைக் காற்றுத் தூற்றும் (நற்.15:1-3), கடலலை கொழித்த பால்நிற எக்கரில் தொடியணித்த மகளிர் உறங்கியதால் கடற்றுறை தனிமையுடையதாயிற்று (நற். 49:1,2). கடலின் அலைகொழித்த எக்கரில் விளையாடும்போது நண்டு ஓடுமிடமெல்லாம் ஓட
இயலாமல் களைப்புற்று விளையாட்டு விருப்பும் நீங்கியவள் தலைவி என்று அவளது பண்டைச் செயலை வினைமுற்றி மீளும் தலைவன் பாகற்குக் கூறினான் (நற். 105:2-4). ஈங்கை அரும்பும் அதிர லின் பூவும் உதிர்ந்து கிடக்கும் மோட்டு மணவ எக்கரில் மானின் குளம்பு பட்டு அழுந்த வெள்ளியை உருக்கிச் சாய்த்தாற்போவ நீர்க்குமிழி வடியும் நேம், 124:4-8). அலை கொழித்ததால் உண்டாய பெரிய எக்கரில் உள்ள தாழையின் பூ, தாது உதிர்ந்து சிறுகுடிப் பாக்கத்துப் புலால் நாற்றத்தைப் போக்கி மணங்கமழச் செய்யும் (நற். 203.1-7). உப்பங்கழி யிடத்தே இரைவேட்டெழுத்த குருகின பற்றுதலைத் தப்பி வோடிய இறவின் ஏற்றை, எறிதிரை தொகுத்த எக்கரிலிருக்கும் தாழைமலரைக் குரு கௌக் கருதி அஞ்சும(தத்.111:2-83), நொச்சியரும்பை ஒத்திருக்கும் கண்ணை யுடைய நண்டின் கூட்டம் எக்கரிலுள்ள ஞாழல பூவைக் காலால துழவிக் கடற்றுறையை அழகு படுத்தும் தேற். 867:1-5). சிறு குடிப்பாக்கத்தில் புவிவரிபோன்ற எககரில் புனனை உதிர்த்த தாதினை ஊதும் தேனோடு (பெண் வண்டு களோடு) ஒன்றி ஆண் வண்டுகளும் இன்னிசை யெழுப்பின (நற்.323:6-9). சோலையிடத்தே எக்கரி லுளள மாமரத்தின புதுப்பூ தலைவரைக் கூடிய மகளிரது மெயயின் மணம் போலக் சுமழும் (ஐங்.19:1,2). எக்கரில் ஞாழல், செருந்தி முதலிய மலர்களின் மணம் கமழ்ந்தது (ஐங். 142). எக்கரி லுள்ள ஞாழற் கிளையில் பறவைகள் தங்கின (ஐங். 148), எக்கர் ஞாழலில் பறவைகள் ஒலித்தன (ஐங். 143). எக்கர் ஞாழல் இணர்படு பொதும்பரில் குருகு உறங்கும் (ஐங்.144). எக்கர் ஞாழல் சிறியி லைப் பெருஞ்சினையில் ஓதம் வளைக்கும் (ஐங். 1451. எக்கர் ஞாழல் அரும்புமுதிர் அவிழிணர் கமழும் (ஐங.146). எக்கரில் ஞாழல மலர் இல்லாத மகளிர் அதன் தழையை விரும்புவர் (ஐங. 147). எக்கர் ஞாழல் இகந்துபடு பெருஞ்சினையின் மவர் இனிது கமழும் (ஐங்.148). மடந்தையி னுடைய வணரின் முலையிற் படர்ந்த சுணங்கு எக்கரிலுள்ள ஞாழற்பூப் போன்றது (ஐங். 149). எக்கர் ஞாழலநறு மலர்ப் பெருஞ்சினையை அலை அசைக்கும் (ஐங். 1504, கோலஞ் செய்து கொண்ட மகளிர் தம ஆயமோடு விரும்பி விளையாடும் வையையாற்றின் நீண்டுயர்ந்த எக்கரிடத்து நுகர்ச்சியை நினைந்து தலைவர் வரு வர் எனததோழி தலைவியிடம் கூறல (கவி. 17;19,20). இளைய மகளிரின ஐம்பால்போல் எக்கரை ஊட றுத்து நீர் ஒழுகியது (கலி. 29:6). வண்ண வண்டுகள் ஆரவாரித்து வையையின் உயர் எக்கரில் அருவி நீரால் வளர்ந்த நறுமுல்லைப் பூவின் தாதுண்ணும் இளவேனிற் காவத்து வருதும் என்று&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>93ipt861oambd5tg9z1xyylnirx2hwm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/473</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668169</id>
    <revision>
      <id>1986426</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:07:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986426</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9994" sha1="7o7v4p6nkhgeer9ahdbqnzxvlvt0veh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எயிறு
'தலைவியின் சிறிய முள்ளெயிறு தோன்ற அவள் முறுவல் கொள்ளும் முகததை யான் காண இப் போது வந்த விருந்து இனி எப்போதும் வருவதாக வானும் தொடர்த்து அவள்முறுவல் முகத்தைக் காண்பேனாக' என லிருந்து வாயிலாகப் புக்க தலைவன் தனக்குள் சொலவிக் கொண்டான் (நற். 120:10-12). இரவில் தெருவில உதிரும் மழைத் துளியைக காற்றின சாரல கதலின துளைவழியே வீசுவதனால வீட்டினுள் டெக்கும் கூரெயிற்று நாய்கள் நடுங்கும (நற. 132 3-5), தினைப்புனங் காப்பதற்குத தோழியை ஏவும் தந்தை, ‘குறு மகளே, நீ புனத்திற்குச் செல்லாயோ; விரைவிலே செல, நின் முளளெயிற்றை முத்தங் கொள்வேன்' என இனிமையுற ஏவினன (நற்.134:7-9). தலைவன் பொய பாராட்டிப் பேசியது கேட்ட தலைவிக்கு முள்ளெயிற்று முறுவல தோன்றியது (நற். 155:8,9). நேரிய வெள்ளிய எயிறுகளையுடைய விறலி, வாயி லாசு வந்து நின்றாள் (நற், 170:3,4). நேர்மையுற்று விளங்கிய வெள்ளிய எயிறுகளை யுடையவள் என உடன்போன தலைவியைக் குறித்து இடைச்சுரத் துக் கண்டாரிடம் செவிலி கூறினாள் (நற். 198:73. கூரிய எயிற்றினை யுடைய மகளிரை விளித்து அவர்க்குப் பாணனின பொய்ம்மையைப் புகலு மாறு குயவனிடம் வேண்டுகிறாள் தோழி (நற். 200:4-11). நின்னைக் காண்பதற்கு யான் வர வேண்டிய குறியிடம் யாதெனக் கூறு, நின் கூரெயிறறை முத்தங் கொள்லேன் எனத் தலைவி யிடம் வேண்டினன் தலைவன (நற்.204:1-6). மந்தி முள்ளெயிற்றினை உடையது (நற் 233:1,2), 'கூர்மை யும் அழகும் கொண்ட வெள்னிய எயிறுகளை யுடைய குறுமகளே' எனத் தோழியைத் தலைவி விளித்தாள் (நற். 240:2), மகளிர், விளங்கிய எயிறு களின அழகிய இன்னகை உடையவர் (நற்.267:3). புதலவனின் அழகிய எயிறுகளினின்று தோனறும் விருப்பம் மிக்க மாட்சிமைப்பட்ட நகையும் கருதாமல் தலைவன் எப்பேரதும் பொருள்வயிற் பிரிவான் (நற்.269:4,8). 'இம்முல்லைக் கொடி நின் எயிறுகளைப் போன்ற அரும்புகளை ஈனும் பொழு தில்யான் மீண்டுவந்து நின்னை எய்துவேன்' எனத் தலைவியிடம் கூறித் தலைவன் பொருள்வயிற் பிரிந்தான (நற்.316:8,6). பாண்மகள் முள்ளைப் போன்ற கூரிய எயிற்றினள் (ஐங். 47:1). பாண் மகனது வெள்ளிய எயிற்றினை யுடைய மடமகள் வரால சொரிந்த வட்டியுள் பழைய வெண் ணெல்லை நிறைத்தனள் (ஐங். 48:1-3). தலைவி கொற்கை முன்றுறையின் முததினை ஒக்கும் எயிறு கெழு துவர் வாயினள் (ஐவ், 185:1,3). கடற்கரைச் சோலை யுள்ள துறையில் வளையணி
முன்கை
458
எயிறு
யினையும் லாவெயிற்றுப் பொருந்திய இனிய நகை யினையும் உடைய இளமகளிர் விளையாடினர் (ஐங். 198:1,2), 'செறி எயிற்றோயே எனத் தலைவியைத் தோழி விளித்தல் (ஜல். 24114), குன்றக் குறவன் காதல் மடமகள் முளை போன்ற ஒள்ளிய எயிற்றை யுடைய இளையளாயினும் தன்னை வருந்தினால் எனத் தலைவன் தோழிக்குக் கூறல் (ஐங்.2B6). வெஞ்சுரத்தில் கூரிய எயிற்றினையுடைய செந்நாய் வயாநோயுற்ற பிணவிற்கு இரையாகக் கள்ளியங்காட்டில் பன்றியை எதிர்பார்க்கும் (ஐங். 323:1-33), 'முள்ளெயிற்றரிவை' எனத் தலைவன் தலைவியைக் குறிப்பிடுதல் (ஐல், 495:5). தலைவியின் முள்போன்ற முனையினையுடைய நாணல் முளை போன்ற எயிற்றிடத்து மாறும் இனிய நீரைக்கள்ளி னும் மகிழசெயயும் எனத் தலைவன் பாராட்டி னான் (கலி. 4:13,14). ஊறுநீர் அமிழ்தினை ஒக்கும் எயிற்றினை யுடையவளே எனத் தலைவியைத் தலைலன விளித்தல் (கலி.20:11). பொருள்வயிற் பிரிந்த தலைவன் திருந்திய எயிறிலங்கும் தலைவி யின் தேன் போலும் மொழிவினை நினைத்து அவளது அருந்துயர் துடைக்க மீண்டான (கலி. 29: 24-26). தண்ணருவியின அருகேயுள்ள நறுமுல்லைப் போது மகளிர் எயிற்றை ஒக்கும் (கலி. 32:16,17). 'இனனகை இலங் கெயிற்றுத் தேமொழியினையும் துவர்ச செவ்வாயினையு முடைய நன்னுதால் எனத் தோழியைத் தலைவி விளித்தல் (கவி 55:4,5). வளைந்த முனகையையும் வெள்ளிய எயிற் றினையு முடைய அழகிய நல்லாளே, நின தட மென்தோள் கண்டார்க்கு அணங்காகும் என்ப தனை அறிதியோ. அறியாயோ எனத் தலைவியைக் கைக்கிளைத் தலைவன் வினவினான் (கலி. 56:19-21). 'கூரெயிற்று முகைவெண்பல் கொடிபுரையும் நுசுப் பினாய்' எனத் தலைவியை விளித்துக் கைக்கிளைத் தலைவன் பேசுகிறான் (கலி. 58:4), 'முல்லை முகை வொடு மாறுபாடு கொள்ளும் எயிற்றாய்' எனத் தலைவியைத் தலைவன் விளித்தல் (கலி.64:17). &quot;அழசிய பரத்தையில் முயக்கத்தில் இலங்கெயிறு பதிந்ததால் உண்டாய சிவந்த வடுவைக்காட்டி நாணமின்றி வரின் தலைவனோடு துனித்திருப் பேன் என்று கூறுவேன், ஆனால் அவனைக் காணில் நெஞ்சம் தவற்றை மறந்து என்னை விடுத்து அவனிடத்தே தாழும்' எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் ரீகவி, ST:14-17), பரத்தை யர் செய்த நகக்குறியாலாய வடுக்களும் வாலெயிறு உற்ற வடுக்களும் ஒள்ளிதழ் சோர்ந்த நின கண்ணி யும் அவர் வெகுண்டு அடிக்கச் சிவந்த நின் மார் பும் தவறாதலுக்கு அமையாவோ என்று ஊடிய தலைவி தலைவனை வினவினாள் (கலி. 88:11-14).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7o7v4p6nkhgeer9ahdbqnzxvlvt0veh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/474</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668170</id>
    <revision>
      <id>1986427</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:08:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986427</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10055" sha1="rlcgzba40rz5rll3e6egqhawpj1x0v3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எயிறு
'இந்த ஒப்பற்ற வெள்ளிய ஏற்றின் கழுத்திலே கிடப்பவன் முள்ளெயிற்றினையும் அழகினையு முடைய இத்தலைவியைப் பெறுவான்' என்ற பேச்சு ஆயரிடையே எழுந்தது (கலி. 104:18,19). 'கொலைத் தொழிலையுடைய கண்ணையும் கூரிய எயிற்றையும் தளிர்மேனியையும் உடைய வனப்புக் கொண்ட மாயோய, நான் விரும்பற்குரியராய் நின்னிற் சிறந்த மகளிர் நிலவுலகத்தினமையை நீ தெளிவாயாக' எனத் தலைவியிடம் திருமாலடி யைத் தலையால் வணங்கித் தலைவன் சூளுற்றான் (கலி. 108:52-56), 'உன் சுற்றத்தார் உரையாடலைத் தவிர்க என்றனரே யன்றி முயங்குதலைத் தவிர்க்கு மாறு கூறவில்லை; ஆதலால் என்னை மெல்ல
முயங்குக; நான் நின் முன்ளெயிறூறிய நீரை உண்பேன்' என வினைவல பாங்கின் தலைவியிடம் அத்தகு தலைவன் கூறினான் (கலி. 113:17-20) ஞாயிறு மலை சேர மெல்ல இருளாலே உலகு நிறைந்து மரமெல்லாம் பொலிவழிய இமையெல் லாம் குவிய நாற்றிசையும் நடுக்குறும ஊழிக் காலத்தில் கூற்றுவன் விளக்கம் அமைந்த செக்கர்' வானிடத்து நுதியை யுடைய பிறையை எயிறாகக் கொண்டு பல்லுயிரையும் சேரக் கொள்ளுதற்கு நக்காற்போலும் அச்சந்தரும் கடிய மாலை இருந் தது (கலி. 120:3-9). முல்லை முகையை ஒக்கும் இலங் கெயிற்றையும் மகிழ்ச்சியையு முடைய மாதருடைய அழகாலே அவளிடத்தைப் பற்றிக் கொண்ட என் நெஞ்சிடத்து உள்ளத்தைச் சுட்டெரிக்கும் காமத்தீ உயிர் போம்படி விடாது சுடும் எனத் தலைவன் கூறுதல் (கலி. 139:26-29). அன்னமென் சேக்கையுள் இரவில் தலைவியைத் துன்னிக் கூரெயிற்றின் நீரை துகர்ந்து அளி செய்து நீங்கியதால் தவைவி தோளமெலித்து கண்ணீர் முவைமேல் விழ அவனைத் தேடுதற்கு மனஞ்சுழன்று புலம்பினாள் (கலி. 146:4-9). சுனை யில் விளையாடும் கூரிய எயிற்றையுடைய மகளிர் முலை மேலணிந்த பூண்களோடு மாரனை ஒத்த கணவர் மார்பணிகள் மயங்கின (பரி. 8:118,119). 'நின்னை அறியாமல் மயங்கி யகப்பட்ட கூரிய எயிற்றினையுடைய மகளிரியல்பு, மழைபெய்தலை எதிர்நோக்கி வருந்தும்
சோலையின்
இயல் பொக்கும்' என்று முருகனை நோக்கித் தேவ சேனை கூறினாள் (பரி.9:33,34). வையைக்குப் புனலாடச் சென்ற அழகிய அணியினையும் இலங் கெயிற்றினையுமுடைய மகளிரால் வையை அழகு பெற்றதோ, வையைப் பெருக்கால் மகனிர் அழகு பெற்றனரோ என்பதை ஆராய்யவர் தேர்ந்து கூறுதல் அரிதாயிருந்தது (பரி.22:31-34).
2. யானைக்கொம்பு. யானையின் இரும்பிடர்த்
459
எயினர்தை மகளார் இளங்கீரனார்
தலையிலே இருந்து அவ்லியானையின் எயிறே- கொம்பே- படையாகப் பகைவரின் மதிறகதவைக் குத்திக் கொலைத்தொழில் புரிவதில் கூற்றுவனுக் கிளையாதவன எனக் கருங்கை ஒள்வாள் பெரும் பெயர் வழுதியின் மறத்தை இரும்பிடர்த்தலையார் சிறப்பித்துள்ளார் (புறம. 3:9,11-13). மறக்குடி மற வனொருவன் தடுத்தற் கரிய போரில் பகைவரை மேற்செல்லாதவாறு தடுத்துத் தான் முன்ளினறு வெட்டி வீழ்த்திய களிற்றின் எயிற்றிடத்தே வைத்து வளைவாகிய தன வாளை நிமிர்த்துக் கொண்டு, தனக்குப் புறங்காட்டியோடும் பகை வீரனைக் கண்டு நகைத்தான் (புறம். 284:4-8), மூங்கில் முளைபோலும் எயிற்றினையுடையது கரிய பெண்யானை (பெரு. 53). நாற்பது ஆண்டுகள் நிறைந்து, முரசென்று மருளும் வலிய காலகளை யும் உயர்ந்த அழகினையும் புகர் நிறைந்த மத தகத்தினையும் உடையதாயப் போரில் மேமபட்டுச் செல்லும் யானை பொருது பட்டபின் அதனிடத் தினின்று தானே வீழ்ந்த எயிறறைக கனமும் செம்மையு மொப்ப இருபுறத்தையும் செததித் தச்சன சிற்றுளியால் வேலைப் பாடுகளியற்றி அமைக்கப்பட்டது பாண்டிமா தேவியின் சுட்டில் (தெடு. 115-123).
371,
ஆகப
எயின் - வேட்டுவக்குடி. பாணர் கொடிய வில்லை யுடைய எயினக் குடியினர் - வேட்டுவக குடி யினர்- உள்ள அரணிலே சென்று தங்கின், ஈந்தின விதை போன்ற நெல்லரிசிச் சோற்றை உடும்பின பொரிய லொடு இடந்தோறும் பெறுவர் (பெரு. 129-133). எயினந்தை மகனார் இளங்கீரனார் - புலவர். குறுந் தொகையில் 116, நற்றிணையில் 3,62,113 ஆக நான்கு பாடல்களைப் பாடிய இளங்கீரனாரும் அகம்.3. 225, 239, 289, 299, 361, 395.399 நற்றிணை 269,308, 346 பன்னிரு பாடல்களைப் பாடிய எயினந்தை மகனார் இலங்கீரனாரும் ஒருவரே. எயினந்தை மகனார் எனப்படுதலாலும் பாலைத் திணையையும் பாலை நில வேடரையும் பலவாறாகப் பாடியிருத்தலாலும் இவரை வேட்டுவ மரபின ரென்பர். இவர் பாடலகள் பெரும்பாலும் பொருள் வயிற்பிரியக் கருதிய தலைமகன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லிச் செல வழுங்கினவாகவும் பிரிந்த தலை மகன் இடைச் சுரத்து அழுங்கியனவாகவுமே உள்ளன. இயற்கைப் புணர்ச்சி புணர்ந்து நீங்கும் தலை மகன் தன்நெஞ்சி ற்குச் சொல்லியது என்ற துறையில் குறிஞ்சித் திணைககண் ஒருபாடலும் (குறு. 116) இவராற்
பாடப் பட்டுள்ளது. அப்பாடலில், தலைவியின கூந்தல் சோழரின் உறந்தைப் பெருந்துறை நுண் மணல் போல நன்னெறிப்பட்ட தண்மையுடையது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rlcgzba40rz5rll3e6egqhawpj1x0v3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/475</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668171</id>
    <revision>
      <id>1986428</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:08:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986428</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9939" sha1="pit84f36a8hi634ihe854vzd3jzeo87" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எயினந்தையார்
மணணால்
எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தலைமகன் பொருள் வயிற் பிரியக் கருதிய நிலையில் தலைவியின் ஆற் றாமை கண்டு அவனும் ஆற்றானாய்ச் செல வழுங்குவதாய் அமைந்த நற்றிணைப் பாடலில் (306) செலவழுங்கும் தலைவளின் நெஞ்சிற்கு ஈர இயற்றப்பட்ட பசுங்கலம் பெரு மழைக்கு ஆற்றாது கரையும் தன்மையினை உவமை கூறியுள்ளது தயம் வாய்ந்ததாகும். மரத்து நிழவிற் சிறுவர் நெலிலட்டாகிய பாண்டில் ஆடுவதும் (நற், 3), ஒள்ளிழை மகனிர் பிறையினைத் தொழுல தும் (அகம்.239), தலைவன் பிரிந்து சென்ற நாட் கணக்கைத் தலைவி சுவரில் கோடிட்டு எண்ணு வதும் (அகம்.289), தேவர்க்கு அவியுணலாக வேள் லிக் குண்டத்தில் யாமையை லைத்து மூடுவதும் (அகம்.361) இவர் பாக்கள் கூறும் சிறப்புச்செய்தி களாம். இவர் சோழரையும் சேரரையும் பெயர் சுட்டாமலும் உறந்தையையும் கொல்லியையும் பெயர் சுட்டியும் பாடியுள்ளார்.
எயினந்தையார் - புலவர். எயினனைத் தந்தையாக. உடைமையின் எயினந்தை எனப்பெயர் பெற்றார்; ஆர் சிறப்பு விகுதி (நற்றிணை-பி. நா. பாடினோர் வரவாறு பக்.26). இவர் பாடலில் 'ஓரெயில் மனனன் போல்&quot; எனவரும் உவமையால் இவர் இப்பெயர் பெற்றிருக் கக் கூடும் எனக் கருதுவாரும் உளர். எயினந்தை மகனார் இளங்கீரனார் எனபதால இவா இளங் கீரனாரின் தந்தை என்பதும் புலனாம். இவர் பாடியதாகவுள்ள ஓரே பாடல நற்றிணையில் 43- ஆம் பாடலாக இடம் பெற்றுள்ளது. பாலையின் கொடுமையை அப்பாடலில் நன்கு சிறப்பித்துள் ளார். துணையாக வந்த அரசன் கைவிட அப் போது யானைப்படையை உடைய பகைவேந்தன் தன் மதிற்புறத்துத் தங்க, தன் துன்பங் கனையு நரைக் காணாமல் கலங்கிய உடை மதிலையுடைய ஒரெயில் மன்னனைத் தலைவியீன் அழிவிற்கு உலமை காட்டுவது நயம்படவுள்ளது. எயினர் - வேட்டுவர். ஆதி என்பானது குடநாட்டில் எயி னர்-வேட்டுவர்-தந்த முள்ளம் பன்றியது தசையின் நிணமிக்க வெண்சோற்றுக் கட்டியை அரணிடத் துள்ள ஆடவர் வருவார்க்கெல்லாம் வரையாது வழங்குவர் (புறம். 177:18-18). பகைவரது பாழ்பட்ட ஊரில் அடியில் தொடுதோணித்து துடிமுழக்கிக் கொடுலில் எயினர் கொள்ளையடித்ததால் நெல்லில் வாத வறிய நெற் கூடுகளின் 'உள்ளிடத்திருந்து வளைவாய்க் கூகை பகலிற் குழறும் (பட். 286-2681, துடியினையும் கொடிய வில்லினையுமுடைய எயினர் வழிப்பறி செய்யும் சுரநெறிச் செல்லப் பருந்தின் பேடை ஊனுணவு கிடைக்குமென்று தன சேவலை
460
எரி
அழைக்கும் (அகம். 79:12-15), கொடிய வில்லை யுடைய எயினரின் மரிலிருந்து ஆறலைக்க முய லும் கொலைத்தொழில் மறவர் வில்லிட மாய்ந் தோரின் பிணத்தை ஆலமரத்திலிருந்து காக்கைக் கூட்டம் கவரும் (அகம். 319:1-5). எறும்பு வளை போன்ற குறிய பல சுனைகளைக் கொண்ட உலைக்கல் போன்ற வெவ்விய பாறை ஏறிக் கொடிய வில்லையுடைய எயினர் நம் அம்புகளைத் தீட்டுவர் (குறு. 12:1-3). எயினர் சிலைமரத்தாற் செய்த வில்லையும் அம்பையும் கையிற்கொண்டு செந்துவராடை உடுத்திருப்பர் (ஐங்.363:1,2), எயி னர் முள்ளம் பன்றி இறைச்சியை உணவாகக் கொள்வர் (ஐங்,364:1).
எயினன் - வள்ளலின் பெயர். வண்மையுடைய எயினன் என்பானது வாகை என்னும் ஊரைப் போன்ற வுள் தலைவி (புறம். 351.6,7), முருகன் போல் வன்மையுடைய எயினன் பேராற்றலுடன் மிஞிலி யொடு பொருது களஞசிவப்ப விழுப்புண்பட்டு வீழந்து கிடப்ப, ஞாயிற்றின் வெங்கதிர் அவன் மேல் தாக்காமல் பறவைகளின் பெருங்கூட்டம் லிசும்பிடை வட்டமிட்டு நிழல் செய்தது (அகம்,
181:5-10).
எரி- 1. தீ. இராசசூயம் வேட்ட பெருநற் கிள்ளி பகைவர்தம் காவலமைந்த மருத நிலத்தூர்கள் பாழாக நாட்டினை எரி-தி - ஊட்டினான் ரீபுதம், 18ர 25.173. தொழில் புனைத்த நல்ல இல்லங்களை வெம்மையான எரி அழிக்கக் கனையெரி முழங்கிய பக்கத்தைப் பார்த்து நண்ணார் நாணத் தலையா லங்கானத்துச் செருவென்ற பாண்டியன் நெடுஞ் செழியன் நாடொறும் கொடுவினை பல புரிந்தான் (புறம்.23:9-13). கிள்ளிவளவன் உடன்று நோக்கு மிடமெல்லாம் எரிதவழும் (புறம். 38:5). கிள்ளி வளவன் காற்றோடு எரி நிகழ்ந்தாற் போன்ற செலவினையுடைய போர்த் தொழில் மிக்கவன் (புறம்.41:16-18). எரிபோலும் விளங்கிய சடையை யுடையவர் நீல மணிமிடற்றையுடைய சிவபெரு மான (புறம்.55:1,2), இலவந்திகைப் பள்ளித்துஞ்சிய நன்மாறனிடம் காரிக்கண்ணனார். 'நீ பிறர்நாடு கொள்ளுங்காலை, அவர் இடமகன்ற பேரூரை எரியாறசுடுக; ஆனால் காவல் மரத்தை வெட்டு தல் தவீர்க' எனக் கூறினார் (புறம், 57: 5,7,10). கிள்ளி வளவன் ஒள்ளிய எரியை ஒக்கும் நிறம் பொருந்திய பசும்பொன்னாற் செய்யப் பெற்ற பூணினையுடையவன் (புறம். 69:15,16). கடலாற் சூழப்பட்ட உலகத்துக்கு விளக்காகக் கனையெரி பரப்பக் காற்றாற் பிதிர்ந்து கிளர்ந்து விண்ணீ னின்று ஒருமீன் விழுந்தது அரசனுக்குத் தீதாயிற்று&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pit84f36a8hi634ihe854vzd3jzeo87</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/476</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668172</id>
    <revision>
      <id>1986429</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:08:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986429</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10184" sha1="r5i4488k9dudy9c245py9hvvq76oaut" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எரி
(புறம்.229:10-12). ஆய் அண்டிரன் காலன் என்னும் கண்ணிலி உயப்ப மேலோருலகம் எய்த அவனது உடமபு கள்ளியம் பறந்தலையின் ஒருபக்கததே தங்கி ஒள்ளெரி சுட மாய்நதது (புறம்.240.3-10). பொய்கை யில் எரி போன்ற நிறமுடைய பூக்கள் மலர்ந்தன (புறம். 249:3). வீட்டின் இறவாணத்தில் செருகப் பட்டபோது தீக்கடைகோல ஒடுங்கியிருந்து கடை யப்பெற்ற போது கனையெரியை வெளிப்படுத்து வது போல அதியமான் நணபரிடம் அமைதியாக விருந்து வலிமையைக காட்ட வேண்டிய பகைவரி டத்துப் பலருமறிய தன் வலிமையைக் காட்டுவான் (புறம். 313:3-7). தநதை மகட்கொடை மறுத்ததால் மணக்கவிரும்பிய தலைவன் புகைபடு கூரெரி பரப் பிப் பகைமை மேற்கொண்டு பண்பில்லாத மறச் செயல் செய்து ஊரைத் தீக்கிரையாககினான் (புறம். 344:5-9). கேணியிற் பூவாத எரிபோலும் பெரிய பொற்றாமரை மலரைப் பாணன தன் சென்னியில் அணிதல் (புறம்.364.2,3). தன வேந்தன் புறங் கொடுத்த பறந்தலையில், மாடங்களைப்பற்றி எரிக் கும் எரிபோலக் களிறு பகைவர் படையுள் புகுந்து அழித்துப் பின் வீரன் தாக்கக கொம்பொடிந்து இடியேறுண்ட மலைபோல வீழ்ந்தது (புறம. 873: 19-22). சிவபெருமான எரியை எள்ளுவது போன்ற சிவந்த நிறத்திணை யுடையவர்; எயிலை எரியூட்டியF வில்லை யுடையவர் (பதி. க. வா. 1,3). இமையவரம் பன் நெடுஞ்சேரலாதன தான் அழிககக் கருதிய நாட்டிற் சென்று தங்கிப் பகைவர் முனையை எரி பரபபினன் (பதி. 15:1,2). பகைவா முனைகளைச் சுடும் கனையெரி வீசுதலின் கடலபிற்க கோட்டிய செங்குட்டுவன் அணிந்த மாலையின் இதழகள் சுவினழிந்தன; மார்பிற் பூசிய சததனம் புலர்ந்தது (பதி. 48:10-12). பெருஞ்சேரலிரும்பொறை சினந் தெழுந்து சென்று வைத்த போர் எரி பகைவர் ஊரைக் கவர்ந்து சுடுதலால் எழுந்த புகை திசையை மறைத்தது (பதி. 71:9, 10). சேரனின்
சேனை எரிதிகழந்தனன நிறுத்தற்கரிய சீற்றத்தை யுடையது (பதி.தி. 1:7). குதிரைக்கு எரியவிழ்ந்தது போன்ற தலையணியைச சூட்டினர் (பதி. நி.2:3,4), எரி தழைத்தாற் போன்ற இதழில்லாத பொற்றா மரையைப் பொருநனின சுருண்ட கரிய மயிரிலே கரிகால் வளவன் சூட்டினான் (பொரு.159,160). ஞாயிற்றின் வெம்மையில குல்லை கரியவும் மரக் கிளைகளை எரி தினனவும் பெரிய மலையில் அருவி பாய்தல் நீங்கவும் கருவி வானம் கடல் நீர் கொள்ள மறக்கவும் பஞ்சம் உண்டாகிய பண்பில காலத்தும் காவிரி நாடு புரக்கும் (பொரு. 234-237,248). பேய் மகள் எரி மறிந்தன்ன நாவினள் (சிறு.196). காண்டவ வனத்தை எரியூட்டிய கணையை
461
உள்ளடக்கிய
எரி
தாணியினையும் பூத்தொழில்
பரந்த கச்சையினையு முடைய புகழ்வாய்ந்தவன் அருச்சுனன் (சிறு. 238.239). நெடுஞ்செழியன் காற்றென விரைத்துசென்று நாடுகெட எலி பரப்பித் தலையாலங் கானத்தில் பகைவர் அஞ்சத் தங்கி அரசுபட, அமருழககி முரசுகொண்டு களவேள்வி செய்தான் (மது. 125-130). பாண்டியன் தலையா லங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியனபகை வர் நாட்டிறகுச் சென்று அவாதம் காவலுடைய பொழிலைக் கெடுத்து, மருதநிலங்களை எரியுண ணச் செய்து, நாடென்னும் பெயரைக் காடென் மாற்றினான (மது. 152-156). மலைப் பக்கததுள்ள பெரிய மூங்கிற் புதரினை அதனிடத்தே தோன்றிய மிக்க எரி சுட்டழித்ததால் அங்கு ஓய்ந்திருந்த யானைகள் மேயபுலம புகுந்தன (மது. 301-803). எரிநிமிர்ந்தாறபோன்ற பகைவர் படையின தடுவே சென்று களிறுகளை வெட்டிக் கொனறு விழுப் புண்பட்டு மறவர் வீழ்ந்தனர் (மது. 734-736). மன னன எரிபோற் பொங்கிய பகைவரை யழிகசுப் பாசறையில் தங்கினான் (நெடு.வெ.). எறுழம் பூ எரி நிறத்தை ஒத்தது (குறி. 66). அசோகநதளிர எரி போல விளங்கும் நிறமுடையது (சூரி. 185), லும் எரி போனற ஒள்ளிய பூங்கொததுக்களைக் கூத்தர் சுற்றத்தோடு சூடுதல (மலை. 159). மரா மரம் எரி கானறனன பூங்கொத்துககளை யுடை
கன்
யது (மலை. 498). எரி 498). எரி கொழுந்துவிட்டெரியது போன்று விரிந்து விளங்கும் புரிசடையினையுடை யவர் சிவபெருமான (அகம். க. வா. 10). வெம்மை குறையாத எரியுகு பறந்தலையில் மெலிந்த யானை நீரைக காணாது பேய்த் தேரை நாடி ஓடும் (அகம். 29:15-17). முள முருககின் எரியை யெர்தத பூஞ்சினையில் வணடினம் முரலும் (அகம். 412, 3). மூங்கில் ஒன்றோடொன்று உராயந்ததால் எழுந்த எலி சூறைக் காற்றொடு சேர்ந்து மேலெ ழுந்து பக்கமலையில் பாய் அங்குளள மூங் கில கணுக்கள வெடித்த ஒலி கேட்டுக குரங் கினம் அஞ்சி யோடும் (அகம். 47:4-8), தோறும் உலாந்த பெரிய மூங்கில் உராயந்து பற்றிய எரி காற்று வீச மிருந்து தோன்றுவது மீன் பிடிக்கும் பரதலரின படகுகளின் செறிந்த விளககுக்களைக் கடலிற் கண்டது போல் காட்சி யளிக்கும் (அகம். 65:9-13). எரியினது வெப்பம் தவழந்த பாலைநிலத்தில மரங்களின இலை முத லியன கரிந்து வீழ்நதன (அகம். 75:4,5). எரியை யொத்த பன்மலர்களும் தலைமாறும்படி வைத்து நெல்ணிபவர் கட்டிய பெரிய நெற்கட்டுக்களைக் கட்குடித்த உழவர் களத்திற்குச் சுமந்து செல்வர் (அகம். 84:11-13), சுனையெரி பரந்த கானத்து எழினி
மலை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r5i4488k9dudy9c245py9hvvq76oaut</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/477</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668173</id>
    <revision>
      <id>1986430</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:09:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986430</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10396" sha1="ndkjr8v8xh348rk0whi816ijodgu8j7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எரி
462
எரி
பணித்த வினையை முடிக்க அம்பு தொடுத்தலில் வல்ல மறவர் கட்பருகிச் சென்று பகைவரை வென்று ஆனிரை கவர்ந்து வந்தனர் (அகம்.105: 18-15). எரிகொழுத்துவிட்டாற்போல இதழ் விரித்து மலர்ந்த தாமரைப் பூ தோன்றும் (அகம்.106:2; 118:1). எரி பரந்தன்ன இலவ மலரைக் கரிபரந் தன்ன காயா மலரின் வாடலொடு கான்யாறு சுமந்து செனறது (அகம். 133:8-10), அருஞ்சுரத்தே மூங்கிற் புதரில் தோன்றிய மேலகாற்றால் வளர்க் சுப்பட்ட மிகுந்த எரியின் கொழுந்து மேலெழுந்து குகைகளிடத்து முழங்கும் (அகம.143:6-8), வேனிற் காலத்தே ஞாயிறு சுடும் வெம்மையான காட்டில் பெருங்காற்றால் மூங்கில் உராய்ந்து உண்டாய கூரெரி மலைக்குவட்டையும் பசுமையறச் செய்தது (அகம. 153:8-11).ஞாயிறு காயும் அரிய வழியில் எரி பரந்த வியன்காட்டில் யானை பேய்த்தேரை நீர் எனக் கருதிக் கையை நீட்டி வாயைத் திறந்து நீர் பெறாது வருந்திச் செல்லும் (அகம். 179:2-6). பாதிரி யின் புதுமலரை எரிபோன்ற இதழை யுடைய அலரியோடு இடையிடையே விரவித் விரவித் தாழம் பூவோடு கட்டி உமணர் தலையிற் கண்ணியாகச் சூடினர் (அகம். 191:1-4). வானவனது கொல்லிக் குடவரையில் அந்திப் பொழுதில் பெருமரங்களை வெட்டிய புனங்கனில் எரி போன்ற ஒளியுடைய திருமணி இமைக்கும் (அகம்.213:12-15). தண்பெருஞ் சாரலில் வண்டு தங்கும் எரிபோன்ற தோன்றி ரோடு வேங்கைப்பூ கமழும் (அகம். 218:20-22). வேனிற்காலத்து எரி பற்றி எரித்தமையால் கரிந்து போன பாலைநிலத்தில் மழைபெய்யாது போகவே உணவு பெறாமல் யானைகள் உடல்மெலிந்து வருந் தும் (அகம. 233:3-5). எரியினால் சுடப்பட்டுப் பண்படுத்தப் பெற்ற கொல்லையில் விளைந்த தினைக்கதிர்கள் தலைதாழ்த்திருந்தன (அகம்.288: 3), தலைவரது பிரிவுத்துன்பத்தைத் தாங்கிய நெஞ் சகத்துப் பனையில் தங்கிய அன்றிலின் துன்பக் குரலாகிய தீக்கடைகோல் கடைதலால் கனலும் சுனையெரி மிகுமாறு ஆயர் ஊதும் குழலிசை கேட்டு யான் எங்ஙனம் உயிர் வாழ்வேன் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறுதல் (அகம். 305:11-16). வேறு
உணவின்மையின் வேங்கையின் எரியை ஒத்த மலராகிய உணவையுண்டு களிறு தன் நுத லினமேல் வலிமை குன்றிய பெருங்கையை வைத்து வருந்தியது (அகம். 349:10-12). காற்றொடு கூடிய கனையெரி அழித்ததால் இலை யில்லாத பாலை நிலக் காட்டில் மானின் முதுகிலுள்ள புள்ளிகளைப் போன்ற நிழலில் தலைவன் இளைப்பாறுதற்குத் தங்குவான் (அகம். 379:18-21). கண்கள் நோக்கித் தந்தமையாலே தோன்றிய காமமாகிய ஒள்ளிய எரி
தலைவியின் எலும்பினைப் பொருந்திச் சுட்டு வருத்தியது (குறு, 308:1, 2). பரந்துபட்ட கூரெரி கானத்தை எரிப்ப மரங்க ளெல்லாம் தீப்பட்டன (நற். 177:1, 2). வேங்கைமலர் எரி போன்றது (நற். 118:6). மந்தியின் குட்டி குன்றின் பக்கத்திலுள்ள முற்றத்தினின்று போகாமல் எரி கொழுந்து விட் டாற் போன்ற மலர் செறிந்த பூங்கொத்துக்களை யுடைய வேங்கைக் கிளையில் இருந்து தலைவியின் கையகத் திருந்த தேன் கலந்த இனிய பாலைக் கவர்ந்தது (நற்.379:1-5). எரிமருள் வேங்கையில் இருந்த மயில் இழையணி மடந்தை போல் கோன் றும் (ஐங்.294:1, 2). எரிபரக்கும் இடத்தை யுடைய கோடுயர்ந்த மலைகடந்து தலைவர் சென்றார் (ஜன். 238:4,5), எரிசுவர்த்துண்ட வெயில் மிக்கது நெடிய இடைச்சுரம் (ஐங்.324:1;360:1). எரிபோன்ற ஒளி கால்வது மாலின் இளந்தளிர் (ஜங்.240:2,3). ஒள்ளெரி மேய்ந்த சுரம் யானை பிணித்த பொன்புனை கயிறு போன்றது (ஐங்.356:2,3). எரிபோன்ற நிற முடைய இலவம் பூவும் பொரிபோன்ற புன்கம் பூவும் புள்ளிதிழலிற் கோலஞ்செய்யும் (ஐங். 368:1,2). பாலை நிலத்தில் உலர்ந்த மூங்கிலில் தோன்றிய காற்றால் வளர்ந்த கூரெரிச் சுடரை விடுகின்ற நெடுங்கொடி வெடிப்புடைய குகைகளில் முழங்கும் (ஐங்.395:1-3). பூக்கள் மிக்க இலவமரத்தி லேறிய மயில் எரிபுகு மகளிர் போல் தோன்றும் (ஐங்.தி. 3:2,3). செருமிகு சினவேந்தன் வெகுண்டு சென்ற பகைப்புலத்தை எரி தின்றாற் போல எரிதின்ற கரியினைய யுடைய வறந்த இடத்தில் உணவு காணா மல் மடமான் ஆண்மானோடு பேய்த்தேரை நீர் எனக் கருதி ஓடும்(கலி. 13:1-4). பாண்டவர் ஐவரும் அரக்கில்லத்தின் அகத்தே இருக்க (துரியோதனன்) சூழ்ச்சியால் அவ்வில்லம் எரி சூழ்ந்தாங்கு, உள்ளே களிறு இருக்க உலர்ந்த மூங்கிலுடைய உயர்மலை தீப்பற்றி அவற்றை வளைத்துக் கொண்டது (கவி. 25:3-6). எரிபோன்ற நிறத்தினது இலவமலர் (கலி. 33:18). முதிர்த்த சொத்துக்கள் அலர்த்த முழவு போலும் தாளினையுடைய வேங்கையைக் கபிலர் எரிவேங்கை என்பர் (கலி. 44:4). தலைவியின்
எழுச்சி மிக்க அழகு பக்கமலையி லுள்ள எரி போலும் வேங்கையின் பூங்கொத்தை ஒத்தது (கலி. 45:16-19).எரிபோலும் நிறத்தையுடைய இதழ்கள் வாடி யுதிரப் பரத்தையரைப் புணர்ந்தமையைச் சான்றாக எமக்குக் கூறும் கண்ணியுடன் எம்மில் லம் வந்துள்ளாய் எனக் காமக்கிழத்தி தலைவ னிடம் கூறுதல் (கலி. 18:13,14). எரிசுற்றி விளங்கும் கணிச்சிப்படையை யுடைய சிவபெருமான் சூடிய பிறையிடத்துள்ள சிவந்த மாலை போல ஏற்றின் குருதிதோய்ந்த கொம்பில் குடர்கள் சுற்றிக் கிடத்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ndkjr8v8xh348rk0whi816ijodgu8j7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/478</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668174</id>
    <revision>
      <id>1986431</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:09:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986431</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10071" sha1="krqtpjovzwk6rz0guy4ja7tjtzr7dcy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எரி
463
எரி
தன (கலி.103:25-27), எரிபரந்த நெய்யுள் கிடந்த மெழுகு நிலையில்லாது மெல்ல உருகித் தேய்வது' போலத் தலைவி தந்த, தன் இயல்புகள் அழிதற்குக் காரணமான வருத்தத்தையுடைய காம நோயிலே தலைவன் உயிர் அழுந்தித் தேய்ந்தது (கலி. 138: 20-23). 'காமநோய் என் மனத்தைச் சுழற்றி எரி யாகச் சுடினும் தோன்றாமல் மனத்துள்ளே மறைப் பேன்' எனத் தன் ஆற்றுந்தன்மை கூறித் தலைவி தான் இறக்குமுன் துன்பந் துடைக்குமாறு சான் றோரை வேண்டுகிறாள் (கலி. 144:51-55). வானமே, நீ நின் முகிலினத்தோடு வந்து என் கண்ணீர்க் கடலை முகந்து, என்னைத் துறந்து என் தொடியை நெகிழ்த்தவன் சென்ற கானத்தில் எரிமிக்குச் சுடா மல் பரந்து முழங்கி மழை பொழிலாயாக எனத் தலைவி வேண்டினாள் (கலி. 145:18-22). மயக்க மிக்க மான் பிணைபோல யான் மயங்குமாறு வெவ்விய காமநோயைச்செய்யும் மாலைப்பொழுது தோன்றி அதனுடன் மயங்கி எரியின் கொழுந்து போல் இரவுக் காலமும் வந்ததாயின் யான்படும் வருத் தத்தை என்னைப்போல் வருந்தும் மகளிரிடையே கூறுவேன்' எனத் தலைவி கலங்கி மொழிந்தாள் (கலி. 146:32-35). கொன்றை மாலை யணிந்த இறை வன், இயங்கும் எயிலாகிய திரிபுரத்தை எய்கை யினாலே தோன்றி எரி விசும்புற நிவந்து அழலு மாறு போலச் செறிந்த கதிரையுடைய ஞாயிறு எல்லாவிடத்தும் சுட்டது (கலி.150:1-3). திருமால் எரிமலரை வென்ற கண்ணை யுடையவர் (பரி. 1:6). பெரிய மலையை எரி சூழ்ந்தது போல் திருமால் பொன்னாலான ஆடையை உடுத்துள்ளார் (பரி. 1:9,10), அணியின் சுடர் எரியை ஓக்கும் (பரி. 1:14). எரிபோற் கனன்று அமையாத மழுப்படை ஏந்தி யவர் சிவபெருமான் (பரி. 5:34). முருகன் பிறந்த அன்றே இந்திரன் முனிவர்க்குக் கொடுத்த வரத் தைக் கடந்து எரியுமிழும் வச்சிரப் படைகொண்டு அவனை யெறிந்தான் (பரி. 5:50-52). எரிபோன்ற மலராகிய தாமரையில் தோன்றிய
அயனால்
வீழ்த்தப்பட்ட பெருவாரியை (ஆகாய கங்கையை) சடையின் தாங்கியவர் சிவன் (பரி 9:4-6). திருமால் நிறத்தால் எரியையொத்த வெட்சிமலரை இடை விட்டுக் கட்டிய புரிமஸர் நறுத்தார்த் துழாயை மார் பில் அணிந்தவர் (பரி. 13:59, 60), எரியின்கண் உருகும் அகிலும் ஆரமும் கமழும் பரங்குன்றத்துச் செவ் வேனின் திருவடிக்கண் சுற்றமுடன் - நீங்காதிருக்கக் குன்றம் பூதனார் வேண்டுவர் (பரி. 18:53-56). வேங்கைப் பூங்கொத்து எரிநிறம் ஒக்கும் (பரி. 19:77). செவ்வேள் ஊர்தியாகக் கொண்டிருப்பது எரியை யொத்த பொன்னோடை நடுவே கிடந்து விளங் கும் சென்னியையுடைய யானையாகும் (பரி. 21:1,2},
2. விளக்கு. அரண்மனையின் அந்தப்புரத்தில் யவனர் இயற்றிய பாவை விளக்கில் நெய்பெய்து திரிகொளுத்தி நிமிர் எரியை -மேனோக்கி எரியும் விளக்கை - நெய் வற்றியபோது நெய்வார்த்தும் ஒளி மழுங்கியபோது தூண்டியும் மகளிர் இருன் நீக் கினர் (பட். 101-107). நெடுங்கால் மாடத்து எரியும் ஒள்ளிய எரியைக் கண்டு கடலில் மீன்பிடிக்கும் படகுகளை யுடைய பரதவர் எண்ணுவர் (பட் 111,112). காற்றினால் நீரிடைப் போழ்ந்து வரும் மரக்கலத்தினை நீகான் (மாலுமி) மாட ஒள்ளெரி யால் (மாடத்தின்கண் உள்ள ஒளி பொருந்திய கலங்கரை விளக்கினால்) அறிந்து கொண்டு அகன்ற துறைப் பக்கம் சேர்த்தான் (அகம். 255:1-6). திருப்பரங் குன்றத்துக்கு அடியவர் கோவெரி விளக்கு. இசை யியங்கள், சந்தனம் முதலிய விரைகள், அகிற்புகை, கொடிகள் முதலியவற்றை எடுத்துச் சென்றனர் (பரி. 17:5,6).
3. வெம்மை. ஆள் நடமாட்டமற்ற சுரநெறியில் கதிரவன் காய்தலால் நீளெரி - மிகுந்த வெம்மை - பரவியது (அகம்.51:1,2). எரிவாய்க் கோடை மூங் கிலை மோதி ஞெமை இலையை உதிர்த்துக் களர் நிலத்துத் துகளை முகந்து சுழன்றடித்தது (அகம்.
353:7-9).
4. காமத்தி, குயில் கூவும் இளவேனிலில் பிரித் துறைய அஞ்சாத தலைவன் செய்த கொடுமையை மறைப்பவும் கரிபொய்த்தான் கீழிருந்த மரம்போல் அழகு நலம் கெடுமாறு என்னுடைய நெஞ்சம் எரி - காமத்தீ - பற்றி என்னைச் சுடுமாயின் யான் என் செய்வேன் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (கவி. 34:9-11). தலைவியின் அழகாலே அவளிடத்தைப் பற்றிக் கொண்ட என் உள்ளத் தைச் சுட்டெரிக்கின்ற எரி ஆருயிர் போம்வகையில் இடையறாது சுடும் என்று மடலேறுந் தலைவன் சான்றோரிடம் கூறினான் (கலி.139:26-29). 5. எரிமீன், அகன் ஞாலம் பெரிது வெம்பினும், வானகத்தே எரி-எரிமீன்கள்-மிகுதியாகத் தோன்றி னும் விண்மீன் புகையிலும் நெற்சோற்றைப் பொரிக்கறியுடனும் சூட்டிறைச்சியுடனும் உண்டு, 'விளைத்த ஒன்று வெள்ளம் என்னும் அளவாக விளையக் கொள்க' எனப் பரிசிலர் வாழ்த்துமாறு வரையாது பெருஞ்சாத்தனின் வழங்குகின்ற தாளாண்மை வாழ்க என மதுரை நக்கீரர் பாடி யுள்ளார் (புறம்.335:33-40).
6. ஆரி்த்த மண்டிலம். எரி-ஆதித்த மண்டிலம்- சினந்தணிந்த மாலைப் பொழுதில் இலையுதிர்ந்த மரக்கிளையில் தங்கிய புறாவின் புலம்பொலி கேட்டுத் தலைவி நலிந்தாள் (நற்.305:6-8).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>krqtpjovzwk6rz0guy4ja7tjtzr7dcy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/479</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668175</id>
    <revision>
      <id>1986432</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:10:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986432</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9621" sha1="9eeyta05ya550bunmq9fpxwdy7to40x" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எரிக்கொடி
7. கவலை கங்குலும் பகலும் தம்மெடு பொருத்தி உளளத்திலே மூட்டப்பெற்று அறிவனைச் சுடும் கூரெரியை-கூர்த்த 6வலையாகிய நெருப்பை-ஆள் விளையாகிய மழையால் அவித்து நாடோறும் காட்டிலே துன்புற்று வருத்துகின்றோம் என்று பொருள்வயிற் பிரித்து போகுந் தலைவன தன் நெஞ்சிற்குக் கூறினான (அகம். 279:5-9).
8.அங்கியங்கடவுள. திருமண நாளில் தன்துணையா கிய மடந்தையொடு அந்தணன எரியை-அங்கியங் கடவுளை-வலம் வருவது போல் அன்னம் தன் பெடையொடு பொய்கையில் தாமரை மலரைச் சுற்றித திரியும் (கலி. 69:1-7).
9. கார்த்திகை, எதி என்பது அங்கியைத் தெய்வ மாக உடைய கார்த்திகையைக் குறிக்க வந்துள்ளது (பரி. 112),
10, வேள்வித்தீ, விளையாடு மகளிர் தாயருகோ நின்று தவத் தைந்நீராடுதல் தீயினையுடைய எரிப் பக்கம-வேள்வித் தீப்பசுகம் இருந்து மிக்க தவத் தைச் செய்ததன் பயன் எனறு கருதப்படுகிறது (பரி. 11:88-92).
எரிக்கொடி - ஒளிக்கொடி, எரிக்கொடி - ஒளிக்கொடி- வளைந்த சிவந்த மலை போலச் சுடர்ப்பூண் விளங் கும் தலைவனது உயர்ந்த அழகிய மார்பு தோன் றும் (ஐங்.353:1,2).
எரிநகை - வெட்சிமலர். திருமால் எரிநகையை-வெட்சி மலரை-இடையீட்டுக் கட்டிய புரிமலர் நறுநதார்த் துளசியை மார்பி லணிந்துள்ளார் (பரி.13:59,60). எரிமலர் - எரிபோன்ற தாமரைமலர். திருமால் எரி மலரை - தாமரைமலரை-வென்ற கண்ணை யுடைய வர் (பரி. 1:6). எரிமலராகிய தாமரையின்கண் வீற்றி ருக்கும் நான்முகன் வீழத்திய பெருவாரியை (ஆகாயகங்கையை) தம் சடையிலே தாங்கியவர் சிவ பெருமான் (பரி.9:4-6).
எரு துகள் (பொடி). புலவர் வஞ்சியைப் பாடப் படைக்கலத்தைத் தாங்கிய மறவர் தாதாகிய
எரு - துகள் பொருந்திய மறுகினை யுடைய பாசறையில் பொலிவுபெறத் தங்கியுள்ளனர் (புறம், 33:10, 11). தாதாகிய எருவை யுடைய தெரு வில் போதொடு தழைத்த வேளையினது வெண் பூவைத தயிரிற் பெய்து ஆயர்மகள் அழகிய புளிங் கூழ அட்டனள் (புறம். 213:2-4). புலைத்தி வெளுத்த தூய வெள்ளாடையை உடுத்துத் தாதெரு தெரு வில் அழுக்குப் படிய இருந்து பலருக்கும் இனறி யமையாத செயலைச் செயதுதவிய தலைவனுக்குப் போர்க்களத்தில் துணையாக ஒருவருமில்லை (புறம்.
464
எருக்காட்டூர்த் தாயங்கண்ணளார்
311:2-5). கிடாயின் நெடுந்தாம்பு தொடுத்த குறிய முளைகளை யுடைய முன்றிலில் செம்மறியாட் டோடு வெள்ளாடு கிடக்கும் இடுமுள்வேலியினை யுடைய எருமிகுசின்ற ஊரில் கோவலர் வாழ்த் தனர் பெரு.152-154). மேகத்தை ஒத்த வளமிக்க யானைகளை யுடைய தாதாகிய எருக்கள் செறிந்த நன்னன் முன்றிலை எய்திக் கூத்தர் இனிையங் களை இயக்கினர் (மலை. 530-535), பெண்யானை குழியிலகப்படக் கனிறு பிளிறிய ஒலிக்கஞ்சி ஓடிய யானைக்குட்டி தாதெரு மறுகினையுடைய மூதூ ரில எருமை நல்லானின் முலைமாந்தும் (அகம. 165; I-B). யாம் எம் கூந்தலுக்கிடும் எருமண் கொண ரப் பொழிலுக்கு வருவோம், அங்குத் தலைலியும் வருவாள் எனத தலைவனிடம் தோழி குறியிடம் பெயர்த்துக் கூறினாள் (குறு. 113:4-6). ஈன்று அணித்தாகிய எருமையின் கன்று பசிய மலரின தாதாகிய எருவில படுத்துத் துயில் கொள்ளும் (நற். 27 1:1, 2). அழகிய குடிகளுள்ள சீறூரில் தாதெரு மறுகிலிருக்கும் கடவுள் தங்கிய ஆலமரத் தின் நெடிய விழுது அங்குள்ள பசுவின் முதுகைத் தீண்டும் (நற்.343:2-4). தொழுவை விட்டு ஆயர் ஏற்றைத தழுவிக் கொண்டு சென்றதும் காதலை யுடைய மகளிரும் அவர் கணவரும தாதெரு மன் றத்தில் குரவைக் கூத்தாடினர் (கலி.103:58-62). காஞ்சிப் பூவின் தாது உதீர்ந்தாற் போன்ற தாதெரு மறைத்து மகளிர் குரவைக் கூத்தயர்தல் (கலி. 108.60, 61).
எருக்கம் - எருக்குச்செடி. நல்லனவற்றிலும் தீயா வற்றிலும் வைத்தெண்ணப்படாத குவிந்த பூங் கொத்தினையும் புல்லிய இலையையுமுடைய எருக் கம் - எருக்குச் செடியின - பூவாயினும் ஒருவன உடையனவற்றைத் தெய்வங்கள் விரும்பேம் என்னா (புறம்.186:1-3). காமம் மிகவும் முதிர்ந்தால் குதியெனக் கொண்டு பனை மடலை ஊர்வர்; பூவெலக் குவிந்த அரும்பை யுடைய எருக்கங் கண்ணியையும் சூடுவர் (குறு. 17). தலைவன் குறு முகிழ் எருக்கினாலாய கண்ணியைச் சூடி உண்ணாத குதிரையைப் பனைமடலாற்செய்து அதற்கு மணி கட்டிக் கச்சையைப் பூட்டி அதன் மேலேறித் தெரு வில் வந்தான் (நற்.220:1-4). எருக்கு காண்க. எருக்காட்டூர்த் தாயங்கண்ணளார் - புலவர். இவரது ஊராகிய எருக்காட்டூர் தஞ்சை மாவட்டத்தில் நன் னிவம் வட்டத்தில் உள்ளது. தாயன் என்பானுக்கு மகனாதலின் தாயங்கண்ணனார் என வழங்கப் பெற்றார். கண்ணனார் என்னும் இயற் பெயரை யுடைய இவர் எருக்காட்டூரைத் தாயமாக (பிரம தேய மாக) பெற்றமையால் எருக்காட்டூர்த் தாயங்கண்ண&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9eeyta05ya550bunmq9fpxwdy7to40x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/480</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668176</id>
    <revision>
      <id>1986433</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:10:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986433</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9942" sha1="4ef9xjig5o6w8y9d3kvwz7y8p4lbmgw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எருக்கு
னார் எனப் பெயர் பெற்றார் என்று கொள்வாரு முளர் (உ. வே. சா. -புறம். பாடினோர் வரலாறு, பக்.9). அகம்.149,319,357; புறம். 397- ஆகிய நான்கு பாடல்களைப் பாடிய இவரும் அகம் 105,132, 213,237; புறம். 356,குறு. 319; நற்.219-ஆகிய ஏழு பாடல்களைப் பாடிய தாயங்கண்ணனாரும் ஒருவரே என்பர் பி. நா. இவர் சோழன் குளமுற் றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனின் வணமையைப் புகழ்ந்த இரவலர் கவலை பின்றி இருத்தவைப் புறம். 397 - இல் குறிப்பிட்டுள்னார். வேந்தரின் பேரியாற்றுத் துறையாகிய முசிறியில் யவனர் பொன கொணர்ந்து தந்து மிளகு பெற்றுச்சென்ற செய்தியும் முற்றியை வளைத்துப் பொருது பாண் டியன் ஒருவன் படிமம் வவ்விய செய்தியும் இவ ரால் அகம். 149 - இல் குறிக்கப்பட்டுள்ளன. காடு வாழ்த்து எனனும் துறையில் இவர் பாடிய புறம். 358-ஆம் பாடல் தொல்காப்பியர் கூறும் காடு வாழ்ததை ஓட்டி அமைந்துள்ளது. எழினி, காவிரி உறந்தை பற்றிய குறிப்புகள் இவர் பாடல்களில் (முறையே அகம்.105,213,237-இல்) உள்ளன. குரா அரும்பைப் பாம்பின் பல்லோடு இவர் உவமித் துள்ளார் (அகம்.237).
-
எருக்கு - எருக்கஞ்செடி. குவியிணர் எருக்கின்-எருக் கஞ் செடியின் பூவாலாய கன் ணியைக் கூத்தர் தலையிற குடியும் அவர் மகளிர் ஆவிரம் பூமாலை யினை மார்பிலசைய அணிந்தும் குறுநெடுந தூம் பொடு முழவிசைப்பச் சில்வரி ஒலிக்கும் சிறுபல்லி யத்தொடு பல ஊர் சென்று கூததாடுவர் (அகம். 301:11-21). தலைவன தான கொண்ட காமம் மடல் மாவைத் தந்ததாகவும் ஊரார் எடுக்கும் அலர் எருக்கின் பூமாலையைத் தந்ததாகவும் கூறினான் (நற். 162:1,2), தலைவியைப் பெற மடலூர்தலே வழியெனக் கருதிய தலைவன் மடன்மாவிலே சூட்ட வேண்டி நூலாலே நீலமணி போன்ற பீலியையும் பூனைப் பூவையும் ஆவிரை மலரையும் எருக்கின் பூவோடு தொடுதது ஊர்த்தெருவிலே தலைவி யைப் பாடுவான (கலி. 138:8-10). ஆவிரைப் பூவோடு எருக்கின் பிணையலங் கண்ணியையும் அணிந்து பனைமடலாற் செய்யப் பெற்ற குதிரை யினை மணிகள் ஆர்ப்ப ஏறி, என்னால் தாங்க
முடியாத. துன்பத்திற்கு இளைப்பாறுதலாகத் தலைவியின் திறத்துப் பாடுவேன் எனத் தலைவன் கூறுதல் (கலி. 139:8-13). எருக்கம் காண்க. எருத்தம் - 1, கழுத்து. முருசன் களிறூர்ந்தது போல யானையின் புகழ் பொருநதிய பொலனணி எருத் தம்-கழுத்து - மேல் பொலிந்த நின் பலர்புகழ் செல்வத்தைக் கண்டோம் என இமையவரம்பன் சஇபொக - 30
465
எருத்தம்
நெடுஞ்சேரலாதனிடம் குமட்டூர்க்கண்ணனார் கூறி னார் (பதி. 11:8,8:18-20). பெருஞ்சேரலிரும்பொறை தன் போர் வன்மையைக் கண்டு தனது செங் கோலின் கீழ அடங்காததால் பகையரசர்தம் யானையின் எருத்தம் பொலிவழிய வில்லின் நாணை யறுத்து அவருடைய முரசின்கண்ணைக் கிழித்துப் பட்டத்து யானையின் கோட்டை, யறுத்தான் (பதி. 79: 10-13). நான்கு கொம்பினையும் எழில் நடை யினையும் தாழ்பெருந் தடக்கையினையும் உடைய யானையின் எருததம் ஏறிய திருக்கிளர் செல்வன் இந்திரன் (முரு. 157-159). விரவிய பூக்களாலாய மாலை எருத்தத்தில் தாழ்ந்து விளங்கியது (மது. 718). கோவலர் இமிலையுடைய காளையின எருததத்தில் தாழுமாறு பூட்டிய துளையுடைய மூங்கிறகுழாய் நிறைய மிகுந்த உணவினை எடுத்துச் செலவர் (அகம்.283:13-15). கூரிய அலசினையும் அழல் தளிர்ததது போன்ற அழகிய செறிந்த மயிரினையு முடைய மனையுறையும் கோழியின மறமுடைய சேவல போர் புரியுங காலை அதன எருததத் திலுள்ள மயிர் போனறு நிமிர்ந்து செறிந்த பொங் கழல போன்ற முருக்க மரத்தின ஒண்பூங் கொத துககள் காணப்பெறும் (அசும. 277:13-17). வையைக் குச் செல்லுகின்ற வேட்கை முந்துற மாலைகளை முறைமாறி யணிந்த மைநதரும் மகளிரும் மணற் குவட்டின உயர்தத எருத்தததை மோதிய பெரும் புன்னைச் செனறு குறுகினர் (பரி.20:20-24). எருத்து
1. SIT GÖST.
2. தோள். மால்வரைச் சீறூர் மக்கள் ஆண்பன்றி யின ஓசைகேட்டு மருண்டு எருத்தத்து - தோளில் வலிய வில்லினைக் கொண்டு செப்பஞ்செயத அம் பினை யெடுத்துக் கொண்டு காட்டிட மெல்லாம் அதனைத் தேடித் திரிந்தனர் (அகம். 171: 8-11}. வேங்கைப் பூங்கொத்தைச் சூடி, வளைந்த வலிய வில்லை எருத்தத்து இருததிப் பலாச்சுளையால் விளைந்த தேறலை இளையரொடு மாத்தி, தாய் பின்னே வர வேட்டைக்குச் சென்ற குறவன் அமபெய்து புதரில் பதுங்கி யிருந்த முள்ளம் பன்றியைக் கொன்றான் (அகம். 182: 1-8),
3. பிடர், குதிரை தூலுக்குப் பொருத்திய பிறப் பினையும் நீலமணி பதித்த நெற்றிச சுட்டியினை யும் கொய்மயிர் எருத்தத்தினையும் பிடரினையும் உடைய குதிரை நான்கு பூட்டிய தேரில் சுரநெறி கடந்து மெல்லம்புலம்பன் வருதல் (அகம். 400:6-19). மிளகினை இட்டு வைத்தாற்போன்ற சுவையுடைய உகாயின் காயை உண்ட வருத்தமிக்க புறா கிளை மீதேறி உண்டதன் தவறு நினைந்து பொறிகள் விளங்கிய எருத்தத்தை வெறிபபினால் சிலிர்க்கும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4ef9xjig5o6w8y9d3kvwz7y8p4lbmgw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/481</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668177</id>
    <revision>
      <id>1986435</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:11:28Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986435</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10286" sha1="pvsxu7my9ztoyab84npisb3qqc62mup" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எருத்து
(நற். 66:1-5). பாலின் நிறம் போலும் வெள்ளிய ஏற்றினது எருததத்திலே பாயந்தவனைப் பொறா மல் மேற்செனறு குத்தும் இளைய கரிய ஏற்றின தோற்றம் பானமதியைச் சேர்ந்த அரவினை அது மறைத்த தன்மையை விடுவிக்கும் நீனிற வண்ணனா கிய மாயோனின் தோற்றத்தினை ஒத்தது (அகம். 104:35-38). நடுவே பாய்ந்து எருத்தததைத் தழுவிக் கிடந்தானோடே பரண்மேற் பாயும் வெள்ளேறு வானத்தே அரவினால் சீறிது விழுங்கப்பட்டு அவ் வரவுடனே வானத்திற் சென்றும் பாஸ்மதியை ஒத்தது (கலி. 105:43-46). எருத்து- 2 காண்க.
எருத்து - 1, கழுத்து, எதிரியை எறியும் காவம் வாய்த்த
வன
இடம் காட்டுதவால் முகக்கருவி பொருத சிவந்த வாயையுடைய குதிரைகள் மான் முதலிய வற்றின் எருத்தை - கழுத்தை - கவ்விக் குருதி பருகிய புலி போன்றன (புறம். 4:7-9). அசைந்த தன்மை யோடு பெருந்த எருத்தினையும் பரந்த அடியோடு வெகுண்ட நோக்கினையும் விளங்கிய கோட்டினை யும் உடைய களிற்றைப் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி, பகைவரது காவலுடைய கயத்தின் கண படிவித்தான் (புறம். 15:7-10). பரந்த அடி யோடு பணைத்த எருத்தினை யுடையது களிறு (புறம். 22:4).நினனை இழித்துரைப்போர் எருத்துத் தாழவும் புகழபாடுவோர் பொலிவு பெறவும்
இன்று கண்டாற் போல நின்னைக் காணகுவம் எனக் கிள்ளிவளவனிடம் ஆவூர் மூலங்கிழார் கூறினார் (புறம். 40:6-9). செல்வக்கடுங்கோ வாழி யாதனுக்கு மாறுகொண்டோரின் மதிலை யழித்த நறிய கவுளையும் பூவேலை செயயப் பெற்ற பட்ட மணிந்த பணைத்த எருததினையும் உயர்ந்த கோட்டையும் இரும்பிணர்த்தடக்கையையும் உடைய யானைகளைத் திறையாகப் பகை மன்னர் அளித்த னர் (புறம்.387:5-18). தாரணிந்த எருத்தினையும் நீண்டவள்ளுகிரினையும் உடைய சிங்கம் நடமாடும் மலைச்சாரலில் பிற விலங்கினக் கூட்டங்கள் நெஞ் சதிர்ந்து தலைகாட்டா (பதி. 12:4-6). ஓடை விளங்கும் உருகெழு புள்ளி கொண்ட நெற்றியை யுடைய பொன்னாற் செய்த அணிபூண்ட யானை யின் வலிமைமிக்க எருத்தில் இருந்து வீரர் பொருது மைந்தர் மாறுநிலை தேய, போர்கெடப் பகை யரசரை வெலவர் (பதி.34:6-11). பொறிக்கப்பட்டன போலும் புள்ளிகளை யுடைய எருத்தினையும் புல்லிய புறத்தினையும் உடைய பருந்தினது பெடையைச் சேர்ந்த சேவல் போர்க்களத்திற் கிடந்த பிணங்களைத் தின்னச் சென்றது (பதி. 36:7-9), பொறிக்கப்பட்டன போன்ற புள்ளிகளை யுடைய எருத்தினையும் புல்லிய புறத்திளையு
466
எருத்து
முடைய புறாவின் கூட்டம் லேலமரத்தில் சிலந்தி கட்டிய வலையைக் கண்டு அஞ்சியது (பதி. 39:10 13).பாடினி நாணத்தால் சாய்ந்த நலங்கிளர் எருத்தினை உடையவள் (பொரு. 31). உழவர் வெற்றியுண்டாக நடக்கும் வலிமை பொருந்திய எருத்தினை யுடைய ஊக்கம் மிக்க எருதுகளை உடையவர் (சிறு. 183,190). கமுகினது நீலமணியை ஒத்த எருத்தில் கொழுமடல் விரிந்த குலையில் காய்கள இனிமையுற முற்றின (தெடு, 13-10}, 23-26). பரணிலிருந்து கானவன் எய்த அம்பு பட்டுப் புண் கூர்ந்து இருன் துணிபட்டுக் கிடப்பது போல இரும் பிணர் எருத்தினையுடைய பன்றி வீழ்ந்து கிடக்கும் (மலை. 243-247). பொறிக்கப்பட்டன போலும் வெண்ணிற எருத்தினையும் ஊனாற் செய்து பதித்ததுபோலும் செஞ்செவியையும் குருதி படிந்த செவ்வாயினையும் உடைய எருவை யாமரக் கிளை யிலிருந்து தன் குஞ்சுக்கு ஊட்டிய கொழுங்கண் ஊன்தடி, வழுக்கி வீழ்ந்து தொல்படு மிக்க முது நரிக்கு உணவாயிற்று (அகம. 193:4-10). குட்டிகளை ஈன்று காக்கும் வயாநோய் கொண்ட பெண்புலிக்கு மானதசை உணவு தருதற்கு நள்ளிரவில் குகையுடைய மலைக்கு இரைவேட்டெழுந்த பனந்துண்டு போன்ற எருத்தினையும் பல்வரிகளையுமுடைய பெரிய ஆண் புலி ஆமான அலற அதன் ஏற்றினைத் தொலைத்து மலைப் பாறை சிலப்பு இழுத்து வநதது (அகம். 238:2-9). தொடுத்து அமைக்கப்பட்ட பல மாலையின் தொகுதியைப் பொதிநது கட்டிவைத்த குடையை ஒத்த, கமுகமரம் காய்த்தல் பொருந்திய எருத்தினை யுடையது (அகம்.335:13,14). நீலமணி போனற நிறமிக்க எருத்தையும் அழகிய பீலியையு முடையது மயில (அகம. 358:1,2). காட்டுப்பூனை தன் பிணவின் பயிநீங்கத் தளிர்போன்ற கதுப்பினை யும் செறிந்த மயிருடைய எருத்தினையும் கதிர்த்த சென்னியினையும் முருக்கமபூப் போன்ற குட்டி னைக் கொண்ட நெற்றியினையும் உடைய சேவலை மாலைப்பொழுதில் அற்றம் பார்க்கும் (அகம்.367: 6-12). பாலைநிலத்தே கொடிப்பின்னலில் மறைந் திருந்த வேட்டுவனின் ஒலிக்கஞ்சி முதுகிற் கோடு களையும் நீலமணி போன்ற கணணையுமுடைய காடைப்பெடை, நுண்பொறி யணிந்த எருத்தினை யும் கூர்முள் கொண்ட சிவந்த காலையும் உடைய தன் சேவலை அழைக்கும் (அகம். 387:9-12). அருஞ் சுரத்தின் பொரிகாற் கள்ளியின் கவட்டிலிருந்து புள்ளிகளையுடைய மயிர்பொருந்திய எருத்தினைக் கொண்ட குறுநடைப் புறாப்பெடை இரைவேட் டெழுந்த சேவலை நினைந்து கூவும் (குறு. 184:3-7). காட்டிடத்தில் மெல்லிய மயிலின் எருத்துப்போலக் காயாலின் பூக்கெழு பெருஞ்சினை தோன்றும்
மலர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pvsxu7my9ztoyab84npisb3qqc62mup</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/482</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668178</id>
    <revision>
      <id>1986436</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:11:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986436</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10053" sha1="a46fu9ao6xufksa7ndqtey4rj83sn2q" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எருத்து
(குறு. 183:5-7). மழைபொழிந்த காட்சிக்கினிய பொழுதில் அழகு விளங்கிய தோகையை மெல்ல விரித்தாடும் நீலமணி போன்ற எருத்தினையு மயில் போல மனர்பெய்த நின் கூந்தவை வீசும் காற்று விரித்துவிடச் செல்க என உடன்போக்கில தலைவியிடம் தலைவன் கூறினான (நற்.264:2-6). கரநெறியில் அவிழ்ந்த மயிர் பொருந்திய எருத்தை யுடைய ஆண் செதநால் இரக்கத்தால் பன்றிக் குட்டியை உணவாகப் பற்றாமல் விட்டுச் செல்லும் (ஐங்.397:1-3). வலியினையுடைய பார்வையினையும் வலிய எருத்தினையும் உடைய கலைமான் கொம்பு போலே திருகி முறுக்குண்ட தாழந்த தாடியினை யுடையவர் மறவா (கலி.15:5-7). வெம்மையுடைய அரிய காட்டில பெருமையுடைய எருத்தினையும் அழகையுமுடைய ஏற்றினபின் பிணை நீங்காமல திரியும் (கலி.20:20-23). மலையில் பெருங்களிற்றினத் தோடுபருந்த எருததினையும் மிகை வலியினையு முடைய புலி மாறுபாட்டாலே போர செய்யும் (கலி. 48,6,7). பொய்யைப் பலகாலும் அனுபவித்த பரத்தையரைக கூடிய தலைவன் எருத்தின்கண் மறையாமல் கிடக்கும் தொடிததழும்பைக காணப் பொய்சசூளுற்ற பாணன் வாரானோ எனத் தலை வனிடம் காமக்கிழத்தி கூறினாள் (கலி. 71:14-16), ஏறு தழுவியவருள ஒருவன நீலமணி போன்ற நிறத்தையுடைய நெடிய தோல்களால் ஏற்றின் எருத்தை இறுகத்தழுவிக் கழுத்தோடே சேர்நதி ருக்கும் இமிலிடைத தோன்றி அதனை வருத்தி னான (சுலி. 102:25-27). கொலலுதலையுடைய ஏற் றின் எருத்தில் தங்கினவரை நேற்றுக் கண்டும் இனறும் சினத்து வருகின்ற ஏற்றைத் தழுவச் சாற்றுவாராகிய நல்ல ஆயர் மக்கள் மடவரே எனறு கண்டவர் கூறினர் (கலி. 102:30-32), ஆயர் மகன் ஏற்றின் சருச்சரையுடைய எருத்தில் பாயந்து அதற்கிட்ட மாலைபோல அதனைத் தழுவினான (கலி.103.33-35). மயிலினது எருத்தை மாறுபடும் காயாம் பூவாற் செய்த கணணியை ஆயர் அணிந் தனர் (சுவி. 103:59). இந்த வெள்ளேற்றின் எருத் தினைத் தழுவி அடக்குவோன் கூரிய எயிற்றையும் அழகையுமுடைய இவளைக் கூடுவான் என அறி விதது ஆயர் தம் மகளைப் பரண்மேல் நிறுத்தி னர் (கலி. 104:18,19,25-28). பால்நிற வெள்ளை ஏற்றின் எருத்திம்மேல் பாய்ந்தவனைப் பொறாது இளங்கரிய ஏறு குத்தியது (சுலி.104:35,36). குரால் நிறத்தினை யுடைய ஏறு உயர்ந்த இமிலையும் கணிச்சியைக் கொண்ட சிவபெருமானின் மணி மிடற்றழகு போலக் கரிய சருச்சரையை யுடைய எருத்தினையும் பெற்றிருந்தது (கலி. 105:13,14). கொம்பைப பிடித்தும் மார்புறத் தழுவியும் எருத்
இபொக 30 அ
-
467
இருந்து
திடை அடங்கியும் இயில் முறியும்படி தழுவியும் ஆயர் ஏறுகளை அடக்க முயன்றனர் (கலி. 105:30, 31), 'மயிலின் எருத்து நிறத்தையுடைய மாயோய்' என முல்லை நிலத் தலைவியைத் தலைவன் விளித் தல் (கலி. 108:38). திருமாலின தொடியும் உநதியும் வாகுவளயமும் தாளும் தோளும் எருத்தும் பெரி யன (பரி. 13:52,53). இரு படப்பொறியை யணிந்த எருத்தினையுடைய வரைகெழு செல்வனாகிய ஆதி சேடனது திருக்கோயில் நல்வினையின விழுப் பயனைத் துயக்கும் துறககமபோல் விளங்கும் (பரி. தி,1:46-49). எருத்தம் 1 SIT GOST $5.
யானை
-
2.பிடரி, சீறூர் மன்னன் புரவி படைமுகத்தைப் பிளந்து செவை, நெய்மமிதி வருநதிய ஒழுங்குறக் கத்தரிக்கப்பெற்ற எருத்தினை - பிடரியை - உடைய தண்ணடை மனனரின தாருடைய புரவி அஞ்சிப் பின்னின்றன (புறம்.299). மரலாகிய உணவை யுண்ட பெரிய எருத்தினை யுடைய இரலைமான ஒடித்துண் டெஞ்சிய யாமர வரிநிழலில் துஞ்சும் (குறு. 232.3-5). மணங்கமழும் முல்லை நிலத் தில கானங்கோழியின் சேல்லுடைய ஒள்ளிய புள்ளிகளைக் கொண்ட எருததில் தணதுளி துளிப் பப் புதாநீர் ஒழுகும் (குறு.248.1-3). மாலைப் பொழு தில் காட்டினகண கரிய எருத்தினையுடைய இரலை தனது மடப்பிணையைத் தழுவியது (நற். 69 41. விரைந்தோடும் வலிய காலினை யுடைய புரவி யின் கொயம் மயிர் எருத்தினகண கட்டிய மணி ஒளிச்சு அதனை நின தேரிற பூட்டிச் செலுததுக எனப் பாகற்குத் தலைவன் கூறினான (நற். 82:2-8), முள்ளம் பன்றியின் முட்போன்ற பருத்த மயிரை யுடைய எருத்தும் சிறு கண்ணு முடைய பன்றி தினைப்புனத்தில் மேயச் சென்ற போது பல்லியடிக்க அதனால் தீமை வருமொக கருதித் திரும்பியது (நற், 98:1-5). தலைவியின தந்தை கரிய அணலையும் எருத்தினையும் வலியதடக்கையையும் வலவில்லோடு கூடிய அம்பையும் வனமையையும் உடையவன் (நற். 198:9-11). மழை பெயத கார்ப் பருவத்தில் மடப்பிணையைத் தழுவிய கரிய எருத் தினையுடைய கலைமான் வேலமரககிளையின் வரி நிழலில் தங்கும் (நற். 256:7-10), வையைப் புனலாட் மைந்தரும் மகளிரும் யானை எருததினமேல் ஏறிச் செனறனர் (பரி. 6:33). எருத்தம் -3 காண்க.
எருது மாடு. எருதுகள் - மாடுகள் - இளையவாக ன் நுகம் பூண்டிருத்தலை உணரா; அவை பூட்டப்பெற்ற சகடத்தில் பண்டம் மிகுதியாக வைக்கப்பட்டுள்ளது. பனைத்திவ் இறங்கினாலும் மேட்டில் ஏறினாலும் சகடத்திற்கு வரும் இடை யூற்றினை யார் அறிவார் என்று கருதிய உமணர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>a46fu9ao6xufksa7ndqtey4rj83sn2q</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/483</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668179</id>
    <revision>
      <id>1986437</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:12:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986437</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10169" sha1="akic7vt2ylj1kfgow6hmi6ww0pthti9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எருந்து
அச்சுமரத்தின்கண்ணே அடுத்துச் சேம அச்சினைக் கட்டி வைத்திருப்பர் (புறம்.102:1-5). ஈரச்செல்வி யுள்ள நிலத்தை விரைந்துழ்ப் பல்லெருத்துள்ளும் நல்லெருதை உழவன் ஆராய்ந்து தேர்த்தெடுப்பான் (புறம்.289:1-3).எருதுகளைப் பிணித்து அவற்றின் காற்கீழ்ப் பெய்து கடா விடுதலின்றி இளைஞர் காலால் மிதிததெடுத்த சிலவாக விளைந்த வரகின் குவியலை ஒரு சீறூர்த் தலைவன் வளைத்துக் கொண்ட கடனளிததவர்க்குக் கொடுத்தது போக எஞ்சியதைப பசித்த பாணருக் களித்தாஸ் ரீபுரம், 327:1-4). தலைவியின உடன் பிறந்தோர் அவளை மணக்க வந்த வேந்தருடன் பேரமர் செய்தலின் பிணக்குவியல் வைக்கோற் போராகவும் களிறு வைக்கோலை மிதித்தொதுக்கும் எருதாகவும் கொண்டு தம வாளாண்மைக் கேற்ப நாடோறும் வாளுழவு செய்யும் மாண்பினராவர் (புறம்.342: 11-15). பிணங்களாகிய பல போர் அழியும்படி வளைத்து யானை எருதாக வாட்படையைப் பனை மடலாகக் கொண்டு செலுத்தி இளஞ்சேட் சென்னி அதரி திரித்தான் (புறம். 370:15-17). நெடுஞ் செழியன குறையுடலங்களாய் விழும் பிணங்கள் குலியப் பிணக்குவையாகிய போரையழித்து யானை யாகிய எருத்தை வாளாகிய பனைமடல் கொண்டு செலுத்திப் போர்க் களத்தில அதரி திரித்தான (கடா விட்டான) (புறம். 371:18-17). சாகாட்டின சக் கரம் வயற்சேற்றிற் புதைய, பூட்டப்பெற்ற நவ் வெருது சேற்றினின்று நீக்க முயன்று இழுக்கும் போ து, சாகாட்டை ஓட்டுபவர் ஊக்குதற்கு எழுப்பும் ஆரவாரத்தை யன்றி வேறு ஆரவாரத் தைப் பலயானைச் செல்கெழு குட்டுவன நாடு அறியாது (பதி. 27:10-15). சிறுதுளைக் கொடு
நுகத்தில் எருதுகள் ஒருவழிப் படுமாறு நிரலே கட்டிய பெருஙகயிற்றையுடைய சகட ஒழுங்கினைப் பக்கத்தேயிருந்து வலிமையுடையவர் காக்கப் பல் எருத்துக்களை யுடைய உமணர் ஊர் சென்று உப்பை விலை கூறி விற்பர் (பெரு.61-65). காவிரிப் பூம்பட்டினத்தில் குளிர்ந்த சிறிய குளங்களைக் கொண்ட முற்றத்தை யுடைய பெரிய எருத்திற்கு வைக்கோலிடும் சாலைகள பல இருந்தன (பட், 81,52). உழவர் தரும் உணவைச் சுற்றத்துடன் உண்டு வயலில் எருதுகளையடித்து உழும் உழவ ரின ஏர்மங்கலப் பாட்டிற்கிசைய யாழிலே மருதப பண்ணை எழுப்பித தங்கிச் செனமின் எனக் கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் பெறுவர் (மலை. 468-470). கொசுகின் பார்வைக்கஞ்சிய நண்டு தாழையின் வேரிடத்துள்ள வளைக்கு, ஆயர் கட்டிய கயிற்றை அறுத்துக் கொணடோடும் எருத்தினைப் போல விரையும (குறு. 117:1-4). கவணை யொத்த பூட்டுங்
468
எருமை
உமணரின் கயிறு பொருதமையால் வருந்தும் எருத்துகளை யுடைய வண்டியின் தொகுதியை வரி சையாக நிறுத்தினாற் போலப் பாலை நிலக் காட் டில் உலர்ந்த கிளைகள் தோன்றும் (குறு. 388:3-7). அழகிய இளவேனிற் பருவத்து விடியலில உழவர் கடாவிட்டுப் போரடித்து நெல்லைக் குவித்து மருக் மரநிழலில எருதொடு வதிவர் (அகம். 37: 5, 15-17). எருதை ஓட்டிப் போரடிக்கும் உழவர் செப்பம் செய்த களம போன்ற அகன்ற பாறையில் குறவர் தினையை அதரி திரிக்க (போரடிக்க) இரவில் உறங் கும் களிற்றினை எழுப்புவர் (நற்.125.9 12). நல்ல எருது முன்புள்ள நடையின் சிறப்பு நீங்கிற்றென்று அதனை உழவர் புல்லுடைத் தோட்டத்திலே தொழில் செய்யாதபடி விடுவர் (நற்.315:4,5). தம் எருதை உழுதற் றொழில் செய்யாமல் ஓட விடும் முறைமை வேளாளர்க்கில்லை (பரி.20:62,68). எருந்து - கிளிஞ்சில். உப்பு வணிகர் வண்டியோடு வந்த மத்தி எருநதின் - கிளிஞ்சிலின் - வயிற்றிலே முத்துகளைப் பெய்து அதனைக் கிலுகிலுப்பை யாகக் கொண்டு உமட்டியர் ஈன்ற பிள்ளை களோடு விளையாடும் (சிறு. 55-61).
எருமண் - வண்டற்பொருக்கு மண். (எருமணம் எனவும் பாடம்) கூந்தலுக்கு எருமண் - வண்டல் பொருக்கு மண கொணர்வதற்காக ஊர்ப் பொய்கைக்குப் பக்கத்திலிருக்கும் கான்யாற்றிடத்து உள்ள பொழி லுக்குத் தோழியும் தலைவியும் சென்றனர் (குது,
113:5,6).
எருமை - 1. காரான், சேரமான் கருவூரேறிய ஒள் வாட் கோபபெருஞ் சேரல் இரும்பொறையின
கானக நாட்டினில் எருமை காரான போலும் வடிவுடைய கருங்கல்லின இடையே நிறைந்த பசுக்கள் போன்று யானைகள் பரவி நின்றன (புறம்.5:1-3). மருதநிலத்து ஊர்களில் வாழும் எருமையின் பெரிய கொம்பு போன்றது நெடிய முற்றிய பசிய பயற்றின் நெற்று (புறம்.297:1-8). கரும்பின பாத்தியில் பூத்த நெய்தல், இருங்கண் எருமையின கூட்டத்தை வேறிடத்துச் சென்று மற் றோரிரையைத் தினனாது தன்னையே தின்னுமாறு செயது தடுக்கும (பதி. 13:3,4), கொழுமீன துணி பட நடந்து வளனிதழ்க் கழுநீர் மேயந்த பெரிய வாயுடைய எருமை மிளகுக் கொடி படர்ந்த பலா நீழலில் மஞ்சள் மெல்லிலை முதுகினைத் தடவ, தேன்மணங் கமழ அசையிட்டு. உதிர்ந்து கிடக்கும் காட்டுமல்லிகை மலர்ப்படுக்கையில துயிலும் (சிறு. 41-46). ஆய்மகள் மோர் விற்றதனாலாய உணவுப் பொருளால் சுற்றத்தாரை உண்ணச்செய்து நெய் விற்ற விலைக்குக கட்டிப் பசும்பொன்னையும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>akic7vt2ylj1kfgow6hmi6ww0pthti9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/484</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668180</id>
    <revision>
      <id>1986439</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:12:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986439</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10195" sha1="rjoi0dsr1z6xjwyjlj8m8mm3bj6kbva" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எருமை
விரும்பிப் பெறாமல் பாலெருமையையும் நல்ல பசு வையும் கன்றையும் வாங்கினாள் (பெரு. 162-168). நிலங்களில் விளைத்த செந்நெற் கதிரைத் தின்ற வயிற்றினையுடைய எருமையீன்ற கன்றுகள் நெற் கூடுகளின் நிழலிலே உறங்கும் (பட். 13-15). வெண் ணெல் அறுப்போர் எழுப்பும் தண்ணுமை ஒளிக்கு அஞ்சிச் செங்கண்ணையுடைய எருமையினத்தைப் பிரிந்து கடா விரைந்தோடும் (மலை. 471-473). மூங் கிற் குழாயில் தோய்த்த எருமைத் தயிர் நன்னன் தலைவாயிலில் கையுறைப் பொருளாக வைக்கப் பெற்றது
(மலை. 523). இரும்பால் இயன்றது போன்ற கருங்கோட்டெருமை தெனித்த கயம் கலங்க, ஆம்பலிலை கிழிய, குவளை மலர்களைத் தின்று, காஞ்சியின நுண்தாது முதுகிலே உதிர அசையிட்டுக்கொண்டு கொட்டிலிற் புரும் (அாம். 68:2-7). குடநாட்டில் எருமை தாமரையைத் தின்று வெறுப்பில் மூடமுதிர் பலாவின் கொழுதிழற்கண் தங்கும் (அகம். 91:15-17). தாழை வேலியை யுடைய தோட்டங்களில் விடியலிற் சென்ற எருமை நெய் தலம் புதுமலரைத் தின்னும் (அகம். 100:16-18). வலிமை மிக்க தலைமையினை யுடைய எருமைக் கடா பனிமலர்ப் பொய்கையில் பகல் முழுவதும் கிடந்து மடப்பமுடைய கண்களைக் கொண்ட மாட்சிமைப்பட்ட எருமை நாகினைத் தழுவிப் படப்பை எய்திப் பழனத்தில் தங்கியது (அகம். 146: I-4). மடப்பிடி குழியில் வீழக் களிறு சிறுவர் ஒலிக்கஞ்சி ஓடிய சிவந்த வாயினையுடைய யானைக் என்று மூதூரிலுள்ள காருமை நல்லானின் முலைப் பால் மாந்தும் (அகம்.165:1-5), பெண் கோலம் பூண்டு ஆடும் பேடியின் பின்புறம் சென்று மேல் வளைந்த கைபோன்ற காண்பார்க்கு நகை தோன்று மாறு பருத்த முறுக்கேறிய கொம்பினை யுடைய எருமையின் மயிரால் அழகு பெற்ற கரிய தோலை யுடைய பெரிய முதுகில் மாடு மேய்க்கும் சிறுவர் ஏறித் தொலைவினில் உள்ளார்க்குத் துறுகல் மேலுள்ள மந்திபோல் தோன்றுவர் (அகம். 206; 2-6), பொய்கையில் ஆம்பல் மலர் மேய்ந்த நெறி மருப்பினையுடைய தண்ணிய முர்ந்த எருமைக் கடா இரவெல்லாம் சேற்றுக் குழம்பில் துயின்று, விடித்ததும் வரால்மீன் துணிய நடந்து, பகன் றைக் கொடியைச் குடிப் போரினைச் செய்யும் மள்ளரைப் போல் ஊரில் புகுந்தது (அகம். 316: 1-7). ஈன்றணிமையுடைய பெரிய மருப்பினைக் கொண்ட எருமையாகிய காரான், உழவன் சட்டி வைத்த கன்றை விட்டகலாது பக்கத்துள்ள பசிய பயிர்களை மேயும் (குறு. 181:3-5). திரிமருப்பினை யும் இருணிறத்தினையும் உடைய எருமையா னினது கழுத்திற் கட்டிய மணி தனிமைத் துன்பம்
469
ருமை
மிகுதற்குக் காரணமான யாமத்து அது நடக்குந் தோறும் ஒலிக்கும் (குறு. 279:1-3). உழவன் மலை கண்டன்ன உயர்ந்த பல நெற்கூடுகளையும் எருமை களையும் உடையவன் (நற். 60:1,2), ஊர்ச் சிறுவர் பெரிய தலையை யுடைய எருமைக் காரானின் இனிய பாலை மிகுதியாகக் கறக்கக் கன்றை அகற்றிவிட்டுச் சிறு மேய்ச்சலுக்காக விடியற் காலத்தே அதன்மீது ஏறிச் செலவர் (நற். 80:1-4). காணத்தக்க நல்ல இல்லத்தில் தடமருப் பெரு மையின் இளநடைக் கன்றுகளைத் தூண்தொறும் கட்டியுள்ளனர் (நற். 120:1,2). கழுநீர் மேய்ந்த கரிய காலையுடைய எருமை பழனத் தாமரை மலர் தின்பதை வெறுத்துத் தண்டினைக் கைக் கொண்ட வீரர் போலச் செருக்கி நடந்து பக்கத் துள்ள குன்று போலக் குவிந்த வெண்மணலில் துயிலும் (நற்.260:1-4). செழுந்தண மனையில் ஈன்றணிமை யுடைய எருமையின் பெருஞ்செலிக் கன்று பூக்களின பசிய தாதாகிய எருவில தங்கித் துயிலகொள்ளும் (தற். 271:1-3). வளைந்த கொம் பினையும் வலிய பிடரியினையும் உடைய எருமைக் கடா இளநடையுடைய நாரையினம் அஞ்சியோட ஆழமான தண்கயத்தில் துடுமெனப் பாய்நது. காலையில் உழுத தொழிலின் வருத்தம் நீங்கி மருதமரத்தின் இனிய நிழலில் தங்கும் (நற்.330; I-5). நெறிந்த கொம்பையுடைய நீலநிற எருமைக் கடா மணமலர்கள் உள்ள பொய்கையில் ஆம் கெடுக்கும் (ஐங். 91:1,2), அருங்கோட்டி. னையும் செங்கண்ணினையும் உடைய எருமைப் புனிற்றா தன் அன்பு சிறந்த கன்றுக்கு ஊறும் பாலைக் கொடுக்கும் (ஐங்.92:1,2). எருமைக்கடா இனங்கள் நன்றாக மேயந்தமையால் பசுமையான செங்கருங்காலிப் பூ, ஆம்பல் ஆகியவற்றைத் தின்னா (ஐங். 93:1,2), வீரர் போனற வளைந்த கொம்பையுடைய எருமை, மகளிர் போனற துணை யொடு நிழல் முதிர் இலஞ்சிப் பழனத்தில் தங்கும (ஐங். 94:1-3). சுருங்கோட்டெருமை கயிற்றை அறுத்துக் கொண்டு சென்று நெல்லின் நெடுங் கதிரை விடியலில் மேயும் (ஐங். 95:1,2). அழகிய நடையுடைய எருமை உழக்கிய சேற்றில் நீலமணி போன்ற நெய்தலும் ஆம்பலும் செருக்கி வளரும் (ஐங். 96:1,2). பகன்றை வெண்மலரைக் கொம்பிற் சூடிய கருந்தாள் எருமையைக் கண்டு அதன் கன்று அஞ்சும் (ஐங். 97:1,2). தண்புன லாடும் தடங்கோட்டெருமை திண்ணிதாகப் பிணிக்க பட்ட ஓடம்போல் தோன்றும் (ஐங.98:1,2). வயலரு கில் இருக்கும் பலாமரத்தில் முயிறு மொய்க்கும் கூட்டை, எருமை கழனியிலுள்ள நெற்கதிரொடு கெடுக்கும் (ஐங்.95:3,3). புனலாடு மகளிர் விட்டுச்
பலைக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rjoi0dsr1z6xjwyjlj8m8mm3bj6kbva</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/485</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668181</id>
    <revision>
      <id>1986441</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:13:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986441</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9757" sha1="llbrknqllj7f0w3iygjo87b281zy9dd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எருமையூரன்
சென்ற ஒளிபொருந்திய அணிகலன்களை மணல் மேட்டின் உச்சியில எருமை காலாற கிளைக்கும். (ஐங் 100,1,2). ஏறாகிய எருமையை ஏறும் கூற்று வனின நெஞ்சைக கால் விளிம்பால பிளநது சீற்ற மொடு அவனது ஆருயிரைக் கொண்டபோது, இறைவன் இத்தன்மையனோ என்று கூறும்படி காற்றுப்போல விரைந்து வந்த காரியாகிய ஏற்றை அடககி அதலமேல ஆயாமகன் தோனறினான (கலி. 103:40-45). கொண்டுவந்த மணவைத் தாழ்ப் பரப்பி இல்லத்தைச் செம்மண பூசி நாகெருமை யின கொம்பை நட்டுத் தெயவமாக எண்ணிச் சுற றத்தார் பெண்ணுக்குத் திருமணம செய்வர் (கலி. 114 12-14), என முன்கை பற்றித் தெளிவித்துக கூடியவன பால கறக்கப் பெறாத எருமைகளை யுடைய காட்டைக் கடந்து செனறானோ, அன்பி லார் செயலை என்பாற செய்து இவ்வூரிலேயே உள்ளானோ எனத் தலைவி பிரிவால் கலங்கி ஞாயிறறை நோக்கி வினவினாள் (கலி. 147.35-39). 2.கூற்றுவன. பல்லுயிரும் வருந்தும் ஊழிமுடிவில் பசுங்கட் கடவுளாகிய உருத்திரன் வருத்தததைச செய்த ஏற்றெருமையின - ஏறாகிய எருமையை
ஏறுகின்ற கூற்றுவனின் - நெஞ்சைப் பிளந்து அவன் குடரைக் கூளிக்கிட்டு அதன வயிற்றை நிறைவித தான (கலி. 101:24-26). எருமையின பெரிய ஆணை யையும இகழும் ஆற்றவையுடைய முருகன திரு வுள்ளம் வேறுபடுதற்கு முன்னரே தலைவி சென்று மணியடித்து முருகனை இறைஞ்சி, தலைவன் பொயச்சூள செய்ததால் அவனுக்கு வரும் துன் பததை ஆற்றுவாள் எனத் தலைவியின கற்பு நிலையைத் தோழி தலைவனுக்கு உணர்த்தினாள்
(பரி.8:86-89).
3. குறுநில மன்னன், நுண்பூணணிந்த எருமையென் பானுக்குரியது குடநாடு (அகம்.115.5). வடுகர் பெரு மகனாகிய பேரிசை வாய்ந்த எருமை யென்பான கோவலர்தம் தொழுவத்துள்ள கன்றுடைய பெரிய ஆநிரையைக் கவர்ந்து தன் மனறத்தே நிறைத் தான். அவனாட்டைச் சார்ந்தது அயிரியாறு (அசும்.
253.16-20).
எருமையூரன் - குறுநில மன்னன். நெடுஞ்செழியன் ஆலங்கானததில் சேரலன், செம்பியன், திதியன், எழினி, நாரால் அரிக்கப்பட்ட நறவினைப் பருகும் எருமையூரன, இருங்கோவேண்மான பொருநன் என்னும் எழுலா நலவலம் அடங்க ஒருபகலில் முரசமொடு வெண்கொற்றக் குடையையும் அகப் படுத்தித் தன் புகழ் பரவ அவரைக் கொன்று கள வேள்வி செய்தபோது வெற்றிவீரா பேரிதும் ஆர்ப்பரித்தனர் (அகம்.36:13-23).
470
எருவு
எருமை வெளியனார் - புலவர். இக்காலத்திய மைசூரும் மைசூர் நாடுமாகிய பண்டைய 'எருமை நாட்டு வெளியம்' என்ற ஊரினராகலின் இவர் எருமை வெளியனார் எனப்பெயர் பெற்றார் (த.வ.க.பம்.339). இனி, எருமைவெளி என்பதையே ஊர்ப்பெயராக வும் குறிப்பர் (உ.வே.சா. - புறம். பாடினோர் வரலாறு). இவரால் பாடப்பட்டனவாக அகப்பாடல ஒன்றும் புறப்பாடல் இரண்டும் உள்ளன. பாலைத்திணை யிலமைந்த அகப்பாடல் அகநானூறு 73-ஆம் பாட லாகவும் தும்பைத் திணையிலமைந்த புறப்பாடல் புறநானூறு 273,303 -ஆம் பாடல்களாகவும் உள் ளன. இருளில் நோக்கும் காட்டுப்பூனையின கண் ணொளி கதிர்வீட்டொளிரும் தலைவியின முத்து மாலைக்கும் பரணமீது இருந்து தினைப்புனங் காப்போனின் கையிலுள்ள கொள்ளிக் கட்டை யின் சுடர்ப்பொறி,வானத்துமின்னலுக்கும் உவமை களாக வரும் அகப்பாடல் பகுதிகளால் இவர் தம் புலமை நலம் இனிது விளங்கும். புறப்பாடல் இரண்டிலும் குதிரை மறம் என்னும் துறை இவரால் மிகச் சிறபபாகப் பாடப்பட்டுள்ளது, எருமை வெளியனார் மகனார் கடலனார் - புலவர். இவர் தந்தையார் எருமை வெளியனாரும் புலவராவார். எருமை நாட்டு வெளியம் எனற ஊரினரெனவும் எருமை வெளி என்ற ஊரினரெனவும் இருவகை யில் கருதப்படுவர் (த.வ.க. பக. 330). இவர் பாடிய தாகவுள்ள ஒரேபாடல் (அகம. 72) குறிஞ்சித் திணை யில் தலைமகன் இரவுக்குறிக்கண சிறைப்புறததா னாகத் தலைமகள் தோழிக்குச் சொல்லியது என்ற துறையில் அமைந்துள்ளது. இருளைக் கிழிப்பது போல மின்னி மழைபொழிந்த நள்ளிரவில் புற்றத் தில மின்மினி மொய்ப்பது கொலலன இருமபைக் காயச்சியடிக்கும் போது சிதறும்பிதிர்போல் உள்ள தென்றும் புற்றில் புற்றாஞ்சோற்றினைத் தோண் டும் பெருங்கைக் கரடி இருமபுவேலை செய்யும் கொல்லனபோல் உள்ளதென்றும் இவர் புனைந்து கூறும் உவமைகள் நயமானவை. கருக்கொணட பெண்புலியின் பரியைப் போக்க யானையைக் கொன்ற ஆண்புலி, அவ்வியானையை இரவில் பாம்புமிழந்த மணியொளியில் இழுத்து வரும் என்று தலைவன் பொருள் தேடச் சென்ற சுர நெறி யின் கொடுமையை இவர் புபைபடுத்துவார்.
-
எருவு எரு. மனையுறை குருவி முற்றத்தில் உலர வைத்த உணங்கலைத் தினறு மன்றத்திலுள்ள எரு வாகிய நுண்ணிய துகளிலே குடைந்து விளையாடி வீட்டின் இறப்பிலுள்ள சேக்கையில் தம் குஞ்சுக ளோடு மாலைப்பொழுதில் தங்கும்(குறு. 46:2-6}, எரு காணக.
1
I&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>llbrknqllj7f0w3iygjo87b281zy9dd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/486</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668182</id>
    <revision>
      <id>1986442</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:13:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986442</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10379" sha1="s7y3qn9pcz7pg9h7fx6l746xxsl4g3w" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எருவை
471
எருகை
-
எருவை 1. பருந்தினம். யானைக் கூட்டம் பொருத இடமகலற போர்க்களத்தில் வினணிற பறக்கும் எருவையை -பருநதினத்தை -தினனாமற் செல்ல முடியாதவாறு பசிய ஊன தடி தடுத்தது (புறம. 64: 3,4). அறத்தைத தெளிய உணர்நத மாட்சிமைப் பட்ட அந்தணரது அவைக்கண வேதநெறியை நனகுணர்ந்தோர் முன்னின்று காட்ட, கற்புடை மகளிரொடு வட்ட வடிவினையுடைய பலபடையாக அமைக்கப்பெற்ற மதிலாற சூழப்பட்ட வேள்விச் சாலையில் எருவை விழுங்குவதாகச் செய்யப்பட்ட இடத்து யூபமாகிய நெடிய தூணை நாட்டி, வேத வேளவித் தொழில் முடிதத பயனை நன்கறிந்த அறி வாளன் கரிகாற பெருவளத்தான (புறம். 224-4-10). போர்க்களத்தில் துணிபட்டுககிடந்த தொடியுடைத் தடக்கையை மேலே உயர்த்தித் தன் காலைச் சுற்றிய வீரரின் குடரை ஒருங்கு சோததுப் பேயமகள் அழுது கூத்தாடக் கழுகுகனோடு சிவந்த செவியுடைய எருவைகளும் வட்டமிட்டன (புறம். 370:22-26). பேயொடு நரிக்கூட்டம் திரியும் அஞ்சத்தக்க போர்க் களத்தில் &quot;நிணநீதினனும் செஞ்செவி எருவையும் கூடியிருக்கும் (புறம்.373.38-39). போரில் பட்டுக் கிடந்த யானை, குதிரை, வீரரின் பிணங்களை யுண் ணுதற்குப் பொறிக்கப்பட்டன போன்ற புள்ளி களையுடைய கழுததினையும் புல்லிய புறத்தையு முடைய எருவைப் பெடையைப் புணரும் சேவல் உச்சிக கொண்டையை யுடைய புல்லூறு எனனும் பறவையோடு வந்தது (பதி, 36:6-10). நிணமிக்க அமாக்களப்பரப்பில சிறகுகளை யுடைய எருவைக் கூட்டம குருதியார்ந்தது (பதி. 67:8,9). ஓமை மரத்தின முட்டையிட்டு அடைகாக்கும் பேடைக்கு உணவு தருதற்குச் சென்ற செஞ்செவி எருலை மலைப் பக்கத்து மரை யாவினை வலம்படத் தொலைச் சிப் புவிதின்று விடுத்த ஊனைக் கொள்ளை மாந்தர் போலக் கவரும் (அகம்.3:2-10). பாலை நிலத்தே யாமரக்கிளையில் ஊன் விருப்பத்தோடு தங்கியிருக்கும் பெடைமுகம் நோக்கி ஊனைப பதித்தாற் போன்ற அஞ்சததக்க சிவந்த செவியை யுடைய எருவைச சேவல வெயிலமிக்க வேனிற் காலத்துச் சிறகு கரிந்து தீயுமாறு இரைகொணரப் பறந்தது (அகம். 51:2-7). பாலையாகிய யாழ் நிலததே போர் செய்து விழுப்புணபட்டு விழ்ந்த மறவர் உடம்பிலிருந்து குடரை இழுக்கும் செரு செலி எருவைக்குக் குடத்திலிருந்து ஓலையை யெடுக்கும் ஆவண மாக்கள் உவமையாவர் (அகம். 77:6-11), அருஞ்சுரத்தில கலைமானைக் கொன்று புலவுப்புலி தினறு விடுத்த எஞ்சிய முடைநாற்றங் கொண்ட தசையிடத்துப் பெருந்தலை எருலை யொடு பருந்து வந்து தங்கித் தின்னும் (அகம். 27
I-8). பாலை நிலத்தில் பன்றியைக் கொன்று ஆண் செந்நாய் அதலை இழுதது வரக் கீழே படிந்த அதன் குருதியை அருநதிய எருவையின சிவந்த செலி, போர்க்களத்தில் மறவரின் விழுயபுண்ணை ஆராய இரவில் எடுத்துச் செல்லும் விளக்குப்போல் தோனறியது (அகம். 111:10-14). ஆறலை கள்வர் அம்பினால வழிப்போக்கரைத் தொலைத்த அஞ சத்தசுக காட்டு வழியில் ஊன் விருமபிய செஞ்செவி எருவைச் சேவலகள தம் பெடைகளை அழைக்கும் (அசும். 161:2-7). குருதிநிறச் செவ்வாயினையும் பொறித்த போலும் வெண்ணிறக் கழுத்தினையும் ஊனை அணிந்தது போலும் செஞ்செலியினையும் உடைய எருவை யாமரத்திலுள்ள தன் குஞ்சுக்கு ஊட்டிய கொழுங்கண் ஊனதஷ். முக்கி விழ அது கீழேயிருந்த தொலபசி மிகுந்த முதுநரிக்கு உண வாயிற்று (அகம். 198-4-10). மறவர் வழிபபோக்க ரைக் கொன்றுயர்த்திய அச்சந்தரும் பதுககையின் மேல தங்கிக கூர்நுதிச் செல்வாயினை யுடைய எருவைச் சேவல் அதன் கீழுள்ள பிணத்தின் கண மணியைத் தோணடிஎடுத்துச் சென்று தன பெடை யின் வாயில் இடும் (அகம்.215.10-15). பாலைநில வழியில் தன் இனததை நீங்கிய எருவை இரையை எறிந் தெடுத்தற்கு மேலே பறந்து வட்டமிட்டுக காலம் பார்க்கும் (அகம்.285-11, 12). எருவையின பெரிய சிறகினை அமபில வைத்துக் கட்டுதல மரபு (அகம். 291110-12). அஞசததக்க காட்டுநெறியில் சிறுகுடி மறவரின் ஏறுகோட்பறை முழக்கத்தைக கேட்டு எருவைச்சேவல் தன் பெரிய சிறகை விரித்துப் பறந்து செல்லும் (அகம். 297: 18-18), வெஞ்சுர நெறி யில் மாயந்து கிடந்த வம்பலருடைய பிணத்தின குருதியாடிய எருவைச் சேலவ தங்கியதால் யாமரத் தின வெண்ணிறக் கொம்புகள் வம்ப வடுகரின் பைந்தலையைச் சிதைத்துக் கொன்ற இமைபெருஞ் சென்னியின யானைக்கொம்புகள் போலச் செந்நிற மாயின் (அகம். 376: 7-15). அஞ்சத் தக்க கவர்த்த வழியில் குருதி வாடிய புலவு நாறும் பெரிய சிறகினையுடைய எருவைச் சேவல் தன் சுற்றமாகிய கூட்டத்துடன் பசிய ஊனை நிறையத் தின்றதைப் பிற பறவையினத்திற்கு அறிவிப்பன போல உயரப் பறந்து செவ்வானம போன்று விசும்பினை அழ குறுத்தும் (அகம. 381: 8-12). பாவை நிலக் கவர்த்த வழியில் வமபமாக்கள் வருதலை நோக்கிச் செங் கணை தொடுத்த சினந்த நோக்கினைக் கொண்ட ஆறலை கள்வா முழக்கும் தண்ணுமை ஒலி கேட்டு அஞ்சிய எருவைச் சேவல் தன் சுற்ற மிருக்குமிடம் செல்லும் (நற்.298:1-3). குருதி போன்ற சிவந்த செவியையுடைய எருவை காட்டகத்துப் பதுக்கைக் குவியலுக் கிடையே கடுமுடை நாற்றத்தைப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s7y3qn9pcz7pg9h7fx6l746xxsl4g3w</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/487</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668183</id>
    <revision>
      <id>1986443</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:14:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986443</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9916" sha1="39upfhln9rc1w049pmbrgret4ygko8e" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எல்
பார்க்கும் (ஐங்.335-2-4).
யானை
2.கொறுக்கச்சி (கொறுககாந்தட்டை). சாரலிலுள்ள ஆழமான குளத்துக்குப பக்கத்துள்ள பாசி, நடந்து செல்லும் போது வழுக்கி வீழ்த்து மாதலின், பற்றுக்கோடாகச் சிறு மூங்கிற்கோலையும் எருமை கொறுக்கசசி -மெனகோலையும் கொண்டு சென் மின் எனக் கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் பெற்றனர் (மலை. 219-224). மலையருவி கொணர்ந்த புதிய கதிரையுடைய எருவையைக் கயத்தில் நீராடும் உண்ணும் கவளமாக (குறு. 170: 8,3), பெரிய மலைப்பக்கத்துள்ள சிறுகுடியில் எருவை வளர்ந்து நீண்டு செழித்திருந்தது (நற். 156:7). மலைவழியில் சந்தன மரத்தின நறுமணம் கமழும் முழையாகிய பிளப்பிடத்து எருவையின் நறும்பூ நீண்டிருந்தது (தற். 261: 8-10), மூஙகில் நெருங்கிய மணியிடத்தில் எருவை நீண்டு வளர்ந்திருந்தது (நற்.294:3,4). கரையிலிருந்து சாய்ந்து வளைந்த எருவையை முட்டுகின்ற பலநிற மலர்கள் நிறைந்த
சுனை
வானம்
இந்திர வில்லை வளைத்த போன்றிருந்தது (பரி. 18:48-50), சுனையருகில கைபோற் பூத்த கமழ்குலைக் காந்தளும் எருவை யது நறுந்தோட்டை யுடைய பூவும் எரியிணர் வேங்கையும் இருந்தன (பரி. 19: 76,77).
3.பைஞ்சாய்க் கோரை. தலைவி ஆயத்தாரோடு விளையாடப் பறித்துக் குவித்த மலர்களுள் எருவை யும்-பைஞ்சாய்க்கோரையும் ஒன்று (சூறி, 18), பன்றி முகத்தால் உழுதமையால் எருவை விளைந்த கரமபு நிலம் நெலவிளைந்த வயலைப் போலக் கிளர்ந்து தோனறும் (ஐங.269:1,2).
எல் - 1. விளக்கம். புன்னைப் பூமாலை சூடிய ஆடவர் எல்வளை - விளக்கம் பொருநதிய வளை - அணிந்த மகளிர்க்குக் கூத்தாட்டினுள் தலைக்கை கொடுப்பர் (புறம். 24:7-9). நெற்கதிர்களைக் கவர வரும் பறவை களை ஓட்டுவதற்காக எல்வளை மகளிர் நீர்த்துறைக் கண் நிற்கும் மருத மரத்தினமேல் ஏறித் தெளிந்த குரலாற் பாடுவர் (பதி. 27.6, 7). தலைவியும் தோழியும் மதங்கொண்ட யானை யொன்று தமது மேல் வெகுண்டு வந்த நிலையில், அதற்கஞ்சிப் பிழைக்கு மிடம் வேறு அறியாராய் நாணத்தை மறந்து எல்வளை ஒலிக்கத் தலைவனிடம் விரைந்து சென் றனர் (குறி. 165-168). இரவுக் குறிக்கண் தலைவன் வரவை எதிர்பார்த்துச் சுடர் விட்டு விளங்கும் எல்வளை நெகிழக் காத்திருக்கும் தலைவியிடம் பொருந்திய உள்ளம் பழுதின்றாகத் தலைவன் வந்தான் (அகம். 68:10-14). தலைவியின் எல்வளை நெகிழ்ந்த நிலையினைப் பார்த்து அது தலை வனின் மார்பினை உறுவதாலே தணிவதான காம
472
எல்
நோயென அறியாத அன்னை கையற்ற நெஞ்சின ளாய்க் கட்டுவிச்சியைக் காரணம் வினவினாள் (அகம். 98:4-8). உமணரின் அன்புடைய இளைய மகளாய தலைவி சிலவாகிய திரண்ட எல்வளைகள் ஒலிக்கக் கைவீசி நடந்து நெல்லுக்கு நேர் கல்லுப்பு என விலை கூறிச் சென்றாள் (அகம. 140; 5-8). பொருளீட்டும் வினையை விரும்பிப் பிரியும் நெஞ்சினனான தலைவன் தலைவி அமைதியுறு மாறு வற்புறுத்தி அவளது கையினை எடுத்து நல்ல மாட்சிமையுற்ற எல்வளைகளைத் திருத்திச் சென் றான் (அகம்.173:4-7). பெருமலையினைக் கடந்து பொருள் தேடச் சென்ற தலைவர், அணிகளையும் அழகினையும் உடைய நம்தோள் எல்வளை நெகிழ மெலிந்து அழகு கெடுமாறு நாம் செயலற்றிருககத் தாம் இரும்பினா லியன்ற உயிருடையார் போல பிரிந்திருக்கும் வன்மையுடையோ ரானார் எனப் பிரிவாற்றாத தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள் (அகம. 185:1-5,13). தழுமபன் என்பானின ஊணூர்க்கு அப்பால் உள்ளதாய மருங்கூர்ப் பட்டினததுள்ள எல்லுமிழ் கடைத்தெரு மிக்க ஓசையை உடையது (அகம். 227:17, 18, 20-22), சேய்மைக் கண்ணும் சென்று விளக்கம் தரும் எல்வளை கழன்ற முன் கையும் பெரிய தோளும் நல்லெழில் அழியாமல் தொல்லெழில் பெறுமாறு யாம் சென்று தலை வனைக் கூடுதல தக்கது எனத் தலைவியிடம் தோழி கூறினாள (அகம். 242:13-17). வேனீற்காலத் துப் பாலை வழியே தலைவனுடன் போகும் தலைவி, அழகு பொருந்த நுண்ணிய திரண்ட எலவளை ஒலிக்கும் முன் கையினை யுடைய மூங் கில் போலும் தோள்களை விளங்க வீசி நடக்கும் வன்மையுடையளானாள் (அகம். 257:1,2,9-12). நம் மைப் பிரிந்து சென்ற தலைவர் பழியுடையோ ராகார்; நயந்து வந்தோரை விடாமற் பற்றிக் கொள்ளுதலை அறியாத, எல்வளை நெகிழவிட்ட நம் தோள்களே தவறுடையவை, எனப் பிரிவிடை ஆற்றாளாய தலைவி தோழிக்குரைத்தாள் (அகம், 267:13-17). வளப்பம் மிக்க ஊரனாகிய தலை வன பரத்தைமையுடையனா யிருந்தும் அவனை எல்லினன் (விளக்கமுடையவன் என்று ஏற்றுக் கொண்டனள் தலைவி (குறு.45:3,4). 'தலைவர் பொருளைத் தேடி வருவதற்குக் காட்டைக் கடந்து போனார்; யான் தொகுதியான எல்வளைகள் நெகிழ ஏங்கிப் படுக்கையின்கண் துன்புறுகின் றேன்' எனத் தலைவி வருந்திக் கூறினாள் (குறு. 216:1-4). சூரியன் மறைய எல்லறு (விளக்கமற்ற) பொழுதில் முல்லை மலரும் காலத்தை மாலை யென்பர் அறிவு மயங்கியோர் (குறு. 234:1-3), மூங் கிலைப் போன்ற தோள்களில் எல்வளை யணிந்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>39upfhln9rc1w049pmbrgret4ygko8e</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/488</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668184</id>
    <revision>
      <id>1986444</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:14:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986444</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9995" sha1="n2oovusw522clvqmwt4xov8mxo6h8g9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எல்
473
எல்
மகளிர் துணங்கைக் கூத்தாடுவர் (குறு. 364:5,6). தன் எவ்வனை நெகிழச் செய்த தலைவனைக் குறித்துத் தலைவி துன்புறுதலின் அவள் நெஞ்சம் அவளைவிட்டு அவன்பால் சென்றது (நற். 56:4,5). கைவல்வினைஞன் வாளரத்தால் அராவிய வளைந்த அழகிய எல்வளையும் அகன்ற தொடியும் அணிந்த முன்கையினை யுடைய தலைவியின் நோக்கு தலை வனைத் தோழியிடம் இரந்து பின்னிற்க ஏளியது (நற். 77:8-12). பரத்தையின் கூந்தலைப் பற்றி யீர்த்து, அவள் கையிலுள்ள வெள்ளிய கோற்றொ ழிலமைந்த எவனையைத் தலைவன் சுழற்றிக் கொண்டான் (நற். 100:3-5). தலைவனோடு தலைவி கொண்ட களவுக் காதலில் இடையிடையே பிரி வின் உண்மையைத் தானும் சிறிது உணர்வான் போல அவள் தந்தை, தன்னிடத்துத் திருந்திய கோற்றொழில் அமைந்த எல்வளை வேண்டிய அவளுக்குத் தலைவனின் பிரிவின் மெலிவிலும் கழலாத சிறிய வளையைச் செய்தணிவிததான் (நற்.136:1,4-9). 'பாணனே, தன் மாணலத்தோடு கையில் உள்ள அழகிய எலவளையும் இழந்த தலை வியின் பிறைபோனும் அழகிய நுதலிற் பரலிய பசலையை உன மெல்லிய பணிமொழி போக்காது' எனத் தலைவனின் தூதாக வந்த பாணனிடம் தோழி கூறினாள் (நற். 167:5-7,9-11), 'வாடையே, என் பருத்த தோளிலேற்றிய எல்வளையை நெகிழச் செய்த காதலா பொருள்வயிற் பிரிந்தாராகத் தனித்திருந்து துன்புறும் என்னைநீ வருத்தாதே எனப் பிரிவிடை யாற்றாளாய தலைவி அதனை இரங்கி வேண்டினாள் (நற். 193:6-9), தனது மெய்யினை மெலிவித்து எல்வளையை நெகிழ்த்த தலைவனின குன்றததுக் கொடுமுடிகளில் தவழ்ந்து பாறைகளில் அளாவிய காற்று, பசலை பாய்ந்த தன் ஆகத்தைத் தீண்டினாலன்றித் தான் பிழைக்க மாட்டாத ஆற்றாமைத் துயரினைச் சிறைப் புற மாக நிற்கும் தலைவன் கேட்குமாறு தலைவி தோழியிடம் கூறினான் (நற். 28:7-18), &quot;தின் முன் கையி லணிந்த நெடிய கோற்றொழி லமைந்த எலவளை உடையும்படி அசசேர்ப்பனை அழைத்து அணைத்துக் கொள்வாயாக&quot; எனத் தலைவியை நோக்கி அவளூர் அலரெடுத்தது (நற். 289:9-11). கருங்கூர்ப் பட்டினம் போன்ற தலைவியின் நெருக்கமான அழகிய எல்வளை நெகிழ்ந்தமை கண்ட அன்னை அவளை இற்செறித்தாள் (நற். 258:2,10,11). தலைவியை மனைக்குச் செலுத்தி, விட்டுத் தமர் தினைக் கதிர்களைக் கொய்யத் தொடங்கியதனால் இனிய சொல்லும் எவ்வளையு முடைய குறுமகளைத் தினைப்புனத்தில் தலை வன் இனிக்காண இயலாது (நற்.306:3-5, 9-11).
என் கோற்றொழி லமைந்த அழகிய எல்வளையை நெகிழ்த்த நும்மை யான் புல்லவும் செய்யேன்; அன்பிலவாத நும்மிடத்துப் புலத்தலும் இல்லேன்&quot; எனப் பரத்தையிற் பிரிந்து மீண்டுவந்த தலை வனைத் தலைவி மறுத்து நொந்து கூறினான் நேற் 340:1,9,10). தலைவனுக்குக் குறைநேர்ந்து பின் தன்னிடம் வந்து குறை நயந்து நிற்கும் தோழியின் குறிப்புக்களை எல்வளை யணிந்த தலைவி ஏற்க வில்லை (நற்.3424-7). சிலவாகிய விளங்கிய எல் வளை நெகிழுமாறு தலைவி தலைவனோடு கடற் கரையில் அலவனைப் பிடித்து ஆட்டி விளையாடி னாள் (நற்.363:8-10), என முன்கையிலணிநதிருந்த அழகிய எல்வனை நெகிழ்ந்து வீழ்நதது தலை வரை யான் நினைத்ததன பயன எனத் தோழி யிடம் கூறினாள் தலைவி (ஐவ 20 4,5), நாள்தோறும் இவலத்திற்கு வேண்டிய பொருளகனைத் திரட்டிக் கொண்டு வருவதற்காகக் காலந்தாழ்த்த தலை வனுக்குப் புறததொழுக்கம் உனதாயிற்று என்று எண்ணி 'எலவளை நெகிழுமாறு நீ ஏன மெலிந்து வருந்துகிறாய் எனத் தலைவியைத் தோழி ஆற்று விததாள் (ஜங், 27). 'பாணனே, துறையினையுடைய கொணகன் பிரிந்தானாக, யான் மெலிந்ததனால் என் முன்கையிற் பொருந்திய எல்வளை கழன்று விழ்ந்த நிலையினை அவனிடம் உரைத்தறகுரிய நீ காண்பாயாக' என்றாள் தலைவி (ஐங். 140). 'இப் பொழுது புறத்தொழுசுகமுடைய தலைவன் முனபு என்னைத் தெளிவித்துச் சூளுற்ற சொல் இனனும் என் முன்கையிற் பொருநதிய எல்வளைகளை நெகிழாமற் காத்து நிறுத்தியுள்ளது&quot; எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (ஐங்.165), 'சேர்ப்பனே. சங்கினை யறுத்துச் செய்யப்பட்ட எல்வளை யணிந்த தலைவியை நீ விரும்புவாயானால் முறைப் படி மணந்து கொளவாயாக' எனக் குறை வேண டிய தலைவனிடம் தோழி கூறினாள் (ஐங்.196). *இலங்கி நெகிழும் எல்வனையினையுடையாய், தின மெலிந்த நெற்றி பசலை நீங்கி அழகுறுமாறு நின்னை உடன்போக்கிற்கு அழைத்துச் செல்வத் தேரினை யுடைய கொண்கன் வந்தனன்' எனத் தலைவியிடம் தோழி கூறினான் (ஐல். 195:2,3). குனறக்குறவன் கடவுளைப் பேணி இரந்து வேண்டிப் பெற்ற எல் வளைக் குறுமகள் தலைவி (ஐங். 257:1,2). தலைவி யின் எல்வளை நெகிழுமாறு தலைவன் அவளைப் பிரிந்தான் (ஐங். 471:1-3). தவைலன் பொருள்வயிற் பிரியக் கருதித் தேர்ச் சக்கரததின் வாயைத் துகள் நீங்கத் துடைக்கும் போதே தலைவியின அழகினை யுடைய எல்வளை காந்தட்பூ உதிர்வதுபோல மூன் கையினின்றும சுழன்றது (கலி. 7:13-16). ‘எல்வளை களையுடையாய், நீ என்னோடு அருஞ்சுரத்தில் வரு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>n2oovusw522clvqmwt4xov8mxo6h8g9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/489</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668185</id>
    <revision>
      <id>1986445</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:15:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986445</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10084" sha1="mpokl6jl4f5k9q4h9k1i2vylgm0flq9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏல்
474
எல்
வையாயின நின் மெல்லிய அடிகள் அங்குள்ள கற் சுளை மிதிததுக் கறுகருமவலவோ' எனத் தலைவன் தனனோடு வருகிறேன என்ற தலைவியிடம் மறுத் துக கூறினான (கலி. 13:10-13), தன்னெதிர் கூறுவன வற்றையே தானும் கூறும் நின பக்கமலை போல நீ கூறுவனவற்றையே கூறுபவள் இலங்குகினற அழ கிய எல்வளை அணிந்த தலைவி என அவள் பண பைத் தலைவனிடம் தோழிகூறினாள் (கலி. 46:25- 27). கடுங்காவலை உடைய அன்னையின் முன்னிலை யிலேயே தலைவியின எல்வளைகள் சுழன்று விழுந்து அவளதுகாதல மெலிவைக்காட்டிக் கொடுக் கின்றன (கலி. 48:10,11). நாள்தோறும் புதுப்புது மக ளிரை மணந்து தலைவன் எல (விளக்கம்) பெற்றான் எனத் தலைவி புலந்து கூறுதல் (கலி. 75:14). 'எல்லி ழாய்' எனத்தோழியைத் தலைவி விளித்தல் (கலி. 81: 14), இலங்குனேற அழகிய எவவளையினையுடைய தலைவியின நலம் வளர முதலில் நல்கிய தலைவன் பினனர் அவள் மேனி கெட அழுமாறு அவளுக்கு அருளாமற் கைவிட்டான் (கலி. 125:12-14). பிரிவு நீட்டித்த தலைவனோடு பாலும் இரவும் கூட்ட மின்றிக் கழித்தன என்றெணி அழுது, நொத்து யிர்த்த தலைவி எல் (விளக்கத்தையுடைய இராக் காலத்தே அவன் மார்பைத் தழுவி நலம் பெற் றாள் (கலி.142.60-66). எல்லிழாய (விளக்கமுடைய அணிகளணிந்தவளே) எனத் தலைவன் தலைவியை விளித்துப் பிரியேன் என்று கூறிப் பின் பிரிந்தான்
(கலி. 146:11),
2.இரவு. தானை மறவனின் தலைவனான வேந்தன, பகை வேந்தன் ஊர்நது வரும் யானையை எறிவதற் கன்றிய பிற வீரரை எறிவதற்கு வேலை ஏந்தாத கருத்தினனாயப் பாசறையிலிருந்து எல்மிடை-இர விடை - தன் நெடுமனைக்குச் சென்றான் (புறம்.301: 14-16). படல் கட்டிய முற்றத்தில் சிறுதினையைத் தெனித்து அவற்றை உணணவரும் புறாக்கனையும் காடைகளையும் பிடிப்பதற்கு இயலாதவாறு பொழுது எல்லின்று (இரவாயிற்று) (புறம்.319:5-7). முல்லை நிலத்தே கடல்போல் ஒலிக்கும் ஆட்டு மந்தையிடத்து எல்லிடைச்செல்வீராயின, அங்குள்ள இடையரால் பாலும் பாற்சோறும் பெறுவீர் எனக் கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் படுகின்றனர் (மலை. 415- 417). 'சந்தனம் பூசிய மாலை பூண்ட மார்பனாய் நீ எல்லினில வந்து நின் மார்பு வடுக்கொளத் தலைவியை முயங்கிப் போதல் எனக்கும் இனிதே யாயினும் அதனால் எம் ஆரவாரமிக்க ஊரின்கண் அம்பல எழுந்தது' எனத் தோழி தலைவனிடம் அலரறிவுறுத்தி வரைவு கடாவினாள் (அகம்.106: 1-4,15-17). தொலை நாட்டிற்குச் சென்று அரும் பொருளீட்டிவரத் துணித்த நெஞ்சோடு பாலை
நிலத்திற் போன தலைவனுக்கு மலை சேர்ந்த சில குடிய பாக்கததினர் எல் விருந்து செயதவர் (அகம். 187:3,4,12,13), கடலாடிக் களைத்த மகளிரோடு மைந்தர் உப்பு மேட்டிலேறிதின்று எவ்படக்கரைக்கு மீணடு வரும் படகுகளை எண்ணுவர் (அகம. 190: 1-3), 'நீர் எம்சேரிக்கு வந்து பகற்பொழுதினை எம்முடனே சுழித்து என்றுற நுமது நல்ல தேரி னைப் பூட்டிச் செல்லலாம். இது நுமக்கு இசை வதுவோ' எனத் தலைவனிடத்துத் தோழி குறை நயந்து கேட்டாள் (அகம்.2005-14). 'பொழுது எல்லினறு (இரவாயிற்று); அன்றியும், தலைவி நம் இன்னுயிர்த் துணைவரான தலைவர் வருவரோ எனச் சிலவாகிய திரணட எலவளைகளைச் செறித் தவரறே பலமுறையும் மனையின் புறத்தே வந்து நாம் வரும் வழியை நோக்கி வருந்தியிருப்பாள். ஆகலின் பாகனே, தேரை விரைத்து செலுத்துக&quot; என வினைமுடித்து மீளும் தலைவன் தன பாக னுக்குக் கூறினான (அகம். 224:1,15-18). புலிபோல முழங்கும் செங்கண ஆடவர் தீக்கொள்ளிவோடும் அம்பொடும் எல்லின்கண் மாற்றார் ஊர்களைப் போரினில் தொலைத்துப் பல ஆனினங்களைக் கவர்ந்தனர் (அகம. 239:3-5) எல் வந்தக்கால் இவள் எந்நிலை யடைவாளோ எனத் தலைவனாற் கூடப் பெறாத தலைவியினது நிலைமைக்குத் தோழி இரங்கிக் கூறினாள் (அகம். 260:10,11). புலிகளை யுடைய கொடிய சுரநெறியில் கூரிய பற்களை யுடைய மெல்லியல மடந்தையாகிய தலைவியை முன்னாக விடுத்து எல்லிடைச் செல்லும் இவ் விளையோன உள்ளம் இடியினுங் கொடியது என உடன்போக்கினைக கணடோர் தமக்குள கூறினர் (நற்.2:5-10). எல்லினகண் ஒலிககின்ற குளிர்ந்த கடலில் சுடர் விளக்கங்களைக் கொண்டு தலைவி யின் சுற்றத்தார் மீன வேட்டைக்குச் சென்றனர் (நற். 67:8,9). தலைவன் பொருள்வயிற் பிரிநதபின் தலைவி பகற்காலஞ் சென்ற மாலைப் பொழு தோடு எல் வந்துசேரப் பனி விழும் யாமத்தில் கண்கள் நீர் பொழிய அழுதாள் (நற். 241:9-12). தலைவனோடு அருஞ்சுரங்கடத்து உடன்போகுந் தலைவி எல்லின்கண் தங்கிய சீறூர்ப் டிர்க்குப் பெரிதும் இரக்கத்தை ஏற்படுத்தினாள் (ஐங்.388:2-5). 'என்னை வருத்தும் பகற்பொழுது போய் இரவுப்பொழுதாகட்டும் என்று விரும்பி அப்பகலை வெறுப்பேன்; அதுபோய் காலை (இரவான காலத்து) அவ்விரவையும் வெறுப் பேன், இந்நிலையில் யானுற்ற அல்லலைக் களை வாரில்லை' எனத் தலைவன் பிரிந்து நீட்டிக்கும் நிலையில் தலைவி புலம்புகிறாள் (கலி. 144:52-64). 3.இருள். தோழியரோடு தலைவி கடலில் விளை
பெண்
எல்லிய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mpokl6jl4f5k9q4h9k1i2vylgm0flq9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/490</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668186</id>
    <revision>
      <id>1986446</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:15:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986446</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9848" sha1="m2mal3mcau32ltd4j1c9ubtg3rao773" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எல்
475A
எல்
யாடிக் காளளி சிறுவீடு கட்டிச் சிறுசோறிட்டு ஓய்நதிருக்கையில் அங்குவந்த தவைவன், 'நல்லீரே, பகலும எல்லினறு - இருண்டது - யானும் தளர்ச்சி யுடையேன என்று கூறித் தனனை விருந்தாக ஏற்க வேண்டினான் (அகம்.110:5-14). மழை பெய்தலை மறந்த மூங்கில வற்றிய நெறியில் வணிகர் திரளை அலைத்திடும் மறவரின் தலைவர் எல்வரக் கள்ளிற் குரிய விலைப் பொருள பெறாராய் யானையின் கொம்பை எடுத்து வருவதற்குப் புன்றலைப் புதல் வரை ஏவுவர் அகம். 245.5-12). இம்மாலைப் போதில் நீ எம் சிறுகுடிக்கு வரின எமர் விரைந்து நின்னை எதிர்கொண்டு அழைத்து, 'எலமின்று (பொழுது இருண்டது) அதனால் இப்பொழுது செல் லற்க' என்று கூறுவர் எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (அகம். 300:13-19). 'காதலியின் நகை முகம் பெறுதற்கு எவ இடைப்படா முன்னரே மரங்கன் அடர்ந்த காட்டு நெறியில் விரைந்து தேரைச் செ சலுத்துக' என விளைமுடித்து மீளும் தலைவன் தோபபாகற்குச சொனனான் (அகம. 344: 6-13). எல்லிற்று (இருள் வந்தது) என்று எண்ணாத வனாயத் தலைவன் வேலினைக் கைககொண்டு கொடிய மலைவழி கடந்து தலைவியைக் காண இரவுக்குறி வந்தனன் (அகம். 362:1-8). கடற் கரையில் வண்டல விளையாட்டினை
டாடிய
நம்மோ தோழியராகிய இளமகளிர் ஆட்டம் மூடித்துச் செலகின்றனர்; பகலும் எலலின்று, அதனால் நாமும் செலவோம் எனத தலைவியைத் தோழி அழைத்தாள் (அகம்.370:1,2). பொழுதும் எல்லின்று; மழையும் ஒழியாமற் பெயதது; அன்னை யின் காவலும் மிகுந்து இருந்தது. எனவே, அந்த இரவில் தனனைக் காணறகு வந்த தலைவனைச் சநதிககத் தலைவியால் இயல வில்லை (குறு. 161). &quot;காட்டில நீ கடமாவை வேட்டை யாடியதால் பகலும் எல்லின்று (இருண்டது); நாயகளும் இளைத்தன; ஆதலின் ஐயனே, நீ இப்பொழுது செல்லாமல் இதோ தோன்றுகின்ற எம்மூரில இரவு தங்கிச் செலக,' எனத் தலைவனைத் தோழி வேண்டினாள் (குறு. 179:1-3), 'பகலும எவலின்று; ஆறலை கள்வரின் தண்ணுமைக் குரலின் ஒலியும் கேட்கும்; இவ்விரவு போக்கினைத தவிர்ந்து நாளை செல்வாயாக' எனப புணர்ந்துடன் போகும் தலைவனைக் கண்டோர் விலககினர் (குறு. 390). பகலிலே மகளிர் புறங்கடையில உகுத்த பலிச் சோற்றை யுண்டு எலபட மீன் கடையில் நிழலிற் குவித்த இறாமீனைக் கவர்ந்து தினற காககை தோணியின் பாய்மரததிற் சென்று தங்கும் (தத் 288:5-10). பொழுதும் எல்லினறு; அதோ எம் சிறு நல் தூரச் தோன்றுகிறது; சிறிதே விரைந்து வருவர்
யாக என்று உடன்போக்கின்கண்ணே தலைவன் தலைவியிடம் கூறினான் (நற். 264:6-9). முல்லைத் தலைவன் ஆற்றிடைத் தலைவியொடு உரையாடிப் பின் 'பொழுது எல்லிற்று' எனக் கூறி அவளைக் கூட்டத்திற்கு இசைவித்தான் (கவி. 117:13),
பகைவரை
4. பகல். வில்லாகிய ஏரால் உழுதுணபவராகிய மறவர் எல் - பகல் - முழுதும் வேட்டையாடித திரியும் கலவியில்லாத காட்சியை யுடையவா (புறம். 178:3,4), தொண்டைமான இதைதிரைமன நாட்டில் உமணர் செல்லும நெடுவழி எல்லிடை வழிப்போ வோர்க்கு ஆறலை கள்வரின் அச்சமினறிப பாது காவல உடையதா யிருக்கும் (பெரு. 65,56). 'தினைப புனத்தில் படிகின்ற பறவைகளை ஓட்டி எல்பட வருவீராக' எனச் செவிலி தலைவியையும் தோழி யையும விடுத்தாள் (குறி. 38,39). தோழியரோடு தலைவி கடலில விளையாடிக கானலில சிறுவீடு கட்டிச் சிறுசோறிட்டு ஓய்ந்திருக்கையில் அங்கு வந்த தலைவன, 'நலலீரே, எல்லும் எல்லினறு (இருண்டது); யானும் தளர்ச்சியுடையேன' என்று கூறித் தன்னை விருந்தாக ஏறக வேண்டினான (அகம்.116.5-14), பரத்தையரொடு தலைவன புதுப்புன லாடினான என்ற செய்தி, எவ்லியெனபான தன யழித்து உறத்தூரிடத்தே படையாளர்க களிதத கள்ளுடன் கூடிய சோற்றினால எல்லில எழுந்த ஆரவாரம் போல அலராயிற்று (அகம்.266.1-15), கடற்கரையில் வண்டல் விளையாட்டினை நம் மோடு ஆடிய தோழியராகிய இளையமகலிர் ஆட்டம் முடித்துச் செய்கினறனர்; எல்லும் இருண்டது; அதனால் நாமும் விரைந்து செலவோம் எனத தலைவியைத் தோழி அழைத்தாள (அகம். 370:1,2). காட்டில நீ கடமாவை வேட்டையாடிய தாவ எலலும் கழிந்து மிக இருண்டது; நாயகளும் இளைத்தன; ஆதலினால் ஐயனே நீ இப்பொழுது செல்லாமல் இதோ தோனறுகினற எம்மூரில் இரவு தங்கிச் செல்க எனத் தலைவனைத் தோழி வேண டினாள் (குறு. 179,1-3), எலலும் கழிநது இருண் டது; ஆறலை கள்வரின் தண்ணுமைக குரலின் ஒலியும் கேட்கும்; இவ்விரவு போக்கினைத் தவிர்ந்து நாளை செல்வாயாக, எனபபுணர்ந்துடன போகும் தலைவனைக் கணடோர் விலக்கினர் (குறு. 390). 'மடததையே, தாம் நம்மூர்க்கு எல்லிருந்தாகிப் புகு&quot; வோம் எனத் தலைவியை உடன் கூட்டிச் செலலும் தலைமகன் கூறினான் (ஐ. 396,3-5), எல் உறு வதற்குக் காரணமான ஞாயிறு தன் கதிர்களை மடக்கி மறைவதனால் பகலுக்கு எல்லையாகிய மாலை வந்தது (கலி. 129:3-7).
5.ஒளி, 'எவலுறும்-ஒளியையுடைய முல்லை மலர்கள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>m2mal3mcau32ltd4j1c9ubtg3rao773</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/491</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668187</id>
    <revision>
      <id>1986447</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:15:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986447</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10827" sha1="b3anlcv93l8hba2cd1vh4rwhlbnkoxk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;எல்லி

ஈல்லமி

புடைய
கூந்தலை
வீசுதற்‌ இடமாகிய
என்று
”
உறவினளோ
நமக்கு எத்தகைய
உறவில்லாதவள்‌
தலைவியை
தணியாத

மணம்‌
இவள்‌
ஊடல்‌

போலக்‌ கூறித்‌ தலைவன்‌ நொந்தான்‌ (குறு. 19:4,87.
குன்றத்தின்௧ண்‌

தலைவனின்‌

இரவின்‌

லிடி முழங்கும்‌

எல்லுமிழ்ந்து

வல்‌

மின்னிச்‌

நடுயாமத்தில்‌

செல்லும்‌ முல்‌ மழை பொழியும்‌ (pp. 68:7-10),
படர
மண்டிலத்தின்‌ எல்‌ வீசும்பிற்‌
ஞாயிற்று
விளங்கிய கதிர்கள்‌ மழுக்க மடைந்து இருள்வத
னாலே தலைவியை எய்தப்பெறாத தலைவனுக்குத்‌
குனிமைத்‌ துன்பம்‌ தோன்றியது (நற்‌, 152:8,4.
காலத்தில்‌
6, ஞாயிறு. எல்‌ - ஞாயிறு - தோன்றிய
சுனைப்‌
ம்‌
வண்டுக்கூட்ட
டைய
சிறகுகளையு
அழகயை
பூக்களிற்சென்று ஆரவாரிக்கும்‌ திருப்பரங்குன்றத்‌
இல்‌ முருகன்‌ விரும்பி யுறைவான்‌ (முரு. 74-77).
*மடந்தையே, யான்‌ நின்னோடிருந்து பறவைகளை
தினைப்‌
இடமகன்ற
யோட்டுதற்கு நுந்தையின்‌
நாமிருவரும்‌
வரலாமா,
எற்பட
புனத்திற்கு
புணர்ந்து விளையாடுதற்குப்‌ பண்டு நாம்‌ எதிர்ப்‌
வரலாமா

மலைச்சாரலுக்கு

புணர்த்த

பட்டுப்‌

எனத்‌

தலைவியைத்‌

டான்‌

(நற்‌. 2041-4).

குறியிடம்‌

தலைவன்‌

கேட்‌

7. பெருமை. கற்களையுடைய கவர்த்த நெறியிற்‌
போயின்‌ அங்குள்ள சீறூர்களின்‌ பக்கத்தில்‌ இத்தி
மரத்தின்‌ புள்ளிபட்ட
நிழலில்‌ எல்வளி-பெருங்‌
காற்று-அலைக்கும்‌ (அகம்‌. 77:18-74),
8, ௮ழரூ. தலைவியின்‌ கூந்தலையும்‌ தேமலையும்‌
முலையையும்‌ நோக்கி, *நீ பெரிதும்‌
எல்லினைஅழகுடையை

தோளை
நினைந்து

- எனப்‌

அடங்கத்‌
அவளைப்‌

காவலில்‌ வைத்தான்‌
9.

மாலைக்காலம்‌.

பலமுறையும்‌

கூறி

அவள்‌

தழுவிய
அன்னை
நீள
புறம்‌ போகாமல்‌ அரிய
(அகம்‌. 250:1-6),

*அங்கே

ஒலிப்பது

எல்லில்‌-

மாலைக்‌ காலத்தில்‌ - ஊரை
வந்தடையும்‌ பசுக்‌
களின்‌ கழுத்து மணி ஓசையோ, வினைமுடித்து
மீளும்‌

தலைவனின்‌

போம்‌ வா”
தோழி

எனத்‌

தலைவியை

தேோர்மணி

ஓசையோ,

தலைவன்‌

வரும்‌

அழைத்தாள்‌

காண்‌

பருவத்தில்‌

(குறு. 275).

பாணன்‌

தனது

இசைத்து,

பாராட்டினான்‌

கூட்டத்துடன்‌

பண்பாடி,

பெரு

எல்லரி - சல்லி - வாசித்துப்‌

(புறம்‌, 158:13-16).

கூத்தர்‌

அரசரிடைச்‌

- வந்து

எல்லி - இரவு

பார்ப்பான்‌

சொல்லிய சொற்கள்‌ சிலவாகும்‌, அதன்‌ பயனா
கப்‌ போர்‌ நின்றது (புறம்‌. 805), இமையவரம்பன்‌
நெடுஞ்சேரலாதனின்‌

ஆற்‌

பகலெல்லாம்‌

மாதேவி

றியிருந்து எல்லியில்‌ சிறிது நேரம்‌ துயின்றாலும்‌
அந்நேரத்தும்‌ கனவு கண்டு வருந்தினாள்‌ (பதி. 19:
177-787. பிரிவாற்றாமையால்‌

அழும்‌ தலைவி, மனை

யைச்‌ சார்ந்துள்ள பனைமரத்தில்‌ வாழும்‌ மடிந்த
வாயினையுடைய அன்றில்‌ தன்‌ துணை எல்லியில்‌
பிரியினும்‌ துயிலாதன வாதலைக்‌ காட்டி அதன்‌
காரணமாகக்‌
பல

ஒருங்கே

நடையினையுடைய

சீறூரில

லென்‌

கூற்று (அகம்‌, 50:10-14).

தோழி

கறவைகளையும்‌

விரைநத

மறைத்துக்‌

வந்ததென

கண்ணீர்‌

கூறினாள்‌ என்பது

எல்லித்‌ தங்கினர்‌

அடைத்த,

தந்து

மறவர்‌

வெட்சி

கல்‌

(அகம்‌. 63:11-13).

மர நிழலாகிய பந்தரையும்‌ புல்லால்‌ வேயப்பெற்ற
குடில்களையுமுடைய வறுமைப்பட்ட சிறிய ௪ளரின்‌
கண

மிகவும்‌ துன்‌

எல்லித்‌ தங்கி விடியலிற்‌ போகி

இனி

புற்றாய்‌;

இன்புறுக

வினையமுற்றி

என

மீளுந்‌ தலைமகன்‌ இடைச்சுரத்துத்‌ தன்‌ நெஞ்சிற்‌
குக்‌ கூறினான்‌ (அகம. 8728-11), செந்நாய்‌, பன்றி
ஒழுகிக்‌
யைக்‌ கொன்று ஈர்த்துச்‌ சென்றமையால்‌
கிடக்கும்‌ குருதியைப்‌ பருகிய பருந்தின்‌ செவிகள்‌
இரண்டும்‌ போர்க்களப்‌ பரப்பில்‌ எல்லியில்‌ வீரர்‌
களின்‌ மார்பில்‌ பட்ட புண்களை ஆராயக்‌ கைக்‌
விளக்குகளைப்‌ போன்று தோன்றும்‌
கொண்ட
(அகம்‌,

1717:20-74).

“தலைவனே,

தலைவி

சலங்கி

சுறா

வெறிந்‌

அழமுதலாலும்‌ உப்பங்கழியி லுள்ள
தமையால

உண்டான

புண்பட்ட

உப்‌

காலுடன்‌

பங்கழியிற்‌ செல்லக்‌ கோவேறு கழுதைகள்‌ தளர்த
லாலும்‌ நீ எல்லியிற்‌ செல்லாது கழி சூழ்ந்த எமது
நாட்டில்‌ தங்கிச்‌ சென்றால்‌ குறையுண்டோ”

தலைமகனிடம்‌
70-78).

உயர்ந்த

தோழி

வினவினாள்‌

மலைச்சாரலில்‌

கம்பூ எல்லியில்‌' வானில்‌ விளங்கும்‌
டன்‌ சேர்ந்து விளங்கும்‌.
போது

பரணின்‌

மீதுள்ள

கோங்்‌

உள்ள

விண்மீன்களு

காற்றால்‌ அவை
கானவா்‌

எனத்‌

(அகம்‌. 220:

உஇரும்‌

கையினின்றும்‌

ன்று
163:18-18),
தோன்றும்‌ (அகம்‌,
விடுத்த பந்தம்போ

.ல்லரி. - சல்லி. என்னும்‌ இசைக்கருவி, காட்டகத்து
வேட்டை
மேற்கொண்டிருந்த
வல்விலோரியைப்‌
வங்கியம்‌

பசலைக்‌ கொடி போன்று வாடிய
உடைய
தளர்ந்த நடையினையும்‌

எல்லி - 1, இரவு.
இடையினையும்‌

தம்‌

மூடன்‌ எடுத்துச்‌ செல்லும்‌ இசைக்கருவிகளுள்‌ விளக்‌
கமுடைய தாளத்தைக்‌ கொண்டு ஒலிக்கும்‌ வலிய
வாயையுடைய எல்லரியும்‌ ஒன்றாகும்‌ (மலை. 10).

கோங்கின்மீது
அயலதாகிய
பதுக்கையிடத்து
படர்ந்து எல்லி மலர்ந்த பசிய அதிரற்‌ கொடியைக்‌

அரும்புடன்‌
விடியற்‌ காலையில்‌
காட்டுயானை
உண்ணும்‌ (அகம்‌, 187:5-8).
இழுத்துக்‌ சவளமாசக
யுடைய மன்றினையும்‌
பொலிவற்ற இடத்தினை
Fogler
உடைய
குடியிருப்பினையும்‌
அழகிய
கண்ணே எல்லித்‌ தன்‌ துணைவனுடன்‌ தங்கியிருப்‌
பாளோ,

அன்றி

ஆறலைப்போரை

அஞ்சாத

தன்‌&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b3anlcv93l8hba2cd1vh4rwhlbnkoxk</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986448</id>
      <parentid>1986447</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:16:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986448</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10017" sha1="2viq6l8c335ya1gt0orfnwrk7nklj79" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எல்லரி
476
எல்லி
யுடைய
மணம் வீசுதற் கிடமாகிய கூந்தலை இவள் நமக்கு எத்தகைய உறவினளோ' என்று ஊடல் தணியாத தலைவியை உறவில்லாதவள் போலக் கூறித் தலைவன் நொந்தான் (குறு. 19:4,5). தலைவனின் குன்றத்தின்கண் எல்லுமிழ்ந்து வல் வீடி முழங்கும் பிரஸின் நடுயாமத்தில் மின்னிச் செல்லும் முகில் மழை பொழியும் (நற். 68:7-10). ஞாயிற்று மண்டிலத்தின் எல் விசும்பிற் படர விளங்கிய கதிர்கள் மழுக்க மாடந்து இருள்வத னாலே தலைவியை எய்தப்பெறாத தலைவனுக்குத் தனிமைத் துன்பம் தோன்றியது (நற். 152:3,4).
6. ஞாயிறு. எல் - ஞாயிறு - தோன்றிய காலத்தில் அழகிய சிறகுகளையுடைய வண்டுக்கூட்டம் சுளைப் பூக்களிற்சென்று ஆரவாரிக்கும் திருப்பரங்குன்றத் தில் முருகன் விரும்பி யுறைவான் (முரூ.74-77). *மடந்தையே, யான் நின்னோடிருந்து பறவைகளை யோட்டுதற்கு அத்தையின் இடமகன்ற தினைப் புனத்திற்கு எற்பட வரலாமா. நாமிருவரும் புணர்ந்து விளையாடுதற்குப் பண்டு நாம் எதிர்ப் பட்டுப் புணர்ந்த மலைச்சாரலுக்கு வரலாமா எனத் தலைவியைத் தலைவன் குறியிடம் கேட் டான் (நற்.204:1-4).
7. பெருமை. கற்களையுடைய கவர்த்த நெறியிற் போயின் அங்குள்ள சீறூர்களின் பக்கத்தில் இத்தி மரத்தின் புள்ளிபட்ட நிழவில் எல்வளி-பெருங் காற்று-அலைக்கும் (அகம். 77:12-14).
8. அழகு, தலைவியின் கூந்தலையும் தேமலையும் முலையையும் நோக்கி, 'நீ பெரிதும் எல்லினை அழகுடையை - எனப் பலமுறையும் கூறி அவள் தோளை அடங்கத் தழுவிய அன்னை நீள நினைந்து அவளைப் புறம் போகாமல் அரிய காவலில் வைத்தாள் (அகம். 250:1-6).
9. மாலைக்காலம். 'அங்கே ஒலிப்பது எல்லில்- மாலைக் காலத்தில் - ஊரை வந்தடையும் பசுக் களின் கழுத்து மணி ஓசையோ, வினைமுடித்து மீளும் தலைவனின் தேர்மணி ஓசையோ, காண் போம் வா' எனத் தலைவன் வரும் பருவத்தில் தோழி தலைவியை அழைத்தாள் (ரூ௮. 178). ல்லரி - சல்லி என்னும் இசைக்கருவி. காட்டகத்து வேட்டை மேற்கொண்டிருந்த வல்லிலோரியைப் பாணன் தனது கூட்டத்துடன் பண்பாடி. பெரு வங்கியம் இசைத்து, எல்லரி - சல்லி -வாசித்துப், பாராட்டினான் (புறம். 152:13-16). கூத்தர் தம் முடன் எடுத்துச் செல்லும் இசைக்கருவிகளுன் விளக் கமுடைய தாளத்தைக் கொண்டு ஒலிக்கும் வலிய வாயையுடைய எல்லரியும் ஒன்றாகும் (மலை. 10).
எல்லி - 1. இரவு. பசலைக் கொடி போன்று வாடிய இடையினையும் தளர்ந்த நடையினையும் உடைய பார்ப்பான் எல்லி - இரவு - வந்து அரசரிடைச் சொல்லிய சொற்கள் சிலவாகும். அதன் பயனா கப் போர் நின்றது (புறம்.305). இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனின் மாதேவி பகலெல்லாம் ஆற் றியிருந்து எல்லியில் சிறிது நேரம் துயின்றாலும் அந்நேரத்தும் கனவு கண்டு வருந்தினாள் (பதி.19: 11-13). பிரிவாற்றாமையால் அழும் தலைவி, மனை யைச் சார்ந்துள்ள பனைமரத்தில் வாழும் மடித்த வாயினையுடைய அன்றில் தன் துணை எல்லியில் பிரியினும் துயிலாதன வாதலைக் காட்டி அதன் காரணமாகக் கண்ணீர் வந்ததென மறைத்துக் கூறினாள் என்பது தோழி கூற்று (அகம். 50:10-14), பல கற்வைகளையும் ஒருங்கே தந்து அடைத்த, விரைந்த நடையினையுடைய வெட்சி மறவர் கல் லென் சீறூரில் எல்லித் தங்கினர் (அகம்.63:11-13). மர நிழலாகிய பந்தரையும் புல்லால் வேயப்பெற்ற குடில்களையுமுடைய வறுமைப்பட்ட சிறிய ஊரின் கண எல்லித் தங்கி விடியலிற் போகி மிகவும் துன் புற்றாய்; இனி இன்புறுக என வினைமுற்றி மீளுந் தலைமகன் இடைச்சுரத்துத் தன் நெஞ்சிற் குக் கூறினான் (அகம. 87:3-11).செந்நாய், பன்றி யைக் கொன்று ஈர்த்துச் சென்றமையால் ஒழுகிக் கிடக்கும் குருதியைப் பருகிய பருந்தின் செலிகள் இரண்டும் போர்க்களப் பரப்பில் எல்லியில் வீரர் களின் மார்பில் பட்ட புண்களை ஆராயக் கைக் கொண்ட விளக்குகளைப் போன்று தோன்றும் (அகம்.111:10-14). 'தலைவனே, தலைவி கலங்கி அழுதவாலும் உப்பங்கழியி லுள்ள சுதா வெறித் தமையால் உண்டான புண்பட்ட காலுடன் உப் பங்கழியிற் செல்லக் கோவேறு கழுதைகள் தளர்த லாலும் நீ எல்லியிற் செல்லாது கழி சூழ்ந்த எமது நாட்டில் தங்கிச் சென்றால் குறையுண்டோ' எனத் தலைமகனிடம் தோழி வினவினாள் (அகம்.120: 10-13). உயர்ந்த மலைச்சாரலில் உள்ள கோங் கம்பூ எல்லியில் வானில் விளங்கும் விண்மீன்களு டன் சேர்ந்து விளங்கும். காற்றால் அவை உதிரும் போது பரணின் மீதுள்ள கானவர் கையினின்றும் விடுத்தபந்தம்போன்று தோன்றும் (அகம். 153:13-18). பதுக்கையிடத்து அயலதாகிய கோங்கின்மீது படர்ந்து எல்லி மலர்ந்த பசிய அதிரற் கொடியைக் காட்டுயானை விடியற் காலையில் அரும்புடன் இழுத்துக் கவளமாக உண்ணும் (அகம். 157:6-8). பொலிவற்ற இடத்தினை யுடைய மன்றினையும் அழகிய குடியிருப்பினையும் உடைய சீறூரின் கண்ணே எல்லித் தன் துணைவனுடன் தங்கியிருப் பாளோ, அன்றி ஆறவைப்போரை அஞ்சாத தன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2viq6l8c335ya1gt0orfnwrk7nklj79</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/492</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668188</id>
    <revision>
      <id>1986449</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:16:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986449</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9819" sha1="94ep6vgmvzjfbmlq2hezu4jmil521a9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எல்லி
477
எல்லை
தலைவனுடன் அவன் முன்னே நடந்து செல் வாளோ என மகட்போக்கிய செவிலி தன் மகளை நினைந்து மிக வருந்தினாள (அகம்.321:10-13). 'வேங்கை மரத்தின் பூக்கள் உதிரப்பெற்ற குணடுக் கல, பெரிய புலிக்குட்டியைப் போலக் காணப் படும் காட்டிடதது எல்லி வரும் தலைவரது கள வொழுககததிற்கு வெண்ணிலவே. நீ நன்மை தருவாய் அல்லை' என்பது தோழி முன்னிலைப் புறமொழியாகத் தலைவற்குக் கூறி இரவுக்குறி மறுத்தது (குறு. 47). இல்லத்தரசி எலலி வந்த விருநதினர் உண்ண வேண்டி நெய்யை அளாவ விட்டுக் கொழுவிய தசையைச் சமைத்தாள் (நற். 41.5,7). எல்லித தோய்த்த சோற்றின கஞ்சியிட்டு ஆடையைப் புலைத்தி (வண்ணாததி) புலாத்துவள (நற.90.3,4). வேந்தன் நேற்று எலலியில போர் முடித்து நினனைச் செல்ல விடுத்தான என்று வருந்தாதே; விரைத்து தேரைச செலுததித் தலைவி யினபால் யான சேர்ப்பேன எனத் தலைவற்குத தேர்ப்பாகன கூறினான (நற. 121,5,6). கள்ளியின் மேலே படர்ந்து தழைத்த முல்லையின மலரை இடையன் எலவியில் பறிதது வெளிய பாங்குருத தின் போழுடன சேர்த்துத் தொடுத்து மாலையாக அணிவான் (நற். 169:4-8), கணடல மரங்களாகிய வேலி சூழ்ந்த அழகிய சிறிய குடித்தெருவின் கண்ணே நேற்று எல்லி ஒருதேர் வத்துவதே யென உரையாடி ஊர்முழுவதும் அவர் எழுந்தது (நற்.191:5-7). ஞாயிறறின் கதிர் மழுக்கம் அடைந் தது. அதனால் எல்லியும் பூவுதிர்ந்த கொடி போலப் பொலிவினறி இருந்தது (நற்.218:1,2), &quot;நெய்தல் நிலத் தலைவனே, நீ பகல் வருவதனால் ஊரலர் உணடாகித் தலைவி இற்செறிக்கப்படுவள். அதனால் எல்லி வருவாயாக; இரவில் வரின தூங் காத கண்ணையுடைய பெண்டிரையும் உடையது இவ்வூர்' எனத் தோழி இரவுக்குறி நேர்வாள் போல மறுத்து வரைவு தோன்றக்கூறல் (நற்.283: 4-9). கோவலர், வெட்டுண்ட பெருமரத்தின் வேரடிக் கட்டையை எலலியில் எரியூட்டுவர் (நற். 289:7,8). முள்ளூர் மனனனாகிய மலையமான திரு முடிக்காரி குதிரை மேறசென்று எல்லியில் திரட்டிக் கொணாந்த இனநிரைக்குரிய மறவர் அவனொடு எதிர்ந்து போரமுனையில் மாணடனர் (நற்.291: 7-9). புன்னைமரம் எல்லி போன்ற இருண்ட நிறத்தை உடையது (நற்.354:5). எல்லிக்காலத்தில புணர்ச்சிக் குரியவைற்றை 'அணிகின்ற இயல்பை யுடையவன் எனத் தலைவனைத் தோழி கூறல் (கலி. 52:11). 'பரத்தைமைக் குணமுடையவனே, இவலிடத்து எவலிக் காலத்தே வருவதற்கு நீ புறத்துப் போய்க் கணட புதுமை என்ன' எனத்
தலைவனிடம் தலைவி புலந்து கூறினாள் (கவி. 83: 2-4). பிரிவினாற் புலமபும் தலைவி, தன்னை வருத்துகின்ற பகற்பொழுது நீங்கி எலலிக் காலம் வருக என்று கருதிப பாற்பொழுதை வெறுத்தாள் (கவி. 144:52).
2. இருள், ஆனிரையை மீட்கக் கருதிய மறவர் நெல்லி மரங்கள் நிறைந்த எல்லி - இருள் - மிகுந்த நீண்ட வழியில் செனறனர் (அகம். 67:6-8).
3. பால், 'தலைவள ஏறிவரும் தேற்ற பூட்டப்பட்ட குதிரைகள் எல்லி - பகல் - இரவு எனறு பாராமல் மணிகள் ஒலிப்ப மணற குன்றுகளில் ஏறி வருந்தி வந்தன. அவன மணம் பேச வந்தமையான அக குதிரைகள் இனிக் களைப்பாறுவனவாக எனத் தோழி வரைவு மலிந்த செய்தியைத தலைவிக்குக்
கூறல் (நற். 163,1-7).
எல்லு - 1. விளக்கம். சோழன இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி ஒனனார் நாட்டில எலலு-வினக்கம்- உண்டாக இட்ட நெருப்பின் ஒளி ஞாயிற்றின் செக்கர் நிறம் போலத் தோன்றியது (புறம். 16:7,8}. 2. பகல். இமையவரம்பன நெடுசேரலாதனின் மாதேவி எல்லு - பகல் - எல்லாம் ஆற்றியிருந்து இரலிற் சிறிதுநேரம் துயின்றாலும் அந்நேரத்தும் கனவு கண்டு வருநதினாள் (பதி. 19×11-13). கவாத்த கோலினை யுடைய கோவலா, எல்லுபபொழுதில் பெய்த மழையில் நனைந்த பல பசுத்திரளொடு நீா விளங்கும் மாலை அணிநதவராய ஊரிடத்து மீண டனர் (அகம். 264-4-6). பரதவர் திண்ணிய படகுடன் சென்று எல்லுப்பொழுதில மீனபீடித்தல் தொழி லைச் செயவர் (அகம். 340 18, 19). வேட்டுவன எவ லுப் பொழுதில் உடும்பைக் கொன்றும் நுணலை மணவெட்டியால் பறித்தும ஈயலைச் சேகரித்தும் வளைதடியால் முயலெறிந்தும் கொண்ட வற்றைத் தன் தோளில் சுமந்து இலவம் சேர்ததுப பில களளருந்தி மயங்கிக் கிடநதான் (நற, 59.1-5). எல்லை - 1. பகல். சோழன் கரிகாற் பெருவளத்தான் எல்லை - பகல் - இரவு எனறு பாராது பகைவர் நாட்டைச் சுட்டெரித்து அவர் அழுது கூவுகின்ற ஆரவாரத்தோடு கொள்ளைகொள்ள விருமபினான் (புறம்.7:7-9). 'நேற்று எலலை நின்னாலே எறியப் பட்டவனின் தம்பி இனந்து ஒருவீட்டிலுள்ளே கன் முகக்கும் கலத்தைத் தேடுவது போல நின்னைத் தேடுகிறான்; ஆதலால் நீ உய்தல் அரிது' என மறவ னொருவன் கூறினான் (புறம், 300). கரும்பலூர் கிழானின் கொடை வளத்தால் உண்டு எஞ்சியவற் றைக் கலத்துடன் எறியவும் ஊனைத் தின்றதால் பற்களினிடையே சிக்கிக் கொண்ட ஊனைத் தோணடி யெடுக்கவும் நிகழ்நத நாட்கள் உண்டே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>94ep6vgmvzjfbmlq2hezu4jmil521a9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/493</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668189</id>
    <revision>
      <id>1986450</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:17:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986450</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10102" sha1="5rjkr4bqaamtvr1phw1goeis50ez4tv" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எல்லை
478
எல்லை
யன்றி உண்ணாது சென்ற எல்லை எண்ணியறிந்தி லேன் என்று புறத்திணை நன்னாகனார் கூறுதல் (புறம்.304:21-843.கரிகாற்பெருவளத்தானை அடைந்த பொருநரின் பற்கள் எல்லையும் இரவும் ஊன் தின்ற மையால் கொல்லையை யுழுத கொழுவொப்ப முனை மழுங்கின (பொரு. 117, 118) பல்லுயிர்க்கும் மாட்சிமைப் படுதற்குக் காரணமான
எல்லைப்
பொழுதை வழங்குங் கதிரோன் தன் இயலயுக்கு மாறாகப் பல கதிர்களைப் பரப்புதலினால் வற் கடம் உண்டாயிற்று (பொரு. 232,233). கொழிய லரிசியால் கூழாக்கி அகன்ற வாயை யுடைய தட்டுப் பிழாவிலே உலர ஆற்றி நல்ல முளையை இடித்து அதனைக் கூழிவே கலந்து, இனிமை பிறக் கும்படி இரண்டு எல்லையும் இரண்டு இரவும் அரிக்காமல் வைத்து முற்றின கள்ளை மீனுடன் நெய்தனில் மக்கள் விருந்தினர்க்கு அளித்தனர் (பெரு.278-282). மேகம் கீழக்கடலில் நீரை முகந்து மேற்றிசைக் கடலருகின மலையிடத்தே தங்கி இரவும் எல்லையும் ஒழிந்த இடத்தை அறியாது பள்ளமும் மேடுமாகிய பலவிடத்தும் நீர் நிரம்பு மாறு பெருமழை பொழிந்தது (மது. 238-244). பல கதிர்களை யுடைய ஞாயிறு ஏழு குதிரை பூண்ட தேரேறி எல்லை செல்ல மேற்கே யுள்ள மலை யடைந்து மறைந்தது (குறி. 215,216). நம் தாய் அவர்கூறும் பெண்டிர் சொல்லைக்கேட்டுப் பெரிய துறையகத்து எல்லையும் இரவும் கலலெனனும் ஒலியுடன் ஒரு தேர் வருதல் உண்டு
என்று
எண்ணி இல்லின்கண் காவற்படுத்தினள் எனத் தோழி சிறைப்புறத் தலைவன் கேட்பத் தலைவிக்கு உரைத்தாள் (அகம். 20:11-16). நேற்று எல்லை தினைப் புனத்திற்கு வந்த தலைவன் புரவலன் போலும் தோற்றத்திற்கு மாறாக இரவலன் போல் பணிமொழி கூறித் தோழியை இரத்துபிங் நின்றான் (அகம். 32: 1 - 4). பல்கதிர் ஞாயிறு எல்லையை மெல்ல மெல்லப் போக்கி மேற்றிசை யில் மறையும் மலையை அடைந்தது (அகம்.180: 4,5), எல்லையும் இரவும் என்றில்லாது கல்வெனும் ஒலியுடன் மேகம் பெரிய மழையைச் சொரிந்தது (அகம்.178:17,18). கானலில் ஒரு பக்கத்தே பல வாய நும் குணங்களை யாங்கள் பாராட்ட எல் லையை எம்மொடு கழித்து, இரவு வரின் நும்ஊர் செல்லலாம்; அன்றி இரவில் எம்பதியில் தங்கு வீராயின் யாங்களும் இயன்ற அளவு பேணுதல் செய்வோம்' என்பது தலைமகற்குக் குறைநேர்ந்த தோழி கூற்று (அகம். 200:9-13). வேண்டுமளவு தழைதின்று வெறுத்த இளைய பெண்மான ஆண் மானுடன் கூடி மகிழந்து துள்ளித் திரியவும், அழகிய சிறகினை யுடைய வண்டின் கூட்டம்
முல்லை மணில் உன்ன பூம்பொடியினை விரும்பி ஊதவும் எல்லை கழிந்து பொலிவற்ற மாலைப் பொழுது வந்தது (அகம். 234:10-24). உலகு புடை பெயர்வது போலும் புடைபெயர்ச்சியை யுடைய வங்கத்தை இரவும் எல்லையும் ஓரிடத்தும் தங்குத லின்றிக் காற்று அசைத்துச் செலுத்தக் கடல் நீரைப் பிளந்துகொண்டு, செல்லுமாறு நீகான் செ சலுத்தினான் (அகம். 258:1-6) மலைநிறம் விளங்க, வண்டினம் பாய்ந்து ஊத, குருகினம் ஒலிப்ப, நண்டு தனது வளையிற் சேர, அலைஒலித்தல் அவிய, மீன்படகுகள் வேட்ட மாடுதலை நீங்கச் செக்கர் வானம் தோன்ற, அன்றில் பனையின் அகமடலில் சேர, புன்னையின் நறியமலர் பொன் னிறங்கொள்ள, எல்லையை மெல்லப் போக்கி ஞாயிற்று மண்டிலம் வெம்மை குறைய, இரவு வந்தது (அகம்.260:1-10). வினைவயிற் பிரிந்த உள்ளமே. &quot;எல்லையும் இரவும் நினைத்துப் பழகிய ஊரைப் பிரிந்து உறைதல் நமக்கு முடியுமாயினும், பொருள்வயிற் பிரிவை உரைத்த போது வருந்திய தலைவியின் நிலையை மறத் தல் முடியாத தாக உள்ளது' என்று இடைச் சுரத்துத் தலைவன் தனது நெஞ்சிற்குக் கூறினான் (அகம். 299:1-4,20,21). கடற்கரைச் சோலையில் தலைவியுடன் எல்லையைக்கழித்த தலைவன் அவ ளுக்கு ஆறுதல் கூறித் தோழியுடன் செல்லுமாாது சொன்னான் (அகம். 300:5-9). தன் நெஞ்சம் கவர்ந்த தலைவன் சென்ற ஈரநெறியை நினைந்து கண்ணீர் மல்கப் பெருமூச்சு விட்டு இரவும் எல்லை யும் தலைவி வருந்தினாள் (அகம். 313:3-6). பருவங் குறித்துச் சென்ற தலைவன், பருவம் வந்த பின்பும் வாராமையால் மனம் வருந்திய தலைவி, மலை யிறந்தோர் நாள் முறையாகக் கழியப் பசுவிலும் வந்திலர்; எல்லா எல்லையின் முடிவாகிய இரவி லும் வந்திலர்; யாண்டுளர் கொல்லோ' என வருந் தினாள் (குறு. 288:1-3). 'பறவைகளும் ஒலித்தன; மலர்களும் குவிந்தன; கடற்கரைச் சோலையும தனிமையை மிகவுடையதாயிற்று; வானமும் நம் மைப் போன்றே மயக்கம் உடையதாகி எல்லை கழியப் பொலிவழிந்தது; என் நிலையைத் தலை வற்கு உரைப்பார் உளராயின் இன்னும் உயிர் வாழ்வேன்' என வரைவிடை முனிந்த கிழத்தி தோழிக்குக் கூறினாள் (குறு. 310). 'எல்லை கழிய முல்லை மலர ஞாயிற்றின் வெப்பம் குறைந்த செயலற்ற மாலைக் காலத்தை இரவு வரம்பாகச் கொண்டு நீத்தினம்; அதன்மேல் வரும் இரவு வெள்ளத்தைக் கடப்பது எங்ஙனம்' என்பது பிரி லின்கண் வருந்தும் தலைவி கூற்று (குறு.387). கடனீர்ப் பரப்பின்கண் அமைந்த பெரிய துறையின்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5rjkr4bqaamtvr1phw1goeis50ez4tv</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/494</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668190</id>
    <revision>
      <id>1986451</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:17:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986451</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10138" sha1="2s039dyeppwj6kwg9m6hhtkpu2czn0h" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எல்லை
479
எல்லை
கண்ணே மணல்மேடு இடிந்து சரிந்த கரையில் தங்கும் குருதகளின் வரிசையை எண்ணித் தலைவி தலைவனுடன் எல்லையைக் கழித்தாள் (நற். 159: I-3). 'மேகங்கள் நீங்கிச் செல்லும் வானில் மாறி மாறி விழித்து மூடி இமைப்பது போல ஞாயிறு தோன்றித் தோல்றி மறையாறிற்ப.எல்லை கழித்து மாலைப்பொழுதோடு இராக்காலமும் வந்தது; அதனால் நாம் அழுது வருந்துகின்றோம்; இந் நிலையில் தலைவர் நம்மை நினைக்க வில்லை போலும்' என்பது தலைமகள் கூற்று (நற். 341:1,7- 18}. 'தவைவர் வருவேம் என்று சொல்லிச் சென்ற பருவமும் வந்து நீங்கியது; எல்லையும் இருள் மிக்க நடுயாமத்துக் காரிருளோடு ஒன்றியது; மழையும் பெய்தது; இனிமாலைப்பொழுதும் காணின் நான் உயிர்வாழேன்' என்று வரைவிடை மெலிந்த தலைவி கூறினாள் (நற்.364:1-6, 11, 12), ஞாயிறு மேற்றிசை யில் மலையை அடைய, நாரையின் கூட்டம் வானில் நெருங்கிப் பறந்து செல்ல, முல்லை மரை, எல்லையை மெல்ல மெல்லப் போக்கி மாலைப் பொழுது வந்தது (நற்.369:1-5), முல்லைப்பூவைக் குருந்தம் பூவோடே முடியிலே சூடிக் குனிர்ந்த பொழிலி டந்து அகன்ற பாறையிலே ஆயத்தோடே விளை யாடுகையினாலே எல்லை போய் இராப்பொழுது வந்து தோன்றிற்று என வினைவல பாங்கின் தலை வன் தலைவியிடம் கூறினான் (கலி. 113:23-26). காப்பு மிகுதிக்கண் ஆற்றாளாய தலைவி, 'மடமை அடைய நெஞ்சே, பொறுத்தற்கரிய காமநோயைச் செய்தவனிடத்தே எல்லையும் இரவும் துயிலைக் கைவிட்டுக் கழியில் ஓதம் போவது வருவதாய்த் தடுமாறும் தன்மைபோல, நீ சென்றும் வந்தும் தடு மாறுகின்றாய்; இதுதான் நீ பெற்றது&quot; என நெஞ்சு நோக்கிக் கூறி வருந்தினாள் (கலி. 123:16-19). மயங்கிய இருள் உலகிடத்தே வரும்படி எல்லைக்கு ஒரு வரம்பாகிய துன்பம் மிகும் மாலைக்காலம் வந்தது (கலி. 129:6,7). மடலேறுகின்ற தலைவன், 'யாமத்தும் எல்லையும் மனவருத்தமாகிய அலைகள் அலைத்தலினால் மடன்மாவின் மேல் இருப்பதாக மனத்தாற் கருதி மடன்மா ஒரு தெப்பமாகக் காமக் கடலை நீந்துவேன்' எனச் சான்றோர்பால் உரைத் தல் (கலி.139:14,15), பிரிவு நீட்டித்த விடத்துப் பெருந்திணைத் தலைவி நாணுவரை யிறந்து சுலங் கிச் சான்றோரிடம், எல்லையும் இரவும் கூட்ட மின்றிக் கழிந்தன வென்று சொல்லி யழுதான் (4வி. 142:81). கடலை நோக்கிப் பாடும் நாணுவரை யிறந்த பெருந்திணைத் தலைவி, 'என்னைக் கூடிய கேளிர் வந்து கூடுங்காலம் யாதென்று அறியேன், ஆதலால் என்னை வருத்தும் எல்லை போய் இர வாகுக என்று பகற்பொழுதை முனிகுவன்&quot; என்
றாள் (கலி.144:51,52).
2, வரம்பு, தெனதிசைக்கண் குமரியும் வட திசைக் கண் இமயமும கிழக்கிலும் மேற்கிலும் கடல்களும் எல்லை - வரம்பு - ஆகக்கொண்டு யானைக்கட் சேய் மாந்தரஞ்சேர லிரும் பொறையின் முன்னோர் ஆண் டனர் (புறம்.17:1,2). கடல் பிறக்கோட்டிய செங் குட்டுவன் வடதிசை எல்லை இமயமும் தெற்கே குமரியும் ஆகிய அவற்றின் இடையேயுள்ள அர சரை முரசுடைப் பெரும்போர் கெடுமபடி வென் றான (பதி. 43:7-9). பெரும்பாணனை ஆற்றுப் படுத்தும் பாணன நீர்ப்பெயற்றுறை' என்னும் ஊரின் எல்லையைக் கடந்து செல்லுமாறு ஆற்றுப படுத்தினான் (பெரு.319). தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் தெற்கே குமரியையும் வடக்கே இமயத்தையும் கிழககேயும் மேற்கேயும் கடலையும் எல்லையாகக் கொண்டுள்ள பெருநிலப் பரப்பில் வாழ்வோரெல்லாம் தன ஏவல் கேட்கச் சிறந்து விளங்கினான (மது. 70-74). கல லென்னும் ஓசையை யுடைய மாலைப்பொழுது பெரிய ஊரின் எல்லையாய இடமெல்லாம் புகுந்து நயந்தோர்க்கு நோயைச் செய்து அழிநதது (மது. 856-858. தலைவன குறித்துச் சென்ற பருவம் வந தும் அவன வாராமையால் மனமழிந்த தலைவி, மலையிறந்தோர் நாள முறையாகக கழியவும் வந திலர், எல்லாப் பகலிலும் பசுலின் எல்லையாகிய இரவிலும் வந்து தோனறார், எங்குன்ளாரோ என்று வருந்தினாள் (குறு. 285:1-3).
3.அளவு, நின்வலிமை பிறரறியாவாறு காத்தும் பிறர் கூறும் மொழியின பொருள் தெரிந்து ஞாயிற்றின பகற்கால எல்வை - அளவு முயற் சிக்கு உதவியும் இரவின் எல்லையாகிய மறுநாள் செய்ய விருப்பத்தை ஆராய்ந்து வினைளுகுக்கு உரைத்தும் வாழக எனத் தருமபுத்திரனுக்குச் கோதமனார் அறிவுறுத்தினார் (புறம் 268 -9 - 12}, 'பாலைவழியாக உடன்போய் மீண்டு வந்தமை யால் என வாடிய தோளையும் நுதலையும் கண்டு நீவருந்தாதே; வருந்தினால் தலைவற்கு அஃது எல லையிலவாத துன்பத்தைத் தரும்' எனத் தனனைக் கண்டு ஆற்றாளாய தோழிக்குத் தலைமகள் உரைத் தாள் (ஐங.292). தோழி, தம்மைத தலைவன வரைந்து கொள்ளும் நல்ல நாள் தம்மிடத்தே வரும் எல்லையில் தம் நாணத்தைத் தாங்குவார், நல்வினை யைச் செய்தார்கொல் எனத் தலைவி கூறல் (கலி. 39:30-33). அறிவினாலும் வீரத்தாலும் பிறரைப் போர் வெல்லும் மதுரையி லுள்ள மைந்தரும் மகளிரும் இரவு நீங்கிய எல்லையில் பரங்குன்றை நோக்கிப் புறப்பட்டனர் (பரி. 19:8,8).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2s039dyeppwj6kwg9m6hhtkpu2czn0h</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/495</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668191</id>
    <revision>
      <id>1986452</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:18:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986452</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10095" sha1="nf6cbonqtvfk4dnlfhwoek3hvyocfnz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எலி
4. ஞாயிறு. 'மழை இடத்தை மறைப்பதனால் வானம் தெரியமில்லை மழைநீர் எங்கும் பரத்த லால் நிலம தெரியவில்லை; எல்லை - ஞாயிறு - சென்றமையால் இருள் மிகப் பரந்தது; பலருந் துஞ்சும நள்ளிரவில் எம் சிற்றூரை யாங்ஙனம் அறிந்து வந்தாய; யான நோவேன' என்று தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (குறு. 355). இரவு நெடும் பொழுதுடையதாயக் கழியும; எமகளுளன காமமும் கண்ணுறஙகவொட்டாது பெருகும்; கடலும் இடை வறாது ஒலித்து நம்மை வருத்தும்; இந்நிலையில் இராப பொழுதைக் கடந்து எல்லை தோன்ற வில்லை; தலைவனை ஆராயாது கொண்ட நட்பு அயற்பெண்டிர் அலர் தூற்றிப் பசலையைப் பாடு மாறு வாய்த்தது எனத் தோழி கூறினாள் (நற். 378). எல்லை சென்றபின் மலர்கள் கூம்பின (நற்.
385:1).
5. இறுதி. அவர்மிகுந்தவழி வருந்திய தலைவியிடம் தோழி, மலைநாடனோடு அமைந்த நம் தொடர்பு நிலம் பெயரினும் நீரும் தீயும் பிறழினும் அலை கடலுக்கு எலலை - இறுதி -தோனறினும் பழிச் சொல்லுக்கஞ்சிக் கெடாது என்று கூறினாள் (குறு.
$73:1-4).
6.நாளை. வினைவல பாங்கின் தலைவன் தலை வியை ஆற்றிடைக் கண்டு நின்னொடு சிலமொழி கூறின் குற்றமென்ன என்று கூற அவள், 'ஏதமன்று; எல்லை - நாளை - வருவதற்கு இப்பொழுது போக விடு' என்று பதிலுரைத்தாள் (கலி. 113:11-13). எலி - ஒருவகை உயிரினம். சோழன் நல்லுருத்திரன். விளைந்த செவ்வியை யுடைய சிறிய இடத்தைப் பார்த்து வளைந்த கதிராகிய உணவைக் கொண்டு முழையின் கண்ணே நிறைய வைக்கும் எலிபோலும் சிறிய முயற்சியுடையராய்த் தம் செல்வத்தை நுக ராது இறுகப் பிடிக்கும் வாக்கமில்லாதவரின் நட்பு தனக்கு இல்லையாகுக எனப் பாடுகின்றார் (புதம். 190:1-5). தம் வீட்டில் உணவில்லாமையால் இடந் தோறும் மாறிமாறி அகழ்ந்து உணவுபெறாது இல் லெலி வாடி மடிந்தது எனத் தம் வறுமையைப் பெருங்குன்றூர் கிழார் புலப்படுத்துவர் (புறம். 211: 37-19), உயர்ந்த மலையிடத்து வாழும் புலி பார்த்து வீழ்த்திய களிறாகிய இரை தப்பி விடுமாயின் தனக்கு இரையாதற்குப் போதாத எலியைப் பார்த்து வீழத்தாது (புறம். 237:15-17). முறத்தில் உலர்த்திய வெளளெள்ளைக கவர்ந்துண்ட குறும் பூழ்ச்சேவல், கோங்கினது கொட்டையைப் போன்ற வளைந்த காதுகளை யுடைய கொல்லை வரப்பில் வாழும் எலியை அலைக்க, அவ்வெலி வரகின் தோகையிடத்துச் சென்று மறையும் (புறம். 321:1-6),
480
எவ்வம்
பேய்கள் மட்டும் நடமாடும் நள்ளிரவில் இல் லெலியை இரையாகக் கொள்ளுதற்கு வல்லாய்க் கூகை உள்ளம் அழியுமாறு குழறுவது, களவுப் புணர்ச்சிக் குள்ள இடையூறுகளுள் ஒன்றாகும். (அகம். 122:12-14). காந்தட் பூப்போன்ற கொண்டை யுடைய சேவற்கோழி, தலைவனொடு கூடியிருந்த இபைத்துயிலை எழுப்பியதால் நள்ளிருள் யாமத்து இல்வெனி பார்க்கும் காட்டுப்பூனைக் குட்டிக்கு அல்கிரைவாகுக எனத்தலைவி கடுமொழி கூறினாள் (ரூ2. 107), 'கூகையே, யாட்டின் இறைச்சியுடனே நெய் கலந்த வெண்சோற்றை வெள்ளெலியின் சூட்டிறைச்சியோடு நினக்கு நிறையத் தருவேன்; காதலர் வருகையை விரும்பி, உறங்காமல் உள்ளம் சுழலும் போழ்தில அஞ்சுமாறு கடுங்குரலெடுத்துக் குழறாதே' எனத் தலைவி அதனை வேண்டினாள்
(நற். 83:4-9).
எவ்வம் - வருந்தம், சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிளளி வளவனைச் சினப்பித்தோர் நாடு, கனவிலும் நனவிலும் தீயனவற்றைக் கண்டு அவற்றால் அவன் படையெடுப்பை யுணர்ந்து மயங்கிப் பிள்ளைகளின் பூங்கண்ணை முத்தங் கொண்டு மனைவியர்க்குத் தம் எங்வம்-வருத்தம்-தோன்றாமல் மறைக்கும் துன்பத்தை யுடைய ஆடவரோடு மிக்க கலக்க முற்றது (புறம்.41:11-18). உடம்புமெலியும் பசியால் வருந்நிய மகவுக்குப் பாலில்லாத வறிய முலையினை யுடைய என் மனைவியின் எவ்வம் நோக்கி அதனைத் தீர்த்தற் குரியவன் நீயென நினைந்து நின்பால் வந்தேன்&quot; எனப் பெருந்தலைச் சாத் தனார் குமணனிடம் கூறினார் (புறம். 164: 1-8). 'மிகப்பே ரெவ்வம் உற்றாலும் யாம் சிறிதும் அறிவில்லாதோருடைய செல்வம் பயன்படாமையின் அதனை நினைக்க மாட்டோம்' எனக் கோனாட்டு எறிச்சிலூர் மாடலன் மதுரைக்குமரனார் தமக்குப் பரிசில் நீட்டித்த சோழன் குராப்பள்ளித் துஞ்சிய பெருந்திருமாவளவனிடம் கூறினார் (புறம். 197:15, 16).வானுலகம் அடைந்த தலைவன் விட்ட விளை நிலங்களை உழுதுண்பா யாயினும் இரந்துண்ண எழுந்து எவ்வங்கொள்வா யாயினும் இரண்டும் நின விருப்பத்திலேயே உள்ளன எனப் பாணருள் ஒருவன் மற்றொருவனிடம் கூறினான் (புறம். 2401 9-11). 'பெரிய சுற்றத்திற்குத் தலைமை தாங்கி அவர்தம் வறுமையைக் களைதற்காகப் பல அரிய நினைவுகளால் உண்டாகும் எவ்வத்தினால் துன் புற்றதற்கு மாறாகச் சோழன் செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட் சென்னி வழங்கிய அருங்கலவெறுக்கை பெற்றுப் பொருநன் பெருமகிழ்ச்சி யெய்தினான் (புறம்.378:11,12,22-24). 'உண்டு கை ஈரமாதலைத் துறந்து வருந்தும் என் பெரிய சுற்றம் மிகுந்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nf6cbonqtvfk4dnlfhwoek3hvyocfnz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/496</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668192</id>
    <revision>
      <id>1986454</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:18:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986454</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10261" sha1="og22zbo43rxrkofrstf8zlhhi9g5gn4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எவ்வம்
எவ்வத்தை விடுமாறு கொழுநிணங்கலந்த உணவும் ஆடையும் பிறவும் அனித்துக் காப்பாயாக' எனக் இணைப்பொருநன் சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனை வேண்டினான் (புறம். 393:10-19). எவ்வுயிர்க்கும் எவ்வம் செய்யக் கருதாது விளக்க மூற்ற கொள்கையோடு குட்டுவன கடவுளைப் பேணும் பொருட்டு வேள்ளி செய்யத்தொடங்குவன் (பதி. 21:3,5,6). பாடினி செந்நிலத்திலே நடத்தலால் தன் அடிகள கொப்புளங் கொண்ட எவ்வத்தினை, இலையிலலாத மராமரத்தின் வறுநிழயில்
தங்கி
ஆற்றுவள் (பொரு.43-51). பரிசில் தருவாரை விரும்பித் தனனைத் தான் வெறுத்தல் மிக்க எவ்வமொடு கூடிய வறுமை ஆற்றுப்படுத்துதலாலே வழி வருத் தம் தீர்ந்திருநதான சிறுபாணன (சிறு. 38-40). 'இப் பொழுதே வருகுவர்' என்று ஆய்மகள் கூறிய விரிச்சியினைக் கேட்ட பெருமுது பெண்டிர் வினைவயிற் பிரிந்த தலைவர் வருவது உறுதி; நீ தினது மனத் தடுமாற்றத்தால் உனதாய எவ்வத்தி னைப் போக்குக' எனத் தலைவியை ஆற்றுவித்த னர் (முலலை. 11-21). பொருள் வயிற் பிரிந்து நம் காதலிக்கு நல்ல அணிகலன்களை ஈட்டி வருவோம் என்று என்னை உந்துகின்ற நெஞ்சமே, நாம் போகும் வழியிடையே அவன் கண்கள் தோன்றி நம் போக்கினைத் தடுக்கும் போது அந்த எல் வத்தை நீ கூறும் வாயமை போன்ற பொய்ம் மொழி களையுமோ எனத் தலைவன பொருள் வலிக்கப்பட்ட நெஞ்சினை வினவினான் (அகம்.3: 12-18). நம் தலைவர் வெறுப்பில்லாத கொள்கை யுடன், நமக்கு உவந்தளித்த அவரது இனிய உள் எம் இப்போது இன்னாவாயினமையின் நாம் வெறுக்குமாறு நம்மிடத்தே நிறுத்திய அருளின் எவ்வம் அவர் மார்பினாலேயே தணியு மெனபதை அன்னை அறிந்திலள்' எனத் தலைவியிடம் தோழி கூறினாள் (அகம். 98:2-6). 'பிரிவாற்றாமையாகிய நோயுற்ற என் கையறு நெஞ்சத்து எவ்வம் நீங்கு மாறு என்னுடம்பை விட்டு உயிர் பிரிந்து அவர் பொருள்தேடச் சென்ற சேய்மை யிடத்திற்கே தானும் செல்வதாக' எனத் தலைமகள் நொத்து கூறினாள் (அகம்.113:21-27), 'பிரிந்து சென்ற தலைவர் இந்த மாலைக் காலத்திலும் என்னை நினைந்திலரே&quot; என்று நம்மை வெறுத்திருக்கும் தலைவியின் எல்வம் நீங்குமாறு நாம் உடனே சென்று அவளைக் காண்போம்; தேரினை விரைந்து செலுத்துவாயாக' என்று வினைமுடித்து மீளும் தலைவன் பாசுனுக் குரைத்தான் (அகம்.114:6-8, 15,16). சேற்றிலழுநதிய உப்புவண்டியின் எவ்வம் நீங்க அதனை இழுப்பதற்கு எருது வருந்தி உயிர்த் தல் (அகம்.140:12-15). பிரிந்து சென்ற தலைவனை
சஇபொ.க -31
481
எவ்வம்
நினைந்து அவன் வரும் திசைநோக்கி இறத்தற் கேதுவான எவ்வத்தோடிருக்கும் தலைவி இரங்கத் தக்கவள் என்னாது வாடை அவளை வருத்தியது (அகம். 163:4-10). நள்ளிரவில், தாழைமரத்தின் தாழ்ந்த கிளையில் எவ்வமொடு தளர்ந்திருக்கும் கடற்காக்கை, சுறாமீன் இயங்கும் இடத்திலுள்ள வெள்ளிய இறாலைப் பற்றியுண்பதாகக் கனவு காணும் (அகம்.170:9-12). தலைவனோடு தலைவி உடன்போக்குப் போய்விட்ட நிலையில் நினைவு மலிந்த எவ்வமொடு செவிலி திசையெல்லாம் தேடி மனையினகண் மயங்கியிருந்தாள் (அகம்.189:9-12). 'நெஞ்சே, எய்துதற்கு எனியளல்லாத தலைவியை எயதக் கருதி நீங்காத எவ்வத்தினை எனபாற் சேர்த்திய நீ, குட்டுவனின் வேல நின மார்பிலே தைத்து அழுந்திடச் செருக்கழிவாயாக' என அவல குறிப்பட்ட தலைவன தனனெஞ்சினைக் கடிந்து உரைத்தான (அகம். 212: 15,20-24). 'தலைவனின் பெண்டிர் தாம் விரும்பியபடி யெல்லாம் எம்மை இகழ்ந்து உரைப்பதற்கெதிராக யாம் அவர் சேரிக் கண் செனறால், ஆதன எழினியின வேல அழுந்தப் பெற்ற யானையின் எவ்வம் போல அம்மகளிர் வருந்துவர்' எனப் பரத்தை தன் பாங்காயினார்க் குக் கூறினாள் (அகம, 216: 5,6,13-16). தேரில் வந்த தலைவன் விளையாட் டாயமொடு சிற்றி லிழைத்து மனை புறந்தந்த தலைவியைத் தன்னொடு மனைக்கிழமை பூணுமாறு கேட்டவுடன அவள் உவகைக் கண்ணீரை மறைப்பத் தலை இறைஞ்சினாள். அவளின் வேட்கை அறிந்த தலை வன் அவளைப் பிரிந்து செல்லப் பெரிய எவ்வம் உற்றான் (அகம். 230:6-16). 'வாடையானது காலந் தாழ்க்காது தலைவரிடம் சென்று அவரது பிரிலின் நீட்டிப்பையும் நம் தனிமைத் தன்மையையும் அவ ரிடம் கூறி அவர் கருத்து அறியுமாயின நனறுமன்; ஆனால் அஃது அவ்வாறு செய்யாமல் நாம் கண் கலங்க நமக்கே எல்வம் செய்கிறது' எனப் பிரிவின் கண் தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள் (அகம்.243: 8-14). தலைவனைக் கண்ட தலைவி அவனைக் கூடாமையால் அரும்படர் எவ்வமொடு பெருந் தோள் மெலிந்தாள் (அகம்.250:10).பொருள்வயிற் பிரிந்து அருஞ்சுரங்கடந்து சென்ற தலைவர், பிரி வாற்றாது கலங்கிய நின் கண்பனி துடைக்க விரைந்து வந்தனர்; இனி நின் எவ்வம் தீர்க&quot; எனத் தோழி தலைவியை வற்புறுத்தினாள் (அகம். 269:3, 14,84,883, 'நம்மைப் பிரிந்து பொருளீட்டச் செல்வார்' என்று நாம் மிக்க துனபத்தால் எப் போதும் வருந்தும் ஆற்றாமையினை யுடைய நெஞ் சத்தின் எவ்வம் நீங்கி யகலுமாறு தலைவர் மையும் தம்மொடு கூட்டிச் செல்லத் துணித்தன
கூடி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>og22zbo43rxrkofrstf8zlhhi9g5gn4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/497</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668193</id>
    <revision>
      <id>1986455</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:19:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986455</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10273" sha1="mp2g3g93pn05cvwvrfz5xiy2lxr8lpa" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எவ்லம்
482
எவ்வம்
என்று தலைவியிடம் தோழி உவந்து மொழிந்தாள் (அகம். 285:1-8,12-14), தலைவியினால் தானுற்ற எலவத்தைத் தலைவன நாள்தோறும் தோழியிடம் கூற ஏனலிடத்து வருவான் (அகம்.288:5,6). 'நாம் நம் கவரை மறந்திருக்க வல்ைைமயுடையேமாயினும் தமமால் முன்னர்ப் பிரிவுணர்த்தப்பட்ட நிலையில் துபைந்தரும் எவ்வத்தால் அழிந்த பெரிதும் விதுப் பினை யுற்றவளான காதலி பேதுற்ற நிலையினை மறந்திருத்தல் அரிது&quot; எனப் பிரிந்துசெல்லும் தவை வன் இடைவழியில் தனதுளைத்தொடு உரைத் தான (அகம்.299:2-4,20,21), 'தோழி, வாடைக்காற்றி னால் நடுக்கம் மிகும் வருத்தமுடைய நன்னீரவில் ஔறித் தழுவும் ஓருயிர் மாக்களும் புலம்புவர்; அருளில்லாத நம் தலைவர் பொருள்வயிற் பிரிந் தாராக, எவ்வததாங்கிய இடும்பை நெஞ்சத்தின ளாகிய யான் எங்ஙனம் ஆற்றி யிருப்பேன் எனப் பிரிவுணர்த்தப் பட்ட தோழிக்குத் தலைமகன் உரைத்தாள் (அகம. 305:3-11), 'சேர்ப்பனே, மலரினை யொதத மையுண் கண்ணளான என தோழியின் எவ்வம் நீங்க நீ அருளாது பொய்ப்பினும் அவள் தோனைய புதிதாகத் தழுவிய அன்று நீ கூறிய குளும் பொயயோ' எனப் பகற்குறியிடத்துத் தோழி கூறித் தலைவனை வரைவு கடாவினாள் (அகம். 320:5-7,13,14). பொருளவயிற் பிரிந்த தலைவனி டத்து யாரேனும் சென்று தலைவீயின எவ்வ மிகு தியை உரைப்பாராயின் அம்மொழிகளைக் கேட்டு அவனால் துன்பந் தாங்கியிருத்தல் இயலாதெனத் தோழி தலைவியை ஆற்றுவிததாள் (அகம. 333:4-6). 'பன்னாளும் நின் எவ்வம் நீஙகப் பகற்பொழுதிலே வந்து புனனைச் சோலையின் இன்னிழலில் தலை வியொடு பொழுதைக கழித்து மாலையிற் போகும் நீ, இன்று அவ்வாறு போதலை விட்டு எம் ஊர்க் கண் தங்குக' எனத் தலைவனைத் தோழி வேண்டி னாள் (அகம்.340:1-5,12,13). நமகையில் இலங்கு கின்ற வளை நெகிழந்த எவ்வத்தைத் தலைவனிடம் காட்டி, 'யாம் தனித்திருக்க, நீ பொன்னை விரும்பி அருனிலவாதவனாய் இவ்வாறு பிரிதல் தகாதென அவனைக் கழறிப் புலப்போம வா' எனத் தோழி யைத் தலைவி அழைத்தல் (அகம். 355:10-14). 'நெஞ்சே, யாம் பன்மலை வியனசுரம் எவ்வங் கூர நிறந்தனம்; ஆதலால், முள்ளெயிற்று அரிவை யாகிய தலைவியின தோளை நினைத்தல் ஒழிவா யாக' என்று பொருள்வயிற் பிரிந்து போகும். தலைவன தன் நெஞ்சிற்குக் கூறினான (அகம்.361: 13-16), 'தினைப்புனங் காத்திருந்த நம்மை நோக்கி, ‘மடநல்லீரே, அம்பு பாய்ந்ததால் புண்மிக்கு எவ்வ மொடு வந்த யானை நும் புனத்தின்வழிப் போனதோ எனக் கேட்டுச் சென்ற தலைவனது
மார்பையும் அழகையும் விரும்பி இங்கு நாம் வருந்தும் எவ்வத்தினை அன்னை உணராளாய் வெறியாடல் வேண்டி வேவனை யழைத்தாள்' என்று தோழி யிடம் கூறினாள் தலைவி (அகம். 388:4-19), 'நம் கண்கனிலிருந்து, நீரொழுகும் எவ்வம் தீரத் தலைவர் இப்போது வருவாராயின் நன்று எனப் பிரிவிடை ஆற்றாத தலைவி தோழி யீடம் ஏங்கிக் கூறினாள் (அகம். 398:3-8). அணிகள் தாம் அணியப் பெற்ற நிலையிலிருந்து நெகிழ்தற்கு ஏதுவாகிய எவ்வம் மிகுமாறு நினைவுமிக்க வருத தத்துடன் இருக்கும் தலைவிக்குத் தலைவன் அருளா தவனானான (அகம்.398:1,&amp;,6). பிரிந்து போன தலைவன், இரைதேடும் நாளரக்கு எவ்வமாகத் தூவுகின்ற நீர்த்துளிகள் கொண்ட வாடைக் காற்றினையுடைய கூதிர்ப் பருவத்திலும் வந்திலள் (குறு.103:3-8), 'தலைவர் பிரிந்ததனால் வலிமை யழிந்து இங்கே யான் பொறுத்துக் கொண்டுள்ள என்வத்தை இவ்வூர் எங்ஙன மறித்தது&quot; என்று குறிப்பாகத் தோழியைத் தலைவி இகழ்தல் (2. 140.-3). தலைவியின் அணுகிய சிற்றிடைக்கு எவ்வமாக அழகிய மெல்லிய மார்பகம் நிறையப் பகுத்துப் பெருமையையும் தேமலையு முடைய முலைகள் வளர்ந்தன (குறு. 159:2-4). தலைவன் பிரிந்தமையினால் வளர்பிறை போல் மேன்மேல் பெருகி, முன்கையிலிருந்து வளையை தெிழச் செய்த எவ்லநோயோடு தலைவி மெலிந்தாள் (குறு. 289:1-4). 'எமமூரில் நஞ்சின் கடுமையுடைய பாம் யுகன் ஓடும் தெருவில் முனபு தடுங்குதற் குரிய மிக்க எவ்வத்தைக் களைந்து நீ காத்த எம்மை இப் போது வெறுத்துப் பிரிவாயாயின் எம்முடைய வீட்டிற்கே அழைத்துச் சென்று விடுவாயாக&quot; எனறு பரத்தையிற் பிரிந்து மீணடு வந்து வாயில் வேண்டிய தலைவனிடம் தோழி கூறினால் (ருறு. 354:3-6). 'தோழி, பொறுத்தற் கரிய நினைவா லெழும் என்வத்தை இன்று நாம் அடைத்தாலும் என் நோயைத் தீர்க்கும் வழி வெறியாடலே யென்று தெளித்த வேலன் அந்தோயைப் போக்கும் மகுதி தினை அறியாதவ னென்பதை அைைன அறியும் பொருட்டு தம் தலைவர் இரவுக்குறிக்கண் இங்கே வாராதிருப்பாராக' எனத் தலைவி கூறுதல் (குறு. 360:1-4,8). எவ்வம் மிகுகின்ற அருஞ்சுரங்கடந்து பொருளீட்டப் பிரியும் தைைவனைத் தோழி தடுத் தாள் (நற்.46:4,9-11), 'நெடுங்காலத்திற்கு முன்னுண் டாகிய ஆழ்ந்த பெரிய புண்ணின்வாய் ஆறாத எவ்வத்தையுடைய மார்பில் வேலை எறிந்தாற் போலக் குயிலின் குரலால் வருந்தி யிருக்கின்ற என்னைத் தெளிந்த நீரையுடைய ஆறு மிக வருத்து கின்றது' என்று தலைவி தோழியிடம் கூறினாள்
·&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mp2g3g93pn05cvwvrfz5xiy2lxr8lpa</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/498</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668194</id>
    <revision>
      <id>1986457</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:19:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986457</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9918" sha1="2fyed6701j82usv7xy2m4q11j36cltc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எவ்வம்
(நற். 97:1-4). பிரிவிடை ஆற்றாளாகிய தலைவி. வெளியிட்டுக கூறுதற்கியலாத என எவ்வத்தைக் கேட்பாயாக' என அதனைத் தோழியிடம் கூறுதல் (நற், 109:4-5). 'தலைவரின் பிரிவால் யானுறும் எவ்வநோய் விரிந்த சுடல்நீர் குழந்த திலத்தின் எல்லையளவும் கடநதது' எனத் தலைவி நோதல் (நற்.130:10-12). இற்செறிக்கப் பட்ட தலைவியைக் கூடப் பெறாத தலைவன் வருநதிய எவ்வமொடு பெரிதும் நெஞ்சழிநதாள் (நற். 253131 தலைவியின உடம்பெங்கும் பரந்து எவ்வம கூர்ந்த ஏமுறு துயரத்தைக் கணடு வருந்திய செவிலி அவளுக்கு அத்துயரம் தலைவனிடத்துக் காதலால் வந்த தென அறியாமல் வெறியாட்டு அயர்ந்தாள் (தற்க 273:1-4). பொருள்வயிற் பிரிந்து பொருள் முடியா நின்ற தலைமகன நெஞ்சம் ஆற்றாமல் தலைவி யிடம் மீளக்கருதிய போது, 'எடுத்த செயலை முடிவுபெறச் செய்யாது எவ்வம் செய்தல் இகழச்சி யைக் கொடுக்கும்' என அவன் அறிவு தடுததது (நற்.284:5-8). 'எவ்வம் எலலை கடந்து தனனை தலீகின்றது' எனத் தலைவன் ஒருவழித் தணந்த நிலையில் தலைவி நொந்து தோழிக்குரைத்தாள் (ந.ந.138:1), தலைஸன் ததத காமநோயினால தலைவி பசந்தாள் என உணராத அனனை பன்னாளும் எவ்வ நெஞ்சமொடு தெய்வத்தைப் பேணி வருந் தினாள் (தற். 201:3-5), தலைவியிடத்துக் காதலுற்று அவளை எய்தும வகைநாடி வருநதிய தலைவன ஆறுதல் அடையும்படி அவனது மையல் நெஞ்சின் எவ்வம் தீர்க்கும் மருந்தானாள் தோழி (ஐவ். B9:1-3). தலைவனோடு தலைவி உடன் போனாள் என வருந்தி யிருந்த தாயின எவ்வ தெஞ்சிற்கு ஏம்மாக அவனோடு அவள் மீண்டு வந்தாள் (ஐங்.393:3-5). புணர்ச்சியின பின்னர்த் தன்னிடத் துத் தலைவன் நிகழ்த்திய மிகப் பெரிய அன்புச் செய்கைகள் ஒரு பிரிவையுடையன என்று தலைவி நெஞ்சழிவோடு கலஙகிய எவ்வத்தளாயினாள் (கலி. 4:22,23). 'தலைலனோடு உடன் போக்கு மேவிய கற்புடையானைக் குறித்து எவ்வழ் படரன்மின்&quot; எனத் தலைவியைத் தேடி வந்து தம்மை வினவிய செவிலிக்கு முககோற் பகவர் மொழிந்தனர் (கமி 9:28). இழைகள் நெகிழ்ந்து விழும்படி நம்மை எவ்வமுறுததினோன் குன்றாயிருந்தும் அதன் பக்க மலைமேல் கட்டப்பட்ட தேனடை மேகத்திடை நுழையும் திங்கள் போலத் தோன்றுகிறது; இதற் குக காரணம் என்ன' எனத் தோழி தலைவனை இயற்பழித்துத் தலைவியிடம் வினவினாள் (கலி. 42:22-24), 'என் தோழி தன்னெவ்வம் மிகவும் அதற்குக் காரணமாக நீ செய்த அருளின்மையை என்னிடமும் வெளியிடாது மறைத்தாள்' என்று
பொசு _ 3jஅ
483
எவவ்ம்
தலைவியின் கற்புத்தன்மையைத் தோழி தலைவ னிடம் கூறினாள். (கலி. 41.8,9), 'மயக்கமுற்றவள் போல நீ பிறர் எவ்வத்தை அறியாதவனாகக் கேட்டராக்கு யாதொன்றும் சொலலாமல் போகின றவளே' எனக் காமஞ்சாலா இளமையோளிடத்துக் காதலுற்ற கைக்கிளைத் தலைவன் அவளை நிறுத் திச் சொல்லாடினான் (கலி. 55:28,29). 'நல்லாய. பேரமர்க் கண்ணை யுடைய நின்தோழி (தலைவி) உறுத்தின பொறுத்தற்கரிய எவ்வம என உயிரை வாங்கும; அஃது உயிரை வாங்காதபடி அது தீர்தற் கான மருந்தை அருளாய' எனத் தோழியிடம் தலை வன குறைநயந்து நின்றான (கலி. 60.15-18). தலைவ னிடத்தே தங்கள் உள்ளம் உள்ளதாகக் கூறி வளை நெகிழ எவவம் உழக்கும வேற்று மகளிரைக்காணும் காட்சி தனக்கு இன்னாதது எனகிறாள் தவைவி (கலி. 80*11-13). தலைவன தன் காதல் மகளிரின் நலத்தை உண்கையினால உயவின்றி மெலிந்த அம மகளிரின் எவ்வநோயைக் காணபது தலைவிக்கு இன்னாதது (கலி. 80:15-17). தலைவியை அடை தற்கு ஏறுதழுவிய தலைவனால் வருநதிய ஏற்றை யுடைய நலலார் தஙகள் ஏற்றினது வருததத்தைக் கண்டு அவனைக் குறித்துப பகையினறி எழுந்த னர் (கலி.102.28,29). தலைவியோடு புணர்ச்சி நேராத நிலையில் தலைவனுக்கு எவவம் மிகுகை யினால் அவனது உயிர், வெண்ணெயைக் கடைந தெடுத்த பாலபோல பயனற்றதாயிற்று (கலி. 110: 16-19). தலைவன பொருள்வயிற் பிரிந்த காலத் துத் தலைவி தன எவ்வ நோயினைத் தோழியிடத தும் வெளியிடாது மறைததாள் (கலி. 124:6,10,14). தலைவியின் கையில் வளையினை நெகிழச செய்த எவ்வநோய் தீருமாறு இவளுக்கு அருள் செய்து வரைந்து கொள்வாயாக எனத் தலைவனைத் தோழி வரைவு கடாவினாள் (கலி. 127:19,22). தலைவி 'தன்னுட் கையாறெய்திடு கிளவிகளால் நெஞ்சழிந்து அயலோர் அறிநத எவ்வம் மேலிட்டு வருகையினால் பித்தேறுதலை நீ அவளை மணந்து கொண்டு போக்குவாய' எனத் தலைவனுக்குத தோழி கூறுதல் (கலி. 129 11,22). பிரிந்தாரது எவ் வம் மிகுதற்குக காரணமான மயக்கத்தையுடையது மாலைப்பொழுது (கலி. 134:10). தீராத காமநோ யைச் செய்த தலைவரைக் கண்ணாற் காணாமல் நினைக்கையினால் தலைவி எவ்வத்துள் ஆழ்ந்து கவலை கொண்ட நெஞ்சினளானாள் (கலி.134:11- 13).தலைவனைப் பிரிந்து மாலைப் பொழுதில் கையறு நெஞ்சினளாய்க் கலககத்துள் ஆழநதிருக் கும் தலைவியை நோக்கி எலலத்தால் இயன்றன போல இலைகளெலலாம் கூம்பின (கலி. 134:20-22). 'எவ்வநோயைத்தாங்க மாட்டாமையினால் உண்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2fyed6701j82usv7xy2m4q11j36cltc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/499</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668195</id>
    <revision>
      <id>1986458</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:19:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986458</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9835" sha1="15vk6c497v7sfhd6vue7x038gwfa406" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எவ்வி
484
எழால்
டான
ம
இடும்பைக்கு இளைப்பாறுதலாக் லூர்த்து தலையியைக் குறித்துப் பாடுவேன் என்று சான்றோரிடம் தலைவன் கூறினான் (கலி. 139:10- 133. 'தேன்போலும் மொழியினையுடைய தவைவி காமுறுத்திய காமமாகி கடலில் அகப்பட்டு இர வும் பகலும் எவ்வமாகிய அலைகள் வந்து அலைக் கையினால் மடன்மாவினை, ஒரு தெப்பமாகக் கொண்டு தலைவன் கடலை நீந்தினான் (கவி. 139: 14-17). தலைவியிடத்து வந்த தலைவன், 'கொத் தான கூந்தலை உடையவளே, உனக்குற்ற எவ் வத்தை யான் நினக்கு வந்து கூறுமனவும் என் இன் னுயிர் போகாமல் இருந்ததே, அதனைப் பாராய்&quot; என்று மயலுறுத்தி அவளை மருவினான் (கலி. 144: 11-14). தலைவனொடு சென்ற தன் நெஞ்சினைத் தேடித் தருமாறு, தன் உள்ளத்தில் நின்ற எவ் வத்தைத் தலைவி திங்களிலுள்ள குறுமுயலுக்குக் கூறியவுடன் அஃது அத்திங்களோடு போய் வெண் மேகத்தில் ஒளித்துக் கொண்டது (கலி. 144:24,25). &quot;பலரையும் துயிற்றும் இராக்காலமே, யானுற்ற எவ்வத்தை நினக்குரைப்பின் அது கேட்டு நீயும் மிக வருந்தித் துயில் கொள்ளாயாகலின் என் நோயை நினக்குச் சொல்லேன்' எனத் தலைவி கலங்கி மொழிந்தாள் (கலி. 146:36,37). 'என்னுள் தோன்றிய எவ்ஸம் பிறரால் அழித்தற்கரிய அரணின் தன் மையை உடையது' எனத் தலைவி கூறுதல் (கலி. 148:48). உலகிற்கு எவ்வம் செய்த சூரபன்மா வாகிய மாமரத்தை முருகன் வெட்டினார்.
(பரி. 19:101).
எவ்வி - ஒரு வள்ளல், நல்ல ஊர்கள் பொருந்திய ஓம்பாத ஈகையுடைய பெரிய வேளாகிய எவ்வியது நீர்வழங்கும் வாய்ததவைகளை யுடைய மிழலைக் கூற்றத்தைக் கொண்டவன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் (புறம், 24:17-19,23). பாரிமகளிரை மணக்க' என்னும் கபிலர் வேண்டுகோளை இருங்கோவேள் ஏலாது மறுத்தபோது அவர், 'இம்மகளிர் எவ்வியின் தொல்குடியிற் படுவார்களாக; இவர் கைவண் பாரி மகளிர் என்று உன் தகுதி யறியாது கூறிய என் தேற்றாப் புன் சொல்லைப் பொறுப்பா யாக' என்று கூறினார் (புறம்.203:14-16). பெரிய பாண் சுற்றத்தின் தலைவனும் பேரணிகலத்தை உடைய போரடுதானையைக் கொண்டவனுமாகிய எவ்வி மார்பில் வேல் தைத்த விழுப்புண் பல என்று விடியலில் கூறிய சொல் பொய்யாகட்டும் என வெள்ளெருக்கிலையார் பாடியுள்ளார் ரீம் 138:4-8). வாட்போரில் எவ்லி பகைவரைக் கொன்று விழுப்புண்பட்டு வீழ்ந்த போர்க் களத்தில் பாணர் தொழுதற்குரிய மரபினையுடைய காழிள் கோடு
களை ஒடித்தெறிந்தனர் (அகம். 118:7-9). தன் தமையன்மார் பிடித்து வந்த வாளை மீனைப் பாண்மகள் விற்றுப் பழஞ்செந்நெல் பெறாமல் முத்தையும் நன்கலத்தையும் பெறுதற் கிடனான நாட்டையும் பல வேலினையும் உடைய எவ்வி நன் மொழி கூறி டக்கவும் அடங்கானாப் அன்னி என்பான். திதியனது காவன்மரத்தை வெட்ட விரும்பி அவனொடு பொருது மாய்ந்தான் (அகம். 126:7-17). நீடூரிக்கு உரியவனான வாய்வாள் எவ்வி தன் ஏவலைக் கேளாத பகைவரின் வலிமையைக் கெடுத்து அரிமணவாயில் உறத்தூரில் பகற் போதில் வீரர்க்குக் கள்ளும் பெருஞ்சோறும் வழங்கிய போது ஆரவாரம் மிருந்தது (அகம். 286: 10-15). பொலம்பூண் எவ்வியின் நீழல் என்னும் ஊர் போன்றவள் நலம்பெறு பணைத்தோளை யும் நன்னுதலையு முடைய அரிவையாகிய பரத்தை (அகம்.366:12,13), எவ்வியை யிழந்தமையால் வறிய யாழ்ப் பாணரின் தலை பொற்றாமரை மலர் சூடாமல் பொலிவிழந்தது (குறு. 19:1,2).
எவ்வை - எம்தங்கை, தலைவனை எம்மிடம் வருதல் வேண்டுகிறோம் என எவ்வை எம்தங்கையாகிய தலைவி-கூறுகிறாள்; அதனைப் பொருந்தோம் என்பது போலவே விரும்புகிறோம் என்று பரத்தை தலைமகட்குப் பாங்காயினாரிடத்துக் கூறினாள் (ஐங். 88:2-4). தலைவன் எவ்வைக்கு (தலைவிக்கு பெரிதும் அளி செய்கிறான் என்று கூறுவர்; அதற்குக் காரணம் அவள் பண்புடைமை யன்றி வேறில்லை என்று காதற்பரத்தை பாணனுக்குக் கூறுவாளாய்த் தலைவிக்குப் பாங்காயினார் கேட்ப வஞ்சகமாக இகழ்ந்து கூறினாள் (ஐங்.89). எழாஅல் - 1. யாழ். பல்வேறு வகைப் பாடல்களை யும் பற்றித் தோன்றும் இசைப் பயனை யுடைய எழாஅலை யாழை-கூத்தர் தலைவன் கொண் டிருந்தான் (பொரு.56,57).
·
2. வாழ் நரம்பின் ஓசை. பாணன் பொன்புனை நரம் பின் இனிய ஒலியுடைய சீறியாழின் எழாஅல் + ஓசையை எழுப்புவதில் வல்லவன் (நற். 380:7-9). எழால் -1.புல்லூறு. யானை, குதிரை என்னும் விலங்குகளும் மறவருமாகிய பட்ட பிணத்தை உண்ணும் பொருட்டு எருவைச் சேவலும் உச்சிக் கொண்டையை யுடைய எழாலும் - புல்லூறும்- கீழே தாழ்ந்து பறந்தன (பதி. 36:7-10). நிழலற்ற பாலைநிலத்தே எழால் எறிதற்குக் குறி பார்க்க அதனை யறிந்து காடைச்சேவல் தப்பி உலர்ந்த புதரை விடுத்துப் பழைய அம்பலத்தில் வழிபார்த்து ஆறலை கள்வர் தங்கும் குடியோடிப் போன பாழ் மனையின் இறப்பினது நிழலில் தங்கி நெட்டுயிர்க்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>15vk6c497v7sfhd6vue7x038gwfa406</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/500</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668196</id>
    <revision>
      <id>1986459</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:20:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986459</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9869" sha1="gpa1tb2v564nlbcjbhme1n0sg19tn61" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எழில்
கும் (அகம்.103:1-9). குன்று கெழு சிறுநெறியில் வங்கா என்னும் பதலையைப் பிரிந்த அதன் பேடை மேல் எழால் இரையாகக் கொள்ள வீழ, அது தன் ஆண் பறவையைக் காணாது குறிய பல ஒலிகளால் அகவும் (குறு. 152:1-4),
2. இசை, பரணர் படுமலைப்பாலை என்னும் பண்ணை வாசித்த போது உண்டாய ஏழாலின் இசையின் - வானத்திடத்தே எழுகின்ற நல்ல உச்ச ஒலியை ஒப்ப மழை பெய்த ஓசை கேட்டது (தது.
323:2-4).
எழில் - 1. அழகு, இன்னகை மகளிர் ஏந்தெழில். மிக்க அழகு - பொருந்திய குளிர்ந்த கண்ணினை உடையவர் (புறம்.116:3), சாந்து பூசப்பெற்றுப் பல நல்ல இலக்கணத்தைப் பொருந்திய ஏந் தெழிலை உடைய மார்பினன் குமணன் (புறம்,161 26,27). யானை, இரும்பாற் செய்யப்பட்ட பூணை நுணியீற் செறிக்கப்பட்ட உயர்ந்த, எழில் மிக்க * கொம்பினை உடையது. (புறம். 369:1, 32;370:20). சிவபெருமான் இரண்டுருவாய் இருவகையான அணிகள் அணிந்த எழில் தகையர் (பதி. க.வா.7.8). கழுத்தில் மாலையணிந்து எழிலிய சேரலாதனின் போர்வல் யானை தொடி சிதைந்த மருப்பினை யுடையது. (பதி. 15:22,23). துலாம்ரம் தூக்கிய மதி லிடத்தனவாகிய நல்ல, எழில்மிக்க கதவுகளைக் களிறுகள் கொம்பால் குத்தின (பதி. 18:4-6). முள் முருங்கையின் பூக்கள் நீரிலே கிடத்தலால் எழிலிய நெருப்பினை ஒத்து அடைகரை காணப்பட்டது (பதி, 23:20). களங்காய்க்கண்ணி நார்முடிச்சேரலின் அகன்ற மார்பு, வடக்குத் தெற்காகச் செல்லும் வழி யைத் தடுத்து விளங்குகின்ற கோட்டினை யுடைய தாகி எழிலிய னிமிக்க இமயமலைபோன்றது (பதி. 31:14-17), வேனிற்காலத்தே குளிர்ச்சியின் பொருட் டுச் சோலைகளில் வாழும் பேரெழில் இலவாழ்க்கை யுடையவன் கடல்பிறக் கோட்டிய செங்குட்டு வன் (பதி. 48:18). ஏந்தெழில் மார்பினை யுடைய வீரர்க்கு ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் சுவசம் போல் விளங்கினான் (பதி, 38:11,12), பூணணிந்து எழிலியவனைந்துவரல் இளமுைைளயயும் மாண்வரி அல்குலையும் மலர்ந்த நோக்கினையும் மூங்கிலை ஒத்து எழிலிய பணைத்த தோள்களையும் உடைய வன் சேரன்மாதேவி (பதி, 18:2-3). மெய்சிதைந்து அச்சிதைந்த வடுக்களாலே, பூசின சாந்தினது எழிலை மறைத்த வீரர் பெருமகன் செல்வக் கடுங்க கோ வாழியாதன் (பதி. 67:17, 18).செல்வக்கடுங் 'கோ' வாழியாதன் அணங்கெழில் (ரோக்கினார் வருத்தும் அழகு) பொருந்திய ம் ளிரைப் பிணிக் கும் மணங்கமழ் மார்பன் (பதி. 68:19, 20). நான்கு
485
எழில்
கொம்புகளையும் எழில் நடையினையும் தடக்கை யினையும் உடைய யானை எருத்தத்தே திருக்கிளர் செல்வனாகிய இந்திரன் ஏறி ஆவினன்குடி சென் றனன் ரீமுரு. 157-159). விறலி, ஓடி இளைத்து வருந்திய நாயின் நாக்கினது நல்ல எழிலை வருத்தி வயங்கிழை அணியாமையாலே பொலிவிழந்த அடி யினை உடையவள் (சிறு. 18-18), சாதிலிங்கம் வழித்த போர்வையினையும் தச்சர் தொழில் முடிந்தபின் வார்த்து பார்த்தும் பெயர் பெற்ற எழில் நடையுடைய தேர், எருது முதலியவற்றை யும் பரிசிலர்க்கு நல்லியக்கோடன் வழங்கினான் (சிறு. 286-261), மடவரன் மகளிர் நறவம் பூவின் இதழைப் பெயர்த்தமைத்தாற் போன்ற நல்லெழில் மழைக்கண் உடையவர் (பெரு.386,387), பொலி வினை யுடைய மகரக்குழை யிட்ட அழகுக்குப் பொருந்திய உயர்ந்து தோன்றும் எழிலினைக் கொண்ட மழைக்கண மடவரல் மகளிர், பூந்தட்டி லிட்ட பிச்சியின் அரும்பு மலர்ந்து
மாலைப்
பொழுதை அறிவிக்க விளக்கேற்றினர் (நெடு, 38- 42). யானை ஏந்தெழில் வரிநுதலையுடையது (நெடு. 116, 117). உகிருடைய அடியினைக் கொண்டது ஓங்கெழில் யானை (பட், 232), வதுவை செய்து கொண்ட மணமகள் போல் மணக்கும் வண்டு சுமழ் கூந்தலினையும் மாட்சிமைப் பட்ட துணங் கெழில் ஆகத்தினையுமுடையவள் மடந்தை (மலை, 30,31).நன்னன. வனைபுனை எழில் முலையையும் மூங்கில் போன்ற தோளையும் மலர் போன்ற மழைக்கண்ணையுமுடைய மங்கையர்க்குக் கணவன் (மலை. 87,58).நல்லெழில் நெடுந்தேர் வழியிலே ஓடி வந்தாற் போல் கல்லின் மேலவரும் யாறுகள் முழைஞ்சுகனிலே வீழ்ந்து மாறாது ஒலிக்கும் (மலை. 323,384). ஏந்தெழில ஆகத்துப் பூந்தார் குழையத் தலைவன் பரத்தையொடு புனலாடி னான் (அகம்.6:10,11). தன் கடற்பிறந்த முத்தின் ஆரம், குறவர் தந்த சந்தின் ஆரம் ஆகிய இரு பேராரத்தையும் தன்மார்பில் தென்னவன எழில் பெற அணிநதான் (அகம்.13:1,6), தலைவன் பிரியும் போது நீலமலரின் பெருமை குறை தற்குக் காரணமான தலைவியின் மையெழில் மழைக்கண்கள் தெளியாது மயங்கி யிருந்தன (அகம்.33:9,10). தென்றற் காற்றால் தோன்றிய மாந்தளிர் எழில்தகையுடனும் வளப்பத்துடனும் திகழ்ந்தது (அகம். 37:6,7). நறிய நுதலையும் பல்லிருங்கூந்தலையும் உடைய மெல்லியல் மடந்தை யின் தல்வெழிவ் ஆகத்தைத் தலைவன் சேர்தவ் (அகம். 43:10-13), தலைவன் பிரிவால் தலைவியின் மேனி மாமை நிறம் நீங்கி நுண்ணிய பசலைப்பரந்து பீர்க்கின் எழில் மலர் நிறம் எய்தியது (அகம்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gpa1tb2v564nlbcjbhme1n0sg19tn61</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/501</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668197</id>
    <revision>
      <id>1986460</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:20:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986460</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10006" sha1="81034qnr17orw1rvozvcj9ewk20dv63" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எழில்
6-8). தலைவியின் மைஎழில் உண்கண் கலுழத் தலைவன பொருளவயிற்பிரிதல் (அகம். 81:14, 15). தலைவி நெய்தலின் கூம்புவிடு நிகர்மலர் போன்ற ஏந்தெழில் மழைக்கண உடையவள் (அசும். 83: 12,14). மதர்தத எழிலைக் கொண்ட மாணிழை மகளிரின் பூணுடை முலைபோலக் கோங்கம் மலர்ந் தன (அகம், 99:3, 5). தலைவன் பிரிவில் மதர்எழில் மழைக்கண் கலுழப் பெருநாணணிந்த சிறுமென் சாயலுடைய தலைவி மாணலம் சிதைய ஏங்கி அழத் தொடங்கினாள் (அகம்.120:6-9), தலைமகன் பிரிவில் வேறுபட்ட தலைவி, எழுதெழில் மழைக்கண் கலுழ நோய் கூர்ந்து அறிவு பிறிதாகி மயங்கியதாகத் தோழியிடம் கூறினாள் (அகம்.135:4-6). தலைவன் பிரியுமெனக கருதியதால் செழியனின் பொதியின் மலைப் பக்கத்துள்ன நல்லெழில் வாய்ந்த மூங்கில் போன்ற தலைவியின் தோள் தொல் கவின் தொலைந்தன (அகம்.137:12-18). அம்பின் வேகம் போலச் செல்லுதலைப் பழகிய எழில்நடைய புரவி பூட்டிய தேரில் தலைவன இரவுக்காலஙகளில் தலை வியைக் காணவந்தான் (அகம். 160:11, 15). அகன்ற மலையில் உள்ள காட்டில் ஆராயந்து அறுத்த மூங்கில் துண்டை ஒதத தலைவியின் தோள் தலை மகன் பிரிவால் எழில் அழிய வாட்டமுறும் (அகம். 174:1-33, பரத்தை தன் குறுந்தொடி அணிந்த முன் கையினால் பிணித்த பிணிப்பினைத் தலைவன் விடுத்துச் சென்றதற்கே சினத்து தன்முகத்து எழு தெழில இதைய அழுது ஊரி தேடிச் செவறான் (அகம். 176:16-26). நீரை மறைத்த பூவை உயிர்ப்பி வால நீக்கித் தெளிநத நீரைப் பருகிய திரிமருப் பினை யுடைய எழிதகலைமான காட்டில் புள்ளி களையுடைய தன் பிணையொடு தங்கியது (அகம். 184-10-12). ஒளியுள்ள வளைநெகிழ மெலிந்து நல் லெழிலுடைய மூங்கில் போன்ற தோளும் பெரிய அழகு கெடச் செயவற்ற நெஞ்சமொடு தலைவி வருத்தப் பிரிதது இரும்பினாலியன்ற உயிருடையார் போலத் தலைவர் வன்மைய ராயினார் (அகம்.185: I-5). பொன்னாலாகிய விட்டு விளங்கும் எழில் ஒளி நுடங்கும் அழகுமிக்க ஓடையணிந்த வினைநவில் யானையை உடையவன் பாணடியன் (அகம். 201: 1-3). மன்னர்வழியை யறுத்த மழுவாள் நெடி யோனான பரசுராமன் முயன்று அரிதில் முடித்த வேள்வியில கயிற்றை அரையிற் கட்டிய காணத் தக்க அழகினையுடைய அரிய காவலைக் கொண்ட நெடுந்தூணபோலத் தலைவியின் யாலரும் காண லாகா மாணெழில் மார்பினை நினையுந் தோறும் தலைவன் நெஞ்சம் வருந்தியது (அகம்.220-5-10). வயல்வளம செறிந்த தண்சாய்க்கானம் எனனும் ஊரிலுள்ள அழகிய தணணிய மூங்கிலை ஒக்கும்
48,
எழில்
எனறு கடற்கரைச் சோலையில் ஆய்த்தார் ஆராய்ந்து பாராட்டிய தலைவியின தோள்கள் நல்லெழில் சிதையாமைக்கு ஏதுவாய பாதுகாவ லினைக் கூறுக எனத் தலைவனைத் தோழி வினாவினாள் (அகம். 220:18-22), திரண்ட எழிலாற் பொலிவுபெற்ற வலிய தோ
யுடைய ஆட்டனத்தியின் நலன்நயந்து காவிரி வவ்வியது (அகம். 2&amp;2:5-8), தலைவன் தேரிற் சென்று தலையை நெருங்கியதும் எழிஸ்மிக்க செவ்வரி பரந்த மையுண்கண்ணில் உவகைக் கணணீர் வரு தலை மறைத்துச் சிறிது தலைதாழ்த்தினள் (அகம். 230-11-15). அன்னை வெறியாட் டெடுக்குமுன் தலைவியது பணைத்தோளின் நல்லெழில் அழியின் றித் தொல்கலினைப் பெற இளமுலை மூழ்கப் பல முறை வெற்பனின் மணந்த மார்பை முயங்கல் இனிது எனத் தோழி சிறைப்புறத் தலைவன் கேட் பத் தலைவிக்குக் கூறினாள் (அகம். 242: 14-17,22). எருதின் திமிலில கிடக்கும் கயிற்றைப் போலத் தூறு பற்றி இழுத்தலால் உதிர்ந்த பூமாலை மார் பில் எழிலுடன் அசையத் தலைவன் இரவுககுறி வந்தான (அகம். 248:11-14), முசுண்டை
என்பான
அகவுநர் இரப்பின் நாடொறும் அவர்க்குப் பொற் பூணிைைக கொம்பிற் செறித்துப் பொலந்தாரி னைக் கழுத்திற் பூட்டிச் சந்தனம் பூசிய உயர்ந்த அசையும் எழிலுடைய இமிலின் ஏற்றிலை முன்ன நிறுத்தி நிறைய உணவைக் குளித்து நெடு, தேரைக் களிறறொடு வழங்குவான் (அகம, 249:4-9, முசுண்டை என்பானின் வேம்பி என்னும் ஊ போன்ற நல் எழிலுடைய என் இளநலம் தொலை யினும் தலைவர் அருள் செய்ய வில்லை எனத் தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள் (அகம். 249:9,10). மையெழில் உண்கண் மடந்தையொடு தலைவன் வையைப் புதுப்புனவாடுதல் (அகம். 256:10,11). நரந் தம நாறும் கூந்தலுடைய இளந்துணை மகளி ரொடு புனலாடிய போது தலைவனை அவர்கள் ஏந்தெழில் மழைக்கண் கொண்டு நோக்குந்தோறும் வேட்கை தவிரானாய்க் காமஞ்சிறந்தான் (அகம். 268:4-8). கமழும் மணமுடைய கூந்தலையும் நல் லெழில் மழைக்கண்ணையு முடைய நம் காதலியின் பணைத்தோளது மாண்கவினை அருஞ்சுரம் கடந்து வந்து நீ உள்ளினை எனத் தலைவன் இடைச்சுரத் தில் நெஞ்சிற்குக் கூறினான் (அகம். 291:21-25). பிரிவில் தலைவி நுதல் பசந்து தோள் மெலிந்து அகன்ற எழிலுடைய அக்குலின் அழகிய வரிகள் வாடப் பகலும் இரவும் மயங்கிக் கண் பனிசோர வருந்தினாள் (அகம. 307:1-8). பரத்தையரது நலம் பாராட்டி எழில் நடையாற பொலித்து, அவரோடு புனலாடு விழவிற் கலந்துகொள்ளச் செல்லுதல்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>81034qnr17orw1rvozvcj9ewk20dv63</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/502</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668198</id>
    <revision>
      <id>1986461</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:21:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986461</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10105" sha1="beu29iuot480gbuq5jptz98wipgempj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எழில்
நினக்குத் தக்கதாம் எனத் தோழி தலைமகனிடம் கூறி வாயில் மறுத்தாள் (அகம். 326:7,8). நல்லிசை வாய்ந்த திரையன் என்பானது பவத்திரி எனனும் ஊர் போன்ற தலைவியின் நல்லெழிலும் இளமை யும் தொலையத் தலைவன் பிரிந்த வழியாகிய உப் பங்கழி ஓதம் மிகுந்துள்ளது (அகம். 340:6-9). மூங் கில் போன்ற தோளையும் சுணங்கணிந்த பூணு டைய மென்முலையைக் கொண்ட நல்லெழில் மார் பையும் முயங்க விரும்பி மீளக்கருதிய தெஞ்சினைத் தலைவன் இடைச்சுரததுக் கழறினான (அகம். 343; 1-8,15). தலைவி ஏந்தெழில் மழைக்கண் உடைய வள் (அகம். 350:8). வேனிற்காலத்தே வெங்காட்டில் மடப்பிணை தழுவிய, விளங்கும் புள்ளிகளையுடைய அறுகோட்டு எழிற்கலை நீரற்ற கயம நோக்கிச் சென்று நீர் பெறாது நீர்வேட்கையால உண்டான துன்பத்தில் தழை உண்ணுதவை மறந்து வருந்தியது (அகம்.332:10-14).நீலமணிபோன்ற நிறமுடைய கழுத் தினையும் அழகிய தோகையினையுமுடைய மயில்கள் இனிதாகிய குரலைப்பெற்றனவாய ஓரிடத்தே கூடி ஆடுந்தன்மையால் எழிலநலம் தோன்றும் (அகம். 358:1-4). கரிய எழிலுடைய நீலமலர் போன்ற கண்களுடைய பிணைமான நோக்கம் போன்ற தலைவியின் நோக்கம் பெருங்கவின் கொள்ளப் பிரிந்த தலைவர் வந்துவிட்டார் (அகம். 363:17-19). வற்றிப்போன மரக்கொம்பு போன்ற கவைத்த மருப்பினையுடைய எழிற்கலைமான் பேய்த்தேரை நீரெனக் கருதியோடி நீர் காணாது வருந்திப் பிணைமானை அழைக்கும் (அகம். 395; 8-11). தண்ணிய பொய்கையில் எழில் வாய்ந்த மலர் களையுடைய, துளையுள்ள திரண்ட தண்டினைக் கொண்ட ஆம்பலைப் பறிப்போர் நீர்வேட்கையால் வருந்தினாற் போலத் தலைவியின் இடைமுலைக் கிடந்தும் தலைவன் நடுங்கினான் (குறு. 178:1-4) தலைவனின் மார்பு நமக்கு உரியதாதற்குக் காரண மாகிய குற்றமில்லாத நட்பு எழில் மிக உடைய தாயிற்று எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (குறு. 247: 1,6,7). இனறு மெலிநதுள்ள இம்மூஙகில் போன்ற எழில் மென்தோளை அணைந்த அந்நாளில் பிழையா வஞ்சினம் செய்த கள்வனும் கடப்பாட்டாளனும் புணைபோல் துணையாதற் குரியவனும் தலைவனே என அவன கேட்பத் தலைவி தோழிக்கு உரைத்தல் (குறு.318:5-8). சௌவுக் குறிப்பறிதது வருந்தும் வருந்தும் தலைவியின கண்ணிதழின் விளிமபைக் கடந்து ஊறும் கண்பனி மதர்த்த எழிலுடைய பூண்களைத் தன்பாற் கொண்ட வனமுலையை நனைத்தது (குறு. 348:4,5). தலைவன்களவு நீட்டிப்பதனால் தலைலியின் கண் களினின்று வழியும் கண்ணீர்த்துளிகள் பட்டு அவள்
487
எழில்
தோள்களின் மூங்கிலை யொத்த எழில் குறைந்தது (குறு. 357:1,2). பெருந்தோட் குறுமகள் குவளை யன்ன ஏந்தெழில் மழைக்கண் உடையவள் (நற்.5: 3,4). பொரிபோன்ற பூவையுடைய புன்க மரத்தின் எழில்மிக்க ஒள்ளிய தளிரைச் சுணங்கணி வன முலையின் வீற்றுத் தெய்வம் கொள்ளுமாறு அப்பி நிழலிடத்துத் தங்கி மணலிடத்து வண்டலயர்ந்து வருந்தாதேகுக என்று உடன்போக்கு மேவிய தலை வியிடம் தலைவன் கூறினான் (நற். 9:5-9), நொது மலர் உள்ளவிடத்து நின் எழில நலம் தொலைய அழாதே எனத் தோழி தலைவியை வேண்டுதல் (நற்.13-1,2). கானத்தில் தலைவனைச் சந்தித்த இடங் கண்ட டதும் தடுத்து நிறுத்த வியலாது தலைவியின் ஏந்தெழில மழைக்கண நீர் பெருக்கிக் கலுழந்தன (நந. 17:3-5). தலைவனது செலவுக் குறிப்பறிந்த தலைவி தனது எழுதெழில் உண்கண் பாவை கணணீர் வெள்ளததில உழலும் நாள இன்னே வந்தது போலும் எனத் தோழியிடம் உரைத்தாள (நற. 177: 7-10). யாமததுக் காமநோய் நலிய நல வெழில் குறைந்து துனப மிகக மனததளாயத் தலைவி படருழந்தாள் (நற்.262: 3-5). மலைநாடன் புணரின் தனது எழில நிறகும் எனறும் பிரியின் மணிமிடை பொன போன்ற மாமை கெடப பசலை தனது அணிநலம் சிதைக்கும் எனறும் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள (நற்.304:4-7). தெருவில் இளைய பரத்தை ஒருத்தி வநததற்கே ஊரார் ஆரவாரிக்க ஆயதொடி யணிந்த எழில் மாமேவி மகளிர் காவல் செறியச் செயது தம் கொழுநரைக் காத்து நனமை எயதினர் (நற். 320:3-10). கொடிச்சி கையில வைத்திருந்த தேன்கலந்த பாலை வேங்கை மரத்தி லிருநத மந்தியின் குட்டி கவர்ந்தமையின் எழுதெழில சிதைய அழுத அவள் கணகள் மழை பெய்த நீரை ஏற்ற குவளைமலர் போன்றன (நற். 379:1-9). எழுதெழில மழைக்கண (நற்.385:7). பொழுது சாய்ந்தது; மனைக்குச் செலவோம் எனத் தோழி கூறத் தலைவி ஒன்றும் கூறாது நிற்ப, நல்ல மார்பின்கண் இளமுலை நனைய மாண்எழில் மலர்க்கண் தெளிநத நீரை உகுத்தன (நற்.398:7-10). எழில்தகை இளமுலை பொலியப பொரிப்பூம் புன் ன் தனிரை அப்பும் இலவேனிற் பொழுதில் தலை வர் வந்திலர் (ஐங். 347). தலைவர் வநதனர்; நீ நின் நலலெழில அல்குல் வாடிய நிலை தீர்க எனத் தலைவியை நோக்கித் தோழி கூறல (ஐங்.351:3-5). எரிக்கொடி வளைந்த சிவந்த மலைபோலச் சுடர்ப் பூண விளங்கும். ஏந்தெழில் மார்பினை நீ இனிது முயங்குமாறு, பிரிந்து சென்ற தலைவர் வத்துவிட் டார் எனத் தோழி தலைவிக்கு அவர்தம் வர வுரைத்தனள் (ஐங்.353), 'வம்பமாரியைக் காரெனக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>beu29iuot480gbuq5jptz98wipgempj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/503</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668199</id>
    <revision>
      <id>1986462</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:21:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986462</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10078" sha1="lhqqelh4j7qne0cgko14agnmtkiraly" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எழில்
கருதிப் பேதையன் கொன்றை மலர்ந்தது கருதீப் 'பருவம் வந்தது; தலைவர் வந்திலரே' எனக் கவ வற்க; அவர் நின் தகைலழிலை வாட்டுநர் அல்வர் எனத் தோழி தலைவியை வற்புறுத்தினான் (ஜய். 452), மூல்லிலின எழிலையும் அணைபோன்ற மென் றோளையும் உடைய வண்டொலிக்கும் கூந்தலுடை யாளாகிய உமை, இறைவன் அமர்பல கடந்து நீற ணிந்து பாண்டரங்கமாடுங்கால் தாளத்தின் இடை நிகழும் காலத்தினை யுடைய தூக்கைத் தருவாள் (கலி.க.வா.1:8-10). புணர்ச்சிக்குப்பின் தலைவியின் நுண்ணெழிலையும் மாமையையும் உடைய சுணங் கணி யாகத்தை விடாது நோக்கியும் அமையாது தலைவியின் ஒண்ணுதல் நீவுவது கொண்டு தலை வனது செலவுக்குறிப்பைத் தலைவி உணர்ந்தாள் (கலி. 4:17-19).ஞாயிற்றின் வெம்மை மிகுதியால் வண்டு பொருந்தும் கமழ்கின்ற மதநீரை முன் பெற்று இப்பொழுது தளர்ந்த எழில் வேழம் நீரற்ற நிலத்தை உழும் கலப்பை போல மருப்பூன் றிக் கையை நிமிர்த்துக் கிடந்தன (கலி. 8:2-5). மாணிழை மடவரலாகிய தலைவி ஆணெழில் அண்ணலாகிய தலைவனொடு அருஞ்சுர வழியிற் சென்றாள் (கலி.9:10-11). வீட்டிடத்துப் பல்லியும் பாங்கொத்திசைத்தன; நல் எழில் உண்கண் இடப் பக்கம் துடித்தன; ஆதலால் கானஞ் சென்றவர் நம் நலம் சிதைக்க மாட்டார்; விரைவில் மீள்வர் எனத் தலைவி தோழிக்குக் கூறினால் (கலி. 11: 29-22), என்னுடன் வெஞ்சுரத்துக்கு நீவரின் முகில் துளி பொழியப்பட்ட தனிர் போன்ற எழில்மேனி கவிய வாடத் தூற்றை மறைத்து முழங்கும் அழ லின் நடுவே ஊடறுத்து வந்த காற்று வீசினால் அவ்வெழில் வாடுவாய் எனத் தலைவியிடம் தலை வன் கூறினான் (கலி. 13:18-21). 'எழுச்சியையுடைய நீலத்தின் ஏந்தெழிலை உடைய இரண்டாகிய மலர் போலும் அகன்ற மையுண் கண்ணினாய்' எனத் தலைவன் தலைவியை நலம் பாராட்டி னான் (கலி.14:2), அசோகினது தளிரை ஒக்கும் எழில் நலம் வாய்ந்தவள் தலைவி (கலி. 18:12). துயிலின்றிப் பசந்த கண் வருந்தினவாய் நீர்மல்க நிறம் வாடி அழகு கெடுதற்கும் வளைகள் முன் கையினின்றும் கழல வெற்றியை உடைய எழில் அழிவதற்கும் அஞ்சாமல் தலைவியைத் தலைவர் பிரிந்து அகன்றார் (கலி. 18:1-3). தொல்லெழில் தொலைந்து தலைவி துயருழப்பத் தலைவன் பகை வர் தந்த நாட்டைக் காவல் புரியப் பிரிந்து சென் றான் (கலி. 17:5,6). தலைவியீன் எழிலும் தோற்றப் பொலிவும் கெடும்படி நாடு காவலுக்குத் தலை வன் பிரிதல் (கவி, 17:13,14).மாட்சிமைப்பட்ட எழிலுடைய மூங்கிலை வென்ற தோளினாய்
488
2
எழில்
என்பது தலைவியைக் குறிக்கும் வினி (கலி. 29:38). அம்பு ஊடறுத்துச் செல்ல வியலாதவாறு செறிந்த கற்களை உடைய அரியவழிவில் பெருமை யுடைய கழுத்தினையும் எழிலையு முடைய ஆண்மான் பின் பிணைமான் நீங்காமல் திரியும் (கலி. 20:21-28). மலையகத்து யானைகள் இருக்கும்போது, உலர்ந்த மூங்கில் தீப்பற்றி வளைத்துக் கொள்ளக் கணைய மரம் போன்ற தடக்கையை யுடைய எழில் வேழம் தீயை மிதித்து வழியுண்டாக்கித் நன் இனத்தைக் காத்தது (சுலி. 25:5-11). தலைவியின் சுரிய எழிலு டைய நீலமலர் போலும் மையுண் கண்ணை அவள் மகிழும்படியாகத் தலைவன் மருவுதல் ஊட்டி னான் (கலி. 27:17), பூவினது எழிலை இழந்த தலைவியின் கண்கள் உறக்கத்தைக் கொண்டு ஆற்றியிராமல் தனிமை நோயால் வருந்தின (சுலி, 28:18,19}. வயவு நோய் தொல்லெழிலைக் கெடுக்கு மளவன்றி மிக வருத்தியது (கலி. 39:1), மூங்கிலின் எழிலை யுடைய அணை போலும் மெல்லிய தோளையும் பானினது நோக்கையும் உடைய பரத்தையருடன்கூடித் தலைவன் தலைவி துன்ப முறுமாறு அவளைப் பிரிந்து மறந்துள்ளான் (கலி. 30:9,10). தலைவியது பூவின் எழிலுடைய மையுண் எண் வருந்தப் பிரிந்தவர் வேனில்வந்தும் வந்திலர் (கலி 33:8,9). வெற்பன் மணம் செய்து கொள்ள வந்துள்ளான்; இனி, பூவினது எழிலையுடைய நின் உண்கண் பொலிக எனத் தோழி தலைவியிடம் உரைத்தாள் (கலி. 39:50,51), தான் கூடின மகளிரு டைய தொல்லெழில் கெடின் அவரைக் காட்டிலும் தலைவன் வருத்தமுறுவான் (கலி, 40:17,18). தலைவி யின் தளிரன்ன எழில்மேனி அழகு கெடுமாறு தலைவன் நோய் செய்தான் (கலி. 40:20). ஓடுங் காத எழில்வேழம் தான் விரும்பிய பிடிக்குற்ற சூலால் உண்டான வயா நோய்க்கு மனம் பொருந்தித் தீங்கட் கரும்பினை முறிக்கும் (கலி. 46: 28-28). புதரின் தழையை விரும்பி யுண்ட, இணைந்த கொம்புகள் எழில் கொண்ட, மலை நடந்தா லொத்த தடையினால் விளங்கும் எழில் யானைகளை உடையவன் மலைநாடன் (கலி. 43: 20-13), புகரினையுடைய மதத்தினையும் எழிலையு முடைய யானைகள் பூவோடு கூடிய நீரைத் திருமகள்மேல் சொரிதல் (கவி. 44:5-7), போதெழில் மலர் உண்கண்ணினை யுடையவள் தலைவி (கவி. 49:19), முரண் செய்த புளியை நீடிய மருப்பினை யுடைய எழில் யானை கோட்டினது துனியாற் குத்தி மார்பினைப் பிளந்து இகல் தீர்ந்தது (கலி. 52: 1-4); கண்டார் காதல் கொள்ளக் காரணமான மானோக்கின் மடநல்லாய், நலம் நெருங்கின தின் எழில் நின்னைக் கண்டாரை மயக்க&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lhqqelh4j7qne0cgko14agnmtkiraly</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/504</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668200</id>
    <revision>
      <id>1986463</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:21:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986463</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10081" sha1="llswdow4wim6ulgbe2gtgdrvnc5d08k" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எழில்
முறுத்தும் என்பதை அறிதியோ, அறியாயோ எனக் கைக்கிளைத் தலைவன் தலைவியை லின வினான் (கலி.56:16-18). ஏந்து கோட்டு எழில் யானைகளை யுடைய பகைவர்க்குப் பாண்டியன் வேல் துன்பஞ்செய்து சிவந்தது போலத் தலை வியின் கண்கள் சிவந்தன (கலி. 57:8-11). பேரெழில் மலருண்கண் உடையவள் தலைவி (சுலி. 58:2). கூர் மையுடைய எழிலையும் ஒள்ளிய தித்தியாகிய வரி நிறைந்த அல்குலையும் உடையலளே எனத் தலை வியைத் தோழி விளித்தல் (கலி. 60:3,4), 'அலர்ந்த செவ்வி குலைந்து முற்றின எழிலை யுடைய நீல மலரென்று பீறர் கூறும்படி வருத்தமுற்ற மாவடு போன்ற உணகண்ணுக்கும் மற்றுமுள்ள எல்லா உறுப்புககளுக்கும் பெரிய பசப்புண்டென்று சொல் லுக' எனத் தலைவி தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 64:20 22). தலைவியின சுணங்கணிந்த பூண் கொண்ட ஆகம் வேங்கைப் பூவினது முற்றின எழிலைக்கொண்டது (கலி. 54:26,27). உததம இலக் கணங்கள் ஓங்கும் சிறந்த எழிலையுடைய யானை யின் கமழும் நாற்றத்தினையுடைய மதநீரிற் படிந்த வண்டுகள, நீல மலரை விற்பவர் வயலிற பறித்த மலர்களைத் தலையிற் சுமந்து கொண்டு வந்த போது
அம்மலர்களைச் சூழ்ந்து ஊர் புகுந்த வணடுக்கு அம்மதநீரை விருந்து செய்தன (கலி. 66:1-4). 'எழிலை யுடைய மையுண்கணணினைக் கொண்ட பரத்தையர் தம் கோதைகளால் அலைத்த புண்ணையும் வடுவையும் காட்டித் தலைவன அன் பின்றி வரின், யான் புலப்பேன் எனறிருப்பேன்: ஆனால் செயலற்ற நெஞ்சு அவனைக் கண்டால் கூடுவேன என்று கூறுகிறது' எனத் தன் நிலையைத் தலைவி தோழிக்குரைத்தல் (கலி. 67:6-9). புதி தாகக் கூடிய எழிலையுடைய பரத்தையரின் இலங் கெயிறு உறுதலின் நனிச்சிவந்த வடுக்காட்டித் தலைவன் நாணின்றித் தலைவியிடம் வருதல் (சுயி, 67:14,15). தளிரிடத்தே வீழ்ந்து அழகு பொலிவு பெற்ற தாது போலும் எழிலையுடைய தலைவியின் மாமையையும் சுணங்கையும் கவர்ந்து கொண்ட தலைவன் பின்னர் அவற்றை அவளுக்கு அளிக்கத் தவறினான் (கலி. 77:8,9), என்கண் பூவினது எழிலையுடைய நலம் போம்படி பொன்னெனப் பசந்தன, தொன்னலம் இழந்த கண் துயில் பெறலையும் யான் வேண்டேன; பரத்தையர் நீ செய்த கொடுமைகளை என்னிடம் வந்து வருந்திக் கூறாதிருந்தால் போதும் எனத் தலைவி தலை வனிடம் ஊடலொடு மொழிந்தாள் (கலி. 77:12-15). தந்தையின் தொடியைத் தன் மகன் கையிலிட்ட பரத்தையின் செயல்கண்ட தலைவி தன் மகனை நோக்கி, 'அஞ்சாதே நீயும் தவறிலை; நின் கையில்
489
எழில்
இதனையிட்ட பூலின் எழிலையுடைய உண்கண் கொண்ட பரத்தையும் தவறிலள்; இதனை உன் கையிலணிந்தவள் யார் என்று வினவிய யானே தவறுடையேன்' என உரைத்தாள் (கலி.84:38-41). உன் தநதை கூறிய பொய்ச்சூளை மெய்யாகத் தெளிந்து பூவினது எழிலையுடைய உண்கண் பனி பரப்பக்கண் துயிலாது வருந்தும் உன் தாயருக்குள்ள பங்கை உண்பாயாக எனத் கூறித் தலைவி தன் குழந்தைக்கு உணவு ஊட்டினாள் (கலி. 85:26-28). 'மென்தோளாய், நின் நல்லெழிலை எனக் கருள்வா யாக; யான் அதனை நுகர்வேன்' எனத தலைவன் தலைவியிடம் கூறினான (கலி. 96.189, ஏந்தெழில் மார்ப, எனத் தலைவனை விளித்து நீ எங்குச் சென்று இங்கு வந்துள்ளாய் என அவனது பரத்தைமை தோன்றத் தலைவி வினவினாள் (கவி. 981-4). ஒழு கும் அறல் நெறித்த கதுப்பாக, பிறழும கயல் மாட்சிமைப்பட்ட எழிலுடைய உண்கண்ணாக, கார்மலர் வேய்ந்த கமழ்பூம் பரப்பில் நாணுசசிறை யழித்துப் பாணனைப் புணையாகக் கொண்டு புதுப்புனலாடினையோ என்று வினவு முகத்தான் தலைவனது பரத்தைமையைத் தலைவி சுட்டினாள் (கலி. 98:13-19). தன் கொம்பின் வலியழியத் தழுவி யவனை அலைத்துத் திரிந்து உழக்கும் குறையாத சீற்றத்தையுடைய எழிலேறு அஞ்சுதற்குக காரண மான மருந்தினை ஆயர் புகைக்க அதற்கு வெகுண்டு திரியும் கொலகளிறுபோல் அவ்வேறு காணப்பட் டது (கலி.104:41-44). குறையாத சீரும நோக்கினார் கணணை வாங்கிக் கொள்ளும் எழிலும் கொண்ட ஆய்ச்சியரும் ஆயரும் வனிப்பமுடைய ஊரிலே குரவையாடினர் (கலி. 104:60-62). மாலையே, வலி யில்லையாம்படி துறந்தாரை நினைத்தலின் சுயம் பூத்த போது போல் குவிந்த என் எழிலுடைய நலத்தை எள்ளுகின்றாய்; ஆனால், வண்டு ஆர்ப்ப மலரும் கோட்டுப் பூப்போலக் காதவரைப் புணர்ந் தவர் அழகை நீக்காய்' எனத் தலைவி மாலைப் பொழுது கண்டு இரங்கிக் கூறினாள் (கலி. 118:9- 12).கோதை ஆயமும் அன்னையும் அறியத் தலை லியின் பூலின் எழிலை யுடைய கண்கள் புகழ் நலனை இழக்கக் காதல் செய்தருளாது தலைவர் பிரிந்து சென்றார் (கலி. 128:1-3), மாட்சிமை யுடைய எழிலையும் காதலையுமுடைய மகளிரொடு பொருந்தித் தலைவன் தம் வருத்தத்தைக் காணும் பண்பில் னாதலை அறிவேன்; அறியினும் பேணி அவன் சிறிது அளித்தக்கால் தாணற்ற நெஞ்சம் நெகிழ்தலும் காண்பன்' எனத் தலைவி தன் இயல் பைத் தோழிக்கு உரைக்கின்றாள் (கவி. 12.2:8-11), மாலையில் கோவவரது தீங்குழவால் நெஞ்சு வருந் தத் தலைவியது பூலின் எழிலைக்கொண்ட உண்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>llswdow4wim6ulgbe2gtgdrvnc5d08k</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/505</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668201</id>
    <revision>
      <id>1986464</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:21:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986464</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10287" sha1="5jmfnqgjuv9cc76gefy6d2up3q00nqr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எழில்
கண் தனினம் கொண்டு வருந்தும் (கவி. 139:14-263, நோக்குங்கால் அந்நோக்கினாலே பிறர்க்கு வருத்த முண்டாககும் பூவினது அழகைத் தன்னிடத்தே கொண்ட புகழ்சால் எழிலுடைய உண்கண்ணி னாய் எனத் தோழி தலைவியை வினித்தாள் (கவி. 131:4,5). மழை விரும்பும் பெரிய கூந்தலையும் மதர்த்த நோக்கினது எழிலையுடைய கண்ணினை யும் கடவிற் பிறந்த முத்தின் அழகை ஒக்கும் முறு வலையு முடையவளே, நின்பால் நோய் செய்தாள் திறன் கிளந்து ஊசற்பாடல் ஒன்று பாடுக என்று தலைவியைத் தோழி கேட்டாள் (கலி. 131:21-24). எழில் மருப்பின்ளயுடையன்ழில் வேழம், மிகுதியாய்ச் சொமியும் மதத்தால் பாகனுக்குச் செய்யும் தொழில்களைத் தவிர்த்து, தன்னை நெறிப்படுத் தும் தோட்டியையும் கைகடந்து செல்லுநல் கேலி. 138:1,23. மாணிழை மர்தரார் அழகாய் வந்த வருத்தம் என்று கூறும்படி காமனது ஆணையால் வந்த காம நோயாகிய படை என்னைக் கண்டார் இகழுமாறு யான் கலங்க வந்து என் ஆண்டன்மை யின் எழிலாகிய மதிலை முற்றியுடைத்துப் பின் உள்வாயை அழிக்கின்றது என்று மடலேறுந் தலை வன் சான்றோரிடம் கூறினான் (கலி.119.20-23). காமக் கடும்பகை ஆண்மையை அழித்தலால் மட லேறும் வடிவுகொண்டு தோன்றிய தனக்கு எழில் நுதலினைக் கொண்ட தலைவி தந்த மடன்மா ஏம மாயிற்று எனத் தலைவன் சான்றோரிடம் உரைத் தான் (கலி. 139:24,25)., நகுதற் குறிப்பினைப் பிற ரறியாமல் கண்ணினும் முகத்தினும் நகுபவள் இப் பொழுது பெண்தன்மை யின்றி எல்லோரும் கேட் பக் கூறிப் பெருகச் சிரித்து, சிரித்த அப்பொழுதே பூ வெடித்த தன்மையை ஒத்த புகழமைந்த எழிலு டைய கண்கள் அழகுடைய இமை நீர் மல்க அழும் (கலி. 142:7-12). நல்லெழில் மார்பனைக் கூடிக் தலைவி தேற்றாவின் விதைகொண்டு தெளிவித்த நீர்போலத் தன் சிதைவு தெனித்து பழைய நலத் தைப் பெற்றாள் (கலி. 142:64-66). வறங்கூர் வானத்து மழைத் துளிக்காகத் திரித்து வருந்தும் வானம்பாடிக்கு மேகம் மழை பெய்தாற் போல் நல்லெழில் மார்பன் முயங்கியமையின்&quot; தலைவி அல்லல் தீர்ந்தாள் (கலி.146:52-55). தலைவி காத லன் வரக்கண்டு துயரமெல்லாம் மறந்து நாணம் தோன்ற இறைஞ்சி மெய்யிடத்தே அழகும் மனத் திடத்தே நகையும் தோன்ற நல்லெழில் மார்ப னிடத்துச் சேர்ந்தாள் (கலி.147:67-71). சங்கைப் போன்ற திருமேனியினையும் மூங்கில் முளையை உண்ணும் எழில் வேழக் கொடியினையும் சுவப்பை யாகிய படையினையும் ஒற்றைக் குழையினையும் உடைார் பலதேவனாகவும் திருமால் இருக்கிறார்
490
எழில்
(பரி. 118-5). திருமால் எழில் மார்பினை யுடையவர் (பரி. 1:60). யமன் தன் மெய்யிற் பிரித்து வெள் னாட்டு எழில் மறியைச் செல்வேளுக்குத் தந்தான் (பரி. 5:61,62). தலைவி முல்லையின் முகையை வென்று எழில் வாய்ந்த முத்தை ஏய்க்கும் வெண் பல்லை யுடையவள் (பரி. 8:76). வானவன் மகளாய தேவசேனையின் மாணெழிலையுடைய மலருண்கண் கொண்ட மட மொழியவராகிய பாங்கியர் வள்ளி யின் தோழிமாருடன் போர் செய்ய அஞ்சி முரு கனைச் சூழ்ந்துகொண்டனர் (பரி. 9:57-69). எழில் மாடத்தில் செய்து வைத்த வேங்கையைக் கண்ட பெண்யானை அதனை உண்மையான புலியெனக் கருதி அது களிற்றின்மேல் பாயும் என்றெண்ணி அஞ்சித்தன்மேலிருந்த மகளிர் நடுங்கும்படி பாகருக் கடங்காமல் சிதைந்தது (பரி.10:45-48). எழில் வேழத் இற்கு (வானைக்கு) பிறப்பு நாள் பரணி; பரணியால் அதனையுடைய மேடராசி ஈண்டு எழில் வேழம் எனக் குறிக்கப்பட்டுள்ளது (பர்.11:8), தைந்நீராடும் பொழுது வேயின் எழிலை வென்ற தோளழகு உள்ள ஒருத்தி நீலமலரைத் தன் காதில் செருகிக் கொண்டாள் (பரி. 11:93,94). வையைப் புனலாடும் போது காதலனிடம் மனடிப் புலத்து தின்ற ஒருத்தி பூ பூ நாற்றத்தையும் எழிலை முடைய அரக்கு நீரால் நிறைக்கப்பட்ட வட்டை அவன் மார்பி லெறிய அந்நீர் அவளது எழில் உண்கண்ணின் வேலேறு போலும் நோக்கம் பட்ட புண்ணிற் குருதி சோர்வது போலச் சோர்ந்தது (பரி. 12:68- 70). எல்லா மலர்களும் மணக்கின்ற இரு கரை களுக்கிடையே சென்று, மாலையில் தெளிந்து அணைகளால் தேங்கி நின்று வையைநீர் துறக்க உலகத்தின் எழிலைக் காட்டும் (பரி. 12:81-84). பரங்குன்றத்தின்கண் ஒலியந்திட்டப்பெற்ற எழிலு டைய அம்பலம் அம்பினது ஏத்தொழில் நிலை பெற்ற காமவேளின் படைக்கொட்டிலை ஒக்கும் (பரி. 18:27,28). கரையிலிருந்து சாய்ந்து வளைந்த கொறுக்காந்தட்டையை முட்டும் பலநிற மலர்கள் நிறைந்த சுனை, எழிலணிந்த திருவில்லை வளைத்த வானம் போன்று காணப் பட்டது (பரி. 18:48-50). தன்னொடு பொருது மாறுபடும் புவியைப் பிளந்த புகர்நுதலை யுடைய எழில்யானையின் கோட்டின் கறையை மேகம் மழை பெய்து தெளிவுறக் கழுவி யது (பரி. 20:3-5). பரங்குன்றத்தில் பலவாறு நிகழுமும் மானிதடை&amp; செயல்ானை நினைப்பின், அவை கைவல்லான் எழுதிய ஓவியத்தின் எழில் போன்றன (பரி. 11:27-29). நீலமணி போன்ற நிற முடைய மயிலைத் தொழிலானும் எழிலானும் மாறுபட்டு ஒளிலிளங்கும் மகளிர் களிறனைய தம் கணவன்மாரொடு குளவாய்நகர் அமர்ந்தானை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5jmfnqgjuv9cc76gefy6d2up3q00nqr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/506</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668202</id>
    <revision>
      <id>1986466</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:22:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986466</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9656" sha1="bnbgi52mz3dsz0q5nrx4vero9ioiyi8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எழில்
இறைஞ்ச வந்தனர் (பரி.தி. 2:61-84), எழில் வானம் நிலம் தெரியாதவாறு மிகுந்த மழை பொழிந்தது (பரி.தி. 2:1,8). பாண்டியனின் கூடன் மாநகரில் மணிபோன்ற எழிலையும் மாந்தனிர் போன்ற மேனியையும் முத்துப் போன்ற பற்களையும்
பவளச் செவ்வாயினையு முடைய குலமகளிர் தம் கொழுநரொடு வையைப் புனலாடப் புதுநீர் வடிய வில்லை (பரி.தி. 2:46-50).
2. எழு.ே போர் நிகழும் காலமாதலின் தனித்துறை யும் மனைமகளிர் இனிப் பூக கொள்ளார் என்று சுருதிப பூவிற்கும் பெண்டு எம்மினும் பேரெழில- பெரிய எழுச்சி-குன்றிப் பிறர்மனை புகுவாளோ என மறக்குடிமகள் அவன் பொருட்டு இரங்கி கூறுவள் (புறம்.293:4-6). விறலியர் மலர்ந்த வேங்கை மரம் போன்று வயங்கிழை யணிதது எழிலும் அழகும் சிறந்தனர் (பறி. &amp;0:32,13). ஏறதெழிலையும் குளிர்ந்த சுண்களையும் விறவியர் பெற்றிருததனர் (பதி. B4:1). ஒணணுதலையும் குறும்பல் கூந்தலையும் மடப்பமுடைய நோக்கையும் முத்துவடம் அசையும் வனமுலையையும் கூர்மையுடைய எழில்நலத்தையும் கொண்ட ஒரு பரத்தையொடு தலைவன் புனலாடி னான (அகம்.116:6-10). உப்பங்கழியிலுள்ள சுறா மீன் எறித்ததால் தேர்ப்பாகல நிறுத்த எழிலும் பயனும் குனறிய குதிரைகள விரைந்து செல்லும் நடையைத் தவிர்ந்தன (அகம். 190:11-14). ஏற்றின் தன்மை பொருநதிய எழில் நடை உடையவன ஆட்டனத்தி (அகம். 236:14,16). நுண்ணிய நிறம பொருந்திய தளிரை ஒத்த எழில் நலம் உடைய தன் மகளின துயர்க் காரணம் அறிய அன்னை வெறியாட்டெடுத்தாள் (அகம். 248:7-12). வல்வினை கொடுநோக்கு ஆடவர், குன்றினை அடைந்து இனிய முழக்கம் செய்யும் எழில் ஏற்றி னைக் கொன்று அதனது தசையை நெருப் பிலிட்டுத் திறை வேட்கை தீரத் தோப்பியைப் பருகினர் (அகம், 268:11-17), அன்னை களவொழுக் கத்தை அறிந்தவள் போல அவன் யாங்குளன் என வினவுவள; அவள் தலைவனின் எழில் முதலியவற்றை என்னால் அறிதலும் உரியன் என்று தோழி தலைவன சிறைப்புறத்தானாக வரைவு கடாயினாள் (நற்.145: 5-8). எழில் நீலத் தின் ஏந்தெழிலை உடைய இரண்டாகிய மலர் போலும் அகன்ற மையுண்கண்ணினாய் எனத் தலைவன் தலையின் தலம் பாராட்டினான (கள், 14: 2). தலைலியின விருப்பம் பொருநதிய எழில் * அழகு வாடும்படி நீ கெடுத்தது மலையிலுள்ள எரிபோலும் வேங்கையின் பூங்கொத்தை அவள் அழகு ஒக்கும் என்னும் பொதாமையினாலோ எனத் தோழி தலைவனை வினவினாள் (கலி. 45:
யுடைய
491
எழிலி
16-19). பக்கம் உயர்ந்த எழில் கொண்ட அகன்ற அல்குவையுடைய கொடியை ஓக்கும் பரத்தையரின் முலை மூழ்கியதால், தன்மார்பிற் பூசிய சந்தனம் அழியத் தலைவன் பண்பீன்றித் தலைவியிடம் வருதல் (கவி.67: 10,11). ஊடல் கொண்டு ஒருத்தி வண்ணநீர் பூரித்த வட்டினைத் தன் காதலன் மார்பில் எறிய அவன் ஊடல் தணிக்க வீழ்ந்து வணங்கினான், வணங்கியவனை வட்டெறிந்ததால் வீழ்ந்ததாகக் கருதி அவள் அஞ்சி மயங்கி அவனது நல்ல அழகுடைய எழில் ஆகத்தைச் சேர்ந்தான் பேரி. 12: 68-74).
3. உயர்ச்சி. சோழன் முடித்தலைக் கோப்பெருநற் கிள்ளி புலித்தோலாற் செயயப் பட்ட கவசம் சிதைய எப்கனை கிழித்த பாட்டெழில்-பறந்து உயர்ந்த - மார்பினனாய்க கூற்றம் போறை களிற றின் மேல் உள்ளான் (புறம. 13: 1-4). பூணை சுமந்து அழகிய பெருமையுடைய எழிலிய செம்பொறி பொருந்திய மார்பினையுடைய பீடுகெழு நெடுத தகை சோழன் நலங்கிள்ளி (புறம. 68:4-7). மடந்தை சுணங்கணிந்து எழிலிய அண்ணாந்து நிறகும் இளமுலையும் பணைத்தோளும் உடையவள (புறம.
354: 8,9).
4. பெருளம, அற்ற கோட்டையுடைய எழிற்கலை- பெரியகலைமான்-புலியிடத் தகப்பட, சிறுகன்றை அணைத்துக் கொண்ட பெண்மான பூளைச்செடி ஓங்கிய பறந்தலையில் ஆளற்ற அருஞ்சுரததில் வேளை வெண்பூலைக் கறிக்கும் (புறம, 23: 18-22). 5. அழகுடைய பீலி (ஆகுபெயா). தலைவர் நம்மோடு கூடியதனாற் பெற்ற எழில் - அழகுடைய பீலி-உதிர்ந்த மயில் போலப் பொலிலிழந்த நாணத்தால் நாம் நடுங்கச சிலம்பு முதலிய அணி கலன் ஒலிப்பப் படுக்கையிலே கிடந்து உலமர நமக்குக் காமத்தீத் தோன்றியது என்று தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள் (கலி. 137: 5-7).
பயன்
எழிலி -1. மேகம், எழிலி - மேகம் - தோயும் இமிழிசை அருவி பொருந்திய பொன்னிறம் கொலாட நெடிய உச்சியை யுடையது இமயம் (புறம். 369: 23,24). தண்துளி பல பொழிந்து எழிலி முழங்கும் மலை போல வானளாவ நெற்குவியலைக் குவிததுள்ளனர் (புறம்.391:1-3), உயிர்கள் அழியப் பல ஆண்டு களாக நடுங்கச் செய்து உலகத்தைப் பாதுகாத் தலை ஏற்றுக் கொண்ட தண்ணியல் எழினி பெய்யாது மாறி மழை பொயத்தாலும் சேரலாதன் பரிசிலர்க்குப் பொருளைத் தருதலிற் பொய்க்க மாட்டான் (பதி. 18:8-18). மன்னுயிர் அழியப் பல ஆண்டு மாறித் தண்ணியல எழிலி பெய்யா விடினும் இமையவரம்பன தெடுஞ் சேரலாதன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bnbgi52mz3dsz0q5nrx4vero9ioiyi8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/507</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668203</id>
    <revision>
      <id>1986467</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:23:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986467</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10246" sha1="599po385lz33khct2kudnukeyannuf0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எழிவி
இரவணிக்கு வயிற்றுப் பனி மிகும்படியாகக் குறைவாகக் கொடுக்க மாட்டான் ((பதி. 20:34-36). கடலில் நீரைப்பருகி வலமாக எழுந்து மலைக ளிடத்தே தங்கிப் பின் விரைந்த செவவையுடைய எழிலி பெருமழை பெய்தது ( முல்லை. 4-6). பறை போல் ஒலிக்கும் எழிலி மண்ணாகமெல்லாம் குளிர்ப் பத் தண்மழை பொழிந்து இடிமுழக்கம் தவிர்ந்தது (அகம்,23:1,2),யுள்ளிகளையும் வரிகளையுமுடைய வானம்பாடி பாடவும் அருளாது துளி துறந்து எழிவி நீங்குதலின் மேட்டுப்பகுதியில் உள்ள மரம் பொலிவழித்தன (அகம். 67:1-4), மலை உச்சி யில வளைந்துள்ள-நிறம் பொருந்திய வானவில்லை யும் முரசம போன்ற முழக்கினையு முடைய எழிவி கடல்நீரைப் பருகி வலப்பக்கமாகச் சூழ்ந்து திசை மறையுமாறு மழை பொழிதலின் காட்சிக்கு இனிமைபொருந்தி நாடு அழகு பெற்றது (அகம்.84: 1-5). செழியன் ஆலங்கானத்தில் அமர்கடந்து உயர்த்திய வேவினும் பலபடியாக மின்னி முர சென விசும்பில் இடிமுழக்கித் திருமால் மார்பி லணிந்த மாலை போவ விண்ணில் வான வில்லை வளைத்து நில்ம் பயன்களை விளைக்கத் தண் பெயல் எழிவி பரவி இறங்கிப் பொழிந்தது (அகம். 175:10-18). மிக உயர்ந்த விசும்பிடத்து நீர் மிக்க நிறைந்த குவினைக் கொண்ட தண் குரல் எழிலி ஒன்னிய மின்னல்கள் தோன்றப் பென்தமையால் மாலைக் காலம் இருண்டது (குறு. 314:1-3) நிலம் நீர் நிறையக் குன்றம் தழைக்கப் பைஞ்சுனைப் பயிர்கள் வளரக் குறவர் அழித்து குறைபட்ட நறைக்கொடி மீண்டும் வளர்ந்து சந்தன மரத்தைச் சுற்றிச் செழிக்க மழைபெய்யும் தொழிலையுடைய ஏழிலி பெய்து தென்திசை எழுந்தது (நற்.5:1-4), எழிலியே. தலைவியைப் புணர்ந்தினிது நுகர்ந்த சாரலிலுள்ள நல்லூரில் விரவு மலர்கள் உதிர லீசி இரவில் பெய்துதவியமையால் உலகிற்கு ஆதார மாகப் பலர் தொழக் குன்றின் கோடுதோறும் பொருந்தி நீ உலாவுக&quot; எனத் தலைவன் மழையை வாழ்ததினான் (நற். 139)ட் இன்குரல் எழிலி கீழ்க் கடலில் நீர் முகந்து மேற்குப் பக்கம் எழுந்து இருண்டு உலகம் விளங்கக் கம்மாளர் செம்பினாற் செய்த பானையைக் கடைந்தாற்போல மின்னி எல் விடத்தும் பெய்யும் தன் தொழிலை மேற்கொண் டது (நற்.153:14), வானம் மலைமுழை போன்ற மையிருள் பரப்பிப் பலவாய இடியொலி கொண்ட எழிலி முழங்குவதும் நீங்கவில்லை (தம். 154:1-2}, மின்னலால் இருளினைப் இருவினைப் பிளந்து முழங்கும் குரலை யுடைய எழிலி சூல் முதிர்ந்தமையால் பெய்து தனது கடன் தீர்த்தது (pp. 238:1,2), வலிமையொடு இகல்கொண்டு சினந்து புலியைக்
•
4492
.
கொன்ற யானையின் செங்கோட்டைக் கழுவி இன்குரல் எழிலி மழை பொழிந்து 'வில்லாலடித்த பஞ்சு போல வெண்மேகமாக மாறிக் கோடுயர்ந்த நெடிய மலையினில் இயங்கும் (நற்.27:2-5). முல்லையைக் காட்டி இலை நின் பல்போல் மலருங் காலத்து வருவேம் என நின் நுதலைத் தடவிச் சென்ற தலைவர் நம்பால் விருப்ப முடையராய் வாராத பொழுதில் சுரநெறியில் மலைப்பக்கம் மறையக் காலிறங்கித் தண்மேகம் விண்ணிடத்தே இடிபிடித்து மழ பெய்தது ஆதலால், மணிநிற் எழிலி அறியாமை யுடையது எனத் தோழி பிரி விடை மெலிந்த தலைமகளை வற்புறுத்தினாள் (நற்.316). முதற்பெயலைப் பொழிந்த தண்ணிய எழிலியால் அழகு பெற்ற காட்டில் அகன்த மேலிட மெல்லாம் பரந்த விரைந்து செல்லும் சிவந்த முதாவின்ன (தம்பலப்பூச்சியை) கண்டும் கொண்டும் சிறிது நீ விளையாடுக என் உடன் போக்கில் தலைவியிடம் தலைவன் கூறினான் நேற். 368:2=6), இடைச்சுரத்து எழினி உாலியது கொண்டு கார்ப்பருவம் வந்ததாகக் கருதித் தன் காதலியை ஆற்றுவிக்கத் தன் மார்பிற் பூசிய சந்தனத்திலும் தண்ணியனாய்த் தலைவன் வரு கிறான் எனக் கண்டார் கூறினர் (நற்.394:7-9). மழையைப் பெய்துவிட்டுச் செல்லும் எழிலி தாம் முன் தங்கிய மலையிடத்தே சென்று சேர்ந்தன் (நற்.396:1). குன்றக் குறவன் தன் தொழிலுக்கு மழை வேண்டி ஆர்ப்பின் எழிலி நுண்பல துணியைப் பொழியும் (ஐய், 281:2,3), ஒளி திறைத்தி எழிலி மிச்சு துனியைச் தெறிக் கார்ப் பருவத்தைதி தொடங்கியது (ஐண்.411:1,29. வானவில் வளைத்து ஒலியையுடைய எழிலி தலைவன் தேரிற் செல்லுதல் தடைப்பட மழை பொழியத் தொடங்கியது (ஐங், 428:1,2). நீர்ப்பட எழிலி வீசுதலால் கானம் மழை பெய்தலை ஏற்றுக் கொண்டது (ஐங்.433: 2,3). வறந்த உலகம் செழிக்க ஒலிக்கும் ஓசையை யுடைய எழினி மழைபொழித்து கார் காலத்தைத் தோற்றுவித்தது ஐங், 452:1,2), அரசு பகை தணிந்து எல்வோரும் மீளும் வண்ணம் முரசொலி போல் இடித்து ஒலியுடைய எழிலி கார்காலத்தைத் தொடங்கியது ரீஐல், 483:1, 2), இயற்கை நலம் தொலைந்து இங்கு யாம் துயருழப்பத் துறந்து சென்ற காதலர் செல்லும் அரிய வழியில் கல்லின் மேலுண்டான லெம்மை நீங்க மழை பொழிக் என இனிய ஓசையை யுடைய எழிலியை இத்தல் தமது கற்பிற்கு இயையதோ எனத் தலைவி தோழியைக் கேட்டாள் (க்லி. 16:5-8). வலப்பக்க மாக உயர்ந்தெழும் எழிலியும் பெரிய விசும்பும் நிலறும் நெடிய இமயமாகத் திருமால் திகழ்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>599po385lz33khct2kudnukeyannuf0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/508</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668204</id>
    <revision>
      <id>1986468</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:24:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986468</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9736" sha1="q2h3j9ghyyfg32brasrceg9uztnd80u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எழினி
கிறார் (பரி. 1:47,483, கார் காலத்தை எதிர்த்த நிறைந்த சூனை யுடைய எழிலி எங்கும் பரந்து இருப்பது போல் கடற்பரப்பினுள் பரந்து சுற்றிய சூர்மாவைச் செவ்வேள் அழித்தார் (பரி. 18:1-4). எழிலி இசை ஒலிக்கின்ற இடங்களில் மேலே எடுத்துக்காட்டப் பெற்ற சாந்தாற்றி போலத் தம் இரு சிறகுகளையும் விரித்துப் பொறிகளை யுடைய மயில்கள் ஆடின (L. 21: 30-32). விண்ணிற் பொருந்திய எழிலி மழை வளம் பெருக்க அந்நீர் மலையினின்றும் இழிந்து நான் மாடக் கூடலார் எதிர் கொள்ள வந்தது (பரி.தி. 1:1-3).
2.மழை, காலந்தப்பாத எழிலி - மழை - பெய்யும் காலத்தைப் பார்த்துச் சிறு துண் எறும்புகள் வரிசையாக முட்டை கொண்டு மேட்டு நிலத்தை அடையும் (புறம். 173:5-7).
3.கார்ப்பருவம் (ஆகுபெயர்). தண்மையும் இடிமுழக்க முமுடைய எழிலியில் முலையுடைய கார்ப்பருவத் தில் - கடல்நீரை முகந்து கொண்ட நிறைந்த சூலை யுடைய மேகம் மினனலுடன் வலப்பக்கமாக எழுந்து முழங்கி, வெயிலால் வருந்திய மடப்பிடி களிற்றொடு வெள்ளத்தில் முழுகி இன்புற நிலனும் விசும்பும் நீரியைந்து ஒன்றும்படி நாழிகை வட்டி லால் பொழுதறிவதன்றிக் கதிரவனைக் காண இயலாது மக்கள் அஞ்சுமாறு எங்கும் பரவலாகப் பெருமழை பெய்தது (அகம். 43:1-8). எழினி - 1. அதியமான் நெடுமானஞ்சி, &quot; இவன் குதிரைமலைக் குரியவன்; கூர்வேலையும் கூலிளங் கண்ணியையும் வளைந்த பூணையு முடையவன்; கடைஎழுவள்ளல்களுள் ஒருவன் (புறம். 158:8,9). கன்றை மேவிய ஆனிரை காட்டிடத்தே ஏதமின்றித் தங்கவும் வழிப்போக்கர் வேண்டுமிடத்துத் துன்ப மின்றி உறையவும் களத்தில் நெற்பொலி காவ லின்றி யிருக்கவும் பகைகடிந்து செங்கோலாட்சி புரிந்தவன்; வையகம் புகழ்ந்த போர் செய்யும் ஒள்வாளை யுடையவன்; பொய்யாதவன். இவன் பொருது மாய்த்ததும் ஈன்றோள் நீத்த குழவி போலச் சுற்றத்தினர் வருந்தத் துன்பமிக்க நெஞ்ச மொடு உலகு கவன்றது. உழவன் விதையை உண் பது போலக் கூற்றுவன் எழினியின் உயிர் பருகி னான் எனத் தகடூர் பொருது வீழ்ந்த எழினி குறித்து அரிசில்கிழார் பாடியுள்ளார் (புறம்.230). பந்து புடைத்தனன தாளத்துடன் கூடிய அடி யீட்டினையும் சிலவகைச் செலவினையு முடைய குதிரைகளை யுடைய பல்வேல் எழினி ஏவிய பணியை முடிக்க மறவர், கட்பருகிய மகிழ்ச்சியால் முனைகடந்து ஆனிரை கவர்ந்து வந்தனர் (அகம்.
493
எழு
105:9-15). வெம்போரில் பசுைவரை நடுநிலை யுண்டாகும்படி வஞ்சியாது எதிர்நின்று கொல்லும் பல வேற்படையுடைய எழினி மறவருடன் சென்று போர் முனையில் தனக்குரிய ஆநிரையைக் கைக் கொண்ட பகைவரிட மிருந்து அதனை மீட்டுக் காத்தான் (குறு. 80:4-7).
2. பொகுட்டெழினி (அதியமான் மகன்). அதியர்கோமா னாகிய கொடும்பூணணிந்த எழினியின் நெடுங் கடை நின்று பொருநன் மாக்கிணை முழக்கப் பாசிவேர் போன்ற கிழிந்த ஆடையை நீக்கி நுண் ணூற் கலிங்கம் உடுககச் செய்து, தேட்கடுப்பன்ன நாட்படுதேறலையும் பொலங்கலத்தில் உணவினை யும் அவன் அளித்தான். அமிழ்தம் போன்ற சுரும் பினை அயல் நாட்டினின்று கொண்டு வந்தவனின் வழித்தோன்றல், மன்னர்தம் அறிய எயிலைக் கடந்து களந்தோறும் வென்வாய்க்கழுதைப் புல்லி னம் பூட்டி உழுது வெள்ளை வரகும் கொள்ளும் விதைத்த உழவன என்று இவனது மறத்தை ஒளவையார் சிறப்பித்துள்ளார் (எழினி என்பது பொகுட்டெழினி எனத் துறைக்குறிப்பு கூறும்) (புறம்.392). 3. அதியர் மரபினன், செழியன் ஆவங்கானித்தில் சேரல், செம்பியன், திதியன், போர்வல்யானை பொலம் பூண் எழினி, எருமையூரன், இருங்கோ வேண்மான், பொருநன் எனனும் எழுவரது வெற் றிகள் சாய ஒரு பகலில் முரசொடு வெண்கொற்றக் குடைகளைக் கைப்பற்றி வீரர் ஆர்ப்பரிக்கக் கள் வேள்வி செய்தான் (அகம். 36:13-23).
4. திரை. பாசறையில் வன்கண்மையுடைய யவன ரால் புலிச்சங்கிலி யிடப்பட்ட நல்ல இல்லில் திரு மணி விளக்கினை எரியவைத்துத் திண்ணிய கயிற் றின் எழினியை:- திரையை -வளைத்த புற அறைக்கு உள்ளறையுள் மிலேச்சர் பக்கத் திருப்ப அரசன் படுத்திருந்தான் (முல்லை. 61-67).
எழு- 1. கணையமரம். சேரமான் செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் அங்குசத்தால் கொை யானையை ஏலிப் பகைவரின் காவலையுடைய எழு - கணைய மரம் + முறிபடச் செய்தான் (புறம். 14:2-33, சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன் மறம் மிக்கு எழுந்த போரை வென்ற எழு மரத்தொடு மாறு படும் தோளினை யுடையவன் (புறம். 39:10,11). சோழன் இலவந்திகைப்பள்ளித் துஞ்சிய தலங் கிள்ளி சேட் சென்னியின் எழுவொடு மாறு படும் திணித்த தோளினை மாறுபட்டோர் வாழ்ந்ததும் அவன் திருவடியை அடைய வல் லோர் வருந்தியதும் இல்லை (புறம்.51:18-19). அதியமான நெடுமானஞ்சியின் முழந்தாளைவு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>q2h3j9ghyyfg32brasrceg9uztnd80u</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/509</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668205</id>
    <revision>
      <id>1986470</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:24:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986470</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9856" sha1="c3fdlkldf8y9s97i5cxuo31m9u36q6t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எழு
நீண்ட கை எழுமரம் ஒககும் (புறம்.90:10,11). போர்முனைக்கணை பகைவரது மாறுபாடு அடங்கப பொருதலால் தேயந்து குறைந்த நுனை பொருந் நிய கோட்டுடன் அதியமான நெடுமானஞ்சியின கூட்டமான யானை போகக் கணட அவன் பகை லா தமது மதில் வாயிற் கதலங்களையும் எழு மரங்களையும் புதியனவாக இடுதற்குப் பழையன போக்கினர் (புறம். 98.1-4). மகன் மறுத்தமை காரணமாக வேநதன் போர் தொடஙக, அவளின் தந்தையும் போககெழுந்து அரைத்த மணணா லாகிய மதிலின்கண பொருந்திய திண்ணிய கதவில் எழு மரம் பொருத்தினான் (புறம். 341.3-5). கடல் பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் பகைவர் மதியைக் கைக்கொண்டு அரணுள் புகுந்து மதிற் சுதவங் களைக் காக்கும் எழு மரம் போன்ற திணிந்த கைகளை உயர வீசித துணங்கை ஆடினான் (பதி. 45 9-12). எழுவொடு மாறுபடும் திணிந்த தோளையும் இயலதேரையும் உடைய குட்டுவன, பகைவரது இமயததில் வில்லைப் பொறித்தான (சிறு. 47-49). பேகன் முதலாகக் காரி ஈறாகவுள்ள வள்ளல் எழுவரும் எழு மரத்தொடு மாறுபடும் தம் திணிந்த தோளில் கொடையாகிய செல்விய நுகத்தைப் பூண்டிருந்தனர் (சிறு. 111-113), பெரிய தேரினையும் எழு மரத்தை மாறுபடும் திணணிய தோளையும் உடைய பாண்டியன நெடுஞ்செழியன் தன்னுடன் பகைத்த எழுவரையும் ஆலங்கானத்து வென்றான் (அகம். 209:3-6). எழூஉ காணக.
2. ஏழு. அதியமான் நெடுமானஞ்சி ஏழு அரசர்க் குரிய ஏழுபொறியை - ஏழிலாஞ்சினையை - நாடி வெற்றி பெறும் போராற்றல் மிக்கவன் (புறம. 93: 7,8). வானிற றோன்றிய தீ நிமித்தங் கண்டு கூட ஹர்கிழார், இறறை ஏழாம் நாள் மன்னல் றெப பான என அஞ்சினார். எழுநாளும் (ஏழாம்நாளும்) வந்தது; கோச்சேரமான் யானைக்கட் சேஎய்
மாந்தரஞ்சேரலிரும்பொறையும் துஞ்சினால் (புறம், 229 15-17.22). இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் பகை மனனரின் எழு முடிகளைககொண்டு அமைத்த அணிபொருந்திய மார்பினை உடையவன் (பதி. 14: 11). ஏழு அரசர்களை வென்று கொண்ட எழு முடி களாற் செய்த அணிபொருந்திய இமைய வரம்பன் நெடுஞ்சேரணதனின் மார்பு, உயர்த்த மகளிரின் மையுண்ட கண்கள் துயிலுவதற்கு இனிதாகிய படுக கையாகும் (பதி.1617,18). களஙகாய்க்கணணி நார் முடிச்சேரல் எழு முடிகளா லாகிய மாலையணிந்த திருமகள் பரலிய மார்பை யுடையவன (பதி. 40: 33), கடவபிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன எழு களாலாகிய அணியினை மார்பில அணிந்திருந்தான் (பதி. 45.6). எழு நிலைகளையுடைய உயர்ந்த மாடத்
494
எழுந்து
தின இடமெல்லாம் பொனனும மணியும் சிறந்து விளங்கின (முல்லை. 86). திருவிழாவிற்குக் காவ கொண்ட எழுநாள இறுதியில் நீராடுகின்ற மக்கள் ஆரவாரித்தாற போன்று மதுரை நாளங்காடியில் பேராரவாரம் எழுந்தது (மது. 427,428). ஊரார் கூறும் அலர் முழககம் கேட்ட தலைவி எழு நண டுகளால் மிதிக்கப்பெற்ற அத்திப் பழம் குழைவது போல வருந்தினாள் (குறு. 24-3-6). நள்ளியின் காட் டிலுள்ள இடையருக்குரிய பசுககள் உண்டாக்கிய நெய்யுடன, தொண்டியில் விளைந்த வெண்ணெல் வரிசிச் சோற்றை எழு கலத்திவ ஏத்திக் கொடுத்தா லும் தலைவியின் துயர் தீருமாறு விருந்துவரக் கரைந்த காக்கைககு அப்பவி சிறிதேயாம் என்பது தோழி கூற்று (குறு. 210). அகன்ற நிலத்தையே அளக்கும் மரக்காலாகக் கொண்டு எழு முறை அளக்கத்தக்க பெரிய நிதியைப் பெறுவதாயினும் தனனைக் கவர்ந்த தலைவியை நீங்கிப் பொருள் தேட வருதல இயலாது எனத் தலைவன நெஞ்சி னுக்கு உரைத்தான (நற். 16:7-11). நீல வானில் தோனறி எலலோராலும் தொழப்படுகிளற முனி வரின் தோற்றமாகிய எழு மீன்களைப் போலப் பெரிய கடற்பரப்பில சிறிய வெணமை நிறம் வாய்நத நீர்க்காககைகள் பலவும் நீராடின (நற். 231:2-4). தலைவன் ஒருநாள் நம் இல்லம் வந்த தற்கு, அவன பெண்டிர் (பரத்தையா) பொறாது அனவிற்பட்ட மெழுகு போல எழு நாள் வரை அழுதனர் என்று பலரும கூறுவர் என்பது தலைவி தோழியிடம் கூறிய கூற்றாகும் (ஐங. 32). திருமால் எழு கைகளை யுடையவா (பரி.338).
எழுத்து - 1. வரிவடிவம். பகைவர் எய்த அம்பை மார்பில் ஏற்று மடிந்த மறவர்ககுச் சின்னமாக எடுக்கப் பெற்ற நடுகல அவர்தம பெயரும பீடும் எழுதப் பெற்ற எழுத்தினை - வரிவடிவத்தினை- உடையது (அகம், 53:10,11). கடுஙகண மறவர் அமபு தேயத்தமையான். பக்கம மெலிந்த நடுகலலில் பெயரும் பீடும் விரியத தோன்றுமாறு பொறித்த எழுத்துக்கள இருந்தன (அகம்.297:6-8), வணிகரின் வணடியிலுள்ள உருளையின பூண் சிதைத்தமை யால் நடுகல்லில் கூரிய உளியால பொறிக்கப் பெற்ற எழுத்துக்கள் கோடு தேய்ந்து உருமாறி அவ்வழியே செல்லும் வமபவர்க்கு வேறு பொருள் தருவனவாய்ப் பிறழந்து காணப்படும் (அகம்.343: 4-8). மறவரின் அம்புபட்டு மாய்நதோர்க்குப் பீடும் பெயரும் எழுதி அமைத்த எழுத்துடை நடுகல போல யானையின பிணர் இருந்தது (ஐங்.
352:1-3).
.
2. சித்திரம். திருப்பரங்குன்றத்தில் அகலிகை.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>c3fdlkldf8y9s97i5cxuo31m9u36q6t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/510</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668206</id>
    <revision>
      <id>1986471</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:25:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986471</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8956" sha1="fsc7xayt0gnkz9ux2ii84qbzakotqfr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எழுதாக்கற்பு
கௌதமன், இத்திரல், முதலியவரின் உருவங்கள் வரையப் பெற்ற எழுத்து-சித்திரம்-நிலை பெற்ற மணடபங்கள் இருந்தன (பரி.19:50-56).
எழுதாக்கற்பு
எழுதாக்கல்வி (வேதம்), பார்ப்பன மகனே, நீ கற்ற எழுதாக் கற்பில் - வேதத்தில் பிரித்த தலைவியரையும் தலைவரையும் சேர்த்து வைத்ததற் குரிய மருந்தும் உண்டோ எனத் தலை வன் சுழறிய பார்ப்பனப் பாங்கனுக்குக் கூறினாள்
(குறு. 156:4-7).
எழுநிலைமாடம் ஏழு நிலைகளை உடைய மாடம். ஏழு நிலைகளோடு கூடிய மாடத்தின் இடமெல் லாம் பொன்னும் மணியும் சிறந்து விளங்கின (முலலை. 86),
எழுமகளிர் - ஏழு தெய்வமகளிர். வானத்து வடபால் உறைகின்ற எழுமகளிருள் கடவுட் கற்பினை யுடைய அருந்ததி நீங்கலாக ஏனைய கார்த்திகை மகளிர் அறுவரும் வேள்வித் தீயிலிட்ட கருவை உண்டனர் (பரி. 5:43-45).
எழுமரம் - கணையமரம். அதியமான் நெடுமானஞ்சி எழுமரம் கணையமரம் - ஒக்கும முழந்தாளிலே பொருந்திய பெரிய கையை உடையவன் (புறம்.
90:10).
எழுமீன் விண்மீன் வடிவிலுள்ள ஏழு முனிவர், நீல வானில் உலகத்தாரால் தொழப்படும் தகுதியுடைய முனிவரின் தோற்றமாக எழுமீன் விளங்கும் (தற்
231:1,2).
எழுமுடி - வெல்லப்பட்ட ஏழரசரின் முடிப் பொன்னால்
ஆகிய மாலை. இது சேர மன்னர்க்குரியது. இமைய வரம்பன் நெடுஞசேரலாதன் (பதி. 14:11; 16*17,18). களங்காய்க்கண்ணி நார்முடிச் சேரல் (பதி. 40:13). கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் (பதி. 45:6) ஆகிய மூவரும் எழுமுடி அணிந்திருந்தனர். எழுவர்-1.ஏழுபேர் (இருபெருவேந்தர், ஐம்பெருவேளிர்). பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் தலையாலங்கானம் என்னுமிடத்தில தனனை எதிர்த்த எழுவர் - இரு பெருவேந்தர், ஐம்பெருவேளிர் - நல்வலியை வென றான (புறம, 19:17; 76:12). பாண்டியன நெடுஞ் செழியன் தலையாலங்கானம என்னுமிடத்தில் சேரன், சோழன. திதியன், எழினி, எருமையூரன், இருங்கோ வேண்மான், பொருநன் எனனும் எழு வரை ஒரு பகற்பொழுதில் வென்றான் (அகம்.36:
20; 209.3-6).
2. ஏழரசர். அதியமான் நெடுமானஞ்சி எழு பொறி யைந் தனநாகப் பெற்றும் அதற்குரிய எழுவர்-ஏழ ரசர்-மீது படையெடுததுச் சென்று வெற்றி பெற்
495
எள்
றான் (புறம். 99:7-10). ஞாயிறு சூழும் இப்பெரிய உலகு ஒரு பகற்பொழுதில் எழுவரை - ஏழரசரை- தலைவராகப் பெற்ற இயல்பு கொண்டது (புறம்.
358 1,2).
3. வள்ளல்எழுவர். பாரி, ஓரி, காரி, எழினி, பேகன், ஆயஅண்டிரன், நள்ளி என்னும் வளவை எழுவர் மாயந்த பிறகு, குமணன் இரவலரின் துன்பத்தைத் தீர்த்து வந்தான (புறம். 158:17-20). எழுவர் (ஏழு வள்ளலகள) பூண்டிருந்த கொடையாகிய செவ்விய நுகத்தை ஓய்மானாட்டு நல்லியக்கோடன் தாங்கி னான் (சிறு. 113-115).
எழுஉ - கணையமரம். அதியமான் நெடுமானஞ்சியின களிறுகள் எழூஉவால்-கணைய மரத்தால-தடுக்கப பட்ட கதவைப் பொருது பகைவரது களிற்றினை யுடைய அரணை யழித்தமையால் தநதத்தில் உள்ள களங்காய்க் கிம்புரிகள் கழன்றன (புறம். 97.8-10). கண்ணி நார்முடிச்சேரலின முழவுத தோள்கள், தேவருக்கு அஞ்சி வானத்தில் அவுணர் அமைத்த இயங்கும் அரணததின கதவைக் காககும் எழூஉப போன்றன (மாதி.31.18-20). ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனின யானை எழூஉவினால காக்கப்பட்டு இரும்பினாற் பிணித்தலை யுடைய கதவத்தைக கண்டால் குத்துக்கோலையும் கடந்து செனறு அக கதவைத் தன கொம்பால குததி அழிக்கும (பதி. 53:15,16,21). பெரும் பாணன ஊர்ந்து செலலும் சகடம் எழூஉ இரண்டு சோந்தா லொத்த பருத்த கைகளுடன் வலிய பாரையும் உடையது (பெரு. 48). எழூஉப் போன்ற திண்ணிய தோளை யுடைய இளம்பெருஞ் சென்னி செம்பினை ஒத்த மதிலை யுடைய பாழி என்னும அரணை அழித்து வடு கரை வென்றான (அகம். 375: 10-14). எழு-1 காணக. எழுஉப்பன்றி நாகன் குமரனார் புனவர். இவரது இயற பெயர் குமரனார் என்றும் தந்தைபெயர் நாகன என்றும் கூறுவர். பன்றி எனபது இவர் ஊர்ப் பெயராகலாம். அகநானூற்றில் இவர் பாடிய இரு பாடல்கள் (138,240) இடம் பெற்றுள்ளன. மலை நாடன் சிறைப்புறத்தானாகத் தாய் வெறியாட்டு எடுத்தமையைத் தலைவி கூறுவதாக அமைந்தது ஒரு பாடல் (138). இரவுக்குறி வந்த தலைமகனுக் குப பகற்குறி தோழி நேர்ந்தமையைக் கூறுவது மற்றொரு பாடல் (240). தென்னவன் பொதியில் பற்றிய குறிப்பும் நாகம் மணியுமிழும் செய்தியும் 138-ஆம் பாடலிலும் பரதவர் தம் சில பழக்க வழக்கங்கள் 240 - ஆம்பாடலிலும் இடம்பெற்றுள்
ளன.
-
எள் - 1. இகழ்ச்சி. மறவரை ஓடுபுறங்கண்ட எள்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fsc7xayt0gnkz9ux2ii84qbzakotqfr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/511</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668207</id>
    <revision>
      <id>1986472</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:25:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986472</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9813" sha1="oewo7p252pn1jf64pmchb03aaz2daws" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எள்ளுநர்
இசுழச்சி - அற்ற சிறப்பினையுடைய முள்ளூர் மலை யுச்சியில் காணடற்கரிய இடத்தில் சோழன் தங்கி யிருந்தான் (புறம. 174.12~14). கைப்பொருள் இல்லா விடினும் இரவன்மாக்கள் களிற்றொடு நெடுந்தேர் வேண்டின பகைவரிடம் உள்ளவற்றைக் காட்டித் தரும் கடப்பாடுடைய தானைத்தலைவன் உள்ளிய கருத்து எள் கூறும் தன்மை உடையதன்று என மாங்குடிகிழார் அவனைப் பாராட்டுவர் (புறம். 313). நனனன் இழை சென்றவிடம் தெரியாத நுண்ணிய நூலாற செய்த எள்ளற்ற ஆடையைச் சிறப்புண்டாகும்படி கூத்தருக்குக் கொடுத்து உடுககச் செயதான (மலை. 561,562). ஊரவரின் மெலிவடையும்.
அவரை
அஞ்சினால் காமம்
ஊரவர்தம் எள்ளறும் பொருட்டு அதனைவிட்டு விட்டால் நாணம் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும் எனத் தோழியிடம் தலைவி கூறினாள் (குறு. 112:1,2). நினைக்குந்தோறும வருநதும் நின் காம நோய்க்கு இளைப்பாறுதலாகக் குறிதத நான் தப்பாது என் னற்ற காதலர் வந்து சேர்த்தார் எனத் தலைவி யிடம் தோழி உரைத்தாள் (கவி. 35:22-25).
2. தானியவகையில் ஒன்று. கைம்மை நோன்பால் வருந்தும் பெண்டிர், பெண்டிர், அணிலது வரி போலும் வளைந்த வெள்ளரிக்காயின் விதைபோன்ற நல்ல வெள்ளிய நறுநெய் தீண்டாமல் இலை யிடையே கிடந்த கையாற் பிழிந்து கொள்ளபபட்ட நீர்ச் சோற்றுத் திரளை வெள்ளிய எள் அரைத்த சாந் தோடும் புளி பெய்து சமைத்த வேளையிலையாகிய வெந்த உணவோடும் உண்டு பரற்கற்கள் பெய்த இடத்தில் பாயின்றிப் படுப்பர் (புறம். 246:4-10). புள்ளிகளைப் புறததே கொண்ட குறும்பூழ்ச் சேவல் முற்றத்தில் வைத்துச் சுளகிடை உவர்த்திய மேந் தோல் போக்கிய வெள்ளிய எள்ளைக் கவர்ந்துண டது (புறம்.321:1-3),
3, குற்றம். என்-குற்றம்-தீர இயற்றப்பட்ட நிழல் காண்டற்குரிய கண்ணாடி மண்டிலத்தி னகத்தே வாயினால் ஊதப் பெற்ற ஆவி மெல்ல மெல்லக் குறைந்தழியும் (அகம். 71:13-15).
எள்ளுநர் - இகழ்வோர், நிலம் பின்னிடுவது போல் காற்குளம்பை ஊன்றிக் காண்போர் ஊக்கத்தைக் கெடுக்கும் விரைந்த செலவினை யுடைய குதிரை மேல் ஏறிய தன்னை எள்ளுநரை-இகழ்வோரை - கொல்லும் காளையாகிய வீரன், எதிர்ந்தோர் மார்பை வேலால் குத்திப் புண்செய்தான் (புறம். 303:1-4). எள்ளுநரை வஞ்சியாது எதிர்நின்று கொன்ற சக்கரப்படை யுடையவர் திருமால் (பரி.
1:58).
496
எறும்பு
எளியோர் - எளிமையுடையவர். கிள்ளி வளவனிடத்து முறைவேண்டுங்காலத்துச் செவ்வி எளியோர் மழை வேண்டுங்காலத்து மழை பெற்றவரோடு ஒப்பர் (புறம். 35:18,16).
எற்படுபொழுது - ஞாயிறுமறையும் மாலைக்காலம். எற் படுபொழுதில் - ஞாயிறுமறையும் மாலையில் மலைமீது இனத்தினின்னும் தலைமயங்கித் தான் சென்று சேருமிடம் காணாத காட்டில் கலைமான் பிணையைக் குரல் கொடுத்தழைப்பின், அவ்வோ சையைக் குகையில் கிடக்கும் பெரும் புலி செவி சாய்த்துக் கேட்கும் (புறம். 157:8-12).
எற்றம் - துணிவு. தன்மனத்தே எற்றுமிலாட்டி-துணி வில்லாதவன்-பித்தேறினாள் என்று கூறி இக்காம நோயற்றறியாதோர் என்னை இகழ்ந்து சிரிக்கட் டும் என்று கடலை நோக்கித் தலைவி நாண் கடந்து கலங்கி மொழிந்தனள் (கலி. 144:63, 64). எறியுளி - வீசுதற்குரிய உரி. பரதவர் எறியுளியால் எறி யப்பெற்ற பெருமீன் புண் உமிழ் குருதியால் கடல் நீரைக் களங்கப்படுத்தி வானவில்போல் தோன்று மாறு விண்ணிலே தாவிப் பின் கடலில் வீழ்ந்து உழக்கித் தோணியின் பக்கத்தே சென்றது (அகம். 210:1-6), கொல்லுந் தொழிலிற் பொலிந்த கூர்வாய் எறியுளியைப் படகுடைய பரதவர் சுறாமீன் மீது எறியக் கரையிலிருந்த அன்னக்கூட்டம் அஞ்சி ஓடும் (குறு. 304:1-6). முறுக்கிய கயிற்று நுனியில் கட்டிய எறி உளியையுடைய திண்திமில் பரதவர் ஒள்ளிய விளக்கை ஏற்றிக் கொண்டு நள்ளிரவில் மீன வேட் டைக்குச் சென்று பிடித்த மீன்களை விடியலில் கடற்கரைச் சோலையில் குவித்துப் புன்னை வரி நிழலிருந்து சுற்றத்தொடு தேறல் பருகி மகிழ்வர் (நற்.388:3-9).
எறும்பி - எறும்பு. பாலைநிலத்துக் கவர்த்த வழியில் எறும்பியின் - எறும்பின் வளைகளைப் போன்ற குறிய பலவாகிய சுனைகளையுடையதும் உலையின் பட்டடைக் கல்லை ஒத்த வெம்மை கொண்டது. மாகிய கற்பாறை ஏறிக் கொடுவில் எயினர் அம்பு. தீட்டுவர் (குறு.12:1-4). உறுவி. எறும்பு காண்க. எறும்பு - காறும்பி, பொய்க்காத மழை பெய்யும் காலத்தை யறிந்து சிறுநுண் எறும்புகள் வரிசை யாகத் தம் முட்டைகளை மேட்டு நிலங்கொண்டு செல்லும் (புறம்.173:5-7). முரசிலுறையும் கடவுளை வழிபட உயர்த்தோன் ஏத்திய பெறற்கரிய பிண்டத், தைக் கொள்ள இயலாது கருங்கட்பேய்மகள் தன் கைபுடைத்து தடுங்கக் குருதி தூலிய நிறைந்த கள்ளையுடைய பெரிய பலியை வியத்தகு மரபில் எறும்பும் மூசாதிருப்பு அவற்றைக் காக்கையும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>oewo7p252pn1jf64pmchb03aaz2daws</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/512</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668208</id>
    <revision>
      <id>1986473</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:25:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986473</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9932" sha1="jxrc0b33o3kh0mkxii9znkpnrg2byq3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எறுழ்
பருந்தும் உ ண்டன (பதி. 30:34-39). வாடிய நிலத்தில் சிதறிக் கிடக்கும் சிறிய புல்லரிசியை வரிசையாகச் சென்று நுண்ணிய பல எறும்புகள் தம் வளையில் வைக்கத் தாம் விதைத்து விளையாத அவ்வரிசியை மறவர் அகழ்ந்தெடுத் துண்ணுவர் (அகம். 377:1-4). உறுவி, எறும்பி காண்க.
யானை
எறுழ் - 1. வலிமை. யானையை வென்ற எறுழ்-வலிமை. உடையவன் திருமாவளவன் (புறம்.7:5). களை அகப்படுத்தும் பெரிய குழியிடத்து விழிப்பு டன் செல்லாது அகப்பட்டுக் கொண்ட பீடுடை எறுழ் கொண்ட கோடு முற்றிய கொல்களிறு நிலை சரியக் குழியைத் தூர்த்துத் தன்னினத்தைச் சென்று சேர்ந்தது (புறம். 17:14-19). தேவருக்கு அஞ்சி ஆகாயத்தில் அவுணர் அமைத்த இயங்கும் மதிலின கதவைக் காக்கும் கணைய மரம் மேலெழுந்தாற் போன்ற பருத்த அழகிய எறுழ் கொண்ட முழவ னைய தோளினை யுடையவன் களங்காய்ககண்ணி நார்முடிசசேரல் (பதி, 22:18-20), மறவர் தொடி விளங்கும் வலிமிக்க முன்கையினையும் எப்பொழு தும் பொருது புண்கள் அறாத எறுழ நிறைந்த தோளினையும் உடையவர் (பதி. 80:6,7). பருத்த அழகிய எறுழ் கொண்ட திணி தோளையும் முறுக் குண்ட உடம்பையும் கொண்ட முழுவலி மாக்கள் எருதுகள் பூட்டப்பெற்ற உப்பு வணடிகளைப் பக் கத்திருந்து காத்தனர் (பெரு. 60-63). வம்பவர் கரிய வில்லை ஓச்சிய இடமகன்ற எறுழ் கொண்ட தோளினை யுடையவர் (பெரு. 74,76). மத்தளம் தங்களுக்கு நடுவே முழங்க வில் பயின்ற எறுழ் உடைய இடத்தோளை எடுத்து வலப்பக்கத்திலே வளைத்து பாற்பொழுதில் எயின்மறவர் தம்குடி யிருப்பில் மகிழ்வுடன் ஆடுவர் (பெரு.144-146). பகைவர் வில்லை வளைத்தேவுதல் காரணமாகத் தம்பால் விரைந்து வரும் அம்பின் விசையைத் தாங்கும் மார்பினையும் குதிரையைச் செலுத்தி வேண்டுமளவில் பிடிக்கும் எறு கொண்ட தோளி னையும் உடைய மறவரைப் பரிசில்
பெறக் கொணர்மின் என நெடுஞ்செழியன் ஏவலரை அனுப்பினன் (மது. 729,730). மதுரை மூதூரின் அகன்ற நெடிய தெருவில் படலைக் கண்ணியையும் பருத்த அழகிய எறுழ் கொண்ட திண்தோளையும் முறுக்கேறிய உடம்பினையும் கொண்ட முழுவலி மாக்கள் தேறல் மாந்தி மகிழ் சிறந்து முன்னும் பின்னும் தொங்கலாக விட்ட துகிலினை யுடை யராய் மழை பெயவதையும் பொருட்படுத்தாது தாம் வேண்டுமிடங்களில் திரிந்தனர் (நெடு. 29-35). பகை மனனர் அடிவீழ்ந்து வணங்குதலால் அவர் முடியிற் சூடிய பசிய மணி உராயப் பெற்ற பருத்த அழகிய எறுழ் கொண்ட கழற்காலினை
பொக
32
497
என்பு
உடையவன் திருமாவளவன் (பட். 294,295). வேந் தன் யாமத்தில் எடுத்தபின் உறையிற் செறிக்காத வாளைக் கொண்ட எறுழ் மிக்க தோளையும் வன்மை மிக்க சினத்தையும் உடையனாய்ப் பாச் றையில் தங்கியிருந்தான் (அகம். 24:16-18), யாளிக்கு அஞ்சித் தன் இனத்தைத் தன்னைச் சூழும்படி செய்து கொள்ளும் எறுழ் விளங்கும் ஆற்றலைக் கொண்ட களிறு. தன் கடுக்குல் மடப்பிடியை ஏமுறத் தழுவவும் அஃது அஞ்சி நடுங்கியது. (அகம்.18:1-6). திரண்ட பனை போன்ற பருத்த அழகிய எறுழ் கொண்ட தடக்கையினை யுடைய களிறு, மலையிடத்தே மரம் விழச் சாய்த்துப் புலி சுறுக்குத்தித் தினைப்புனத்தைக் கவர்ந்துண்டது (அகம். 148:1-6). பரதவர் கோமானாகிய வேயுைடைய மத்தி மத்தி வலிய வில்லையும் எறுழ் கொண்ட தோளையும் உடையவன் (அகம்.226.7,6). எறுழ உடைத்தாகிய நோககினையும் வலிய கழுத் தையும் கலைமானின் கொம்பு போல் திருகி முறுக் குண்டு தாழ்ந்த தாடியினையும் மறவர் (கலி.15.5-7). மலையில் களிற்றினத்தோடு பருத்த கழுத்தினையும் எறும் எறும் முன்பினையும் உடைய பெரியபுலி இகலினாற் பொருத்து (கலி. 48:
6,7).
பல
உடையவர்
2. ஒருவகைமரம். மழையை நோககி மலர்ந்த மணிதிறப் புதரில் நல்ல பூங் கொததுக்கனை யுடைய எறுழ மரத்தின மலர் மழைக்காலம நீங் கியதால் தன்னிறம் மாறி வெண்மை யாயிற்று (நற்.302:4,5). விரிந்த பூங்கொத்துக்களை யுடைய ஒளி பொருந்திய எறுழ் மரத்தின மலர் முருகன் அமர்ந்த மலையில் பரவிக்கிடந்தது (ஐங்.3088-4). எறுழம் காண்க.
எறுழம் - ஒருவகை மரம். தோழியும் தலைவியும் பாறைமீது பறித்துக் குவித்த மலர்களுள் எரியை யொத்த எறுழம் மரப்பூ ஒன்றாகும் (குறி. 66). எறுழ் - 2. காண்க.
என்பு - எலும்பு. பாண் சுற்றததினர் கடும்பசியால் இளைத்தமையான் உடும்புரித்தாற் போனறு அவ ரது என்பு-எலும்பு - தோன்றுமாறு விவாப்புடை தெரிந்தது (புறம். 68:1, 2). அதியமான் என்போடு கூடிய ஊன்தடி உளதாகிய இடமுழுவதும் எங்க ளுக்கு அளிப்பான; அது கழிந்ததே என ஒளவை யார் தமது கையறுநிலைப் பாடலில் குறிப்பிட் டுள்ளார் (புறம். 235.6). சுடுகாட்டில் நெஞ்சம் விரும்பிய காதல்மகளிர் அழுத கண்ணீர் எனபு கிடக்கும் சுடலையின வெண்ணீற்றினை அலித்தது (புறம்.356:4-6). சிறுசிறு வெள்ளிய என்புகள கிடக் கும நெடுவெண்களரில் காக்கையும் கூகையும் கூடிப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jxrc0b33o3kh0mkxii9znkpnrg2byq3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/513</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668209</id>
    <revision>
      <id>1986474</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:26:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986474</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10386" sha1="ds2y7cdwidugn3lag6aq7r1jchkgnzy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

என்றூழ்
பகலிலும் கூவும் (புறம். 362:16-18). முனிவர் விரத மிருந்து உண்ணாமையால் தசை கெடுகின்றமார் புடன் என்புகள் எழுந்தியங்கும் உடம்பினராவர் (முரு. 129,130). கரிகால் வளவன் பொருநனிடம் ஒன்றிய கேளிர்போல உறவு கொள்ளுதலை விருமபி முகமன் மொழிந்து கண்ணிற் காணும்படி அண்மை யில் இருக்கச் செய்து கண்ணாற் பருதந் தன்மை யொத்த பார்வையாலே, உருகும் வெண்ணெய் முதலியன போன்று என்பு தெகிழுமாறு குளிர்ச்சி கொள்ளச் செய்து விருந்தோம்பினான (பெது, 13 78). அன்பும் மடனும் சாயலும் இயல்பும் என்பை யும் நெகிழச் செய்யும் இன்சொலலும் இன்ன பிற பண்புகளும் உடையவள் தலைவி (அகம்.225:1,2). நீண்ட கவர்த்த வழிகளையுடைய கல் பொருத்திய நிலத்தில் காய்ந்து கிடக்கும் சிதைந்த வெள்ளிய என்புகளை ஒட்டகம் தின்று பசிதீரும் (அகம்.245: 17-19). தலைவி நம்பால் இரங்க வில்லை. தோழி நம்மைப் பனைமடற் கலிமாவிற்கு மணியும் தாரும் பூட்டி அதன மேலேறி வெள்ளெனபு அணிந்து நாணம் நீக்கிப் பிறர் எள்ள ஒருநாள் தெருவில் வருமாறு தூண்டுகிறாள். நான் மட லேறாது வேறென் செய்வது என்பது படத் தலைவன் தன் நெஞ்சிற்குக் கூறுவானாய்த் தோழி கேட்பக் கூறி னான் (குறு. 182). 'கண் தரவந்த காமத் தீயானது எழுது என்பினைப் பொருத்திச் சுட்டு வருத்தும் பொழுதும், சென்று முயங்கற்கு இயலாதவாறு நாம் தலைவரைக் காண்டல் அரியமாயினேம்; அவ ரூம் வந்து தம் துன்பத்தை அகற்றவில்லை' எனக் காப்பு மிகுதிக்கண் தலைவி ஆற்றாமை தோன்றத் தன்னுள்ளே கூறினாள் (குறு.305:1-4).
என்றூழ் 1. வெம்மை. மராமரத்தி லிருந்து பூக்கள் கீழே விழுமாறு அலைத்த மணமுடைய தென்றல் அரநெறியீற் செல்லும் மன்னர்தம் சுருண்ட மயிரில் அப்பூக்களைச் சொரியும், என்றூழ் - வெம்மை- நெடிது நிலத்து பொலிவழிந்த ஊரில் முட்டை வீட்டு அடைகாக்கும் பருத்து ஓமைமரங்களில் தங் கும் (அகம்.21*12-15). கோடை நீடிய வறண்ட காலத்துப் பறவை தங்காத நீரற்ற உள்ளிடத்தே என்றூழ் மிக்க பெரிய குளம் நிறைய விடியலில் பெரு மழை பொழிந்தது (அகம். 42:6-10). என்றூழ் தாங் காது வருததிய புன்தலை மடப்பிடி களிற்றொடு பெருவெள்ளத்தில் மூழ்கிப்படியுமாறுநிலனும் விசும் பும் தீரியைந்தொன்ற மேகம் பெருமழை பெய்தது (அம. 43-3-8). கதிரவ கல்பிளக்கத் தெறுதலி னால் மேலேபறந்து செல்லும் குருகு உருகுதற் கேதுவான எனறூழ் மிக்க நெடுவழி அடியை வருத்தும் உளிமுக வெம்பரலுடையது (அகம். $5;
498
என்றூழ்
யானை
I-3). என்றூழ் பொருந்திய நீண்ட வழி பறந்து வந்த வானற்பேடை, பசுவிற் கனிபெறாது முன் னாள் பெற்றதை நினைந்து வருந்தி வேறு புக லிடம் காணாமல ஏங்குதற் கிடனாகவும் துறுகல் லைத் தீண்டிக் காற்றசையும் போது கையைத் தூக்கியது போல் தோற்றமணிக்கும் விழு துடைய இற்றிமரததைக் கொண்டதாகவும் இருந தது (அகம்.57:1-9). கரடி இருப்பைப்பூவை வெறுத துப் புற்றில் இரைதேடும் பாலைநிலததில் என்றூழ மிகுந்த நெடுவழியில் மராமரத்தின் உலர்தத கிளை யிலேறிப் பருந்து தனிமையுறறு வருத்தும் (அகம். 81:1-9). பரதவர் உப்பங்கழியாகிய வயலில் உழா மல் விளைலித்த வெண்கல உப்பின் விலைகூறி என்றூழ் பொருந்திய பிளத்த வெடிப்புககளை உடைய மலை வழியே உமணர்தம காதன மகள் சென்றாள் (அகம். 240:1-8). அருஞ்சுரத்தில் என்றூழ் பொருந்திய நெடுவழியில் மனஸில் மணலில் அழுந்திய வண்டியை இழுத்துச் சென்ற எருத்தின் முயற்சி வெற்றியைக் கண்டு உமணர் எழுப்பிய சீழககை ஒலியும் மணி ஒலியும் ஆறலைகள்வருக்கு அஞ்சிக் காட்டினுட் பதுங்கிய வழிப்போக்கருககுப் பாது காப்பை உணர்த்தும் (அகம, 191:4-10). நிலம் நீரற றுச் சுனை வறப்ப மலையின குவடு பொடிந்து உதிரக் கடுங்கதிர் தெறுதலால் எனறூழ மிகக, மூங்கில் பட்டுப் போன பரந்த பாலை நிலததில் புலியை வென்ற அஞ்சததக்க பெரிய யானை மத நீர் ஓய்ந்து வருநதி வற்றல மரம் நிறகும் ஓடைத்தே பிடியொடு வதியும் (அசும.295:1-7). வடக்கிலுள்ள பாணன் என்பானின் நல்ல நாட்டில், வானத்தின் ஒளியுடைய கண்ணாகிய கதிரவனின் என்றூழ மிக்க நெடிய வழியில், ஆளைக் கொல்லுமயானை வழிப்போக்கர் வருகையை எதிர்பாரத்திருககும் (அகம். 325:16-19), என்றூழ மிகுந்த வெஞ்சுரத்தில் வீரர்க்கு நட்ட நடுகலலை ஆளெனக கருதி உதைத்த காட்டுயானையின பெரிய நகம் பனங் காயின் சிதைந்த தோடு போல ஒடியும் இடததில் ஆறலைகள்வர் வழிபபோசுகர் இனமையாவ தம் வறுமையைக் களைய வழியின்றி வருந்துவர் (அகம். 365:4-9), களிறு மண்ணில் ஊன்றிய மருப்பினை அசைத்துப் பெயர்க்க இயலாமல் வாய்நிறையுமாறு புகுத்திய வலியற்ற தடக்கை குன்று புகு பாம்பு போல் தோன்றும் என்றூழ் பொருந்திய கடிய சுரநெறிகளைத் தலைவர் கடந்து சென்றார்
(அகம்.391:10-14). வெள்ளிய ஆடையை விரித்தாற் போன்ற வெயில் விளங்கிய எனறூழ் மிக்க குன் றின் பக்கத்தே பசியுடைய செந்நாய் மரையாவைக் கொன்று உண்டு ஒழிந்த மிச்சிவ, சேய்நாட்டுக்கு அருஞ்சுரம் வழிச் செல்வோர்க்கு உணவாகும் (நற்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ds2y7cdwidugn3lag6aq7r1jchkgnzy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/514</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668210</id>
    <revision>
      <id>1986475</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:26:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986475</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9459" sha1="gok13wochoqqaj6d94f9l04a3glhq50" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

என்றூழ்
43:1-5), அஞ்சுரத்தில் என்றூழ் மிகுந்த நெடிய வழியில் கரிய மேகம் போன்ற யானையின் விலாப் புறம் தீண்டுதலால் பொரிந்த அரையினையும் புழற் காயினையு முடைய கொன்றை மரம், குன்றில் நீடிய சடையொடு ஆடா மேனியுடன் உறையும் தவசியர்போல் தோன்றும் (நற்.141:1-6). தலைவன் பிரிவுக்கு வருந்தி என்றூழ் நிலைகொண்ட நீண்ட சுரத்து நெறி கடந்து சென்றான் (நற, 226.5-7), என்றூழ் மிக்க நெடிய வழியில் நொடித்துவிட் டாற் போன்ற காய்கள் ஒலியெழும்பத் தெறிக் கின்ற கள்ளியின் கிளையிலேறித் தனியேயிருக்கும் புலவிய புறா தான் விரும்பிய பெடையை அழைக் கும் (நற்.314:9-12), ஓமை மரக்கிளையை ஒடித்துத் தழையைத் தின்ற உயர்ந்த மருப்புடைய களிறு புள்ளியுடைய நீண்ட கையைச் சுருக்கி வேறு வழி யிற் செல்லத் தொடங்கிய அளவில் பிறிதொரு பிடியை நினைத்துச் செல்வதாகக் கருதி என்றூழ் மிக்க மலைப் பிளப்பிட மெலலாம எதிரொலிக்க மடப்பிடி புலம்பிக் கதறியது (நற். 318). எரி கவர்ந் துண்ட என்றூழ் மிக்க நீண்ட வழியில சிறிது உறங்கினாலும் தலைவியைக் கனவிற் காணபேன் எனத் தலைவன் தோழியிடம் கூறினான (ஐங். 324). என்றூழ் நீடிய சுரநெறியைத் தலைவா கடந்து சென்றார் (ஐங். 336·4) நினனை நினைந்து வந்த தால் எரிகவர்ந்துண்ட என்றூம் பொருந்திய நெடு வழி அரியவாயினும் எளியவாயின் எனத தலைவன தலைவியிடம் உரைத்தான (ஐங்.360).
2.கோடைக்காலம், அரசுரிமையை வலியுடைய விழு மியோன் பெற்றால என றூழ்-கோடைக்காலததில்- உலர்ந்த வெள்ளிய கிடேச்சினது (நெட்டி) சுள்ளி யைப் போல நொய்தாம் எனச் சோழன நலங் கிள்ளி கூறுகின்றான் (புறம். 75:8-12). கடல் குறை பட நீரைமுகந்து கொண்டு செல்லும் மேகம் வேண்டியவிடத்துப் பெயலை முறையாகப் பெய்து வளமழை நீங்கிய என்றூழ் காலை மன்பதை உண ணுதற்காகக் கங்கையில் வெள்ளம் நிறைந்து தோனறியது (புறம. 161:1-7). தறியிலே கட்டப் பட்ட யானை வருந்திப் வருத்திப் பெருமூச் செறிந்தாற் போன்று காற்று மோதுதலால் உண்டாகும் ஒலி யைக் கொண்ட மூங்கில்கள் என்றூழ நிலைபெற்ற சுரநெறியில் இருந்தன (நற். ம:-J},
3, கதிரவன், ஒளிர்கின்ற என்றூழ்-கதிரவன்-மலை யிற்சென்று மறையும் (குறு. 215:1,2). பரங்குன்றத்து மண்டபத்தின் தீட்டியுள்ள நாண்மீன்களையும் விண்மீனகளையும் உடைய சுடர்ச் சக்கரத்தைப் பொருந்திய என்றூழ் முதவாகவரும் கோள்களின் நிலைமையைச் சிலர் கண்டனர் (பரி. 19:46,47).
சஇபொக - 32.அ
499
ஏ
ரார்
ஏ - 1. அம்பு. பகைவர் மதில்களை எறியும் வலிய வீற் படையினை ஏந்தி ஏ-அம்பு-எய்யும் தொழிலின் கூறுபாடெல்லாம் விளங்கிய தடக்கையினை யுடை யவன ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் (பதி. $8:19). கானத்தில் பரண்மேலிருக்கும் சேணோன் எய்த ஏலொடு பன்றி ஓடி வீழ்ந்து இறந்து கிடத்தது (மலை. 248-247). ஏத்தொழில் (அமபிள் வேகம் போலச் செல்லுதல் பழகிய குதிரைகளைத் தலைவன் தன் கேரில் பூட்டியிருந்தான் (அகம. 160:11). தலைவன பொரு ரீட்டச் சென்ற வெஞ்சுரம் வனகணமை யுடைய ஆறலை களவர் வழிபபோக்கரின் மேல் ஏலினை எய்ய முயலும் மறைவிடங்களை யுடையது (அகம்.365:7,9). தலைவியின கண்கள் ஏவொத்து தலைவனுக்கு நோய செய்தன (குறு. 72.1.2). லேட்கை மிகுதியாலுற்ற ஆசைப்பெருக்கம் துர புறுத்த வெயதுயிர்த்து ஏமானபினை (அம்புபட்ட மான பிணை) போலத் தலைவி நிலையில் தோழி வருநதமுற்றாள் (த2.61-2,3). ஏஎ - 2 காணக.
2. பெருககம் (உயாச்சியுமாம்). ஏ பெருகிய (உயர்ந்த) கற்கள் பொருந்திய சுர நெறியில் தலைவன சென றான (அகம்.177 8). ஏகல அடுக்கம் (பெரிய மலைப் பக்கம்) இருள செறிந்த குவட்டில் குறிஞ்சி நிலத்து ஊா அமைநதிருததல (நற். 116-10, 11), ஏகவ (பெரிய மலை) மேலே சரக்கொனறையின் கிளைகளில் அழ மேம்பட கிய கொடிபோன்ற பூங்கொத்துக்கன மலரும் (நற்.296:4,5).
3. இறுமாப்பு. தலைவியைக் குறித்து அலர் பேசு வோரின் ஏச் சொல் - இறுமாப்புடைய சொல் அழியுமாறு தலைவன் வருவான (அகம்.323:1-3). வையையாற்றில் ஒருவர்மேல் ஒருவர் நீரை வீசி யாடும் மகளிருள் தோற்றுக கண்புதைத்த ஒருத் தியை வென்றவள் தன ஏககழுத்தில் (இறுமாப்புடைய கழுத்தில்) அணிந்திருந்த பொன்னாணாவ கட்டிச் சிறையாகப பிடிததாள (பரி. 7:53-86).
ஏஎ - 1. அம்பு. பகைவர் தன்னை இகழும் நெஞ்சத் தோடு கூறும் ஏஎச் சொல் - அமபு போன்ற சொல் வெளிப்படுத்தற்கு நாணியே தலைவன் பொருள் லயிற் பிரிந்தான் (அகம், 111:1,2), ஏ-1 காண்க.
2. சாமவேதம், ஏலி--சாமலேதம் - திருமாலின் தன் மைகளைக் கூறும் (பரி.3:62).
களஎர் - 1. அழகு. மிக்க ஏளர் - அழகு - பொருந்திய மூங்கில போலும் தோனை யுடையவள தலைவி (அகம்.3:113. மகளிர் விளங்கிய பற்களின் ஏவர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gok13wochoqqaj6d94f9l04a3glhq50</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/515</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668211</id>
    <revision>
      <id>1986476</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:26:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986476</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9189" sha1="0ilflstyvft3ltpslqxyxdhwzioe19f" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏற்று
பொருந்திய இன்னகை யுடையவர் (நற் 267:23, போரிஸ் பெரிய புண்ணால்&quot;ஏளர் பெற்ற தழும்ப னுடையது ஊணூர் (நற்.300:10). தலைவி, குவளை மலர் போலும் மையுண்ட கண்ணை யுடைய ஏளர் பொருந்திய மெல்லியல், மதனாவாள் (ஐங். 73:31.இந்த ஒப்பற்ற வெள்ளிய ஏற்றின் கழுத்தில் கிடக்கும் இவன கூரெயிற்றினையும் எமினையும் உடைய இவளைக் கூடுவான் (சலி. 104:18,19). தம் முள் வேற்றுமை காணப்படாத ஏஎர் உடைய இரு வரும் (திருமகளும் பூமகளும) தத்தம் அழகையெல்லாம் இவளுக்குக் கொடுத்தனர் கொலலோ எனக் காமஞ் சாலா இளமையோள்வயின் காதலுற்ற தலைவன் ஐயுறுகிறான் (கலி. 109:17,18), 'நிரம்பிய அணி கலனகளும் ஏஎரும் உடைய இள நல்லாய், நீ இழைத்து விளையாடும் சிற்றிலை யானும் சிறிது புனைவேன்&quot; எனக் கூறி முல்லை நிலத் தலைவன் தலைவியோடு சொல்லாடினான் (கலி. 111:8,9),
'தலைவனுக்கு இசைந்து கூடுவதனால், பின் பிரிவு தேர்ந்து கண் பாத்து தோல் மெலியினும் அவற் றினால் நமக்கு ஏஎர் உண்டு' எனத் தலைவி அவ னோடு கூட்டத்திற்கு இசைதல (கலி. 112:24,25). தலைவியின் ஏஎர் ஆகிய காமனது ஆணையால் வந்த படை தலைவனின் ஆணழகாகிய மதிலை உடைத்து உள்வாயிலை அழிததது (கலி. 139:21-23). அமரர் ஏஎர் விளங்கும் பூணினை யுடையவர் (பரி.
3:15).
2.கலப்பை, தேர் பரந்து சென்ற விளை நிலங்கள் சேறுபடுதலால் பில் அவை ஏர் பூட்டி உழவேண் டாதன வாகும் ( பதி. 26:1).
ஏஎறு - ஆண் விலங்கு. தலைமையுடைய ஏறு -ஆண் விலங்கு - பாம்பின புற்றினைக் குத்தி மண்பட்ட கொம்பினை யுடையதாய்த் தன் இளைய பசுவி னைத் தழுவிக் கொண்டு ஊரின்கண மீளும் (அகம். 64:10-13), வலிமை மிக்க திண்மையையும் தலைமை யையும் உடைய ஏஎறு பகலெல்லாம் பொய்கையில் சுழனறு பின்னர் நாகெருமையைத் தழுவித் தோட் டங்களில் மேய்ந்து வயலகளில் தங்கும் (அகம். 146: 2-4), ஈன்று காவற்பட்டிருந்த பெண்புலியின் பசி தீர்க்க இரைதேடி யெழுந்த ஆண்புலி, வளைந்த கொம்பினையும் தலைமையையும் உடைய ஆமான் ஏஏற்றினை வலம்படக் கொன்று இழுத்துச் செல் லும் (அகம்.238:2-9). ஏறு 1 காண்க,
ஏடு-1. இதழ். பொற்றாமரைப்பூ ஒருவனால் செய்யப் பட்ட தன்றித் தனக்கென ஏடு - இதழ் - இல்லா தது (பொரு. 159)
2. மேன்மை. மகளிர் தாம் எடுத்துச் செல்லும் பிள்
500
ஏணிப்புலம்
ளைக்குக் காவலாக வேம்பின் ஏட்டிலையை மேம்மையான இலையை பூவோடு அணிந்திருத் தல் (பெரு.89).
ஏணி - 1, படிமரம். பகைவேந்தரின் மதிலைக் கவர் வதற்கு எடுத்த ஏணி - படிமரம் - தூது வந்த பார்ப்பாளின சந்து மொழிகேட்டு மாற்றப்பட் டது (புறம்.305:2-5), மகட்கொடை மறுத்த தந்தை யின் மேல் போர் தொடுத்தோர் அவன் அரணைக் கவர்தற்கு அதில வாய்ப்பாகச் சார்த்திய ஏணி, மறவர் பலரும் ஏறிப் போர் செய்தலால் வருந் தும் (புறம்.343:13-15). நெற்கூடு, நீணட ஏணிக்கு எட்டாத நெடிய வடிவினை யுடையது (பெரு.245, 247). மாடம் தனனிடத்துச் சார்த்திய ஏணியால் ஏறுதற்கரிய தலையினையுடையது (பெரு. 347,348), கள்வர் நூலேணியை இடையிற சுற்றித் தாம் களவாடற்குரிய இடம் பார்த்துப் பதுங்கியிருப்பர் (மது. 640,642). வானத்தில் ஊர்ந்து செல்லும் மதியம் வரையின்மேல் தங்கினால் அதனைத் தேனிறாலெனக் கருதி அதனை அழித்தற்குக் கானக நாட்டினர் கண்ணேணி அமைப்பர் (கலி. 39:8-10). 2. எல்லை. உலகம் நீர் செறிந்த பெரிய சுடலை ஏணியாக - எல்லையாக - உடையது (புறம். 35:1,3; 137:1), பாசறை அளவிடப்படாத ஏணியினையும் பாசறைக்குரிய இயல்புகளும் பொருந்தியது (பதி. 24:14; 81:14; பதி.தி. 4:10). அரிய வழிகளை அடைத் தற்கு முள்வேலி யிடுவதை அறியாத ஏணியை உடையது கடல் பிறக் கோட்டிய செங்குட்டுவனின் பகைவர் நாடு (பதி. 45:15). ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனின் பகைவர் பாசறை நிலவகலம் குறைபட இட்ட ஏணி கொண்டது (நிலத்தின் பரப்பினும் பாசறைகள் மிகுதி) (பதி. 84:12). முழங்கு கடலை ஏணியாகக் கொண்ட அகன்ற இடத்தை யுடையது (மது. 199).
உலகம்
3. கோக்காலி. ஏறாவேணி - கோக்காலி - மேல் கட்குடம் வைக்கப் பெற்றிருத்தல் (பதி. 43:33). ஏணிச்சேரி - ஊர். உறையூரை அடுத்த இச்சிற்றூரில் முட்மோசியார் வாழ்ந்தமையால் இவர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார் எனப்பெயர் பெற்றார். ஏணிப்படுகால் -மேகலை. வையையில் புனலாடப் புறப்பட்ட மகளின் மேகலையாகிய ஏணிப்படு காலை இறுகக் கட்டினர் (பரி. 10:11),
ஏணிப்புலம் - பாசறை. நிலத்தின் அகலம் குறைபட இடப்பட்ட ஏணிப்புலம் - எல்லையைக் கொண்ட பாசறை-உடைய பகைவர் நாட்டிடத்தே மேற் செல்லும் தானையை யுடைய இறைகிழவோன் ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் (பதி. 54:12,17).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0ilflstyvft3ltpslqxyxdhwzioe19f</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/516</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668212</id>
    <revision>
      <id>1986477</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:27:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986477</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9597" sha1="0ag9iy7qu6s342gbxk2w49yjheawp6e" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏத்தம்
ஏத்தம்-முசை, நன்னன் தாட்டுப் பக்கமலை விடத்து நிழலில் தங்கியிருந்து கூத்தரால் கேட்கப்படும் ஓவிகள் பலவற்றுள் கரும்பைச் சாறுகொள்ளும் ஆலையின் ஏத்தமும்-ஓசையும் ஒன்று (வலை. 341), ஏதப்பாடு - குற்றம். ஊர்க்காவலர் கள்வரைக் கண்ணாற் காணாதிருக்கவும் அவரால் வரும் ஏதப்பாடு - குற்றம் - கருதி இங்கே கல்வரைக்
கண்டோம் என்பர் (கலி, 81:25, 26).
ஏதம் - துன்பம், காதைைனத் தொலைத்த ஆடுமத்தி போலத் தனக்குற்ற ஏதத்தை - துன்பத்தை - நாடு தோறும் ஊர்தோறும் சென்று சொல்லிப் பெரிதும் பேதுறுதலின்றும் தலைவி உய்ந்தால் (அகம். 236:16-21). தலைவியின நோய் தன்னால் வந்த தன்று; தலைவனால் வந்தது என வெறியயரும் அன்னைக்கு முருகன் கூறுவானாயின் அதனால் அவனுக்கு ஏதமுண்டோ எனத் தோழி தலைவன் கேட்குமாறு தலைவியை லினவினாள் (நற்.173:4-10). ஒத்த குடிச் சிறப்புடைய நின்னோடே யான் சில மொழி கூறின் ஏதமில்லை எனத் தன்னைத் தடுத்துப் பேசிய வினைவல பாங்கிற்றலைவனிடம், *அதில் ஏதமன்று; யான் நாளை வருவதற்கு என்னை இப்பொழுது போசுவிடு&quot; என்றாள் வினைவல பாங்கிற் றலைவி (கலி. 113:12,14). ஏதிலர் • அயலார். உனது மேனியில் ஏதிலர்-அயலாராகிய பரத்தையர் மேலுள்ள மணம் வீசுகின்றது எனத் தலைவி பரத்தையர் பால் சென்று மீண்ட தலைவனிடம் கூறினாள் fum. 8:47-50}.
இப்பொழுது
-
ஏதிலவர் - அயலவர். 'யானுற்ற காமநோயால் வருந் தும்போது எனக்கு உசாத்துணையானவர் இளைய பிள்ளைகளும் ஏதிலவருமே - அயலவருமே அன்றிப் பிறரில்லை' என முன்பு மடலேறித் தலைவியை அடைத்த தலைவன், பாங்காபீளார்க்குக் கூறி
னான் (கலி. 136:24,25),
-
எதிலன் - அயலான். ஏதிலன் அயலான் - பொய்ம் மொழியினை தம்பி அழயெ வளஞ்செறிந்த செல்வ மாளிகை தனித்தொழியத் தலைவி அவனுடன் போயினள் எனச் செலிலி வருந்துதல் (அகம்.117:
3,4).
-
ஏதிலாட்டி அயலாள். தலைவர்பால் சென்ற என் நெஞ்சம், அவர் அருள் செய்யாமையால் கலங்கி இங்கு வந்து, அது பிரியுமுன் னிருந்த நலனை இழந்துவிட்ட என்னை யறியாமல், &quot;இவள் ஏதி லாட்டி-அயலாள் - என்று கருதி என்னைத் தேடிச் சென்றதோ&quot; எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறி வருந்தினாள் (நற். 66:7-10).
501
ஏதிலார்
ஏதிலார் அயலார். 'கையிற் பொருளில்லா தவர்க்குத் தம்மாற் காதலிக்கப்பட்டார் என்ன செய்யமுடி யும் என்று ஏதிலார் - அயலார் - கூறும் சொற் களைப் பொருளாக மதித்தாயோ' எனக் கூறித் தோழி தலைவனைச் செலவழுங்குவித்தாள் (கலி. 14:32,33), 'தன்மைக் குணமுடையார் தாம் கூறிய மொழியிடத்து உயிராகிய உண்மை கெடார்; நீ கூறிய சொல் மாறிப் பொருள்வேட்கை யுற்றாய்; அதுபற்றி நினக்கு ஏதிலாராகிய நான் கூறுவது என்ன பயன் தரும்' எனத் தோழி தலைவனிடம் வினவிப் பிரிவு மறுத்தாள் (சுலி. 22,6-8), பரத்தைமை ஒழுக்கமுடைய தலைவனை, 'எரிபோலும் நிறத்தை யுடைய இதழ்கள் வாடி உதிர ஏதிலாரை (அயலாரா கிய பரத்தையரை) புணர்ந்தமைக்குச் சான்று கூறும் கண்ணியை யுடையவனே' எனத் தலைவி விளித் தாள் (கலி. 78:13,14). முடியிலே பொருந்தும் மாலை போல யாம் வாட ஏதிலாராகிய பரத்தையரது தொடியினாலுற்ற வடுவினைக் காட்டி இங்கு எம் இல்லில் வந்தாய் எனக் கூறித தலைவி பரத்தைமை யொழுக்கமுடைய தலைவனிடம் ஊடினாள் (கலி. 78:21,22), 'ஐயனே, எம்முடைய மகரக் குழையை நீ வாங்கிக் கொண்டு போய் எம்மிடத்தே மீண்டு வருந்தோறும் எம்முடைய வறிய கூந்தலில நின்னை யாங்கள் வைத்துக் கொள்வது அந்தையின் மார்பிற் கோதையை அறுத்து நீ விளையா டுதற்கே யாகும; நீ அங்ஙனம் விளையாடினால யாமும் எமக்கு ஏதிலா ராகிய பரத்தையர்பால் அவன் வைத்த அன்பு தேயக் காண்போம்' என்று சிறைப்புறத்தா னாகிய பரத்தைமைத் தலைவன் கேட்கத் தலைவி மகனுக்கு உரைத்தாள் (கவி. 80: 22-26). ஏதிலாராகிய பரத்தையா எம்மை இகழ்ந்து நினக்கு அணிலித்த மோதிரங்கள் யாவை, யாம் அவற்றைக் காண்போம் எனத் தலைவி தன் மக னிடம் கேட்டாள் (கலி.34:20,21 சுட்டின மாலையை நின் கூந்தலில் சூட்டுவேனோ என்ற தலைவனிடம் ஏதிலாராகிய எம் சுற்றத்தார் சூட்டின பூலைக் கொள்ளும் நீ மிகவும் பேதைமை உடையாய் எனத் தனக்கும் தலைவனுக்கும் இடையே நிகழந்த உரையாடலைக் கூறித் தலைவி தோழியைத் தாய்க்கு அறத்தொடு நிற்க வேண்டினாள் (கவி. 111: 18-18). 'நின்பால் கொண்ட காதல் மிக்க காமம் கலக்கு தலாவே என் நெஞ்சு எனக்கு ஏலல் செய்யலில்லை' எனச் சொன்ன கைக்கிளைத் தலைவனிடம் உனக்கு ஏதிலாராகிய நான் கூறிய பொய்யைத் தெளியும் தன்மை எங்ஙனம் உண்டாயிற்று எனக் கைக் கிளைத் தலைவி கேட்டாள் (கலி. 113:19-21), பிரிவால் மெலிந்தழியும் தலைவி திங்களை விளித்துக் காதலன் அருளாமையால் செய்த மனக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0ag9iy7qu6s342gbxk2w49yjheawp6e</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/517</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668213</id>
    <revision>
      <id>1986478</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:27:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986478</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9550" sha1="i1j1cx3ah4gbs3y6f12ulfc2h7mo3wk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏதிலான்
-
கலக்கம் உறுகின்ற என் காம நோய்க்கு நின்னை ஒழிய ஏதிவார் எவரும் ஒரு மருந்தைத் தெளிவித்துக் கூறார்; ஆதலால் நீயே அவன்பாற் சென்று என் குறை முடிப்பாய்&quot; என்று அதனிடம் கூறிப் புலம் பினாள் (கலி. 145: 47-50). ஏதிலாள் - ஆயலாள். என் மகனமேல் உள்ள ஆசை யால் இங்கு வந்து, பூணினை யுடைய முதிர்ந்த முலைகளால் நின மார்பொடு பொருத ஏதிலாளா கிய அயலாளாகிய பரத்தை முடியினினதும் உதிர்ந்து நின ஆடையில் சிநதிககிடக்கும் துகளை விளக்கக காற்றின எதிரே நின்றாய், இங்ஙனம் நிலலாதே போ' எனத் தலைவி பரத்தைமைத் தலைவனைக் கடிந்தாள் (கலி.81:29-32). நீராடும் தலைவன் தனது மாலையைக் காதற்பரத்தை அறியாதபடி இற்பரததைக்குப் புனலின்வழி லிட்டானாக அதனை ஏதிலாள் கூந்தலிற் கண்ட பரத்தை மாலையைத தருக என்று கேட்டாள் (பரி.தி.2.34-36}.
என
ஏதிலாளர்-அயலார். புள்ளினம் துணையோடு சேர்ந் தமையால் எழுப்பும் ஒலி நமககுத துன்பம் தரும் என்பதை நினையாது பிரிந்த ஏதிலாளராகிய- அயலாராகிய - தலைவர் வரின, 'என் கூந்தலை அழகு செய்யாதீர், எம்மைத் தீண்டாதீர் மொழிலேன்&quot; என்று பிரிவிற் கலன்ற தலைவி தோழிக்குரை ததாள் (குறு. 191). தலைவர் நாம் வாழும் ஊரில் வாழ்ந்தும் நம சேரி வருவதில்லை; வரினும் ஏதிலாளர்க்கு உரிய சுடுகாட்டைப் பார்ப பது போல நமமைக் கண்டு ஒன்றும் பேசாமல் செல்லுவார்' எனத் தலைவி வாயிலாகப புக்க தோழிக்குச் சொல்லல (குறு. 231) 'அன்பிலராய்ப் புறத்தொழுககம் உடைய ஏதிலாளர் பொருட்டு என கணகள் ஆம்பற்பூலின் தாதுபோலும் நிறத்தை அடைந்தன எனத் தலைவி வாயில் வேண்டி
வந்தார் கேட்பத் தோழிக்குரைத்தல் (ஐங்.34). ஏதிலானள்-அயலான், ஏதிலாளன- அயலாள் - கூறிய காதல மொழிகளை நம்பி, பெரிய நிலமும் வெப்பம் பொறாது பெருமூச்சு விடும் காட்டு வழியே தலைவி சென்றாள் என மகட்போக்கிய தாய் கவன்றாள (அகம். 875:10,14,15). கடற்சேர்ப் பனைக குறித்து, 'அவன் நுமக்கு நட்புடைய
னவலன்; ஏதிலாளன் ஆயினான' என்று பலரும் கூறுவர் என்பது பாணற்கு வாயில்' மறுக்கும் தோழி கூற்று (நற். 74:5,6). குருகுகள் ஆரவாரிக் கும் வயற்கரையிலே கடவுளேறிய எரிபோன்ற பூவையுடைய வேங்கை மரத்திற் கட்டிய கட்டுப் பரண அருகிலே திருமாவுண்ணி ஏதிலாளன் ஒருவன செயலால் கவலை கொண்டு ஒரு முலையை
502
ரம்
அறுத்தான் (நற். 216:8-9). 'என் தோழியின் இயலும் அணியும் வருந்த ஏதிலாளன் போல நீ பிரித்ததன் பொருட்டு என் கண்கள் மார்பின் அணி நனையுமாறு நீர்சிந்தின' என்பது ஒருவழித் தணந்து வந்த தலைவன் கேட்பத் தோழி கூறியது
(ஐங். 232).
ஏதிலாள் - அயலான். அறிவில்லாத அமைச்சன் காரி யத்தைப் புலப்படுத்தப் படைவலி இல்லாத அர சனது நாட்டில் ஏதிலானாகிய அயலானாகிய . பகையரசன் வந்து தங்கினான் (கலி.27:7,8). முடிக் கும் பூ இதுவென் றறியாத என்னுடைய மயிரில் ஏதிலான் கையாலே புனைந்த கண்ணியை நான் முடித்தேன் என்று தாயறியின் என்னை வெகுளு வாள் எனத் தலைவி கூறல் (கலி. 107:14-16).
ஏதின் மாக்கள் - அயலார். 'நன்மை தருவன போல வும் முறைமையுடையன போலவும் முனனோர் பின் பற்றி யொழுகின போலவும் கூறி அஸ்புடைய தும் மைப பிரிப்பதற்கு முயலும் ஏதின மாக்களின் அயலாரின் - சிறப்பில்லாத மொழிகளைக் கேனா மல் இன்றுபோவ ஒனறி விருபபீராக&quot; எனக் காவிரிப்பூம் பட்டினத்துக காரிக் கணணனார், சோழன குராப்பள்ளித துஞ்சிய பெருந்திருமாவன வனும் பாண்டியல் வெள்ளியம்பலத்துத் துஞ்சிய பெருவழுதியும் ஒருங்கிருந்ததைப் பாராட்டி அறி வுரை கூறினார் (புறம. 58:24-28). தலைவி குற்றும் பொழுது பாடும் வள்ளைப் பாட்டில் தலைவன பெயரைக் குறித்துப் பாடினது பற்றி ஏதின் மாககள் குறை கூறினர் எனத தோழி'சிறைப்புறத் தலைவன கேட்பத் தன்னெஞ்சிற்குக் கூறினாள்; (குறு.89:1,2,7),
ஏது
காரணம். முன்பு அன்பு செய்து கூடி இப் பொழுது ஆயத்தாரும் தாயும் அறியும்படி கண்கள் நலத்தை இழக்கச் செய்து ஏது - காரணம் இன்றி நம்மைத் துறந்தாரிடத்தே வெறுப்புக் கொண்டாய்' என்று காமஞ்சாலாத் தலைவி யிடம் தோழி கூறினாள் (கவி. 122:3-4).
ஏந்தல் - நலைவன், பரலிய அடிகனைப் பெற்ற களிற் றினத்தின் ஏந்தல் - தலைவன் - வந்து கைக்கொள் ளும் கரும்புத் தோட்டத்தின் பாத்தியின்கண் வீழ்த் தழிந்த கருமபுகளின கணுக்களுக்கு இடையேயுளள பகுதியைப் போனது வாடிய ஒற்றை மூங்கிலை உடையது சுரம (குறு. 180:1-4), 'எட்டுக் கைகளுடன் கூடிய ஏந்தல்' எனத் திருமாவைக் கழிவன் இள வெயினனார் விளிக்கின்றார் (பரி. 3:38).
ஏம் - 1. இன்பம, போர்வைக் கோப்பெருநற் கிள்ளி போர்க்களத்தில் தனக்கெதிராகத் தோளவலிபேசி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i1j1cx3ah4gbs3y6f12ulfc2h7mo3wk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/518</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668214</id>
    <revision>
      <id>1986479</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:27:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986479</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9980" sha1="cpm59io11532vxr73ssqh244n2wp9xm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏம்
503
எம்
-
ஏமுற்று - இன்பமுற்று வந்த மள்ளர் அஞ்சத் தக்க ஆற்றலுடையவன் (புறம். 84:5,6). தலைவி ஏமுறுதற்குக் காரணமான வஞ்சினத்தைத் தலை வன் வாய்மையிற் கூறி அவளைத் தேற்றினான் (குறி.210). தளர்ந்த நெஞ்சம் ஏமுறுமாறு நாம் சென்று தலைவியின் நலத்தைப் பெறுவதற்குத் தேர் விரைந்து செல்வதாக' என வினைமுடித்து மீளும் தலைவன் பாகனை விரைவு படுத்தினான (அகம். 34:9,10,18).மழை பொழிதலால் நிலம் அழகு பெற்ற ஏமுறு பொழுதில் தலைவி சிற்றூரிலிருக்கத் தலைவன் பாசறையிலிருந்து வருந்தல் (அகம். 84: 4, 5, 10, 17). 'தலைவியின் இருண்ட மெல்லிய கூந்த லகத்து ஏமுறு துயிலை நாளைப் பகற்குறிக்கண் பெறுக' எனத் தலைவனைத் தோழி இரவுக்குறி மறுத்தாள் (அகம. 92:7-13). ஆண்மான் விருப்பமிக்க பெண்மானுடன் ஏமுற வதிதல் (அகம்.139:10, 12; 154:8, 9), வறுமையுற்றோர் தாம் விரும்பும் இனிமை பொருந்திய நண்பருடன் ஏமுற இயைந்து மகிழ்த் திருத்தல் இயலாது (அகம். 151:1-3). மயில் தன் அழகிய கலாவத்தை விரித்து ஏமுற அகவும் (அகம். 194:11,12,183. இளைய பெண்யானை இனத்து டன ஏமார்ப்ப (இன்பமடைய) புலியாகிய பகையை வென்ற புண்மிக்க ஆண்யானை கையை உயர்த்திப் பெருமூச்செறியும் (அகம். 293:2-4), 'நம் இல்லில் விருந்தாற்றுதற்குப் பொருளீட்டச் சென்ற தலை வர் ஏழுறு விழுதி எளிதில் எய்துக' எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (அகம்.205:13,14). என் மகளை உடன்கொண்டு போன காளையிடத்தே அவள்கொண்ட அன்பின் உறுதியை முன்னமே அறிந்திருப்பின் அவளது முலைப்பரப்பில் அவன் கொள்ளும் ஏமுறு துயிலை யான் இனிது கூட்டி வைத்திருப்பேன்' என மகட்போக்கிய தாய் மன மழிந்து கூறினாள் (அகம்.263:9, 10, 13-15). மான் ஏமுற்ற அழகிய வேனிற் காலத்தில் யான் மீண்டும் வருவேன் எனக் கூறித் தலைவன் பிரிந்து சென் நான் (அகம்.317:14, 17). நின் ஏமுறு புணர்ச்சியா சிய இன்துயிலை மறந்து தலைவர் பிரிவு நீட்டித் திரார் எனத் தோழி தலைவியை ஆற்றுவித்தாள் (அகம். 393:21,25,26), தலைவன் தன் பாங்கனை, இளைஞர் ஏமுறுதற்குக் காரணமான நட்புடை யோய' என விளித்தான் (குறு. 129:1). பலரும் தொழுமாறு தோன்றி ஏமுற விளங்கிய ஞாயிற்றி னும் தலைவனின் சொல் வாயமை சான்றது (நற். 283:6-8), மன்னுயிர் ஏமுறும்படி அகன்ற இறுகள் . உலகத்தைப் பாதுகாக்கும் (கலி. 34:1, 3). 'வாய் மொழிப் புலவ, யாம் ஏமுறு நெஞ்சத்தேமாய்ச் சுற்றமொடு தின திருவடிக்கண் பொருந்தி என்றும். பொலிக என றின் திருவடியைத் தொழுது பரவுன்
றோம்' என்றுதிருமாலைத் தொழுதல் (பரி. 1:62-65). வையையே, இன்று நின்பால் நீராடிப் பயன் பெற்றாறபோல் பயன்பெற்று நின்னைப் பாராட் டித் துன்பு நீங்கி யாம் ஏமாக்க (இன்புறுவேமாக எனப் புனலாடுவோர் வேண்டினர் (பரி. 7:84-86). தாம் வேண்டும் பட்டினமெய்திக் கரைசேரும் ஏமுறு நாவாயின் வரவை எதிர்கொள்வார்போல் முகைப் பருவ மகளிர் வையைப் புனலை எதிர்கொண் டனர் (பரி. 10:39,38-40).
318:10-15).
2. மயக்கம், அயன், அரி, அரன் என்னும் மூவரும் தலைவராக வேண்டித் தேவர்க ளெல்லோரும் ஏமுறும் மயக்கமுறும் - ஞாலத்தின்கண் தோன் றித் திருவாவினைகுடியில் முருகனைக் காண வந் தனர் (முரு. 162,163,174). வெம்மை மிக்க நெறி யென்றுநினையாது ஏமுற்று அதநெறியில் தலைவன் பொருளீட்டப் பிரிந்தான் (அகம். 69:0,123, 'இரவுக் குறி வந்து மீளும் நீ, தின் சிறுகுடி. சேர்ந்தவுடன் இங்கே யாம் ஏமுறு துயரத்தினின்றும் நீங்குமாறு நின் ஊது கொம்பினைச் சிறிதே ஊதல் வேண்டும் எனத் தோழி தலைவனை வேண்டினாள் (அகம். தலைவிக்கு அசோகந் தழையுடை கொடுத்துக் காமநோய் செய்தவன் தலைவன் என்பதை அறியாது ஊரார் அரலை மாலை சூட்டி முருகனுக்கு வெறியெடுத்து ஏழுற்றனர் (குறு. 214: 3-7). சூல்முதிர் இளம்பீடி ஏமுற்றுத் தன் வயிற்றுச் சூல பிண்டமாகி வழுவி விழுமாறு மூங்கில் முளை யைத் தினனும் (நற. 116:3-5). இடையன் வாய் குவித்து ஊதும் சீழ்க்கை யொலியின் குறிப்பில் ஏமார்த்து ஆட்டின் தொகுதி இடம்பெயராது தங்கும் (நற்.142:4-7). மடனமா பண்ணி வரும் தலைவனுடன் திரிதரும் சிறுகுறுமக்கள் பேரே முறுநர் (பெருமயக்கமுடையவர்) (நற்.220:3,4,7). தவை வியின் உடம்பெங்கும் பரந்து துன்பம் தரும் ஏமுறு துயரத்தைக் கண்ட செவிலி வருந்தி வெறி யயர்ந்தாள் (நற.273:1-4). பிரிவாற்றாது தலைவி பெரிதும் சுலங்குவாள் எனப் பகைவர் ஏமுறு கடுந் திண்டேர் கடவித் தலைவன் விரைந்து மீண்டான் (கலி. 27: 24-26).
3.பாதுகாவல். கழனி நடுவே ஏமுற்று பாதுகா வலுற்று - கடல்நடுவே சுலம் போலத் தோன்றும் ஓரெயில் மன்னன் தன்னை வணங்காதவர்க்கு மகளைக் கொடுக்கமாட்டான் (புறம்.338:9-12). முருகனின் அறுமுகத்துள் ஒரு முகம் மெய்ந்நூல் களாலும் கண்டுணர்த்தமாட்டாத பொருள்களைச் சான்றோர் ஏமுறும்படி ஆராய்ந்து உணர்த்தித் திங்களைப் போலத் திசைகளை விளக்குளிக்கும் (முரு. 97,98). மலைச் சாரலில் வலிமை
மிக்க&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cpm59io11532vxr73ssqh244n2wp9xm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/519</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668215</id>
    <revision>
      <id>1986480</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:28:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986480</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10187" sha1="sbgct4k0kks7gmup1e74c95fugene6p" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏமக்
504
ஏமம்
ஆண்யானை தன் பெரிய கையினால் ஏமுறத் தழுவி நிற்கவும் முதற் சூலை யுடைய இளைய பெண்யானை யாளிக்கு நடுங்கும் (அகம். 78:1,4-6). செம்மறி யாட்டின் தொகுதி ஏமார்ப்ப (பாது காவலடைய) இடையன் தீக்கடை கோலினின்று சிறுதீ வளர்த்துச் சீழ்க்கை ஒலி எழுப்புவான் (அகம்.274: 4-9). நீ யாம் உரைப்பதைக் கேட்டருள்வாயானால் இன்றிரவு எமர் குறையிரந்து வேண்ட எம் சிறு குடிலில் நீ தங்கி ஏமுறவும் இன்புறவும் யாம் விருந்தயர்தலைனப் பொருந்துவோம் எனத தோழி தலைவனை வேண்டினாள் (அகம். 300:19-22). திருமால், தனக்குப் பகையாயினார் உயிரின்கண் அதனை மாற்றுதல தொழிலும் உறவாயினார் உயிரின்கண் அதற்கு ஏம் ஆற்றல் (ஏமஞ்செய்தல) தொழிலும் உடைய ரல்லர் (பரி. 4.52,53).
4. பித்து. மடலேறுந் தலைவன் விற்பதற்காகாத பயனற்ற பூவின கண்ணி சூடி நல்ல ஏமுறுவலன்- கண்டோர் பித்தேறியவன் - என்று கூறும்படி திரிநதான் (நற். 146-1-3). ஊரனே, நின புகழ் பாடும் பாணனும் ஏழுத்றான; நிஸ் மொழிதேறும் பெண்டிரும் ஏமுற்றார்; பரத்தைமை நெஞ்சுடைய பெண்டிர் நீயும் எழுற்றாய்; அகப்படுதற்குக் காரணமான வலையென்று ஊராரால சிரிக்கப் படும் தின்தேரும் நின்னினும் ஏமுற்றது என்று தலைவனிடத்துத் தலைவி ஊடினாள் (கலி. 74:7-16). நிலனை யான் அறிந்ததும் இல்லாதபோது, பேரே முற்றார் (பெரிய பித்தேறினார்) போல முன்னின்று என்னை விலக்கும் நீ யார் என வினைவல பாங் கின் தலைவனால் தடுக்கப்பட்ட தலைவி அவனை வினவினாள் (கலி. 113:4,5). யானுற்ற காமநோயி னைத தாமுற்று அறியாதவர்கள் எனனைக் கண்டு 'மனத் துணிவில்லாதவள் எவ்வளவு ஏமுற்றாள்' எனறு இகழ்ந்து சிரிப்பாராயின சிரிக்கட்டும் எனப் பிரிவாற்றாத தலைவி கலங்கிய புலம்பினாள் (கலி. 144:63,64). பிரிவாற்றாது கலங்கிய தலைவி தன்னை அணுகிக் கண்ட மகளிரைக் கடிந்து இங்கு ஏமுற்றா ரைக் கண்டீரோ எனச் சினநதாள் (கலி. 147:12). 5. களிப்பு. ஏமுறு - களிப்புப் பொருந்திய - பெரு மீன் பரதவரால் எறியப்பட்ட உளி தாக்கிய பொழுது கடலைக சுலக்கி வலியழிந்து துறையைச் சேரும் (அகம்.216:1-6).
ஏமம் - பாதுகாவல், சிவபெருமான் எல்லாவுயிர்க்கும் ஏமமாகிய பாதுகாவலாகிய - அருந்தவத்தினர் (புறம்.1:11,13). பாணடியன் கருங்கை ஒள்வாட் பெரும் பெயர் வழுதி. ஏம் முரசம் இழுமென முழங்க ஆணைச் சக்கரம செலுத்தியவன (புறம. 3: 3.43. சோழன் இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி
ஏம நன்னாடாகிய பகைவர் நாட்டினை எரியூட் டிப் போர் செய்ய, அவன் கருத்திற்கேற்ப அவனு டைய களிறுகள் பொருதன (புறம்.16:17-19). சேர மான் யானைக்கட் சேய் மாந்தாஞ்சேர லிரும் பொறை, தன் நாட்டிற்குப் புதுப்பறவை வரினும் நாட்டை விட்டுப் பழம்பறவை போகினும் தீ நிமித்தமாகக் கூடிய அவற்றால் நடுக்கமுறுதலை யறியாத ஏமமாகிய காப்பினை உடையவன் (புறம். 20:18,19). சேரன் இமயமலையின்கண் சூட்டப்பட்ட ஏம விற்பொறியை உடையவன் (புறம்.39:15). சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவ னைச் சினப்பித்த பகைவேந்தரின் நாட்டில் ஆட வர் கனவிலும் நனவிலும் தீ நிமித்தம் கண்டு, அவன் படையெடுப்பை உணர்ந்து மையல் கொண்ட ஏமமில்லாக இருக்கையராய் வருந்துவர் (புறம்.41:11- 13,17). உள்ளூரிற் கூறிய நெடுமொழியைப் போர்க் களத்தில மறந்த சிறுபேராளர் பகைவர்க்கு அஞ்சியோடுங்காலை, பாண்டியன் கீரஞ்சாத்தன் அவர்க்கு ஏமமாகத் தான் முந்துறுவான் (புறம். 178:8-13), கோப்பெருஞ்சோழன் அஞ்சினார்க்கு ஏமமாகும் தாள்களை யுடையவன் (புறம்.213:20,21). ஒரு பெண்ணுக்காக லேந்தரால் முற்றுகையிடப் பட்ட ஏமம் பொருந்திய சிறபபினையுடைய மருத நிலத்து நல்ல ஊர் இனி என்னாகுமோ என இரங்குகிறார் படைமங்க மன்னியார் (புறம். 351;5- 12).இரவைப் புறங்கண்ட காலைப் பொழுதில் ஞாயிறு தோன்றிக் குறையிருளை அகற்றும் ஏமப் பாசறைக்கண் வைகறையோசையைக்கேட்பதற்குத் துயிலெழுவாயாக எனக் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனைக் கிணைப்பொருநன் துயிலெடுத் துப் பாடினான் (புறம், 397:6-9), முருகப் பெருமான் அவுணர்க்கு ஏமஞ் செய்யும் சூரனாந் தன்மையை உடைய மாமரத்தின் அடியை வெட்டியவர் (பதி. 11:4-8), இனஞ்சேர லிரும்பொறை தன் நாட்டு உயிர்களுக்கு அச்சமில்லாமல் ஏமமாகிய மாந்தரஞ் சேரலின் மருகன் (பதி. 90:2,13). விரும்பத் தகும் தும்பி ஏம இன்துணையாகிய பெடையைத் தழுவித் தாமரை மலரின் பீடத்தில் துயில் கொண்டு எழுந்து சீகாமரம் என்னும் பண்ணைப் பாடும் (சிறு. 73-77). தம் வண்டிகளைப் பக்கத்தில் பலரும் பாதுகாத்து வர உப்பை விலைகூறி விற்கும் உமணர் ஊர் தோறும் செல்லும் நெடுவழி பகளிடை வழிப்போ வோர்க்கு ஏமமாகும் (பெரு.63-66). தன் பரிசிலை விரும்பித் தன்பால் வந்தோர்க்கு ஏமமாகிய கைவண் மையையுடைய தலைவன் காஞ்சியிலே யிருக்கிறான் எனத் தொண்டைமான் இளந்திரையனைக் குறித் துப் பெரும்பாணன் ஆற்றுப்படுத்தப் படுகின்றான் (பெரு. 420,421). பெரிய ஒழுக்கத்தினை யுடைய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sbgct4k0kks7gmup1e74c95fugene6p</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/520</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668216</id>
    <revision>
      <id>1986481</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:28:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986481</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10252" sha1="1iqk2k7nnscqo7iqtkttwmkai58ut3u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏமம்
மெய்க்காப்பாளர், ஏமமாகச் சூழ்ந்திருக்கத் தலை வன் பாசறைக்கண் இருந்தான் (முல்லை. 54).ஊர் காப்பாளர் இரவில் நன்கு காவல் புரிதலால் மதுரை நகரில் தெய்வங்கன் உலவும் கங்குலும் யாமமும் அச்சமறியாது ஏமமாகிக் கழிந்தன (மது. 681-653). இராக்காலம் தன்னிடத்தினின்னும் போகின்ற வைகறை ஏமவைகறை எனப்படும் (மது.686).'தமியே மாய் யாங்கனே துணித்த ஏமஞ்சால் அருவினை யாகிய இக்கனவுமணம் நிகழ்ந்த முறையை தீயுணரச் சொல்லுத லமைந்தேன். சினவாமற் கேட்பாயாக. என்று செவிலியிடம் தோழி அறத்தொடு நிற்கின் றாள் (சூதி.32-34), புல்நூற்றினால் எற்றுதற்குக் குறி வைக்கப்பட்ட குறும்பூழ்ச் சேவல் ஏமம் பொருந்திய இடத்திற் சென்று தங்க எண்ணித் தான் இருந்த நிழலற்ற காய்த்த சிறுதூறு தனித்தொழியப் போய்ச் சீறூரின் மனை இறப்பு நிழலில் தங்கிப் பெருமூச்செறியும் (அகம். 103:1-9), அதிகன் என்பான் புட்களுக்கு ஏமமாகிய பெரும்புகழை உடையவன் (அகம்.142:12,13). பொருள்வயிற் பிரிந்த தலைவன் இடைச்சுர மருங்கில் சில்குடிப் பாக்கத்து வாழ் வோர் இரவில் விருந்து செய்ய ஏமத்துடன் தங்கி மேற்சென்றான் (அகம். 187:12,13). உப்பு வணிகரின் வண்டிகளை இழுத்துவரும் எருதுகளின் மணி யொலி. அவ்வணிகர் எழுப்பும் சீழ்க்கை யொலி யோடு விரைந்து சென்று ஓமை மரக்காட்டில் வரும் புதியராய வழிப்போக்கர்க்கு ஏமஞ் செப்பும் (அகம். 181:4-19), இற்செறிக்கப்பட்டிருக்கும் தலைவி &quot;நின் னோடு காதல் நீங்காத புணர்ச்சியினால் தோனழகு கெடாமைக்கு ஏதுவான ஏமத்தினை யாம் தெளியு மாறு சொல்வாயாக' எனத் தோழி இரவுக்குறி வரும் தலைவனை வினவி வரைவு கடாவினாள் (அகம், 220:15,20-22). பிரியும் தலைவன் கார்காலத் திற்கு முன்பே வருவதான ஏமத்தினைத் தலைவி யிடம் செய்து பிரிந்தான் (குது. 209:7). பிரித்துசென்ற தலைவர் நமக்கு அச்சந்தரும் துயரத்தைச் செய்யNE மவ் விரைந்து வருவர் எனும் தோழியின் ஆறுதல் மொழி தலைவியின் நோய் மலி நெஞ்சிற்குச் சிறிது ஏமமாகும் (நற். 133:7-11), 'நின் அழகிய நலங்கருதி யான் இரவுக் குறிக்கு வருங்காலத்து நின் மேனி யொளியே எங்கும் பரவி இருளைப் போக்குவ தாகத் தோன்றுதலால் இம்மலையடியிலுன்ன வழி எனக்கு ஏமமாகும்' எனத் தலைவியிடம் தலை வன் கூறினான் (நற். 192:10-12). தலைவிக்குப் பலநாளும் விருப்பமூட்டும் மிக்க இனிய சொற் களைச் சொல்லி அவ்வாறு சொல்லியபடி. நடத்தல் அவளுக்கு ஏமமாகும் என்று அருளா தவனாய் நீ மயங்கினாய்' எனத் தோழி தலை வனை வரைவு கடாவினாள் (நற். 396:9-11). 'துன்ப
505
ஏமம்
மிக்க நின்நெஞ்சிற்கு ஏமமாக நின்மகள் தன் காத லன் முன்னுறுமாறு மீண்டு வந்தனளோ, எனத் தலைவனுடன் போன தலைவி மீண்டுவந்தகாலை நற்றாயிடம் அயலோர் வினவினர் (ஐங்.393:3-5). &quot;இவ்வுலகிற்குஏமம் என்று கூறும்படியாக ஒலிக்கும் நின் முரசினது ஏமத்தினின்றும் நீங்கினவளல்லாத இவனை நீ அருளிப் பாராய்' எனத் தலைவியை நீங்கியிருந்த தலைவனிடம் சான்றோர் கூறினர் 99:14-16). மடலேறும் தலைவன்,
காம
(கலி. மாகிய கடிய பகை என் ஆண்மையை அழிக்க இங்ஙனம் தோன்றிய எனக்கு அழகிய நுதலினை யுடைய தலைவி தந்த இம்மடன்மா ஏம்மாவிற்று என்றான் (கலி.139:24,25). திருமால் அருளைக் குடையாகவும் அறத்தைக் காம்பாகவும் கொண்டு மூவேழுலகத்தையும் தனியே காக்கும் ஏமத்தை உடையவர் (பரி. 3:74-76). இவையும் உலையும் அவையும் பிறவுமாகி நின்னிடத்திலிருந்து பிரிந்து நின்னால் ஏமம் செய்யப்பெற்றன எல்லாம் பின் னும் நின்னோடே பொருந்தின' என்று கடுவன் இளவெயினனார் திருமாலைப் பாடுகிறார் (பரி. 4: 33-35). வையையாற்று வெள்ளம் மலை போலும் இருகரை ஏமத்திற்கு அடங்கி, நுரைபல சுமந்து, பூவேய்ந்து பொழில் புகுந்தது (பரி. 7:40-42). பூவில் வீழும் வண்டு பின்னர் அப்பூவைத் தனியே விட்டுப் போவது போலப் போகாமல் எம்மை யாம் விரும்புகின்ற கணவர் ஏமமாக எய்துக என்று மகளிர் வையையை வேண்டினர் (பரி. 11:118, 119). மேகம் மாநிலந் தோன்றாமல் மிகுதியான மழை பொழிவதை மேற்கொண்டு உலகிற்கு ஏமமாகிய நீரைப் பொழித்தது (பா. தி.
2:1,2).
2. இன்பம். ஏமமாக - இன்பமாக இந்நிலத்தை ஆண்டோர் சிலரே (புறம். 360:8,9). கடல் சூழ்ந்த இப்பெரிய நிலவுலகிற் சிறிதும் பிறர்க்கின்றித் தாமே ஆண்ட ஏமங்காவலர் அக்கடற்கரை மண லினும் பலர் (புறம்.363:1-4). இரவைப் புறங்கண்ட ஏமவைகறையில் வஞ்சன் என்பானின் நெடுமனை குறுகிக் கிணைஞன் தடாரியை முழக்கினான் (புறம். 398:6,123, இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலா தன் காண்போர்க்கு ஏமமாகிய சிறப்புமிக்க விழா வினையுடைய திருமாலை யொத்த நல்ல புகழில் குறைதலில்லாத வீரன் (பதி. 15:38-40). செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதனின் படைமறவர் பகைவரின் உறைவிடத்தைத் தாம் பெற்றாலன்றி அச்சத்தை யறியாத ஏம் வாழ்க்கையையுடைய உத்தரகுருவில் வாழ்வாரைப் போல இனிய இன்பம் பொருந்திய பலநாள் உறைதலைப் பெறார் (பதி. 68:8, 12-14). மலையிடத்தே யெழுந்து திசையெல்லாம் ஒலிக்கும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1iqk2k7nnscqo7iqtkttwmkai58ut3u</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/521</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668217</id>
    <revision>
      <id>1986482</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:29:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986482</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10048" sha1="8pbxt3s7vzcfi75cnjii2ar30qlkyu5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

506
ஏர்
ஓசைகளுள் முதல் நாளில் பூத்த வேங்கைப் பூவைக் கொய்து சூடுதற்கு மகளிர் புலிபுலியென்று கூப் பிடும் ஏமப்பூசலும் ஒன்று (மலை. 305,306). மழை யின்மையால் நாடு வறுமை கூரவும் கலப்பைகள் தொழிறைவும் கோடை நீண்ட காலத்தே குளங்க னெல்லாம் நிறையுமாறு பெருமழை பொழிந்த வைகறை ஏமவைகறை எனப்படல் (அகம். 43:8-10). சேவலங்கொடியினையுடைய முருகவேள் காப்ப உலகம் ஏமவைகலை எய்துகின்றது (குறு.க.வா. 5.8). தலைவனொடு கூடியிருந்த ஏம் இன்துயிலி னின்றும் தன்னை எழுப்பிய கோழிச் சேவல் காட்டுப் பூனையின் குட்டிக்கு இரையாகித் துன் பத்தை எய்துக எனறாள் தலைவி (குறு. 107). மனறத்தின்கண் வேங்கைமரம் மலரும் செல் வியைப் பார்த்துச் சிறுவர் அம்மரத்தின்மேல் ஏறாமல் செய்த ஏமப்பூசல் வானளாவிய மவை முழையின்கண் எதிரொலிக்கும் (குறு. 241:3-6). 'பிணிமுகமூர்ந்த வெஸ்போர் இறைவனே, யாம் ஏம் வைகலைப் பெறுவேமாக, யாமும் எம் சுற்றமும் நின்னைப் பரவுகின்றோம்' என்று நல்ல ழிசியார் முருகனைப் பாடுகிறார் (பரி. 17:49-53). மதுரைப் பேரூரிலுள்ளார். வேதமோதுவார் ஒலி எழுப்ப ஏமம் தரும் இன்துயில் எழுவதல்லது எஞ்சி, உறையூர்களில் உள்ளார் போலச் சேவற் கோ எழுப்பும் ஒலியால் எழுவதில்லை (பர், தி.
7.8-21).
ஏர்-1.அழகு. இளஞ்சேரலிரும்பொறை பரிசிலர் வியக்க உவகையின் முப்பத்தீராயிரம் காணம் கொடுத்து அவர் அறியாமல் ஊரும் மனையும் வளம் மிகப் படைத்து ஏரும் - அழகும் - இன்பமும் இயல்வரப் பரப்பினான் (பதி.ப. 9). வேப்பிலையை இடைமிடைந்த கண்ணியையும் மிக்க ஏரினையும் வவிமையினையும் கொண்ட திண்தோளையும், முறுக்குணட உடம்பினையும் பெற்ற முழுவலிமாக் கள் உமணரின் உப்பு வண்டிகளைப் பக்கத்து நின்று காத்தனர் (பெரு. 59-63), மகளிர் மாந்தளி ரின் ஏர் ஒத்த நிறமுடையவர் (மது. 706,707), பட ளலக கண்ணியையும் பருத்த ஏரினையும் வலிமை
ரயும் பெற்ற தோளையும் முறுக்குண். யாக் ம் பெற்ற முழுவலிமாக்கள் தேறல் மாந்தி மதுரை அகல்டுத்தெருவில் மழையையும் பொருட் படுத்தாது வேண்டுமிடத்துத் திரிந்தனர் (நெடு. 9- 35). அரக்கு விரித்தனன பருதத ஏர் உடைய மலை யெருக்க மலரைத் தலைவியுடன் தோழி பறித்துப் பாறையின்கண் குவித்தாள் (குறி.95-98), பசிய மணி களோடு மாறுபட்ட பருத்த ஏர் உடைய வலிய கழற்காலையுடைய பொற்றொடிப் புதல்வர் ஓடி மனடினர் (பட். 294,395). செவ்வரி பரந்த ஏர்
பெற்ற உண்கண்ணில் நீர்த்துளிகளும் நில்லாமல் வீழ்கின்றன (அகம். 144:3), உயர் மருப்புடைய யானை பனைத்திரள் போன்ற பருத்த ஏர் உடைய வலிய தடக்கையால் மனையின் மரம்படத் தொலைத் துப் புவியைக் குத்தித் தினைப்புனம் கவர்ந்தது (அகம். 148:1-6). தலைவியின் ஏர் பொருந்திய நுண் ணிய கூந்தல் ஓரியின் கொல்லி மலையில் கார் காலத்து மலரும் பூக்களை ஒப்ப மணக்கும் (அகம், 208:21-24). நின் கூரிய ஏர் பொருந்திய வாலெயிறு ஊறிய நீரைப் பருகாமல் உறந்தை எய்தினும் தலை வர் சென்ற வினையிடத்துத் தல்கார் என்று தலை வியிடம் தோழி கூறி ஆற்றுவித்தாள் (அகம்.137: 14-17). வடுகர் நள்ளிரவில் சென்று பகைவரை ஸென்று ஏர் மிக்க ஆனினங்கனைக் கவர்ந்தனர் (அகம்.233:10,11,18). தலைவன் மையெழில் உண் கண் மடந்தையொடு வையையில் ஏர்தரு புதுப் புனல் ஆடியது அலராகியது (அகம். 256:10-13). மலைச்சுர நெறியில் பிரிந்து சென்ற தலைவர் பழி யுடையரல்லர்; அவரைப் பிணித்துக் கொள்ளாது வாளால் அரிந்து செய்யப்பெற்ற ஏர் கொண்ட ஒளியுடைய வளையலை நெகிழ்த்த தோளே தவறு டையன' எனத் தலைவி தோழியிடம் உரைத்தாள் (அகம்.267:13-17). 'இனிய தேன் ஒழுகும் பலாக்கனி களை உள்ளிட்ட ஏர் பொருந்திய செல்வங்களை யுடைய எந்தையும் மலைநாடனுக்கு மகட் கொடை நேர்ந்தனன்' எனத் தோழி சிறைப்புறத் தலைவனிடம் கூறல் 1அகம். 888:10-12). கொய்யத் தகுந்த குழையாகிய தளிரின் ஏர் ஒத்த அழகுடைய வள் தலைவி (அகம், 319:12,13). கூரிய ஏர் கொண்ட வாலெயிற்றினள் ஓண்ணுதல் மகள் (அகம்.344:4; நற். 246:2). வினை முற்றிய தலைவன் வருகையால் திருந்திழையணிந்த தலைவி விருந்தேர்-புத்தழகு- பொலியப் பெற்றாள் (அகம்.384:13,14). தலைவ னது பிரிவினால் தலைவியின் வளையணிந்த ஏர் பொருந்திய மென்தோள் நெகிழ்ந்தன (குறு. 377:2). சீறூரில் கைவல் வினைஞன் வாளரத்தால் அராவிய வளைந்த ஏர் பொருந்திய ஒளியுடைய வளையலை உடையவள் தலைவி (நற். 17:8,9). மக்களியங்குதற் கரிய, ஏர் பொருந்திய கவர்த்த வழியில் ஈங்கை மலர், மகளிர் மணலிடத்து விளையாடும் கழங்கு போலக் கற்பாறையில் உதிர்ந்து பரவிக் கிடக்கும் (நற் 79-1-6). குறுமகள் கையில் ஏர் பொருந்திய எல்வளை அணிந்திருந்தாள் (நற்.167:10). மருங் கூர்ப்பட்டினம் போன்ற தலைவியின் நெருங்கிய ஏர் பொருந்திய எவ்வளை தலைவன் பிரிவால் சுழன்றன (நற். 258·10,11). ஊரனை உள்ளி முன்கையி லணிந்த தலைவியின் ஏர் பொருந்திய எவ்வனை நெகிழ்ந்தோடின (ஐங். 20:4,5). தலைவன் தேர்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8pbxt3s7vzcfi75cnjii2ar30qlkyu5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/522</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668218</id>
    <revision>
      <id>1986483</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:29:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986483</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10864" sha1="j7ah87f6z5j7r0zk9yk6tyd8w2o4mc2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;507

ஏர்‌ உடைய பாசடும்பின்‌

கொடி

சதைய

னர்‌.

அ.தனை

கர்த்து; இழிந்து தெய்தலை மயக்கியது (ஐங்‌. 101),
பிரிவில்‌ தலைவியின்‌, ஏ.ர்‌ திகழ்‌ ஒண்ணுதல்‌ பசந்தது.
(தங்‌....422:4), இணை

ஏர்‌

உண்கண்‌

(gi.

(தவ்‌.: 477/2). ஏர்கலந்து தேனுண்ணும்‌

வண்டுகள்‌

எம்மை
- மொய்ப்ப- மலரணிந்த கூந்தலுடையவள்‌
மூயங்கினள்‌ எனத்‌ தலைவன்‌ கூறினான்‌ (ஐங்‌. 217

5-5). மேகம்‌ அதிரும்பொழுது ஓய்வின்றி நலிந்து
நொந்த உள்ளமொடு தலைவியின்‌ ஏர்‌ நினைந்து
விரைந்து வந்ததாகத்‌ தலைவன்‌ தலைவியிடம்‌ கூறல்‌

(ஐங்‌. 491). பிரிவால்‌

வருந்தும்‌

தலைவியின்‌

முன்‌

கையிலுள்ள ஏர்‌ உடைய : எல்வளை
கோடற்பூ
7:15,16).
(கலி.
கழன்றுவிழும்‌
போலக்‌
விழுவது
தலைவி இலங்குகின்ற ஏர்‌ உடைய எல்வளையணித்‌
துள்ளாள்‌ (கலி. 46:27). மலைப்பக்கம்‌ ' மணக்கும்‌
கூரிய. ஏர்‌ உடைய

அலர்களைக்‌

கொண்டது

காந்‌

தள்‌: (கலி. 59:3). “பிறை புரை ஏர்நுதால்‌' எனத்‌
தோழியைத்‌ தலைவி விளித்தல்‌ (கலி. 67:19). குற
ளன்‌ கூனியை நோக்கிக்‌ கலப்பையில்‌ பொருந்திய
மடங்கி வலிய
கொழுவைப்‌ போன்று முடங்கி
முறித்து விட்டாற்போன்ற நிறைந்த ஏரால்‌ என்‌
னைத்‌ தாங்கவியலாத காம நோயைச்‌ செய்தாய்‌;
நீ அருளுவாயாயின்‌ என்‌ உயிருண்டு' எனக்‌ கூறி

னான்‌

களிப்பினை யுடைய

சிறிய

(சலி. 94:9-18).

ஏர்‌ உடைய உண்கண்‌ அழும்படி காதலியைச்‌ ல
நாள்‌ பிரிந்து பின்னர்த்‌
தலைவன்‌
கூடினான்‌
(கலி. 27:26,87). பெடை. மயிலை ஒப்பார்‌ தம்கண்‌
பொலிவு
பெற்று
ஏறுகோள்‌ விழவின்‌ ஏரினை
முழுமையாகப்‌

பார்க்கும்‌

பரணைப்‌

பெறுவாரா

கில்‌ சிறப்பாகும்‌ என்று சுற்றத்தார்‌ கூறல்‌ (கலி.
102:15,16). ஏர்‌ உடைய தழையை
உடுத்து இலங்‌
கும்‌ இளமைப்‌ பருவத்து எல்வளை யணிந்தாளது
- எழுச்சி, உடைய
நலம்‌ மேன்மேலும்‌
வளர்ந்து
செல்லுமாறு தலைவன்‌ அருள்‌ செய்தான்‌ (கலி, 7252
78,18), அழகிய சீர்பெற்ற செறிந்த ஏர்‌ கொண்ட
முறுவலை உடையவள்‌ தலைவி (கலி, 140: 26,27).
வையையிற்‌

புனலாட

ஏர்‌

உடைய

அணிகளை

அணிந்து மைந்தரும்‌ மகளிரும்‌ சென்றனர்‌ (பரி, 6:
87). நீராடற்கமைந்த அணியினையும்‌
மாலையை

Sette

யும்‌ அணிந்த

ஆடவர்‌

ஏரணி

கொண்ட

மகளி

ரோடு
இன்புறுதற்குப்‌ பாகோடு
கூடிய இள
மதுவைப்‌
பருகன்ர்‌ (பரி, 17: 62-66).
பூவணிந்த
செறிவால்‌ சுனைகள்‌ ஏர்‌ துளும்புகின்‌
றன (பரி. 18:
92,22). ஏர்‌ வயலில்‌ (அழகாகிய வயலிலே) நறவாகிய
புனலை
விட்டுக்‌ காமமாகிய
கலப்பையால்‌ எம்‌

எருது சோம்பிக்‌ கடவாமல்‌ உழும்‌ பழைய
எனத்‌ தலைவியின்‌

ஆயத்தார்‌

சாலே

பரத்தையரை வைத

யூரி.

துடியின்‌

378:5),

மழை. பெய்ததால்‌ வயலெல்லாம்‌ ஏர்‌ பரவியிருந்தது

xe

'

20: 52-54).

தன்‌

தாளத்திற்கேற்ப

கணவன்‌

ஒலிக்கும்‌

முத்துமாலை.

இனத

ஆடுபவளின்‌
ஏர்‌,
அசையவும்‌ அணி

வாடைக்‌ காற்றினால்‌ ஆடை
அசையவும்‌ ஆடும்‌: பூங்கொம்வு

உளதாயின

அழகை

அதன்‌

ஓக்கும்‌. (ரி.. 242

60-83)

ஏரணி இலங்கெயிற்று இன்னகையவரால்‌
வையை
அழகு பெற்றதோ, வையை
வெள்ளத்தால்‌ அவர்‌
ApS
பெற்றனரோ
என்பதைத்‌
$ேதோர்தல்‌ அமிது
(பரி, 28:27-22), வையை, நீரை அணியாகக்‌ கொண்ட.
தென்று
அதனை
விரும்பி
மதுரைமக்கள்‌
ஏர்‌

பொருந்திய அணிகளைப்‌ 'பூண்டு சென்றனர்‌ (பரி)
B. 2,9,10).
2. கலப்பை. தென்னம்‌ பொருப்பன்‌ நன்னாட்டில்‌
ஏரால்‌
உழுதுண்டு வாழும்‌ உழவரின்‌:
பெரிய
மனையிலுள்ள
மகளிர்‌ குளத்துக்‌
&amp;ழ்‌ விளைந்த
களத்தில்‌
கொள்ளப்‌
பட்ட
வெண்ணெவ்லை
வேட்டுவன்‌ மான்தசை
சொரிந்த கட்கமும்‌ ஆய்‌
மகள்‌ தயிர்‌ கொண்டுவந்த
பானையும்‌! நிறைய

முகந்து கொடுப்ப
(புறம்‌. 38: 1-7).
நீர்‌.
அறும்‌

கொண்டு

அவர்கள்‌

மூழ்ந்து

இரும்பினா்‌

ஈல்லை யுடைத்துண்டாக்கிய' உவர்‌
கண்றுகளையும்‌ வில்லை - FINES,

உழுதுண்ணும்‌ வாழ்க்கையையும்‌

சீறூர்த்‌ தலைவன்‌

ஆண்மையால்‌

ஒருவன்‌,

இல்லது

வறுமைமிக

படைக்கவும்‌

உடைய
எய்தினும்‌

வல்லவஸா

யிருந்தான்‌ (புறம்‌,821: 1-6). “களிறு, குதிரை முகுலிமின
மாய்ந்தமையின்‌ பரிசில்‌ பெறுதற்கில்லாமல்‌ உவகை
யின்றி
இரப்போர்‌
வருந்தும்‌
போர்க்களத்துக்‌

காலாட்களாகிய வைக்கோலைக்‌
கிப்‌ போரெனச்‌ குவித்த
உழவ” என்று சேரமான்‌

தனைக்‌

கழாத்‌

துள்ளார்‌

கடாலிட்டொதுக்‌

வாளாகிய &quot;ஏறரையுடைய
குடக்கோ நெடுஞ்சேரலா

தலையார்‌

(புறம்‌. 268: 10-72).

விளித்துப்‌

புகழ்ந்‌

அம்புமழை பொழிந்து

குருதி தோய்ந்த
போர்க்களத்தில்‌ தேர்கள்‌. ஏராக
விடியற்காலம்‌ சென்று வேல்‌ முதலிய படைக்கருவி
களை
நீட்டி மாற்றார்ப்‌
படைக்கலங்கள்‌
கழ்‌
மேலாக மறிக்கப்பட்டு ஆழ்ந்தமைந்த படைச்சாலில்‌
வேலையும்‌ கணையமரத்தையும்‌ விதைத்துப்‌ .பிணங்‌
சுளாகிய

பயிரை

விளைத்தான்‌

சேரமான்‌.

கட

.-லோட்டிய (வெல்கெமழுகுட்டுவன்‌* (புறம்‌. 869:9-12).
முரசு முழங்கும்‌
புகழமைந்த ' பாசறையில்‌ . தங்கி
வில்லை

ஏராகக்‌

கொண்டு

போராகிய

உழவினைச்‌

செய்யும்‌
கலையாலங்கானத்துச்‌
செருவென்ற
பாண்டியன்‌ நெடுஞ்செழியனது நல்லிசை
உள்ளிக்‌

இணைஞன்‌

பரிசில்‌ பெற வந்ததாகக்‌ கல்லாடனார்‌

பாடியுள்ளார்‌
(புறம்‌. 271:18,12).
துண்டு வாழும்‌ உழவர்‌ மனையிற்‌
ஞர்‌

இரந்து

வாழும்‌ வருந்திய

அவர்‌

ஏரினால்‌ ஒழு
சென்று கணை.

நல்கும்‌ உணவைப்‌

வாழ்க்கையை

பெற்று

மேற்கொஸஷ்டிரு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j7ah87f6z5j7r0zk9yk6tyd8w2o4mc2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/523</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668219</id>
    <revision>
      <id>1986484</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:29:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986484</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9874" sha1="fqtzvwqu4j317huyikdkiwmxz4q7upk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

தனர் (புறம்.375:5-7), பல யானைக் கூட்டத்தோடு வெல்கொடி நுடங்கும் படையாகிய ஏரை உடைய உழவன் என இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் சிறப்பிக்கப்படுகிறான் (பதி. 24:16,17). புதிய ஏரைப் பூட்டி உழும் உழவர் கொன்றைப் பூவைச் சூடினர் (பதி. 43:18). வானம் மழை பெய்யப் பல வாக விதைத்தலையுடைய சிறிய ஏரினைக் கொண் டோர் பகன்றைமாலை சூடினர் (பதி. 78:10-13). உரிசிலம் பிறரைக் கூறும் புகழாகிய விதையாலே பிறர் பொருளை நச்சுதவாகிய ஏருழவினையுடைய வர் (மலை.60). வெட்சியாரின் போர் முனை சென்று பொருது வில்வேர் வாழ்க்கையுடைய விழுத் தொடை மறவர் ஆனிரை மீட்டு மாய்ந்தனர் (அகம்.35:4-8). கழனியில் ஏர் புகுத்து அரிதாளொடு மண் கட்டிகள் புரள, நிலம் பிளக்குமாறு எருது பூட்டி உழுத உழவரின் ஓசை நிலந்தொறும் பரவி பது (அகம். 42:4-7). காட்டிடத்துள்ள கவர்த்த வழியல்லது மழைவளம் விரும்பாத வில்லேருழவரா கிய ஆறலைகள்வர் சுற்றத்துடன் சென்று வேட்டை யாடுவர் (அகம்.193:1-3). பெருமழை பொழிந்த வீடியற்காலத்து ஏர் பூட்டி உழுதமையால் மேல் கீழாகப் பெயர்க்கப்பட்ட செம்மண் நிலத்தின் படைச் சாலில் உழவர் விதை விதைத்தனர் (அகம். 294:1-5). ஈரச் செவ்வியுடைய தண்ணிய புனத்தை ஈரம் காய்வதற்குமுன் ஓர் ஏரையுடைய உழவன் உழுவதற்கு விரைதல் போலத் தன் 'நெஞ்சம் தலை வியை அடைய விரைவதாக வினைமுற்றிய தலை வன் கூறினான் (குறு. 131:4-6); வில்லேருழவரின் வெம்முனைச் சீறூரில் சிறுவர் அரங்கிழைத்து நெல்லிக்காயை வட்டாகக் கொண்டு விளையாடு வர் (நற்.3:3-5).,
3.ஒப்பு. பாம்பேர் மருங்குல் (சிறு.வெ. 8:8). தினைத் தாள் வேய்ந்த வீட்டில் பிணைஏர்-மான்பிணையை ஒத்த - நோக்கினை யுடைய மனைவி கொடுப் பத் தேன்பிழி தேறலை மாந்திக் கணவன் மகிழ்ச்சி மிக்குத் தினைப்புனங்காவல் மறந்தான் (குறி. 153-257), மணியேர் ஐம்பாலினை யுடையவள் தலைவி (அகம். 8:15). இருளேர் கூந்தலைத் தலை வன் தீவுதல் (அகம், 185:4), இரவுக்குறிக்கண் தலைவன் வருதற்கு நேரும் இடையூறுகளை யெண் ணித் தலைவியின் கண்கள் நெய்தற் பூலினது மணியேர் மாணலம் நீங்கிப் பொன்னேர் வண்ணம் கொண்டன (அகம். 220:8-18). தலைவி மலரேர் உண் கண் உடையவள் (அகம். 310:6). மாலைக் காலத்தில் கயலேர் கண்ணிலையுடைய கனங்குழை மகளிர் கையே துணையாக நெய்வார்த்து ஏற்றிய விளக்கு தலைவிக்குத் துயரை எழுப்பியது (குறு. 388:3-5). பொன்ஏர் மேனி (தம். 10:3). தலைவியின் மலரேர்
508
ஏர்
கண்கள் பிரிவுணர்ந்தமையின் நீர் மல்கின (தம், 33:12), மயக்குறுமகளின் மலரேர் சுண் கலுழும் (தற். 66:10,11). மணியேர் நெய்தல் (pp. 78:8), முகையேர் இலங்கெயிறு நேர். 20817). மாயோன்) மணியேர் ஐம்பால் உடையவள் (நற். 133:5). குறு மகள் பிறையேர் திருநுதலுடையவள் (நற்.167:11), தலைவி முருந்தேர் வெண்பல்லினள் (நற். 179:10). குறுமகள் சுயலேர் உண்கண் உடையவள் நேற் 220:9). பசந்த தலைவியின் கண்கள் ஆம்பவின் தாதேர் நிறம் எய்தின (ஐங்.34:2-4). முத்தேர் வெண்பல் முகிழ்நகை மடவரல் (ஐங்.380:2). பொன்னேர் மேனி மடந்தை (ஐங். 388:4). முத்தேர் முறுவல் (கலி.64:29). பிறையேர் நுதலியர் (பரி.தி.
2:30).
4. எழுச்சி. பாழூரிடத் துள்ள பசலை நிறங் கொண்ட நெருஞ்சிப்பூ ஏர் - எழுச்சி - கொண்ட ஞாயிற்றை எதிர்கொள்ளும் (புறம்.155:4 5), விளங்குகின்ற பூவையுடைய கரும்பின் ஏர் கழையில் தங்கிய வெண்குருகு நரல வாடை வீசியது (அகம். 13:21-23). கார்காலத்தில் மழையினால் செழித்த பித்திகத்தின் ஏர் மிக்க மணமுடைய அரும்பின் சிவந்த புறம் போன்று தலைவியின் கொழுங்கடை மழைக்கண் இருந்தது (அகம், 43:1-4), பகலில் பெய்த மழையால் ஏர்தரு கடிய வெள்ளம் தெருக்கள் தோறும் புகுந்தது (அகம்.364:5-8), ஏர்தரு தெரு வில் பாணன் கையிலுள்ள சீறியாழ் வண்டு போல ஒலிக்கும் (நற்.30:2-4). தித்தியையும் ஏர்கொண்ட இனைய வன முைைளயயும் தலைவிபெற்றிருந்தாள் (நற்.160:4), 'ஆய் அண்டிரன் சேர்த்து வைத்த யானைத்திரள் போலப் பலப்பல உருவத்தோடு ஏர்தரு மழையே' மழையே' எனத் தலைவி மேகத்தை விளித்தாள் (நற். 237:7-10). மணமும் அழகும் கொண்ட அவர்களையுடைய காந்தளின் குளிர்ந்த ஏருருக் கொண்ட துடுப்பு என்று கூறும்படி தலைவி யின் திரண்ட மெல்லிய முன்கை இருந்தது (கலி, 19:3,4). அழகுடைய தழையை உடுத்து இலங்கும் இளமைப் பருவத்து எல்வளை அணிந் தாளது ஏர் உடைய நலம் மேன்மேல் வளர்ந்து செல்லுமாறு தலைவன் அருள் செய்தான் (கவி 125:12,13). பிரிவில் வருந்தும் தலைவியின் மதி யொத்த வாண்முகம் விளங்கப் புது நலம் ஏர்தர நின்தேர் குதிரையைப் பூண்பதாக எனத் தலைவனிடம் கூறி வரைவு கடாயினாள் (கலி. 110:81,23). அழகிய இடமகன்ற ஏர் பொருந்திய வானத்தில் திகழும் திங்களும் கதிரவனும் தீயே எனத் திருமாலைக் கடுவானின. வெயினனார் குறிப் பிடுவர் (பரி. 1:41,48). செவ்வேள் ஞாயிற்றின் ஏர் போலும் நிறவழகுடையவர் (பரி. 5:12). தலைவி
தோழி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fqtzvwqu4j317huyikdkiwmxz4q7upk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/524</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668220</id>
    <revision>
      <id>1986486</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:30:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986486</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9310" sha1="gpurm7sn9x44s5gdi055lj6h7hpcqlt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏர்தேறுவர்
துனி நீங்கக் காதவனது நல்ல ஏர் கொண்ட அழகிய ஆகத்தை அடையுமாறு செய்வதில் வையைப்புனல் வல்லமையுடையதாகும் (பரி. 12:73-75).
5. பொருந்துதல. செவ்வரி ஏர் கொண்ட- பொருந் திய - மையுண்கண்ணினையுடைய அரிவையர் நல்லி யக் கோடனின நல்லியலபுகளைப் பாராட்டினர் (சிறு. 215). தலைவன் துறந்தமையின் தலைவியின் இறையோ (சந்துபொருநதிய முன்கையினின்றும் வளை நீங்கின (ஐால. 163.3,4). தலைவன் சூளுற்ற சொல் தலைவியில் இறையேர் முன்கையினின்றும் எல்வளையைக் கொண்டு சென்றது (ஐங். 165:3,6), 6.கலை. ஏர்வினை கலைத் தொழில் அமைந்த வளங்கெழு திருநகர் புமைபத் தலைவி ஏதிவன பொய்ம்மொழி நம்பி உடன்போக்கு மேவினாள் என மகட்போக்கிய செவிலி கூறினாள் (அகம். 117: 3-4). தலைவி அழகுமிகும் ஏர்வினை பொலிவு பெற்ற பாவை நடை பயின்றாற்போன்ற நடை யினை யுடையவள (அகம்.142:21,22).
-
7.தோற்றப் பொலிவு. வலிமையால எதிர்ந்தோரைப் புறமகண்ட வேநதன மறம் பாடிய பாடினி ஏர்- தோற்றப் பொலிவு - உடைய சிறந்த பல கழஞ் சாற் செய்யப்பட்ட சீருடை அணிகவை பெற்றாள் (புறம். 11:9-13). நெடுவேள் ஆதன் என்பானின் போந்தை என்னும் ஊா ஏர் பொருந்திய வயலை யும் நீர் பரந்த கழனியையும் உடையது (புறம்.338: 1,4),
8. உழவுத் தொழில். தொண்டைமான இளந்திரை யன நாட்டில் வழிப் போவாரை அலறத் தாக்கிக் கைப்பொருளைக கவரும் களவையே ஏா வாழ்க்கை
உழவுத் தொழில வாழ்ககை - போதை தொழி லாகக் கொண்ட கொடியோர் இல்லை (பெரு. 39-41). 9. எருது. நெடுஞ்செழியன் ஏவல் கேட்டு வாழாத பகைவர் நாடுகள்லல ஏர் - எருது - உழுத விளை இன்ற வயலிடத்தே பல்மயிர்ப் பிணவொடு ஆண் பன்றி ஓடித் திரியுமாறு பாழபட்டன (மது. 173-176). ஏர்தேறுவர் - ஒப்பனை செயயும் வண்ணமகளீர், பெற்று வளர்தத தாயையும் கருதாது ஊரும்
சேரி
யும் அவரெழக் காழும் சோலையும் அவலொடு செல்லத் துணிந்து பல நாடுகளையும் தேயததையும் கடந்த சிறிய வனகண்மையுடைய என மகளுக்கு ஏர்தேதுவர் - ஒப்பனை செய்யும்வணண மகளிர்- போல வயலைக் கொடியே, நீ வாடியிருக்கிறாய், வாழி என மகட்போக்கிய தாய் யெலையீடம் கூறினாள் (அகம். 383:1-6).
-
எரகம்-முருகனின் ஆறு படைவீடுகளுள் ஒன்று. அறுவகைத் தொழிலில் வழுவாது, கொல்குடிப்
509
ஏழ்
பிறப்பினராய், நாற்பத்தெட்டாண்டு மாணியாய நின்று. அறன்நவில் கொளகையராய், மூவகை வேள்விச் செல்வததையுடைய இருபிறப்பாளராகிய அந்தணர் வழிபடும் காலத்தை அறிந்து, பூணூலை யும் புலராத ஆடையையும் அணிந்து உச்சிக் கூப்பிய கையினராய் முருகனைப் புகழந்து ஆறெ ழுத் தடக்கிய அரிய மந்திரத்தை ஓதி, நறுமலர் இந்தி வாழ்த்தப் பெரிது உவந்து முருகன ஏாகம் என்னும் பதியில் உறைதலும் உரியன (குரு. 176-
189).
ஏராளர் - ஏரையுடைய உழவர். பெருஞ்சேரலிரும்பொ றையின் நாட்டிலுள்ள ஊர்களில் வாமை மழை பொழியப் பலவாக விதைத்தலை யுடைய உழ வினைச் செய்யும் ஏராளர் - ஏரையுடைய உழவா- பகன்றை மாலை சூடி ஒளியுடைய அழகிய மணி யைப் பெறுவர் (பதி. 76:10-15), ஏரோம காண்க ஏரி - நீர் நிலை. ஏரியாலும் ஏற்றத்தினாலும் பிற நாட்டி தோன்றும் வனமெல்லாம் கரிகாலன் நாட்டின் அமிசசயினகீழ் உதிர்கினற தெல்லவவே ஆகும் (பொரு. வெ.1). இம்மையிலும் மறுமையிலும் உண்டாகிய காம இன்பத்தினைக் கொடுத்தற்குரிய இணைத்த ஏரிகளையுடையது காவிரிப்பூம்பட்டினம்
(பட். 39).
ன்
ஏரோர் - ஏரையுடைய உழவர். 'ஏரோாக்கு - உழவர்க்கு- நிழல் செயத செங்கோலினை யுடையை என நலலியக் கோடனை நீ பாராட்டினால் ஆடை தேறல முதலியன நல்குவான் எனச சிறுபாணனைப் பரிசில் பெற்ற பாணன ஆற்றுப்படுத்துகிறான (நிறு 232-237). ஏராளர் - காணக. ஏவலாளன் - ஏவிய பணியைச் செய்பவன், 'நினைத்தன வற்றை முடித்தலால் அவரவா ஏவலாளனும் - ஏவிய பணியைச் செய்பவனும் -நீயே' எனக் கடுவன இளவெயினனார் திருமாலைக் குறிப்பர் (பரி. 4.72). ஏழ் - 1. ஏழு . 'பொதியின மலையையுடைய பாண்டி யனது நல்ல நாட்டுள்ளும் ஏழாகிய அரணிடத் துள்ள கதவை அழித்துக்கைபபற்றிப் புளி இலச்சி னையைப் பொறிக்கும் ஆற்றல் உடையை' எனச சோழன் நலங்கில்லியின வீரத்தைக் கோவூர் கிழார் ஏத்துவர் (புறம, 33:7-9). வல்வில் ஓரியை ஒரு செல்வத தோன்றல் எனக் கருதித தலைவன தன பாணசுற்றத்துடனே அவனை வணங்கிப் பல இயங்களை இயக்கி மூவேழ் துறையையும் முறை யாற் பாடி முடித்தான் (புறம.152.14-30). கௌணி யன் விண்ணந்தாயனை 'மூவேழ் வேள்வித் துறை யையும் குறைவினறி முடித்த புகழமைந்த தலை மையை உடைய உரவோர் மருக' என ஆவூர் மூலங்கிழார் விளித்துப் பாடுவார் (புறம். 1688,9).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gpurm7sn9x44s5gdi055lj6h7hpcqlt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/525</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668221</id>
    <revision>
      <id>1986487</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:30:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986487</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10081" sha1="cg2lm9y6mm583u0ct8wcbwgekdm9f69" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

'ஏழ்நரம்பின்கண்ணும் உரிமை யுடையாய்' எனத் திருமாவளவனை முடத்தாமக் கண்ணியார் விளிப் பர் (பொரு.63). திருமாவளவன் விருந்தோம்பியபின் தன் காலாலே ஏழடி பின்னே நடந்துவந்து பொரு நனை வழியனுப்பினான் (பொரு. 166), ஏழ் புணர் சிறப்பின் (இசையேழும் தன்னிடத்தே கூடின தலைமையினை யுடைய) இனிய நரம்புடைய சிறிய யாழைப் பண்களை மாறிமாறி வாசித்து மகளிர் தம்மை விரும்பின கணவரைக் கூடினர் (மது. 559- 561). பலகதிரையுடைய ஞாயிறு ஏழ் குதிரை பூட்டிய தேரேறிப் பகல் நீங்கத் தாழ்ந்து மலை சேர்ந்து மறைந்தது (குறி. 214-216). மழை வளத்தால் இளங்காயாகிய தன்மை நீங்கிய எள்ளின் கரிய காய் ஒரு பிடியிலே ஏழ்காயாக நெய் உள்னே நிறையுமாறு வளர்த்தன பேலை, 103,106), 'என்னைப் பிரிந்து தலைவர் வருந்துவர் எனக் கருதியே ஏழ் ஊரிலுன்னார்க்குப பொது வாகத் தொழில் செய்ய ஒரூரில் அமைத்த உலை யிற் செறித்த துருத்திபோல எல்லையறியாது என் நெஞ்சம் வருத்தகிறது' எனத் தலைவி தோழி யிடம் கூறினாள் (குறு. 172:3-7). விரும்புவார்க்கு நேயமாய் விரலால் வாசிக்கப்பட்டு ஒலிக்கும் தரம்பு ஏழும் தம் பயன கெட, தானக்கோலில் அகப்பட்டு இடைநின்ற நரம்பு அற்றுப்போம் யாழினும் பொருள் நிலையில்லாதது (கலி. 8:9-11), ஏழ்நரம் பாற் கூட்டிய இனிய ஓசைகள் யாழிடத்தே பிறந் தனவாயினும் பாடுவார்க்குப் பயன் கொடுத்தவல் லது அவ்வோசைகள் யாழுக்குப் பயனைத் தாரா (கலி.9:18-20). ஒவ்வொன்றும் ஏழவகைப் பட்ட மூன்றுவகமும் உலகிலிருக்கும் உயிர்க் கூட்டமும் திருமாலிடமிருந்து தோன் றியவை என்பதைவேதம் அறிந்து கூறும் (பரி. 3:9-11). கீழேயுள்ள ஏழ்உலகத் தையும் திருமால் எஞ்சாது தன் அடியால் அளந் தார் (பரி.3:20), அருளைக் குடையாகவும் அறத் தைக் காம்பாகவும் கொண்டு மூவேழ்உலகத்தை யும் இருநிழல் படாமல் ஒரு குடைநிழவில் காக்கும் காப்பை உடையவர் திருமால் (பரி. 3:74-76).திரு மால் ஏழென (அகங்காரம்) எட்டென (மான்) தொண் டென (துயப்பகுதி) நால்வகை வாழிகளிலும் எண் களால் நவிலப்படும் சிறப்பினை யுடையவர் (பரி. 3:79,89). இந்திரனுக்குக் கொடுத்த வரத்தை மாற் றாது, உலகேழும தன் மெய்ம்மையை வியக்குமாறு சிவபெருமான் கருவைச் சிதைத்தார் (பரி. 6:32-35). சிவபெருமான் சிதைத்த கருவை ஏழ் (ஏழு) முனி வரும் வேள்வியிலிட்டு அதனை எடுத்துத் தம் மனைவியர்க் களிக்க அருந்ததி நீங்கவாக ஏனை அறுவரும் அதனை அயின்றனர் (பரி. 6:36-45). பாலை ஏழினையுமுடைய புரிநரம்பின்கண் இனிய
510
ஏழில்
கொலையைத் தருகின்ற யாழும் மிடற்றுப்பாட லும் தம்முளொக்க வங்கியம் அவற்றின் சுருதியை அளந்து நிற்ப, முழவெழுந்தார்ப்ப அரங்கேறிய தலைக் கோள் மகளிரும் பாணரும் ஆடலைத் தொடங்கினர் (புளி. 7:77-80). ஏழ் துளையுடைய வங்கியத்தும் ஐந்து துளையுடைய வங்கியத்தும் பிறந்த இசைச் சுருதியைப் போலவே தும்பியும் வண்டும் மிஞிறும் ஆர்த்தன (பரி. 8:22,23). ஏழ் உலகும் ஆளி எனச் செவ்வேளை நல்லந்துவனார் குறிப்பிடுவர் (பரி. 8:84). எம் கணவரும் யாமும் கிழவர் கிழவியர் எனப்படாமல் ஏழ்காறும் (ஏழாம் பருவமாகிய பேரிளம் பெண் வரைக்கும் இளமை எய்திச் செல்லாமம் சுற்றமும் பெற்று நிலை பெறுக எனச் சிலர் வையையை வேண்டினர் (பரி. 11:110, 181).இம் மூவேழுலகத்துயிர்களெல்லாம் திருமாலி டத்துளவாயின (பரி. 13:23). செவ்வேள் விரும்பி வீற்றிருப்பது மேலோர் நாவிலிருந்தெழும் புகழ் நிறைந்து ஏழிலைப் பாலையை யுடைய தாழ்வரை யாகிய இலகடத்தையும் அருவியாகிய முகபடாத் தினையும் உடைய யானையைப் போன்று வானுற உயர்ந்த தண்பரங்குன்றம் (பரி.21:12-15).
2. எழுச்சி, 'ஏம் - எழுச்சி - உடைய மணியையும் நிறம் பொருந்திய பொறிகளையும் கண்ணிற் பொருந்திய செவியையும் பிளவுபட்ட நாவையு முடைய நிறம் பொருந்திய பாம்பு தன் தோலை உரித்து நீக்கினாற் போல வறுமையின் நீங்கிப் பிறர்க்கு யாம் வழங்க எமக்கு வேண்டுவன நல்கி விடை தருக எனச் சோழன் நலங்கிள்ளியிடம் கிணைப்பொருநன் வேண்டினன் (புறம். 382: 13-17). ஏழ்புழை - ஏழ் துளைறையுடைய வங்கியம். ஏழ் துளை யுடைய வங்கியத்திலும் ஐந்து துளை யுடைய வங்கியத்திலும் பிறந்த இசைச் சுருதி போன்றே தும்பியும் வண்டும் மிஞிறும் ஒலித்தன (பா.1:22,23). ஏழகத்தகர் - ஆட்டுக்கிடாய். காவிரிப்பூம் பட்டினத்தைச் சார்ந்த பண்டக சாலையின் முற்றத்தில் கூரிய நகத்தினையும் வளைந்த காலையும் உடைய ஆண் நாய் ஏழகத் தகரொடு தாவிக் குதித்தல் (பட். 140,
241).
ஏழகம்-ஆடு. ஏழகத் தகர் காண்க.
ஏழில் - 1. ஏழிற்குன்றம். 'பெரிய ஊரிலுள்ளார் துஞ் சினும் எம் இல்லத்திற்கு அயலதாகிய ஏழிலுக்கு- ஏழிற்குன்றத்துக்கு மேலுள்ள நொச்சியின் மலர் உதிரும் ஒசையினைக் கேட்டவாறு யாம் இரவெல் லாம் துயிலாதிருந்தோம்' என்று தோழி முதல்நாள் குறிபிழைத்த தவைவன் சிறைப்புறத்தே நிற்கையில் கூறினாள் (குறு. 138).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cg2lm9y6mm583u0ct8wcbwgekdm9f69</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/526</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668222</id>
    <revision>
      <id>1986488</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:31:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986488</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9498" sha1="dwl2zts0voz9cngepncgsm6000jkghp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏழில் நெடுரை
2. ஏழிலைப் பாலை மரம். 'பெரிய ஊரிலுள்ளார் துஞ்சினும் எம் இல்லத்திற்கு அய்வதாகிய ஏழி லுக்கு - ஏழிலைப் பாலை மரத்துக்கு - அப்பாலுள்ள நொச்சியின் மலர் உதிரும் ஓசையினைக் கேட்ட வாறு யாம் இரவெல்லாம் துயியா திருந்தோம்&quot; என்று தோழி முதல்தாள் குறிபிழைத்த தலைவன் சிறைப்புறத்தே நிற்கையில் கூறினாள் (குறு. 138. உரைவேறுபாடு).
-
ஏழில் நெடுவரை - ஏழித்துன்றம், தலைவியின் கூந்தல் நன்னனது ஏழில் நெடுவரையின் ஏழிற்குன்றத்தின்- பாழியென்னும் பக்கமலை யிடத்தே களித்தாடும் மயிலின் கலாவம் போன்றது (அகம்.152:3, 12-14). ஏழிற்குன்றம் - குன்றின் பெயர், கானமர் செல்வி அருனினமையால் பல்படைப் புரவி எய்திய புஸைன் பாடியது இனமான மேகங்கள் தவழும் ஏழிற்குன் றம் (அகம். 345:4-7). நன்னனது நல்ல நாட்டின் கண் உள்ளது ஏழிற்குன்றம் (அகம். 349:8,9; நற்.391:
6,7).
ஏழின் கிழவன். குரல், துத்தம், கைக்கிளை, உழை, இளி, விளரி, தாரம் என்னும் ஏழு நரம்புகளுக்கும் உரிமையுடையவம். கரிகாற் பெருவளத்தானைக் கண்டு பரிசில் பெற்று வரும் பொருநன் பரிசில் பெற விரும்பும் பொருநனை 'ஏழின் கிழவ' என விளித்தான் (பொரு. 63).
க
ஏழுலகம் -ஏழுவகை ஞாலம். திருமால் மூவேழ் உலகி னுள் கீழாக உள்ள மூழுலகத்தையும் எஞ்சாமல் அளந்த அடியினையுடையவர் (பரி.3:20). ஏழுலகங் களையும் ஆன்பவராகிய முருகனின் பரங்குன்றத் தின் மேல் நீ ஆணையிட்டாய்; அதன்பால் நீ கொண்ட அன்பு இரங்கத் தக்கது என்று தோழி பொய்ச் சூளுரைத்த தலைவனிடம் உரைத்தாள்
(பரி. 8:54).
ஏழுலகமாளி
ஏழுலகங்களையும் ஆள்பவன் (முருகன்).
ஏழுலகமாளி - ஏழுலகங்களையுமாள்பவன் - ஆகிய முருகனின் பரங் குன் தின்மேல் தலைவன் பொய்ச் சூள் செய்வதற்குத் தோழி இரங்கினாள் (பரி.8:64). ஏழுறுமுனிவர் ஏழு முனிவர்கள் (கடவுட் கற்பு வாய்ந்த அருந்ததி முதலாகிய எழு மகளிரின் கணவன்மார்). ஏழுறு முனிவர், இறைவன் துண்ட மாக்கிய லசிதடியை அவ்வாறே தம் மனைவியர் உண்டு கருத்தரித்தால் நிறைவயின் சாலார் என்று கருதி வேள்வியில் இட்டுப் பின்னர் அளித்தனர்; அதனை அருந்ததி யொழிய மற்றைய அறுவர் அயின்று முருகனை ஈன்றனர் (பரி. 5:36-47).
ஏழை -பேதை. இனிய நகையுடன் கூடிய பற்களை
511
ஏற்றம்
யுடைய ஏழையை - பேதையாகிய தலைவியை - கூத் தல் வாரிவிட்டும் மருங்கில் ஏற்றியும் நற்றாய் காத்தாள் (அகம்.195:8-10). 'மதத்தான் அறிவிழந்து பரிக்கோ லெல்லையில் நில்லாத கடிய களி்றறை யொப்பவனான தலைவன் என்னைப் பலகாலும் தொழுதான்; தொட்டான்; ஆதவால் அவல் குணத்தில் ஏழைத் தன்மை இல்லை' எனத் தலைவி தலைவனியல்பைத் நோழிக்குக் கூறல் (கலி. 55:19-22). ஏற்றைத் தழுவினவனுடைய சென் னியிற் கிடந்த குவியல் முல்லைப்பூங்கண்ணியைக் கொம்பிலே எடுத்துக் கொண்டு வந்து அலைத்த பெரிய ஏறு ஏழையாகிய துள்ளுகையினாலே
அப்பூ வந்து என் கூந்தலுக்குள் வீழ்ந்தது எனத் தோழிக்கு அறத்தொடு நிற்கும் தலைவி கூறினாள் (கலி.107:6-9). 'தோழீ, நீ தலைவனிடத்தே சென்று, 'எம் சுற்றத்தார் நொதுமலர்க்கு மணம் பேசு வதைக் கண்டும். அவ்வதுவை றிளக்காம்படி மணந்து கொள்ளும் மதியறியா ஏழைத் தன்மை யுடையவனா யிருக்கின்றாய் என்று அவனைச் சிரித்துவாராய்' எனத் தலைவி தோழிக்கு உரைத்து வரைவு முடுக்கியது (கலி. 114:3-6).
ஏழையர் - பேதையர். தலைமகற்குத் தலைவி குறை நேர வேண்டும் எனக் கருதிய தோழி, 'நீ அருளா யாயின் உயிர் வாழேன்' எனத் தலைவன் உரைப் பன்; அதனால் நற் குடிப்பிறந்தார் ஏழையராய் பேதையராய் - இருப்பர் எனப் பலர் அவனைக் கண்டு கூறும் சொல்லால் நினக்குப் பழி வரும்; ஆதலால் இந்நிலையை நாம் ஆராய்ந்து பார்த்தல் நன்று' எனத் தலைவிக்குக் கூறினாள் (கலி.47:15-18). ஏற்பார் - பெறுபவர். கூடலிலும் செவ்வேள் பரங்குன் றத்திலும் வாழ்வோர் ஈவாரைக் கொண்டாடுவர்; ஏற்பார்-பெறுபவர் - அடையும் இன்பத்தைக் கண்டு தாமும் உவப்பர் (பரி. தி.11:1,2),
ஏற்றம் - 1. நீரிறைக்கும் கருவி. 'சிறுகுடி கிழான் பண் ணனின் :வு வினைக்குரிய பகடுகளையும் ஏந்தத்தையும் நாடொதும் பாடிக் கிணைப்பதை யைக் கொட்டேனாயின் வழுதி என் பெரிய சுற் நத்தைப் புரத்தற்கு வேண்டும் அருள் செய்யாது போவானாக' என மதுரை அளக்கர் ஞாழலார். மகனார் மள்ளனார் கூறல் (புறம்.388:11-16). பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் நாட்டிலுள்ள ஊர் களில் எழும் பல்வேறு வகைப்பட்ட ஓசைகளில் ஏற்றத்துடன் இயங்கும் அகன்ற பன்றிப்பத்தரின் ஓசையும் ஒன்றாகும் (மது. 90,91).
2.மேடு. இடிந்து விழும் மண்ணின் இடையூற் றினை அஞ்சுவதான ஒரே துறையினை யுடையr&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dwl2zts0voz9cngepncgsm6000jkghp</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/527</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668223</id>
    <revision>
      <id>1986489</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:31:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986489</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10124" sha1="ixvmjz3cnfpjquvhlxtmbcthranvjxi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

முந்தார்
·
ஓடையிலுள்ள ஏற்றம் மேடு - கொண்ட நெறி யில் சென்ற பகடு வழுக்கி வீழ்ந்தது (அகம். 107:33- 35), உப்பு வணிகர் நீண்ட கயிற்றால் பிணித்த வண்டியினைப் பாடுகளின் வலிய பிடரியில் பூட்டி, ஏற்றம் வாய்ந்த துறைகளில் அவற்றை உரப்பி ஒட்டினர் (அகம்.173:9,10).
ஏற்றார் - ஏற்றவர். போரெதிர்ந்து ஏற்றாராகிய அவு ணரின் பெருமிதம் கெட கடலிற் புகுந்திருந்த சூர பன்மாவாகிய மாமரத்தை அழித்த வேலை யுடை யவர் செவ்வேள் (பரி. 18:1-4).
ஏற்றியல் - இடபராசி, நிறம் பொருந்கிய வென்னி, ஏற்றியலை - இடபராசியை - சேர்ந்தது (பரி.11:4). ஏற்றூர்தியான் - காளை ஊர்தியுடைய சிவன், அஞ்சத்தக்க சுரவழியைக் கடந்து ஏற்றூர்தியானை - சிவனை ஒத்த பொருள் தேடச் சென்றவர் 'நீ நலமிழந்து வருந்த அப்பொருளை நினையார்' எனக் கூறித் தோழி தலைவியை ஆற்றுவித்தாள் (கலி.150:38-14). ஏற்றெருமை - ஏறாகிய எருமை ஏறும் கூற்றுவன். (ஆகு பெயர்), ஊழிமுடிலில் சிவபெருமான் வருத்தத்தைச் செய்த ஏற்றெருமையின் - ஏறாகிய எருமை ஏறு கின்ற கூற்றுவனின் - நெஞ்சைப் பிளந்து அவன் குடரைக் கூளிக் கிட்டான் இறைவன் ஏற்றெருமையது
(கலி. 101: 24-26), (ஏறாகிய எருமையின்) நெஞ்சைக் கால் விளிம்பாற் பிளந்து சினத்துடன அவன் உயிரை வாங்கினான் (கலி.103:44, 45). ஏற்றை - 1. ஆண் விலங்கு. ஆம்பலினது அகன்ற இலையின் நிழற்கள் கதிர்போலும் கோட்டை யுடைய நத்தையின் சுரிமுகத்தை யுடைய ஏற்றை -ஆண் நத்தை - நாகாகிய பெண் நத்தையுடன் பகற்காலத்தே மணங்கூடும் வளமுடையது சோழ நாடு
(புறம், 268:3-6). ஓய்மான் வில்லியாதன் கிணைப்பொருநர்க்குக் குறுகிய கால்களை யுடைய ஏற்றையின் (ஆணபன்றியின்) கொழுவிய ஊன் துண் டங்களை நறுநெய்யிற் பொரித்து நாட்காலையில் சோற்றுணவோடு அளித்துப் பசி தீர்ப்பான் (புறம். 379:8-10). குறுகிய கால்களை உடைய ஏற்றையைப் பெண்பன்றியுடன் புணரவிடாமல் பலநாள் குழி யிலே நிறுத்தி நெல்லை யிடித்த மாவாகிய உண வினை உண்ணக செய்து வளர்த்த அதன் கொழு விய நிணத்தையுடைய தசையைப் பட்டின மருங் சிற் பெறுவீர் எனக கூறிப் பரிசு பெற்ற பெரும் பாணன. பரிசு பெற விரும்பும் பாணனை ஆற்றுப் படுத்தினான (பெரு.342-345). அரண்மனையின் வாயிலில் தூய நெடிய மயிரினையுடைய கவரிமா எற்றை குறிய காலினையுடைய அன்னத்தோடே
512
ஏற்றை
தாவித் திரியும் (தெடு. 96-92). காவிரிப்பூம் பட்டினத் துப் பண்டக சாலையின் முற்றத்தில் கூர்மையான உகிரையும் வளைந்த காலையும் உடைய ஏற்றை (ஆண்நாய்) ஏழகத்தகரொடு (ஆட்டுக்கிடாயுடன்) குதித்து விளையாடும் (பட். 140,141), நன்னன் வேண்மானின் அரண்மனைத் தலைவாயிலிலே காணப்பட்ட பல் வேறு வகைக் கையுறைப் பொருள்களில் அரக்கைப் பரப்பினா லொத்த சிவந்த நிலத்திற் கிடந்த சுக் கான் கல்லில் தவழும் உடும்பினது வளைந்த காலையுடைய ஏற்றையும் ஒன்றாகும் (மலை. 307, 5083. புற்றாஞ் சோறாகிய இரையினை யுடைய பெரிய கையோடு கூடிய ஏற்றையின் (ஆண்கரடியின் தொங்கும் தோறுறைக்குள் பொருந்தி யிருக்கும் கூரிய நகம் பற்றிக் கொள்வதால் புற்றிலுள்ள பாம்பு தன் வலிகெட்டழியும் (அகம். 8:2-4). பெரிய ஆண்பன்றியினைக்கொன்ற பிளந்தவாயையுடைய ஏற்றை (ஆண்புலி) பலாமரங்கள் செறிந்த பக்கமலை களில் புலால் நாற அதனை இழுத்துச் செல்லும் (அகம். 8:8-7). மலைக்குகையில் ஈன்று காவற்பட்ட மென்மையும் ஈன்ற அணிமையும் உடைய பெண் நாயின் பசி போக்கச் செந்நாய் ஏற்றை ஆண்பன்றி யினைத் தாக்கியது (அகம். 21:16-18). மழை பெய் யும் நள்ளிரவில் மின்மினி மொய்த்திருக்கும் முரிந்த இடத்தினையுடைய புற்றினைப் பெரிய கையினை மின்மினிகள் ஓடப் யுடைய ஏற்றை (ஆண்கரடி) பெயர்த்துப் புற்றாஞ் சோற்றினைத் தோண்டி யெடுக்கும் (அகம். 72:1-5). நன்கு பற்றும் திறன் உடைய செந்நாயின் ஏற்றை ஆண்பன்றியைக் கொன்று விரைந்து ஈர்த்துச் செல்லும்போது வழி வெல்லாம் ஒழுகியே குருதியினைப் பருந்து பருகும் (அகம்.111:10-12). குன்றிமணி போன்ற கண்களை யும் நல்ல நிறம் வாய்ந்த மயிரையும் மெல்லிய கால் களையும் தாடியினையும் உடைய வெள்ளெலி ஏற்றை சிவந்த பரல்கள் மிக்க வன்னிலத்தைக் கிள றிப் போகட்ட புழுதியில் வேங்கைப் பூக்கள் விழுந்துடைப்பது வெறியாடுகனம் போல் தோன் றியது (அகம்.133:14). மூன்று குட்டிகளை ஒரு சேரப் பெற்று முடக்கமான இடத்திவே பாறையின் பிளப்பாகிய குகையிற் கிடந்த மெலிவுற்ற பெண் புலியின் பசி நீக்கக் கருதிப் புள்ளிகள் விளங்கும் பிளந்தவாமையுடைய உழுவை ஏற்றை ஆண்மானி.. னது குரலினை உற்றுக் கேட்கும் (அகம். 147:3-7). பெரிய மலையின் அடிவாரத்துள்ள சிறிய ஊரில் மருண்ட மக்கள் பலர் கொல்லுதலில் வல்ல ஏற்றை யின் (ஆண்சுரடியின்) ஒலியினைக் கேட்டுச் செப்பம் செய்தஅம்பினையும் வில்லினையும்கொண்டு இடம் தொறும் பரவினர் (அகம்.I7I:8-11). மலைச்சாரலில் பெரியகையினையும் பிளந்த வாயினையும் உடைய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ixvmjz3cnfpjquvhlxtmbcthranvjxi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/528</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668224</id>
    <revision>
      <id>1986490</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:31:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986490</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10372" sha1="b07ud451qyuezytkqtlk4mgwrlufsy7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏற்றை
அரடி ஏற்றை இருளைத் துணித்து வைத்தாற் போறை திரண்ட மயிலினயுைடைய குட்டியுடனும் திரங்கிய முலையினையுடைய பெண்கரடியுடனும் மகிழந்திருக்கும் பாலைநிலத்து வழியே தனைவன் பொருள் தேடச சென்றான (அகம். 201,15-19). தலை வன் ஊர் சருசசரை பொருந்திய வயிற்றினையும் பிளந்த வாயினையும் உடைய நந்தின ஏற்றை ஆரலமீன சான்றாகப் பொய்கையில் சங்கொடு மணம் புணரும் நீர்வளம் நிறைத்தது (அகம்.246 1-4). பெருஞ்சுற்றத்தினையும் வெவ்விய வாயினை யும் உடைய ஏற்றை (ஆணகரடி) இருபபைப் பூவைத் தினறு வெறுத்தால் செமமான புறறினது உச்சியி னைப் பெயர்க்கும் (அகம். 247.4-7) ஊனை விரும் பும் பெண்நாயின் மிக்க பசியினைப் போக்குதற்கு. இளைய பெண்மான சுதற ஆண்மானின தொடை யைச சிதைத்த செந்நாய செந்நாய் ஏற்றை வெயிலை வெறுதது இனைக்கும் ( 283:4-7). இறந்துபட்ட பார்ப்பனனின் குருதியுடன தொங்கிக் கிடந்த குட லைக் கடித்து மரலுள்ள நெறியில் நரி ஏற்றை பரற் கறகள் மினனும் கணணொளியைக் கவரும் கவர்த்த நெறியினகண களனி தீழரீல கவிளையிடடுத தங்கும் (அகம். 337.14-27). யாமரத்தின நிழலில் இளைப்பா றத தங்கி நீணட செல்யினையும் குட்டையான காலினையும் உடைய ஏற்றையின் (ஆண்கழுதையின) முதுகிலிட்ட பண்டப் பொதியினை இறககிவைத்து அதன் தளர்ச்சியைப் போக்கிய வணிகர்க்கு உசாத துணையாகத் தலைவன் இருந்தான (அகம். 843: 10-340. வரகு நிறைந்த கூட்டின ஒரு பக்கத்தே ஞனித்த அடியினையும் பசிய கணணினையுமுடைய காட்டுப் பூனையின் ஏற்றை ஊனை விரும்பும பெண்பூனையின பசியை நீக்கக் கோழிச் சேவலைப் பிடிக்க அற்றம் பாரக்கும் (அகம். 307:6-12), ஆறு செல் வம்பலர் அலற ஏற்றை (ஆண்புலி) குருதியாற சிவந்த நிலத்திடத்தே தன் காலை வளைத்துத் தாலீப பெருங்களிற்றை வலததே வீழத்திய வெற்றி யால் வெற்பிடம் எதிரொவிக்க முழங்கும் (அகம். 389:18-23). நெடுங்கை யானையின் கடும்பகையால் வருந்திய குறுங்கை யுடைய கொல்லவல்ல ஏற்றை (ஆண்புலி) செந்தாயை அகப்படுத்தும் செவ்வியை எதிர்பார்க்கும் (குறு. 142:8-6), கடற்றுறையிலுள்ள கொடுங்கால் முதலை ஏற்றை வழியிடத்தே பிறர் செல்லுவதைத் தடுக்கும் (குறு. 324:1,2). வலிமையுடைய பெரிய புலியேற்றை பிளந்த வாயை யுடையதாயத் தலைமையுடைய யானையின்மீது பாய்ந்து அதன் வெள்ளிய கொம்பினால் தானே குத்துண்டு தன குருதியால அக்கொம்பினைச் செம் மையுறச் செய்து வேங்கை மரததின் வாடிய பூவை. யுடைய கிளையைப் போல இறந்து கிடந்தது (குறு. சஇ பொக. - 35
மிக்க
513
ஏற்க
348). நீண்டமயிரையும் கூரிய பற்களையு முடைய கருங்குரங்கினது கரிய விரலகளையுடைய ஏற்றை பககத்தே தோண்டியதனால் உடைந்து, மலரின் மணததை வீசும் பலாப்பழம் காநதளம் சிறுகுடி யெங்கும் மணக்கும் (குறு, 373.4-7). குறுகிய முன் னங கால்களை யுடைய கொல்லுதலில் வல்ல புலி ஏற்றை பொலிவு பெற்ற நெற்றியைக் கொண்ட பீடியானை புலம்புமாறு களிற்றைத் தாக்கிக் கொல்லும் (நற். 35:1-4). அழகிய வரியையும் அகன்ற வாயையு முடைய உழுவை ஏற்றை கலிற்றுடன் செய்யும் போரைக கண்டஞ்சாத குறவரின் இளமைந்தர் ஆண்டுளன பெரும்பாறை யின கச்சியில் ஏறி முழககும் தொடைகள் சிறு பறையின் ஓசைக்குத் தினைக் கதிரிவ படியும் கிளிகள் அஞ்சி ஓடும (நற்.104 1-6). இரைதேடும் கரடியின ஏற்தை புற்றினைய பெயர்த்து குகள் கண் உறையும் நல்ல பாம்பு நடுங்குமாறு முழங்கிக் கொல்லன ஊதுகின்ற துருத்தி போலப பெருமூச்சு லிட்டுத் தோண்டும் (நத. 125 1-4), சிவந்த கண களை யுடைய கொல்லுதலில் வல்ல புலி ஏற்றை வில்லுடை வீரா மிக்கிருத்தலை நோக்கியும் அஞ் சாது, குட்டிகனை வீன்ற பெண்புலியின நோயும் பசியும் தீர்ககக் களிறறியானையின்மீது பாயும் (நற.148.6-10).மேசுந் தவழும் குறுங்காட்டினில் களிற்றை வலத்தே வீழததிய வெஞ்சினமும் அகன்ற வாயையு முடைய உழுவை ஏற்றை யாவரும் அஞ்சுமாறு முழங்கும் (நற். 154:4-6). கழியிடத்துக் குருகின் குததுக்குத் தப்பிப் பிழைத்த இறாலின் ஏற்றை தாழையின வெள்ளிய பூவையும் கொக் கெனக கருதி அஞ்சும் (நற.211.4-8), பாலைவழியில் பசிமிக்க பிடியானை உதைத்து மேற்பட்டையைப் பெயர்த்த ஓமையின் சிவந்த அடிமரம் ஞாயிறு எழுந்த காலையில் வாள்போலும் நிறமுற்ற வரி பொருந்திய ஏற்றையோடு (ஆண்புலியோடு) போர் செய்த யானையின புணபட்ட காலபோல விளங்கித் தோனறும் (நற். 279-5-8). கானவன் வெய்யவில்லை வளைத்து வலிய கணையை எய்து தெஞ்சிலே பாயத்துக கொனற முள்ளம் பன்றி ஏற்றையைக் கைக்கொண்டு வேட்டையில் பெற்ற வெற்றி உலகையுடன் மனைக்குச் சென்றான் (நற. 255:2-8). கலிந்த தலையும் பருதத மயிரும் கொண்ட எண் கின் ஏறறை இரைதேடியுண்ணும் விருப்பத்தினால் இரலிலே சென்று கறையான் கூட்டம் செய்துயர்த் திய, பாம்புகள் வாழகினற புற்றில் உள்ள சிதலை யெல்லாம் ஒருங்கே ஒழியும்படி பெரிய நகங்க ளாலே பறித்து உளளிருககும் குரும்பி முதலிய வற்றை உறிஞ்சி இழுக்கும (நற். 328:1-53. கானலன் மலை வழியிலுள்ள சிறிய புழை அருகில் பதுங்கி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b07ud451qyuezytkqtlk4mgwrlufsy7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/529</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668225</id>
    <revision>
      <id>1986491</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:32:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986491</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10130" sha1="0usc8u523jkg9aa5l2ijhtka52naiy7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏறாவேணி
நின்று, நினைக் கதிரை அழித்த சிலிர்த்த மயிர் மிக்க பிடரியை யுடைய வெண்கோட்டு ஏற்றை (ஆண்பனறியை) வில்லினால் எய்து கொன்று மனைவி யிடம் நல்க, அவள் அதனை அறுத்துத் தன் சுற்ற மாகிய குடிகளுக்குப் பகுத்துக் கொடுத்தாள் நற் 336,2-6), குறுகிய முன்னங் கால்களை யுடைய புலிஏற்றை பெரிய புதர்கள் மிக்க காட்டிடத்தே தளர் நடையினை யுடைய யானையின கன்றைக் கொல்வதற்கு ஏற்ற காலம் பார்த்துப்
பலா
மர நிழவில் ஒளிந்திருக்கும் (ஐங். 216:1-4). பெண் நாயைக் கூடிய செந்நாயேற்றை குட்டிகளையுடைய பெண்மானை இரக்கங் காரணமாக இரையாக வேட்டங் கொள்ளாது விடுத்து வறிதே சென்றது '(ஐ, 356:7,2), இருபக்கமும் கவிழத்து தூங்கும் மயிர்பொருந்திய கழுத்தையுடைய செந்நாய ஏற்றை இரக்கததால் குட்டிகளையுடைய பேண்பன்றியை வேட்டங் கொள்ளாது கரநெறியில் வறிதே செல்லும் (ஐங்.397:1-3).
2. சேரன் படைத்தலைவருள் ஒருவனின்
பெயர்.
சோழன் பெருமபூட் செனனியின் படைத்தலைவ னாகிய பழையன், சேரன படைத்தலைவர்களாகிய நன்னன்,ஏற்றை, அத்தி, கங்கன, கட்டி, புன்றுறை என்பாருடன பாசறைக் கண் பொருது வீழ்ந்தான் (அகம். 44:7-}}},
ஏறாவேணி கோக்காலி. கடல் பிறக் கோட்டிய செங் குட்டுவன் நாளோலக்கத்தில் ஏற்ரவேஸியின்களை கோக்காலியின்கண நிரம்புதலும் குறைதலும் அறியாத நிறைந்து தெஷது இராத குடங்களிலிருந்து கள்ளைக் கூத்தர்க்கு வழங்கினான் (பதி. 43:32-38). ஏறு - 1. ஆண்விலங்கு. சிலபெருமானது ஊர்தி வெண்மை நிறம் பொருந்திய ஏறு (காளை); அவரது கொடியும் ஏறு என்று கூறுவர் (புறம்.1:3,4). சோழன் உருவப் பஃறேர் இளஞ்சேட் சென்னியின் வீரர் போர்க்களத்தைத் தமதாக்கிக் கொண்டு போர் செயதலின அவர்கள் காலினின்று நீங்கிய வேலைப் பாடமைந்த கழலகள் கொல்லுதலை யுடைய ஏற்றின் கொம்பு போன்றன (புறம்.4:3,4). பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன மாறன சினததால் ஏற்று வவன உயர்த்திய,
(காளையை வெற்றியாக உயர்ததிய) அழல போலும் சடையையும் மழுப்படையையும் நீலகண்டத்தையும் உடைய சிவனை ஒத்தான் என் நக்கீரனார் பாராட்டுகின்றார் (புறம், 58:1,2,11), மாலைக் காலத் தில் இனத்தினிறும் பிரித்து தாேைசரும் சேர்க் கையைக் காணாத மானினது ஏறு, பெண்மானை விரும்பி அழைக்கும் ஒலியை முழையின்கண உள்ள புலி செவி சாய்த்துக் கேட்கும் (புறம். 157:9-13).
514
கடமா
உழாமலே
ஏறு
அரையத்தைச் சார்ந்த மலைப்பக்கத்தில் வேட்டு வன் அலைத்தலால் தனக்குப் புகலிடம் காணாத ஏறு சாரலில் கிடக்கும் மணி கிளரவும் சிதறிய பொன் விளங்கவும் விரைந்தோடியது (புறம்.202:1-4), தம்மாற் கொள்ளப்பட்ட ஏறுடன் கூடிய ஆனிரை முன்னே போக மீட்க வருவாரைக் குறித்து அந்திரையுடன் போகாது வெட்சி மறவர் காட்டின்கண் மறைந்திருந்தனர் (புறம்.289:1-3). கூரிய கொம்புகளை யுடைய பெருமைபொருந்திய இரண்டு ஏறுகளை (காளைகளை) பொரச் செய்து வெற்றி பெற்ற ஏற்றின் தோலை மயிர்சீவாது போர்த்து முரசம் அமைப்பது மரபு (புறம். 288:1-4). கண்டாரைக் கொல்லும் ஏறு (காளை) திரியும் மன்றம் கண்டு மக்கள் அஞ்சுவது போலப் பாச றைக்கண் தலைவன் இருப்பது கேட்டும் பகைவா அஞ்சுவர் (புறம்.309:4-6). புல் வளர்ந்த நிலத்திற் பரந்து மேய்ந்த பல அக்களோடு கூடிய நெடிய ஏறு மரநிழலில் தங்கி அசையிடக் கோவலர் முல் லைப் பூவைப்பறிப்பர் (புறம்.339:1-3), இமயவரம் பன் நெடுஞ்சேரலாதனின் பகைவர் ஊரில் உள்ள வயல்கள் ஏறு தம்முள் பொருதமையான் சேறு பட்டு விதைக்கப்பட்டன (பதி. 13: 2). பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவனின் ஆற்றல் அறியாமல் பொருதவரது வானளாவிய மாடங்கள் மிக்க ஊர்கள் மக்கள் போக்குவரவற்றமையின் முட் செடிகள் மண்டித் தூர்ந்து காட்டுப் பக ஏறுடன் கூடியுறையும் காடுகளாயின பேதி. &amp;3:11-17). களங் காய்க் கண்ணி நார்முடிச் சேரல் வீரர்க்குள் ஏறு போன்றவன் (பதி. 38:10). ஆடுகோட்பாட்டுச் சேர லாதன் முழவு ஒலிக்கின்ற மகளிர் ஆடும் துணங் கைக் கூத்திற்குத் தெப்பமாக முழங்குதனில் வல்ல ஏறு (காளை) போல முதற்கை கொடுத்து அவருடன் ஆடுவான் (பதி.8:14-18), பெருஞ்சேரலிரும்பொறை கழுவுள் என்னும் ஆயர் தலைவனுக்குரிய ஞாயிலை வென்றான். அது கண்ட ஆயர் ஏற்றொடு கன்றுகள் பொருந்திய ஆனிரையைச் சேரன்பால் அளிப்ப, வீரர் போர் செய்தலை விடுத்தனர் (பதி. 71:13-15). மேகம் உரிய காலத்தில் மழை பெய்யக் காட்டில் இனமாகத் தங்கிய மடப்பத்தையுடைய பெண்மான் ஏற்றோடு கூடிச்சென்றது (பதி. 89:1,2), தண்புனல் ஆடுவோரது முழக்கத்தோடு சுவந்து வெம்போர் புரியும் வீரரது கிணைப்பறை ஒலிப்ப உணவுடைய நல்ல வீடுகளில் ஏறு (காளைகள்) ஒன்றோடொன்று மாறாக முழங்கின (பதி. 90:43-45).நான்முகனைப் பழைய நிலையில் நிறுத்தவேண்டித் திருவாவினன் குடி உறையும் முருகன் முன்னர்த் தோன்றிய கடவுளருன் வெள்ளிய ஏற்றினைக் கொடியாக எடுத்த உருத்திரனும் ஒருவனாவான் (முரு. 151-154).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0usc8u523jkg9aa5l2ijhtka52naiy7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/530</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668226</id>
    <revision>
      <id>1986492</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:32:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986492</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10141" sha1="rjt7unac9k2v0yy68sdhaxbfqhoxglm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏறு
515
ஏறு
பழமுதிர் சோலையில் அருவி வீழும் ஓசை கேட்டுக் கரிய கொம்பினையுடைய காட்டுப் பசுவின் நல்ல ஏறு முழங்கின (முரு. 314-316). முருகன் ஏற்றூர்தி யுடைய சிவபெருமானின் மகன் (முரு. வெ. 1), பசிய கோரையை அடியிலே குந்தியெடுத்த மண்பொருத் திய கரிய ஏறு தம்மிற் பொருதமையால் நிலம் உழா மல் நடுவதற்கேற்ற சேறாயிற்று (பெரு.398-213). தென்திசைக்கண் வாழும் பரதவர்க்கு ஏறு போன்ற வன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற பாண்டி யன் நெடுஞ்செழியன் (மது. 144). வேங்கைப் பூவைப் பறிக்கும் மகளிர் புலிபுளியென்று கூறும் ஆரவார மும் கரிய நிறத்தையுடைய ஏற்றை (ஆண்பன்றியை) கொல்லுன்ற வலிய புலியின் ஆரவாரமும் பிற ஆரவாரங்களும் மலையிடத்து அருவி முழக்கோடு மாறிமாறி ஒலித்தன (மது, 296-239). விடியற்காலத் தில் நாழிகை கூறுவோர் நாழிகை கூற, பள்ளி எழுச்சி முரசு ஒலிக்க, ஏறு (காளை) தம்முள் மாறு பட்டு முழங்க, சேவற் கோழிகள் கூவின (மது.671- 4733. கொல்லுதற் றொழிலை யுடைய ஏற்றின் தோலை மயிர் சீவாமற் போர்த்த பெரிய கண்ணை யுடைய முரசம் இடையறாது முழங்கப பகைவர் படைக்கு நடுவே சென்று பொருது வீரர்கள் யானைகளை அழித்தனர் (மது. 732-736). பருவம் பொய்யாத மேகம் உலகெங்கும் குளிருமாறு கார்காலத்து மழையைப் பெய்தலான் வந்த வெள்ளத்தை வெறுத்த கோவலர் ஏறுடைய இனங் களையும் பசுக்களையும் மேட்டு நிலத்தில் மேய விட்டனர் (நெடு. 1-4). களவொழுக்கத்தினகண் தலைவியைக் கூடிய தலைவன் ஆவைப் புணர்ந்த ஏறுபோல அவளோடு ஊர்வாயில் வரை வந்து அவளை விடுத்துப்போனான் (குறி. 235-237). காவி ரிப்பூம் பட்டினத்து அட்டிற் சாலைகளில் சோறு ஸடித்த கொழுங்கஞ்சி யாறுகள் போலப் பரத் தொழுகி ஏறு பொருதவால் சேதாகி, அதன்மீது தேர் ஓடுவதால் துகளாய்ப் பரவி ஆண்டுள்ள ஓவி யம் பொருந்திய வெண்மையான அரண்மனை களை அழுக்குறச் செய்யும் (பட். 43-50). நிரையி னின்றும் பிரிந்த அசையும் இமிலினை யுடைய ஏறும் (காளையும்) போர் செய்தலை இயல்பாகக் கொண்ட மரையானினது விடையும் கோவலரும் குறவரும் ஆர்ககும்படி முதுகிடாத வலிமையுடன் புண்ணுண்டாம்படி முட்டிப் பொருதன (மலை. 330-333). நல்லேறு (ஆண் எருமைகள்) வள்ளிதழ்க்குள வியும் குறிஞ்சியும் வாடும்படி தமமிற் பொருதன (மலை.334,335), நிரையைக் காலல செய்யும் இடை யர் வேற்றுப புலங்களிலே சென்று மேய்த்துவந்த ஏறு பொருந்திய ஆனிரைகளில் வெள்ளிய சங்கு போன்ற பசுக்கள் தந்த இனிய பாலைக் கோவ
சஇபொசு-33அ
வரின் மகளிர் கூத்தரின் வருத்தம் நீங்க அளிப்பர் (மலை. 408-410).நன்னன் சேய நன்னன் இலம்படு புலவரின் ஏற்ற கை நிறைய அணிகலன்களை மிகுதியாக அளித்ததோடு தேர், யானை, குதிரை, ஒலிக்கும் மணி ஆரவாரிக்கும் ஏறு பொருந்திய பெரிய பசுத்திரள் ஆகியவற்றையும் நல்கினான் (மலை. 670-576). மணிமிடற்று அந்தணனாகிய சிவ பெருமான் ஊர்தி ஏறாகும் (அகம. க.வா.7). மகட் போக்கிய செவிலித்தாய் சுரத்திடைப பெண் மானைக் கண்டு இனிய முழக்கம் கொண்ட ஏறுடை இனததிலுள்ள உயிர்ப்புத் தோன்றும் இனையாலே. நின்னை விரும்பிக் கேட்கின்றேன்; &quot;என்மகள் செல்லும் நெறியினைக் கூறுவாயாக' எனக் கேட்டாள் (அகம். 7:9,10). எழினியின ஏவிய செயலை முடிக்கும் மறவர் பிழிந்த தேனாற் சமைந்த நறிய கள்ளை உண்ட மகிழச்சியினால் பகைவர் போர்முனையை லெனறு ஏற்றுடன் கூடிய பருத்த மெல்லிய மடியையுடைய ஆனினத் தைக் கொணர்ந்தனர் (அகம்.108.10-15).புலி. பாறையிற் கிடத்தி வயிறு நிறையத் தின்று விடுத்த மான ஏற்றின் காயநத தசையை வழிச் செல்லும வம்பலர் மூங்கிலரிசியுடன ஒருங்கு கூட்டித தயிரி னைப் பெய்து நிணத்தினை உருகச் செயது சமைத்த வெள்ளிய சோற்றினைத் தேககிலையில் வைத்து உண்பர் (அகம். 107:4-10). காட்டுவழியில் மழவரது சாகாடு கிழித்த வழிப் போக்கா உண்டு எறிந்த சோறு பொதிந்த வெள்ளிய பனை ஓலையா லாகிய குடையினைச் சூறாவளி எடுக்க அதனால் எழுந்த ஒலியினைத் தன் துணையின் குரலென எண்ணி அஞ்சிய கருமுக முசுவின் ஏறு (ஆண கருங் குரங்கு) அதனை அழைக்கும் (அகம்.121:11-18). தலைவியைக் கூட வேண்டு மென்னும் பெரு விருப்புடன வினைமுற்றி மீளும் தலைவன முறுக கிய கொம்பினை யுடைய ஏற்றொடு பெணமான் கூடும் கூட்டம் தடைபடாதவாறு குதிரை பூட்டிய தேரை மெலலச் செலுத்துமாறு பாகனை வேண்டி னான் (அகம்.134:7-14). வேஙகடத்துக்கு அப்பால் வெள்ளிய நிணச்சோற்றை உணவாக்க கொண்ட வடுகர், பகைவர் போர்முனை சென்று ஏறு பொருத்திய ஆனிரையைக் கவர்வதற்காக முதிர்ந்த நறவினைக் கொற்றவைக்கு நாட்பலி கொடுப்பர் (அகம். 213:3-8). முல்லை நிலத்தில் தழையினை மிகத்தின்று வெறுத்த இளைய பெண் மான் ஏறுபுணர் உவகையுடன இடையூறின்றித் துள்ளியது (அகம். 234:10,11). ஆட்டன அததி ஏறு போன்ற எழுச்சி பொருந்திய நடையினையும் பொலிவுற்ற தோளினையும் தொகுதியான கரிய சுருளைப் பொருநதிய தலை மயிரினையும் உடை
உள்ள&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rjt7unac9k2v0yy68sdhaxbfqhoxglm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/531</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668227</id>
    <revision>
      <id>1986493</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:33:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986493</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10328" sha1="ey7em7ndcetp9sde8ggqpf332hazt4j" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏறு
516
ஏறு
(காளை)
யவன் (அகம். 236:24-36). தூறுகள் பற்றி இழுத்த லாய் அறுபட்டுப் புரிகள் அவிழ்ந்து தோனிடத்தே கிடக்கும் பூக்கள் உதிர்ந்த மாலையானது ஏற்றி னது ஓமிலின்கண் கிடக்கும் கயிற்றைப் போன்று அழகுற அசையத் தலைவன் தலைவியின் இல்லம் வந்து நின்றான் (அகம்.248:10-14) முசுணடை என்பான் கிணைப்பறை முழக்கிப் பாடும் பாணர் வேண்டின் நாள்தோறும் பொற்பூணினைக் கொம் பில் செறித்துப் பொன்னரி மாலையினைக் கழுத் தில் பூட்டிச் சந்தனம் பூசிய உயர்ந்த அழகிய திமி லினை உடைய ஏற்றினை முன்னர் நிறுத்தி, மிக்க உணவினைக் குவித்து நீண்ட தேரினை யானை யுடன் அளிப்பான் (அகம். 249:3-9). கோவலரின் கூப்பீட்டொலியை அறிந்து பசு இனத்தைத் தம் மிடந்து அணைத்துக்கொண்டு வரும் அசையும் இமில்களையுடைய நல்ல ஏறு (காளைகளின் கழுத் தில் தொங்கப் பூட்டியுள்ள மூங்கில் குழாய் நிறை யுமாறு ஆயர் உணவு கொண்டு செல்வர் (அகம். 253:12-16). கொடுநோக்கு ஆடவராகிய எயினர் எழுச்சியுள்ள ஏற்றினை (காளைவை) கொன்று அதன் கொழுப்புப் பொருந்திய நிணத்தை நெருப்பிலிட் டுத் தின்றனர் (அகம்.265:11-27). ஏறு களுடன் கூடிய பசுவினமாகிய நிரைகளை வெட்சி யாரிடமிருந்து மீட்கும் போரிற் பட்ட கரந்தை வீரர்க்கு இளையோர் கல்நட்டு அதற்கு மஞ்சள் பூசிக் கரந்தைக் கண்ணி குட்டியபின் தம் ஊர் ஏகினர் (அகம். 26943-23). நாட்காலத்தே பலி கொடுப்பா ரின்றிப் பாழ்பட்ட சுரைக்கொடி படர்ந்த அம்பலத்தில் உள்ள கரிய அடி பொருந் திய கந்து (தெய்வம உறையும் தறி) மரை ஏறு (ஆண மரைமான்) உராய்ந்தமையால் அசையும் நிலை பெற்றது (அகம்.287:3-6). மேகம் மழையாகிய வளத் தினைத் தராமையால் காடுகள் காய்நது இலைகள் இல்லாதனவாக ஏறு பொருந்திய ஆயமாகிய ஆனி ரைகள் பலவற்றையும் பசிவருத்தக் குளங்கள் நீரற வற்றிய கோடை உண்டாயிற்று (அகம்.291:1-4). பெண்மான்பால் விருப்பம் மிக்க ஏறு இருப்பை மரத்தின் வெள்ளிய பூவினைத் தான் உண்ணாது, பெண்மான் உண்ணுவதற்காகத் தனது ஆண் குரல் தோன்ற அதனை அழைக்கும (அகம். 321:4-6). போரில் பிறக்கிடாத வீரம் மிகக ஏற்றுரிவை போர்க்கப் பெற்ற முரசம் வெற்றியுடன் இழு மென ஒலித்தது (அகம். 334:1,2). அசையும் இமில் கொண்ட நலல ஏறு அறுகம் புல்லைத் தினறு அறல நீரைப் பருகி மாலைபோன்ற காஞ்சிப்பூக களின் நுண்தாது மேலே உதிர மணல் மேட்டில் துஞ்சும் (அகம். 341:4-11). ஞாயிறு மறையும் மாலைப் பொழுதில் கலக்கமுற்ற முதிய ஏறு தன்
ஆண்குரல் தோன்ற மனைனயச் சூழ்ந்து வளரும் நொச்சியின்கண் உள்ள பெண்மானை அழைக்கும் (அகம். 367:1-4). குன்றநாடன் வேனிலின் வெம் மையை ஆற்றாத ஆன்ஏறு போலத் தலைவியின் நலத்தை விரும்பி மெலிந்தான் (குறு, 74:4,5). பாம் புகளின் தலைகள் துண்டாகும்படி வலிய இடி முழங்குகின்ற நள்ளிரவில் பல பசுக்கள் உள்ள தொழுவத்தில் நல்ல ஏறு இயங்குதொறும் ஒற்றை மணிக்குரல் ஒளித்தலைப் பிரிந்து சென்ற நம் தலைவர் அறிவரோ எனப் பிரிவிடைக் கலன்ற தலைவி தோழிக்குரைத்தாள் (குறு. 190:3-7). காட்டி லுள்ள மான் ஏறு பெண்மானுடன் நீல மணி ஒழுகினாற் போன்ற கரிய கொடியாகிய அறு கினது மெல்லிய தண்டினை வயிறார உண்டு துள்ளும் (குறு.256:1-3). மாலைக் காலத்தில் ஊர் வந்தடையும் ஏறுடைய பசுவீனம் கழுத்திற் பூண்ட மணிஓசையோ, வினைமுற்றி மீளும் தலை வனின் தேர்மணி ஓசையோ என முல்லைக் கொடி படர்ந்த குன்றின்மீது ஏறிக் கண்டு வருவோம், வருக என்று தோழி தலைவியை அழைத்தாள் (குறு. 275). மரையானினது கருமையும் பெருமையும் உடைய ஏறு இனிய புளிப்புடைய நெல்லிக்கனி யைத் தின்று அருகிலுள்ள மலர்கள் தடுக்கும்படி வெப்பமாக உயிர்த்து மலைச்சுனை நீரைப் பருகும் (குறு. 317:1-4). கார்காலத்துக் குரிய மழை மாலை யில் வந்தபோது மான் ஏறு மடப்பிணையைத் தழுவி மயக்கம் மிக்குக் காட்டி லுள்ள புதலில் மறைந்து ஒடுங்கும் (குறு. 319:1,2), தலைவன் இர வுக்குறியில் தலைவியின் இல்லத்திற்கு வந்து மீளுங் கால் மன்றத்திலுள்ள மரையா அஞ்சி ஓட அதன் ஏற்றினைக் கொன்று செங்கண் இரும்புலி முழங் கும் (குறு. 321:3-6). முறுக்கிய கொம்புடைய பெருமை பொருந்திய நல் ஏறு மென்மையும் மடப்பமும் உடைய பெண்மானுடன் மலர் செறிந்த தூற்றின் கண் பகற்பொழுதைக் கழித்து மாலையில் செழும் பயற்றினைக் கறிக்கும் (குறு. 338:1-4), பனிக்காலத் தில் மாலையில் மேய்புலத்தின்கண் உள்ள பயிரை அருந்திய அண்ணல் ஏற்றொடு அலைதாடியையும் பருத்த மடியையு முடைய பசுக்கள் பாலை ஒழுக விட்டுத் தம் கனறை நினைந்து, நிரையின் நீங்கி ஊரிடத்தே மீளும் (குறு. 344:2-6). கண்ணி அணிந்த கொம்பை யுடைய அண்ணல் நல்லேறு அறுகம் புள்ளனைக் கடித்துத் தின்னும் மடப்பம் பொருநதிய மலைப் பசுவைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விட்டு உகாஅய் மரநிழலில் தங்கும் (குறு. 363.1-4}. குறி யிடத்துத் தலைவன தலைவியைக் கூடியபினனர் ஏற் றினைப் பிரிகின்ற பெண்மானைப் போல் தலைவி பிரிந்து தன் சிறுகுடிக்குச் சென்றாள் (நற்.204:8-10).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ey7em7ndcetp9sde8ggqpf332hazt4j</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/532</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668228</id>
    <revision>
      <id>1986494</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:33:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986494</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10212" sha1="mp4645ttg5q5ldfwdxj32sd87bx16wl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏறு
517
ஏறு
களர் நிலத்துச் சென்ற பிணைமான் மருண்டு விழிக் கும் தன் குட்டிகளுடன் கூட்டத்தினின்று இரித் தோடுதலும் அதனிடத்துக் கொண்ட மிக்க விருப் பால் இரலை ஏறு அதனைத் தேடுகிறது (நற். 242:7- 10). எருமை ஏற்றினம் செங்கருங்காலி மலர்களையும் ஆம்பல் மலர்களையும் மேய்ந்து பொழிலின்கண் அவற்றை இல்லை யாக்கின (ஐங். 93- 1,2). நல்ல ஏற்றினைத் தொடர்ந்து பசுக்கள் செல்லும் கார்ப் பருவம் வந்ததும் தலைவியை நினை த்துத் தலைவன் நெஞ்சு வருந்தியது (ஐங். 445: 3,4), ஏறு (காளைகள்) கோட்டுமண் கொண்டு மாறுபட, இடியேறு எதி ரொலிக்கக் கலைமான்கள் பிணைமான்களுடனும் மறிகளுடனும் கழலக் கார்ப்பருவத் தொடங்கியது (ஐங். 493). வறண்ட நிலத்திலுள்ள மடமான்கள் உணவுகளைக் காணாவாய்த் திரிமருப்பு ஏறொடு பேய்த்தேரை நீரென்று கருதி ஓடின (கலி. 13:2-4). காடு நெருங்குதற்கரிய வெம்மையது எனத் தலை வன் கூறி உடன் அழைத்துச் செல்ல மறுத்தபோது கல்செறிந்த அரிய வழியில் பணை க்க கழுத்தினை யும் அழகினையும் உடைய ஏற்றின்பின் நீங்காமல் திரியும் பெண்மானையும் காண்பீராதலால் எம்மை யும் உடன் அழைத்துச் சென்மின் எனத் தலைவி வேண்டினாள் (கலி. 20:20-23), தன் மகனுக்குப் பரத்தையர் அணிவித்த அணிகளுள் நறாவிதழ் போன்ற சிவந்த விரலுக்குப் பொருந்தச் சுறாவேறு பொறித்த மோதிரத்தைக் கண்டு அதன் வாயிலாக அப்பரத்தையின் கருத்தறிந்தகாகத் தலைவி கூறினாள் (கலி. 84: 22-24). மகட்கொடை நேர்ந்த ஆயர் ஒருசேரக் கூடிக் கூர்மையாகக் கொம்புகளைச் சீவி ஏறுகளைத் கொழுவின்கண் புகுத்தனர் (கலி. 101:6-9). தோன்றிய நிமித்தத்தைப் பார்க்கில் மதத்தையுடைய களிற்றினும் சுறுகண்மையுடைய ஏற்றை (காளையை ) நீ கை நெகிழவிடாது கொள் வாய்; இவ்வாய மகள் தோளே ஏனைய மகளிரின் தோள்களைவிட வெற்றிக் கொடியை உண்டாக்கின எனத் தோழி தலைவனிடம் உரைத்தாள் (கலி. 101. 36-38). கொல்லேற்றினை அடக்குவோர்க்கே எம் மகளைத் தருவோம் என ஆயர் கூறினர் (கலி.101: 41,42), ஏறு வருந்தின; இடையரும் புண்மிக்கார்; பொதுவரோடு நாம் கூடுதற்குரிய நிமித்தம்பெற்று மகலி ரெல்லோரும் முல்லையை யுடைய பொழி லிடத்தே விளையாடப் புக்கனர்; நாமும் செல்வோம் எனத் தோழி தலைவியை அழைத்தாள் (கலி.101: 47-80). பொருகின்ற புகற்சியை யுடைய ஏற்றைத் தழுவுபவரே அடையக் கூடிய மாந்தளிர் போலும் மேனியள் என்று பறையறைந்து அறிவிக் கப்பட்டவள் இவள் என்று தலைவியின் எழில் நலம் சிறப்பிக்கப் பெறுதல் (தலி. 102:9-12). ஏறு
நல்ல
தழுவியவருள் ஒருவன் கரிய நிறத்தை யுடைய நெடிய தோள்களாலே ஏற்றின் கழுத்தை இறுகத் தழுவி அதனை வருத்தினான் (கலி. 102:25-27). தலைவனால் கழுவப்பட்ட ஏற்றையுடைய நல்லவர் அவ்வேற்றின் வருத்தங் கண்டு வெகுளாது எழுந் தனர் (கலி.102:28,29). நேற்றுக் கொல்லு தலையுடைய ஏற்றினது கழுத்திலே தங்கினவர் களைப் பார்த்திருந்தும் இன்றும் உடலுகின்ற ஏறுதழுவச் சாற்றுவாராய்ய ஆயர் மக்கள் அறி வில்லாதவரே எனக் கண்டோர் கூறினர் (கலி. 102:30-32). இறைவன் சூடிய பிறை போலும் வளைந்த கொம்பையுடைய சிவந்த காளையினை யும் பொருகின்ற மாறுபாட்டினையும் வலிமையும் பொருந்திய பிற ஏறு பலவற்றையும் தொழுவினுள் விடுகையினாலே புகை சூழ்ந்த அத் தொழுவம் சிங்கமும் குதிரையும் களிலும் கராமும் ஒரு சேரக் கூடி யிருக்கும் முழையினைக் கொண்ட மேகம் தவழும் மலையிடம் ஒக்கும் (கலி, 103: 15-21). தொழுவினுட் காளைகளைத் தழுவுவதற்கு விரும்பிப் புகுந்த பொதுவரைத் தெரிந்து ஏறு குத்தின (கலி.103:22,23). பகையான காளையை விரும்பிப் போக்குவன வாகிய ஏற்றின் குருதி தோய்ந்த கொம்புகளில் அவ்வேறுகளைத் தழுவ வந்தோரின் குடர்கள் சுற்றிப் பிணித்தன (கலி. 203: 24,27). கொம்புகளிலே சுற்றிக் குடர்கள் பிணித்த ஏற்றின் முன் நின்று ஆடி அக்குடரை இரண்டு கையாலும் ஒருவன் வாங்கினான் (கவி, 103:28,29),போரைக் கொண்டாடும் ஏற்றின கழுத்திலே பாய்ந்து அதற்கு இட்டமாலை போல அதனை ஓர் ஆயர்மகன் தழுவினான் (கலி.103; 33-35). மறுவினை யுடைய ஏற்றின மேலிருந்து ஆடிவீட்டுப் பின்னர் நீர்த்துறை யிடத்துத் தெப் பத்தின் மேற் கிடந்து அதனைத் தள்ளுகின்ற வனைப் போன்று ஓர் ஆயர்மகன் தோன்றினான று (கலி.103:37-39). காற்றைப் போன்று விரையும் காளையாகிய காரியை வலியடங்கத் தழுவி அதன் மேல் ஏறி நின்ற பொதுவன் ஏற்றெருமை ஏறு கின்ற கூற்றுவ னுடைய நெஞ்சை வடிம்பாலே பிளந்து அவன் உயிர் கொண்ட இறைவன் போல் தோன்றினான் (கலி. 103:40-45), செறிந்த வல்லமை யுடைய வெள்ளேற்றின் அழகை யுடைய பக் சுத்தே திங்களிற் கிடக்கின்ற மறுப்போல ஓர் ஆறு மகன் பொருந்திக் கிடந்தான் (கலி. 103:47-49). புலித் திரளும் களிற் றினமும் தம்முள் மாறு மாறாய்ப் பொருதாற்போலப் பொதுவர் பொருது ஏறுகளைத் தழுவிக் கொண்டு எல்லாரும் ஒருங்கே தொழுவை விட்டகனறனர் (கலி. 103:56-58). கொல் லுதலையுடைய ஏற்றின் கொம்புக்கு அஞ்சுபவனை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mp4645ttg5q5ldfwdxj32sd87bx16wl</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/533</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668229</id>
    <revision>
      <id>1986495</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:33:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986495</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10327" sha1="gloyj0uct1cxn1l7lrfhzx1dbo5ybcw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏறு
(ஏறுதழுவ அஞ்சுபவனை) ஆயமகன் மறுமையிலும் முயங்காள் (கவி, 103:63,64), அஞ்சாராய் உயிரைப் பொருட்படுத்தாது கொலைத் தொழிலை யுடைய ஏறு தழுபவரையே ஆயர் மகன் தோள் பொருந்து வன; வருத்தித் தழுவுவதற்கு நெஞ்சில்லாரைப் பொருந்தா (கலி. 103:65-67). கொலைத் தொழிலை யுடைய ஏற்றுக் கொம்பிடையே, தாம் விரும்பும் மகளிருடைய மார்பின் முலையிடையே வீழ் வாரைப் போல வீழின் எம்மினத்து ஆயர் தத்தம் மகளிர்க்கு முலைவிலை வேண்டார் எனப்பாடி ஆயமகளிர் குரவை யாடினர் (கலி. 103:71-73), வெள்ளேற்றுக் கழுத்திலே கிடப்பவன் கூரிய எயிற்றினையும் அழகினையும் உடை இவளைப் பெறுவான் என்றனர் (கலி. 104:18,19). குரால்நிறக் கண்ணினையுடைய கொலையேறு அடக்குபவன் மான் போலும் நோக்குடைய இந்நல்லாளைக் கூடு வான் என ஒப்பித்து ஆயர்தம் மகளைப் பரணில் நிறுத்தினர் (கலி. 104:22,23). புகைவலம்வர விடப் பட்டு நிறுத்தப்பட்டனவாகிய ஏறு பறைமிக் கொலிக்கப் பலரும் ஆரவாரிக்க உள்ளே புகுந்த வலிகுறையாத ஆயரை எதிர்த்துத் தாக்கின (கவி. 104:29-31). ஏற்றின்மேல் நிலைபெறும் மிக்க விருப் புடைய கருநிற ஆயன் ஒருவன் பரணைவிட்டிறங்கி, வேல்முனைபோன்ற கூரிய கொம்பு கண்டு அஞ்சா மல் வெள்ளை நிறக் காளை மீது பாய்ந்தான் (கலி. 104:32-35). குறையாத சினத்தினையும் அழகி னையும் உடைய ஏறு தன் முன்வந்த பலரும் அஞ்சி நடுங்கி அலறிப் புடைத்துக்கொண்டு ஓடும் படி அவர் எலும்புகளை முறித்துக் குடர்களைச் சரித்து மேலுந் தழுவ நின்றவனை அலைத்து வருத்தும் (கலி.104:39-42). தோள் வலியால் காளை தழுவ முயன்று புகழ் கெடாதபடி அதன் உடலைத் தழுவிக் கை நழுவி முன்னே வீழந்த இளைஞன் மீது பாயாது செல்லும் புகர் நிறததினையுடைய” ஏற்றின் தோற்றத்தைப் பார் எனத்தோழி தலைவிக் குக் காட்டினாள் (கலி. 104:45-48). கொம்புமார்பில் படுதலைத் தாங்கிக் கொள்பவரும் அதன் மீது பாய் பவரும் அதன் கொம்புகளிடையே நுழைபவரும் லென்று அடக்குவோம் என வீரம் பேசுவோருமாகி யவர் மீதும் ஏறு எதிர்நின்று பொருது அவர்களின் எலும்புகளை முறிததுத் தசைகளைச் சிதறச் செய் தன (கலி.104-51-56). தொழு விடத்துத் தழுவிக் கொண்ட ஏறு அனைத்தும் மேயும் நிலத்தே போக சீரினையும் அழகினையும் உடைய ஆய்ச்சியரும் ஆயரும் ஊரில் குரலை அயர்ந்தனர் (கலி, 104 60- 62). பொதுவனுடைய கொலை ஏற்றின் கொம்புகள் குறிசெய்த மார்பைப் பாடுவோம், வாருங்கள் எனத் தோழி தலைவியையும் ஆயத்தையும் அழைத்தாள்
518
ஏறு
(கலி. 104:63,64). ஆயர்மகன் ஆயத்தோடே நாம் ஆடும் குரவைக் கூத்திலே நம்மை அருமை செய் தான்போல் நோக்கி நமக்கு வருந்தத்தைத் தரும் நோயைச் செய்தல், நிறம் பொருந்திய கண்ணை கொண்டேன் யுடைய கொலை ஏற்றை யான்
என்னும் மனச் செருக்கினாலன்றோ எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (கலி. 104:69-72), கொள்ளற் கரிதாக நிறுத்திய கொலை ஏற்றுக் காரியின் சினத் திற் சுஞ்சானாய்த் தழுவின பொதுவனுக்கே கற் றத்தார் மகிழ்ந்து அவர் கூறிய ஊரிலுள்ளாரை உச்சி மிதித்துத் தலைவியைக் கொடுத்தனர் (கவி. 104:73-76), தொழுவினுட் புகுந்து கொம்புகளைப் பற்றியும் மார்பில் அணைத்தும் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டும் இமில் முறியும்படி ஏறியமர்த்தும் தம் தோளுக்கிடையே கழுத்தைப் புகுநவிட்டு தெருக் கியும் கொம்புகளின் குத்துக்களைத் தாங்கியும் தம்மை அடக்கவந்த ஆயர்களை ஏறு தம் நீண்ட கொம்புகளால் தாக்கித் தம்மைத் தழுவ விடாமல் தடுத்தன (கலி. 105:30-34). நடுவே பாய்ந்து கழுத்தைத் தழுவிக் டெத்தலனோடே வெள்வேறு பரணின் மேலே தாவிப் பாய்ந்தது (கலி. 105.43,44). ஏறும் பொதுவரும் தம்மின் மாறுபட்டுப் போரா டிய தொழுவம இருபெருவேந்தர் பகைத்துப் போரிட்ட போர்க்களத்தை ஒக்கும் (கலி. 105:47-49). கழுத்தை மறைக்கும் அசையும் இமினுடைய நல் லேறு தழுவிய பொதுவன் முகம் நோக்கி மகிழ்ச்சி யால் ஆயமகள் கண்கள் இமையாவாயின (கலி. 105:50-52). கூந்தலில் வெண்ணெயின் நாற்றம் நீங்கி மூல்லைப் பூவின் மணம் கமழ்ந்ததற்கு எம் சுற்றத்தார் மனங்கலங்கி அலன் தழுவின கொல் லேறு போலச் சினந்தமை என்ன பயனைத் தந்தது எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (கலி.105; 53-56). முன்பு காலாலே வெட்டிப் புழுதியை மேலே எழுப்பியனவும் இப்பொழுது கொம்பால் நிலத்தைக் குத்தி ஒன்றோடொன்று மாறுபட்டு முழங்கி மண்டிப் பாய்த்து செல்லும் அசையும் இமிலையுடையனவு மாகிய நல்லேறு களம் புகும் வீரர் வனப்பு ஒத்துக் காணப்பட்டது (கலி. 106. 7.10). தமக்குள் ஒன்றோடொன்று தாக்கித் தம் கூரிய கொம்புகளால் எவ்விடத்தும் குத்துவதால் உடம்பிலிருந்து குருதி வடியும் ஏறு அனைத்தும் நாட்காலை மழை பொழியும் மேக நிரையை ஒத்தன (கலி. 106:11-14), போமிழும் ஏறுகளுக் கிடையே வேறு காளைகளைப் புகுத்தி அவற்றைப் பிரித்து ஆயர் பசு மந்தையுடன் மேல்புயத்திற்கு ஓட்டிச் சென்றனர் (கலி. 106:15-17). ஏறுகள் தத்தம் இனங்களைப் பிரிக்கும் ஆயர் ஓடுமாறு மிதித்து, ஓடாமல் நின்றவரின் எதிர் சென்று&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gloyj0uct1cxn1l7lrfhzx1dbo5ybcw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/534</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668230</id>
    <revision>
      <id>1986496</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:34:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986496</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10066" sha1="qgrnmtat94rfqa9nk9ogyvphpiot0js" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

எறு
அவரைக் கொம்பாலே குத்திச் சாடி உழலை கோத்த மரம்போல் துளைத்தன (கலி. 106:20-22). காளைகள் துளைத்த தம் புண்களினின்று வடியும் குருதி வழுக்குதலாலே மணலை அள்ளிக் கையைப் பிசைந்து தாழ்க்காது கடலுக்குள்ளே பரதவர் தெப்பத்தை ஏறினாற்போல ஆயர் ஏறு தழுவினர் (கலி. 106:23-25), ஏறு தம் கொம்பால் தோண்டிய குடர்களை எடுத்துச் செல்லும் பருந்தின் வாயிலி ருந்து அலை தப்பி ஆலமரத்திலும் கடம்பமரத் திலும் வீழ்ந்தன! அவை ஆண்டுறையும் தெய்வங் கட்கு மகிழ்ச்சியுணடாதற்கு அணிலித்த மாலைகள் போல விளங்கின (கலீ. 108:26-29). ஏற்றினை (ஏறுகளை மேய்புலத்தில கொண்டுவந்து விட்ட அன்பு மிக்க காதலருடைய கையைக் கோத்து ஆயமகளிர் இன்பமுற்றுக் குரவையாடுவர் (கலி. 106:31-38). கொலை ஏறு சாடிய புண்கள் முலை யின வெம்மையாலே ஆறும்படி ஒற்றி முயங்கிப் பொதிந்து விடுவோம் எனப பாடி ஆய்ச்சியர் குரவையாடினர் (கலி. 106.34-86). தயிரைக் கடைவ தால் பாய்ந்த புள்ளிகளின்மேல் ஏறு கழுவினவனு டைய குருதி மயங்கும்படி தழுவுதல் எம் தோளிற்கு அழகுமட்டுமன்று; சிறபபுமாகும் என ஆய்ச்சியர் பாடிக் குரவையயர்ந்தனர் (கலி. 10637-39). பொரு கின்ற ஏற்றின் கொம்பைக் கண்டு ஆயர் அஞ்சு தலும் காளையைத் தழுலாதவருடைய புண்படாத் தோளை ஆய்ச்சியர் விரும்புதலும் ஆகிய இரண்டும் ஆயர் குடியிற் பிறந்தாரிடம் இவை (கவி. 106:40-42). இதோ போகும் இவளுடைய கணவன் கொல்லேற்றினைத் தழுவினான் என ஊரார் புகழ்ந்து சொல்கின்ற சொல்லைக் கேட்டு நாம் மோரை விற்றுப் பெறும் செல் வத்தை நம் கணவன் தருவானோ எனப் பாடி ஆய்ச்சியர் குரவையாடினர் (கலி. 106:43-46). ஏற்றையும் காதலரையும் பாதுகாத்துச் சுரும்பினம் ஒலிக்கின்ற கானத்தை (முலலை நிலத்தை) நாம் பாடித் திருமாலைப் பரவுவோம்; அதன் பயனாக எம் பாணடியன் பகைவரிடம் திறைகொண்டு அவர் நாட்டை வெல்வானாக எனப்பாடி மகளிர் குரவையாடினர் (கலி.106·47-50). ஆட்டிடையர்க் கும் பசு இடையர்க்குமாகக் கோவினத்தையுடைய நம் சுற்றத்தார் எம் கொல்லேற்றினைத் தழுவுதலே செய்யத்தக்கதென்று தொழுவினுன் பலஏற்றினைப் புகவிட்டனர் (கலி. 107:2-4). உன்னுடைய மயக்கு மொழி கேட்டு நான் மயங்கேன்; நீ பல பசுக்களை யும் தெளீட்டாமற் கூடும் ஏறுபோல நாடோறும் பதின்மரை ஒருவரைப்போல விருப்ப முற்றுச் சேர் வாய் என அகப்புறத் தலைவி அகப்புறத்தயைவு னைச் சாடினாள் (கலி. 108:46-49). பசுலினத்தில்
519
ஏறு
பிற பசுக்களுக்கு ஒப்புக் கூறப்படும் உயர்ந்த இளம்பசு போர்த்தொழில் வல்ல ஏற்றினுக்கு ஈன்ற இளைய எருது கொல்லர் வண்டியை இழுத்து இள மையால் செம்மாத்தல் போலப் பலரும் பாராட்ட மோர்க் கூடையுடன் வந்த இவள் செம்மாந்த அழகைப்பார் என வினைவல பாங்கின் தலைவன் வினைவல பாங்கின் தலைவியைக் கண்டு தன் நெஞ் சிற்குரைத்தான் (கலி.109:3-7). இராப் பொழுது வந்ததும் பசுவினத்திரளுககுள் இடிபோல் முழங் கும் ஏறு நாகுகளுடன் கூடி நின்றன; அவை போல நாமும் கூடிச் சேரப் போதற்கு உடம்படுவாயாக வென வினைவல பாங்கின் தலைவன் வினைவல பாங்கின் தலைவியை அழைததான் (கலி. 113:26- 29). செறிந்த மழையிடத்து ஏறு (எருமைக் கடா போலத் தலையைச் சாயத்து யான் கூறியவற்றிற் கெதிராகச் சில சொற்களைக கூறிக கூட்டததையே நினைந்து மயக்கமுறறவனே, என வினைவல பாங் கின் தலைவி வினைவல பாங்கின் தலைவனை விளித தாள் (கலி.116-13-15). கொலலேற்றுச் சுறவினம் (ஆண்சுறாவின் திரள்) மயக்கத்தை உடைய மாலைக் காலத்தே கானல் வழிப்போலாரைப் போகவொட் டாது தடை செய்யும (கலி. 123·9). வழியின அருமை யைக் கருதாமல் ஏற்றூர்தியுடைய சிவபெருமானை ஒத்த அருமபொருட்குச் சென்றவர் நீ உருவிழந்து வருந்துவதை அறியின அப்பொருளைப் பெரிதாக எண்ணாது மீள்வர் எனத் தோழி தலைவியை ஆற்றுவிததாள் (கலி. 150-12-14). நிறம்பொருந்திய வெள்ளி ஏற்றியலை (இடபராசியை) சேர்ந்தது (பரி.
11:4).
2. எறிதல். வளைந்த சிறகினையும் கூரிய நகத்தையு முடைய பருந்தின் ஏறு - எறிதலை - குறித்து அதற்கு அகப்படாமல் தப்பித் தன்னை வந்த டைந்த புறாவின் அழிவை நீக்கத் துலாக் கோலில் புகுந்த சோழன சிபியின் மரபில் வந்தவன் மாவ ளத்தான் (புறம்.43:4-8), கடல் பிறக்கோட்டிய செங் குட்டுலவின போர்முரசத்தின் முழக்கம் பகைவர் மேல் படைக்கருவிகளை எடுத்தேறு (எடுத்து எறி தலை) ஏலியது (பதி. 41:23). படைக் கருவிகளைப் பகைவர்மேல் எடுத்தேறு ஏவுகின்ற குறுந்தடி புடைத்தலால் அதிரும் தோலால் போர்க்கப் பெற்ற முரசம் முழங் குவது போலக் கார்காலத்து மேகம் முழங்கிற்று (பரி. 84:1-3). பாலைநிலத்தே புல்லூற்றினால் ஏறு குறிக்கப்பட்ட குறும்பூழ்ச் சேவல் தானிருந்த சிறு தூற்றினைவிட்டு உறை வோர் விட்டுப்போன மனையின இறப்பு நிழலில் ஒரு பக்கத்தே தங்கும் (அகம்.103·1-7). வழியிற் செல்லும் மக்கள் அறுத்துப் போட்ட பிரண்டைக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qgrnmtat94rfqa9nk9ogyvphpiot0js</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/535</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668231</id>
    <revision>
      <id>1986497</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:34:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986497</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10392" sha1="pnzsh58divr0jy0wxcd8nntq9e38if1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கொடி இடியால் ஏறு பெற்ற பாம்பில் துண்டம் போலக் காட்டிற் கிடக்கும் (அசும. 119:8-71 காட் டில் இனத்தைப் பிரித்த பருந்து உயர்ந்த மரத்தில் ஏறி உணவைஏறுகுறித்து வாய்ப்புநோக்கியிருக்கும் (அகம். 280:8-12); சிவன் சினத்தலினால் முப்புரம் ஏறு பெற்று உதிர்வனபோல் ஞாயீற்றின் வெம்ம்ை யால் வரைபிளந்து சிதறி வீழ்ந்தது (கலி. 2:6,7). 3. இடியேறு. Eாண்டியன் வெள்ளியம்பலத்துத் துஞ்சிய பெருவழுதி இளமைக் காலத்தும் பகை வரைக் காணப் பொறாத, போரின்கண் மாட்சி மைப்பட்ட பாண்டியர் குடியுள் ஏறு - இடியேறு- போல்லான் எனக் காவிரிப்பூம் பட்டினத்துக் காரிக் கண்ணனார் போற்றுகிறார் (புறம். 58:7,8), ஞாயிற்று வெம்மையால் காய்ந்த புல்லையுடைய காடு தவீர்க்குமாறு நடுக்கத்தைச் செய்யும் ஓசை யுடைய உரும் ஏற்றுடனே மேகம் மழை பெய்தது (புறம்.180:1-3). 'நீ வேள்வி முடித்துப் புகழ்பரப்பி இன்று போல் வாழ்க; குடகு மலைக்கண் முகிலின் ஏறு முழங்கி மழைதரப் புது நீரையுடைய காவிரி யாற் புரக்கப்படும் எங்கள் ஊர் சென்று உண்டும் தின்றும் ஊர்ந்தும் யான் நின்னைக் கொண்டாடு வேனாக&quot; எனச் சோணாட்டுப் பூஞ்சாற்றூர்ப் பார்ப்பான் கௌணியன் லிண்ணத்தாயமைய ஆவூர் மூலங்கிழார் வாழ்த்தினார் (புறம். 256:26+311, மேகத்திலுள்ள ஏறு அச்சமுடைய பாம்பின் தலை துணிபடவும் நீண்ட மலை பிறழவும் சிறுமலை பொடிபடவும் விழுந்தது (புறம். 217:1-4). போரில் இறந்து நடுகல்லான வீரனை நோக்கிப் பகைவர்க்கு வாாேறு போன்ற நின் தாள்திழற்கீழ் வாழ்ந்த பரிசிலரது செல்வமே யன்றி வேந்தரது மடியாத வென்றியும் நின்னொடு கழித்தது எனச் சோணாட்டு முகையலூர்ச் சிறு கருந்தும்பியார் இரங்கினார் (புறம். 265.5-9). ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் மேகங்கள் தவழ்கின்ற பெரிய மலையில் பாம்புகளை உருட்டி அவற்றின் சினமிக்க வன்மை யைக் கெடுக்கும் மேகத்தில் தோன்றும் ஏறனைய வன் (பதி. 51:25-28). கருக்கொண்ட மறக்குடி மகளிர் யானை தாக்க எதிரே வரினும் பாம்பு தன்மேற் செல்லினும் மேகத்திலுள்ள வலிய ஏறு இடிப்பினும் அஞ்சார் (பெரு. 134-136). தலையாலங் கானத்துச் செருவென்ற பாண்டியன் நெடுஞ் செழியன் மரங்களைச் சுட்டு, மலைகளை நீறாக்கும் பெருமையினையுடைய ஏறனையான் (மது. 62, 63). குக்கில் வளரும் சாரலில் களிற்றினம் நடுஙக ஒலிக்கும் உருமேற்றுடன் பரத்து மேகம் மழை பெய்தது (மது.243-244). நீரை முகந்துகொண்டு
கடல்
முரசு
குறைபடும்படி முழங்கினாத்
520
ஏறு
போன்ற இனிய குரலையுடைய உருமேற்றுடன் கூடிய மேகம் மின்னி மலைமேல் மழை பொழிந்தது (குறி. 47-53). வானில் ஏறு மூழங்கினும் அதற்கெதி ராகப் பாசறைக்கண் மதங் கொண்ட களிறு முழங் கும் (அகம். 144:12-13). குறும்பொறை என்னும் மலை விசும்பினின்று ஏறு ஒலிக்கும் நெடிய உச்சி யையும் நறிய பூக்கள் பொருந்திய சாரலையும் உடையது (அகம்.159:13,14). மேகம் நள்ளிரவில் பெரிய மலையின் உச்சி அதிரச் சூழ்ந்துகொண்டு வாள்போல் மின்னி பருத்த மழைத்துளிகளைச் சிதறி ஏற்றுடன் பரந்தது (அகம். 218:3-6), ஆதி மந்திக்கு அவள் கணவனைக் காட்டிக் கடலில் மறைந்த மருதியைப் போல் புகழ் பெறுதற்குப் பல நாளும் வலிய ஏற்றுடன் கூடி இரவெல்லாம் மழை பொழிந்ததால் ஈரம் மிக்க சேற்றுவழியில் தலை வனைத் தேடிச் செல்வோம் எனத் தோழி சிறைப் புறத் தலைவன் கேட்பத் தலைவியிடம் கூறினாள் (அகம். 222:10-15). தலைவியின் கூந்தலை ஒத்த மேகம் வானத்து விளங்கும் ஞாயிற்றின் ஒளி மமுங்குமாறு பரலிப் பாம்பின் படம் அழிய இடிக் கும் கடிய குரலினையுடைய ஏற்றோடு ஆலங்கட்டி யுடன் கூடிய மிக்க துளிகளைப் பெய்து கால் இறங் கியது (அகம்.323:9-13), சுரபுன்னை மரங்கள் நிறைந்த மலைச் சாரலில் மேகம் வலமாக எழுந்து கூத்தரது முழவம் அதிர்ந்தாற் போன்ற முழக்கத் தினையுடைய ஏற்றொடு கூடி நள்ளென் யாமத்து மிக்க மழை பொழிந்தது (அகம். 328:1-3). திசை யெல்லாம் மறையப் பரவிக் கால் இறங்கி ஏற்றினை யுடைய மேகம் பெருமழை பொழிந்தது (அகம். 364: 2,2). பலநாள் வந்து பணிமொழி பேசிய தலைவன் இப்பொழுது எங்கு உள்ளானோ என நினைந்து வேற்று நாட்டுப் புலங்களில் ஏறுடைய மேகம் பெய்த மழைநீர் கலங்கி வருவது போல நெஞ்சம் கலங்குகின்றது எனத் தோழி தலைவிக்கு இரக்கம் உண்டாகும்படி கூறிக் குறை நயப்பித் தாள் (குறு.176). பாம்பின் படத்தையுடைய பெரிய தலையைத் துண்டுபடச் செய்யும் ஏற்றோடு கூடிய நடுநாள் இரவில தலைவன தலைவியை அடைந் தான் (குறு. 268 3-6). சுனையில் நீர் நிறையவும் மலைப்பக்கத்தில் அருவிகள் ஆரவாரிக்கவும் காஸ் யாற்றைக் கடக்கப் பற்றுக்கோடாக அமைந்த மூங்கிலும் முழுகுமாறு வெள்ளம் பெருகிக் காட்டிற் செல்லவும் தழங்குகுரல் ஏநொடு முழங்கி விரைவில் மழை பெய்ய வானம் மின்னியது (நற். 7:1-6). பாம்பின் தலை துணிந்து விழும்படி சினந்து வலமாக எழுந்து மிக்க முழக்கத்தை யுடைய நல்லேறு குமுறித் திரிகின்ற முயில் சூழ்ந்த கார்ப் பருவத்து மாலையில் தலைவி எய்தும் பெருந்
என்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pnzsh58divr0jy0wxcd8nntq9e38if1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/536</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668232</id>
    <revision>
      <id>1986498</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:35:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986498</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9199" sha1="i39aafwex9sakjel2zcz1ha0y8gwqka" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏறு
துன்பம் தன்னால் தாங்க முடியாது எனத் தோழி தலைவன் பிரிவின்கண கூறினாள் (நற்.37:7-11). மலைப்பிளப்பிடமெல்லாம் எதிரொலி எழ, பாம் புகள் துறுகல்மீது புரளுமாறு துன்புறுத்திக் கடிய முழக்கமிக்க ஏறொடு மேகம் விடாமழை பெய்தது (தற். 51:2-5). மேகம் கரிய கடல நீரை முகந்து அருவிநீர் ஓடும் இடபபரப்பெல்லாம மறையப் பரவி மலை கண்விழித் திமைத்தாற்போல மின்னி ஒலிக்கின்ற வலிய ஏற்றோடு மழை பெயத்து (நற், 112:6-9). மிகக ஓசையை யுடைய ஏறு பாம்பின கவின் அழியுமாறு மலைமேல மோதிக் கரிய இளம்பிடி வருந்துமாறு களிற்றின் மேல் விழுந்து அதனைக் கொன்றது (நற, 114^9-12), கதிரவன் தோன்றாதபடி மறைத்த சூல் நிறைந்த மேகம் இருள் நிறைநத வானத்தில் மினனி அதிரும் ஏறொடு நடுயாமத்தில் பெருமழை பெயத்து (த்த. 961: 1-5). தலைவனை நமக்குத் தருதற்பொருட்டு மேகம் மலையை வலம் குழ எழுந்து வானம் அதிரும்படி ஏற்றொடு மழை பெய்தது எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (ஐது. 469. 2-4). காளைகள் கோட்டுமண் கொண்டு மாறுபடவும் ஏறு காளைகளின் முழக்கத்திற்கு எதிராக முழங் கவும் கலைமானகள் பிணைகளுடனும் மறிகளுட னும் துள்ளித் திரியவும கார்பபருவம் தொடங் கியது (ஐங். 493). ஏறு ஒலிக்கும் இராக்காலத்துத் தலைவியைக் கூடும் செல்வி பெறாது தலைவன் வருந்தினான் (கலி. 45: 10). கூடலின் மணமுரசு காற்றொடு மயங்கிய கடலெனவும் கடலைக் குடிக் கும் மேகக் குரலெனவும் இந்திரனது அதிர்க்கும் பெரிய உரும் ஏறு எனவும் அதிர, அதற்கு மாறாகச் செல்வேளின் பரங்குனறம் முழங்கியது (பரி. 8.29- 353. சூல முதிர்நது முகில் மலையொழுங்கைச் சூழ்ந்து அதன் சுல துணிபட எறிந்து உடலுகின்ற உரும் ஏற்றினம் ஆர்ப்ப மழை பெய்தது (பரி. 20:
1-3).
4. தலைவன் (ஆகுபெயர்). கள்ளாகிய உணவினை யுடைய குடநாட்டாரின் ஏறே என இளஞ்சேரல இரும்பொறை விளிக்கப்பெற்றான (பழி. 80: 28), முருகன அருள பெற்றான ஒருவன பெற விரும்பும் ஒருவனிடம் 'மைநதர்க்கு ஏறே, பலர் புகழ நன் மொழிப் புலவா ஏறே' என முருகனைப் பாராட்டு மாறு கூறினான (முரு. 264,268). காளையை ஊர்
தியாகக் கொண்ட சிவபெருமானின் மகனான முருகன் 'ஏறூர்ந்தான் 'ஏறே' என விளிக்கப்படு தல (முரு, வெ, 1).
5. ஏறுதல். தன்னிடத்துச் சாத்திய ஏணியால் ஏற்றரும் - ஏறுதற்கரிய - தலைமையினை யுடைய
521
ஏனல்
மாடம் தேவர் உலகுக்கு முட்டுக் காலாக ஊன்றி வைத்த ஒரு பற்றுக் கோடு போல விண்தோய உயர்ந்திருந்தது (பெரு. 348 - 348). தொண்டையர்க சூரிய வேங்கடம் மேகங்கள் தவழும் ஏற்றரும் உச்சியினின்று இழியும் அருவியுடையது (அகம். 2132
1-3).
6. ஏறுகோள் (ஏறுகழுவுதல்). முன்னைநாளில் கொல்லுதலையுடைய ஏற்றின் கழுத்திலே அகப் பட்டுக் கிடந்தவரைக் கண்டும் மாறுபாடு மிக்க ஏறுகோளை - ஏறு தழுவு தலை - இன்றும் அறிவிப் பாராகிய ஆயா அறிவில்லாதவரே என்று கண டோர் கூறினர் (கலி. 102: 30-32). ஏறார்ந்தாள்-ஏற்றினை ஊர்ந்தவளாகி இலபெருமான், ஏறரர்த்தான் - ஏற்றினை ஊர்த்தவனாகிய சில பெருமான் -மகனாவான் ஏறுபோன்ற முருகன ரீமுரு.வெ.1:3).
ஏறை - ஏறைக்கோன். குறிஞ்சி நிலத்தலைவன: விலலும் வேத் லும் வல்லவன; காந்தன பூவால் தொடுத்த கண் ணியன, புலவர்பால பேரன்பினன. தனக்குரியோர் பிழை செய்யின் அதனைப் பொறுத் துக் கொள்ளுதல், பிறர் வறுமைக்காகத் தான் நாணுதல், போர்க்களததில் பிறரால் பழிக்கப்ப டாத வலியனாதல், அரசுடைய அவைக்களத்தில் மேம்பட்டு நடத்தல் ஆகிய நற்பண்புக ளெல்லாம் பிறர்க்குத தகுவன வல்ல; பெருங்கல நாடனாகிய ஏறைக்குத தகும் எனக் குறமகள் இளலெயினியார் சிறப்பித்துள்ளார் (புறம். 157).
ஏறைக்கோன் - குறிஞ்சிநிலத் தலைவன். ஏறை காண்க. ஏளம் - 1, பன்றி, கடுங்கண கானவர் குழியிலே மறைந்திருந்து அகத்திப் பூவினை ஒத்த வளைந்த கொம்பினை யுடைய ஏனம்-பன்றி-நீருணணவரும் வரவினைப் பார்ப்பர் (பெரு.109,110). மலை யைச் சார்ந்த சாட்டின்கன பரண்மீது இருந்தவன எய்த அமபு தைத்து நெறிகெடக கிடந்த வனம இருள் அற்றுக் கிடந்தாற் போல தோனறியது (மலை. 245-247).
2. பன்றியின் கொம்பு (ஆகுபெயா). மதிலின் கதவு களைச் சிதைத்ததால் நுனி முரிந்து, ஏனம பனறி யின கொம்பு - போலத் தோன்றும் குறுகிய மருப பினைக் கொண்ட இளங்களிறுகள் பிளிறும் பாச றைக்கண இமய வரம்பன தங்கியிருந்தான (பதி,
16:6-8).
ஏனல் - தினைப்புனம். சோழன நலங்கிள்ளியின பகை வர், காட்டுக் கோழிச் சேவல் ஏனல் - தினைப் புனம் · காப்போரைத் துயில் உணர்த்தும் காட்டிவ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i39aafwex9sakjel2zcz1ha0y8gwqka</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/537</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668233</id>
    <revision>
      <id>1986499</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:35:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986499</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10164" sha1="5wkl6la2mimdjf54fycmpn0ywiir5gj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏனல்
உள்ளனர் (புறம். 28:8,9), ஏனல் உழுது பயிர் செய் யும் குன்றவர் தம் மனைக்கு வரும் விருந்தினர்க்குத் தினைமாவை அளித்துண்பர் (பதி. 30:22-24), ஏனவ் காக்கின்ற கொடிச்சியர் ஆரவாரிக்குத் தோறும் கிளிகள் தம் இனமென்று கருதிப் பல காலும் அழைக்கும் (அகம். 12:6,7). நேற்று அழகிய அணி கலன் அணிந்துவந்த தலைவன் நம் ஏனலிடத்து வந்து புரவலன் போன்ற தோற்றத்திற்கு முரணாக என்னிடம் இரவலன் போலப் பணிமொழி கூறி னான் எனத் தோழி தலைவியிடம் குறை நயப்பக் கூறினாள் (அகம். 33:1-4). தான் எய்த கணையால் புண்பட்டோடிய யானை சென்ற வழியை வின விக் கொண்டு ஏனல் பக்கத்தில் தலைவன் வந்து நின்றான் (அகம். 82:12-14). தலைவன் பல நாளும் வந்து தலைவியைக் கூடும் குறியிடமாகிய ஏனலில் கதிர்கள் கொய்யப்பட்டு விட்டமையால் தலைவி இற்செறிக்கப் பட்டாள் (அகம். 118:12,13). எம் தலைவி ஆயத்துடன் நழலை வாங்கியும் தட்டை யோப்பியும் காக்கும் ஏனவீடத்து மழை பொழிந்து காத்தலும் செய்வாயோ, என்று தோழி மேகத் தைப் பார்த்துக் கேட்டாள் (அகம்.188:10-14). தலைவன் தலைவியிடம் தன் துனபத்தைக் கூற, வளைந்த கதிர்களை யுடைய ஏனலிடத்தே வைக லும் வருவான் (அகம. 388:5,6). ஏனல் காப்பார் விடுகின்ற கவண் கல்லின் ஒலிக்கு அஞ்சிய யானை யால் கைவிடப்பட்ட மூங்கில் மீனெறி தூண்டி லைப் போல் மேலே செல்லும் (குறு. 54). ஏனல் காக்கும் குறவர் விலங்கினைக் கொன்று அதன் உடலினின்றும் பறித்த அம்பு போன்ற செவ்வரி படர்ந்த கண்களையுடையவள் தலைவி (நற்.13: 3.4). மலையிடத்தே வாழும் வேட்டுவரின் மகள் ஏனல் காலலை மேற்கொண்டாள் என்று தலை வனிடம் கூறுமாறு தலைவி கிளியைத் தூதனுப் பினாள் (நற். 102:7-9). மலைக்கு அயலிடத்தே தழைத்த ஏனலில் பெண்யானையை விட்டு நீங்கிய அளிறு நெருங்குவநைக் கண்ட குறவர் ஆர்ப்பரித் தனர் (நற்.108-1-5). தழைத்த கதிர்களை உடைய ஏனல் காக்குமிடத்திற்கு வந்து தலைமகன் தலைவி யைப் புல்லினான் (நற். 128:7-9) சுதிர் சாய்ந்து விளங்கி நிற்கும் ஏனலில் இருப்பவளாகிய தலைவி யின் இனிய சொற்களை அங்குத் தினையுண்ண வரும் கினிகளும் அறியும் என்பது தலைவன் கூற்று (நற் 209:4-6) சிறுகிளிகள் படிந்துண்ணும் பெரிய கதிர்களையுடைய ஏலை இனி நீ காவல் புரிக எனத் தாய தலைவியிடம் கூறினாள் (நற்.389:6,7). மெல்லியல்புடைய நம் கா தலி காத்தற்கு ஏதுவாகும் படி ஏனலில் பரவி வரும் இக்கிளிகள் நம்திறத்தில் நனமையே செய்தன எனத் தலைவன் கூறினான்
523
ஏனல்
(ஐங்.288). தலைவியின் குரலோசையைக் கிளியின் ஓசையெனக் கருதிப் பக்கமலையில் வாழும் கிளிகள் யாவும் ஏனலில் வந்துபடியும் என்று எம் சுற்றத்தார் கருதி அவள் காக்கும் காலற்றொழிலையும் விளக்கு வார் போலும் எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறி வரைவு கடாயினாள் (ஐங். 289:1-3). ஏனலில் கிளி வினம் படியாமல் ஒட்டிப் பாதுகாக்கும் புனத்துக்கு அயலில் இட்ட ஊசலில் தோழி ஆடினாள் (கலி. 37:12-14), ஏனலின் பரணிடத்து எரிந்த அகிலின் புகையால் ஒளி மழுங்கிய மதியம் வானிடத்தே சென்று மலையில் தங்கினால், அதனை அம்மலை யில் வைத்த தேனிறால் என்று கருதி அதனை அழித்தற்குக் கண்ணேணி சமைத்திருக்கும் கானக நாட்டை யுடையவன் தலைவன் எனத் தோழி தாயர்க்குக் கூறி அறத்தொடு நின்றாள் (கலி. 39: (7-10). படிகின்ற கிளிகள் பரக்கும் பசிய கதிரை யுடைய ஏனலில் கிளியைக் கடிதலை மறப்பித்துத் தலைவன் தலைவியைத் தன்வயத்தளாக்கி விட்டத னால் அவன் இடைவிடாது நினைத்தலைத் தலைவி விரும்புவாள் எனத் தோழி கூறினாள் (கலி. 50:9- 11). இரவுக்குறியிடத்துத் தலைவன் வருவானா யின் அவன் செய்யும் குறிகளாலே ஏனல் காப்ப வரி களிறு வந்ததென் றெண்ணிக் கொள்ளியையும் கல்லையும் கவணையும் வில்லையும் உடையராய் ஆரவாரிப்பர் எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறி வரைவு கடாயினாள் (கலி. 52:12-14).
கைகளை
2. தினை. கொல்லைக்கண் கோடை மிகுதியான் ஈன் தலைப் பொருந்தாத ஏனற்கு மின்னும் இடியும் கொண்ட மழைத் துளியை வானம் சொரிந்தாற் போலக் குமணன் இரவலர்க்குக் கொடுத்த புகழைப் பெருஞ்சித்திரனார். ஏத்தினார் (புறம். 259:16-20). தம்மில் விளையாடிப் பொரும் யானைக் கன்று களின் ஒன்றோடொன்று சேர்ந்த பொப்ப ஏனல் கதிர்கள் முற்றித் தம்மிற் பிணைந்து நின்றன (மலை. 107,108). ஏனல் காக்கும் பரண் மீதுள்ள கானவன் கையில் உள்ள கொள்ளியின் தீப்பொறி போன்று வின்னி மழைபெய்தது (அகம். 73:14-17). எம்மால் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்த ஏனலும் முற்றிக் கதிர்கள் அரியப்பட்டன என்று கூறித் தோழி தலைவனை வரைவு கடாயினாள் (அகம்.132:1), கிளி தான் கொய்த தினைக்கதிரைச் சுமக்கலாற்றாது கீழே போட அதனைக் காட்டுக் கோழிச்சேவல் கவர்ந்து உண்ணும்படி யாங்கள் காவல செய்த ஏனல் வளைந்த கதிர்களை ஈன்று முற்றின என்று கூறித்தோழி இற்செறிப்பு உணர்த் தினாள் (அகம்.198:6-8). மலைச்சாரலில் குன்றவர் உழுது விளைத்த பெரிய கதிர்களையுடைய ஏனல்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5wkl6la2mimdjf54fycmpn0ywiir5gj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/538</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668234</id>
    <revision>
      <id>1986500</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:36:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986500</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9934" sha1="czvle291qfy3z5nmbabpwqvuto10r8g" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஏனல்
கிளிகள் கொய்து கொண்டு செல்லுமாறு முதிர்ந்து கிடந்தது (அகம். 302:9-11). மூங்கிற் குழாயில் அடைக்கப்பட்டு முதிர்ந்த கள்ளினை மகளிர் கொடுக்க உண்டு மலையின்கண் அமைந்த ஏனல் விளைந்த புனத்தைக் காக்கும் தொழிலைக் குறவர் மறந்தனர் (அகம். 348:7-10). பருத்தியை இடையிலே விதைத்த ஏனல் முதிர்ந்த புனத்தில் குருவி ஓட்டு பவளின் பெரிய கண்கள் பூவினை ஒத்துச் சுழலும் தன்மை யுடையன எனப பாங்கற்குத் தலைவன் உரைத்தான் (குறு. 72). மரங்களை வெட்டிச் சுட்ட கொல்லையில் தழைத்த ஏனலில் வீழ்கின்ற கிளி களை ஓட்டும் தலைவியின் கையிலுள்ள குளிர் என்னும் கருவி இசையொடு பொருந்தி இனிய தாளத்தையும் உடையது (குறு. 291:1-3). ஏனவஞ் சிறு தினையைக் காக்கின்ற பரண் மேலுள்ள குற வனது கொள்ளிக் கட்டைக்கஞ்சி ஓடிய யானை விசும்பிலிருந்து விழும் விண்மீனொளியைக் கண் டஞ்சும் (குறு. 357:5-7). மலைச்சாரலில் பெண் யானையின் கையை ஒத்த பெருங் கொத்திலுள்ள ஏனலை உண்ணும் கிளிகளை ஓட்டும் குறமகளின் கையிலுள்ள குளிர் எனனும் கருவி சிலம்பைப் போல ஒலிக்கும் (குறு. 360:4-7). மலைநிலத் தலை வனுடன் நாம் கூடி விளையாடிய போது ஏனல் கதிர்களைக் கொள்ளாதொழிந்த யானைகளுக்கும் கிளிகளுக்கும் என்ன கைம்மாறு செய்ய வல்லோம் எனத் தலைவி கூறினாள் (நற். 194.1,2,8-10). தலை யில் துய்யினை யுடைய ஏனலின் இளங்கதிர்கள் பால்கொண்டு முற்றித் தலை சாய்தது மூடியிருந்த தோடுகள் நீங்கத் தலைப்பட்டன (நற்.206:1,2). ஏனலின் கதிர்கள் விளைவு முற்றிப் புலரும் செவ்வியை எய்தியுள்ளன வாசுலான், பெருங்கல் 'நாடனுடைய நட்பு சிறிது போழ்தில் தேய்த்து இல்லது போலத் தோன்றக் காண்கின்றேன் எனத் தோழி தலைவியின இற்செறிப்பை அறிவுறுத்துத் தலைவனை வரைவு கடாயினாள் (நற்.259:7-10). மலைப்பக்கத்து ஏனலாகிய செந்தினையின் கதிர் களைப் படிந்துண்ணும் கிளிகளை ஒப்பச் சென்ற விடத்துத் தலைலியை முருகவேள் அணங்கினான் என்று கட்டுவிச்சி கூறுவாளோ எனத தோழி சிறைப்புறத் தலைமகன் கேட்பக் கூறினாள் (நற். 288:7-10). ஆண்பன்றி, தன் பெண்பன்றியுடன் சென்று திரண்ட தண்டினை யுடைய ஏனலைக் கவர்ந்துண்ணக் கானவன் வில்லினால் கொன் றான் (நற். 336.1-4). மலைப்பக்கத்தே செழிப்புற வளர்ந்த நீலமணிபோலும் தோட்டினையும் சுரிய நிறத்தையும் உடைய ஏலை கரிய பிடியானையின் பெரிய கையைப் போல வளைந்திருக்கும் (தற். 344:1-3). ஆண்பன்றி கானவர் உழுது விளைத்த
523
ஏனாதிப்பாடி,
வளைந்த கதிரையுடைய ஏனலை உண்டு புலிக் கஞ்சாது மலைச்சாரலில் துஞ்சும் (நற்.386:1-5). பொன்போன்ற முதிர்ந்த ஏனலைக் கரிய நிற முடைய கேழல் தின்னும் (ஐங். 263:1,2). மலை நாட்டில் குறவனுடைய மென்சொல் மடமகள் புன்செய் நிலத்தே உழுது விததிய ஏனலிவ வீழும் கிளிகள் பலவற்றையும் ஓட்டினாள் (ஐங். 283 1-3), குறமகள் காக்கும் ஏனலின் பெரிய கதிரினைப் பக்க மலையில் வாழும் மயில் வஞ்சக மாகக் கவர்ந்தது (ஐங். 296:1,2). மகளிர் நாணி இறைஞ் சும் நிலைபோல முற்றித் தாழந்த ஏனலை உருவி, சந்தன மர உரலிலே பெய்து, யானைக் கொம் பால் செய்த உலக்கையால் குற்றுதல் வழக்கம்
(கலி, 40:2-5).
ஏனாதி - வேந்தர் படைத் தலைவர்க்கு வழங்கும் பட்டப்பெயர். தமிழ் வேந்தர் படைத் தலைவர்க்கு ஏனாதி, காளிதி முதலிய பட்டங்கள் தந்தும் நாடும் ஊரும் தந்தும் சிறப்புச செய்தல (தொல். பொருள். 63. நச்சிவார்க் கினியர் உரை). ஏனாதி திருக் கிள்ளி (புறம. 167. அடிக்குறிப்பு) மலையமான் சோழிய ஏனாதி (புறம்.174. அடி குறிப்பு) சோழிய ஏனாதி திருக்குட்டுவன (புறம்.394. அடிக்குறிப்பு) ஏனாதிப்
பாடி (கலி. 81.18) காண்க.
ஏனாதி திருக்கிள்ளி - குறுநில மன்னன், சோழநாட் டுக் குறுநில மன்னருள் இவனும் ஒருவன். சோழி வேந்தர்க்குப் படைத் துணையாயப் பலபோர் களைச் செய்து வெற்றி தேடித் தந்தமையான் ஏனாதி என்னும் பட்டம் பெற்றிருக்கலாம். இவனைக் கோனாட்டு எறிச்சிலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார், 'கிள்ளியே, பலபோர் செய்த மையால் வடுவாய்ந்த நின்மேனி பார்ப்பதற்கு அழகற்றதாக வுள்ளது. வீரத்தாலும் கொடை யாலும் புகழுடைமையால் நீ கேட்பதற்கு இனியை; ஆனால் நின் பகைவர் போர்க்கஞ்சிய மையாவ வடுப்படாத காட்சிக்கினிய மேனியை உடையவர்; வீரமும் கொடையும் இளமையாவ புகழ்பெறாதவராவர்' எனக் குறிப்பாகப் புகழத்து பாடியுள்ளார் (புற.157).
.
ஏனாதிப்பாடி - குடியிருப்பு. ஏனாதிப் பட்டம் பெற் தோன் பரத்தையர்த்கென அமைத்த குடியிருப்பு. முதலில் இசைவளர்சுகத் துணையாயத் தலைவியில் வீட்டில் இருந்த பாணன் பினனர்த தலைவனது பரததைமைக்குத் துணையான போது, 'நீ எங் குளளாய எனக் கேட்ட தலைவிக்குத தான் (பரத்தையர் வாழும்) ஏனாதிப் பாடியத்தில-குடியிரும் பில்-இருப்பதாக வாய்தவறிக் கூறினான (கலி.81:18).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>czvle291qfy3z5nmbabpwqvuto10r8g</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/539</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668235</id>
    <revision>
      <id>1986501</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:36:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986501</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9776" sha1="369voh4rvb48z2hlgcenejjhjui2uir" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

324
ஐ - 1. ஐந்து. பெரிய மலைமுழைஞ்சின்கண்ணே ஐந் தலை-ஐந்துதலை - உடைய நாகம் புகுந்த நிலை யில் இடி இடித்தது (புறம்.37:1-4). இமையவரம் பன் தம்பி பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவன் இரு பத்து ஐயாண்டு அரசு வீற்றிருந்தான் (பதி.ப. 3). முருகப்பெருமானின் திருமுடி ஐவேறு உருவின் செய்வினை முற்றியது (முரு. 83,84). முருகவேளின் பன்னிரு கைகளுள் ஒருகை ஐயிருவட்டம் (ஐந்தாகிய பெருத்த வரிசை ) சுழற்றும்; ஐயிரண்டாகிய பத்துத் திருமுகத்தினை யுடைய கேடகம் சுழற்றும் என்றும் உரைப்பர் (முரு. 119, 111). ஐவகையாக வகுத்த கூத்தலினையுடைய மடவீரே. நும் வாவிற் பொய்ச் சொற்களும் உளவாமோ என்று தலைவியையும் தோழியையும் நோக்கித் தலைவன் வினவுதல் (அகம், 48:17-19). அரக்கர் கோமானான இராவணன் ஐயிரு தலையினன் (கவி. 38:3). தலைவியிடத்து மிகுந்த காதலுற்று வருந்தும் தலைவன். 'ஐலாயர வின் பார்வையில் அகப்பட்டு வருந்தி மேற்செய் யும் செயலை அறிந்திலேன்' என்று அவளிடமே கூறினான் (கவி. 62:15, 13), *ஐந்தலை (ஐந்து திருமுடிகள்) உடைய சிவனும் அவனாலுண்டாகும் சங்கார ம் நீ&quot; என்று திருமால் துதிக்கப்படுகிறார் போ 1:43, 44) கடுவனிளவெயினனார் திருமாலை ஐங்கை மைந்த என விளித்துப் பாடுவார் (பரி. 3:37). முரு கன் வள்ளியை மணந்த ஞான்று ஐயிரு நூற்று (ஆயிரம்) கண்களை யுடையவனான இந்திரனின் மகள் தேவசேனை கண்கள் நீரைப் பொழிந்தமை போலப் பரங்குன்றில் மழை பெய்தது ((பரி.9:8-11). வையைப் புனலாட்டில் மகளிர் கண்கள் ஐவிரை மாண் பகழி (ஐந்தாகிய விரைமாண்ட காமன் கணை போன்றிருந்தன (பரி. 10:97-99). திருப்பரங்குன்றம் மலைகளுக் குரிய ஐவளமும் பொலிந்தது (பரி. 33:15), திருப்பரங் குன்றத்தில் இளமகளிர் விளை யாட்டாக உதிர்த்த இளந்தளிர்கள் சுனைமலர் களோடு பொருத்தி ஐந்தவை யரவு போல் தோஸ் றின (பரி.19:67-72).
2. தலைவன், என் ஐ - தலைவன் - தன் நாடு இழந்த வறுமையால் புல்லரிசி யுணவை உண்டும் பகைவர் அஞ்சத்தக்க பெரிய தோளையுடையவன்; போரையேற்று என் ஐ போர்க்களம் புகுந்தால் எதிர்த்து வந்த வீரர்க்கு அச்சந்தருவான் (புறம். 84). என் ஐக்கு ஊர் இஃதல்லாமையானும் என் ஐக்கு நாடு இஃதல்லாமையானும் அவனுக்கு இயல்பான வென்றியை அவனது வென்றியென்று ஒரு சாரா ரும் வென்றி அன்றென்று மறுசாராரும் கூறுவர்
ன
(புறம். 85:1-4), என் ஐ என்று அதியமான் நெடு மானஞ்சியை விறலிகூற்றில் ஔவையார் குறித்தல் (புறம். 89:9). என் ஐ மார்பில் புண்ணும் வெய்ய என்று தலைவனின் இறுதிக்கு ஏதுவாய் அவ னுற்ற போர்ப் புண்ணைக் குறித்துத் தலைவி கூறு தல் (புறம்.280:1). 'யான் விருந்தினர் வரப்பெறுவே னாக; என் ஐயும் வேந்தனொடு கூடிப் போய் மாற்றார் நாட்டினைக் கைப்பற்றி வரும் சிறப் புடைப் பகையினைப் பெறுவானாக' என்று மறக் குடி மகள் நடுகல் வழிபாடு செய்தாள் (புறம். 306:4-7). பகைவேந்தன் சினந்தெறிந்த வேல் என் ஐயின் சந்தனம் பூசிய மார்பினுள்ளே சென்றது எனச் சீறூர் மன்ன னொருவனின் புறங்காட் டாப் பேராண்மையை அவன் மனைவி கூறு கிறாள் (புறம்.308:6,7), 'பாசறைக்கண் இவனிருக் கின்றான் என்று பகைவர் வெருவுதற்குக் காரண மாகிய ஒப்பற்ற ஒளி என் ஐயிடத்தே உள்ளது' என்றவாறு ஒரு தலைவனின் மறப்புகழ் பேசப்படு கிறது (புறம். 309:5-7), இளவேனிற் காவத்தில் மீண்டு வருவேன் என்று கூறிப் பிரிந்த தலைவன் மீளாமை கண்ட தலைவி வேம்பின் ஒள்ளிய பூ வருவாய் என் ஐ என்னுடனில்லாமலும் கழிவ துவோ எனக் கலங்கி மொழிந்தாள் (குறு. 24:1,2). என் மாமைக் கவின் எனக்கு அழகு பயந்து நிற்கா மலும் என் ஐக்கு இன்பம் பயந்து உதவாமலும் பசலையால் உண்ணப்படும் என்று தலைவனின் பிரிவாற்றாத தலைவி கூறினாள் (குறு. 27:3-8), 'என் னிடத்திலிருந்து நீங்கியொழுகும் என் ஐக்கு யான் இப்போது பரிதலை யொழித்தேன்&quot; என்று பரத்தை யிற் பிரிந்த தலைவனைக் குறித்துத் தலைவி கூறு தல் (குறு.203:5,6), தலைவன் வரைபொருட்குப் பிரிந்த காலத்தில் தலைவி, 'அன்னை பாதுகாத்து வளர்த்த என் பெண்மை நலத்தை கொள்ளை கொண்டான்' என்று தோழிக்கு உரைத் தாள் (குறு.833:6,7), 'தன் மலைச்சாரலில் உள்ள மரத்தின் பூவை என் ஐ தானும் மலைந்தான்; அதன் தழையே எனக்கும் தழையாயின' என்று கூறித் தலைவி தோழிக்கு அறத்தொடு நிற்றல் (ஐங். 201),
என்
3. இறைவன், வருத்துதற்கரிய மிக்க வலியையுடை என் ஐ - இறைவன் - எனப் பாண்டியன் தலை யாவங்காளத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியனை இடைக்குன்றூர் கிழார் குறிப்பிடுவார் (புறம், T8:33, &quot;முழாப்போலும் தோளினையுடையஎன் ஐயொடு போரிடுவதாக நீர் சொல்லும் சொல்லை அவனை எதிர்ப்பட்டுக் காணுமுன்னே பாதுகாத்துக் கொண் மின' என்று ஒளவையார் அதியமானின் பகைவரி டம் கூறினார் (புறம். 88.2,6). பகைவரின் ஆனிரை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>369voh4rvb48z2hlgcenejjhjui2uir</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/540</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668236</id>
    <revision>
      <id>1986502</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:37:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986502</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9393" sha1="t5hrtcjqzzk62kof9h0tvyqzc50oxgf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

8
கவர்ந்து வரும் என் ஐக்குப் பக்கமறவராய் நிரை கொண்டு வருவோர் அவனினும் பெரிய இணைப்பை யுடையர் (புறம்.262:8,6).
4.தந்தை. 'தலைவனைப் பிரியுங்காலத்து மெலிவி ணும் கழலாத சிறுநொடியைச் செய்து அணிவித்த என் ஐ-தந்தை-பலகாலம் வாழ்வானாக' எனத் தலைவி வாழ்த்தினாள் (நற். 138:4-9). என் ஐ ஏவல் இளையரொடு வேட்டைமேற் சென்றதனால் தினைப்புனங் காவலை அன்னை நமக்களித்தாள் என்று தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (நற்.389:
3-7).
5. வியப்பு. முருகப்பெருமானின் பன்னிரு கைக் ளுள் ஒருகை ஐயிருவட்டம் - வியப்பையும் கரு மையையு முடைய பரிசை - திரிக்கும் (முரு. 110, 111). யவனர் இயற்றிய வினைமாண்
பாவை
கைகளில் ஐ மிக்க அகல் ஏந்தியிருத்தல் (நெடு.101, 102). ஐயறிவு (வியக்கத்தக்க அறிவு)' நீங்குமாறு அகற் தும் செயலறவாகிய துன்பத்துடன அழகிய மேகங் களை அகன்ற வானம் உண்டாக்க, மாலைக் காலம் ஞாயிற்றைப் போக்கியது (அகம். 71:7-9). அனல் காற்று வீசுதவால் அரும்புகள் முதிர்ந்த முருக்கமரத்தின் இனை பொருந்திய பெரிய கல்மீது முருக்க மலர் விழுந்து கிடக்கையில், அக்கருங்கல் தீப்பிழம்பால் மூடப் பெற்ற யானை போன்று ஐயெனத் தோன்றும் (அகம். 223:5-7). 'நின நுதல் ஐதேய்ந்தன்று (விப்பினையுடையதாயத்தேய்த்தது) ஆபி னும் அது பிறையன்று' எனத் தலைவியைத் தலை வன் பாராட்டினான் (கலி. 55:9), 'எம் கணவர் ஐ அமர் வெல்க' என மகளிர் முருகனை அருச் சித்து வேண்டினர் (பரி. 8:198). மாலிருஞ்சோலை மலை யென்னும் ஐயிருங்குன்றத்தின்கண் திருமால் தன் முன்னோனான பலதேவனோடு கூடி நிற்கிறார் (பரி.15:26-28).வையை நீர் விளையாட்டிற்குச் செல் லும் தளிரியல் மகளிர் ஐயென்று (வியந்து) பாராட்டு தற் குரிய புகையினராய ஆடையினராயச் சென் றனர் (பரி.தி.2:12,15).
6. அழகு. தினைப்புனங்காவல் முற்றிய நிலையில் நம் ஊரைக் குறிததுத் தலைவனுக்கு அறிவித்தலை மறந்தேன. அதனால வான் -அழகு-தேயவேனாக' எனத் தோழி வருந்தினாள (அகம். 38:15-18). பிரிந்த பின் தலைவி கணணீரோடு ஐ மென் தூவியாலான அணையில் தங்கி மையல கொண்ட இருக்கையளாய் மாலைப் பொழுதில் மனம் நடுங்குவாள் எனத் தலைவன பிரிந்து போகும் போது நினைந்து வருந்தினான (அகம். 289:13-17). தலைவி ஐயென (அழகிதாக) மெலிந்த இடையினையுடையவள் (அகம். 319,6,7). 'ஐயென அசைகின்ற வெயிலின் வெம்
525
ஐங்கூந்தல்
மையை உட்பொதிந்து பின்னர் ஞாயிறு மறையக் கூம்பிய தாமரையின் உள்ளிடத்தைப் போன்று தலைவி சிறுவெம்மையள்' எனத் தலைவன் தன னெஞ்சிற்குக் கூறினான் (குறு. 376:4-63. போர் வினை முடியாமையினால் கார்காலம் வந்தபோதும் தலைவியிடம் மீளப்பெறாத தலைவன் அந்நிலை யில் அவள் விடுத்த தூதுமொழிகளைக் கேட்டு ஐயவாயின (அழகியவாயின) செய்யோள் கிளவி என இரங்கினான் (ஐங்.441).
7. மென்மை. மாலையில் மேறகு மலையைச் சேரும் ஞாயிறு பாம்பினால் விழுங்கப்படும் திங்களைப் போல் ஐயென - மெல்ல - மறையும் (அகம்.114:4-6), 8.விரைவு. தலைவர் எனனைப் பிரிந்திருக்கும் இக் காலத்திலும் வானில் பிறை ஐயென - விரைவாக தோனறியதே என்று தலைவி வருநதிக கூறினாள் (ரூறு. 307:2,3).
9. ஒலிக்குறிப்பு. சேற்றில்கண நிற்றலை வெறுத்த சிவந்த கண்ணை யுடைய எருமை நள்ளிரவில் ஐயெனறு ஒலித்தல் (ரூறு. 261:3,4).
-
ஐஇய - ஐயன என்னும் சொல் விளியேற்று அளபெ டுத்து வருதல் (குறு. 178:3;கலி, 88}. ஐங்கூந்தல் - குழல், அளகம், கொண்டை, பனிச்சை, துஞ்சை என்ற ஐந்து வகையான கூந்தல். மணம நாறும் ஐங்கூந்தலையுடைய மகளிர்க்கு அருஞ்சுரம போதலரிதென்று தலைவன் தலைவியொடு உடன் போதலை மறுததான் (அகம்.65:17-80). 'சிலவாகிய ஐங்கூந்தலை யுடைய தலைவியின து ஆகத்திற் பொருநதி மனையிலேயே தங்கி விடின வறுமைக்கு அஞ்சுகின்றாய்; சுனிறு பொருநதிய குனறு கடாது ஈட்டி வருதலும் செய்திலை' என்று தலைவன் பொருள்வயிற் பிரித்து சென்ற இடைச்சுரத்துத் தன்னெஞ்சொடு வருந்திக கூறினான (அகம. 123·6,7). 'பொருள் வயிற் பிரிந்த தலைவர் நின கரிய ஐங்கூந் தலிற் பெறும இனிய துயிலை மறந்து பிரிவை நீட்டித்திரார்' என்று தோழி தலைமகளை ஆற்று வித்தாள (அகம்.233-14,15). பாதிரி மலர்களை அதிரல மலரொடு கலந்து நின் ஐங்கூந்தலில் செருகிக் கொண்டு முன்னே நடப்பாயாக என்று உடன் போககின் கண தலைவன் தலைவியிடம் கூறினான் (அகம்:261.1-3,8). பகுப்பு நீங்காத ஐங் கூந்தலாகிய கொய்சுவலை யுடைய குதிரை என்று தலைவி தலைவனின் பரததையைக கூறுதல் (கலி. 96:8,18). தலைவி தன ஐங் கூந்தலை உலாததி நிறகையில் அது வெண்ணெய் மணம் தீங்கி முல்லை மணம் வீசக கணட சுற்றத்தினர் சினங் கொண்டனர் (கலி. 105:53-56).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t5hrtcjqzzk62kof9h0tvyqzc50oxgf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/541</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668237</id>
    <revision>
      <id>1986503</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:37:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986503</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10128" sha1="n2v85lkgknlkk1mzdwh1f770hm2qx96" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐந்து
ஐந்து எண்ணுப்பெயர். விசும்பின்கண் நிலவும் வெண் திங்கள் முயைந்து நாட்களில் முறையே முதிர்த்து கடல் நடுவே காணப்படுவது போன்ற வட்டமான தடாரிப் பறையை இசைத்துப் பொருநன் நலங் கிள்ளியின் புகழ் பாடினான் (புறம்.400:1-4). இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் நாண்மீன் களும் கோண்மீன்களும் திங்களும் ஞாயிறும் நெருப்புமென்ற ஐந்தும் ஒருங்கு கூடியது போன்ற விளக்க முடையவன் (பதி, 14:3,4), சொல்லிலக் கணம், பொருளிலக்கணம், சோதிடம், வேதம், நெஞ்சம் என்ற ஐந்தையும் ஒருங்கு போற்றி அவையே துணையாக உயிர்கட்கு வருத்தம் சூழா மல் விளங்கிய கொள்கை யுடையவன் பல்யானைச் செல்கெழுகுட்டுவன் (பதி. $1:2-3). நீர், நிலம், தீ, வளி. விசும்பு என்னும் ஐந்தும் அளந்து முடிவு காணப்படினும் பல்யானைச் செல்கெழுகுட்டுவன் யாராலும் அளந்தறிதற்கரிய பெருமையினையுடை யவன் (பதி. 24:28.183. இளஞ்சேரலிரும்பொறை சோழ பாண்டியராகிய இருபெருவேந்தரும் விச் யௌனும் குறுநில மன்னனும் விழுமாறு அவர்தம் மலையிடத் தமைந்த ஐந்தெயில்களை எறிந்தான் (பதி. ப. 9:4, 5). மழுவாள் நெடியோரான சிவபெரு மான திக்குக்களையுடைய விசும்போடு நீரும் நில னும் தீயும் வணியுமாகிய ஐந்தையும் சேரப் படைத் தவர் (வது. 482-455). குறிஞ்சிப்பாட்டு மறையோர் மணமெட்டினுள் ஐந்தாம் மணமான கந்தருவ மணத்தின் பண்புகளிற் குறையாதது (குறி. வெ.2). மாயோய், தீ, வளி, வீசும்பு, நிலம், நீர் ஆகிய ஐந் தும் நின்னிடத்தினின்றும் தோன்றிப் பரந்தவை யென்று வேதங்கள் கூறுதலால் அதையே யாமும் கூறிப் பரவினோம் என்று கடுவனிள வெயினனார் திருமாலை வாழ்த்துவார் (பரி. F:4,10,11). ஐம் பெரும் பூதங்களில் ஐந்தாவதான நிலத்தின் சிறப் யுப் பண்டாம் நாற்றம் ஐந்தென்ற எண்ணுப் பெயரால் குறிக்கப் பெறுதல் பேரி. 3:28), திருமா லின் அன்பர் செவி முதலாய இநதிரியம ஐந்தை யும் மயக்கமற நீங்கியவர் (பரி. 4:1,2). 'புலன்கள் ஐந்தனுள் ஒன்றாகிய ஓசையாவு அறியப்படும் ஆகாயமும் நீயே; ஓசையும் ஊறும் ஒளியும் சுவை யும் நாற்றமும் என்ற ஐந்துடன முற்றிய நில னும் நீயே' என்று நல்லொழுதியார் திருமாலைப் பாடுவார் (பரி.13·17, 18, 32), கார்மேகம், காயாமபூ, கடல், இருள், நீலமணி என்னும் அவை ஐந்தையும் ஒக்கும் திருமேனியை உடையவர் திருமால் (un.
13:49,43).
நம்பால 1. ஐந்து பகுப்புடைய கூந்தல் (குழல, அளகம் கொண்டை, பனிச்சை, துஞ்சை). விறலியர் புரியவிழும் ஐம்பால்களை யுடைய கூந்தல் விறலியா எனப்
588
ஐம்பால்
களிமயில்
படுதல் (பதி. 18:4,5). உமட்டியர் உளரியல் ஐம் பாலுடையவர் (சிறு. 60). தலைவன் இயற்கைப் புணர்ச்சியில் தலைவியின் ஐம்பால் அழகைப் புகழ்ந்து பேசுதல் (குறி.139). வதுவை புரிந்த மகளின் மணத்தை வண்டுகள் கொண்டதற்குக் காரணமான ஐம்பாலினையுடைய மடந்தை (மலை. 30,813, மழைத்துணி வீழ்தவால் நனைந்த ஐம்பால் மகளிர் முதுகில் படிந்து மறைத்தல் (அகம்.3:15,16). மேகம் என்னுமாறு முதுகிலே தாழ்ந்திருண்ட கொத்தான ஐம்பாளைவுடைய குறுமகள் என்று தமைவன் தலைலியைக் குறித்துத் தன்னெஞ்சொடு கூறினான் (அகம். 126+19-27). செவிலி தலைவியது ஐம்பாலாகப் பகுக்கப்பட்ட கூந்தவை அதனிடத்து அணியப் பெற்ற மாலையுடன் கையாற் பற்றி இரக்கமின்றி அவள் முதுல் எறிகோலால் அடித்தனள் (அகம். 146:18-20), தலைவியது ஐம் பால் நன்னனுடைய பாழிச்சிலம்பின் கலாலும் போன்றது என்று தலைவன் தன்னெஞ் சொடு பாரட்டினான் (அகம். 182:3,18-14), பொருள்வயிற் பிரியக் கருதிய தலைஸன் கலைவி யிடம் அப்பொருளின் சிறப்பைக் கூறி அவளது ஐம்பாலை நீலிப் பிரிதல் (அகம். 155:1-4). 'காடு கடந்து பிரிந்த தலைவர் பிரிவை நீட்டிப்பினும் பெண்யானையின் பெரிய கையினை யொப்பச் சேரக்கட்டி நெய்யணிந்து நறுமணமுடைய நின் ஐம்பாலின்கண் மலர் சூட்டுதலை நினைந்து விரைவில் வருவர்' என்று தலைவியைத் தோழி ஆற்றுவித்தாள் (அகம். 177:4-6,12,13). நறுமணப் பண்டங்கள் கமழ்கின்ற வண்டுகள் மொய்க்கும் ஐம்பாலையுடைய அணங்குசால் அரிவை என்று தலைவியைத் தலைவன் தன்னெஞ்சொடு பாராட்டி னான் (அகம்.181-23,25), தலைவனின் நெஞ்சம் ஐம்பாலை யுடைய அணங்குசால் அரிவையாகிய தலைவியை விரும்பி இரவுக் குறிக்கண் அருஞ் சுரங்கடந்து வருமாறு அவனைத் தொல்லைப் படுத்தியது (அகம். 218-3,8,12,12), புறத்தில் தாழ்ந்து தோளில் படிந்து தும்பியாகிய வண்டின் கூட்டத் தைப் போலும் கருநிறம் வாய்ந்த ஐம்பாவை முழுவதும் வாரிக் காட்டு மல்லிகை மலரோடு குவளை மலரை வைத்துத் தொடுத்த மணமிக்க மாலையைச் சூட்டிய நின் மண்ணார் கூந்தலில் மருவிய துயிலை மறந்து தனைவர் தாம் பிரித்து சென்றவிடத்தில் துயிலுதல் இயலாது; அதனால் விரைந்து மீளுவர் எனத் தோழி தலைவியை ஆற்றுவித்தாள் (அகம். 2239-16). மணங்கமழ் ஐம்பால மடத்தையே எனத் தோழி தலைவிய வினித்தல் (அகம்.295:21). சிறுவயறல் தலைவி யின ஐம்பாலைத் தலைவனும் தலைவனின&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>n2v85lkgknlkk1mzdwh1f770hm2qx96</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/542</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668239</id>
    <revision>
      <id>1986504</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:38:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986504</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10024" sha1="gc8urtv916u9hw8f02783g1vm13mj9z" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐம்பால்
ஓரியைத் தலைவியும் பற்றி விழுத்துச் செலிலியர் தடுக்கவும் தவிராது சிறுபோர் செய்தனர் (குறு. 229:1-4). தலைவியோடு கடலில் நீராடி எழுந்தபின் தலைவன் அவளது முதுகிலே தாழ்ந்திருண்ட ஐம்பாலைப் பிழிந்து துவட்டினான (நற். 96:4-6). தலைவன் நெய்ம்மணம் வீசும் பரத்தையின் ஐம் பாலைப் பற்றியிழுத்து அவள் கைகளிலணிந்திருந்த வளைகளைக் கவர்ந்து விளையாடினான் (நற். 100: 8-5). நீலமணி போலும் ஐம்பாலை யுடைய மாயோள் என்று தலைவி குறிக்கப் பெறுதல் (நற் 133:5), சந்தனத்தோடு பலவாகிய பொருள்களையும் சேர்த்தமைக்கப் பெற்ற சாந்து பூசிய ஐம்பாலை அழகு பெறத் தலைவி வாரி முடித்தாள் (நற்.140:2, 3), 'ஐம்பாலாகப் பகுக்கப்பட்ட தேம்பாய் கூந்தாை கிய ஓதியையுடைய தலைவியின் கண்களைக் காணு முன், யான் நயன் முதலிய பண்புகள உடையவனா யிருந்தேன்' என்று தலைவன் தன தோழனிடம் கூறினான் (நற்.160). அழகிய மலர்களாகிய கழி முள்ளியின நுண்ணிய பூமாலையைத் தலைவி நீலமணி போறை தன ஐம்பாலில் வண்டுகள் மொய்க்கும்படி சூடி யிருந்தாள் (நற். 245,2,3). காட்டுபலலிகை, பாதிரி, செங்கருங்காலி மலர் களைக் கொய்து ஒருசேர உள்ளே செறித்திருந்த பூஞ்செப்பினைத் திறந்து வைத்தாற்
போன்ற
நறுமணம் ஒருங்கமையப் பெற்று, அழகிய நல்ல நிறம்பொருந்திய நீலமணி போலும் ஐமபாலாக முடித்தற்குரிய மகளிர் தம் நறுங்கூந்தலில் அருமை யாகப் பெறும் பெரிய பயனைப் பிரிந்துறை மரபின் பொருள் படைத்தோர் மறந்தனரோ எனக்கூறித் தலைவனைத் தோழி பிரிவினின்றும் விலக்கினாள் (நற்.337). நீலமணி போலும் ஐம்பாலை மாசு நீங்கத் தூய்மை செய்து விளக்கி முல்லை மலர் களை வண்டுகள் சூழும்படி முடித்திருககும் மெல் லிய
கூந்த வணியிலே கிடந்து துயில்வதனை வொழித்து, வாடைக்காற்று வீசும் கூதிர்க்காஸத்தில் தலைவியைப் பிரிவோர் மடவோர் என்று தலை வன் பொருள்வயிற பிரியக் கருதிய தன்னெஞ் சிற்கு உலகியல் உணர்த்தினான (நற. 366.4-7,11, 12).மணம்பொருநதிய மலர்களையணிந்த ஐம்பால் மகளீர் பவரும் தைந்நீராடும் தண் கயம்போலத் தலைவனின் மார்பு பரத்தையர் பலராலும் தோயப் பெறுவது (ஐங். 84-8-5). இளமகளிரது ஐம்பால் போல இளவேனிற் காலத்தில் எக்கரை ஊடறுத்து நீர் ஒழுகும் (கவி. 29:6,9). கத்திரிகை யினால் மீட்டஞ்செய்த, கார்மேகத்தின் அழகைப் பெற்ற ஐமபால் போல் மணல் விளங்கியது; அவ் வைம்பாளிற் கிடந்த அணியும் பொன்மாலையும் போலே அம்மணலிற் கிடந்த பன்னிற மலர்களும்
527
ஐம்பெரும்பூதம்
வேங்கைப் பூக்களும் தோன்றின (கலி. 33:1-8), கைக்கினைத் தலைவர் இருவரின் காதலுக்குட் பட்ட காமஞ்சாலா இளமகளிருள் ஒருத்தி மணங் கமழும் கடைஞழன்ற ஐம்பாலினை யுடையவள்; மற்றொருத்தி கோது,தலுற்ற கடை குழன்ற ஐ பாலினை யுடையவள் (கலி. 57:1;58:1). தலைவியின இளமைப்பருவம் நீங்குதலால் பின்னப் பெற்று இருண்ட அவனது ஐம்பாலைக்கண்டு தலைவனின் அறிவு முதலியன அவனை விட்டு நீங்கும்படி அவள் நடந்து போனாள் (கலி. 59:7-9). சினமொழியினை யுடையாளாகிய தலைவியின ஐம்பாலைப் பின்னி முடிக்கின்ற இளம் பருவத்தே அவளுக்குத் தலை வனின் உறவு பொருந்தியது (கலி. 185:16,17).
2. ஐந்நிலப் பகுதிகள் (குறிஞ்சி, முல்லை, பாலை, மருதம, நெய்தல).பாண்டியன் தலையாலங்கானததுச் செரு வென்ற நெடுஞ்செழியனின் நாடு ஐம்பால திணை யும்-ஐந்திலப்பகுதிகளும்-அழகுற அமைந்த சிறப்பு மிககது (மது.326).
ஐம்பாலார் ஐந்து பகுதியாகிய கூந்தலை யுடைய மகளிர். மணங் கமழும் ஐம்பாலாரிடத்து - ஐந்து பகுதியாகிய கூந்தலை உடைய மகளிர் (பரத்தை யர்) இடத்து உண்டாகும் ஊடலை அது கண்ட பொழுதே வணங்கித் தீர்ப்பவன் எனத் தலை வனின பரத்தைமையைத் தலைவி கூறினாள் (கலி.
131:39,40).
ஐம்பாலாள் - ஐந்து பகுதியாகிய கூந்தலையுடையவள். கடைகுழன்று தழைககின்ற ஐம்பாலாள் - கூந்தலை உடையவள்- செயத இக்காமநோயின் வருத்தததை யறித்தும் இவ்வூரினர் அதனைத தீாப்பதோர் வகையறித்தினர் என்று மடலேற்றம் கருதிய தலை வன் கண்டோர்க்குக் கூறினான் (கவி. 140-23,24). ஐம்புலம் ஓசை,ஊறு, ஒளி, சுவை, நாற்றம் எனனும் ஐந்து புலன்கள். 'ஐம்புலததை நுகர்வனவாகிய காமுகப்பன்றிகள் நுகர்கின்ற தொட்டியே' என்று தலைவியின் ஆயத்தார் பரததையைப் பழித்தனர் (பரி.20:50,51).
-
ஐம்புழை - ஐந்து
துளைகளையுடைய புல்லாங்குழல். திருப்பரங்குனறத்திற்கும் மதுரைக்கும் இடையி லுள்ள வழியில் ஐம்புழையில - புல்லாங்குழலில் - பிறந்த இசைச் சுருதியினை யொதது வண்டுகள் ஒலித்தன (பரி.8.22,23).
ஐம்பெரும்பூதம் -நிலம்,நீர், தீ, வளி, வெளி என்ற ஐந்து பெரிய தோற்றங்கள். நிலனும் விசுமபும வளி யும் தீயும நீருமென்ற ஐம்பெரும பூதத்து இயற்கை போலச் சேரமான பெருஞ்சோற்று உதியஞ் சேர லாதன் பகைவரைப் பொறுத்தலும் பொறுக்கும் அளவு கடந்த பகைவரை அழித்தற் கியற்றும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gc8urtv916u9hw8f02783g1vm13mj9z</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/543</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668240</id>
    <revision>
      <id>1986505</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:38:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986505</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9304" sha1="fuyq0enr6l4ozxxhpnonngf6g4bpwip" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐமார்
-
சூழ்ச்சியது அகலமும் அவரை அழித்தற் சேற்ற வலியும் அவரை அழித்தலும் வழிபடும் பகைவர்க் குச் செய்யும் அருளும் உடையவன் (புறம். 2:1-8). ஐமார் - உடன்பிறந்தார். மான்மறுத்த ஏதுவினால் போருக் கெழுநத வேந்தருடன் மகட் கொடை நேராத தந்தையும் அவள் தன் ஐமாரும் உடன் பிறந்தாகும் - பொருது வாளுழவு செய்தனர் (புறம். 342:11-15), மகட்கொடை லேண்டிவந்த மன்னரின் செல்வத்தினைப் பொருட்படுத்தாமல் குடிமை, ஆணமை முதலிய பண்புகளைக் கருதி அவளதன் ஐமார் மகட்கொடை மறுத்தனர் (புறம். 345:12-14). மன்னனின் மகளைக் கோடறகு மகட் கொடை வேண்டி வந்த மன்னரொடு பொருதமையால் உண்டான புண்ணில இடப்பட்ட சீலையும் நீககப் படாதவராய், அஞ்சத்தக்க தகுதிப்பாட்டினை உடையராய நின்றார் இவள்தன் ஐமார் என் மகட் கொடைமறுத்த தமையனார் பெருமை கூறப்படு கிறது (புறம்.353:11-17).
ஐய - ஐயன் என்னும் சொல் விளியேற்று ஐய என வரு தல்.அகம், 81:15,925, 143:8, 307.6; குறு. 139:6, 169:2, 196 6; D. 20:1, 46 4, 71:6, 124.4, 227:9, 266.7, 292.9, 318:1, 354.11, 368:10; p. 44:3, 332 5, 389:4; . 7.4, 18:2, 19:3, 22:11, 14, 17, 25.12, 37.15, 49:23, 80:14, 18,22, 125:7; 8.70, 9:34.
.
ஐயம் - ஒருபொருள குறித்த பதலை உணர்வு. சோழன் மாவளத்தானும், தாமப்பல் கண்ணனாரும் வட் டாடியவழிக் கைகரப்பச் சோழன வெகுண்டு வட்டால் எறிய, சோழனை நோக்கி 'நின் பிறப் பின்கண் ஐயம் உடையேன்' எனத் தாமப்பல் பண்ணனார் கூறினார் (புறம்.43:12). கசடு நிறைந்த காட்சி நீங்காத நெஞ்சத்துத் தெளிவில்லா தோர் அறவினையைச் செய்வதற் குரிய வாய்ப்பு உண்டானபோது அதனைச் செய்யலாமோ, செய் யாது ஒழியாமோ என்று ஐயம் நீங்கார் ரீபுறம். 214: 1-3). தனனைப் பறறிக் கேட்டல் அல்லது காணாது பல யாண்டுகள் கழிய வழுவின்றிப் பழகிய உரிமையுடையா னாயினும் நேரில வருதல் அரிது எனப் பிசிராத்தையார் வருகையில் ஐயம் கொள்ளனமின் என்று அறிவுடையாளரை நோக் கிக் கோப்பெருஞ் சோழன் கூறுதல் (புறம். 216:1-8). கொடுக்கக் கொடுக்கக் குறையாத வளம் நிறைந்த ஐயம் நீங்கிய சிறப்பினை உடையவன் பல்யானைச் செல்கெழுகுட்டுவன் (பதி, 31: 18), பிரித்து சென்ற காதலர் வருவரோ, வாராரோ என ஐயுறும் நெஞ்சினை நோக்கித் தலைவி, அவர் வாரார்; நீ ஐயம் நீங்கித தெளிவாயாக என்று கூறினாள்
528
ஐயர்
(அகம். 303:15,16). மலைநாடன் தலைவியின் மெல்லகம் பெற்றமையைக் குறிகனால் அறிந்த அன்னை, மையலுற்று ஐயம் இன்றிக் கடுமையான குரலெடுத்துத் தலைவியைக் கூலினான் (நற். 1971 8-11). தலைவனுடைய பரத்தையர் தமமைவிட்டு அவன் நீங்குவானோ என்ற ஐயமில்லாதவர்; ஒரு தலையாக நீங்கான் என்ற துணிவுடையவர் (கலி. 82:33). 'அணைமெனதோளாய், நின்னை விட்டு யான் நீங்கினால் பரத்தையரிடத தல்லது நீங்க மாட்டேன் என்னும ஐயத்தால என்னை முனியாதே. எனத் தலைவன் தலைவியைப் பணிந்தான் (கலி. 91: 6, 7). 'தலைவியின மல உண கண்ணில் நீரைக் காணுங்கால் நீ அருந்தல முதல்வன போல் யாரிடத் தும் பொய் கூறாய் என ஐயமற்று உலகம் நின்னைப் புகழ்கின்ற தன்மை கெடாதோ' எனத் தோழி தலைவனை வினவினாள் (கலி. 100:7-10), 'கனவில் வருந் தலைவன் என்மேனி வேறுபாட்டினைக் கண்டு நந்தலைவியோ அல்லளோ என ஐயங் கொண்டு பிரிந்து செல்வானேல் கள்வன என்று எல்லோருங் கேட்ப விரையக் கூவுவேன் எனத் தலைவி கூறினாள் (கலி. 147:50-52).
ஐயர் - 1. தமையனமார். முன்னிரவில தலைவியின் தந்தை கடல அலைகளில் உழந்த படகின்கண் இருந்து விளக்கொளியால் மீன் கூட்டங்கள் வாழும் இடங்களை அவளுடைய ஐயர்க்கு - தமையன் மாருக்கு - காட்டுதல் (அகம். 240:4-7), 'நின் ஐயரது புவிபோன்ற தலைமைத் தன்மையை நினைத்துக் கலங்காமல் தலைவனோடு உடன் போக்கிற்குத் துணிவாயாக' எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறி னாள் (அகம்.259:16-18). பெரிய கற்களை யுடைய மலைப்பக்கத்துத் தலைவியின் ஐயர் உழுதலிடத்துக் கரும்பென வலம்பெற்று அழகுறப் பெருங்கதிரை யுடைய தினை விளைந்தது (அகம். 302:9-11). 'பல் வகை மீன்களை வேட்டையாடும் என் ஐயர் ஏறிச் செறை மீன்படகுகள் மீண்டுவரும் காலமாயிற்று; இதற்குள் வருபவராகிய தலைவர் இன்னும் வந்திலர்&quot; என்று தோழி சிறைப்புறத் தலைவன் கேட்பக் கூறினாள் (குறு. 123:4,8). பெரிய மலையின் பக்கத்தில் தலைவியின் ஐயர் உழுது விதைத்த செந்தினைக் கதிர் கொய்யப் பெற்றன (நற்.122: 1,8). அறத்தொடு நின்ற தோழியின் கூற்றைச் செவிலி நெஞ்சினால் உணர்ந்து நற்றாய்க்கு அறத்தொடு நிற்கும் தன்மைபடக் கூற, நற்றாயும் (தலைவியின்) ஐயர்க்கு உய்த்துரைத்தாள் (கலி.39:
20,21).
2. முனிவர், உயர்நிலை உலகத்திலுள்ள ஐயரை - முனிவரை-இன்புறச் செய்தவன் செல்வக்கடுங்கோ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fuyq0enr6l4ozxxhpnonngf6g4bpwip</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/544</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668241</id>
    <revision>
      <id>1986506</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:39:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986506</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9259" sha1="0q8loe9j850jrnw5uxkvhx5wpg1ks95" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐயவி
வாழியாதன் (பதி. 18:19). முருகனின் பன்னிரு கைகளில் ஒன்று விண்ணுலகிற்குச் செல்லும் முறை மையினை யுடைய ஐயர்க்குக் காவலாக உள்ளது (முகு-107,108). சால்பும் வியப்பும் இயல்பும் குன் றின் அவற்றின் மாசினைக் கழுவி விளங்கும் புக ழினை முன்போல் நிறுத்துதல், ஆசறு காட்சி ஐயர்க்கும் எளியதன்று தேதி 15.10), மாலைப் பொழுதில் ஐயர் செந்தீயை ஆவுதி செய்து எழுப்ப என் கையறு நெஞ்சம் கனன்று காமத் தீயைக் கொளுத்தும் எனத் தலைவி வருந்துதல்
(கலி. 130:8-10),
3. அந்தணர். லையைநீர் தேன் கலக்கப் பெற்று வழுவழுப்புடைத்தாயிற்று என்று கருதி ஐயர் அந்தணர் - அந்நீரினாலே வாய்கழுவ வில்லை (பரி.
. 2:62,63).
-
4. கணவன்மார், குறமகளிர் தத்தங் கேள்வரைத் தெய்வமென்று தொழுது எழுதவாவே அவர்தம் ஐயரும் - கணவன்மாரும் - தாம் தொடுத்த அம்பு இலக்குத் தப்பாராயினர் (கலி.39:16-18). ஐயவி - 1. வெண்பிறுகடுகு. அதியமான் நெடுமானஞ்சி ஐயவியை-வெண்சிறுகடுகினை-காவலாகப் புகைத் தாலும் விரைய வந்து புறத்தே நின்று உயிரைக் கொண்டு போகும் கூற்றத்தை ஒத்தவன் (புறம். 38: 15-17), 'வேந்தனுக்கு ஏற்பட்ட விழுமத்தைத் தானேற்றுப் புண்பட்ட நெடுந்தகையின் புண் களை ஐயவி தூவிக் காக்க வருக' எனத் தோழி யரைத் தலைவி அழைத்தாள் (புறம். 281:4-9). போர்க்கணத்திலிருந்து புண்ணுற்று வத்த வீரரின் புண்களைக் காக்க வேம்பின் தழையொடிப்பதும் காஞ்சி பாடுவதும் நெய்யுடைக் கையால் ஐயவி புகைப்பதுமாகிய செயல்களை மேற்கொள்ளுதல் மரபு (புறம்.296:1,2). கொக்கின் குஞ்சு, அடை கரையில் மீனை மேய்ந்தபின் ஆழல்மீன் ஈன்ற ஐயவி போன்ற முட்டைகளையும் இறால் மீன் குஞ்சுகளையும் தாய்தரப் பெற்றுண்ணும் (புறம். 342:7-19), வையத்தையும் தவுத்தையும் சீர்தூக்கி னால் தவத்துக்கு வையம் ஐயவி அளவும் நேர் படாது (புறம்.358:3,4). குறமகள், கோழிக்கொடி யோடே உருகெழு வியன்நகரை அமைத்து தெய் யொடு ஐயவியை அப்பி, மத்திரங்களை ஓதி, முரு சுனை வழிபட்டனன் (ரூ. 287,228), அகிலையும் சந்தனத்தையும் அழித்துத் திருத்திய மேட்டு நிலத்தே விதைத்த தோரை நெல்லும் நெடிய தாளி னையுடைய ஐயவியும் ஐவன நெல்லொடு பிணக்கங் கொண்டு செழித்து வளர்ந்தன (மது. 286-288). அரண்மனை முற்றம் ஐயவி அப்பி வைத்த நெய் வணித்த நெடிய நிலையினையும் வென்றெழு ச.இ.பொ.க. 34
529
ஐயன்மார்
கொடியோடு யானைகள் சென்று புகும்படி உயர்ந்த. கோபுர வாயில்களையும் உடையது (நெடு.86-88). உழாது களைக் கொட்டால் அடி வரைந்து கொத்தும் தோட்டங்களில் ஐயவி செறிந்து வினைத்தன (மலை. 122,133), அயளி போன்ற ஞாழலின் சிறிய பூக்கள், மருதமரத்தின் பழம் பூவோடு பரந்து தலைவன் ஊரிடத்துள்ள நீர்த்துறையை அணிசெய்தன (குறு. 50:1-3), ஈன் றணிமை பொருந்திய தலைவி ஐயவி அப்பி எண் ணெய் தேய்த்து நீராடுதல் தேதி. 40:7-8), கடுஞ் சூலுற்று மகவு ஈன்ற தலைவி, நெய்யுடனே ஐய வியைக் கலந்து பூசிய மாணிகையில் படுத்துக் கிடந்தாள் (நற்.370:2-4).
-
2. துலாமரம். மலைகளொடு மாறுபடக் கட்டிய புறமதிலையும் நாடு கண்டாற் போன்ற கணை துஞ்சும் இடைமதிலையும் கணைய மரங்கள் பல செறிந்த, புனிற்று மகள் பூசிக்கொள்ளாத ஐயவி துலாமரம் தூக்கிய மதிலின் கதவுகளையும் தாக்கிச் சிதைத்து நுனி முரிந்த மருப்பொடு பாசறையில் களிறு முழங்கும் (பதி.16:1-8). கணைய மரம் செறிக்கப்பட்ட மதிலின் வாயி விடத்தே தொங்குமாறு கட்டப்பட்ட விசையை யுடைய வில்லாலும் ஊடுருவுமாறு எய்ய முடியாத வன்மையுடைய ஐயவி அமைக்கப்பட்டிருத்தல் (தி.
22:21-23).
ஐயள் - 1, மெல்லியள். உடன்போக்கிற் செல்வாரை இடைச்சுரத்திற் கண்டார், 'கூரிய பற்களன யுடைய ஐயள் - மெல்லியள் - ஆகிய மடந்தை முன்னே செல்ல இராப்பொழுதில் பில்ளே செல்லும் இவ் விளையோனது உள்ளம் மலையை எறியும் இடி யினும் கொடிது' என்றனர் (நற். 2:8-18). மடலேற விழையும் தலைவனின் நெஞ்சினை வருத்தமுறச் செய்தவள், ஒலியன் எழுதியதைப் போன்ற அழ கினை யுடைய ஐயள் ஆகிய மாயோள் ஆவள் (நற்.
146:8-11).
2. அழகுடையவன். குன்றக் குறவனின் காதன்மட மகள் வரையர மகனிரை யொத்த மென்மைத் தன் மையள்; ஐயள் - அழகுடையவள் - அரும்பிய முலை யள் (ஐங்.255:1-3).
ஐயன் - முருகன், 'தையலாய்' யானை மருப்பினாலும் சந்தன மரத்தினாலும் செய்த உலக்கையாலே, ஐவன நெல்லை உரலிலே பெய்து குற்றி, ஐயனை - முருகனை புகழ்வது போல மலைநாடனை நாம் புகழ்ந்து பாடுவோம் எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (கலி. 43:1-7).
-
ஐயன்மார்-தமையன்மார். தலைவனின் கண்ணி தலைவி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0q8loe9j850jrnw5uxkvhx5wpg1ks95</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/545</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668242</id>
    <revision>
      <id>1986507</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:39:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986507</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10594" sha1="a11bg5ojbq9pk0t46i9ffflchzk7dah" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;யின்‌ கூந்தலில்‌ ஏறுமாறு அதனை
ஏறு அவளுக்குத்‌ தந்ததென்று

அவன்‌ தழுவிய
பிறர்‌ சொல்லக்‌

கேட்டுத்‌ தந்தையுடன்‌ ஐயன்மார்‌ - தமையன்மார்‌ எல்லாம்‌ கூடியிருந்து தெய்வமாகிய

மால்‌ இவளுக்கு

இவனென

மகிழ்ந்து தலை

வந்து காட்டிற்று என

வனுக்கு மகட்கொடை

நேர்ந்தனர்‌ (கலி. 07:30:24),

இவருக்கு
ஐயாதிச்‌ சிறுவெண்‌ தேரையார்‌ - புலவர்‌.
யார்‌
ஐயாதிச்‌ சிறுவெண்டரை
என வேறு: பெயரும்‌
கண்டு. ஐயாதி
எனனும்‌
ஊரைச்‌ சேர்ந்தவர்‌.
ஐயாதி
என்பதுவே
இடைககாலத்தே
ஐயாறு
ஆயிற்றோ
எனச்‌
சிலம்‌
ஜஐயுறுவர்‌.
தேரை
யார்‌ என்னும்‌ பெயர்‌ பிற்கால

வழக்கிலும்‌ உண்டு,

புறநானூற்றின 362 - ஆம்‌ பாடலைப்‌ பாடிய சிறு
வெண்டேரையாரும்‌
இவரும்‌ ஒருவரே
என்பது
இலரது துணிபு. இவர்தம்‌ புறநானூற்று 365- ஆம்‌
பாடல்‌, இருங்கடலுடுத்த இப்பெருங்கண்‌ மாநிலத்‌
தைத்‌ தாமே

யாண்ட

பலர்‌

ஏமங்‌ காவலர்‌

தம்‌

நாட்டைப்‌ பிறர்‌ கொளச்‌ சென்று மாய்ந்தனர்‌
வைகல்‌
என்று நிலையாமை உணர்த்தி இன்னா
அறன்‌
எனறு
செயக
வாராமுன்‌ தவ வினையைச

வலியுறுத்துகிறது.
ஐமிருதலையின்‌ அரக்கர்‌ கோமான்‌ - இராவணன்‌... இம௰ய
மலையை வில்லாக வளைத்த ஈர்ஞ்சடை இறைவன்‌,
அமர்நதிருந்த
மலையில
இறைவியுடன்‌ கயிலை
போது ஐயிருதலையின்‌ அரககர்‌ கோமான-பத்துத
இராவணனகதுலையையுடைய அரக்கர்‌ அரசனான
கீழே
கையைக்‌
எடுத்தற்குக்‌
மலையை
கயிலை

செருத்‌ தடக்கையினாலே எடுக்கலாற்றாது வருந்‌
இனான்‌ (கலி. 28:1-5].
ஐயிருநூற்று மெய்‌ நயனத்தவன்‌ - இந்திரன்‌. செவ்வேள்‌,
மையணிந்த

கண்ணையுடைய

மகளாகிய

மான்‌

வள்ளியைக்‌ களவின்௧கண்‌ மணந்த ஞான்று ஐயிரு
நூற்று மெய்நயனத்தவன்‌-மெய்யினிடத்தே ஆயிரம்‌
கண்களை

உடையவனான

தேவசேனையின்‌

பரங்குன்றின்கண்‌

கண

இந்திரன்‌

மழை

- மகளாகிய

பெய்தது

போலப்‌

மழை பொழிந்தது, (பர்‌. 98-11).

ஐயூர்‌ - ஒரூர்‌. ஐயூர்‌ பாண்டிய நாட்டிலுள்ள சிந்றை

யூர்‌, பேரையூர்‌ என்ற இரணடிலே ஒன்‌ றினைச
சார்நது இருத்தல்‌ வேணடும்‌ என்றும்‌ சோழ நாட்‌.
இருக்கும்‌
டில்‌ இருச்சிராப்‌ பள்ளிக்குத தெற்கே
குளத்தூரைச்‌ சார்ந்தது
வரலாற்றுக்‌ களஞ்சியம்‌

ஐவகை

530

ஐயாதிச்‌ சிறுவெண்‌ தேரையார்‌

புலவா
எனறும்‌ குமிழப்‌
கூறும்‌ (த, வ, ௧. பக்‌. 351),

மூலங்கிழாா
ஐயூர்‌
ஐயூர்‌ முடவனார்‌,
இருவரும்‌ இவ்வூரைச்‌ சேர்ந்தவராவா.

ஆகிய

ஐயூர்‌ முடவனார்‌ - புலவர்‌. ஐயூர்‌ கிழா, உறையூர்‌
முடவனார்‌, ஐயூர்‌ மூவனார்‌ என்னும்‌ வேறுபெயர்‌

களும்‌ இவருக்கு உண்டு
(த. ன, க, பக்‌. 8517, ஐயூர்‌
மூவனார்‌ என்பது புறப்பாட்டு எடுகளிற்‌ காணப்‌

படுகிறது (தத்‌. 20௦8:தனவை, து. உரை), பு.றத்‌இல்‌ 57,
௮28, 214, 3909; அசுத்தில்‌ 316: குறுந்தொகையில்‌

722, 206, 222;
பாடல்களை

நற்றிணையில்‌ 206, 334 ஆக

இவர்‌ பாடியுள்ளார்‌.

10

இவர்‌ முடவரா

தலின்‌ தாமான கோன்றிக்கோனைப்‌

பாடி.

sath

யும்‌ பகடுகளும்‌ பரிசாகப்‌ பெற்றார்‌. ஆதனெழினி,
பாண்டியன்‌ கூடகாரத்துத்‌ துஞ்சிய மாறன்‌ வழுது,
சேரழன்‌ குளமுற்றத்துத்துஞ்சிய கள்ளி வளவன்‌
ஆகியோரையும்‌ பாடியுள்ளார்‌. நுண்ணிய தூண்‌
டிற்‌ கோலால்‌ பாண்மகள்‌ மீன்‌ பிடித்து வஞ்சி
விறகிற்‌ சுட்டுத்‌ தந்தைக்கு அளிப்பதையும்‌ (அகம்‌.
826) இறந்தோர்‌ உடலைத்‌ தாழியிற்‌ புதைக்கும்‌
வழக்கத்தையும்‌

(புறம்‌, 828)

செல்லிக்‌

கோமான்‌

ஆதன்‌ எழினியைப்‌ பற்றியும்‌ (அகம்‌. 276) மருவின்‌
இயைவும்‌ உளவோ என்னும்‌ நீதியையும்‌ (குறு. 328)
செம்முகமந்தி

அருவியில்‌

இளைத்து

சகளசலாடி

வாகைப்பூ
சுனையில்‌ உதிருமாறு
சுடுவனொடு
இளைக்கும்‌
செய்தியையும்‌
(நற்‌. 824) இவர்தம்‌
பாடல்கள்‌ அறிவிக்கின்றன.
ஐயூர்‌ மூலங்கிழார்‌ - புலவர்‌, மூலம்‌
மீனால்‌ மூலங்கிழார்‌
என்னும்‌

என்னும்‌ நாண்‌
பெயர்பெற்றார்‌

என்பார்‌ டாகடர்‌ உ.வே.சா. மூலம்‌ என்ற அளருக்கு
உரிமையாளர்‌ என்று தமிழ்ப்புலவர்‌
வரலாற்றுக்‌
களஞ்சியம்‌ கூறும்‌ (பக்‌. 252). இவர்‌ புறநானூற்றில்‌

81 - ஆம்‌ பாடலைப்‌
பாடியவர்‌.
இப்பாடலில்‌
*வேங்கைமார்பன்‌:”
ஏன்னும்‌
தலைவனாற்‌ பாது
காக்கப்‌ பெற்ற கானப்பேரென்னும்‌ உஎரில்‌ அமைத்‌
இருந்த

அரணின்‌

அமைதி

கூறப்‌

பெற்றுள்ளது.

இவரால்‌ பாடப்பட்டோன்‌ கானப்பேரெயில்‌ கடத்த
உக்கிரப்‌ பெருவழுதி ஆவான்‌, இப்பாடலில்‌ உள்ள
“செந்தீமாட்டிய இரும்புண்‌ நீரினும்‌ மீட்டற்‌ கரிது”

என்ற உவமை

சறப்பினது.

ஐயை
- இத்தன்‌ மகள்‌, இவள்‌ தந்‌ைத உரறையூர்க்‌
குரியவன்‌. ஐயை பரல்கள்‌ இடப்பெற்ற சிலம்பினை
யும்‌ ஆம்பல்‌ மாலையினையும்‌ வளைபொலிந்த முன்‌
கையினையும்‌ மூங்கிலை யொத்த தோளினையும்‌
உடையவள்‌
எனச்‌ இறப்பிக்கப்‌ பெற்றுள்ளாள்‌
(அகம்‌, 6:1-4),
ஐவகை
- 1, ஐந்து
ஐவகை

வகுத்த

னையும்‌ மையீர்‌
48:27,18),
2. ஐந்து

கூறுபாடு,

தலைவியும்‌

கூந்தலினையும்‌

ஒடஇயினையும்‌

கூறுபாட்டினையுடைய

தோழியும்‌

அழகிய

நுதலி

உடையவா

(அகம,

கூந்தல்‌ (அகுபெயர்‌7.

தலைவியின்‌ நீலமணி ஒளிவிட்டாற்‌ போனற
கூத
தலிற்‌ புழுகு பூசி அன்னை ஐவகை - ஐந்து வகை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>a11bg5ojbq9pk0t46i9ffflchzk7dah</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986508</id>
      <parentid>1986507</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T12:39:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986508</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9828" sha1="3a9o9wtv8crhen0gus7wywmnb1fi2cs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐயாதிச் சிறுவெண் தேரையார்
யீன் கூந்தலில் ஏறுமாறு அதனை அவன் தழுவிய ஏறு அவளுக்குத் தந்ததென்று பிறர் சொல்லக் கேட்டுத் தந்தையுடன் ஐயன்மார் - தமையன்மார்- எல்லாம் கூடியிருந்து தெய்வமாகிய மால் இவளுக்கு இவனென வந்து காட்டிற்று என மகிழ்ந்து தலை வனுக்கு மகட்கொடை நேர்ந்தனர் (கலி. 107:30-34). ஐயாதிச் சிறுவெண்தேரையார் புலவர். இவருக்கு ஐயாதிச் சிறுவெண்டரையார் என வேறு பெயரும் உண்டு. ஐயாதி எனனும் ஊரைச் சேர்ந்தவர். ஐயாதி என்பதுவே இடைக்காலத்தே ஐயாறு ஆயிற்றோ எனச் சிலர் ஐயுறுவர். தேரை யார் என்னும் பெயர் பிற்கால வழக்கிலும் உண்டு. புறநானூற்றின 362 - ஆம் பாடலைப் பாடிய சிறு வெண்டேரையாரும் இவரும் ஒருவரே என்பது
சிவர
ரது துணிபு. இவர்தம் புறநானூற்று 363 - ஆம் பாடல், இருங்கடலுடுத்த இப்பெருங்கண் மாநிலத் தைத் தாமே யாண்ட ஏமங் காவலர் பலர் தம் நாட்டைப் பிறர் கொளச் சென்று மாய்ந்தனர் என்று நிலையாமை உணர்த்தி இன்னா வைகல் வாராமுன் தவ வினையைச செயக என்று அறன் வலியுறுத்துகிறது.
ஐயிருதலையின் அரக்கர் கோமான் - இராவணன், இமய மலையை வில்லாக வளைதத ஈர்ஞ்சடை இறைவன், இறைவியுடன் கயிலை மலையில் அமர்நதிருந்த போது ஐயிருதலையின் அரககர் கோமான - பத்துத தலையையுடைய அரக்கர் அரசனான இராவணன- கயிலை மலையை எடுத்தற்குக் கையைக் கீழே செருகித் தடக்கையினாலே எடுக்கலாற்றாது வருந் தினான் (கலி. 38:1-5).
ஐயிருநூற்று மெய் நயனத்தவன் இந்திரன், செல்வேள், மையணிந்த கண்ணையுடைய மான் மகளாகிய வள்ளியைக் களவின்கண் மணந்த ஞான்று ஐயிரு நூற்று மெய்நயனத்தவன்-மெய்யினிடத்தே ஆயிரம் கண்களை உடையவனான இந்திரன் - மகளாகிய தேவசேனையின் கண மழை பெய்தது போலப் பரங்குன்றின்கண் மழை பொழிந்தது (பரி. ஈ'-11), ஐயூர் ஓரூர். ஐபூர் பாண்டிய நாட்டிலுள்ள சிற்றை யூர், பேரையூர் என்ற இரணடிலே ஒன்றினைச் சார்தது இருந்தல் வேண்டும் என்றும் சோழ நாட் டில் திருச்சிராப் பன்னிக்குத தேற்கே இருக்கும் குளத்தூரைச் சார்ந்தது என்றும் தமிழப் புவா வரலாற்றுக் களஞ்சியம் கூறும் (த.வ.க.பக்.351) ஐயூர் முடவனார், ஐயூர் ஐயூர் மூலங்கிழார் ஆகிய இருவரும் இவ்வூரைச் சேர்ந்தவராவா. ஐயூர் முடவனார் - புலவர். ஐயூர் கிழார், உறையூர் முடவனார், ஐயூர் மூலனார் என்னும் வேறுபெயர்
530
ஐவகை
களும் இவருக்கு உண்டு (த.ஈ. க.பக்.251). ஐயூர் மூவனார் என்பது புறப்பாட்டு ஏடுகளிற் காணப் படுகிறது (நற்.206:ஒளவை. து. உரை). புறத்தில் 51, 228,314,399; அகத்தில் 216; குறுந்தொகையில் 123,206.322; நற்றிணையில் 206, 334 ஆக 10 பாடல்களை இவர் பாடியுள்ளார். இவர் முடவரா தலின் தாமானதோன்றிக்கோனைப் பாடி ஊர்தி கம் பகடுகளும் பரிசாகப் பெற்றார். ஆதனெழினி, பாண்டியன் கூடகாரத்துத் துஞ்சிய மாறன் வழுதி, சோழன் குளமுற்றத்துத்துஞ்சிய பின்னி வளவன் ஆகியோரையும் பாடியுள்ளார். நுண்ணிய தூண் டிற் கோலால் பாண்மகள் மீன் பிடித்து வஞ்சி விறகிற் சுட்டுத் தந்தைக்கு அளிப்பதையும் (அகம். 226) இறந்தோர் உடலைத் தாழியிற் புதைக்கும் வழக்கத்தையும் (புறம். 228) செல்லிக் கோமான் ஆதன் எழினியைப் பற்றியும் (அகம்.216) மருவின் இனியவும் உளவோ என்னும் நீதியையும் (குறு. 322) செம்முகமத்தி அருவியில் அருவியில் திளைத்து ஊசலாடி வாகைப்பூ சுனையில் உதிருமாறு சுடுவனொடு தினைக்கும் செய்தீயையும் தேர். 334) இவர்தம் பாடல்கள் அறிவிக்கின்றன.
21
~
ஐயூர் மூலங்கிழார் - புலவர். மூலம் என்னும் நாண் மீனால் மூலங்கிழார் என்னும் பெயர்பெற்றார் என்பர் டாக்டர் உ.வே.சா. மூலம் என்ற ஊருக்கு உரிமையாளர் என்று தமிழ்ப்புலவர் வரலாற்றுக் களஞ்சியம் கூறும் (பக். 352). இவர் புறநானூற்றில் ஆம் பாடலைப் பாடியலர். இப்பாடலில் &quot;வேங்கைமார்பன்' என்னும் தலைவனாற் பாது காக்கப் பெற்ற கானப்பேரென்னும் ஊரில் அமைந் திருந்த அரணின் அமைதி கூறப் பெற்றுள்ளது. இவரால் பாடப்பட்டோன் கானப்பேரெயில் கடந்த உக்கிரப் பெருவழுதி ஆவான். இப்பாடலில் உள்ள &quot;செந்தீமாட்டிய இரும்புண் நீரினும் மீட்டற் கரிது' என்ற உவமை சிறப்பினது.
ஐயை - தித்தன் மகள். இவள் தந்தை உறையூர்க் குரியவன். ஐயை பரல்கள் இடப்பெற்ற சிலம்பினை யும் ஆம்பல் மாலையினையும் வளைபொலித்த முன் கையினையும் மூங்கிலை யொத்த தோளினையும் உடையவள் எனச் சிறப்பிக்கப் பெற்றுள்ளாள்
{அகம்.6:1-4).
ஐவகை - 1. ஐந்து கூறுபாடு. தலைவியும் தோழியும் ஐவகை வகுத்த கூந்தலினையும் அழகிய நுதலி னையும் மையீர் ஓதினையும் உடையவா (அகம்.
48:17,18).
2.ஐந்து கூறுபாட்டினையுடைய கூந்தல் (ஆகுபெயர்). தலைவியின் நீலமணி ஒளிவிட்டாற் போன்ற கூற தலிற் புழுகு பூசி அன்னை ஐலகை - ஐந்து வகை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3a9o9wtv8crhen0gus7wywmnb1fi2cs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/546</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668243</id>
    <revision>
      <id>1986509</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:39:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986509</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10052" sha1="9ahqknv2ogwbffu5j4zzkvuealgjtr5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐவர்
யாக முடித்த கூந்தலை தலைவன் பாராட்டி னான் (கலி. 22:12,13).
ஐவர்- 1. பாண்டவர் ஐவர், சேரமான் பெருஞ்சோற் றுதியஞ்சேரலாதன், அவங்குளைப் புரவிகளை யுடைய ஐவரோடு (பாண்டவரோடு) நிலத்தைத் தம தாக்கிக் கொண்ட (துரியோதனன் முதலாகிய) நூற்று வர்கள் அனைவரும் பொருது போர்க்களத்தின்படுத் துணையும் பெருஞ்சோற்றினை இருபடைகளுக்கும் வரையாது வழங்கினான் (புறம். 2:13-16), யானைப் பிணத்தைக் குருதியாறு இழுத்துக் கொண்டு செல்லுமாறு போர்க்களத்தில் நூற்றுவரும் படும் படி கொன்று போரினை வென்ற ஐவர் போலத் தன்மேல் சினந்து வத்த ஒன்னார் ஒழிய. வென்று தொண்டைமான் இளந்திரையன் ஆரவாரித்தான் (பெரு.414-419). ஆதித்தன் போலும் முகத்தை யுடையவன் (திருதராட்டிரனர் மக்களுள் மூத்தவனா கிய துரியோதனன் சூழ்ச்சியால், அரக்குமாளிகைக் குளிருந்த ஐவரையும் எரி சூழ்தல் (கலி. 25:2-4). வரிபுனை வலவில்லை உடைய ஐவர் நூற்றுவர் மடங்க அட்ட போர்க்களம் போல ஏறுகொள்ள வல்லவருடன் எதிர்ந்த ஏற்றினது முழக்கத்தோடு இயங்கள் ஆரவாரிக்கும தொழு லிளங்கியது (கன்,
104:53-59).
2. ஐம்பெருங்கேளிர். (அமைச்சர், புரோகிதர், சேனா பதியர், தூதுவர், சாரணர் என்னும் ஐம்பெரும் குழுவினர்). பொன்னால் செய்யப் பெற்ற பேரணிகலன்களை யுடைய ஐவரும்.ஐம் பெருங்கேளிரும் -மறமுடைய குறுநிலமன்னரும் பிறரும் நின வாய்மொழிகேட்ப, அறங்கூறு அவையத்தார் அறத்தின் தன்மையைப் புகழ்ந்து வாழ்த்த, இலங்கிழை மகளிர் தரும் காம பானத்தை உண்டு மகிழ்ந்து நிளககென வரைந்த ஊழிமுழுதும்வாழ்வாயாக&quot; என மாங்குடிமருதனார். தலையாவங் கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழி யனை வாழ்த்துகிறார் (மது. 775-782).
3. ஐந்துகோள் (இராகு, கேது ஒழிந்த செவ்வாய், புதன், வியாழன், வெள்ளி, சனி, என்னும் ஐந்து கோள்). கடுவனிள வெயினனார் திருமாலை, ஐம் பூதமும் ஞாயிறும் திங்களும் வேள்வி முதல்லனும் ஐவரும் - ஐந்து கோளும் - அசுரர்களும் ஆதித்தர் பன்னிருவரும் வசுக்கள் எண்மரும் பதினொரு கபிலரும் அச்சு விளி தேவரும் தருமனும் மடங்கலும் மூவேழுவக் மூம் அவ்வுலகுயிர்களும் ஆகி விரித்தவனே எனப் போற்றுகிறார் (பரி. 3:4-10).
4. ஐம்பூதம், ஐவருள்-விசும்பும் வளியும் தீயும் நீதம் நிலனுமாகிய ஐம்பூதங்களுள் ஒருவனாகிய தீக்கடவுள் சிவபெருமானின் கருவைத் தன் அங்கையில் ஏந்தினான் (முரு. 254).
ச இபொக-34அ
531
ஐவனம்
ஐவர்கள் - நம்பி மூத்தபிரான், பருதியஞ்செல்வன், காமன்,சாமன்,ஆனேற்றுக் கொடியோன் என்னும் ஐவர்கள், நம்பி மூத்த பிரானின் நிறத்தினையொத்த வெண்கடம்பும் ஞாயிற்றின் நிறத்தினை யொத்த செருந்தியும் மீளேற்றுக் கொடியோனாகிய காம் னின் நிறத்தினை யொத்த காஞ்சியும் அவன் தம்பி சாமனின் நிறத்தினை யொத்த ஞாழலும் சிவபெரு மானின் நிறத்தை ஒத்த இலவமும் ஆகிய மலர்கள் பிறமரங்களுடன் அழகுபெற மலகுமாறும் பிரிந் தார்க்குத் துன்பம் தருமாறும் இளவேனிற் பருவம் வந்தது (கலி.26:1-8).
·
ஐவளம் ஐந்து
(அரக்கு,
வகையான மலை வளம் இறலி, செந்தேன. மயிற்பீலி, நாவி என்னும் ஐவனம் - திருப்பரங்குன்றம் மலைகளுக் குரிய ஐவளமும் பொலிந்த அழகுடையது (பரி. 18.15).
ஐவளம்-மலைநெல். வேடர் சுட்டெரித்து உண்டாக்கிய கொல்லையில் ஐவனத்தோடு - மலைநெல்லோடு- விதைத்து இருட்சியுற அழகு பெற்றுக் கோடை மிகுதியால் ஈனறலைப் பொருந்தாத தினைக்கு வானம் மழைத்துளியைச் சொரிந்தது (புறம். 338: 15.19). ஐவனம் காப்பார் காவலுக்காக இடப் பட்ட தீ அவிந்த காலத்து ஒளி திகழ் மாணிகக மணி செறிந்த இருனை அகற்றுதல (புறம், 172:6,7). அல்லையும் சந்தனத்தையும் லெட் டிய மேட்டு நிலத்தில் விதைத்த தோரை நௌலும் நெடிய தாளினையுடைய வெண்சிறுகடுகும் ஐவன் மும் குறிஞ்சிநிலததில் கெழித்து வளர்தது அதன் வளம் காட்டும் (மது.286-288). கூத்தர் முன்னிய திசையில் ஜவனமும் வெண்ணெல்லும் பால்கட்டிச் சிறிது முற்றிக் காற்றால் ஊடறுக்கப்பட்டு நன் விளைந்திருக்கும் (மலை. 114,115). காந்த ளையே இயற்கை வேலியாக உடைய சிற்றூரில் உள்ளார் அருளி பாயும் பரத்த நிலத்தில் ஐவனம் விதைத்து, இடையிலே களையாக முளைத்த மலை மல்லிகைமையும் பசிய மரலையும் களைந்தெறி
றாக
வர் (குறு. 100:1-3). தலைவன் மேகங்கள் பொருந் தும் மலைப்பக்கத்தில் ஐவனம் விதைத்து அருவி யினாலே விளைவிக்கும் நன்னாட்டை யுடையவன் (குறு. 371:2,3). கொடிச்சி தன் தந்தையின் முகில் தலழும் பெரிய மலை வளத்தைப் பாடி, ஐவனத் தைக் குற்றுவாள் (நற். 373:2-4). பெருஞ்சினங் கொண்ட ஆண்பன்றி, துறுகற்கள் நிறைதத மலைப் பக்கத்தே வில்லேந்தி நிற்கும் குறவரை வெருட்டி அவராற் காக்கப்படும் ஐவனம் கவரும் (ஐங். 267: 1-3). குறமகள், மெல்லிய தினைமாலினை உண்டு. ஐவனத்தில் படியும் சிறுகிளிகளை ஓட்டுவாள் (ஐங் 285:1-3). புலியைக் கொன்ற யானையின் மருப்பி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9ahqknv2ogwbffu5j4zzkvuealgjtr5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/547</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668244</id>
    <revision>
      <id>1986511</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:40:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986511</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10170" sha1="pafeu1ocupwsle89wejjx4ikgcj1vwl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒக்கல்
னாலும் சந்தன மரத்தினாலும் செய்த உலக்கை யால, ஐவனத்தைப் பாறையாகிய உரவிலே பெய்து தலைவியும் தோழியும் குற்றினர் (கலி. 43:2-4)
ஒக்கல் சுற்றம். வரகரிசியைப் பாலிற் பெய்து அடப் பட்ட சோற்றைத் தேனோடு கலந்துண்டு முயலின் கொழுவிய சூட்டிறைச்சியைத் தின்ற ஒக்கலொடு- சுற்றத்தோடு வேண்டுமொழி பேசிக் கொழுஞ் சோறு அருந்திய பாணர்க்குக் கிள்ளிவளவன் அக லாச் செல்வமளித்தான (புறம்.34:9-15), கோட்பா டில்லாதவன் உடம்பைப் போல் புல்லென்ற இரும் பேரொக்கலை உடையவனாய்ப் பாணன் வறுமை தீர்ப்பாரை நாடி உலகமெல்லாம் சுற்றுதல் (புறம். 32:8-1), அதியமான் நெடுமானஞ்சி செல்வமுண்டா யின் உணவு கொடுத்து இல்லையாயின் உள்ளத னைப் பவரோடு உண்ணும் இவலோரொக்கலுக்குத் தலைவன் (புறம். 95:6-8). பொகுட்டெழினி படை யெடுத்து வெற்றிகொண்டு விட்டுச் சென்ற ஊரி லுள்ளோர், யாறுங் குளனு முதலாயவற்றின் துறை நீரை அவன் யானை முகந்துண்ணும் எனக் கருதி, விழா இல்லை யெனினும் செம்மறியாட்டுத் தசையைத் தினற ஒக்கலொடு அங்குத் தங்குதலை வெறுத்ததனால் பகை அவனுக்கு எழுந்தது (புறம். மிக்க பசியை 96:7-9). புல்லென்ற ஒக்கலையும்
யுமுடைய இரவலனாகிய பாணன் பேகனிடம் ஆற் றுப்படுத்தப்படுதல் (புறம்.142:5). சுரத்தின்கண் நடந்து வருநதிய ஒக்கல் பசித்தமையின் கபிலர் பேசுனின் வாயிலில் நின்று அவனையும் அவன் மலையையும் வாழ்த்திப் பாடினார் (புறம. 143:8-13). லேட்டைக்கு வந்த நள்ளி காட்டிடத்து வன்பரண ரையும் அவர் சுற்றத்தையும் கண்டு அவர்தம் வழி நடை வருத்தத்தையும், மிடியையும் நோக்கி நிண முடைய மானின் கொழுந்தடியை விரைந்து தானே சுட்டு 'தும் இரும்பேரொக்கமொடு நின்மின்' எனத் தந்தான் (புறம்.150:3-13). பசியால் வருத்தமுற்ற என் ஒக்கலும் உவப்ப யானும் இனபுற உவந்து விடை தந்து அனுப்புலையாயின சிறு அளவின தான பொருளையும் ஏற்பேன என்று குமணனி டம் பெருஞ்சித்திரனார் கூறினார் (புறம. 159.21-25). ஒக்கலொடு கூடிவாழும் இல்வாழ்க்கை ஒருவனை நன்னெறிக்கண் செலல வொட்டாது காவைத் தளைக்கும் ஆதலால் உயதல் இயலாது (புறம். 193: 3,4),கோப்பெருஞ்சோழனின் உயிரைக் கவர்ந்த கூற்றினை வைவோம்; துன்புற்ற ஒககலைத் தழுவி வாரீர் என்று வாயமொழிப் புலவரைப் பொத்தி யார் அழைத்தார் (புறம்.321.7-10). கரிகாற் பெரு
+
532
ஓக்கம்
வளத்தான் துணையாகிய இனத்துடன் மது நுகர்ந்து பெரிய பாண் ஒக்கலாகிய சுற்றத்தைப் பாதுகாத்தவன் (புறம். 224:2,3). வேள் எவ்வி இரும் பாணொக்கலுக்குத் தலைவன் (புறம். 233:5,6).முதிய வாக்கினை யுடைய ஒக்கலொடு கூடிய பரிசிலர் இரங்க வெளிமான் துஞ்சினான் (புறம். 237:12,14) இறுதியாக வந்த வறுமையை யுடைய ஒக்கலுக்குத் தலைவனான இரவலனுக்கு ஒரு தலைவன் கரம் பைச் சீறூர் நல்கினன் (புறம். 285:16,17). பாணனே, பரிசிலர்க்கு என்றும் குறையாதளிக்கும் வண்மை யுடைய நெடுந்தகை காக்கும் ஊர்க்குச் செல்லுங் காலை நீ வேட்டுவன் இல்லத்தில் சந்தனக் கட்டை களால் சுடப்பட்ட இறைச்சியை நின் இரும்பே ரொக்கலொடு ஒருங்கினிது உண்டு அங்கே தங்கிச் செல்வாயாக என்று பாணன் ஆற்றுப்படுத்தப் படுகிறான் (புறம்.330: 12-18). தான் விளைத்த வரகைக் கடன் நல்கியவர்க்கும் பாணர்க்கும் கொடுத்துவீட்டுத் தன் ஒக்கலின் வறுமையைக் களையப் புல்லாளரிடம் போய்ப் பின்னும் வரகு கடன் இரக்கும் நெடுந்தகை ஒருவன் தன்மீது போர்குறித்து வரும் பெருவேந்தரையும் வெல்ல வல்லவன் (புறம். 327). ஒரு தலைவி காரணமாக நேர்ந்த போரில் அழிந்தோர் அழிய எஞ்சியோரது ஓக்கலும் பாதுகாப்பாரின்றி மடியும் என்று அண் டர்மகன் குறுவழுதியார் இரங்கிப் பாடுகிறார் (புறம்.345:5,6). பசி தின்னலால் வருத்தமுற்ற இரும் பேரொக்கலின் பொருட்டு உணவை நோக்கமாகக் கொண்டு நின்னை நாடிவந்தேன் என ஊன்பொதி பசுங்குடையார் சோழன் செருப்பாழி யெறிந்த இளஞ்சேட்சென்னியிடம் கூறினார் (புறம்.370:3,4). சோழன் செருப்பாழி யெறிந்த இளஞ்சேட்சென்னி அனித்த அருங்கல வெறுக்கையைக் கண்ட இரவல ரின் இலம்பாடு உழந்த இரும்பேரொக்கல் அவற்றை அணியுமுறை யறியாது விரற் கணிவதைச் செவிக் கும் செவிக்கணிவதை விரற்கும் இடைக்கணிவ தைக் கழுத்துக்கும் கழித்துக்கணிவதை இடைக்கு மாக மாறிமாறி யணிந்தனர் (புறம்: 378:11-17). ஆதனுங்களைப்போல நீயும் பசித்த என் ஓக்கலின் துன்பம் தீருமாறு வீறுசால் நன்கலங்களைப் பரி சாக நல்குமதி என்று பரிசிவர் நல்லேர்முதியனை வேண்டுதல் (புறம். 389:12-15), ஊர்க்கு முன்னிடத்தே உள்ள மன்றத்தில் தங்கியிருந்த தளர்ந்த நடையினை யுடைய இரும்பேரொக்கல் என்னைப் பிரிந்து வருந்திய பெரியதோர் தனிமைத் துயரை யான் அகற்றுமாறு எனக்கு அதியமான் போரோடே செந் நெல் வழங்கினான என்று பொருநன் ஒருவன கூற் றாசு ஒளவையார் பாடியுள்ளார் (புறம்.390:19-22), எம்முடைய வேங்கட நாடாகிய வடபுலம் வறங்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pafeu1ocupwsle89wejjx4ikgcj1vwl</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/548</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668245</id>
    <revision>
      <id>1986512</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:40:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986512</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10311" sha1="8w55ldj6fzeoycwa7pn7vns7dqm9ds9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒக்கல்
கூர்ந்ததனால் அங்கிருந்து இங்கு வநது தங்கிய எம் இரும்பே ரொக்கல் இவ்விடத்தினின்றும் நீங்கு தலைக் கைவிடும் பண்பில்லாதது என்று கூறிப் பொறையாற்றுக்கிழானிடம் கல்லாடனார் பரிசில் வேண்டினார் (புறம். 391-7-9). 'உணவினை மறந்த என் இருமபேரொசுகலின் மிகுந்த துன்பம் நீங்கு மாறு நலகுக' எசை சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ் சிய கிள்ளிவளவனிடம் நல்லிறையனார் இரந்து லேண்டினார் (புறம். 393:10,11,19). 'என் இரும்பே ரொக்கல் பெரிய தனிமைத் துயரை யடைந்தாலும் நெருங்குதற்கரிய பரிசிலைத் தருவாயெனக் கருதி நான சோழிய ஏனாதி திருக்குட்டுவனிடம் என்றும் செல்லேன் என அவனைப் புகழாப் புகழ்ச்சியா கப பாடினார் எறிச்சிலூர் மாடலன் மதுரைக் குமர னார் (புறம்.394:16-18) எம் இருமபேரொக்கல் உவக்குமாறு மீட்டும் மீட்டும் கொடுத்தான என்று வாட்டாற்றெழினியாதனை மாங்குடிகிழார்பாராட் டுவர் (புறம்.396:23,24), எம் ஒக்கல் நிறைய உண்ணு மாறு சேரமான் வஞசன் தான உண ணும கலத்தில் உள்ள துண்டிதத மானிறைச்சி யாகிய வறுத்த பொரிக்கறியையும கொக்குகிர் போன்ற நெல்லரிசிச் சோற்றையும் அரவுறழ ஆரம், பூந்துகிற் கலிங்கம் ஆகியவற்றையும் நல்கினான் என்று அவனைத் திருத்தாமனார் பாடியுள்ளார் (புறம்.398:23-29). இமையவரம்பன் நேடுஞ்சேரலாதனின் கேட்டற் கினிய செல்லநிலை கேட்டுக் காணடல விருப் பொடு வந்து தங்கிய தம் இரும்பேரொக்கள் முந்தைப் பசியினால் வாடிய துன்பம் நீங்குமாறு ஊனும் வெண்ணெல் வெண்சோறும் கள்ளின தேறலும் நல்கினான எனக் குமட்டூர்க் கண்ண னார் கூறியுள்ளார் (பதி. 12:9-18). பசியுடைய ஒக் கலை அப்பசி நீங்குமாறு செய்த புகழ் மேவிய தோன்றலே என்று செல்வக்கடுங்கோ வாழியா தனைக் கபிலர் விளிப்பர் (பதி. 64:19,20). 'நீ நின் நெடுமொழி ஒத்தவொடு செல்வக் கடுங்கோ வாழி யாதனைப் பாடிச் சென்றால் கொடுமணமென்னும் ஊரிலுண்டான கலனகளைப் பந்தர் என்னும் ஊரிலுண்டான முத்தோடு பெறுவாய்'
என்று
பாணன் ஆற்றுப்படுத்தப் படுகிறான் (பதி. 67:1-4). இசை நரம்புகள் ஏழிற்கும் உரிமையுடையோனே, அடுகின்ற பசியால வருந்தின நினனுடைய இரும் பேரொக்கலொடு நீடு பசி நின்னைக் கைவிடுதல விரும்புவையாயின் உடனே சோழன கரிகாற்பெரு வளத்தானிடம் செல்ல எழுவாயாக' என்று பரிசில் பெற்றுவந்த பொருநன் பெறாத பொருநனை ஆற்றுப்படுத்துகிறான (பொரு.61-63). உப்பினறி வேகவிட்ட வேளையின கீரையை இரும்பேரொக்க லொடு ஒருங்குடன் உண்ணும் அழிபசி வருத்தம்
533
ஒக்கூர் மாசாத்தனார்
நீங்க யாம் நல்லியக்கோடனிடம் யானையும் தேரும் பரிசில பெந்து வந்தனம்; நீவிரும் இவ்விடத்திருந்த நும் இரும்பேரொக்கலினது தலைமையுடைய தெஞ் கூடனே செல்குவிராயின் இன்ன பிற பரிசில்களை யும் பெற்று வரலாமெனப் பரிசிலபேற்ற சிறு பாணன பெறாத பாணனிடம் கூறி ஆற்றுப்படுத் தல் (சிறு. 137- 145,263). பழம் பசிமிக்க இரும்பே ரொக்கலொடு தாம் பிறர்க்குக் கொடுக்கவும் மாளாத பெருஞ்செல்வம், குதிரை, யானை ஆகிய வற்றைத் தொண்டைமான் இளந்திரையனிட மிருந்து பெற்றமையைப் பெரும் பாணன் கூறுதல (பெரு. 25-28). தொண்டைமான இளந்திரைய னைப் பரிசில் குறித்துப் பாடிச் செனறால் இரும் பேரொக்கலும் ஒருங்கு உடுக்க ஆவியன்ன ஆடை யைப் பெரும்பாணர் பெறுவர் (பெரு.460-470). பெரிய உறவு முறையும் ஓரின ஒக்கலுமுடைய பரதவர் பிள்ளைகள் கடலிறாக்களின் சூட்டைத் தினறும் வயலாமையின புழுககிறைச்சியை யுண்டும் அடப்பம் பூலை அணிந்தும் ஆம்பற் பூவைச் சூடியும திரிதல் (பட். 61-68). பலவேறான உயர்ந்த அறிவுகள் நிரமபப் பெற்ற ஒககலாகிய சான்றோர் கூட்டம் திருவிழா அயரும் மூதூர்க்கண் சென்று கூடுதல் (பட். 214,215), வழிவந்த வருததத்தைக் கைவிட்டிருந்த பேரணிகலனகளைப் பெறும் கூத் தருடைய ஒக்கலுக்குத் தலைவனைப் பரிசு பெற்று வரும் கூத்தன விளித்து ஆற்றுப்படுத்தல் (மலை.49, 50). வளவிய பல புது வருவாயினை யுடைய கான வர் சிறுகுடிக்கண் சென்று கூத்தர் தங்கின் தம் இரும்பேரொக்கலுடன் அங்குள்ள உணவுகளை மிகவும் பெறுவா (மலை.155-157). கலலெனனும் ஆரவாரத்தை யுடைய சான்றோ ராகிய ஒக்கல் இருக்கின்ற நலல மண்டபத்திடத்து இருததல் (மலை. 549). இரும்பேரொக்கலொடு தங்கி ஆடியபில் கூததர் கைவிட்டுப்போன கூத்தாட்டரங் கம் மற்றை நாளில் பார்ப்போர்க்கு பொலிவற்ற காட்சியைத் தரும் (அகம். 301:23-25). வறுமையால் வாடிய பாணர் ஒக்கல் தன்னைப் பாடி வருவாரா யின் தன் பகைவர் அரணெறிந்து பெற்ற பேரணி கலனகளை நன்னன் அவர்க்கு வழங்குவான் (அகம். (349:5-8), ஓரூரில் தங்கி உப்புவிற்ற உமணர், தனியே அங்கிருப்பதை வெறுத்த ஒக்கலொடு வேற்றூர் செல்லுதல் முநதைய காரிலுள்ளார்க்கு இன்னாமை யைத் தரும் (நற்.183:2-5), தழும்பன எனபான் நெய் வடிந்தாலொத்த பிசிரடங்கிய நரம்பு பூட்டிய யாழையுடைய இரும்பாணொககலுக்குத் தலைவன் (நற்.300:8-10),
நனைன
ஒக்கூர் மாசாத்தனார் - புலவர், ஒக்கூர் எனனும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8w55ldj6fzeoycwa7pn7vns7dqm9ds9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/549</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668246</id>
    <revision>
      <id>1986513</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:41:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986513</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9512" sha1="cq1x042ivn3j67hesj1ygeb5ur7viol" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒக்கூர் மாசாத்தியார்
களரினர், பாண்டிய நாட்டில் திருக்கோட்டியூரின் அருகில் இவ்வூர் உள்ளது. இவர் பாடியனவாகப் புறத்தில் ஒரு பாடலும் (248) அகத்தில் ஒருபாட லும் (14) காணப்படுகின்றன. தன் பெருவளக் கொழுநன் மாய்ந்தானாகப் பொழுது இடையீடு பட்டு அல்லியுணவை யுண்ணும் பெண்ணொருத் தியில் தாபத நிலையினைப் புறப்பாடலில் இவர் தன்கு புலப்படுத்தி யுள்ளார். தலைவியின் ஆற் றாமைச் சொற்களைக் கொண்டு கொண்டு மொழித்து பாணன் தன் பாங்காயினார் கேட்பச் சொல்லிய தாக அமைந்த அகப்பாடல் முல்லைத் திணையின் முதல், கரு, உரிப் பொருள்களைத் திறம்படப் புனைகிறது.
ஒக்கூர் மாசாத்தியார் - பெண்பாற் புலவர். பாண்டி. நாட்டுத் திருக்கோட்டியூருக்கு அருகிலுள்ள ஒக்கூர் என்னும் ஊரினரான இவரது இயற்பெயர் மாசாத்தி என்பதாம், புறம். 279; அகம், 324, 384; குறுந்தொகை 125,139,186, 220, 275 ஆக எட்டுப்பாடல்கள் இவருடையவாகக் கிடைத் துள்ளன. இரைது புறப்பாடல் மூதின்முல்லைத் துறைக்கண் முன்னிற்கும் சிறப்புடையது. முதனாட் போரில் தந்தையும் அடுத்த நாட் போரில் கண வனும் மறப்போருடற்றி மாயந்த நிலையில் ஒரு மறக்குடி மகள் மூன்றாவது நாளும் போர்ப்பறை கேட்டுத் தன் ஒரே சிறு மகனைச் செருமுகம் நோக்கிச் செல்கென விடுக்கும் கடுந் துணிவை அப்பாடல் உணர்த்தும். அகப்பாடல் இரண்டும் வினைமுற்றி மீளும் தலைவன் நிலைகளை உழையர் கண்டு கூறுவன. அவற்றுள் ஷ்ன்றில் (384) பாகனின் விரைந்த தேரோட்டம் தலைவனால் அழகாகவும் சிறப்பாகவும் பாராட்டப் பெறுகிறது. குறுந்தொகைப் பாடல்கள் ஐந்தினுள் தான்கு முல்லைத் திணையைச் சிறப்புற விளக்குகின்றன. பிரிந்த தலைவன மீளாத நிலையில் முல்லை முகைகளை எயிறுகளாகக் கொண்டு கார்காலம் தன்னை நோகி நகைப்பதாகத் தலைவி நெஞ்சழி வது (குறு. 126) நயம்படவுள்ளது. அதில் முல்லை முகைகளை எயிறுகளாக உருவகித்த புலவர் பின்னர் இருபாடல்களில் (குறு 186,220) எயிறு களையே அவற்றிற்கு உவமையாக்கிக் கூறுவதும் நோக்கத் தகும்.
ஓகந்தூர் - ஓர் ஊர். செல்வக் கடுஙகோ வாழியாதன திருமாலைத் தன் மனனுறப் பெற்று அக்கடவுளுக்கு அக்கினி கோத்திரத்திற்குரிய நெல் விளைவை யுடைய ஒகந்தூர் என்னும் ஊரைத் தேவதான மாகக் கொடுத்தான (பதி. ப. 7.8,9).
ஓசியல் - ஒடிந்த கிளை (ஆகுபெயர்). ‘தலைவர் நுகர்ந்த
534
ஒடுக்கம்
என் பெண்மைநலம் பெருங்களிறு உண்ணும் பொருட்டு வனைக்க வளைந்து நிலத்தில் வீழாத நாருடைய ஓசியல்-ஒடிந்தகிளை-போன்றது' என்று தலைவி தோழியிடம் நொந்து கூறினாள் (குறு. 314;
3-5).
ஒட்டகம் - ஒருவகை விலங்கு. எயிற் பட்டினத்தில் மிகுகின்ற அலைகள் கொண்டு வந்து ஒதுக்கிய மணமுடைய அகில் விறகு, உயர்ந்த நிலையினை யுடைய ஒட்டகம் உறக்கத்தே கிடப்பது போன் றிருத்தல் (சிறு.154, 155). பாறையிடத்தே உலர்ந்து கிடக்கும் சுள்ளி போலும் வெள்ளிய எலும்புகள் வேகம் வாய்ந்த கால்களை யுடைய ஒட்டகத்தின் மிக்க பசியினைப் போக்கும் (அகம். 246:17, 18). ஒட்டியோர் - நட்புக் கொள்ள விரும்பியோர். பெரி யோர் தம்பால் ஒட்டியோர் நட்புக் கொள்ள விரும்பியோர் - திறத்து அவர்தம் பண்பு நவன் களை முன்னரே ஆராய்ந்து பின்னர் நட்புக் கொள்ளுவதல்லது முன்னர் நட்புக் கொண்டு பின் னர் ஆராய மாட்டார் (நற். 32:7-9).
ஓடியல் - ஒடிந்த கிளை. கொல்லையிற் கோவலர் இரவில் வெட்டித் தொங்கும்படி விட்டு வந்த பெரிய மரத்தின் ஒடியல் - ஒடிந்த கிளை - போலத் தலைவரால் யான் அருளப் பெறாது துன்புறுகின் றேன் என்று தலைவி கூறினாள் (நற்.289:7-9) [ஓடியல் என்பதற்கு மாறாக வேரடி என்றும் பாடமுண்டு.)
ஓடிவு - தவிர்தல், தகடு ரெறிந்த பெருஞ்சேர லிரும் பொறையின் வீரர் ஓடிவு - தவிர்தல் - இல்லாத பகை உடையவரிடம் சென்று எம் அரசனுக்குத் திறை இடுக எனக் கூறினர் (பதி. 80:8-10).
ஓடிவை - இடையறவு. ஆடியதற்குக் கூலியாகக் கொடுப் போர் கொடுத்துத் தீர்த்த சிறிய உணவுப் பொரு ளைக் கூத்தர் ஒடிவை - இடையறவு - இன்றியும் ஓம்பி வைக்காமலும் நன்கு உண்டு ஒழிப்பர் (அகம். 301:4, 5).
ஒடு - ஒருவகை மரம், சிறிய மனை முன்றிலில் ஓடு மரத்தின் வலிய கழிகளாலான படல் சார்த்தப் பட்டிருததல் (புறம்.325:7,8).
ஒடுக்கம் - ஒடுங்கிய நிலை. ஆனிரை கவர்த்தேகும் வெட்சி மறவர் அதனை மீட்க வரும் கரந்தை மறவரைக் கருதித் தழையால் மூடப்பட்ட பெருங் காட்டின்கண் தலைமறைந்திருந்த மறவரின் ஒடுக் கத்தை - ஒடுங்கிய நிலையை - காணாமல் அக் கரந்தை மறவரின் தலைவன் செல்லுதல் நன்றன்று (புறம், 259:1-4), களிற்றை இரையாகப் பார்க்கும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cq1x042ivn3j67hesj1ygeb5ur7viol</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/550</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668247</id>
    <revision>
      <id>1986514</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:41:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986514</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9294" sha1="0rnjyobkqsbpmln3gfcfd5ztw2fvy9b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒடுங்காடு
புலியைப் போல மதுரை ஊர்காப்பாளர் விழித்த கண் இமைக்கு மளவில் மறையும் கள்வரின் ஒடுக் கத்தைப் பார்த்து ஒற்றறிவர் (மது. 642, 643, 047). நீ தலைவியை வரைந்து கொள்வாயாயின் அவ் வாறு வரையும் ஒழுக்கத்தினை யாம் புதியவர் போல நோக்கி அவளது புதுநாணொடுக்கத்தையும் காண்போம்' என்று தோழி தலைவனை வரைவு கடாவினாள் (அகம். 118:17-19). தலைவியை மணக்க வேணடித் தலைவன புதியவன போல வருகையில் தலைவி வதுலை நாலொடுக்கம் கொள்ளுவாள் (நற்.393.11-13; கலி. 52.24, 25). இரவுக்குறிக்கண் நீ அழைக்கின்ற அழைப்பினைச் செவி கருவியாக ஓர்த்தனா லுண்டான மன வொடுக்கத்தாலே தலைவி உயிர்வாழும் நான் சிறக்கப் பெற்றாள் (கலி. 48:2,9). திருமாலின் அவதரித்தலாகிய வருத னும் மீண்டு சென்று அடங்குதலாகிய ஒடுக்கமும் காற்றின்கண உள்ளன (பரி. 4:32). ஒடுங்காடு -ஒடுமரங்கள் நிறைந்திருந்தமையால் பெயர் பெற்றதோர் ஊர். குடநாடு நீண்ட அடியைக்
கொண்ட ஆசினிப்பலாமரங்களை உடைய ஒடுங் காடு என்னும் ஊர்க்கு அப்பால் இருப்பது (அகம்.
91:12,17).
ஒடுங்கார் - பகைவர். ஒடுங்காரோடு - பகைவரோடு - உடன்று அவர் தானைமீது பாண்டியன் சொரியும் அம்புக் கூட்டத்தைப் போல் மழைத்துளிகள் சிதறின (பரி.22:5,6).
ஒண்மை-1. அறிவுடைமை, செல்வக்கடுங்கோ வாழியா தனை, விளையாட்டினும் பொய்யாத வாய்மையன் எனவும் பகைவர்தம் புறஞ்சொல் கேளாத குற்றம் நீங்கிய ஒண்மை-அறிவு-உடையவன் எனவும் கபிலர் சிறப்பிக்கிறார் (பதி. 70:12,13). செலவுணர்த்திய தலைவனிடம் தலைவி எதிரில் நின்று பிரியின் ஒழி வேம் என்று கூறும் ஒணமை இல்லாதவளாவாள்
(அகம்.319:15,16).
2.ஒளி. தலைவன் மகன் கணணாலும் நுதலாலும் கதுப்பாலும் தனனை தழுவுகின்ற தாயர்க்கு ஒண்மையை -ஒளியை-கொடுப்பான் (கலி. 83:17,18). திருமாலின் மனமும் ஓண்மையும் காயாம் பூவி டத்தே உள்ளன (பரி. 4:29).
ஒத்து - தாளம், வையைக்கண் புனலாட வந்தோர் அங்குள்ளாரை நோக்கி, ஆடல்மகளிர் முழவு முத விய இசைக் கருவிகளின் ஓசையுடைய ஒத்தினை - தாளத்தை - சீர்தூக்கிக் கையால் அளத்தலைக் காணுங்கள் என்று கூறினர் (பரி. 12:42-44).
ஒதுக்கம்
W
1.நடை. பாலைநிலத்தில் உடன் போக்கு மேவிய காலைத் தலைவன் தலைவியிடம்
வளை
535
ஒதுக்கு
யல்கள் ஒலிக்கக் கைகளை வீசிக் காற்சிலம்புகள் முரல மெல்லிய ஒதுக்கமொடு - நடையொடு - மெல்லச் செல்லுமாறு வேண்டினான் (அகம்.261: 5,6). நம் காதலர் வந்து விடுவர் என்னும் சொல் உண்மையாதலைக் காண உடல்வளைந்து நடக்கும் ஒதுக்கம் அழகுபெற நடந்து வருக எனறு தலைவி யிடம் தோழி கூறினாள் (அகம். 323:4-6). ஒதுககு - 1
காண்க.
2.
நடையாலாயவடு (ஆகுபெயர்). நண்டுகளின ஒதுக் கம் - நடையால் உணடானவடு - நீரருகில் சேர்ந்து கிடந்தாற் போலப் பரததையர் தம் உயிராற் பினந்த வடுவும் எயிறு அழுந்தின வடுவும் தலை வன்பால் காணப்பட்டன (கலி. 88:10-13). ஒதுக்கிடம் - ஒதுங்கியிருக்குமிடம், முதுநரி தசையைத் தினறு வறிய இடத்திலுள்ள பேய் ததேரினை நீரெனக் கருதி அலைந்து வெயிலுக்கு ஒதுக்கிடம் பெறாது கற்குவியலின் நிழலில் வருநதியது (நற்.
352:5-9).
வருத்த
ஒதுக்கு - 1. நடை. ஆய் அண்டிரனது புலி நடமாடும் பெரிய மலைப்பாதையில ஏறுதலான மடைந்த மெல்லிய ஒதுக்கின - நடையையுடைய விறலி பின்னேவரப் பாணன் முன்னே சென்றான் (புறம். 138:1-4). களிற்றிரையைத் தேர்வதற்கு அங்கு மிங்கும் கூர்ந்து நோக்கும் நோக்கத்தோடு சௌ லும் ஒதுக்கினையுடைய புலி தைைனப் பிற உயிர் காணாவண்ணம மறைந்தியங்கும் (அசும். 22:14,15). இடை யாமத்தின்கண அழகு மிக்க பாவை நடை பயினறாற் போன்ற ஒதுக்கினை யுடையளாய்துத தலைவி இரவுக்குறி வந்தாள் (அகம். 142:20-28). பிரிவில் வேங்கைமலர் போன்ற தேமலுடன் ஆற் றாமை மீதூர மெல்லிய ஒதுக்கினால் குறுக அடி யிட்டவள் தலைவி என்று தலைவன் பாசறைக கண் தனது நெஞ்சிற்குக் கூறினான் (அகம். 174:
10-14).
2, இபங்குதல். தலங்கின்னியின் பனிமலர்ககா ஒதுக்கு-இயங்குதல-இனிய மணல் செறிந்த புதுப் பூம்பள்ளியுடையது (புறம்.33:19,80). கோடை வெம் மையால் ஒதுக்கு அரிய வழி எனறு எண்ணாமல் தலைவர் பொருள்வயிற் பிரிந்தார் (கலி. 150:18, 16). 3. ஒநுங்குதல், மிக்க தீ எரித்து அழித்தலினால் மரங்களெல்லாம் அழித்த காட்டகத்து. ஒதுக்கும்- ஒதுங்கியிருத்தற்கும் - நிழல் இல்லாத கொடிய சுரநெறியில் தலைவர் சென்றார் (நற். 177:1-3). கற்குவியல்களை உடைய ஒதுக்கு அரிய நெறிகளில் யானையின் பகையும் கருதாது இரவுப் பொழுதில் எப்படி வந்தாய் எனத் தோழி தலைவனை வின வினாள் (ஐங்.362:1-3).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0rnjyobkqsbpmln3gfcfd5ztw2fvy9b</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/551</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668248</id>
    <revision>
      <id>1986515</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:41:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986515</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9436" sha1="s68m0bv9jlyejfum4lztra2ytaf1d02" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒப்புரவு
-
4.ஒருபுறம். வெயிலால் வெப்பமுற்ற பரல்மிக்க பள் ளத்தின் ஒதுக்கில் - ஒருபுறத்தில் - உள்ள கிணற்றை யடைந்து அதில் ஆயர் தோண்டிய சிறு குழியி லுள்ள நீரை யானைகள் உணணும் (நங 240:6-9). ஒப்புரவு உலக இயல்பு. தோழி தலைமகளிடம் சென்று 'தலைவன் ஊர்கின்ற மடல்மாவை ஈர்த்து வரும் மக்கள் ஒப்புரவு-உலக இயல்பு - அறிந்திருப் பின் எம்மைப் பார்த்து இவர் தலைவிக்கு அயலாம் தன்மை உடையவர் என்று சொல்லாடார்' என்று கூறினாள் (நற்.220-2-10).
ஒருகண் இரும்பறை - தடாரிப்பறை, பெரிய களிற்றின் அடிபோலத் தோனறும் ஒருகண் இரும்பறை ஒருகண்ணினை உடைய தடாரிப்பறை உடைய வன் இரவலன் (புறம். 263,1,2). ஒரு கணமாக்கிணை காண்க.
ஒருகண் மாக்கிணை - தடாரிப்பறை, அதியர்கோமான் பொகுட்டெழினியின் பெருமனை முற்றத்தில் விடி யற்காலையில் பொருநன் ஒருவன பானையின் அடிச் சுவடுபோன்ற வட்டமான ஒருகண்மாக் இணை தடாரிப்பறை - அறைந்து அவன் புகழ் பாடினான (புறம். 392:1-10). சோழிய திருக்குட்டுவனிடம் விடியற்காலத்தே கிணைப் பொருநன் ஒருவன் ஒருகஸ் மாக்கிணை அறைத்து வாடாவஞ்சி பாடி வெஞ்சின வேழத்தைப் பரிசிலா கப் பெற்றான் (புறம். 394:3-12). ஒருகண் இரும் பறை காணக,
ஏனாதி
ஒருகால்ஊர்தி-ஒற்றைஉருள்பூண்டதேர். பலபூக்களை யுடைய தண்பொழிலில பகல்முழுவதும் போக்கி ஒருகால் ஊர்தி ஒற்றைஉருள்பூண்ட தேரினை = உடைய கதிரவன் மேற்கில் உள்ள மலையில் மறைந்தான (அகம். 360:1-3),
ஒருகுழை ஒருவன் - ஒற்றைக் குழையை
உடைய பல
ராமன், நீர்பொருகின்ற கரையில் பூங்கொத்துக்கள் பொருத்தி திற்கும் வெண்கடம்பு ஒருகுழை ஒரு வனை - ஒற்றைக்குழையுடைய பலராமனை - போல மலர்ந்து அழகுபெற இளவேனில் வந்தது (கலி. 26: 1-8), கிருமகள் வீறறிருக்கும் மார்பனாய்த் திகழ் வதோடு சங்கை ஒத்த வெண்ணிற மேனி உடை யவனும் யானைக் கொடியை உயர்த்தியவனும் கலப்பைப் படை ஏந்தியவனும் ஒருகுழை ஒரு வனும் ஒற்றைக் குழை அணிநதவனும் ஆகிய தேவனாகவும் திருமால் திகழகின்றார் (பரி. 1:1-5). ஒருகுழையவன் காண்க. ஒருகுழையவன் - ஒற்றைக் குழை உடைய பலராமன், ஆயாகள் ஒருங்கு கூடி ஏறுகளை ஆராய்ந்து ஒரு குழையவன் - பலராமன் - மார்பில் உள்ள மாலை
பல
536
ஒருத்தல்
போன்று ஒளி மிகுந்த செம்மறுவினை யுடைய வெள்ளை ஏற்றைத் தொழுவிடத்தே புகவிட்டனர் (கலி.105:7,11,12,22) ஒருகுழை ஒருவன் காண்க. ஒருகைமுகன் - விதாயகன். முருகப் பெருமான் திரு மாலின் மருகனும் ஈசனாகிய சிவனின் மகனும் ஒருகைமுகன் - விநாயகப் பெருமான் - தம்பியுமா வார் (முரு. வெ. 7).
ஒருகைமுகன் தம்பி - முருகன், முருகப்பெருமான் திரு மாலின் மருகன்; ஈசனாகிய சிவனின் மகன்; ஒருகை முகன் - விநாயகப்பெருமானின் தம்பி (மு.வ. ?). ஒருசிறைப்பெரியனார் - புலவர், இஃது இயற்பெயரா, காரணப்பெயரா என்பது தெரியவில்லை. பெரியன் என்ற பெயர் அக்காலத்தில் வழக்கில் இருந்து தென்பதனைப் 'பொறையாற்றுக் கிழான் பெரியல்&quot; என்பதனால் அறியலாம். நற்றிணையில் 155- ஆம் பாட்டின் ஆசிரியர் பராயனார் ஆவார். [பாட்டில் 'ஒருசிறை' என்ற தொடர் வருகின்றது. அதனைப் பெரியனார் பாடியவர் ஒருசிறைப் ஆகலாம் என்று ஒருகருத்து உண்டு (த.வ.க.பக்.358).] (நற் பாடலில் றினை 155-ஆம் ஒருசிறை என்ற தொடர்வருவதால் அத்தொடர் கொண்டு ஒரு நிறைப் பெரியனார் என்றழைக்கப்படும் புலவர் இவர் எனவும் கருதலாம். பெரியனார் என்பது பராயனார் எனத் திரிந்திருக்கலாம்; அல்லது மேலே குறிப்பிட்ட நற்றிணைப் பாடலில் தொழுதனெம் என்ற சொல் வருவது கொண்டு இப்பாடலின் ஆசிரியருக்குப் பராயனார் என்றும் பெயர் வழங் கப்பட்டிருக்கலாம் என்பர் துரை அரங்கசாமி (ச.சி.பெ,பக்.96).) இவர் பாடிய பாடலாகப் புற நானூற்றில் ஒருபாடலும் (137) குறுந்தொகையில் ஒருபாடலும் (272) நற்றிணையில் ஒருபாடலும் (121) காணப்படுகின்றன. நாஞ்சில் வள்ளுவனைப் பற்றிப் புறத்திலும் கலைமான் மார்பினின்று பறித்த அம்பினை ஒத்த சிவந்த கண்ணுடைய யவள் கொடிச்சி என்பதனைக் குறுந்தொகை யிலும் வரகைக் கறித்துக் கலைமான் காட்டில் பிணையொடு வதிதலை நற்றிணையிலும் குறிப்பிடுவர்.
இவர்
ஒருத்தல் -ஆண்விலங்கு. மலைமுழைக்கண் துயிலை வெறுத்து மூரிநிமிர்ந்த ஒருத்தல் - ஆண்புலி தான் குறித்த இரைவேட் டெமுந்தாற் போலப் பாண்டியன் கூடகாரத்துத் துஞ்சிய மாறன் வழுதி வடபுலம் நோக்கிப் போர்வேட்டெழுந்தான் (புறம், 82:1-5). தான தாக்கிய பன்றி இடப்பக்கம் வீழ அன்று உண்ணாமல் மறுநாள் மலையிடத்து உணவு வேட்டெழுந்த களிற்றொருத்தலை வலப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s68m0bv9jlyejfum4lztra2ytaf1d02</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/552</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668249</id>
    <revision>
      <id>1986516</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:42:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986516</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10383" sha1="9hktkns9lexle2362z1zx1y5bjixawa" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒருத்தல்
பக்கத்தேவீழ்த்தும் புலிபசித்தாற்போலும் வலியை யுடையோர் நட்புடன் பொருந்திய நாட்கள் உள வாகுக என்று சோழன் நல்லுருத்திரன் கூறுகின் றான் (புறம்.190.8-12), ஏந்தின கொம்பையுடைய தன் இனத்தைப் பிரிந்த ஒருத்தல் (ஆண்யானை) கானவருடைய தினைப்புனம் புகுந்து உணணும் மருதநிலத்தில் நெல் அரிவார் எழுப்பிய தண்ணுமை ஒலிக்கு அஞ்சிச் செங்கண் எருமையினத்தைப் பிரிந்த ஒருத்தல்
(மலை. 297-899).
(எருமைக் கடா) சினந்து எதிர்ந்து வருதலைப் பேணிச் செல்க எனக் கூத்தரை ஆற்றுப்படுத்தல் (மலை. 471-473). கடத்தற்கரிய பாலைவழிகளில் மூங்கில்கள் கரித்து சாய்ந்துள்ள சிறிய வழியிடத்தே காட்டை மேம் படுத்தச் சொலற்குக் காரணமான நிமிர்ந்த கோட் டினை யுடைய ஒருத்தல் (ஆண்யானை காவல் பூண்டிருக்கும் (அகம்.66:15-17). வணடுகள் ஒலிக்கும் மதத்தினையும் புள்ளிகளையுடைய நெற்றியையும் கொண்ட களிற்று ஒருத்தல் (ஆணயானை) இன் பமுறத் தழுவவும் கடுஞ்சூள் மடப்பிடி யானியை நினைத்து அஞ்சி நடுங்கும் (அகம். T8:1-8). சுர நெறியில் மதநீர்வற்றி மறைந்த கவுளை யுடைய, வெயில் தீய்த்தலாலே வருந்திய கொம்புகளைக் கொண்ட ஒருத்தல் (ஆண்யானை தன் பெரிய கையால் நீரின் பொருட்டுக் கிணற்றில் பன்முறை யும் துழாவியது (அகம். 207:7-10). வெண்பொன் ஒழுகினால் ஒத்த வெள்ளிய பற்களையுடைய செந் நாய்க்குப் புள்ளிகளை யுடைய உழை ஒருத்தல் (ஆணமான) அஞ்சும் (அகம்.219·12,13). பாலைவழி யில் தன் பகையாகிய புலியினது நிறத்தை யுடைய வேங்கை மரத்தொடு மாறுபட்டு, முழுவலியுடைய ஒருத்தல் (களிற்றியானை) அதனொடு போர் மலைந்து தாக்கிக் களங்கொள் வீரர் போல் முழங் கும் (அகம்.227:8-11), புலியொடு பொருது வருந் திய நடையினை யுடைய ஒருத்தலின் (களிற்றி யானையின) நீண்ட பிளப்பாகிய மத்தகப்புண் ணைக் கழுவி இரவில் முல் மழை பொழிந்தது (அகம். 308:1-3). இரவுக்குறி வந்த தலைவனிடம் பகற்காலத்து வந்து தலைவியின் கூத்தவாகிய மெல் லணையில் துயின்று, காவலாளர்க்கு மறைந்து காவல் கொண்ட புனத்தை வளைத்து உண்ட பெரிய களிற்று ஒருத்தல் போலப் பொழுதுபட மீளுமாறு தோழி கூறினாள் (அகம்.308 13-15). புலியுடன் போர் செய்து வடுப்பொருந்திய கொம் பினையுடைய ஒருத்தனின் (களித்றின்) பொருட்டுக் கலக்கமுற்ற பெண்யானை சென்ற அடிகள் பதித லால் சுரத்திடையே குழிகள் உண்டாயின (அகம். 379:24-27). ஆளி ஒருத்தல் (ஆண்ஆனி) அண் ணல்யானை வருந்தும்படி அதன் கொம்பினைப்
537
11-13).
397:10-13).
ஒருத்தல்
பறித்து அதன் குருத்தினைத் தின்னும் (அகம். 3817 I-3). தான் எய்த அம்பொன்று பாய்ந்ததால் புண பட்டுத் தப்பி ஓடிய ஒருத்தல் (களித்திலானை) நும் கொல்லைவழியாக ஓடியதாவென்று தலைவன் தலைவியையும் தோழியையும் கேட்டான் (அகம். 388: பெருமையுடைய ஒருத்தல் (ஆணயானை} மரம் அசையும்படி குத்திப் பிளந்து புண உணடாக் கிய சிவந்த ஓமையின் அடி மரத்தை நோக்கி ஊன் எனக் கருதிப் பருந்து வந்து தங்கும் (அகம். ஒருத்தல் (எருது) வெறுத்து 'உழாமல் சோம்பிக் கிடக்க மான் வெம்மையால் புழுங்கிய மழையற்ற முல்லை நிலத்தில் பாம்புகளின் படம் அனிய இடியோடு கலந்து மழை பெய்தது (குறு. 391:1-4). வேனிற் குன்றத்தில் உலர்ந்த கிளைகளை யுடைய ஓமை மரத்தைக் குத்திய உயர்ந்த கொம்பை யுடைய ஒருத்தல் (ஆணயானை) மலை அடிவாரததில் மேசு முழக்கத்தைக் கூர்ந்து கேட்கும (குறுந். 396: 3-6). நாக மரங்களுளள செல்லுதற்கரிய கவர்த்த வழியில் சினமிக்க சிறுகட் பறிை ஒருத்தல செறு பூசிய முதுகில் புழுதி படிய சுருக்குவார் வைதத வெறும்பினப்பில் விழுந்தது (நற. 22:6-8), வறண்ட குனறத்து உச்சியின் பக்கத்திலுள்ள வேட்டுவச் சேரியில் கிணற்றினின்று ஆனிரை உண்ண எடுத்து வைத்த நீர்ப்பத்தரைத தன இளம்பிடியும் கன்றும் உண்ண, அப்பத்தரின் வாயை மூடிய விற பொறியை விலககிக் களிறறொருத்தல அவற்றை உணபித்துச் செலலும் (நற். 92,4-9), பாலை வழியில் களரின் புழுதி படிந்த கடுநடை ஒருத்தல (ஆண யானை). வழிச் செல்லுபவரைக் கொல்லவிரும்பிச் சுரநெறியைக் குறுக்கிட்டு அவார் யாரையும் காணாது சினமிகுந்து பனைமரததைத் தாக்கிப் பின் சினமடங்கும் (நற். 126:3-6). மலைமுழையிலே இனிய குட்டிகளை ஈன்று கிடதத பெண்புலியின நோயும் பசியும் தீர்க்க ஆண்புலி சினஞ்சிறந்து ஓங்கிய கொம்பினை யுடைய ஒருத்தலின (ஆண யானையின) முகத்திலே பாயும (நற். 148:7-10).மலை யில் பிடியொடு புணர்ந்த முகத்தில புள்ளியைக் கொண்ட ஒருத்தலின் (ஆண்யானையின) தூக்கிய கைபோலத் தோடு தலைதாழத்த தினைக்கதிரைப் பவளச் செவ்வாய்ப் பைங்கிளிகள் கவரும் (நற். 317:1-4). சிறிய கணணும் பெருஞ் சினமு முடைய பனறி ஒருத்தல் கானவர் உழுது விளைத்த நினைக்கதிரைத் தின்று மவைப் பிளப்பிலுள்ள புலிக்கஞ்சாது மூங்கில வளர்ந்த மலைச் சாரலில் உறங்கும் (நற்.386:1-5), சிறிய கணணையும் மிக்க வெகுளியையும் உடைய பனறி ஒருத்தவொடு குறிய முன்கால்களை யுடைய பெரிய புலி போரி டும் (ஐவ்.266:1,2). சிறிய கண்ணையும் பெருஞ்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9hktkns9lexle2362z1zx1y5bjixawa</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/553</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668250</id>
    <revision>
      <id>1986518</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:42:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986518</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9789" sha1="jgwb6w13hajiehscyb3jv7nog71du2h" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒருதூக்கின்னியம்
சினத்தையுமுடைய பன்றி ஒருத்தல் மலைச்சாரலில் விலலேநதிக் காவல் புரியும் குறவரை ஏமாற்றி ஐவன நெல்லைக கவர்ந்துண்ணும் (ஐங். 267:1-3). பரீக்கோளாற குந்தவும் நன்நெறியில் நின்னாத கடிய செலவினை யுடைய களிற்றொருத்தல் மெல் விய யாழோசையின எல்லையிலே தங்கினாற்போல அனபுற்றுத் தாழந்து குற்றேவல் மகளாகிய என் கூற்றின எல்லையிலே தங்கிப போகா தொழிந் தார் எனத் தோழி கூறினாள
(கலி, 2:25-29),
பால் போனற மருப்பினையும் உரல போனற பரந்த அடியினையும் கமழும் மதத்தினையும் உடைய இனத்தைப பிரிந்த ஒருத்தல (ஆணயானை} வழியைக காவல கொளளும் (கலி.21:1-3). தான் இருந்து தேனுண்ட பூ தனித்துக் கிடக்க, வேறு பூபூபூக்களைச் சென்றடைநத தும்பி, ஒருத்தலோடு (ஆணயானையோடு) புலி போர் செயயும் போது வேங்கை 1815க்ஷினை எனறெண்ணிப் புவியை அணுகியும் மக நீர் மணத்தால் யானையை அணு கியும் மாறி மாரிச் சென்றது. இருபேரரசாகளை தபு சோமக் கருதிய சான்றோர் இருவரிடத்தும் மாறி மாறிச் செல்வது போல் இருந்தது (கலி.
46 1-8).
-
ஒருதூக்கின்னியம் எழுவகைத் தூக்கினுள் ஒன்றினைப் பொருத்திய இனியனாச்சியம், நம்மவர் பலவேறு குரலையுடையனவாகிய ஒருதூககின்னியம்-தாளத் தின வழிப்படும் ஒருதூக்கினை யுடைய இனிய வாச்சியம் - கொண்டு காட்டிற்பொருநதிய நெடிய முருகனைப் பாடும் பாட்டிற்குப் பொருந்த வெறி யாட்டுச் செய்யும பெரிய களம் சிறப்புற மெல்ல ஆடுதலை விரும்பினர் என இரவுக்குறிச் சிறைப் புறமாகத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (அகம்.
382 4-7).
ஒருநிலைப் பொய்கை - வற்றாத பொய்கை (சரவணப் பொய்கை திருப்பரங்குன்றின்கண் அமைந்துள்ள அருவி வீழுகின்ற நிரல்பட்ட சுனை, இமயமலை யிடத்துள்ள ஏனைச் சுனைகளிலும் சிறப்பு எய்தி முருகனை ஈன்ற தாமரை மலர் பொருந்திய ஒரு நிலைப் பொய்கையை - வற்றாத பொய்கையை- ஒக்கும் (பரி, 8:12-16),
W
.
ஒருமரப்பாணி ஒருதோணி (ஒரே மரத்தால் செய்யப்பட்ட தோணி என்றும் கூறுவர்). கங்கையாற்றினைக் கடந்து போகும் மக்கள ஒரு மரப்பாணியை (ஆங்குவருகின்ற) - ஒரே தோணியை - எதிர்பார்த்து நெடிது நிற்றல் போல இளந்திரையனின அரண்மனை முற்றத் தில பல மனனர்கள திறைப் பொருளுடன் உள்ளே நுழையும் காலத்தை எதிர்பார்த்து நெடிது காத்து நினறனர் (பெரு.431-435).
538
ஒரோடோகத்துக் கந்தரத்தனார்
ஒருமுலை அறுத்த திருமாவுண்ணி - ஒரு கொங்கையை அறுத்த திருமாவுண்ணி என்ற பெண். வேங்கைமரத் திறகட்டிய கட்டுப்பரண் அருகில் அயலான் ஒருவன் செய்ததனாலாய் கவலை வருத்துதலாலே ஒரு முலை அறுத்த திருமாவுண்ணியின் செயலைககேட்டவரில் அவள்பால் அன்புவைத்தவர் மாத்திரம் வருந்து வரே யன்றிப் பிறர் வருநதுபவ ரலவர். அவ்வாறே தலைவரைப் பிரிந்த யான் வருந்தும் அளவு பிறர் வருந்துபவரல்லா எனக் காதல பரத்தை கூறினாள (நற். 216*6-11).
ஒருமையோர் ஒருதன்மையுடையோர். உலகம் முழு வதையும் பொதுமையினறித தமக்கே உரித்தாக ஆண்டு வெண்குடை நிழற்றிய ஒருமையோாககும் ஒருதன்மை உடையோர்க்கும் - கலவி இல்லாத ஒருவனுக்கும் உண்பது நாழி; உடுப்பவை இரண்டே; பிறவு மெல்லாம் ஓரொக்கும் எனறு மதுரைக் கணக்காயனார் மகனார் நககீரனார் கூறுகிறார் (புறம். 189,1-6).
ஓருடத்தனார் புலவர், இப்பெயர் இயற்பெயரா, காரணப்பெயரா என்பது தெரிய வில்லை. (எண் ணுப் பெயராகிய ஒருத்தன் எனபதின் வேறுபடுத்து தற்கு இவர் பெயா ஒரூஉத்தனார் என நின்றது என்பர் (த.வ.க.பக்.359). இவர்தம் ஒரேபாடல் புறநானூற்றில் 275-ஆக அமைந்துள்ளது. எருமை மறம் எனும் துறையமைந்த இப்பாடல் வீரன் ஒரு வனது கால், சங்கிலியால தளைக்கப் பட்ட யானை யைப் போலக் கொலையுண்ட மறவர் தம் குடரால் தளைக்கப் பெறவும் கன்றைநோக்கி வரும் கறவை போலப் பகைவரால் வளைக்கப்பட்டிருந்த தோழன் பால் விரைந்து வந்தனன் என்னும செய்தியைக் குறிக்கிறது.
ஒரோடோகத்துக் கந்தரத்தனார் - புலவர். சுந்தரத்தனார் என்ற பெயரில் அகநானூற்றில் மூன்று பாடல் களும் (23,95,191) குறுந்தொகையில் ஒரு பாடலும் (155) நற்றிணையில் நான்கு பாடல்களும் (116,146, 238,306) காணப்பெறுகின்றன. அகநானூறு 23,95- ஆகிய இரண்டில் மட்டும் ஒரோடகத்துக் கந்தரத்த னார் என்ற பெயர் காணப்படுகிறது. அகநானூறு 191 - இல் உரோடோக கவுணியன் என்ற பெயர் குறிக்கப் பெற்றுள்ளது. குறுந்தொகைப் பாடலில் உரோடகம் என்னும் அடைமொழியுடன் பெயர் காணப்படுகிறது. இதே பெயருடன் நற்றிணை 306- இல் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. சுந்தரததனார் என்ற பெயரில் நற்றிணை 116,146-ஆம் பாடல்களும், கரு வூர்க் கந்தரத்தனார் என்ற பெயரில் நற்றிணை 238-ஆம் பாடலும் காணப்படுகின்றன. (உரோட சுத்துக் கந்தரத்தனார், ஊரோடகத்துக் கந்தரத்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jgwb6w13hajiehscyb3jv7nog71du2h</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/554</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668251</id>
    <revision>
      <id>1986520</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:43:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986520</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10225" sha1="1mv3jng55pok6ml4z6owfnfdm75axzw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒல்லாதார்
ளார், ஒரோடகத்துக் கந்தரத்தனார் என்று பல வாறு பிரதிகளில் உள்ளன என்று உ. வே. சா. கூறுவர் (குறுந்தொகை, பாடினோர் வரலாறு. பக். 124). சிலனின் முன்போல் செம்முல்லை யரும்பு இருப்ப தாயும் சங்குடைந்தாற்போல் வெண்காந்தள் மலர் இருப்பதாயும் (அகம். 23) ஆலங்கட்டி சிதறிக்கிடத் தல் போல் இருப்பைப் பூ சிதறிக் கிடப்பதாயும் (அகம்.95) இப்புலவர் கூறியது இயற்கைப் புல மைக்கு நல்ல சான்றுகளாகும். இருப்பைப் பூவைக் கரடிக்கூட்டம் விரும்பிததின்னுதவ இவர் பாடலில் (அகம். 95) குறிக்கப் பெறும். உரோடோகத்துக் கந்தரத்தனார், சுந்தரத்தனார் காண்க. ஒல்லாதார் - பகைவர். பகையாய் வந்த மல்லர்களின் மறத்தை யழித்த மலர் மாலை யணிந்த மார்பின னான மாயவன் தன் ஒலலாதார் - பகைவர் - எவ் லோரும் சினந்து வந்து தன்னை எறிதலினாலே அவர்கள் அனைவரும் நடுங்கி ஓடும்படியாக எறிந்த ஆழி, அப்பகைவர்தம் யானையின் மத்தகததைச சென்று தாக்கியது (கலி. 134:1-3). ஒல்லார் காணக. ஒல்லார் - பகைவர். அணி வகுக்கப் பெற்ற இளைய வீரருடன் செல்லும் ஒல்லார் தம - பகைவர்தம் - யானைப் படையைக் காணின் நொடிப்போதேனும் நில்லாது சென்று தாக்கும் தானைகளை உடைய
ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் பேதி, 542 15-17). சோழரது வழித்தோன்றலாகிய வல்லம் கிழவோனாகிய நல்லடி என்பான் இருப்பவும் அவன் ஒல்லார் அவன நாட்டைப் பற்ற முயற்சி செய்தனர் (அகம். 356-18-15). ஒல்லாதார் காண்க. ஒல்லையூர் - ஓர் ஊர். புதுக்கோட்டைத் தனியரசின் கீழிருந்த ஊர்களுள் ஒன்று. இப்பொழுது அதற்கு உலிய மங்கவம் என்ற பெயர் வழங்குகிறது. சோழ நாட்டிற்கும் பாண்டிய நாட்டிற்கும் எல்லையாக ஓடும் தென வெள்ளாற்றின் தெனகரையான தென் கோனாட்டின் மேலைப்பகுதி ஒல்லையூர் நாடா கும் (புறம். 242.ஒளவை. து. உரை), ஒல்லையூர் கிழான் மகன் பெருஞ்சாத்தம் இறந்துபடக குடவாயிற்&quot; கீரத்தனார் முலலை மலரை நோக்கி, 'இளையோர் சூடார், மகளிர் பறியார், பாணன் சூடான், பாடினி அணியாள, ஆண்மைமிக்க போரில் வல்ல வல்வேல் சாத்தன மாயந்த பின் ஒல்லையூர் நாட்டில் நீயும் பூக்கக் கடலையோ' என்று கையறு நிலையில் இரங்கிப் பாடியுள்ளார் (புறம்.242). ஒல்லையூர் கிழான் மகன் பெருஞ்சாத்தன் - வீரத்தலை வன். பெருஞ்சாத்தன என்னும் இயற்பெயரை யுடைய இவன் தென்வென்னாறறின தென்கரைக கோனாட்டு மேலைப் பகுதியான ஓவலையூரின் வாழ்ந்த கீழானொருவனுக்கு மகன். இவனைப்
539
ஒல்லையூர் தந்த பூதப்பாண்டியன்
பாடியவர் குடவாயிற் கீரத்தனார். கையறுநிலைத் துறையில் இவனை அவர் பாடிய ஒரே பாடல் புறநானூற்றில் (242) அமைந்துள்ளது. அப்பாட லில், ஆணமை தோன்ற ஆடவர்க் கடந்த வல் வேற் சாத்தன்' என்று குறிக்கப்படுவது கொண்டு இவனது போர்த்திறனை உணரலாம். தன் நாட்டு மக்களிடத்தும் பாணன், பாடினி போன்ற கலைஞ ரிடத்தும் இவன் மிக்க ஈடுபாடு கொண்டிருந்தவன; அவரும் இவனிடத்து அன்புபூண்டிருந்து இவன இறந்த பினனர்த தாம் பூச்சூடி இன்புறுதலையும் தவிர்த்து பெரிதும் துயருற்றனர். அதநிலையில் எவராலும் சூடப்படாது பூத்திருந்த முல்லையை நோக்கி, 'மூவலையும் பூத்யோ ஒல்லையூர் நாட்டே' என்று கீரத்தனார் கையற்று வினவுவது நெஞ்சை நெகிழ்விககும பகுதியாகும்.
ஒல்லையூர் தந்த பூதப்பாண்டியன் - அரசப் புலிகள். பூதப்பாண்டியன், ஒல்லையூரைப் பகைவரிடமிருந்து வெறை சிறபபால ஒல்லையூர் எனற அடைமொழி யொடு சேர்த்து அழைககப்பட்டான. பூதபபாண்டி எனனும் இவன பெயரைத் தாங்கிய ஊரொன்று இன்றும் பாணடிய நாட்டில உள்ளது. இவனுக் குத் திதியன், மாலன், ஆததை, அந்துவஞ்சாத்தன, ஆதனழிசி, இயக்கன முதலியோர் கண்போன்ற நண்பராவர். இவன அரசமாதேவி பெருங்கோப் பெண்டு நலவிசைப் புலமை எயதியவள்; பாண்டி யன் இறந்த ஞானறு தீப்பாய்நது துறக்கம் எய நிய கற்பினள், 'சிறந்த பேரமருணகண இலவிலும் பிரிக' எனத் தனமனைவியைப் பிரிவதாகக் கூறும் வஞ்சினம் இலலறச் சிறப்புணர்த்துவதாகும். அற நிலை திரியா அனபின் அவையத்துத் திறனில் ஒரு வனை நாட்டி, முறைதிரிந்து மெலிகோல் செயதே னாகுக' என்பது ஆட்சிச் சிறப்புக் காட்டும். 'கண் போல் நண்பிற் கேளிரொடு கலந்த இன்களி மகிழ நனக இழுக்கியவன் ஆவேன்&quot; என்பது நட்பின பெருமை காட்டும். 'தென்புலங் காவலின் ஓரீஇப் பிறர் வன்புலம் காவலில் யான் மாறிப் பிறப்பே னாக' என்பது நாட்டுப்பற்றைப் புலப்படுத்தும், இவ்வாறாக இவன் வஞ்சினம் கூறும் புறம 71- ஆம் பாடல் அறம் செறிந்ததாக உள்ளது. இப் புறப்பாடலே யன்றி அகம் 25-ஆம் பாடலும் இப் பாணடியன் இயற்றியதாகும். இளவேனிற் புனை வும் நிதியனைப் பற்றிய குறிப்பும் இவன் பாடலில் (அகம். 25) காணப்படும். வண்டுகள் உதிர்ந்த கோங்கின தாது இலவ மலரில் படிந்திருப்பது பொற்சுண்ணம் விற்போர் பவளச் செப்பில் பொன் சொரிந்து வைத்தாற் போன்றது எனபது நயமான பகுதியாகும்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1mv3jng55pok6ml4z6owfnfdm75axzw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/555</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668252</id>
    <revision>
      <id>1986522</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:43:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986522</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10163" sha1="iu7moyfyp334tle817jeg0758plery4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒலி
ஒலி - 1. தழைத்தல், வீர முரசம் பொலிவு பெற மயி லின் ஒலி தழைத்த-நெடும் பீலியால தொடுக்கப் பட்ட ஒள்ளிய பொறியுடைய நீலமணி போன்ற மாலையை உழிஞைத் தளிருடன் சூட்டுதல் (புறம். 60:3,4). நறு நாற்றமுடைய ஒலி கூந்தலை யுடைய விறலியர் வடித்து முறுக்கப்பட்ட நரம்புகளை உடைய சிறிய யாழை வாசிததல் (புறம். 109:15,16). நீர் நிறைந்த பள்ளத்தில் விதைத்த விதது, நீர் இன்மையால் சாவாது கரும்பு போல ஒலிக் கும் (புறம.137.5,6). நாஞ்சில வள்ளுவன் ஒலியி ரும் கூந்தலை யுடைய ஆயிழை கணவ னாவான (புறம். 138:8). 'தழைத்த மயிலின் பீலி ஒன்றாகக் குவிந்தாற் போனற உன் மனைவியின் ஒலி மென் கூத்தலுக்குப் புகை கொள்ளுவித்துத் தண்கமழ் மாலையைச் சூட்டுக எனப பேகனை அரிசில் கிழார் வேண்டுகிறார் (புறம். 146:9,10). ஒலி மென கூத்தலையுடைய அரிவை சீறூரில் நடுகல் தொழுது பரவினாள் (புறம். 306:3,4). கடல் சார்ந்த நெயதற் பகுதியில், சிறு வெள்ளுப்பைப் பெருங்கள் நாடு களுக்குக கொண்டு சென்று விற்றுவரும் உமணர் தம் குடி ஒலிக்கும் (புறம். 386:16,17). திருக்குட்டு வன் ஒலி வாய்ந்த கதிர்கள் பொருந்திய கழனிகள் சூழ்ந்த வெண்குடை என்னும் ஊர்க்குரியவனா வான் (புறம்.394:8,3), ஊர், ஒலி தெங்கும் மருதும் பூம்பொய்கைகளும் உடையது (பதி. 13:7-9). ஒலி நெடும் பீலி ஒல்க மெல்லியல் களிமயில் அகவும் (தெடு.97-99). ஒளி பொருந்திய நெற்றியினையும் ஒலி மென் கூந்தலையும் உடையவள் தலைவி (குறி. 1, 2; அகம். 191: 15, 16; 334: 16,17; நற்.139: 7). தலைவி புலிப்பல் கோத்த புலம்பு மணித் தாலியை யும் ஒலி வாய்ந்த அசோகந்தளிரால் ஆகிய தழை யுடையால் மாணபுறும் அல்குலினையும் உடைய வள் (அகம்.7:18,19), ஒலி மூங்கில் ஒன்றொடு ஒன்று உரசித்தேய்வதால் எழும் ஓல்ளிய தீப்பொறி காட்டினை அழித்தல் (அகம். 391 6,9), சூறாவளியால் கொழுந்து விட்டெரியும் காட்டுத்தீ, ஒலிதலையினை யுடைய மூங்கிலை ஒலியுணடாகத் தாக்கும் (அகம். 47: 3-5), தலைவி தோழியரோடு சென்று, புலிபுலி என்று ஆரவாரித்து ஒலி கிளைகளை யுடைய வேங்கையின பூவினைக் கொய்வள் (அகம். 48:5-7). நெறிசெல வம்பலர், இரும்புலி தீன்று துறந்த மானுணங்கலை ஒலி மூங்கில் அரிசியொடு சேர்த்துத் தயிரினைப் பெய்து சமைத்த வெண்சோற்றினைத் தேக்கிலையில் வைத்து உண்ணுவர் (அகம்.107:4-10). வேனில் வெங்காட்டில் விரைந்தடிக்கும் காற்று ஒலி மூங்கிலின் கணுக்களைத் தாக்கித் தீப்பொ றயை எழுப்பியது (அகம். 153:8-10). ஒலி தண்டினை யும் நெற்களையும் உடைய மூங்கில மறவர்தம்
540
ஒலி
வில் அம்பினால் பிளந்திடப் பசுமையற்று வாடியது {அகம். 185:6-8). தளிரவிளங்கும் வேங்கை மரத்தின் ஒளி பொருநதிய பெருஞ்சினையில் தங்கிய தண் துளிகளைக் காற்று மெல்லென வீசி உதிர்க்கும் (அகம். 298.4-6). மெனமைத் தன்மையுடன் ஒலி கூடிய தலைவியின் கூந்தலைத் தாய் பன்முறை நோக்குவாள் (அகம். 302:14,15), 'மாலையின் மணங் கமழும் புதுமையுற ஒலித்த கூந்தலை யுடைய இன்னகை இளையோள் ஆரத் தழுவிக் கொள்ளு மாறு தலைவன் மலர்ந்த மார்பு மன்னுக' எனத் தோழி வாழத்தல் (அகம். 314: 20-22), தலைவியை 'ஒலி பல கூந்தலையுடையாய்' எனத் தோழி விளித் தல (அகம்.356:16). 'நினது ஒலி கூந்தலைப் புனைக என்று செவிலி தன்மகளிடம் கூறுதல் (அகம்.369: II). கழாஅர் முன்துறை, ஒலி கதிர்களை உடைய கொண்டது கழனிகளைக் (அகம். 376:4). அழகு மிக்க மயிலின ஒலி பொருந்திய தோகையினை ஒத்த. மயிர்ச்சாந்து பூசிய தணணறுங் கூந்தலை யுடையவள் தலைவி (அகம்.393:22, 23), மயிலின் தோகையன்ன தலைவியின் ஒளிமென கூந்தல் தலை வனுக்கு உரியது (குறு. 225.6, 7). காட்டாற்றின் கரையில் ஒலி நெடுந்தோகை அசைய நடந்து ஆடும் மயில்கள் அகவும் (குறு.264:1-3). காற்றுச் சுழன்று வீசும் காட்டில ஒலி (தழைத்த) வலிய ஈத்த மரங்கள் உள்ளன (நற். 2:2). வெண்மணற்படப் பையில் ஒலி (தழைத்த) முற்றிய பனையோவை யோடு முட்களைச் சேர்த்துக் கட்டப்பட்ட வேலி யகத்துப் பனைமரங்கள் உயர்ந்து வளர்ந்தன (நற். 38:8-10).ஒலிகதிர்களையுடையதினைப்புனம் காவல் புரிந்தபோது தலைவன தலைவியின சிறுபுறம் தழுவுதல் (நற்.128:6-9). அரிசிலாற்றின் கருமணல் போன்றது தலையின் விரிந்த ஒலி கூந்தல் (நற்.141: 11-12). தலைவியின் தாழ்ந்த ஒலி கூந்தலைப் போல மேகம் கால் வீழ்த்தது (நற்.197:5,6). தன், ஒலி பஸ் கூந்தலில் அழகுபெறப் புனைந்த கோதையை வாடும்படி செய்த பகைவன் தலைவன் என ஊட லில் தலைவி கூறுகிறாள் (நற்.260:8-10). தலைவி மயிலின் கலாபம் போன்ற ஒலிமென் கூந்தலை யுடையவள் (நற்.265:8,9). தலைவி வேங்கையின் புதுமலர்களை மிக அழகு பொருந்திய ஒலி பல் கூந்தலில் அணிபெறச் சூடுதல் (நற்.313:1-4). நிலா நாளில் ஒலி பேர் ஒலியுடன் தெருவெங்கும் கூடி திருவிழாக் கொண்டாடும் (நற்.348:2-4). விழா தான் போன்று தறுமணம் கமழும் ஒலி கூந்தலையும் மாமை நிறத்தினையும் உடையவள் தலைவி (ஐங்.306:4). தலைவி கண்டவரை வருத்து கின்ற விரிந்த ஒலி கூந்தலையுடையவள் (கலி. 64:5, 6). அகன்ற வயலிடத்தே ஒலி செந்நெற் கிடையே
ஊர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>iu7moyfyp334tle817jeg0758plery4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/556</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668253</id>
    <revision>
      <id>1986523</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:43:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986523</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10044" sha1="m8ufrncnifpjvzmux557vegd6g4y89m" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒலி
தாமரை பூத்திருந்தது (கலி. 79:1, 8). தலைவி பூப் போலுங் கண்ணையும் ஒலி ஐம்பாலினையும் உடையவள் (கலி.140:22, 23). பலவாய ஒலி கூந் தலை யுடையாள் ஒருத்தி தன் பண்பெல்லாம் துய்த்துத் தன்னைத் துறந்தவனை உள்ளி நெட் டுயிர்த்தாள் (கலி. 148:7,8). முருகப் பெருமான், தேர்ச் சக்கரம் போன்ற ஒலி கடப்பமலர் மாலையை அணிந்தவர் (பரி. 5:81). மகளிர் ஒலி துயல் இருங் கூந்தலை உடையவர் (பரி. 22:46). நீலமணி போன்ற நிறமும் அழகும் நெறியும் செறிந்து ஒலி பொலி கூந்தலை யுடைய மகளிர் தங்கணவ ரோடு வந்து குளவாய் அமர்ந்துள்ள திருமால் கோயிலை வணங்குவர் (பரி.தி.1:60-63).
2.ஓசை. பகைவர்தம் இனநிரை செலலும் இடத் தைப் பார்த்துக் கையாற் சுட்டி மெல்ல எண்ணி. வில்லாலே கொண்டு வந்த கரந்தை மறவன, பால் பெய்யப் படாமையின் வெண்முகம் தோன்றாத பானையொடு விடியலில் மத்தொலியும் வெட்சியார் நாட்டில் கேளாது அவ்வானிரையைப் பிறர்க்கு வழங்கினான் (புறம், 257:8-13). செழுமையுடைய மனையில் நிணம் பொருந்திய இறைச்சியை வேக வைத்துத் தாளிதம் செய்யும் ஓசை கடல் ஒலி போன்றிருக்கும் (பதி. 21:10-12). கடல்பிறக் கோட்டிய செங்குட்டுவனின், ஒன்றோடு ஒன்று கலத்தலை யுடைய முரசின் முழங்கொலி கேட்ட பகைவர் அஞ்சி யோடினர் (பதி. 50.10). குடக்கோ இளஞ்சேர விரும் பொறையின் படை யிருககை, பலவேறு குரலையுடைய பறவைகளின் ஒலி எழுந் தது போன்ற ஆரவாரத்தை உடையது (பதி. 84: 20,24). கடலுடன் காவிரி கலக்கும் ஒலி மலிந்த புகார் முகத்தே பரதவர் தீது நீங்கக் கடலாடினர் (பட். 97-99). மகளிர் ஒலி செய்யும் மூங்கிலாற் செய்த தட்டையைப் புடைத்துப் புனங்களில் படியும் கிளிகளை ஓட்டுவர் (மலை. 328,329). வில் லின் ஒளிக்கு அஞ்சின செங்கண் மரையேறு குறுங். காட்டில் விரைந்தோடும் (மலை. 405,407). 'குதிரை பூட்டிய தேரொலி கேட்பின் திரிமருப்பு ஏற்றொடு பிணைமான் நடுநாளிற் கொணட புணர்ச்சி நிகழ மாட்டா' எனத் தலைவன் பாகனிடம் கூறினான (அகம்.134:9-14). கிளைத்துச் சூல்கொண்டு இறைஞ் சிய கதிர்களையுடைய வயலின் நெல் ஒலி செய்யும் பசிய பள்ளங்களைத் துழாவி வாடைக் காற்று விரைந்து வீசியது (அகம். 243:6-8). பெருஞ்சுற்றத் நோடு கூடிய கூத்தர், மழைபெய்யுங்கால தீரின் கண் எழுப்பும் தேரையின் ஒலி போலத் தானம் அமைத்துச் சிறுபல்லியம் இயக்கிப் பல ஊர்களில் கூத்தாடுவர் (அகம். 301:18-23). தேரில் கட்டப்
541
ஒவி
பட்டிருக்கும் குதிரைகள் ஒலி தரும் நாவினை யுடைய மணிஒலிக்க ஓடும் (அகம்.344:8,9). வலம் புரி முத்தினை மூழ்கி எடுத்த பரதவர் ஒலியைத் தன்னிடத்தே யுடைய சங்குகள் ஆர்க்கும்படி படகை விட்டு இறங்குவர் (அகம். 350:11-13). தினைப்புனங் காப்பார் விடும் கவண் கல்லின ஒலிக்கு அஞ்சிய காட்டு யானை பசும் மூங்கிலைக் கைவிட்டுச் செலலும் (குறு. 54,2,3). தலைவன் ஒலி எழும் வெள்ளருவி இழிதரும் மலைநாடன் (குறு.88.1). ஓங்கு மலைச்சாரலில் ஒன்றோடு ஒன்று உராய்ந்து ஒலி எழுப்பும் மூங்கில் ஓங்கி வளர்ந்திருக்கும் (குறு.253:5).உப்பங்கழியில் இரை தேர்ந்துண்ட குருகு அடைகரையில் தாழையிடத்தே கூடிப் பெருங்கடல் அலையின் ஒலியில் துஞ்சும் (நறு. 303; 1-3). புது மழை நிரம்பிய பள்ளங்கள் தோறும் தவளை கறங்குதலானே தலைவன் வரும தேரிற் கட்டிய மணி ஒலியைத் தலைவி கேட்க முடிய வில்லை (தற்.48:3-5). செவ்வேர்ப் பலாவின் சுளை யுடைய முன்றிலில் மனைவி இரவுப்பொழுதில் வெள்ளிய அருலியின் ஒலி கேட்டு உறங்குவாள் (நற். 77:4-6). பாக்கத்திலுள்ள குடியினர் இரவில் கடலலை செய்யும் ஒலிகேட்டுத் துயில்வர் (நற். 159:9-11). புள்ளினங்கள் செய்யும் ஒலியைத் தலை வன் தேரிற்கட்டிய மணியோசை எனக கருதித் தலைவியின் நெஞ்சழிந்தது (நற்.178:9). மெல்ல வருதலின் இனிய ஒலி யிழந்த குதிரை தண்ணிய இளம்பயிர்களை மிதித்து வரத் தலைமகனது தேர் வந்தது (நற்.181:10-12). ஒலி செய்கின்ற பெரிய கடற் பரப்பினையுடையவன் தலைவன் (நற்.254-8). தலைவனின் தேரிற் கட்டப்பட்ட சிறிய நாவினை யுடைய மணியின் தெளிந்த ஓசையைப் போல மீனைத் தின்னுதற்கு வந்து கூடும் புள்ளின் குரல் ஒலி இருநதது (நற். 867:9,10). நள்ளிரவில் பறவையொலியைக் கேட்குந்தோறும், தலைவள் ஊர்ந்து வரும் தேரின மணியோசையோ என் றெண்ணிய தலைவி துயில் மறந்தனள் (நற்.287:9- 11). ஒலிகள் அலிந்து அடங்கி இரவு நடுயாமம் அடைந்ததும் பாக்கத்திலுளளார். துயின்றனர் (நற்.303:1,2). 'புன்னை மலரில தேனுண்ட வண்டி னங்கள் ஒலிப்பதால், தலைவன ஏறி வருகின்ற தேரின் ஒலி கேட்பது அரிதா யிருககின்றது' எனத் தோழி கூறினாள் (நற்.311:9-11). கடலும் ஒலி யடங்கி விட்டது (நற். 319:3), திங்களும் வானில் எழுந்து தோன்றும், பொங்கு திரைக்கடலும் ஓசை யடங்கவில்லை; ஒதமும் ஒலி மிகுந்த கரையை மோதிச்செலலும் எனக் கூறிப்பிரிவினால் தலைவி வருந்துதல் (நற். 335:1-3). அடும்பின் கொடிகள் துண்டுபட ஆழி செலுத்தி வரும் தலைவனுடைய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>m8ufrncnifpjvzmux557vegd6g4y89m</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/557</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668254</id>
    <revision>
      <id>1986524</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:44:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986524</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9872" sha1="2nzabxbu6lzk4yxcsef3f5j8py7ojrf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

தேரின் இனிய ஒலி இரவு இத்துணைப் பொழு தாகியும் தோன்றிய பாடில்லையே' எனத் தலைவி வருந்தினாள் ரீதர். 338:2,33. பெருங்கடற்கரையில் வாழும் இதுவெண்காக்கை கழியின்கண் எழும் நிர்த்துவலையின் பேரொலியைக் கேட்டு உறங்கும் (ஐங்.163:1,2), தொண்டிப் பட்டினத்தில் உள்ள சுடலின் ஒலியுடைய அலைகளைப் போன்று இரவிலும் தலைவியை எண்ணித் தலைவன உறங்கவில்லை (ஐங். 172.2-4). தலைவியின் சிறு நுதல் இனிய ஒலி உடைய தொண்டி போன்றது (ஐங. 179:3,4). வேனிற் பருவத்தே அரச மரதது இவைகளின் ஒலிக்கு அஞ்சிய பறவைகள் அம் மரத்தின் பழங்களை உண்ணாது வேற்றிடம் செல்லும் (ஐங்.325:1,2). உருமேறு இடித்தலால் எழும் ஒலி நறும்பூஞ் சாரலில் ஒலிப்பதான அங்கு வாழும் சிறுகுடியினர் உறக்கம் கலைந்து எழுவர் (களி. 48:5-7), கார் காலத்துக் கடிய உருமேற்றின் ஒலிபோல இசைக் கருவிகள ஒலித்தன சலி. 305: 843. 'வருந்தி புவீர்க்கும் தலைவியின் பொருட்டு ஓடுகின்ற ஒளியினை யுடைய தேரை விரைந்து செலுத்துக எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறி வரைவு கடாவினாள் (கலி. 135:19,20). திமில் களி றாக. திரையொலி பறையாக, புள்ளினம் காலாட் படையாக, வேந்தன் பகைமேல படையெடுத்துச் சென்றது போல் கடல் திகழ்ந்தது (பரி. 149.1-3). திருப்பரங்குன்றத்தில் செவ்வேனைப் பணிய வந்த வருள் சிலர் யாழினது நாண் குரல் ஒலித்த அள விலே அத்தாளத்திற்கு ஏற்ப முரசின் ஒலியை எழுப்புவர் (பரி. 19:44,45), வையைப் புதுநீர் வருகையை மக்கட்கு உணர்த்த ஊர்கள் தோறும் பறை ஒலி எழுந்தது (படு. 20:13,14).
3, ஆரவாரம், தீண்டொளி (பெரியதால் ஆரவாரிக்கும் கடல் குறையுமாறு முகில் நீரை முகத்தல் (புறம். 161:1). பழுத்த மரத்தின் கண்ணே புள்ளினம் ஒலித்தாற்போன்று (பண்ணன் இல்லத்தில)ஊண்ஒலி உண்ணுதலால் உண்டாகிய ஆரவாரம் - கேட்கும் (புறம்.173:3,4). ஒரு தலைவனின் மனைவி, பாணர் களை உண்பிக்கவும் பரிசிலரை ஓம்பவும் அவர்கள் உண்பதனால் உண்டாகும் ஒலி நீங் காதிருந்தது (புறம். 334:8,7). கடலினது ஒலி கொண்ட தானையை யுடையவன் வேந்தன் (புறம். 377: $9,30). கரும்பனூர் கிழான் ஒலி மிக்க வெள்ளருவி பொருந்திய வேங்கட நாட் டின் தலைவன் (புறம். 381:32,35). மருதநில நாடு ஒலி உடைய பல விழாக்கள் மலியும் புது வருவா யினை உடையது (பதி. 22:30,81). களங்காய்க் கண்ணி நார்முடிச் சேரலைப் பகைத்த பகைமன்ன
542
ஒலி
கட
ருடைய மறவர் நிலைபெற்ற மதிலிடத்தே ஊக்க மிழந்து ஒலி அவித்து ஒடுங்கினரி (பதி, 44:2). வின்கண் இறாலைத் தின்று கடற்கரை யிடத்துப் புன்னையில் தல்யெ நாரைகள் இரை பொலிக்கு வெருளிப் பனைமடலிலே சென்று தங்கும் (பொரு. 308-207), அகன்ற உலகம், உயர்ந்தெழும் அலை களை உடையதும் நீர்ப்பரப்பை உடையதுமான ஒலியுடைய முந்நிரை எல்லையாகக் கொண்டது (மது.1-4). போர்க்களத்தில் பேய்மகளிரின் இணைத்த ஒலி மிக்கு முழங்குகின்ற துணங்கைக் கூத்தின் சீர்க்கு ஏற்பக் குறைத்தலைப் பினம் எழுத்து நின்று ஆடியது (மது. 25-28). சிறிய குடிகளாய்ப் பெரிய தொழில்களைச் செய்வாருடைய ஒலி ஒழியாத புது வருவாயினை உடையது முதுவெள்ளிலை என் னும் ஊர் (மது. 128-132). தென்றிசைக்கண் வாழும் பரதவர் அஞ்சினம் கூறுபவர்; ஒலி உடைய குடியி ருப்பினை உடையவர் (மது. 143,144), தண்பரங் குன்றிஸ், விழாக் கொண்டாடும் ஆரவாரமும் புது நீர் விழவின் ஒலியைத் தம்மிடத்தே கொண்ட மக ளிர் கூட்டம் தத்தம் கணவரொடு நீராடும் ஓசை யும் மிக்கன (மது. 264-266). கள் விற்கும் மனை முற்றும், மீனைத்தடிந்தும் இறைச்சியை அறுத்தும் அவ்விருவேறு தசையினையும் பொரிக்கும் ஒலி உடையது (பட். 176,179), அருமறைச் செய்தி பேச இராமன் ஆலிலிருந்த புட்களின் ஆரவாரத்தை அடக்கினாற் போல, வதுவை கூடியதால் அழுங் கல் ஊரின் அலர் ஒலி அடங்கியது (அகம். 70:15-17). கொடைக் கடன் ஏற்ற கோடாத நெஞ்சினை யுடைய உதியன் என்பானது அட்டில் போல அரு விகள் ஒலி மிக்கு மலையினின்று இழியும் (அகம். 168:6-8), ஒலி மிகும் அலையொருந்திய கடலில் உப்பை விளைப்பார் உமணர் (அகம். 168:5,6), பெருஞ்சோற் றுதியன் சேரலாதன் மேற்சென்று செய்த ஒலி மிக்க போர்க்களத்தில் இயவர் ஆம் பலங் குழலினை இசைத்தது போலத் தலைவி ஏங்கி அழுதாள் (நற்.113:9-12), ஒலி செய்யும் வெள்ள ருவி இழியும் ஓங்குமலை நாடன் அலைவன் (ஆல். 203:3), 'எம்மனையை நீ மணஞ்செய்யக் குறித்த மனையாகக் கருதி ஒலி செய்து கொண்டு பொலிக பொலிக எனக்கூறிப் புகுந்த நின் புவைத்தொழிற் பாணனை யாங்கள் கண்டனம்' எனக் காமக் கிழத்தி தலைவனிடம் ஊடினாள் (கலி. 66:18,19). அணிகலன் ஒலிப்ப ஓடும் விளையாட்டு மகளிமின் ஓதைக்கு ஆரல் மீலைத் தின்ற பறவைக்கூட்டம் அஞ்சி உயர்ந்த கிளையிலேறி மகளிர் அலைத்த நோயைத் தமர்க்கு உரைப்பன போல் பல்குரல் பயிற்றும் உயர்ந்த போர்களால் உண்டாகிய ஒலி உடைய நல்ல ஊரன் தலைவன் (கலி. 15:3-9). 'ஆயி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2nzabxbu6lzk4yxcsef3f5j8py7ojrf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/558</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668255</id>
    <revision>
      <id>1986525</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:44:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986525</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9621" sha1="66ztmn3zyz3neudp5jha0v0znasucnu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒலியல்
ழையாகிய பரத்தை ஆர்க்கும் ஒலி கேட்டுத் தாழாது நீ எழுந்து போனது தவறாக அமையுமோ&quot; எனக் காமக்கிழத்தி தலைவனைச் சினந்து கேட்டல் ரீகவி. 90:13,14), புள்ளினம் இரைமாத்திப் புகலிடம் சென்றமையான் வள்ளிதழ் கூம்பிய உப்பங் கழி ஒலியடங்கித் துயில் கொள்வது போல் தோன்றல் (கலி.121:4-6). அந்திப் பொழுதில் முக்கோல் அந் தணர் முதுமொழியை நினைவார் போல நாரை யினம் ஒலியைச் கைவிட்டு மணல் பேட்டில் தங்கி யிருக்கும் (கலி.126:3-5). மிக்க ஒலியினை யுடைய மறமிக்க தானையால் பகைவர் உயிரை அகற்றும் விறல்மிகு வலியும் ஒலியும் பொலித்து புழுதியை உழுமாறு போலப் பகைவர் மார்பினை உழும் கலப்பைப் படையை உடையவன் பலதேவன் (பரி.
13:30-33).
4.சொல்.திருமாலின் உருவமும் ஒலியும் - சொல் லும் - விசும்பின் கண்ணே உள்ளன என்று கடுவ னிளவெயினனார் குறிப்பிடுவர் (பரி. 4:31).தம்முள் பகைத்து எழுந்து போர் செய்த மன்னவர், அப் போரினை ஒழித்துச் சந்து செய்ய மனத்தான் இயையினும் உலக மாந்தரிடையே எழும் ஒலிக்கு (பழிச்சொல்லுக்கு) அஞ்சிப் பின்னும் வருநதி நிற்றல்
(பரி. 10:59-62).
-
5. இசை. குழவின் ஒலி - இசை எழ முழவு, மத் தரி முதலிய இசைக்கருவிகளின் தாளத்தை நிருத் தத்தின்கண் ஒக்கத் திகழும் ஆடன மகளிா தம் நேரிறை முன்கையால அதனைச் சீர்தூக்கி அளந்து நின்றனர் (பரி. 12:40-44).
-
ஓலியல் - 1. தழைத்தல், இருங்கோவேளைக் கபிலர், ஒலியல தழைத்தல் - பொருந்திய கண்ணியை உடைய புலிகடிமால்' என விளித்தல் (புறம். 201: 15:202.18).ஒலியல் பொருந்திய நீண்ட கூந்தலைக் குறமகள் கையாற் கோதிக் கொண்டு பெரிய மலைச்சாரலில் குறிஞ்சிப்பண் பாடினான்
102:4-6).
2. வளையமாலை. பாண்டியன் தலையாலங்கா னத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் வேம்பின் தனிரை உழிஞைக் கொடியுடனே விரலிச் செறியத் தொடுக்கப்பட்ட கண்ணியை ஒலியல் மாலை யொடு - வளைய மாலையொடு -சூடிப் பொரச சென்றான் (புறம். 76:4-7,13).
3. மாலை. செவ்வேளின் உடையும் ஒலியலும் - மாலையும் - சிவந்த நிறமுடையன (பரி. 19:97). ஒழுக்கம் - 1 . ஒழுக்கநெறி, தந்துமாறனிடம் சல்சுவரு
ணர், 'நாடோறும் நினக்குரிய ஒழுக்கத்தில் குன்றா தொழிக, பரிசில் நச்சுபவரை ஓம்புக&quot; என்று
543
ஒழுக்கம்
அறிவுரை கூறியுள்ளார் (புறம்.360:13,14). அந்த ணர், சிறந்த வேதங்களை விளங்கும்படி ஓதி, விழுமிய தலைமையொடு பொருந்திய ஒழுக்கம வாய்ந்து, உலகிற்கு ஒருநாமாகி, உயர்நிலை உல சுத்தை இங்கிருந்து எய்தும் அறநெறி பிழையT அன்புடைய நெஞ்சங் கொண்ட பெரியோராவர் (மது. 468-474). அமணர் சென்ற கரலத்தையும் வருகின்ற காலத்தையும் இன்று இவ்வுலகினில் தோன்றிய ஒழுக்கமொடு நன்கு உணர்ந்தவராவர் (மது. 477.478). நல்லோர் குழுமிய அவைக்களத்தே புதியவர் தாம் கற்றவற்றை மனங்கொளக் கூற மாட்டார் ஆயினும், அதனை மறைத்து அப்பொரு ளைத் தப்பின்றாக எல்லார் மனமும் கொள்ளும் படி சோர்வின்றி விளக்கிக் காட்டி நன்முறையில் நடக்கும் ஒழுக்கம் வாய்ந்தவரைச் சுற்றமாகக் கொண்டவன் நன்னன் (மலை. 77-80). தொன்றியல் மரபில் நீ தலைவியை வரைந்து கொள்ளும் ஒமுகி கத்தினைக் கண்கொள நோக்கி யாம் அயல விருந் தினர் போல அவளது புது நாண ஒடுக்கமும் காணுவோம்'தோழி தலைவனிடம் கூறி வரைவு கடாயினாள் (அகம்.112:16-19). வெஞ்சொற் கூறும் சேரிப் பெண்டிர், பழியில்லாதவ ரிடத்தும் பழியேற்றிப் பணிடமும புறங்கூறித் திரியும் அம் பல் ஒழுக்கத்தை உடையவ ராவர் (அகம். 115.2-4). அறனலலவற்றை எனறும் விழையா உள்ளம் விழை யினும், தாம கேட்ட கேள்வியறிலை அங்குசமாக்க கொண்டு உள்ளமாகிய யானையை மீட்டு, அறனும் பொருளும் வழுவாமல் ஆராய்ந்து தம் தகவுடைமை நோக்கி உயர்ந்த நெறியில் நிற்றல பெரியோரது ஒழுக்கமாகும் (அகம். 288-8-13), தன் கொழுநனது குடி வறுமை எய்தியது எனத் தந்தையினது செல்வ மிக்க உணவை நினையாளாய வேளை விட்டு வேளை உண்ணும் வன்மை யுடையவளை நோக்கி &quot;இந்த அறிவும் ஒழுக்கமும் எங்கு உணர்நதனன்&quot; என்று நற்றாய் உடனபோய தன் மகளை வியந்து வருந்திக் கூறினாள் (நற். 110:9-13), முககோற் பக வராய அந்தணர் கமண்டலம் பொருந்திய உறி யினையும் முக்கோலையும் தோளிலே வந்து, குடை நிழலிலே வெம்மையான காட்டிடத்தே போதலை இயல்பாக உடைய ஒழுக்கத்தினை உடையவர் (கலி. 9: 1-5). குற்றமின்றி மாணபுற்ற ஒமுக்க நெறியால் பகைவர்க்குக கொடுமையும் தன்னிழல் சேர்ந்தார்க்கு நன்மையும் செயதமையால் உலகில் வாழவோர் அனைவரும் முரசுடை மன்ன னைத் தொழுதேததினர் (கலி. 100:2-6). மன்னவன் தன் விளங்கிய ஒழுக்கத்தால் நன்னெறியில் உயிர் களைக் காத்துப பின்னர்த் தொல்லினைப் பயனைத் துய்க்கத் துறக்கம் வேணடிச் சென்றது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>66ztmn3zyz3neudp5jha0v0znasucnu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/559</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668256</id>
    <revision>
      <id>1986526</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:44:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986526</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9695" sha1="ig3xdnixnleiw0h3rbk6peix95jugfj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒழுக்கு
போல் பகலைக்
கழித்து ஞாயிறு மலையைச் சேர்ந்தது (கலி. 118:1-4), பொருளில்லாதோர் நிகழ்த்தும் இல்லற ஒழுக்கம் போல் இருங்கழியின் மலர்கள் கூம்பின (கலி. 148:6).
2. நீரொழுகுதல். கோடைக் காலமாயினும் தப் பாது ஒழுக்கம் - நீர் ஒழுகுதல் - உடைய காவிரி புரக்கும் நன்னாட்டுப் பொருநன் கிள்ளிவளவன் (புறம்.393.22-24).
ஒழுக்கு -1, வரிசை, மழை பெய்யும் காலத்தைப் பார்த்துத் தம்முட்டைகளைக் கொண்டு சிறுநுண் எறும்பு ஒழுக்கு-வரிசை-உடன் மேட்டுநிலத்தினை யடையும் (புறம்.173.5-7). கடற்கரையின்கண்ணே நின்று, சங்குகளைக் குளையாகத் தொடுத்தாற் போன்ற குருகுகளின் ஒழுக்கு எண்ணிப் பகற் பொழுதைத் தலைவனுடன் தலைவியும் தானும் போக்கியதாகத் தோழி கூறினாள் (நற். 159:3-5). 2. ஒழுகுதல் பழையன் எனபானது மோகூரிடத்து மழை ஒழுக்கு இடையறாததால் விளையுள் பெரு கியது (மது. 507,508). கொல்லிமலையின் மூங்கில் 3. நீட்சி, சேரனது ஒழுக்கு-நீட்சி-போன்ற பருத்த தோளினை உடை யவள் தலைவி (அகம்.213:16).
ஒழுகை - சகடம். பாரி மகளிர் ஈத்திலையை யுடைய குப்பையில்கண் ஏறி உமணர் உப்புச் செலுத்தும் ஒழுகையை - சகடத்தை- எண்ணுவர் (புறம். 116:7,8). செங்குட்டுவன மோகூர் மன்னனின் முரசல் கொண்டு அவன காவல் மரமாகிய வேம்பினை அடியோடு வெட்டி வீழ்த்தி ஒழுகையில் ஏற்றி யானைகளைப் பகடுகளாகப் பூட்டிச் செலுத்தி னான் (பதி. 44:14-17). செங்குட்டுவன் பழையன் என்பவனின காவல் மரமாகிய வேம்பினது அடி மரத்தை வெட்டி மங்கல அணிகளை இழந்த பெண்டிரின் கூந்தலைக் களைந்து திரிக்கப் பெற்ற கயிற்றினால் யானைகளை ஒழுகையிற் பூட்டி அக்காலல்மரத்தை அதன் மேலேற்றித் தனது கோ நகர்க்கு எடுத்துச் சென்றான் (பதி. ப. 8: 13-17). வலிய எருத்தினை யுடைய உப்புவணிகரின் ஒழுகை யொடு வந்தமந்தி கினிஞ்சலில் முத்தினை யிட்டுக் கொற்கைத் துறைமுகத்தில் அவ்வணிகர் தம் புதல்வ ரொடு கிலுகிலி யாடும் (சிறு. 55-62). முடலை யாக்கை முழுவலி மாக்கள் நுகத்தின்கண்ணே எருதுகள் பூட்டிய உமணரின் உப்பு ஒழுகையைப் பக்கத்தே யிருந்து காத்தனர் (பெரு. 61-63).நுளை யர்கள் வலையில் மீன்களை முகந்து சுற்றத் தாருடன் உப்பு வாணிகர் செலுத்தும் ஒழுகையில் பூட்டப் பெற்ற எருதுகளைப் போலக் கூடி ஆர
544
159: 1-4).
ஒளி
வாரம் பெருக இழுத்தனர் (அகம். 30:1-7). உப்பங் கழிகளில் வினைநத வெண்கல்லுப்பினது விலை கூறும் உப்பு வாணிகர் தம்முடைய ஒழுகையில் பூட்டப் பட்ட எருதுகள் பலவற்றையும் நாற்றிசை யிலும் மேயலிட்டு ஓய்வுபெறச் செய்தனர் (ஆம். ஒழுகையை எருதுகளின் கழுத்தில் பிணித்து யாற்றின்கரையில் அசசகடங்களை ஏற்று கின்ற பொழுது உமணர் அவ்வெருதுகளை உரப்பும் ஒலி கேட்டு அஞ்சி உழைமானும் பிணை யும் ஓடின (அகம. 173: 9-11). உப்பு வாணிகரது ஒழுகையொடு வந்த கோழிப்போட அஞ்சி ஓடக் கடலில் இடிபோலும் ஒலியுடைய அலை யெழுத்து விழும் (அகம். 310: 14-16). உமணர் பகடுகளை நுகத்தில் பிணித்து ஒழுகையை இரவில் சுரநெறியில் ஓட்டிச் செல்வர் (அகம். 329:5-7). உப்பு வணிகரின் எருதுகள் பூட்டிய ஒழுகையின் தொகுதியை வரிசை யாக நிறுததிலாற் போன்று காட்டில் உலர்ந்த மரக்கிளைகள் தோன்றின (குறு. 388:4,5). மருத நிலத்து உமணர் தம்நாட்டில் விளைந்த நெல்லை எடுத்துச் சென்று நெய்தல் நிலத்தில் விற்று ஆங்கு விளைநத உப்பைப் பெற்றுக் கொணடுபோய் விலைகூறி நீண்டநெறியில் ஒழுகையை ஓட்டிக் கொண்டு நிலாப் போன்ற மணற் பரப்பைக் கடந்து செல்லுவர் (நற். 183:1-8), கல்உப்புக்களை ஏற்றி நீண்ட வழிகளில் செலுத்தும் ஒழுகை திரை யாகச் செறிந்து செல்லுமாறு உரப்பி ஓட்டும் உப்பு வணிகரின் பேரொலிபோலத் தலைவனின் நட்பு அலருக் கிடமாகின்றது எனத் தோழி கூறி னாள். (நற்.354:8-11).
ஒள்வாளமலை - வென்றிக்கூத்து. ஞிமிலி என்பான் புள்ளிற்கு ஏமமாகிய பெரும்புகழ் அதிகனைக் கொன்று வாகைசூடி ஒள்வாளமலை - வென்றிக் கூத்து-ஆடினான் (அதிகனைக் கொன்று என்பதிலும் எயினற்கொன்று என்பதே சிறந்த பாடமாகக் கருதலாம் (அகம். 142:11-14),
4
ஒளி - 1. விளக்கம். ஒளி-விளக்கம்-மிக்கு நீரும் நெருப் பும் காற்றுமாகிய இவற்றின் மிகுதிப்பாடுகளை யொத்த சினம் பொருத்திய போரை யுடையவன் பாண்டியன் கூடகாரத்துத் துஞ்சிய மாறன் வழுதி (புறம்.51:3-4). உயர்ந்த கொம்பேந்திய மலையை யொக்கும் வலிய கனிற்றை அதன் ஒளி விளங்கும் பட்டம் பொலிய ஏறிச் செம்மாந்து செல்லுதலை விரும்பிப் பெருஞ்சித்திரனார்குமணனிடம்யானைப் பரிசில் வேண்டினார் (புறம்.161:17-20). பிட்டங் கொற்றன், யானையது வெண்கோடு தந்த ஒளி விளங்கும் முத்தத்தை விறவியர்க்குக் கொடுப்பான் (புறம்.170:10-11). ஐவன நெல்லைக் காப்பார்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ig3xdnixnleiw0h3rbk6peix95jugfj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/560</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668257</id>
    <revision>
      <id>1986527</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:45:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986527</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9980" sha1="5mgkha19jln8vwazfgxbo8cflm6bhet" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒளி
காவற் கிடப்பட்ட தீ அழியின ஒளி வினங்கும் மாணிக்கம் செறிவான இருளைப் போக்கும் வன் புலமாகிய மலைநாட்டை உடையவன பிட்டங். கொற்றன (புறம். 172:7,8). விசும்பில் பல மீன்களும் ஒளி கெடும்படி ஞாயிறு தோன்றும் (பதி. 64·12, 13). கணகளின் இமைக ளிரண்டினையும் குவிததுப பார்ததற்குக் காரணமாவதும கட்புலனால் நோக்கு வார் கணணிடங்கள் எல்லாவற்றினும் சென்று விளங்குவதுமாகிய ஒளியினை யுடையவர் முருகப் பெருமான (முரு,3). பாடினி கிளியினது வாயொடு ஒப்பினையுடைய ஒளிவிடுகினது உசியினை யுடைய வள (பொரு 34,47). அதிகமான நெடுமானஞ்சி வலி யினை யுடைய சினம நின்றெரியும ஒளி திகழும் நெடிய வேலினையுடையவன (சிறு. 102, 103).கடவு ளா வீதியுலா வருகையில் எடுக்கப்படும் கொடிகன் காற்றில் அசைதலால் மாடத்தின் நிலாமுற்றந் தோறும் இருந்து விழாககாணும் மகளிரதம ஒண குழை திகழும் ஒளிபொருந்திய திருமுகம நோன்றி மறைதல் (மது. 448-452). கரிகாற பெருவளத்தானை வழிபடாத வேந்தா அரசிழததலின் தாம் ஒளி வீழ்ந்து பினனர் அவ்வொலி தோனறும்படியாக அவனுடைய வீரககழலணிந்த கால்களில் தம முடி படிய வணங்குவா (பட். 292-294). ஞாயிற்று மண் டிலம் விளங்கும் ஒளியினை யுடையது (அகம்.11.1). தௌனிய ஒளியினையுடைய அழகிய இடமகன்ற பெரிய வாமை களங்கமற விளஙகத் திங்கள் உரோ கிணியைக் கூடும் நாளில் திருமணம் செய்தல் (அகம். 136 3,4,8). மழை பெய்து நாள்கழிந்த வெண்மேகம் உயர்ந்த மலையில தவழும் வைகறைப் பொழுது, புதலகன ஒளி சிறநதிருக்கக் காணடற் கினியதாய இருக்கும் (அகம.139.6-8). முருகவேள் பவழத்தை யொதத சிவந்த நிறத்தையும் திகழும் ஒளியையும் உடையவர் (குறு.க.வா. 2,5). அவரைப பூக்கள் கிளி யின்முக்கினையொத்த வடிவோடு ஒளிவீடும் தன்மை யன (குறு. 240:1,2), வெந்துகள் பரந்த சுரநெறியில் தலைவனுடன் போன தலைவியின மலா போன்ற கண்கள் அந்நெறியின் வெம்மையாலே சிவந்து ஒளி மழுங்கிக கலகக மடைந்தனவோ என்று நற் றாய மருண்டு கூறினாள் (நற். 66:5-7,11). தலைவி யின நுதலொளி பாமபினால் கவர்நது கொள்ளப் பட்ட திங்களைப் போல மங்கியது (நற். 128:2). ஞாயிறு ஆகாயத்திலே பரநத ஒளியை யுடையது (நற்.163.9,10).ஒளியிழாய் என்று தோழியைத் தலைவி விளித்தல (சுலி. 16:13;35:16).
நீலமணி ஒளிவிட்டாற் போனற தலைலியது கூந்தலில் நெய்பூசித தாயர் அதனை ஐவகையாக முடித்த இளமைப் பருவததைத் தலைவன பாராட்டி
னான்
(கலி, 22:12, 13), யானை இலங்கொளி
பொசு - 35
545
1
ஒளி
மருப்பினை யுடையது (கலி.23.1). 'தலைவி குறிக் கும் இரவுக்குறிக்கண் நீ வருவை யாயின் ஆண் டுளள தினைக் காவலர் ஒளிதிகழும் கொள்ளி யேந்தியவராய்க் களிறு வந்ததெனறு ஆரவாரிப் பர்' என்று தலைவனைத் தோழி விலக்கி வரைவு கடாவினாள (கலி. 52:11-14). விளங்குகின்ற ஒளி யினை யுடைய அணிகள் விளங்க அந்த விளக்கத் தால மினனல் என்னும் படியாகக் கைக்கிளைத் தலைவன் கண்ட காமஞ் சாலா இளமையோள் யத்தொடு ஒதுங்கிப் புறப்பட்டுச் சென்றான் (கவி, 57:3, 4, 7). கூடின மகளிர் புனலாடுதறகுத தெப்ப மாகிய தலைவனது மார்பில, அப்புனவாட்டுப் பெறாது ஊடின மகளிர் ஒளிவிட்ட சாதிலிங்கம் இருந்த செப்பினை எறிந்தனா (கலி 72:15,16). நீர்த துறையில் பகன்றைப பூவுடன் வளாந்த தாமரை முகை காண்போர் கண கூசும்படி ஒளி விட்ட வெள்ளி வள்ளத்தாலே கள்ளுண்பவள் முகம் போலத் தளைவிட்டு நெகிழந்தது (கலி. 73: 1-5). திகழகின்ற ஒளியையுடைய முததை விளிம் பிடத்தே அரும்பாக அழுத்திய பவழத்தாற செய்த வட்டப்பலகையைச் சுமந்து நிற்குமாறு அமைத்த யானைப பாவையை ரர்த்து வருமாறு தலைவி தன் மகனை அழைத்தாள (கலி.80.4-9). தலை வியை அடைவதற்கு ஏறு தழுவிய பொதுவனாகிய முல்லைத் தலைவன வலிமையினது ஒளியுடையவன் (கலி.102 36,37), ஒருகுழையலனாகிய நம்பி மூத்த பிரானுடைய திருமார்பில் விளங்கும் ஒளளியசிவந்த மாலை போல ஒளிமிகும் செமமறுவினை யுடைய வெள்ளை யேற்றையும் பிற வணண ஏறுகளையும் ஆயர் தழுவும் பொருட்டுத் தொழுவத்தில புகுத தினர் (கலி.105.11-22). தலைவன ஒருவழித்தணந்த காலத்திலதலைவி ஒள்ளிய சுடரினையுடைய ஞாயிற றின மிகக விளக்கத்தால தன ஒளி கெடுகின்ற உச்சிக் காலத்து மதி போல நலமிழந்த முகத்தளா னாள(கலி. 121:15-18). கானலதுறையிடத்து விளக்கம மிக்க நிலவை யொக்கும் வயங்கொளி எக்கர்மேல் ஓடி யாடிய நண்டுகள் நம்மைக் கணடு அஞ்சி அளை புகுந்தன எனத் தலைவி கூறல (கலி.131: 17,18). தலைவி மழைக்கு நடுவே மின்னலைப் போல் தோனறித் தன ஒளியோடு உருவையும் தலைவனுக்குக் காட்டி அவன நெஞ்சத்தை அவள புகும் வழியாகக் கொணடாள் (கலி. 139:5-7), விசுமபிடத்தும் ஞாலத்திடசதும் பரக்கும பல கதிர்களை யுடைய ஞாயிற்றின ஒளியுள்ள இ மெல்லாம் காற்று செல்லும் (கலி. 144:39-41) மந் திரங்களான் உயாந்த வேள்வித்தீயை முறையாக மூட்டி விளக்க மிக்க அவ்வொளியை யுடைய ஒண் சுடரினது பெருக்கததை உணடாககிக் கொளளு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5mgkha19jln8vwazfgxbo8cflm6bhet</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/561</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668258</id>
    <revision>
      <id>1986528</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:45:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986528</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10091" sha1="9a87jlyajh4bwi52ehbtprioo6p8trm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

.
ஒளி
தல் திருமாலினது வெளிப்பாடாகும் (பரி.2:63, 64,021. திருமால் ஞாயிற்றின் ஒளியுமாவார் (பரி. 3:67). வையையில நீராடற் கமைந்த அணிகளை யணிந்த ஆடவர் ஒளிதிகழ் பொன்ன்றி மாலை யினை யுடைய மகளிரோடு இன்புறும்பொருட்டுப் பாகோடு கூடிய இளமதுவினை நுகர்த்தனர் (பரி. 11:62-66). இளவேனிற் காலத்தில் வையை யாறு ஒளிகிளர் வானத்தின்கண் விமானமுடைய வர் ஊர்ந்து திரியும் விமானங்களைக் காட்டும் தெளிந்த நீரோட்டததை யுடையது (பரி. 11:70-73). ஒளி திகழும் படப்பொறியினை யுடைய அச்சத் தைத் தருகின்ற நாகமெனப் பாம்பிற்குரிய அடை மொழிகள் அதன் பெயர்த்தாய நாகலிங்க மரத் திற்கு அமைதல் (பரி. 12:4), வையைப் புனலின் வருகையைக் கேட்ட மதுரை மகளிருட் சிலர் மின்ன லைப் போல் விளங்கும் ஒளியுடைய அணிகலன் களை அணிந்து கொண்டனர் (பரி. 12:9-11). திரு மால் நானிலத்தை நடுக்கமற எடுத்தற்குரிய இலங் கொளி மருபபின் களிறாகவும் (வராகமாகவும) வடி வெடுத்தவர் (பரி.13:34 36). திருமால ஒள்ளொளி யினை யுடையவர் (பரி. 15:85). மிளிருகினற சுடர் வாய்ந்த விளங்கொளி நுதலாரும் ஒளியுடைய தலைக்கோல அணிகள் தங்கிய ஒண்ணுதவோரும் பிறமகளிரும் அவர்தம் ஆடவரும் இடையறாது வந்து இருந்தையூரமர்ந்த செல்வனை வணங்குவர் (பரி.தி. 1:34,37,45), தெளிந்த ஒளியால் விளங்கும் சிலம்பினை அணிந்த மகளிர் தத்தம் கணவரொடு சென்று, குளவா யமாந்தானை வணங்கித் துன்பு நீங்கி இன்புறுவர் (பரி.தி. 1:61-63). விளங்குகின்ற ஒளியினை யுடைய பாற்கடலைக் கடைந்த காலத் தில் மத்தாக இருந்த மந்தர மலைக்கு நாணாகி யிருந்தவன (ஆதிசேடன) (பரி.தி.1:64-71).
2. கதிர். பாசறைக்கண் வாள்கள் மழை மினனுப் போல மிக்க ஒளியோடு - கதிரோடு - வெற்றியுண் டாக மின்னி அம்புகளாகிய மழைத்துளிகள் பொழிந்தன (புறம்.372:3,4). மெல்லெனத திங்க ளாகிய சுடரும் தன ஒளியாகிய நிலவு குறையத் தொடங்கிற்று என்று இரவுப் பொழுதின் விடிவு கூறிக் கிணைப்பொருநன சோழன் குளமுற்றததுக துஞ்சிய கிள்ளி வளவனைக் கிணை கொபடித் துயிலெழுப்பினான் (புறம். 391:2-2), நூலாற்கட்டய படாத நுண்மையையும் பிணக்கத்தையு முடைய பொன்னரி மாலையை வெள்ளிதாகிய ஒளியை யுடைய முத்தத்தோடே பாடினி யணியுமாறு கீரி காற்பெருவளத்தான் புலில் வழங்கினான்
.
161,182). வெப்பத்தையுடைய ஒளி சினம மாறிக் குறையும்படி ஞாயிறு மேற்குமலையில் மறையும் {மது. 545-547). ஏனலஞ்சிறுதினை காக்கும் சேணோ
546
னது கொள்ளிக் கட்டைக்கு அஞ்சிப் பெயர்ந்த யானை விண்மீன் வீழ்வதனா லுண்டான சுடரொ ளியைக் கண்டு வெருவும் (குறு. 357:5-7). பரதவர் இரவில் கொளுத்தும் நெருங்கிய கதிர்களையுடைய ஒண்சுடர் இளஞாயிற்றின் எதிரொளி போல் தோன்றும் (நற்- 219:6-8), மலை நிலத்தில் பன்றி பறித்தலாலே வெளிப்பட்ட பலவான திருமணி களின் ஒளிதிகழும் விளக்கததில் கன்றை லீனற மடப்பிடி, தன்னைக் களிறு புறங்காப்பக் கன் றொடு வதியும் (நற்.399:4-7). ஞாயிற்றின் ஒளியை மூடிமறைக்க இயலாதது போல நேற்று நின் காதலி யைத் தழுவி நீ புனலாடிய அலரை மறைத்த இயலாது என்று தலைவி தலையளொடு புலந்து கூறினாள் (ஐங். 71). இளவேனிற் காலத்திவ வெயிலொளியைக் கண்டறியாத விரிந்த மலரை யுடைய குளிர்த்த பொழிலில் குயில் கூவும் (கமி. 30:7,8), அழகிய குளிர்ச்சியோடு விளங்கும் ஒளி யாகிய பதினாறு கலைகளும் பொருந்திய நிறை மதியின் நிலவை உணவாக வுடைய அமரர்க்குத் திருமால் முதல்வர் (பரி. 3:51-53).
3. அழகு. 'மணல மேடாகிய கரையிடத்தே ஆயத் தாரோடு சென்று வண்டலியற்றி விளையாடினா லும் உன்ஒளி - அழகு-வாடும்' என்று தலைவியைத் தாய் இற்செறிததாள் (அகம்.60 7-15). தலைவியின் நுதல் ஒளிமழுங்கவும் தலைவன் ஊக்கத்துடன் பொருளீட்டுதற்காகப் பிரிந்தான் (அகம். 277:3,4). அரவினால் விழுங்கப்பட்ட மதிபோலத் தலைவியின் நுதல்ஒளி மழுங்கியது (அகம். 813:7). தலைவனிடத் துக் காதலால தலைவியின் மேனி ஒளி மிக்கு வேறு பட்டது (நற்.297:2). தலைவியின கூட்டத்தில் இடையறவுகொண்டு தீ பொருள்வயிற் பிரிவாய் எனக்கேள்விப்படுவாளாயின் அவள் நெஞ்சுடைந்து ஒளி கெடுவதோடு அமையாமல் இறந்து படுவாள் என்று கூறித் தலைவனைத் தோழி தடுத்து நிறுத் தினாள் (கலி. 10:8,9), தலைவியின் நுதல் தலைவன் அருள் செய்யுங்காலத்து ஒளிசிறதது அவன் அருள் செய்யாக் காலத்துப் பசந்து காட்டும் (கலி. 25:27,32). இளவேனிற் காலத்துக் காமன் விழாவில் தலைவி ஒளிகெடுமாறு தலைவன் பரத்தையருடனே விளை யாடுவான் (கலி. 30:13,14). தலைவன ஒருவழித் தணந்தகாலத்து ஊரிலுள்ளார் அலர் தூற்றுகையி னால் தலைவியின நறுநுதல் ஒளிகெட்டுப் பீர்க் தம்பூவின் அழகைத் தான்கொண்டு பிறையினது அழகை இழந்தது (சுலி. 53:14,15). தலைவியைக் காதலித்துத் தலைவன் தன் ஒளிகெட உள்நோயுற் றான் (கலி. 59:14). ஒளி பூத்த நுதலினை யுடைய பரத்தையரோடு தலைவல் கூடுதலால் உண்டான பூனின்வடு அவனிடத்துக் கிடத்தலின் அவர்க்கும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9a87jlyajh4bwi52ehbtprioo6p8trm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/562</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668259</id>
    <revision>
      <id>1986529</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:46:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986529</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9329" sha1="ethvr7a34r47tybm6auqecwwh13y3u2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒளியர்
அவனுக்கும் ஓரணியாகப் பொலிவு தோன்றியது (கலி. 66:19). தலைவனை நெடுநாள் பிரிநதிருக்கும் தலைவியது கெட்டுப்போன ஒனிபோலப் பகற் பொழுது மாய்ந்து மாலை வந்தது (கலி. 143:39-41). 4. நிறம்.மகளிர் மார்பகத்துச் சுணங்கு வேங்கை மவரைப்போல் ஒளி-நிறம-நிகழதல(ps.355,12-24). விளங்கும் ஒளி வாய்த்த நிழறகணுள்ள அறல போலக் குழறை கூந்தலினை யுடையவள் தோழி (அகம். 265:7-9). தலைவியது உருத்தெழு வனமுலை யில ஒளி பெறுமாறு தலைவன தொய்யில் எழுதி னான (குறு.276.3,4). ஒளி பசந்து மினனிழை நெகிழு மாறு மெலிந்து தொன்னலம் இழந்த என தோள் இரஙகத் தக்கது என்று தலைவி தலைவன் மீளாத நிலையில் பருவங்கண்டு கூறினாள் (ஐங்.455:3-5). திருமாலின திருமேளியது விளக்கமிக்க ஒளி சிறப பினையுடைய இருண்ட நீலமணியை யொக்கும் (பரி.2.52). வையைப் புனலாட்டில் பாயந்துவந்த ஒருத்தியின் மாவடுப்பினப்பினை யொத்தமைவிளங் கும் கணணொளியால் அந்தச் செம்புனல் இருண்டு கரும்புனலாயிற்று (பரி. 7:57-60). காதற்பரத்தையது ஒளி கிளரும் உண்கண் அவள் கள்ளுணபதனாலும் புனலாடுவதனாலும் புலந்து நோக்குவதனாலும் ஒள்ளொளி சிவந்தது (பரி. 16:39,40). ஒள்ளொளி மணிபோலும் பொறியினை யுடைய ஆலும் மயிலை நோககி யிருந்த கானவனிடம் அதுபற்றி அவன் காதலி ஊடினாள் (பரி. 18:7-10).
5. கலவியால் வந்த நிறம். வையையில் புனல் வந தமை கேட்ட மதுரை மகளிருட் சிலர் கண்ணா டியை விளக்கித தம வணணமும் தேசும் ஒளியும் - காதலா கலவியால் வந்த நிறமும் - அதன்கண நோககினர் (பரி. 12:19-21).
6. நன்மதிப்பு. பாசறைக்கண் உள்ள தலைவனின் ஒப்பற்ற ஒளி - நன்மதிப்பு - பகைவர் வெருவுதற் குக காரணமாயிற்று (புறம்.309:5-7).
ஓனியர் - ஒளிநாட்டார். (ஒளி நாடென்பது செந்தமிழ் சேர்ந்த பனனிரு நிலத்தில ஒன்று (தொல்.சொல். எச்சம்.சூ. 4. நச்சா. உரை).] ஒளியர் - ஒளிநாட்டார் - பணிந்து ஒடுங்கத் திருமாவளவன தான் கருதிய போர்த துறைகளெல்லாம் பொருது முடித்தான் (பட். 273,274).
ஒளியோர் - கல்வியால் விளக்கமுடையோர், 'கபிலர் முத லிய ஒளியோர் - கல்வியாவ விளக்கமுடையோர்- பிறந்து பாடிய இவ்வுலகத்தின்கண யாம் பாட மாட்டோம் என்று அடங்கியிருந்தலும் அரிது; அத னால் யாமும் இயறை அளவு நினனைப் பாடு வோம்' என்று பொருநதி விளங்கீரனார் சேரமான
சஇபொக 35-
547
மாந்தரஞ் சேரலிரும் பொறையைப்
(புறம்.53:9-15).
ஒன்றுமொழிதல்
பாடினார்
ஒற்கம் - 1.வறுமை. தனக்குச் சிறுவிளைவாக வந்தவர கினை முன்னைக் கடன நலகியவாக்கும் பாணர்க் கும் கொடுத்து தீர்த்த நெடுந்தகை தன் சுற்றத்தா ரது ஒறகத்தை -வறுமையை களைய வேண்டிப் பின்னும் தன்னூர்ச் சிறுபுல்லாளரிடம் போய் வரகு கடன இரந்தான (புறம். 327:2-7).
2. தளர்ச்சி, தனக்கு நேர்நத ஒறகத்துள் - தளர்ச்சிக் கண உதவியவர்க்கு ஓர் ஒறகம உற்றால் தான் உதவாதவன் தானே தானாகத் தேயவது மன்றி அச்செயந நன்றிக்கேடு அவனுடம்பினை ஒழிந்து உயிரபோன விடத்தும அவனை நுகர்விககாமல் போகாது (கலி. 149 5-7).
வம்பலரது
-
ஒற்று - உளவு.ஆறலை களவர் அம்பெய்தலால் இறந்த புண்ணினினறு வழியும் குருதியைக் குடித்த காக்கைகள் ஒற்று உளவு - அறிதற்குச் செல்லும் உளவாளிகளைப் போல ஒடுங்கிய குரலின் வாய அங்குள்ள மனையிடத்தே சென்று தங்கும்
(அகம். 313:13-16).
-
-
ஒன்றார் பகைவா. ஒன்றார் பகைவா தேயதத செலவ எனச் செவவேளை விளித்து, 'எம சுற்றத் தோடு கூடி நின அடிக்கண உறைதல் எமக்கு இன்று போல என்றும் இயைக' என்று நவலச்சுதனா வேண்டினார் (பரி. 21.68-70).
ஒன்றுமொழிதல1. வஞ்சினம் கூறுதல. பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழி யன தனக்கெதிராக வந்த ஒன்றுமொழி-வஞ்சினங் கூறிய-வேந்தர் இருவரை வருத்துதற்கரிய போர்க் களத்தின்கண மாயப்பொருது அவருடைய முரசத தைக கவர்ந்து கொண்டான (புறம். 25:5-7), பல யானைச் செல்கெழு குட்டுவனின பகைவராகிய முர கூடை அரசரும் குறுநில மன்னரும் அவனுக்கெதி ராக ஒன்று மொழிந்து (வஞ்சினம் கூறி) போரக் கெழுந்தபோது கடலிடத்தவும் காட்டிடத்தவு மான அரண்களைக கொண்டிருந்தும் அவற்றால் வலிமை பெறாதவராய அவர்கள் நடுங்கும்படி அவன் முரசு முழங்கியது (பதி. 30.30,31,43,44). மோகூர் மனனனான பழையனுக்குத் துணையாகி மொயவளஞ் செருக்கி ஒன்றுமொழிந்து வந்த வெல்போர் வேந்தரும வேளிருமாகிய கூட்டம் நடுக்கும்படி மேற்சென்று கடலயிறகோட்டிய செங்குட்டுவன அவனுடைய காவலமரமான வேம் பினை யறுத்தான (பதி. 49:7-9,16,17). செலவககடுங் கோ வாழியாதன் இடியிளைப் போறை முரசுத தோடு ஒன்றுமொழிந்து பகைவரது வேலேந&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ethvr7a34r47tybm6auqecwwh13y3u2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/563</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668260</id>
    <revision>
      <id>1986530</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:46:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986530</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9726" sha1="lz2wvalil4q7mpzudgiju8qtb2k3bbt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒள்ளலர்
திரண்ட போர் கெடும்படி அழித்தான் (பதி. 66:4,5). பாண்டியன தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் ஒன்றுமொழி தென் பரத்வர்க்கும் போரேறு போன்றவன் (மது. 143,144). அன்னி மிஞிலி யென்பாள் தன் தந்தையின் கண்களை அருளின்றிக் களைநதவரான ஒன்றுமொழிக் கோச ரைத் திதியனது அழுந்தூரிடத்தே கொல்வித்துச் சினந் தணிந்தாள் (அகம்.1968- 12). நன்னனது காவலமரமான நறிய மாமரத்தை வெட்டி அவன் நாட்டினுள் புகுந்த ஒனறுமொழிக்கோசர் வனகட் சூழச்சியும் உடையவர் (குறு. 73.2-5).
2. பொருந்த உரைத்தல். தாம் கூறிய வஞ்சினத்தைத் தப்பாது முடித்த தலைவனோடு ஒன்றுமொழி- பொருந்த உரைககும்- மறவராய கடல்பிறக்கோட் டிய செங்குட்டுவனின் வீரர் முரசுடைய பெரிய போரின கண் எதிர்த்த அரசர் பட்டழியுமாறு பொருது வென்றனர் (பதி. 41:17-19).
3. உண்மை சொல்லல். ஒன்று மொழிந்து- உண்மை சொலவி-ஐம்புலன்களும் அடங்கிய கொள்கையை உடைய மேலோர் இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேர லாதன் பதியை விட்டுச் செல்லாது அவன நாட்டி லேயே தங்கி இனபுற விழைவர் (பதி. 15:29-32). ஒன்னலர் - பகைவர். பெருந்தகை மறவனொருவன் தன்மேல் வந்த பகைககளிற்றின்மேல் தன் கை வேலை எறிந்துவிட்டுத் தொடர்ந்து வேலேந்திக் களிறூர்ந்துவந்த ஒன்னலரை பகைவரை - கைசு ளால வளைத்துத் தழுவித தனது மெயவலியால் அவர் மெயயை உயரத்தூக்கி நிலத்தில மோதினான (புறம்.274:2-7). ஒன்னாதார், ஒன்னாதோர், ஒன்
னார் காணக.
·
ஒன்னாதார் - பகைவர். கடல் நடுவே சூரனின் காவல் மரமான மாமரத்தை வெட்டியெறிந்த முருகப் பெருமான தம் ஒன்னாதாரை-பகைவரை - மாயஞ் செய்து கொல்லாமல் வென்று கொலபவர் (கலி.27: 15,16). ஏந்திய கொம்புகளையும் எழிலையும் கொண்ட யானைகளை யுடைய ஒன்னாதாரைப் பாணடியன் வேல வருத்துமாறு போலக் காமஞ் சாலா இளமையோளின் கண்கள் சிவந்து கைக் கிளைத் தலைவனை வருத்தின. (கலி. 57:9-11). ஒன் னலர், ஒனனாதோர், ஒன்னார் காண்க. ஒன்னாதோர் பகைவர். நெருங்குதற் கரிய களிற்றி
யானையின மதம்பட்ட நிலைமை போல அதிய மான நெடுமானஞ்சி தன் ஒன்னாதோர்க்கு - பகை வர்க்கு- இனனாதவன் (புறம. 94:3-5). ஒன்னலர், ஒன்னாதார் ஒனைார் காண்க
ஒன்னார் - பகைவர். 'இறைவ, நின் ஒன்னாரது-பகை
548
ஒள்ளார்
வரது - நாட்டைச் சுடும் பல மணமும் கமழ்கின்ற புகை படுதலால் நின் கண்ணி வாடுவதாக' எனப் பாணடியன் பலயாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழு தியைக் காரிகிழார் பாடினார் (புறம்.6:21,22). பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப்பெருவழு தியின ஒன்னார் கேடயத்துடனே வேலேந்தியவ ராய் அவனது தூசிப் படையின் வலியைக் கெடுக் கும் ஆசையால் வந்து, கெடுக்கமாட்டாமையால் அவ்வாசை ஒழிய வசைகொண்டு வாழ்ந்தனர் (புறம்.15:12-16).சோழன நலங்கிள்ளியின் போர்க் களிறுகள் தம கோடுகளின் நுனைமுகம் தேய மடுத்து ஒன்னாரது காவலையுடைய மதிலைக் குத் துவன (புறம்.31.7,8). சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ் சிய கிள்ளிவளவன நாட்டில் விண்ணுலக நுகர்ச்சி கூடுதலின் பரிசிலர் அவனது ஒனனார் நாட்டில் இருப்பினும் அவன நாட்டையே நினைப்பர் (புறம். 38:17,18). அசுரர்க்கு ஒனனாராகிய தேவரும் அணு குதற்கரிய மிக்க வலியை யுடைய தூங்கெயிலைச் செம்பியன எறிந்தான் (புறம். 39:4-6), 'மாற, நின் வேல ஒன்னாரை அழிக்கினும் அழிக்க; நீ அவர் தம காவல் மரங்களை வெட்டுதல மட்டும் தவிர்க எனப பாண்டியன் இலலததிகைப்பள்ளித்துஞ்சிய நனமாறனைக் காவிரிப்பூம் பட்டினத்துக் காரிக் கணணனார் பாடினார் (புறம். 57:8-10). அதியமான் நெடுமானஞ்சி வெற்றிதரும் தப்பாத வாளை ஏந்தி ஒனனாரைக் களத்தினகண் படுமாறு வென்ற வீர வளை பொருந்திய தடக்கை யுடையவன் (புறம். 91:1-3). நெடுமானஞ்சி ஒன்னாரின் கடிமதில் அரண்பல கடந்தவன் (புறம. 92:4-6). மலையமான் திருமுடிக்காரி ஒன்னார் யானையினது பட்டத்தின் பொன்னைக் கொண்டு பாணர்க்குப் பொற்றா மரை சூட்டிய சிறந்த தலைமையினையும் புறக் கொடாதமேற்கோளினையுமுடைய உரவோன் மரு கன் (புறம்.126:1-4). பாண்டியன் இலவந்திகைப் புள்ளித் துஞ்சிய தன்மாதனின் முன்னோர் தம் ஒன்னார் அவர்தம அருஙகலன்களைக் கவர்ந்துவந்து பொன்னுடைய நெடுநகர் நிறைய வைத்தவர் (புறம். 198:15-17). சேரமான் பாமுளூ ரெறிந்த நெய்தலங்கானல் இளஞ்சேட்சென்னி தன ஒன்னாரது ஆரெயிலை வென்று கைப்பற்றுமுன் னரே தன கையில் உள்ளது போலப் பாணர்க்குப் பரிசிலாகக் கொடுக்கும் வண்மையுடையவன் (புறம். 203:9-11), வெட்சி மறவனாகிய தலைவன் ஒன்னா ரது தூசிப்படையை முறித்துப் பெயர்ந்து போகிற தனது படைக்குப் பின்னே நின்று கவர்ந்த ஆனிரை யோடு வந்தான (புறம்.268:4,5), ஒன்னாருடைய படைக்கலங்களின முகம் சிதையும்படி தங்கள் படைக்கலங்களால அவரை வெவலுதல் வீரர்
வாட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lz2wvalil4q7mpzudgiju8qtb2k3bbt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/564</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668261</id>
    <revision>
      <id>1986531</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:47:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986531</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9499" sha1="skco7hgelbqlzkwl2h3ul30p9cq8ejq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒன்னார்
•
யாவர்க்கும் எனிது (புறம். 389:3,23. இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலா தன் தன் ஒன்னார் அழியும்படி. எழுச்சியொடு படையெடுத்துச் சென்று அவரின் வெற்றியுடைய யானைப்படை அலறுமாறு அவரை வஞ்சியாது எதிர்நின்று பொருது வெல்லுவான (பதி. 20:10-13), களங்காயக்கணணி நார்முடிச் சேரல தன ஒன்னார் அழியப் போருக்குரிய தும் பைப் பூவைச் சூடினான (பதி. 40:9). கடலபிறக கோட்டிய செங்குட்டுவன தன தூசிப்படையான புனலை ஒன்னாரது நலல புகழ் இவ்வுலகத்தினின் றும் கெட்டு ஓட அவரது சினமாகிய தீ அழியும்படி அவர்தம் நாடுகளில் நிரப்பினரன (பதி. 50:11-16). செல்வகாடுங்கோவாழியாதன் இடிபோனறு முழங் கும் முரசத்தோடு வஞ்சினங்கூறி ஒன்னாரது வேலு டன திரண்ட போர் சிதையுமபடி அழித்தான (பதி. 66:4,5).இளஞ்சேரலிரும்பொறை கடல் சூழந்த அகலிடமான உலகத்தில் திசைகளிலெல்லாம் தம் பெயா பரலிய ஒன்னார் தேயும்படி வெற்றியை அடைந்தான (பதி. 88.3,4,14). குடபுலங்காவலர் மருமானாகிய குட்டுவன ஒன்னாருடைய வடபுல இமயததில் தனது வில்லினைப் பொறித்தவன (சிறு. 87-49). தெனபுலங்காவலர் மருமானாகிய செழியன் ஒன்னாருடைய நிலத்தை மாறுபாட் டால கைக்கொண்டவன (சிறு. 63-65). குணபுலங் காவலர் மருமானாகிய தொடித்தோட் செம்பியன் ஓன்னாருடைய தூங்கெயிலை எறிநதவன் (சிறு, 79-82). பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செரு வெறை நெடுஞ்செழியனின் படைத்தலைவர் தம் படைமேல மிக்கு வருகின்ற ஒன்னார் படையை நடுவே தவிர்த்து அவரைக்கெடுத்த போர் விருப் பம கொண்டவர் (மது. 725,726). முருகவேள் தன ஒனனாரைக் கொல்லுதற்கு ஏந்திய விளக்கமிக்க இலைத் தொழிலை யுடைய வேல்போன்றது மின் வை (குறி. 51-53), சேரலாதன தன் ஒன்னார் தனக்குப் பணிந்தளித்த திறைப் பொருளான நன கலங்களை மாந்தை யென்னும் தன நன்னகர் முற் றத்தில் குவித்து வைத்தான (அகம்.127:3, 6-9). மிஞிலியென்பான ஒன்னார் பாதுகாக்கும் அரண் களை வென்று கடந்த மிக்க பெருந்தானையினை யுடையவன் (அகம். 181:3-5). வெல்போர் வழுதி ஒனனார் ஓடும் புறக்கொடையினைக் கண்டவன் (அகம்.312:10-12). வெனவேற் பொறையன் ஒன னாரது தேயம் பாழ்படுமாறு அழிக்கும் வலி யினையுடையவன் (அகம். 338:12,13). ஒன்னாரை ஒருசேர அழிக்கும் திருமாலின் ஆழிப்படையது உடல் கூற்றத்தையொககும் (பரி. 2:49,50). வையை யாறு தன்னிடத்துப் புனலாடும் மகளிருடையவும் மைந்தருடையவுமான ஆடையணிக ளெல்லாவற்
549
ஓங்கல்
றையும் கவர்ந்துகொள்ளும் இயல்பினால் அது பாண்டியன் தன் ஒன்னார் நாட்டிடைப் புக்க தன்மையை உடையது (பரி. 7:48-50). அவுணராகிய ஒன்னாரை நேர்படப் பொருது கொன்ற திரு மாலின் இருங்குன்றம் மயில்கள் அகவுதலாலும் குயில்கள் கூவுதலாலும முழைக்கண் எழுகின்ற எதிரொலி குறையாதிருக்கும் (பரி. 15-40-45). ஒன னலர், ஒன்னாதார், ஒன்னாதோர் காணக.
ஓ - நங்குதல், ஞாயிற்று மண்டினம் கீழ்க்கடவிடத்தே எழக் கண்டாற் போன்று இருவகைக் கருவிகளும் தாம் செல்லுதற் குரிய பொருள்கள்மேற சென்று ஓ -தஙகுதல் - இல்லையாக உள்ளத்துள்ளே ஒளிர் வதும உள்ளத்திற்குச் சேயததாய் நின்றே விளங்கு வது மாகிய ஒளியானவர் முருகன (முரு.23). ஓகை மகிழ்ச்சி. உழாது விளைவிககும் உழவராகிய பரதவர் ஓகையுடைய - மகிழச்சியுடைய உப்பு வணிகர் உவா நிலத்து விளையும உப்பைக் கழி யிடத்துள்ள சோலையில் குவித்து வைபபா (நற். 331:1-3).
-
ஓங்கல் - 1. உயர்ச்சி. பாணடியன் கருங்கை ஒள்வாள் பெரும்பெயர் வழுதி உவா நாளின் மதிபோலும் வடிவினையுடைய ஓங்கல் - உயர்ச்சி பொருநதிய வெண்கொற்றக் குடையை உடையவன் (புறம. 3:1). வேங்கட மலையிற பெயத ஓங்கலை உடைய வானத்திலிருந்து பொழிந்த மழைத்துவியிலும் பல ஆண்டுகள் வாழ்வானாக எனக் கல்லாடனார் அம்பாகிழான் அருவந்தையை வாழ்ததுகிறார் (புறம்.385:9-12). செருப்புகல ஆணமையும் தடுப் பாரைத் தகைக்கும் ஒள்வாளும் ஓங்கல் மிக்க ஊககமும் உடையவன ஆடுகோட்பாட்டுச் சேர லாதன (பதி. 55:19-21). &quot;ஓங்கல வெற்ப எனத தலைவன விளிக்கப் பெறுதல (அகம். 18.8; குறு. 355:5; ஐங்.231:1). கரிய குரங்கு மூங்கிலிற் பாய் தலின் உதிரும் வெண்ணெல் பாறையிற் பரலி உகிர் நெரி ஓசையைப் போலத் துள்ளிப் பொரி யும் ஓங்கல மலைகளை உடைய சுரநெறியில் தலைவர் சென்றார் (அகம்.267:9-13), கோடை நீடிய நனந்தலையில் புலியை வென்ற ஓங்கல் யானை, மதநீர் ஓய்ந்து வருந்தி, வற்றல் மரங்கள் நிற்கும் ஒரு பக்கத்தே பிடியுடன் தங்கும் (அகம். 295:3-6). நீரற்ற பாலை வழியிலுள்ள வேனிலால் தீய்நத மராமரத்தின் ஓங்கல் கிளையில் மலர்ந்த பூங்கொத்தைத் தேனும் தும்பியும் ஊதி அதன் கண் ஒன்றுமின்மையின் உண்ணாமல் வறிதே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>skco7hgelbqlzkwl2h3ul30p9cq8ejq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/565</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668262</id>
    <revision>
      <id>1986532</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:47:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986532</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9567" sha1="kvd7njruidais22727fkb2fy7cwwumv" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஓச்சம்
பெயரும் (சூறு. 211:4-7). தள்ளிரவில் ஓங்கல்! வெண்மணலிலுள்ள புனனை மரத்தின் மலர் களைப் பறிக்கும மகளிர் ஆயம் தலைவனது தேரைக் கண்டது (குறு. 311:3-7). ஊர் நடுவே நின்ற மாமரத்தின் ஓங்கல் கிளையில் தொங்கிக் கொண்டே உறங்கும் வௌவால், சோழன் அழி சியது பெருங்காட்டு நெல்லிக் கனியின் புளிச் சுவையை நுகர்வதாகக் கனாக்கணடது (நற். 87: 1-4). ஓங்கல் உடைய அலைகளைக் கொண்ட கடலில் நீராடும் மகளிர் அணிந்து கழித்தெறிந்த மலர்களைப் பசு தினனும் (நற்.395:6-8).
2.மலை. ஓஙகல் - மலை
மேலுள்ள வேங்கைப்
பூக்கள் புலியின் புள்ளிகனைப் போலத் தோன்று தலால பெண்யானைகள் அஞ்சி ஓடும் (அகம்.228:
10-123,
ஒச்சம் - மிகுதி. கடல் பிறக்கோட்டிய செங்குட்டு வனின் வீரர், பெரும்போரில் பகையரசர் பட்ட ழியவும் அவர் மீதுள்ள சினம் ஓச்சம - மிகுதி - அடைய அவருடைய தலைகளைத் தோமரத்தால் இடிததனர் (பதி. 41:18-21).
இச்சுகம்-செலுத்துநர். தீம்புளியினையும் உப்பினையும் உணக்கிய மீன துணியலையும் ஏற்றின. நாவாய் ஒச்சுநர் - செலுத்துநர்- பிற நாட்டு மீகாமரோடு ஒன்று கூடினர் (மது. 318-323).
-
வையையில்
ஓசனை பேரசனை என்னும் தூரம். வெள்ளம் வருவதைக் கேட்ட மகளிர் மாலையைப் பூண்டும் ஓசனை தூரம் கமழும் வாசனைப் பொருள் களை மேனியிற் பூசியும் புனலாடச் சென்றனர் (பரி. 12:24,25).
ஓசை - ஒலி. பொழில் தோறும் காவல் மரங்களை வெட்டும் ஓசை - ஒலி - ஊர் மதில் எலலையில் அரண்மனையுள்ளும் கேட்டது (புறம்.36:8-10). நெய்யுவையில் சொரியப் பட்டி ஆட்டிறைச்சியின் ஓசை மையலயானை நெட்டுயிர்ப்புக் கொண்டது போன்றிருந்தது (புறம். 261:7,8). இடையன் இரு னிய குறு ஓட்டும் ஒலி பன்றியின பெருங் கூட் டத்தை ஓட்டற்குத் தினைப்புனம காப்போர் ஊதும் கரிய கொமபு ஓசையுடன் ஒரு சேர இசைக் கும் (அகம். 94:8-11}, பெருமலைச் சிறறூரில் கொலைத்தொழில் வல்ல ஆணகரடியின ஓசையைக் கேட்டு மருண்ட மாந்தர் பலரும் தம் தோளில் வில்லை இட்டுவைத்துச் செப்பம் செய்த அம்புடன் காட்டிப் மெல்லாம் தேடினர் (அகம்.121:8-11). பாலைநிலத்தே பெரும்புலி கனிற்றியானையைத் தாக்கி வீழததி முழங்கும் ஓசையையும் எயினர் கள்ளுண்டு களித்து முழங்கும் துடி முழக்கத்தை
550
ஓடை
யும் கேட்டுத் தலைவி அஞ்சினாள் (அகம். 282:32- 15), கருங்குரங்கு மூங்கிலில் பாய்ந்ததால் மூங்கில்&quot; வெண்ணெல் வெப்பமுடைய பாறையின் உதிர்த்து நகத்தை நெரிக்கின்ற ஓசை போனப் பொரிந்தன (அகம். 867:9-12). ஆறலை கள்வர் தீட்டிய அம்பின் செப்பம் காணும் பொருட்டுத் தம் அம்பை நகநுனி யிலே புரட்டும் ஓசை போல ஆண்பால்லி. ஒளித்துத் தன் துணையை அழைக்கும் (குறு. 16:1-4). உமணர் வெணகல் உப்பின் விலைகூறி ஆனிரையை எழுப் புதலால் நெடிய நெறியிற் செலுத்தும் சகடம் மணலில் செல்லும்போது எழும் ஓசையைக் கேட்டு வயலிலுள்ள கருங்கால் வெண்குருத அஞ்சியோடும் (தந், 4:7-13), புலியேறு களிற்றைக் கொன்று அஞ்சு மாறு முழங்கும் ஓசையைக் கேளாது, உறங்கு கிறாயோ எனத் தோழி தலையியைக் கேட்டான் (நற. 154:4-7). ஆராய்ந்து அளவிடப்படாத புல் வேறு ஓசை ஒலிக்கக் கரைக்காவ்லரை அழைக்கின்ற பறையறைய வையைப் புனல் வந்தது (பரி. 10:7,8). ஓட்டை - திண்மையின்மை, வையைப் புனவாட வந்த கூட்டத்தில் ஒருவன பூங்கொம்பு போன்றவளின் குவிமுலைகளைக் கூர்த்து நோக்க அவளைஓட்டை மனவன் - திண்மையற்ற மனத்தன - உரமிலி, என எள்ளினர் (பரி. 12:50,51),
ஓடம் - தோணி, அகலிரு வானமாகிய கடலில் இயங் கும் ஓடம் போலப் பகற் பொழுதில் தோனறிய பல்கதிர் ஞாயிறு காட்சியளித்தது (அகம்.101:12,13). ஓடை * 1, யானையின் நெற்றிப்பட்டம். பெரும்பெயர் வழுதியின் யானை, பொன்னாலியன்ற ஓடையை யும - நெற்றிப் பட்டத்தையும் - புகரணிந்த மத்த கத்தையும் உடையது (புறம்.3:7). மலையமான் திருமுடிக்காரி, பகைவரது யானையின் ஓடைப் பொன்கொண்டு செய்த வாடாத் தாமரையைப் பாணர் சென்னியில் சூட்டிய உரலோன் மரபில் வந்தவள் (புறம். 125:2-4). பனை யொக்கும் பெரிய கையொடு முத்துப்பட முற்றிய உயர்ந்த கோட் டினையுடைய மலை ஒக்கும் வலிய களிறு ஒளிதிக ழும் ஓடை பொலியப் பக்கத்தே படுமணியிரட்ட, அதளமேல் ஏறிச செம்மாத்து போதலை நச்சினேன் எனப் பெருஞ்சித்திரனார் குமணனிடத்துப் பரிசு வேண்டினார் ரீபுதன், (புறம், 181:16-20). பொனனாற் செய்யப்பட்ட ஓடையணிந்த அண்ணல் யானை தன் கோட்டின் கூரிய நுனியால் குத்துவதாயினும் மறவர் புறங்கொடாத புகழை யுடையவர் (புறம். 287:5-8). மறக்குடித் தலைவன பெரும் போரினைக கெடும் படியாகத் தாககி அண்ணல் யானைகள் அணிந்த பொனனாற் செய்யப்பட்ட ஓடையைப் பரிசிலர்க்கு வழங்குவான் (புறம். 326:13-15).இமி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kvd7njruidais22727fkb2fy7cwwumv</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/566</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668263</id>
    <revision>
      <id>1986533</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:47:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986533</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9460" sha1="41yue7srgviuhon7payeyckbqvza8pp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஓடை
ழிசை அருவியினையும், பொன்னுடைய நெடிய உச்சியினையும் உடைய இமயத்தைப்போல, ஓடை யணிந்த நுதலினைக் கொண்ட கன்றுகளையுடைய பீடியொடு கூடிய களிற்றினைப் பரிசிலாகப் பரணர் வேண்டுவர் (புறம். 389:23-28), சேரன் மார் பிலணிந்த மாலை அவன் ஏறிய யானையின் நுதலிலணிந்த ஓடையொடு விளங்கியது (பதி. 11: 16-18), குதிரை மீது இவர்த்தும் தேர் ஊர்ந்தும் ஓடை விளங்கும் புகர் நுதலினை உடைய யானை எருத்தின்மீதிருந்தும் நிதைதிடந்திருந்தும் பொரும் வீரர்க்குப் பாதுகாப்பாக இருப்பவல களங்காய்க் கண்ணி நார்முடிச்சேரல (பதி. 34:4-12).
வாடா
மாலை (பொன்னரி மாலை ) ஓடையொடு கிடந்து அசையவும் படுமணி வீரட்டவும் கடுநடையினை யும் கூற்றுவனை ஒத்த வலிமையினையும் உடைய, காற்று எழுத்தால ஒத்த களிற்றீன மேல் செவ் வேள ஏறி வருதல் (முரு. 79-82). விழுமிய முக படாததையும் விளங்குகின்ற ஓடையையும் கடுஞ் சினத்தையும் கமழ கடா அத்தையு முடைய தலை யையும் மலையை யொத்த தோற்றத்தினையும் உடைய யானை போர்க்களத்தே சினஞ் சிறந்து பகைவரைக் கொன்றது (மது. 43-48), ஒளி விளங் கும் ஓடையொடு பொலிந்த போர் வினையிற் பழ கிய யானையின் நீண்ட கை அற்று நிலமிசை விழும்படி பெருஞ்செயல் புரியும் மறவர் யானை யைக் கொன்றனர் (நெடு.168-171), பகையொடு பாசறையில் தங்கிய ஓடையணிந்த மழகளிற்றா னாகிய வேந்தன வாடை வருத்தவும் தலைவியின் தோளை விரும்பான போலும் (நெடு.வெ. 2).இர விங் கொழுமீன கொள்பவர் இருங்கடலிற் செலுத் தும் தோணியிற் கொளுத்திவைத்த விளக்கு, வேந் தனது பாசறைக்கண்ணே உள்ள யானையினுடைய ஓடையின் ஒண்சுடர்போலத் தோன்றும் (அகம.100: 6-10). விற்றபோர்ப் பாணடியன, பொன்னாலான அழகு மிக்க ஓடையணிந்த வினைநவில் யானை களைக் கொணடவன் (அகம், 201:1-3), பெரிய மலை யினின்றும் இழிதரும் வெள்ளருவி, ஓடையணிந்த யானையின் மீது எடுத்த வெண்துகிற் கொடி யினை ஒப்பத் தோன்றும் (அகம். 358:12-14). இரை விரும்பிக் கிடந்த முதுவாய்ப் பல்லி சிற்றளவில தடைப்படுத்தினும் ஓடை அணிந்த யானையீற் செல்லும் உயர்ந்தோரும் மேற்செல்வாது அவ்விடத தினினறும் திருமபுவர் (அகம்.387:16-19). மன்னர் தம் போர் யானையின புகர்முகத்தே அணியப் பெற்ற பொன்னாலான ஓடையின் புனைநலம் போல மலையின் மீதுள்ள கொன்றைக்கிளைகளில் பூங்கொத்துக்கள் மலரும் (தற். 186;1-5}, யணித்த இனைய களிற்றின் தலையில் தொங்கும்
ஓடை
551
ஓதஞானி
மூவடம் போலக் கையாற் புனைந்த மூவடம் புதல் வனின் மெல்லிய தலையில் தாழத் தொங்கியது (கலி, 86:1,2), ஒண்ணுதலில் திலகமாகிய ஓடையை யும் தொய்யி லெழுதிய வனமுலையாகிய கோட் டினையும் தலைக்கோலமாகிய அங்குசத்தையும் மகரக் குழையாகிய மணிகளையும் தலைப்பணியா கிய மெத்தையினையும் உடையவளாகப பரத்தை புது யானையாகப் புனையப்பட்டுள்ளாள் (கலி. 97: 11-14). திருப்பரங்குன்றததின மழை முழங்கிய சிசுரமும் இருளை அடர்த்து பிளக்கும் கொடி, மின்னலும் செலவேள் ஊர்ந்த களிற்று யானை யையும் அதன் ஓடையையும் ஒககும் (பரி. 18.23-37). செவ்வேள ஊர்தியாகக் கொண்ட பிணிமுகம் எனனும் யானை எரிபோன்று விளங்கும் ஓடை யையும் பொருசமங்கடந்த புகழினையும் உடையது
(பரி. 21:1,2),
2. நீரோடை, வேதமாகிய
ஓடையில மலர்ந்த தாமரைப் பூவினுள் பிறந்தோனும் அவனுடைய தந்தையும் திருமாவே என்று அந்தணர் அருமறை மொழியும் (பரி.3:12-14).
3. குன்றின் பெயர். ஓடைக்குனறம் காண்க. ஓடைக்குன்றம் - குன்றின் பெயர், பட்டத்து யானை மீது அசையும் துகிற் கொடிபோல ஓடைக் குன்றத் துள்ள ஞெமை மரத்தின்மீது சிலம்பி பின்னிய வலை மேலைக் காற்றால் அசைந்தது (அகம்.111:
3-6).
ஓணம் திருவோணமாகிய நன்னாள். அவுணர் கூட்டத் தைக் கொன்ற பொலநதார் மாயோனாகிய திரு மால பிறந்த திருவோணமாகிய நன்னாளிலே மற வர் களிறுகளை ஒன்றோடு ஒன்று பொருமாறு செலுத்துவர் (மது. 690-597).
ஓத்தீரகெல் - இராசான்ளம் என்னும் நெல், செலவக் கடுங்கோ வாழியாதன் மாய வணணனாகிய திரு மாலை மனம பொருந்தப் பெற்று அத்தெயவத் திற்கு ஓத்திரநெல் விளையும் ஒகந்தூரைத் தேவ தானமாகத் தந்தான் (பதி.ப. 7:8,9).
ஓத்திரம் - மரவகை. அருஞ்சுரத்தைக் கடந்து செலலும் வழிப்போக்கர் அதன லெப்பத்தை ஆற்றுவதற்குப் பெரிய வெள்ளிய ஓந்திர மரத்தின பூங்கொத்துக் களைச் சென்னியில் அணிந்து செல்வர் (ஐங்.301;
1,2).
ஓதஞாளி - புலவர், ஓதஞானி என்ற தொடர்க்குப் பரந்த அறிவினை உடையவர் என்பது பொருள். இவர் கருவூரைச் சேர்ந்தவர் என்ப (த.வ.க.பக்.359). குறுந்தொகை 71-ஆம் பாட்டின்கீழ் கருவூர் ஓத ஞானி எனவும் 227- ஆம் பாட்டின்கீழ் ஓதஞானி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>41yue7srgviuhon7payeyckbqvza8pp</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/567</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668264</id>
    <revision>
      <id>1986534</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:48:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986534</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10003" sha1="jcueufaespz9xnsknqjdmr72yyhel5a" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இதம்
எனவும் வருதலின் இருவேறு இருவேறு புல்லர்களாகத் தமிழ்ப் புலவர் வரலாற்றுக் களஞ்சியம் கூறும் (பஸ். 288-350), உ.வே.சா. இக்கருத்தினரே (குறு. பாடினோர் வரலாறு பக. 135). மருநதெனின் மருந்தே லைப்பெனின் வைப்பே (குறு. 110) என்னும் அடியும் கூழை நெய்தல், (குறு. 2:11) என்னும் தொடரும் சிறப்பின.
ஓதம் - 1. நீர்ப்பெருக்கு. சேரமான் யானைக்கட்சேஎய்
மாத்தாஞ சோ லிரும் பொதையின் வீரர் வெறி யாடும் குரவைக் கூத்தொலி, ஓதம்-நீர்ப்பெருக்கு- உடைய கடல் ஒலிபோலக் கிளர்ந்து பொங்கியது (புறம. 23:22-24). வங்கத்தில் வரும் பல்வேறு பண் டங்களும் கடலினினறு ஓதம் கரிய சுழியின்வழிப் புகார்முகத் தேறிப் பரக்கின்ற பொழுது பட்டி னதது இறங்கும் (மது. 540-542). தெளிந்த கடற் திரை யோடே காவிரிப்புனல் அலக்கின்ற புகார் முகத்தே மிக்க ஒத்தின் ஒலி நிறைந்திருந்தது (பட். 97,98).உப்பங்கழியில் ஒல்லென்னும் ஒலி யுடன் ஓதம் மிகுந்தது (அகம். 340:8,9). உப்பங் கழியில் இலைக்குமேல் உயர்ந்து தோன்றும் நெய் தற்பூ கழியின்கண் ஓதம் மிகுந்தோறும் குளத்தில் மூழகும் மகளிரது காணபோலத் தோன்றும் (ரூ. 2:4-6), கடறகரைப் பரப்பில் நின்ற தாழை கழி யிலிருந்து நீர் குறையுங்கால் தாழ்ந்தும் கழியில் ஒரும மிகும் போது உயர்த்தும் அனல்தலைப் போலத் தலைவியின் நெஞ்சம் வருந்தியது (தது. 340:4-7). நிலாவை யொத்த மணற்பரப்பி லுள்ள நெடிய புன்னைக் கிளையில் இருக்கும் சூல் முதிர்ந்த வெண்குருகு அலையால் உண்டாகும் ஓதம் கண்டு அஞ்சும (நற.31:9-11). ஞாயிற்றின் சுடர் மழுங்கும் மாலைப் பொழுதில், கடல் பெரு முழக்கம் செய்யக் கானலில் பூக்கள் மலரக் கரிய கழியின் ஓதம் மனை யெல்லையைக் கடக்க, நெய் தல் கூம்பப் பறவைகள் கூடு சேர்ந்தன (நற்.117: 1-3). உப்பு விளையும் சேற்றினையுடைய வளைந்த கழியிடத்து ஊர்ந்து சென்ற கடலின் ஓரும் ஓடிப பரந்தது (நற். 211:1,2). திங்கள் வானில் தெளிவாக விளங்கியமையால் பொங்கும் அலை களையுடைய கடல் மிக்கொலித்தது; ஒலி மிகுத்து ஓதமும் கரையை மோதிப் பெயர்ந்து சென்றது (நற்.335.1-3) வெள்ளாங்குருகின் பார்ப்பு இறந்த தைக் காணச்சென்ற நாரை பதைத்துத் துடிதத தால் சிதைந்த நெய்தல் மலர் கழிக்கண் பெருகிய இதத்துடன் மிருந்து போகும் (ஐங். 155:1-4}} சுருங் கழியில் ஓதம் போவதும் வருவதுமாயத் தடுமாறுந் தன்மை போலக் காப்பு மிகுதிக்கண்பட்ட தலை வியின் நெஞ்சம் தலைவன்பாற் செல்வதும் மீள்
552
ஓதலாந்தையார்
வதுமாய்த் துன்புற்றது. (கனி. 123:16.19). ஞாயிறு மறைகின்றமையால் கடலில் ஓதத்தால் ஏறுகின்ற நீர் கரையைச் சேர்ந்தது (கலி, 134:6).
2.அலை. காவிரி கடலுடன் மண்டும் பெருந்துறை யின்கண் ஓதம் - அலை - இறாமீனொடு வந்து மாலையோடு மீளும் (அகம், 183:13-13). மிகுதியான பழைய நெல்லை யுடைய ஊணூரின்கண் முழங்கும் கடலின் ஓதம் காலையில் சுழன்று அலையும் (அகம். 220:12,13). தலைவன் இளையருடன் தலைவியின் சீறூர் வரின் அவளுடைய சுற்றத்தார் அனபுடன்), பொழுது மயங்கிவிட்டது; நீர்ததுறையும் ஓதம் பெருகி ஏறலின சுறாவும் பகையாயின; இரவும் வந் தது, ஆதலால் தங்கிச் செல்க' என வேண்டுவர் (அகம்.300:14-19). கடற்றுறைக்கண மணற்பரப்பில் உள்ள ஞாழல் மரத்தின பெரிய கிளையை ஓதம் சூழும் (ஜன்டி48),
3. சுடல், பெரிய உப்பங்கழியின் பக்கலிலே ஓதம்- கடல - நீரால் மலர்ந்த சிறுகரு நெய்தலமலர் கண போன்று வினங்கும் (அசம். 338:3,8). கழியிடத்துள்ள நெயதத பூவும் கருங்குவளைம் பூவும் குவிய ஓதம் இடையறாது அலைவீசும் (அகம. 350:1,2) இரவு நடு யாமத்து ஓதம் ஒலியவிந்தது (நற்.319:1), வையை வெள்ளத்தைக் கண்டு பலவாறு உரைத்த மக்களுள் ஒருசாரார் ஊரினை ஓதம் வளைத்துக் கொண்டது என்றனர் (பரி.7:29).
4. வெள்ளம். இருந்தையூரின் ஒருபால் ஓதத்தால் வெள்ளத்தால் எழும் ஓசைக்கு மாதாக உழவர் உழவுக் குரிய ஓசை எழுப்பினர் (பரி.தி.1:14,18). இதரைத்தையார்- யுலவர். இவர் குறுத்தொகையில் மூன்று பாடல்களையும் (12, 21, 329) ஐங்குறுநூற் றி்ல் பாலைத்திணை பற்றிய நூறு பாடல்களையும் பாடியுள்ளார். பாலைத் திணை பாடுவதில் வல்ல வர், எறும்பியளையைக் குறும்பல்சுனைக்கு உவமை காட்டுதல் (குறு. 12); ஆஸங்கனி புதுக்கயம் போன் றது (ஐன், 393); இடியிற்பட்ட தீப்போல இவைமனர் உதிர்தல் (ஐங்.320); ஊரலர் புரத்தற்கு மூங்கிலில் தீப்பரவுதலை உலமை காட்டுதல் (ஐல், 349); புண் கம் பூ பொரிபோ லிருத்தல் (ஜா. 34T); சுரத்தில் ஒள்ளெரி தொடர்ந்து படர்ந்து எரிதல், யானை பிணித்த பொன்புனை சுயிற்றினைப் போலிருத்தல் (துல். 338) இல்லனம் வரும் பகுதிகள் இப்புலவரின் இயற்கைப் புனைவுக்குத் தக்க சான்றுகளாகும். ஒத்திரமல்ரைச் சுரதெறியில் செல்வோர் வெம்மை தணியச் சென்னியிற் சூடுதல் (ஐங். 301); வேங்கை மலர் கொய்வோர் பஞ்சுரப்பண் பாடுதல் (ஐங். 31) ஆகிய பழக்க வழங்கங்களும் கட்டப்பட்டுள,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jcueufaespz9xnsknqjdmr72yyhel5a</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/568</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668265</id>
    <revision>
      <id>1986535</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:48:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986535</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9822" sha1="tmt68j2oijievjkwxfp9kc8z6u8c62n" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஓதி
செந்நாய் ஏற்றை மறியுடைய மான்பிணையைக் கொள்ளாது செல்லுதலையும் (ஐங். 354) அது குரு னைப் பன்றியைக் கொள்ளாது செல்லுதலையும் (ஐங்.397) இவர் புவப்படுத்தி அருளறம் காட்டுவர். தலைவன் காடு கடந்து சென்று ஈட்டும் பொருள், புதல்வன் முறுவல் காண்டலின் இனிதோ எனத் தோழி கேட்டல் (ஐங். 869) குழந்தைச் சிறப்பை நன்கு காட்டவல்லது. பாலைவழி, தலைவன் ஒண் ணுதல் அரிவையை உள்ளுந தொறும் வெம்மை தணிந்து தணணிய தாயிற்று என்றல் (ஐங். 328) பாலைவழியில் நீர் நசைக்கு ஊக்கிய யானை இயம் புணர் தூம்பு போல உயிர்ககும் எனக்கூறி அதன் வெம்மை காட்டுதல் (ஐங். 377); உன் கிளையோடு நீ உண்ணப் பச்சூன் பெய்த பைந்நிண வல்சியைப் பொலம்புனை கலத்தில் தருகுவென்; தலைவனு டன போன என் மகள மீண்டுவரக் கரைக எனக் காக்கையை நோக்கித தாய் கூறுதல் (ஐ.391) முதலிய பகுதிகள் நயமுடையன.
ஓதி-1.கூந்தல். 'பண்ணனது சிறுகுடிக்கண் பூத்த பாதிரியின் மணங் கமழும ஓதியினையும் - கூந்த லையும் ஒண்ணுதலையும் இனிய நகையையும்
-
உடைய விறலியொடு கிள்ளிவளவனிடம் செல்வை யாயின் செல்வத்தை யுடையை ஆகுவை' எனப் பாணன் ஆற்றுப்படுத்தப் பட்டான் (புறம்.70: 13-16). அதியமான் நெடுமானஞ்சியின் பகை வரைப் பார்த்து ஒளவையார், ஒளவையார், 'நீவிர் திறை கொடுத்து உயம்மின்; என்சொல்லைத் தேறீராயின் மென்தன்மையும் கழன மணியினது கனியால் வகுக்கப் பெற்றுச் சுருட்டப்பட்ட இளமாகிய ஓதி விளையும் குறுந்தொடியினையுமுடைய தும் உரிமை மகளிரது தோனைப் பிரிந்துறைவது திண்ணம்' என்று கூறினார் (புறம. 97:20-25), சிலவாகிய ஓதி யினையுடைய இளையோர் தோள் வடுப்படப் பல முட்டுக்களையும் தாக்கிச் சென்றனர் (புறம். 1395 1,2). 'வானுறை மகளிர் இகல்கொள்ளும் நலமும் தலைக்கனைால் மறைக்கப்பட்ட வண்டு மொய்க் கும் கூந்தலும் ஒடுங்கீர் ஓதியும் உடைய கொடுங் குழை கணவ' என இமய வரம்பன் நெடுஞ்சேர லாதன் விளிக்கப் பெறுதல் (பதி. 14:13-15). தகடூ ரெறிந்த பெருஞ்சேர விரும்பொறையின் தேவி, ஒடுங்கிய தண்ணிய ஓதியினை உடையவன் (பற. 74:17). திருப்பரங் குன்றத்தில் செவ்வேளை வழி பட வரும் சூரரமகளிர். தோழியர் ஆய்ந்த, கடை யொத்த நெய்ப்பினைக் கொண்ட ஓதியை யுடைய வர் (முரு. 203. வாழைப்பூவினை ஒத்த ஓதியினையும் அவ்லோதியில் சூடும் வேங்கைமலரை ஒத்த தேமல் களையும் உடையவள் விறலி (Cஐ.31-24). பாண்டி
553
ஓதி
யனைப் பிரிந்த தேவி, நுதலிடத்தே கைசெய்யா மல் உலறிக் கிடந்த சிலவாகிய மெத்தென்ற ஓதி வினையும் மகரக் குழையைக் கனைந்த வறிதான காதினையும் உடையளாய்ப் பொலிவின்றி இருந் தாள் (நெடு.138-140). நீராடுகையில் தளர்ந்த தலை வியைத் தலைவன் எடுத்து, அழகிய சிலவாகிய ஓதியை உடையாய அசசம் தவிர்க; நின அணி நலம் நுகர்வேன்' எனக் கூறி நுதலநீவி நீடு நினைந்து முகநோக்கிச் சிரித்தான் (குறி. 178-183). வளைந்த நுண்ணிய ஓதியினை யுடைய மகளிர், உலக்கையாற குற்றுவதனால் உரவி லிருந்து எழும் ஒலி மலையிலுனை ஆத்தையின் ஒலியொடு மாறி மாறி ஒலிக்கும் (அகம். 9:11-13), வண்டு படியும் ஓதியினை உடையவளே எனத தலைவன் தலைவியை விளித்தல (அகம். 39:14), தலைவியும் தோழியும் ஐவகையாக வகுத்த கூந்தலினை யும் அழகிய நுதலினையும் கரிய நெயதத ஓதி யினையும் உடையவர் (அகம - 48:17, 18), பொலி வுற்ற ஓதியினை உடையாய்' எனத தோழி தலை வியை விளித்தல (அகம். 65: 8). தலைவி ஒடுங்கிய குளிர்ந்த ஓதியினையும் மாமை நிறத்தினையும் உடையவள் (அகம். 86:31), தலைவன் அருள் செய் யாமையின், தலைலியின கரிய ஓதி சூழ்ந்த ஒண்ணு தல் பசப்பினைக் கொணடது (அகம். 102: 16-19). கடை யொத்த குளிர்ந்த ஓதியினை உடையவள் தலைவி (அகம்.107: 22), தலைவி அழகிய சிலவாகிய ஓதியும் ஆராயநத அணிகளும் உடையவள் (அகம். 129: 18). தலைவியை, 'ஒடுங்கிய கரிய கூந்தலை உடையவளே' எனத் தோழி விளித்தல் (அகம். 160:1). தலைவன, 'நறிய நெற்றியையும் கரிய பெரிய கூந்தலையும் உடையவளே' எனத் தலை வியைப் பாராட்டல் (அகம்.173: 4,5). கொல்லி மலையின் கார் காலத்து மலரொப்ப மணங்கமழும் அழகும் மெல்மையும் பொருந்திய பொருந்திய ஓதியினை உடையவள் மாயோளாகிய தலைவி (அகம்.208: 22-84). 'பொலிவுபெற்ற ஓதியினையுடைய தலைவி ஏற்றினது மணி ஒலியையும் கோவலர் ஊதும் குழலோசையுடன் செல்வழிப் பண்ணையும் கேட்டு என்ன ஆவாளோ' எனத் தலைவன் வருந் தினான் (அகம். 214:9-13). 'பொலிவுற்ற ஓதியினை உடைய மகளுக்கு மணம்' என்று கூறி உறவினர் வதுவை அயர்ந்தனர் (அகம்.121:3,4). மென்மை யான தேமலையும் கூரிய எயிற்றினையும் கரிய நெடிய ஓதிலினையும் ஒளிபொருந்திய நெற்றி யினையும் உடையவள் தலைவி (அகம். 230:4,5), 'நீர் வாரும் உண் கண்ணையும் மேனியிற் படர்த்தபசலை யையும் உடைய தலைவியின் மின்னலை ஒத்த ஓதி யின்பின்னலாய ஒப்பனையற்ற பிணிப்பு நீங்கத்தேரை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tmt68j2oijievjkwxfp9kc8z6u8c62n</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/569</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668266</id>
    <revision>
      <id>1986537</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:48:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986537</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9948" sha1="kwwudcvg8lnydnvvfdntkceib6znrqj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஓதி
554
9தி
அள்
விரைத்து செலுத்துக' எனத் தலைவன் பாகனிடம் கூறினான் (அகம்.234: 16-18). புதுமலர்த் தேனொழு கும் ஓதியினை உடைய தலைவியது நுதலை நீவி, குவிமுவை ஆகத்து இம்துயிலை விரும்பினையாயின் புன்னையந்தண் பொழிற்கண வருவாயாக' எனத் நோழி தலைவனிடம் பகற்குறி நேர்த்தாள் (அகம். 240: 10-18). &quot;நந்தன் வெறுக்கை எய்தினும் இனித் தலைவர் அங்குத்தங்கார்; எனவே தோளும் வளை செறியப்பெறும் ஓதி குழத்தி நுதலின பசலையும் மாயும்' எனத்தோழி தலைவன வருகை குறித்துத் தலைவியிடம் உரைத்தாள் (அகம். 251:1-6). சுரநெறி யில் தன்னுடன் செல்லுதற்குத் தலைவி பொலிவு பெற்ற ஓதியை நெருங்க வாலி வெண்கடம்ப மலரைச்சூடி அதிற்படியும் வண்டுகளைக் கடிய அறியாதவளாய் அணிகொள வளை யொலிப்பக் கைவீசி நடக்கும் வன்மை பெற்றுவிட்டாள் எனத் தலைவன் அவள் நடையை வியந்து பாராட்டினான (அகம். 257: 4-12), கரிய நெடிய ஓதியினையும் மாமை நிறத்தையும் உடையவள் தலைவி (அகம். 279:17). தலைவன், தலைவியின் பொலிவு பெற்ற ஓதியைத் தடவி அளி செய்தான் (அகம். 311: 7). தலைவி காந்தள் மணங்கமழும் நறுநுதலினையும் வொத்த நெய்த்த ஓதியையு முடைய மாமை நிறத் தினள் (அகம். 338:7,8). 'நம்மொடு நன்மொழி நவிலும் பொலிவு பெற்ற ஓதியையும் அழகிய அணிகளையும் உடைய தலைவியின் குணங்களை நினைத்து நிழலற்ற சுரநெறியில் மயங்குவாய் அல்லையோ' எனப் பிரியக் கருதிய நெஞ் சிற்குத் தலைவன் கூறுதல் (அகம். 353: 15-23). நன்னனது அழகிய பறமபு போன்ற குளிர்ந்த ஓதியினை உடையவனே எனத்தலைவியைத் தோழி விளித்தல் (அகம. 356:19,20). 'கழுவுளின் காமூரில் பூதம் தந்த வேங்கை மலர்போல கமழும் அழகிய சிலவாகிய ஓதியினை உடைய தலைவியின் மடப்ப மாகிய தகைமையினை நினைப்பாய் ஆயினை எனத் தனைவன் இடைச்சுரத்துக்க தன் நெஞ்சை நோக்கிக் கூறினான் (அகம். 365:11-15), 'மையீ ரோதி மடலோய்' எனத்தலைவி விளிபெறல் (அகம். 386:10). மையீரோதி மட நல்லீர் எனத் தலைவி தோழியரைத் தலைவன் விளித்தல் (அகம். 388:10). ஒடுங்கிய தெயப்பை யுடைய ஓதியையும் ஒள்ளிய நுதலையும் உடைய குறுமகள் தலைவி (குறு. 70:1). 'பிரிந்த ஏதிலாளராகிய தலைவர் மீண்டு வந்தால் மலர்களால் பொலிவு பெற்ற என ஓதியினை அணி செய்தலை ஒழிக, எம்மையும் தொடாது ஒழிக என்று கூறுவம்' எனப் பிரிவிடை ஆற்றாளாகிய தலைவி கூறுதல் (குறு. 191:8-7), ஓரியின் கானந் தீண்டி வீசும் காற்றுப் போல் கமழும் நெறியடு
ஓதி
கூந்தலாகிய கரிய நெய்ப்பினைக் கொண்ட யுடையவள் மாயோளாகிய தலைவி (குறு. 199:3-8). அழகிய சிலவாகிய ஓதியை உடைய தலைவியின் ஆய்வளை நெகிழும்படி தலைவன் பிரிந்து சென் றான் (குறு. 211:1,2). தினையைக் காவல செய்யும் கொடிச்சி,புறத்தே தாழும் அழகிய சிலவாகிய ஓதி யினை உடையவள் (குறு. 214:2,3). 'அழகிய சிலவா கிய ஓதியையும் தன் நெஞ்சத்தைப பிணித்த பெருந்தோளையும் உடைய குறுமகளது மெல்லா கத்தை ஒருநாள் புணரப் பெறின் அரைநாள் வாழககையும் விரும்பேன்' என்பது தலைவன் கூற்று (குறு. 280:2-5). நீ அறிவு முதிர்ச்சி யடைந்த தும் எம் இல்விற்கு இல்லறம் நடத்த வருகுவை எனறு கூறித் தலைவியின் பொலியுற்ற ஓதியைத் தலைவன் நீவினான் (குறு. 379:3-5). கூரிய எயிற் றையுமபொன்னைப் பொஇந்து வைத்தாற்போன்ற சுணங்கையும் கரிய ஓதிவினையும் பெருத்தோளை யும் உடையவள் தலைவி (நற்.26:7-9), தலைவி, மென்மையையும் கரிய ஈமிய நிதியினையும் பெரிய மடப்பத்தையும் உடையவள் (நற்.29:10,11). கரிய ஈரிய ஓதியினை உடையவள் தலைவி (நற்.57:10). பொலிவுற்ற ஓதியினை உடைய தலைவி பெரு விதுப்புற நீலிர் பிரிதல் வல்லிரோ' எனத் தோழி தலைவனை வினவினாள் (நற். 71:6,11). பெதும் பைப் பருவப் பரத்தை அழகிய சிலவாகிய ஓதி யினை உடையவள் (நற்.90.8,9). குட்டுவனது குட மலைச் சுனையின் வண்டு படும் கரிய இதழை உடைய குவளை மலரைச் சூடுதலானே மணம் கமழும் அழகிய சிலவாகிய ஓதியினை உடையவள் தலைவி (நற்.105:7-10). பொலிவுற்ற ஓதியை உடை யாய் எனத் தலைவியைத் தோழி விளித்தல் குற். 129:3). தலைவி ஐம்பகுதியாக ஜம்பகுதியாக வகுக்கப்பட்ட நுதலின் மேலே பொலிவு பெற்ற, தேன்பரவிய கூந்தலாகிய ஓதியை உடையவள் (நற்.160:5,7). வாழைத்தாற்றின் கூரிய கொழுமுகை, மெல்லியல் மகளிரின் முடித்துப்போட்ட ஓதி போல காணப் படுதல் (நற். 285:3,4). பின்னிய குளிர்ந்த ஓதியை உடையவள் தலைவி (நற்.227:4), செறிந்த ஓதியை யும் புனைந்த கலன்களையும் உடையவள் தலைவி (நற்.262:12). செறிந்த ஓதியை உடையாய், எனத் தலைவி விளிக்கப் பெறுதல் (நற். 274:6). எம் மனை யகத் திருந்த பொலிவுற்ற ஓதியை உடைய மகளிடம் நம்பும் மொழிகளைக் கூறி உடன் கொண்டுபோன தலைவனை ஈன்றதாய் பெருந்துன்ப முறுவாளாக என நற்றாய் உரைத்தல் (நற்.293:6-9). அழகிய சிலவாகிய ஓதியினை யுடைய தலைவியின் பஞ்சு போன்ற மெல்லடி செல்லத் தந்தையின் பெருமனை யில் நடை பயிற்றும் (நற்.324:6-9). தலைவி குளிர்ச்சி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kwwudcvg8lnydnvvfdntkceib6znrqj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/570</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668267</id>
    <revision>
      <id>1986538</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:49:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986538</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9726" sha1="4wks7ujwn0nn8nt2qwuixl2ikcocd5s" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஓதி
பொருந்திய மலர் மாலையையும் ஒண்ணுதலை யும் பெதும்பைப் பருவத்தின் தன்னலம் பெற்ற ஓதியினையும் உடையவள் (நற்.339:7-9). அழகிய சிலவாகிய ஓதியினை உடைய தலைவியின் தோனில் துயிலுவதை நீ இன்பமாய்க் கொள்ள வில்லை என்பால் கண்ணோட்டம் கொண்டு தலைவிக்குத் தலையளி செய்க எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறுதல் (நற். 385:8-11), மெல்லிய அழகிய சிவவாகிய ஓதியினையுடையாய் எனத் தலைவியைத் தலைவன் விளித்தல் (நற்.370:7). அழகிய சிலவாகிய ஓதியை உடைய பாண்மகள், சில மீன்களைக் கொடுத்து அதற்கு விளையாக மிகுதியான நெல்லைப் பெறு வாள் (ஐங். 49:1,2). தனனிடமிருந்து தலைவனைப் பிரியச் செய்து ஓதியை யுடைய தன் ஒளி நுதலில் பசலை பாயுமாறு செய்யும் மகளிர் தாதுண் வண் டினும் பலர் என்பதை அறியாதவள் மடவளாகிய பரத்தை எனத் தலைவி கூறல் (ஐங்.67:4,5). நறுந் தண் மார்பனாகிய தலைவன் அருள் செய்யாமை யானே சிலவாகிய நிரைத்த ஓதியினையுடைய தலைவியின் நுதலில் பசப்புற்றது (ஐங்.238:2-4). நேரிய வளையல்கள் இணைந்த கையினையும் இணைந்த தண்ணிய ஓதியினையும் உடையவளே எனத் தலைவி விளிக்கப் பெறுதல் (ஐவ்.869:3,4), அழ கிய சிலவாகிய ஒதியினையுடைய கொடிச்சியின் கண் போல் மலர்தல் பைஞ்சுனையிற் பூத்த குவளை மலர்க்கும் அரிதாகும் (ஐங். 299:2-4), நின் அழகிய மெல்லிய ஓதியினை யுடைய தலைவி நீ சென்று திரும்பி வரும்ஸரை உயிருடன் இருப்பா னாயின் மீண்டும் வந்து எம்மொடு இன்ப நுகர்ச்சி கொள்க எனப் பிரியலுற்ற தலைமகனுக்குத் தோழி கூறி னாள் (ஐன்.\368:4,5), உடன் போக்கு மேவிய அழகிய சிலவாகிய ஓதியை உடைய என்மகள் வெஞ்சின விறல்வேல் காளையொடு மீண்டும் வரச் சிறு கருங் காக்கையே, நீ கரைவாயாக என நற்றாய் வேண் டுதல் (ஐங்.391:5,6). உடன் போக்குச் சென்று மீண்டு வந்த சிலவாகிய ஓதியும் மடப்பமும் பொருந்திய பிணைமானை ஒத்த தலைவியைக் காண வருமாறு அயலிலாட்டியரைத் தாய் அழைத் தாள் (ஐ.394:3-5). தலைமகன், கார்ப்பருவம் வரக் கண்டு அழகிய சிலவாகிய ஓதியினையுடைய தலை வியை தினையுந் தோறும் உறக்கமின்றி நெஞ்சம் சுழன்றாள் (ஐங்.448:4-6). 'சுத்திரிகை இடையிட்ட விளங்குகின்ற நெய்த்த ஓடுயீனை உடையாய்' எனத் தலைவி விளிக்கப்பெறல் (கலி. 36:11), 'சுருமை யினையும் நெய்ப்பினையு முடைய ஓதியினையும் மடப்பத்தையுடைய மொழியினையும் உடையாய்&quot; எனத் தலைவி விளிக்கப் பெறல் (கவி. 150:33).
f
2, ஓந்தி (இடைக்குறை), கூரிய வாலையுடைய ஓதி
555
இதை
யின் - ஒந்தியின் - கரிய தாடியைப் போலத்தாதுறு குவளைப்போது கட்டவிழ்ந்து மலர்ந்தது (அகம். 135:5,6), காட்டில் வற்றல் மரத்திலுள்ள பொன் னிதம் வாய்ந்த ஓதி வெயிலால் அழகிழந்த ஊரில் வருத்தத்துடன் ஞெமை மர உச்சியில் மெலலென ஏறும் (அகம்.145:3-5). தலைவன் பிரிந்து சென்ற சுரத்தில் கருக்கரிவாளைப் போன்ற முதுகையுடைய முதிய ஆண் ஓதி ஆறுசெல் மாக்கள் நிமித்தமாகக் கொள்ளுமாறு தங்கியிருத்தல் (குறு. 140 : 143). வேனிற் காலத்து வறனுற்ற குன்றத்தின் உச்சியில் வருந்திய நடையையுடைய ஓதியாகிய வழலை தன் துணையோடு, வரிகளையுடைய மரலின் இலமடல் போல வாட்டமுற்றுக் கிடந்தது (நற். 92:2-4). வேனிற்காலத்தில் தன் நிறத்தை மாற்றிக் கொள் ளும் இயல்புடைய முதிய ஓதி வருந்தியவிடத்து அவ்வழியே செல்லும் பாணர்தம் வாழிசையைக கேட்டு வருத்தம் தீர்வா காமரத்தின் மீது ஏறும் (நற்.186:5-7).
3. மயிர்ச்சுருள். 'கரிய வண்டுகள் ஒலிக்கின்ற கூந்த லையும் ஓதிபையும் - மயிர்ச்சுருளையும் - உடைய ஒளி பொருந்திய நெற்றி அணிகொள, அமர்த்த நோக்கும் மென்சொல்லுமுடைய நின் தேவியைக் காண்பதற்கு ஒருநாள் தின் புரவி தெடுததேரைப் பூணுக' எனக் குடக்கோச் சேரலிரும்பொறையைப பெருங்குன்றூர் கிழார் வேண்டினார் (பதி. 81:27-
32).
ஓதிமம் - அன்னம். புனலாடு மகளிர் இட்ட பொலங் குழையினை இரையெனக் கொண்ட சிச்சிலிப் பறவை அந்தணர் அருங்கடன் இறுத்த வேள்வித தூணில் தங்கியிருந்தமை யவனர் மரக்கலக் கூம பின் மேல் இட்ட ஓதிமம் - அன்னம் வடிவிற செய்த விளக்குப் போலத் தோன்றியது (பெரு, 318-
317).
ஓதிமவினக்கு - அன்ன விளக்கு. ஓதிமம் காண்க. ஓது - ஓத்து. மான் போலும் நோக்கினை யுடைய மடந்தை தனக்குத் துணையாகக் கொள்ளும் திரு மண நாளிலே ஓதுடை -ஒத்தினை உடைய - அந் தணன் எரிவலஞ்செய்வான் போல, அன்னம் தன் பெடையோடு பொய்கையிடத்து மலர்ந்த தாமரை மலரைச் சூழத் திரிந்தது (கலி. 69:1-7).
ஓதை - 1. ஓசை, சேரமான் பெருஞ்சேரலாதன் புறப் புண் நாணி வாளொடு வடக்கிருந்த நானில் பல ஓசைகளோடு உழவர் உழுதொழில் செய்யும் ஓதை யும் ஓசையும் - ஒழிந்தது எனக் கழாத்தலையார் கையறுநிலையிற் பாடியுள்ளார் (புறம். 65:4). முது வெள்ளிலை என்னும் ஊரில் வேனிற் காலத்தே
-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4wks7ujwn0nn8nt2qwuixl2ikcocd5s</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/571</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668268</id>
    <revision>
      <id>1986539</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:49:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986539</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10016" sha1="tfzsi290aa3hdv0u7n8ri5nst0h98bo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஒப்புகர்
வானம் பொய்ப்பினும் வெண்மீன் திசை திரித்து தெற்கு ஏகினும் யாறுகளில் வெள்ளம் மாறாது பாய்கையினாலே விளைவு பெருகிய வயலிடத்து முற்றிய நெற்கதிர் காற்தான் அசைதலால் ஓதை எழுந்தது (மது. 107-110). மருதநிலத்தி லுண்டா கும பல்வேறு ஓசைகளுள் கரும்பு ஆமையிடத்து உண்டாகும் ஓதையும் ஒன்றாகும்
(மது. 258). 'வயலில் எருத்தை அடித்து உழும் உழவரது ஏர்மங்கலப் பாட்டின் ஓதையோடு பொருந்த வாழினால் மருதப் பண்ணை இசைத்து இளைப் பாறிச் சென்மின்' எனக் கூத்தன் ஆற்றுப்படுத்தப் படுகின்றான் (பவை. 489,4703. ஆராய்த்த எருது களைப் பூட்டி உழவர் ஏர் ஓட்டுதலால் எழும் ஓதை புலந்தோறும் பரவியது (அகம். 41:6,7). இருந் தையூரின் ஒரு பக்கத்தே வெள்ளத்தால் எழும் ஒலிக்கு எதிராக உழவர் உழவுக்குரிய ஓதையை எழுப்பினர் பேரி.தி.1:14,15).
2. ஆரவாரம். காட்டாற்றின் நெடுஞ் சுழியில் வீழ்ந்த கடுங்கண் யானையினது சினத்தைத் தணி யச் செய்து, பெரிய கம்பத்திலே சேர்த்தற்குப் பாகர் விரவுமொழிப் பேச்சுகளைப் பேசுவதனால் ஓதை - ஆரவாரம் - எழுந்தது (மவை. 325-321). உண்டு எஞ்சிய பலாப் பழத்தின் விதைகளைப் பயன் கோடற்காகச் சிறுவர் கன்றுகளைப் பிணித் துக் காத்தள் துடுப்புப் போலும் மடனாவே படித் துக் கடா விடுதலால் ஓதை உண்டாகியது (மலை. 336-329). இன்னிசை முழங்கும் இரவில் கல்ளுண்ட கனிப்பினையுடைய உழவர் வைகறைப் பொழுதில் ஆட்களை அழைப்பதனால் ஓதை உண்டாயிற்று (அகம். 37:1,2).நீர் நிறைந்த வயலில் பூவோடு ஆம் பல் மலரினைக் கொய்யச் சிலம்பு முதலியன ஒலிப்ப ஓடும் விளையாட்டு மகளிரின் ஓதைக்கு அஞ்சி ஆரல்மீனை உண்ணும் பறவையினம் உயர்மரம் ஏறித் தங்கும் (கவி. 75:1-6).
-
ஒப்புகர் - ஓட்டுவார். நெல்வினைத்த கழனியிடத்துப் படும் புள்ளை ஒப்புநர் ஓட்டுவார் - பனங்கருக் காகிய விறகினால் மீனைச்சுட்டு அதனுடன் கள் ளையும் சேர்த்து உண்டும் அமையாமல் தெங்கின் இளநீரை உதிர்ப்பர் (புறம்.39:33-16).
ஓம்புநர்- காப்போர். பரிசில் பெற்ற கூத்தன் பரிசில் பெற வரும் கூத்தனிடம், நீ செல்லும் வழியில் எதிர்ப்படும் நாடு காக்கும் வீரரிடம் யாம் நன்ன னைக் காணச் செல்கின்றோம் என்று கூறினால் தசைகளையும் கீழங்குகளையும் மிகுதியாகத் தத்து உண்ணச் செய்து உம்மை ஓம்புநர்- காப்பார். அல்லது வருத்த மாட்டார்&quot; எனக் கூறினான் (மலை. 418). பாண்டிய நாட்டில் உள்ள பிசிராந்தை
556
ஓமை
என்னுயிர் ஓம்புநன் ஆவான்; அவன் யான் செல்ல முடைய காலத்து வாரா னாயினும் துன்புறுங் காலத்துத் தவறாமல் வருவான் என்று வடக்கிருந்த கோப்பெருஞ்சோழன் சான்றோர்க்குக் கூறினான் (புறம். 215:8-9).
ஓம்புகள் - காப்போன், ஓம்புநர் காண்க.
ஓமை - ஒருவகை மரம். முதலையின் தோல் போல் இருக்கும் கரிய அடிப்பகுதியையுடைய ஓமை மரக் கிளையில் ஈன்று காவல் காக்கும் பேடைக்கு எரு வைச்சேவல் மரையாவின் தசையைக் கவரும் (அகம். 3:1-5,10). முதிய பாலைக்காட்டில் ஓமை மரங்கள் உலர்த்திருந்தன (அகல், 3:8), மாலையிலுள்ள சிதறிய தலையினையுடைய ஓமை மரங்களில் பருந்து ஈன்று காவல் செய்யும் (அகம். 23:15,16). பாழ்பட்ட நாட்டு அஞ்சத் தக்க கவர்த்த வழிகளில் வழிகளில் கருங்கால் ஓமை மரத்தின் மீது இருக்கும் வெண்தலைப் பருந்து கேட்போர்க்கு இரக்கம் உண்டாகுமாறு தனது பெடையை அழைக்கும் (அகம். 127: 5-7). ஓமை மரங்களை யுடைய வெப்பமிக்க காட்டில் உமணரின் வண்டிகளை இழுத்து வரும் எருது களின் கழுத்துமணி ஓசை உமணர் எழுப்பும் சீழ்க்கையொலியொடு சேர்த்து காட்டுவழி வரும் வம்பலர்க்குக் காப்பாக அமையும் (அகம். 181:7-10). நிழலற்ற ஓமை மரத்தினை யுடைய நீர் இல்லாத நீண்ட சுரத்தைக் கடந்து தலைவன் பொருள் தேடச் சென்றான் (அகம். 223:8,9). அடியிலே தெய்வம் உறையும் ஓமை மரங்கள் முல்லை திரிந்த பாலைப் பரப்பிலே இருந்தன (அகம். 297: 13). கிளைத்த அடியினையுடைய ஓமை மரங்கள் உயர்த்துள்ள காட்டின் நீண்ட வழியே தலைவி தலைவனுடன் சென்றாள் (அகம். 869:16-81), பொரி பொருந்திய அடியினை யுடைய ஓமை மரத் தினை ஆண்யானை குத்தியமையால் பட்டை உரிந்து தோன்றிய சிவந்த அடிமரத்தினை யாமரத் தில் உள்ள பருந்து ஊன் எனக் கருதி வந்து தங்கும் (அகம். 397:10-13). காட்டு யானையால் மேற்பட்டை உரித்துத் தின்னப்பட்ட பொரித்த அடியையுடைய ஓமை மரத்தின் வற்றல் கிளையிலிருந்து தலிமை யையும் வருத்தத்தையும் வெளிப்படுத்தும் குரலு டன் சேவற் புறா பெடையை அழைக்கும் (குறு. 19:1-4). பாலை நிலத்தில் உள்ள ஓமை மரங்களை யுடைய பெரிய காடு, உமணர் சேர்ந்து கடந்து சென்ற விரிந்த பாழான ஊர்போலக் காட்சி யளித்தது (குறு.114:1,2). பாலை நிலத்திலுள்ள துழை மரத்தின் கிளையிருந்த, இனத்தினின்றும் பிரித்த பருந்தின் தனிமையைத் தோற்றுவிக்கும் ஒலி சுரம் செல் மக்கட்கு உய துணையாகும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tfzsi290aa3hdv0u7n8ri5nst0h98bo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/572</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668269</id>
    <revision>
      <id>1986540</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:50:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986540</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10171" sha1="7e6ry7gb13x6agn78wqbmhum3tuzqp1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஓய்மான் நல்லியக் கோடன்
(குறு. 207:2-4). புல்லிய அடியை யுடைய ஓமை மரங்கள் கன்றில்லாத ஒற்றைப் பசுவை நிழலினால் தம்பால் வரச் செய்யும் பாலை நிலங் கனைக் கடந்து தலைவன் பொருள் தேடச் சென் றான (குறு. 260:8,9), உலர்ந்த கிளையை யுடைய ஓமை மரத்தினினக் குத்திய சுளிறு, வேனிற்குன்றத் தின் அடிவாரத்தில முழங்கும் இடி ஒலியைக் கூர்ந்து கேட்கும் (குறு. 396.3-6). ஓமை மரங்கள் நெருங்கிய காடு உப்புப் பூத்த சுவரையுடையதாகவும் மிகுந்த வெப்பமுடைய தாகவும் செல்லுதற்கரிய நெறியுடை, யதாகவும இருக்கும் (நற். 84:8,9). புல்லிய இலையை யுடைய ஓமை மரங்கள் செறிந்த புலி வழங்கும் சுரநெறியில் தலைவன் பொருள் தேடச் செல்வான் (நற். 107:8, 7; ஐங். 316: 4, 5). மலையருவியின் கண்ணே பொருந்திய நீரில்லா நீண்ட நெறியில் பிடியின் பசி போக்கக் களிறு முறித்துத் தள்ளிய வளைந்த அடியினையுடைய ஓமை மரம் சுரத்தில் செல்பவருக்குத் தங்கு நிழலாகும் (நற். 137: 4-8}. யாமரங்கள் உயர்ந்து ஓமை மரங்கள் நீடிய காடிடை யிட்ட சுரத்து வழியில் தலைவியைத் தலைவன் கொண்டுதலைக் கழிந்தான் (நற். 198:1-3). பாலை வழியில் ஓமை மரத்தின் பட்ட கிளைகளுள் மறைந்து தங்கிச சிள்வீடு ஒலிக்கும (நற்.253:1,2). பாலை வழியில் பசியை யுடைய பிடி உதைத்து மேற்பட்டையைப் பெயர்ததெடுத்த ஓமையின சிலந்த அடிமரம் ஞாயிற் றொளியில் ஆண் புலியோடு போர்செய்த யானையின் புண்ணை யுடைய கால் போல் விளங்கும் (நற். 279: 8-8). பருத்த அடியையுடைய ஓமையின் கிளையிலுள்ள இவை தீய்ந்தமையால் புள்ளிபட்ட நிழலில் தலை வன தலைவியுடன் தங்கியிருந்த போது அவர்களை நடுக்கப் படுத்தாது யானை ஓமைமரத் தழையை ஒடித்துத்தின்றது (நற். 318:2-5). பருந்தின பேடை விரிந்த தலையையுடைய ஓமை மரத்தின் கிளையி லேறிக் கேட்போர் தனிமைத் துன்பம் கொள்ளு மாறு சேவலை அழைக்கும் (ஐங்.331:1-3).
ஓய்மான் நல்லியக் கோடன் - குறுநில மன்னன். சிறந்த கொடை வள்ளல்.'&quot; ஓய்மான் நாட்டு நல்லியக் கோடன்&quot; என்றும் இவனை வழங்குவர் (இறு, அடிக் குறிப்பு). இடைக்கழி நாட்டு நல்லூர் நத்தத்தனார் இவனைப் பாட்டுடைத் தலைவனாகக் கொண்டு சிறுபாணாற்றுப்படை' 'பாடி யுள்ளார். இவன் பேகன் முதலிய வள்ளல்' எழுவர்க்குப் பின் வாழ்நீ தவன் என்பதும் இவன் காலத்தில் இவனையொத்த வள்ளல் யாரும் இருந்திலர் எனபதும் இவன் ஆண்ட ஓய்மான் நாட்டில் கிடங்கில் (இன்றைய திண்டிவனத்தைச் சார்ந்த ஊர்களில ஒன்று) மாவிலங்கை,
557
ஓய்மான் வில்லியாதன்
எயிற்பட்டினம், வேலூர் (இன்றைய உப்பு வேலூரி) ஆகிய ஊர்கள் சிறந்து விளங்கின என்பதும் சிறு பாணாற்றுப்படையால் விளங்குகின்றன. இவள நாகர் வகுப்பினுள் ஒரு பிரிவாகிய ஓவியர் குடியிற் பிறந்தவன் என்பர்
௨. வே.சா. புறத்தினை
நன்னாகனார் இவனைத் தாம் பாடிய ஒரே பாடலில் (புறம். 176) 'இல்லோர் கூறும் புகழை மாலையாக உடையவன்; வளமிக்க மாவிலங்கை என்னும் ஊர்க்குத் தலைவன்; புலவர் வேண்டும். பொழுது வேண்டும் பொருள் கொள்ளுதற் கேற்ற செவ்வி யுடையவன்' எனப் பாராட்டி யுள்ளார். ஓலியர் பெருமகன் காண்க.
ஓய்மான் ஈல்லியாதன் - குறுநில மன்னன், ஓய்மான் நல்லியக் கோடனுக்குப் பின ஓயமானாட்டை மாவிலங்கை என்னும ஊரிலிருந்து ஆண்ட இவனது பெயர் ஓய்மான் வில்லியாதன என்ற பாடவேறு பாட்டோடும் காணப்படுகின்றது (புறம. 376: உ.லே. சா. பதிப்பு). இவனைப் பாடிய புறத்திணை நன்னா கனாராலேயே பாடப்பட்ட மற்றொரு புறப் பாடலின்கீழ (புதம். 379) ஓய்மான் வில்லியாதனைப் பாடியது எனத் தெளிவாக வரும் குறிப்பினைக் கொண்டு இவனுக்கும் அப்பெயரையே துணிவர் ச.வையாபுரிப்பிள்ளை (ச.இ.). இவன் இரவவர்க்கு எளிவந்து அளிசெய்பவன் என்பதைக் கிணைப் பொருநன் கூற்றில் வைத்து அழகுறப் பாடி யுள்ளார் நன்னாகளார். மாலைப் போழ்தில் தன் மனையகத்து வந்து நெற்கூட்டி னடியில் நின்ற வறிய பொருதனது இடையில் சிதறிக் கிழித் திருந்த உடையை மாற்றி வேறுடை தந்து அணி வித்துப் பின் கள்ளும் இறைச்சியும் உண்பித்து அவ்விரவுப் போழ்திலேயே மிக்க செல்வத்தையும் நலகினான் என்று இவனை அப்பொருநன பாராட்டுகின்றான். தனனிடத்துப் பரிசில் பெற் றோர் பிறரிடத்துச் சென்று இரசுக வேண்டாத அளவு பெரும்பொருளை நலகும் இவன பண்பும் அப்பாடலில சிறப்பாகப் புலப்படுத்தப்படுகின்றது. ஓய்மான் வில்லியாதன் - குறுநில மன்னன், இணை இலங்கை எனனும் ஊர்க்குத் தலைவன் (புறம். 379). இல்லிலங்கை ஓய்மான நல்லியக்கோடன் ஆணட மாவிலங்கை என்பதும் வில்லியாதன் ஓயமான நலலியக்கோடனின் பரம்பரையைச் சார்ந்தவன் என்பதும் ஊரித்து அறியப்படுகின்றன.
திணை நன்னாகனார் புறநானூற்றில் இரு பாடல் களால் (376.379) இவனைப் பாராட்டியுள்ளார். தம்மை அன்புடன் வரவேற்றுச் சிறந்த ஆடை அணிகளையும் உணவையும் தந்தான என்றும் அதனால் தமக்குப் பிறன்கடை செலலும் நிலை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7e6ry7gb13x6agn78wqbmhum3tuzqp1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/573</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668270</id>
    <revision>
      <id>1986541</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:50:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986541</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9682" sha1="408degebn0umbg9g7xl04m5qdbeise6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஓய்மானாடு
இல்லாதாயிற்று என்றும் பாராட்டியுல்லார் (376). ஓய்மான வில்லியாதனிடம் பெருவனம் பெற்ற கிணைப் பொருநன் அவன் சிறப்பைக் கூறல (379).
ஓய்மானாடு - தொண்டை நாடும் நடுநாடும் அடங்கிய பெருநிலப்பகுதி. இதனை நல்லியக்கோடன் ஆண்ட மையான் ஓயமானாட்டு நல்லியக் கோடன அழைக்கப் பெற்றான (பத்துபயாட்டு - பாடப்பட்டோர் வரலாறு - உ.வே.சா).
என
ஓரம்போகியார் - புவனர். இப்பெயர் ஓரம்போதியார் எனறும் ஓரோ போகியார் என்றும் சில ஏடுகளில் உள்ளது (புறநானூறு பாடினோர் வரலாறு, பக்.11). இவர் ஐங்குறுநூறு மருதத்திணையில் 100 பாடல்களும் அகநானூற்றில் 2 பாடல்களும் குறுந்தொகையில் 5 பாடல்களும் நற்றிணையில் 2 பாடல்களும் புற நானூற்றில் 1 பாடலும் ஆக 110 பாடல்கள் இயற்றியுள்ளார். இவற்றில் 107 பாடல்கள் மருதத் திணையின் வளத்தைப் புலப்படுத்துவன. இவர் தமிழ்நாட்டரசர் மூவராலும் பிற கொடைஞரா லும் நன்கு மதிக்கப் பெற்றவர். சேரமான் ஆத னெழினி, சோழன் கடுமான கிள்ளி, பாண்டியன. மததி, விராஅன ஆகியோர் இவரால் பாடப்பட்ட வராவர். இவர் பாடலில் ஆமுர், இருப்பை, கழார், தேனூர் ஆகிய ஊர்களும் காவிரி, வையை ஆறுக ளும இந்நிரவிழவு, தைநநீராடல முதலியனவும் குறிப்பிடப் பெற்றுள்ளன.
-
ஓரான்வல்சி ஓராவினால் பெறும் வளத்தினால் ஆன எளியவாழ்வு.'ஒரு பசுவினால் வரும் ஊதியம் கொண்டு உண்ணும் செல்வச சிறப்பில்லாத நின் குடும்பவாழ்க்கை, மிக்க அழகுடைய இளைய தலைவி உனக்கு வாழ்க்கைப் பட்டதனால் இப் பொழுது விழாவுக்குரிய வளம் பெற்றது; இத்த கைய தலைவியை நததுப் பரத்தைவயிற சென்ற னையே' எனத தோழி தலைவனை இடித்துரைத் தாள் (குறு.295.3-6).
ஓரி - வள்ளல் எழுவருள் ஒருவன். அம்பு எய்தலில் மிக்க ஆற்றலுடைய னாதலின் வல்வில் ஓரி என்ப. இவன் எயத அம்பு யானையை வீழ்த்தி, புலியைக் கொன்று, புள்ளிமான் கலையை உருட்டி, பன் றியை வீழ்த்தி, ஆழ்ந்த புற்றின்கண் கிடக்கும் உடும். பில் தைத்து நின்றது என வன்பரணர் இவன் வில் வாற்றலைப் பாராட்டுவர் (புறம். 152:1-6). காட்டில் வேட்டை யாடும்பொழுது வந்த வன்பரணர்க்கும் அவர் சுற்றத்தார்க்கும். தான் யார் என்பதையும் சொல்லாமல் தான் வேட்டையாடிய மானின் கொழு விய தசைப்புழுக்குடன் மதுவையும் தந்து உண்ணச்
558
ஓரி
செய்து நல்ல பொன்னை மணித் திரளுடன் தந் தான் (புறம். 152). இரப்போர்க்கு 152), இரப்போர்க்கு இழையணி யானையை வழங்கும் ஓரியின் கொடை மிகுதியால பசிமறந்த பாண்சுற்றம் தமக்குரிய ஆடலும் பாட லும் மறந்தது என வன்பரணர் அவன கொடையை ஏத்துவர் (புரம், 183), பரிசில் தாழ்த்த ஓரியிடம், 'மழைபோல வரையாது கொடுக்கும் வண்மையுடை யோய், நீ எனக்கு வழங்கா யாயினும் நின்னை வெறேன்; வாழ்வாயாக' எனக் கழைதின் யானை யார் பாடினார் (புறம். 204:12-14), காரி என்னும் பெயருடைக் குதிரையைக் கொண்ட காரியுடன், ஓரி என்னும் பெயருடைய குதிரையைக் கொண்ட ஓரி போர் செய்தான (சிறு. 110,111). பழங்கள் மிக்க பலாமரங்கள் நிறைந்த கொல்லிமலை ஓரிக்கு உரி யது (அகம். 208:21,22), முள்ளூர் தலைவன் காரி, நல்லிசை ஓரியைக் கொன்று அவனுக்குரிய கொல்வி மலையைச் சேர மன்னர்க்கு உரிமை யாக்கினான (அகம்.209:12-15). கைவண்மை யுடைய ஓரி திண் ணிய தேரையுடையான் (குறு. 199:2,3). வெம்போர் செய்யும் வீரர்தம் தலைவனாகிய ஒரி பிறந்த கொடைஞன் (நற். 88:8,93, மழையன்ன கொடையும் கள்ளுணவுமுடைய ஓரியின் கொல்லி மலையிலிருக் கினற செருக்கிய மயில் போன்றவள் தலைவி (நற். 265:7,8). பழைமை யாகிய வெற்றியை யுடைய கொளலிமலைத் தலைவல் ஓரியைக் கொன்ற காரி, ஓரியின் தெருவில புகுந்ததைக் கண்ட ஓரியைச் சார்ந்தோர் பேராரவாரம செய்தனர் (நற். 320:4-7). 2.ஆண்மயிர். கோவலர் பசுவைக் கறந்த கையி லுள்ள பாலைத் தம் ஓரியில் - மயிரில் - தடவுவர் (பெரு. 172). உடன் போக்கிற் செல்லும் காதலரை இடைச்சுரத்திற் கண்டோர், 'இளமையில் இவன் ஐம்பாலை இவன பிடித்து இழுக்கவும் இவளது ஓரியை இவன் வளைத்து இழுகக ஓடவும் சிறு சண்டையிட்டவர் இன்று இணைபிரியாத துணை வராயினர்; என்னே ஊழின வலிமை' என வியந் தனர் (குறு. 229). காவலிற் பட்ட தலைவி இரவுக் குறிக்கண் தலைவன் வரவதித்து ஓரி சிதைய, தோகை மெலிய, மயில் வலையிலகப்பட்டு வருந்தி யதைப் போல வருநதினாள் (ஆடவன் மயிரைக் குறிக் கும் ஓரி என்ற சொல இங்கே ஆண் மயிலின் கொண்டையைக் குறித்தது (குறு. 244:6-6). அழகு செய்யப் பெற்ற முது கிலே கிடக்கின்ற ஓரியையுடைய தலைவன், நொது மலர் வரைய வந்த விடத்தும் தான் வரைய முய லாது வருந்தினான் என்று ஊரார் கூறுவர்; ஆத லால், விரைந்து வரைந்து கொள்ளுமாறு சொல்லி வா எனத் தலைவி தோழியை வேண்டினாள் (கவி.
114:1-6).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>408degebn0umbg9g7xl04m5qdbeise6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/574</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668271</id>
    <revision>
      <id>1986542</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:50:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986542</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9688" sha1="ocoqts2zpwt8guukyzrj1yew56ub8c7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஓரிக்குதிரை
3. தேன் முதிர்தலாற் பரக்கும் நீலநிறம், பாரியின் பறம்பு மலையில் உழவர் உழாமலே விளையும் நான்கு பொருள்களுள் அழகிய நிறமான ஓரி-நீல நிறம் - பரந்தமையால் கூட்டிலிருந்து ஒழுகும் முதிர்ந்ததேன் ஒன்றாகும் (புறம்.108:7, 8), தன்னனது அரண்மனைத் தலைவாசலில் நிறைந்திருந்த கையுறைப் பொருள்களில், முற்றியமையால் ஓரி பரந்த சிறந்த தேளையுடைய இறால்களும் இருந் தன் (மலை. 524,525).
4. ஆண்குரங்கு. பாரியின் குன்றத்தில் ஓரி-ஆண் குரங்கு-பாய்தலின் தேனிறால் சிதைந்து தேன் சொரியும் (புறம்.109:7,8).
5. பிசிமவீர், சுரிகாற் பெருவளத்தான் சாதிலிங்கம் ஊட்டின உளை அசைய ஓரி-பிடரிமயிர்-நுடங்கும் நான்கு குதிரைகளைப் பூட்டிய தேரைப் பொரு நர்க்கு வழங்கினான் (பொரு. 164.155).
6.நரி. 6.ந. சோழன் கரிகாற் பெருவளத்தான் தன் னொடு பகைத்தவர் நாட்டைப் பாழ்செய்தமையின் அங்கு நெருஞ்சியும் அருகம்புல்லும் மண்ட, கொடிய வாயையுடைய ஓரி -நரி- பிறர்க்கு அச்சந் தோன்ற ஊளையிட்டது (பட். 256,257).
7. குதிரையின் பெயர், ஓரிக்குதிரை காண்க. ஓரிக்குதிரை - குதிரையின் பெயர், ஒரிக்குநிரையைக் கொண்ட ஒரி, காகிக் குதிரைக் காரியுடன் பொரு தான் (சிறு.110, 111).
ஓரியர் - மோரியர், மோரியர் என்பது. ஓரியர் என வழங்கும் (த.பே. பக். 628). மோரியர் காண்க. ஓரிற்பிச்சையார் - புலவர். இவர் இயற்பெயர் தெரிந் திலது. இவரது ஒரே பாடல் குறுந்தொகையில் (277) இடம் பெற்றுள்ளது. பல வீடுகளிற் சென்று ஐயம் பெற்றுண்ணும் இரவலரது பிச்சை போலாது ஒரு வீட்டிற் பெற்றுண்ணும் அறிவரது பிச்சையை ஒயிற் பிச்சை என்று இவர் குறித்துள்ளார். இச்சிறப்பு நோக்கி இவர் ஓரிற்பிச்சையார் என்னும் பெயர் பெற்றுள்ளார். ஓரேருழவர் - புலவர்,
புலவர். இவர் இயற்பெயர் தெரிய வில்லை. வினைமுற்றி மீளும் தலைமகன் தலை மகளைக் காண்டற்கு விரையும் தன்னெஞ்சிற்கு ஈரச் செல்வியில் விதைத்தற் பொருட்டுக் கொல் லையை உழுதற்கு விரையும் ஓர் ஏர் உழவனை உவமை கூறிய சிறப்பால் இவர் இப்பெயர் பெற் தார் (குறு. 131) தம்முடைய பிறிதோர் செய்யுளில் (புறம். 193) இல்லறத்தை வெறுத்துக் கூறுதலின் இவர் துறவறத்தில் விருப்புடையாரென்று கருத இடமுண்டு. மேற்கூறிய இரு செய்யுட்களே (தது.
559
ஓரை
131; புறம். 193) இவர் இயற்றியவை. (குறுத் தொகை 131ஆம் செய்யுனை நக்கீரர் இயற்றிய தாக வையாபுரிப்பிள்ளை கொள்வர்.) ஒரேகுழவன் - ஓர் ஏருடைய உழவன். இவன் மழை யீரம் வீண்படாமல் ஓர் ஏரைக்கொண்டே உழ வேண்டியவனாதலால் விரைந்து செயற்படுவான். வினைமுற்றி மீளும் தலைமகன் நெஞ்சம் தலை வியை அடைய விரையும் விரைவுக்கு ஓரேருழவன் விரைவு உவமையாக வந்தது (குறு. 131).
.
ஓரை ஒருவகை விளையாட்டு. ஓரை ஆயத்து - விளை யாட்டுக் கூட்டத்தில் - ஒண்டொடிமகளிர் கேழற் பன்றி உழுத கருஞ்சேற்றைக் கிளறின் யாமை ஈன்ற புலால் நாறும் முட்டையைத் தேன் மணக் கும் ஆம்பற் கிழங்கொடு பெறுவர் (புறம். 170:1-4). மகள் உடன்போக்கு மேவுதலை அறியின் காஸல் பொருந்திய பெருமனையில் அவள் செல்லுமிடத் தோறும் உடம்பின் நிழல்போலச் சென்று, மாலை யணித்த ஆயமொடு விளையாட்டினை மேற் கொண்டு சிலம்பொலிப்ப அவள் விளையாடுமிடந் தோறும் 'அசுலா திருந்திருப்பேன் எனத் தலை வனுடன் போயின மகளை நினைந்து செவிலி வருந்திக் கூறினாள் (அகம். 49:13-18). மாலை யணிந்த ஆயமொடு வண்டல் இயற்றி ஓரை ஆடி னாலும் மகள் மேனிவாடும் எனச் சினக்கும் தாய், தலைவன் களவுப் புணர்ச்சி விரும்பிப் பகற் குறி வருதலை அறியின் இற்செறிப்பாள் எனத் தோழி தலைமகற்குக் கூறி வரைவு 'கடாயினாள் (அகம். 60:14-15), சிறப்புமிக்க இல்லத்தில் சிலம் பொலிக்க ஓரை ஆயமொடு சிறிது நேரம் பந்து விளையாடினும் சீறடி. நோகுமென்று கருதி வருக என்றழைத்துத் தாய் பொற்கிண்ணததில் பாட்டு வாள் (அகம். 219:1-7), பூந்தாதாற் செய்யப் பெற்ற தண்பனியிற் கிடந்த பாவை, காலை வெயிலிற் கிடந்து வருந்தும் துன்பத்தினை நீக்குக ஓரையாயம் கூறக் கேட்டும் அதனைச் செய்யாமல் தலைவி வருந்தினாள் (குறு. 48:1-4). கடலைச் சார்ந்த அடைகரையில் ஓரைமகளிர் நண்டினை அலைக்க, அது துன்புற்று ஓடுங்கால் கடலலை அடித்துச்சென்று அதன் துன்பத்தை நீக்கும் (குறு. 316:4-7). அடும்புமலரைக் கலந்து நெய்தல் மல ரோடு தொடுத்த மாவையணித்த நீர்வார் கூந்தலை யுடைய ஓரைமகளிருக்கு அஞ்சி நண்டு கடவிற்கு விரைந்தோடும் (குறு. 401:1-4). விளையாடும் ஆய மோடு ஓரையாடாது மகளிர் இஸ்விடத்துச் செறிந் இருத்தல் அறனுமன்று; ஆக்கமும் தேயும் (நற். 68: 1-3). மகள் உடன்போக்கு மேவியதறிந்து மணல் பரப்பிய மாளிகை முற்றத்து ஓரை ஆயமும் ஆடு
என&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ocoqts2zpwt8guukyzrj1yew56ub8c7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/575</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668272</id>
    <revision>
      <id>1986543</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:51:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986543</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9328" sha1="qh0ujlpf8st5xkizhjv9a4pzlfxaip0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஓல்
மிடமாய் நொச்சி வேலியம காணுந்தோறும் தாய் கண்ணீர் விட்டழுதாள (நற. 143 2-4). ஊடிய அ துளிழை மகளிரொடு ஓரை ஆடாமலும் வள்ளிதழ் நெய்தல் மாலை புனையாமலும் கடற கரைச் சோலைப் பக்கத்தே நின்றாள் (நற். 155: 1-3). ஞாயிறு மறையவே ஓரை மகளிர் நீரலைத் தலால் கலைந்த கூததலைப் பிழிந்து வயிற்றி லறைந்து கொண்டு ஒருசேரத தம் ஊா எயதினர் (நற 398 2-5). வயலில் நெயதல பூவோடு ஆம்பற் பூவையும் பறிககச் சிலம்பு முதலிய அணிகலன ஒலிக்க ஓடும் ஓரை மகளிரின் ஆரவாரத்திற்கு அஞ்சி ஆரல மீனை உணணும் பறவைக் கூட்டம் உயர் மரக்கிளையிலேறிக குரல எழுப்பும் (கலி. 75:1-8), மயதை யுடைய மகளிரோடு பரததை ஓரைப் பாவை கொண்டு விளையாடி வேண்டியவாறு ஒழு கும் பொழுதில அங்குத் தலைவியின மகன் சென றான (கவி. 83: 9-11).
கொன்று
ஓல்-தாலாட்டு. புலியின வலி தொலைத்த முறம் போன்ற செவியுடைய யானை குளகைத் தின்று அருவி நீரைப் பருகி அவ்வருவி ஒலுறுத்தலால்- தாலாட்டுதலால் -துயிலும (கலி. 42:1-3). ஓலை 1. பனையோலை. ஊர்மக்கள் தலைவரைத் தேர்ந்தெடுக்க ஆவணமாக்கள் கயிற்றாலே வரிந்து கட்டப்பட்ட குடங்களில் பொறிக்கப்பட்ட இலச் சினையைப் பார்த்து அழித்து அக்குடத்திலிருந்து ஒவ்வொனறாக ஓலையை எடுப்பர் (அகம். 77: 7,8}. தூது செலலும் பார்ப்பான வைத்திருந்த மடித்த லௌளோலையினை நோக்கிய ஆறலை கள்வர் உணணா மருங்குலையுடைய இவன கையிலுள்ளது பொனனாதலும் கூடும் எனக்கருதிக் வீழததிப் பின் கிழிந்த ஆடை மட்டும் இருப்பக் கண்டு கைநொடித்துச் செனறனர் (அகம. 337: 7-13). உப்பங்கழி சூழந்த படப்பை யுடைய காண்ட வாயில் எனனும் ஊரில் காயந்த ஓலையோடு முளளைச் சேர்ததுக கட்டிய வேலியகத்துப் பனை உயர்ந்திருந்தன (நற. 38:7-9). தொங்கும் ஓலை யுடைய மடல செறிந்த பனையின அடிமரம புதையு மாறு மூடப் பெற்ற மணலமிக்க சீறூர் முற்றத தில் அளவற்ற பொருளை வழங்கி வருவிருநதயர் வர் (நற.135:1-4). தழும்பனது ஊணூரில் பிச்சை சூழ பெருங்களிறு நின்றது போலத் தலைவன இரவுக் குறியிடத்து அட்டிற் சாலைக் கூரையின் ஓலையைத் தொடடு நின்றான (நற்.300:10-12) கடற்கரைச் சோலையின் அடி மரத்தை வெட்டிக் கழித்த பெரிய பனையிலிருந்து விழுந்த உலர்ந்த ஓலையைக கொண்டு மணல மிகக முன்றிலைச்
சீ
560
ஓவம்
சூழ வேலியமைக்கப்பட்டது (நற். 354: 1-4). மாசற்ற அறிவினை யுடைய அவையத்தார் திரட்சி பொருத் திய ஓலையின் தலையைக் கட்டி அதன தலையிலே அரக்கு இலச்சினை இடுவர் (கலி. 94 : 42,43). கூற்றமே, சுறாக் கொடியுடைய காமன செய்யும் கொடுமைகளை நீயும் நின ஓலையிடத்து எழுதி வைத்துக் கொணடு தண்டிப்பாய், அவன எமக்கு வழிபடு தெயவமாதலின் அவனைத் தணடிக்காமல் தணிக எனத் தலைவி கூறுதல் (கலி. 147: 42-45). 2. ஓலைக்குடை (ஆகுபெயா). மழைபெய்யு மிட்த்து இடைநினறு காக்கும ஓலை-ஓலைக்குடை -போல் பகைவர் தலைவன மீது எறியும் வேலை மறப்புகழ் சான்ற வீரன இடைநின்று தடுத்துக காத்தான (புறம்.290:6-8).
ஓலைக்கடையத்தார் நல்வெள்ளையார் - புலவர், இவரது பெயரால இவர் பெண்பால் என்று கருதப்படுவர். இவர்பாடிய இருபாடவகல் நற்றிணையில் (252, 369) இடம் பெற்றுள்ளன. இவா பனையோலைக் கடை அல்லது அணிகலன்கடை வைத்திருந்தார் எனப் ப.மு. கூறும் (பக. 189). இவர் மருதத்திணை யையும் மாலைப் பொழுதையும் நயமாகப் புனைந் துள்ளார். இவர் பாடலில் (நற்.369) இமயம், சுங்கை இரண்டும் குறிக்கப்பெற்றுன. இறையீடு கடும்புனல அனன நிறையடு காம என்னும் பகுதி சிறப்பு வாய்நதது.
ஓவம் - ஓவியம். ஓவம்- ஓவியம-போன்ற அழகுடைய இல்லத்தில் பாவை போன்ற குறுந்தொடி மகளிர் தம் அணிகலனகளை ஒருமளளன நெகிழ்த்தான (புறம்.251:1-8). ஓவம் போன்ற தொழில் புனைந்த நலல மனையிலுள்ள பாவை போன்ற வடிவினை யுடைய நல்லோளின கணவன் செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் (பதி. 61:3,4). ஓலத்தனன அழகுடைய, பகைவர்க்கு அச்சம் தரும அரணமனையில், பாவை யனன வடிவழகுடைய மகளிர்க்கு நடுவே விளங்கும் நலலிசையுடைய சேயிழையின கணவன இளஞ் சேரலிரும் பொறை (பதி. 88:28,29,36). பொயகை அடைகரையி லுள்ள கடம்பின கோதை, ஓவம் போன்ற அழகுடைய நீர்த்துறைப் பக்கத்தே இந்திரகோபப்பூச்சி போன்ற தாதினை உதிர்த்தது. (சிறு. 68-71). காவிரிப்பூம் பட்டினத்தின அட்டிற சாலையில் சோறு வாக்கிய கொழுங்கஞ்சி யாறு போலப் பரந்தொழுகி ஏறு பொருதவான் சேறா கிப் பின தேர் ஓடியதால் எழுந்த துகள் படித லால் தொழிற்றிறன் வாய்ந்த ஓவந்து வெண்ணிற மாளிகைகள் அழுக்காயின (பட். 43-50). ஓலத்தின் முக்க குறிப்பால {மெய்பபாட்டின்வழி) செய்தியை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qh0ujlpf8st5xkizhjv9a4pzlfxaip0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/576</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668273</id>
    <revision>
      <id>1986544</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:51:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986544</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9069" sha1="jn46j654fj87mfhj8s3a99nj7mieayq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஓவமாக்கள்
அறிவது போலத் தலைவி தலைவனின் மெய்ப் பாட்டுக குறிப்பால் பிரிவை உணர்ந்தனள் (அகம. 5:20). கார்காலத்தில் ஓவம் வரைந்து வண ணம் தீட்டினாற் போன்று இந்திரகோபப்பூச்சிகள் செந்நிலத்தில் பரவிக்கிடநதன (அகம்.54:3,4), ஓவத் தன்ன கைவினைக் கலின அமைந்த அழகிய நல்ல இல்லத்தில பாவை யன்ன பலரும் ஆராய்ந்து கண்டு மகிழத தக்க தன் மகளின அழகு பண்டு போற் சிறக்க அன்னை வேலனுக்கு வெறியாட்டு எடுத்தாள் (அகம். 98:11-19). ஓவததன்ன அழகிய இடமகன்ற வீட்டில் பாவை போன்ற நம்மைப் பாதுகாக்கும் சிறந்த செல்லத்து அன்னையும் உறங்கிள்ள எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (தற்.182:2-4). பரங்குனறத்தில் ஒருத்தியின் ஆட லைக் கண்ட தலைவி இவள் அழகு தன் தலைவனின் மனத்தை வேறுபடுத்தும் எனக் கருதிக் கண்சிவந் தாள்; வேறொருத்தி கணணாடி நோககித தன் அணிகலனைத் திருத்தினான்; பிலனொருத்தி தன் நகிலில் சந்தனம பூசி உதிர்த்துப் பின்னும் பூசினாள். இமமகளிர்தம் நிலையும் இன்னபிறவும் நினைப் பின் கைவல்லான எழுதிய ஓவத்தொழில போன றன (பரி.21:20-29).
ஓவமாக்கள் - ஓவியமாந்தர். தம்தொழிலில் எவ்வ ஓவு மாக்கள் - ஓவிய மாந்தர் - ஒள்ளிய அரக்கினை யூட்டிய துகிலிகை (எழுதுகோல) போன்று வௌளி தழ்களை யுடைய பஞ்சுபோன்ற தலையையுடைய பாதிரி மலர்கள் இருந்தன (நற். 118:6-9). ஓவியம் - சித்திரம். தலைவனைப் பிரிந்த பாண்டிமா தேவி மாசேறிய கலிங்கமொடு புனையா ஓவியம் ஒப்பச் சுணங்கு படாந்த மேனியுடன் பொலி வின்றிக் கிடந்தாள (நெடு. 145-150).
ஓவியர் - பழங்குடிவகைகளுள ஒன்று நலவியக் கோடன் ஓலியசு குடியில் தோன்றியவன (2g. 121,1223, ஓவியர் பெருமகன் - ஓவியர் குடியில் தோன்றிய நல் லியக்கோடன். இவன் மாவிலங்கையை யாண்ட மன்னருள் சிறந்து விளங்கியவன். புலியன்ன வலிமையுடையவன (சிறு. 119-122). ஓய்மான்தல வியக் கோடன் காண்க.
.
ஓவு 1. ஓவியம். இரட்டைக் கதவுள்ள கன்னிமாடத் துச் சுருங்கை ஓவு ஓவியம் அமைத்தது மேறம், 345:9). மண்ணாற் செய்யப்பட்ட மதில் சூழந்த நெடிய மனையிடத்து ஓவுறழ் (ஓலியததை யொத்த} அழகிய நெடுஞ்சுவரில் காதலர் பிரிந்த நாளைக் கோடிட்டெழுதிய அரிவையரின செல்விரல் மேலும் சிவந்தன (பதி.68:16-19), ஓவுக்கண்டன்ன (ஒவியத்
561
ஒளவையா
தைக் கண்டாற்போன்ற) கண்ணுக் கினிமை யுடையது அங்காடித்தெரு (மது. 365). மலையிடத்தே வேட்டு வர் இல்லங்கள் ஓவு தீட்டியது போல் அழகாக இருந்தன (நற்.368.4).
2. ஒழிதல், கொலலேற்றுப் பைத்தோலைச் சீவாது போர்த்த மாக்கண் முரசஙகள போர்க்களத்தில் ஓவு - ஒழிதல் - இவ்வாய் முழகளே (மது 138,133), குயவன் வனையும் மட்கலத்தின் திகிரி போலக குமிழி சுழலும் விரைந்த செல்வினை யுடைய வாயக்காலில ஓவு இன்றிச் சேயாறு ஓடும் (மனல்.
474-476).
ஒள
ஒளவை - பெண்பாற்புலவர், பூக்கமழும் மலைச்சாரலில் இருந்த அமிழ்தம் போறை நெவலித தீங்களியை அதிகன் ஒளவைக கீநதான {சிறு. 99-103). ஒளவை யார் காணக.
ஒளவையார் - பெண்பாறபுலவா, அதியமான நெடுமானஞ் சியின் அவைக்களப் புலவர், அதியமான நெடுமா னஞ்சி, தொன ைமான், பொருட்டெழிஸ், எழினி, நாஞ்சில வள்ளுவன, பாரி, முடியன. பசும்பூட் பொறையன், சேரமான் மாரி வெண்கோ. பாண டியன கானப்பேரெயில் கடநத உக்கிரப்பெருவழுதி, சோழன் இராசசூயம் வேட்ட பெருநற் கிள்ளி, கைவண்கிளளி, அதியா, கோசர்,மழவா,வௌளி வீதி, பரணன் ஆகியோரைப் பாடியுள்ளார் (அகம. 4; குறு . 15; நற. 7: புறம்.13) ஆக 59 பாடலகள் இவா பாடியனவாக எட்டுத்தொகையுள் கிடைத் துள்ளன. அம்மை என்ற சொல் அல்லை எனத் திரிந்து பின் ஆர் என்னும் சிறப்பு உணர்த்தும் விகுதிபெற்று அவ்வையார் என்றாரியது எனபm:
(த.வ.க. பக.364). புறம். 89-ஆம பாட்டில 'மட வரல் உண்கண் வாணுதல் விறலி' என இவர் விளிக்கப் பெற்றமையானும் புறம. 206- 1-ஆம் பாட லில் 'காவினெம் கலனே சுருககினெம் கலபபை எனக் கூறுதலானும் இவர் பாணகுடியினர் எனக் கருதுப. விறலியர், கிணைஞர் கூற்றில் வைத்துப புலவர் பாடுதவ மரபாதலின் அதுகுறித்துப் பாண் மரபினர் எனக் கூறுவது பொருந்தாது எனக் கருதுபவரும் உண்டு. தொண்டைமானுக்கும் அதியு மானுக்கும் நிகழ இருந்த போரை ஒளவையார் அதியமானிடம் தூது சென்று தடுததார். ஒருமுறை அதியன் பரிசில நீட்டித்தபொழுது 'எத்திரைச்
செல்லினும் அத்திசைச சோறே' எனக்கூறிய புறப்படத் தொடங்கினார், அவன விரைத்து பரிசில நல்கித் தன அவையிலேயே அவரைத் தங்க&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jn46j654fj87mfhj8s3a99nj7mieayq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/577</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668274</id>
    <revision>
      <id>1986545</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:51:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986545</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9446" sha1="8qy0lds2r1u41m5o2g2g8t1q6d37u1l" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஔவையார்
-
வைத்துக் கொண்டான். பின் அவரிடம் பேரனபு பூண்டொழுகிய அதிகன், உண்டால் நீண்ட நாள் வாழக் கூடிய அரிதிற் பெற்ற நெலலிக்கனியை உண்டு தான் நெடிது வாழக் கருதாது ஒளவைக் இந்தான். இத்தன்னல மற்ற பண்பை வியந்து ஒளவையார், நீலமணிமிடத் தொருவன் போன மன்னுக பெரும' என அவனை வாழத்தினார் (புறம். 91). இச்செயதியைச் சிறுபாணாற்றுப் படையும் குறிக்கிறது (99 = 1831 அதியமானின் 103). வறுமைக் காலத்தும் விருந்தோம்பும் பண்பினை, உண்டாயிற்பதங்கொடுத்து இல்லாயின் உடனுண் ணும் இல்லோர் ஒக்கல் தலைவன (புறம். 95) அலத்தற் காலையாயினும் புரத்தல்வல்லன' (புறம். 1933) எனனும் அடிசுனாற் புவப்படுத்தியுள்ளார். நாள தோறும் எட்டுத் தேர் செய்யும் தச்சன, ஒரு திங்களில் கருதிச் செய்த தேர்க்காவை ஒப்பான என்று அதியன போர்வலிமையும் திறமும் பாராட் டப் பெறுகின்றன (புறம். 87). ஆதிகன கோவலூர் எறிந்த செயதியைப் பரணர் மாடியதைச் சிறப் பாக எடுத்துக் கூறியுள்ளார் (புறம.99).இதனால் ஒளவையார் பரணர் காலத்தவா என்பது பெறப் படும். அரும்பெறல் மரபின் கரும்பினைத் தன் தாட்டிற்கு இவன முன்னோர் கொணர்ந்த செய்தியை இரு புறப்பாடலில் குறித்துள்ளார் (புறம். 99,492). அதிகன் பகைவர்க்கு இன்னான்; நண்பர்க்கு இனியன் என்பதை யானை, கடை கோல ஆகியவற்றை உவமைகளாகக் கொண்டு விளக்கியுள்ளார் (புறம். 94,315). புறப் பாடலில் அதிகனின வீரம் கொடையினாலாய பெருமைகளை உணர்த்தியதோடமையாது அகப் பாடல்களிலும் வெம்போர் நுகம் படக் கடக்கும் பல்வேல் எழினி முனையான் பெருநிரை போலக் கிளையொடும் காக்க தன் கொழுநன் மார்பே (குறு. 80) என்றும் 'ஓவாதீயும் மாரிவண்கைக் சுடுமபசுட்டியானை நெடுத்தேரஞ்சி, கொன்முனை இரவூர் போவச் சிலவாகுக நீ துஞ்சுநாளே' (குறு.91) என்றும் கடும்பகட்டியானை நெடு மானஞசி ஈரநெஞ்சமோடு இசை சேண்விளங்கத் தேர் வீசிருக்கை&quot; (நற். 381) எனவும் உணர்த்துவர். பகைவன எறிந்த வேலால் அதியமான மாய்ந்த செய்தியை இவர் உருக்கமாகப் பாடியுள்ளார், பகைவர் மார்பில எறிந்த வேல் பாணர்தம் இர வல் மண்டையைத் துனைத்து,இரப்பவரில் கையில் புகுந்து, அவனால் புரக்கப்படுவோரின் சுணணின் பாவை சோர, இறுதியில் புலவரின்
தீக்
862
ஓளவையார்
நாலில் தைத்தது. இனிப்பாடுவோரும் இல்லை; பாடுவோருக்கு ஈவோரும் இல்லை என்ற கருத்துப் படப் பாடிய அவர்தம் கையறுநிலைப்பாடன் உள்ளத்தை உருகச் செய்யும். சேரமான் மாரி வெண்கோ, பாண்டியன கானப் பேர் தந்த உக்கிரப் பெரு வழுதி, சோழன் இராச சூயம் வேட்ட பெருநறகினனி, ஆகிய மூலேந்தரும் ஒருங் கிருநத காட்சியைக கண்ட ஒளவையார் அவர் களை வாழ்த்தி மகிழந்தார் (புறம்.367) நாஞ் சில வள்ளுவனிடம் அட்கின் கண்ணுறையாகச் சில அரிசி வேண்ட அவன் களிற்றைப பரிசிலாகத தர அவனது கொடை மடத்தைப புகழந்து பாராட்டியுள்ளார் (புறம். 140). நால்வகை நிலத் துள் எந்நிலத்தில் ஆடவர் நலலவராய் உள்ள னரோ, அநநிலமே சிறந்தது (புறம். 187) என்பதும் 'வாழச செய்த நல்வினை யல்லது ஆழுங்காலைப் புனை பிறிதிலலை&quot; (புற. 207) என்பதும சிறந்த அறமுணர்த்துவன வாகும். மலர்ந்த வெண்காந் தளுக்கு உடைவளையையும் (புறம், 90) கூர்முகை அதிரலுக்குக் குயில வாயினையும் (புறம், 269) ஒரு கண் மாக்கிணைக்குப் பொருகளிற் றடி வழியை யும் (புறம்.392) வரிசையாக விளக்கேற்றி யிருப் பதற்கு இலையிலவாது மணர்ந்த இலலமலரையும் (அகம, 11) அலருக்குக் கொலலிமலை அருவி ஆர வாரத்தையும் (அகம்.303) காயா மலருக்கு மயில் கழுத்தையும் (குறு. 183) மேகம் மினனுதலுக்குக் கொன்றை மலரையும் (நற்.371) பேராந்தை குழறு தலுக்குப் பொற்கொல்லன் தொழிற்கனத் தெழும் ஒவியையும் (தற்,394) உவமை காட்டியிருப்பது இவர்தம் இயறகைப் புலமைக்குச் சான்றுகளாகும். வெள்ளிவீதி தன கணவனைத்தேடி அலைந்தது (அகம். 147) இரவலர்க்கு நன்கலன் ஈயும் உரைசால் வண் புகழ் வாயந்தவன எனப் பாரியைப் புகழ்வ தோடு.அவளது பறம்புமலையில் தங்கிய குருவியினம் காலையிற் சென்று செந்நெற்கதிரொடு மாலையில் திரும்பியனதயும் குறிப்பிடுவது (அகம். 308) கோசர் வாய்மை பேசியது (குறு. 15) வேறுபல நாட்டினின் றும் காற்றில் செலுத்துதலால் வந்த பலவாய் வேலைப்பாட்டாற் பொலிவுபெற்ற நாவாய் பெரிய துறையிடத்தே தங்குதல் (ஏற். 2853 கைவண் கிள்ளிக் குரியது வெண்ணி என்னும் ஊர் (நற்.390) மலைபோல் யானையும் வாய்மொழியும் உடைய லன் முடியன் (நற். 890) முதலிய செய்திகளை இவர்தம் பாடலகள் குறிப்பிடுகின்றன ஒளவை
காண்க.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8qy0lds2r1u41m5o2g2g8t1q6d37u1l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/578</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668275</id>
    <revision>
      <id>1986546</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:52:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986546</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3" sha1="q5vr3rqoocggyqr425saixe4qv82xq7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>q5vr3rqoocggyqr425saixe4qv82xq7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 1.pdf/579</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668276</id>
    <revision>
      <id>1986547</id>
      <timestamp>2026-11-04T12:52:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986547</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3" sha1="q5vr3rqoocggyqr425saixe4qv82xq7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>q5vr3rqoocggyqr425saixe4qv82xq7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>விக்கிமூலம்:நாங்கூர் பள்ளி மாணவர்களுக்கான நேர்முகப் பயிலரங்கு-1</title>
    <ns>4</ns>
    <id>668277</id>
    <revision>
      <id>1986573</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:10:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Sridhar G</username>
        <id>4247</id>
      </contributor>
      <comment>உருவாக்கம்</comment>
      <origin>1986573</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2562" sha1="pk1jk39nqnaoa5ig3h6zf2v04m86eau" xml:space="preserve">2020-ஆம் ஆண்டு நாங்கூர் அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியில் விக்கிமூலம் தொடர்பான தொடர் தொகுப்பு [[விக்கிமூலம்:நாங்கூர் பள்ளியில் நடைபெற்ற தொடர் தொகுப்பு|நடைபெற்றது]]. சுமார் 6 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பள்ளி மாணவர்களுக்கு மீண்டும் விக்கிமூலம் தொடர்பான நேர்முக அறிமுகப் பயிற்சி 10-11-2026 முதல் நடைபெறுகிறது.


'''இடம்:''' அரசு மேல்நிலைப்பள்ளி, [https://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%A8%E0%AE%BE%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AF%82%E0%AE%B0%E0%AF%8D நாங்கூர்]

'''நாள்:''' 10-11-2026 முதல்

பங்கேற்பாளர்கள் :

== நிகழ்வுச் சுருக்கம் == 
=== 10.11.2026 ===
விக்கிமூலம் தொடர்பான அறிமுகம் எடுத்துரைக்கப்பட்டது. மாணவர்கள் பங்களிப்பதனால் அவர்களின் மொழித்திறன், வாசிக்கும் திறன், பிழை தவிர்த்தல் ஆகிய திறன்களின் மேம்படும் , கட்டற்ற அறிவு வளார்ச்சிக்கும் அவர்கள் எவ்வாறு பங்களிக்கலாம் என்பன கூறப்பட்டது. மாணவர்களுக்கு பயனர் கணக்கு உருவாக்கப்பட்டது. 
=== 11.11.2026 ===
இடைமுகம் குறித்தான சிறு அறிமுகம், மணல் தொட்டியில் எவ்வாறு எழுதவேண்டும் என்று கூறி தட்டச்சு முறைகள் குறித்து மாணவர்கள் பழகினர்.

== புள்ளி விவரங்கள் ==
Dashboard link:

== புகைப்படங்கள் ==
இணைக்கப்படும்.
[[பகுப்பு:பள்ளிப் பயிலரங்குகள்]]</text>
      <sha1>pk1jk39nqnaoa5ig3h6zf2v04m86eau</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986626</id>
      <parentid>1986573</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:53:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Sridhar G</username>
        <id>4247</id>
      </contributor>
      <comment>/* புள்ளி விவரங்கள் */</comment>
      <origin>1986626</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2708" sha1="knnyyxgiv4m2h6zsktq25ojbth97skk" xml:space="preserve">2020-ஆம் ஆண்டு நாங்கூர் அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியில் விக்கிமூலம் தொடர்பான தொடர் தொகுப்பு [[விக்கிமூலம்:நாங்கூர் பள்ளியில் நடைபெற்ற தொடர் தொகுப்பு|நடைபெற்றது]]. சுமார் 6 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பள்ளி மாணவர்களுக்கு மீண்டும் விக்கிமூலம் தொடர்பான நேர்முக அறிமுகப் பயிற்சி 10-11-2026 முதல் நடைபெறுகிறது.


'''இடம்:''' அரசு மேல்நிலைப்பள்ளி, [https://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%A8%E0%AE%BE%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AF%82%E0%AE%B0%E0%AF%8D நாங்கூர்]

'''நாள்:''' 10-11-2026 முதல்

பங்கேற்பாளர்கள் :

== நிகழ்வுச் சுருக்கம் == 
=== 10.11.2026 ===
விக்கிமூலம் தொடர்பான அறிமுகம் எடுத்துரைக்கப்பட்டது. மாணவர்கள் பங்களிப்பதனால் அவர்களின் மொழித்திறன், வாசிக்கும் திறன், பிழை தவிர்த்தல் ஆகிய திறன்களின் மேம்படும் , கட்டற்ற அறிவு வளார்ச்சிக்கும் அவர்கள் எவ்வாறு பங்களிக்கலாம் என்பன கூறப்பட்டது. மாணவர்களுக்கு பயனர் கணக்கு உருவாக்கப்பட்டது. 
=== 11.11.2026 ===
இடைமுகம் குறித்தான சிறு அறிமுகம், மணல் தொட்டியில் எவ்வாறு எழுதவேண்டும் என்று கூறி தட்டச்சு முறைகள் குறித்து மாணவர்கள் பழகினர்.

== புள்ளி விவரங்கள் ==
Dashboard link: [https://outreachdashboard.wmflabs.org/courses/GHSS,NANGUR/Wikisource_for_School_Students/home இங்கு] சொடுக்கவும்

== புகைப்படங்கள் ==
இணைக்கப்படும்.
[[பகுப்பு:பள்ளிப் பயிலரங்குகள்]]</text>
      <sha1>knnyyxgiv4m2h6zsktq25ojbth97skk</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986641</id>
      <parentid>1986626</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:57:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Sridhar G</username>
        <id>4247</id>
      </contributor>
      <origin>1986641</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2958" sha1="qcvqd8ufme2xl5hwk5yh5xd97g0ycco" xml:space="preserve">2020-ஆம் ஆண்டு நாங்கூர் அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியில் விக்கிமூலம் தொடர்பான தொடர் தொகுப்பு [[விக்கிமூலம்:நாங்கூர் பள்ளியில் நடைபெற்ற தொடர் தொகுப்பு|நடைபெற்றது]]. சுமார் 6 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பள்ளி மாணவர்களுக்கு மீண்டும் விக்கிமூலம் தொடர்பான நேர்முக அறிமுகப் பயிற்சி 10-11-2026 முதல் நடைபெறுகிறது.


'''இடம்:''' அரசு மேல்நிலைப்பள்ளி, [https://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%A8%E0%AE%BE%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AF%82%E0%AE%B0%E0%AF%8D நாங்கூர்]

'''நாள்:''' 10-11-2026 முதல்

'''நூல்''':[[அட்டவணை:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf]]

பங்கேற்பாளர்கள் : [https://outreachdashboard.wmflabs.org/courses/GHSS,NANGUR/Wikisource%20for%20School%20Students/students/overview இங்கே] காணலாம்

== நிகழ்வுச் சுருக்கம் == 
=== 10.11.2026 ===
விக்கிமூலம் தொடர்பான அறிமுகம் எடுத்துரைக்கப்பட்டது. மாணவர்கள் பங்களிப்பதனால் அவர்களின் மொழித்திறன், வாசிக்கும் திறன், பிழை தவிர்த்தல் ஆகிய திறன்களின் மேம்படும் , கட்டற்ற அறிவு வளார்ச்சிக்கும் அவர்கள் எவ்வாறு பங்களிக்கலாம் என்பன கூறப்பட்டது. மாணவர்களுக்கு பயனர் கணக்கு உருவாக்கப்பட்டது. 
=== 11.11.2026 ===
இடைமுகம் குறித்தான சிறு அறிமுகம், மணல் தொட்டியில் எவ்வாறு எழுதவேண்டும் என்று கூறி தட்டச்சு முறைகள் குறித்து மாணவர்கள் பழகினர்.

== புள்ளி விவரங்கள் ==
Dashboard link: [https://outreachdashboard.wmflabs.org/courses/GHSS,NANGUR/Wikisource_for_School_Students/home இங்கு] சொடுக்கவும்

== புகைப்படங்கள் ==
இணைக்கப்படும்.
[[பகுப்பு:பள்ளிப் பயிலரங்குகள்]]</text>
      <sha1>qcvqd8ufme2xl5hwk5yh5xd97g0ycco</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11.pdf/196</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668278</id>
    <revision>
      <id>1986578</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:23:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Desappan sathiyamoorthy</username>
        <id>14764</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;ளித்துவ நகரம் ஆகியவற்றின் இணைப்பாக உள்ளனவெனக் கூறுகிறார். இவை பழமையும், தொழில்மயமாகும் தன்மைகளும் இணையப் பெற்றனவாக உள்ளன. சமூக, பொருளா...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1986578</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10644" sha1="89emmlo7zwx8vng4h26r64jkl0zes4z" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Desappan sathiyamoorthy&quot; /&gt;{{rh|நகரமைப்பு முறைகள்‌|168|நகரமைப்பு முறைகள்‌}}&lt;/noinclude&gt;ளித்துவ நகரம் ஆகியவற்றின் இணைப்பாக உள்ளனவெனக் கூறுகிறார். இவை பழமையும், தொழில்மயமாகும் தன்மைகளும் இணையப் பெற்றனவாக உள்ளன. சமூக, பொருளாதார அடிப்படையில் பார்க்கும்போது இந்தியாவில் வாணிகத் தலமாகத் திகழும் நகரங்கள் பல தொழிற்செறிவிற்கு முந்திய நகர அமைப்பைக் கொண்டுள்ளன. எடுத்துக்காட்டாகக் கிழக்குக் கடற்கரையோர நகரமாக விசயவாடா, தென்னிந்தியாவில் கோயம்புத்தூர், அருகே உள்ள நிலக்கடலை வாணிகத்திற்குப் பெயர்பெற்ற பொள்ளாச்சி முதலியவற்றைக் குறிப்பிடலாம். இவற்றின் மையப் பகுதியில் பணக்காரர்களும், சுற்றுப்புறத்தில் வறியவர்களும் உள்ளனர். ஆனால், வேறு பல வாணிகத் தலங்களில் மக்கள் தங்குமிடங்கள் விரிவுபடுத்தப்பட்ட காரணத்தால் புறநகர்ப் பகுதியும் வளமிக்கதாக மாறியிருக்கிறது.

இப்பொழுது இந்திய நகரங்கள் மேலே சொல்லப்பட்ட எளிதான இருவிதமான அமைப்பைக் கொண்டவாக இல்லை. நகரங்களின் அமைப்பு சிக்கலானதாக உள்ளது. சரித்திரப் புகழ்வாய்ந்த வாரணாசி, தில்லி போன்ற நகரங்கள் அரசியல் பண்பாட்டு மாற்றங்களினால் பெரிய மாறுதலை அடைந்துள்ளன. தெளிவற்ற, குழப்பமான, பொருத்தமற்ற அமைப்பைக் கொண்டதால் இந்நகரங்கள், தொழிற்செறிவிற்குப் பிந்திய நகரத்தில் வாழும் ‘தொழிற்செறிவிற்கு முந்திய சமூகம்’ எனச் சொல்லப்படுகின்றன. தேவிசு (Davis, 1974) என்பவர் கூறுவதுபோலப் பழமையில் ஊறிய இந்திய நகரங்கள், தொழிற்செறிவிற்கு முன்னிருந்த கூடுதல் பிறப்பு விகிதமும், தொழிற்செறிவிற்குப் பின் நிலவும் குறைவான இறப்பு விகிதமும் கொண்டுள்ளன.

நகரத்தில் முக்கியமான மையப்பகுதியில் வாணிகம் மிகுதியாக இருப்பதால் நெருக்கடியாக (Congestion) இருந்தாலும் குடிசைப் பகுதிகள் கிடையாது அத்துடன் வருவாய் குறைவாக இருப்பதால் தாழ்த்தப்பட்ட பிரிவினரின் குடியிருப்புகள் நகரின் மையப்பகுதியில் இருப்பதில்லை. தொழிற்சாலைக்கு அருகே அதில் வேலைபார்க்கும் தொழிலாளர்களின் குடியிருப்புகள் உள்ளன. இவ்வாறாகக் குடிசைவாழ் மக்களும், தாழ்த்தப்பட்ட பிரிவினரும் புற நகர்ப் பகுதியிலும், மையப் பகுதிக்கும் நகர எல்லைக்கும் இடைப்பட்ட பிரதேசத்திலும் குடியிருக்கின்றனர். எனவே, நகரத்தில் மக்கள் தங்கும் இடங்கள் பெரும்பாலும் அவர்களுடைய வருவாய், சாதி ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன.

நகரத்தில் சமூக பொருளாதார நிலையில் உயர்ந்த பகுதிகளில், மக்கள்தொகை நெருக்கம் (Density) குறைவாக இருப்பதுடன் நகர்ப்புற வசதிகள் பெருமளவில் கிடைக்கின்றன. அதனுடன் குடிபெயர்ந்தவர்கள் குறைவாகவே இருப்பர். ஆனால் சமூக, பொருளாதார நிலையில் தாழ்ந்த பகுதிகளில் மக்கள்தொகை நெருக்கம் மிகுதியாக இருப்பதுடன் நகர்ப்புற வசதிகள் குறைவாகவே உள்ளன. அதோடு குடிபெயர்ந்து வந்தவர்களின் எண்ணிக்கையும் பெருமளவில் உள்ளது. நகரத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் குடியிருக்கும் மக்களின் எண்ணிக்கையில் வேறுபாடுகள் இருப்பதற்கான காரணிகளை நான்கு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம். அவையாவன: அ) சமூக, மற்றும் பொருளாதார நிலை, ஆ) மதத்தின் அடிப்படையில் உருவான பிரிவுகள், இ) நெருக்கடி, ஈ) வேலை செய்யும் பெண்களின் விகிதாச்சாரம், தங்கியுள்ளோர் குடிபெயர்ந்தோர் விகிதம் (Resident – migrant Ratio). இக்காரணிகளில் வேறுபாடுகள் இருப்பதன் காரணமாக நகரமைப்பு பணக்கார மையமும், ஏழைப் புறநகர்ப் பகுதியும் (Rich Centre, Poor Periphery) கொண்ட அமைப்பாக உள்ளது. மதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட கிழக்கு, மேற்குப் பகுதிகளும் சமூக மற்றும் பொருளாதாரக் காரணிகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட மத்திய, இடைப்பட்ட புறநகர்ப் பகுதிகளும் கொண்டதாக நகரத்தின் அமைப்பு மாறிவருகிறது. நடுத்தர வருக்கத்தினர் மையப் பகுதியிலும் இடைப்பட்ட பகுதிகளிலும் குடியிருக்கின்றனர். மக்கள் நெருக்கத்தின் காரணமாகப் புறநகர்ப் பகுதிகள் வெளிப்பக்கமாக விரிந்து செல்கின்றன எனவே, பழைய புறநகர்ப் பகுதிகள் நகரின் இடைப்பட்ட பகுதிகளாக மாறுகின்றன.

மக்கள்தொகை மிகுதலின் காரணமாகவும், நகர்மயமாதலாலும் நகரங்களின் மையப்பகுதியில் விடப்பட்ட பகுதிகள் முதலில் நிரப்பப்பட்டன. நகர் மையத்தில் மொத்தச் சந்தை, கோவில், தொழிற்சாலை ஆகியவை அமைந்திருப்பதால் அதனைச் சுற்றியே நகரம் விரிவடைகிறது. நகர் மையத்தை நோக்கி இழுக்கும் விசை காரணமாகச் சுற்றுப்புறக் கிராமங்கள் நகரத்தோடு இணைகின்றன. சிறிய நகரத்தில் இத்தகைய விரிவானது கிராமப்புற எல்லையுடன் நின்றுவிடுகிறது. பெரிய நகரங்கள் ஒழுங்கற்ற முறையில் விரிவடைகின்றன. இதனால் வேளாண்மைக்குரிய நிலங்களும் பிற பயன்களுக்கு மாற்றப்படுகின்றன. எனவே, நகரத்தின் வளர்ச்சியானது உகந்த அமைப்பினை அடைவதாக இருக்க வேண்டும்.
{{Right|&lt;b&gt;மா.தே.&lt;/b&gt;}}

&lt;b&gt;துணை நூல்கள்:&lt;/b&gt;

&lt;b&gt;Kopardekar, H.D.,&lt;/b&gt; Some Aspects of Urban Development, Popular Prakasam, Bombay, 1986.

&lt;b&gt;Sovani, N.V.,&lt;/b&gt; Urbanisation and Urban India, Asia Publishing House, Bombay, 1960.
&lt;section end=&quot;நகரமைப்பு முறைகள்‌&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>89emmlo7zwx8vng4h26r64jkl0zes4z</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11.pdf/197</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668279</id>
    <revision>
      <id>1986584</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:32:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Desappan sathiyamoorthy</username>
        <id>14764</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;&lt;section begin=&quot;நகராட்சியியல்‌&quot;/&gt; {{dhr}} {{larger|&lt;b&gt;நகராட்சியியல்:&lt;/b&gt;}} நகராட்சி என்பது நாட்டில் உள்ளாட்சி அரசாங்க வகைகளுள் ஒன்று. இந்தியா ஆட்சி வசதிக்காக மாந...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1986584</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="11186" sha1="6de83f9ls21vjx892zcf8v7gbvfcqwt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Desappan sathiyamoorthy&quot; /&gt;{{rh|நகராட்சியியல்‌|169|நகராட்சியியல்‌}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;நகராட்சியியல்‌&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;நகராட்சியியல்:&lt;/b&gt;}} நகராட்சி என்பது நாட்டில் உள்ளாட்சி அரசாங்க வகைகளுள் ஒன்று. இந்தியா ஆட்சி வசதிக்காக மாநிலங்கள், மாவட்டங்கள், வட்டங்கள், நகரங்கள், ஊர்கள், என்று பல உட்கூறுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு ஒவ்வொரு பிரிவுக்கும் ஓர் ஆட்சியமைப்பு நிறுவப்பட்டுள்ளது. நடுவண் அரசாங்கத்தால் அமர்த்தப்பட்டு, அதற்கே பொறுப்பாக உள்ள உள்ளூர் முகவர்களின் அல்லது செயலிகளின் வாயிலாக நாட்டின் எல்லாப் பிரிவுகளையும் ஆட்சி செய்தலே உள்ளாட்சி அரசாங்கம் ஆகும். இதனின்று வேறுபட்ட கருத்து மேலை நாட்டவர் கூறும் சுய உள்ளாட்சி அரசாங்கம் (Local Self Government) என்பதாகும். உள்ளூர்ப் பிரிவு மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு அவர்களுக்குப் பொறுப்புடைய பிரதிநிதிகளை உடையதாய், வரி விதிக்கும் அதிகாரமும் ஆளும் அதிகாரமும் பெற்று, ஆட்சிப் பொறுப்புக்குரிய பயிற்சிக் களமாக இயங்கி, நாட்டு அரசாங்க அமைப்பின் உயிர்நாடியான உட்கூறுகளுள் ஒன்றாக இருப்பது தான் சுய உள்ளாட்சி அரசாங்கம் ஆகும். இந்த நகராட்சி அரசாங்க முறையை (Municipal Administration) ஆங்கிலேயர் இந்தியாவை ஆண்டபோது பல்வேறு நிலைகளில் ஏற்படுத்தினர்.

&lt;b&gt;வரலாறு:&lt;/b&gt; ஆங்கில வாணிகக் கழகத்தாரின் ஆட்சியிலே (கி.பி. 1757 முதல் 1857 வரை) இந்தியாவில் உள்ளாட்சி அரசாங்கக் கூறுகள் மேலை நாட்டு முறையில் நிறுவப்படவில்லை. நடுவண், மாகாண அரசாங்கங்களிலும் அரசாங்கக் கொள்கைகளை வகுப்பதில் இந்தியர்களுக்குப் பங்கு இல்லை. அரசாங்கப் பணிகள் பற்றிய கொள்கைகளை வகுத்து, அவைகளைத் திறமையாகவும் விரைவாகவும் சிக்கனமாகவும் நிறைவேற்றினோர் அரசாங்கத்தால் நிலையாக மாத ஊதியத்தில் அமர்த்தப்பட்ட, மேலதிகாரிகளுக்குப் பொறுப்புடைய அதிகாரிகளே ஆவர். இத்தகைய ஆட்சிக் காலத்திலும் கி.பி. 1865, 1871-ஆம் ஆண்டுகளின் சென்னை நகரங்கள் சீரமைப்புச் சட்டங்களின்படி ஒவ்வொரு பட்டணத்திலும் ஒரு சிறிய நகர அரசாங்கம், அந்தந்த நகர எல்லையினுள் சாலை வசதிகளையும், சுகாதார வசதிகளையும் நிறுவிப் பராமரிப்பதற்காக நிறுவப்பட்டது. இதில் நகர மக்களிடையே இருந்து 5 நகர ஆணையாளர்களையும், சில அதிகாரிகளையும் ஓராண்டிற்கு மாகாண அரசாங்கம் அமர்த்திற்று. இவர்கள் அரசாங்க விதிப்படி நகர மக்களிடம் வரிவாங்கி, நகராட்சி நிதியிலிருந்து சாலை, சுகாதார வசதிகள், நகரக் காவல் துறைச் செலவு முதலியவற்றுக்குச் செலவிட்டனர். மொத்த வரி விதிப்பில் காற்பங்கை அரசாங்கம் மானியமாக அளித்தது. பின்னர்க் காவல் துறைச் செலவு நீக்கப்பட்டு, மருத்துவமனைகள், பள்ளிக் கூடங்கள், பிறப்பு, இறப்புப் பதிவுகள் முதலிய கூடுதல் பொறுப்புகள் அளிக்கப்பட்டன. ஆணையாளர்கள் 3 ஆண்டுகளுக்குச் சொத்துத் தகுதியினடிப்படையில் நகர மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். இச்சட்டத்தின்கீழ்த் தமிழ்நாட்டில் திருச்சிராப்பள்ளி, மதுரை, திருநெல்வேலி முதலிய நகராட்சிகள் அமைக்கப்பட்டன.

இந்திய உள்ளாட்சி அரசாங்க வரலாற்றிலே மிகவும் பாராட்டத்தக்க ஒரு நிலை இந்தியாவின் அரசப் பிரதிநிதியாக கி.பி. 1880 முதல் 1884 வரை ஆண்ட இரிப்பன் பிரபுவின் (Lord Ripon) ஆணைப்படி கி.பி. 1882 – இல் நிறைவேற்றப்பட்ட ஒரு நிருவாகக் குழுவின் தீர்மானமாகும். அதன்படி சுய உள்ளாட்சி நிறுவனங்கள் மாவட்ட, வட்ட, நகர, ஊர்ப் பிரிவுகளில் ஏற்படுத்தப்படுதல் வேண்டும்; அதன் நோக்கம் உள்ளாட்சி முறையைச் சீர்த்திருத்துவதன்று. நாட்டில் பெருகி வரும் கல்விப் பயிற்சியும், பொது நல உணர்வும் மிக்க மக்களை ஆட்சிப் பொறுப்பிலீடுபடுத்தி, அவர்களுக்கு அரசியற்பயிற்சி கிடைக்குமாறு செய்தலே ஆகும். ஆகையால், உள்ளாட்சிக் கழகங்கள் அளவில் சிறிய உட்பிரிவுகளில் அமைக்கப்பட்டு, அவை ஒவ்வொன்றின் மொத்த உறுப்பினருள் 2/3 பங்கு பேர் அரசாங்க அலுவலரல்லாத பெரும்பான்மையாளராக இருத்தல் வேண்டும். அவர்கள் அந்தந்தப் பிரிவில் வாழும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுதலும், ஆட்சிக் கழகத் தலைவர்களும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுதலும் வேண்டும். அவற்றின் மீது அதிகாரி உறுப்பினர்களின் அகக் கட்டுப்பாடு இல்லாமல், அரசாங்கத்தின் புறக் கட்டுப்பாடு இருத்தல் வேண்டும்.

தாராள இயல்புடைய இத்தீர்மானத்தை ஒட்டிச் சென்னை அரசாங்கத்தின் 1884-ஆம் ஆண்டின் சென்னை மாவட்ட நகராட்சிகளின் சட்டத்தின்படியும், சென்னை உள்ளாட்சிக் கழகச் சட்டத்தின்படியும், 20,000 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மக்களையுடைய ஒவ்வொரு பட்டணத்திலும் ஒரு நகராட்சி அரசாங்கமும், மாவட்ட ஆட்சிக் கழகங்களும், தாலுக்காக் கழகங்களும், இணையக் கழகங்களும் (Union Boards) நிறுவப்பட்டன. இச்சட்டத்தைப் பெரிதும் பின்பற்றியே 1920-இல் சென்னை மாவட்ட நகராட்சிகளின் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இதில் அவ்வப்போது பல மாறுதல்கள் மாநில அரசாங்கத்தால் செய்யப்பட்டன. பொதுப் பணிகள், கல்வி, சுகாதாரம் முதலிய துறைகளைப் போன்று உள்ளாட்சி அரசாங்கத்துறையும் மாகாண அரசாங்கத்தில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைச்சரின் பொறுப்பில் 1920 முதல் 1937 வரை இருந்தது. இந்திய அரசாங்கச் சட்டத்தின்படி (1933) மாகாண நிருவாகத் துறைகளெல்லாம் மாகாண மக்களவைக்-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6de83f9ls21vjx892zcf8v7gbvfcqwt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/457</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668280</id>
    <revision>
      <id>1986590</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:42:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986590</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5188" sha1="4rbeh8tvcps1t0pbk8gh38lw102zsz0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;434
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
அருணகிரிநாதர் சந்தம் பாடி வில்லிபுத்தூராரை வென்றார்
என்பர். ஆனால், அக் கருத்துக்குச் சான்றுகள் இல. அருணகிரி
நாதர் காலத்தில் சாக்தரின் இயக்கம் தமிழகம் முழுவதும் பரவி
யிருந்தது. அது நாளடைவில் சித்தர்களின் சமயமாக மாறி
விட்டது. சாக்த வழிபாட்டினரான சம்பந்தாண்டார் என்ற
அடக்கினார்
ஒருவரை அருணகிரிநாதர் வாதிட்டு வென்று
என்று செவிவழி வரலாறு ஒன்று உண்டு. அருணகிரிநாதர் 16,000
திருப்புகழ்ப் பாடல்கள் பாடினார் என்பர். இப்போது எஞ்சியுள்
1304 பாடல்களேயாம். அவற்றைத் தேடிக் கண்டு
பிடித்து, கோவைப்படுத்தி அச்சிட்டுதவியவர் வ. த.சுப்பிரமணிய
பிள்ளை என்பார் ஆவார்.
ளவை
திருப்புகழ்ப் பாடல்கள் சொற்சுவையும், இசை வளமும்,
தாளக்கட்டும் பொருந்திய சந்தப் பாடல்களாம். தமிழ் வண்மை,
செய்யுள் மிடுக்கு, தொடை நயம், சந்த ஒலிகள், கற்பனை
யாற்றல், இதயக் கசிவு ஆகியவை இவருடைய பாடல்களில்
ஒருங்கே பொலிவுறுவதைக் காணலாம். அருணகிரிநாதர் கந்த
ரந்தாதி, கந்தரநுபூதி, வேல் விருத்தம், மயில் விருத்தம், திரு
வகுப்பு முதலிய நூல்களையும் இயற்றியுள்ளார். பத்துப்பாட்டில்
முதலில் வைக்கப்பட்டுள்ள திருமுருகாற்றுப்படையில் திரு
வேரகம் என்னும் படைவீட்டைச் சுவாமிமலை என்னும் ஊர்
எனக் கொண்டு அருணகிரிநாதர் பாடியுள்ளார்.
காஞ்சிபுரத்தில் குமரக்கோட்டத்தில் அருச்சகராக இருந்த
கச்சியப்ப சிவாசாரியார் 10,346 விருத்தப் பாடல்களில் கந்த
புராணம் என்று ஒரு நூல் பாடினார். அது மாபெருங் காவியங்
களுள் ஒன்றெனப் பாராட்டப்படுகின்றது. அது கற்றவர்கள்
கருத்தைக் கவர்வது. 'கந்த புராணத்தில் இல்லாதது எந்தப்
புராணத்திலும் இல்லை' என்று ஒரு பழமொழி எழும் அளவுக்குப்
பொருட்செறிவு கொண்டது. இப் புராணம் முருகக்கடவுளின்
கதையை விரித்துரைக்கின்றது. சைவசித்தாந்தத்தின் தத்து
வங்கள் இந்நூலில் பல இடங்களில் கதைப் பாத்திரங்களின்
வாயிலாக விளக்கப்படுகின்றன. கந்தபுராணம் ஒரு கலைக்களஞ்
சியமாகக் காட்சியளிக்கின்றது.
கச்சியப்ப சிவாசாரியார் காலத்தில் காணப்பட்ட பல
பழக்கங்கள் இந் நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. குளத்தில்
நீருக்குள் ஈட்டிகளை நாட்டித் தலைகீழாக அதில் விழும்
வழக்கம் காஞ்சிபுரத்தில் இருந்தது. அதற்குக் கருமாறிப்
பாய்தல்' என்று பெயர். திருமணத்தில் மணமகளின் காலை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4rbeh8tvcps1t0pbk8gh38lw102zsz0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/458</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668281</id>
    <revision>
      <id>1986591</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:42:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986591</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4474" sha1="987zw06zss1w1nxsbrpsmho6vg5xvdk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;தமிழகத்தில்... 18ஆம் நூற்றாண்டுவரை சமூகநிலை
435
மணமகன் அம்மிமேல் எடுத்து வைத்தல், அவளுக்கு அருந்ததி
காட்டுதல், மணமகன் அடிகளை மாமியார் பாலினால் கழுவுதல்,
மணமகளைத் தத்தம் செய்து கொடுத்தல் ஆகிய மணவினைகள்
கந்தபுராணத்தில் இடம் பெற்றுள்ளன. காற்றாடிப் பட்டம்
பறக்கவிடுதல், புனல் விளையாடுவது, கள் குடித்தல், கடாச்
சண்டை செய்தல், யானைப்போர், கோழிப்போர் ஆகிய
பொழுதுபோக்குகளில் மக்கள் ஈடுபட்டிருந்தனர். மக்கள்
மகிழ்ச்சி மேலீட்டால் தம் மேலாடையை வானத்தில் வீசி எறி
வதுண்டு ; சில வீடுகளில் தரைக்கீழ் அறைகள் கட்டப்பட்டன.
பவணந்தி முனிவரின் நன்னூலுக்குச் சிறந்த உரை எழுதிய
மயிலைநாதரும், உரையாசிரியர்கள் அனைவரினும் தலைசிறந்
தவர் எனக் கொள்ளப்படுபவரான நச்சினார்க்கினியரும், திருக்
குறள் உரையாசிரியர்களுள் மிகச் சிறந்தவர் எனப் பாராட்டப்
படும் பரிமேலழகரும் பதினான்காம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த
வர்கள்.
தமிழகத்தில் அவ்வையார். என்னும் பெயரில் சிறப்புற்ற
பெண்பாற் புலவர்கள் ஒருவருக்கு மேற்பட்டவர்கள் வாழ்ந்திருந்
தனர். அவர்களுள் பதினான்காம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர்
ஒருவர். அவர் அவ்வை குறள், விநாயகர் அகவல் என்னும்
யோகநெறி நூல்களை இயற்றிச் சிறப்புற்றவராவார்.
காளமேகம் என்ற சிறப்புப் பெயர் பெற்ற மாபெரும் புலவர்
பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர். பல கோயில்களுக்கும்
சென்று பாடல்கள் பாடினார். இவர் எடுத்த எடுப்பில் விரைவாக
ஆசு கவிகள் பாடும் திறமையும், புலமையும் வாய்ந்தவர்; எதையும்
பொருட்படுத்தாமல் பிறருடைய குற்றத்தை எடுத்துக் காட்டி
அதைக் களையும்பொருட்டுப் பாடல்கள் பாடுவார்; வசை பாடு
திலும், வஞ்சப் புகழ்ச்சி பாடுவதிலும் ஆற்றல் படைத்தவர்.
வெண்பாவிற் புகழேந்தி; பரணிக்கோர் சயங்கொண்டான்;
விருத்த மென்னும்
ஒண்பாவிற் குயர்கம்பன்; கோவை உலா அந்தாதிக்
கொட்டக் கூத்தன்;
கண்பாய கலம்பகத்திற் கிரட்டையர்கள்; வசைபாடக்
காள மேகம்;
பண்பாக உயர்சந்தம் படிக்கா சலாதொருவர்
பகரொ ணாதே.'&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>987zw06zss1w1nxsbrpsmho6vg5xvdk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/459</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668282</id>
    <revision>
      <id>1986592</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:43:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986592</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4888" sha1="rvlil0emalg293momi7b9r55h3o8dle" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

436
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
என்னும் விருத்தப் பா ஒன்று புலவர்களின் தனிச் சிறப்புகளை எடுத்துக் காட்டுகின்றது.
கயாதரர் என்பவர் கயாதர நிகண்டு என்னும் நூலையும், சிதம்பரம் இரேவண சித்தர் என்பார் அகராதி நிகண்டு ஒன்றையும் இயற்றினார்கள்.
கடவுண் மாமுனிவர் என்பவர் மாணிக்கவாசகர் வரலாற்றை விரித்துத் திருவாதவூரர் புராணத்தை 545 செய்யுள்களில் பாடி னார். மாணிக்கவாசகரைப்பற்றி இவர் கூறும் செய்திகளுக்கும், பரஞ்சோதி முனிவர் திருவிளையாடற் புராணத்தில் கூறும் செய்தி களுக்கும், மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையின் திருப்பெருந்துறைப் புராணம் தரும் செய்திகளுக்கும் சிற்சில முரண்பாடுகள் உண்டு. தம் காலத்துக்கு முன்பு வழக்கில் காணப்படாத 'தொப்பி' என்னும் சொல்லைக் கடவுண் மாமுனிவர் ஆண்டுள்ளார்.
பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் சைவ சமய இலக்கியம் பெரு வளர்ச்சி பெற்றது. காழிக் கண்ணுடைய வள்ளல் என்னும் சைவ முனிவர் 'ஒழிவில் ஒடுக்கம்' என்னும் ஞான நூல் ஒன்று பாடினார். இந் நூலுக்குப் போரூர் சிதம்பர சுவாமிகள் உரை ஒன்றை இயற்றியுள்ளார். இந் நூலை உரையுடன் வடலூர் இராமலிங்க சுவாமிகள் பதிப்பித்து வெளியிட்டார். சிவஞான வள்ளல் என்று மற்றொரு சைவ முனிவர் 'வள்ளலார் சாத்திரம்' என்னும் ஞான பரம்பரைச் சைவ நூல் ஒன்றை வழங்கினார். மெய்கண்ட சித்தாந்தத்துக்கும், இவருடைய சித்தாந்தக் கொள்கைக்கும். சிறிய வேறுபாடு உண்டு.
தமிழில் முதன்முதல் அத்துவித வேதாந்தத்தைப் பற்றிய நூல்கள் இயற்றியவர் தத்துவராய சுவாமிகள்.
வைணவ மரபில் சிறந்து விளங்கியவர் மணவாள மாமுனி கள்; 1370-ல் பிறந்தவர்; இளமையிலேயே செந்தமிழ்ப் புலமையும் மெய்யுணர்வும் வாய்க்கப்பெற்றார். வைணவ சமயத்தில் தென் கலைப் பிரிவில் சிறப்பாக எண்ணப்படுபவர்கள் நம்மாழ்வார், இராமானுசர், மாமுனிகள் என்னும் மூவர் ஆவர்; நம்மாழ். வாருடன் வைத்துப் போற்றப்படும் அளவுக்கு அவர் சிறப்புற் றிருந்தார். மணவாள மாமுனிகளுக்குப் பெரிய ஜீயர் என்றும், ஜீயர் என்றும் பெயர்கள் உண்டு. இவர் எழுதிய பிரபந்தங்களுள் மிகவும் போற்றப்பட்டு வருவது 'திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி என்பதாகும். வைணவ சமயத்தைத் தமிழகத்தில் பரப்புவதற்கு.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rvlil0emalg293momi7b9r55h3o8dle</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/460</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668283</id>
    <revision>
      <id>1986593</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:43:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986593</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4845" sha1="arwgcrlnibhxh0v1q8ogzoyx9xdghgx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

தமிழகத்தில்..... 18 ஆம் நூற்றாண்டுவரை சமூகநிலை
437
வானமாமலை ஜீயர் முதலிய 72 சிம்மாசனாதிகளை ஏற்படுத்தி யவர் மணவாள முனிகள்தாம்.
சோழ நாட்டு முகரி என்னும் ஊரினரான காரி என்பார் 'கணக்கதிகாரம்' என்னும் நூல் ஒன்று எழுதினார். தமிழ கத்தில் தம் காலத்துப் பயின்றுவந்த கணக்கியல் நுட்பங்களை இவர் இந் நூலில் விளக்கியுள்ளார். தமிழில் ஏரம்பம், கினரா லயம், அதிகாரம், கலம்பகம், திரிபுவன திலமம், கணித ரத்தினம், சிறு கணக்கு ஆகிய கணக்கியல் நூல்களும் வழங்கி வந்ததாக இந் நூலில் உள்ள குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. நாள் இந் நூல்கள் யாவும் மறைந்தொழிந்தன.
சோதிடம், மருத்துவம் ஆகிய துறைகளிலும் பல நூல்கள் இயற்றப்பட்டன. தேரையர் என்பவர் மருத்துவ நூல்கள் எழுதி யுள்ளார்; அறுவை மருத்துவத்திலும், நோய்த் தடைமுறை களிலும், நோய் நாடும் முறைகளிலும் மிகவும் ஆற்றல் படைத் தவர். இவர் பெயர் 'தேரர்’ என்றும் வழங்கி வந்தது. தேரையர் தமிழ்ப் புலமை சான்றவர்; சந்தக் கவிகள் பாட வல்லவர்.
சடையவர்மன் பராக்கிரம குலசேகரன், நெல்வேலி மாறன் என்ற இரு பாண்டியர் சீவல்லபனை அடுத்து அரசாண்டு வந்துள்ளனர். நெல்வேலி மாறனின் தலைமகன் சடையவர்மன் அதிவீரராம பாண்டியன் என்பவர் (1564-1604). இவருக்கு அழகன் சீவக வேள் என்றும் ஒரு பெயர் உண்டு. இவர் தம் தந்தையின் நினைவாகத் தென்காசியில் குலசேகரமுடையார் ஆலயம் ஒன்று எழுப்பினார். அதிவீரராம பாண்டியன் சிறந்த செந்தமிழ்ப் புலவர்; நளன் கதையைத் தமிழில் பாடியுள்ளார். நைடதம் என்னும் பெயருள்ள அந் நூல் கற்பனை வளம், சொல்லழகு வாய்ந்தது. தமிழை முறையாகப் பயில்வோர் தொடக்கத்தில் இந் நூலைப் பயில்வர். நைடதத்தில் காணப் படும் கற்பனைகள் கம்பராமாயணத்தை நினைவூட்டுவன. எக் காரணத்தாலோ இந் நூலின் பிற்பகுதி கற்பனையும், சொல் லோவியங்களுமின்றி ஓடிவிடுகின்றது. புகழேந்தியின் வெண்பாவுக்குப் பின்பு எழுந்த நளன் கதை இதுதான். நைடதம் விருத்தப்பாக்களால் ஆனது. அதிவீர ராமன் காசி காண்டம், கூர்மபுராணம், வாயு சங்கிதை, இலிங்கபுராணம் ஆகிய நூல்களையும் இயற்றினார். இவர் பாடியுள்ள வெற்றி வேற்கை என்பது மிகச் சிறந்த குழந்தை இலக்கியமாகத்
திகழ்ந்து வருகின்றது.
நள&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>arwgcrlnibhxh0v1q8ogzoyx9xdghgx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/461</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668284</id>
    <revision>
      <id>1986594</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:43:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986594</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5046" sha1="cggasop7n58j4q6fafuivxguw5obg51" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

438
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
அதிவீரராம பாண்டியன் காலத்திலேயே அவருடைய அண்ணன் உறவினரான வரதுங்கராம பாண்டியன் என்பவர் அரசாண்டு வந்துள்ளார். அவரும் அவருடைய மனைவியும் இருவருமே மிகச் சிறந்த தமிழ்ப் புலவர்களாக விளங்கினர். இம் மன்னர் பிரம்மோத்தர காண்டம், கருவைக் கலித்துறை யந்தாதி, கருவைப் பதிற்றுப்பத்தந்தாதி, கருவை வெண்பா அந்தாதி என்னும் நூல்களை இயற்றியுள்ளார். வரதுங்கன் முடிசூட்டு விழாவின்போது கலியன் கவிராயர் என்பார் நாண் மங்கலம், குடைமங்கலம் ஆகியவற்றைப் பாடி வாழ்த்தினார். மற்றொருவர் ஐயம்பெருமாள் சிவந்த கவி என்பவர் புரூரவச் சக்கரவர்த்தி கதையை 920 பாடல்களில் பாடினார். அதிவீர ராம பாண்டியன் சுவாமித்தேவர் என்பவரையும், வரதுங்கராம பாண்டியன் வேம்பற்றூர் ஈசான முனிவரையும் தம் குருநாதர் களாகக் கொண்டிருந்தனர்.
சித்தர் பாடல்கள்
தமிழகத்தில் சித்தர் பலர் அவ்வப்போது ஆங்காங்கு வாழ்ந்து வந்துள்ளனர். அவர்கள் ‘அழியாச் சித்தர்' எனப் பாராட்டப்பட்டுள்ளனர். 49 சித்தர் திருமூலரின் ஞானபரம் பரையில் வந்தவர்கள் என அவர்களுள் சிலர் கூறிக்கொள்ளு கின்றனர். சித்தர்கள் யாவர், அவர்கள் வாழ்ந்திருந்த காலம் எது, அவர்கள் பாடிய பாடல்கள் யாவை, அவர்களுடைய சமயம் எது என்னும் கேள்விகளுக்குத் தக்க விடை காண முடியவில்லை. ஆயிரக்கணக்கான சித்தர் பாடல்கள் தமிழ் நாட்டில் வழங்கி வருகின்றன. யோகம், ஞானம், மருத்துவம், காயகற்பம், இரசவாதம், சோதிடம், மந்திரம், இந்திரசாலம் ஆகிய துறைகள் யாவற்றிலும் சித்தர்கள் பாடியுள்ளார்கள். சித்தர்கள் பதினெண்மர் எனத் தொகுத்துக் கூறுவர். அத் தொகையில் கோரக்கர் போன்ற வடநாட்டுச் சித்தர்களின் பெயர்களும் சேர்ந்துள்ளன. சித்தர் பாடல்கள் பலவற்றுக்கு எளிதில் பொருள் காணவியலாது. மறைபொருளான சொற் களைக் கொண்டு எளிய கருத்தை விளக்குவதும், எளிய சொற் களைக் கொண்டு மறைபொருள்களை விளக்குவதும் இவர்கள் கையாண்ட இலக்கிய மரபாகும். சித்தர் வரிசையில் அகத்தி யருக்கு முதலிடம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இடைக்காடர், உரோமர், கொங்கணர், கருவூரார், சட்டை முனி, நந்திநாதர், பிண்ணாக்கீசர், போகர், இராமதேவர் என்ற யாகோபு ஆகியவர்களின் பெயர்களும் இவ் வரிசையில் சேர்க்கப்பட்
49. திருவருட்பா. 6; 45-7.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cggasop7n58j4q6fafuivxguw5obg51</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/462</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668285</id>
    <revision>
      <id>1986595</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:44:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986595</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5020" sha1="d345e1fn4dq7g4y1g05ls58y6eahlus" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

தமிழகத்தில்..... 18ஆம் நூற்றாண்டுவரை சமூக நிலை
439
டுள்ளன. திருவள்ளுவர் என்ற பெயருடைய சித்தர் ஒருவரும் ஞானப் பாடல்கள் பல பாடியுள்ளார். கருவூர்ச் சித்தர் முதலாம் இராசராசனுடன் தோழமை பூண்டவர். சித்தர் களுள் சிலர் சக்தி வழிபாட்டில் ஈடுபட்டிருந்தனர். 'வேதாந்த சித்தாந்த சமரச நன்னிலை பெற்ற வித்தகச் சித்தர் கணம்' என்று தாயுமான சுவாமிகள் இவர்களைப் புகழ்ந்து பாடியுள்ளார். சித்தர்கள் சமயத்துறையில் சமரசப் போக்குடையவர்களாகவும் சில சமயம் குறுகிய சமயக் கொள்கைகளைக் கடிந்தும் பாடியுள்ளனர். அகப்பேய், அழுகணி, குதம்பைச் சித்தர்கள் பாடிய பாடல்கள் இசையோடு பாடும் போது நெஞ்சையுருக்கக் கூடியவை. இராமதேவர் என்று ஒரு சித்தர் சதுரகிரியில் வாழ்ந்தவர். அரேபியாவில் மெக்காவுக்குச் சென்று இஸ்லாம் மதத்தைத் தழுவி யாகோபு என்ற பெயரை ஏற்றுக்கொண்டார். மருத்துவம், இரசவாதம் ஆகிய துறைகளில் இவர் விரிவான நூல்கள் பாடியுள்ளார். இவர் பாடலில் துப்பாக்கி என்னும் சொல் ஆளப்பட்டிருப்பதால் இவர் 14 அல்லது 15ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர் எனக் கொள்ளலாகும். போகர் சீனநாட்டினர் என்றும், பழநி தண்டாயுதபாணி திருவுரு வத்தை நவபாடாணத்தில் சமைத்துக் கொடுத்தவர் என்றும் கூறுவர். பழநிக் கோயிலில் இவருடைய சமாதி என்று ஓரிடத் தைச் சுட்டிக்காட்டுவர்.
50
சித்தர்கள் சித்திபெற்றவர்கள். சித்தர்கள் பூமியைத் தோண்டி உள்ளே செல்லுபவர்கள் என்றும், வானத்தில் ஏறுப வர்கள் என்றும், கடலின்மேல் காலினால் நடந்து செல்பவர்கள் என்றும் குறுந்தொகையில் ஒரு செய்தி காணப்படுகின்றது. 5 சித்தர்கள் காயசித்தி பெற்று 'மரணப் பெரும்பிணி வாராவகை' கண்டவர்கள் என்றும், யோக முதிர்ச்சியினாலும் ஞான நோட் டத்தினாலும் உடலியக்கத்தைக் குறைத்துக்கொண்டு, ஒளி வடிவம் பெற்று, ஊன உடம்பை ஞான உடம்பாக்கி அதையே சிற்சபை அல்லது ஞான சபையாகக் கொண்டு, நடராசப்பெரு மானை அச் சபையில் ஐங்கூத்து நிகழ்த்தச்செய்வதே சித்தர் களின் நோக்கம் என்று அவர்களின் நூல்களினின்றும் அறி கின்றோம்.
குமரகுருபர சுவாமிகள் மதுரைத் திருமலை நாயக்கன் உடன் காலத்தவர்; சிறந்த தமிழ்ப் புலமை வாய்ந்தவர்; சகலகலாவல்லி மாலை என்று கலைமகள் புகழ் ஒன்று பாடி இந்தியும் கற்றார்
50.குறுந். 130.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>d345e1fn4dq7g4y1g05ls58y6eahlus</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/463</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668286</id>
    <revision>
      <id>1986596</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:44:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986596</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="0" sha1="ni4mybirrzujd6q242fnpnv3u06oebq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ni4mybirrzujd6q242fnpnv3u06oebq</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986597</id>
      <parentid>1986596</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:44:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986597</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5219" sha1="1onyctvgb05hlaurcppurww0rpv7hbu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;440
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
என்பர். இவர் இளமையிலேயே துறவு பூண்டார். இவர் பல
பிரபந்தங்கள் பாடினார். திருமலை நாயக்கன் வேண்டுகோளுக்
கிணங்கி, மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத் தமிழையும், நீதிநெறி
விளக்கம் என்னும் நீதிநூல் ஒன்றையும் இயற்றினார். நீதிநெறி
விளக்கம் திருக்குறளின் சுருக்கம் என்று போற்றப்பட்டு வரு
கின்றது.
'மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழ்' தமிழ் பயில்
வோருக்கு ஒரு விருந்தாகும். குமரகுருபரர் பாடிய கந்தர்
கலிவெண்பா என்பது சைவ சித்தாந்த நுட்பங்கள் அவ்வளவை
யும் சுருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் எடுத்துக்காட்டுகின்றது. குமர
குருபரருக்குத் தமிழ்மொழியினிடம் அளவு கடந்த பற்றுதல்
உண்டு. 'தீஞ்சுவைக் கனியும் தண்தேன் நறையும், வடித்து
எடுத்த சாரம் கனிந்து ஊற்றிருந்த பசுந்தமிழ்' என்றும், 'நறை
பழுத்த துறைத் தீந்தமிழின் ஒழுகும் நறுஞ்சுவை' என்றும்
தமிழைப் பாராட்டியுள்ளார்.
மதுரை நாயக்கர்கள் ஆட்சியில் அரசரும் குடிமக்களும் சமய
வாழ்க்கையில் பேரூக்கம் காட்டிவந்தனர். முன்னோர் வகுத்த
ஒழுக்கநெறியே மனிதன்.இட்ட சட்டத்தைவிட மேம்பட்டதாகக்
கொள்ளப்பட்டது. இராச்சியம் பல நாடுகளாகவும், ஒவ்வொரு
நாடும் பல மாகாணங்களாகவும் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. ஒரு
மாகாணம் என்பது பல ஊர்களையும், கிராமங்களையுங்
கொண்ட ஒரு தொகுதியாகும்.
பாளையக்காரன் செலுத்திய திறையும் நிலவரியும் மத்திய
அரசாங்கத்தின் சிறப்பான வருமானமாக இருந்தன. முத்துக்
குளிப்பிலும் சங்கு எடுப்பிலும் மத்திய அரசுக்கு. ஓரளவு வரு
மானம் கிடைத்து வந்தது. சோழர் காலத்துக் கட்டணங்கள்,
வரிகள் புலவற்றை விசயநகரப் பேரரசர்களும், நாயக்க மன்னர்
களும் தொடர்ந்து தண்டி வந்தனர்.
நாயக்க மன்னர்கள் குடிநலத்தை உண்மையாகவே பேணி
வந்த காவலராகக் காட்சியளிக்கின்றனர். பல துறைகளிலும்
குடிமக்களுக்கு நல்வாழ்வு அளிக்க முயன்றனர். ஆனால் போர்
களும், வெள்ளமும், பஞ்சமும், நோய்நொடிகளும் மக்களை
வாட்டி வந்தன. பெரிய நகரங்களைச் சுற்றியும் அடர்ந்த காடு
கள் மண்டிக் கிடந்தன. கான் விலங்குகளினாலும், வழிப்பறி
கொள்ளைக் கூட்டங்களினாலும் மக்களுக்கு இடும்பை விளைந்
தன . மதுரையைச் சுற்றி வளர்ந்திருந்த காடுகளில் புலிகளும்,
கரடிகளும்,ஓநாய்களும் எண்ணற்றவை திரிந்து வந்தன. திருமலை
நாயக்கன் புலி வேட்டைக்கென நிவந்தங்கள் அளித்திருந்தான்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1onyctvgb05hlaurcppurww0rpv7hbu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/464</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668287</id>
    <revision>
      <id>1986598</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:45:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986598</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4803" sha1="hk062cnc96og5nmq75xatl5568uuu6b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;தமிழகத்தில் 18ஆம் நூற்றாண்டுவரை சமூகநிலை
வாணிகம்
441
நாயக்கர்கள் காலத்தில் தமிழ்நாட்டில் வாணிகம் வளர்ச்சி
யுறவில்லை. கடற்படையும், கப்பல்களும் அவர்களிடம் இல்லா
மையே அதற்குக் காரணமாகும். அயல்நாட்டு வாணிகம் தடை
பட்டுக் கிடந்தது. போர்ச்சுகீசியரும் டச்சுக்காரரும் மதுரைத்
துணி வகைகளைக் கொள்முதல் செய்து அவற்றுக்கு ஜப்பானி
லிருந்து தோலையும், மொலுக்கஸிலிருந்து சம்பாரச் சரக்குகளை
யும் பண்டமாற்றுச்செய்துகொண்டனர். போர்ச்சுகீசியர் தூத்துக்
குடியில் யானைகளை விற்று, வெடியுப்பை வாங்கினார்கள்.
மதுரையில் துணி வாணிகம் செழிப்பாக நடைபெற்றுவந்தது.
சமயம்
நாயக்கர்கள் காலத்திற் சைவ வைணவப் பூசல்கள் காணப்
படவில்லை; ஒருமைப்பாடு நிலவி வந்தது. நாயக்க மன்னர்கள்
கிறித்தவர்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் பல நிவந்தங்களை
வழங்கினர். திருமலை நாயக்கன் பல கோயில் திருப்பணிகளை
கோயிலில்
மேற்கொண்டான். பேரூர்க்
கலியாண மண்ட
பத்துள் வைக்கப்பட்டுள்ள அழகிய சிற்பங்கள், காண்போர்
உள்ளத்தைக் கொள்ளைகொள்ளும். அச் சிற்பங்கள் நாயக்க
ரால் அமைக்கப்பட்டவை. செந்நிறமான கருங்கற்களில் அவை
செதுக்கப்பட்டுள்ளன. திட்டமிட்ட ஓர் அமைப்பில் மதுரை
மீனாட்சி கோயில் விரிவடைவதற்குத் திருமலை நாயக்கன்
மேற்கொண்ட முயற்சிகள் துணைபுரிந்தன. மரமும் இரும்புமின்றி
வெறும் சுதையை மட்டுங் கொண்டு கட்டப்பட்டுள்ள மதுரைத்
திருமலை நாயக்கன் மகால் கட்டடக்கலையின் வியப்பூட்டும்
படைப்புகளுள் ஒன்றாகும்.
சிவன் வழிபாடும், திருமால் வழிபாடும் மிக உயர்ந்த நிலை
யில் வைக்கப்பட்டன. சிறுதெய்வ வழிபாடும் நாடெங்கும் காணப்
பட்டது. கோயில் தொண்டுக்காகவும், வேதம் ஓதிவரவும் பிரா
மணர்களுக்குத் தொடர்ந்து தானங்கள் வழங்கி வரப்பட்டன.
திருவிளையாடற் புராணம் இயற்றிய பரஞ்சோதி முனிவரும்
திருமலை நாயக்கன் காலத்தவர். இந் நூல் எழுதப்பட்ட
வரலாறு பலவாறாகக் கூறப்படுகிறது. பலாவின் சுளைபோன்ற
'இனிய, தனித்தனியான, முழுமுழுச் சொற்கள் கோக்கப்பட்ட
செய்யுள்களால் ஆனது. இந் நூல். இவர் போற்றிக்
கலிவெண்பா, மதுரைப் பதிற்றுப் பத்தந்தாதி ஆகிய நூல்களை
யும் பாடியுள்ளார்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hk062cnc96og5nmq75xatl5568uuu6b</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/465</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668288</id>
    <revision>
      <id>1986599</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:45:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986599</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4717" sha1="n1rle7c13grsz5c35qh90g7ra9xkzt2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;442
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
துறைமங்கலம் சிவப்பிரகாச சுவாமிகள் இளமையிலேயே
துறவுக்கோலங் கொண்டவர்; வீரசைவச் சார்புடையவர்.
தமிழ் இலக்கியப் பண்டாரத்தில் இவருடைய பாடல்கள் விலை
யற்ற மணிகளாக ஒளிர்கின்றன. சோணசைல மாலை, நால்
வர் நான்மணிமாலை, பிரபுலிங்க லீலை கியவை இவருடைய
இ ணையற்ற படைப்புகளாம்.
சைவ எல்லப்ப நாவலர் தலபுராணங்களையும், தோத்திரப்
பாடல்களையும் பாடியுள்ளார். இவர் இயற்றிய அருணாசல
புராணமும், அருணைக் கலம்பகமும் இலக்கியச் சிற்பங்களாக
விளங்குகின்றன.
வைணவரான பிள்ளைப் பெருமாள் அய்யங்கார் மிகச்
சிறந்த புலமையும், மெய்யுணர்வும் ஒருங்கே வாய்ந்தவர்; இவ
ருடைய பாடல்கள் தமிழ்ப் புலமைக்கு ஓர் உரைகல்லாகக்
கருதப்படுகின்றன. இவருக்குத் திவ்வியகவி எனவும், மணவாள
தாசர் எனவும் வேறு பெயர்கள் உண்டு.
படிக்காசுப் புலவர் இராமநாதபுரத்து வேந்தரான கு
நாத சேதுபதியின் அரசவைப் புலவராக வீற்றிருந்தவர்; அவ
ருக்கு உடன்காலத்தவரான சீதக்காதி என்ற முஸ்லிம் வள்ள
லைப் பற்றி அவர் பல பாடல்களைப் பாடியுள்ளார். சந்தப்
பாடல்கள் பாடுவதில் இவர் வல்லவர். இவர் இயற்றிய
தொண்டை மண்டல சதகம் இலக்கிய விருந்தாகவும், வரலாற்
றுக் களஞ்சியமாகவும் விளங்குகின்றது.
தாயுமான சுவாமிகள் தமிழ் இலக்கியத்திலும் சைவசித்தாந்
தத்திலும் தனியிடம் பெற்றவர்; திருச்சிராப்பள்ளியில்
அரசாண்ட விசயரங்க சொக்கநாத நாயக்கன் (1706-32) காலத்
தவர். இவர் 1759ஆம் ஆண்டில் மறைந்தார் என்றும் கூறுவர்.
இவருடைய காலம் இன்னதெனத் திருத்தமாகத் தெரியவில்லை.
இவர் அரண்மனைப் பணியில் சிலகாலம் அமர்ந்திருந்து உலக
இன்பங்களை வெறுத்துத் துறவு பூண்டார்; யோகத்திலும்
ஞானத்திலும் மேலாம் படிகள் பல கைவரப்பெற்றார். திரு.
மூலருக்குப்பின் பல சமயங்களுக்குள் சமரசம் கண்டவர் தாயு
மானவர். 'எல்லாரும் இன்புற்றிருக்க நினைப்பதுவே அல்லாமல்
வேறொன்றறியேன் பராபரமே' என்னும் இவர் வாக்கானது
தமிழகத்தில் மூலைக்கு மூலை ஒலித்து வருகின்றது. இவர்
பாடிய பாடல்களுள் 687 பாடல்கள் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.
இப் பாடல்களுக்குப் பூவை கலியாண சுந்தர முதலியார் விரி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>n1rle7c13grsz5c35qh90g7ra9xkzt2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/466</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668289</id>
    <revision>
      <id>1986600</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:45:28Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986600</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4801" sha1="5i4e525no3muvpaq0sglzz5cmx27zz6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;தமிழகத்தில் 18ஆம் நூற்றாண்டுவரை சமூகநிலை
443
வுரை ஒன்று எழுதியுள்ளார். வேதாந்திகளும், சைவசித்தாந்தி
ஆகிய இரு சமயத்தினருமே இவரைப் பாராட்டிப்
சந்தங்களில் இவர் பாடல்களுள் சில அமைந்
களும்
பரவுவர்.
துள்ளன.
பல
இஸ்லாம் மதத்தினரான
செந்நாப் புலவர்கள் பலர்
நாயக்கர் காலத்தை அணி செய்துள்ளனர். சர்க்கரைப் புலவர்,
சவ்வாதுப் புலவர், வண்ணக் களஞ்சியப் புலவர், அலியார்
புலவர், மதாறு சாயபு புலவர், நயினா முகமது புலவர், உமறுப்
புலவர், குணங்குடி மஸ்தான் சாயபு, செய்குத்தம்பி பாவலர்
ஆகிய புலவர் பெருமக்கள் அளித்துள்ள இலக்கியப் படைப்புகள்
தமிழில் என்றும் நறுமணம் வீசும் வாடா மலர்களாகக் காட்சி
யளிக்கின்றன. உமறுப் புலவர் இயற்றிய சீறாப்புராணம்
என்பது நபிகள் நாயகத்தின் வரலாற்றையும், அறிவுரையையும்,
சமயத்தொண்டையும் விளக்கிக் கூறுகின்றது. கம்பர்
யாண்ட பல சொல்லோவியங்களையும், பொருள் நயங்களையும்
உமறுப் புலவரும் தம் நூலில் கையாண்டுள்ளார். சீறாப்
புராணம் 5,027 பாடல்கள் கொண்ட ஒரு காவியமாகும்.
கை
குணங்குடி மஸ்தான் சாயபு காயல்பட்டினத்தில் வாழ்ந்த
வர். இவர் பாடிய பாடல்கள் யோகம், ஞானம், தோத்திரம்
ஆகிய மெய்யுணர்வுப் படிகளில் செல்லுபவை. இவருடைய
பாடல்களைப் பாடக் கேட்போர் சில சமயம் அவை தாயுமா
னாரின் பாடல்களோ என மயங்குவதுண்டு. மஸ்தான் சாயபு
வேறு நூல்களும் இயற்றியுள்ளார். அவற்றுள் அகத்தீசர்
சதகம் என்பது சிறப்பாகக் குறிப்பிடத்தக்கது.
பேசும்
பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சி
யானது புதியதொரு துறையில் தாவி வடிவமைப்புப் பெறலா
யிற்று. பொதுமக்கள் வழக்கமாகப்
சொற்களைக்
கொண்டு தொடுக்கப்பட்டு ஆராயாமலே விளங்கக்கூடிய செய்
யுள்கள் உண்டு என்று தொல்காப்பியனார் கூறியுள்ளார்.51
அவை 'புலன்' என்னும் வகையைச் சார்ந்தவை. அவை
'குறவஞ்சி', 'பள்ளு' என்னும் புதிய வடிவில் தோன்றலாயின.
மதுரை நாயக்கமன்னன் முத்து விசயரங்க சொக்கநாத நாயக்
கன் காலத்தில் வாழ்ந்தவரான திரிகூடராசப்பக் கவிராயர்
'குற்றாலக் குறவஞ்சி' என்னும் அழகியதொரு நூலைப் பாடி
னார். கல்லார்க்கும் கற்றவர்க்கும் களிப்பைத் தருவது இந்
51. தொல்.பொருள். செய்.236.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5i4e525no3muvpaq0sglzz5cmx27zz6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/467</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668290</id>
    <revision>
      <id>1986601</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:45:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986601</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5070" sha1="lgni5slsrlgxrnmm1diyljg7k64na7i" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

444
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
எனப்
நூல். இதில் காணும் சொல்லாட்சியும், பொருட்செறிவும், மெய்ப்பாடுகளும், இசையமைப்பும் ஈடிணையற்றவை பாராட்டப்படுகின்றன. திரிகூடராசப்பக் கவிராயரின் கற் பனைத்திறமும், சொல்வளமும், இயற்கை யழகுகளைச் சொல் லோவியமாகத் தீட்டும் அமைப்பும் இவருடைய ஆழ்ந்து அகன்ற ரவிக்கை, நுண்ணிய புலமையை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. சேலை, சலவை (புடைவை), சல்லி, சதிர் ஏறுவேன், கப்பல், சீனச்சரக்கு, துக்குணி (சிறிதளவு) என்னும் சொற்களை முதன் முதல் குற்றாலக் குறவஞ்சியில்தான் காண்கின்றோம். குறத்தி கள் ஊர் ஊராகச் சென்று பெண்மக்களுக்குக் குறி சொல்லிப் பிழைக்கும் வழக்கமானது பதினெட்டாம் நூற்றாண்டிலேயே தமிழ்நாட்டில் தோன்றிவிட்டதென இந் நூலினால் அறிகின் றோம். இன்றும் கிராமப் புறங்களில் குறி சொல்லும் குறத்தி களும், பச்சை குத்தும் குறத்திகளும் அவ்வப்போது தோன்றி வருவதுண்டு. போகுது, வருகுது, போச்சுது, இருக்குது என்னும் கொச்சைச் சொற்களும் இந் நூலில் இடம் பெறுகின்றன. பிற் காலத்தில் எழுந்த கீர்த்தனைகளிலும், பாரதியாரின் பாட்டு களிலும் இத்தகைய சொல்லாட்சி மலிந்து கிடப்பதைக்
காணலாம்.
முக்கூடற்பள்ளு என்னும் இனிமையான ஒரு நாடக நூலை வேலன் சின்னத்தம்பி என்ற என்னயினாப்புலவர் என்பார் படைத்தளித்தார். ஒன்பான் வகை இலக்கியச் சுவைகளும் இந் நூலில் ததும்புகின்றன. எளிய நடை, இனிக்கும் சொற்கள், ஈர்க்கும் இசை, சொல்லோவியக் காட்சிகள் ஆகியவை இந் நூலின் சிறப்புகள்.
பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் தமிழ் வளர்ச்சியில் கிறித் தவப் பாதிரிகளும் ஈடுபடலானார்கள். அவர்களுள் சிறந்தவர் பெஸ்கி பாதிரியார். வீரமாமுனிவர் என்னும் தமிழ்ப் பெயரில் இவர் தமிழ்மொழி வரலாற்றில் உயர்ந்ததோர் இடம் பெற் றுள்ளார். தமிழ்மொழியின் வளர்ச்சிக்கே புதிய திருப்பங்களை அமைத்துக் கொடுத்த பெருமையுடையவர் இப் பாதிரியார். அவ் வகையில் தொல்காப்பியனார், பவணந்தி முனிவர் ஆகியவர்களின் வரிசையில் வைத்து எண்ணத்தக்கவர். வீரமா முனிவர் தமிழில் புதிய முறையில் இலக்கியங்கள் படைத்தார். சில தமிழ் எழுத்துகளின் வரிவடிவத்தையும் சீரமைத்தார்.
வீரமாமுனிவர் இத்தாலியில் பிறந்தார் (1680). இளமை யிலேயே துறவு பூண்டு கிறித்தவ சமயப் பணிக்காகத் தமிழ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lgni5slsrlgxrnmm1diyljg7k64na7i</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/468</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668291</id>
    <revision>
      <id>1986602</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:46:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986602</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5491" sha1="o7w3zyycmzbatwxih5ku573plztkhdu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;தமிழகத்தில்...... 18ஆம் நூற்றாண்டுவரை சமூகநிலை
நரக
445
கத்தை அடைந்தார். தமிழின் சீரும் சிறப்பும் அவர் உள்ளத்
தைக் கவர்ந்தன; தமிழ் வளர்ச்சிக்குத் தாமும் தொண்டு
புரியலானார். அவர் தம் தொண்டுகளைத் தொடங்கிய சமயத்
தில் தமிழகத்தில் அரசியல் கொந்தளிப்புகளும், கொலையும்.
கொள்ளையும் மலிந்து கிடந்தன. பாளையக்காரர்களும்,
முஸ்லிம் நவாபுகளும், படைகளும் மக்கள் வாழ்க்கையை
வாழ்க்கையாக்கிவிட்டிருந்தன. மராத்தியக் குதிரைக்
காரர்கள் ஆங்காங்குத் திடீர்திடீரெனத் தோன்றி மக்களைப்
படுகொலை செய்தும், சொத்துகளைச் சூறையாடியும் சென்
றனர். அடுத்த நாழிகை என்ன நேருமோ என்று மக்கள்
அவலப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அந்தச் சூழ்நிலையில் அயல்
நாட்டினர் ஒருவர் தமிழகத்துக்கு வந்து, அமைதியான துறவு
வாழ்க்கையில் தோய்ந்திருந்து தமிழ்ப்பணி ஆற்றினார் என்பது
வியப்பூட்டும் நிகழ்ச்சியாகும். வீரமாமுனிவர் இத்தாலிய
மொழி, கிரேக்கம், எபிரேயம் (Hebrew), இலத்தீன், பிரெஞ்சு
மொழி, பார்சிமொழி, இந்துஸ்தானி, தெலுங்கு ஆகிய மொழி
களிலும் ஆழ்ந்த புலமை பெற்றிருந்தார். அவர் தமிழருடன்
கலந்து உறவாடி அவர்களைப்போலவே வாழ்ந்திருந்து அவர்
களுடைய இணக்கத்தையும் அன்பையும் கவர்ந்தார். தம்மை
நாடிவரும் ஏற்றவரையும் ஏதிலாரையும் ஒருங்கே வரவேற்றுத்
தம் அன்பையும், ஆதரவையும் சொரியும் தமிழ் மக்கள்,
வீரமாமுனிவருக்குத் தமிழில் ஏற்றங்கொடுத்து அண்மையில்
அவருக்கு ஒரு சிலையையும் நாட்டியுள்ளனர்.
வீரமாமுனிவர் இயற்றிய 'தேம்பாவணி' என்னும் காப்பியம்
தமிழில் இன்றும் ஒரு தேம்பாவணியாகவே விளங்கி வருகின்றது.
அதில் வீரமாமுனிவர் புறநானூறு, குறள், சிலப்பதிகாரம் ஆகிய
நூல்களின் கருத்துகளைச் சிறிதேனும் தயங்காமல் எடுத்தாண்
டுள்ளார். அவர் சில இலக்கண நூல்களையும் இயற்றியுள்ளார்.
சதுரகராதி என்னும் அகராதி ஒன்றைத் தொகுத்து வெளியிட்
டார். தமிழில் முதன்முதல் செம்மையான, இனிமையான, எளிய
உரைநடை ஒன்றை உருவாக்கியவர் வீரமாமுனிவரேயாவார்.
பழங்காலத்திலும் உரைநடை கையாளப்பட்டு வந்துள்ளது.
ஆனால், அஃதும் செய்யுளைப்போலவே மோனையையும் அடுக்கு
மொழிகளையும் கொண்டிருந்தது. வைணவர்கள் 'ஈடு' என்னும்
வியாக்கியானங்களில் கையாண்டது. மணிப் பிரவாள நடை
யாகும். எனவே, தெளிவான, எளிய தமிழ்ச் சொற்களைத்
தொடராக்கி, ஐரோப்பிய முறையில் உரைநடை வகுத்தவர்
வீரமாமுனிவர். இவர் ஆக்கிய பரமார்த்த குரு கதையானது
தமிழ்மொழியில் குழந்தை இலக்கியத்தில் இறவாத
டம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>o7w3zyycmzbatwxih5ku573plztkhdu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/469</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668292</id>
    <revision>
      <id>1986603</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:46:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986603</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5211" sha1="f082pj8feasyy85ey58g3237v4uqz3t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;446.
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
பெற்றுவிட்டது. இந்நூல் இளந் தமிழால் இயன்றது. குழந்தை
களின் கள்ளங் கபடமற்ற உள்ளத்தைக் கொள்ளைகொண்டு
அவர்களை நகைக்க வைப்பதற்காகவே எழுந்த இலக்கியம் இது.
பல தமிழ்ப் புராணங்களும், தோத்திரப் பிரபந்தங்களும்,
வேதாந்த சாத்திரங்களுக்கு விளக்க உரைகளும் பதினெட்டாம்
நூற்றாண்டில் எழுந்தன. நிலையற்ற அரசியல் சூழ்நிலையில்
அஞ்சி அஞ்சி மக்கள் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு காலத்
தில் வாழ்க்கைச் சுழலில் சிக்குண்டு இன்பதுன்பங்களில் தோய்
வுறாமல் உளநிறைவுடன் சைவத் துறவியார் ஒருவர் திருவாவடு
துறையில் அமர்ந்து பல அரிய தமிழ் நூல்களை இயற்றினார்.
அவர்தாம் சிவஞான முனிவர்; மெய்கண்டாரின் சிவஞான
போதத்துக்குச் சிற்றுரையும் பேருரையும். கண்டவர்; சிவஞான
சித்தியாருக்குப் பொழிப்புரை ஒன்றும் எழுதியுள்ளார்; இலக்
கியம், இலக்கணம், சைவசமயம், தத்துவம், தருக்கம் ஆகிய
துறைகளில் இருபதுக்கு மேற்பட்ட நூல்களை இயற்றியுள்ளார்.
இவர் தருக்க வேந்தராகவும், பன்மொழிப் புலவராகவும், பசுந்
தமிழ்ப் பாவாணராகவும், பல்கலைக் களஞ்சியமாகவும் விளங்
கினார். இவருடைய பன்னிரண்டு மாணவர்கள் ஒப்பற்ற புலவர்
பரம்பரை ஒன்றை உருவாக்கினர். சிவஞான முனிவர் இயற்றிய
காஞ்சிபுராணம் கற்பனை வளமும், சொல்லழகும், இறை
மணமும் கலந்து விரவியுள்ள ஒரு நூலாகும். காஞ்சிபுராணத்தின்
முற்பகுதியை இவர் பாடினார்; இவருடைய மாணவரான
கச்சியப்ப முனிவர் பிற்பகுதியைப் பாடி அதை முடித்தார். சிவ
ஞானமுனிவர் பாடிய அமுதாம்பிகை பிள்ளைத்தமிழ் பயில்
தொறும் புதுப்புதுச் சுவைகளை நல்கக்கூடியது. அதனில்
அம்புலிப் பருவப் பாடல்கள் புலவர்களுக்கு இலக்கிய இன்ப
ஊற்றெனத் தகும்.
கச்சியப்ப முனிவர் சிவஞான முனிவரின் தலையாய
மாணவர். இவர் தணிகைப் புராணம் ஒன்று எழுதியுள்ளார்.
சைவ சித்தாந்தக் கருத்துகள், அகப்பொருள் துறைகள், அணி
வகைகள், பல்வேறு இலக்கண மரபுகள் ஆகியவற்றைக் கச்சியப்ப
முனிவர் தம் நூலில் வைத்து இழைத்துள்ளார்.
புதுச்சேரியில் பிரெஞ்சுக்காரர் ஏற்றங்கண்டிருந்த காலத்தில்
பிரெஞ்சுக் கவர்னர் டூப்ளே என்பவருக்கு உறுதுணையாக இருந்
த்வர் ஆனந்தரங்கம்பிள்ளை என்பவர். இவர் 1709-ல் பிறந்தார்.
இவருடைய பரந்த அனுபவத்தையும், நுண்ணறிவையும்,
நேர்மையையும் கண்டறிந்த பிரெஞ்சுக்காரர்கள் இவரைத் தம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>f082pj8feasyy85ey58g3237v4uqz3t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/470</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668293</id>
    <revision>
      <id>1986604</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:46:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986604</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5593" sha1="rf38vtrovsf52f9copzb50amn0ohg22" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;தமிழகத்தில்...... 18ஆம் நூற்றாண்டுவரை சமூகநிலை
447
திவானாக அமர்த்திக் கொண்டனர். இவருடைய தாய்மொழி
தமிழ். எனினும் தெலுங்கு, மலையாளம், பிரெஞ்சுமொழி,
போர்ச்சுகீசியமொழி ஆகியவற்றையும் நன்கு பயின்றிருந்தார்.
வானவியலிலும் சோதிடத்திலும் ஆனந்தரங்கம் பிள்ளைக்கு
நல்ல புலமையுண்டு. தமிழ்ப் புலவர்களின் புரவலராகவும்
திகழ்ந்தார். அருணாசலக் கவிராயர் பாடிய இராம நாடகம்
என்னும் சிறந்த நூலானது ஆனந்தரங்கம் பிள்ளையின் முன்பு
அரங்கேற்றம் செய்யப்பட்டதாகக் கூறுவர். இவர்தம் கைப்பட
நாட்குறிப்பு ஒன்று தமிழில் எழுதி வைத்து வந்தார். அவருடைய
காலத்தில் யாருமே புரிந்திராத அரியதோர் இலக்கியப் பணி
யாக விளங்குகின்றது இந் நாட்குறிப்பு. இஃது ஒரு பெரும் வர
லாற்றுக் கருவூலமாகவும் திகழ்கின்றது. ஆனந்தரங்கம்பிள்ளை,
'தாம் காதால் கேட்டவற்றையும், கண்ணால் பார்த்தவற்
றையும், கப்பல்கள் வருவதையும், கப்பல்கள் போவதையும்,ஆச்
சரியங்களும் புதுமைகளும் நிகழ்ந்தால் அவற்றையும் இத் தினசரி
யில் குறிக்கின்றேன்' என்று கூறி, இந் நாட்குறிப்பைத் தொடங்கு
கின்றார். அவர் நாளைய பிரெஞ்சுக்காரர்களைப் பற்றிய அரிய
செய்திகள் பலவற்றை இந் நாட்குறிப்புகளில் படித்தறியலாம்.
ஆனந்தரங்கம் பிள்ளை கையாண்ட எழுத்து நடையே ஒரு
புதுமையானதாகும். அவருடைய நாட்குறிப்புகளில் உயிர்த்
துடிப்பும், உணர்ச்சி வெள்ளப் பெருக்கும், எழுச்சியும். ஏக்கமும்,
சினமும், துள்ளலும், உவகையும் பொங்கி வழிவதைக் காண
லாம். இவருக்குப் பிறகு அரசியல்வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டிருந்த
வர்கள் இத்தகைய நாட்குறிப்பு ஒன்றை எழுதி வையாதது ஒரு
குறைபாடாகும்.
தமிழகத்தில் அவ்வப்போது வடமொழியிலும், தெலுங்
கிலும் இயல் இசை நாடகங்கள் தோன்றி வளர்ந்து வந்துள்ளன.
திருவையாற்றில் அமர்ந்திருந்து தியாகராச சுவாமிகள் நூற்றுக்
கணக்கான கீர்த்தனைகளைத் தெலுங்கு மொழியில் பாடினார்.
இவர் கையாண்டுள்ள தெலுங்கு மொழியில் மென்மையும்,
இனிமையும், உருக்கமும் கொண்ட சொற்களைக் காணலாம்.
பாடல்கள் உள்ளத்தை இளக்கக்கூடியவை. இக்காலத்துத்
தெலுங்கில் காணப்படும் வடமொழிக் கலப்பு ஆரவாரத்தைத்
தியாகையரின் பாடல்களில்
சுவாமிகளின்
காணமுடியாது.
பாடல்களை நிறுத்தி, மென்குரலில் குதிப்பும் துள்ளலும் இன்றி,
இசை மருட்டலும் இன்றிப் பொருள் உணர்ந்து பாடும்போது
தமிழரும் கேட்டு இன்புறக்கூடும். அவ்வளவு எளிய சிறுசிறு
சொற்களால் இவருடைய கீர்த்தனைகள் அமைந்துள்ளன.
இசைப் புலவர்கள் தாந்தாம் கற்ற கலையுணர்வையும், கலை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rf38vtrovsf52f9copzb50amn0ohg22</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/471</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668294</id>
    <revision>
      <id>1986605</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:46:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986605</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5289" sha1="963nvwr6zjgtluc2zq0pks16qcm2ikz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

448
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்.
யுயர்வையும் காட்டும் பொருட்டுச் சுவாமிகளின் கீர்த்தனை களைப் பொருள் தேற்றமின்றியும், சொற்களைச் சிதைத்தும், மென்று விழுங்கியும், உணர்ச்சியின்றியும், பிறர்க்குப் பொருள் விளங்காவாறும் மேடைகளில் பாடி வருகின்றனர். இறைவன் உள்ளத்தை உருக்கித் தமக்குத் திருவருளைத் தேடிக்கொள்ளு மாறு தியாகராச சுவாமிகள் பாடிய பாடல்கள் இசைவாணரின் புலமைச் சிலம்பத்துக்குப் பயன்பட்டு வருவது வருந்தத்தக்க தாகும். சுவாமிகளின் கீர்த்தனைகள் பல அபூர்வ இராகங் களில் செய்யப்பட்டுள்ளன.
பதினேழாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும், பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் சோதிடம், மருத்துவம் ஆகிய துறைகளில் சித்தர்கள் பேரால் பல நூல்கள் இயற்றப் பட்டுள்ளன. அவற்றில் காணப்படும் சொல்லாட்சிகளானவை அவற்றுக்குப் பழைமையை மறுக்கின்றன. எனினும் அந் நூல்களில் யாக்கப்பட்டுள்ள செய்யுள்கள் அமைப்பிலும், போக்கிலும் விறுவிறுப்பாக ஓடும் நடையில் காணப்படுகின்றன. மருத்துவ நூல்களும், வாத நூல்களும் காயகற்ப மருந்துகளைப் பற்றி மிகவும் விரிவாகப் பேசுகின்றன. மருத்துவத்தில் சித்தர் முறை என்பது தமிழகத்திலேயே தோன்றி வளர்ந்த ஒரு கலை யாகும். இம் முறையில் மூலிகைகள், தாதுப்பொருள்கள். உயிரினங்கள் ஆகியவை பயன்படுகின்றன. நூற்றெட்டு உப் ரசங்கள், அறுபத்து நான்கு பாடாணங்கள், இருபத்தைந்து உப்பினங்கள் ஆகியவை சித்தர்கள் கையாண்ட கைம்முறையில் சேர்கின்றன.
உலகம் பலவாகத் தோற்றினாலும், அடிப்படையில் அது ஒரே தன்மை வாய்ந்த ஆதி சடப்பொருள் ஒன்றால் ஆனது என்றும், இவ்வடிப்படைத் தன்மையை மாற்றக் கூடுமானால் பல்வேறு பொருள்களின் இயல்பையே மாற்றிவிடலாம் என்றும், இந்த முறையைக் கையாண்டு பாதரசத்தையும், உப்பையும். கட்டிச் செம்பையும், வெள்ளியையும் உயர் மாற்றுத் தங்கமாக மாற்றலாம் என்றும் சித்தர் வாத நூல்களும், மருத்துவ நூல் களும் கூறுகின்றன. இக் கொள்கையானது ஐரோப்பிய நாடு களிலும் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே அறிஞர் கருத்தைக் கவர்ந்து வந்தது குறிப்பிடத் தக்கதாகும். பண்டைய சீனத் திலும், எகிப்திலும் செயற்கைப் பொன் செய்யும் முயற்சிகளும், காயகற்ப மருந்து வைப்பு முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப் பட்டிருந்தன; பண்டைய அராபியர்களும் பொன் செய்யும் கலையில் பேரூக்கம் காட்டி வந்தனர். இரசவாதக் கலையில்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>963nvwr6zjgtluc2zq0pks16qcm2ikz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/472</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668295</id>
    <revision>
      <id>1986606</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:47:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986606</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5359" sha1="dzvn1h9aufr7933z249tfkxv9i0eb4r" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;தமிழகத்தில்......18ஆம் நூற்றாண்டுவரை சமூகநிலை
சிறந்தவராகக்
449
ஈடுபட்டிருந்த ஐரோப்பிய அறிஞருள் பார்சல்சஸ் (1493-1541}
என்ற மருத்துவர். மிகவும்
கொள்ளப்
பட்டுள்ளார். அவருடைய முறைகளுக்கும் தமிழகத்துச் சித்தர்
முறைகளுக்கும் மிகவும் நெருங்கிய தொடர்பு காணப்படு
கின்றது. பூநீறு, வழலை, வீரம், பூரம், இலிங்கம், மனோசிலை,
கெந்தகம், ஈயம், துத்தநாகம், பாதரசம், செம்பு, தங்கம்
போன்றவை சித்த மருத்துவ முறைகளில் கையாளப்படுகின்றன.
குரு, முப்பூ, மெழுகு, சூரணம், பற்பம், செந்தூரம் ஆகியன
வாயில் அடக்கிக்
சித்தர் முறை மருந்து வகைகளில் சிலவாம்.
கொண்டு வானத்தில் கடுவேகத்தில் பறந்து செல்லக்கூடிய கவனக்
குளிகைகளும் சித்தர் நூல்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.
திருக்குற்றாலத்தில் ‘கவன ”சித்தர் வந்து வந்து காயசித்தி
விளைப்பர்' என்று குற்றாலக் குறவஞ்சியில் அதன் ஆசிரியர்
கூறுகின்றார்.
சோதிட நூல்களில் நாடிகள் என்னும் பெயருடைய நூல்கள்
பல தமிழகத்தில் காணப்படுகின்றன. அவற்றுள் கௌசிக நாடி,
கௌமார நாடி, சுக்கிர நாடி, காகபுசுண்டர் நாடி, துருவ நாடி,
சப்தரிஷி நாடி, நந்தி நாடி, மார்க்கண்ட நாடி என்பன சில.
சோதிடத்துறையில் எழுதப்பட்டுள்ள ஏனைய நூல்களுக்கு
இல்லாத சிறப்பு ஒன்று நாடிகளிடம் காணப்படுகின்றது. ஒருவரு
டைய கைரேகைகளைக் கொண்டோ, அவருடைய சாதகக்
குறிப்பைக் கொண்டோ அவருடைய வாழ்க்கையின் முக்கால
நிகழ்ச்சிகளையும் நாடிகள் எடுத்துக் கூறுகின்றன. சாதகனின்
பெயர், பெற்றோரின் பெயர், பிறந்த ஊர், அவர் பெற்ற கல்வி,
செய்யும் தொழில் ஆகியவற்றைப் பற்றிய குறிப்புகளை, நாடிகள்
சில சமயம் தெளிவாகவும் சில சமயம் மறைபொருளாகவும் தெரி
விக்கின்றன. சோதிடர்கள் பொதுவாக, நவாமிசம் (ஒரிராசியில்
ஒன்பதில் ஒரு பகுதி, 30/9பாகை) வரையில் கணித்துப் பலன் கூறு
வார்கள். ஆனால், நாடிகளில் திரிம்சாமிசம் (1/30°, அதாவது
ஒருபாகை) அல்லது சோடசாமிசம் (1/60°, அதாவது அரைப்
பாகை) வரையில் மிகவும் நுட்பமாகக் கணிக்கப்பட்டுப் பலன்கள்
தரப்படுகின்றன. நம் வியப்பையும் ஆவலையும் ஒருங்கே
தூண்டும் இந் நாடி சோதிடக்கலை இன்று தமிழ்நாட்டில் ஒரு
சிலர் கையில் மீட்பின்றி மாண்டு வருகின்றது.
தமிழரின் வாழ்வில் காஞ்சிபுரம் பச்சையப்ப முதலியாரின்
வாழ்க்கையும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளது. அவர் கிழக்கிந்தியக்
கம்பெனியாரிடம் துபாஷாக (மொழிபெயர்ப்பாளராக)
அமர்ந்து பணியாற்றியவர். தாம் ஈட்டிய பொருளைக்கொண்டு
29&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dzvn1h9aufr7933z249tfkxv9i0eb4r</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/473</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668296</id>
    <revision>
      <id>1986607</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:47:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986607</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="0" sha1="ni4mybirrzujd6q242fnpnv3u06oebq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ni4mybirrzujd6q242fnpnv3u06oebq</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986608</id>
      <parentid>1986607</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T14:47:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986608</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5357" sha1="dfx6so3bqztjneis8imqg2cu3w9ezut" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;450
தமிழக லரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
தமிழகம் முழுவதிலும் அறக்கட்டளைகள் நிறுவினார்; கோயில்
திருப்பணிகள் செய்தார். சென்னையிலும், காஞ்சிபுரம்,
சிதம்பரம் ஆகிய ஊர்களிலும் பச்சையப்ப முதலியாரின் அறக்
கட்டளையால் நிருவகிக்கப்பட்டு வரும் கல்லூரிகளும், உயர்
நிலை, நடுநிலைப் பள்ளிகளும் தமிழர்கள் அறியாதவையல்ல.
ஒரு நூற்றாண்டாகச் சென்னைப் பச்சையப்பன் கல்லூரியானது
ஏழை மாணவரின் புகலிடமாகச் செயல்பட்டு வந்துள்ளது.
பச்சையப்ப முதலியாரின் உடன்காலத்தவரான மணலி
சின்னைய முதலியார் என்பாரும் பல அறக்கட்டளைகள் நிறுவி
யுள்ளார். நந்தவனங்கள் அமைத்தார்; சிதம்பரம் சிற்சபையின்
பஞ்சாட்சரப் படிக்கு வெள்ளி வேய்ந்தார். அவருடைய அறக்
கட்டளைகள் ஒன்று சில மாறுதல்களுக்கு உட்பட்டு இப்போது
சென்னையில் 'மணலி மாணவர் விடுதி' என்னும் பெயரில்
நூற்றுக்கணக்கான ஏழை மாணவர்களுக்கு உணவும் உறையுளும்
வழங்கி வருகின்றது.
போர்
பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் கிறித்தவ இஸ்லாம் சமயங்கள்
ஏற்றங்கண்டதாலும், இந்து மன்னர்கள் ஆற்றலிழந்து அயல்
சமயத்தினரின் படைத் துணையையே நாடி ஓடியதாலும்,
இந்துக் கோயில்கள் பாதுகாப்பற்று, பேணுவாரற்றுக் கிடந்தன.
அக் காரணத்தால் தமிழகத்துப் பெருங்கோயில்கள் பல
அணிகள் நிறுத்தப்பட்டிருந்த பாடி வீடுகளாகவும் கொத்தளங்க
களாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டன. மக்கள் எத்துணை அவல்
நிலையை எய்தியிருக்க வேண்டும், எவ்வளவு செயலற்று, கை
யற்று வணங்கி வாழ்ந்து வந்திருக்க வேண்டும் என்று எண்ண
வேண்டியுள்ளது. சிதம்பரம் கோயிலில் சாஹுஜி என்ற மராத்
தியன் பகைவருக்கு அஞ்சித் தன் படையுடன் அடைக்கலம் புகுந்
தான். பிரெஞ்சுக்காரரும், ஆங்கிலேயரும், ஐதரலியும் மாறி
மாறி இக் கோயிலைத் தம் கொத்தளங்களாகப் பயன்படுத்தி
வந்தனர். இக் கோயில் முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் தொடர்ந்து
இராணுவத்தினர் வசம் இருந்து வந்தது. பீரங்கித் தாக்குதல்
களால் இக் கோயிலின் மண்டபங்களும், சுற்றாலைகளும், சிறு
கோயில்களும் இடியுண்டு அழிந்தன. ஒரு முறை நடராசர்,
சிவகாம சுந்தரி திருவுருவச் சிலைகளை எடுத்துச்
சென்று
திருவாரூர்க்கோயில் சபாபதி மண்டபத்தில் வைத்திருந்து.
சிதம்பரம் கோயில் இராணுவத்திடமிருந்து விடுதலையான பிறகு
மீண்டும் அங்குக் கொண்டுவந்து நிறுத்தினார்கள்.
சிதம்பரம் கோயிலைப் போலவே திருவண்ணாமலைக் கோயி
லிலும் படைவீடுகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. பல படுகொலை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dfx6so3bqztjneis8imqg2cu3w9ezut</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/474</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668297</id>
    <revision>
      <id>1986609</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:48:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986609</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1231" sha1="m0rih4fh0q332efkroa0ju0br0ve85n" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

தமிழகத்தில்... 18ஆம் நூற்றாண்டுவரை சமூகநிலை
451
களும் அக் கோயிலுக்குள் நடைபெற்றதுண்டு. ஒரு முறை ஆர்க் காட்டு நவாபு ராஜாசாயபு தன் பின்னால் விட்டுவிட்டுப்போன பட்டாளம் ஒன்று அண்ணாமலையார் கோயிலினுள் தங்கி யிருந்தது. தியாகதுர்க்கம் கின்னேதாரன் கிருஷ்ணாராவு என்ற மராத்தியன் - அவனும் ஓர் இந்துதான் - ஒருநாள் இரவு திடீ ரென்று தன் படைவீரருடன் கோயிலுக்குள் புகுந்து எழு நூற்றைம்பது சிப்பாய்களைப் படுகொலை செய்தான்; கோயிற் சுற்றாலைகளை இரத்தத்தால் மெழுகினான்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>m0rih4fh0q332efkroa0ju0br0ve85n</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/475</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668298</id>
    <revision>
      <id>1986610</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:48:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986610</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4429" sha1="2yei9lggrup2wf2tb5sdvtmze206exw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;18. ஐரோப்பியரின் வரவு
இந்தியாவில் போர்ச்சுகீசியருக்கு ஏற்பட்டிருந்த அரசியல்
ஏற்றத்தையும், வாணிகச் செல்வாக்கையும் கண்டு ஆங்கிலேயர்
மனம் புழுங்கினர். இங்கிலாந்து அரசி எலிசபெத் வழங்கிய
பட்டயம் ஒன்றின்படி 'கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி' என்னும்
பெயரில் வாணிக நிறுவனம் (1600ஆம் ஆண்டு, டிசம்பர் 31ஆம்
தேதி) ஒன்று தொடங்கப்பட்டது. தொடக்கத்தில் சில
சலுகைகளையும்
வளர்ச்சியிலேயே
ஆண்டுகள் அதற்குப் பல இன்னல்களும் இடர்ப்பாடுகளும்
தோன்றின. ஆனால், நாளடைவில் அது முழு வேகத்தில்
செயல்படலாயிற்று; அக் கம்பெனியின் முதல் தொழிற்சாலை
யானது சூரத் என்னும் ஊரில் கட்டப்பட்டது. சர் தாமஸ்
ரோ என்னும் ஆங்கிலேயர் 1616-18 ஆண்டுகளில் டில்லி
முகலாயர் அரசவையில் அமர்ந்திருந்து தம் நாட்டு வாணிக
முன்னேற்றத்துக்குப் பல உரிமைகளையும்
பெற்றார். ஆங்கிலேயர் வாணிகத்தின்
கண்ணுங்கருத்துமாக இருந்து வரவேண்டும் என்றும், நாடு
பிடிக்கும் எண்ணத்துடன் இந்திய மண்ணின்மேல் போர் முயற்சி
களில் இறங்கக்கூடாதென்றும் அவர் வலியுறுத்தினார். ஆனால்,
அவருடைய கருத்து அரசியலாளரிடையே எடுபடவில்லை.
ஏனைய ஐரோப்பிய நாடுகளுடன் ஆங்கிலேயரும் வாணிகப்
போட்டியிலும் நாடு பிடிக்கும் போட்டியிலும் மும்முரமாக
ஈடுபடலானர்கள். ஆங்கிலேயர்கள் புலிக்காட்டில் தொழிற்
சாலை ஒன்றை நிறுவ முயன்று தோற்றுப்போயினர்.
மசூலிப்பட்டினத்தில் 1611-ல் ஒரு தொழிற்சாலையை நிறு
பிறகு
வினார்கள். கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியைச் சேர்ந்த பிரான்ஸிஸ்
டே என்ற ஆங்கிலேயன் சென்னையில் சாந்தோமுக்கு அண்மை
யிலேயே செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டை இப்போது அமைந்
துள்ள அடிநிலத்தை 1639-ல் கம்பெனிக்குச் சொந்தமாக்கிக்
கொண்டான். சென்னையானது வாணிகத்துக்குத் தக்க இடம்
என்ற காரணத்தால் மட்டுமன்றி வேறு ஓர் எண்ணமும் அவன்
நெஞ்சில் அலைபாய்ந்தது. அவனுடைய காதலி சாந்தோமில்
வாழ்ந்து வந்தாள். அவளை அடிக்கடி சந்தித்து அவளுடன்
அளவளாவும் வாய்ப்பும் அவன் முன்னர் நின்று அழைத்தது.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2yei9lggrup2wf2tb5sdvtmze206exw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/476</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668299</id>
    <revision>
      <id>1986611</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:49:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986611</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5312" sha1="0i8t1kiq0oexpz9gnkih9y96bqzt2dj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐரோப்பியரின் வரவு
453
சென்னையைச் சுற்றியுள்ள இடத்தைக் கோல்கொண்டாவின் முதலமைச்சன் மீர்ஜும்லா என்பவன் வென்று தன் நாட்டுடன் இணைத்துக்கொண்டான் (1647). அப்போது ஆங்கிலேயர் சென்னையில் பெற்றிருந்த உரிமைகள் அனைத்தையும் உறுதி செய்துகொடுத்தான். ஐந்தாண்டுகள் கழித்துக் கம்பெனியின் கிழக்கிந்திய நாடுகளுக்குச் செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டையே தலைமை ஆட்சியிடமாகவும் அமைந்தது. அந் நிலை 1655-ல் மாறுபட்டதேனும் 1661-ல் மீண்டும் அக் கோட்டையே தலைமையிடமாய் அமைந்தது. கோட்டையில் வசித்து வந்த ஆங்கிலேயப் பெண் ஒருத்தி அடிமைப் பெண்ணைக் கொன்று விட்டாள். அதைத் தொடர்ந்து நேர்ந்த சில குமுறல்களின் காரணமாகக் கோட்டையில் ஏஜன்டாகப் பணியாற்றி வந்த ஜார்ஜ் பாக்ஸ் கிராப்ட் என்பார் அதன் முதல் கவர்னராக நியமிக்கப்பட்டார். சென்னையில் மக்கள் தொகையானது பெருகி வரலாயிற்று. அது 1670-ல் 40,000-த்தை எட்டி நின்றது. அடுத்த கவர்னராக வில்லியம் லேங்கார்ன் (1672-8) நியமனம் ஆனார். சென்னைப் பகுதியில் சிவாஜி படையெடுத்து வந்தபோது அவருடன் கவர்னர் நட்புறவுத் தொடர்புகளை மேற்கொண்டார். அவரும் அவரையடுத்துக் கவர்னர் பதவியில் அமர்ந்த சர் ஸ்டிரேஷ் நாம் மாஸ்டரும் (1678-87) செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டையை மேலும் வலுப்படுத்தினர். நீதி நிரு வாகம் சீரமைக்கப்பட்டது. கூடலூரிலும் பறங்கிப்பேட்டை யிலும் 1681-ல் ஆங்கிலேயர்கள் குடியேறினார்கள். கவர்னருக்கு 1684-ல் கம்பெனியின் 'பிரசிடென்டு' என்ற பதவிப் பெயரும் அளிக்கப்பட்டது; சென்னை மேலும் மேலும் வளர்ச்சி பெற்று மிகப் பெரியதொரு நகரமாகக் காட்சியளித்தது. அதன் நிருவாகத்துக்காக நகராட்சி ஒன்று நிறுவப்பட்டது (1688). மேயர் ஒருவரும், பன்னிரண்டு உறுப்பினரும் (ஆல்டர்மென்னும்) நகராட்சியின் நிருவாகத்தை மேற்கொண்டனர். கோல்கொண் டாவானது முகலாயரின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டுவிட்ட பின்பு ஆங்கிலேயரின் உரிமைகள் யாவும் முகலாய அரசால் மீண்டும் உறுதி செய்யப்பட்டன (1690). அவ்வாண்டிலேயே கூடலூருக் குத் தெற்கே செயின்ட் டேவிட் கோட்டை எழுப்பப்பட்டது.
வரகுணராம குலசேகர பாண்டியன் என்பவன் கி.பி. 1613-ல் முடிசூட்டப் பெற்றுள்ளான். இவன் எம் முறையில் முன்னைய இவன் பாண்டியருக்கு உறவினன் எனத் தெரியவில்லை. வேள்விகள் இயற்றியவன் என அறிகின்றோம். அதனால் அவனுக்குக் குலசேகர சோமாசியார் என்றும் ஒரு பெயர் வழங்கிற்று. மற்றொரு பாண்டிய மன்னன் கி.பி. 1748-ல்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0i8t1kiq0oexpz9gnkih9y96bqzt2dj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/477</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668300</id>
    <revision>
      <id>1986612</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:49:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986612</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4753" sha1="dwf9k14fk0tus8mbb60krhd51momiwn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;454
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
அரசாண்டுள்ளான். அவனும் வேள்வி இயற்றியவன் போலும்.
அவன் தன்னை வரகுணராம பாண்டிய குலசேகர சிவ தீட்சிதர்
என்று குறிப்பிட்டுக் கொண்டுள்ளான்.
பாண்டிய மன்னர்கள் பேரரசர்களாக வாழ்ந்திருந்து பிறகு
குறுநில மன்னர்களாக மாறி, இறுதியில் மதுரை நாயக்கரின்
கீழும், விசயநகரத்து வேந்தரின் கீழும் வெற்று ஜமீன்தாரர்களாக
இழிவுற்றுத் தம் பண்டைய பெருமையை இழந்து மறைந்து
போயினர்.
போர்ச்சுகீசியர்
இந்தியாவுக்குள் முதன்முதல் அடியெடுத்து வைத்த
ஐரோப்பியர் போர்ச்சுகீசியராவர். அவர்கள் வாணிகம் புரிந்து
பொருளீட்டும் நோக்கத்துடனே நாட்டுக்குள் நுழைந்தனர்.
அவர்கள் பெரிதும் விரும்பி இந் நாட்டில் கொள்முதல் செய்த
சரக்கு மிளகும் ஏனைய சம்பாரப் பொருள்களுமாம். ஐரோப்
பியரின் ஊன் உணவுக்குச் சுவையூட்டவும், அதைப் பாத்திரங்
களில் நிரப்பிப் பதனிட்டு வைக்கவும், மிளகு, இலவங்கம்,
ஏலக்காய் முதலிய நறுமணப் பண்டங்களும் ஐரோப்பியருக்குப்
பெரிதும் தேவைப்பட்டன.
போர்ச்சுகீசிய மாலுமி வாஸ்கோ-ட-காமா என்பவன் முதன்
முதல் கி.பி.1498-ல் கள்ளிக்கோட்டை வந்து நங்கூரம் பாய்ச்
சினான். அவன் வகுத்த கடல்வழியே ஏனைய ஐரோப்பியரும்
வந்து இந்தியாவுடன் கடல் வாணிகம் மேற்கொள்ளுவதற்கு
ஏற்றதொரு நெடுஞ்சாலையாக உதவிற்று. வாணிகக் கப்பல்
களைத் தொடர்ந்து போர்க் கப்பல்கள் வந்தன. வாணிகச் செல்
வாக்கில் ஓடிய நாட்டம் காலப்போக்கில் நாடு பிடிக்கும் முனைப்
பாக மாறிற்று. ஆதியில் நாட்டில் காலெடுத்துவைத்த வணிகர்
களிடம் கிறித்தவ சமயத்தைப் பரப்பும் எண்ணமே எழவில்லை.
போர்ச்சுகீசியரின் செல்வாக்கானது வெகு துரிதமாக
வளர்ந்து வந்தது. அவர்கள் கேரளத்துக் கடற்கரையில் பல குடி
யிருப்புகளை அமைத்துக்கொண்டனர். அவர்களுடைய செல்
வாக்கானது அங்கெல்லாம் வேரூன்றிக் கப்பும் கிளையும் விட்டுப்
பரவலாயிற்று. தம் வாணிகச் செல்வாக்கை வளர்த்துக்கொள்ள
வும், அரசியல் ஆதிக்கத்தைப் பெருக்கிக்கொள்ளவும், சமய
வளர்ச்சியைத் தூண்டிவிடவும் போர்ச்சுகீசியர்கள் மக்களுக்கு
எவ்விதமான இன்னல்களையும் கொடுமைகளையும் விளைக்கவும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dwf9k14fk0tus8mbb60krhd51momiwn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/478</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668301</id>
    <revision>
      <id>1986613</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:49:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986613</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5694" sha1="bwv9yo6h30x5sokjt7qeyx1tjelcwbn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐரோப்பியரின் வரவு
455
பின்தயங்கினரல்லர். ஒழுக்கம் அவர்களிடம் இழுக்குற்றது. கண்ணனூரிலும் கோவாவிலும் போர்ச்சுகீசியர் இந்துக் குடி மக்களைத் துண்டு துண்டாய் வெட்டியும், உயிருடன் அவர்களு டைய உறுப்புகளை அறுத்துப், படுகொலைகள் செய்தும் நெஞ்சைப் பிளக்கக்கூடிய கொடுமைகள் இழைத்தனர்.
செல்வச்
மதுரையில் வீரப்பநாயக்கனின் ஆட்சிக் காலத்தின் இறுதியில் ஜெசூட் பர்னாண்டஸ் பாதிரியின் (Father Fernandez) தலைமை யில் ஜெசூட் பாதிரிகள் கிறித்தவ மிஷன் (இயேசு கிறித்தவக் குழு) ஒன்றைத் தொடங்கினார்கள் (1592). கிருஷ்ணப்ப நாயக்கனும் அவர்கட்கு அனுமதி வழங்கியிருந்தான். உயர்வகுப்புக் குடிமக் களைக் கிறித்தவர்களாக மாற்றுவதே இந்த மிஷனின் சீரிய நோக்கமாகும். அவர்கள் மாதாகோயில் ஒன்றையும் எழுப் பினர். பர்னாண்டஸ் பாதிரியார் பதினான்கு ஆண்டுகள் விடாமல் உழைத்தும் வெற்றிகண்டிலர். போர்ச்சுகீசியரைத் தமிழர்கள் பறங்கிகள் என்று இழித்துக் கூறினர். போர்ச்சுகீசியர் மாட்டு இறைச்சியைத் தின்றதையும், மதுபானம் குடித்ததையும், புலையரோடு கலந்து உறவாடியதையும் தமிழர் வெறுத்தனர். போர்ச்சுகீசியரின் நெஞ்சுரமும், படைப்பலமும், செருக்கும் தமிழரின் உள்ளத்தை அசைக்க முடியவில்லை. ஆகவே, மதுரை மிஷனின் தொடக்க முயற்சிகள் படுதோல்வியில் முடிந்தன.எனினும் ராபர்ட்-டி-நொபிலி பாதிரியார் மதுரைக்கு வந்து பணியேற்ற பிறகு மதுரை மிஷனின் சரித்திரமே மாறி விட்டது. ஆதியில் அப் பாதிரியின் முயற்சிகளுக்குப் பல இன்னல் களும், இடும்பைகளும் ஏற்பட்டன. மதுரை நாயக்கர்களின் படை களுடன் கிறித்தவப் பாதிரிகளும் கலந்து அணிவகுத்துச் செல்ல வேண்டியவர்களாக இருந்தனர். ஆனால், அஃதும் ஒரு நற்பயனையே விளைவித்தது. சேனைகள் திருச்சிராப்பள்ளிக்குச் செல்லும்போதெல்லாம் நொபிலி பாதிரியார் தாமும் உடன் சென்று ஆங்காங்குத் தம் சமயப் பணிகளைச் செய்து வந்தார். சத்தியமங்கலத்தில் 1643-ல் கிறித்தவப் பிரசாரத்துக்காகப் பாதிரி டி-காங்டாவுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டது. செஞ்சியை யடுத்திருந்த பாளையக்காரன் ஒருவன் கிறித்தவப் பணிகளை மேற்கொள்ளும் முயற்சிகளுக்குத் தன் இசைவைத் தெரிவித் தான். இராமநாதபுரத்துக் கிறித்தவப் பாதிரிகளுக்கும் சூழ்நிலை ஏற்றபடியே அமைந்திருந்தது. நாளடைவில் மதுரை மிஷனானது மதுரை, தஞ்சாவூர், செஞ்சி ஆகிய ஊர்களின் எல்லைகளைக் கடந்து மேலும் பரவிச்சென்று வேலூர், கோல்கொண்டா தேசங் களிலும் பரவலாயிற்று. பல சமயங்களில் மராத்தியரின் தாக்கு தல்களாலும் மிஷன் தொண்டுகளுக்குத் தடை ஏற்பட்டதுண்டு.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bwv9yo6h30x5sokjt7qeyx1tjelcwbn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/479</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668302</id>
    <revision>
      <id>1986614</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:50:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986614</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5089" sha1="2ok0klyus0wdi83y0gqa8jzzv6nvbrb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;456
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்.
1689-ல்
கிறித்தவர்கள் பட்ட துன்பங்கட்கு இறுதியாக ஒரு முடிவு
ஏற்பட்டது.
அரசாட்சியை
இராணி மங்கம்மாள்
ஏற்றாள். அவளுக்குக் கிறித்தவர்களிடம் பரிவு ஏற்பட்டது.
பாதிரிகளும் தம் பணியில் முனைப்புற்றார்கள்.
டச்சுக்காரர்கள்
போர்ச்சுகீசியருக்கும் டச்சுக்காரருக்குமிடையே நேரிட்டு
வந்த பூசல்களிலும் போராட்டங்களிலும் போர்ச்சுகீசியரின் கால்
சறுக்கி வந்தது. அவர்கள் இலங்கையை டச்சுக்காரரிடம் இழந்
தனர் (1638); பிறகு டச்சுக்காரர்கள் தூத்துக்குடியையும்
(1658), நாகப்பட்டினத்தையும் (1659) போர்ச்சுகீசியரிடமிருந்து
பறித்துக்கொண்டனர். கேரளக் கடற்கரையில் சில ஊர்களும்
போர்ச்சுகீசியரிடமிருந்து டச்சுக்காரரின் கைக்கு மாறின.
சோழ மண்டலக் கடற்கரையில் நாகப்பட்டினமே
டச்சுக்
காரரின் தலைநகராக அமைந்தது. அங்கு டச்சுக்காரர்கள்
வலிமையான கோட்டை கொத்தளங்கள் கட்டிக்கொண்
டனர். அக் கோட்டையை டச்சுக் கம்பெனியின் கவர்னர். தம்
இருப்பிடமாகக் கொண்டார். டச்சுப் பாதிரியான ஆபிரகாம்
ரோசர் புலிக்காட்டில் தங்கித் தம் பணிகளைச் செய்துவந்தார்.
டச்சுக்காரரின் செல்வாக்கு உயர்ந்துகொண்டே போயிற்று.
அவர்களுக்கு வெற்றிமேல் வெற்றி கிடைத்துவந்தது. வாணிகத்
தொழிலிலும், கப்பலோட்டுவதிலும், தொழில்கள் அமைப்
பிலும், பொருளாதாரத்திலும், அறிவு நுட்பத்திலும், டச்சுக்
காரர்கள் ஏனைய ஐரோப்பியரைவிடப் பலபடிகள் மிஞ்சி நின்
றார்கள். வாணிகத்தைத் தொடர்ந்து நடத்திவரவும் ; கைப்
பற்றிய நாடுகளை ஆண்டு அனுபவிப்பதற்காகவும் ஹாலந்தில்
ஐக்கியக் கம்பெனி ஒன்று நிறுவப்பட்ட பிறகு, டச்சுக்காரரின்
கைகள் வலுவுற்றன. தம் நோக்கம் இன்னதெனவும், அதை
அடையும் முறையும் துறையும் இன்னவெனவும் டச்சுக்காரர்கள்
திட்டமாகவும், தெளிவாகவும் உணர்ந்திருந்தனர். எனவே,
அவர்கள் தம் நோக்கங்களை நிறைவேற்றிக்கொள்ளுவதில் துரித
மான பயனைக் கண்டனர்.
டேனியரும் பிரெஞ்சுக்காரரும்
தரங்கம்பாடியில் டேனிஷ் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி வணிகர்
கள் கோட்டை ஒன்றைக் கட்டிக்கொண்டு தம் வாணிகத்தைத்
தொடங்கினர். இந்தியாவில் கொள்முதல் செய்த சரக்குகளை
அவர்கள் மலேயத் தீவுகட்கு ஏற்றிச்சென்று விற்பனை செய்து
அவற்றுக்கு ஈடாக அங்கிருந்து சம்பாரப் பண்டங்களை வாங்கி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2ok0klyus0wdi83y0gqa8jzzv6nvbrb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/480</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668303</id>
    <revision>
      <id>1986615</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:50:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986615</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5371" sha1="fxhhydoljqju4m0b7fsjce4wk3cll4g" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ஐரோப்பியரின் வரவு
457
வருவது இக் கம்பெனியின் சிறப்பான நோக்கமாக இருந்தது.
ஆனால், இந்த வாணிகத்தில் அவர்கள் இலாபங் காணவில்லை.
எனவே, டேனியர்கள் தரங்கம்பாடியையும், வடக்கில் இருந்த
சேராம்பூரையும் ஆங்கிலேயரின் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு
ரூ.12,50,000-க்கு விற்றுவிட்டார்கள்.
பிரெஞ்சுக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி 1664-ல் முதன் முதல்
தோற்றுவிக்கப்பட்டது. சூரத்திலும் (1668), மசூலிப்பட்டினத்
திலும்(1669)இக் கம்பெனியின் தொழிற்சாலைகள் அமைக்கப்பட்
டன. ஏனைய ஐரோப்பியருடன் பிரெஞ்சுக்காரரும் அரசியல்வட்
டாட்டத்தில் இறங்கினர். நாட்டின் அவலநிலைமையை அறிந்து
எரியும் வீட்டில் கொள்ளியைப் பிடுங்கினவரை இலாபம் என்னும்
கொள்கையை மேற்கொண்டு பிரெஞ்சுக்காரர்கள் ஆங்காங்கு
இடம் தேடிப் பிடித்து வந்தனர். சாந்தோமை 1672-ல் முற்றுகை
யிட்டுக் கைப்பற்றி மீண்டும் அதை 1674-ல் இழந்துவிட்டார்கள்.
பீஜப்பூர்ச் சுல்தான்கீழ்க் குறுநில மன்னனாக இருந்த ஷேர்கான்
வலிகண்ட
லோடி என்பவன் பெரம்பலூருக்கு அண்மையில்
புரத்தில் அரசாண்டு வந்தான். அவனிடமிருந்து புதுச்சேரியை
பிரான்சுவா மார்ட்டின் என்ற பிரெஞ்சுக்காரன் தானமாகப்
பெற்றான். பிரெஞ்சுக்காரரின் வாணிக நிறுவனம் அங்கு
அமைக்கப்பட்டது. தொடர்ந்து நூறாண்டுகளுக்குமேல் புதுச்
சேரியானது தமிழகத்து வரலாற்றில் பல நிகழ்ச்சிகளுக்கு விளை
களனாக இருந்து வந்துள்ளது. சிவாஜியின் படையெடுப்பு ஒன்றி
னால் (1677) புதுச்சேரியானது பல அல்லல்களுக்குள்ளாயிற்று.
எனினும் மார்ட்டினின் விடாமுயற்சியினால் பிரெஞ்சு வாணிகம்
மேலும் மேலும் வளர்ந்துவந்தது. புதுச்சேரி 1693-ல் டச்சுக்
காரர்களின் கைக்குள் விழுந்தது. எனினும் பிரெஞ்சுக்காரர்கள்
மீண்டும் அதை டச்சுக்காரரிடமிருந்து கைப்பற்றிக்கொண்டனர்.
மார்ட்டின் புதுச்சேரியில் கோட்டை எழுப்பியும், கொத்தளங்கள்.
அமைத்தும் அதை வளமுள்ள நகரமாக மாற்றினான். அவன்
காலத்தில் புதுச்சேரியின் மக்கள்தொகை நாற்பதினாயிரத்தைக்
கடந்து நின்றது. புதுச்சேரி வளர்ச்சிபெற்று வருவதைக் கண்ட
மார்ட்டின் சூரத்து, மசூலிப்பட்டினம் ஆகிய ஊர்களின் தொழிற்
சாலைகளுக்கு முடிவு கட்டினான். பிரெஞ்சு நாட்டுக்காக
முப்பத்தெட்டாண்டுகள் அயராமல் உழைத்துவந்த மார்ட்டின்
1706-ல் காலமானான்.
கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி
இங்கிலாந்தின் குடிமக்கள் அனைவருமே இந்தியாவுடன்
வாணிகம் செய்யும் உரிமையுடையவர்களாவர்
என்று&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fxhhydoljqju4m0b7fsjce4wk3cll4g</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/481</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668304</id>
    <revision>
      <id>1986616</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:50:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986616</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5488" sha1="qnm2b685grmviuwfafjakka5d17kffz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

458
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
இங்கிலாந்தின் பாராளுமன்றம் தீர்மானம் ஒன்று நிறைவேற் றிற்று (கி.பி.1694). இத் தீர்மானத்தின் அடிப்படையில் வேறு கம்பெனிகளும் நிறுவப்பட்டன. அவற்றுக்குள் போட்டியும் பொச் கம்பெனிகள் சரிப்பும் பெருகிவந்தமையால், நிறுவப்பெற்ற
தன்
அனைத்தும் ஒருங்கிணைந்து ஒரே கம்பெனியாக உருவாயின (கி.பி. 1708-9). அப் புதிய கம்பெனியானது பல இடுக்கண்கள், இன்னல்களினிடையே பெரிதும் முனைந்து இந்திய மண்ணில் நிலையான வாழ்வுக்கு உறுதியான அடிப்படைகள் அமைத்துக்கொள்ளலாயிற்று. அது மொகலாயப் பேரரசினிட மிருந்து பல உரிமைகளையும், வாணிகச் செல்வாக்குகளையும் கேட்டுப் பெற்றது. கல்கத்தாவிலும், ஐதராபாத்திலும், சூரத் திலும், சென்னையிலும் விரிவான நில உரிமைகள் இதற்கு வழங்கப்பெற்றன. மொகலாயப் பேரரசு முழுவதிலும் பம்பா யில் அச்சிட்ட கம்பெனி நாணயங்கள் செல்லுபடியாயின. மராத்தியருக்கும் போர்ச்சுகீசியருக்கும் இடையே ஏற்பட்ட போர்களினால் கம்பெனி வாணிகம் குன்றிவரத் தொடங்கிற்று. அதனால் தன் தற்பாதுகாப்புக்காகக் கம்பெனியானது இங்கி லாந்திலிருந்து ஏராளமான படைகளையும் போர்க்கருவிகளை யும் இறக்குமதி செய்துகொண்டது. தனக்குண்டான படைப் பலத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு அவ்வப்போது கட்சி கூடி உள்நாட்டுப் போர்களில் தலையிட்டுக்கொண்டு தன் போர்த் திறனையும் பொருள் பலத்தையும் வெளிப்படுத்திப் பயன்பெறு வதும் நாடு பிடிப்பதும் கம்பெனிக்கு அரிய செயலாகத் தோன்றவில்லை.
சோழ மண்டலக் கடற்கரைப் பகுதியும், அதைச் சார்ந்துள்ள நிலப் பகுதியும் இந்திய வரலாற்றில் கருநாடகம் என்னும் பெயரால் வழங்கி வருகின்றன. இது ஐரோப்பியர் கொடுத்த பெயராகும். பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு தொடங்கிச் சில ஆண்டுகளில் ஆங்கிலேயருக்கும் பிரெஞ்சுக்காரருக்குமிடையே. நாடு பிடிக்கும் போட்டியானது ஓங்கி வளர்ந்து பல போர்கள் விளைவதற்கு அடிப்படைக் காரணமாக விளங்கிற்று. சிறிது காலத்தில் பிரெஞ்சுக்காரர்கள் சூரத், மசூலிப்பட்டினம். போன்ற துறைமுகப்பட்டினங்களில் அமைக்கப்பட்டிருந்த தம் தொழிற்சாலைகளைக் கைவிடவேண்டிய நெருக்கடி ஏற்பட்டது. அவர்களுடைய வாணிகம் சுருங்கவே அரசியல் செல்வாக்கும் குன்றிவரலாயிற்று. தாம் வாணிகம் செய்து பொருள் திரட்ட வேண்டுமென்றுதான் பிரெஞ்சுக்காரர்கள் ஆதியில் திட்ட மிட்டிருந்தனர். அவர்கள் திரட்டிக்கொண்ட படைப்பலமும் அவர்களுடைய வாணிகத்தின் பாதுகாப்புக்காகவே பயன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qnm2b685grmviuwfafjakka5d17kffz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/482</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668305</id>
    <revision>
      <id>1986617</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:50:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986617</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5228" sha1="mpo35tw1h2l3x7bn2obso8ai1l69dwb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐரோப்பியரின் வரவு
459
படுத்தப்பட்டது. பிரெஞ்சுக்காரர்கள் 1725-ல் கேரளக் கடற் கரையில் அமைந்துள்ள மாஹியையும், 1739-ல் காரைக்காலை யும் கைப்பற்றினார்கள். புதுச்சேரிக்கு டூப்ளே என்பான். 1742-ல் கவர்னராகப் பொறுப்பேற்றான். அதன் பின்பு பிரெஞ் சுக்காரரின் நோக்கமும், கொள்கையும் மாற்றம் பெற்றன. ஆங்கிலேயருடன் அரசியல் போட்டிகளில் இறங்கி, நாடு கவரும் முயற்சிகளில் பிரெஞ்சுக்காரரும் ஈடுபடலாயினர்.
சோழ மண்டலக் கடற்கரையோரத்தில் ஆங்கிலேயரின் கைவசம் இருந்த சென்னைப்பட்டினமும், பிரெஞ்சுக்காரரிடம் இருந்த புதுச்சேரியும் இருபெரும் வாணிகத் துறைமுகப்பட்டினங் களாக விளங்கின. இரு நாட்டினரும் அவரவர் ஊரில் வலிமை பொருந்திய கோட்டை கொத்தளங்களை எழுப்பினர். புதுச் சேரிக்குத் தென்பால் சற்றுத் தொலைவில் அமைந்திருந்த செயின்ட் டேவிட் கோட்டையும் ஆங்கிலேயர் வசமே இருந்தது. கருநாடகம் முழுவதிலும் ஐரோப்பியரிடம் மட்டுந்தான் படைப் பலம் குவிந்திருந்தது. இந்திய நாட்டு மன்னரிடம் தரைப் படையோ கப்பற்படையோ கிடையா. எனவே, ஆங்கிலேயரும் பிரெஞ்சுக்காரரும் உள்நாட்டு மன்னர்களைச் சூதுக்காய்களாக. வைத்துக்கொண்டு அரசியற் பகடையாடத் தொடங்கினர்.
கருநாடகம் அரசியற்றுறையிலும், சமூகத்துறையிலும் மொகலாயப் மிகப்பெரும் கொந்தளிப்பில் ஆழ்ந்திருந்தது. பேரரசின்கீழ்த் தக்கணத்துச் சுபேதாரானவன் ஐதராபாத்தில் அமர்ந்து அரசாண்டுவந்தான். கருநாடகம் முழுவதும் அவனு டைய ஆணைக்குப் பணிந்து நின்றது. ஆர்க்காட்டு நவாபு அவன் கீழிருந்து ஆர்க்காட்டுத் தேசத்தை அரசாண்டுவந்தான். தக்கணத்துச் சுபேதார் நைஜாம் உல் முல்க் என்பவன் டில்லியின் நுகத்தினின்றும் நழுவித் தானும் ஒரு சுதந்தர மன்னனாகவே நடந்து கொண்டான். அவனைப் பின்பற்றி, அவன்கீழ்ச் செயல்பட்டு வந்தவனான ஆர்க்காட்டு நவாபும் அவனுடைய ஆணையினின்றும் விடுதலை பெற்றுத் தானும் ஒரு சுதந்தர பேரரசின் மன்னனாக இயங்கிவரலானான். மொகலாயப் அரசியற் குழப்பங்களிலும் மராத்தியர்கள் கொடுத்துவந்த தொல்லைகளிலும் சிக்குண்டு திணறிக்கொண்டிருந்த நைஜா முக்கு ஆர்க்காட்டு நவாபைக் கண்காணித்து வரவோ, அவ்வப் போது அவனை இழுத்துப்பிடிக்கவோ நேரமோ, வசதிகளோ இல்லாமற்போயிற்று. எனினும் கருநாடகத்தின் அரசியலில் தலையிடும் வாய்ப்பு ஒன்று தானாகவே அவனை நெருங்கி' வந்தது.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mpo35tw1h2l3x7bn2obso8ai1l69dwb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/483</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668306</id>
    <revision>
      <id>1986618</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:51:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986618</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5339" sha1="bab9qgg3y4uhe6plj2hdqyrte0m1rd4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

460
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
மராத்தியர்கள் 1740ஆம் ஆண்டில் கருநாடகத்தின்மேல் பாய்ந்து மக்களைச் சூறையாடினார்கள்; நாடெங்கும் கொள்ளையும் கொலையும் விளைவித்தார்கள். குழப்பங்களும் கலகங்களும் பேயாட்டமாடின. .மக்களின் கண்ணீரிலும் செந்நீரி லும் நாடு தோய்ந்தது. மராத்தியர்கள் ஆர்க்காட்டின்மேல் படையெடுத்து வந்து ஆர்க்காட்டு நவாபு தோஸ்து அலியைக் கொன்று, அவனுடைய மருமகனான சந்தா சாயபுவைச் சத்தா ராவுக்குச் சிறைப்பிடித்தேகினார்கள் (1741). தோஸ்து அலியின் மகனான சப்தர் அலி என்பவன் மராத்தியருக்கு ஒரு கோடி ரூபா இலஞ்சம் கொடுப்பதாக வாக்களித்து நாட்டை மராத்தியரின் கொடுமைகளிலிருந்தும் மீட்டுக்கொண்டான். ஆனால், அவன் வேலூர் இன்னேதாரனான முர்தஸா அலி என்னும் அவனுடைய உறவினனாலேயே கொலையுண்டு இறந்தான். அவனுடைய இளம் மகன் ஆர்க்காட்டு நவாபாகப் பட்டங்கட்டி வைக்கப்பட்டான் (1742). தொடர்ந்து ஏற்பட்ட இந் நிகழ்ச்சிகள் கருநாடகக் குடிமக்களுக்குப் பேரச்சத்தையும் அவலத்தையும் விளைவித்தன. அவர்களுடைய அச்சத்தை மாற்றி அவர்கட்கு ஆறுதல் கூறி நாட்டில் அமைதியைத் தோற்றுவிப்பதற்காக நைஜாம் 1743-ல் கருநாடகம் வந்தான். ஆர்க்காட்டின் அரசியல் வக்கணைகளை நிமிர்த்த முயன்றான். தன்னுடைய நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரனாக இருந்த அன்வாருதீன் கானை ஆர்க்காட்டு நவாபாக நியமித்தான். தோஸ்துகான் இளம் மகன் கொல்லப்பட்டு இறந்தான். நாட்டில் குழப்பங்கள் குறைந்தபாடில்லை. தோஸ்து அலியின் உறவினர்கள் அன்வா ருதீன்கானை எதிர்த்துக் கிளர்ச்சி செய்யலானார்கள்.
இவ்வளவில் ஆங்கிலேயரும் பிரெஞ்சுக்காரரும் அமைதியாகத் தத்தம் அளவில் வாணிகத்தில் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டிருந்தனர்; நாட்டு அரசியல் போராட்டங்களில் கலந்துகொள்வதற்கோ, அவற்றால் விளைந்த குழப்பங்களில் தமக்கு ஆக்கம்தேடிக்கொள்ளுவதற்கோ விருப்பமும் முயற்சியும் இழந்தவர்களாகத் தத்தம் கோட்டை களில் முடங்கிக் கிடந்தனர். ஆனால், தமிழகத்தின் விதியோ மூலையில் கிடந்த அவர்களை முற்றத்தில் இழுத்துவிட்டது.
முதல் கருநாடகப் போர்
ஐரோப்பாவில் நடைபெற்ற ஆஸ்திரிய அரசுரிமைப் போட்டி ஒன்றில் ஆங்கிலேயரும் பிரெஞ்சுக்காரரும் எதிர்க்கட்சிகளுக்குத் துணை நின்று ஏழாண்டுக்காலம் போரில் ஈடுபட்டிருந்தனர் (1742-48). அக் காரணத்தால் இந்தியாவிலும் அவ்விரு நாட்டுக் கம்பெனிகளுக்குமிடையே பகையும் போரும் மூண்டன.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bab9qgg3y4uhe6plj2hdqyrte0m1rd4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/484</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668307</id>
    <revision>
      <id>1986619</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:51:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986619</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5531" sha1="bp2ffu0jl8q3s902o2xk2gqt8o0invz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐரோப்பியரின் வரவு
461
புதுச்சேரிக் கவர்னர் டூப்ளே ஆங்கிலேயருடன் போரிட விரும்ப வில்லை. கருநாடகத்தில் கட்சிச் சார்பின்றிப் பகையின்றிச் சமாதான முறையிலேயே நடந்துகொள்ள எண்ணங்கொண் டான். அவனுடைய எண்ணத்தின்படி போர் நடவடிக்கை களைக் கைவிடுவதற்கு ஆங்கிலேயர் ஒருப்பட்டிலர். ஆகவே, கருநாடகத்திலும் முற்றுகைகளும் தாக்குதல்களும் தொடர்ந் தன பிரெஞ்சுக்காரர்கள் தக்கதொரு கடற்படையுடன் சென்னையைக் கைப்பற்றினர் (1746). டூப்ளேயின் வாழ்விலும் அதிர்ஷ்ட தேவதையின் கடைக்கண் பார்வை விழுந்தது. ஆனால், மக்கள் சமூக வரலாறு ஒரு கொள்ளிவட்டம் போன்றது. நிகழ்ச்சிகள் சுழன்றுகொண்டே இருக்கும். கருநாடக வரலாற்றிலும், டூப்ளேயின் வாழ்விலும் மிகப் பெரிய தொரு நிகழ்ச்சி இடங்கொள்ளக் காத்துக்கொண்டிருந்தது. தன் தேசத்தில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த அரசியல் சுழல்களைக் கண்டு வாளாவிருக்க அன்வாருதீன்கான் விரும்பினானல்லன். தன் காவலின்கீழ் வாழ்ந்துவந்த ஆங்கிலேயரையும் பிரெஞ்சுக் காரரையும் பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்புத் தனக்கு உண்டு என்று அவன் உணர்ந்திருந்தான். சென்னையைப் பிரெஞ்சுக் காரர் முற்றுகையிட்டிருந்தபோது தமக்குப் பாதுகாப்பளிக்கு. மாறு அன்வாருதீனிடம் ஆங்கிலேயர் முறையிட்டுக்கொண் டனர். அவர்களுடைய வேண்டுகோளுக்கிணங்கி அன்வா ருதீன்கான் முற்றுகையை விலக்கிக் கொள்ளும்படி பிரெஞ்சுக் காரருக்கு ஆணை ஒன்று அனுப்பினான். பிரெஞ்சுக்காரர் அதற்குக் கீழ்ப்படிய மறுத்தனர். அவர்கள் தன்னை அசட்டை செய்ததற்காக ஆர்க்காட்டு நவாபு வெகுண்டான்; சென்னையை வளைத்துக்கொண்டு பிரெஞ்சுக்காரரைத் தாக்கும் படி ஒரு படையை ஏவினான். ஆனால், வெற்றி பிரெஞ்சுக் காரர்களுக்கே. கிடைத்தது. அவர்களுடைய பெருமையும் மதிப்பும் பன்மடங்கு உயர்ந்தன. டூப்ளே சென்னையை ‘அடி முதல் முடி வரையில்' சூறையாடினான் (1746). டூப்ளேயின் நெஞ்சுரம் மேலும் வலுவடைந்தது. அவன் செயின்ட் டேவிட் கோட்டையைப் பதினெட்டு மாத காலம் முற்றுகையிட்டான்; ஆனால், அவனால் வெற்றி காண வியலவில்லை. ஆங்கிலேயரின் உதவிக்குப் புதியதாகத் தரைப்படையும் கடற்படையும் வந்து சேர்ந்தன. அவர்கள் அவற்றைக்கொண்டு கடல், தரை ஆகிய
இரு முனைகளிலும் புதுச்சேரியைத் தாக்கினார்கள். ஆனால், அவர்கள் ஏவிய படைகள் போதுமளவு பயிற்சி பெறாதவை; வெற்றி நெருங்குவதாகத் தெரியவில்லை. அதற்குள் ஐரோப்பாவில் ஆஸ்திரிய அரசுரிமைப் போரில் ஓர் உடன்படிக்கை ஏற்பட்டது. அவ்வுடன்படிக்கையின்படி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bp2ffu0jl8q3s902o2xk2gqt8o0invz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/485</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668308</id>
    <revision>
      <id>1986620</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:51:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986620</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4957" sha1="ello2diz4c6hhv0p9hqi8ou4hdplimj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

462
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
சென்னையானது மீண்டும் ஆங்கிலேயர் வசம் ஒப்படைக்கப்
பட்டது.
இரண்டாம் கருநாடகப் போர்
முதல் கருநாடகப் போர் டூப்ளேயின் சிந்தனையைத் தூண்டி விட்டது. ஆங்கிலேயருடன் அவன் மேற்கொண்ட அரசியல் சதுரங்கத்தில் அவன் பல நுட்பங்களையும் ஊகங்களையும் படித் தறிந்தான். அன்வாருதீன்கானின் சேனைகள் சென்னை முற்று கையில் அவசரக்கோலத்தில் அள்ளித் தெளித்ததையும், ஆனால் திறமான படைப்பயிற்சியும், சிறந்த ஆயுத பலமும் தனக்கு வெற்றி தேடித் தந்ததையும் அவன் நன்கு உணர்ந்துகொண் டான். நல்ல பயிற்சியளிக்கப்பட்ட ஒருசில ஐரோப்பிய வீரருக்கு முன்பு ஆயிரக்கணக்கான, பயிற்சியளிக்கப்படாத இந்தியச் சிப்பாய்களால் முனைந்து நிற்கமுடியாது என்பதை அவன் கண்டறிந்தான். எனவே, கட்டுப்பாடும், ஒருமைப்பாடும், நெஞ்சுரமும் கொண்டிருந்த தன் படையைப் பெரிதும் நம்பி அரசியல் நடைமுறைகளைச் சீரமைத்துக் கொண்டான். போர்ப் பயிற்சியும், ஆயுத பலமும் வாய்க்கப் பெற்ற அவனுடைய படை களின் துணையை நாடி உள்நாட்டு மன்னர் யாவரும் எப்போதும் தன்னிடம் வரக்கூடும் என்று டூப்ளே எதிர்பார்த்துக் கொண் டிருந்தான். அஃதுடன் தன் படை சாயுமிடமே வெற்றியும் சாயும் என்ற உண்மையையும் அவன் உணர்ந்திருந்தான்.
மராத்தியரால் 1741-ல் சிறைபிடிக்கப்பட்ட சந்தா சாயபு ஏழாண்டுகள் கழித்து விடுதலையானான். உடனே தன் மாமனார் தோஸ்து அலியிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட ஆர்க்காட்டு அரசை மீட்டுக்கொள்ளும் முயற்சியில் இறங்கினான். அதே சமயம் நைஜாம் உல் முல்க் காலமானான் (1748). அவனுக்குப் பின் அவன் மகன் நாஜர் ஜங் தக்கணத்தின் சுபேதாரானான். ஆனால், அவனுடைய பேரனான முஜாபர் ஜங் என்பவன் முகலாயப் பேரரசன் தன்னைத்தான் சுபேதாராக நியமித் துள்ளான் என்று கூறிக்கொண்டு தக்கணத்து அரியணைக்கு உரிமை கொண்டாடினான்.
இத்தகைய நல்வாய்ப்பையே டூப்ளே எதிர்நோக்கி நின் றான். 'பருவத்தோடு ஒட்ட ஒழுகும் படிப்பினை'யை டூப்ளே நன்கு ஓர்ந்தவன். காலந்தாழ்த்தாமல் செயலில் இறங்கினான். ஆர்க்காட்டு அரியணையில் ஏற்றுவிப்பதாகச் சாந்தா சாயபு வினிடமும், தக்கணத்து அரியணையில் ஏற்றுவிப்பதாக முஜாபர் ஜங்குடனும் அவன் இரு உடன்படிக்கைகள் செய்துகொண்டான்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ello2diz4c6hhv0p9hqi8ou4hdplimj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/486</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668309</id>
    <revision>
      <id>1986621</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:52:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986621</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5628" sha1="k48ingv05qmsibfrgdyvusunv9tqijo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐரோப்பியரின் வரவு
463
உடன்படிக்கைகளும் உடனே நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரப் பட்டன. டூப்ளேயும், சாந்தா சாயபுவும், முஜாபர் ஜங்கும் கூட்டுக்கூடி அன்வாருதீன்கானை ஆம்பூரில் போரில் கொன்றார் கள் (1749). அன்வாருதீன்கான் மகன் முகமதலி திருச்சிராப் பள்ளிக்கு ஓடிவிட்டான். அவனைத் துரத்திக்கொண்டு பிரெஞ்சுப் படையொன்று திருச்சிராப்பள்ளியை நோக்கி விரைந்தது. தம்மை நோக்கிப் பாய்ந்துகொண்டிருந்த பேரா பத்தை உணர்ந்தனர் ஆங்கிலேயர். தமக்கு உடனே துணை வரும்படி நாஜர் ஜங்குக்கு விண்ணப்பித்துக் கொண்டார்கள். அஃதுடன் அமையாது அவர்கள் முகமதலியின் உதவிக்குத் திருச்சிராப்பள்ளிக்கு ஒரு சிறு படையையும் அனுப்பிவைத்தார் கள். ஆங்கிலேயரின் முறையீட்டுக்கு இணங்கி நாஜர் ஜங்கும் தண்டெடுத்து வந்தான். ஆங்கிலேயருக்குக்குப் போர்த்திறன் போதவில்லை யாதலால் நாஜர் ஜங் கொலையுண்டு மாண்டான் (1750). சிறையில் அடைப்பட்டுக்கிடந்த முஜாபர் ஜங் விடுதலை பெற்றுச் சுபேதாராக ஏற்றம் பெற்றான். செய்ந்நன்றி மறவாத முஜாபர் ஜங் டூப்ளேயுக்குச் சில கைம்மாறுகளைக் கனிந்து செய்தான். புதுச்சேரியைச் சுற்றியுள்ள சில நிலப் பகுதிகளையும், ஒரிஸ்ஸாவைச் சுற்றியுள்ள சில நிலப்பகுதிகளை யும், மசூலிப்பட்டினத்தையும் டூப்ளேயுக்கு வழங்கினான். போதாக்குறைக்குக் கிருஷ்ணை நதிக்குத் தென்புறத்தில் முகலாயப் பேரரசுக்குச் சொந்தமான நிலப்பகுதிக்கு டூப்ளே யைக் கவர்னராக நியமித்தான். புதிய பதவிகளின் மோகத்தில் மூழ்கிய டூப்ளேயானவன் உதவிக்குக் கூப்பிட்டபோது விரைந்து செல்லுவதற்காகக் கர்னல் புஸ்ஸி என்ற படைத்தலைவன் தலைமையில் சேனை ஒன்றையும் ஐதராபாத்தில் நிறுத்திவைத் தான். டூப்ளே ஆர்க்காட்டையும் ஐதராபாத்தையும் நோக்கி விம்மிதம் எய்தினான். தனக்கு ஆட்பட்ட இருவர் இரு தேசங் களின் அரியணைகளில் அமர்ந்து ஆட்சி புரிந்துவந்தது அவனுக்கு எல்லையில்லாப் பூரிப்பைக் கொடுத்தது. பிழைப்பைத் தேடிக் கடல்கடந்து வந்த அன்னிய வாணிகக் கூட்டம் ஒன்று இந்திய மண்ணில் அடியெடுத்து வைத்த இரண்டாண்டுக் காலத்தில் தக்க ணத்திலும் கருநாடகத்திலும் அரசாட்சி அமைத்துக்கொண்டும், மேலாதிக்கத்தை விரித்தும் ஓங்கி நிற்குமாயின், டூப்ளேயின் இதயம் விம்மி வழிந்ததில் வியப்பேதுமில்லை. நண்பர்களும் அவனுக்கு எய்திய உன்னத அரசியல் ஏற்றத்தைக் கண்டு திகைப்புற்றுப் போயினர்.
அவனுடைய
திருச்சிராப்பள்ளியை நோக்கி விரைந்த பிரெஞ்சு அணிகள் வழியில் தஞ்சாவூரை முற்றுகையிட்டு அவ்விடத்திலேயே களைத்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k48ingv05qmsibfrgdyvusunv9tqijo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/487</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668310</id>
    <revision>
      <id>1986622</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:52:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986622</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5532" sha1="he1mh4no2pcme3nr98q6b7ah6nvlt00" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;464
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
பேசிக்
துப் போயின. அதே சமயம் ஆங்கிலேயரின் துணையைப் பெற்ற
முகமதலியின் எதிர்ப்பும் கடுமையாயிற்று. ஆங்கிலேயரின் படை
வலி முழுவதும் தன்வசம் அடையும் வரையில் முகமதலி
பிரெஞ்சுக்காரரிடம் சமாதானப் பேச்சுகள்
காலந்
தாழ்த்தி வந்தான். அவனுடைய உத்தியை டூப்ளே 1751ஆம்
ஆண்டு மே மாதந்தான் நன்கு உணர்ந்தான். உடனே தானும்
'லா' என்பவன் தலைமையில் திருச்சிராப்பள்ளியை நோக்கி ஒரு
படையை ஏவினான். லாவுக்குப் போர்த் தந்திரங்கள் போதா
வாயின. திருச்சிராப்பள்ளி முற்றுகை நீடித்துக்கொண்டே
போயிற்று. ஆங்கிலேயருக்கு மைசூர், தஞ்சாவூர் மன்னர்களும்,
மராத்தியத் தலைவன் முராரி ராவும் படைத்துணை அனுப்பி
வைத்தனர். வங்கத்திலிருந்து ஆங்கிலேயப்படை ஒன்று தமிழ
கத்தை நோக்கி விரைந்தது. அப் படையில் முந்நூறு சிப்பாய்
களும், இருநூறு ஆங்கிலேயரும் மட்டுமே இருந்தனர். அப்படை
யைச் செலுத்தி வந்தவன் ராபர்ட் கிளைவ் என்பவன். அவன்
சென்னைக் கம்பெனியில் எழுத்தனாகப் பணியாற்ற வந்தவன்.
இராணுவத்தில் சேர்ந்து வெகு குறுகிய காலத்தில் படைத்தலை
மையும் எய்தினான். பேரெதிர்ப்பு ஏதும் இன்றியே கிளைவ்
ஆர்க்காட்டை முற்றுகையிட்டுக் கைப்பற்றிக் கொண்டான்.
அவனிடமிருந்து தன் தலைநகரை மீட்டுக்கொள்ளுவதற்காகச்
சந்தா சாயபு திருச்சிராப்பள்ளியிலிருந்து ஆர்க்காட்டுக்கு ஒரு
சேனையை அனுப்பினான். கிளைவ் ஐம்பத்து மூன்று நாள் அப்
படையுடன் பொருது வெற்றிகண்டான். சந்தா சாயபுவின் படை
கள் தோற்றுப் புறமுதுகிட்டன (1751). ஆங்கிலேயரின் ஆர்க்
காட்டு வெற்றியானது அவர்களுடைய பகைவருக்கு அச்சத்
தையும் அதிர்ச்சியையும் விளைத்தது. என்றும் இராத அளவு
அவர்களுடைய மதிப்பும் உயர்ந்துவிட்டது. பிரெஞ்சுப் படைத்
தலைவன் 'லா' என்பவன் ஆங்கிலேயருடைய மாபெரும் வெற்றி
யைக் கேள்வியுற்று வெருண்டு திருவரங்கத்தில் ஓடி ஒளிந்தான்.
திருவரங்கத்தை வளைத்துக் கொள்ளுமாறு ஆங்கிலேயப் படைக்
குக் கிளைவ் ஆணையிட்டான். சந்தா சாயபுவின் துணைக்கு
டூப்ளே ஓர் அணியை அனுப்புவித்தான். ஆனால், அப் படை
யானது நிலைகுலைந்து முற்றுகையைக் கைவிட்டு ஆங்கிலேய
ரிடம் அடைக்கலம் புகுந்தது (ஜூன் 1752). லாவும், அவனுடைய
படையினரும் ஆங்கிலேயரால் சிறைபிடிக்கப்பட்டனர். தஞ்சா
வூர்ப் படைத் தலைவன் ஒருவனுடைய வாளுக்கிரையாகிச்
சந்தா சாயபுவின் தலை தரையில் உருண்டது.
டூப்ளே ஏங்கி நின்றான். அவன் எழுப்பிய மனக்கோட்
டைகள் யாவும் இடிந்து தரைமட்டமாயின. திறமையற்ற&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>he1mh4no2pcme3nr98q6b7ah6nvlt00</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/488</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668311</id>
    <revision>
      <id>1986623</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:52:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986623</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2645" sha1="t8q6l5dgdylpholzjz2wwdzqok9vwj5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐரோப்பியரின் வரவு
தலைவர்கள்
485
அவனுடைய படைத் அவனைச் சமயத்தில் கைவிட்டு விட்டார்கள். கையில் கிடைத்தது வாய்க்கு எட்ட வில்லை. எனினும் டூப்ளே கருத்தழிந்தான் அல்லன். அரசியல் சூழ்ச்சிகளை மேற்கொண்டு தனக்குத் துணைப்பலம் திரட்டிக் கொள்ளத் திட்டமிட்டான். முராரி ராவையும், மைசூர் வேந்
தமிழகம் 16-18 நூற்றாண்டுகள்
o 30 60 90 120
கிலோ மீட்டர்கள்
79°
と
75°
76
புலிக்காடு
வேலூர்
சென்னை
செஞ்சி
12°
மாறி
கள்ளிக்கோட்டை
விரி
புதுச்சேரி போர்ட்டேவிட்
சிதம்பரம்,
ள
ங்கம்
திருச்சிராப்பள்ளியில
தஞ்சாவூர்
நிகழல்லைவாசல் தரங்கம்பாடி காரைக்கால் நாகூர்
நாகப்பட்டினம்
கொல்லங்கோடு
10°
கடல்
கொச்சி
மதுரை
வங்கா
கொல்லம்
தென்காசி
கயத்தாறு
தூத்துக்குடி
இலங்கை
76
79°
180°
பிரெஞ்சு ஆதிக்கப் பகுதிகள்
75'
தனையும் தன் சூழ்ச்சியில் சிக்க வைத்தான். தஞ்சாவூர் அரசனை நடுநிலையில் நிற்குமாறு பணித்து அவனிடம் ஓர் ஒப்பந்தமும் செய்து கொண்டான். டூப்ளே எடுத்த முயற்சியைத் தளரவிட மனமில்லாதவனாய் மீண்டும் ஒருமுறை திருச்சிராப்பள்ளியை ஓராண்டு முற்றுகையிட்டான் (1752 டிசம்பர்). முற்றுகை நீடித்தது; ஆனால், வெற்றி என்னவோ அவனுக்குக் கிடைக்க
வில்லை.
30&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t8q6l5dgdylpholzjz2wwdzqok9vwj5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/489</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668312</id>
    <revision>
      <id>1986624</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:53:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986624</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5342" sha1="45eiw25fv9k67aggjuf86p9tluhnkra" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

466
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
துரதிர்ஷ்டம் டூப்ளேயைத் துரத்திக்கொண்டு வந்தது. அவனுடைய தாய்நாடான பிரான்சில் வெறுப்பும் எதிர்ப்பும் மூண்டன. இந்திய நாட்டில் டூப்ளே கடைப்பிடித்த கொள்கை களினாலும், கையாண்ட முறைகளினாலும் வீணான மனக் கசப்பும், போராட்டங்களும், பொருள் இழப்பும் விளைந்தன என்று அவன்மேல் குற்றங்கள் சாட்டப்பட்டன. இக்கட்டான அவனுடைய நிலைகளைப் பிரான்சில் யாருமே உணர்ந்து கொள்ளவில்லை. அவனுடைய அறிவு நுட்பத்தையும் திட்பத் தையும் பிரெஞ்சு அரசாங்கம் நன்கு மதிப்பீடு செய்யவில்லை. டூப்ளே பிரான்சுக்குத் திரும்பிப்போகவும், கோடேஹா (Godehew) என்பவன் புதுச்சேரியில் கவர்னர் பதவி ஏற்கவும் ஆணைகள் பறந்தன. கோடேஹா. இந்தியாவுக்கு வந்து இறங்கி (1754), டூப்ளேயைப் பதவியிலிருந்து இறக்கி, அவனு டைய கொள்கையையும் தலைகீழாக மாற்றினான்; ஆங்கிலே யருடன் ஓர் உடன்படிக்கை செய்துகொண்டான். இரு நாட்டின ரும் மேற்கொண்டு ஒருவரோடொருவர் போரிடுவதில்லை என் றும், அவரவர்கள் தத்தம் வசம் வைத்திருந்த தேசத்தை அவர் களே வைத்துக்கொள்ளலாம் என்றும், இரு கட்சியினரும் உள் நாட்டு அரசியலில் தலையிட்டுக்கொள்ள கூடாதென்றும் அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர்.
மைசூர்ப் போர்கள்.
மைசூரில் தளவாய் நஞ்சராசன் படையொன்றில் சிப்பா யாகப் பணியாற்றிவந்த ஐதரலி என்பான் வெகுவிரைவில் அரசியல் ஏணியில் ஏறிவிட்டான். கைவன்மையாலும், படைப் பலத்தாலும், வினைத்திட்பத்தாலும், சூழ்ச்சித் திறனாலும், நெஞ்சுத் துணிவாலும் குறுகிய காலத்தில் மைசூர் அரசாங் கத்தைத் தன் கைக்கீழ்ப் போட்டுக்கொண்டான் (I761). மின் னல் வேகப் படையெடுப்புகளால் தமிழகத்துப் பாளையக்காரர் களை முறியடித்து ஒடுக்கினான். துரித காலத்தில் இவன் அடைந்த அரசியல் ஏற்றம் ஆங்கிலேயருக்கும், மராத்தியருக்கும், நைஜாமுக்கும் அச்சத்தையும் அழுக்காற்றையும் விளைத்தது. ஐதரை எதிர்த்து. இம் மூன்று கட்சியினரும் தமக்குள் ஒப்பந்தம் ஒன்றைச் செய்துகொண்டனர். ஆனால், மராத்தியரும் நைஜாமும் ஐதரலியின் இலஞ்சத்துக்கும் சூழ்ச்சிக்கும் வயப்பட்டு ஆங்கிலேயரை விட்டுவிட்டு ஐதரலியுடன் சேர்ந்து கொண் டனர். ஐதரலி கருநாடகத்தின்மேல் படையெடுத்தான். தக்க சமயத்தில் நைஜாம் மீண்டும் கட்சி மாறினான். ஆனால், செங்கண்மாவி (செங்கத்தி)லும் திருவண்ணாமலையிலும் ஐதரலி ஆங்கிலேயரிடம் தோல்வியுற்றான். ஆனாலும் அவன் சளைக்க&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>45eiw25fv9k67aggjuf86p9tluhnkra</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/490</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668313</id>
    <revision>
      <id>1986627</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:53:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986627</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5393" sha1="smefcnaz7a0t3pnb594f6a280ln4vhl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐரோப்பியரின் வரவு
407
வில்லை; தொடர்ந்து கருநாடக தேசத்தைக் கலக்கி வந்தான். அவன் மிகப் பெரியதொரு சேனையுடன் சென்னையின் எல்லை யில் தோன்றினான் (1769). அவன் போர்க்கோலத்தைக் கண்டு அஞ்சி விதிர்விதிர்த்த ஆங்கிலேயர் அவனுடன் ஓர் உடன் படிக்கை செய்துகொண்டு ஆபத்தினின்றும் விடுதலை பெற்றனர். ஐதரலியை யாரேனும் தாக்கினால் அவனுக்குப் படைத் துணை அளிக்கவேண்டுமென்று ஆங்கிலேயர் இவ்வுடன்படிக் கையின்கீழ் ஒப்புக்கொண்டனர். இஃது ஆங்கிலேயருக்கு ஏற் பட்ட ஓர் இக்கட்டான நிலைமையாகும். எனினும் 1771-ல் மராத்தியர் ஐதரலியின்மேல் போர்தொடுத்தபோது ஆங்கி லேயர் அவனுக்கு உதவியனுப்பத் தவறினர். ஆபத்தில் தன்னைக் கைவிட்ட ஆங்கிலேயருக்கு எதிராக, நைஜாமுடனும் மராத்தியருடனும் அவன் கூட்டணி யொன்றை அமைத்துக் கொண்டான் (1779). அரபிக்கடற்கரையில் பிரெஞ்சுக்கார ருக்குச் சொந்தமான மாஹியை ஆங்கிலேயர் கைப்பற்றிக் கொண்டனர். அந் நிகழ்ச்சியைக் கண்டு ஐதர் வெகுண்டெழுந் தான்; ஆங்கிலேயரை எதிர்த்துப் போர் முரசம் கொட்டி னான். ஐரோப்பாவிலும் அமெரிக்காவிலும் நிலவிய அரசியல் அப்போது ஆங்கிலேயருக்குக் கேடு சூழ்வதாகவே இருந்தது. பிரான்ஸ், ஸ்பெயின், ஹாலந்து நாடுகள் ஆகிய யாவும் ஆங்கி லேயரை எதிர்த்து அணிவகுத்து நின்றன. இத்தகைய வாய்ப் பானதொரு சூழ்நிலையை ஆவலுடன் எதிர்நோக்கி நின்ற பிரெஞ்சுக்காரர்கள் இந்தியாவில் தாம் இழந்த நாடுகளை மீட்டுக் கொள்வதற்காகத் திட்டமிட்டனர்.
ஐதரலி 1780 ஆம் ஆண்டு, ஜூலை மாதம் 90,000 காலாள் களுடனும், 100 பீரங்கிகளுடனும் மைசூர்ப் பீடபூமியினின்றும் வந்து செங்கண்மாக் கணவாயின் வழியாகக் கருநாடகச் சம வெளியின்மேல் இறங்கினான். ஆங்கிலேயக் கம்பெனியின்மேல் அவன் கொண்டிருந்த மாபெருஞ் சினமானது ஊழித் தீயாக மாறிக் கருநாடகத்தைப் பற்றிக்கொண்டது. ஐதரின் சேனைகள் நாடெங்கும் தீ மூட்டின; தம் வழியில் நேரிட்ட ஊர்கள் அத் தனையையும் சூறையாடின; குழந்தைகள் பெண்கள் உள்ளிட்ட மக்கள் அனைவரையும் படுகொலை செய்தன. ஐதரலியின் வழி யில் சிக்குண்ட ஊர்கள், உயிர்கள் யாவும் படுசூரணமாகிக் காற் றில் பறந்தன. அக்கம்பக்கத்து ஊர்களில் வாழ்ந்திருந்த மக்கள் பீதியினால் வீட்டையும் நாட்டையும் கைவிட்டுக் காடுகளிலும் மலைகளிலும் ஓடி மறைந்தார்கள். கர்னல் பெய்லி என்ற ஆங்கி லேயப் படைத் தலைவன் ஒரு படையுடன் ஐதரை எதிர்த்து நின்றான். கொதித்துப் புரண்டுவரும் ஐதரின் சேனைகளின்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>smefcnaz7a0t3pnb594f6a280ln4vhl</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/491</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668314</id>
    <revision>
      <id>1986628</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:53:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986628</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5443" sha1="jjqe6u4aok6al85zxsva96sv4s9pwpz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

468
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்.
எனி
முன்பு அவனுடைய படைப்பலம் செல்லுபடியாகவில்லை. னும் வீரத்தோடு மைசூர் அணிகளை எதிர்த்து நின்று போராடி னான். ஐதரின் போர்த்திறனே மேலோங்கி நின்றது. கர்னல் பெய்லியும் அவனுடைய சிப்பாய்களும் துண்டு துண்டாக வெட்டுண்டு மாண்டனர். அவனுடைய படை அழிந்து சிதைந்து போயிற்று (1780). அதற்கு முந்திய ஆண்டு ஆங்கிலேயர் பம்பா யில் மராத்தியரிடம் பெற்ற படுதோல்வியும், கர்னல் பெய்லின் தோல்வியும் ஒன்றுசேர்ந்து பிரிட்டிஷ்காரரின் பெருமையை இறக் கித் தரைமட்டமாக்கிவிட்டன. ஆர்க்காடும் ஐதரின் வசமாயிற்று. எனினும், ஆங்கிலேயர் சளைக்கவில்லை. அரசியல் சூழ்ச்சிகளில் கைவந்தவர்களான அவர்கள் மீண்டும் ஓர் அரசியல் சூதாட்டத் தில் இறங்கினர். அதன் விளைவாக மராத்தியரும், நைஜாமும் ஐதரலியைக் கைவிட்டனர். கல்கத்தாவில் ஆங்கிலேயரின் கவர்னர்-ஜெனரலாக இருந்த வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ் என்பவன் நெஞ்சுத் துணிவுடையவன்; சூழ்நிலைக்கேற்ற உத்திகளைக் கை யாள வல்லவன்; எத்தகைய எதிர்ப்பையும் எந்தவகையான நட வடிக்கைகளை மேற்கொண்டேனும் பணியவைக்கக் கூடியவன். அவன் சென்னைக் கவர்னரைப் பதவியினின்றும் விலக்கினான். தன்னால் திரட்டப்படக்கூடிய அத்தனை சிப்பாய்களையும் அணி வகுத்துச் சர் அயர் கூட் என்னும் படைத்தலைவன் ஒருவன் தலைமையில் ஐதரின்மேல் ஏவினான். தன்னால் எவ்வளவு பொருள் கூட்ட முடியுமோ அவ்வளவையும் கூட்டிக் கையில் ஒப்படைத்தான். சிதம்பரத்தை யடுத்த பறங்கிப்பேட் டையில் பெரும் போர் விளைந்தது (1781). அப்போரில் ஐதர் படுதோல்வியுற்றான். எனினும் ஆங்கிலேயரை அச்சுறுத்தி வந்த ஆபத்துகள் முற்றிலும் தீர்ந்தபாடில்லை. வங்கக் கடற் கரையோரம் பிரெஞ்சுக் கடற்படை ஒன்று சப்ரன் (Admiral Suffren) தலைமையில் ஆங்கிலேயருடைய கப்பல் தொகுதி களுடன் பல போர்கள் நிகழ்த்திற்று; கர்னல் பிரைத்வைட் (Braithwaite) தலைமையில் திரண்டு வந்த ஆங்கிலேயரின் சேனை ஒன்றை ஐதரின் மகன் திப்பு சுல்தான் முறியடித்தான். எனினும், ஆங்கிலேயர் 1781ஆம் ஆண்டு இறுதிக்குள் டச்சுக்கார ருக்குச் சொந்தமான நாகப்பட்டினம், சதுரங்கப்பட்டினம், புலிக்காடு ஆகியவற்றைக் கைப்பற்றினர்.
.
ஐதர் தான் தொடர்ந்து நடத்தி வந்த போர்த் தொழிலின் காரணமாக மிகவும் களைப்புற்றான். அவனைப் பற்றி நின்ற புற்றுநோய் அவனுடைய உயிரை அணுவணுவாக அரித்து
வந்தது. இறுதியாக, 1783 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் தன் ஆசை களை மறந்து இவ்வுலகினின்றே அவன் விடைபெற்றுக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jjqe6u4aok6al85zxsva96sv4s9pwpz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/492</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668315</id>
    <revision>
      <id>1986629</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:54:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986629</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5266" sha1="1j7ly5d6vixes6fets4mj7t7qu2j7dj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐரோப்பியரின் வரவு
469
கொண்டான். ஐதரலி மிகச் சிறந்த ஒரு வீரன்; நல்ல உடற் கட்டும் நெஞ்சுரமும் வாய்ந்தவன். எழுதப் படிக்க அறியானா யினும் அவனுக்குப் பல மொழிகள் பேசும் வல்லமையுண்டு. அர சாங்க நிருவாகத்திலும், போர்த் தொழிலிலும் அவன் அளவற்ற ஆற்றல் வாய்க்கப் பெற்றிருந்தான். ஒரே சமயத்தில் பல அலு
வல்களைப் புரியும் திறமை ஐதரின் சிறப்புகளில் ஒன்றாகும். அர சியல் நேர்மையும், சீரிய நோக்கமும் அவன் வாழ்க்கைக்குப் பொலிவூட்டின. ஒழுக்க நெறிகளிலும், சமயச் சடங்குகளிலும் அவனுக்கு எள்ளளவேனும் பற்றுதல் கிடையாது. ஆனால், அவன் இஸ்லாமிய மதத்தில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடுடையவனாக இருந் தான். அவன் நெஞ்சில் ஈரமும் இரக்கமும் கிடையா. அவனுடைய பகைவருக்கும், அவன் பரிவை இழந்தவர்களுக்கும் அவன் ஆற்றிய கொடுமைகள் கேட்போர் நெஞ்சைப் பிளக்கக் கூடியன.
ஐதருக்குப் பின்னர் அவன் மகன் திப்பு மைசூர் சுல்தானாக முடிசூட்டிக் கொண்டான். அவன் ஆங்கிலேயரிடம் அளவற்ற வெறுப்புக் கொண்டிருந்தான். எனினும், பிரெஞ்சுக்காரரிடம் மாறாத நட்புக் கொண்டிருந்தான். திப்பு சுல்தான் தன் ஆட்சி யின் தொடக்கத்திலிருந்தே ஆங்கிலேயருக்குத் தொல்லைகள் கொடுத்து வந்தான். பிரான்ஸ், பெர்சியா, துருக்கி ஆகிய நாடு களிடம் படைத்துணை நாடித் தூதுகள் அனுப்பிவைத்தான் (1787). அவனுக்குப் படை அனுப்புவதாக அங்கிருந்து மறுமொழி கள் வந்தன. எனினும், அவனுடைய உடனடித் தேவைக்கு வேண்டிய படைப்பலம் கிடைக்கவில்லை. ஆனால், பிரெஞ்சுக் காரர்கள் திப்பு சுல்தானின் படைகளுக்குப் பயிற்சி கொடுத்து வந்தனர்.
திப்பு சுல்தான் திருவிதாங்கூரின்மேல் படையெடுத்தான் (1789). திருவிதாங்கூர் அரசன் ஆங்கிலேயருடைய நட்பைப் பெற்றிருந்தான். ஆங்கிலேயருடைய நட்பு தனக்கு எச் சமயத் திலும் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் வாழ்ந்து வந்தான். ஆகவே, சென்னையில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் பிரசிடென் டாகவும், கவர்னராகவும் இருந்த ஜே. ஹாலண்டு (J.Hollond) என்பவனுக்குப் படைப்பலம் வேண்டி விண்ணப்பமும் அனுப் பினான். ஆங்கிலேயர் அவ் வேண்டுகோளுக்கு உடனே செவி சாய்க்கவில்லை; பராமுகமாக இருந்துவிட்டனர். நைஜாமும், மராத்தியரும் திப்பு சுல்தானிடம் முக்கூட்டு உடன்படிக்கை ஒன்றைச் செய்துகொண்டனர் (1790).
மூன்றாம் மைசூர்ப் போர் இரண்டாண்டு நீடித்தது. கார்ன் வாலிஸ் பிரபுவே தன் தலைமையில் பெரும்படை ஒன்றைச்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1j7ly5d6vixes6fets4mj7t7qu2j7dj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/493</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668316</id>
    <revision>
      <id>1986630</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:54:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986630</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5698" sha1="d1avnbqok6gtzxoajrbv92ano2jk6l8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

470
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
செலுத்திவந்து வேலூர், ஆம்பூர் வழியாக நுழைந்து சென்று, பெங்களூரைக் கைப்பற்றிக்கொண்டு சீரங்கப்பட்டணத்துக்கு ஒன்பது கல் தொலைவில் தன் பட்டாளங்களை நிறுத்தினான். போர் நடவடிக்கைகள் 1791ஆம் ஆண்டு கோடைக்காலம் வரையில் தேங்கி நின்றன. அவ்வாண்டு நவம்பர் மாதம் திப்பு கோயமுத்தூரைத் தாக்கிக் கைப்பற்றினான். கார்ன்வாலிஸ் பிரபு சீரங்கப்பட்டணத்தையும், அதன் கோட்டை கொத்தளங் களையும் தாக்கி யழித்தான். சூழ்நிலையானது தனக்கு முரணாக இருந்ததை உணர்ந்த திப்பு சுல்தான் கார்ன்வாலிஸ் பிரபுவுடன் சமாதான உடன்படிக்கை ஒன்றைச் செய்துகொண் டான் (மார்ச் 1792). இவ் வுடன்படிக்கையின்கீழ் மைசூர் தேசத்தில் பாதியை நைஜாமுக்கும், மராத்தியருக்கும், ஆங்கி லேயருக்கும் பங்கிட்டுக் கொடுத்துவிட்டான். மலையாள தேசம், குடகு தேசத்து மன்னன்மேல் ஆட்சி, திண்டுக்கல் தேசம், பாராமகால் பகுதி ஆகியவை ஆங்கிலேயருக்குக் கிடைத் தன . போதாக் குறைக்குத் திப்பு சுல்தான் ஆங்கிலேயருக்கு முப்பது இலட்சம் பவுன்களுக்குமேல் தண்டங்கொடுத்தான்; தன் இரு பிள்ளைகளையும் அவர்களுக்குப் பிணையாக அளித் தான். ஆனால், இவ்வுடன்படிக்கையானது தனக்கு மானக் கேட்டை விளைத்தது என்று அவன் அறிந்திருந்தான். அவன் நெஞ்சில் ஒரு முள் உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. மானமிழந்து வாழ அவன் உள்ளம் ஒருப்படவில்லை. எனவே, ஆங்கிலே யரின்மேல் அவனுக்கு வெறுப்பும் அடங்காச் சினமும் பொங்கி எழுந்தன. வஞ்சம் வளர்ந்தது. திப்பு தன் கோட்டை கொத் தளங்களை வலுப்படுத்தினான்; குதிரைப் படையைப் புதுப்பித் தான்; உழவுத்தொழிலையும் ஊக்கினான். ஐரோப்பாவில் பல நாடுகளில் அரசியல் குழப்பங்களும் போராட்டங்களும் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தன. பிரான்சில் குடிமக்கள் மன்னனையும் அவனைச் சார்ந்த பிரபுக்களையும் எதிர்த்துப் பெரும் புரட்சி ஒன்றில் ஈடுபட்டனர் (1789). பிரெஞ்சு மன்னன் பதினாறாம் லூயியும், அவன் மனைவி மேரி அன்டாய்னெட்டும் மக்கள் நீதி மன்றத்தில் குடித் துரோகிகள் என்ற தீர்ப்புக்குள்ளானவர் களாய் தூக்குமரம் ஏறி, முடியணிந்த தம் தலைகளை இழந்த னர். நெப்போலியன் போனப்பார்ட் என்ற படைத் தலைவன் அரசாட்சியைக் கைப்பற்றி நாட்டை அடக்கியாளலானான். அவனே பிரெஞ்சு நாட்டின் பேரரசனாகவும் முடிசூட்டிக்கொண் டான் (1804). அவன் ஆங்கிலேயர்மேல் அளவுகடந்த வெறுப் பும் சினமும் கொண்டிருந்தான். இந்தியாவில் ஆங்கிலேயரின் செல்வாக்கை இறக்கிப் பிரெஞ்சு ஆதிக்கத்தை மீண்டும் உயர்த்துவிக்க அவன் நோக்கம் கொண்டிருந்தான். திப்பு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>d1avnbqok6gtzxoajrbv92ano2jk6l8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/494</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668317</id>
    <revision>
      <id>1986631</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:54:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986631</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5160" sha1="k2pjpfyf4fz9e4437tcf7frljsjqct4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐரோப்பியரின் வரவு
471
சுல்தான் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டான். பிரெஞ்சுக் காரரின் படைத் துணையை நாடினான். அவனுக்கு உதவி யாகும் பொருட்டுப் பிரெஞ்சுப் படைகள் மங்களூர் வந்து இறங் கின (1798). அப்போது வெல்லெஸ்லி பிரபு கவர்னர் ஜெனர லாக இருந்தான். ஆங்கிலேயரைச் சூழ்ந்து வந்துகொண்ட பேராபத்தை அவன் நன்கு உணர்ந்தான். உடனே திப்பு சுல் தானுக்கு எதிராக அவன் நைஜாமுடனும் மராத்தியருடனும் உடன்படிக்கை ஒன்று செய்துகொண்டான். வெல்லெஸ்லி பிரபு, ஜெனரல் ஹாரிஸ் என்பவனின் தலைமையில் பெரும் படை ஒன்றைத் திப்புவின்மேல் ஏவினான். ஹாரிஸின் கடுந்தாக்கு தலுக்கு முன்பு திப்புவின் சேனைகள் பேரழிவுக்குட்பட்டு, வலி யிழந்து சீரங்கப்பட்டணத்து அரணுக்குள் பின்னடைந்து போரிட்டன. ஆங்கிலேயரின் பெரும் பீரங்கிக் குண்டுகள் வெடித்து அரண் கொத்தளங்களைச் சிதைத்து மதிற்சுவரில் பெரும்பிளவு ஏற்படுத்தின. அவ்விடைவெளியின்மூலம் ஆங்கி லேயத் துருப்புகள் அணையுடைந்த வெள்ளம்போல் பாய்ந்து அரணுக்குள் நுழைந்தன. திப்புவின் சேனைகள் 1799 மே, நான்காம் தேதி ஆங்கிலேயரிடம் சரண் அடைந்தன. திப்பு சுல்தான் தன் இறுதி மூச்சு வரையில் போராடிக் கையில் ஏந்திய வாளுடன் வீர மரணத்தைத் தழுவினான் (1799). ஆங்கிலேய ரின் மாறாத பகைவன் மாண்டான்; அஃதுடன் அவர்களுக்குத் தென்னிந்தியாவில் அணையிட்டிருந்த இறுதிப்பகையும் மறைந் தது. திப்பு சுல்புதான் பல கலைகளில் கைதேர்ந்தவன்; பாரசீக மொழியில் ஆழ்ந்த புலமை வாய்ந்தவன். அவன் அரசியல் வாழ்வில் ஓய்வென்பதையே கண்டவனல்லன். இடையறாமல் உழைத்துக்கொண்டே இருந்தான். அவன் புதிய பஞ்சாங்கம் ஒன்றையும், நாணயங்களையும், அளவைகளையும் புழக்கத்துக் குக் கொண்டுவந்தான்.
ஆங்கிலேயர் சீரங்கப்பட்டணத்தைச் சூறையாடினர். அரண்மனைகளையும் கட்டடங்களையும் இடித்து நிரவினர் மைசூர் தேசம் ஆங்கிலேயரின் உடைமையாயிற்று, திப்புவின் மக்கள் வேலூர்க் கோட்டையில் சிறைவைக்கப்பட்டனர்.
ஆர்க்காட்டு நவாபு, வாலாஜா சாயபு என்ற மாற்றுப் பெயரினனான முகமதலி, பெயரளவில்தான் கருநாட கத்தின் நவாபாக விளங்கினான். ஆனால், அவனுடைய அரசு முத்திரை ஆங்கிலேயரின் கையில் இருந்தது. நவாப் முகமதலியின் பேரால் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிதான் அரசாங் கத்தை நடத்தி வந்தது. கருநாடகத்தின் குடிமக்கள் ஆர்க்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k2pjpfyf4fz9e4437tcf7frljsjqct4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/495</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668318</id>
    <revision>
      <id>1986632</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:54:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986632</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5459" sha1="8lehuktsybqotrf40e8achn2cwk337e" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;472
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
காட்டு நவாபுக்கு மட்டுமன்றி ஆங்கிலேயருக்கும் ஆட்பட்டவர்
களாக இருந்தனர். நவாபு வாலாஜா தன் அரசாங்கப் பொறுப்
புகள் அத்தனையையும் ஆங்கிலேயரின் கைகளில் ஒப்படைத்து
விட்டு
இன்பக் கோலாகலங்களில் காலங்கழிததுவந்தான்.
சென்னைப்பட்டினத்தில் சேப்பாக்கத்தில் நவாபுக்கு அழகான
அரண்மனை ஒன்று எழுப்பப்பட்டது (1768). அவ்வரண்மனை
அமைக்கப்பட்டிருந்த அடிமனையின் பரப்பு 117 ஏக்கராக்கள்.
அதைச் சுற்றிலும் எழுப்பப்பட்டிருந்த மதிற்சுவர்கள் வடக்கில்
கூவம் ஆற்றிலிருந்து தெற்கில் பாரதி சாலை வரையில் எட்டி.
நின்றன; மேற்கில் பெல்ஸ் சாலை வரையில் வந்தன. அந்த
முகப்பு வாயில், வாலாஜா சாலையில்
அரண்மனையின்
நின்றது.
அவ் வாயில் மூவளைவு கொண்டது. அரண்மனை
இரு பகுதிகளாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது. தென்பகுதிக்குக்
கலசம்கால் என்று பெயர். அதன்மேல் சிறுசிறு கலசங்கள்
பொருத்தப்பட்டுள்ளன. வடபகுதியில் உள்ள கட்டடத்திற்கு
உமாயூன் மகால் என்று பெயர். அதில் திவான்கானா அல்லது
தர்பார் மண்டபமும் இருந்தது. இவ்விரண்டு கட்டடங்களி
னிடையே நிற்கும் சதுரமான மாடக்கோபுரம் பிற்காலத்தில்
பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தால் கட்டப்பட்டது. இவ்வரண்மனையில்
இப்போது பல அரசாங்க அலுவலகங்கள் நடைபெற்று வரு
கின்றன. வடபகுதிக்கும் கடற்கரைச் சாலைக்கும் இடையில்
எழிலகம் அண்மையில் கட்டப்பட்டுள்ளது. சென்னைப்
பல்கலைக்கழகக் கட்டடங்கள் நிற்கும் இடத்தில் கூவத்தின் கரை
யின்மேல் நவாபுவும், அவன் குடும்பத்தினரும் நீராடும் துறை
அமைக்கப்பட்டிருந்தது. இப்போது மாநிலக் கல்லூரியின்
முதல்வர் தங்கியுள்ள விடுதியில் அப்போது நீதிமன்றம் ஒன்று
செயல்பட்டு வந்தது.
கருநாடக வருமானத்திலிருந்து தனக்குக் கிடைத்த
பொருளைக் கொண்டு நவாபு வாலாஜா வாழ்க்கைப் போகங்
களை விலைகொடுத்து வாங்கி அனுபவித்து வந்தான். பரந்து
விம்மிய வங்கக்கடல்போல விரிந்து கிடந்த இன்பங்களையெல்
லாம் துய்க்க அவனுக்குக் கிடைத்த வருமானம் போதவில்லை.
கம்பெனி அலுவலரிடமும் ஏனையோரிடமும் ஆர்க்காட்டு நவாபு
அளவிறந்த கடன் வாங்கினான். அவற்றுக்கு முறையற்ற வட்டி
களைக் கொட்டிக் கொடுத்தான். தான் பட்ட கடன்களுக்கு
ஆர்க்காட்டுத் தேசத்தை ஈடு காட்டி வந்தான். அவனுக்குக்
கடன்களை வாரிக் கொடுத்திருந்த ஆங்கிலேயரின் பேராசை
கரைகடந்து போயிற்று. நவாபு கடன் வாங்கியதும் நின்ற
பாடில்லை. அவக்கேடான இந் நிலைக்கு ஒரு முடிவுகட்ட வேண்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8lehuktsybqotrf40e8achn2cwk337e</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/496</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668319</id>
    <revision>
      <id>1986633</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:55:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986633</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5293" sha1="r665ng00qmiqchpumvm12qmrm2e8p79" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐரோப்பியரின் வரவு
473
டிய நெருக்கடி கம்பெனி அரசாங்கத்துக்கு ஏற்பட்டது. கம்பெனிக் கவர்னர் சர் தாமஸ் ரம்போல்(Sir Thomas Rumbold, 1778-80) காலத்தோடொட்டி ஒழுகத் தெரியாதவன்; ஆட்சித் திறனற் றவன்; காலங்கருதும் வினைத்திட்பமும், காலத்தை நெகிழ விடாத தெளிவும் வாய்க்கப் பெறாதவன். அவன்மேல் பல குற்றச்சாட்டுகள் கொண்டுவரப்பட்டன. ஆகவே, வாரன்ஹேஸ் டிங்ஸ் என்ற கவர்னர்-ஜெனரல் அவனைக் கவர்னர் பதவி னின்றும் இறக்கிவிட்டான். அவனையடுத்து வந்தவன் வைட்ஹில் (White Hill) என்பவன். பல குற்றச்சாட்டுகளினால் அவனும் ஒதுக்கப்பட்டான். பிறகு, வந்தவன் சார்லஸ் ஸ்மித் (Charles Smith). இவர்கள் எல்லோரும் குறுகிய காலக் கவர்னர்களாக இருந்தனர். பின்னர், மக்கார்ட்னே பிரபு (Lord Macartney. 1781-85) கவர்னராகப் பதவியேற்றான். வந்தவாசியிலும் புதுச் சேரியிலும் ஐதரலியைத் தோல்வியுறச் செய்து பிரிட்டிஷ் அரசைத் தேடிவந்த அழிவுக் காலத்தைத் தடுத்து நிறுத்திய சர் அயர் கூட் (Sir Eyre Coote) என்ற படைத் தலைவன் இந்தக் கவர்னரின் காலத்தில்தான் சென்னையில் களைப்பினாலே கண்ணை மூடினான். மக்கார்ட்னே பிரபு நவாபுடன் ஓர் உடன் படிக்கை செய்துகொண்டான் (1781, டிசம்பர் 2). அவ்வுடன் படிக்கையின்கீழ் நாட்டு அரசு கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் கை களுக்கு மாறிற்று. கருநாடக வருமானத்தில் ஆறில் ஒரு பங்கை நவாபு தன் சீவனாம்சமாகப் பெற்றான். அவனுக்குக் கடன் கொடுத்திருந்தவர்கள் அனைவரும் தத்தம் கடனைத் திருப்பித் தரும்படி அவனை ஒருங்கே நெருக்கலானார்கள். ஆகவே, கம்பெனியின் வருமானம் முழுவதும் நவாபு வாலாஜாவினிடமே ஒப்படைக்கப்பட்டது. பாலில் நவாபுக்குப் பழம் நழுவிப் விழுந்தது. அவன் அந்த முழு வருமானத்தையுங் கொண்டு பழைய கடன்களை அடைக்காமல் மேலும் மேலும் கடன்களில் மூழ்கினான். கம்பெனிக்கும், தன் கடன்காரருக்கும் நாட்டின் பல பகுதிகளை அடகு வைத்துக்கொண்டே போனான். அவன் எழுதிக் கொடுத்த கடன் பத்திரங்கள் பணச் சந்தையில் விற்கப் பட்டன. நவாபுக்குரிய வருமானத்தின் ஏற்ற இறக்கத்தை யொட்டி இப் பத்திரங்களின் மதிப்பும் ஏறியும் இறங்கியும் வந்தது.
கருநாடக நவாபு வாலாஜாவின் வாழ்க்கைப் புயல்களுக்கும் கம்பெனியின் தொல்லைகட்கும் இறுதியாக ஓர் முடிவு ஏற்பட் டது. நவாப் வாலாஜா (உம்மீர்உல்ஹிண்ட்-ஓம்தாத் உல்முல்க் அன்சுப் உத்தௌலா - அன்வாருதீன் கான்பகதூர் - சூபர்ஜங்- சேபா-சாலார் - கருநாடகத்தின் நவாபு முகமதலி)
1795&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r665ng00qmiqchpumvm12qmrm2e8p79</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/497</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668320</id>
    <revision>
      <id>1986634</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:55:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986634</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5173" sha1="f3cz3t326n0zyxgplffpqlzmidfa79p" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

474
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
அக்டோபர் 13ஆம் நாள் இவ்வுலக வாழ்வைத் துறந்தான். அவனை யடுத்து அவன் மகன் ஓம்தாத் உல் ஒமாரா ஆர்க்காட்டு நவாபானான். அவனும் 1801-ல் காலமானான். அவனுடன் கம்பெனி அரசாங்கம் ஓர் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டது. அதன் படி ஆர்க்காட்டு நவாபு தன் நாட்டையும் அரசையும் ஆங்கிலே யருக்கு வழங்கினான். அவனுடைய இழப்புக்கு ஈடாகச் சென்னை அரசாங்கமே அவனுடைய கடன்களைத் தீர்த்துவைக்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டது. அதற்காக ஆண்டுதோறும் பன்னிரண்டு இலட்சம் ரூபா ஒதுக்கிவைக்கப்பட்டது. பத்தொன் பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஆங்கிலேயரே தமிழகத் தின் ஆட்சிப் பொறுப்புகள் அனைத்தையும் மேற்கொண்டு விட்டனர்.
பாளையக்காரரின் கிளர்ச்சிகள்
வீரபாண்டியக் கட்டபொம்மன்
மதுரை நாயக்கர் பரம்பரை மறைந்த பிறகு அவர்களுக்கு வரி தண்டிக் கொடுத்தும் படைவீரர்களைத் திரட்டிக் கொடுத்து உதவி வந்த பாளையக்காரர்கள் தனிக்காட்டு. மன்னராக மாறிவிட்டார்கள். ஆர்க்காட்டு நவாபு பெயரளவில் கருநாடகத் தின் மன்னனாக இருந்தானே ஒழிய நாட்டு அரசியல் ஆங்கிலே யரின் கைகளில் அடங்கியிருந்தது. கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியினர் அவனுடன் செய்துகொண்ட ஓர் உடன்படிக்கையின்கீழ்த் திருநெல்வேலிச் சீமையில் வரி தண்டும் உரிமையைத் தம் வசம் மாற்றிக் கொண்டனர் (1781).நான்காண்டுகள் கழித்து நவாபு அவ்வுரிமையை அவர்களிடமிருந்து பறித்துக்கொண்டான்(1785). ஆனால், ஆங்கிலேயர் மீண்டும் அவ்வுரிமையைப் பெற்றுக் கொண்டனர் (1790). பாஞ்சாலங்குறிச்சி என்ற பாளையத் துக்குக் கட்டபொம்மன் என்பவன் பாளையக்காரன். ஆனான் (1791). வரி தண்டுவதில் கட்டபொம்மனுக்கும் கம்பெனிக்கும் கருத்து வேறுபாடுகளும் பூசல்களும் நேர்ந்தன. கட்டபொம்மன் கம்பெனிக்கு 1797ஆம் ஆண்டுக்குச் செலுத்த வேண்டிய வரிப் பணத்தைக் கொடுக்க மறுத்தான். அதுமட்டுமன்றி இராமநாத புரத்தில் கம்பெனியுடன் முரண்பாடு கொண்டிருந்தவர்கள் அனைவரையும் திரட்டித் தனக்குத் துணையாகச் சேர்த்துக் கொண்டான். படைகளுக்கு உணவுப் பண்டங்கள் வழங்கும் பாளையக்காரரின் கடமையொன்றினின்றும் அவன் வழுவினான். மேலும், கம்பெனிக்குத் திறை செலுத்தி வந்த எட்டையபுரம் பாளையத்தின்மேல் அடிக்கடி பாய்ந்து மக்களைச் சூறையாடி னான். கம்பெனியின் பேரால் அவன் தன் குடிமக்களிடமே அதிக&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>f3cz3t326n0zyxgplffpqlzmidfa79p</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/498</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668321</id>
    <revision>
      <id>1986635</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:55:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986635</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5009" sha1="ptq35wdxx82e86pfwf3ilwva7a99l1o" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐரோப்பியரின் வரவு
475
வரிகளை வற்புறுத்திப் பெற்றான். கம்பெனிக்குத் துணிகள் வழங்கி வந்த நெசவாளரைத் துன்புறுத்தி அவர்களிடமிருந்து பணம் பறித்தான்; அவர்களைச் சாட்டையால் அடித்தான். சில நெசவாளரின் கைகளைப் பின்புறம் சேர்த்துக் கட்டிவைத்து அவர்கள் உடம்பில் அட்டைகளைக் கடிக்கவிட்டான். கட்ட பொம்மனின் கையாள்கள் நெசவாளரின் வீடுகளைக் கொள்ளை யிட்டு அவர்கள் பெண்களின் வாயில் மண்ணைக் கொட்டினார் கள். நெசவாளர்களின் கண்களில் கள்ளிப்பால் ஊற்றப்பட்டது. பலருடைய பற்கள் நொறுக்கப்பட்டன. மேலும் பலர் சாட்டை யாலும் செருப்பாலும் புடைக்கப்பட்டனர் எனச் சிலர் கூறு கின்றனர்.
கட்டபொம்மனின் கொடுங்கோன்மை கம்பெனியின் செவி கட்கு எட்டிற்று. இராமநாதபுரத்துக் கலெக்டர் ஜாக்சன் என்பான் தன்னை வந்து சந்திக்குமாறு கட்டபொம்மனுக்கு ஆணை பிறப்பித்தான். அவ்வாணைக்குக் கட்டுப்பட்டு நானூறு கல் தொலைவு பின்தொடர்ந்து சென்றும் கட்டபொம்மனுக்கு ஜாக்சனுடைய பேட்டி கிடைக்கவில்லை. தொடர்ந்து சில கலகங்கள் நேரிட்டன. கம்பெனியின் பக்கலிலும், கட்டபொம்மன் பக்கவிலும் பலர் கொல்லப்பட்டனர். கம்பெனிச் சேனைத் தலைவன் கிளார்க் என்பவனும் கொல்லப்பட்டு மாண்டான். கம்பெனி கட்டபொம்மனே அவனைக் கொன்றான் என்று அவன்மீது குற்றம் சாட்டிற்று.
கட்டபொம்மனும், அவன் தம்பி ஊமைத்துரையும் கம்பெனி யின் பிடியினின்றும் தப்பியோடிப் பல கிராமங்களைத் தீயிட்டுக் கொளுத்தி, மக்களைக் கொன்று, அவர்கள் உடைமைகளைச் சூறையாடி மக்களுக்கு அல்லல் விளைத்தனர். கட்டபொம்மனுக் கும் கம்பெனிக்கும் இடையிட்டெழுந்த பூசல்கள் புயலாக மாறின. கம்பெனியின்மேல் கட்டபொம்மன் கொண்டிருந்த வெறுப்புப் புகைந்து கொழுந்துவிட்டு எரியலாயிற்று. அவன் திரு நெல்வேலி, இராமநாதபுரம் பாளையக்காரர் பலரைத் தனக்கு உடந்தையாக்கிக் கொண்டான்; தனக்கெனப் பெரும் படையை யும் திரட்டலானான். மேஜர் பானர்மேன் என்ற படைத் தலைவ னிடம் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் கட்டபொம்மனை ஒறுக்கும்
கட்டபொம்ம பணியை ஒப்படைத்தது. பானர்மேனுக்கும் னுக்கும் இடையே பல இடங்களில் போர்கள் நிகழ்ந்தன. கட்ட பொம்மனுக்கு உதவிய சுந்தரபாண்டிய நாயக்கனும், தானா பதிப் பிள்ளையும் தூக்கிலிடப்பட்டனர்,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ptq35wdxx82e86pfwf3ilwva7a99l1o</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/499</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668322</id>
    <revision>
      <id>1986636</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:56:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986636</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5010" sha1="021d3xa88k6k5kmkrqjau9aykzyffbd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;476
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
கட்டபொம்மன் காட்டில் ஒளிந்து தப்பித்துக்கொண்டான்.
புதுக்கோட்டை மன்னனான விசய ரகுநாத தொண்டைமான்
கட்டபொம்மனுக்கு முதலில் அடைக்கலம் கொடுத்துப் பிறகு
அவனைக் கம்பெனியிடம் காட்டிக் கொடுத்துவிட்டான். பானர்
மேன் கட்டபொம்மன்மேல் பல குற்றச்சாட்டுகளைப் படித்
தான். கட்டபொம்மன் பற்றலரை வணங்கி வளையாத கற்
றூணாக வாழ்ந்தவன். ஆகையால், அக் குற்றச்சாட்டுகளைப்
பெருமிதத்துடன் ஒப்புக்கொண்டான். பானர்மேன் தீர்ப்பின்படி
கட்டபொம்மன் கயத்தாறு என்னும் இடத்தில் தூக்கிலிடப்பட்
டான். வீரப்பொலிவைக் கண்களில் கொண்டு, தன்னைக் காட்
டிக்கொடுத்த பாளையக்காரர்களின்மேல் தனக்குள் பொங்கி
எழுந்த வெறுப்பையும் ஏளனத்தையும் தன் புன்னகையில்
தோற்றுவித்துக் கட்டபொம்மன் தூக்குமரம் ஏறினான்.
கட்டபொம்மன் ஆங்கிலேயரை எதிர்த்துச் சுதந்தரப் புரட்சி
யைத் தோற்றுவித்தான் என்றோ, நாட்டின் சுதந்தரத்தையும்
குடிமக்கள் நலனையும் தன் குறிக்கோளாகக் கொண்டிருந்தான்
என்றோ கொள்ளுவதற்கில்லை; எனினும், வளர்ந்து வந்து
கொண்டிருந்த பிரிட்டிஷ் பேரரசைத் தன்னளவில் எதிர்த்து
நின்று தன்னந்தனியாகப் போரிட்டு மாண்ட கட்டபொம்ம
னுடைய புகழ் நாட்டுப்பாடல்களிலும், நாடகங்களிலும், திரைப்
படங்களிலும் பொங்கி வருவதில் வியப்பேதுமில்லை. அயல்
நாட்டு அரசை எதிர்த்து நின்று போராடிய கட்டபொம்மனைக்
காட்டிக் கொடுத்த ஏனைய பாளையக்காரரின் இழிநிலை தமிழ்
நாட்டு வரலாற்றில் பதிந்துவிட்டது.
மருது பாண்டியர்
பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் சிவகங்கைச் சீமை
யானது பெரிய மருதுபாண்டியர் என்பவரின் ஆட்சியுடைமை
யாயிற்று. அவருடைய தம்பி சின்ன மருது என்பார், அவருக்குப்
பெருந் துணையாக நின்றார். இவ்விரு சகோதரர்களிடத்தும்
புதுக்கோட்டைத் தொண்டைமான் பகைமை காட்டினான்.
இவர்கட்கு எதிராக ஆங்கிலேயருக்குப் பல வகையில் அவன்
உதவிகள் புரிந்தான். இவ்விரு சகோதரரின் ஆட்சி இருபத்தோ
ராண்டுகள் (1780-1801) நீடித்தன. அவர்கள் நாட்டில் பல
ஆக்கப் பணிகளைச் செய்தார்கள்.
புதுக்கோட்டைத் தொண்டைமான் இவர்கள்மேல் கொண்ட
பூசல் வளர்ந்துகொண்டே போயிற்று.
ஆங்கிலேயர் மருது
சகோதரர்களை அரியணையினின்றும் இறக்கிவிட்டு உடையத்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>021d3xa88k6k5kmkrqjau9aykzyffbd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/500</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668323</id>
    <revision>
      <id>1986637</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:56:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986637</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2786" sha1="jz98j6dzb73rrnqtzq3nmwo5gal75qs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

ஐரோப்பியரின் வரவு
477
தேவன் என்ற ஒருவனை மன்னனாக்கினர்; மருதுபாண்டிய ரைச் சிறைபிடிக்க முயன்றனர். ஆனால், மருது பாண்டியர் காடு களில் ஓடி ஒளிந்தனர். கைக்கூலிக்கு நப்பாசை கொண்ட பலர் மருது பாண்டியரின் தலைகளுக்காகப் பல இடங்களில் அலைந் தனர். இறுதியில் மருது பாண்டியர் கம்பெனியின் சேனாதிபதி ஒருவனிடம் சிக்குண்டார்கள். அவர்களும், அவர்களுடைய சுற் றத்தாரும், நண்பரும் ஆங்கிலேயரால் தூக்கிலிடப்பட்டு மாண் டனர். அவர்களோடு பாளையக்காரர் ஆங்கிலேயருக்குக் கொடுத்துவந்த தொல்லைகளும் ஓய்ந்தன.
தீர்த்தகிரி
தமிழக விடுதலைப் போரில் கட்டபொம்மன், ஊமைத் துரை, மருதிருவர் முதலியோரை ஆங்கிலேயர் அழித்தபின் கொங்குநாட்டில் கிளர்ச்சி நடந்தது. 'தீர்த்தகிரி&quot; என்ற கொங்கு நாட்டு வீரன் ஆங்கிலேயரை எதிர்த்துப் போர் நடத்தினான்; 1799 முதல் 1805 வரை ஆங்கிலேயரை தீவிரமாக எதிர்த்து நின்றான். இவன் கொங்கு நாட்டில் 'ஓடாநிலை&quot; என்னும் ஊரில் கோட்டை கட்டி ஒரு படையைத் திரட்டி எதிரிகளுடன் போரிட் டான். இவனையும் ஆங்கிலேயர் 1805-ல் அடக்கினர். தமிழகத்தில் கடைசியாக ஆங்கிலேயரை எதிர்த்து நின்றவன் தீர்த்தகிரியே. இவன் 'தீரன் சின்னமலை' என்னும் பெயரால் தமிழக வரலாற்றில் புகழ் பெற்றான்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jz98j6dzb73rrnqtzq3nmwo5gal75qs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/501</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668324</id>
    <revision>
      <id>1986638</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:56:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986638</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3389" sha1="g0dsjh4u7sjcxe8xvbl7ew7ud1u5w7j" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

19. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் அரசியலும் தமிழகத்தின் சமூக நிலையும்
அரசியல்
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஆங்கிலே யரின் ஆட்சியானது இமயம் முதல் குமரிவரையிலும், சட்லெஜ் முதல் பிரம்மபுத்திரா வரையிலும் விரிவடைந்திருந்தது. வெல்லெஸ்லி பிரபுவின் காலத்தில் டில்லி, அயோத்தி, மைசூர், ஐதராபாத்து, கருநாடகம், சூரத்து, தஞ்சாவூர் ஆகிய பகுதிகள் யாவும் பிரிட்டிஷாரின் உடைமையாய்விட்டன. தஞ்சை மராத் திய மன்னன் சரபோஜி, வெல்லெஸ்லி பிரபுவுடன் ஓர் உடன் படிக்கை செய்துகொண்டு (1799) தான் வாழ்ந்துவந்த கோட்டை ஒன்றைத் தவிரத் தன் தேசம் முழுவதையும் ஆங்கி லேயரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டான்.
கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் அரசாங்க நிருவாகத்தையும், அன்றன்றைய நடைமுறைகளையும் கட்டுப்படுத்தி ஓர் ஒழுங்கு முறையில் அமைக்கும்பொருட்டு பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்ற மானது 1773ஆம் ஆண்டிலும், 1781ஆம் ஆண்டிலும் இந்திய அரசாங்கச் சீர்திருத்தச் சட்டங்கள் இயற்றியது. அப்போது இந்தியாவில் வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ் கவர்னர் ஜெனரலாக இருந் தார். சென்னை அரசாங்கம் கவர்னர் ஒருவரின் தலைமையில் நிறுவப்பட்டது. பென்டிங்க் பிரபு (Lord William Bentinck) 1803-07 ஆண்டுகளில் சென்னையில் கவர்னராக இருந்தார். இவரே பல தொல்லைகட்குள்ளானார். பிரிட்டிஷ் சேனாதிபதி யின் சில ஆணைகளை எதிர்த்து வேலூரில் ஒரு கிளர்ச்சி எழுந்தது (1806).
வேலூர்க் கலகம்
திப்பு சுல்தானின் பிள்ளைகள் வேலூர்க் கோட்டையில் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்தனர். 'பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>g0dsjh4u7sjcxe8xvbl7ew7ud1u5w7j</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/502</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668325</id>
    <revision>
      <id>1986639</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:56:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986639</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5550" sha1="5v7fwe18uavjyr9ujayl440wbrk1896" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின்... சமூக நிலையும்
479
தொடக்கத்தில், சென்னைக் கவர்னராக இருந்த பென்டிங் பிரபு வின் உடன்பாட்டைப் பெற்றுக்கொண்டு பிரிட்டிஷ் படைகளின் தலைமைச் சேனாதிபதி சர் ஜான் கிரேடாக் (Sir John Cradock) என்பவர் இராணுவத்தில் சிப்பாய்களின் நடை முறைக்குச் சில ஒழுக்க விதிகளைப் பிறப்பித்தார். சிப்பாய்கள் தம் தாடியைக் களைந்துவிட வேண்டுமென்றும், மீசையை ஒரு புதிய முறையில் முறுக்கிவிட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்றும், நெற்றியில் திருநீறு,நாமம், பொட்டு முதலியவற்றை அணியக் கூடாதென்றும், காதுகளில் கடுக்கன் போட்டுக்கொள்ளக் கூடா தென்று வற்புறுத்தப்பட்டார்கள். அஃதுடன் ஐரோப்பியர் அணியும் தொப்பியைப் போன்று வடிவமைக்கப்பட்ட தலைப் பாகை ஒன்று அணியவேண்டும் என்றும் அவர்கள் ஆணையிடப் பட்டனர். தம்மை வலுக்கட்டாயமாகக் கிறித்தவராக்கு வதற்கு ஆங்கிலேயர் முனைந்திருந்தனர் என்று சிப்பாய்கள் அஞ்சினர். எனவே, புதிய இராணுவ ஒழுங்கு முறைகளை அவர்கள் மும்முரமாக எதிர்த்தார்கள். அவர்களுடைய எதிர்ப்பு ஒரு பெருங் கிளர்ச்சியாக வளர்ந்துவிட்டது. திப்புவின் மக்கள் கோட்டைக்குள்ளிருந்து இக் கிளர்ச்சியைத் தூண்டிவிட் டனர் என்று கிரேடாக் கருதினார். ஆனால், சர் தாமஸ் மன்றோ அவருடைய கருத்தை ஏற்கவில்லை. புதிய தலைப் பாகையே கிளர்ச்சிக்குக் காரணம் என்று அவர் நம்பினார். அவர் குடிமக்களின் எண்ணங்களை ஆராய்ந்து கொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெற்றிருந்தவர். சிப்பாய்கள் 1806ஆம் ஆண்டு திடீரென்று கிளர்ந்து எழுந்து நூறு ஆங்கிலேயரைக் கொன்றுவிட்டனர். உடனே ஆர்க்காட்டிலிருந்து கர்னல் கில்லஸ்பி (Col. Gillespie) என்பார் ஒரு படையுடன் வந்து கிளர்ச்சியை ஒடுக்கினார். முந்நூறு சிப்பாய்கள் கொல்லப்பட்டனர். அஃதுடன் புதிய ஒழுங்குமுறை விதிகள் ரத்துசெய்யப்பட்டன. திப்புவின் மக்கள் கல்கத்தாவுக்கு அனுப்பப்பட்டார்கள்.
வடஇந்தியாவில் 1857ஆம் ஆண்டு மூண்டெழுந்த முதல் இந்தியச் சுதந்தரப் போராட்டத்தை வேலூர்க் கிளர்ச்சியின் விளைவு அல்லது தொடர்ச்சி என்று கூறுவர். அக் கருத்துக்கு அடிப்படை ஏதும் இல்லை. சிப்பாய்க் கலகம் என்று ஆங்கிலேய ரால் பெயரிடப்பட்ட முதல் சுதந்தரப் போராட்டம் மூள்வதற்கு முன்பு நாட்டில் பல வகையான அரசியல், சமய, பொருளா தாரக் கொந்தளிப்புகள் காணப்பட்டன. அஃதுடன் அப் போராட்டத்தில் பொதுமக்களும் இந்தியச் சிப்பாய்களுடன் கிளர்ச்சியில் சேர்ந்துகெண்டனர். ஆனால், வேலூர்க் கிளர்ச்சி யில் மக்கள் கலந்துகொள்ளவில்லை.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5v7fwe18uavjyr9ujayl440wbrk1896</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/503</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668326</id>
    <revision>
      <id>1986640</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:57:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986640</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2454" sha1="2wajxujlnvi55cnkd0dbi7ew0fwlvxs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

480
தமிழக வரலாறு -மக்களும் பண்பாடும்
கவர்னருக்கும் 1801-ல் நிறுவப்பட்ட உயர்நீதி மன்றத்து (Supreme Court) நீதிபதி ஒருவருக்குமிடையே பூசல்கள் தோன்றின. அரசாங்கம் போலீசு படை ஒன்றை நிறுவிற்று. உயர்நீதி மன்றத்து (Supreme Court) நீதிபதி சர் ஹென்றி கிவில்லிம் (Sir Henry Gwillim) என்பார் போலீசு படை என்பது கொடுங்கோன்மையை விளைப்பதாகும் என்று அதை எதிர்த்
தமிழகம் 18-19 நூற்றாண்டுகள்
30 60 90 20
கிலோ மீட்டர்கள்
12°
75
10
ידד'
சென்னப்பட்டணம்0
அரபிக கடல்
சீரங்கப்பட்டணம் மைசூர்
சந்திரகிரி
வேலூர்
ஆர்க்காடு ஆரணி.
காஞ்சிபுரம்
புலிக்காடு ஜார்ஜ்கோட்டை சென்னை
13
கோவளம் &quot;செங்கற்பட்டு
வந்தவாசி * செஞ்சி
புதுச்சேரி போர்ட்டேவிட் கடலூர் போர்ட்டோகோவா
பழி.
12
திருச்சிராப்பள்ளி&quot;
மதுரை
வைகை
தஞ்சாவூர்
டினம்
“தூத்துக்குடி
இலங்கை
75°
76'
குமரி முனை
,77
78
79
80°
மனக்
தார். அவருக்கும் தலைமை நீதிபதிக்கும் இதனால் கசப்பும் பூசலும் விளைந்தன. ஆகவே, கிவில்லிம் பதவி யினின்றும் விலக்கப்பட்டர்.
சென்னையில் நிறுத்தப்பட்ட வெள்ளையர் படையில் உயர் பதவிகளில் இருந்த அலுவலர்கள் கலகம் உண்டுபண்ணினார்கள்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2wajxujlnvi55cnkd0dbi7ew0fwlvxs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/504</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668327</id>
    <revision>
      <id>1986642</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:57:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986642</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5304" sha1="pdotpl8z57a2oqymngtxibfxvz5cnjp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ..... சமூக நிலையும்
481
தமக்குப் போதிய ஊதியமும், உரிமைகளும், கௌரவமும் அளிக் கப்படவில்லை என்று அவர்கள் முறையிட்டுக் கொண்டனர்.
பென்டிங்க் பிரபுவும், தலைமைச் சேனாதிபதி சர் ஜான் கிரேடாக் (Sir John Cradeck) என்பாரும் பதவியை இழந்து தம் தாய்நாடு திரும்பவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. பென்டிங்க் பிரபுவுக்குப் பிறகு சர் ஜார்ஜ் பார்லோ (Sir George Barlow) என்பார் சென்னையில் கவர்னராக நியமிக்கப்பட்டார்(1807-13). வெள்ளையர் கலகம் முதிர்ந்தது. அவர்களுடைய கலகத்துக்கு இந்தியச் சிப்பாய்கள் உடன்பட்டிருக்க மறுத்துவிட்டனர். கிளர்ச்சி மசூலிப்பட்டினம், செகந்திராபாது. ஜௌல்னா, சீரங்கப்பட்டணம் ஆகிய இடங்களிலும் பரவிற்று. இரண்டு மாதங்கள் நெருக்கடி நிலையில் நெருப்புப் பறந்தது. கவர்னர்- ஜெனரலாக இருந்த மின்டோ பிரபு (Lord Minto) நேரில் வந்து இக்கிளர்ச்சியைத் தீர்த்து வைத்தார்.
சென்னை நகரம் நன்கு வளர்ச்சி பெற்றிருந்தது. ஆங்கி லேயர் பூம்பொழில் சூழ்ந்த மாளிகைளில் வசித்து வந்தனர். அவர்களுக்கென நகரில் ஒரு தனிப்பகுதி ஒதுக்கப்படவில்லை. ஒவ்வொரு மாளிகையும் மிகவும் விரிவான, பல ஏக்கர்கள் பரப் புள்ள பூம்பொழிலுக்கிடையே அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அரசி னர் இல்லம் (Government House) விசாலமான ஒரு வெட்ட வெளியில் நின்றிருந்தது. அங்கிருந்தே கோட்டையையும், சுருண்டெழுந்துவரும் நீலத்திரைக் கடலையும் கண்டுகளிக்க லாம். கருநாடக நவாபிற்குச் சொந்தமான சேப்பாக்கத் தோட்டங்களில் அவனுடைய அழகான அரண்மனை அமைந் திருந்தது. இம் மாளிகை முழுவதும் பல்வண்ணச் சுண்ணாம் பால் கட்டப்பட்டது. சலவைக் கல்லையும் மிஞ்சிய தோற்ற மும், பொலிவும், பளபளப்பும் அச் சுண்ணாம்பின் இழைப்பில் காணலாம். குளிர்ந்த நெருங்கிய மரங்கள் வாலாஜா சாலை யின் இருபுறங்களையும் அணிசெய்து நின்றன. இந்தியர்கள் 'கறுப்பு நகர்' என்ற பகுதியில் வாழ்ந்திருந்தனர். குடைக்கும். கொடிக்கும் தம்முள் ஒருவரோடொருவர் போராடி இரத்தம் சிந்திய அவர்கள் தம்மை இழிவுபடுத்திய இப் பெயரை எதிர்த் துக் கிளர்ச்சி செய்யவில்லை. பெத்துநாய்க்கன்பேட்டை யிலும், முத்தியால்பேட்டையிலும் இந்தியர் நெருங்கி வாழ்ந்து வந்தார்கள். இப்போது பிரகாசம் சாலை எனும் பெயரில் வழங்கும் சாலை அப்போது ஓர் ஓடையாக இருந்தது. பின்னர் அதை ஸ்டீபன் போப்ஹாம் (Stephen Popham) என்பவர் அழகிய, நீண்டதொரு சாலையாக மாற்றினார். இன்றும் அச்
31&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pdotpl8z57a2oqymngtxibfxvz5cnjp</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/505</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668328</id>
    <revision>
      <id>1986643</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:57:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986643</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5566" sha1="fco9a0epzg794g1ka6pc7s00z8r2o3v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

482
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
சாலையானது அவருடைய பெயராலும் வழங்கி வருகின்றது. கறுப்பு மக்கள் என்று இழித்துக்கூறப்பட்ட தமிழ் மக்கள் வாழ்ந்த இடம் மிகமிக நெருக்கமாகவும், சுகாதார வசதிகள் ஏதும் இன்றியும் நாற்றமெடுத்துக் கொண்டிருந்தது. குப்பை வாருவதற்கும், கழிவு நீரை அகற்றுவதற்கும் கம்பெனி அரசாங் கம் எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிகள் தொடக்கத்தில் பயனற்றுப் போயின.
கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் ஆட்சியில் இருந்துவந்த இடங் களில் நிலவரியே சிறப்பான வருவாயாக இருந்தது. ஆங்கிலே யர் பல இடங்களைப் பல மன்னர்களிடமிருந்து பல முறைகளைக் கையாண்டு கைப்பற்றி இணைத்துக்கொண்டார்கள். ஆகை யால் தமிழகத்தில் இடந்தோறும் வரிகளும், வரிவிதிப்பு முறை களும் மாறுபட்டுக் காணப்பட்டன. சோழர், பாண்டியர், விசயநகர அரசர்கள் காலத்து வழங்கிய பல வரிகள் கைவிடப் பட்டன. பல வரிகள் பெயர் மாற்றங்கொண்டு புதிய வரி களாக வழங்கலாயின. ஆங்கிலேய அரசாங்கம் இவ் வரிகள் அனைத்தையும் தொகுத்து ஓர் ஒழுங்குமுறைக்குக் கொண்டு வந்தது. நாட்டில் பல இடங்களில் குடிமக்கள் தாம் உழுது பயிரிட்டு வந்த நிலங்களின்மேல் சொத்துரிமை பெற்றிருந் தனர். அந் நிலங்களைத் தடையேது மின்றிப் பயிரிடவும், குத்த கைக்கு விடவும், விற்கவும் அவர்களுக்கு உரிமையிருந்தது. இக் குடிமக்கள் அரசாங்கத்துக்குத் தாமே நேரில் வரிகட்டி வந்தனர். இந்தக் குடியுரிமைக்கு 'ரயத்துவாரி' முறை என்று பெயர். முப்பதாண்டுகட்கு ஒருமுறை நிலவரி விகிதங்கள் மாற்றப்பட வேண்டுமென்று ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. குடிமக்களிட மிருந்து நிலத்தைப் பறித்துக்கொள்ளவோ முப்பதாண்டு கட்குள் வரிவிகிதத்தை மாற்றவோ அரசாங்கத்துக்கு அதிகாரம் இல்லை. 'மிராஸ்தாரி முறை' என்று மற்றொரு நிலவரி முறையும் தமிழகத்தில் சில இடங்களில் வழக்கில் இருந்து வந்தது. நாயக்கர் ஆட்சியிலும், அது முடிவுற்ற பிறகும் நாட்டில் நூற்றுக்கணக்கான பாளையக்காரர்கள் தனித்தனிப் பாளையப் பட்டுகளில் தனியரசு செலுத்தி வந்தனர். குடிமக்களின் தேவை நிறைவுகளையும், நீதிநிருவாகத்தையும் அவர்கள் கண் காணித்து வந்தனர். பாளையக்காரரிடம் சிறுசிறு படைகளும் இருந்து வந்தன. ஆங்கிலேய அரசாங்கம் அப் படைகளைக் கலைத்துவிட்டது; நீதிநிருவாகத்தைத் தானே மேற்கொண்டது. பாளையக்காரர்கள், தம் குடிமக்களிடமிருந்து தண்டிய வரித் தொகையில் ஒரு பகுதியைத் தம் செலவுக்காக நிறுத்திக்கொண்டு எஞ்சியதை பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்துக்குச் செலுத்த வேண்டிய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fco9a0epzg794g1ka6pc7s00z8r2o3v</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/506</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668329</id>
    <revision>
      <id>1986644</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:58:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986644</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5081" sha1="j0qwtjmci2qnjb0s96a9qu0xsva0kdo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ...... சமூக நிலையும்
483
கடமைக்குள்ளானார்கள். அவர்களுக்குப் பாளையக்காரர்கள் என்ற பெயர் மாறி, ஜமீன்தாரர்கள் என்றும், ஜாகீர்தாரர்கள் என்றும், மிட்டாதாரர்கள் என்றும், பட்டகாரர்கள் என்றும் யல பெயர்கள் ஏற்பட்டன. எண்ணற்ற வரிகளின் சுமை, வரி தண்டியவர்களின் கொடுமைகள்,ஊருக்கு ஒரு வரி, குலத்துக்கு ஒரு வரி என்ற சிக்கலான, முறைகேடான சட்டங்கள் மாறித் தமிழகம் முழுவதற்கும் ஒரே அரசியல்; ஒரே நீதி என்ற ஒருமைப் யாடு நிறுவப்பட்டது.
தென்னிந்தியாவில் சில பகுதிகள் ஆங்கிலேயரின் நேர்முக ஆட்சிக்குள்ளடங்கி இருந்தன. இராமநாதபுரம், புதுக்கோட்டை, மைசூர், திருவிதாங்கூர் ஆகியவை, மன்னர்களின் ஆட்சியின்கீழ் இருந்துவந்தன. நேர்முக ஆட்சிப் பகுதிகள் அனைத்தையும் இணைத்துச் சென்னை மாகாணம் என்று தனி மாகாணம் ஒன்று அமைத்தனர். சென்னை மாகாணம் இருபத்தைந்து மாவட்டங் களாகப் பிரிக்கப்பட்டது. இம் மாகாணத்தில் மலையாளம்,
கன்னடம், தெலுங்கு ஆகிய மொழிகள் பேசும் மக்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளும் சேர்க்கப்பட்டிருந்தன.
சென்னை மாகாணத்தின் ஆட்சித் தலைவராகக் கவர்னர் ஒருவர் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வந்தார். நிலவரி வசூல், நிலங் களின் தரப்பிரிப்பு முதலிய கடமைகளைப் புரிவதற்காக ரெவினியூ போர்டு (Revenue Board) அமைக்கப்பட்டது. ஒவ் வொரு மாவட்டத்துக்கும் ஒரு கலெக்டர் (Collector) நியமிக்கப் பட்டார். ஒவ்வொரு மாவட்டமும் பல தாலுக்காக்களாகவும், ஒவ்வொரு தாலுக்காவும் பல பிர்க்காக்களாகவும் பிரித்து அமைக்கப்பட்டன. தாலுக்காவின் ஆட்சி தாசில்தாரிடம் ஒப்ப டைக்கப்பட்டது. தொடக்கத்தில் ஊர்க்காவல் பொறுப்பும் குற்ற விசாரணைப் பொறுப்பும் மாவட்ட நீதிபதியிடம் ஒப்ப டைக்கப்பட்டிருந்தன. பிறகு அவை மாவட்டக் கலெக்டர்களுக்கு மாற்றப்பட்டன.
ஹியூஜ் எலியட் (Rt. Hon'ble Huge Elliot) ஆறாண்டுகள் கவர்னராகப் பணியாற்றினார். இவருடைய மகன் எட்வர்டு எலியட் என்பவர் செஷன்ஸ் நீதிபதியாக இருந்தார். கவர்னர் எலியட் காலத்தில் நீதி நிருவாகத்தில் சில நல்ல மாறுதல்கள் ஏற் பட்டன. அவருக்குப் பிறகு கவர்னராகப் பதவியில் அமரவிருந்த சர் தாமஸ் மன்றோ (Sir Thomas Munro) என்பவரின் தலைமை யில் நீதிச் சீர்திருத்தக் குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டது (1814). இம் மன்றோதாம் ரயத்துவாரிக் குடிமுறையை அமைத்தவர்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j0qwtjmci2qnjb0s96a9qu0xsva0kdo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/507</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668330</id>
    <revision>
      <id>1986645</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:58:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986645</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5474" sha1="7e22cmck2byxnrddoo88a06j4glgi0l" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

484
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
மன்றோ தம் குழுவினரும் தாமும் கூடி ஆராய்ந்து வகுத்த முடி வைக் கம்பெனி ஆணையினருக்குத் (Board of Control) தெரி வித்தார். கவர்னர் எலியட் அவருடைய முடிவை முழுமனத்துட னும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. எனினும் மன்றோ செய்த தம் அறிக்கையில் கண்டிருந்த சீர்திருத்தக் குறிப்புகள் அனைத்தும் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. அவற்றின் படி போலீசும் மாவட்ட மாஜிஸ்டிரேட் (District Magistrate) என்ற பதவிப் பொறுப்பும் மாவட்ட நீதிபதிகளிடமிருந்து பிரிக் கப்பட்டு மாவட்டக் கலெக்டர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன. கிராமத்துக் காவல் பரம்பரை உரிமையாக்கப்பட்டு அதற்குத் தலையாரிகள் அமர்த்தப்பட்டனர். ஊர் மணியக்காரர் சிறு வழக்குகளை விசாரித்து நீதிவழங்கும் கடமையையும் ஏற்றனர். கிராமங்களில் பஞ்சாயத்து நீதிமன்றங்கள் நிறுவப்பட்டன. அவை மத்தியஸ்தம் செய்து தீர்ப்புகள் வழங்கவும் உரிமை பெற்றன. ஏற்கெனவே சிப்பாய்கள் செய்து கொண்டுவந்த ஊர்க் காவல் முதலிய கடமைகளைப் போலீஸ்காரர்கள் ஏற்றுச்
செய்யலானார்கள்.
சென்னையில் 1801-ல் தலைமை நீதிமன்றம் (Supreme Court) ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. 1831-ல் மாவட்ட செஷன்ஸ் நீதிபதிகளுக்குக் குற்ற விசாரணை அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது. நிலம், நிலவரி ஆகியவற்றுக்குத் தொடர்புகொண்ட வழக்கு களைக் கலெக்டர்களே விசாரித்துத் தீர்ப்புக் கூறிவந்தனர். நூற்றுக்கணக்கான பழக்கவழக்கங்கள், நடைமுறைகள், சாத்தி ரங்கள், சூத்திரங்கள் ஆகியவற்றின்கீழ்க் குற்றங்களும் சொத் துரிமை வழக்குகளும் விசாரிக்கப்பட்டு வந்தன. அதனால் ஏற் பட்ட அநீதியையும், குழப்பங்களையும், மனப்பொருமல்களை யும் தவிர்க்கும்பொருட்டு மெக்காலே பிரபு (Lord Macaulay) என்பவரின் தலைமையில் விசாரணைக் குழு ஒன்று அமைக்கப் பட்டது. அவரும் அக் குழுவினரும் அரும்பாடுபட்டு இந்திய நாடு முழுவதற்கும் ஒரே சட்டம் செயல்படவேண்டும் என்ற நியதியின் அடிப்படையில் அறிக்கை ஒன்றைச் சமர்ப்பித்தனர். அவ் வறிக் கையை அரசாங்கம் ஏற்றுக்கொண்டு இந்தியச் சிவில் நடை முறைச் சட்டம் (Indian Civil Procedure Code of 1859); இந்தியக் குற்றச் சட்டம் (Indian Penal Code of 1860) இவற்றை இயற் றியது. விசாரணை முறையில் கையாள வேண்டிய ஒழுங்கு விதி களுக்கும், நேர்மைக்கும், சட்ட நுட்பங்களுக்கும் ஈடிணையற்ற சட்டங்களாக இவை விளங்கி வருவதுமன்றி உலகப் பாராட்டும் பெற்றுவிட்டன. அவற்றைத் தொடர்ந்து பத்தொன்பதாம் நூற் றாண்டின் இறுதியில் குற்ற விசாரணை ஒழுங்குமுறைச் சட்டம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7e22cmck2byxnrddoo88a06j4glgi0l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/508</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668331</id>
    <revision>
      <id>1986646</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:58:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986646</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5003" sha1="d1i35xal2bpofnvu6u3kvaftnr7adby" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின்.
.சமூக நிலையும்
485
Indian Criminal Procedure Code) ஒன்றும், இந்தியச் சாட்சியச் சட்டம் (Indian Evidence Act) ஒன்றும் இயற்றப்பட்டன. இச் சட்டங்கள் அனைத்தும் நாட்டின் ஒருமைப்பாட்டுக்கும் தேசிய உணர்ச்சி வளர்ந்து வருவதற்கும் வழிவகுத்துக் கொடுத்தன. பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தின் ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தின் (1833) கீழ் இந்திய மண்ணில் எந்த இந்தியனுக்கும், அவன் இன்ன குலத்தினன், இன்ன சமயத்தினன், இன்ன இடத்தினன், இன்ன நிறத்தினன் என்ற காரணத்தாலேயே அரசாங்கத்தின்கீழ்ப் பணி புரியும் உரிமை மறுக்கப்படலாகாது என்று விதிகள் வகுக்கப்பட்டு நடைமுறைக்கு வந்தன. இங்கிலாந்தின் நாடாளுமன்றத்தில் இயற்றப்பட்ட சட்டம் (1861) ஒன்றின்படி சென்னையில் உயர் நீதிமன்றம் ஒன்று நிறுவப்பட்டது.
மராத்தியரின் சூறையாடலும், சௌத் வரிக்கொடுமையும், பாளையக்காரரின் சுரண்டலும், ஊருக்கு ஒரு நீதி, குலத்துக்கு ஒரு நீதி என்ற முறைகேடும் ஒழிந்தவுடனே மக்கள் வாழ்க்கை யில் அமைதி நிலவலாயிற்று. நீதியும் நேர்மையும் அவர்களுடைய உயிருக்கும் உடைமைக்கும் வேலியிட்டன.
நாணயங்கள்
தமிழகத்தில் பலவகையான நாணயங்கள் புழக்கத்தில் இருந்து வந்தன. நட்சத்திர வராகன்கள், சென்னை வராகன்கள், ஆர்க்காட்டு ரூபாக்கள், பொன் மொகராக்கள், வெனீஷிய நாணயங்கள், பறங்கிப்பேட்டை மொகராக்கள், மைசூர் மொக ராக்கள், வெள்ளி டாலர்கள், மராத்திய ரூபாக்கள், ஐதாரி பொன் மொகராக்கள், ஐதாரி வராகன்கள், இராசகோபால் பணங்கள் ஆகிய நாணயங்கள் மக்கள் கைகளில் நடமாடிவந்தன. சென்னையில் நடைபெற்று வந்த நாணயம் அச்சிடும் சாலையில் (Mint) நட்சத்திர வராகன்கள், மதராஸ் வராகன்கள், மதராஸ் பணங்கள், மதராஸ் துட்டுகள் அச்சிடப்பட்டன. கவர்னர் மன்றோ காலத்தில் ஏற்பட்ட புதிய விதிமுறைகளின்படி இந் நாணயங்கள் அனைத்தும் ஒழிக்கப்பட்டன. ரூபா நாணயம் ஒன்று மட்டும் புழக்கத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டது. பழைய வராகன் ஒன்றுக்கு மூன்றரை ரூபா வீதம் செலாவணிவிகிதம் விதிக்கப்பட்டது.
வாணிகத் துறைக்கு நாணய ஒழுங்குமுறை பெரிதும் பயனா யிற்று. வாணிகம் நன்கு வளர்ந்து வந்ததாயினும் ஆங்கிலேயர் வகுத்த சில விதிமுறைகளின் காரணமாக வாணிக இலாபமானது இந்தியக் குடிமக்களின் கைகளில் தங்காமல் கடல் கடந்து சென்று&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>d1i35xal2bpofnvu6u3kvaftnr7adby</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/509</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668332</id>
    <revision>
      <id>1986647</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:59:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986647</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5894" sha1="rrqibkhyj8yamxyppalavt4gzegfbzu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

486
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
ஆங்கிலேயரின் பேழைகளை நிரப்பிவந்தது. இந்தியருடன் பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி மட்டுந்தான் வாணிகம் புரிய லாம் என்றும்,வேறு அன்னியர்கள் இந்திய வாணிகத்தில் ஈடுபட லாகாது என்றும் பிரிட்டிஷார் தடைகள் விதித்து வந்தனராக லின், இந்தியக் குடிமக்களின் தொழில்களும், குடிமக்களின் பொருளாதாரமும் பிரிட்டிஷாரின் விருப்பங்கள், தேவைகள் ஆகியவற்றில் ஏற்படும் மாற்றங்களுக்கும் பிரிட்டிஷ் அரசின் ஆணைகட்கும் உட்பட்டிருந்தன. அவர்களுடைய ஏகபோக வாணிக உரிமைகள், தமிழ்நாட்டுக் குடிமக்களுக்குப் பல இன் னல்கள் விளைத்தன. நாட்டில் உயர்தரமான பருத்தித் துணி களும் பட்டுத்துணிகளும் ஏராளமாக உற்பத்தி செய்யப்பட்டன. அவற்றைக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியானது கொள்முதல் செய்து இங்கிலாந்துக்கு அனுப்பி வைக்கும். குறைந்த விலையிலும் குறைந்த கூலியிலும் தமக்குத் துணிகள் நெய்து கொடுக்கும்படி கம்பெனி வாணிகர்கள் தமிழகத்து நெசவாளருடன் முன் ஒப்பந்தம் செய்துகொள்ளுவார்கள். பிறகு தமக்குச் சாதகமாக விலைகள் ஏறியவுடன் நெசவாளர்களைத் துணிகளை நெய்து கொடுக்கும்படி அவர்கள் வற்புறுத்துவார்கள். நெசவாளர்கள் மறுப்பராயின் கம்பெனி வாணிகர்கள் அவர்களை நிற்க வைத்துச் சாட்டையால் அடிப்பதுமுண்டு. அவ்வடிக்குப் பயந்து நெசவாளர்கள் ஒப்பந்தத்தின்படியே துணிகளை நெய்து கொடுத்துப் பெரு நட்டம் அடைவார்கள். இக்காரணத்தால் கிராமங்களில் நெசவாளர் குடும்பங்கள் பல முழுகிப் போன துண்டு. இந்திய நாடானது வெறும் உழவையே நம்பிப் பிழைத்து வந்தது என்பது வரலாற்றில் பதிந்துவிட்ட பல பொய்க் கூற்று களுள் ஒன்றாகும். உழவானது மிகவும் சிறப்பானதாகக் கருதப் பட்டு வந்ததென்பது உண்மையேயாம். எனினும், மக்கள் நல் வாழ்வுக்கு உதவிய ஏனைய தொழில்கள் நூற்றுக் கணக்கில் நாட்டில் வளமுற்று விளங்கின. கடல் முத்துக்கள், நறுமணப் பண் டங்கள், சாயச் சரக்குகள், சர்க்கரை, துணி, அபினி, கஞ்சா, தேக்கு, ஈட்டி, கருங்காலி, செம்மரம் முதலியன தமிழ்நாட்டில் ஏராளமாக விளைந்தன. இவற்றையும், மேலும் பலவகையான காடுதரு பொருள்களையும் ஆங்கிலேயர் இங்குக் கொள்முதல் செய்து இங்கிலாந்துக்கு ஏற்றுமதி செய்தனர். பொன், செம்பு, துத்தநாகம், வெள்ளீயம், காரீயம் ஆகிய உலோக வகைகளை யும், குதிரைகளையும், மது வகைகளையும் அவர்கள் தமிழகத் துக்கு இறக்குமதி செய்தனர். இந்தியாவிலிருந்து இங்கிலாந் துக்கு ஏற்றுமதியான சரக்குகளின் மதிப்பைவிட அங்கிருந்து இந் நாட்டுக்கு இறக்குமதியான சரக்குகளின் மதிப்புக் குறைவாக இருந்தபடியால் இங்கிலாந்தானது இந்தியாவுக்கு என்றுமே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rrqibkhyj8yamxyppalavt4gzegfbzu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/510</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668333</id>
    <revision>
      <id>1986648</id>
      <timestamp>2026-11-04T14:59:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986648</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5836" sha1="n8hvssjm0t8fyd5gd64ljvip2xyxe32" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின்... .சமூக நிலையும்
487
கடன்பட்டிருக்க வேண்டியுள்ளது என்று ஆங்கிலேயர் குறை பட்டுக்கொள்ளுவது வழக்கமாக இருந்தது.
வட இந்தியாவில் 1857-ல் சிப்பாய்க் கலகம் என்று ஆங்கிலேய வரலாற்று ஆசிரியர்களால் இழித்துக் கூறப்பட்ட கிளர்ச்சி மூண்டெழுந்தது. இதை முதல் சுதந்தரப் போராட்டம் என்று சிலர் கருதுகின்றனர். ஆயிரக்கணக்கான இந்தியரும் நூற்றுக் கணக்கான ஆங்கிலேயரும் அப் போரில் கொல்லப்பட்டனர். ஆங்கிலேய அரசாங்கம் கடுமையான நடவடிக்கைகளை மேற் கொண்டு அக் கிளர்ச்சிகளை ஒடுக்கிற்று. அடுத்த ஆண்டு இங்கி லாந்தில் பால்மர்ஸ்டன் பிரபு (Lord Palmerston) முதல் அமைச்ச ராக அரசாங்கத்தை மேற்கொண்டார். அவருடைய முயற்சி யினால் இந்தியாவில் சீரியதொரு அரசாங்கம் நிறுவும் நோக்கத் துடன் சீர்திருத்தச் சட்டம் ஒன்று பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றி வைக்கப்பட்டது. அதன் பிறகு இந்திய அரசாங்கம் பல புரட்சிகரமான மாறுதல்களுக்கு உள்ளாயிற்று. கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் ஆட்சிக்கு ஒரு முடிவு கட்டப்பட்டது. இந்திய அர சாங்கத்துக்கு இங்கிலாந்தின் அரசியாகவிருந்த விக்டோரியாவே பேரரசியானாள். இந்திய அரசாங்கமானது இங்கிலாந்தின் நேர் முக ஆட்சிக்குள் கொண்டுவரப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் அரசு இந்தியா வின் பேரரசாக விரிவுற்றது. பேரரசின் மணிமுடியில் இந்திய நாடு நாயக மணியாக ஒளிவீசிக் கண்ணைப்பறித்தது. உலக வரலாற்றுள் இதுவரை காணப்படாத மாபெரும் பேரரசு ஒன்று உருவாயிற்று.பேரரசி விக்டோரியா அறிக்கை ஒன்று வெளியிட் டாள் (1858 நவம்பர் 1ஆம் தேதி). இந்தியக் குடிகளுக்குப் பல துறைகளிலும் முன்னேற்றம் காணக்கூடிய சீர்திருத்தங்களைத் தன் அரசாங்கம் செய்ய முனைந்திருப்பதாகவும், இந்தியாவில் ஆங்காங்குச் சுதந்தரமாக ஆண்டுவந்த மன்னரின் ஆட்சியிலோ, ஆட்சி வரம்பீட்டிலோ தன் அரசாங்கம் தலையிடாதென்றும், சாதி,நிறம், சமயம் ஆகிய வேறுபாடுகளை முன்னிட்டு அரசாங் கத்தில் பணிசெய்ய யாருக்கும் உரிமை மறுக்கப்படாதென்றும் அவ்வறிக்கை எடுத்துக்கூறி, உறுதிமொழி யளித்தது. இந்தியா வின் கவர்னர்-ஜெனரல் இந்தியாவில் அரசியின் பிரதிநிதியாகவும் (Viceroy) செயல்பட்டார். கவர்னர்-ஜெனரலே இந்திய நாட்டின் ஆட்சித்தலைவராக இருந்தது மட்டுமன்றிப் படைகளின் சேனாதி பதியாகவும் செயல்பட்டார். அவருக்கு மந்தணம் கூறுவதற்கு நான்கு உறுப்பினர் அடங்கிய குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. இக் குழுவில் இந்தியக் குடிமகன் யாரும் இடம்பெற முடியாமற்போன தைக் கண்டு மக்கள் மனம் புழுங்கினர். இந்தியாவிலேயே பிறந்து வாழ்ந்துவந்த பலகோடி மக்களின் வாழ்வுக்கு வழிவகுக்கும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>n8hvssjm0t8fyd5gd64ljvip2xyxe32</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/511</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668334</id>
    <revision>
      <id>1986650</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:00:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986650</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5228" sha1="oamstawyip3gzc0c4k8schkn6a0rm37" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

488
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
பொறுப்பை ஆறாயிரம் கல் தொலைவுக்கு அப்பால் அமைந் திருந்து, நாகரிகம், பண்பாடு, சமயம், மொழி ஆகியவற்றில் இந்தியருடள் முற்றிலும் முரண்பட்டிருந்த ஒரு நாடு தான் மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டு நடத்த முற்பட்டதை அரசியலிலும், அறிவுத்துறையிலும் முன்னணியில் நின்ற பல இந்தியர்கள் வன் மையாகக் கடிந்து கொள்ளலானார்கள். பிறகு அவ்வப்போது இந்திய அரசியல் அமைப்பில் பல மாறுதல்கள் செய்யப்பட்டன. பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றம் நிறைவேற்றிய சட்டம்(1861) ஒன்றின் கீழ்ச் சட்டமும் விதிகளும் இயற்றிக்கொள்ளும் அதிகாரம் சென்னை அரசாங்கத்திற்கு வழங்கப்பட்டது.
அரசாங்க நிருவாகத்தின் அமைப்பில் மேல்நிலையில் அமர்த் தப்பட்டிருந்தவர்கள் அனைவரும் ஆங்கிலேயராகவே இருந் தனர் . பிறகு 'இந்திய சிவில் சர்வீஸ்' (I.C.S.) என்ற உயர்பணித் துறையில் ஓரளவு இந்தியருக்கும் இடம் ஒதுக்கப்படலாயிற்று.
ரிப்பன் பிரபு வைஸ்ராயாகப் பணியாற்றியபோது அவர் மேற்கொண்ட ஒரு தீர்மானத்தின் கீழ் (1883-84) உள்நாட்டுக் குடிமக்களும் நாட்டு அரசாங்கத்தில் பங்குகொள்ளும் ஏற்பாடு கள் செய்யப்பட்டன. ஒவ்வொரு மாவட்டத்துக்கும் ஒரு மாவட்ட போர்டும், தாலுக்காக்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு தாலுக்கா போர்டும் அமைக்கப்பட்டன. இவ் வகைகளின் உறுப் பினர்களுள் பலர் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களாக இருந்தனர். நகரங்களுக்கு நகராட்சி மன்றங்கள் அமைக்கப் பட்டன. ஏற்கெனவே சென்னை நகரில், மாநகராட்சி ஒன்று நிறுவப்பட்டுப் பல சட்டங்களின் மூலம் (1841, 1856, 1865, 1867, 1878) அதன் ஆட்சி வரம்பும் பணிகளும் விரிவாகிக்கொண்டே வந்தன. அம் மாநகராட்சியானது 1867 ஆம் ஆண்டு வரையில் மூன்று ஆணையர் (Commissioners) கைகளில் ஒப்படைக்கப்பட் டிருந்தது. அவ்வாண்டில் சென்னை நகரம் எட்டுத் தொகுதி களாகப் பிரிக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு தொகுதிக்கும் நான்கு உறுப்பினரை அரசாங்கமே நியமித்தது. அடுத்து மேற்கொள்ளப் பட்ட சில சீரமைப்புகளுக்குப் பிறகு 1899ஆம் ஆண்டில் சென்னைக்கு மாநகராட்சி ஒன்று நிறுவப்பட்டது.
பிரிட்டிஷ் அரசாங்கமானது இந்தியக் குடிமக்களுடன் நேர் முகத் தொடர்பு மேற்கொண்ட பிறகு நாடு பல துறைகளிலும் துரிதமாக முன்னேறி வந்தது. முதன் முதல் 1856 ஜூலை மாதம் சென்னை-வாலாஜாபேட்டை இரயில் பாதை திறக்கப்பட்டது. எட்டாண்டுகளுக்குப் பிறகு இது பெங்களூர் வரையில் அமைக்கப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>oamstawyip3gzc0c4k8schkn6a0rm37</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/512</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668335</id>
    <revision>
      <id>1986651</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:00:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986651</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5257" sha1="6yzl98m4y9nawe9ma406y8a24ki9355" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின். ..... சமூக நிலையும்
489
பட்டது. அரக்கோணம்-ராய்ச்சூர் பாதை 1871 ஆம் ஆண்டிலும் ஜோலார்ப்பேட்டை-மேட்டுப்பாளையம் இரயில்பாதை 1873ஆம் ஆண்டிலும் அமைக்கப்பட்டன. சென்னை - அரக்கோணம் இரயில் பாதை 1877ஆம் ஆண்டுக்குள் இரட்டைப் பாதையாக்கப் பட்டது.
சென்னை மாகாணத்துக்குத் தனி உயர்நீதி மன்றம் ஒன்று 1862, 1865 ஆம் ஆண்டுப் பட்டயங்களின்படி அமைக்கப்பட்டது. தலைமை நீதிமன்றமும் (Supreme Court) சிறிது காலம் உயர்நீதி மன்றத்தின் ஒரு பிரிவாகவே செயல்பட்டு வந்தது. இப்போ துள்ள உயர்நீதி மன்றக் கட்டடங்கள் அழகும் கவர்ச்சியும் வாய்ந்தவை; இவை 1889 ஆம் ஆண்டு தொடங்கிச் சில ஆண்டு களில் கட்டி முடிக்கப்பட்டன. நீதிமன்ற மண்டபங்கள் வெள்ளை கறுப்புச் சதுரக் கற்களால் பாவப்பட்டுள்ளன. பலவண்ணக் கண்ணாடிகளின் மூலம் கதிரவனின் ஒளி மண்டபங்கட்குள் புகுந்து தனி ஒரு சோபையைத் தருமாறு பலகணிகள் அமைக்கப் பட்டுள்ளன. தரையில் சிறு சிறு பூவண்ண ஓவியங்கள் தீட்டப் பட்டுள்ளன. அப் பூக்களுள் ஒன்றைப்போலச் செய்யப்பட்ட ஐகோர்ட்டு'த் திருகாணிகள் பல ஆண்டுகள் பெண்களின் காது களை அணிசெய்து வந்தன. சென்னையின் கலங்கரை விளக்கம் உயர்நீதி மன்றத்தின் பல கோபுரங்களில் ஒன்றாகக் காட்சியளிக் கின்றது. அது தரைமட்டத்திலிருந்து 160 அடி உயரம் உள்ளது. சில தீய பழக்கவழக்கங்கள்
வட
இந்தியாவில் மக்களிடையே . காணப்பட்ட சிசுக் கொலையும், உடன்கட்டை யேறுதலும் தமிழகத்தில் வழங்கி வரவில்லை. அவற்றை அகற்றுவதற்காக இந்திய அரசாங்கம் மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகளைக் கண்டு தமிழ்மக்கள் வெகுளவு மில்லை; கிளர்ந்தெழவுமில்லை. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகவே மாறுபட்ட அரசியல்களையும் பண்பாடுகளையும் ஆங்காங்குத் தாம் ஏற்றுக்கொண்டு தம் வாழ்க்கையை வளப்படுத்திக் கொள் வது தமிழ் மக்களின் இயல்பாக இருந்துவந்துள்ளது. தமிழர்கள் புதுமையைப் புறக்கணிக்காதவர்கள்; ஓராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேலாகப் பன்னாட்டு மக்கள் தமிழ்நாட்டில் இடம் பெற்றுத் தமிழருடன் இணைங்கி வாழ்ந்து வருகின்றனர். பல பெரும் சமயங்கள் தமிழகத்தில் இணைந்து வளர்ந்து வந்துள்ளன. அச் சமயங்களின் கருத்துகளை எல்லாம் தம் கருத்துகளாகவே மாற் றிக் கொண்டுவிட்டனர். அரசாளவும், சமயப் பணி புரியவும், வாணிகம் செய்யவும், பல்வேறு கைத்தொழில்கள் புரிந்து பிழைக்கவும் தமிழகம் புகுந்த அயல்நாட்டு மக்கள் தாமும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6yzl98m4y9nawe9ma406y8a24ki9355</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/513</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668336</id>
    <revision>
      <id>1986652</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:00:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986652</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5581" sha1="2y3mw730iebuk71mxbt70pqf6eddv2z" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

490
தமிழக வரலாறு—மக்களும் பண்பாடும்
தமிழராகவே மாறித் தமிழருடன் கலந்து உறவாடி வந்துள்ளனர். இக் காரணங்களினால் வடநாட்டில் விளைந்தவற்றைப் போன்ற குருதி சிந்தும் சமயச் சண்டைகளும், அரசியல் கிளர்ச்சிகளும், போராட்டங்களும் தமிழகத்தில் ஆதரவு பெறாமற் போயின. குலப் பூசல்கள்
மக்களிடையே நூற்றுக்கணக்கான குலங்கள் பெருகி விட்டிருந்தன. ஒரே குலத்தினர் அவர்கள் வாழ்ந்த இடத்துக் கேற்பப் பல மொழிகளைப் பேசினர். கொள்ளேகாலத்தில் வாழ்ந்த தேவாங்கச் செட்டிகள் கன்னடத்தையும், வட ஆர்க் காட்டு மாவட்டத்தில் வாழ்ந்த தேவாங்கச் செட்டிகள் தெலுங் கையும் தமிழையும் பேசினர். திருநெல்வேலியில் வாழ்ந்துவரும் முஸ்லிம்கள் தமிழையே பேசுகின்றனர்; அவர்களுள் பெரும் பாலார்க்கு உருது பேச எழுத வாராது. திருநெல்வேலியின் தென் பகுதியிலும், நாஞ்சில் நாட்டிலும் வாழும் பிராமணர்கள் தமிழும் மலையாளமும் பேசுகின்றனர். அதைப்போலவே இன்ன குலத் தினர் இன்ன சமயத்தைத்தான் பின்பற்றி வருகின்றனர் என்று வரையிட முடியாது. பேரி செட்டிகளிடையே, ஆரிய வைசியச் (கோமுட்டிச்) செட்டிகளிடையே சைவர் உண்டு; வைணவர் உண்டு. இவ் விரு பிரிவினருக்குள்ளும் பந்தி உணவும் பெண் கொடுத்தலும் எடுத்தலும் நடைபெற்று வருகின்றன. பிராம ணருள் வைணவர்கள் தம்மை அய்யங்கார்கள் என்று கூறிக் கொள்ளுவர்; நாமம் தீட்டிக்கொள்ளுவார்கள். ஆனால், ஸ்மார்த்தப் பிராமணருக்குள் ஒரு பிரிவினர் நெற்றியில் நாமம் போட்டுக்கொண்டு வைணவத்தைப் பின்பற்றுகின்றார்கள். பொதுவாகப் பிராமணர்கள் வெளியில் திருநீறு பரக்கப் பூசி, உருத்திராக்கம் அணிந்தாலும் உள்ளே இராம மந்திரமே ஓது வார்கள்; 'சிவாயநம' என்னும் ஐந்தெழுத்து ஓதும் சைவப் பிரா மணனைக் காணவே முடியாது. புரோகிதம் செய்யும் ஸ்மார்த்த, வடமப் பிராமணர்கள் தம் குலத்துக்கு மட்டும் புரோகிதம் செய் வார்கள்; பிராமணர் அல்லாத ஏனைய குலங்களுக்குப் புரோகிதம் செய்வதில்லை. பிராமணர் அல்லாதார்க்குப் புரோகிதம் செய் வதற்கெனவே பிராமணர்கள் தனியாக உள்ளனர். கோமுட்டி களுக்குப் புரோகிதம் செய்யும் பிராமணர் வேறு எக் குலத்தின ருக்கும் புரோகிதம் செய்யும் வழக்கம் இல்லை. கோயில் அருச்சகத் தொழிலுக்கு உரிமையுடையவர்கள் ஆதிசைவ அந்தணர்கள் அல்லது குருக்கள் ஆவார்கள். ஏனைய பிராமணப் பிரிவினர் இவர்களுடன் உணவுக் கலப்பும் இரத்தக் கலப்பும் கொள்ளுவதில்லை. ஆதி சைவரின் கோத்திரங்கள் சூத்திரங் களுக்கும், ஏனைய பிராமணரின் கோத்திர சூத்திரங்களுக்கும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2y3mw730iebuk71mxbt70pqf6eddv2z</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/514</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668337</id>
    <revision>
      <id>1986653</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:01:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986653</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5296" sha1="h930cz78mm9alv20ifsg83xq0n9nqif" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின்...... சமூக நிலையும்
491
ஆழ்ந்த வேறுபாடு உண்டு. சிதம்பரம் திருச்சிற்றம்பலத்தில் வழிபாடு செய்யும் பிராமணர்கள் (தீட்சிதர்கள்) ஒரு தனிப் பட்ட வகுப்பினர் ஆவார்கள். அவர்கள் வேறு எந்தப் பிரா மணருடனும் பெண் கொடுக்கல் வாங்கல் வைத்துக்கொள்ளுவ தில்லை. தில்லைப் பெண் எல்லை தாண்டாது' என்பது ஒரு பழமொழி. அது இன்றளவும் உண்மையாக இருந்து வருகின் றது. தில்லைப் பிராமணர் ஒருவர் தலைமுடியை ஐரோப்பிய முறையில் வெட்டிக்கொண்டாலும், ஊரை விட்டு வெளியேறி வேறு தொழிலை மேற்கொண்டாலும், தம் கோயில் வழிபாட்டு உரிமையை இழந்துவிடுவார். இப் பிராமணர்கள் தம் குலத்து நிருவாகத்தைத் தாமே பேசி முடிவு செய்து கொள்ளுவர்; நீதி மன்றத்தை நாடிச் செல்லுவதில்லை. இவர்கள் தில்லை நடராசனை வழிபடுபவர்கள் ஆயினும் தில்லைக் கோவிந்த ராசனுக்கு வழிபாடும் அருச்சனையும் செய்வர். பல தீட்சி தர்கள் தமக்குத் திருமாலின் பெயரைக் கொண்டிருப்பதையும் காணலாம். ஸ்மார்த்தரைப்போல இவர்கள் சங்கர மடங் களுக்கு ஆட்பட்டவர்கள் அல்லர். ஒரு குடும்பத்தில் தந்தைக்குக் கோயில் வழிபாட்டில் உரிமையுண்டு. அதைப்போலவே திருமணம் ஆன ஆண்பிள்ளைக்கும் அவ் வுரிமை ஏற்பட்டுவிடும். அக்காரணத்தால் எட்டு வயது, பத்து வயது ஆண் குழந்தை களுக்கும் திருமணம் முடிப்பதை வெகு காலம் கைக்கொண் டிருந்தனர்.
பிராமணர் அல்லாத சைவக் குலத்தினனுக்குச் சிவதீட்சை கொடுக்கும் உரிமை ஆதி சைவருக்கே உண்டு. சில பிராமண ரல்லாத குலங்கள் தேசிகர்கள் என்ற குலத்தினிடமும் தீட்சை பெறுகின்றன. இத் தேசிகர்களுள் சிலர் பூணுல் அணிவ தில்லை. சிவன் கோயில்களில் இவர்கள் திருப்பதிகம் பாடும் ஓதுவார்களாகப் பணியாற்றி வருகின்றனர்.
பிராமணர் அல்லாத குலத்தினரில் சிலர் வீர சைவ மரபில் ஈடுபட்டுத் தம் உடலில் சிவலிங்கம் அணிந்து கொள்ளுகின்றனர். இக் குலத்தினர் சுப அசுப புரோகிதங்களுக்குப் பிராமணரை அழைப்பதில்லை; சிவலிங்கம் அணிந்த தேசிகரையோ, பண்டா ரங்களையோ, அன்றிக் கன்னட மொழி பேசும் ஜங்கம பரம் பரையினரையோ அழைப்பர். இலிங்கம் தரிப்பவர்கள் இறந்த வர்களின் உடல்களைப் புதைப்பர்; பிறகு சமாதி பூசை செய்வர். சில குலங்களில் விசித்திரமான பிரிவுகள் உண்டு. தமிழகத்தின் வட பகுதியில் கிராமக் கணக்குத் தொழிலைச் செய்துவரும் கருணீகர்களுக்குள் நான்கு வகையுண்டு என்பர். சீர்கருணீகர்,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>h930cz78mm9alv20ifsg83xq0n9nqif</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/515</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668338</id>
    <revision>
      <id>1986654</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:01:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986654</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5404" sha1="dzsbhkefmp1tdxeunafw3el8lgm9ydo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

492
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
சரட்டுக் கருணீகர், கைகாட்டிக் கருணீகர், மற்றவழிக் கருணீகர் என்பன அப் பிரிவுகள். இவற்றுள் சரட்டுக் கருணீகர் என்பார் வைணவ மரபைச் சார்ந்தவர்களாகக் காணப்படுகின்றனர். இந் நான்கு பிரிவுகளும் ஒன்றோடொன்று கலப்பதில்லை. வேளாளர்களுள் பல பிரிவுகள் உண்டு. அவர்களுள் பலர் ஊன் உணவு கொள்ளுகின்றனர். பல குலத்தினர் தம் நிலையில் மேம்பாடு உற்றவுடனே தம்மை வேளாளர் என்று கூறிக்கொள் வதுமுண்டு. வேளாளர்களுள் கார்காத்த வேளாளர், தொண் டைமண்டல வேளாளர், கொங்கு நாட்டு வேளாளர் எனச் சில பிரிவுகள் இருக்கின்றன. திருநெல்வேலிக் கோட்டைப் பிள்ளை மார் என்றொரு வேளாளர் வகுப்பும் உண்டு.
பேரி செட்டிகளுள் ஆயிரத்தான் செட்டி, ஐந்நூற்றான் செட்டி எனப் பிரிவுகள் உண்டு. இக் குலத்தினருள்ளும் ஊன் உண்பவர்கள் உண்டு. சங்க காலத்தில் சைவக் கம்மியரெனவும், சோழர் காலத்திலும் பிறகும் கண்மாளர் எனவும் பெயர் பெற்றுத் தமிழகத்தின் சிற்பக் கலை, கட்டடக் கலை, பொன் அணிகலன்கள் செய்யும் கலை, உலோகக் கலங்கள் செய்யும் கலை ஆகியவற்றில் தனிச் சிறப்பும் தனியுரிமையும் கொண்டாடி வரும் விசுவப் பிராமணர்கள் தனிப்பட்டு வாழ்ந்து வருகின் றனர். அவர்கள் வேறு எந்தக் குலத்துடனும், பிராமண ருடனும் கலப்புகள் கொள்ளுவதில்லை. அவர்களுக்கும் பிரா மணர்களுக்கும் இடையே உரிமைப் பூசல்கள் ஏற்பட்டு நீதி மன்றங்களின் தீர்ப்புக்குச் சென்றன என்று கூறுவர். விசுவப் பிரா மணர் தம் குலத்திலேயே புரோகிதர்களை நியமித்துக்கொள்ளு கின்றனர்; பிராமணரைப் புரோகிதத்துக்கு அழைப்பதில்லை.
தமிழகத்தில் பல குலத்தினரிடையே பெண்கள் மறுமணம் செய்துகொள்ளல், கைம்பெண்கள் மறுமணம் செய்து கொள்ளு தல் ஆகிய பழக்கங்கள் இருபதாம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கம் வரையிலும் அதன் பின்பு சில ஆண்டுகள் வரையிலும் நிலவி வந்தன. சாரதா சட்டம் நிறைவேற்றப்படும் வரையில் தேவாங்கச் செட்டிகள் சிறு குழந்தைகளுக்கும் திருமணம் செய்து வந்தனர்; இவ் வழக்கம் கோமுட்டிகளிடமும் காணப்பட்டது. பெண்கள் வயது வருவதற்குள் அவர்களுக்கு மணம் முடிப்பதில் பிராமணரும் கண்ணுங்கருத்துமாக இருந்தனர். இருபதாம் நூற்றாண்டிலே அண்மையில் எல்லாக் குலங்களிலும் 'பருவத் துக்கு முற்பட்ட மணம் நின்று போய்விட்டது.
ஆங்கிலேயர் வரவுக்குப் பிறகு பறையர் என்று ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட குலத்தினருக்கு விடிவு காலம் தோன்றிற்று. அவர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dzsbhkefmp1tdxeunafw3el8lgm9ydo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/516</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668339</id>
    <revision>
      <id>1986655</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:01:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986655</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5208" sha1="plshtaf9n69b3dnhj01ejnoxwmks49e" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ...... சமூக நிலையும்
493
களுள் சிலர் கிறித்தவர்களாக மதம் மாறிச் சமூகத்தில் மேல் நிலை எய்தினர். சிலர் ஆங்கிலேயருக்குப் பணிகள் செய்து குடிநலம் எய்தினர். ஆங்கிலேயரிடம் அவர்களுள் ஆண்கள் 'பட்லர்'களாகவும், சமையற்காரர்களாகவும், சிற்றாள்களாக வும், கையாள்களாகவும், புல்லறுப்பவர்களாகவும், பெண்கள் தாதிப் பெண்களாகவும், குழந்தைகளுக்குப் பால் கொடுக்கும் தாதிகளாகவும், வீடு கூட்டிகளாகவும் சேர்ந்து பொருளாதார உயர்வு பெற்றனர். ஆங்கிலேயர் இந்தியப் பெண்களுடன் சில போது நெருங்கிய உறவு கொண்டதால் அவர்கட்குக் குழந் தைகள் பிறந்தன. அவர்கள் மூலம் ஆங்கிலோ - இந்தியர் என்ற ஒரு புதிய குலமே அமைந்துவிட்டது. ஆங்கிலோ-இந்தி யர் வெள்ளையர் அல்லராயினும் ஆண்களும் பெண்களும் ஐரோப்பியரைப் போலச் சட்டையணிந்து ஆங்கிலமே பேசி வந்தனர். அதனால் அவர்களுக்குச் 'சட்டைக்காரர்’ என்று ஒரு பெயரும் ஏற்பட்டது.
தமிழகத்துக்குத் தனிச் சிறப்பையும், உலகப் புகழையும் பெற்றுத் தந்தது அதன் துணிவகைகள்தாம். நெசவுத் தொழில் சங்க காலத்தில் அறுவை வாணிகரிடம் வளர்ந்து வந்தது. அவர்கள் யார் எனத் தெரியவில்லை. சோழர் பாண்டியர் காலத்திலும் அதைத் தொடர்ந்து இன்றைய நாள்வரையிலும் அத்தொழில் கைக்கோளர்கள் (செங்குந்தர்கள்) கையிலும், தேவாங்கர்கள் கையிலும் செழித்தோங்கி வருகின்றது. கிழக்கிந் தியக் கம்பெனியின் துணி ஏற்றுமதித் தொழிலுக்கு வளமூட்டிய வர்கள் இவ்விரு குலத்தினர்தாம். நெசவுத் தொழிலில் ஈடு சேலம், பட்டிருக்கும் மதுரை, உறையூர், கோயமுத்தூர், சின்னாளப்பட்டி, ஆரணி, காஞ்சிபுரம் ஆகிய ஊர்களில் இத் தொழிலை நடத்தி வருபவர்கள் கைக்கோளர்தாம். கண்கவரும் ஆரணி, காஞ்சிபுரம் சேலைகளைக் கண்டு அவற்றின் அழகில் ஈடுபட்டுச் சொக்கிப் போகாத பெண்கள் தமிழகத்தில் மட்டும் அன்று, இந்தியாவிலேயே இலர் எனலாம்.
வலங்கை-இடங்கைப் பூசல்கள்
வலங்கை இடங்கை வகுப்பினரிடையே ஏற்பட்டிருந்த பூசல் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் கொலையிலும் கொள்ளை யிலும் முடிந்ததுண்டு. அப் பூசல்கள் அனைத்தும் இரு வகுப்பின ரும் அனுபவித்துவந்த சில உரிமைகளைப் பற்றியனவாகவே எழுந்துள்ளன. சென்னையில் சர் ஆர்ச்சிபால்ட் காம்ப்பெல் (Sir Archibald Compbell) என்பவர் கவர்னராகப் பதவி ஏற்ற பிறகு வலங்கை - இடங்கைப் போராட்டங்கள் நிகழ்ந்தன.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>plshtaf9n69b3dnhj01ejnoxwmks49e</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/517</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668340</id>
    <revision>
      <id>1986656</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:01:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986656</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5000" sha1="d127y7n4gmbgd0bll46sj8vbyjitydd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

494
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
இடங்கையினர் அனைவரும் தொழிலாளர்கள்; கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு அவர்களுடைய வாணிகத்தில் உதவி வந்தவர்கள். வலங்கையினர் எஸ்பிளனேட் மைதானத்தைக் குறுக்கிட்டுக் கோட்டைக்குச் சென்றபோது தம் முன்பு தப்பட்டை அடித்துக் கொண்டும், கரண்டிகளைத் தூக்கிக்கொண்டும், மணியடித்துக் கொண்டும் நடந்தார்கள். அவ்வாறு செல்லுவதற்கு ஏற்கெனவே ஏற்பட்டிருந்த ஓர் ஒப்பந்தம் அவர்கட்கு இடந்தரவில்லை. எனவே, அவர்கள் நடத்தையை எதிர்த்து இடங்கையினர் கவர்னருக்கு முறையிட்டுக் கொண்டனர். எஸ்பிளனேட் மைதானம் அனைவருக்கும் பொதுவென்றும், ஒருவரையொரு வர் முந்திக்கொண்டு செல்லும் உரிமை ஏதும் கிடையாது என்றும் அரசாங்கம் ஆணை பிறப்பித்தது.
திருவொற்றியூர்க் கோயில் இடங்கைத் தேப்பெருமாள் செட்டியின் நிருவாகத்தில் நடைபெற்று வந்தது. அது எல்லாக் குலத்தினருக்கும் பொதுவாக இருந்தது. ஆனால், வலங்கை யினர் பறையரைக்கொண்டு. இடங்கையினரை அடிக்கச் சொன் னார்கள் என்று தேப்பெருமாள் செட்டியார் அரசாங்கத்தி னிடம் முறையிட்டார். இத்தகைய கலகங்கள் ஆண்டுதோறும் நிகழ்ந்து வந்தன. ஒரு முறை சாந்தோம் சர்ச்சுக்கு அண்மை யில் ஒரு பூசல் நேரிட்டது. அங்குக் கோயிலில் திருவிழா நடை பெற்றது. அத் திருவிழாவின்போது இடங்கையினர் ஐவண்ணப் பட்டுக் கொடிகளைக் கயிறுகளில் கோத்துத் தெருக்களின் குறுக்கே கட்டுவதற்கு உரிமை பெற்றிருந்தனர். ஆனால், வலங்கையினர் வெண்ணிறக் கொடியை மட்டுந்தான் கட்டி வைக்கலாம். இடங்கையினர் வலங்கையினரின்மேல் அரசாங் கத்தினிடம் முறையிட்டுக் கொண்டனர். திருவிழாக்களின் போது தெருக்களின் குறுக்கே எந்தவிதமான கொடியையும் கட்டக்கூடாது என்று அரசாங்கத்தின் கட்டளை பிறந்தது (1790 ஏப்ரல் 12). வலங்கை-இடங்கைக் கலகம் ஏகாம்பரநாதர் கோயிலிலும் நடைபெற்றது.
காஞ்சிபுரத்தில் வடகலை வைணவருக்கும் தென்கலை வைணவருக்குமிடையே போராட்டங்கள் தோன்றி, அவற்றை இரு கட்சியினரும் அரசாங்கத்தின் தீர்ப்புக்கு விட்டனர்.
கல்வி
ஆங்கிலேயரின் ஆட்சியினால் இந்திய நாட்டுக்கு ஏற்பட்ட மாபெரும் நன்மைகள் இரண்டு: இந்தியா ஒரு நாடாக அமைந்தது. ஒன்று; இந்திய மக்கள் ஆங்கிலம் பயில வாய்ப்பு ஏற்பட்டது மற்றொன்று.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>d127y7n4gmbgd0bll46sj8vbyjitydd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/518</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668341</id>
    <revision>
      <id>1986657</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:02:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986657</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5513" sha1="8xo3twaat39qh92z7su7hwc7w1czp66" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின்...... சமூக நிலையும்
495
வரலாற்று நிகழ்ச்சிகளின் காரணமாகத் தமிழ்மொழியில் பேச்சு வழக்கிலும், எழுத்து வழக்கிலும் அன்னிய மொழிச் சொற்கள் நூற்றுக்கணக்கில் இடம்பெற்றுவிட்டன. பேச்சு மொழிக்கும், பயிற்சி மொழிக்குமிடையே ஆழ்ந்த வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டன. எனவே, கல்வி கற்றுத் தெளிவு பெறாதவர்கள் தமிழ் இலக்கியத்தையும் இலக்கணத்தையும் பயில இயலாதவர் களானார்கள். பொதுமக்களுக்குக் கல்வி கற்கும் வாய்ப்பு மிகவும் குறைவாகக் காணப்பட்டது. கிராமங்களில் சிறுசிறு பள்ளிக் கூடங்கள் நடைபெற்று வந்தன. தனித்தனி ஆசிரியர்கள் அவற் றைத் திண்ணைகளின்மேலும், தெருநடைகளிலும் நடத்தி வந்தனர். மாணவர்களின் பெற்றோர்கள் கொடுக்கும் சிறு ஊதியம், அரசாங்கம் அளித்த மானியம், குடிமக்கள் அளித்த மேரைகள் ஆகியவற்றைக்கொண்டு ஆசிரியர்கள் பிழைப்பை நடத்தி வந்தனர். மாணவர்கள் அமாவாசைதோறும் 'லீவு' (விடுமுறை) பெற்றனர். அதற்காக அவர்கள் அமாவாசைக்கு முந்திய நாள் 'வாவரிசி' ஆசிரியருக்குக் கொண்டுவந்து கொடுப்பர். அஃதன்றிச் சனிக்கிழமைகளில் மாணவர்கள் எரு முட்டை, நல்லெண்ணெய், காய்கறிகள் முதலியவற்றையும் ஆசிரியருக்குக் கொண்டுவந்து கொடுப்பதுண்டு. புரட்டாசி மாதங்களில் தசராவின் ஒன்பதாம் நாள், நவமியன்று ஆசிரியர்கள் தம் மாணவர்கள் கற்ற வித்தை, பாடும் பாட்டு, ஆடும் ஆட்டம் ஆகியவற்றை வீடுதோறும் குடிகளுக்குக் காட்டிச் சன்மானம் பெறுவார்கள்.
திண்ணைப் பள்ளிகளில் சேர்ந்து படிக்கும் வாய்ப்பு ஒருசில உயர்குலத்தினருக்கே கிடைத்தது. தொழிலாளர்கள் தம் மக்களை இளமையிலேயே தத்தம் குலத்தொழிலில் ஈடுபடுத்திப் பயிற்சியளித்து வந்தனர். அவ்விளைஞர்களுக்கு எழுத்து மணமே இல்லாமற் போயிற்று. திண்ணைப்பள்ளிப் பயிற்சியும் இரண் டாண்டுகளுக்குமேல் நீடிப்பதில்லை. மாணவர்கள் எழுத்தைக் கற்றவுடனே தமிழில் உள்ள பல நீதிநூல்களையும் சதகங்களை யும் மனப்பாடம் செய்வார்கள். அவர்கள் கற்ற கல்வியில் விரிவோ ஆழமோ கிடையாது. மாணவர்கள் செய்யும் பிழை களுக்கு ஆசிரியர்கள் கொடுத்த தண்டனைகள் மிகவும் கொடுமை கோதண்டத்தில் யானதாக இருந்துவந்தன. மாணவனைக் மாட்டியடிப்பதும், அவர்களுடைய விரல்களை வைத்து மணலில் தேய்ப்பதும் ஆசிரியர்கள் கொடுத்த தண்டனைகளில் சில. மாணவர்களைத் தூக்கி, அவர்களுடைய இரு கைகளையும் தூலத் தில் கட்டி அவர்களைத் தொங்கவிட்டு அடிப்பதற்குத்தான் கோதண்டம் மாட்டுதல் என்று பெயர். படிப்பு வாராத மாண&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8xo3twaat39qh92z7su7hwc7w1czp66</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/519</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668342</id>
    <revision>
      <id>1986658</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:02:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986658</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5029" sha1="i7v2slp715mptfgnmx1gh8ymy1310vj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

496
வர்களின் கால்களில்
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
மரக்கட்டைகள்
பூட்டிவிடுவார்கள். அவற்றை எடுத்துத் தோளில் வைத்துக்கொண்டே நடந்து செல்லவேண்டும்.
தமிழில் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்த ஒரு சிலரே மேற்கொண்டு தமிழ் நூல்களைப் பயில முனைந்தனர். அவர்களும் ஒழுக்க நூல் களையும், தோத்திர நூல்களையும், நிகண்டுகளையுமே பெரும் பாலும் கற்றுவந்தனர். அவர்கள் புராணங்கள், சங்க இலக்கியம் ஆகியவற்றைப் பயிலும் வாய்ப்புப் பெறுவதில்லை. அவர்கள் இலக்கிய இலக்கண ஆராய்ச்சியிலும் புகவில்லை. விஞ்ஞானம், வரலாறு, தத்துவம், உயர்கணிதம் ஆகிய துறைகளில் மாண வர்கள் பயிற்சி பெறுவதில்லை; ஓலைகளில் எழுதியிருந்த வற்றைப் படித்து வந்தனர். ஓலைகளின்மேல் எழுத்தாணியால் எழுதி வந்தனர். முதன்முதல் சிறுவர்களைப் பள்ளிக் கூடத்தில் வைப்பதனைச் 'சுவடி தூக்குதல்' என்பர். எழுதும் பனைஓலையை அழகாக வாரி, தொளையிட்டு வரிந்து கட்டுவது அக் காலத்தில் ஒரு கலையாகக் கருதப்பட்டது.
ஆங்கிலேய அரசு நாட்டில் கல்வி வளர்ச்சிக்காக ஒரு திட்டம் வகுத்தது (1854). அதற்கு ‘ஆங்கிலக் கல்வித் திட்டம்' என்று பெயர். மாவட்டங்களிலெல்லாம் தாய்மொழிப் பயிற்சிப் பள்ளிகள் திறக்கவும், கல்வி வாய்ப்பைப் பெருக்கவும், மாகாண அரசாங்கத்தில் கல்வித்துறை ஒன்று அமைக்கவும், சென்னை யிலும், கல்கத்தாவிலும், பம்பாயிலும் பல்கலைக்கழகங்கள் தொடங்கவும், சாதி, மத வேறுபாடின்றி எல்லாப் பள்ளிகளுக் கும் அரசாங்கத்தின் பொருள் உதவி வழங்கவும் அத் திட்டத்தில் வழிகள் வகுக்கப்பட்டன. பள்ளிகளில் கீழ்வகுப்புகளில் தமிழும், மேல்வகுப்புகளில் ஆங்கிலமும் பயிற்சி மொழியாக்கப்பட்டன.
துறை தொடங்கப்
சென்னை அரசாங்கத்தில் கல்வித் பட்டது; அதற்கு இயக்குநர் (Director of Public Instruction) ஒருவர் நியமிக்கப்பட்டார். முதன்முதல் இயக்குநராக நியமன மானவர் சர் அர்பத்நாட் (Sir A. J. Arbuthnot) என்பவர். அவர் பிறகு சென்னைக் கவர்னராகவும், சென்னை, கல்கத்தாப் பல்கலைக்கழகங்களின் உதவித் தலைவராகவும் (Vice
Chancellor) பணியாற்றினார்.
இந்திய அரசாங்கத்தின் 1857 ஆம் ஆண்டின் XXVII ஆம் சட்டத்தின்கீழ்ச் சென்னையில் பல்கலைக்கழகம் ஒன்று நிறுவப் பட்டது. செனெட் (Senate) என்ற ஆட்சிக் குழு அதன் நிருவா கத்தை நடத்தி வந்தது. தொடக்கத்தில் கலைகள், சட்டம்,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i7v2slp715mptfgnmx1gh8ymy1310vj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/520</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668343</id>
    <revision>
      <id>1986660</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:02:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986660</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4912" sha1="f8iwhvubc11i6vinwhml4xuub2umu3f" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ...... சமூக நிலையும்
497
மருத்துவம், கட்டடப் பொறியியல் ஆகியவற்றில் பயிற்சியும் பி.ஏ. பட்டமும் அளிக்கப்பட்டன (1857-8). அரசாங்க உயர் நிலைப் பள்ளியானது மாநிலக் கல்லூரியாக உயர்த்தப்பட்டது. ஆங்கில இலக்கியம், விஞ்ஞானம், வரலாறு, பொருளாதாரம், உளவியல், ஒழுக்கவியல் ஆகிய துறைகளில் பேராசிரியர்கள் அமர்த்தப்பட்டனர். பொறியியற் கல்லூரி 1834ஆம் ஆண்டிலும், மருத்துவக் கல்லூரி 1835ஆம் ஆண்டிலும், ஓவியக் கலைப் பள்ளி 1850ஆம் ஆண்டிலும், சென்னைக் கிறித்தவக் கல்லூரி 1837ஆம் ஆண்டிலும், பச்சையப்பன் கல்லூரி 1841ஆம் ஆண்டி லும் தொடங்கப்பெற்றன.
தமிழகத்தில் தொடக்கக் கல்விப் பள்ளிகள் அமைப்பதில் மிகுந்த ஊக்கம் காட்டியவர்கள் கிறித்தவப் பாதிரிகள் ஆவர். அவர்களுக்குச் சென்னை அரசாங்கமும் பொருளுதவி வழங்கிற்று. பெண்களுக்கெனத் தனிக் கல்விக்கூடங்களை நிறுவியவர்களும் கிறித்தவப் பாதிரிகளேயாவர். சென்னை அரசாங்கம் முதன் முதல் 1866 ஆம் ஆண்டில் பெண்கள் பள்ளிகளைத் திறக்கத் தொடங்கிற்று.
ஆங்கிலக் கல்விப் பயிற்சியினால் இந்திய மக்களுக்கு இரு வகையில் நன்மை ஏற்பட்டது. முதலாவதாக, இந்திய எல்லைக் குள் அடைபட்டுக் கிடந்த அவர்கள் ஆங்கில மொழிப் பயிற்சி யின் மூலம் வெளி உலகையும் எட்டிப் பார்க்கலானார்கள். ஐரோப்பாவில் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் நடைபெற்ற பிரெஞ்சுப் புரட்சியும், அமெரிக்கரின் சுதந்தரப் போராட்டமும் சிந்தனையைக் கிளறிவிட்டன. பிரெஞ்சுப் புரட்சியாளர்கள் எழுப்பிய 'சுதந்தரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம்' என்ற குரல் தூண்டி இந்தியரின் இதயத்திலும் சுதந்தர வேட்கையைத் விட்டது. மூடப் பழக்கவழக்கங்களுக்கும், சாதி நீதிகளுக்கும் கட்டுப்பட்டுக் கிடந்த இந்தியர் விழிப்புற்று எழுந்தனர். நாட்டவராகிய ஆங்கிலேயர் தம்மைத் தளையிட்டு ஒடுக்கி வந்ததையும், தம் நாட்டைச் சூறையாடி வந்ததையும் இந்திய இந்திய நாடு முழுவதும் அறிஞர் பலர் உணரலானார்கள். ஒரே நாடு என்ற பேருண்மை அவர்களுடைய நெஞ்சில் உதய மாயிற்று.
அயல்
இரண்டாவதாக எதையும் அப்படியே நம்பிவிடாமல் ஆய்ந்து சீர்தூக்கிப் பார்க்கவேண்டும் என்னும் ஓர் உணர்ச்சியும் படித்த இந்தியரிடம் ஓங்கி வளரலாயிற்று.
32&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>f8iwhvubc11i6vinwhml4xuub2umu3f</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/521</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668344</id>
    <revision>
      <id>1986661</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:02:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986661</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4998" sha1="o5u0aspkrp96yomoomh9xex4twm3ukq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

498
சமயம்
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
கிறித்தவப் பாதிரிகள் ஆங்கிலேய அரசாங்கத்தின் ஆதரவில் தம் சமய மாற்றுப் பணியில் விறுவிறுப்படைந்தனர். அவர்கள் இந்து சமயத்தையும் இந்துக் கடவுளரையும் இழித்துப் பேசி வந்தனர். சைவ வைணவ வாத எதிர்வாதங்களும், வேதாந்த சித்தாந்தப் பூசல்களும் பெருகின. இவ் வேறுபாடுகள் ஆங்கிலம் பயின்றவர்கட்கு வெறும் பிள்ளை விளையாட்டாகக் காணப் பட்டன.
சென் சென்னையில் முதல் அச்சுக்கூடம் 1711-ல் கிறித்தவப் பாதிரிகளால் அமைக்கப்பட்டது. அவ் வச்சுக்கூடத்தினின்றும் விவிலிய வேத நூல் புதிய ஏற்பாட்டின் தமிழ்ப் பதிப்பு ஒன்று வெளியாயிற்று. 'மதராஸ் கெஜட்' என்னும் ஒரு பத்திரிகையும், 'கூரியர்' (Courier) என்னும் ஒரு பத்திரிகையும் அரசாங்கச் செய்திகளை ஏற்றுக்கொண்டு வெளிவந்தன. சென்னையில் 1820 ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு 'தி கவர்ன்மென்ட் கெஜட்', 'தி மதராஸ் கெஜட்', 'தி மெட்ராஸ் கூரியர்' என்று மூன்று ஆங்கிலப் பத்திரிகைகள் வெளியிடப்பட்டன. 'இந்து' பத்திரிகையின் முதல் பதிப்பு 1878 செப்டம்பர் 20 ஆம் நாள் வெளிவந்தது. ‘மதராஸ் மெயில்' என்னும் ஆங்கிலப் பத்திரிகையின் முதல் பதிப்பு 1878 டிசம்பர் 14ஆம் நாள் வெளிவந்தது. 'சுதேசமித் திரன்' என்னும் தமிழ் நாளேடு 1880-ல் தொடங்கப்பட்டது. இவை யன்றி வேறு சில ஏடுகளும் செய்தித்தாள்களும் வெளி வந்தன. அச்சுப் பொறி அறிவின் எல்லையை விரிவடையச் செய்தது.
வட இந்தியாவில் ராஜா ராம்மோகன்ராய், தேவேந்திர நாத் தாகூர், கேசவசந்திரசென், தயானந்த சரசுவதி, இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் ஆகியோர் இந்து சமயக் கோட்பாடுகளில் பல அடிப் படையான புரட்சிகரமான திருத்தங்கள் செய்தனர். இராம கிருஷ்ணரின் தலைமை மாணாக்கரான சுவாமி விவேகானந்தர் தம் குருவின் கொள்கைகளையும் வேதாந்தக் கருத்துகளையும் உலகறிய ஓதிவந்தார். ஆங்கிலத்தில் பி. ஏ. பட்டம் பெற்ற இவர் துறவு பூண்டு வேதாந்த சமயத்துக்கும், மக்களின் அரசியல் விழிப்புக்கும் ஆற்றிய பணியின் மதிப்பை அளவிட முடியாது. நாளடைவில் இராமகிருஷ்ணர் பேரால் ஒரு மடம் தொடங்கப் பட்டது. அது இந்தியா முழுவதிலும்,(உலகில் பல இடங்களிலும் கிளை மடங்கள் தொடங்கிச் சமயப் பணியும், கல்வி வளர்ச்சி, மருத்துவ உதவி போன்ற மக்கள் தொண்டுகளையும் செய்து வருகின்றது:&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>o5u0aspkrp96yomoomh9xex4twm3ukq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/522</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668345</id>
    <revision>
      <id>1986662</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:03:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986662</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5769" sha1="mh7jtwukhod3fmxiulc630qgvhgz8fk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின்.
.....சமூக நிலையும்
499
வடக்கே இராமகிருஷ்ணர் வாழ்ந்திருந்த அதே காலத்தில்
தமிழகத்தில் இராமலிங்க அடிகள் தோன்றிச் சமயத் துறையிலும்
சமூகத் துறையிலும் பல புரட்சிகரமான மாறுதல்களைச் செய்
தார். தமிழ் இலக்கியத்துக்குப் புதிய திருப்பங்கள் கொடுத்துப்
பல புதிய படைப்புகளையும் உதவினார். வரலாற்று ஆசிரியர்கள்
எக்காரணத்தாலோ இதுவரையில் இராமலிங்க அடிகளாரின்
சீரிய தொண்டுகளைத் தீர ஆராயாமல் புறக்கணித்து வந்துள்ள
னர். அடிகள் சமய வழக்கில் ஏற்பட்டிருந்த பல தீய சடங்குகளை
யும், மரபுகளையும் அறவே ஒழிக்க முயன்றார். புராணங்களை
யும் சாத்திரங்களையும் வெறுங் கற்பனைகள் என்றும், அவை
அறிவு வளர்ச்சிக்கு இடப்பட்ட தளைகள் என்றும் கூறிக் 'கலை
யுரைத்த கற்பனையே நிலையெனக் கொண்டாடும் கண்மூடிப்
பழக்கமெல்லாம் மண்மூடிப்போக' என்று அவற்றின்மேல் தம்
வெறுப்பைக் கொட்டினார். சமயங்கள் அனைத்தும் ஒரே உண்மை
யையே வற்புறுத்துகின்றன வென்றும், அவை மெய்யுணர்வுப்
பாதையில் ஏற்றுவிக்கும் பல படிகளாகும் என்றும் அவர்
விளக்கினார். இக் கொள்கையின் அடிப்படையில் அவர், ‘சமரச
சுத்த சன்மார்க்க சங்கம்' என்னும் இயக்கம் ஒன்றைத் தோற்று
வித்தார் (1865). சமரச சன்மார்க்கம் என்னும் ஒருமைப்
பாட்டுக் கொள்கை திருமந்திரத்திலேயே காணப்படுகின்றது);
அதைத் தாயுமானவரும் விளக்கியிருக்கின்றார். அதை ஓர்
இயக்கமாகவே அமைத்தவர் இராமலிங்க அடிகளார் ஆவார்.
கோயில் வழிபாட்டில் அவர் செய்துள்ள பெரும் புரட்சி
யாருமே செய்த
ஒன்றினைப்போல் உலகில் இதுவரையில்
அதை
வெண்மை, பொன்மை,
வண்ணங்கள்
ஆகிய
தில்லை. தென்னார்க்காட்டு மாவட்டத்தில் வடலூர் என்னும்
இடத்தில் அவர் ஞானசபை ஒன்றை அமைத்தார் (1872).
அதில் விளக்கு ஒன்றை ஏற்றி வைத்து அதன் முன்பு ஒளி விதி
களின்படி இழைக்கப்பட்ட கண்ணாடி ஒன்றை நிறுத்தினார்.
இக் கண்ணாடியின் அகலம் 120 செ.மீ., உயரம் 180 செ.மீ.
கண்ணாடியை ஏழுவகைத் திரைகளால் மறைத்தார். கண்
அடுத்து
ணாடிக்கு
உள்ளது கலப்பு நிறத்திரை;
யடுத்து ஒன்றுக்குமுன் ஒன்றாக
சிவப்பு, பச்சை, நீலம், கறுப்பு
கொண்ட திரைகளைத் தொங்கவிட்டார். கறுப்புத் திரையில்
தொடங்கி ஏழு திரைகளையும் ஒவ்வொன்றாக விலக்கினால்
விளக்கின் 'சோதி' பளபளவென்று கண்ணுக்குத் தெரியும்.
உயிர்கள் எழுவகையான மறைப்புக்கு உட்பட்டுள்ளனவென்றும்,
திரை மறைப்பெல்லாம் தீர்ந்துவிடுமாயின் அருட்பெருஞ்சோதி
யான இறைவன் காட்சியளிப்பான் என்னும் தத்துவத்தையும்
ஞான சபையின் அமைப்பானது விளக்கிக்காட்டிற்று. ஆண்டு
தோறும் தை மாதம் பூசநாள் அன்று இந்த ஏழு திரைகளை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mh7jtwukhod3fmxiulc630qgvhgz8fk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/523</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668346</id>
    <revision>
      <id>1986663</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:03:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986663</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5412" sha1="aptt82919vr3v2vrfv75guix29yj919" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

500
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
தரிசனம் காட்டப்பட்டு
வட
வருகின்றது. யும் விலக்கி, சோதி அடிகளார் நோய்களுள் மிகக் கொடிய நோய் பசிநோய் என்று உணர்ந்து, சாதி, குலம், சமயம் ஆகிய வேறுபாடுகளைக் கருதாமல் ஏழைகளின் பசிக்கு உணவு அளிப்பதற்காக லூரில் கூழ்ச்சாலை ஒன்று நிறுவினார் (1867). 'அன்று அவர் ஏற்றிய அடுப்பு இன்றும் எரிந்துகொண்டே இருக்கிறது. பல நூற்றாண்டுகளாகத் தமிழகத்தில் பிராமணருக்கு மட்டுமே அன்னதான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தன என்பதும், பெருந் தொகையில் ஏழை எளியவர் அனைவரும் உண்டு பசியாறும் ஏற்பாட்டைச் செய்தவர் முதன்முதல் அடிகளார் தாம் என்பதும் இங்குக் குறிப்பிடத்தக்கன. உலகில் உயிர் களுக்கு உறும் எல்லா ஊறுகளையும் தவிர்ப்பதே ஒருவர் மேற் கொள்ள வேண்டிய கடமையாக இருக்கவேண்டுமென்றும், அந்த நோன்பைத் தவறாமல் மேற்கொண்டு ஒழுகுவார் இறப்பையும் வெல்லலாம் என்றும் அவர் எடுத்துக் கூறிவந்தார். 'கொல்லாமை மேற்கொண்டு ஒழுகுவான் வாழ்நாள்மேல் செல் லாது உயிர்உண்ணுந் கூற்று' என்னுங் திருக்குறள் காட்டிய உண்மையை அவர் ஓயாமல் வற்புறுத்தி வந்தார். அவரே வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடியவர். எனவே, உயிர்களிடத்துக் காட்டும் அன்பில் மிக உயர்நிலையை எட்டியிருந்தார். இராமலிங்க அடிகளார் தென்னார்க்காட்டு மாவட்டத்தில் சிதம்பரத்துக்கு அண்மையில் உள்ள மருதூரில் (1823 அக்டோபர் 5ஆம் நாள்) கருணீகர் குலத்தில் பிறந்தார். அவருடைய இளமை சென்னையில் கழிந்தது. அவர்
முறை
மனு
கண்ட வாசகம்' என்னும் அழகிய உரைநடை நூல் ஒன்றை 1854-ல் எழுதி வெளியிட்டார். அப்போது அவரைப் பல அறிஞர் சூழ்ந்தனர். அவர்களுள் தலையாயவர் சென்னை மாநிலக் கல்லூரியில் தமிழ்ப் பேராசிரியராய் இருந்த தொழுவூர் வேலாயுத முதலியார் ஆவார். இவர் அடிகளாரிடம் நெருங்கிய அன்பு பூண்டு அவர் எழுதி வந்த பாடல்களைத் தொகுத்துத் 'திருவருட்பா' என்னும் பெயரில் நூல் ஒன்றை வெளியிட்டார். அந் நூல் ஆறு திருமுறைகளாக வகுக்கப்பட்டுள்ளது. முதல் நான்கு திருமுறைகள் 1867-ல் வெளிவந்தன. இராமலிங்க. அடிகளார் பதினாறு ஆண்டுகள் (1858-1874) கருங்குழி என்னும் சிற்றூரில் தங்கியிருந்தார். அப்போதுதான் 'அருட்பெருஞ் சோதி அகவல்' என்னும் அவருடைய பாடல் இயற்றப்பட்டது. அது 1596 அடிகளால் ஆனது; ஆசிரியப்பாவால் இயற்றப்பட்டது.
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இலக்கியப் படைப்பு களில் ஈடிணைற்று மிக உயர்ந்த நிலையில் நின்று ஒளிர்பவர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>aptt82919vr3v2vrfv75guix29yj919</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/524</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668347</id>
    <revision>
      <id>1986664</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:03:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986664</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5032" sha1="na18y6sejocr5ckj37ceq2s9y8n1cfp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின்...... சமூக நிலையும்
501
வடலூர் இராமலிங்க அடிகளார். அவருடைய பாடல்கள்
நெஞ்சையுருக்குவன; இனிய முழுமுழுச் சொற்களால் யாக்கப்
பட்டன. இப்பாடல்கள் ஒவ்வொன்றிலும் அன்பும், நெகிழ்ச்சி
யும், இன்பக் கசிவும், மெய்ம்மை ஒளியும் ததும்பி வழிவதைக்
காணலாம். சொற்கோப்பு, சொல்லடுக்கு, பல்வகை மெய்ப்
பாடுகள், இசை வண்ணம் ஆகியவை இப் பாடல்களின் சிறப்பு
கள்: பல கீர்த்தனைகளையும் பாடியுள்ளார். அகத்துறை
யமைந்த இங்கிதமாலை என்னும் நூல் புலவர்களின் இலக்கண
இலக்கிய அறிவுக்கு ஒரு கட்டளைக் கல்லாக அமைந்துள்ளது.
அருட்பெருஞ்சோதி அகவல்' என்னும் பாடல் அவருடைய மெய்
யுணர்வு அனுபவங்களை விளக்குகின்றது. இராமலிங்க அடிகளார்
காலத்திலேயே வாழ்ந்திருந்து, அவர்மேல் ஆயிரக்கணக்கான
கீர்த்தனைகளைப் பாடியவர் காரணப்பட்டுக் கந்தசாமிப்
பிள்ளை என்பவர். அவர் நல்ல இசைப் புலமை வாய்ந்தவர்.
வடலூருக்கு அண்மையில் மேட்டுக்குப்பம் அல்லது சித்தி
வளாகம் என்னும் சிற்றூரில் 1874ஆம் ஆண்டு தை மாதம் பூச
நாள் அன்று (1874 ஜனவரி 30) ஒரு குடிசைக்குள் நுழைந்து
தாளிட்டுக் கொண்டார். மீண்டும் அவர் வெளியில் வந்ததை
யாரும் காணவில்லை என்று அவர் காலத்தில் தென்னார்க்காட்டு
மாவட்டக் கலெக்டராக இருந்த கார்ஸ்ட்டின் (J.H.Garstin,
I.C.S.) என்ற ஆங்கிலேயர் கூறுகின்றார். 'கூற்றம் குதித்தலும்
கைகூடும் நோற்றலின் ஆற்றல் தலைப்பட்ட வர்க்கு' என்று
திருவள்ளுவரும், 'எழுகின்ற தீயில் கற்பூரத்தை யொக்கப் பொழி
கின்ற இவ்வுடல் போம் அப்பரத்தே' என்று திருமூலரும், 'சித்தம்
நிருவிகற்பம்; சேர்ந்தார் உடல் தீபம் வைத்த கற்பூரம்போல்
வயங்கும் பராபரமே' என்று தாயுமானவரும் வகுத்த இலக்
கணத்துக்கு ஏற்ப இராமலிங்க அடிகளார்தம்
உடல் ஒளி
உடலாக மாற இறையொளியில் கலந்துவிட்டார் என்பர்.
சாதி, சமய, குல, கோத்திர வேறுபாடுகளையும், சமயப்
பூசல்களையும், கண்மூடிப் பழக்கங்களையும் களைந்தெறிய
முற்பட்டதற்காகச் சில சமயவாதிகள் அவரை வெறுத்துத்
தூற்றி வந்ததுண்டு. தமிழகத்தில் முதன்முதல் கருணையிலா
ஆட்சி கடுகி ஒழிக' என்னும் குரலை எழுப்பியவர் அடிகளார்
தாம்.
தமிழ் இலக்கியம்
ஆங்கிலேயரின் திறமையான ஆட்சியின்கீழ் நாட்டில் அமைதி
நிலவிற்று; கலகங்கள் ஓய்ந்தன. இடையூறுகள் இன்றிக் குடி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>na18y6sejocr5ckj37ceq2s9y8n1cfp</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/525</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668348</id>
    <revision>
      <id>1986665</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:04:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986665</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5366" sha1="gecbf7y5xq0ecny8u8fwpb000moja5b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;502
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
மக்கள் தத்தம் தொழிலில் ஈடுபட்டு வந்தார்கள். தமிழ்ப் புல
வர்கள் பலர் தோன்றித் தமிழை வளர்த்தார்கள். எழுது
வதற்குக் காகிதமும், நூல்கள் வெளியிட அச்சுப் பொறியும்
கிடைத்த பிறகு தமிழ் நூலாசிரியரின் பணியிலும் முன்னேற்றம்
காணப்பட்டது. ஆங்கில மொழிப்பயிற்சி ஏற்பட்ட பின்பு தமிழ்
இலக்கியப் படைப்புகளில் பல புதுமைகள் நுழைந்தன. உரை
நடை புதிய வடிவில் உருவாயிற்று. ஏற்கெனவே சிலப்பதிகாரத்.
திலும் உரைகளிலும் உரைநடை கையாளப்பட்டு வந்ததாயினும்
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் எழுந்த உரை, காலத்தைத்.
தழுவி எழுந்ததாகும். இராமலிங்க அடிகளார், ஆறுமுக நாவலர்,
தியாகராசச் செட்டியார் முதலியோர் உரைநடையைத்
தொடக்கி வைத்தனர். பழங்கால உரையானது நீண்ட சொற்
றொடர்களால், ஆக்கப்பட்டிருந்தது. ஐரோப்பியர் வருகைக்குப் .
பின்பு உரைகள் சிறுசிறு சொற்றொடர்களினால் அமைய
லாயின. ஒரு தொடருக்கும் அடுத்ததற்கும் இடையே இடை
வெளி விடுவதும், முற்றுப்புள்ளி, காற்புள்ளி, அரைப்புள்ளி,
முக்காற்புள்ளி, மேற்கோற் புள்ளிகள் ஆகியவற்றை அமைப்
பதும் பழக்கத்துக்கு வந்தன. உரை பல பத்திகளாகவும் எழுதப்
பட்டது. வேதநாயகம் பிள்ளை எழுதிய 'பிரதாப முதலியார்
சரித்திரமும்,' இராசம் ஐயரின் 'கமலம்பாள் சரித்திரமும்’
பிற்காலத்தில் எழவிருந்த நூற்றுக்கணக்கான தமிழ் நாவல்
களுக்கு வழிவகுத்துக் கொடுத்தன. இவையன்றி வி. கோ.
சூரியநாராயண சாஸ்திரி எழுதிய 'மதிவாணன்', மாதவய்யா
எழுதிய பத்மாவதி', சரவணம் பிள்ளை எழுதிய 'மோகனாங்கி'
ஆகியவையும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் படைப்பு
களாம். இலக்கியம் பயிலாத பொதுமக்களுக்கெனப் பல உரை
நடை நூல்கள் எழுந்தன. மகாபாரதம், இராமாயணம்,
பாகவதம், விக்கிரமாதித்தன் கதை, பன்னிரண்டு மந்திரி கதை,
அரபிக் கதைகள் ஆகியவை மக்கள் பேசும் எளிய நடையில்
எழுதப்பட்டன.
செய்யுள் நடையில் தலபுராணங்கள் .பல வெளியாயின.
திரிசிரபுரம் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளை அவர்கள் மாபெரும்
புலவராகப் பெரும் புலவர்கள் போற்ற வாழ்ந்தவர். அவர் பல
தலபுராணங்கள் இயற்றினார். வல்லூர் தேவராசப்பிள்ளை
‘குசேலோபாக்கியானம்' என்னும் நூலை நெஞ்சு நெகிழ்விக்கும்
தெள்ளுதமிழில் பாடினார். கிருஷ்ணபிள்ளை என்ற கிறித்தவப்
புலவர் கிறித்தவ சமயக் காவியம் ஒன்றைப் பாடினார். இக்
காவியம் ஜான் பன்யன் (John Bunyan) என்ற ஆங்கில ஆசிரியர்
எழுதிய ‘வாழ்க்கைப் பயணியின் போக்கு' (Pilgrim's Progress)&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gecbf7y5xq0ecny8u8fwpb000moja5b</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/526</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668349</id>
    <revision>
      <id>1986666</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:04:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986666</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5228" sha1="949bh7bew7wbxyyd1urwkzzisrsmyxe" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ...... சமூக நிலையும்
503
என்னும் நூலைத் தழுவி எழுந்தது. இதன் பெயர் 'இரட்சணிய யாத்திரிகம்' என்பது. கிருஷ்ணபிள்ளை கம்பனின் இலக்கிய முறைகளைக் கையாண்டு வெற்றி பெற்றிருக்கின்றார். தேவாரப் பாடல்களின் சாயையும், ஆழ்வார்கள் பாடல்களின் அமைப்பும் இவர் பாடல்களில் காணலாம். மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளை யவர்கள் பல சமரசக் கீர்த்தனைகளையும், நீதிநெறிப் பாடல் களையும் பல்வேறு இசையமைப்புகளில் பாடியுள்ளார். இன்றும் அவர் பாடல்கள் இசையரங்கங்களிலும் வானொலியிலும் பாடப் பட்டு வருகின்றன.
மொழி ஆராய்ச்சி
கால்டுவெல் (Robert Caldwell) என்ற கிறித்தவப் பாதிரியார் அயர்லாந்து நாட்டிலிருந்து இந்தியாவுக்குச் சமயப் பணி செய்ய வந்தவர். திராவிட மொழிகள் அவருடைய கருத்தைக் கவர்ந் தன . அம் மொழிகளை நன்கு ஆராய்ந்து அவற்றுக்கு ஒப்பிலச் கணம் ஒன்று எழுதினார். அவர் காட்டிய வழியைப் பின்பற்றியே பின் வந்த மொழி ஆராய்ச்சியாளர் அனைவரும் சென்றுள்ளனர். வின்ஸ்லோ என்பவர் தமிழில் மிகப் பெரியதொரு தமிழ்-ஆங்கில அகராதி இயற்றியுள்ளார். யாழ்ப்பாணத்துக் கதிரைவேற் பிள்ளையும் தமிழ்-தமிழ் அகராதி ஒன்று இயற்றி வெளியிட்டார்.
தமிழ்மொழிக்குப் போப்பையர் செய்த மாபெரும் பணியைத் தமிழர் என்றுமே மறவார்கள். அவர் திருக்குறள், நாலடியார் திருவாசகம் ஆகிய நூல்களை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருச் கின்றார். தமிழின் வளமையையும், பெருமையையும் ஆங்கில உலகத்துக்கு எடுத்துக்காட்டிய சிறப்பு அவரையே சாரும். அவர் கிறித்தவர் ஆதலினாலும், சைவசித்தாந்த நுண்கருத்துகளை நன்கு ஆய்ந்து அறியாதவர் ஆதலினாலும் அவருடைய திருவாசக மொழிபெயர்ப்பில் சிற்சில இடங்களில் கருத்துப் பிறழ்ச்சிகள் காணப்படுகின்றன. தம் கல்லறையின்மேல் தாம் ஒரு 'தமிழ் மாணவன்' என்னும் செய்தியைப் பொறிக்குமாறு விழைந்தாராம்; அவருக்குத் தமிழில் அவ்வளவு ஆழ்ந்த பற்று இருந்தது. போப்பையர் தமிழில் மாணவர்க்கு இலக்கணமும் ஐ.சி.எஸ். பயிற்சி பெற்றுவந்த ஆங்கிலேய மாணவர்கட்குத் தமிழ்ப்பாடப் புத்தகங்களும் இயற்றியுள்ளார்.
இலங்கையில் யாழ்ப்பாணத்துப் பிறந்த சில புலவர்கள் அரிய நூல்கள். இயற்றியுள்ளனர். விசுவநாத சாஸ்திரியார் வண்ணக் குறவஞ்சி, நகுலமலைக் குறவஞ்சி ஆகியவற்றைத் திறம்படப் பாடியுள்ளார்; இருபொருள்படப் (சிலேடையாகப்) பாடுவதில்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>949bh7bew7wbxyyd1urwkzzisrsmyxe</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/527</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668350</id>
    <revision>
      <id>1986667</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:04:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986667</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5140" sha1="4jwq1h8zm4m09rispvu0iurcw38ivzb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

504
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
இவர் ஆற்றல் வாய்ந்தவர். சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை என்பவர் தொல்காப்பியம், வீரசோழியம், இறையனார் அகப் பொருள், இலக்கண விளக்கவுரை ஆகிய இலக்கண நூல்களை யும், கலித்தொகை, தணிகைப் புராணம், சூளாமணி ஆகிய இலக்கிய நூல்களையும் பதிப்பித்தார். கணபதி ஐயர் என்பவர் அதிரூபாவதி நாடகம், அபிமன்னு நாடகம், அலங்காரரூபாவதி நாடகம், மலையகந்தி நாடகம் முதலிய நாடகங்களை இயற்றியுள்ளார்.
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகத்தில் சிறந்த நாடகங்கள் ஏதும் வெளிவரவில்லை. பாமர மக்களுக்கெனப் பாரதம், இராமாயணம், பாகவதம் ஆகியவற்றிலிருந்து எடுக்கப் பட்ட கதைகளும், அரிச்சந்திரன் கதையும் கிராமப்புறங்களில் தெருக்கூத்துகளாக நடித்துக் காட்டப்பட்டன. இக் கூத்துகள், கிராமத்தில் பொது இடங்களிலும், அம்மன் கோயில்களின் முன்பும் இரவு முழுவதும், பொழுது விடியவிடிய நடைபெறுவ துண்டு. நாட்டுப்புறங்களில் தெலுங்குக் கூத்துகளும் நடை பெற்றுவந்தன.
திவ்விய ஞான சபை
மக்கள் இதயங்களில் தேங்கித் தட்டுப்பட்டுச் சுருங்கிக் கிடந்த ஆன்மிக உணர்ச்சியும், தத்துவ ஆராய்ச்சியில் ஏற்பட்ட வேட்கையும், பழங் கருத்துகளில் புதிய உண்மைகளை நாடும் புத் துணர்ச்சியும் திவ்விய ஞான சபையினால் (Thesophical Society) வெளிப்படுத்தப்பட்டன. இச் சபையை அமைத்தவர்கள் பிளாவட்ஸ்கி அம்மையாரும், ஆல்காட் என்பவரும் ஆவர். இது முதன்முதல் அமெரிக்காவில் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. பிறகு இது அடையாற்றின் தென்கரைக்கு மாற்றப்பட்டது. டாக்டர் அன்னிப் பெசன்ட் அம்மையார் இச் சபையின் நிருவாகத்தில் பங்கு கொண்டு ஐம்பதாண்டுகள் இதன் தலைவராகப் பணியாற்றி னார். சென்னையில் பல பேரறிஞர்கள் திவ்விய ஞான சபை யில் உறுப்பினரானார்கள். வேதம், உபநிடதங்கள், பகவத் கீதை போன்ற வடமொழிச் சமய நூல்களைப் பயில்வதும், வழக் கற்று மறைந்துவந்த அவற்றை மீண்டும் விளக்கி மக்கள் அனை வரும் அறியுமாறு செய்வதும் இச் சபையின் நோக்கமாகும். இச் சபை சமரச நோக்கம் கொண்டது. பெரும்பாலும் பிராமணரே இச் சபையில் சேர்ந்தனர். பிராமணர்கள் மட்டும் ஓதிவந்த வேதங் களையும் மந்திரங்களையும் ஏனைய சில இந்துக்களும் கிறித்தவர் களும், முஸ்லிம்களும், பார்சிகளும் ஒருங்கே இணைந்து அமர்ந்து ஓதும் வகையில் பழம் மரபுகளை மாற்றிய பெருமை அன்னிப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4jwq1h8zm4m09rispvu0iurcw38ivzb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/528</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668351</id>
    <revision>
      <id>1986668</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:05:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986668</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5239" sha1="ifc9k43cwyisjgeheki9eu21mx5xkn4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ...... சமூக நிலையும்
பெசன்ட்
அம்மையாருடையதாகும்.
505
ஆனால், இன்றுவரை தமிழ்ச் சமய நூல்கள் இச் சபையோரின் கவனத்திற்கு வரவில்லை.
பஞ்சம்
தமிழகத்தில் 1876-78ஆம் ஆண்டுகளில் மாபெரும் பஞ்சம் ஒன்று தோன்றி இலட்சக்கணக்கான மக்களின் உயிரைக் குடித்தது. இதனைத்தாது-ஈசுவர ஆண்டுக் கருப்பு என்று குறிப் பிடுவார்கள். இக் கருப்பினால் அதிகமான உயிர்ச்சேதம் வட ஆர்க்காட்டு மாவட்டத்தில்தான் ஏற்பட்டது. அவ் வட்டத்து மக்கள் இன்றும் அதைப் பேசிக்கொள்ளுவதுண்டு. உண்ண உண வின்மையாலும், உப்புக் கிடைக்காமையினாலும் குடிகள் வெறுங் காட்டுக் கீரைவகைகளை வேகவைத்துத் தின்றார்கள் என்றும், சிலர் களிமண் உண்டைகளையும் தின்று உயிர் துறந்தார்கள் என்றும் அம் மாவட்டத்தில் செய்திகள் இன்றும் நடமாடுகின்றன. அரசினர் பஞ்ச நிவாரண வேலைகளை மும்முரமாக எடுத்துச் செய்தார்கள். பல செல்வந்தர்கள் ஏழை மக்களுக்கு நாடோறும் ஆயிரக்கணக்கில் உணவளித்து வந்தார்கள். சென்னையிலும், வடஆர்க்காடு, செங்கற்பட்டு மாவட்டங்களிலும் கஞ்சித் தொட்டிகள் நடத்தப்பட்டன. பஞ்ச நிவாரணப் பணிகளுள் ஒன்றாகப் பக்கிங்காம் கால்வாயின் ஒரு பகுதி வெட்டப்பட்டது. குடிமக்கள் ஆயிரக் கணக்கில் குடிபெயர்ந்து அலையலானார்கள்.
சித்திரவதை
கிராமங்களில் வரி கொடுக்க முடியாதவர்களை வரி தண்டும் அதிகாரிகளுள் சிலர் சித்திரவதை செய்தனர். சிலரைத் தொழுக் கட்டையில் மாட்டி வாட்டுவார்கள். சிலருக்கு அண்ணாந்தாள் போடுவார்கள். ஒரு பலகையில் தலையும் கைகளும் மட்டும் நுழையுமாறு தொளைகள் செய்து அதில் வரிகொடாதவரை மாட்டி வைத்துவிடுவதற்குத் தொழுக்கட்டை மாட்டுதல் என்று பொருள். அண்ணாந்தாள் என்ற தண்டனை விதிக்கப்பட்ட வர்கள் குனிந்து நிற்பார்கள். அவர்களுடைய கைகள் கால்களு டன் சேர்த்துக் கட்டப்படும்; முதுகின்மேல் பாறாங்கல் ஒன்று ஏற்றப்படும். இக் கோலத்தில் அவர்கள் வேகும் வெயிலில் நிறுத்தப்படுவர். மேலும், வரி கொடாதவர்களுக்குக் கசை யடிகள் கொடுப்பதுமுண்டு. சென்னை அரசாங்கத்துக்கு இச் சித்திரவதைகளைப்பற்றி ஏராளமான முறையீடுகள் வந்தன. அரசாங்கம் சித்திரவதை விசாரணைக் குழு (1854) ஒன்று அமைத்தது. அதன் பரிந்துரைகளின் பயனாய்க் கிராம அதிகாரி களிடமிருந்து வரிகொடாக் குற்றத்துக்குத் தண்டனையளிக்கும் அதிகாரம் பறிக்கப்பட்டது.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ifc9k43cwyisjgeheki9eu21mx5xkn4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/529</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668352</id>
    <revision>
      <id>1986669</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:05:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986669</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4826" sha1="d5zunoo0t6d4zl2tzs5mor2i8ubbq6y" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

506
துறைமுகம்
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
சென்னையில் இப்போதுள்ள துறைமுகமானது 1876-81ஆம் ஆண்டுகளில் கட்டப்பட்டது. அதன் ஆழம் 37 அடி, பரப்பு 200 ஏக்கர். பகலிலும், இரவிலும் எப்போதும் கப்பல்கள் உள்ளே நுழையுமாறு இச் செயற்கைத் துறைமுகம் அமைக்கப்பட்டது.
மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு
முதன்முதல் சென்னையில்தான் மக்கள்தொகை கணக்கிடப் பட்டது (1871). பிறகு இது ஏனைய இடங்களுக்கும் விரிவுறுத்தப் பட்டது.
அயல்நாடு சென்ற இந்தியர்கள்
பஞ்சத்தினாலும் ஏழ்மையினாலும் வாடிய தமிழர் ஆயிரக் கணக்கில் தென்னாப்பிரிக்க நாடுகளுக்கும், இலங்கைக்கும், பிஜி முதலான கிழக்கிந்தியத் தீவுகளுக்கும் தொழில் செய்து பிழைக்கச் சென்றார்கள். அந்நாடுகளில் தேயிலை, காப்பி, இரப்பர்த் தோட் டங்களிலும் சுரங்கங்களிலும் இவர்கள் கூலிகளாகச் சேர்ந்தனர். அத் தோட்டங்கள், சுரங்கங்கள் ஆகியவற்றின் முதலாளி களுக்கு ஆள் பிடித்துக் கொடுத்தவர்களுக்குத் தரகு கொடுக்கப் பட்டது. கூலிகளாகச் சேர்ந்த தமிழருக்குப் பொன்னும், பொரு ளும், பூமியும் கிடைக்குமென்றும், அவர்கள் குறுகிய காலத்தில் பெரிய செல்வந்தர்களாகி விடலாம் என்றும் தரகர்கள் இச்சை காட்டி அவர்களை ஏமாற்றினார்கள். இந்தியக் கூலிகள் சென்ற விடத்திலெல்லாம் விலங்குகளினும் இழிவாகவும், அடிமைகளை விடக் கொடுமையாகவும் நடத்தப்பட்டனர். தென்னாப்பிரிக்க அரசாங்கம் அவர்களைக் 'காட்டுமிராண்டிகளான இந்த ஆசிய நாட்டு மக்கள், இந்தியாவின் அநாகரிகக் குடிகள்' என்று ஆவணங்களில் பதிவுசெய்தது. தம் நாட்டிலேயே ஆங்கிலே யருக்கு அடிமைகளாக இருந்த இந்தியர்கள், அயல்நாட்டில் அவதிக்குள்ளான அவர்களுடைய சகோதரர்களுக்கு ஓர் உதவி யும் செய்ய முடியாமல் தவித்தனர்.
இந்திய தேசியக் காங்கிரஸ்
ஆங்கிலக் கல்வியினால் விழிப்புண்ட இந்தியர் தம் நாட்டை ஆங்கிலேயரின் தளையினின்றும் விடுவிப்பதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொள்ளலாயினர். பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்த அமெரிக்காவானது போராடிச் சுதந்தரம் பெற்றது. பிரிட்டிஷார் கனடா, ஆஸ்திரேலியா முதலிய குடியேற்ற நாடுகளுக்கும் விடுதலை வழங்கினர். இந் நிகழ்ச்சிகள் யாவும் இந்தியரின்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>d5zunoo0t6d4zl2tzs5mor2i8ubbq6y</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/530</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668353</id>
    <revision>
      <id>1986670</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:05:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986670</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3531" sha1="g34o3rogcucthdfebj5rn24h41zrxmw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிஅ......சமூக நிலையும்
507
சுதந்தரவேட்கையைத் தூண்டிவிட்டன. கல்கத்தாவில் இந்திய தேசியக் காங்கிரஸ் நிறுவனம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது (1885). தொடக்கத்தில் அதில் எழுபது உறுப்பினரே சேர்ந்திருந்தனர். அதன் கூட்டம் ஒன்று சென்னையில் நடைபெற்றது. அதில் ராஜா சர் டி. மாதவராவ், விசயராகவாச்சாரியார், ஜி.சுப்பிர மணிய ஐயர், பி.ரங்கைய நாயுடு, பீ. அநந்தாசார்லு, விசய நகரத்து மகாராசர், சர் ஆநந்த கஜபதி ஆகிய தலைவர்கள் கலந்துகொண்டனர். பச்சையப்பன் கல்லூரி முதல்வர் ஜான் ஆதம் (John Adam), புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞராக இருந்தவரான ஜான் புரூஸ் நார்ட்டன் (John Bruce Norton) என்பாரின் மகன் எர்ட்லி நார்ட்டன் (Eardley Norton) என்ற இரு ஐரோப்பியரும் அக் காங்கிரஸ் நடவடிக்கைகளில் பங்குகொண்டனர். சென்னைக் கவர்னராக இருந்தவரான கானிமாரா பிரபு (Lord Connemara, 1886-90) காங்கிரஸ் தலைவர்களுக்குத் தோட்ட விருந்து ஒன்று வைத்து உபசரித்தார்.
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிவரையில் இந்திய அரசியலில் இந்தியருக்கு மேன்மேலும் உரிமைகள் வழங்க வேண்டுமென்றும், 'சிவில் சர்வீஸ்' பணியில் மேலும் பல இந்தியர்கள் அமர்த்தப்படவேண்டும் என்றும் ஆங்கிலேய அரசுக்கு விண்ணப்பித்துக்கொள்ளுவதே காங்கிரஸ் நிறுவனத் தின் முழுநோக்கமாக இருந்துவந்தது. இந்தியருள் சிலர் காங்கிரஸின் முயற்சிகளுக்கு அணையிட்டு வந்தனர். முஸ்லிம்கள் காங்கிரசுடன் ஒத்துழைக்காமல் ‘முஸ்லிம் லீக்' என்று தமக்கென நிறுவனத்தை அமைத்துக்கொண்டனர். ஆங்கிலேயர் வெளிப்படையாகவே முஸ்லிம்கள் சார்பில் தம் ஆதரவைக் காட்டிவந்தனர்.
ஒரு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>g34o3rogcucthdfebj5rn24h41zrxmw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/531</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668354</id>
    <revision>
      <id>1986671</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:05:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986671</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4247" sha1="nyedjhope21im5xhk2cl6qau0xwvuju" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

20. இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
இந்தியாவின் வைஸ்ராயாக இருந்த கர்ஸன் பிரபு (1899- 1905) வங்காளத்தைப் பிரித்து மக்கள் நெஞ்சில் வஞ்சத் தீயை மூட்டினார். இங்கிலாந்து நாடாளுமன்றத்தில் இந்திய மந்திரி யாக இருந்த மார்லி பிரபுவும் இந்தியாவில் கர்ஸனையடுத்து வைஸ்ராயாகப் பதவியேற்ற மின்டோ பிரபுவும் (1905) இந்தியா வுக்கு மேலும் சில அரசியல் உரிமைகள் வழங்கவேண்டும் என்று ஓர் உடன்பாட்டுக்கு வந்தனர். அதற்கென அவர்கள் ஒரு திட்டம் வரைந்து பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தில் அதை நிறை வேற்றி வைத்தனர். அச் சீர்திருத்தத் திட்டத்துக்கு மின்டோ- மார்லி சீர்திருத்தம் (1909) என்று பெயர் வழங்கலாயிற்று. மத்திய சட்டசபைகளும், மாகாணச் சட்டசபைகளும் இத் திட்டத்தின்கீழ் விரிவுற்றன. சென்னைச் சட்டசபையில் 47 உறுப்பினர்கள் அமர்வார்கள் என்றும், அவர்களுள் 21 பேர் அரசாங்கப் பதவியினர் என்றும், எஞ்சிய 26 அரசாங்கப் பற்றற்றவர்களாக இருப்பார்கள் என்றும், அவருள் ஐவர் அரசாங்கத்தால் நியமனம் செய்யப்படுவர் என்றும் அந்தத் திட்டத்தில் விதிக்கப்பட்டன. ஆனால், இயல்பாகவே அரசாங் கத்தால் நியமனம் செய்யப்பட்ட உறுப்பினர் அரசுக்குச் சார் பாகவே, அரசாங்கப் பதவியிலிருந்த உறுப்பினருடனே கலந்து கொள்ளுவர். அந் நிலையில் அரசாங்கப் பற்றற்றவர்கள் 21 பேர் சிறுபான்மையராவர்; அரசாங்கப் பதவியிலிருந்தவர்களும், நியமனம் செய்யப்பட்ட அரசாங்கப் பற்றற்ற ஐவரும் ஆக 26 பேர் பெரும்பான்மையாய் விடுவர். எனவே, இந்தியருக்குப் பிரிட்டிஷார் ஒரு கையால் கொடுத்த உரிமைகளை மற்றொரு கையால் பறித்துக்கொள்ளும் சூழ்நிலை ஒன்று அத் திட்டத்தில் வேண்டுமென்றே உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. இத் திட்டமானது இந்தியக் குடிமக்களுக்குச் சுதந்தர அரசியல் பயிற்சியளிப் பதற்கென வகுக்கப்பட்டதேயொழிய அதன்கீழ்ப் புதிய உருப்படியான அரசியல் உரிமைகள் இந்தியருக்குக் கிடைக்க வில்லை.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nyedjhope21im5xhk2cl6qau0xwvuju</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/532</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668355</id>
    <revision>
      <id>1986672</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:06:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986672</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5458" sha1="ivrc6s0g23i5g1ctwmbpzhw1fcia7j9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
செல்வர்க்கானது
509
தென்னாப்பிரிக்காவில் வெள்ளையருக்கு அடிமைப்பட்டுப் பலவகையான இன்னல்களுக்கிடையே வாழ்ந்து வந்த இந்திய ருடைய நலனுக்காக உழைத்து ஓரளவு வெற்றிகண்டு உரம் பெற்றவராக மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி தாயகம் திரும்பி னார் (1917); உடனே காங்கிரஸ் அரசியல் நடவடிக்கைகளில் மும்முரமாக ஈடுபட்டார். காங்கிரஸ் நிறுவனம் காந்தியடி களின் ஆணைகளுக்குக் கட்டுப்படுவதாயிற்று. அவருடைய வெகு துரிதமாக வளர்ந்துவிட்டது. மான்டேகு - செம்ஸ்போர்டு சீர்திருத்தத் திட்டத்தின்படி (1919) மாநில அரசுகளுக்குச் சற்று விரிவான உரிமைகள் வழங்கப் பட்டன. அச் சீர்திருத்தங்களின்கீழ் அமைக்கப்பட்ட அரசில் காங்கிரஸ் நிறுவனம் பங்குகொள்ள மறுத்துவிட்டது. திவ்விய ஞானசபைத் தலைவராக இருந்த அன்னிப் பெசன்ட் அம்மை யாரும் மான்டேகு - செம்ஸ்போர்டு திட்டத்தை எதிர்த்தார்; தாமே 'ஹோம்ரூல்' (சுயாட்சி) இயக்கம் ஒன்றைத் தொடங்கி னார். அரசாங்கம் அவர்மேல் நடவடிக்கைகள் எடுத்து அவரைச் சிறையில் அடைத்தது. பன்மடங்கு ஓங்கிற்று.
பெசன்ட் அம்மையாரின் புகழும்
மான்டேகு - செம்ஸ்போர்டு திட்டத்தின்கீழ் வடிவமைக்கப் பட்ட அரசியலுக்கு இரட்டையாட்சி (Dyarchy) என்று பெயர். அதன்கீழ் மாகாணக் கவர்னரே அரசாங்கத்தின் தலைவராக இருந்தார். அவருக்குத் துணைபுரிய ஆலோசனைக் குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. இக் குழுவில் கவர்னரால் நியமிக்கப் பட்டவர்களும், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களும் சேர்ந் திருந்தனர். மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்கள் அமைச்சர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர். சென்னை மாநிலச் சட்டசபையில் 132 உறுப்பினர் இடம் பெற்றனர். அவர்களுள் 98 பேர் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள்; 11 பேர் உத்தியோகப் பற்றுடையவர்கள்; ஏனைய 23 பேர் கவர்னரால் நியமிக்கப்பெற்ற உறுப்பினராவர். இவர்கள் அரசாங்கத் துடன் எந்தவிதமான தொடர்பும் கொண்டிராதவர்கள் ஆவர். சட்டசபைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மூவரைக் கவர்னர் தம் ஆலோசனைக்குழுவில் சேர்த்துக் கொள்ளுவார். ஆலோசனைக் குழுவில் கவர்னரால் நியமிக்கப்பட்டவர்களிடம் போலீசு, நீதி நிருவாகம், பொருளாதாரம், பாசனம், வரி வசூல் போன்ற பொறுப்புமிக்க ஆட்சித் துறைகள் ஒப்படைக்கப்பட்டன. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைச்சர்களிடம் கல்வி, பொதுப்பணித் துறை, சாலைகள், தலத்தாபனங்கள், சுகாதாரம், மருத்துவம், காடுகள், தொழில்கள் முதலியன ஒப்படைக்கப்பட்டன.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ivrc6s0g23i5g1ctwmbpzhw1fcia7j9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/533</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668356</id>
    <revision>
      <id>1986673</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:06:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986673</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5432" sha1="27f2m3a1repp80ln6vrigezn8fhqh2x" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;510
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
ஆலோசனைக் குழுவில் நியமனம் செய்யப்பட்ட உறுப்பினர்கள்
வெள்ளையராகவே இருப்பர்; அமைச்சர்கள் இந்தியராக
இருப்பர். இவர்கள் சட்டசபைக்குப் பொறுப்புடையவர்கள்
ஆவார்கள். ஆனால், இவர்கள் அப்படிப் பொறுப்புடைய
வர்களாக இருக்கவேண்டும் என்னும் விதி ஏதும் சட்டத்தில்
இடம் பெற்றிருக்கவில்லை.
முதல் உலகப் போரில் (1914-18) ஆங்கிலேயருடன் இணங்கி
யிருந்து போர்த் தொண்டுகள் புரிந்து உதவிய காந்தியடிகள்,
1919ஆம் ஆண்டின் சீர்திருத்தங்களை அறவே புறக்கணித்தார்.
கல்கத்தாவில் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் மாநாட்டில் (1920)
காந்தியடிகள் ஆங்கிலேயரை எதிர்த்து 'ஒத்துழையாமை
இயக்கம்' ஒன்றைத் தொடங்கிவைத்தார். அது காட்டுத் தீப்
போன்று இந்தியா முழுவதிலும் பரவிற்று. தமிழகத்திலும் இவ்
வியக்கத்துக்குப் பெருவெற்றி கிடைத்தது. தமிழ்நாட்டுக்
காங்கிரஸ் தலைவர்கள் அவருக்குத் துணைபுரிந்தனர்.
பிரிட்டி
ஷாரின் முன்பு மண்டியிட்டு விண்ணப்பங்கள் கொடுத்துக்
கொண்டிருந்த காங்கிரஸ் நிறுவனமானது மகாத்மா காந்தியின்
கைகளில் கனல்கக்கும் ஒரு பெரும் புரட்சி இயக்கமாக மாறிற்று.
படித்தவர்கள் மட்டும் அக்கறை கொண்டிருந்த அதில் கோடிக்
கணக்கான பொதுமக்களும், கல்வியறிவு இல்லாதவர்களும்
ஈடுபட்டனர். காந்தியடிகளின் அறைகூவலுக்கு இணங்கும்
இலட்சக்கணக்கான மக்கள் ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில்
குதித்தார்கள். வழக்கறிஞர்கள் நீதிமன்றங்களினின்றும் விலகி
னார்கள். ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் தம் பள்ளிப்
படிப்பைக் கைவிட்டுக் காந்தியடிகளைப் பின்பற்றிச் சென்றார்
கள். ஆங்கிலேய அரசு வெகு முனைப்புடன் அடக்குமுறைகளை
மேற்கொண்டது. இந்திய மக்களின் தேசிய உணர்ச்சி வேகத்
தைத் தடுத்து ஒடுக்க அரசாங்கம் முற்பட்டது. வட இந்தியா
வில் ஜெனரல் டையர் என்னும் ஆங்கிலேயப் படைத்தலைவன்
ஒருவன் ஜாலியன் வாலா பாக் என்னும் இடத்தில் குடிமக்கள்
மேல் எந்திரத் துப்பாக்கியால் 1650 முறை சுட்டான். இப்
படுகொலையில் 400 பேர் உயிரிழந்தனர். 1200 பேர் படுகாய
முற்றனர் (1919). சௌரிசௌரா என்னும் இடத்தில் இந்தியக்
கிளர்ச்சிக்காரர்கள் காவல்படையினர் 22 பேரை உயிருடன்
கொளுத்திக் கொன்றனர். அக் கொடிய செய்தியைக் கேட்டு
உளம் பதறிய காந்தியடிகள் ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை
அஃதுடன் நிறுத்தி வைத்தார். ஆங்கிலேய நீதிமன்றம்
அவருக்கு ஆறாண்டுகள் சிறைத் தண்டனை விதித்தது (1921).
தமிழ்நாட்டில் அவருக்குத் துணையாக இருந்து தேசியப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>27f2m3a1repp80ln6vrigezn8fhqh2x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/534</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668357</id>
    <revision>
      <id>1986674</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:06:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986674</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5454" sha1="nrb7linkfxqltzswp770ibqgcko9t7t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
511
போராட்டத்தை நடத்தி வைத்தவர் சக்கரவர்த்தி இராச
கோபாலாச்சாரியார் ஆவார். காங்கிரஸ் கட்சியில் ஒருசிலர்,
சட்டசபையைவிட்டு விலகியிருப்பதைவிட அதில் நுழைந்து,
தமக்குப் பெரும்பான்மைப் பலம் இருந்த போதிலும், அமைச்சுப்
பதவியை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் அரசாங்கத்தை நடைபெற
வொட்டாமல் தடுத்து நிறுத்தி வரவேண்டுமென்று கருதினர்.
அக். கருத்துக்கு உடன்பட்டவர்கள் சித்தரஞ்சன தாசர்,
மோதிலால் நேரு போன்ற சில தலைவர்கள் ஆவர். சித்தரஞ்சன
தாசர் தலைமையில் ‘சுயராச்சியக் கட்சி' ஒன்று தொடங்கப்
பட்டது (1923). மோதிலால் நேரு அக் கட்சியில் பெரும் பங்கு
ஏற்றார்.
சென்னையில் இரட்டை ஆட்சி முறைக்கு வெற்றி கிடைத்
தது. அதற்கு ஆழ்ந்த காரணம் ஒன்று உண்டு. வேறெந்த
மாகாணத்திலும் காணப்படாத ஒரு சமூகநிலை சென்னை
மாகாணத்தில் காணப்பட்டது. இங்கு அரசாங்க அலுவல்
களிலும், வேறு பல பொதுப்பணிகளிலும் உயர்மட்டத்தில்
பிராமணரே இடம் பிடித்திருந்தனர். மொத்த மக்கள்தொகை
யில் பிராமணர்கள் நூற்றுக்கு மூன்று பேர்களே இருந்தனர்.
ஏனையோர் 97 பேர்களாக இருந்தும் அவர்களுக்குப் போதிய
அளவு அரசாங்கப் பணிகளில் இடங்கொடுக்கப்படவில்லை.
அவர்களுடைய படிப்பும் குன்றியிருந்தது. இருபதாம் நூற்
றாண்டின் தொடக்கத்தில் நாட்டில் இருந்த வழக்கறிஞர்கள்,
டாக்டர்கள், எஞ்சினீயர்கள் ஆகியவர்கள் நூற்றுக்குத் தொண்
ணூறுபேர் பார்ப்பனராகவே இருந்தனர். சோழர் காலத்திலும்,
விசயநகரத்துப் பேரரசர் காலத்திலும், நாயக்கர் காலத்திலும்,
ஆட்சியிலும் சமயத் தலைமையிலும் அமர்த்தப்பட்டிருந்த
பிராமண சமூகம் ஆங்கிலேயர் ஆட்சியிலும் அந்த இடங்களைப்
பிறருக்கு விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. ஆரிய வழக்கின்படி மக்கள்
பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் என்று நான்கு
பிரிக்கப்பட்டனராயினும் பிராமணரைப்
வருணங்களாகப்
பொறுத்தவரையில் தமிழ்நாட்டில் பிராமணர் என்றும்,
பிராமணர் அல்லாத ஏனையோர் அனைவரும் சூத்திரர் என்றும்
இருவிதப் பிரிவினையே நிலைத்துவிட்டன. பறையர்கள், என்
றும் இல்லாத தாழ்ந்த நிலையில் ஒடுக்கப்பட்டு விட்டார்கள்.
அவர்கள் என்றும்போல் சேரியில் வாழ்ந்துவந்தனராயினும் பல
வகையான இழிவுக்கும் அவமானத்துக்கும்
உட்பட்டுவந்தனர்.
பிராமணர்களின் தெருக்கோடியிலும் அவர்கள் அடியெடுத்து
வைக்கக் கூடாது. அவர்கள் தமக்கென ஒதுக்கப்பட்ட கிணற்
றில்தான் தண்ணீர் எடுக்கவேண்டும்; குளங்களில்தாம் குளிக்க&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nrb7linkfxqltzswp770ibqgcko9t7t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/535</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668358</id>
    <revision>
      <id>1986675</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:06:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986675</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5282" sha1="tv0le6k8u8zvq3gn9fhaj5zvqr145sq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

512
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
அவர்களுக்குத் தனித்
வேண்டும். ஆற்றங்கரைகளிலும் துறைகள் ஒதுக்கப்பட்டன. கிராமப் பள்ளிகளில் பறையரின் குழந்தைகள் சேர்க்கப்படுவதில்லை. இந்துக்கள் நிருவகித்து வந்த உயர்நிலைப் பள்ளிகளிலும் அவர்களுக்கு இடம் அளிக்கப் படவில்லை. சேரிகளில் போதிய வாழ்க்கை வசதிகள் அமைத் துக் கொடுக்கப்படவில்லை. பட்டமும் உயர்பதவியும் பெற்ற பார்ப்பனர்கள் ஆங்கிலேயருக்கு உடனாக இருந்து ஆட்சி புரிந்து வந்ததுமன்றி ஆங்கிலேயரை எதிர்த்துப் போராட்டங்கள் நடத்திய பெசன்ட் அம்மையாருடனும் சேர்ந்து, அவருக்கு உறுதுணையாக நின்று தம் ஆதிக்கத்துக்கு உறுதிதேடிக்
கொண்டார்கள்.
சமயம், தத்துவம், சடங்குகள், கோயில்கள் ஆகியவற்றின் பேரால் அரசாட்சி புரிந்து வந்த பிராமணர்கள் ஆங்கிலேய ஆட்சி வந்த பின்பு, ஆங்கிலப் படிப்புக்கும், அதனால் கிடைத்து வந்த பதவிகளுக்கும் ஏறியிருந்த மதிப்பை நன்கு உணர்ந்து கொண்டனர். உயர்கல்விப் பயிற்சியில் பிராமணரல்லாதார் நுழைந்து இடம் பெறுவது குதிரைக் கொம்பாய்விட்டது. உயர்நிலைப் பள்ளிகளில் வடமொழிப் பயிற்சிக்குப் பிராமணர் மட்டும் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டனர். விஞ்ஞான
வகுப்பு களில் பெரும்பாலார் பிராமண மாணவர்களே இடம் பெற்ற னர். ஏனையோர்க்குத் தகுதியிருந்தும் இவ் வாய்ப்புத் தர மறுக்கப்பட்டனர்.
அவர்கள் புராணங்கள்
இந்நிலையில் நாட்டாட்சி இந்தியரின் கைக்கே மாற்றப் பட்டுவிட்டால் மீண்டும் பிராமணர்களே ஏற்றம் பெற்று விடு வதுமன்றி ஏனைய குலத்தினர் எப்போதும்போல் தத்தம் குலத் தொழிலைச் செய்துகொண்டு பிராமணர்களுக்கு அடிமை களாக வாழ வேண்டிய தாழ்நிலை மேலும் தாழ்ந்துவிடும் என்று பிராமணரல்லாதாருக்கு அச்சம் ஏற்பட்டது. மீண்டும் பிராமணரின் ஆட்சி ஏற்பட்டுவிடுமாயின் பழங்காலந்தொட்டு வளர்த்துவந்த மரபுகள், குலக்கேடுகள், ஆரியப் நிலைப்படுத்திவிட்ட கண்மூடிப் பழக்கங்கள் ஆகியவை மேலும் மேலும் நாட்டுக்கும் தமக்கும் கேடு சூழும் என்று பிராமணரல்லாதார் கருதினர். அரசியல் உரிமை முற்றிலும் பெற்றுக்கொள்ளுமுன்பு நமக்குள் நம்மைப் பிளவு படுத்தி வரும் வேறுபாடுகளையும், ஏற்றத் தாழ்வுகளையும் களைந்தெறிந்து விடவேண்டும். படிப்படியாக அரசியல் உரிமைகள் பெறவேண்டுமே தவிர, சமதர்மம் அற்ற அரசியல் அமைப்பை உருவாக்க வேண்டியதில்லை. அன்று நாடு நின்ற&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tv0le6k8u8zvq3gn9fhaj5zvqr145sq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/536</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668359</id>
    <revision>
      <id>1986676</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:07:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986676</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5201" sha1="76m09rgvfhhn5eo541fxaaafqmxwg0f" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
813
நிலையில் பல்வேறு சாதியினருக்கும், குலத்தினருக்கும், சமயத்
தினருக்கும். இனத்தினருக்கும் சமநீதி கிடைக்கவும், அவர்
களுக்குள் ஒருமைப்பாடு காணவும் மக்களுக்கு உதவக் கூடிய
வர்கள் ஆங்கிலேயர்தாம் என்று பலவகையான வாதங்கள்
செய்து, பிராமணரல்லாதார் தேசிய உணர்ச்சி வளர்ச்சியைத்
தடுத்து அணைபோட்டுக் கொண்டிருந்தனர். காங்கிரசு கட்சி
யினர், 'நம் வீட்டில் அநேகம் குறைகள் இருக்கலாம்; அண்ணன்
தம்பிப் பூசல்கள் நாடோறும் நடைபெற்று வரக்கூடும்.
ஆனால், அக் காரணத்தால் அண்டை வீட்டுக்காரன் நம்
வீட்டில் குடியேறி அதிகாரம் செய்து, நம்மை ஆட்டிப்படைக்கும்
உரிமை அவனுக்கு ஏது? என்னுடைய வீட்டுக்கு நான் அதிகாரி
என்பதுதான் சுயராச்சியப் பேரிகை' என்று முழங்கினர்.
சர்
சென்னையில் 1916 நவம்பர், 20ஆம் நாள் பிராமண
ரல்லாதார் மாநாடு ஒன்று கூட்டப்பட்டது. 'தென்னிந்திய நல
உரிமைச் சங்கம்' என்று ஓர் இயக்கம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது
(1916). அதன் செயலாளராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட
பி. தியாகராசச் செட்டியார் அறிக்கை ஒன்று வெளியிட்டார்.
அவ்வறிக்கையில் பிராமணரல்லாதாரின் தாழ்நிலையையும்,
பிராமணர் எல்லாத் துறைகளிலும் பெற்றிருந்த ஏற்றத்தையும்
அவர் விளக்கியிருந்தார். அவருடைய விளக்கத்துக்குப் பல புள்ளி
விவரங்களைச் சான்றுகளாக எடுத்துக் காட்டியிருந்தார்.
நாட்டில் எல்லா வகுப்பினரும் சமநிலையை எய்திய பிறகுதான்
சுதந்தரம் பெறவேண்டும் எனவும், சுதந்தரத்தின் பலன் அப்
போதுதான் எல்லாக் குடிமக்களுக்கும் பாய்ந்து நிரம்பும் எனவும்
அவ்வறிக்கையில் அவர் திட்டவட்டமாகக் கூறியிருந்தார்.
தென்னிந்திய நல
உரிமைக் கட்சியில் பெரும் பங்கு
கொண்டவர்கள் டாக்டர் டி. எம். நாயர், பி.டி. ராஜன் ஆகிய
வர்கள். பிராமணரல்லாதார் கட்சிக்கு 'நீதிக் கட்சி' (Justice
Party) என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது. ஆங்கிலத்தில் 'ஜஸ்டிஸ்'
என்னும் நாளேடும், தமிழில் திராவிடன்' என்னும் நாளேடும்
தொடங்கப்பட்டன.
மான்டேகு - செம்ஸ்போர்டு திட்டம் அளித்த இரட்டை
ஆட்சி முறையின்கீழ் முதல் தேர்தல் 1920ஆம் ஆண்டு நடை
பெற்றது. அதில் நீதிக் கட்சியே பெரும்பான்மைப் பலம் பெற்று
அமைச்சரவை அமைத்தது. ஏ. சுப்பராயலு ரெட்டியார்
முதல் அமைச்சராகப் பதவி ஏற்றார். ராஜா ராமராயனிங்கர்
(பனகல் அரசர்); கே.வி.ரெட்டி ஆகிய இருவரும் அமைச்சர்
33&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>76m09rgvfhhn5eo541fxaaafqmxwg0f</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/537</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668360</id>
    <revision>
      <id>1986677</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:07:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986677</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5136" sha1="og0yjo4c1pbiezk69qap7p2f1gut4do" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

814
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்.
அவையில் இடம்பெற்றனர். சுப்பராயலு ரெட்டியார் 1921-ல் தம் பதவியை இராசிநாமாச் செய்துவிட்டார். அவருக்குப்பின் பனகல் அரசர் முதன் மந்திரியாகவும், கே.வி. ரெட்டியும், ஏ. பி. பாத்ரோவும் மந்திரிகளாகவும் பதவி ஏற்றனர். சென்னைச் சட்டசபை நடைமுறையிலும், அமைச்சரவை அமைப்பிலும் பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தின் விதிகளே கையாளப்பட்டு வந்தன.
அடுத்து மூன்றாண்டுகளுக்குப்பின் 1923ஆம் ஆண்டு நடை பெற்ற தேர்தலிலும் நீதிக் கட்சியே பெரும்பான்மை பெற்று அமைச்சரவை அமைத்தது. முதல் மந்திரி ராமராயனிங்கரும், ஏ.வி. பாத்ரோவும் தொடர்ந்து அமைச்சர்களாக இருந்தனர். கே.வி. ரெட்டி இடத்தில் டி. என். சிவஞானம் பிள்ளை அமர்ந் தார். இவ்வமைச்சரவைகளினால் பல ஆக்கப்பணிகள் செய்யப் பட்டன. சென்னைப் பல்கலைக்கழகச் சட்டமும், ஆந்திரப் பல்கலைக்கழகச் சட்டமும் நிறைவேற்றப்பட்டன. இந்து அற நிலையக் கட்டுப்பாட்டுச் சட்டம் 1926-ல் நிறைவேற்றப்பட்டது. அச் சட்டம் பல பெரும் எதிர்ப்புகளையும் கடந்தேற வேண்டி யிருந்தது. இச் சட்டத்தின்கீழ் அமைக்கப்பட்ட அறநிலையங் களின் பாதுகாப்புப் போர்டுக்குச் சர் டி. சதாசிவ ஐயர் முதல் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார்..
காந்தியடிகள் இரட்டையாட்சியைப் புறஞ்சுவர் கோலஞ் செய்த சமாதிக்கு ஒப்பிட்டார். ஆங்கிலேயரின் ஆட்சியின்கீழ் இந்தியர் பெற்றிருந்த அமைதியைச் சமாதிக்குள் காணப்படும் அமைதி' என்று விளக்கினார். சென்னைக்கு வேல்ஸ் இளவரசர் (பிற்காலத்திய எட்டாம் எட்வர்டு மன்னர்) 1921, செப்டம்பர் மாதம் விசயம் செய்தார். அப்போது தேசியவாதிகள் பல வன்முறைகளினால் தம் எதிர்ப்பைத் தெரிவித்துக்கொண்டனர்.
சிறையிலிருந்த காந்தியடிகள் நோயின் காரணமாக் உடனே விடுவிக்கப்பட்டார். சென்னையில் நீதிக் கட்சி அரசு நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. சுயராச்சியக் கட்சி சட்டசபை யில் முட்டுக்கட்டைகள் போட்டுக் கொண்டிருந்தது; அடிக்கடி சட்டசபையை விட்டு வெளியில் நடப்பதும், உள்ளுக்கு வருவது மான உத்திகளைக் கையாண்டு இரட்டையாட்சியை நடை பெறாது அதை ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்காகப் பல முயற்சிகள் செய்துகொண்டிருந்தது. நாட்டில் குல வேறுபாடு களும் தீண்டாமை என்னும் சாபக்கேடும் ஒழிந்தபாடில்லை. நீதிக் கட்சியின் ஆட்சியில் எம், ஸி, ராஜா என்ற&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>og0yjo4c1pbiezk69qap7p2f1gut4do</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/538</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668361</id>
    <revision>
      <id>1986678</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:07:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986678</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5377" sha1="55iye0mdpjbj6qnco05peg8eehoex1s" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
818
திராவிடத் தலைவரின் அரிய முயற்சியின் விளைவாகப் ‘பறையர்' என்னும் சொல் மறைந்து ‘ஆதிதிராவிடர்' என்னும் பெயர் தோன்றிற்று. பிறகு காந்தியடிகள் இந்தியா முழுவதற் கும், தீண்டத்தகாத வகுப்பினர்களுக்கு 'ஹரிஜனங்கள்' என்று பெயர் மாற்றிக் கொடுத்தார். தமிழ்நாட்டில் 'ஆதிதிராவிடர்' என்னும் பெயரே மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.
பிராமணரல்லாதார் கோயிலுக்குள் சென்றால் முன்மண்ட பத்துக்குள்ளேயே நின்று வழிபடவேண்டும். அவர்களுக்கு முன்பு பிராமணர்கள் ஆண்களும் பெண்களும் குழுமிநின்று கரு வறையை மறைப்பார்கள். பின்னால் நின்ற ஏனைய குலத்தின. ருக்கு ஏற்பட்ட இடையூற்றை அவர்கள் கருதுவதில்லை. ஆதி திராவிடர்கள் கோயிலின் முதற் சுற்றுக்குள்ளும் நுழையக் கூடாது. ஆதியில் நந்தனார் நின்று வழிபட்ட அதே இடம் அவர் களுக்கு என்றும் ஒதுக்கப்பட்டு நிலைத்திருந்தது. கேரளத்தில் பிராமணரின் சாதி வெறியாட்டம் அளவுக்கு மீறிப்போய்
விட்டது. ஆதிதிராவிடன் தான் இந்துவாக இருந்தவரையில் தீண்டாதவனாக இருந்தான். அவனே கிறித்தவனாக மாறிக் கழுத்தில் சிலுவையை அணிந்தவுடனே தீண்டப்படக் கூடிய வனாக மாறிவிட்டான். தீண்டாமைக் கொடுமை வைக்கம் என்னும் ஊரில் தலைவிரித்து ஆடிற்று. ஆதிதிராவிடர்கள் அங்குக் கோயிலுக்குள் நுழைந்து வழிபட முடியாது. இக் கொடு மையை எதிர்த்துக் காந்தியடிகள் அறப்போர் ஒன்று நடத்தி னார் (1925).அதற்கு 'வைக்கம் சத்தியாக்கிரகம்' என்று பெயர். அவருக்குத் துணையாகத் தொண்டர்களை நெறிப்படுத்தி ஒருமுகமாய் ஈரோடு இராமசாமி நாயக்கரே நாயகராய் நின்று அப் போரை நடத்திவைத்தார். அதனால் அவர் சிறைத் தண்டனையும் பெற்றார்.
தமிழ்நாட்டில் குருகுலங்கள் சில நடைபெற்று வந்தன. அங்குப் பிராமண மாணவர்களுக்குத் தனிச் சிறப்புகளும், சலுகை களும், உரிமைகளும் வழங்கப்பட்டன. பிராமணரல்லாதார். உண்பதற்கும் உறைவதற்கும் ஒதுக்கிடம் தரப்பட்டது. அத்தகைய குருகுலம் ஒன்றைச் சேரன்மாதேவியில் வ.வே.சு. ஐயர் என்பார் நடத்திவந்தார். பிராமணரல்லாதாரே. அவ ருக்குக் குருகுலம் நடத்துவதற்குப் பெருங்கொடைகள் வழங்கி யிருந்தனர். எனினும் அவர்களுடைய குழந்தைகள் குருகுலத்தில் இழிவாக நடத்தப்பட்டனர். சேலம் டாக்டர் வரதராசலு நாயுடு இவ்வவக்கேட்டை எதிர்த்துப் போராட்டம் ஒன்று நடத்தினார். காந்தியடிகள் தலையிட்டுச் சமரசம் செய்து வைத்தார். மாண&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>55iye0mdpjbj6qnco05peg8eehoex1s</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/539</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668362</id>
    <revision>
      <id>1986680</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:07:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986680</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5615" sha1="pvu7engehbn6w4ui8h4n92m6g7mhrrq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;516
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
வர்கள் அனைவரும் ஒருங்கு அமர்ந்து உண்பதே பொருத்தமும்
அறமுமாகும் என்று அவர் மொழிந்தார். பிறகு வ.வே.சு.ஐயர்
குருகுலத்தைக் கலைத்துவிட்டார்.
வைக்கம் வீரர் இராமசாமி நாயக்கர் கூர்த்த அறிவும்,
நாவன்மையும் வாய்ந்தவர்; இளைஞர் உள்ளங்களைத் தொடக்
கூடியவர்; அஞ்சா நெஞ்சினர், உள்ளதை உள்ளபடியே
உடைத்துக்காட்டும் கள்ளமிலாப் பண்பாளர். அரசியலிலும்
சமூக வாழ்விலும் பிராமணர் ஏற்றங்கொண்டிருந்ததையும்,
ஏனைய மக்கள் விழிப்பின்றிக் கண்மூடிப் பழக்கவழக்கங்களுக்கு
அடிமைகளாகி, மூலைகளில் முடங்கிக் கிடந்ததையும் கண்டு
அவர் மனம் புழுங்கினார். இத் தாழ்வான நிலைக்கு ஒரு முடிவு
கட்டவேண்டுமென்று விருப்பங்கொண்டார். காங்கிரசில்
தொடர்ந்து தேசியப் பணிகளில் ஈடுபட்டிருந்தால் தாம் செய்ய
விரும்பிய சீர்த்திருத்தத் தொண்டுகள் தடைப்படலாம் என
எண்ணிக் காங்கிரசைவிட்டு விலகிச் சீர்திருத்த இயக்கம் ஒன்றைத்
தொடங்கி, அதற்குச் 'சுயமரியாதைக் கட்சி' என்னும் ஒரு பெயர்
சூட்டினார். அக் கட்சியின் முதன் மாநாடு செங்கற்பட்டு
நகரில் 1929ஆம் ஆண்டில் கூடிற்று.
தம்
கொள்கைளைப்
பரப்புவதற்காகக் 'குடியரசு' என்னும் வார இதழ் ஒன்றைத்
தொடங்கினார். நாயக்கருக்குத் தமிழக அறிஞர்கள் 'பெரி
யார்' என்று ஒரு பட்டம் சூட்டினார்கள். அதுமுதல் அவர்
அப் பட்டப் பெயராலேயே குறிப்பிடப்பட்டு வருகின்றார்.
அவருடைய கொள்கைகளும் அறிவுரைகளும் தமிழகமெங்கணும்
காட்டுத் தீப்போன்று பரவின. நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும்
சுயமரியாதைக் கழகங்கள் நிறுவப்பட்டன. பிராமணரல்லாத
இளைஞர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் இக் கழகங்களில் உறுப்பினர்
ஆனார்கள். சுயமரியாதைப் படிப்பகங்கள் நாடெங்கும் திறக்கப்
பட்டன. நாயக்கரின் புரட்சிக் கொள்கைகள் நாடெங்கும்
வீட்டுக்கு வீடு புகுந்து குடும்பத்துக்குள் பிளவுகள் உண்டுபண்ணி
யது முண்டு. தமிழரின் சமுதாயத்தில் விளைந்துள்ள உயர்வு
தாழ்வுகள், குருட்டுப் பழக்கவழக்கங்கள், பொருளற்ற சடங்கு
கள், பேச்சு வழக்கற்றிருந்த வடமொழி பெற்றிருந்த மேலாட்சி,
தமிழரின் உறக்க நிலை, கோயில்களிலும் மடங்களிலும் பிரா
மணருக்கு மட்டும் அளிக்கப்பட்டுவந்த சீரும் சிறப்பும் பிழைப்
யும், ஊக்கமோ ஆக்கமோ இன்றி ஊழ்வினையில் நம்பிப் பிரா
மணரின்
போக்குக்கெல்லாம் தமிழர் கைகொடுத்துவந்தது
ஆகிய இழிவுகளுக்கெல்லாம் மூலகாரணம் வடமொழி வேதங்
கள், புராணங்கள், இதிகாசங்கள், சமயக்கோட்பாடுகள்,
கோயில்கள், மடங்களேயாகும் என்று பெரியார் கருதினார்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pvu7engehbn6w4ui8h4n92m6g7mhrrq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/540</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668363</id>
    <revision>
      <id>1986681</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:08:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986681</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5162" sha1="67zpa8tutk7f3y24n2zetl2se11ah8x" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இருபதாம் நூற்றண்டில் தமிழகம்
517
அதனால் ‘இருட் சாதி தத்துவச் சாத்திரக் குப்பை இருவாய்ப் புன்செயில் எருவாக்கிப் போட்டு, மருட்சாதி சமயங்கள் மதங்கள், ஆச்சிரம வழக்கெலாம் குழிக்கொட்டி மண்மூடிப் போட்டுப் பகுத்தறிவாளர்களாக, மனிதர்களாக முன்னேறி வாருங்கள் எனப் பெரியார் தமிழரை அறைகூவி அழைத்தார். புராணங்களையும், இதிகாசங்களையும் பொது இடங்களில் தீயிட்டுக் கொளுத்தினார். திரு.வி. கலியாணசுந்தரனார் போன்ற தமிழறிஞர்கள் 'காவியம் போச்சு ஓவியம் போச்சு’ என்று குரல் எழுப்பி மக்களைத் தட்டி எழுப்பிப் பெரியாருக்கு எதிர்ப்பு ஒன்று உருவாக்கினார்கள். எனினும் சுயமரியாதை இயக்கத்தின் தேவையையும் மேன்மையையும் அவர்கள் உணரா தவர்கள் அல்லர்.
சுயமரியாதை இயக்கத்தினால் ஏற்பட்ட நல்விளைவுகள் பல: சமயத்துறையில் ஒரு புத்துணர்ச்சி ஏற்பட்டது. கோயில் கள் பழுதுபார்க்கப்பட்டன. மங்கிக் கிடந்த சிற்பங்களுக்கும் ஓவியங்களுக்கும் புது மெருகூட்டப்பட்டன. அறங்காவலர்கள் கோயில் திருப்பணிகளில் மும்முரமாக இறங்கினார்கள். மடங் களில் சமயப்பணிகள் தொடங்கின. சமய நூல்கள் மலிவுப் பதிப்புகளாக வெளியிடப்பட்டன. இன்பச் சுழியிலும், தம் அடியவர்கள். பாடிய புகழ்ப் பாக்களிலும் சிக்குண்டு கிடந்த மடாதிபதிகள் விழித்தெழுந்தனர். தம் மடங்களின் வருமானத் தில் ஒரு பங்கை அவர்கள் ஆக்கப்பணிகளுக்குச் செலவிடலானார். பாது கள். நீதிக் கட்சி நிறைவேற்றிவைத்த அறநிலையப் காப்புச் சட்டம் தோன்றுவதற்கும் பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கம் அடிகோலிவிட்டது.
இலக்கிய இலக்கண விதிகளில் கட்டுண்டு மரபு வழியே அமைந்திருந்த மேடைப் பேச்சு முறைக்குப் புதியதொரு பெரியாரே ஆவார். வடிவைச் சமைத்துக் கொடுத்தவரும் எழுதப் படிக்கத் தெரியாத எளிய மக்களும், அரசியல், சமூக வியல், சமயம், தத்துவம் ஆகிய துறைகளுடன் தொடர்பு கொண்ட செய்திகளை எளிதில் அறிந்துகொள்ளுமாறு அவர் களுடைய மொழியிலேயே பேசி, அவர்கள் உள்ளங்களைக் கவர்ந்துகொள்ளும் அளவுக்குச் சொற்பொழிவு செய்யும் ஆற்ற லைப் பெரியார் வாய்க்கப் பெற்றிருந்தார். இவர் அமைத்துக் கொடுத்த சொற்பொழிவு முறையைப் பிற்காலத்திய திராவிட முன்னேற்றக் கழகமும் பின்பற்றி வந்தது. பெரியாரால் உருவாக் கப்பட்ட பேச்சாளர் பலர் தமிழகத்தில் பேரும்புகழும்பெற்றனர்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>67zpa8tutk7f3y24n2zetl2se11ah8x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/541</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668364</id>
    <revision>
      <id>1986682</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:08:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986682</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5284" sha1="qs16tnbpxo7grr7b6hv0vphsi8mvjxn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

518
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
தமிழகத்து அரசியல் வெகு வேகமாகப் புரண்டோடிக் கொண்டிருந்தது. சென்னைச் சட்டசபைக்கு 1926ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற தேர்தலில் நீதிக் கட்சி தோல்வியுற்றது. எக் கட்சியிலும் சேராதவரான டாக்டர் சுப்பராயன் காங்கிரஸ் காரரின் ஆதரவு பெற்று அமைச்சவை அமைத்தார். இந்தியா வுக்குச் சீர்திருத்திய அரசு ஒன்றை வழங்கும் பொருட்டு இந்தியாவுக்கு வந்த சைமன் கமிஷன் உறுப்பினரைச் சுப்பராயன் அன்புடன் வரவேற்று உபசரித்தார். சைமன் கமிஷனைப் புறக்கணித்து வந்த காங்கிரஸ்காரர்கள் சுப்பராயன் நடத்தை யைக் கண்டு சினந்தனர்; அவரைக் கைவிட்டனர். சுப்பராயன் பனகல் அரசரின் ஆதரவை நாடினார். அவருடைய ஆலோ சனைகளை மேற்கொண்டவராய்ச் சுப்பராயன் சில புதிய அமைச்சர்ளைச் சேர்த்துக்கொண்டார். சுப்பராயன் அமைச் சவையில்தான் குலங்களின் மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ப அரசாங்கப் பணிகளில் ஊழியர்கள் அமர்த்தப்படவேண்டும் என்னும் 'Communal G.O.' பிறப்பிக்கப்பட்டது. இவ்வாணை லாண்டுகள் செயலில் இருந்து பிராமணரல்லாதாருக்கு அளவற்ற நன்மைகள் விளைவித்துவந்தது. சுப்பராயன் காலத்தில்தான் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம் நிறுவப் பட்டது. சர் பி. தியாகராசச் செட்டியார் 1925ஆம் ஆண்டி லும், பனகல் அரசர் 1928ஆம் ஆண்டிலும் காலமானார்கள். அடுத்த பொதுத் தேர்தல் 1930ஆம் ஆண்டு நடைபெற்றது.
பல்
சென்னையில் 1927ஆம் ஆண்டு அனைத்திந்தியக் காங்கிரஸ் கூடிற்று. காந்தியடிகள், ஜவகர்லால் நேரு உட்படத் தேசியத் தலைவர் அனைவரும் அக் கூட்டத்திற்கு வந்திருந்தனர். இக் கூட்டத்தில் காங்கிரஸின் நோக்கம் ‘பூரண சுதந்தரமே; குடியேற்ற நாட்டு அந்தஸ்து அன்று' என்று மிகச் சிறப்பான தீர்மானம் ஒன்று நிறைவேற்றப்பட்டது. இச் சமயத்தில் மிஸ் மேயோ என்ற அமெரிக்க நாட்டுப் பெண் ஒருத்தி 'இந்தியத் தாய்' (Mother India) என்று ஒரு நூலை வெளியிட்டாள். அது இலட்சக் கணக்கில் உலகம் முழுவதும் விற்பனையாயிற்று. அந் நூலாசிரியர் அந் நூலில் இந்திய மக்களையும், நாகரிகத்தையும், பண்பாட்டையும், சமயத்தையும், பழக்கவழக்கங்களையும் மிகவும் இழிவாகக் கூறி, கூற்றுகளுக்குப் பொய்யும் புனைசுருட்டு களையும் சான்றுகளாகக் காட்டியிருந்தாள். காந்தியடிகள் அந் நூலைச் 'சாக்கடைக் கண்காணியின் அறிக்கை&quot; (Drain Inspector's Report) என்று கூறி அதைப் புறக்கணித்தார். காந்தியடிகள் மீண்டும் அரசியலில் மும்முரமாக ஈடுபட
லானார்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qs16tnbpxo7grr7b6hv0vphsi8mvjxn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/542</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668365</id>
    <revision>
      <id>1986683</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:08:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986683</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5319" sha1="eiydufvu1u7fp680cjbulw6agmyxj6v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தமிழகம்
519
சைமன் கமிஷன் செய்த சிபாரிசுகள் (1929) காங்கிரஸ்வாதி களுக்கு மனநிறைவு கொடுக்கவில்லை. ஆகவே, காந்தியடிகள் உப்புச் சத்தியாக்கிரகம் ஒன்றைத் தொடங்கினார் (1930): தமிழகத்திலும் அவ்வியக்கம் காட்டுத் தீப்போல் பரவியது. கத்தியின்றி இரத்தமின்றி யுத்தமொன்று வருகுது' என்று தொடங்கும் நாமக்கல் கவிஞர் திரு. இராமலிங்கம் பிள்ளை அவர்களின் பாட்டை வழிநடைப் பாட்டாகக் கொண்டு, திரு இராசகோபாலாச்சாரியாரின் தலைமையில் தொண்டர் கூட்டம் ஒன்று திருச்சிராப்பள்ளியிலிருந்து புறப்பட்டுச் சென்று வேதாரணியத்தில் உப்புக் காய்ச்சியது; தடையை மீறி உப்புக் காய்ச்சிய பலரும் அரசாங்கத்தால் கைது செய்யப்பட்டனர். மீண்டும் ஒருமுறை சுதந்தரப் போரின் பேரிகைகள் நாடெங்கும் கொட்டப்பெற்றன. உப்பு அறப்போரின் விளைவுகளை உலக நாடுகள் யாவும் வியப்புடன் நோக்கிவந்தன. வழக்கப்படியே அடக்குமுறைக் கெடுபிடி தலைவிரித்தாடிற்று. காந்தியடிகள் எரவாடாவில் சிறைபுகுந்தார். பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் வட்ட மேசை மாநாடு ஒன்று இலண்டனில் கூட்டி, அதில் பங்கு பெறு மாறு காந்தியடிகள் உட்படப் பல தலைவர்களை அழைத்தது. வட்டமேசை மாநாடுகள் பயனளிக்கவில்லை. இந்துக்களுக் கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே நல்லதோர் உடன்பாடு ஏற்
படவில்லை.
சைமன் கமிஷன் வகுத்துக் கொடுத்த திட்டத்தின்கீழ் இந்திய அரசாங்கத் திருத்தச் சட்டம் ஒன்று 1935ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றி வைக்கப்பட்டது. அச் சட்டத்தின்கீழ் பர்மா இந்தியாவினின்றும் பிரிக்கப்பட்டது. மாகாண ஆட்சிக்கு மேலும் பல விரிவான உரிமைகள் வழங்கப் பட்டன. மாகாண ஆட்சியில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளருடன் கூட்டுறவு கொள்ளக் காங்கிரஸ் ஒருப்பட்டது.
திருத்தியமைக்கப்பட்ட மாகாண ஆட்சியில் சக்கரவர்த்தி இராசகோபாலாச்சாரியார் காங்கிரஸ் அமைச்சரவை அமைத் தார் (1937). அறிவாற்றலில் மிக்கவர்களும் அரசு ஊழியத்தில் கைதேர்ந்தவர்களுமான சிவில் சர்விஸ் பணியாளர்கள் அவருக்கு உறுதுணையாக நின்று தம் ஒத்துழைப்பை நல்கினர். இராச கோபாலாச்சாரியாருக்குச் சட்டசபையில் பெரும்பான்மைப் பலம் இருந்தது. ஆச்சாரியாரின் அமைச்சவை பல நன்மை களைச் செய்தது. மதுவிலக்கு முதன்முதல் நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது. அதனால் பல்லாயிரங் குடும்பங்கள் அழிவினின்றும் காப்பாற்றப்பட்டன. உழவர்களின் கடன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>eiydufvu1u7fp680cjbulw6agmyxj6v</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/543</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668366</id>
    <revision>
      <id>1986684</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:09:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986684</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5273" sha1="1407ptvhditi8knnchqnri40ns8i15s" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

520
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
சுமைகளை இறக்குவதற்காக ஆச்சாரியார் சட்டம் ஒன்று நிறை வேற்றி வைத்தார். ஆனால், அவர் அரசியலில் ஓரிரண்டு வழுக் களும் நுழைந்துவிட்டன. கம்மாளர்கள் தம்மை 'ஆச்சாரிகள்’ என்று சொல்லிக்கொள்ளக் கூடாதென்றும் ஆசாரிகள்' என்று கூறிக்கொள்ள வேண்டுமென்றும் அவர் விதித்த அரசாணை யொன்று கம்மாளர் நெஞ்சில் கனலை மூட்டிற்று. அவர்கள் கொதித்தெழுந்தனர். அதனால் ஆச்சாரியார் அவ்வாணையைப் பிறகு தவிர்த்துவிட்டார். பள்ளிக்கூடங்களில் சிறு வகுப்பு களிலேயே கட்டாயமாக இந்தி பயிற்றுவிக்க வேண்டும் என்ற அவருடைய மற்றொரு அரசாணை அவருக்கும் அவருடைய கட்சிக்குமே பல இன்னல்களைத் தோற்றுவித்தது. தமிழகத்தில் மிகப் பெரியதோர் இந்தி எதிர்ப்புக் கிளர்ச்சி தோன்றிற்று. அதில் மறைமலையடிகள் போன்ற பல தமிழ் அறிஞரும் ஈடுபட்டனர்.
ஐரோப்பாவில் அரசியல் சூறாவளி ஒன்று உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. ஜெர்மானியச் சான்சலர் அடால்ப் ஹிட்லர் 1939ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் போர் முழக்கம் செய்தான். இரண்டாம் உலகப்போர் தொடங்கிற்று. ஐரோப்பிய நாடு களும், இங்கிலாந்தும், அமெரிக்காவும் போரில் இறங்கின. இந்தியரைக் கலந்தாலோசிக்காமலேயே பிரிட்டன் இந்தியா வைப் போரில் ஈடுபடுத்தியது. இதை எதிர்த்துக் காங்கிரஸ் மந்திரி சபைகள் யாவும் பதவி துறந்தன. ஜெர்மனி மின்னல் வேகத்தில் ஐரோப்பிய நாடுகள் அத்தனையையும் கைப்பற்றிக் கொண்டது. இத்தாலியச் சர்வாதிகாரி பெனிட்டோ முசோலினி ஹிட்லருக்குத் துணைநின்றான். ஜெர்மனிக்குத் துணையாகப் பசிபிக் அரங்கத்தில் ஜப்பான் போர்க்கோலங் கொண்டது. வெகு துரிதமாக ஜப்பான் வெற்றிமேல் வெற்றி கண்டு சிங்கப் பூரையும் இரங்கூனையும் கைப்பற்றிக்கொண்டது. அதன் போர்க் கப்பல்கள் வங்கக்கடலிலும் உலவிவந்தன. ஜப்பானியப் போர் விமானங்கள் சென்னையின்மேலும் இரண்டு வெடி குண்டுகள் வீசின (1942) ஆனால், சேதம் ஏதும் விளைய சென்னை மக்கள் பீதியடைந்து நகரத்தைக் காலி செய்து வெளியூர்களுக்குச் சென்று தங்கி வந்தார்கள்.
வில்லை.
சென்னையில் இராசகோபாலாச்சாரியாரும் காமராசரும் வேறு சில காங்கிரஸ் தலைவர்களும் முஸ்லிம்களுக்குத் தனி நாடு ஒன்றைப் பிரித்து அளித்துவிடலாம் என்று தம் கருத்தைத் தெரிவித்தனர். மேலிடத்துக் காங்கிரஸ் தலைவர்கள் அவர் களுடைய கருத்துக்கு முரண்பட்டனர். இராசகோபாலாச்சாரி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1407ptvhditi8knnchqnri40ns8i15s</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/544</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668367</id>
    <revision>
      <id>1986685</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:09:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986685</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5206" sha1="b0cl9ib0k9j1itm1xarrdvkcp2k2a13" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
521
யார் காங்கிரஸ் கட்சியினின்றும் விலகிக்கொண்டார். பிரிட்டிஷ்
இந்தியச் சுதந்தரப் பேச்சுகள் முறிந்தன. காந்தியடிகள்
1942 ஆகஸ்டு 9ஆம் தேதியன்று 'வெள்ளையனே வெளியேறு'
(Quit India) என்னும் இயக்கம் ஒன்றைத் தொடங்கினார்.
நாடு மீண்டும் ஒரு போராட்டத்தில் மூழ்கிற்று. ஆங்கிலேயரின்
அடக்குமுறைகளும் மீண்டும் வெறிகொண்டாடத் தொடங்கின.
இரண்டாம் உலகப் போர் 1945ஆம் ஆண்டு முடிவுக்கு
வந்தது. பிரிட்டனில் நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலில் தொழிற்
கட்சி பெரும்பான்மையடைந்து, அதன் தலைவர் அட்லி பிரபு
முதல்
அமைச்சரானார். அவர் மறுபடியும் இந்தியருடன்
தன.
அவருடைய
ஈடுபாடு
மௌன்ட்
சுதந்தரப் பேச்சு வார்த்தைகள் தொடங்கினார்.
பேட்டன் பிரபு 1947 மார்ச்சு மாதம் 24ஆம் நாள் இந்தியாவின்
வைஸ்ராயாகப் பதவியேற்றார். அவருடைய நல்லெண்ணமும்
பெருந்தன்மையும் இந்தியாவுக்கு நல்வாய்ப்புகளாகக் கிடைத்
பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்துக்கு
ஊக்கம் கொடுத்தது. அவர் இந்தியத் தலைவர்களை நன்கு
கலந்தாலோசித்த பின்னர் இந்தியாவை இரு சுயேச்சை நாடு
களாகப் பிரித்தார். இந்தியா, பாகிஸ்தான் ஆகிய இரு
நாடுகள் தோன்றின. ஒரு நூறாண்டாக இந்தியர் கண்டுவந்த
போராட்டத்தில் அவர்கள்
கனவு பலித்தது. சுதந்தரப்
சிந்திய கண்ணீரும் செந்நீரும் பலன்கொடுத்தன. டில்லியில்
1947ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு மாதம் 15ஆம் நாள் ஆங்கிலேயரின்
யூனியன் ஜாக் கொடி இறங்கிற்று; இந்தியத் தாயின் மூவண்ணக்
கொடி மேலே ஏறிப் பட்டொளி வீசிப் பறந்தது.
சென்னை அரசுக்குக் காங்கிரஸ் கட்சியினரான டி. பிரகாசம்
முதலமைச்சராய் இருந்தார். அவருக்குப்பின், 1947 மார்ச்சு 24ஆம்
தேதி ஓமந்தூர் இராமசாமி ரெட்டியார் முதலமைச்சரானார்.
சட்டசபையில் காங்கிரசுக்குப் பெரும்பான்மைப் பலம் இருந்
தது. அவர் 1949 ஏப்ரல் 6ஆம் தேதி வரையில் பதவியிலிருந்தார்.
அவருக்குப் பின்னர்க் குமாரசாமி ராசா முதலமைச்சரானார்.
சென்னை மாகாணமானது தமிழகம், ஆந்திரம், மலையாள
மாவட்டங்கள் இரண்டு, தென் கன்னடம் ஆகியவை அடங்கிய
ஒரு பெரும் நிலப்பகுதியாய் அமைந்திருந்தது. இரு நூற்றாண்டு
களாகத் தொடர்ந்து வந்த வரலாற்று நிகழ்ச்சிகளின் விளைவாகச்
சென்னை மாகாணம் வளர்ந்து வந்ததே தவிர இதன் எல்லை
கள் திட்டமிட்டு வகுக்கப்பட்டனவல்ல. தமக்கு மாகாணத்தின்
ஆட்சிப் பொறுப்புகளில் போதிய பங்கு அளிக்கப்படவில்லை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b0cl9ib0k9j1itm1xarrdvkcp2k2a13</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/545</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668368</id>
    <revision>
      <id>1986686</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:09:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986686</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5489" sha1="3pcjhsblsyn1urk29errnlwgz0rlm22" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

522
பட்டன.
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
என்று ஒவ்வொரு பகுதியாரும் பொருமிக் கொண்டிருந்தனர். காங்கிரஸ் கட்சியின் அமைப்பில் ஆந்திரம் தனி மாகாணமாகவே கருதப்பட்டு வந்தது. ஆந்திரர்கள் தமக்குத் தனி மாநிலம் வேண்டும் என்று கூறிக் கிளர்ச்சிகள் செய்தனர். அக் கிளர்ச்சி கள் வெற்றி பெறுவதற்காகப் பொட்டி சீராமுலு என்பார் ஒருவ்ர் பட்டினி கிடந்து உயிர்விட்டார். ஆந்திரம் சென்னை மாகாணத்திலிருந்து பிரிக்கப்பட்டுத் தனி மாநிலமாக அமை வுற்றது (1953). மாநிலங்களை மொழி அடிப்படையில் பிரித்து அமைப்பதற்காகத் திட்டம் ஒன்று வகுப்பதற்கென 1953-ல் அசப் அலி தலைமையில் ஆய்வுக் குழு (Commission) ஒன்று நியமிக்கப்பட்டது. இக் குழுவின் அறிக்கையானது 1955ஆம் ஆண்டில் வெளியாயிற்று. இவ்வ்றிக்கையின் அடிப்படையில் 1956ஆம் ஆண்டு இந்திய நாடாளுமன்றம் மாநில மறுசீரமைப் புச் சட்டம் ஒன்று நிறைவேற்றி வைத்தது. அச் சட்டத்தின் படி, கேரள மாநிலம் ஒன்று புதிதாக அமைக்கப்பட்டது. சென்னை மாநிலத்திலிருந்து வடமலையாள, தென் மலையாள மாவட்டங்கள் கேரளத்துடன் இணைக்கப் ஆந்திரமும் கேரளமும் தனித்தனியாகப் பிரிந்து போய் விட்டனவாயினும் எஞ்சி நின்ற தமிழ்ப் பகுதிக்குச் சென்னை மாநிலம் என்ற பழம் பெயரே தொடர்ந்து வழங்கி வந்தது. மாநிலச் சீரமைப்புகளின்போது திருவிதாங்கூர் - கொச்சியைச் சேர்ந்திருந்த அகத்தீசுரம், தோவாளை, கல்குளம், விளவங்கோடு ஆகிய நான்கு முழுத் தாலுக்காக்களும், செங் கோட்டையின் பெரும்பகுதியும் தமிழகத்துடன் இணைந்தன. தென்கன்னட மாவட்டத்தின் காசர்கோடு தாலுக்காவும் மலையாள மாவட்டங்களும் கேரளத்துடன் இணைந்தன. தென்கன்னடத்தின் எஞ்சிய பகுதியும், கோயமுத்தூர் மாவட் டத்துக் கொள்ளேகாலம் தாலுக்காவும் மைசூர் மாநிலத்தைச் சேர்ந்தன. செங்கற்பட்டு, சேலம் மாவட்டங்களிலிருந்து 845 ச.கி.மீ. நிலம் ஆந்திரத்துக்கு அளிக்கப்பட்டது. இப் பிரி வினை ஏற்பாடுகளுக்குப் பின்பு எஞ்சி நின்ற நிலப்பகுதியைத் தமிழில் தமிழ்நாடு என்றும், ஆங்கிலத்தில் தொடர்ந்து சென்னை என்றும் குறிப்பிட வேண்டுமென்று சென்னைச் சட்டசபை 1957ஆம் ஆண்டில் தீர்மானம் ஒன்று நிறைவேற்றியது. தமிழ், ஆங்கிலம் ஆகிய இரு மொழிகளிலுமே இம் மாநிலத்தைத் தமிழ்நாடு என்று அழைக்கவேண்டும் என்று 1967ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 18ஆம் தேதி மாநிலச் சட்டசபை தீர்மானித்தது:
சேலம் மாவட்டமானது 1966ஆம் ஆண்டில் சேலம், தர்மபுரி என இரு மாவட்டங்களாகப் பிரித்தமைக்கப்பட்டது. திருவிதாங்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3pcjhsblsyn1urk29errnlwgz0rlm22</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/546</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668369</id>
    <revision>
      <id>1986687</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:10:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986687</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4891" sha1="tja19l0u7ozb34bql0ykfg63jo892hn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
523
கூர்-கொச்சியிலிருந்து பிரித்துத் தமிழ்நாட்டுடன் இணைத்த நிலப்பகுதி கன்னியாகுமரி மாவட்டம் என்னும் பெயர் ஏற்றது. பின்னர்ப் புதுக்கோட்டை, பெரியார் மாவட்டங்கள் ஏற்படுத்தப் மொழிப் பிரிவினையின் படி வரையறுக்கப்பட்ட
பட்டன.
தமிழ்நாட்டு மாநிலத்தில் இப்போது சென்னை, செங்கற்பட்டு, வடஆர்க்காடு, தென்னார்க்காடு, சேலம், தர்மபுரி, கோயமுத் தூர், பெரியார், நீலகிரி, திருச்சிராப்பள்ளி, புதுக்கோட்டை, தஞ்சாவூர், மதுரை, இராமநாதபுரம், திருநெல்வேலி, கன்னியா குமரி ஆக 16 மாவட்டங்கள் அடங்கியுள்ளன. தமிழ்நாட்டின் இப்போதைய பரப்பு 1,30, 119, 15 ச.கி.மீ.; மக்கள்தொகை.
(1981) 4,82,97,456.
சென்னையே தொடர்ந்து தமிழ்நாட்டின் தலைநகராய் இருந்து வருகின்றது. இந்தியாவிலேயே சென்னை மாநகரம் நான்காவது பெரிய நகரமாகும். தமிழே 1958 முதல் தமிழ் நாட்டு ஆட்சி மொழியாக இருந்து வருகின்றது. பல்கலைக் கழகங்களில் 1960-61ஆம் ஆண்டு முதல் பட்டப் படிப்புப் பாடங்கள் சில, தமிழிலேயே பயிற்றப்பட்டு வருகின்றன. மதுரை யில் பல்கலைக்கழகம் ஒன்று புதிதாக அமைக்கப்பட்டது.
வளம் காணும் தமிழகம்
பலர்
இந்தியா சுதந்தரம் பெற்ற பின்பு 1980 வரையில் தமிழ் நாட்டில் ஏழு பொதுத் தேர்தல்கள் நடைபெற்றுள்ளன. தன்னாட்சி இந் நாடானது உரிமை பெற்றபோது வறுமையில் வாடினர். முடியாட்சியானது நீங்கிக் குடியாட்சி மலர்ந்தது. 1952-ல் நாட்டுமக்கள், தங்களது வாக்குரிமையை அளித்துப் பெரும்பான்மை மாநிலங்களில் காங்கிரசு கட்சியை ஆட்சி இருக்கையில் அமர்த்தினர். தமிழகத்தில் திருவாளர் ச. இராசகோபாலாச்சாரியார் முதல்வரானார். இவரது திறமை யான நிருவாகத்தைத் தமிழகம் 1937ஆம் ஆண்டு முதல் 1939 வரை கண்டுள்ளது. பிற்பட்ட மக்கள் மதுவால் மானமிழந்து வாழ்வதை நினைத்த இவர் சேலம் மாவட்டத்தில் மதுவிலக் கினைக் கொணர்ந்தார். மதுவிலக்கினால் ஏற்பட்ட பொரு ளிழப்பை ஈடுகட்ட விற்பனை வரியை விதித்தார். கடன் நிவாரணச் சட்டமியற்றி உழவர்களுக்கு நிவாரணம் அளித் தார். ‘பண்ணையாள் சட்டம்' இவர் காலத்தில்தான் நடை முறைக்கு வந்தது.
இவர் பொதுமக்கள் நலனில் மிகவும் அக்கறை காட்டினார். அரசின் செயல்களில் அரசியல்வாதிகளின் தலையீடுகள் ஏற்படா&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tja19l0u7ozb34bql0ykfg63jo892hn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/547</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668370</id>
    <revision>
      <id>1986688</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:10:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986688</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5229" sha1="43607ewkkzx4ynb0ds7ro6xn68qbawl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;524
தமிழக வரலாறு—மக்களும் பண்பாடும்
வண்ணம் ஆட்சியினை நடத்தினார்; அறநெறியுடன் அரசியலை.
இணைத்து ஆட்சி செய்ய விரும்பினார்; அயல்நாட்டு மதுவகை
களுக்கு விற்பனை வரி விதித்தார். மக்கள் நலனை விரும்பி
ஒவ்வொரு நிருவாகத் துறையையும் இவர் கவனமாகக் கண்
காணித்துச் செயல்பட்டார். குலக்கல்வித் திட்டத்தாலும்,
இந்திமொழியை ஆதரித்ததாலும், பொற்கொல்லர்கள் தங்களை
ஆச்சாரி எனக் கூறாது ஆசாரி என அழைக்க வேண்டுமென்ற
போது எதிர்ப்பு இருந்ததைக் கண்டும் அக் கொள்கைகளை
விட்டுவிட்டார். இருந்தபோதிலும் இவரது எளிமை, நேர்மை,
வாய்மை எல்லோராலும் விரும்பிப் பாராட்டப்பட்டன.
1954-ல் திருவாளர் கு. காமராசர் முதல்வராகப் பொறுப்
பேற்றார். இவர் 1963ஆம் ஆண்டுவரை முதலமைச்சராக
இருந்தார். இவர் பொதுமக்கள் நலத்துக்காக மிகவும் பாடுபட்
டார். இவர் காலத்தில் பல துறைகளில் தமிழகம் முன்னேறியது.
இவரது உடன் அமைச்சர்கள் சிலர் பின்னர் மாநிலத்திலும்,
மத்திய அரசிலும் மிகவும் புகழ்பெற்ற அமைச்சர்களாய் விளங்கி
னார்கள். குறிப்பிடத்தக்கவர்கள் திருவாளர்கள் பக்தவத்
சலம், ஆர்.வேங்கடராமன், சி. சுப்பிரமணியம் ஆகியோர் ஆவர்.
வேளாண்மை, கல்வி, தொழில், மின்சாரம் ஆகியவற்றில்
தமிழகம் தலைசிறந்து விளங்கியது. இவரது காலத்துத் தமிழகம்
நெல் சோள உற்பத்தித் திறனில் முதன்மைபெற்று விளங்கியது
பெருந்தலைவர் காமராசர் அனைத்து இந்தியக் காங்கிரசின்
தலைவராகவும் பிற்பாடு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
கட்டாயக் கல்வியானது பயிற்றுவிக்கப்பட்டது. ஏழைப்
பள்ளிச் சிறார்களுக்கு மதிய உணவும், சீருடையும், பாடநூல்
களும் இலவசமாய் வழங்கப்பட்டன.
1958-ல் கிராமியக் குழுச் சட்டத்தைக் கொணர்ந்து அதி
காரக் குவியலைப் பிரித்துக் கிராமங்களின் குழுக்களுக்கு அளித்
தார். அவை எண்ணியது எண்ணிய வண்ணம் செயலாற்ற மேம்
பாட்டுத் திட்டங்கள் வகுத்தார். கூட்டுறவுக் கடன் வழங்கும்
சங்கங்கள் ஏற்படுத்தி 85 பங்கு, கிராம மக்களை இதன்மூலம்
பயன்பெறச் செய்தார். பயிர் அபிவிருத்திக்கெனக் கடன் வசதி
யும், நியாய விலையில் பொருள்களை வழங்கவும் விற்கவும் இச்
சங்கங்கள் துணைபுரிந்தன. மின் உற்பத்தியிலும் இவரது காலத்
தமிழகம் முதலிடம் பெற்றது. பொதுத் துறையில் பல தொழில்
கள் தொடங்கப்பட்டன. பெரம்பூரில் இரயில்பெட்டித் தொழிற்
சாலையும், ஆவடி டாங்குத் தொழிற்சாலையும், கிண்டி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>43607ewkkzx4ynb0ds7ro6xn68qbawl</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/548</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668371</id>
    <revision>
      <id>1986689</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:10:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986689</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5398" sha1="ipvay9rbb48p9lpg2xvbjtswk7dnklf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
525
இந்துஸ்தான் டெலிபிரின்டர் தொழிற்சாலையும் மிகப் புகழ் பெற்றனவாகும். இவர் அடித்தள 'மக்களின் நலத்தை மனத்தில் கொண்டு பல திட்டங்களைத் தீட்டிச் செயல்பட்டார்.
திருவாளர் பக்தவத்சலனார் 1963 முதல் 1967 வரை முதலமைச்சராக இருந்தார். இவர் நிருவாக ஆற்றல் மிகக் கொண்டவர்; கொள்கைப் பிடிப்பாளர். இவரது காலத்தில் கல்வித் துறை, தொழில்துறைகளில் நாடு நன்கு முன்னேறியது. திருவாளர்கள் ஆர். வேங்கடராமன், சி. சுப்பிரமணியம் போன் றோரின் சேவையால் தமிழகம் மிகுந்த வளர்ச்சி பெற்றது. குறைந்த ஊதியம் உள்ளோருக்கும், நடுத்தர வகுப்பினருக்கும் வீடுகள் கட்டித்தரும் திட்டம் தொடங்கப்பட்டது. மாநிலத்தின் பல பகுதிகள், காங்கிரசு கட்சி ஆட்சியில் 59,647 கி.மீ. நீள முள்ள தேசிய, மாநில, சிற்றூர்ப் பாதைகளால் இணைக்கப் பட்டன. முந்நூறு பேர்களே வாழும் சிற்றூர்களுக்கும் தொடக் கப்பள்ளிகள் தொடங்கப்பட்டன. உயர்நிலைப் பள்ளிகள் சுமார் 2500 திறக்கப்பட்டன. பள்ளியின் நிருவாகமும், கல்லூரியின் நிருவாகமும் தனித்தனியாகத் திறம்பட நடக்க இரு தனி இயக்குநர்கள் நியமிக்கப்பட்டனர்.
காங்கிரசானது தமிழகத்தை ஆண்டபோது பெரியார் ஈ. வே. ரா . அவர்களின் சுயமரியாதை இயக்கம் நாட்டு மக்களி டையே நன்கு பரவியது. அவர் பழங்காலக் குருட்டு நம்பிக்கை களை எதிர்த்துப் போராடினார். அவரின் வழித்தோன்றலான திருவாளர் சி. என். அண்ணாதுரை என்பார் தமிழகத்தில் 1967ஆம் ஆண்டு முதல்வராய்ப் பொறுப்பேற்றார்; அவர் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் பெரும்புலமை பெற்றவர். திராவிடப் பண்பாட்டை உயர்த்துவதற்காகவும், தமிழர் வாழ்வு மறு மலர்ச்சி பெறவும் பாடுபட்டார். அவரின் படியரிசித் திட்டம் சென்னை, கோவை ஆகிய மாவட்டங்களில் செயல்பட்டது. கலப்புமணத் தம்பதியரைச் சிறப்பித்துத் தங்கப்பதக்கம் வழங்கினார். சீரணிப் படையைத் தொடக்கிப் பொதுத் தொண் டில் ஆர்வம் உள்ள ஊழியர்களுக்குச் சேவை செய்யும் நல்வாய்ப் பினை நல்கினார். 1968-ல் இரண்டாம் உலகத் தமிழ் மாநாட்டைச் சிறப்புறச் சென்னையில் நடத்தினார். வணிகக் கண்காட்சி இவர் காலத்தில் சென்னையில் நடை பெற்றது. மருத்துவக் கல்விக்கும், ஆய்வுக்கும் தனி இயக்கம் ஏற்படுத்திப் பொது நலத்திற்கும், மருத்துவத்திற்கும் தொண்டு செய்யத் தூண்டினார்.ஆனால், அவரது குறுகிய காலத்தில் அவரால் நினைத்தது நடக்கவொட்டாமல் இயற்கை அவரை இவ்வுலகினின்றும் பிரித்தது.
உலக&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ipvay9rbb48p9lpg2xvbjtswk7dnklf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/549</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668372</id>
    <revision>
      <id>1986690</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:10:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986690</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5532" sha1="esiin5b3x7u3bnimclctwlzz8av38ar" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;836
தமிழக வரலாறு --மக்களும் பண்பாடும்.
திருவாளர் கருணாநிதி 1969ஆம் ஆண்டு முதல்வராய்ப்
பொறுப்பேற்றுச் சமூக, பொருளாதார மாற்றங்களைப் புகுத்
தினார். மாநிலத் திட்டக் குழுவை நியமித்துப் பயிர்த்தொழி
லுக்கும், பாசனத்திற்கும் பல தொண்டுகள் செய்தார். தொழு
நோயாளிக்குத் தீவிர சிகிச்சையளித்தல், பார்வையற்றோர்க்குக்
கண்ணொளி வழங்குதல், உடல் ஊனமுற்றோர்க்கு மறுவாழ்வு
அளித்தல், கைம்பெண்களுக்குத் தையற்பொறி வழங்கி அவர்கள்
வாழ்க்கையை வளப்படுத்தல் போன்ற திட்டங்களையும்
கொண்டுவந்தார். மனிதனை மனிதன் இழுத்துச் செல்லும்
கைவண்டி (ரிக்ஷா) களை ஒழித்து இழிநிலை போக்கினார்.
திருவாளர் எம். ஜி. இராமச்சந்திரன் அவர்கள் 1977-லும்,
1980-லும் தமிழக முதல்வராகப் பொறுப்பேற்று, சமத்துவச்
சமுதாயம் காணப் பாடுபட்டு வருகிறார். வாழ்க்கையின் அடித்
தளத்திலிருந்து உயர்ந்த இவர், அடித்தள மக்களது துயரங்
களை மனத்தில் கொண்டு மதுவிலக்கில் தீவிரமும், புயல், தீ,
வெள்ளம் போன்றவற்றால் சேதமுற்ற ஏழையர்க்கு விரைந்து
உதவுதலும்,ஏழையர்க்குக் கடன் நிவாரணமும், குத்தகைதாரர்
களுக்கு விளைச்சலில் 75 பங்கு கொடுக்கச் சட்டமியற்று
வதிலும், ஆழ்கடலில் இறந்துவிட்ட மீனவர் குடும்பங்களுக்கு
நிதியுதவி ரூ. 5,000/- வழங்குதலிலும் பிற்பட்டோர்க்கு
வழங்கிய 31 விழுக்காட்டினை 50 விழுக்காடாக்கியும் பாடுபட்டு
வருகிறார். தன்னிறைவுத் திட்டம் கொண்டுவந்து வேலையற்
றோர்க்கு உணவும்,கிராம மக்களுக்கு உதவியும்
வரு
புரிந்
தார். நில உச்சவரம்பில் மிச்சமான நிலத்தினை ஏழையர்க்குப்
பகிர்ந்தளித்தார். பினாமி நிலங்களைக் கைப்பற்றச் சட்ட
மியற்றினார். வறுமையில் வாடும் தமிழறிஞர்களுக்கு உதவிப்
பணம் வழங்கும் திட்டம் கொண்டுவந்தார். மேலும் ஐந்தாண்டு
களில் பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர் வழங்கவும் திட்டமிட்டுள்ளார்.
வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தை ஒழிக்க முயன்று
கின்றார். பெரியார் நூற்றாண்டு விழாவை முன்னிட்டு, அவர்
நினைவாகப் பெரியார் மாவட்டம் ஏற்படுத்தியதும், பெரியார்
பின்பற்றிய எழுத்துச் சீர்திருத்தத்தை நடைமுறைப்படுத்
தியதும் குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்ச்சிகள். ஐந்தாவது உலகத்
தமிழ் மாநாடு, 1981 சனவரியில் மதுரைமாநகரில் சிறப்புற நடை
பெறக் காரணமாயிருந்தார். மதுரையில் உலகத் தமிழ்ச் சங்க
மொன்றும், தஞ்சையில் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் ஒன்றும்
தொடங்க ஏற்பாடுகள் செய்துள்ளார். புதிய சட்டக் கல்லூரி
ஒன்று திறக்கவும் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. 150 ஆண்டுகட்கு முன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>esiin5b3x7u3bnimclctwlzz8av38ar</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/550</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668373</id>
    <revision>
      <id>1986691</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:11:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986691</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5206" sha1="7dh5p2sp3t9klg48akukgbj5pntwi3k" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தமிழகம்
537
ஆங்கிலேயரால் ஏற்படுத்தப்பட்ட ரெவின்யூ போர்டு இவரது ஆட்சியில் நீக்கப்பட்டது.
இதுவரை பல முதல்வர்கள் தோன்றி அவ்வக்காலத்து ஏற் படும் தேவைக்கேற்பப் பல மாறுதல்களைக் கொண்டுவந்தனர். அதனால் அவர்களின் அரசியல் அறிவு, மனத்திட்பம், மதிநுட்பம் ஆகியவை புலனாகும். இன்று தமிழகம் பல துறைகளில் தன்னிக ரற்று விளங்குவதற்கு அவர்களே காரணமாவர். தமிழர்கள் மேலும் சமூக, பொருளாதார, கலாசார மாற்றங்களை எதிர் நோக்கியுள்ளார்கள். அருங்குணங்கள் கொண்ட முதல்வர் களால் மேன்மேலும் தமிழகம் முன்னேறும் என்பது உறுதி.
பொருளாதார வளர்ச்சி
இங்கிலாந்தில் 18ஆம் நூற்றாண்டில் நீராவி எந்திரம் கண்டு பிடிக்கப்பட்ட பிறகு அந்நாட்டுத் தொழில்முறையிலே ஒரு பெரும்புரட்சி ஏற்பட்டது. நீராவி எந்திரத்தைக்கொண்டு பெரிய பெரிய தொழிற்சாலைகள் நிறுவப்பட்டன. குடிசைத் தொழிலாக இருந்துவந்த நூற்பும் நெசவும் தொழிற்சாலை களுக்கு மாறின. ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் தொழிற் சாலைகளில் சரக்கு உற்பத்தியில் ஈடுபடலானார்கள். லாங்கா ஷயர் என்னும் இடத்தில் நூற்றுக்கணக்கான பருத்தி ஆலைகள் அமைக்கப்பட்டன. அவற்றுள் பணிபுரிந்துவந்த தொழிலாளர் அனைவரும் தொடர்ந்து வேலைவாய்ப்பைப் பெற்றிருக்க வேண்டுமாயின், அத் தொழிற்சாலைகள் தொடர்ந்து வேலை செய்துகொண்டே இருக்கவேண்டும். அவ்வாலைகளுக்கு மூலப் பொருள்களாக உதவிய பருத்தியானது இங்கிலாந்தில் விளைவ தில்லை. எனவே, நெய்த ஆடைகளுக்கு ஈடாக இந்தியாவி லிருந்து பருத்தியே ஏற்றுமதியாகத் தொடங்கிற்று. அப் பருத்தியை லாங்காஷயர்.ஆலைகள் துணிவகைகளாக மாற்றின. பிரிட்டிஷ் மக்களுக்குத் தேவையான அளவைவிடப் பன்மடங்கு கூடுதலாகவே அங்குத் துணிகள் உற்பத்தியாயின. அத் துணி களுக்கு நல்லதொரு விற்பனைக் களமாக இந்தியா அமைந்தது. இந்திய மக்களுக்கு வேண்டிய அத்தனை துணிவகைகளையும் லாங்காஷயர் நெய்து குவித்துக்கொண்டிருந்தது.
இந்திய
நாட்டுச் சந்தையில் இத் துணிகள் பல நுண்ணிய தரங்களிலும், குறைவந்த விலையிலும் கிடைத்துவந்தன. இந்திய அரசாங்கம் ஆங்கிலேயரின் கைகளில் இருந்ததாகையால், இந்தியாவில் நூற்பு, நெசவு ஆலைகள் தொடங்கி நடத்துவதற்குப் பலவகை யான தடைகள் விதிக்கப்பட்டன. நுண்ணிய நூல்களாலான மல்' து ணிகள் நெய்வதற்கும் சிலவகை அழகிய துணிகள் நெய்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7dh5p2sp3t9klg48akukgbj5pntwi3k</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/551</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668374</id>
    <revision>
      <id>1986692</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:11:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986692</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5741" sha1="mttbmc69huiv8yjmqdf9es5olxta74m" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

528
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
வதற்கும் பிரிட்டிஷ் இந்திய அரசாங்கம் சட்டத்தின் மூலம் தடைகள் விதித்திருந்தது. இறக்குமதியான லாங்காஷயர்த் துணி களைவிடக் குறைந்த விலையில் உள்நாட்டுத் துணிகள் விற்பனை யாகி இறக்குமதிக்கு ஊறு விளைக்கக்கூடாதென்பதற்காக உள் நாட்டுத் துணிகளின்மேல் சுங்க (excise) வரியொன்றும் விதிக்கப் பட்டது. இவ் வரியும் துணியின் விலையின்மேல் கூட்டப்பட்ட தாகையால் அந்த விலை இங்கிலாந்தினின்றும் இறக்குமதியான துணிகளின் விலையைவிட அதிகமாக ஏற்றங் கண்டது. அதனால் இந்தியர்கள் குறைந்த விலையில் கிடைத்த இங்கிலாந்துத் துணி களையே வாங்கினார்கள். இந்திய நெசவுத் தொழில் இதனால் நைந்து வரலாயிற்று. பழகிய தொழிலாளர்கள் வேலையின்றி வாடித் தம் குடும்பங்களுடன் பல்வேறு இடங்களுக்கும் குடி பெயர்ந்து சென்று அவலமுற்றார்கள். முரட்டுத் துணிகள் நாட் டில் ஓரளவு தொடர்ந்து உற்பத்தியாகிக் கொண்டிருந்தன. அத் துணிகளுக்குத் தேவையான நூலும் லாங்காஷயரிலிருந்துதான் இறக்குமதியாகிக் கொண்டிருந்தது. நுண்ணாடைகளை நெய்து வந்த ஆயிரக்கணக்கான தறிகள் ஓய்ந்துவிட்டன. இந்தியாவி லிருந்து ஏற்றுமதியாகிக் கொண்டிருந்த துணிச் சரக்குகளையும், சர்க்கரையையும் இங்கிலாந்திலிருந்து இந் நாடு இறக்குமதி செய்துகொள்ள வேண்டியதாயிற்று. பத்தொன்பதாம் நூற் றாண்டின் இடைக்காலத்தில் இங்கிலாந்திலிருந்து இந்தியாவுக்கு இறக்குமதியான பலவகையான சரக்குகளின் மொத்த மதிப்பில் சரிபாதியளவு துணி வகைகளின் மதிப்பேயாகும். இந்தியாவின் இறக்குமதி 1884-89 ஆண்டுகளில் 7,367 இலட்சம் ரூபாவாகவும், அதே ஆண்டுகளில் ஏற்றுமதி 8,864 இலட்சம் ரூபாவாகவும் இருந்தது; 1889-1904 ஆண்டுகளில் இறக்குமதி 8,468 இலட்ச மாகவும், ஏற்றுமதி 12,492 இலட்சமாகவும் உயர்ந்துவிட்டன. இவ்வேற்றுமதியனைத்தும் இந்தியாவின் மூலப்பொருள்கள் என்பதை நோக்கும்போது இந்தியத் தொழில்களின் பொருளா தாரம் எவ்வளவு தொலைவு வீழ்ச்சியுற்றது என்பது விளங்கும்.
உ
வாணிகக் கப்பல்களும், இந்திய இரயில் பாதைகளும் பிரிட்டிஷ் முதலாளிகளின் உடைமையாகவே இருந்தன. இவை அவர்களுடைய வாணிகத்துக்குப் பெரிதும் உதவின. இந்தியாவி லிருந்து மூலப்பொருள்களை ஏற்றிச் செல்வதற்குப் பிரிட்டிஷ் கப்பல்கள் இந்தியாவுக்குக் காலியாகவே சில சமயம் வரவேண்டி யிருக்கும். அப்பொழுதெல்லாம் அவற்றுக்குப் பாரமேற்றுவதற் கெனவே இங்கிலாந்தில் உற்பத்தியான உப்பை அவற்றில் ஏற்றிக் கொண்டு வந்து இந்தியாவில் விற்பனை செய்வது வழக்கமாக இருந்தது. அதனால் இந்தியாவில் உப்பு உற்பத்தியானது பல&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mttbmc69huiv8yjmqdf9es5olxta74m</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/552</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668375</id>
    <revision>
      <id>1986693</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:12:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986693</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4894" sha1="paalhmjm77nhzxuelnpo1nnsdg2nb87" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
589
தடைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டது; அது அரசாங்கத்தின் ஏக
போக உரிமையாக்கப்பட்டது. உப்பின் உற்பத்தியும் ஓய்ந்து
கிடந்தது. இந்திய இரயில்வேக்கள் ஐரோப்பிய வாணிகத்தின்
வளர்ச்சிக்கும், இந்திய வாணிகத்தின் தேய்வுக்கும் ஏற்றவாறு
தம் தூக்குக்கூலி விகிதங்களை அமைத்துக்கொண்டன. இந்திய
ரூபாவுக்கும் இங்கிலாந்தின் பவுனுக்கும்-இடையிட்ட செலாவணி
விகிதமானது இங்கிலாந்தின் பொருளாதார நலனுக்கு ஏற்ற
வாறு மாற்றியமைக்கப்பட்டது.
உழவுத் தொழில்
இங்கிலாந்துக்கும் ஏனைய ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கும்
தேவையானவை பருத்தி, நிலக்கடலை, புகையிலை போன்ற
வாணிகப் பண்டங்கள். ஆகையால், நாட்டில் அவற்றின்
உற்பத்திக்கு உழவர்கள் அதிகமான ஊக்கம் காட்டி வந்தனர்.
உணவுப் பயிர்களான நெல், கேழ்வரகு, கம்பு போன்ற தானிய
உற்பத்தியில் ஊக்கம் குறைந்து வந்தது. பல்லாயிரம் ஆண்டு
களாக உழவில் இருந்துவந்த பயிர்நிலங்களும் தம் வளனை
இழந்துவந்தன. பாண்டியர் சோழர் காலத்திலும், விசயநகர
மன்னர்கள் காலத்திலும் கட்டப்பட்ட ஏரிகள் தூர்ந்து வந்தன.
அவற்றின் வரத்துக் கால்கள் மேடிட்டுப் போயின. பாசனக்
கால்வாய்கள் வறண்டு வந்தன. அதனால் உழவுத்தொழிலும்
நைந்துவந்தது. பர்மா முதலிய இடங்களிலிருந்து அரிசி இறக்கு
மதியாக வேண்டிய நிலையும் ஏற்பட்டது.
பிரிட்டிஷ் கப்பல்கள் கட்டுவதற்கும், இரயில் பாதைகள்
அமைப்பதற்கும் வேண்டியிருந்த தேக்க மரங்களும், நூக்க மரங்
களும், கருங்காலி மரங்களும் ஆயிரக்கணக்கில் வெட்டி ஏற்றுமதி
செய்யப்பட்டன. அதனால் பல்லாயிரம் சதுரக் கிலோமீட்டர்
காடுகள் அழிந்துபட்டன. அவற்றுக்கு ஈடாகப் புதிய காடுகளும்
வளர்க்கப்படவில்லை.
ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு மிகவும் இன்றியமையாதது
இரும்பு உற்பத்தியாகும். தமிழகத்தில் பத்தொன்பதாம் நூற்
றாண்டின் தொடக்கம் வரையில் இரும்புத் தொழிற்சாலை
ஒன்றேனும் தொடங்கப்படவில்லை. கிராமந்தோறும் கொல்
லர்கள் உலைகளை மூட்டி உழவுக்கும் கட்டடங்களுக்கும் தேவை
யான கொழுக்கள், கம்பிகள், ஆணிகள், சட்டங்கள், சால்கள்,
உருளைகள், வாணிகத்துக்குத் தேவையான துலைக்கோல்கள்,
படிகள், எடைக் கற்கள், வண்டி இருசுகள், மாட்டின் இலாடங்
34&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>paalhmjm77nhzxuelnpo1nnsdg2nb87</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/553</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668376</id>
    <revision>
      <id>1986695</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:12:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986695</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5345" sha1="tpoe3sekqm7wuxllma1noaq51sssseu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

530
தமிழக வரலாறும்-மக்களும் பண்பாடும்
கள் முதலியவற்றை வடித்துக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். தென்னார்க்காட்டில் பறங்கிப்பேட்டையில் 1830-ல் எஃகாலை ஒன்று தொடங்கப்பட்டது; ஆனால், தொடங்கிய விரைவில் மூடப்பட்டுவிட்டது. இரும்புத் தளவாடங்களுக்கு அன்று இந்தியா இங்கிலாந்தில் பர்மிங்காம் வட்டத்தை எதிர் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததைப்போல இன்று தமிழ்நாடானது தன் தேவைகட்கு வடஇந்தியாவில் இயங்கிவரும் தனியார், அரசாங்க இரும்பாலைகளை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக் கின்றது. சேலம் மாவட்டத்தில் கஞ்சமலைப் பகுதியில்
எஃகாலை ஒன்று தொடங்குவதற்கான ஏற்பாடுகள் மும்முரமாக நடைபெற்றுக்கொண்டு வருகின்றன.
வெகு
இருபதாம் நூற்றாண்டில் விளைந்த இரண்டு உலகப் போர் களின்போது இந்திய மண்ணில் தொழில்கள் வளருவதற்கான சூழ்நிலைகள் தோன்றின. பகைவர்கள் மேற்கொண்ட நட வடிக்கைகளினால் இங்கிலாந்தின் இந்திய வாணிகத்துக்குப் பல்வகையான இடையூறுகளும் இன்னல்களும் நேர்ந்தன. கோவை, மதுரை போன்ற ஊர்களில் பல நூற்பாலைகளும் நெசவாலைகளும் தோன்றிச் செயல்படலாயின. ஆனால், அவற்றின் முதலீட்டிலோ, நிருவாகத்திலோ தமிழர்கள் மேற் கொண்ட பங்கு மிகமிகக் குறைவுதான். நீராவி எந்திரங்களும், மின் எந்திரங்களும், டீசல் எந்திரங்களும் தமிழ்நாட்டுத் தொழில் வளர்ச்சிக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டன. கைவன்மையைக்கொண்டு நடைபெற்றுவந்த பல தொழில்கள் எந்திரமயமாக்கப்பட்டன.
ஆக்கப்
போர்க்காலங்களில் ஏற்பட்ட உணவுப் பற்றாக்குறை யினால் உழவுத்தொழில் வளர்ச்சிக்காகப் பல பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. மாள்டேகு-செம்ஸ்போர்டு திட்டத்தின்கீழ்த் திருத்தியமைக்கப்பட்ட இரட்டையாட்சியில் வேளாண்மைத் துறையானது இந்தியரின் கைகட்கு மாற்றிக் கொடுக்கப்பட்டது. அதன் விளைவாய்ப் பல பாசனத் திட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. அவற்றுள் மிகவும் பெரியது மேட்டூர் அணைத்திட்டம். இத் திட்டத்தினால் பல்லாயிரக் கணக்கான நிலங்கள் பாசன வசதி பெற்றன; வறண்ட நிலங் களும், கரம்புகளும் நெல் வயல்களாக மாறின. இவ்வணையில் அமைக்கப்பட்ட நீர்மின் எந்திரங்களாலும், நீலகிரி மாவட்டத் தில் அமைக்கப்பட்ட பைக்காரா, குந்தா நீர்மின் திட்டங்களி னாலும் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட நீர் மின்னாற்றல் பல நகரங் களுக்கு வாழ்க்கை வசதிப் பெருக்கத்தை அளித்ததோடு, கிராமங் களில் எல்லாம் கிணறுகளில் நீர் இறைக்கும் பம்புகள் ஓட்டவும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tpoe3sekqm7wuxllma1noaq51sssseu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/554</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668377</id>
    <revision>
      <id>1986696</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:13:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986696</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5313" sha1="kbqo7k15qxhwwt7vm8oyhpw318zos2l" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
531
பயன்பட்டது. இவற்றால் பாசன வசதி பெற்ற உழவு நிலங்கள் பன்னூறாயிரம் எனலாம்.
சுதந்தரத்துக்குப் பின்
ஏ
இந்தியா சுதந்தரம் எய்திய பின்பு நாட்டின் பொருளா தாரச் சீரமைப்பில் சுதந்தர அரசாங்கம் முனைப்புடன் இறங் கிற்று. ஆங்கிலேயரின் ஆட்சிக்காலத்தில் நாட்டின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் பல்வேறு துறைகளிலும் குடிவளம் ஏற்றத்தாழ் வுடன் காணப்பட்டதால், நாடு முழுவதிலும் அவ்வப்பகுதிகளின் இயல்புக்கு ஏற்ப ஒரே சமயத்தில் ஏற்றத் தாழ்வின்றி வளர்ப்ப தற்காக ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள் வகுக்கப்பட்டன. முதல் ஐந்தாண்டுத் திட்டம் 1951-56 ஆண்டுகளிலும், இரண்டாம். திட்டம் 1956-61 ஆண்டுகளிலும், மூன்றாம் திட்டம் 1961-66 ஆண்டுகளிலும், நான்காம் திட்டம் 1969-74 ஆண்டுகளிலும், ஐந்தாம் திட்டம் 1974-78 ஆண்டுகளிலும் செயல்படுத்தப் பட்டன. 1980-ல் அடுத்த ஐந்தாண்டுத் திட்டம் தொடங்கப் பட்டது. உழவுத் தொழிலின் வளர்ச்சியும் கனரகத் தொழில் களின் வளர்ச்சியும் இத் திட்டங்களின் சீரிய நோக்கங்களாகக் கொள்ளப்பட்டன. தமிழ்நாட்டில் முதல் ஐந்தாண்டுத் திட்டத் தின்கீழ் ரூ.80 கோடியும், இரண்டாம் திட்டத்தின்கீழ் ரூ.188 கோடியும், மூன்றாம் திட்டத்தின்கீழ் ரூ.347 கோடியும், நான் காம் திட்டத்தின்கீழ் ரூ. 559 கோடியும், ஐந்தாம் திட்டத்தின்கீழ் ரூ.850 கோடியும் செலவாயிற்று.
இத் திட்டங்களின் பயனாய்த் தமிழ்நாட்டில் உழவுத்தொழில் பலமுனைகளிலும் வளர்ச்சியுற்று வந்துள்ளது. முதல் ஐந்தாண் டுத் திட்டத்துக்கு முன்பு தொடங்கப்பட்ட பவானிசாகர் நீர்த் தேக்கம் முடிவடைந்த பிறகு வறண்ட நிலங்கள் பல்லாயிரக் கணக்கான ஏக்கர்கள் நன்செய் நிலங்களாக மாறின. சிறு பாசனத் திட்டங்கள் பல நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரப் பட்டன. முதல் திட்டத்தின் தொடக்கத்தில் தண்ணீர்ப் பம்புகள் 14,000 ஓடின ; 1967-ல் 2.6 இலட்சம் பம்புகள் ஓடிக் கொண்டிருந்தன; உயர்வு 18 மடங்காகும்; உணவு உற்பத்தியும் பெருமளவு பெருகியுள்ளது. ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் இரசாயன உர உற்பத்திக்கு வேண்டிய திட்டங்கள் அமைக்கப்படவில்லை. சுதந்தரத்துக்குப் பிறகு இரசாயன உர உற்பத்தியாலைகள் பல இடங்களில் தோன்றி உழவுக்கு ஆன உரத்தை வழங்கி வரு கின்றன. வேளாண் மக்கள். கோவை, தஞ்சை மாவட்டங்களில் ஏருந்து (டிராக்டர்) என்னும் எந்திர சாதனத்தைக் கொண்டு நிலங்களைப் பண்படுத்தும் முயற்சியைப் பெருவாரியாகக் கையாண்டு வருகிறார்கள்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kbqo7k15qxhwwt7vm8oyhpw318zos2l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/555</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668378</id>
    <revision>
      <id>1986698</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:13:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986698</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5227" sha1="8odjzg367hhv8lbspltq89nlur0bgxb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;832
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
கோவை, மதுரை ஆகிய இடங்களில் நடைபெற்றுவரும் நூற்
பாலைகளும் நெசவாலைகளும் மக்களுக்குத் தேவையான துணி
வகைகளை உற்பத்திசெய்து வருகின்றன. சென்னையில் உற்
பத்தியாகும் 'பின்னி’ துணி வகைகள் அயல்நாடுகளுக்கும் ஏற்று
மதி செய்யப்படுகின்றன. கைத்தறி நெசவாளர்கள், ஆண்களும்
பெண்களும் ஆகிய இருபாலரும் விரும்பி உடுக்கக்கூடிய துணி
வகைகளை உற்பத்தி செய்து வருகிறார்கள். கைத்தறித் துணி
களை அயல்நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்வதற்கென அரசாங்கம்
பல முயற்சிகள் எடுத்து வருகின்றது. சுதந்தரத்துக்கு முன்பு
சோம்பிக் கிடந்த கைத்தறிகள் இப்போது விறுவிறுப்புடன் ஓடிக்
கொண்டிருக்கின்றன. இத் தொழிலில் கிடைக்கும் இலாபம்
தரகர்களின் கைக்கு மாறிக் குவியாதபடி நெசவாளர்கட்குக்
கூட்டுறவு நிறுவனங்கள் பல முகங்களில் உதவிவருகின்றன.
ஆண்டுகளில் மத்திய
தமிழ்நாட்டில் சென்ற இருபது
அரசாங்கம் பல பெரிய உற்பத்தித் திட்டங்களை நிறுவியுள்ளது.
அவற்றுள் மிகவும் பெரியது நெய்வேலிப் பழுப்பு நிலக்கரித் திட்ட
மாகும். அதன் மூலதனம் ரூ. 182 கோடி. இங்குக் கிடைக்கும்
நிலக்கரியைக் கொண்டு மின்சாரம், செயற்கை உரம், அடுப்புக்
கரி ஆகியவை உற்பத்தி செய்யப்படுகின்றன. இங்கு வெட்டி
எடுக்கப்படும் வெண்ணிறக் களிமண்ணிணால் பீங்கான் பாத்திரங்
களும் மின்தடை சாதனங்களும் (insulators) செய்யப்படுகின்றன.
சென்னையில் இணைப்பு இரயில்பெட்டித் தொழிற்சாலை,
எண்ணூர் அனல்மின்சார நிலையம், திருவெறும்பூர் உயர்
அழுத்தக் கொதிகலன் தொழிற்சாலை, ஆவடி டாங்கித் தொழிற்
சாலை, மணலி மண்ணெண்ணெய் சுத்தி செய்யும் தொழிற்
சாலை, கல்பாக்கம் மின் அணு நிலையம் முதலிய பெரிய
திட்டங்கள் உற்பத்தியில் ஈடுபட்டுவருகின்றன.
தமிழ்நாடு முழுவதிலும் ஆங்காங்கு ஏராளமான தொழிற்
பேட்டைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் நூறாயிரக்
கணக்கான பேர் வேலைவாய்ப்புப் பெற்றுள்ளனர்; ஆண்டு
தோறும் கோடிக் கணக்கான ரூபா மதிப்புள்ள சரக்குகள்
உற்பத்தியாகின்றன. பல்வேறு தொழில்களில் மக்களுக்குப்
பயிற்சியளிப்பதற்காக எல்லா மாவட்டங்களிலும் தொழில்
நுட்பப் பள்ளிகள் தொடங்கப்பட்டுள்ளன.
தமிழ்மக்கள் பன்முகப் பொருளாதாரத் திட்டங்களில்
ஒத்துழைத்து வருகின்றனர். எனினும் அவர்கள் கூட்டுறவும்
முயற்சியும். நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்குப் போதா)&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8odjzg367hhv8lbspltq89nlur0bgxb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/556</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668379</id>
    <revision>
      <id>1986700</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:13:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986700</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5525" sha1="4t7dq5yr0gevwhy31p23wfjvq3vooj7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
538
முந்நூறு ஆண்டுகளாக அவர்கள் அரசாங்கத்தின் ஆதரவையே எதிர்பார்த்துக்கொண்டு கிடந்தார்கள். ஆகையால், அவர் களுக்கு இயல்பாக இருந்துவந்த சுறுசுறுப்பும், தன்னம்பிக்கையும், நீண்ட நோக்கும் மங்கிக்கிடந்தன; இப்போதுதான் அவர்கள் உறக்கத்தினின்றும் விழித்து வருகின்றனர்.
இந்தியா மிகப் பழையதொரு நாடாகையால் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகவே மக்கள் அனுபவித்து வந்துள்ள சொத்துரிமை இயல்பில் மிகவும் ஆழ்ந்த உயர்வு நிலைகள் ஏற்பட்டு வந்துள்ளன. தமிழ்நாடு இந் நிலைக்கு ஒரு விலக்கு அன்று. சங்க காலத்தை யடுத்து உருவான பல்வேறு அரசியல் நிலைகளில் நாட்டில் பல பெரும் குடிப்பெயர்ச்சிகளும், போர்த் தொல்லை களும் நிகழ்ந்துள்ளன. களப்பிரர் காலத்தில் நில உரிமைகளும் தானங்களும் அரசரால் பறிக்கப்பட்டனவென்று வேள்விக்குடிச் செப்பேடுகள் கூறுகின்றன. பல்லவர்கள், சோழர்கள், பாண்டி யர்கள் காலத்தில் வடநாட்டிலிருந்து பல்லாயிரக்கணக்கில் தமிழ் நாட்டில் புகுந்து குடியேறிய பிராமணருக்குத் தனித்தனிக் கிரா மங்களும், கோயில் வழிபாட்டு உரிமையும், கோயில் நிலங்களை நிருவகிக்கும் பேருரிமைகளும் வாரிவழங்கப்பட்டன. இக் கிராமங்களும், நிலங்களும் ஏற்கெனவே பிற தமிழ்க் குடிமக்களின் உடைமைகளாக இருந்து வந்தவையாம். அவற்றைப் பிராமண ரின் கைக்கு மன்னர்கள் மாற்றிக்கொடுத்தனர். மற்றும், பின் வந்த காலங்களில் ஆங்காங்குப் போர்த்தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்த படைத்தலைவர்கள் கிடைத்த வரையில் நிலங்களை வளைத்துக் கொண்டனர். தமிழ்நாட்டில் சில இடங்களில் வேடர்களும், வழிப்பறி கொள்ளைக்காரரும் ஆங்காங்குக் குடியமர்ந்து நிலங் களைக் கைப்பற்றி வேளாண்மைத் தொழிலில் ஈடுபடலானார் கள். ஆயிரக்கணக்கான வேலி நிலங்கள் கோயில்களுக்கும் மடங் களுக்கும் தானமாக அளிக்கப்பட்டன.
நாளடைவில் நில உரிமைகள் அடிக்கடி கைக்குக் கை மாறி வந்ததுண்டு. எனவே, இவ் விருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக் கத்தில் தமிழ்நாட்டில் சில மாவட்டங்களில் உழவுநிலங்கள் யாவும் ஒரு சிலர் கைகளிலேயே குவிந்துவிட்டன. கோவை, தஞ்சை, தென்னார்க்காடு மாவட்டங்களில் தனியார்களும், கோயில்களும், மடங்களும் ஆயிரக்கணக்கான வேலி நிலங்களை உடைமையாகப் பெற்றிருந்ததுண்டு. இக் காரணத்தால் உழவுத் தொழிலில் வாணாள் முழுவதும் கூலி வேலை செய்தே பிழைத்து வந்த தொழிலாளர்கள் தம் கைவன்மையை நம்பிப் பிழைக்க வேண்டியவர்களாக இருந்தனர். நிலத்துக்குச் சொந்தக்காரர்கள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4t7dq5yr0gevwhy31p23wfjvq3vooj7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/557</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668380</id>
    <revision>
      <id>1986701</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:14:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986701</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5445" sha1="49am0nfwrn3g3g88o5r8sdaiv6uyrzx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

534
தமிழக வரலாறு- மக்களும் பண்பாடும்
தம்தம் நிலங்களில் பெற்ற வருமானத்தைக்கொண்டு பெரிய பெரிய நகரங்களில் குடியேறி இன்பவாழ்க்கை துய்த்து வரலா னார்கள். அவர்கள் தம் நிலங்களுக்கு ஊட்டங்கொடுத்துத் தரமான விதைகளை விதைத்து விளைவைப் பெருக்குவதற்கு ஊக்கங் காட்டினார்கள் இல்லை. நிலவரி தண்டுவதற்காகவே நாயக்க மன்னர்களாலும் ஆங்கிலேயராலும் நியமிக்கப்பட்ட ஜமீன்தாரர்களும், ஜாகீர்தாரர்களும் தாமும் முடிசூடிய மன்னர் களைப் போலவே நாடாண்டு, அளவற்ற பகட்டிலும் ஆடம்பரத் திலும் வாழ்க்கையைப் போக்கிவந்தனர். குடிவளத்தின் வளர்ச்சி யில் அவர்கள் சிறிதேனும் கருத்தைச் செலுத்தவில்லை.
இந்தியா சுதந்தரம் அடைந்த பிறகு நில உரிமைகள் ஒரு சிலர் கைகளில் குவிந்து கிடந்ததையும், பெரும்பாலரான உழவர்கள் தமக்கென உழவு நிலங்கள் இன்றியே தவித்துக்கொண்டிருப் பதையும் ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டிய பொறுப்பு அரசாங்கங்களுக்கு ஏற்பட்டது. தமிழ்நாட்டு அரசாங்கம் ஒரு சட்டத்தின் மூலம் நிலவுடைமைக்கு உச்சவரம்பு ஒன்று விதித்தது. அதன்கீழ்க் குடிமக்கள் யாவரும் பதினைந்து ஏக்கர் களுக்குமேல் உரிமை கொண்டாட முடியாது என்று திட்டம் வகுக்கப்பட்டது. நிலமின்றி வருந்திக்கொண்டிருந்த குடிமக் களுக்கு நிலங்கள் பங்கீடு செய்யப்பட்டு வருகின்றன.
தமிழ்நாட்டில் குடிநலச் சமுதாயம் ஒன்று உருவாவதற்கு வேண்டிய அரசியல் திட்டங்கள் பல வகுக்கப்பட்டு வருகின்றன. பல கோயில்களும் மடங்களும் தம் வருமானத்தைக் கல்வி வளர்ச்சியிலும், சமயத் தொண்டுகளிலும், இலக்கியப் பெருக்கத் திலும் திருப்பிவிட்டிருக்கின்றன. ஆயுள் காப்பீட்டுக் கழகங் களும், வங்கிகளும் இந்திய அரசால் நாட்டு உடைமைகளாக்கப் பட்ட பிறகு, அவற்றினிடம் முடங்கிக் கிடந்த நிதிகள் குடி வளர்ச்சியின் ஆக்கப்பணிகளுக்குச் செலவிடும் திட்டங்களில் பயன் படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. சாலை அமைப்பானது விரிவாகி உள்நாட்டுக் கிராமங்களுக்கெல்லாம் பயன் அளித்து வரு கின்றது, ஏறக்குறைய, தமிழ்நாட்டுக் கிராமங்கள் அனைத் தினுக்குமே இப்போது மின்னாற்றல் அளிக்கப்பட்டுவிட்டது. குடிசைகளுக்கு மின்வழங்கும் திட்டமும் செயல்பட்டு வரு கின்றது. அதனால் கிராமங்களில் குடிநீர், பாசனநீர் வசதி களும், சிறுதொழில் நிறுவனங்களும் பெருகிவருகின்றன.
பிறகு
உள்நாட்டு நூலக நிறுவனம் அமைக்கப்பட்ட கிராமங்கள் எல்லாவற்றிலும் விரும்பிய நூல்களை வாங்கிப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>49am0nfwrn3g3g88o5r8sdaiv6uyrzx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/558</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668381</id>
    <revision>
      <id>1986702</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:14:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986702</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5392" sha1="qvotizx9d37w13fh4n1566e3movyt60" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
535
படித்துப் பயன்பெறும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. வானொலியும்,
செய்தித்தாள்களும், திரைப்படங்களும் எட்டாத கிராமங்களே
தமிழகத்தில் இல்லை எனலாம். சென்னையில் தொலைக்காட்சி
அமைக்கப்பட்டுள்ளது. மற்ற இடங்களிலும் விரைவில் அமைக்கப்
படலாம். குடிநல வளர்ச்சி, சமுதாய வாழ்க்கைச் சீர்திருத்
தங்கள் ஆகிய எல்லாத் துறைகளிலுமே இந்தியா முழுவதிலும்
தமிழ்நாடு தலையாய இடத்தில் நின்றுவருவது குறிப்பிடத்
தக்கது. தமிழ்நாட்டில் மக்கள் வாழ்க்கையை அரிக்கக்கூடிய
அல்லது பிளக்கக்கூடிய தீய பூசல்களோ, சுயநல இயக்கங்களோ
காணப்படாமை பெரிதும் பாராட்டக் கூடியதாகும். அஃதுடன்
அவ்வப்போது அமைந்துவரும் அரசாங்கங்களும் பெரும்பாலான
குடிமக்களின் ஆதரவைப் பெற்று உறுதியாக இயங்கி வந்துள்ளன.
ஆகையால், அரசியலில் குழப்பங்களும், திடீர்த் திருப்பங்களும்
ஏற்படுவதில்லை. குடிநல வளர்ச்சிக்கும், பொதுநலச் சமுதாயத்
திட்டங்கள் வெற்றியுடன் செயல்படுவதற்கும் இது நல்ல, ஏற்ற
தொரு சூழ்நிலையாகும்.
கல்வி வளர்ச்சியில் மிகப் பெரியதொரு முன்னேற்றம் காணப்
படுகின்றது. கலைக் கல்லூரிகளும், மருத்துவக் கல்லூரிகளும்,
பொறியியற் கல்லூரிகளும், பள்ளிகளும், உயர்தரக் கல்வி
நிலையங்களும் சென்ற ஐந்தாறு ஆண்டுகளில் பன்மடங்கு பெருகி
வந்துள்ளன. தமிழ்நாட்டில் இப்போது வேளாண்மை வளர்ச்சிக்
கெனத் தனியாக வேளாண்மைப் பல்கலைக்கழகம் ஒன்று
கோயமுத்தூரில் தொடங்கப்பட்டுள்ளது. பேரறிஞர் அண்ணா
தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகம் ஒன்றும் சென்னையில்
தொடங்கப்பட்டுள்ளது. கோவையில் பாரதியார் பெயரில்
பல்கலைக்கழகம் ஒன்றும், திருச்சிராப்பள்ளியில் பாரதிதாசன்
பெயரில் பல்கலைக்கழகம் ஒன்றும் தொடங்க ஏற்பாடுகள்
நடைபெற்று வருகின்றன.
அடிமை நிலையினின்றும் விழித்தெழுந்து, சுதந்தரம்
பெற்றுப் புதிய குடி உரிமைகளை அனுபவிக்கத் தொடங்கும்
மக்கள் இன்பங்களைக் காண்பதும், அவற்றை உழைப்
பின்றியே துய்க்க அவாவுவதும், அதற்காக அவர்கள் முயன்று
வெற்றி பெறுவதும், தம் முயற்சியில் தோற்றவர்கள் துவண்டு
போவதும் இயல்பேயாம். இது மக்கள் சமுதாயத்தைப் பற்றும்
நோய்களுள் ஒன்றாகும். இந் நோய் தமிழ்நாட்டுச் சமுதாயத்தை
யும் பற்றிக்கொண்டிருக்கின்றது. வரலாறு ஒருமுறைதான்
நிகழ்கின்றது. கிடைத்த வாய்ப்பைக் கைப்பற்றுவதும், நழுவ
விடுவதும் குடிமக்கள் கைகளிற்றான் உள்ளது. இதைத் தமிழர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qvotizx9d37w13fh4n1566e3movyt60</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/559</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668382</id>
    <revision>
      <id>1986703</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:14:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986703</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4898" sha1="sk0hmtau0bqp3k3sob9zb1237e3mnji" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

536
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
நன்கு உணர்ந்துகொண்டு தம் வாழ்க்கையைச் சீரமைத்துக் கொள்ளும் பண்புடையவர்கள் என்று வரலாறு சான்று பகர் வதை நாம் அறிவோம்.
நகர வாழ்க்கை, உணவு விடுதிகள்,இரயில்கள், விமானங்கள், பேருந்துகள் போன்ற போக்குவரவு வசதிகள், பல்கலைக்கழக வாழ்க்கை, போர்க்கால உணவுப் பங்கீட்டு முறைகள், குழாய்த் தண்ணீர், ஆங்கில மருத்துவம், கோயில் திருவிழாக்கள் முதலிய வற்றால் மக்கள் வாழ்க்கையில் மாறுதல்கள் பல அவ்வப்போது ஏற்பட்டுள்ளன. ஆனால், இன்னும் திருமணக் கலப்புகள் பெரு வாரியாக நிகழவில்லை. குலம் கோத்திரம் அறிந்து பெண் கொடுத்து வாங்கலும், இயன்றவரை பழைய உறவையே நத்தி வருவதும் ஆகிய பழம் மரபுகளும் தொடர்ந்து வழக்கில் இருந்து வருகின்றன. எனினும், கலப்பு மணங்கள் ஆங்காங்கு நடை பெற்று வருகின்றன. அரிசனப் பெண்ணை மணந்துகொள்ளும் ஏனைய குலத்து ஆடவருக்குத் தமிழ்நாட்டு அரசு பல சலுகைகள் அளிக்க முனைந்துள்ளது.
தமிழ்நாட்டில் மலையாளிகள், தெலுங்கர், கன்னடியர் ஆகியவர்கள் பெரும் எண்ணிக்கையில் தமிழருடன் கலந்து உறவாடி வாழ்ந்து வருகின்றனர். ஆகவே, தம்முடைய முன்னேற்றப் பாதையில் தமிழர்கள் சிறுபான்மையினரையும், பின்தங்கிய மக்களையும், உடனழைத்துக்கொண்டு மேற்செல்ல வேண்டிய பொறுப்புடையவர்களாக உள்ளனர். அவர்களுடைய நலன்களுக்கு ஊறு ஏதும் நேரிடாதவாறும், தமக்குற்ற நலன்கள் அத்தனையையும் அவர்களும் நுகருமாறும் நடந்துகொள்ளத் தமிழர்கள் கடமைப்பட்டுள்ளனர். தமிழரின் வரலாறு எடுத்துக் காட்டும் அறமும் பண்பும் இஃதேயாம். யவனருக்கு இடங் கொடுத்து, ஆரியரை வரவேற்று, முஸ்லிம்களுக்கும் ஐரோப்பிய ருக்கும் வாழ்க்கை நலன்களை வழங்கிப் பல மரபுகளுக்குரித் தான கலைகளைத் தமக்கும் உரிமையாக்கிக் கொண்டு, தமிழ்ப் பண்பாடுகளை உலகிற்கும் வழங்கி 'யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளிர்' என்னும் மேலாம் மனிதகுலப் பண்பாட்டைக் கைவிடா மல் தொடர்ந்து, காலங்கடந்து வளர்ந்து வருவது தமிழரின் நாகரிகமாகும்.
இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழின் நிலை
தமிழ் இலக்கியம்
இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழ் இலக்கியம் பல துறைகளி லும் புத்துணர்ச்சி பெற்று வளர்ந்து வருகின்றது. நூல்கள் உரை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sk0hmtau0bqp3k3sob9zb1237e3mnji</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/560</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668383</id>
    <revision>
      <id>1986705</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:14:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986705</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4860" sha1="ld05x2yrdo3k3bpgibvmhex8n5tf4fn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தமிழகம்
537
நடையிலும், செய்யுள் வடிவிலும் இயற்றப்படுகின்றன. அந்நிய மொழி இலக்கியங்கள் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வரு ன்றன. விஞ்ஞான இலக்கியமும் தமிழில் வெகு வேகமாக வளர்ந்து வருகின்றது.
கின்
பூண்டி அரங்கநாத முதலியார் பழம்மரபு வழுவாமல் கச்சிக் கலம்பகம் என்னும் நூலை இயற்றி வெளியிட்டார். பேராசிரியர் சுந்தரம் பிள்ளை மனோன்மணீயம் என்னும் ஒரு கவிதை நாடகம் எழுதினார். சிறந்த நாடகக் கூறுகளும், இலக்கியச் சுவையும், மெய்ப்பாடுகளும் ஒருங்கே அமைந்த நாடகப் படைப்பு இது. முதன்முதல் கவிதை வடிவில் எழுந்த நாடகமும் இதுதான். இது பல அரங்கங்களில் நடிக்கப்பட்டு வருகின்றது; திரைப்படமாக வும் வெளிவந்துள்ளது. மகாமகோபாத்தியாய டாக்டர் உ. வே. சாமிநாத ஐயர் பழஞ்சுவடிகள் பலவற்றை ஆராய்ந்து சங்க நூல்கள் சிலவற்றையும், வேறு நூல்களையும் பதிப்பித்தார். தமிழாராய்ச்சி மாணவருக்கும் பயனாகுமாறு அமைக்கப்பட்ட இவரது பதிப்பை மிஞ்சக்கூடிய பதிப்பு வேறுஒன்று வந்திலது.
வை.மு.கோபாலகிருஷ்ணமாச்சாரியார் பல தமிழ்நூல் களுக்கு அரிய உரைகள் இயற்றினார். தாம் பதிப்பித்த நூல் களில் காணப்பட்ட இலக்கிய இலக்கண நுண்பொருள்களை ஆய்ந்தெடுத்துக் கொடுக்கும் அரிய ஆற்றலுடையவர் இவர். தமிழ் கற்கும் மாணவர்கட்கு இவருடைய உரையைப்போலப் பயன்பாடுடைய பிறிதோர் உரையைக் காண முடியாது.
அட்டாவதானம் வீராசாமி செட்டியார் விநோதரசமஞ்சரி என்னும் கதைத் தொகுப்பு ஒன்றை வெளியிட்டார். இவர் கையாண்டுள்ள உரைநடை பயிலுந்தோறும் இன்பம் பயப்பது. ஆ.சிங்காரவேலு முதலியார் அபிதான சிந்தாமணி என்னும் கலைக்களஞ்சியம் ஒன்றை எழுதி வெளியிட்டார்.
ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் பயன்படத்தக்க பல நற்பணிகளைச் செய்தவர் பேராசிரியர் கா. நமச்சிவாய முதலி யார் ஆவார். எழுத்துக் கற்கத் தொடங்கும் குழந்தைகள் முதல் கல்லூரி மாணவர்கள் வரையில் பயிற்சிப் பாடநூலாகப் பயன்படுத்தி வந்த நூல்கள் பல இவருடைய படைப்புகளாகும். கண்கவரும் புதிய அச்செழுத்து வடிவங்களையும் இவர் தமிழ் மொழிக்குத் தந்துள்ளார் நமச்சிவாய முதலியார் பல புலவர் களுக்குப் புரவலராகவும் வாழ்ந்தவர்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ld05x2yrdo3k3bpgibvmhex8n5tf4fn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/561</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668384</id>
    <revision>
      <id>1986706</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:15:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986706</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5427" sha1="0njgbzsbg11guhiszscp0fa3c9b5hda" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

538
தமிழக வரலாறு- மக்களும் பண்பாடும்
பல
பாண்டித்துரைத்தேவர் தொடங்கிய மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கம் பல தமிழ்நூல்களைப் புதிய பதிப்புகளில் திருத்தமாக வெளியிட்டுப் புகழ் பெற்றது. ரா. இராகவையங்கார், மு. இராக வையங்கார் என்ற இரு தமிழ்ப் புலவர்கள் தமிழ் இலக்கிய ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டுப் அரிய தொண்டுகள் புரிந்து வந்துள்ளனர். எம்.எஸ்.பூர்ணலிங்கம் பிள்ளை, வி. கனக சபை பிள்ளை ஆகியவர்கள் தமிழ் இலக்கிய வரலாறுகள் ஆங்கிலத்தில் இயற்றியுள்ளனர். பண்டிதமணி மு. கதிரேசச் செட்டியார், கா. சுப்பிரமணிய பிள்ளை, ந. மு. வேங்கடசாமி நாட்டார் முதலியோர் புரிந்த அரிய தமிழ்த்தொண்டுகள் மிகவும் அண்மைக் காலத்தன வாகையால் அவற்றை ஈண்டு விரித்துக் கூறவில்லை.
தொடக்கத்திலிருந்தே
இரு
இருபதாம் நூற்றாண்டின் பெரும் தமிழறிஞர்கள் தமிழ் வளர்ப்பதிலேயே தம் வாணாளைக் கழித்தார்கள். ஒருவர் மறைமலையடிகள்; மற்றவர் திரு.வி. கலியாணசுந்தரனார் ஆவர். வடமொழிக் கலப்பற்ற தமிழ் நடைகளை இம் முதுபெரும் புலவர்கள் இருவரும் தம் நூல் களில் வெற்றியுடன் கையாண்டு வந்தனர். அவர்கள் தமிழுலகில் தோன்றிய வரையில் தமிழரின் எழுத்து வழக்கிலும், பேச்சு வழக்கிலும் பயின்று வந்த பல தேவையற்ற வடமொழிச் சொற் களை அறவே அகற்றிவிட்டு, அவற்றுக்கு இணையாகத் தூய தமிழ்ச் சொற்களை அமைத்துக் கொடுத்தனர். அவர்கள் தாமும் பல நூல்களைத் தூய தமிழ்ச்சொற்களில் எழுதி வெளியிட்டுள் ளனர். திரு. வி. கலியாணசுந்தரனார் தொழிலாளர் நல இயக்கத்தின் வளர்ச்சியில் பெரும் பங்கு கொண்டவர். அவர் தொழிலாளருக்கு ஆற்றிவந்த சொற்பொழிவுகளில் சிறுசிறு எளிய தீந்தமிழ்ச் சொற்களும், ஆழ்ந்த கருத்துகளும், தெளிவும், ஓட்டமும், புரட்சிப் புதுமைகளும் பொதிந்து கிடக்கும். மிகவும் குறுகிய சொற்றொடரைக் கையாண்டு சொற்பொழிவாற்றி, அன்பினாலும் ஆதரவினாலும் தொழிலாளரின் உள்ளத்தைத் தொட்டது இவரிடம் வாய்க்கப் பெற்றிருந்த ஆற்றலாகும். கலியாணசுந்தரனார் வெளியிட்டு வந்த 'நவசக்தி' என்ற வார் இதழ் பைந்தமிழ்ப் பூஞ்சோலையாகவே மிளிர்ந்தது. 'படித் தோர் சிந்தை உவகையெனும் பரவை குளிப்பப் பசுந்தமிழை வடித்தே எழுதும் நவசக்தி எனும் பேர் வாரப்பத்திரிகை' என்று பண்டிதை அசலாம்பிகை அம்மையார் தாமியற்றிய காந்தி புராணத்தில் புகழ்ந்து பாடுகின்றார். கலியாணசுந்தரனார் வழி யில் தொடர்ந்து செல்லும் இளைஞர் சமுதாயம் ஒன்று தமிழ் வளர்ச்சியில் ஈடுபட்டு வருகின்றது.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0njgbzsbg11guhiszscp0fa3c9b5hda</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/562</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668385</id>
    <revision>
      <id>1986708</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:15:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986708</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5308" sha1="ndrr63c19c7ci215suhum2jtw7vxez9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
539
இவ்விருபதாம் நூற்றாண்டில் வியப்பூட்டும் இலக்கியப்
பணியைச் செய்தவ்ர் பண்டிதை அசலாம்பிகையம்மையார்
ஆவார். இவர் காந்தி புராணம், திலகர் மான்மியம், வள்ளலார்
சரித்திரம் ஆகிய நூல்களை ஆக்கியுள்ளார். இவற்றில் வரும்
செய்திகள் அனைத்தும் இக்காலத்தவை. ஆனாலும், பழைய
இலக்கிய இலக்கண மரபு வழுவாது இந் நூல்கள் ஆக்கப்
பட்டுள்ளன. காந்தியடிகளாரைப் பின்பற்றி, இந்திய தேசியப்
போராட்டங்களில் கலந்துகொண்டு வீரச்செயல்கள் புரிந்த
தலைவர்களையும், காந்தியடிகளின் அறப்போரையும் அம்மை
யார் பாடியுள்ள சிறந்த முறையானது தமிழ் இலக்கியத்தைப்
பல படிகள் உயர்த்திவிட்டதெனலாம்.
கோ. வடிவேலு செட்டியார், உயர்நிலைப்பள்ளி யொன்றில்
தமிழாசிரியராகப் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தவர்; 'லோகோ
பகாரி' என்றொரு வார ஏட்டை வெளியிட்டு வந்தார். இவர்
வேதாந்தத் துறையில் சீரிய தொண்டுகள் புரிந்து வந்தார். பல
வேதாந்த நூல்கள் எழுதியுள்ளார். இவருடைய திருக்குறள்
பதிப்பு மிகச் சிறந்ததொன்றாகக் கருதப்பட்டு வருகின்றது.
கல்வியறிவு இல்லாத மிக எளிய மக்களும் கேட்டுப் பயன்பெறு
மாறு சொற்பொழிவாற்றும் ஒப்பற்ற திறன் இவருக்கு உண்டு.
இவரிடம் தமிழ் பயின்றவர்கள் பலர் தமிழ்த் துறையில் சிறப்
புடன் விளங்கினார்கள்.
அறிவுத் துறையில் எப்படியில் நின்றவர்களும், எச்சமயத்
சொல்லைக் கேட்பராயின்
தவரும், எம்மொழியினரும் தம்
அவர்களைப் பிணித்து ஈர்க்கக்கூடிய நாநலம் வாய்ந்து விளங்கி
யவர் திருக்கோவலூர் ஆதீனத்துத் தலைவர் சிவசண்முக
மெய்ஞ்ஞான பரமாசாரிய ஞானியார் அடிகள் ஆவார். இவர்
சொற்களை அளவறுத்துப் பேசும் ஆற்றல் வாய்ந்தவர். சமயம்,
தமிழ் இலக்கியம் ஆகிய துறைகளில் ஆழ்ந்த அறிவும் ஆய்வும்
ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் உள்ளங்களையும் கவரக்கூடிய
'கணீர்' என்ற குரலும் இவர் படைத்திருந்தார். இவர் ஆங்கிலப்
பயிற்சியும், ஆழ்ந்த வடமொழிப் புலமையும் பெற்றிருந்தார்.
இவர் தொடர்ந்து பலமணி நேரம் பேசினாராயினும், மக்கள்
இவர் பேச்சுக்குக் கட்டுண்டு காலங்கழிவதையும் மறந்துவிடுவ
துண்டு. ஞானியாரின் வாய்ச்சொற்கள் முழுமையானவை,
இனிமையானவை, எளியவை, மங்கலமானவை. தம் தமிழ்ச்
சொற்பொழிவுகளில் வடமொழி, ஆங்கில நூல்களிலிருந்து மேற்
கோள்கள் எடுத்துக்காட்டிப் பேசுவது இவருடைய தனிச்சிறப்
பாகும். குழந்தைகள், இளைஞர்கள் ஆகியவர்களிடம் பரிந்து&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ndrr63c19c7ci215suhum2jtw7vxez9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/563</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668386</id>
    <revision>
      <id>1986709</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:15:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986709</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5150" sha1="4rg871cfoi5prjbj9tpr1xzu8nd0u4f" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

540
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
பேசி இலக்கியப் பற்றையும், சமயப் பற்றையும் அவர்களுக்குப் புகட்டும் திறன் இவருக்கு உண்டு.
காந்தியடிகளார் தொடங்கிய அறப்போரில் பல தேசிய வீரர்கள் முழுமூச்சுடன் இறங்கினார்கள். அவர்களுள் வர உ. சிதம்பரம்பிள்ளை, கவியரசர் சுப்பிரமணிய பாரதியார் ஆகிய இருவரும் முன்னணியில் நின்றவர்கள். சிதம்பரம்பிள்ளை 'கப்பலோட்டிய தமிழர்' என்னும் சிறப்புப் பெயரைப் பெற் றுள்ளார். ஆங்கிலேயரின் ஆணைகளை எதிர்த்து நின்று தாமே சொந்தமாகக் கப்பல்கள் வாங்கி ஓட்டிச் சிறை சென்றார். அரசியலில் ஈடுபட்டவராயினும் தமிழ் இலக்கிய ஆராய்ச்சியில் இவர் பெரிதும் ஈடுபட்டிருந்தார்.
சுப்பிரமணிய பாரதியார் தமிழ் இலக்கியத்துறையில் பெரும் புரட்சி ஒன்றையே தோற்றுவித்து என்றும் பொன்றாத புகழைப் பெற்றுவிட்டார். காந்தியடிகளின் ஒத்துழையாமை இயக்கம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தபோது சுதந்தர வேட்கையைத் தூண்டிவிடக்கூடிய பல பாடல்களைப் பாடித் தமிழரை அடிமை உறக்கத்தினின்றும் தட்டி எழுப்பினார். இவருடைய தேசியப் பாடல்களும், கண்ணன் பாட்டுகளும், பாஞ்சாலி சபதம், குயில் பாட்டு ஆகிய கவிதைகளும் தமிழரின் உள்ளத்தில் என்றும் அழியா இடம் பெற்றுவிட்டன. அமெரிக்கக் கவிஞரான வால்ட் விட்மேன் படைத்தளித்துள்ள உரைநடைச் செய்யுள்களைப் பாரதியாரும் எழுதியுள்ளார். செந்தமிழ் நாடென்னும் போதினிலே, இன்பத் தேன்வந்து பாயுது காதினிலே; எங்கள் தந்தையர் நாடென்ற பேச்சினிலே ஒரு சக்தி பிறக்குது மூச்சினிலே' என்று தொடங்கும் பாட்டினால் தமிழ்மொழிக்குச் சிறந்ததோர் ஏற்றஞ் செய்ய வந்தவர் பாரதியார். சித்தர் களும், இராமலிங்க அடிகளாரும் கையாண்ட புதிய செய்யுள் முறைகளைப் பாரதியாரும் கையாண்டு தம் உணர்ச்சிப் பெருக் கையும், எண்ணங்களின் செறிவையும் அவை ஏந்தி நடக்குமாறு பாடல்கள் பாடினார். சக்தி வழிப்பாட்டில் பாரதியாருக்கு நல்ல ஈடுபாடு உண்டு.
பாரதியாரின் வழியில் வந்த தேசியக் கவிஞர்களுள் தலை சிறந்தவர் நாமக்கல் இராமலிங்கம் பிள்ளை அவர்களாவார். காந்திய இயக்கத்துக்குப் புத்துணர்வு ஊட்டி மக்களைத் தேசப் பணியில் ஈடுபடச் செய்த அவரது பாடல்கள் நெஞ்சை உருக்கும் தகையனவாகும். காந்திஜியை வள்ளுவரின் வடி வாகக் கண்டு அவர் காந்தியைப்பற்றியும், காந்தியத்தைப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4rg871cfoi5prjbj9tpr1xzu8nd0u4f</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/564</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668387</id>
    <revision>
      <id>1986710</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:15:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986710</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4794" sha1="ljqpua4tu6pe0ziej9dd337kg7fgpak" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
841
பற்றியும் பாடிய பாடல்கள் எண்ணிறந்தன. அவரது பாடல் களில் எளிமையும், இனிமையும், காந்திய மணமும் ஒருங்கே கமழும். 'அவளும் அவனும்', 'மலைக்கள்ளன்' போன்ற நாவல் களையும் அவர் இயற்றியுள்ளார். திருக்குறளுக்குப் புதிய முறையில் அவர் ஓர் உரை செய்துள்ளார்.
கவிமணி தேசிகவிநாயகம் பிள்ளை அவர்கள் தெள்ளத் தெளிந்த தமிழில் எளிய சிறுசிறு பாட்டுகள் பாடியவர். குழந்தைகளுக்கெனக் கொஞ்சு மொழியில் இவர் பாட்டுகள் இயற்றியுள்ளார். சர் எட்வின் ஆர்னால்டு என்ற ஆங்கிலேயக் கவிஞர் புத்தரைப்பற்றி ஆங்கிலத்தில் இயற்றிய 'ஆசிய ஜோதி', என்னும் நூலையும், பாரசீக மொழியில்
உமார்கய்யாம்
என்பார் பாடிய ‘ருபாயத்” என்னும் நூலையும் தேசிகவிநாயகம் பிள்ளை தமிழில் செய்யுள் வடிவில் மொழிபெயர்த்துள்ளார். இவற்றை மொழிபெயர்ப்புகள் என்றே கூறமுடியாது; பிற மொழிக் கவிதைகளின் தழுவல் என்றும் கூறமுடியாது. இலக்கிய நயம், பொருளாழம், பா நலம் ஆகியவை, இவருடைய கவிதை களில் ஒருங்கே பொலிவுறுகின்றன. கவிமணி தேசிகவிநாயகம் பிள்ளையும், நாமக்கல் இராமலிங்கம் பிள்ளையும் பாரதி யாருடன் ஒரு நிலையில் ஒப்பிடப்பட்டுச் சிறந்த தேசியக் கவிஞர்களாகக் கருதப்படுபவர்களாவர்.
தமிழ் இலக்கிய உலகில் மாபெரும் புரட்சியை விளைவித் தவர் பாரதிதாசன் ஆவார். இவருடைய பாடல்களில் விழுமிய, முழுமையான, பண்ணார்ந்த தமிழ்ச் சொற்கள் கோக்கப்பட்டிருப்பது ஒரு தனிச் சிறப்பாகும். பெண்ணலன் களைப்பற்றியும், காதற் சிறப்பைப்பற்றியும் இனிக்க இனிக்கப் பாடியவர் பாரதிதாசன். தமிழ்ச் சமுதாயத்தில், நூற்றுக் கணக்கான சிறு தெய்வங்கள், எண்ணற்ற கண்மூடிப் பழக்கங் கள், பொருளற்ற மரபுகள் மலிந்து கிடப்பதைப் பாரதிதாசன் வன்மையாகக் கடிந்து பல பாடல்கள் பாடியுள்ளார். இவர் பாடிய காவியம் ஒன்று திரைப்படமாக்கப்பட்டுள்ளது. இவரு டைய பாட்டுகளுள் பல திரைப்பட இசையில் முழங்கி வருகின்றன.
விளங்கிக்
பொதுமக்களும் எளிதில் படித்துப் பொருள் கொள்ளும் அளவுக்குச் சங்க நூல்களுக்கு உரைவேந்தர் ஒளவை சு. துரைசாமிப் பிள்ளையும், பொ. வே. சோமசுந்தரனாரும் உரைகள் எழுதியுள்ளனர்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ljqpua4tu6pe0ziej9dd337kg7fgpak</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/565</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668388</id>
    <revision>
      <id>1986712</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:16:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986712</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4773" sha1="6m45tsnvhd0zpcnduqts2z81o353q10" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

542
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்.
இவர்
மறைமலையடிகளாருக்குப்பின் தனித்தமிழ் வளர்ப்பதில் முனைந்து நின்றவர் ஞா. தேவநேயப் பாவாணர். கட்டுரை, உரைநூல், ஆராய்ச்சிநூல், மொழியியல் நூல்கள் பல எழுதித் தமிழ்ப் பணி புரிந்துள்ளார். மொழிப் பேரறிஞர்' எனப் பலராலும் போற்றப்படும் இவரால் ஆக்கப்பட்டுள்ள ‘செந் தமிழ்ச் சொற்பிறப்பியல் அகரமுதலி' யை வெளியிடுவதில் தமிழக அரசு முனைந்துள்ளது.
தமிழ்நாட்டின் ஆட்சிமொழியாகத் தமிழ் திகழ்வதால் அலு வலகங்களில் குறிப்புகளும் வரைவுகளும் தமிழில் எழுதப்பட ஊக்கம் அளிக்கப்பட்டு வருகின்றது. தமிழ் வளர்ச்சிக் கழகத்தால் கலைக்களஞ்சியம் பத்துத் தொகுதிகளும், குழந்தைகள் கலைக் களஞ்சியம் பத்துத் தொகுதிகளும் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. தமிழ்த் தட்டச்சு, தமிழ்ச் சுருக்கெழுத்தின் தேவை வளர்ந்து வருவதால் தமிழ்த் தட்டச்சுப் பொறிகளும், தமிழ்ச் சுருக் கெழுத்து நூல்களும் வெளிவர ஊக்குவிக்கப் படுகின்றன. ஆங்கி லத்துக்கு அடுத்தபடியாக இந்திய மொழிகளுள்ளே முதன்முத லாகத் தமிழ்ச் சுருக்கெழுத்து அகராதி ஒன்று அரசால் வெளி யிடப் பட்டுள்ளது.
நீதிமன்றங்களில் தீர்ப்புகளைத் தமிழில் வழங்கும் முறை நடைமுறைக்கு வந்து கொண்டிருக்கிறது.பிற மொழிகளில் உள்ள சிறந்த இலக்கியங்களைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தும், தமிழ் இலக்கியங்களைப் பிற மொழிகளில் மொழிபெயர்த்தும் வெளி யிடும் பணி மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.
எல்லாத் துறைகளிலும் தமிழை நடைமுறைக்குக் கொண்டு வருவதற்கான முனைப்புத் திட்டம் ஒன்றை தமிழ் வளர்ச்சி இயக்கம் வகுத்துச் செயல்பட்டு வருகின்றது. 'எங்கும் தமிழ்; எதிலும் தமிழ்' என்னும் அரசின் குறிக்கோள் விரைவில் நிறை வேறலாம்.
நாவல்கள்
இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பல நாவல்கள் வெளிவந்தன: ஆரணி குப்புசாமி முதலியார் என்பவர் 'ரெயினால்ட்ஸ்' என்ற ஆங்கில ஆசிரியர் எழுதிய பல நாவல் களைத் தழுவித் தமிழ் நாவல்கள் பல எழுதி வெளியிட்டார். அவற்றுள் சில 'ஆனந்த போதினி' என்ற திங்கள் ஏட்டில் தொடர்ந்து வெளிவந்தன. இவருடைய எழுத்து நடை விறுவிறுப்பும் துரிதமும் வாய்ந்தது: கதையின் போக்கில்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6m45tsnvhd0zpcnduqts2z81o353q10</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/566</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668389</id>
    <revision>
      <id>1986713</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:16:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986713</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5232" sha1="dk03u358wq8tsd6587hqt2rc3icxzk4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
543
இடையிடையே மேனாட்டு நாகரிகத்தை எள்ளி நகையாடித் தம் சொந்தக் கருத்துகளை நுழைத்துவிடும் வழக்கம் இவருக்கு உண்டு. பல துப்பறியும் நாவல்களையும் வேதாந்த நூல்களை யும் குப்புசாமி முதலியார் எழுதியுள்ளார். ஜே.ஆர். ரங்கராஜு என்ற நாவலாசிரியர் துப்பறியும் ஐந்து நாவல்கள் வெளியிட் டார். மக்கள் அவற்றை வெகு ஆவலுடன் படித்து வந்தனர். முதன்முதலில் மொழிபெயர்ப்போ, பிறமொழி நூல்களைத் தழுவியனவோ அல்லாமல் சொந்தமாக நூல் எழுதியவர் இவர். இவருடைய நூல்கள் ஒவ்வொன்றும் சமூகத்தை அரித்துக் கொண்டிருந்த பல தீய பழக்கவழக்கங்களை அகற்றுவதற் கென்றே எழுதப்பட்டன. வரதட்சிணையின் கொடுமையை இராசேந்திரன் என்னும் நாவல் எடுத்துக் காட்டுகின்றது. சில மடாதிபதிகள் துறவு பூண்டு, காவியுடுத்துச் சிற்றின்ப வாழ்க்கையில் ஈடுபடுவதாகக் கற்பனை செய்து எழுதப்பட்டது சந்திரகாந்தா என்னும் நாவல். ரங்கராஜுவின் நாவல்கள் மேடைகளிலும், திரைப்படம் மூலமாகவும் பாராட்டைப் பெரிதும் பெற்றன. சந்திரகாந்தா என்னும் நாவல் அக்காலத்திய மடங்களின் நடைமுறைகளில் புரட்சிகர மான மாறுதல்களை விளைவித்தது என்பர். இவர் எழுதிய நாவல்கள் அனைத்திலும் தோன்றி, படிப்பாரின் பாராட்டைப் பெற்றவரான துப்பறியும் கோவிந்தன் என்பார் தமிழ் இலக்கியப் படைப்புகளில் தனியிடம் பெற்றுள்ளார்.
நாடக
மக்கள்
இருபதாம் நூற்றாண்டு தொடங்கி ஏறக்குறைய முப்பது ஆண்டுகள்வரை புதிய புதிய நாவல்களை எழுதி வாழ்ந்தவர்கள் வடுவூர் துரைசாமி ஐயங்காரும், கோதைநாயகி அம்மாளும் ஆவர். ஆங்கில மொழியில் பல புனைகதைகளைப் படித்து இன்புற்று அத்தகைய நூல்கள் தமிழில் எழாததற்கு வருந்தி
நின்ற மக்களின் ஏக்கத்தைப் போக்கியவர்கள் இவர்கள். ஐயங்கார் நாவல்கள் சில திரைப்படமாக்கப்பட்டுள்ளன. இவருடைய நடை சொல்வளம் செறிந்தது; ஓட்டமுள்ளது. கதையின் போக்கில் திடீர்த் திருப்பங்களை அமைத்தல் இவர் பெற்றிருந்த தனிச் சிறப்பாகும்;
பண்டைய தமிழ் வரலாற்று நிகழ்ச்சிகளைக் கொண்டு கற்பனைக் கதைகள் புனைந்து பல்லவ, சோழ குலத்து முடி மன்னர்கள் காலவெள்ளத்தைக் கடந்து வந்து, நம் கண் முன்பு அவர்களை நிறுத்தி வைத்த இலக்கியச் சித்தர் ரா. கிருஷ்ண மூர்த்தியாவார். 'கல்கி' என்னும் புனைபெயரில் இவர் பல கதைகள் எழுதி வெளியிட்டார். 'ஆனந்தவிகடன்' என்னும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dk03u358wq8tsd6587hqt2rc3icxzk4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/567</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668390</id>
    <revision>
      <id>1986714</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:16:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986714</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4922" sha1="227pii3fahwjtihznnn5gc96jpl1nxp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

844
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
வார ஏட்டில் பல நாவல்கள் எழுதி மக்கள் உள்ளத்தைக் கவர்ந் தவர் 'தேவன்' என்பவர். வழக்கமாக வந்த தமிழ்நடை மரபையே மாற்றித் தமக்கெனத் தனியொரு நடையை அமைத்துக்கொண்டு ‘புதுமைப்பித்தன்' என்னும் புனைபெயரில் சிறுகதைகள் வெளியிட்டார். விருத்தாசலம் என்பார் பல தமிழ்ச் சிறுகதை இலக்கியத்துக்கு முடிபோன்று விளங்குவது இவருடைய இலக்கியம்.
தமிழில் கற்பனைக் கதைகள் பல எழுதி இளைஞர் சமுதா யத்தின் உள்ளங்களைக் கவர்ந்த நாவலாசிரியருள் தலைசிறந்து விளங்குபவர், மு. வரதராசனார் ஆவார். இவருடைய நாவல் களில் இலக்கிய வளர்ச்சியை மட்டுமன்றிச் சமூகச் சீர்திருத்த நோக்கத்தையும் காணலாம். இவர் திருக்குறள் ஆராய்ச்சி ஒன்றையும், மொழி வரலாறு ஒன்றையும் எழுதியுள்ளார். திருக்குறள் கருத்துகளையும் மக்கள் வாழ்க்கையையும் இயைபு படுத்திச் செய்யப்பட்டுள்ள இவருடைய திருக்குறள் ஆய்வு நூல் தமிழ் ஆராய்ச்சித்துறையில் புதியதொரு முறையைத் தொடங்கிவைத்துள்ளது. நாவலாசிரியருள் அகிலன் பெரும் திறமை வாய்ந்தவர்.
தமிழில் எழுத்து நடையிலும், கற்பனைத் திறத்திலும், பல பெரும் ஆசிரியர்கள் சிறந்து விளங்கி வருகின்றனர். பலர் விஞ் ஞானம், வரலாறு, சுற்றுப் பயணம் ஆகிய துறைகளில் நூல்கள் எழுதித் தமிழ் இலக்கியத்துக்கு வளமூட்டி வருகின்றனர். மற்றும் பலர் ஐரோப்பிய மொழிகளினின்றும் வடஇந்திய மொழி களினின்றும் சில சிறந்த நூல்களைத் தேர்ந்தெடுத்துத் தமிழில் மொழிபெயர்த்துள்ளனர். சிலர் தமிழ் இலக்கியப் புராணக் காட்சிகளைக் கட்டுரைகளாக வடித்தும், சொற்பொழிவுகளாக வழங்கியும் தமிழ் வளர்ச்சிக்குப் பெரிதும் துணைபுரிந்து வரு கின்றனர்.
நாடகம்
சங்ககாலக் கூத்துகள், சோழர் காலத்து நாடகங்கள் கியவை விசயநகர மன்னர்களின் காலத்திலேயே வழக் கொழிந்துவிட்டன. விசயநகர ஆட்சியிலும், மதுரை நாயக்கர் கள் ஆட்சியிலும் தெலுங்கு மொழிக்குச் செல்வாக்கு ஏறியிருந் தது. அதனால் தெலுங்குப் பாடல்களும், தெலுங்குக் கூத்து களும் தமிழ்நாட்டில் இடம்பிடித்தன. பெரும்பாலும் தமிழில் பரதக்கூத்துகளும், தெலுங்கில் பாகவதக் கூத்துகளும் நடை பெற்று வந்தன. ஆண்கள் பெண்வேடங் கட்டிக்கொண்டு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>227pii3fahwjtihznnn5gc96jpl1nxp</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/568</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668391</id>
    <revision>
      <id>1986715</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:16:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986715</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5359" sha1="mmri7p7kixfjdzemd0h12g8cad5s2ex" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
545
நடிப்பார்கள்: நாடகம் இரவு முழுதும் நடைபெறும். இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் கன்னையா, நாராயணசாமிப் பிள்ளை, சீனிவாசப்பிள்ளை, ஆஞ்சநேயர் கோவிந்தசாமிப் பிள்ளை முதலியவர்கள் நாடக அரங்குகள் அமைத்து, ஓவியம் தீட்டப்பெற்ற திரைச் சீலைகளைத் தொங்கவிட்டுத் தம் நாடகங் களை மேடையேற்றினார்கள். நாடக அரங்குகள் அமைப் பதில் ஓவியக்கலை, மின்விளக்குகளைக் கொண்ட ஒளியமைப்பு, காட்சிப் புனைவுகள் ஆகியவற்றைக் கையாண்டு நாடகம் நடத்துவதில் இவர்கள் புதிய முறைகளைக் கையாண்டார்கள். கண்ணைக் கவரும் விலையுயர்ந்த ஆடை அலங்காரங்கள், அணி கலன்கள். வண்ண மலர்கள், நொடியில் மாறக்கூடிய காட்சிச் சோடனைகள் ஆகியவை இவர்களுடைய நாடகங்களின் சிறப் பாகும். ஆண்களே பெண் வேடங்களை ஏற்று நடித்து வந்தனர். தெருக்கூத்துகளில் இசைக்கப்பட்ட முகவீணையும், முழவமும் கைவிடப்பட்டன. இந் நாடகமேடைகளில் ஆர்மோ னியமும் மத்தளம் அல்லது தபேலாவும் பக்க மேளங்களாகப் பயன்படலாயின. நடிகர்கள் பல இசைகளில் பாடல்களைப் பாடினார்கள். உரைநடையைவிடப் பாட்டுகளையே மக்கள் பெரிதும் விரும்பினர். முழு இராமாயணம், முழுபாரதம், இதர புராணக் கதைகள், இராமானுசர் வரலாறு, பகவத்கீதை உப தேசம், நந்தனார் கதை முதலியவை நாடகங்களாக நடிக்கப்பட் டன. சைபாட வல்லவர்களே நடிகராக வெற்றிபெறமுடியும்.
பிறகு சிறுவர்களைக் கொண்ட நாடகக் குழுக்கள் பல அமைக் கப்பட்டன. அவற்றுள் நடித்துவந்த சில சிறுவர்கள் பிற்காலத்தில் மிகச் சிறந்த மேடை நடிகர்களாகவும் திரைப்பட நடிகர்களாக வும் புகழ்பெற்று விளங்கியுள்ளார்கள். சங்கரதாச சுவாமிகள் நாடகக் கலையின் தந்தையெனப் போற்றப்படுகின்றார். பம்மல் சம்பந்த முதலியார் பல நாடகங்களைத் தமிழில் எழுதினார்; அவற்றுள் பல ஆங்கில நாடகங்களைத் தழுவி எழுதப் பெற்றவை. அவர் காலத்து நடிக்கப்பட்டுவந்த நாடகங்களில் காணப்பட்ட மிதமிஞ்சிய சோக மெய்ப்பாட்டைக் குறைத் தும், உவகை, காதல், வீரம் போன்ற மெய்ப்பாடுகளை மிகுதியாகச் சேர்த்தும், தம் நாடகங்களுக்குப் புதியதொரு வடிவத்தைச் சம்பந்த முதலியார் அமைத்துக் கொடுத்தார். மாணவர்கள், பொழுதுபோக்குக் கழகங்களின் உறுப்பினர்கள். பல்வேறு தொழில்களில் ஈடுபட்டிருந்தவர்கள் அனைவருமே ஒரு மூன்று மணிநேரம் நடித்துக் காட்டுமளவுக்கு இவருடைய நாடகங்கள் அமைந்திருந்தன சம்பந்த முதலியாரின் முயற்சி
35&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mmri7p7kixfjdzemd0h12g8cad5s2ex</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/569</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668392</id>
    <revision>
      <id>1986716</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:17:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986716</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5150" sha1="9vw5d3o8gh3cj8w4z7vsn84d51a6jrf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

$40
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
யினால் உருவாகி வளர்ந்துவந்த சென்னை சுகுணவிலாச சபையானது இவருடைய நாடகங்களையும், வேறு பல நாடகங் களையும், அரங்கேற்றிப் புகழ் பெற்றது. நாடகம் நடித்தல் இழிவு என்னும் ஓர் எண்ணத்தை மக்கள் உள்ளத்திலிருந்து முற்றி லும் அகற்றிய பெருமை இவரைச் சாரும்.
கலையை
இரண்டாம் உலகப் போர் முடிவுற்ற பிறகு தமிழ்நாட்டில் திரைப்படங்கள் நூற்றுக்கணக்கில் வெளியாகி வருகின்றன. அதனால் நாடகங்கள் வழக்கிலிருந்து ஒழிந்துவிடுமோ என்று மக்கள் உள்ளத்தில் ஓர் அச்சம் பிறந்ததுண்டு. ஆனால், பல நாடக மன்றங்கள் தோன்றி நாடகக் வளர்த்து வருகின்றன. இவை நடிக்கும் நாடகங்களில் பெண்களே பெண் வேடந் தாங்கி நடிப்பதால் பாத்திரங்களின் நடிப்பு இயற்கை யாக அமைந்துவருகின்றது. பல பொழுதுபோக்கு நாடகக் குழுக்கள் தற்போதைய அரசியல், சமூக, பண்பாட்டுப் பிரச் சினைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட நாடகங்களை நடித்து மக்கட்கு மகிழ்ச்சியூட்டி வருகின்றன. நாடகத் துறையில் டி. கே. சண்முகம் மிகவும் புகழ் பெற்றவர்.
நாட்டியம்
ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேற்பட்ட நீண்டதொரு கால அளவில் கோயில்களில் தேவரடியார்கள், வழிபாட்டுத் தொண்டு களில் ஈடுபாடு கொண்டு பாடியும் ஆடியும் மக்களை மகிழ்வித்து வந்தார்கள். எனினும் நாளடைவில் அவர்களுடைய வாழ்க்கை பல துன்பங்களுக்குட்படலாயிற்று. அவர்கள் கற்பில் வழுவிய வாழ்க்கை நடத்திப் பிழைக்கவேண்டி வந்ததால் அவர்களால் சமூகத்துக்கும் ஊறுபாடுகள் நேரிட்டன. பெண்மைக்கே இழுக்குத் தேடிக் கொடுத்துவந்த தேவரடியார்கள் கோயில் பணியில் பொட்டுக் கட்டப்படும்' முறையை அரசாங்கம் தடை செய்தது (1930). தேவரடியார்கள் வளர்த்துவந்த இசைக் கலை யும், கூத்துக் கலையும் அவர்களுடனே மறைந்துவிடுமோ என்ற அச்சமும் ஏக்கமும் கலையுலகில் மக்கள் நெஞ்சில் குடிகொண்டன. ஆனால், அக் கலைகள் உயர்ந்த முறையில், தூயவடிவில், மறு வடிவு பெற்றுத் தொடர்ந்து நாட்டில் செல்வாக்குப் பெற்று வரலாயின. அவற்றை இழுக்கென எண்ணிய மக்கள் மீண்டும் அவற்றை வளர்த்து வருவதில் முனையலானார்கள். திருவான்மி யூரில் செயல்பட்டுவரும் 'கலாக்ஷேத்திரம்' 'முதலான பல நிறு வனங்கள் குடும்பத்துச் சிறுவருக்கும் சிறுமியருக்கும் நாட்டியப் பயிற்சி அளித்து வருகின்றன. தமிழ்நாட்டுக்கே உரித்தான பரத&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9vw5d3o8gh3cj8w4z7vsn84d51a6jrf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/570</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668393</id>
    <revision>
      <id>1986717</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:17:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986717</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5434" sha1="cp2epgg1rc3i2oq07zui94389c0polt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
547
நாட்டியம் மீண்டும் உயர்ந்த நிலையில் வளர்ந்து உலகை மகிழ் விக்கும் அளவுக்குப் பேரும் புகழும் அடைந்துள்ளது. இவ் வளர்ச் சிக்குத் திரைப்படக்கலை ஓரளவு தூண்டுகோலாகச் செயல்பட்டு வந்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.
இசை
விசயநகரப் பேரரசர்கள், நாயக்கர்கள் காலத்தில் தெலுங்கு மொழி ஏற்றம் பெற்று வந்ததாகையால், தமிழ்ப் பண்களும் தமிழ்ப் பாட்டுகளும் வழக்கிறந்து மறைந்துபோயின. தமிழ்க் குழந்தைகளுக்கு இசைப் பயிற்சியும் தெலுங்கிலேயே கொடுக்கப் படுகின்றது. அவர்களுக்குத் தெலுங்கில் சுவரம், ஜண்டவரிசை, அலங்காரம், வர்ணம், கீர்த்தனைகள் ஆகியவை கற்பிக்கப்பட்டு வருகின்றன. பொருள் உணராமலேயே தமிழர்கள் தெலுங்குப் பாடல்களை மேடைகளில் பாடிவந்தனர். தமிழ்ப்பற்று இல்லாத வர்களான ஒருசிலர் இசைக்கு மொழி என்னும் பேதம் கிடை யாது எனவும், இசை 'நாதபிரம்மம்' எனவும், தத்துவங்கள் பேசித் தமிழிசையை ஒதுக்கியே வந்தனர். தமிழ்நாட்டில் நடை பெறும் இசையரங்குகளில் இன்றளவும் பாட்டுகள் அனைத்தும் தெலுங்கிலும், கன்னடத்திலும், வடமொழியிலும் பாடப்படு கின்றன. பாடுபவர்கள் ஒன்றிரண்டு தமிழ்ப் பாடல்களைக் கச்சேரியின் முடிவில் ஓர் ஐந்து நிமிடங்கள் பாடுவர். அப் பாட்டு கள் பெரும்பாலும் திருப்புகழ்ப் பாடலாகவோ அன்றிப் பாரதி யாரின் பாடலாகவோ இருக்கும். இந் நூற்றாண்டின் தொடக் கத்தில் அண்ணாமலை ரெட்டியார் காவடிச் சிந்துப் பாடல் களைப் பாடினார். மாம்பழக் கவிராயர் போன்றவர்கள் கீர்த் தனைகள் பாடினர். தஞ்சை ஆபிரகாம் பண்டிதர் கருணா மிர்த சாகரம் என்னும் நூலும், விபுலாநந்த அடிகளார் யாழ் நூல் என்னும் நூலும் எழுதி இசைத் தமிழுக்கு ஏற்றம் தந்துள்ளனர். சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தின் இசைத்துறைத் தலைவராக இருந்த பி. சாம்பமூர்த்தி இசைக்கலைக்குப் பெரிதும் பாடுபட்டுள்ளார். தமிழ்மொழிக்கு ஏற்பட்டிருந்த தாழ்வை நீக்கி அதற்குச் சிறப்புச் செய்வதற்காக ராஜா சர் அண்ணா மலைச் செட்டியார் தமிழிசை இயக்கம் ஒன்றைத் தொடங்கி வைத்தார் (1940). அவருடைய அரிய தொண்டு நற்பயன் அளித்து வருகின்றது. ஆண்டுதோறும் தமிழிசை மாநாடு ஒன்று கூடித் தமிழ்ப் பண்ஆராய்ச்சி நடத்தி வருகின்றது. தமிழ்ப் பாடல்கள், வானொலியிலும் இசைக் கச்சேரிகளிலும் தமிழிசையைப் பரப்புவதில் இடம்பெற்று வருகின்றன. பண்ணாராய்ச்சி வித்தகர் குடந்தை ப. சுந்தரேசனார் ஆற்றி
யுள்ளபணி போற்றத்தக்கது.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cp2epgg1rc3i2oq07zui94389c0polt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/571</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668394</id>
    <revision>
      <id>1986718</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:17:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986718</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5304" sha1="evc81pu2tof9uosw9w2evdeiy3gkpk8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

548
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் தமிழ் மக்கள் தம் தாய்மொழியி லேயே பாடிப் பரவுவதற்குத் தடைகள் இருந்துவருகின்றன. சோழர் பாண்டியர் காலத்தில் கோயில்களில் தேவாரம், திரு வாசகம், ஏனைய திருமுறைப் பாடல்கள் ஆகியவை முழங்கி வந்தன. அம் மரபு இன்று மறைந்துபோயிற்று. அண்மையில் தமிழ்நாட்டு அரசின் 'ஆணையின்கீழ்க் கோயில்களில் தமிழிலும் வழிபாடு செய்வதற்கான ஏற்பாடுகள் நடைபெற்று வருகின்றன.
தமிழ் வளர்ச்சியில் செய்தித்தாள்கள் பலவும் ஈடுபட்டு வந் துள்ளன. நூறு ஆண்டுகளுக்குமேல் 'சுதேசமித்திரன்' என்னும் நாளேடு தமிழில் செய்திகளைப் பரப்பி வந்துள்ளது. இச் செய்தித்தாளும், மற்றொரு தமிழ் நாளேடான 'தினமணி'யும் மணிப்பிரவாளம் போன்ற கலப்புத் தமிழையே பயன்படுத்தி வந்துள்ளன. செந்தமிழ், செந்தமிழ்ச் செல்வி, தமிழ்ப்பொழில், தென்மொழி முதலிய இதழ்கள் நல்ல தமிழில் கட்டுரைகளை வெளியிட்டு வருகின்றன. ஆனந்தபோதினி, ஆனந்த விகடன், கல்கி முதலிய வார ஏடுகள் சென்ற ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலா கத் தமிழ் வளர்ச்சிக்குப் புரிந்துவந்துள்ள பணிகளை அளந்து மதிப்பிடுதல் எளிதன்று. தமிழில் புதியதொரு காலத்தையே அவை தொடங்கியுள்ளன. தமிழருக்கு நகைச்சுவை பயிற்று வித்தது ஆனந்த விகடனாகும். அவ்வேடானது தமிழ் இலக்கியத் தில் நகைச்சுவை ஓவியத்தை மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி அதன் மூலம், இசை, ஓவியம், இலக்கியம் ஆகிய துறைகளில் புரட்சியான மாறுபாடுகள் பலவற்றைத் தோற்றுவித்தது. ஆனந்த விகடன் மூலமாகவும், கல்கியின் மூலமாகவும் வரலாற்று நாவல்கள் பல வெளிவந்தன.
தமிழ் எழுத்துகள்
சென்ற நூற்றாண்டுக்கால அளவில் தமிழ் எழுத்தின் வரி வடிவில் பல மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. சங்க இலக்கியங்கள் இன்ன வரிவடிவையுடைய எழுத்துகளைக்கொண்டு எழுதப் பட்டன என்று அறிந்துகொள்ளுவதற்குச் சான்றுகள் ஏதும் கிடைக்கவில்லை. தமிழ் எழுத்துகளில் பொறிக்கப்பட்ட கல் வெட்டுச் சாசனங்கள் ஏழாம் நூற்றாண்டிலிருந்துதான் நமக்குக் கிடைத்து வருகின்றன. பதினோராம் நூற்றாண்டு வரையில் இச் சாசனங்களில் கையாளப்பட்டுள்ள எழுத்துகளின் வரி வடி வமானது தொண்டை மண்டலம், சோழ மண்டலம், கொங்கு நாடு ஆகிய பகுதிகளிற்றான் காணப்படுகின்றன: ஆனால், தென்பாண்டி நாட்டில் தமிழ் வட்டெழுத்துக்களால் சாசனங்கள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. பத்தாம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்குள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>evc81pu2tof9uosw9w2evdeiy3gkpk8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/572</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668395</id>
    <revision>
      <id>1986719</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:17:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986719</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5734" sha1="b6oo7q538bqcgs0fzjko1p6wc1fytor" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழகம்
549
பாண்டியநாடானது சோழரின் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட பிறகு
அங்கும் சோழரின் கல்வெட்டில் காணப்படும் எழுத்துக்களே வழக்
கத்துக்கு வந்தன. சோழரின் செல்வாக்கு உச்ச நிலையை எட்டிய
பாண்டியர் காலத்திலும், மைசூரின் சில பகுதிகளிலும், நெல்லூர்
மாவட்டத்திலும், ஈழ நாட்டிலும், கிழக்கிந்தியத் தீவுகளிலும்
தமிழ் எழுத்துக் கல்வெட்டுகள் கிடைத்துள்ளன. விசாகப்பட்
டினம், பூரி ஆகிய இடங்களிலும் தமிழ்க் கல்வெட்டுகள் கண்
டெடுக்கப்பட்டுள்ளன.
யானது
தமிழ் எழுத்துக்களின் வரிவடிவங்களைப் பற்றிய ஆராய்ச்சி
நீண்டகாலமாகவே தொடர்ந்து நடைபெற்றுவரு
கின்றது. தமிழ் நெடுங்கணக்கு, மொகஞ்சதாரோ எழுத்துகள்
ஆகியவற்றுக்கிடையிட்ட தொடர்பும், தமிழ் எழுத்துக்களுக்கும்
பிராமி எழுத்துகளுக்கும் இடையிட்ட தொடர்பும், தமிழ் எழுத்து
கட்கும் கிரந்த எழுத்துகட்கும் இடையிட்ட தொடர்பும் விரிவாக
ஆயப்பட்டு வருகின்றன. தொல்காப்பியனாரின் காலத்து எழுத்து
வரிவடிவங்கள் யாவை, அவை பிராமி வடிவமா அன்றி வேறா
னவையா என்னும் கேள்விகள் ஆய்வாளரின் சிந்தனையைத்
தூண்டி வருகின்றன. தொல்காப்பியர் காலத்து எழுத்தின் வரி
வடிவங்கள் இன்னவென இன்று அறிய முடியவில்லை. சில எழுத்
துகளின் வரி வடிவ அமைப்புகளைப்பற்றி மட்டும் அவர் குறிப்
பிட்டுள்ளார். தமிழ்நாட்டில் கிடைத்துள்ள மிகப் பண்டைய கல்
வெட்டுகள் கி.மு.மூன்றாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை; அவை
பிராமி எழுத்துக்களில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன: எனவே, பிராமி
எழுத்தானது பண்டைய தமிழ் எழுத்து வரிவடிவத்தையே
ஏற்றிருந்து பிறகு பிராகிருத எழுத்தாக மாறியிருக்க வேண்டும்.
அல்லது பிராமிக்கு முற்பட்ட தமிழ் எழுத்தின் வரிவடிவம் ஒன்று
வழக்கிலிருந்து மறைந்து போயிருக்கவேண்டும். இவை வெறும்
ஊகங்களேயாம்: ஒரு காலத்தில் நாடு முழுவதிலும் பிராமி
எழுத்துத்தான் திராவிட மொழிகள் அனைத்தினுக்கும் ஆதி எழுத்
தாகப்பயன்பட்டு வந்தது; காலப்போக்கில் அது திரண்டு உருண்டு
வட்டெழுத்தாக வடிவமைந்து, கிறித்தவ ஆண்டுத் தொடக்கத்
தில் தமிழ்நாட்டில் வழக்கில் இருந்துவந்தது. பல்லவநாட்டைத்
தம் நாட்டுடன் இணைத்துக் கொண்டபின் சோழப் பேரரசர்கள்
தமிழ் எழுத்தையும் கிரந்த எழுத்தையும் இணைத்துக் கல்வெட்டு
களில் பொறித்து வந்தனர். சோழர்கள் பாண்டிநாட்டைக்
கைக்கொண்ட பிறகு அங்கு வழங்கி வந்த வட்டெழுத்துக்கள்
மறைந்து சோழ நாட்டில் வழங்கி வந்த வரிவடிவமே அங்கும்
வழக்குக்கு வந்தது. சோழ மன்னரின் ஆட்சிக்குப் புறம்பாக
இருந்த மலைநாட்டில் இவ் வட்டெழுத்தானது தொடர்ந்து&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b6oo7q538bqcgs0fzjko1p6wc1fytor</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/573</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668396</id>
    <revision>
      <id>1986720</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:18:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986720</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5174" sha1="s2ni2udai0wozu8y72w9rx71p3zhohi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

550
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
பழக்கத்தில் இருந்துவந்தது. காலப்போக்கில் அது கோலெழுத் தாக மாறி, பிறகு அறவே வழக்கொழிந்துவிட்டது. மலையாள மொழியில் வடமொழிக் கலப்பு ஏற்பட்டு அது ஒரு தனிமொழி யாக வளர்ந்து வந்தபோது அதன் எழுத்துகள் ஆரிய எழுத்துகள் என்ற பெயரை ஏற்றன.
சோழரும் பாண்டியரும் மறைந்த பிறகு விசயநகர மன் னர்கள் பேரரசின் காலத்தில் வடமொழி நாகரி எழுத்துகள் நடைமுறைக்கு வந்தன. அவர்களைத் தொடர்ந்து மராத்தி யரும் நாகரி எழுத்தையே வழக்கில் வைத்திருந்தனர். எனவே, கிரந்த எழுத்து வழக்கிறந்தது. தமிழ் எழுத்துகளில் வரிவடிவ மாறுதல்கள் ஏதும் தோன்றவில்லை. அவ்வப்போது தேவைக் கேற்ப அவற்றின் வரிவடிவங்களில் சிறுசிறு மாற்றங்கள் செய்யப் பட்டன. வீரமாமுனிவர் எகர ஒகரத்தில் குறில் நெடில் வேறு பாடு தோன்ற மாற்றஞ் செய்தார். பின்னர்ப் பெரியார் நூற் றாண்டு விழாவின்போது (1978), பெரியார் பின்பற்றியவாறு சில எழுத்துகளின் வரிவடிவத்தில் சில மாற்றங்கள் (ணா, றா, னா. ணை, லை, ளை, னை, ணொ, றொ,னொ, ணோ, றோ,னோ) செய்யப்பெற்றன. தமிழ்மொழியில் எண்களும் தனிவடிவம் பெற்று விளங்குகின்றன.
அயல்நாடுகளில் தமிழ் வளர்ச்சி
இலங்கை, மலேசியா, இங்கிலாந்து, ஜெர்மனி, பிரான்ஸ், ருஷ்யா. ஹாலந்து, போர்ச்சுகல், செக்கோஸ்லோவேகியா, பின்லாந்து ஆகிய ஐரோப்பிய நாடுகளிலும், அமெரிக்காவிலும் தமிழ் இலக்கியம், இலக்கணம், மொழியமைப்பு, எழுத்தின் வரி வடிவம் ஆகியவற்றில் மிகச் சிறப்பான ஆராய்ச்சிகள் நடை பெற்று வருகின்றன. ஆராய்ச்சி நூல்களும் கட்டுரைகளும் அந் நாடுகளில் வெளியாகி வருகின்றன. தமிழ்நாட்டின் முதல் அமைச் சராகத் தாம் பதவி ஏற்றவுடனே சி.என். அண்ணாதுரையவர்கள் இரண்டாம் உலகத் தமிழ் மாநாட்டைச் சென்னையில் 1968-ல் கூட்டுவித்தார். தமிழின் வளர்ச்சியையும், தமிழரின் நாகரிகம் பண்பாடு ஆகியவற்றையும் உலக மக்கள் உணர்ந்து ஆய்வதற்கு மேவிய சீரிய வாய்ப்புகளை இம் மாநாடு நிறுவிக்கொடுத்தது]
ஒரு நாட்டின் நாகரிகமும், பண்பாடும், ஒரு காலத்தில் தோன்றி அழிந்துவிடுவனவல்ல. அவை மக்களின் வாழ்க்கை யுடன் இயைந்துவிடுகின்றன. அவ்வப்போது சிறுசிறு மாற்றங் களையும் அவை ஏற்று வருவது உண்டு. எனினும், அவர்களுடைய வாழ்வில் ஊடுருவிச் செல்லும் அவற்றின் பண்டைய மரபும் இயல்பும் எக் காலத்தும் மாறாமல் விளங்கி வருவனவாம்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s2ni2udai0wozu8y72w9rx71p3zhohi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/574</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668397</id>
    <revision>
      <id>1986721</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:18:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986721</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1542" sha1="ju655h83r5808cnu2wlrs7hiekuy4ip" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

மேற்கோள் நூல்கள்
(Bibliography)
தமிழ் இலக்கியம்
1. கம்பராமாயணம்
2. கலிங்கத்துப்பரணி
3.
4.
காஞ்சிப் புராணம்
சங்க இலக்கியம்
(அ) எட்டுத்தொகை நூல்கள்
(ஆ) பத்துப்பாட்டு
(இ) பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்கள்
(ஈ) தொல்காப்பியம்
5. சிலப்பதிகாரம்
6. சீவகசிந்தாமணி
7. சைவத் திருமுறைகள்
8. திருவிளையாடற்புராணம் (பரஞ்சோதி முனிவர்)
9. தாயுமானவர் பாடல்கள்
10. திருமந்திரம்
11. திருவருட்பா
12. நந்திக் கலம்பகம்
13. நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம்
14. பன்னிரு திருமுறை வரலாறு, பாகம் 1, 2
(அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழக வெளியீடு)
15. பாண்டிக் கோவை
16. பெரிய புராணம்
17. பெருங்கதை
18. மணிமேகலை
19.மூவருலா
20. வில்லிபுத்தூரார் பாரதம்
21. வீரசோழியம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ju655h83r5808cnu2wlrs7hiekuy4ip</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/575</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668398</id>
    <revision>
      <id>1986722</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:18:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986722</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1551" sha1="6ymusff51ssbgv5imm9ee48rms5gd9x" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

552
தமிழக வரலாறு-மக்களும் பண்பாடும்
கல்வெட்டுகள்
(Stone Inscriptions)
1. Pallavar Seppēdugal Muppatu (Tamil Varalăṛṛu Kalagam) பல்லவர் செப்பேடுகள் முப்பது (தமிழ் வரலாற் றுக் கழகம்).
2. Pandyar Seppēḍuga! Pattu (Tamil Varalaru Kalagam) பாண்டியர் செப்பேடுகள் பத்து (தமிழ் வரலாற்றுக் கழகம்). 3. Annual Reports on South Indian Epigraphy (from 1887). 4. Epigraphia Carnatica-12 Volumes.
5. Epigraphia Indica Vols. I to XXVIII.
6. Inscriptions of the Pudukkottai State.
7. South Indian Inscriptions-Vols. I to XIII.
8. South Indian Temple Inscriptions-Vols. I to III. 9. Travancore Archaeological Series-Vols. I to III.
இதர நூல்கள்
(Secondary Works)
1. Iyengar, Dr. S. K., Historical Inscriptions of Southern India.
2. Iyengar, Dr. S. K., Beginnings of South Indian History. Iyengar, Dr. S. K., Some Contributions of South India to Indian Culture.
3
4. Appadorai, Dr. A., Economic Conditions of Southern India (1000-150).
5. Basham, A. L., The Wonder that was India.
6. Caldwell, Bishop, A Comparative Grammar of the Dravidian Languages.
7. Caldwell, Bishop, Histroy of Tinnevelly.
8. Coomaraswami, Ananda, Arts and Crafts of India and Ceylon.
9. Dikshitar, V. R. R., Studies in Tamil Literature and
History.
10. Dubreuil, G. Jouveau, The Pallavas&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6ymusff51ssbgv5imm9ee48rms5gd9x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/576</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668399</id>
    <revision>
      <id>1986723</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:19:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986723</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1622" sha1="4mdiijox6e0odpcx77dgoult0gku1ab" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

மேற்கோள் நூல்கள்
11. Gopalan, R., History of the Pallavas.
12. Jagadisa Ayyar, P. V., South Indian Customs.
13.
553
Kanakasabhai Pillai, V., The Tamils of Eighteen Hundred Years Ago.
14. Mahalingam, T. V., South Indian Polity:
15. Mahalingam, T. V., Kancheepuram in Early South Indian History.
16. Minakshi, C., Administration and Social Life under the Pallavas. (Revised Edition)
17. Nilakanta Sastri, K. A.. The Pandyan Kingdom...
18. Nilakanta Sastri, K. A., The Cholas.
19. Nilakanta Sastri, K. A., The History and Culture of
the Tamils.
20. Pillay, K. K., A Social History of the Tamils.
21. Pillay, K, K., Narṛiņai in its Historical setting.
22. Pillay, K. K., South India and Ceylon.
23. Pillay, K. K. Studies in the History of India with Special Reference to Tamilnadu.
24. Rajamanickam, M., History of the Pallavas.
25. Rajamanickam, The History of the Cholas.
26. Sadasiva Pandarathar, V., Tamil Ilakkiya Varalaru.
27. Sadasiva Pandarathar, V. Pandyar Varalaru.
28. Satyanathaier, R., History of the Nayakas of Madura. 29. Seeni Venkataswami, Samanamum Tamilum.
30. Seeni Venkataswami, Bauddhamum Tamilum.
31. Seeni Venkataswami, Tamilar Valartta Alagukkalaigal. 32. Slater, G., The Dravidian Element in Indian Culture. 33. Srinivasa Iyengar, M., Tamil Studies.
34. Srinivasa Iyengar, P. T., Pre-Aryan Tamil Culture. 35. Srinivasa Iyengar, P.T., Tamils
Times to 600 A. D.
36. Subramanian, N., Sangam Polity.
37. Vaiyapuri Pillai, S., Tamilar Panpadu.
from the Earliest
38. Venkateswara, S. V., Indian Culture through the Ages 39. Vipulananda, Swami, Yal Nul.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4mdiijox6e0odpcx77dgoult0gku1ab</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/577</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668400</id>
    <revision>
      <id>1986724</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:19:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986724</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3319" sha1="1crq798df9c9rkopsvw4cpste77bblc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பங்களூர்
வேலூர்
ஆம்பூர்
செங்கற்பட்டு கொஞ்சிபுரம் செங்கற்பட்டு
கிருஷ்ணகிரி தேலார்பேட்டை
வானியம்பாடி ஆரணி
வட ஆர்க்காடு மதுராந்தகம்
போனூர்&quot;
தர்மபுரி
திருவாளனாமலை செஞ்சி&quot;
•நிண்டிவனம்
மைசூர்
தேர்மபுரி
தென்
வங்காள
கருநாடக மாநிலம்
way
விழுப்புரம்
திருக்கோவலூர் உபுதுச்சேரி
பெரி
மேட்டூர்
ஆர்க்காடு. கடலூர்
3
அசேலம்
'நீலகிரி' உதகமண்டலம்
இராசிபுரம்
Eவ்வானி சேலம்
ருன்னார்.மேட்டுப்பாளையம் 2
கோயமுத்தூர்
பல்லக்காடு
யமுத்தூர்த்
திருப்பூர் பல்லடம்
தாராபுரம் தி
.பொள்ளாச்சி உடுமலைப்பேட்டை
יג
கருந்
மாயவரம்
கும்பகோணம் தரங்கம்பாடி
குளித்தலை சிறி லக திருச்சி ப்பள்ளி தஞ்சாவூர்)
மன்னார்குடி
மனைப்பாறை 'தஞ்சா வூர்
கள்ளக்குறிச்சி
நெய்வேலி
விருத்தாசலம்,
•சிதம்பரம்
ஏம்பலூர்
சீர்காழி விரிகுடா
ச்சிராபபள்ளி,
காரைக்கால்
நாகப்பட்டினம்
•திருத்துறைப்பூண்டி
பழநி
பட்டுக்கோட்டை
கேரள
எர்ணாகுளம்
நாடைத்தானல்
திண்டுக்கல்
பெரியகுளம்
மதுரை திருப்பத்தூர். அறந்தாங்கி
அகோ ட்
புதுக்கோட்டை அதிராம்பட்டின் ம்
அவேதாரனியம்
உசிலம்பட்டி.
சோழிலுந்தான் மேலூர்
•காரக்குடி
29
மதுரை. •சிவகங்கை
10
திருமங்கலம்.
தொண்டி
மாநிலம்
இராசபாளையம் சிவகாசி அகுப்புக்கோட்டை
இராமநாத புரம்
விருதுநகர்
தற்காலத்
தமிழகம்
மநாதபுரம்
சாத்தூர்
நயினார்கோவில்
மாநில எல்லை
க
கொல்லம்
•கடையநல்லூர்
• நென்தாசி க திருநெல்வேலி
கோவில்பட்டி
மாவட்ட எல்லை
மாவட்டத் தலைநகர்
தூத்துக்குடி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1crq798df9c9rkopsvw4cpste77bblc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/2</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668401</id>
    <revision>
      <id>1986726</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:20:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986726</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="670" sha1="7jwrbvd8b6nipuxrvjdtj8op2zcbqe1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

சங்க இலக்கியப் பொருட் களஞ்சியம்
தொகுதி - 2
கூ-கெள
இணையப் பல்கன.. நான்:2411107,
வ.எண்: 1832
நூலகம்
*
முதன்மைப் பதிப்பாசிரியர் முனைவர் இரா. சாரங்கபாணி
எம்.ஏ.எம்.லிட்., பிளக்.டி. இலக்கியத்துறை
தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகம், தஞ்சாவூர்.
தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகம்
தஞ்சாவூர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7jwrbvd8b6nipuxrvjdtj8op2zcbqe1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/578</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668402</id>
    <revision>
      <id>1986727</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:20:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986727</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="232" sha1="8h50gk3r7404fqqs5dwcl8kqlyd2qms" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 578
|bSize = 397
|cWidth = 342
|cHeight = 558
|oTop = 30
|oLeft = 30
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8h50gk3r7404fqqs5dwcl8kqlyd2qms</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/1</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668403</id>
    <revision>
      <id>1986728</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:20:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986728</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="380" sha1="s9xkpvac3kf41339tkeg5m8uvv9s1wk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம்
தொகுதி இரண்டு
ல்கலைக்
கழகம் தஞ்சாவுர்
தல்லாம் உயர்வு ணல்
தமிழ்நாம்
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் தஞ்சாவூர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s9xkpvac3kf41339tkeg5m8uvv9s1wk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/579</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668404</id>
    <revision>
      <id>1986729</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:21:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986729</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="231" sha1="c3i1g4sv8swqqq46yec407p9ohhepmt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 579
|bSize = 397
|cWidth = 352
|cHeight = 594
|oTop = 4
|oLeft = 20
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>c3i1g4sv8swqqq46yec407p9ohhepmt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/3</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668405</id>
    <revision>
      <id>1986730</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:21:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986730</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1098" sha1="491symdail9w6h872zsjg4ipgdw0vpe" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

தமிழ்ப் பல்கலைக்கழக வெளியீடு
திருவள்ளுவராண்டு ஆடி 2017
(U,6mau 1986
:
52-2
: சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் தொகுதி இரண்டு
: முனைவர் இரா. சாரங்கபாணி
நூல்
முதன்மைப் பதிப்பாசிரியர்
மொழி பொருள்
:
தமிழ்
களஞ்சியம்
பதிப்பு
1
முதற் பதிப்பு 1986
மறுபதிப்பு - 2003
பக்கம்
:
612
தாள்
:
டி.என்.பி.எல் மேப்லித்தோ 16kg
அளவு
:
1/4 டெம்மி
நுற்கட்டுமானம்
:
முழு காலிகோ கட்டு
விலை
:
உரூ. 400/-
படிகள்
:
500
அச்சு
:
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழக மறு தோன்றி அச்சகம், தஞ்சாவூர்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>491symdail9w6h872zsjg4ipgdw0vpe</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/4</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668406</id>
    <revision>
      <id>1986731</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:22:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986731</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="140" sha1="mae75p42obnht5tzqa31y9qmhi8q7s6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

சங்க இலக்கியப் பொருட் களஞ்சியம்
தொகுதி-2.க-கௌ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mae75p42obnht5tzqa31y9qmhi8q7s6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/580</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668407</id>
    <revision>
      <id>1986732</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:22:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986732</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="232" sha1="0e6627xfxtassm56d1is1qoo5w5fc69" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 580
|bSize = 397
|cWidth = 348
|cHeight = 550
|oTop = 27
|oLeft = 24
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0e6627xfxtassm56d1is1qoo5w5fc69</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/5</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668408</id>
    <revision>
      <id>1986733</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:22:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986733</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4020" sha1="doqx8if68bi2aywia0nyjc5s9fznr7f" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பதிப்பு முகவுரை
சங்கவிலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் முதல்தொகுதி அகரம் முதல் ஒளகார விறுவாயுள்ள பெயர்களுக்குப் பொருள் விளக்கம் எழுதப்பெற்று ஏப்பிரல் 86- இல் வெளிவந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து ககரம் முதல் கௌகாரம் வரையுள்ள பெயர்களுக்குரிய பொருள் விளக்கம் இவ்விரண் டாம் தொகுதியாக வெளி வருகின்றது. இத்தொகுதியைப் பயன்படுத்து வோர் இக்களஞ்சிய உருவாக்கத்திற்கு மேற்கொண்ட நெறிமுறைகளை முதல் தொகுதியின் பதிப்பு முகவுரையில் அறிந்து கொள்ளுதல் செய்தி யைத் தெளிவாக உணர்தற்குத் துணையாகும்.
ஒரு சொல்லுக்குப் பலபொருள் காட்டும் போது ஒன்று தொழிற் பெயராக இருக்குமாயின் அதற்கு நூல்வரிசையில் முதலில் வந்த இடத் திற்கு மட்டும் விளக்கம் எழுதிப் பிற இடங்களுக்கு அவை பயின்ற இடங்கள் மட்டும் சுட்டப்பெறும், சான்றாகக் 'கோள்' என்பதற்குப் பல பொருள்களையும் காட்டி, அது கொள்ளுதல்' என்ற பொருளில் வரும் போது முதலில் வருவதற்குமட்டும் விளக்கம் எழுதி பிறவற்றிற்கு அவை பயின்ற இடங்களை மட்டும் குறிக்கப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம்.
இப்பொருட் களஞ்சியம் விரைவில் உருவாக்கத் திட்டம் வகுத்து இடையிடையே கலந்து உரையாடிப் பல நற்கருத்துக்களைப் புலப்படுத்திப் பல்லாற்றானும் உதவிய தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகத் துணைவேந்தர் வ.அய். சுப்பிரமணியனார் அவர்கட்கும் இப்பணிக்கு உறுதுணையாக இருந்த பல்கலைக் கழக ஆட்சிக் குழுவினர்க்கும் என் உளமார்ந்த நன்றி.
இக்களஞ்சியத் தொகுப்பு உருவாவதற்கு விளக்கக் குறிப்பு எழுதித் துணைபுரிந்த முதுநிலை ஆய்வாளர் புலவர் சி. செல்வத்தாண்டவன, எம்.ஓ.எல்., சிறப்பு உதவியாளர்கள் முனைவர் வ.குருநாதன, எம்.ஓ.எல்., பி.எட்., பி.எச்.டி., புலவர் நா. செல்வராசு, எம்.ஏ., எம்.பில், புலவர் இரா.சொக்கலிங்கம், எம்.ஏ., பி.எட்., கையெழுத்துப் படிகளைத்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>doqx8if68bi2aywia0nyjc5s9fznr7f</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/6</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668409</id>
    <revision>
      <id>1986734</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:23:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986734</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2189" sha1="otgo8k1z26sppx8jo2w23m49ksf6rjh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

தட்டச்சுச் செய்துதவிய செல்வி இரா. மலர்விழி, பி.சயி., ஆகியோர்க்கும் நன்றியுடையேன்.இக்களஞ்சிய வெளியீட்டுக்குத் துணை நின்ற பேராசிரியர் முனைவர் சோ.ந.கந்தசாமி அவர்களுக்கும் மெய்ப்புத்திருத்தம் செய் துதவிய புலவர் இரா. கணபதி, பி.லிட்,, அவர்களுக்கும், விரைந்து செம் மையாக அச்சுப்பணி செய்து குறித்த காலத்தில் இத்தொகுதி வெளியிட உதவிய அண்ணாமலைநகர் 'சிவகாமி அச்சகத்தார்க்கும்' கட்டமைப்பு முதலியன செய்து இப்பதிப்பு அழகாக வெளிவர உதவிய தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகப் பதிப்புத் துறையீனர்க்கும் என்நன்றியைப் புலப்படுத்திக் கொள்கின்றேன்.
இதனைத் தொடர்ந்து சகரம் முதலிய உயிர்மெய் எழுத்துக்களை முதலாகக் கொண்ட தொகுதிகள் வெளிவரும். இக்களஞ்சியத்தைக் கண்ணுறும் அறிஞர் பெருமக்கள் எவையேனும் குறைகள் காணுவாரா யின் அவற்றைத் தெரிவித்தால் நன்றியுடன் ஏற்று அடுத்த பதிப்பினைச் செம்மையாக வெளியிட வாய்ப்பாக இருக்கும்.
இரா.சாரங்கபாணி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>otgo8k1z26sppx8jo2w23m49ksf6rjh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/7</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668410</id>
    <revision>
      <id>1986735</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:23:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986735</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="488" sha1="t82r0g0r9eoxl8vuzyqlg9c528uyjgu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பதிப்புதவியாளர்
புலவர் சி. செல்வத்தாண்டவன், எம்.ஓ.எல.ச முனைவர் வ.குருநாதன், எம்.ஓ.எல்., பி.எட்., பிஎச்.டி. புலவர் நா.செல்வராசு, எம்.ஏ., எம்.பில்.,
புலவர் இரா. சொக்கலிங்கம், எம்.ஏ., பி.எட்.,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t82r0g0r9eoxl8vuzyqlg9c528uyjgu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/581</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668411</id>
    <revision>
      <id>1986736</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:23:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986736</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="232" sha1="ej29sg8oe3xxhaiu80zwnh1ro89xoyl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 581
|bSize = 397
|cWidth = 358
|cHeight = 557
|oTop = 23
|oLeft = 20
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ej29sg8oe3xxhaiu80zwnh1ro89xoyl</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/8</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668412</id>
    <revision>
      <id>1986737</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:23:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986737</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3089" sha1="nzhpw1cxviezwv94ijaxex68wsm1uvw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

அகத. அகம். அசி.
அகத்திணையியல்
பட்,
அகநானூறு
பதி.
அபிதான சிந்தாமணி
பதி.தி.
உ.வே.சா.
உ.வே. சாமிநாதையர்
பதி.ப.
ஒளவை.து.
1
ஒளவை, துரைசாமிப்
ப.மு.
பிள்ளை
சுருக்கக் குறியீட்டு விளக்கம்
பட்டினப் பாலை
பதிற்றுப் பத்து
பதிற்றுப் பத்து - திரட்டு
பதிற்றுப் பத்து - பதிகம்
பல்லவர் காலத்துக்கு
முன் (Pre-Pallavan Tamil
-
Index)
ஐங்.
ஐங்குறுநூறு
பரி.
பரிபாடல்
ஐங்.தி.
ஐங்குறுநூறு-திரட்டு
பர்.தி.
க.க.
கலைக் களஞ்சியம்
பரிபாடல் - திரட்டு
பி.நா,
க.வா.
கடவுள் வாழ்த்து
பின்னத்தூர் நாராயணசாமி
ஐயர்
கலி,
கலித்தொகை
புறம்.
புறநானூறு
குறி.
குறிஞ்சிப்பாட்டு
பெரு.
பெரும்பாணாற்றுப்படை
குறு.
குறுந்தொகை
பெருமழை.
பெருமழைப் புலவர் பொ.வே.
ச.சி.பெ.
சங்க காலச் சிறப்புப்
சோமசுந்தரனார்
பெயர்கள்
பொரு.
பொருநராற்றுப்படை
சிறு.
சூ.
த.பே.
த.வ.க.
சிறுபாணாற்றுப்படை
பொருள்.
பொருளதிகாரம்
சூத்திரம்
மது.
மதுரைக் காஞ்சி
தமிழ்ப் பேரகராதி
மலை.
மலைபடுகடாம்
-
தமிழ்ப் புலவர் வரலாற்றுக்
களஞ்சியம்
முரு.
முருகாற்றுப்படை
தி.
திரட்டு
முல்லை.
முல்லைப்பாட்டு
தொல். நச்.நச்சர்,
தொல்காப்பியம்
மொ.அ.து.
மொ. அ.துரையரங்கசாமி
-
ல.பி.அ.
வரலாற்றுப் பின்னணியில்
நச்சினார்க்கினியர்
15..
ந. சுப்பிரமணியன்
ந.மு.வே.
ந.மு. வேங்கடசாமி
அகநானூறு
uru in its Historical
நாட்டார்
Setting)
நற்.
நற்றிணை
வெ.
வெண்பா
நெடு.
நெடுநல் வாடை
வே.வி.
வேங்கடவிளக்கு
பக்.
பக்கம்
வை,பி.
வையாபுரிப் பிள்ளை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nzhpw1cxviezwv94ijaxex68wsm1uvw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/582</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668413</id>
    <revision>
      <id>1986738</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:24:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986738</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="232" sha1="42ghu8m0c8mtk71ibdmmsbsawzd93ek" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 582
|bSize = 397
|cWidth = 364
|cHeight = 572
|oTop = 19
|oLeft = 19
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>42ghu8m0c8mtk71ibdmmsbsawzd93ek</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/9</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668414</id>
    <revision>
      <id>1986739</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:24:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986739</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8937" sha1="o3zcos0vbfooi8rkhndcigiri8x802f" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம்
க
கங்கன் - சேரன் படைத்தலைவன். கங்கர் மரபைச் சார்ந்தவன் (ப.மு. பக். 191). சேரன் படைத்தலைவர் அறுவருள் ஒருவன் (வே. வி. அகம். 44). சோழன் பெரும்பூட் சென்னியின் படைத்தலைவ னாகிய பழையன் என்பான் நன்னன, ஏற்றை, அத்தி, துன்னருங் கடுந்திறல் கங்கன், கட்டி, புன்றுறை என்னும் சேரர் படைத்தலைவர் அறுவரைப் பாச றையில் தாக்கிப் பொருது மாய்நதான்; அதுகண்டு பொறாத பெரும்பூட் சென்னி கழுமலம் என்னும் ஊரைக் கைப்பற்றிச் சேரன் படைத்தலைவனான கணையன் உட்பட ஏனைய படைத்தலைவரையும் வென்றான் (அகம். 44:7-14).
கங்கு - எல்லை. கிணைப்பொருநனும் அவன் சுற்றத் தாரும் வாட்டாற் றெழினியாதனிடம் பெற்ற செல்வத்திற்குக் கங்கு-எல்லை-இல்லை (புறம்.396:
25).
கங்குல் - இரவு. முள்ளூரை அடுத்த சிறுகாடு கங்குல் இரவு - ஓரிடத்தே உறங்குவது போன்று இருள் செறிந்திருந்தது (புறம். 126:6-8), கிணைப்பொருநன் தடாரியை முழக்கிச் சோழன் நலங்கிள்ளியின் புகழ் பாட, கங்குலின் கடையாமத்திலும் உறங்காத அச்சோழன் கிணைக்குரல் கேட்டுச் சிறப்புடைய புத்தாடையினையும் கலன்களையும் உணவினை யும் அவனுக்கு வழங்கினான் (புறம். 400:4-14). பகைவரைப் பொருட்படுத்தாத வீரர், தமக்கு வரையறுத்த இடங்களைக் காவல் புரியாராய் மிக வும் கரிய கங்குலிலும் வீரவளை ஒளிவிடும்படி, தோளைப் பிணித்த கைகளை யுடையவராய்க் கூதிர்ப்பாசறைக்கண் திரிவர் (பதி. 81:8-14). கங்கு லும் நண்பகலும் துஞ்சாமல் கடல் ஆரவாரிப்பது தொண்டைமான் இளந்திரையனை யான் பெற் றேன்' என்னும் செருக்கினாலேயாம் (பெரு.வெ.). அல்லங்காடியில் பண்டங்கட்கு விலை கூறும் மகளி ரும் அப்பவணிகரும் கூத்தரும் ஏனை மாந்தரும் இனிதே துயில்கொள்ளக் கங்குலின் இடையாமம் வந்தது (மது. 621-631), ஊர்காப்பாளர் தெய்வம் உலவும் செயலற்ற கங்குலிலும் மதுரை வீதிகளில் உலவிக் காவல் செய்வர் (மது. 847-852). மலை முழைஞ்சில் உள்ள விலங்குகளால் கங்குலில் தலை
வனுக்கு உண்டாகும் துன்பத்தை நினைத்துத் தலைவி வலைப்படு மயில்போலக கலங்குவாள் (குறி.250-261). மடப்பத்தை யுடைய மங்கையர் பாடல் ஓர்த்தும் நாடகம் நயந்தும் மாடத்திருந்து நிலவுப் பயன் துய்த்தும் காமபானத்தை உண்டு மகிழ்ந்தும் பட்டாடையை நீக்கிப் புணர்ச்சிக்காலத் துக்கேற்ற மென்மையுடைய துகிலை உடுத்துக் கணவரொடு கூடி மகிழ்ந்தும் பின்பு கடைக் கங்கு லில் (இரவின் கடையாமத்தில்) மணல் மேட்டில் கண் துயின்றனர் (பட். 106-117). 'காவலாளர் சோர் வுற்றிருக்கும் நிலையை மறைய உணர்ந்து கங்குலில் வருதற்கும் நீ உரியை' எனப் பகற்குறிக்கண் செறிப்பறிவுறுத்தி வரைவு கடாவும் தோழி தலை வனிடம் கூறல் (அகம். 2:16,15) பானாட் கங்குலில், பெருங்கைக் கரடி ஈயல்புற்றத்தைத் தோண்டும் போது, அதன் வள்ளுகிர் பட்டுப் புற்றிலிருந்த பாம்பு வலிகெடும் (அகம். 8:1-4). மழை நீங்கிய முன்பனிக் கடைநாளில் பனியுடன் கூடிய கரிய கங்குலின் வெள்ளத்தைத் தலைவி தமியளாய்த் தன் ஊரில் நீந்தி வருந்துவள் எனத் தலைவன தன் நெஞ்சிற்குக் கூறவ் (அகம். 24:5-10) சுங்குலில் (இர வின் கடையாமத்தில்) உழவர் உழவுக்கு வேண்டும் ஆட்களை அழைக்கும் ஓசை மிக்கிருந்தது (அகம். 37:1,2). சேற்றில் நிற்றலை வெறுத்த எருமை, ஊரார் துயிலும் கங்குலில் தளையை அறுத்துக் கொண்டு வேலியைக் கொம்பினால் நீக்கி, வயலி லுள்ள மீன் கெட்டோட வள்ளைக் கொடியை மயக்கித் தாமரை மலரைத் தின்றது (அகம், 46:1-6). பாண்டியன முசிறிப்பட்டினததை முற்றுகையிட் டுச் செய்த போரில் விழுப்புண்பட்ட வீரர்போல மிகவும் வருந்தி நடுக்கங்குலும் பகலும் பிரிவால் வருந்தித் தலைவி அழுவாள் எனப் பொருள்வயிற் பிரிந்த தலைவன் கிழத்தியை நினைந்து சொல்லல் (அகம். 57:14-19). கூதிர்க்காலத்தில் உயிர்களெல் லாம் உறங்கும் பானாட் கங்குலில் மேகம் இடி யுடன் மழை பொழிய, கொடிச்சியர் தநதையர் வேட்டைக்குச் சென்ற காட்டில் துயிலிடம் பெறாது வீடு திரும்பிப் புலித்தோலில் படுத்தனர் (அகம்.58: I-8). தலைவனைப் பிரிந்திருக்கும் தலைவி, பலரும் உறங்கும் கங்குலில் வாடையால் வருந்தித் தலைவன் வரும் காலத்தை நோக்கி மனைமரம் முறிய வளைத் துப் பிடித்து அதன் புறத்தே நின்றிருந்தாள் (அகம்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>o3zcos0vbfooi8rkhndcigiri8x802f</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/10</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668415</id>
    <revision>
      <id>1986740</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:24:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986740</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10391" sha1="8seubefovsarazqnpgbm1yc5u0dnf1c" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கங்குல்
$8:10-14). 'மலர்தார் மார்பனைக் கண்டோர் பலர்; அவருள், இருட்செறிந்த கங்குலில் அணையின் கண்ணே தங்கி, நீர் சொரியும் கண்களோடு மெலிந்த தோளை யுடையேன் யானே' என்று கூறித தலைவி தோழிக்கு அறத்தொடு நின்றாள் (அகம். 82:14-18). திருமணம் நிகழ்ந்த தலைநாட் கங்குலில் ஓரில்லில் தலைவன் தலைவியைத் தழு வினான் (அகம். 86:20). மலைப்பக்கத்தில் கண் ணொளி கெடுமாறு மின்னி மழை பொழிந்த பானாட் கங்குலில் குஞ்சரத்தைத் தாக்கிக் கொடு வரிப் புலி முழங்கியது (அகம். 92:1-4). பானாட் கங்குலில் வானம் விண்மீனைப் பூத்தது போல உச்சிமலையின் பக்கலில் முசுண்டை வெள்ளிய மலர்களைப் பூத்தது (அகம். 94:1-3). பொறி விடு கின்ற கொள்ளிக் கட்டை போல மின்னி மிக்க மழை பொழிந்த நடு நாளாகிய கங்குலில், கொல் லும் விலங்குகள் திரியும் இருளில் தலைவன் இர வுக் குறிக்கண் வருதல் தலைவிக்கு அச்சந்தருவதா கும் (அகம்.108:7-11). கரடிக்கூட்டம், கறையான் புற்றை உடைத்துப் புற்றாஞ்சோற்றினை எடுக்கும் அரைநாட் கங்குலில் நீ வருதல் எமக்குத் தீங்கு தருவதாகும்' என வரைவு கடாவும் தோழி தலை வனிடம் கூறினாள் (அகம்.112:1-4,8). பனிவருத்து கின்ற அரைநாள் கங்குலில் தனிமை எய்தியவரின் பொறுக்கும் வல்லமையை ஆராயாது, வாடைக் காற்று தண்ணென வீசி வருத்தியது (அகம், 128:11- 13). 'தலைவியைப் பிரிந்து சென்றபின் நினைத்து இரங்கவேண்டி வரும்' என்று நினைத்த தலைவன் நள்ளென்னும் ஒலியுடைய கங்குலிலும் அவளுக்குத் துணையாயினான் (அகம். 129:1,2). கங்குல்தோறும் இனிய கனவுகள் தோனறுகின்றன; புள்நிமித்தங் களும் நல்லவாகின்றன; என நெஞ்சம் விரும்புகின் றது: ஆதலால், பொருள்தேடச் சென்ற நம் தலைவர் மதிநிறைந்து அறுமீன் சேரும் நாளில் விளக்கேற்றி மாலை நாற்றிக் கார்த்திகை விழாவினைக் கொண் டாட வர விரும்புகிறேன எனத் தலைவி தோழிக்குக் கூறல் (அகம். 141:1-11,29), 'இரவுக் குறிக்கண் நினனுடன் கூடிக் களித்த தலைவி, பின் நீ வரும் வழியருமை நினைந்து துன்புறுதலால், வேட்டு வரும் துயிலும் கங்குலில் புலி வழங்கும் சிறு நெறிக்கண் வாரற்க' எனத் தோழி இரவுக் குறி மறுத்துத் தலைவனை வரைவுகடாயினாள் (அகம். 168:1,2,11-14). காலிறங்கி இடியுடன் பெருமழை பொழியும் கங்குலின் நடுவில தலைவன் தனியே வருதலை நினைந்து தலைவியின் கண் கலுழும் (அகம். 183:9-12), மகட்போக்கிய நற்றாய் வேல னிடம், 'கங்குலில் இடையறாது அழும் தன் கண் இனிது துயிலும் வண்ணம் தன மகளைத் தலை
2
கங்குல்
வன் கொண்டு வந்து விடுவானோ, தன் வீட்டிற்கே அழைத்துச் செல்வானோ, அவன் குறிப்பு யாது' எனத் கழங்கினால் ஆய்ந்து கூற வேண்டினாள் (அகம்: 195:15-19). இளவேனிற்காலத்தும் கங்குல் பொழுது துயிலின்றிக் கழியும் எனக்கூறி வருந்தும் தலைவியிடம் தலைவன் விரைந்து மீண்டு நின் வாயமுதம் உண்பான் எனக் கூறித் தோழி தேற்றி னாள் (அகம். 237:5-8, 18-17). நாம் ஆயத்தாரோடு விளையாடியபொழுது வந்து நம் வண்டல் மனை யைப் பாராட்டிய தலைவன் நம்மிடம் மறுமொழி பெறானாய்ப் பெயர்ந்தனன். அதுமுதல்
அலர் தூற்றும் பெண்டிரால் கலங்கும் நமமுடன் கங் குவில் கடற்றுறையும் துஞ்சவில்லை எனத் தோழி தலைமகட்குக் குறை நயப்பக் கூறினாள் (அகம். 250:5-14). கார்காலத்து நடுவே மழை பொழிந்த கங்குலின் நடுவே பெருங்குளத்தின் சிறிய கரையை இரவில் காப்பவன் போல அன்னை துயிலாது தன்னைக் காவல் கொண்டனள்' என்பது தலை மகளின் சிறைப்புறக்கூற்று (அகம். 258:11-14). நீங் காத வாடைக்காற்று கங்குலில் கடிமனை மாடத்து வீசி அறமில்லாது வருத்தியமையால் தலைவி இழை நெகிழ்ந்து நலனழிந்தாள் (அகம். 255:15-17), ஓங்கு நடையினையும் சினத்தையும் உடைய யானைகள் கங்குலில் சூழ நிற்கப் பகைவரை முற்றுகையிட்ட வேந்தன் பாசறைக்கண் உள்ள தலைவர் நம் நிலை யறிவாரோ எனத் தலைமகள் தோழிக்குக் கூறல் (அகம்.264:10-15). கடவுள் மரத்தில் முள்ளால் மிடையப் பெற்ற கூட்டில், பேடை தன் சேவலோடு கூடப்பெறாது வருந்தும் கங்குலிலும் தலைவன் தன் ஊர்க்குச் செல்ல எண்ணுவதால் தலைவி அடையும் துன்பத்தை உணர்த்தித் தோழி வரைவு கடாயினாள் (அகம். 270:11-15). அணங்குடை நெடுங் கோட்டருவி, கங்குலில் புலியினைக் கொன்ற பெருங்கை யானையின் புலால் நாறும் புள்ளி பொருந்திய நெற்றியினைக் கழுவியது (அகம்.372: 1-3). மனைவியால் பெறும் இன்பம் காரணமாகப் பொருள் தேடப் பிரிந்து செல்லாதவர், நட்டோரின் வறுமையையும் கேளிரின் துன்பத்தையும் பகைவரின் பெருக்கத்தையும் காண்பர் எனக்கருதி உள்ளத்தில் கங்குல் பகலாகத் தோன்றி மூண்ட கவலைத் தீயைத் தலைவன் முயற்சி மழையால் அவித்துப் பொருள் தேடச் சென்றான் (அகம். 279:1-9). நடுக்கங்குலிலும் பொலிவற்ற மாலைக் காலத் திலும் பிரிவால் கலங்கி, நம் நினைவால் மிக்க துன் பம் அடையும் தலைவி நிலை என்னாகுமோ' எனப் பொருள்வயிற் பிரிந்த தலைவன் நெஞ்சிற்குரைத் தல் (அகம். 297:1-4). 'நாடனே. பெருங் காட்டிடத் தைக் கடந்து அரைநாள் இரவில் நீ இங்கு வந்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8seubefovsarazqnpgbm1yc5u0dnf1c</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/583</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668416</id>
    <revision>
      <id>1986741</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:25:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986741</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="232" sha1="n0fpr21rd016dwfbojtvvpjee9vunlq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 583
|bSize = 397
|cWidth = 364
|cHeight = 563
|oTop = 24
|oLeft = 17
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>n0fpr21rd016dwfbojtvvpjee9vunlq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/11</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668417</id>
    <revision>
      <id>1986742</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:25:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986742</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10426" sha1="cz34hat2zyhk94ufe6z5rnjhy1l8e6a" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கங்குல்
தைக் காட்டிலும், 'நம் தலைவர் காலம் நீட்டியாது வருவர்' என்று கூறிக் கங்குலில் உசாத்துணை யாகித் துயிலாதிருந்த தோழி உன் வரவு கண்டு உவந்தது எனக்கு இனிதாகின்றது' என்று இரவுக் குறிக்கண் தலைவி தலைவனிடம் கூறினாள் (அகம். 298:13,14,20-23). தலைவன் பொருள்வயிற் பிரியின், நுதல் பசந்து தோள் மெலிந்து அழகழிந்து பகலும் கங்குலும் மயங்குதலுற்றுக் கண்ணீர் பெருக்கித் தலைவி துன்புறுவள் எனத் தோழி கூறிச் செலவு விலக்கினாள் (அகம். 307:1-6). கங்குலிற் பெய்த மழை,புலியொடு பொருது வருந்திய களிற்றின் மத்தகத்தில் உண்டான புண்ணைக் கழுவியது (அகம்.308:1-3), 'மின்னி மழை பொழிந்த பானாட் கங்குலில் ஆராக் காமம் வருத்த, மலை முகட்டி லிருந்து வீழ்வார் போல் அச்சம் உண்டாக நடுங்கித் துணையின்றி வாடுவையோ' என அல்ல குறிப் பட்ட தலைவன் நெஞ்சொடு புலம்பினான் (அகம். 322:1-6). 'நளியிருங் கங்குலில் புணர்குறி வாய்த்த களவும் எல்லையின்றி நீண்டது; அனனையும் இக் களவினை உள்ளத்திற்கொண்டு ஒழியாது காக்கின் றாள்; ஆதலால், இவண் தங்குதல் எவ்வாறு இய லும்; தலைவி இரங்கத்தக்கவள்' எனத் தலைவன் கூறியதைத் தலைவி தோழியிடம் எடுத்து மொழிந் தாள் (அகம். 325:3-6). மழைபொழிந்த இருள் செறிந்த யாமத்தில் தலைவன் பாம்பின் தலையை இடறிக்கொண்டு வந்து தலைவியின் முலையிடைப் பொருந்தித் தன் வருத்தம் நீங்கத் தழுவிக் கங்கு லில் இன்புற்றான் (அகம். 328:3-7). இவ்வுலகம் தனக்கே உரித்தாக ஆளும் செல்வம் உண்மை யாகவே கைகூடியதாயினும், கங்குலில் தோன்றும் கனவு போல் அது மறையும்' எனத் தலைவன் பொருள் கடைக்கூட்டிய நெஞ்சிற் குரைத்தல் (அகம், 379:6-9). இப்பொழுது மாலைக்காலம் வந்தது; இதன் பின்னர்க் கங்குலும் வரும்; யான் என் செய் வேன் எனத் தலைவனைப் பிரிந்த தலைவி வருந்தி னாள் (குறு. 122:3,4), கூகை குழறினும் முன்றிலி லுள்ள பலாமரத்தில் குரங்கு தாவித் துள்ளினும் முன்பு அஞ்சிய என் நெஞ்சம் இப்பொழுது ஆரி ருட் கங்குலில் அஞ்சாமல் தலைவரிடத்தே செல்லு தலைத் தவிராது எனத் தலைவி கூறல் (குறு. 153). 'நடுக்கங்குலிலும் நின் ஆரவாரம் செவிப்படும்; யான் ஒரு தலைவனால் அணங்குற்றது போல நீயும் ஒரு தலைவனால் வருத்தம் அடைந்தனை போலும்' எனக் கடலை நோக்கிக் கழிபடர் மிக்க தலைவி கூறினாள் (குறு.163).தலைவர் குறித்துச் சென்ற இளவேனிற் பருவம் வந்தது; அவர் வருகை யைக் கூறும் தூதும் வந்திலது; ஆதலால், துயிலு தற்கினிய கங்குலில் உடன் துயிலுதலை அவர்
3
கங்குல்
மறந்தார்; என் கூந்தலணையையும் நினையாராயி னார் எனப் பருவ வரவு கண்ட தலைவி கூறல் (குறு. 254). கடுஞ்சூல் நோயுடைய அன்றிற்பெடை தன் துணையை அழைக்கும் நடுக் கங்குலில் தலைவ னது தேர் வாராவிடினும் வருவது போலக் காதி னிடத்து ஒலித்தலால் என் சுண் துயில் துறந்தன எனத்தலைவி கூறல் (குறு. 301:3-8). தலைவி நளளென் கங்குலில் தன்னொடு ஒத்த ஒழுக்கமுடையவளா கவும் வைகறையில் அயலாரைப் போனற ஒழுக்க முடையவளாகவும் நடந்துகொள்ளும் ஆற்றலைத் தலைவன் வியந்து கூறினான் (குறு. 312:4,8). 'மழை மிகுதியால் வானும் நிலனும் காணமுடியாத, பலரும் துஞ்சும் பானாட் கங்குலில், எவ்வாறு எம் ஊரறிந்து வந்தாய்' என இரவுக்குறி வந்த தலை வனைத் தோழி நொந்து வினவினாள் (குறு.355). இரவு வரம்பாக மாலைப் பொழுதை நீந்தலே அரிது; அதற்குப்பின் வரும் கங்குல் வெள்ளம் கடலினும் பெரிதாகும்; ஆதலால் மாலைக் காலத் தைக் கடந்து என்ன பயன் எனத் தலைவி தோழி யிடம் வருந்திக் கூறினாள் (குறு.187), மகன் பிறந்ததனால் தலைவன் நள்ளென் கங்குலிற் கள்வன் போலத் தன் இல்லம் சென்றான் எனத் தலைவிக்குப் பாங்காயினார் கேட்பப் பரத்தை கூறல் (நற். 40:10-12). பலாமரங்கள் நிறைந்த முன்றிலினகண் இலலக்கிழத்தி கங்குலில் அருவியின் ஒலிகேட்டு உறங்குவள் (நற். 77:5-7). 'அன்னை நம் களவறிந்து தலைவன் யாங்குளன் எனறு வினவும்; புன்னை மரங்களையுடைய சேரியின்கண் நடு யாமத்துக் கங்குலிலும் தலைவன் தோமணியோசை மெல்ல ஒலிக்கும்; இதற்கு யான் என செயலேன்' எனத் தோழி சிறைப்புறத்தானாகிய தலைவற்குக் கூறி வரைவு கூடாயினாள் (தற், 145.6-11). கூட்டில் தன் பெடையைப் பிரியாது புணர்ந்திருக்கும் அன்றிலின உயங்கு குரலுடன் கலந்து வந்த கங்குல், தன் செயலறுமாறு கையறவைத் தந்தது என மடல் வலித்த தலைவன் தோழியிடம் கூறி (நற்.152:6-9). கடலில் மீன் பிடிக்கும் பரதவர் தம் மரக்கலங்களில் கங்குலில் ஏற்றிய விளக்கு இளஞாயிற்றின் எதிரொளி போலத் தோன்றும் (நற்.219:6-8), செறிந்த இருளையுடைய கங்குலில் பறவை யொலிப்பதைக் கேட்குந்தோறும் காதலன் ஊர்ந்து வரும் தேர்மணியோசையோ எனக்கருதித் தலைவி ஊரெல்லாம் உறங்குகின்ற கங்குலிலும் துயில்கொள்ளாதிருந்தாள் (தற்.187: 9-11). 'இளமை கழியின் பெறற்கரிது; வாழ்நாள் அளவை அறிந்தாரும் இலர்; ஆதலால் நின்னை அணைத்தபடியே கங்குல் கழிவதாக' என முன்பு கூறிப் பிரிந்த தலைவனின் பொய்யுரையால் அவன்
னான்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cz34hat2zyhk94ufe6z5rnjhy1l8e6a</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/12</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668418</id>
    <revision>
      <id>1986744</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:25:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986744</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9859" sha1="ifd33c71c06fdth96jz2t2ul34cre1f" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கங்குல்
துன்புறாது வாழ்வானாக எனத் தலைவி கூறி னாள் (நற.314:1-8). பிரிவால் ஆற்றாமை மீதூர்ந்த தலைவி, அணிந்த கலன நெகிழத் தனிமைத் துன்பத் துடன் நீணட கங்குல் முழுதும் துயில் பெறாது வருநதினாள் (நற்.348.7,8). பெய்யா வானம் பெயத் தொடங்கியது; தலைவி பிரிவால் வளை நெகிழ அழத் தொடங்கினாள்; அதற்கெதிராகக் கங்குலில் முழங்கும் இடியோசை போலக் கோவலர் குழல் ஊதினா (நற்.372-5-9). (நடுநாளாகிய கங்குலினும் வருகினற உன்னை விலங்கு தாக்கின் யான்அதன் விளைவறியேன' எனக் கூறித் தோழி இரவுக்குறி மறுத்தல் (ஐங். 296:3,4), இடைச்சுரத்துச் பிறிது கண்ணயர்ந்தாலும் நள்ளென கங்குலினகண் மனையிடத்தே தலைவியைக் கனவிற் காண்பேன்; ஆதலினால் தலைவியை மறந்தேன் அல்லேன் எனத் தோழியிடம் தலைவன் கூறல் (ஐங்.324: 1-3), தலைவன்பாற் செல்லாமல் தன் உயிரைக் காகக முயனறும், மலர் மணம் நெடுவெண்டிங் களைக் கொண்ட கங்குலில் வந்து வருத்தத்தைத் தரும் எனபது தலைவி கூற்று (கலி.
29:18-21).
மழைமிகை கங்குலில் தலைவன செய்யும் இரவுக் குறியை உற்றுக் கேட்டு வருந்தும் தலைவியின் தோளகள் மெலிந்தன (கலி. 48:8, 9). தலைவியின் அழகு கெடுமாறு பகலிலும் துன்பம் தரும் பிரிவு வருத்தம், கங்குலிற் கனவின்கண்ணும் வந்து அவளைத் துன்புறுத்தியது (கலி. 53:18,19). கங்குலில உயிர்களெல்லாம் சேரத்துயின்றன (கலி. 65:3). மகளிர் முன்கையிற் கிடந்த தொடியாலே வடுவுண்டாகுமாறு கங்குலில தம் கணவரோடு கூடினர் (கலி. 66:4,5). தன தந்தையாகிய துரோ ணனைக் கொன்ற சிகண்டியின தலையை அசுவத் தாமன் கங்குலிற் கொய்தான் (துரோணனைக் கொன் றவன திட்டத்துய்மன என்று பாரதம் கூறும்) (கலி. 101: 30-32). உயிர்கள் பொருள்களைக் காண முடியாத வாறு கங்குல இருளைப் பரப்பிச் செயலறுமாறு செய்தது (கலி.123:6), தோள் துறந்து அருளாத தலைவரைப் போலத் தாழை மீதிருந்த நாரை நளியிருங் கங்குலில் தலைவியின துயரை அறியா மலும் அளி செய்யாமலும் தனக்குக் காமநோயா லான வருத்தமில்லாமல மாறாமற் கூவும் (கலி.128: 1-5). ஊர்காவலர் காக்கும் கஙகுலிடத்துக் கன விலே யான நினைத்தவாறே வந்து தோன்றிய தலைவனை வளைந்து பிடித்துக் கொண்டு பையென விழித்தபோது, பிடித்த கையுள்ளே மறைந்தான என்பது பிரிவால் வாடும் தலைவி கூற்று (கலி. 142: 33-36). மேகம் காலைப் பொழு தில் கடலை முகந்து மாலையில் மலையைச்
கங்கை
சேர்ந்து உயிரினமெல்லாம் துயிலும் கங்குலில் மழை பெய்தமையால் வையை பலவகை மணத்தை உடன்கொண்டு பிறர்க்குக் கொடுத்தது (பரி.20:
6-11).
கங்குல் வெள்ளம் - இரவாகிய வெள்ளம், பிரிவால் வருந் தும் தலைவி, 'இரவுப் பொழுதை எல்லையாகக் கொண்டு மாலைக் காலமாகிய கடலை நீந்தினோ மாயின் அடுத்து வரவிருக்கும் கங்குல வெள்ளம்- இரவாகிய வெள்ளம் - அக்கடலைக் காட்டிலும் பெரிதாதலின் மாலையை நீந்துவதால் வரும் பயன் யாது' எனக் கலங்கினாள் (குறு. 387). கங்குல்வெள்ளத்தார்- புலவர். இவர் குறுந்தொகை 387- ஆம் பாடலின ஆசிரியர். இவரின் இயற்பெயர் தெரிந்திலது. பிரிவுத துன்பத்தால் வாடும் தலைவி மாலைப்பொழுது நம் துன்பத்தை மிகுதியாக்கு கின்றது; வரப்போகும் கங்குலாகிய வெள்ளமோ கடலைவிடப் பரந்ததாயிற்றே' எனக் கலங்குவதாக இவர் கூறும் குறுத்தொகைப் பாடலில் வரும் 'கங் குல் வௌளம்' என்னும் உருவகத் தொடரால் தலைவியின உள்ளத்தமைந்த நுட்பவுணர்வுகள் புலப்படுகின்றன. இச் சிறப்பு மிக்க தொடரை ஆண்டமையான் 'கஙகுல் வெள்ளத்தார்' என்னும் பெயா இவர்க்கமைந்தது (ச. சி. பக். 7).
கங்கை - ஓர் வாறு. வளந்தரும் மழை நீங்கிய கோடைக் காலத்து உயிர்ப் பன்மைகளெல்லாம் சென்று நீர் அருநதக் கங்கைக் கரையைப் பொரும் மிக்க வெள் ளம் நிறைந்தது போலக் குமணன் புலவர்க்கும் இரவலர்க்கும் அளிக்கும் தலைமை யுடையவன் (புறம். 161:5-8). குடவர் கோமானாகிய கடல்பிறக் கோட்டிய செங்குட்டுவன் கடவுட் பத்தினிக்குப் படிவம் அமைக்க விரும்பி வடவர் மீது படையெடுத் துச் சென்று ஆரிய அரசனை வெனறு, இமயததில் கறகொண்டு அக்கல்லை இனிய பல அருவிகளை யுடைய கங்கை யாற்றில் நீர்ப்படுததினான் (பதி. ப. 5:2-7). தேவர்களிருக்கும் மேருவின் உச்சியி லிருந்து இழிதரும் கடத்தற்கரிய கங்கை பொன் கொழிக்கும் (பெரு. 429-431). தலையாலங்கானத் துச் செருவென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனுக்கு அடங்கிய மன்னர் நாட்காலத்தே திறையாகக் கொடுத்த சீரிய கலங்களும் பிறவும் கங்கையாறு ஆயிரமுகமாகக் கடலிற் செனறாற போல மதுரை அரண்மனையில் நிறைநதிருந்தன (மது. 694-697). பட்டினப்பாக்கத்து மறுகுகளில் நிறைந்திருக்கும் அளவற்ற பொருள்களில் கங்கையாற்றில் விளைந்த பொருள்களும் இருந்தன (பட், 190), தலைவர் நம் மினும் உறுதியுடையதாகத் துணிந்த பொருள்,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ifd33c71c06fdth96jz2t2ul34cre1f</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/13</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668419</id>
    <revision>
      <id>1986745</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:26:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986745</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9978" sha1="bycpp4oicx91d1a3gbc2dq9lgidosgm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கங்கைவாரி
கங்கையாற்றின் அடியில் நந்தரால் மறைத்து வைக் கப்பெற்று அழிந்த செல்வமோ என ஆற்றாமை மிக்க தலைவி தோழியை வினவினாள் (அகம். 265; 4-6,33), 'யாழிசை ஒத்த இனிய குரலையுடைய குருநகளிருக்கும் கங்கையாற்றின்கண்ணே ஓடு கின்ற மரக்கலத்திலேறித் தலைவர் சென்றிருப் பாரோ, ஓரிடத்தும் போகார்; இன்னே வருகுவர்' எனப் பிரிவிடை மெலிந்த தலைவியைத் தோழி தேற்றல் (நற்.189:4-6). இமைய மலையின் உச்சி யிலிருந்து இழியும் அருவியையுடைய கங்கையாற் றின் கரையை உடைத்துச் செல்லும் நீர் வெள்ளம் போன்று என் நிறையை யழித்துச் செல்லும் காம வெள்ளத்தை நீந்துமாறறியேன் எனத் தலைவி எதிரழிந்து கூறினாள் (நற். 369:7-11), கரைகளில் நின்ற மரங்களின் பூவும் மகளிர் கூந்தலினின்று வீழ்ந்த மலரும் மைந்தர் மார்பினின்று உதிர்ந்த மலரிதழ்களும் பரந்து விளங்குதலால் விண் மீனாகிய முத்து விளங்கும் வானத்தில் கங்கை பெயர்ந்ததை ஒத்தல் (பரி. 16:32-38). கங்கைவாரி - கங்கைபடுபொருள். பட்டினப்பாக்கத்து மறுகுகளில் தலைமயங்கிக் கிடந்த பல்வேறுபட்ட பொருள்களுள் கங்கைவாரியும் - கங்கை படுபொரு ளும் - இருந்தது (பட்.190).
வையை,
கச்சம் - சுச்சைக்கயிறு. கோத்துக் கட்டிய கச்சம்-கச் சைக் கயிறு - தின்றமையால் உண்டான தழும்பு பொருந்திய அடிகளில் மாநிதிக் கிழவர் வீரக்
கழலை அணிந்தனர் (மது.438). கச்சி - காஞ்சிநகர். 'பரிசிலை நச்சிச் சென்றோர்க்குப் பாதுகாப்பாகிய கைவண்மையினையுடைய தலை வன் கச்சியினகண் - காஞ்சி நகரிடத்தே-இருக்கி றான்' எனத் தொண்டைமான இளந்திரையனைக் குறிப்பிட்டு அவனிடம் பரிசில் பெற்று வரும் பெரும்பாணன், பெற விரும்பும பாணனை ஆற்றுப் படுத்தினான (பெரு. 420,421).
கச்சிப்பேட்டு இளந்தச்சனார் புலவர். இவர் கச்சிப் பேடு என்னும் ஊரில் வாழந்து தச்சுத் தொழிலில் சிறப்பெய்தியமையின் கச்சிப்பேட்டு இளந்தச்சனார் எனப்பட்டார். கச்சிப்பேட்டில் வாழ்ந்த தச்சனார் என்னும் மற்றொரு புலவரினும் வேறுபடுத்தற்கு இவரை இளந்தச்சனார் என்றும் அவரைப் பெருந் தச்சனார் என்றும் அழைத்தனர் (ஒளவை.து.நற். 266). இவர் நற்றிணையில் ஒரு பாடல் (266) மட் டும் பாடியுள்ளார். அப்பாடலில் பிரிந்த தலை மகன் வருந்துணையும் இல்லின்கண் ஆற்றியிருத்தல் கற்புடை மகளிரின் கடன் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது. கச்சிப்பேட்டுக் காஞ்சிக் கொற்றனார் - புலவர். இவர்
கச்சிப்பேடு
காஞ்சியைச் சார்ந்த ஊராகிய கச்சிப் பேட்டில் வாழ்ந்தவர்; கொற்றனார் என்னும் பெயரினர். இவர் பாடியனவாகக் குறுந்தொகையில இரு பாடல்கள் (213, 216) காணப்படுகின்றன. தனன லத்தையும் பேணாது, மறியின் பசியையும் வெயில் வெப்பததையும் நீக்கும் கலைமானை உவமை கூறு வதன வாயிலாகத் தன் நசையையே கருதாது இல லறம் புரியும் கடமையை நினைந்து அரிய பொருள தேடச் சென்ற தலைவனை நினையுமாறு செய்யும் பாங்கினை 213-ஆம் பாடலும் செல்வத்தைக் 'கேடில் விழுப்பொருள்' என்று கூறுதலை 216-ஆம் பாடலும் உணர்த்துகின்றன.
கச்சிப்பேட்டு நன்னாகையார் - பெண்பாற் புலவர். காஞ் சியை அடுத்த கச்சிப்பேட்டில் வாழ்ந்தவர். நாகை யார் என்பது இவரின் இயற்பெயர். இவர் இயற் றியனவாகக் குறுந்தொகையில் ஆறு பாடல்கள் (30,172,180,192, 197,287) உள. உண்மை போலத் தோன்றிப் பொய்யாக முடிகின்ற கனவை 'வாய்த்தகைப் பொய்ககனா' என்பர் (குறு. 30). ஏழூர்க்குப் பொதுவாகிய தொழிலின் பொருட்டு ஓர் ஊரின்கண் அமைத்த துருத்தியைப் போல் தலைவியின் நெஞ்சம் வெய்துயிர்த்து வருநதியது (குறு.172) எனவும் களிற்றின் கூட்டத்திறகு ஒரு யானை தலைமை பெற்று நிற்கும்; பேயின பல போல யானையடியின நகம் இருக்கும் (குறு.180) எனவும் மகளிர் தம் காதலரைப் பிரிந்த காலத்தில் கூந்தலைப் புனைந்து மலரணியார் (குறு.192) என வும் காதலர்ப் பிரிந்த மகளிர்க்குக் கூதிர் கூற்றமா கும் (குறு.197) எனவும் மகளிர் பன்னிரண்டு திங்கள் கருப்பம் தாங்குவர் (குறு. 287) எனவும் கூறியுள்
ளார்.
கச்சிப்பேட்டுப் பெருந்தச்சனார் -புலவர். காஞ்சியை யடுத்த கச்சிப்பேட்டில் வாழ்ந்தவர். அவ்வூரில் இளந்தச்சனார் ஒருவரிருந்தமையின இவர் பெருந் தச்சனார் என்று அழைக்கப்பட்டார். இவர் இயற்றிய இரு பாடல்கள் (144, 213) நற்றிணையில் உள்ளன. புலியால் களிறு தாக்கப்படப பிடி பிளிற் றும் ஓசைகேட்டுத் தலைவி நடுங்கினாள் என்பதன் வழியே ஆற்றது ஏதத்தாலே தலைவன் தாக்கப் படுவனோவெனத் தலைவி நெஞ்சழிந்தாள் என் னும் செய்தியைப் பெற வைக்கும் இவரது சிறப்புப் பாராட்டற்குரியது (144).
கச்சிப்பேடு - காஞ்சியை படுத்த சீறூர். இப்பெயரில் காணப்பெறும் பேடு என்பது, ஒரு பெருநகரில் அமைந்த சிறுபகுதியைக் குறிக்கும் &quot;பேட்டை என்பதைப் போன்றது ( ப . மு.பக்.192). இளந&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bycpp4oicx91d1a3gbc2dq9lgidosgm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/14</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668420</id>
    <revision>
      <id>1986746</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:26:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986746</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9425" sha1="ikhm0tmtl5gyyyq95l60kxyz0vcjp3b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

சுச்சு
தசசனார், காஞ்சிக் கொற்றனார், நன்னாகையார், பெருந்தச்சனார் ஆகிய புலவர் இவ்வூரினர். கச்சு - 1. அரைப்பட்டிகை, வேலன்படிமத்தான் இடை யில் கச்சு-அரைப்பட்டிகை-அணிந்திருந்தான் (முரு. 208). கண்மாறாடவர் நீலநிறக் கச்சினையும் மெல் லிய நூலாற் செய்த ஏணியை அரையிலே சுற்றிய சுற்றினையும் உடையவர் (மது. 639-642). கரிய கச் சினைப் பூண்ட வயிற்றில் கட்டப் பெற்ற மணி யுடன் புனலின்கண் விரும்பி ஆடியவன் ஆட்ட னத்தி (அகம். 376:8-10). தலைவன் கச்சினை வரிந்து கட்டி இரவுக்குறியிடத்து வருதல் (ஐங். 206:5).
2. தோட்பட்டிகை, மார்பகத்துக் குறுக்கே கிடந்த கச்சில்-தோட்பட்டிகையில்-வெள்ளிய கைப்பிடியை உடைய ஒவ்வாளைக் கொண்டவர் வம்பலர் (பெரு. 71,76). ஒள்வாளைக் கச்சின்கண் பூண்ட மங்கை யர் அரண்மனையில் இரவுக்காலத்தில் விளக்குகளைக் கொளுத்துவர் (முலலை. 46-48).
பாவை
3. குதிரை முதுகில் சுட்டும் வார். பனைமடலால் ஒரு குதிரையைச் செய்து அதற்குச் சிறிய மணிகளையும் பெரிய கச்சினையும் பூட்டி, அதில் தலைவன் ஏறு தல் (நற்.220:1-3),
கச்சை - இடையில் கட்டும் துணி. பெருந்தகை மறவன் நீலநிறமுடைய கச்சை-இடையில் கட்டும் துணி யினையும் பூததொழில் செய்யப்பட்ட ஆடையினை யும் பீலிக் கண்ணியையும் உடையவன் (புறம். 2742 12) சோழன் இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி யின குதிரைப் படையிலுள்ள குதிரைகள் கதியும் சாரியையுமாகப் பகுக்கப்படும் செலவினையும் கச்சையினையும் உடையன (புறம். 377:84), காண் டவ வனத்தை எரியூட்டிய கணையை உள்ளடக்கிய தூணியையும் பூத்தொழில் கொண்ட கச்சையையும் உடைய புகழினன் (அருச்சுனன்) (சிறு. 238,239). தலைமகன் வில்லேந்தி அம்பு தெரிந்து நுண் வினைக் கச்சை கட்டி வந்தனன் (குறி. 124,125), 'லிரைந்த செலவினால் வருந்திய இளைய வீரர் இடையிற் செறித்த கச்சையின் பிணிப்பை நெகிழ்த் துத் தாம லிருமபிய வண்ணம் அமர்ந்த நடைய ராய மெல்ல வருவாராக&quot; எனத் தலைவன தன் தோப்பாகனிடம் கூறினான் (நற்.21:1-3), கச்சு - 1
காண்க.
கசடு + 1. குற்றம். கசடு - குற்றம் - செறிந்த காட்சி நீங்காத உள்ளத்தினையுடைய தெளிவில்லாதவர். 'அறவினையைச் செயவோமா, வேண்டாமா' எனறு கருதி ஐயப்பாடு கொளவர் (புறம், 214:3-3), கன விலும் பிறரை இரந்து தனக்குற்ற இடுககண் களைக என வேண்டியறியாத கசடு இல்லாத
சுட்சாடி
நெஞ்சினையும் பெருமித நடையினையும் உடைய வன் கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் (பதி. 44
5-7).
2. வடு. படம் விரித்த பாம்பின் பொறி போன்று கையினது. கசடு - வடு - பட்டுக் கிடந்த கண்ண கன்ற தடாரியை யுடையவன் பொருநன் (பொரு. 69, 70).
கசிவு - 1. வியர்வை. உண்ணாமையால் உடல் வாடி கண்கள் நீர் நிறைந்து கசிவு - வியர்வை - பொருந் திய தன் சுற்றதை வருத்தும் பசி நோயாகிய பகையைக் கூறி ஆய் அண்டிரனிடம் ஓடைகிழார் பரிசில் வேண்டினார் (புறம்.136:6-9). பசி தின்னப் பட்டு உலர்ந்த கசிவுடைய உடம்பு அவிழ் புகுவ தறியாமையின் வாடிய குடர் குளிப்ப நெய்யுடை யடிசிலைப் பாடுநர் சுற்றத்திற்குக் குமணன் நல் கினான் (புறம். 160: 4-12).
2. இரக்கம், கசிவு - இரக்கம் - எய்திய பல சுற்றத் தோடு வருத்தும் பசி நோயாகிய பகையைப் புலப் படுத்தி ஆய் அண்டிரனிடம் ஓடைகிழார் பரிசில் வேண்டினார் (புறம். 136: 8,9). கண்ணொளி மழுங் கிய கசிவோடு வலிமை குறைந்து, அருஞ்சுரம் கடந்து சென்ற கணவனை நினைந்து துயருழந் தாள் பரிசிலனின் மனைவி (புறம்.181:11-14). கஞ்சகம் - கறிவேம்பு. அந்தணர் வீட்டில் நெற்சோற் றையும் பசுவெண்ணெயில் வெந்த மாதுளங்காய்த் துண்டங்களையும் மிளகுப்பொடி கலந்த கஞ்ச கத்தின் - கறிவேம்பின் - நறிய இலை அளாவப் பட்ட மாவடுவையும் பெறுவீர் எனப் பெரும் பாணன் ஆற்றுப்படுத்தப்பட்டான் (பெரு. 305-310). கஞ்சி - சோற்றின் வடிநீர், காவிரிப்பூம்பட்டினத்து அறம் நிலைபெற்ற அட்டிற் சாலையில் சோற்றை வடித்தொழுக்கிய கஞ்சி - சோற்றின வடிநீர் - யாறு போலப் பரந்தொழுகியது (பட். 44,45).
கட்குத்திக் கள்வன் - விழித்திருக்கும்போதே ஏமாற்று பவன். ஆயர் இனத்தவளான தலைவி தன் காத லனை ‘நீ ஒரு கட்குத்திக் கள்வன' - விழித்திருக்கும் போதே ஏமாற்றுபவன்-என மொழிதல் (கலி. 108:49). கட்கேள்வி - கண்ணாலேயே கேட்டல். எழுச்சியையுடைய மணியையும் நிற அழகுடைய பொறிகளையும் கட் கேள்வியையும் - கண்ணாலேயே கேட்டலையும் கவைத்த நாவையும் உடையது பாம்பு (புறம்.382:
13-15).
கட்சாடி - கள் வைக்கும் சுலன். வேற்று நாட்டின்கண் ஆனிரை கவரச் சென்ற வீரன் மிகுந்த ஆனிரை யோடு விரைந்து வருவானாகலின் பிறர்க்கு வார்ப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ikhm0tmtl5gyyyq95l60kxyz0vcjp3b</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/584</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668421</id>
    <revision>
      <id>1986747</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:27:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986747</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="231" sha1="72st93uhao8o62spzcanflzwagyo3tx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 584
|bSize = 397
|cWidth = 366
|cHeight = 594
|oTop = 6
|oLeft = 15
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>72st93uhao8o62spzcanflzwagyo3tx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/15</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668422</id>
    <revision>
      <id>1986748</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:27:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986748</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9335" sha1="cd4uy4gbjw8wivcwu0w1xeff7as6alm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கட்சி
பதைத் தவிர்த்துக் கள்விருப்பமுடையவனான அவனுக்கு முதுகட்சாடியைக் காத்து வைப்பா யாக என்று உண்டாட்டுக்கிடையே மறவன் ஒருவன் கூறினான் (புறம். 258:6-11).
கட்சி - 1. காடு. கட்சியின் - காட்டின்கண் - இருக் கும் மயிலைப் போலச் சுரத்தின்கண் விறலி இருந்தனள் (புறம், 60:4,5), முல்லை நிலத் தோட்டத் தில உழவர் அறுவடைக்குப் புகுங் காலத்தே, அதன்கண தங்கியிருந்த குறும்பூழ்ப் பறவை தன் பறத்தலாற்றாத பிள்ளைகளையும் கூட்டிச் சென்று கட்சியின்கண் தங்கும் (பெரு.201-206). நன்னனது நவிரமலைப் பக்கத்தே கட்சியின்கண் தோகை
விரித்தாடிய மயில் ஆடியிளைத்து நிற்கும் (மலை. 233-235). மழை பொழிந்த இரவில் தினையை மேய்ந்த யானைக் கூட்டம் இரிந்தோடுமாறு சேணோன் எறிந்த கவண் கல்லின் கடுமையான ஒலிகேட்டுப் புலி முழங்க யானை பிளிறக் கட்சி யில் மயில் ஆலும் (அகம்.392:12-17), தலைவனது அழகிய கானத்தில் நீலமணி போலும் நிறமுடைய மலைகள் அமைந்த கட்சியினுள் இளமயில்கள் ஆடும் (ஐங்.280:2,3), வேங்கை மலர்கள் உதிர்கின்ற உயர்ந்த மலையிலுள்ள கட்சியிலிருக்கும் மயில்கள் பார்த்திருத்தலைக் கிளிகள் அறியாமல் பக்கத்தே யுள்ள தினைப்புனத்தில் கதிர்களைக் கவரும் (நற். 13:7-9).
ஒரு
2.கூடு. நள்ளென்னும் யாமத்தின்கண் அன்றிற் சேவல் தன் பெடையோடு தடா மரத்தினது உயர்ந்த கிளையில் அமைத்த கட்சியில் - கூட்டில் - தங்கி ஒலிக்கும் (குறு. 160:1-4), பறவைகள் சேரப் பூஞ்சோலைகளிலுள்ள தத்தம் கட்சிகளில் சென்று சேரச் சுடர் மழுங்கக் கதிரவன் மறைந் தான (நற்.117:3-6). தலைவியது ஊரில் சேணோன் அமைத்த நெடுங்காற் பரணைக் கானத்தின்கண் உள்ள மயில்கள் கட்சியெனக் கருதித் தங்கும் (நற்.
276:5-7).
மலை
3. புகலிடம். ஏறைக்கோனின் உயர்ந்த யிடத்தே மாலைப் பொழுதில் இனத்தினின்றும் பிரிந்து கட்சி - புகலிடம் - காணாத கடமானேறு தன் மடமான் பிணையை அழைக்கும் (புறம்.157: 8-11). வெட்சிக் கானத்தின்கண் வேட்டுவர் அலைத்தலினால் கட்சி காணாத கடமாலின் நல் லேறு, மணி கிளரப் பொன் மிளிர விரைந்தோடும் (புறம்.202:1-4).
கட்டளை உரைகல். கருங்கை வினைஞரின் காதலஞ் சிறுவர் பொன்னை யுரைத்து மாற்றுக் காணும் கட்டளை - உரைகல் - ஒப்பச் சண்பங் கோரைக்
கட்டி
காயில் தோன்றிய சுண்ணங்களை அப்பிக்கொண்ட மார்பினை உடையவர் (பெரு.220-223), கட்ட விழ்ந்து மலர்ந்த வெண் கூதாள மலர்க் கொத்துக் களை உராய்தலாலே அவற்றின் பொன்னிறத் தாதுகள் உதிரப் பெற்ற காட்டுப்பனறி பொன னுரை கட்டளை போலத் தோனறும் (அகம். 178: 2,9-11). கருமையொளி வீசுகின்ற சிறகுகளையுடைய குயில் தன் மேனி பொன்னின் உரை பொடி விளங் கும் கட்டளையினை ஒத்துத் தோன்றுமாறு மாமரத் தின் பூந்தாதுகளைக் கோதும் (குறு. 192:8-5). வேப்பமரத்தின் புள்ளிபட்ட அருநிழலில் சிறுவர் கட்டளைக்கல் போன்ற அரங்குகளை வட்டினாற் கீறி யமைத்து நெல்லிக் காய்களால் வட்டாடுவர் (நற்.3:2-4). கரிய நிறமுடைய தும்பி, பூந்தாதுகள் தன் மேனியில் உதிரப் பெற்றமையால் கட்டளைக் கல் போலக் காட்சியளிக்கும் (ஐங். 218:1). நன் பொன் போன்ற தினைக் கதிர்களை மேயும் பன்றி தன் கரிய மேனியில் அக்கதிர்கள் படிதலால் பொன னுரை கட்டளைக்கல்லை ஒத்திருக்கும் (ஐங். 263:1,2). கட்டளை வலித்தல் - தரத்தை உறுதி செய்தல். இளஞ் சேரலிரும்பொறை பகைவர் நாட்டை வென்று கைப்பற்றியபின் உருக்குதலமைந்து ஒளிவிடும் பொற்கட்டிகளுள் இன்னவர் இன்னதனைப் பெறு வர் என்று அவரவர் கட்டளை வலித்து - தரத்தை உறுதிசெய்து - தானை வீரர்க்குதவினான் (பதி. 81:15-17).
கட்டி - 1. சேரன் படைத்தலைவருள் ஒருவன். சேரன் படைத்தலைவராகிய நனனன், ஏற்றை, அததி,கங் கன், கட்டி, புன்றுறை என்னும் அறுவரும் குழுமி யிருந்த போர்க்களத்தே பருநதுகள் ஊன் உணணு மாறு சோழன் படைத்தலைவனான பழையன் வீரப்போர் புரிந்து விழுப்புண்பட்டு மாயந்தான் (அகம் 64:7-11).
2. வடுகர் தலைவன். போரில் பகைவரைக் கொல் லும் ஆற்றல் மிக்க தானைகளையுடைய கட்டி என்பான் பாணனோடு கூடித் தித்தன் வெளியன என்ற சோழ மன்னனை எதிர்த்துப் போரிட வந்து அச்சோழனின் உறையூர் நாளோலக்கத்தில் ஒலித்த கிணையொலி கேட்டே அஞ்சி அவனொடு பொரா மல் ஓடினான் (அகம்.226:13-17). பல்வேற் கட்டி யது நல்ல நாடு கஞ்சங் குல்லையாலாகிய கண் ணியை யணிந்த வடுகர் வாழும் பகுதியாகும் (குறு.
11:5,6).
3. பொற்கட்டி. பகைவர் நாட்டினை வென்று கைப் பற்றிய இளஞ்சேர லிரும்பொறை அழலினால் உருக்குதலமைந்து ஒளிவீசும் கட்டிகளை பொற்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cd4uy4gbjw8wivcwu0w1xeff7as6alm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/16</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668423</id>
    <revision>
      <id>1986749</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:27:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986749</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9260" sha1="1mzw6u6gqtzlc5aa8qfiav0o7c1h1vg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கட்டிப்புழுக்கு
கட்டிகளை - வீரர்க்குத் தரம் தெரிந்துதவினான் (பதி. 81:15-17). ஆய்மகள மோர் விற்றதைக் கொண்டு சுற்றம் அருத்தி நெய் விற்றதைக் கொண்டு கட்டியாகப் பசும்பொன்னை வாங்கா மல் எருமை நலலான் கருநாகினை வாங்குவாள் (பெரு. 162-165),
4, வெல்லக்கட்டி, களவுக் காலத்தில் தலைவியிடம் பேரனபு பூண்டிருந்த தலைவன அவள் வேம்பின் பசுங் காயைத் தரினும் அதனைத் தேம்பூஙகட்டி- வெல்லக்கட்டி எனப் பாராட்டிக் கூறினான் (குறு. 196:1,2).
5. மண்கட்டி. உழவர் தலைகுவிந்த கட்டிகளை மண்கட்டிகளை - உடைய தோட்டத்தில் ஏர்களைச் சேர்த்து மண் பிறழுமாறு அரிதாளை யுடைய நிலத்தைப் பிளந்து உழுதனர் (அகம். 41:4-6), கட்டிப்புழுக்கு - வெல்லக் கட்டியொடு கூட்டிய அவரை விதை முதலியவற்றின் அவியல். கட்டிப்புழுக்காகிய உணவினையுடைய கொங்கர்க்குத் தலைவன் இளஞ் சேரலிரும்பொறை (பதி. 90:25).
கட்டில் - 1. அரசுகட்டில். பாண்டியன் தலையாலங் கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியனால் பிணிப் புண்டிருந்த யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேரலிரும் பொறை வலிதில் தப்பிப்போய்க் கட்டில் - அரசு கட்டில் - எய்தினான் (புறம். 17 அடிக்குறிப்பு). உயர்ந்த கட்டில், அமைச்சர், பெரிய நாடு முதலிய வற்றை உடையவராய் இருந்தும் கொடை செய் யாது தம் பெயரை உலகில் நிறுத்தாமல் தம்மோடே கொண்டு இறந்துபோன அரசர் சேயாற்று மணலினும் பலராவர் (மலை. 550-556). தான் கெட்ட விடத்துத தனக்கு வலிந்து வந்து கட்டில் எய்தப் பிறர் செய்த உதவியை மறந்துவிட்ட மன்னன போலத தலைவியிடத்து நனறிமறத்தல் தலைவ னுக்கு அமையாது (குறு. 225:3-5),
2. படுக்கைக் கட்டில். வாரைச் செலுத்தும் ஊசியம் னால புலைமகன் கட்டில் - படுககைக் கட்டில் பின்னுவான் (புறம், 82:3,4). பரத்தையிற் பிரிந்து வந்த தலைவன் குறுகிய கால்களையுடைய கட்டிலி னிடத்தேயமைந்த நறுமணப்பூக்கள் பரப்பப்பெற்ற படுக்கையில தன் புதல்வனைத் தழுவிய போது தலைவி அவனிடத்துப் புலலி தணிந்து அவனைப் புறததே தழுவினாள் (குறு. 359:3-6). முன்றிலிடத்தே இடபபட்டிருந்த கட்டிலில் தலைவி அருகி நக்கவும் புதல்வன் தன் மார்பில் ஊரவும் மாலைப்பொழு தில் தலைவன் மகிழநகையினபம் எய்திருந்தான் (p. 410:1-3).
கட்டுவடம்
3. படைக்கலக்கட்டில். சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ் சிய கிள்ளி வளவனைச் சினப்பித்த பகைவர் நாட் டில் ஆடவர் படைக்கலங்கள் தாம் வைக்கப்பெற்ற கட்டிலோடு கவிழ்வதாகக் கனவு கண்டு அவன் படையெடுப்பை உணர்ந்து வருந்தினர் (புறம்.42:
10-18).
4. தெய்வக்கட்டில், தகடூரெறிந்த பெருஞ்சேரலிரும் பொறை தனக்குப் பணியாத பகைவேநதர்தம் பட் டத்து யானைகளின் கொம்புகளை யறுத்து அவற் றினாற் செய்து வைக்கும் தெய்வத்தன்மையுடைய கட்டிலின் மேல் இருந்தல்லது அயிரைமலைக்
கொற்றவை பலி கொள்ளாள் (பதி. 79:13-18). அரசுகட்டில், கால்கழி கட்டில், முரசுகட்டில் காண்க.
கட்டு - 1. அடுக்கு. நிலமும் ஆகாயமும் சுவர்க்கமும் என மூன்றுங் கூடிய புணர்ச்சியாக அடுக்கப்பட்ட அடைவின்கண் முதற்கட்டாகியது - முதலடுக்காகி யது - நிலம் (புறம். 6:5,6).
2. செறிவு. வற்கடம் மிக்க வேனிற் காலத்தே பசித்த ஆனிரையைக் காக்கும் கோவலர் கூரிய கொடுவாளால் வேங்கை மரத்தின் கொம்புகளைப் பூக்களுடனே உதிருமாறு கழித்து அம்மரத்தின் தழையாகிய கட்டினை - செறிவினை - அழிப்பர் (புறம். 324:13-16),
3. பிணிப்பு. பரங்குன்றத்தில் கார்காலத்தில் தோன் றும் காநதட் பூக்களின் குலைகள், போரில் தோற்றுக் கட்டுண்டார் கைகளை யொக்கும்; தும்பி கட்டவிழ்த்த காந்தள் முகைகள் கட்டினை யுடைய யாழ் நரம்பின் புரியை நெகிழ்ப்பார் கைகளை யொக்கும் (பரி. 18:34-37).
4. முறத்தில் நெல் வைத்து எண்ணிக் காணும் குறி. செவிலி கட்டுவிச்சியைக் கொண்டு தலைவியது நோயினைக் குறித்துக் கட்டு-குறி - காணும் நிலை யில்தோழி அறத்தொடு நின்றாள் (குறு.23,26.அடிக் குறிப்பு). குன்ற நாடனின் பிரிவால் தலைவி நெற்றி யிற் பரந்த பசலை நோயைக் கண்டு செவிலி முது பெண்டிரொடு கட்டுவிச்சியை அழைத்து முறத்திற் பரப்பிய நெல்முன் தலைவியை நிறுத்திக் கட்டு வினவினாள் (நற்.288:4-7).
கட்டுரை - புனைந்துரை. களவுக் காலத்தில் பலபல கட்டுரைகளால் - புனைந்துரைகளால் - தலைவியைப் பாராட்டி இனிய மொழி இயம்பிய தலைவன் கற்புக் காலத்தில் அவளுக்கு இன்னாமை தருமாறு பிரியக் கருதினான் (கலி. 14:7,8).
கட்டுவடம் - காலணிகலன் வையையில் நீர் வரவினைக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1mzw6u6gqtzlc5aa8qfiav0o7c1h1vg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/17</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668424</id>
    <revision>
      <id>1986750</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:27:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986750</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9917" sha1="im8u0hdukzjn6jnpcfod9fvlpe6mnmf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கட்டூர்
கேட்ட மதுரை மகளிருட் சிலர், சுட்டுவடத்தோடு - காலணிகலனோடு-கால் மோதிரமும் அணிந்து அதனைக் காணச் செனறனர் (பரி. 12:24). கட்டூர் - 1, பாசறை. செவ்வக் கடுங்கோ வாழியாதனின் படைமறவர் தாம் வேற்று நாட்டிடத்துச் சென்று தங்கிய கட்டூர் - பாசறை - நடுவே முரசு முழங்கப் பகைவரின் விரும்பததக்க சித்திரங்கள் நிலைபெற்ற மதிலை அழித்தல்லது உண்ண மாட்டார் (பதி. 68: 2-6). தம் பகைவர் அஞ்சுகின்ற கட்டூரின்கண் தாம் அரிதாக வந்து தங்குதலை அஞ்சமாட்டார் (பதி. 82:2). வெண்பூவினையுடைய வேளைச் செடியோடு சுரைக் கொடி இடந்தோறும் கலந்து படர்ந்திருப்பதும் வேறு பல மொழிகள் பேசப்படுவதுமான கட்டூரி லுள்ள வீரர்க்குத் தலைவன் இளஞ்சேரலிரும் பொறை (பதி. 90:29,30). கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் பல மொழியும் கலந்த கட்டூரினைத் தான் வேண்டுமிடங்களில் அமைத்துப் பொருதற்கு மாற்றாரை நில எல்லைக்குள் காணாமையின், சினமிக்குக் கடலைப் பிறக்கிடும்படி ஓட்டினான் (அகம். 212:14-19). 'புகழ்சால் சிறப்பினையுடைய காதலியைத் தனித்திருக்குமாறு விடுத்து
இளஞ்சேரலிரும்பொறையின் வீரர்
அருந் தொழிற் கட்டூர்க்கு வந்தனையே' என்று பாசறைக் கண் இருந்த தலைமகன் பருவவரவின்கண் தலை வியை நினைந்து நெஞ்சோடு புலந்து கூறினான் (.445:1,2).
2. போர்க்களம். கடல் கிளர்ந்தாற் போன்ற சுட்டூர் போர்க்களம் - நடுவே வேலினைப் பகைவர் பக்கம் திருப்பித் தன் மறவரைச் செலுத்தித் தானும் சென்று பகைப்படையைப் பிளந்து தடுத்துப் படைய நடுவில் வெட்டுண்டு கிடந்த சிறப்புடையாளனா கிய மகனது மறமாண்பு கண்டு, அவன் தாயின் வாடு முலை ஊறிச் சுரந்தன (புறம், 295), சேரன் படைத்தலைவராய நன்னன், ஏற்றை, அத்தி, கங்கன், கட்டி, புன்றுறை என்னும் அறுவரும் கூடி வந்த அளவிடற்கரிய கட்டூரினிடத்தே பருந்துகள் ஊனுண்ணுமாறு பலரையும் கொனறு வீழ்த்திப் பெரும் போர் செய்த சோழன் படைத்தலைவ னான பழையன் விழுப்புண் பட்டு இறந்தமை கண்டு. பெரும்பூட்சென்னி சேரனின் தானைத் தலைவன் கணையனை அகப்படுத்திக் கழுமலத் தைக் கைப்பற்றினான் (அகம். 44:7-14).
கட்டேறல் - கள்ளாகிய தெளிவு. பாணரின் கலம் நிரம் பப் பெய்த போது சிந்திய இனிய கட்டேறல்- கள்ளாகிய தெளிவு - கல்லை யுருட்டி யொழுகும் (புறம்.115:2-4), நாரைப் பிழிந்துகொள்ளப்பட்ட விரும்பத் தக்க கட்டேறலைப் பாணர் சுற்றம்
9
கடந்தடுதல்
நுகர்ந்தது (புறம். 170:13,13), 'செங்கண் மகளிரொடு சிறு துனி கொண்டு அழகிய கட்டேறலை ஆராய்ந்த கலத்திற் பெய்துதர உண்டு மகிழ்க' எளக் கோதமனார் அறவோன் மகனை வாழ்ததி னார் (புறம்.366:6,14,15). கானவர் மூங்கிலிலே யிருந்து முற்றின தேனாற் செய்த கட்டேறலைக் குன்றகச் சிறுகுடியிலுள்ள சுற்றத்தாரோடு உண்டு மகிழ்வர் (முரு. 194-196). மதுரையில் ஓணநாள் விழாவின் போது மறவர் கடுங்கட்டேறலை யுண்டு திரிவர் (மது. 591,596,599), மூங்கிற்குழாய்க்குள்ளே பெய்த முற்றிய தேனாற் செய்த கட்டேறலை வழி யில் குறைவின்றிப் பருகிச் செல்லலாம் எனக் கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப்பட்டனர் (மலை, 171,172), நன்னன் வேண்மானின் அரண்மனை வாயிலில் காணப்படும் பல்வேறு வகைக் கையுறைப் பொருள் களுள் மூங்கிற்குழாயிலே முற்றிய தேனாற் செய்த கட்டேறலும் ஒனறாகும் (மலை. 533). தெளிந்த கட்டேறலை அருந்திய மகளிர் தம் கணவரது பரத்தைமையைப் பாடிக் காஞ்சிமர நிழலில் குரவை அயர்வர் (அகம். 336:6-9). சிற்றூரில் உள்ளார், அழகிய மூங்கிற் குழாயில் முற்றிய தேனாகிய கட் டேறலை உண்டு மகிழ்வர் (அகம். 368:14,15). கட்பு - களைபறித்தல். மருத நிலத்திலுண்டாகும் பல் வேறு ஓசைகளுள் கட்பினால் - களைபறித்தலால். உண்டாகிய ஓசையும் ஒன்றாகும் (மது. 268). கடகம் - கையணி. வழிநடை வருத்தமும் உலைவு முடைய வன்பரணரின் காய்பசியை நீக்கிய கண் டீரக்கோப் பெருநள்ளி, அவருக்குத் தன் மார்பணி யாகிய ஆரத்துடன முன்கைக் கடகத்தையும் - கை யணியையும் - ஈந்தான் (புறம். 150:20,21). முன்னாட் போரில் அழிந்த படைகளின் நிலையை எண்ணிப் பாசறையில் இருந்த மன்னன், பின்னாட் போரி னைப் பற்றிய நினைவுடனே ஒரு கையைப் படுக் கையின் மேலே வைத்து, ஒரு கையின கடகத்தை முடியோடு சேர்த்து நீள நினைந்திருந்தான் (முல்லை.
75,76).
கடந்தட்டான் - வஞ்சியாது எதிர் நின்று பொருது கொன் றவன், அவுணரைக் கடந்தட்டானாகிய - வஞ்சி யாது எதிர்நின்று பொருது கொன்றவனாகிய திருமாலினது இருங்குன்றில் மயில்கள் அகவுவத னாலும் குயில்கள் கூவுவதனாலும் முழைக்கண் இடையறாது எதிரொலி எழும் (பரி. 15:40-45). கடந்தடுதல் - வஞ்சியாது எதிர்நின்று போரிட்டுக் கொல் லுதல். ஒடுங்கா உள்ளத்தினையும் ஓம்பா ஈகை யினையும் உடைய சேரலாதனாகிய கடுங்கோ வாழியாதன் கடந்தடு தானையை வஞ்சியாது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>im8u0hdukzjn6jnpcfod9fvlpe6mnmf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/585</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668425</id>
    <revision>
      <id>1986751</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:27:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986751</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="232" sha1="qqeb2y0styeapd4wbr1xq19vrkr3vpr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 585
|bSize = 397
|cWidth = 360
|cHeight = 563
|oTop = 17
|oLeft = 15
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qqeb2y0styeapd4wbr1xq19vrkr3vpr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/18</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668426</id>
    <revision>
      <id>1986752</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:28:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986752</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9687" sha1="nnrrenw4z51gu6z5yj6wbt9zza95qj2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடப்பாட்டாளன்
10
கடம்
எதிர்நின்று போரிட்டுக் கொல்லும் தானையை உடையவன் (புறம். 8: 4, 5). கடந்தடு தானையை யுடைய மூவேந்தரும் கூடிப் பொருதாலும் பாரி யின பறம்புமலை கொள்ளுதற்கு அரிது (புறம். 110:1, 2), இளம்பல் கோசர் கடந்தடு வாய் வாளினை யுடையவர் (மது. 773). முக்கண்ணை யுடைய இறைவன், கடந்தடு முன்பினால் மாயஞ் செய் அவுணரையும் மூன்றெயில்களையும் அழித்
தான் (கலி. 2: 3-5),
கடப்பாட்டாளன் - ஒப்புரவாளன். 'தலைவன் வருந்தும் இயல்பினன்; பழிக்கு அஞ்சுபவன்; ஆதலின் நின் மேனியில் பரவிய பசலை, கடப்பாட்டாளன் - ஒப்புரவாளன் - பெற்ற பொருள் போன்று நீங்கு மாறு விரைந்து வந்து அருள்செய்வான்' என வரை விடை வைத்துப் பிரிந்தவிடத்துத் தலைவியைத் தோழி ஆற்றுவித்தாள் (குறு. 143), கடப்பாடு - ஒப்புரவு. கடப்பாட்டாளன் காண்க. கடப்பு - 1. வெற்றி, 'விளங்கு புகழ்க் கபிலன் இன்றுள னாயின் நன்று' என்ற சிறப்பிற் கொப்ப நீ பகை வரை வென்ற கடப்பை - வெற்றியை - யான் பாடுவேன்' எனப் பொருந்திலிளங் கீரனார் சேர மான் மாந்தரஞ்சேரலிரும்பொறையிடம் புகன் றார் (புறம்.53:12-15).
-
2. கடத்தல். நிலவுலகத்தையே கடப்பு கடத்தல் - வல்லது போன்ற விரைவு கொண்டது தலைவனின் பறவை போல் விரைந்தியங்கும் குதிரை (அகம். 64:2). விசும்பைக் கடப்பு அன்ன விரைவுடைய குதிரைகள் மணி ஒலிக்கத் தலைவனின் தேரை மாளிகை வாயிலில் கொணர்ந்து நிறுத்தின (நற்.
361:3-7).
3. மிக்க கொடுமை. அசோகந் தண்பொழிலில் மிக்க அழகுடைய இளமாலின் தளிரை ஒத்த நிறமுடைய வளே, நீ பாண்டியனாற் செறப்பட்டவர் மருமத்தே தைத்த அம்பைக் காட்டிலும் நின் அழகால் நோவைச் செயதல் கடப்பு - (கொடுமைகளின்) மிக்க கொடுமை - அல்லவா எனக் கைக்கிளைத் தலைவன் தலைவியிடம் கூறினான் (கலி. 57:12-15), கடம் - 1, காடு. கோவலர். கல்லுயர் கடத்திடை காட்டிடத்தே - கதிர்மணி பெறுதற்கிடனாகப் பூழி யர் கோலாகிய பல்யானைச் செல்கெழு குட்டு வனின் செருப்பென்னும் மலை திகழ்ந்தது (பதி. 21: 20-23), முல்லைப் புதரில் மொய்க்கும் வண்டினம் கடத்திடையில் பிடவ மரத்தின் தொடுத்தது போல மலரும் பூக்குலையில் தங்கும் (பதி. 56: 16,17). கல்லென்னும் ஒலியுடைய கடத்திடைச் சென்றால் ஆங்குள்ள ஆயரிடம் பாலும் மிதவை
231:8-10).
யும் பெறலாம் எனக் கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப்படு கிறார் (மலை.415-417). உள்ளுநரை வருத்தும் ஊக் கம் ஒழியும் கடத்திடை மாண்வினையின் பொருட்டு என் உடம்பு ஆண்டுப் பிரிந்து நின்றதல்லது நெஞ் சம் நின்கண்ணே தங்கியது எனத் தலைவன் தலை வியிடம் கூறினான (அகம். 29:19-23). உள்ளுநரை வருத்தும் ஊக்கம் ஒழியும் கடத்திடையே யுள்ள சுரத்தை நம் தலைவர் கடந்தனராயினும் உன்னை நினைந்து நெஞ்சம் உருக விரைந்து வருவர் எனத் தோழி பிரிவாற்றாத தலைவிக்குக் கூறினாள் (அசும். அச்சம் தோன்றும் கடத்திடைக் கோடைக் காற்று உதிரச் செய்த இருப்பையின் வெள்ளிய பூக்களைக் கரடிக் கூட்டம் கவர்ந்துண் ணும் (அகம்.267:5-8). கோங்கின் குடைபோன்ற பூக்கள் கடத்திடையே வைகறையில் விண்மீன்க ளெனத் தோன்றி அழகுபெற மணங்கமழும் (நற். 48:3-5). உடன் போக்கு மேற்கொண்ட தலைவ னையும் தலைவியையும் காணிரோ என வினவிய செவிலிக்கு 'இக் கடத்திடைக் காணாதிருந்தேமல் லேம்; கண்டேம்' என முக்கோற் பகவர் கூறினர் (கலி. 9:7-9). பல பசுவையுடைய பொதுவர் கல்லி டத்தனவும் கடத்திடத்தனவுமாகிய மலர்கள் பல வற்றாலுஞ் செய்த கண்ணியைச் சூடினர் (கலி. 103:4,5).
2. பாலை. கள்ளிக் காடுகளையுடைய கடத்திடை பாலை நிலத்தில் - கூர் எயிற்றுச் செந்நாய் வருந்து பசிப் பிணவுடன் நடுகல் நிழலில் தங்கும் (அகம். 53:6-11). பேய்த்தேர் ஓடும் காய்ந்த கடத்தின்கண் சிறுகண் யானை தன் நெடுங்கையை நீட்டி நீர் பெறாது வருந்திச் செல்லும் (அகம். 179:3-6), நிதியினைச் சொரிந்துவிட்ட உள்ளீ டில்லாத துணிப்பை போலப் பாம்பு உடல்வாடிக் கிடக் கும் வறட்சி மிக்க கடத்திடை, வம்பலராய அம்பு பட்டு மாய்ந்தோரின் புண்ணின் குருதியைக் காக்கை மாந்தும் (அகம். 313:11-16), மழை துறந்த தனிமை மிக்க கடத்தில் கள்ளியினது காய் வெடிக் கும் கடுநொடி துணைப் புறாக்களைப் பிரிக்கும் (குறு. 174:1-3). கானம் வெம்பிய வறட்சி மிக்க கடத்தில், கல்லின்கண் ஊறுகின்ற நீரைத் துதிக் கையை நீட்டி அறவாங்கி முகந்து கொண்ட களிற்றி யானை தன் பிடியினை நோக்கி ஓடும்.(நற்.186:1-4). கள்ளிச் செடிகளைக் கொண்ட கடத்திடைக் கூர் எயிற்றுச் செந்நாய் தன் வயாநோயுற்ற பிணவுக்கு உணவாகப் பன்றியைப் பார்க்கும் (p. 323:1, 2). 'வெப்பமேறிய பொடி நிறைந்து கிடக்கும் வெயில் நிறைந்த கடம் நீந்தி வந்தனமாயினும் இனி மேற்செல்லுதலைத் தவிர்வோமாக' எனத்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nnrrenw4z51gu6z5yj6wbt9zza95qj2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/19</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668427</id>
    <revision>
      <id>1986753</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:28:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986753</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9506" sha1="ghs8brzawv0cetnflyggemkygnw8hc0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடம்படுவோர்
தலைவன் தன நெஞ்சிற்குக் கூறினான் (ஐங்.330, 2). நெல்லி மரங்கள் தழைத்தலின்றி உயர்ந்துள்ள மலைகள் சுடும் கடத்திடை எனது நெஞ்சம் பின் தொடரவும் பிரிந்து சென்ற தலைவர். அப்பாலை நிலக் கற்பாறையினும் வலிய நெஞ்சுடையவர் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (ஐங்.334:2-4).
3. சுடமை, மனை வாழ்வுக்குரிய கடம்-கடமைகளை. மேற்கொண்ட பெருமுது பெண்டிரேமாகிய நமக் குத் துனியிடையே தலைவரைப் பற்றி இன்னாச் சொற்கள் என்ன பயனைத் தரும் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (குறு. 181). தலைவி தான் நிற்கின்ற நிலைமை உயர்தற்குக் காரணமான கடவு ளுக்கு வரைவு முடிந்தால் செய்யும் கடம் மேற் கொண்டு தான் குறிபெறாமையின் எய்திய வருத தம் பலவற்றையும் எண்ணிக் கவன்றாள் (கலி. 46: 16,17). 'தலைவி உன் குறை முடித்தலைக் கடம் பூண்டாள்' எனத் தலைவனிடம் கூறாமைக்குத் தன் மெய்யைத் தொட்டுச் சூளுரைக்குமாறு தோழி யிடம் தலைவி கூறினாள் (கலி. 63:12,13).
4. மதம். ஆதிசேடன் திருக்கோயிலின்கண் கடம் மதம் - கொணட களிறு மேகத்தைப் போன்று முழங்கும் (பரி.தி.1:51,59).
5. அருநெறி. தான் செல்லும் நெறி மழை பெய்தது போனறு நறுமலர் பரவக் குளிரச்சியுடையதாயினும் தலைவியைப் பிரிந்து செல்வதால் கடம் - அருநெறி - உடைய சோலைமிக்க காடிறந்த தலைவனுக்கு
அது வெவ்விதாகத் தோன்றியது (ஐங்.328). கடம்படுவோர் - நேர்ந்து கொள்வோர். மதுரையிலிருந்து பரங்குன்றத்திற்குச் சென்ற தலைமகளிருள், செவ் வேளைக் கண்டு. 'எம் வயிறு கருவுறுக' எனக் கடம்படுவோரும் - நேர்ந்து கொள்வோரும் இருந் தனர் (பரி. 8:196).
கடம்பமர் செல்வன் - கடப்ப மரத்தில் தங்கும் செவ்வேள். 'பரங்குன்றமே, கறைமிடற்றண்ணலுக்கு இறைவி ஈன்ற கடம்பமர் செல்வனாகிய செவ்வேளின் சுடி நகரை ஆடவரும் மகளிரும் வழிபடச் செல்லத் துடனே மண்ணகம் வருந்த மழை வறந்ததாயினும் அருவிநீர் மிகும் செல்வம் நிலைபெறுக' எஃப் புலவர் வேண்டுவர் (பரி. 8:125-130).
கடம்பமர் நெடுவேள் - கடப்ப மரத்தில் தங்கும் முருகன்.
போரில் பிறக்கிடாத வம்பலர் கடம்பமர் நெடு வேளாகிய முருகனை ஒத்த வலிமையையும் வேல் கொண்ட பெரிய கையினையும் உடையவர் (பெரு.
75,76).
கடம்பள் - குடிப்பெயர். முல்லை நிலத்துச் சிற்றூரில்
துடியன், பாணன், பறையன், கடம்பன் எனனும்
11
கடம்பு
இந்நான்கல்லது வேறு குடியுமில்லை என மாங்குடி கிழார் குறிப்பிட்டுள்ளார் (புறம். 335:7,8). கடம்பனூர்ச் சாண்டிலியளார் - புலவர், கடம்பனூரில் வாழந்தவராதலின் கடம்பனூர்ச் சாண்டிலியனார் என்று அழைக்கப் பெற்றார். சாண்டிலியர் என் னும் முனிவர் பெயரைக் கொண்ட இவரது ஒரே பாடல் குறுந்தொகை (307) ஆக அமைந்துள்ளது. பிடியின் வருத்தததை நீக்க முயலும் களிறறினைத் தலைவன் தான் செல்லும் வழியிலே கணடும் தன் வருத்தத்தை நீக்க அவன முயலவில்லையே எனறு தலைவி தோழியிடம் குறிப்பாகக் கூறியதை அப பாடல் உணர்த்தும். உடைந்த வளையலைப் பிறைக்கு உவமை கூறியிருப்பது சிறப்பாக உள்ளது.
மர
கடம்பின் பெருவாயில் - கடப்ப மரத்தைக் காவல் மாகக் கொண்ட பெரிய அரண்மனை வாயில. தேரு ருள் போலும் பூவினையுடைய கடம்பின் பெரு வாயிலைக் கொண்ட நன்னனைக் கண்ணி நார் முடிச் சேரல் வெனறான் (பதி. ப.4
7,8).
களங்காயக
கடம்பு - கடப்பமரம். கார்காலத்து நறிய கடம்பின கடப்பமரத்தின் - பசிய இலையுடன் விரவிய மாலை யணிந்தவர் முருகன (புறம். 23:3,4). பகைவர் பல ரால் காக்கப் பெற்ற கடம்பின் அடிமரத்தை வெட்ட ஏவிப் பின் அதனால் முரசு செயது கொண்டலன் இமைய வரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன (பதி. 11:12-16).அவன, பகையரசர் தலை நடுங்கி வணங்க, அவரது காவல மரமாகிய கடம்பினை வெட்டி யழித்தான் (பதி. 12:2,3). கடல் கடந்து கடம்பறுத்தியற்றிய முரசுக்கு வீரர் அரும்பலி தூவினர் (பதி. 17:4-8), முநநீர்த தீவிலுள்ள பகை வரை அழித்து அவர்தம் கடமபையும் தடிந்த கடுஞ்சினமுடையவன இமையவரம்பன நெடுஞ் சேரலாதன (பதி. 2012-5). நன்னனுக்குரிய பெரு வாயிலில் உருள்வடிவமான பூக்களைக் கொண்ட கடம்பமரங்கள் நிறைந்திருந்தன தி.ப. 4.7). குடக கோ இளஞ்சேரலிரும்பொறை பகைவர்தம் தெயவத் தன்மை வாய்ந்த கடம்பின் முழுமுதலைத் தடிந் தான (பதி. 88:6), முருகன் உறையும் பலவேறு இடங்களுள் கடமபும் ஒன்றாகும் (முரு. 225) பொய்கை அடைகரையில் உயாந்து வளர்ந்த கடம் பின் இணைதல் நிறைந்த பூங்கொத்து நீருண் துறையிடத்தே இந்திர கோபத்தை ஒத்த தானத உதிர்க்கும் (சிறு.68-71). உழவர் வயலை அறுவடை செய்யும்பொழுது, அதனகண் தங்கியிருக்கும் குறும் பூழ்ப்பறவை தன்னுடைய வண்ணக் கடம்பின நறு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ghs8brzawv0cetnflyggemkygnw8hc0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/586</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668428</id>
    <revision>
      <id>1986754</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:28:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986754</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="232" sha1="t890ccwcnum5detimois2xzvyb0c061" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 586
|bSize = 397
|cWidth = 377
|cHeight = 554
|oTop = 23
|oLeft = 13
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t890ccwcnum5detimois2xzvyb0c061</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/20</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668429</id>
    <revision>
      <id>1986755</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:29:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986755</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9931" sha1="8v6xohffevmtmjaxa2d3r5qum9qdttb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடம்பு
மலரை ஒக்கும் இளம்பிள்ளைகளோடு அவ்விடத்தை விட்டகன்று காட்டில் தஙகும் (பெரு.201-205),அச் சத்தைச் செய்யும் வேலன் இனிையம் முழஙகக் குறிஞ்சிமலர் சூடிக் கடம்பு சூடுதலால் ஏழிலமிகும் முருகனைத் தன மெய்க்கணணே நிறுத்தி வழி பட்டான (மது. 611-614). திண்ணிய நிலையினை யுடைய கடம்பினது திரண்ட அடிமரத்தை மாலை சுற்றி வளைத்தாற் போலத் தலைவியும் தோழியும் கைகோததுக் கொண்டு தலைவனைச் சூழ்ந்து நினறனர் (குறி. 176,177). வெள்ளிய பனந்தோட் டைக் கடப்ப மலரொடு சூடித் தாளத்தோடு பொருந்த இனிமையாகப் பாடி, முருகனின் பெரும் பெயரை ஏத்தி வேலன வெறியாடுவான் (அகம். 98:16-19). வெற்றிமுரசங் கொணட சேரலாதன் கடற்பகைவரைப் பிறக்கிடச் செய்து கடம்பு அறுத்து இமையத்து வில் பொறித்தான் (அகம. 127: 3-5). 'முருகனை மனைக்கண் வருவித்து அவனது கடம்பும் களிறும பாடித் தோடும் தொடலையும் கைக்கொண்டு வேலன் அசைந்தாடுதல் நன்றோ எனத் தலைவி தோழியை வினாவினாள் (அகம். 138: 10-13). சேரலாதன் கடலின்கண பகைவரை ஓட்டி அவர்தம் காவல மரமாய் கடம்பினையும் அறுத்து முரசு செய்தான் (அகம். 347:3-5). தலைவியைச் சார்ந்தவர் கடம்பின் மீது கொடியை உயர்த்துக் கட்டி, மாலை சூட்டி வெறியாட்டயர்ந்தனர் (அகம். 382:3,7). தலைவி கொண்ட நோயின் தன்மையறி யாது கார் காலத்து மலரும் கடப்ப மாலையைச் சூடி வேலன் வேண்டுதலினாலே வெறிக்களத்திற்கு வந்த முருகன் அறியாமையுடையவன என்று தோழி தெய்வத்துக் குரைப்பாளாய் வெறி விலக்கினாள் (நற்.34:8-11). ஏறு தனது கோட்டினால் குத்தி எடுத்த குடர்களைப் பருந்து எடுத்துச் செல்ல, அவை அதன வாயினின்றும் தப்பிக் கடப்பமரத்தின் மீது வீழ்ந்தன; கடம்பின் மீதிருந்த குடர்கள் ஆண்டுறை யும் தெய்வத்திற்கு மகிழச்சியுண்டாக வேண்டி இட்ட மாலைகள் போல் காட்சியளித்தன (கலி. 106: 27-29). திருமால் ஆலமரத்தின் கீழும் கடப்ப மரத் தினகண்ணும் நல்யாற்று நடுவிலும் குன்றங்களி லும் பிறவிடங்களிலும் பொருந்திப் பற்பல பெயர் களையுடையவராக விளங்குகிறார் (பரி.4:67-69). தேர் உருள் போன்ற பூங்கொத்தைக் கொண்ட கடம்பின் மாலையை உடையவர் செவ்வேள் (பரி. 5:81). தண்ணறுங்கடம்பின் மணம் கமழும் தாதூ தும் வண்டுகளின் இசைகள் பண்களை ஒத்தன (பரி. 14:3,4). அறிவு எல்லையால் அறியப்படாத புகழ்பூத்த கடப்ப மரத்தின்கண் அமர்ந்திருப்பவர் செவ்வேள் (பரி. 19:1). பரங்குன்றத்தில் கடப்ப
12
கடல்
மரத்தின்கண் அமர்ந்த நல்ல நிலையைச் சுற்றத் தோடு தொழுது வாழத்தினேம் என நப்பண்ண னார் பாடுவர் (பரி. 19:103-105). செவ்வேள் வள்ளிப் பூவை இடைஇடையே இட்டுத் தொடுத்த கடம் பின் தேருருள் போன்ற பூவால் இயன்ற நறுமாலை சூடியுள்ளார் (பரி. 21:10,11). தேருருள் போலும் பூங்கொத்தைக் கொண்ட கடம்பின்கண் அமர்ந் துள்ள செவ்வேளுக்கு எடுக்கும் நறும்புகை மணம் கமழும் காற்றை உடையது திருப்பரங்குன்றம்
(பரி. 21:80-53).
கடமா காட்டுப்பசு. வெட்சிக் கானத்து வேட்டுவர் அலைப்பதனால் புகலிடம் காணாத கடமாவின் - காட்டுப்பசுவின் - நல்லஏறு மணி கிளரப் பொன் மிளிர மலைப்பக்கத்து விரைய ஓடும் (புறம்.202:1-4). கல்லென்னும் ஆரவாரத்தை உடைய காட்டின்கண் கடமாவைத் தலைவன அலைப்பப் பகற் பொழுது ஒளிமங்கியது (குறு. 179:1,2).
கடமான் - காட்டுமான், ஞாயிறு மறைகின்ற பொழுதில் இனத்தினின்றும் தலைமயங்கித் தான் சேருமிடம் காணாத கடமான் - காட்டுமான் - நல்லேறு தன் இளம் பிணையை அழைக்கும் (புறம். 157:9-11). கூத்தர் நன்னனின் மலையைச் சார்ந்த சிற்றூர்க் குச் செல்லின் ஆங்குவாழும் குறமகளிடம் கடமா னின் கொழுவிய தசையை உணவுடன் பெறலாம் என ஆற்றுப்படுத்தப்படுகிறார் (மலை. 175,184,185). கடமை - கடமைமான். 'வண்டே, நீ தலைவனுடைய மலைக்குச் செல்வாயாயின், கடமை - கடமை மான்- நிறைந்த தோட்டத்திலுள்ள தினையிடத்தே களை எடுப்போரின் தங்கையாம் தலைவி இன்னும் தன் தமரோடேயே இருக்கிறாள் எனக் கூறுக' என்று வண்டைத் தோழி தூதனுப்பினாள் (குறு. 392). கடல் -ஆழி, கீழைக் கடலில் - ஆழியில் - தோன்றிய ஞாயிறு பின்னும் மேலைக் கடலில் மூழ்கும் புதுவரு வாய்இடையறாத ஊர்களையுடைய நல்லநாட்டிற்கு வேந்தன் பெருஞ்சோற்றுதியஞ் சேரலாதன் (புறம். 2:9-11). நிலைபெற்ற கடலெல்லைக்கண் அமைந்த நிலவுலகத்தை உவாநாள் மதிபோலும் வடிவினை யுடைய உயர்ந்த வெண்கொற்றக் குடை நிழல் செய்ய, ஆணைச்சக்கரம் செலுத்தி அரசாண்ட ஈர நெஞ்சினையும் நீங்கா ஈகையினையு முடைய பாண்டியர் மருகன் கருங்கையொள்வாட் பெரும் பெயர் வழுதி (புறம். 3:1-5), 'குதிரை பூட்டப் பெற்ற பொற்றேரின் மேல் பொலிந்து தோன்றுதலால் கரிய கடலின்கண்ணே ஓங்கியெழும் செஞ்ஞாயிற்றினது ஒளியைப் பெற்றிருக்கின்றான்' என்று சோழன உரு வப் பஃறேர் இளஞ்சேட் சென்னியைப் பரணர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8v6xohffevmtmjaxa2d3r5qum9qdttb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/587</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668430</id>
    <revision>
      <id>1986756</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:29:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986756</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="232" sha1="mm4gkcfelscornti073ujg5d01hkyld" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 587
|bSize = 397
|cWidth = 366
|cHeight = 569
|oTop = 13
|oLeft = 16
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mm4gkcfelscornti073ujg5d01hkyld</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/588</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668431</id>
    <revision>
      <id>1986758</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:30:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986758</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="232" sha1="8e3tjhi6j8ch2tvazroatv3qgxegj3v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 588
|bSize = 397
|cWidth = 372
|cHeight = 559
|oTop = 23
|oLeft = 11
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8e3tjhi6j8ch2tvazroatv3qgxegj3v</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/21</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668432</id>
    <revision>
      <id>1986759</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:31:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986759</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10126" sha1="fl2w75o56fsb1m3itjwvadq0s5sqzmt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடல்
பாடினார் (புறம்.4:13-16). இமயமலையின் வடக கேயும் குமரியின் தெற்கேயும் கிழக்கின்கண் உள்ள கரையை மோதுகின்ற தோண்டப்பட்ட கடற்குக கிழக்கேயும் பழையதாய் முதிர்ந்த கடலின் மேற் கேயும் நிலவுலகத்தும் மேலுலகத்தும் நின்னாணை யால் பிறர் அஞ்சும் அச்சமும் நின் புகழும் பரவுக எனப் பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியைக் காரிகிழார் வாழ்த்தினார் (புறம். 6:1-8). பாண்டியன பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி தன்னொடு போர்செய்தற்கு மாறுபட்ட பகைவர் நாட்டினகண் கடல்போலும் தனது படைய புகுமாறு செலுத்தித் தன் யானையைத் தடை யினறி ஏவி விளைநிலப் பக்கத்தையுடைய அரிய மதிலரண் பலவற்றைக் கைப்பற்றினான (புறம். 6: 11-14). தெற்கே கன்னியாறும் வடக்கே இமய மலையும் கிழக்கேயும் மேற்கேயும் கடல்களும் எல்லையாக, இடைப்பட்ட நிலத்தே குன்றும் மலை யும் காடும் நாடுமாகிய இவற்றை யுடையோர் யாவரும் வழிமொழிய நிலவுலக முழுவதையும் ஆண்டோரது மரபைக் காத்தவன் யானைக்கட் சேய் மாந்தரஞ்சேரலிரும்பொறை (புறம். 17:1-8). பகைவர் அஞ்சும்படி பெருத்தலால் கடலெனக் கருதி மேகம் நீர்முகக்க மேற்கொள்ளும் படை யினை உடைய குடவர் கோவே' என்று குறுங் கோழியூர் கிழார் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ் சேர லிரும்பொறையைப் பாராட்டி விளித்தார் (புறம்.17:36,37,40), ஒலிக்கும் கடலாற் சூழப்பட்ட அணுச்செறிந்த அகனற இடத்தையுடையது உலகம் (புறம்.19:1), வேள் எவ்வியது மிழலைக் கூற்றத்து நல்லூர்களில் நெல்லை யரியும் உழவர் செஞ்ஞா யிற்றினது வெயிலை வெறுப்பின் தெளிந்த கட வலை மேல் பாய்ந்து ஆடுவர் (புறம். 84:1-3,17-39). பெரிய கடலின் ஆழத்திடத்தே காற்றால் புடைக் கப்பட்ட மரக்கலம் நீரைககிழித்து விரைந்தோடு வது போலப் போர்க்களத்தே சென்று களிறு அக் களத்தை அகலப்படுத்திச் செல்லும் (புறம். 26:1-3). கடலால் வரும் பல பண்டங்களையுடைய நாட்டை உடையோன் சோழன நலங்கிள்ளி (புறம். 30:14). சோழன் நலங்கிள்ளி தன் பகைப்புலத்தின் கணணே தங்கிவிட்டுக் கீழ்க்கடல் பின்னதாக, மேற்கடலினது வெள்ளலைகள் தன் குதிரைக் குளம்பை அலைக்க வலமாக முறையே வருதலு முண்டென்று எண்ணி நெஞ்சு நடுங்கும் அவலததினால் வடவரசர் கண் துயிலா ராயினர் (புறம். 32:12-17). சோழன் குள முற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவனின் படை கடல் போல முழங்கும் (புறம். 42:3), மலையின் இழிந்து பெரிய கடலை நோக்கி நிலவெல்லையிலிருந்து பாயும்
13
கடல்
பல்யாறு போலப் புலவரெல்லாரும் சோழன் கிள்ளி வளவனை நோக்கி விரைவர் (புறம். 42:19-21). 'சேர மான் கோக்கோதை மார்பனைக் குறிஞ்சி நிலமுடை மையால் நாடனென்று சொலவேனோ, மருத நிலமுடைமையால ஊரனென்று சொலவேனோ, நெய்தல நிலமுடைமையால் ஒலி முழங்குகின்ற குளிர்ந்த கடலையுடைய சேர்ப்பனென்று சொல வேனோ. எவ்வாறு சொல்வேன்' என்று அவனது நாட்டுவளம் பாடுகிறார் பொயகையார் (புறம்.49: 1-3). கலப்பைப் படையை யுடைய பனைக்கொடி யோன் (நம்பி மூத்த பிரான்) கடற்கணணே வளரும் புரிந்த சங்கினை யொக்கும் வெண்ணிறத்தினன (புறம்.36:3,4). பாணடியன் சித்திரமாடத்துத் துஞ் சிய நன்மாறன் தன் பகைவாக்கு எந்நாளும் சுடும் வெம்மைதவிராது கடலிடத்தே கிளர்ந்தெழுகின்ற ஞாயிற்றை யொப்பான் (புறம். 59:4-6). சோழன போர்வைக் கோப் பெருநற்கிள்ளியின படையார வாரம் எழுகடலுங் கூடி யொலிக்கும் ஒலியினும் பெரிது (புறம். 81:1). அதியமான் நெடுமானஞ்சி நிலவகலத்தைத் தன்னுளளேயடக்கும் கடல்போன்ற படையை யுடையவன் (புறம். 97:14). மலையமான திருமுடிக்காரியின் நாடு கடலாற் கொள்ளப்படாது (புறம்.122:1,2). சினமிகக தானையுடைய சேரன் மேல கடலின்கண் பொனனைத் தரும் நாவாய செலுத்திய அவ்விடத்து வேறு பிறர்தம் மரக்கலங்கள செல்லமாட்டா (புறம்.126:14-16), ஆய் அண்டி ரன் தன்னையெதிர்த்த கொங்கரை மேலைக் கடற கண்ணே ஓட்டிய நாளில அவா தம் வேலகள் பல வற்றையும் கீழே போட்டுவிட்டுப் புறங்கொடுத் தோடினர் (புறம்.130: 5-7). நாஞ்சில கருங்கால வேங்கை நாள்தோறும் பூக்கும பொன்போலும் பூவைச் சுமந்து மணிபோலும் நீர் கடலிற் சென்று கலக்கும் பக்கமலையை யுடையது (புறம். 137:9-12), தெளிந்த கடலாற் சூழப்பட்ட உலகமுழுவதையும் பிற வேந்தர்க்குப் பொதுவாதலின்றித தமக்கே உரியதாகக கொண்டு ஆண்ட பேரரசாக்கும் நடு நாள் யாமத்திலும் பகலும் உறங்காது விலங்கு வேட்டையாடும் கல்லாத ஒருவனுக்கும் உணபது நாழி; உடுப்பவை இரண்டே (புறம்.189: 1-51, சோழன் குராப்பள்ளித துஞ்சிய பெருந்திருமாவள வன் கடலைக் கணடாற் போலும் ஒளளிய படைக் கலம் பொருந்திய பெரிய சேனையை உடையவன் (புறம்.197:3). 'செறிந்த அலைகளையுடைய பெரிய கடல் நீரினும் அக்கடல் கொழித்திட்ட மணலினும் மழைத்துளியினும் நீ விரும்பிய செல்வத்துடனே புகழும் விளங்கி நீடு வாழ்க' என வடமவணணக் கன் பேரிசாத்தனார், பாண்டியன இலவந்திகைப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fl2w75o56fsb1m3itjwvadq0s5sqzmt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/22</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668433</id>
    <revision>
      <id>1986760</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:31:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986760</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10134" sha1="1mt5j7i7y1qqk651n72je2td9q6z3lc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடல்
14
கடல்
பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறனை வாழ்த்தினார் (புறம். 198.18-23). வானால் கவிக்கப் பெற்றுப் பெருங்கட லால சூழப்பட்டது இவ்வையகம் (புறம். 201:16,17). நீர்வேட்கை யுற்றோர் தெளிந்த நீர்ப்பரப்பின் ஒலிக்கும் அவைகளை யுடைய பெரிய கடல்நீரை உணணமாட்டார் (புறம்.204:5,6). புது
மழை
யைப் பெய்தல் வேண்டிக் கால் வீழ்த்துக் கடலி னிடத்தே திரண்ட தலைமையை யுடைய முகில் நீரின்றி மீளாதவாறு போலக் கடிய நெடுவேட்டு வனிடம் சென்ற பரிசிலர் சுற்றம் தேருடன களிறும் பெறுதலின்றி மீளாது (புறம். 208:10-14). மூவனின் நாட்டில் நெய்தலை யுடைய வயற்கண் நெல் வறுக்கும் உழவர் ஆம்பலினது இலையினால் மதுவையுண்டு தெளிந்த கடலினது ஒலிக்கும் அலை யின் இனிய சீராகிய தாளத்திற கேற்ப ஆடுவர் (புறம். 209:2-6). வெளிமான் இறந்தமை யறியாது அவனிடம் பரிசில்பெறச் சென்ற பெருஞ்சித்திர னார்க்கு இளவெளிமான் சிறிதே கொடுப்ப அதனை ஏற்காத அவர் தம் நெஞ்சை விளித்து, 'மிக்க அலையையுடைய கடலின்கண் மண்டிய ஆற்றுநீர் போல விரைந்து போய் நம் அருமை யுணாநத வண்மையோரிடமிருந்து மிகுதியுடைய பரிசிலைக் கொண்டு வருவோம், எழுந்திராய் எனக் கூறினார் (புறம். 237:17-20). வெளிமான் இறந்த செய்தி கேட்டு வருந்திய பெருஞ்சித்திர னார், 'மழையையுடைய இரவில் மரக்கலங்கவிழ்ந்த காலத்துப் பொறுத்தற் கரிய துன்பமுற்ற நெஞ் சுடனே கணணில்லாத ஊமன் கடலின்கண் அழுந்தினாற்போல எல்லையளந்து அறியப்படாத துனப வெள்ளத்தின மறுசுழிக்கண்பட்டுச் சுழலு வதைக் காட்டிலும் இறத்தலே நன்று' என நொந்து கூறினார் (புறம்.238:14-19). பாசறை தன் பரப் பினாலும் ஆர்ப்பினாலும் கண்டோர் கடலென்று மயஙகத் தக்கதாயிருத்தல் (புறம். 294:2). கடல் கிளர்ந்தெழுவது போல் பாசறை ஆரவாரம் மிக் கிருத்தல் (புறம்.295:1). பருத்திவேலிச் சீறூர் மனனனுடைய உழுந்தின் தோலையுண்ட தளர் நடைப் புரவி கடலநீரைப் பிளந்து செல்லும் தோணி போலப் பகைவருடைய படைத்திரளைப் பிளந்து சென்றது (புறம். 399:1-3). சிறுவருவாயினை யுடைய சீறூரில் வாழும் வன்மையோன. போர்க் களத்தே தன் வேந்தனின் முன்னணிப் படை கெட்டழியுமாறு பகைவேந்தனின் படை நெருக்கி மேல்வந்தபோது தான் ஒருவனே உயர்ந்த வாளை வலக்கையில் தாங்கியவனாய் எதிர்நின்று அப் பகைப்படை தன்னைக் கடந்து மேற்செல்லாதபடி தடுக்குமாற்றால், பெரிய கடலைத் தடுத்துத் தாங்கி
6,7).
நிறகும் கரையை ஒத்தான் (புறம்.330), மறவனது பெருந்தகைவேல் பெரிய கடல் போன்ற தானையை யுடைய வேந்தர் மார்பினும் அவர் ஊர்ந்து வரும் பெரிய களிற்றியானையது முகத்தினும் சென்று பாய்தலில் தப்பாது (புறம்.333:2,9,10). மகளிர் கடல் நீரில் விளையாடி அதனால் தம் மேனியிற் படிந்த உவர் நீங்கக் குளத்தில் மூழ்கி எழுவர் (புறம்.339: முழங்குகின்ற கடலாகிய முழவையுடைய முசிறி நகர், மலைபடு பொருளையும் கடல்படு பொருளையும் கலந்து இரவவர்க்கு ஈயும் குட்டு வனுடையது (புறம். 343:7-10), யானையும் தேரும் மாவும் மறவருடனே தெருங்கி ஆரவாரிக்கும் கடலைக் கண்டாற்போன்ற அகன்ற தானையையும் வென்றெறி முரசினையுமுடைய வேந்தர் தம்மாற் காதலிக்கப் பெற்ற பெண்ணை அவள் தந்தை மணஞ்செய்து கொடாவிடின் வறிதே அமைதியாக இரார் (புறம்.351:1-7). நீர்வளம் மிகுந்த புரவலர் மருத நிலத்தூர்களைப் பார்ப்பார்க்குக் கொடுக் குங்கால் அவர் கையிற் பெய்த நீர் கடலளவும் பரக்குமாறு மிகுதியாகக் கொடுப்பர் (புறம்.362; 12,13). கரிய கடல் சூழ்ந்த இப்பெரிய நிலவுலகத் தைச் சிறிதும் பிறர்க்கின்றித் தாமே தமக்குரியதாக ஆண்ட வேந்தர் மிகப் பலர் (புறம்.363:1-4). பெரிய மழைமேகம் நீர்கோடற்பொருட்டுக் கடற் குச் சென்றாற்போல யானும ஒப்பற்ற நின்னை நினைந்து வந்தேன் என்று ஆய் அண்டிரனிடம் உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார் உரைத்தார் (புறம்.375:13,14). சோழன் இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி மலை பயந்த மணியும் காடு கொடுத்த பொன்னும் கடல் நல்கிய முத்தும் வேறுபட்ட உடையும் கள் நிறைந்த குடமும் பொருநனுக்கு வழங்கினான் (புறம். 377:16-20). கடலின் முழக்கத் தைக் கொண்ட தானையையும் போர் வெல்லுத லில் விருப்பத்தையும் உடைய தலைவன் இராச சூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி (புறம்.377:29,30). தென்னவர்க்குத் தானை மறவனான நாஞ்சில் வள்ளுவன் கடல் போன்ற தானையையும் இனிய புகழையுடைய போர்வென்றியையும் உடையவன் (புறம்.380:3-5). விசும்பிலிருந்து பெய்த மழைநீர்த் துளி கடற்குள் வீழ்ந்து முத்தாகும் (புறம். 380:6). சோழநாட்டு வேந்தனான நலங்கிள்ளி கடலில் கடற்படையுடனே சென்று பகைவரை வென்று பெரும்பொருள் கொண்ட மறங்கெழுமிய வலிய முயற்சியுடையவன் (புறம். 388:1-3). சோழன் குள முற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனின் நாட்டில் கடல் சார்ந்த நெய்தற் பகுதியில் காற்றால் கொண ரப்பட்ட மரக்கலங்களை மகளிர் எண்ணுவர் (புறம்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1mt5j7i7y1qqk651n72je2td9q6z3lc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/23</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668434</id>
    <revision>
      <id>1986761</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:31:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986761</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10065" sha1="akyzej6e4o5tan5papabq28k2yxf006" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடல்
386:14). சோழன் குளமுற்றத்துத்துஞ்சிய கிள்ளி வளவனின் தாள் நிழலில் வாழும் யாம் எறிகின் ) அலைகளையுடைய பெரிய கடல் முடிவெய்தும் ஊழிக்காலமே வரினும் அதுகண்டு என்செய்வது என்று அஞ்சமாட்டோம் என எருக்காட்டூர்த் தாயங்கண்ணனார் கிணைப்பொருநன் கூற்றில் வைத்து அவ்வளவன் புகழ் பாடுவர் (புறம். 397:23-27). விசும்பின்கண் விளங்கும் வெண்மதியம் பதினைந்துநாள் முறையே முதிர, கடலின் நடுவே அதனைக் கண்டாற்போன்ற தடாரிப் பறையை யறைந்து பொருநன் சோழன் நலங்கிள்ளியின் புக ழைப் பாடினான் (புறம். 400:1-4). மலைபோல் எழும் அலைகள வெள்ளிய சிறுதுளிகளாக உடையுமாறு காற்று வீசி அலைக்கப்பட்டு அசையும் நீரும் செறி வான பெரிய பரப்புமுடைய கரிய கடலினுள் செனறு அங்கே அவுணர்க்குப் பாதுகாவலாக இருந்த சூரனின மாமரத்தினை முருகவேள் வெட்டி னார் (பதி. 11:1-6). கடலிடைப்பட்ட நிலவுலகத்தே இந்நாவலந்தீவு முழுதையும் ஆண்ட நின் முன் னோர் போல நிலைபெற்று உலகின்கண் அழியாத நல்ல புகழை நிலைநாட்டி வாழ்வாயாக என்று இமைய வரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனைக் குமட்டூர்க் கண்ணனார் வாழ்த்தினார் (பதி.14:19-22).அலைகள் சிறுசிறு திவலைகளாக உடையும்படி கரிய கட லைக் கடந்து சென்று பகைவரது காவல்மரமாகிய கடம்பினை வெட்டி அதனால் இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் வெற்றி முரசம் செய்தான் (பதி. 17: 4.8). இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் ஒலிக்கின்ற கடலை எல்லையாகக் கொண்ட தமிழ கம் விளங்குமாறு அதனைத் தன் செங்கோலின் கீழ் நிறுத்தினான் (பதி. ப. 2: 8,6). பல்யானைச்
செல்கெழு குட்டுவன்பால வருவார் வரை வின்றி உண்ணவேண்டி அவனது மனையில் நிணம் பொருந்திய இறைச்சியை வேக வைத்துத் தாளிதம் செய்யுந்தோறும் அதன் ஒலி கடலொலி போல அடங்காமல் ஆரவாரிக்கும் (பதி. 21:8-12), தீய பண்புகள் நீங்க நன்மை புரிந்து கடலும் கானமும் பயன்படு பொருள்கள் பலவற்றையும் கொடுக்க அவற்றைக் கொண்டு, நாட்டு மக்களை மூப்பும் பிணியுமின்றி நெடுஙகாலம் வாழ்வித்த வலியோர் வழிவந்தவன் பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவன் (பதி.22: 5-11), குளிர்ந்த கடற் பக்சுத்தை யுடைய நெய்தல் நிலத்திலும் ஏனை நிலங்களிலும் வாழும் மக்களும் வேந்தரும் வேளிரும் நடுங்கும் படி பல்யானைச் செலகெழு குட்டுவனது முரசு அறையப்பட்டது (பதி. 30). பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவன் மேறகேயும் கிழக்கேயுமுள்ள இரு கடல
15
கடல்
நீரையும் ஒரு பகலிலே ஆடினான் (பதி. ப. 3:7). பல பொருள்களும் திரளுதலையுடைய கடலை ஆடை யாக உடுத்தது ஞாலம் (பதி. 31: 1,2). நெடுந்தகாய், காற்றால் சிறு சிறு திவலைகளாக உடையும் அலைகளை யுடைய குளிர்ந்த கடலில் விரைந்த செலவினையுடைய புரவியையூர்ந்த நின் தாள்கள் வருந்துதலினின்றும் நீங்குமோ' என்று பரணர் கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவனை வினவினார் (பதி. 41: 6,17,25-27}. கடல்பிறக்கோட்டிய செங் குட்டுவன் கூத்தர் சுற்றம் வாழக் கொடுத்த குதிரை களை எண்ணின், அவை பெரிய கரிய தெளிந்த கடலில் மிக்க திரைகளையுடைய பரப்பின் மேல் வரும் அலைகளினும் பலவாகும் (பதி. 43:14, 15, 21-23). 'மேகம் முகந்து கொள்வதனால் குறையா மலும் ஆற்றுநீர் புகுலதனால் மிகாமலும் இருந்து குறுக்காக வீசும் காற்றினால் கடாவப்படும் அசை யும் நீர் நிறைந்த கடலிடத்தே வேலினை ஏவி முழங்கும் அலையை யுடைய அக்கடலிற் புகுந்து, தம்மை யெதிர்த்த பகைவரைப் பொருது அழித்த வேந்தர் நின் முன்னோருள் ஒருவருமிலர்&quot; என்று கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவனைப் பரணர் பாடினார் (பதி. 48:18-22). சங்குகள் ஒலிக்கும் ஆழி கலங்க வேலினை ஏவிக் கரை யில் மோதி உடையும் அலைகளையுடைய பரப் பொடு கூடிய படுகடலினது அரணாகின்ற வலிமையை அழித்த குட்டுவனைக் கண்டோர் அவனைப் பாடி விட்டுப் பிரிந்து செல்வோமென்று கருதமாட்டார் என்பது பரணர் கூற்று (பதி. 46: 11-14). *கடல் நீரிலே புகுந்து அதன கண்ணே வருந்தி முயனற பரதவனே' எனப் பரணர் கடற போர் செய்த செங்குட்டுவனைப் பழிப்பது போலப் புகழ்ந்துள்ளார் (பதி, 48: 3, 4), 'நின் மலையிலே தோன்றி நின் கடலிலே கலக்கும் ஆற்றினிடத்தே நீர்விழாவையும் வேனிற்காலத்தில் சோலைகளிலே வாழும் பேரெழில் வாழ்ககையையும் உடைய ஆயத் தார் ஆடும் இனிய புனவையுடைய காஞ்சியாற்றுப் பெருந்துறை மணலினும் பலகாலம் நின் பெயர் வாழவதாக&quot; என்று செங்குட்டுவனைப் பரணர் வாழ்த்தினார் (பதி. 48:12-18). ஆழிப் பரப்புக் கலங்குமாறு காற்று மோதுதலால் பேரலைகள் இடி போல முழங்கும் கடலைச் சார்ந்த கானற்சோலை யாகிய குடபுலத்தை நோக்கிச் செல்லும்போது, ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன தண்ணிய கடற் பரப்பினைச் சார்ந்து அடம்பங்கொடிகள் நெருங் கிய கரையிலே அலவன் ஆடியதால் உண்டான சுவடுகளை மறைக்கும் நுண்மணலைக் காற்று வீசு நின்ற பலஞ்சோலையில் அரசுமேலும் அணிதிகழ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>akyzej6e4o5tan5papabq28k2yxf006</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/589</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668435</id>
    <revision>
      <id>1986762</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:32:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986762</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="232" sha1="jn599ioejkpgiix0wp9ouzusjpp65vc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 589
|bSize = 397
|cWidth = 382
|cHeight = 612
|oTop = -10
|oLeft = 9
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jn599ioejkpgiix0wp9ouzusjpp65vc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/24</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668436</id>
    <revision>
      <id>1986763</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:32:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986763</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10022" sha1="09oit3faxted3l4ar53o9wmec2419zb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

விளங்கியிருப்பான்; இருந்து, வடக்கே இமயமலை யும தெற்கே பனியாழியும் கீழமேல் கடலகளுமாகிய நாலெல்லைக்குட்பட்ட அரசரும் பிறரும் குழுமிய பந்தரில் விறலியரின் பாடலைக் கேட்டுப் பொழுது போக்குவான் (பதி. 51: 1-22). இனிய ஓசையை யுடைய அலைகள் ஒலிக்கின்ற ஆழிவழியாக வந்த நனகலச் செலவம் தொகுக்கப்பட்டிருக்கும் பண் சாலைகள் உள்ள தாழை மணங்கமழும் கானலம் பெருந்துறையுடைய தண்ணிய கடற்கரைப் பகுதி யாகிய நல்ல நாட்டுக்குத் தலைவன் ஆடுகோட் பாட்டுச் சேரலாதன (பதி. 68: 3-6), சேரனது நற் வென்னும் ஊரினகண வில்லை யுடைய மறவர் பொஙகுகின்ற பிசிரை யுடைய அலைகளோடும் மேகங்களோடும் கலந்து வரும் குளிர்ந்த கடற்காற் றினால் உடல் நடுங்குவர் (பதி. 60:9-12). 'பாணனே, நீ உன் நெடுமொழிச் சுற்றத்தோடு நேரிப் பொரு நனாகிய செல்வக் கோமானைப் பாடிச் சென்றால் பந்தரென்னும் பெயரையுடைய மூதூரிடத்தேயுள்ள தெளிந்த கடலில் விளைந்த முத்துக்களோடு கொடு மணம் என்னும் ஊரிலுண்டான நல்ல அணிகலன் களைப் பெறுவாய்' என்று கபிலர் பாணாற்றுப் படைத்துறையில் செலவக் கடுங்கோ வாழியா தனின் வண்மையைப் பாடியுள்ளார் (பதி. 67: 1-4, 22,23). காற்றே குறுந்தடியாய் அமைந்து அடிக்கக் கடல் ஒலித்தாற் போன்று பாசறை நடுவே முரசம் முழங்கச் செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதனின் படை மறவர் பகைவரின் எயிலை யெறிவர் (பதி.68:1-5). கடல்போற் பரந்த சேனையிடத்தே கடிய குரலை யுடைய முரசங்கள் காற்றினால் மோதப்பட்ட கடலைப் போல் கடுமையுடையனவாய் முழங்கச் செலவக்கடுங்கோ வாழியாதனின் மறவர் பகை வரைக் கொன்றனர் (பதி. 69:3-9), பண்டங்களை விலைக்கு விற்கும் வணிகர் பெரிய கடலில் நீந்திய மரக்கலத்தைப் பழுதுபார்த்து அதற்கு வனமை யைச் சோபபதுபோலப் பெருஞ்சேரலிரும்பொறை யானைத் தொகுதிக்குப் போரில நேர்ந்த புண்ணை ஆற்றி அவற்றை இரபபோர் வாழக் கொடுப்பான் (பதி. 70:4-7). தெளிநத கடலைநோக்கிச் செல்லும் ஆற்று நீரில செலுத்தும் கருப்பந் தெப்பத்தைக் காட்டிலும் இளஞ்சேரலிரும்பொறை அருளுதலில் வல்லவன (பதி. 87:3-5). தெண்கடல் வளைந்த மலர்தலை உலகத்தில் திசைகளிலெல்லாம் தம் பெயர் பரவிய பகைவரை அழித்து வெற்றியெய்திய பெரியோர் மருகன இளஞ்சேரலிரும்பொறை (பதி. 88:3,4,14). இளஞ்சேரலிரும்பொறையை 'வளைந்த கடலோசையாகிய முழவினையுடைய தொண்டி யென்னும் பட்டினத்துள்ளார்க்குத் தலைவனே
16
கடல்
என்றும் 'பெருங்காற்று எழுப்பிய, உயர்ந்து வரு தலையுடைய அலைகள் நுண்மணலால் ஆகிய அடைகரையிடத்தே வந்து உடையும் குளிர்ந்த கடற்பக்கத்தை யுடைய நாட்டுக்கு உரியவனே' என்றும் பெருங்குன்றூர் கிழார் விளிப்பர் (பதி. 88:21,40-42). கரையிலே வந்து பரத்தலை யுடைய கடல்போன்ற பகைவரால் தடுத்தற்கரிய சேனையை யுடையவன் இளஞ்சேரலிரும்பொறை (பதி. 90:314. செறிந்த பெரிய பரப்பினையுடையது கரிய கடல் (பதி. தி. 1:8). பலர் புகழ் ஞாயிற்றைக் கடலிடத்தே கண்டாற்போல இமைத்துப் பார்ப்பதற்குக் காரண மாவதும் கட்புலனால் நோக்குவார் கண்ணிடங்க ளெல்லாவற்றினும் சென்று விளங்குவதுமான அவிரொளியுடையவர் முருகப்பெருமான் (முரு.3,3). நிலம் முதிர்ந்த குளிர்ச்சியை யுடைய கடல் தன் நிலை குலையும்படி உள்ளே சென்று சூரபன்மா வைக் கொன்ற வேலினையுடையவர் முருகன் (முரு. 45,46). ஒலிக்கும் கடலிடையே அரணமைத்து ஆண்ட -சூரனைக் கொன்றவர் முருகவேள் (முரு. வெ.1). மேகம் கடலிடத்தே நீர்முகத்தலை மறந்த பெரிய வற்கடக் காலத்திலும் ஒரு வேலி நிலம் ஆயிரம் கலம் செந்நெல் விளையுமாறு காவிரி புரக்கும் நாட்டிற்கு உரியவன் சோழன் கரிகாற் பெருவளத்தான் (பொரு. 236,237,246-248). பேகன் முதலிய வண்மையோர் எழுவரும் அக்காலத்தே மேற்கொண்டிருந்த கொடைப் பாரத்தைப் பரந்த கடலாகிய வேலியையுடைய உலகமெல்லாம் விளங் கும்படி தானொருவனாகத் தாங்கியவன் நல்லியக் கோடன் (ஈறு. 113-115). கடல் பரந்து எற்றிப் பொருதலாலே அலையும் நீரையுடைய கானல் வெண்மணலிடத்தே நின்ற தாழை அன்னம் போலப் பூக்கும் (சிறு. 146, 150). குளிர்ந்த கடல் சூழ்ந்த உலகில் தன்னைப் பாதுகாப்பாரைப் பெறாமல் பொழிமழை துறந்த புகை சூழ்ந்த குன்றத்தில் பழுமரத்தைத் தேடித் திரியும் பறவை போலச் சுற்றத்துடன் பயனின்றி ஓடித் திரிந்த பெரும்பாணனை விளித்துத் தொண்டைமான் இளந்திரையனிடம் பரிசில் பெற்று வந்த பெரும் பாணன் ஆற்றுப்படுத்தினான் (பெரு. 18-22). புலால் நாற்றத்தையுடைய கடல்சூழ்ந்த வானம் சூடிய அகன்ற இடத்தையுடையது உலகம் (பெரு. 409,410). மலையினின்று விழுகினற அருவி அம் மலையிலுள்ள பண்ட. களை வாங்கிக் கொண்டு கடலுக்குக் கொடுக்கச் சென்றாற்போலப் பல்வேறு திறைப் பொருள்களோடு அரசர் பலர் தொண்டை மான் இளந்திரையனை வணங்கச் சென்றனர் (பெரு.427,428). கீழ்க்கடலாகிய எல்லையிடத்து முந்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>09oit3faxted3l4ar53o9wmec2419zb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/590</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668437</id>
    <revision>
      <id>1986764</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:32:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986764</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="231" sha1="t140stnsqrd21jmpx48fhy5mnzpn83t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 590
|bSize = 397
|cWidth = 392
|cHeight = 571
|oTop = 13
|oLeft = 1
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t140stnsqrd21jmpx48fhy5mnzpn83t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/25</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668438</id>
    <revision>
      <id>1986765</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:32:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986765</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10122" sha1="1t60lodp44oj34rvydj831h37a7ln97" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடல்
நீர் நடுவே பகற்பொழுதைச் செய்யும் ஞாயிறு தன் கதிர்களைப் பரப்பித் தோனறினாற்போலத் தொண்டைமான் இளந்திரையன் தன்னைச் சார்ந் தோர் நடுவிலிருந்து முறைவேண்டுநர்க்கும் குறை வேண்டுநர்க்கும் அருள் செய்வான் (பெரு.441-444).
அலை
பரவுகின்ற கடலிடத்தே நீரை முகந்த மேகத்தினின்றும் பகலில் பெய்யும் மழைத்துளியின கண் மினனல ஓடுவதுபோல விறலியர் தம் கரிய கூந்தலில் அழகுபொலியப் பொனமாலையை மலை யக் கொடுக்கும் தொண்டைமான இளந்திரையன், கரிய கடலில் சங்கைக் கண்டாற போன்ற வெள் ளிய கழுத்துமயிரையுடைய குதிரைகள் நானகினைச் சேரப்பூட்டிய பொற்றேரைப் பாணர்க்குக் கொடுப் பான (பெரு.483-490), தொண்டைமா னிளந்திரை யனை யான் பயந்தேன எனுஞ் செருக்கால இருள் சூழ்ந்த பெரிய கடல், கங்குலும் பகலும் துஞ்சா இயல்பினதாய் இடையறாது ஆர்ப்பரிக்கும் (பெரு. வெ.). அகன்ற உலகத்தை வளைத்து மாவலி வார்த்த நீர் தன் கையிலே சென்ற அளவிலே விண்ணகத்தே நிமிர்ந்த திருமாலைப் போலக் கடிய செலவினை யுடைய மேகம் ஒலி முழங்கும் குளிர்ந்த கடலைக் குடித்து வலமாக வந்து மலைகளின் மேல்நின்று உலகத்தை வளைத்தெழும் (முலலை. 1-5). பகைவர் நாட்டில் போர் முடித்துத் தலைவர் வாரா முன்னர் மேகம் கடல் முகந்து வந்தது (முல்லை.வெ.2). தெற்கே குமரியும் வடக்கே பெருமலையும் (இமயமும்) கிழக்கேயும் மேற்கேயும் கடலகளும் எல்லையாக இடைப்பட வாழவோரெல்லாம் ஏவல் கேட்கும் படி வெற்றியோடு நடந்த கொற்றவர்க்குத் தலை வன பாண்டியன தலையாலங்கானத்துச் செரு வென்ற நெடுஞ்செழியன் (மது - 70-74). தெளிந்த கடலாகிய ஆழ்ந்த கிடங்கினை யுடைய நெல்லின் ஊரை (சாலியூரை) கொண்ட கொற்றவன் நெடுஞ் செழியன் (மது.86-88). நெடுஞ்செழியன் விரிகின்ற கடல் போலும் பரந்த படையுடனே தடையறப் பகைவரிடத்தே சென்று விசும்பார்ப்பெழ அம்பு விடுத்து, சங்கு முழஙக அவர் பெருமையைக் கெடுத்து வென்று கொன்று நாடுகள் அழிய மதில் களைக் கைப்பற்றினான் (மது. 180-187). 'முழங்கு கின்ற கடலாகிய எல்லையை யுடைய மலாதலை உலகத்தில் உள்ளவருடனே தேவருலகத் துள்ள மேலோர் பகைவராக வரினும், அப்பகைவர்க்கு அஞ்சிப் பணிந்தொழுக மாட்டாய்' என்று நெடுஞ் செழியனின் மறவியல்பை மாங்குடி மருதனார் சுட்டுகிறார் (மது. 199-201). மேகம் கீழ்த்திசைக் கடலிலிருந்து நீரை முகந்து, மேற்றிசைக் கடவரு கின் மலையிடத்தே தங்கி இரவும் பகலும் அறி
17
கடல்
கரிய
யாதவாறு இருண்டு இடியுடன் பெருமழை பொழிதலினால் மேடு, பள்ளம் எங்கும நீர் திரண்டு பெருக அந்நீர் குழியில் விழுந்து அருவி ஒலிப்பக் கழைவளர் சாரலில் களிற்றினம் நடுங்கக் கீழ்த் திசைக் கடலைச் சென்றடையும் (மது. 238-245). அருவிகள் வறண்டு அழகற்ற மவையிடத்து முழைஞ்சுகள் கோடைச் சூறாவளியை முகக்கையி னால் காற்று மிகுந்த கடலபோல் ஒலியெழுப்பும் (மது. 306-309). நெடுஞ்செழியனின் நெய்தல நில வளம் பலவற்றுள் முழங்கு கடல் தந்த விளங்கு கதிர் முத்தம் ஒனறாகும் (மது.315,325). கடலில் உள்ள வெள்ளிய சங்கை யொத்த நரை மயிரினை யுடையராகிய தொன்முது பெண்டிர் நறும்பூகுடனே நுகர்பொருள்களை யேந்தி மனைகள் தோறும் சென்று விற்பர் (மது. 407-489, 422,423). மதுரை நகர மாடங்களில் கொடித் தண்டுகளில் ஏற்றப்பட்ட பெருங்கொடிகளைத் தெளிந்த கடலலைபோல எழுந்து விழும்படி காற்று அடித்தலினால் அம்மாடங்களின நிலா முற்றங்கள் தோறும் இருந்து விழாக்காணும மகளிர் முகம் மேகத்தில் மறையும் திங்களைப் போல் ஒருகால் தோன்றி ஒருகால் மறையும் (மது. 446-452). கூத்தர் சுற்றத்துடன் ஊாழ்த்துன்ற குளிர்த்த
கடல் சேர்ந்த நாட்டையுடையவனாகிய சேரனது நாளோ லக்க இருப்பில் சிறந்தோர் கூடி, அவன் கேட்பத் தருக்கங்கள் பேசுதலின ஆரவாரம் எழும் (மது. 823-526). பெரிய கடல் சூழந்த இடத்தினின்றும் புலால நாறும் அலைகளையுடைய ஓதம் கரிய கழி யில் ஏறிப் பாயுங்கால அங்கு வாழும் பல்வேறு பறவைகள் ஆரவாரம் செயதன (மது. 540-543). நடு இரலில் யாவரும் துயின்ற மதுரை நகர் ஒலி நிறைந்தடங்கிய குளிர்ந்த கடலை ஒத்திருந்தது (மது. 629-631). நெடுஞ்செழியனுக்கு அடங்கியோர் நாள்தோறும் தமககுச் செலவம் மிகுதற்கு அவ னைக் கைதொழுது வாழ்த்தித் திறையாகக் கொடுத்த கலனகளும் பிற பொருள்களும கங்கை யாறு ஆயிரமுகமாகக கடலிற் சௌறு புகுவது போலப் புகுந்தமையான் மதுரை தேவருலகம் போற் பொலிந்தது (மது. 694-699). குடகமலை யிடத்தே தலையினை வைத்துக் கடலிடத்தே சென்றடையும் காவிரி வான் பொய்ப்பினும் தான் பொய்யாதது (பட், 5,6). கடறகரை ஊர்களில் பரத வர் பிள்ளைகள் கடலிறாக்களின் சூடுகளைத் தினறு, வயலாமைப் புழுக்குண்டு அடுப்பம் பூச் சூடி விளையாடுவர் (பட் 63-65). பரதவர் உவா நாளில் பரந்த கருமையுடைய குளிர்ந்த கடலில் மீன் பிடித்தற்குப் போகாது மனவெழுச்சி தவிர்ந்து&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1t60lodp44oj34rvydj831h37a7ln97</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/26</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668439</id>
    <revision>
      <id>1986766</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:33:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986766</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10132" sha1="tsx9c684d611hkib8c02aj1b8onscih" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடல்
தம் மகளிரொடு கூடிக் காவிரியின் புகார்முகத்தே தீவினை போகக் கடலாடியும அதனால் தம் மேனி யிற படிந்த உப்புப்போக நீரிலே குளித்தும் அலவ னாட்டியும் அலைமீது பாய்ந்தும் விளையாடுவர் (பட. 90-103). மேகம் தான் முகந்த நீரை மலை வீடந்தே சொரிதற்காகவும் மவையிற் சொரிந்த நீரை மீண்டு கடலிலே பரப்புதற்காகவும் மாரிக் காலத்தே மழை பெய்தல் (பட். 126-128). தென் கடல் முத்தும் குணகடல் பவளமும் போன்ற பல செல்வங்களும் தம்முள் மயங்கிய இடமகன்ற தெருக்களையுடையது காவிரிப்பூம்பட்டினம் (பட், 189,193). 'தெய்வத்தன்மையுடையனாகலின் இவன் கடல்களை யெல்லாம் தூர்த்தலையும் செய்வான்' என்று உலகத்தார் மேற்கூறும்படியாகத் துறை போனவன சோழன் கரிகாற் பெருவளத்தான் (பட். 271-273). மலையில் விளைந்த பொருள்களை யெல் லாம் வாரிக்கொண்டு யாறு கடலை நோக்கி ஓடு வது போல, நனனன் சேய் நன்னனிடமிருந்து பரி சிற பொருள்களைப் பெற்றுக் கொண்டு யாம் வருகின்றோம் என்பது ஆற்றுப்படுத்தும் கூத்தன் கூற்று (மலை. 51-53), 'செம்மறித்திரள் வெள்யாட் டுடனே ஓசை எழுப்பும் காட்டிடத்தே கடல்போலே ஒலிக்கும் பல யாட்டினங்களை யுடைய திரள்க ளிலே இரவில் செல்வீராயின் பாலும் பாற்சோறும் பெறுவீர்' என்று கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப்படுகின் றனர் (மலை.414-417). நன்னனது மூதூரிலுள்ள தெரு கடலெனவும் முகிலெனவும் ஒலிக்கும் ஆர வாரமுடையது (மலை. 483,487). நன்னன் வேண மாளின் தலைவாயிலில் ஆமான் கனறு முதல் பல வேறு கையுறைப் பொருள்களும் குடமலையிற் பிறந்த காவிரியாறு கடலிற் கலக்கின்ற ஆழ்ந்த புகார்முகத்தை யொப்ப நிறைந்திருந்தன 500-529). முருங்கையின் வெள்ளிய பூக்கள் கடிய சூறாவளி வீச ஆர்த்தலுற்று உடைந்த அலைகளின் துளிகளைப் போல் பரந்து கிடத்தலின், காடு கட லின் கரையகம் போலத் தோன்றும் (அகம்.1:16-19). பெரிய கடற்பரப்பில் எழும் திரைத் திவலைகளை ஏற்றுக் கொண்டதனால விண்மீன்களைப் போன்ற மெல்லரும்புகளைத் தோற்றுவித்த முடப்புன்னை யினது கிளையில் பறவைகள் தங்கும் (அகம். 10:1-4). தெனனவனாகிய பாண்டியன் தன் கடலில் பிறந்த முததினாலாகிய ஆரமும் தன மலையாகிய பொதி யிலில் விளைந்து குறவரால் கொண்டுவந்து தரப் பெற்ற சந்தனமாகிய ஆரமும் என்ற இருபேராரங் களையும் எழில் பெற அணியும் திருவீழ்மார்பினன் (அகம். 13:1-6), பரதமாக்கள் நெடுங்கயிற்றாற் பின்னிய குறிய கண்களையுடைய அழகிய வலை
(மலை.
18
கடல்
யினால் கடல் ஒலியடங்கிய காலத்தே இனமீன் களை முகப்பர் (அகம்.30:2-3). மாலைப்பொழு தில் நீல நிறத்தை யுடைய பெருங்கடல் ஒலி மிகுந்து முழங்கும் (அகம். 40:2,6).
கடலின்கண்
நீரை நிரம்பப் பருகிய நிறைந்த சூலையுடைய கருமுகில்கள் கார்ப்பருவத்தே ஒளிமிக்க மினன லோடு வலப்பக்கமாக எழுந்து முழங்கும் (அகம். 43:1,2).வான வரம்பன கடலிடத்தே மாற்
றாரைப் புடைபெயரச் செய்த செய்த வெற்றியினை உடையவன் (அகம். 45:16,17). நெய்தல் தலைவன் களவுக் காலத்தே கடலொலி அவிந்து தோணி இயக்கமின்றி ஒழிந்து பெரிய கழியில் சுறா முத லிய மீன்கள் செருக்கித் திரியினும் அயற் பெண் டிர் அலர் தூற்றினும் பகலிலும் தலைவியை அக லாதவனாகி அடுத்தடுத்து வருவான் (அகம்.58:1-5). பரதவன் பெரிய கடற்பரப்பில் சிவந்த இறாமீன்கள் நடுங்கும்படி கொடுத்தொழில் செய்து அகப்படுத் தும் வலையினால் நெடும் படகிலிருந்து மீன் பிடிக் கும் தொழிலில் தங்குவான் (அகம். 60:31-3). குளிர்ந்த கடற்கரையை உடையவன் சேர்ப்பன் (அகம்.89:3). கோசரது நியமமென்னும் ஊர் பெரிய கடல் போலும் ஆரவாரத்தினை யுடையது (அகம். 90:10. 12).மேகஞ் சூழ்ந்த இரவில் பெரிய அலை முழக்கத் தோடு இயக்கமும் ஓய்ந்திருந்த கரிய கடலில், கொழுமீனைப் பிடிக்கும் பரதவர் தம் தோணியில் கொளுத்தி வைத்த ஒளிபொருந்திய விளக்கம் வேந்தனது பாசறைக்கண்ணே யானையினது முகத்திற் பிணித்த நெற்றிப் பட்டத்தின் ஒண்சுடர் போலத் தோன்றும் (அகம்.100: 8-10). ஆயத்தா ரோடு தலைவி கடலாடிக் கானலில் சிற்றில் இழைத்துச் சிறுசோறு சமைத்துப் பின் இளைப் பாறி யிருந்தாள் (அகம். 110:5-9). மறப்போரில் வல்லவனான செழியன் கூடற் பறந்தலையில் தம் முள் கூடியெதிர்ந்து வந்த சேர சோழப் பேரரசரின் கடல்போன்ற பெரும் படையைக் கலங்கத் தாக்கி அவர்தம் ஓடுபுறங்கண்டனன் (அகம்.116: 18-18). காவிரியாறு கடலில் கலக்கும் பெருந்துறையின் கண்ணே பெரிய கடலோதம் இறா மீனோடு கரைக்கு வந்து அங்குக் கிடக்கும் மாலையோடு மீளும் (அகம்.123:11-13). 'நடு யாமத்தில் தன் காமம் செறிந்து கடலினும் மிகுதியாகப் பரவிக் கரை கடந்து செல்லும்' என்று தலைவி தோழியி டம் கூறுவாள் போலச் சிறைப்புறத் தலைவன் கேட் பக் கூறினாள் (அகம். 128:3,4). துளையிடாத புதிய முத்துக்கள் விளையும் தெளிந்த கடலையுடைய வீரன் திண்ணிய தேரினையுடைய செழியன் (அகம். 137:13,14).தென்னவன் தன்னோடு மாறுபட்ட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tsx9c684d611hkib8c02aj1b8onscih</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/27</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668440</id>
    <revision>
      <id>1986767</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:33:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986767</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9952" sha1="9hlnaph12mkk63aukftpdghl1ecuud8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடல்
பகைவரை வென்ற, கடல்போலும் தானையினை யுடையவன் (அகம். 138:6, 7). சிறுகுடிப் பரதவர் பெரிய கடலில் மீளவேட்டம் ஆடுவர் (அகம், 140:1), கடல் மீன்களும் துஞ்சும் இடையாமத்தில் தலைவி மெல்லத் தனனிடம் வந்து இனிய மொழிகளைப் பேசித் தொடிக்கண வடுக்கொளத தனனை முயங் கிச் சென்றாள என இரவுக்குறி வந்து மீளும் தலைவன் தன் நெஞ்சோடு சொல்லி உவந்தான் (அகம்.142:20-88). கொள்ளக் குறைவு படாததும் சங்குகள் பெருகும் ஆழத்தினை யுடைமையால் அளபபரிதாகியதும திரண்ட கரிய தோற்றத் தினையுடையது மாகிய கடலபோனற வானில், அழற்கொடி யொத்த மின்னல் இருளைப் பிளந்து செல்ல இடியுடன் கூடிய மழை நளளிரவில் பொழி தல (அகம்.162:1-5). புலியால் கொன்று தின்னப் பட்ட யானையின் எஞ்சிய ஊனில் மறவர் எடுத் துச் சென்றதும் போக மிகுந்ததனை, ஒலிக்கின்ற அலை பொருந்திய கடலில விளையும் அமிழ்த மாசிய உப்பினைக் கொணரும் உமணர் தீக்கடை கோலால் ஆக்கிய சிறுதீயில் வதக்கிச் சோற்றுலை யில் கூட்டிச் சமைப்பர் (அகம்.169:3-7). நள்ளி ரவில் தாழை மரத்தினது தாழந்த கிளையின் மேலே பசிப்பிணியோடு இளைப்புறறிருக்கும் கடற் சிறு காக்கை நீர்ப்பரப்பின்கண் தன் பெடைக் காக்கையோடு கூடி வெள்ளிய இறா மீனைத் தின்பதாகக் கனவு காணும் (அகம்.170:9-12). கடலைக் கண்டாற போல மருதநிலப் பரப்பு பரந்து விரிந்திருத்தல் (அகம். 176:1), பெரிய கூட்டத்தையுடைய முகிலகள ஆரவாரத்தோடு தோனறிப் பனித்துறைப் பெருங்கடலினூடே சென்று நீரைப் பருகி உட்கொண்டு றிசை வானில் எழுந்து சூலுற்ற பெண்யானைக் கூட்டங்களைப் போல் இடந்தொறும் நெருங்கிப் பரவக் காகாலம் வந்தது (அகம். 183:5-10). காட்டரணிலுள்ளோர் குடிபோகிய பாழ்நாட்டின் அருவழியில் பனங்குருத்தைத் தின்னும் யானை காலைப் பொழுதில் துயிலு மிடத்தே அசைந்து கொண்டிருக்கும் நிலை, சுறாமீன்களுள்ள குளிர்ந்த துறைகளை நீததிச் சென்று
மேற்
காலையில் மீன்
வேட்டை குறித்தெழுந்த பரதவர் தங்குதற்குரிய கடலதோணிகளைப் போல் தோன்றும் (அகம்.167: 17-23). பெருங் கடல்நீரைப் பெரிய கூட்டமாகிய மேகம் முகந்து கொள்ளும் (அகம், 188:1), புன்னைக் கிளையில் தங்கிய நாரை ஓடுமாறு பொங்கிவரும் லாடைக்காற்றுடன் அலைகள் அலைத்துக் கொண் டிருக்கவும், ஒரு நாள் தலைவனொருவன கடலோர மாய்த் தேரைச் செலுத்திச் சோலைக்கு வந்தனன்.
19
கடல்
(அகம். 196:7-10). 'ஏதிலாரைப் போலத் தலைவி யைப் பிரிந்து பொருளீட்டுதற்குக் கடல்போன்ற கானம் பிற்படுமாறு நீ செல்லுதற்குரியை' என்று தலைவன் நெஞ்சினை நோக்கிக் கூறினான (அகம். 199-13-15), நிறைமதி நாளில் ஞாயிறு மறைந்த அந்திப் பொழுதில அசசம் பொருநதிய பெரிய கடல் ஆரவாரித்து எழுநதாற் போல ஊரார் கூறும் அலர் மன்றின்கண் பரவியது (அகம். 201: 8-10). பாண்டியன் உலக முழுவதும நிழல் செய்த கெடாத வெண்கொற்றக் குடையினையும் கடல் போன்ற சேனையினையும் செருக்கிய குதிரையினை யும் உடையவன் (அகம். 204.1,2). பரதரின் எறி உளியால் தாக்கப்பெற்ற பெருமீன், விசும்பினை அணிசெய்யும் வில்லைப் போலத் தாவித தன் புண்ணினினறும் ஒழுகிய உதிரத்தால் புலால் நாறும் கடல் நீரின் நிறம மாறுபட நீர்ப்பரப்பைக் கலக்கி வலிகுன்றிக் கரையோரத்தே வரிசையாக நிறுத்தப் பட்டிருக்கும் படகின பககலில் வந்து ஒதுங்கும் (அகம். 210:1-6), கடல் போன்ற தானையினை உடையவன் குட்டுவன் (அகம். 212:15,16). கடலாடு மகளிர் புலிநகக் கொன்றைப் பூவினைக் கொய்த னர் (அகம்.216:8). ஊணூரில் முழங்கும் கடலோதம காலையில் பெருகிச் சுழலும் (அகம.220:12,13). கழார்ப்பெருந்துறை நீர்விழாவில் தன் காதலனான ஆட்டனத்தியைக் காலிரி வெள்ளம் கவர்ந்து கொண்டதனால் திசையெலலாம் தேடி. மதி மருண்டு வாடிய ஆதிமந்திக்கு அவனைக் காட்டிப் பின் ஒலிக்கும் கடலிற் புகுந்து உயிர் விட்ட மருதி பாடல்சால சிறப்புப் பெற்றாள் (அகம். 222·8.18}. காவிரி வெள்ளத்தால கொள்ளப்பட்ட ஆட்டனத் தியைப் பிரிந்த ஆதிமந்தி அழுத கண்ணளாய் நாடுதோறும் ஊர்தோறும் சென்று, 'என் தலை வனைக் சடல்கொண்டதோ, புனல ஒளித்ததோ&quot; எனத் தன துன்பத்தைச சொல்லிப் பெரிதும் பேதுற்றாள் (அகம். 236-16-21). செறிந்த கடலாகிய திரைச் சுரத்தில் திரிந்து வருந்திய படகினகண இருந் தவாறே பலவாய மீனகூட்டங்கள் வாழுமிடங்களை விளக்கொளியினால் தலைவியின் தநதை அவள் தமையன்மார்க்குக் காட்டுவான் (அகம். 240:4-7), புலால் வீசும அலைகளையுடைய பெருங்கடல் நீரை இடையே பிளந்தவாறு கப்பல செல்லும் (அகம். 255:2,2}.விளங்.கும் கதிர்கள் விரியப் பெற்ற அச் சம பொருந்திய ஞாயிற்று மண்டிலம் உயர்ந்தோர் தொழ அசையும் அலைகளையுடைய பெருங்கடலில் தோனறும் (அகம். 263:1,2). கடலநீரில் விளையும் உப்பினை வண்டிகளிலேற்றி உமணர் எடுத்துச் செல்வர் (அகம். 295:9,10). பயன் பொருந்திய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9hlnaph12mkk63aukftpdghl1ecuud8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/28</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668441</id>
    <revision>
      <id>1986768</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:33:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986768</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9860" sha1="omf0096fe7wfn0y7k64m8zeci3q9gxh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடல்
செலவங்களைத் தரும் பல கதிர்களை யுடைய ஞாயிறு, உலகிறகுத தொழிலகளைத் தருதற்கு வலமாக எழுந்து விளங்கிப பெரிய கடலில் தோனறினாற்போல வேங்கை நீலமணியையொத்த மாலைக காலத்தே நிறைய மலர்ந்தது (அகம்.298: 1-4). தலைவியது தோள நலத்தினைத் தலைவன புது வதாக நுகாந்த நாளில், கடலே அறியும் சான்றாக அவன் அவளிடம சூள்மொழி கூறினான (அகம். 320: 12-14). சிறுகுடிப் பரதவர் பெருங்கடலிற் செலுத் திய படகுபோலத தலைவனின் தேர் மணற்குவியல் மேலும் மணலமேட்டுத் தாழை மடல்களினிடத்தும் அடும்புக கொடியை யறுத்துக் கொண்டு ஏறியும் இறங்கியும் செனறு மறையும் (அகம. 330:11-17). எப்பொழுதும் ஒலி முழஙகும் இயல்புடையது கடவ (அகம். 334:4). பரதவா விசையுடன் சென்று மீன பிடிக்கும்போது சுறா மீன்கள் ஒருங்கே பாயந்து கிழித்த வலைகள், தொழிலொழிந்து மனை முற்றத்தில் தாழை மரத்தினமீது கிடந்து, குளிர்ந்த கடலினின்று அசைந்துவரும் காற்று வீசுநதோறும் அசையும் தெளிந்த கடற்பரப்பினையுடையது தலை வியின ஊர் (அகம். 340:19-24). சேரலாதன பெரிய கடலின் கண பகைவரை ஓட்டி அவாதம் காவல் மரமான கடம்பினை அறுதது, அதனாற் செய்த முரசினது கண் முழங்கினாற் போலச் சேரிப் பெண டிர் தலைவியைக குறித்து அம்பலும் அவரும் மொழிந்தனர் (அகம். 347:3-7). மாலைக்காலம் அநதி வான
னத்தின செந்நிற அழகுடன கடலின் நீலநிற அழ கையும் கொண்டு வந்தது (அகம். 360.8, 9). கைவண மையுடைய சோழா கடல்போலுந் தானையினையும் உடையவர் (அகம். 369.13). மேகங்கள பெரிய கடல் நீரை முகந்து, திசைகள எல்லாம் இருண்டு உலகு மறைய வலமாக எழுநது மின்னி மழை பொழியும் (அகம். 374.1-6)., பனைமரங்கள் மிக்க தலைவியது சிறு நலலூரிலுள்ள புலால நாறறம வீசும் அலை களையுடைய கடலும் அதன் கரையிலுள்ள சோலை யும் நிலவும் இருளும் போலத் தோன்றும் (குறு. 81:5- *). விரிந்த அலைகளையுடைய பெருங்கடலால் சூழப் பெற்றது இவ்வுலகம(குறு. 101:1). கீழக்கடல் அலைக்கு அருகில உள்ள சிறகிழந்த நாரை சேரனது (மேல கடற்கரையில் அமைந்த) தொணடியென்னும் பட்டி னத்தின் துறையில் வாழும் அயிரை மீனாகிய உண்வைப் பெறத தலை நிமிர்ந்தது போலத் தொலைவிலுளள பெற்றகரிய தலைவியை நினைக் கின்றாய் எனத் தலைவன நெஞ்சுநோக்கிக் கூறி னான (குறு 128). கரிய கடல நடுவே தோன்றிய எட்டாம் நாள் திஙகள் போலத தலைவியின் கூந் தலுக்கு அயலே தோன்றிய சிறு நுதல் தோன்றி
20
கடல்
யது (குறு. 1293-5). கழியிடத்தனவாய மலர்களைப் பறித்தும் கடலிலுளள அலையினகண தவழந்தும் ஆயததார் விளையாடினர் (குறு. 144:1-3). மீனுண் ணும கொக்குகளை யுடைய சோலை சூழ்ந்த பெருந்துறையி னிடததே தாழையை அலைகள் அலைக்கின்ற நளளிரவிலும் நின் ஆரவாரம கேட்கு மாறு புலம்புதற்குக் கடலே, நீ யாரால் வருதத மடைந்தாய் எனத தலைவன் பாலுள்ள காதலால் செயலற்று வருந்தும் தலைவி வினவினாள் (குறு. 153), மரந்தை என்னும் ஊரிடத்தே குளிர்ந்த கடலலைகள் மோதிப் பெயர்ததலாலே நாரையினம் அங்கிருந்து வேறிடம் போய அயிரைமீனை உண் ணும் (குறு.166:1-3). கடல் ஒலியடங்கக் கானல் மயக்கமுடையதாகிக கழி பொலிவழிந்தது; இன்று தலைவர் வருவர்&quot; என்று தலைவியிடத்துத் தோழி கூறினாள் (குறு- 177:1-5), பொற்படைகளால் பொலிவுபெற்ற வெள்ளிய தேரின்கண ஏறி, அலை யாற் கலங்கிய கடலினது நீர்த்துளி தேருருளை களை நனைக்கும்படி சோப்பன் தலைவியைப் பிரிந்து சென்றான் (குறு. 205:3-5). தலைவர் ஊர்ந்த நெடுந்தேர் தெணகடல் அடை கரையில் தெளி மணி ஒலிக்க நாம் காணும்படி வந்து, பினபு நாமே நாணும்படி மீண்டு செல்லும் என்று தோழி தலைவனின் குறையைத் தலைவி நயக்க வேண்டிக் கூறினாள் (குறு. 212:1-3). தலைவரது தண்கடல் நாட்டு அலைகள் கானலிலுள்ள நமது சிறுகுடி முன்றிலில் வந்து மீண்டு செலலும் எனறு தலைவி தோழிக்குக கூறினாள் (குறு. 228:3-6). 'தண்ணிய கடற்கரையை யுடைய சோபபனே' என்று தலைவ னைத் தோழி விளித்தல் (குறு. 236:6; நற். 331:8; ஐங. 196.4). வினைமுற்றி மீளும் தலைவன் வரும் வழி யிடைச் சோலைகளில் கொல்லுதல் வல்ல புலிகள் கரிய கடலலைபோல முழங்கித திரியும் (குறு. 237; 5-7). தலைவரது மணிநெடுங்குன்று தெள்ளிய அலைகளையுடைய கடலில ஆழ்கின்ற கப்பலைப் போல மாலைக்காலத்து மயங்கிருளில் மறைகின்றது எனத் தலைவி தோழியிடம் நொந்து மொழிந்தாள (குறு.240.5-7). பறவைகள் ஒலிக்கும் பெரிய கடற் கரையையுடைய சேர்பபன என்று தலைவனைத் தலைவி குறிததல் (குறு. 243:4). பெருங்கடற்கரை யினகண உள்ள சிறுவெண்காக்கை நடு இரவில் இரையின் பொருட்டுக் கழிகளில் பசிய இலை களைக் கலக்கித துழாவும் (குறு. 246:1-3). தலைவி யின தந்தை வலிய சுறாமீன் எறிந்ததனால் உண டான புண ஆறி, மீணடும் மீனவேட்டை ஆடு தற்கு நீல நிறத்தையுடைய பெருங்கடற் புகுந்தான் (குறு.269:3,4). தலைவியோடு தலைவன் களவுக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>omf0096fe7wfn0y7k64m8zeci3q9gxh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/29</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668442</id>
    <revision>
      <id>1986769</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:34:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986769</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10057" sha1="s2war9uuxqk0n2mq2ibqjzw7mco8mfh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடல்
21
சுடல்
காலத்தே கடலாடியும் கானற் சோலையிடத்துத் தங்கியும் அலளைத் தழுவிச் சென்றான் (குறு. 294: 1-4). தலைவியைக் கூடிப் பிரியும் தலைவன் கடல் சூழ்ந்த இந்நிலவுலகத்தையே பெறினும் யான் நினது நட்பினை விடமாட்டேன்' எனறு அவளிடம் கூறினான் (குறு. 300:7,8). கழியிடத்து மீனைத் தேடியுண்டு இளைப்புற்ற நாரைகள், கரையிலுள்ள தாழையின்மேல் தங்கிப் பெருங்கட லின் கரையில் மோதியுடைகின்ற அலையோசை யாலே உறங்கும் (குறு. 303:1-3), தண்ணிய கடற் கரையினையுடைய சேர்ப்பனைக காணும்போது அவனிடம் பேசமாட்டேன் என்று தலைவி ஊடி யிருந்தாலும், அவனைக் கண்டவுடன் அவள் நெஞ் சம் அவ்வூடலை மறந்து இன்மொழி பேசி அவனைக் கூடுதற்கு இசைகிறது (குறு. 306). தலைவனது தேர் பெரிய கடலினது புலால் நாற்றம் வீசும் அகனற துறையின கண்ணே பாகனின் வேகத்தடையையும் மீறி விரைந்து சென்றதை ஆயத்தாரெல்லாரும் கண்டதனால் அலர் ஒழியாது என்று தலைவி தோழியிடம் கூறுவாளாய்ச் சிறைப்புறத்துத் தலை வனுக்கு அவர் அறிவுறுத்தினாள் (குறு. 311). பெருங் கடற்கரையின்கண் வாழும் சிறுவெண்காக்கை கழியிடத்து இரையைத் தேடியுண்டு பூக்கமழ் சோலையிடத்துத் தங்கும் (குறு. 313:1-3). எழுகின்ற பிறைமதி கடலினிடத்தே காணப்பட்டாற் போல, வெள்ளிய அருவி தலைவனது மலையினிடத்தே ஒழுகித் தோன்றும் (குறு. 315:1,2). வலிய கடல் பொருத விரவு மணல் அடைகரையிடத்து விளை யாட்டு மகளிர் அலைத்ததனால் மெலிந்த நண்டு களை அலை கொண்டு சென்று அவற்றின வருத் தம் களையும் (குறு. 316:4-7). பெருங்கடலினிடத்தே பரதவர் வேட்டத்தாற் கொண்டு வந்த மீனகளின் வற்றல் கழியினிடத்தே அவர் கொண்டு வந்த இறாமீன் வற்றலோடு வெண்மணலெங்கும் புலால நாற்றம் பரவிக் கிடக்கும் (குறு. 380:1-3). கடலாடு மகளிர் கானலில் இழைத்த சிற்றிலினிடத்தே தலை விக்குத் தலைவனோடு முதலில் நட்புத் தொடங்கி யது (குறு. 326:2,3). விளங்கும் அலைகளையுடைய பெருங்கடலுக்கு எல்லை தோன்றினாலும், தலைவ னோடு நமக்கமைந்த நட்பு வெல்வாய்ப் பெண்டி ரது பழிச் சொல்லுக்கு அஞ்சிக் கெடுவது எவ்வாறு ஏற்படுமெனத் தலைவியிடம் தோழி கூறி ஆற்று வித்தாள் (குறு. 373:2-4,8), இரவை எல்லையாக வைத்துக் கையறு மாலையை நீந்தினோமாயினும் அம்மாலைக்குப் பின் வரும் இரவின் மிகுதி கடலி னும் பெரிது எனத் தோழியிடம் தலைவி கூறினாள் நீகுறு.387). விளையாட்டு மகளிரைக் கண்டு அஞ்சி
னது
நண்டுகள் கடலுக்குள் ஓடிமறையும் துறையினை யுடையவன் தலைவன் (குறு. 401:3,4).( கானலஞ் சிறுகுடிப் பரதவர் கடல்மேற் சென்று மீன்வேட்ட மாடுதலைத் தொழிலாக உடையவர் (நற்.4:1). விடியற் காலத்தில் மழைபெய்து விட்ட மலையி லிருந்து கரிய கடலின் அலைபோல அருவி இழிந்து காட்டினிடையே ஓடியது (நற்.17:1-3). பொறைய பாசறைக்கண்ணே மதங்கொண்டதோர் ஒற்றை மருப்புடைய யானையை நினைந்து நெஞ்சு நடுங்கித் துஞ்சாத மறவர் பின்னர் அலையோயந்த கடல் போல இனிதுறங்குமாறு அந்த யானை மதமடங்கியது (நற்.18:5-9). கானற் சோலை சயைப் பொருந்திய சிறுகுடிக்கண் வாழ்வோராய் நிலநிறப் பெருங்கடலும் கலங்குமாறு அதல்மேத் சென்று வலைவீசி மீனபிடிக்கின்ற பரதவருடைய மகள் தலைவி (நற். 45:1-3). தெண்கடற் சேர்ப்ப னாகிய தலைவன் வாழ்கின்ற ஊரின்கண்ணே சென்று, நாம் அவன் கருத்தை ஆராய்ந்தறியின அதனால் ஏதமுளதோ என்று தோழி தலைவியை இரவுக்குறி நயப்பித்தாள் (நற். 49:7,10), வலிமை யுடைய கடலிலே சென்று மீன் பிடித்து வருநதிய பெருவலைப் பரதவர் புதிய மணற்பரப்பின்கண் மிகுதியான மீன்களைக் காயவிடுவர் (நற். 63:1,8). நீர் பெருகிய கழிகளில் துணையுடன் சுறாமீன் இயங்குகலும் செய்யும் இரவில் ஒலிக்கின்ற குளிர்ந்த கடலில் விளக்குகளைக் கொண்டு எம் சுற்றத்தினரும் மீன்வேட்ட மாடச் சென்றனர்; ஆதலின் பொங்குகின்ற பிசிரையும் முழவுபோல ஒலித்தலையு முடைய அலையெழுந்து உடைந்து விழுகின்ற கடற்கரைப் பக்கத்தேயுளள எம்மூர்க் கண் இன்றிரவு தங்கிச் செல்லின அதனால் உனக்கு நேரும் குறை யாதோ என்று தலைவனிடம் தோழி வினவினாள் (நற். 67:6-12). பெருங்கடற் சேர்ப் பனை எனக்கு ஏதிலாளனெனப் பலரும் கூறுகின்ற தற்கேற்பத் தெளிந்த கடற்கரையிலுள்ள கண்டல் மர வேலியையுடைய இவ்வூரும் அவனால் விரும்பப் படும் பரத்தையை அவன் மனைவியென அறிந்து மொழிகின்றது எனத் தலைவனின் பரத்தைமை யைப் பாணனிடம் கூறித் தலைவி அவனுக்கு வாயில் மறுத்தாள் (நற். 74:5-11), புன்னை பூத்த இன்னிழல் மிக்க கரையையுடைய ஓசை முழங்கும் குளிர்ச்சி மிக்க கடலிடத்துப் பெடையுடன் நாரை துழவி மீன் தேடும் (நற். 91:2-4). அறிவில்லாது பருவத்தை மறந்து கடல் நீரை உண்ட நிறைசூல் உடைய கரிய மேகம், தாங்கமாட்டாமே பெய்த மழையைக் கார்கால மழையெனக் கருதி மறதியுற்ற உள்ளத்தோடு மடமையுடைய பிடவும் கொன்றை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s2war9uuxqk0n2mq2ibqjzw7mco8mfh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/591</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668443</id>
    <revision>
      <id>1986770</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:34:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986770</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="232" sha1="gcspt7fd2xy932rqo925yihpxuujk27" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 591
|bSize = 397
|cWidth = 344
|cHeight = 566
|oTop = 14
|oLeft = 28
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gcspt7fd2xy932rqo925yihpxuujk27</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/30</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668444</id>
    <revision>
      <id>1986771</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:34:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986771</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10133" sha1="t229cbl00si9hvuuvqx7ts8z0uf34ph" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடல்
யும் கோடலும் மலர்ந்தன (நற். 99:8-10). பெருங் கடலின மோதுகின்ற அலைகளாலே கொழிக்கப பட்ட மணலமேட்டில் விளையாடும் நண்டுகளைப் பிடிக்க, அவை ஓடுமிடமெல்லாம் ஓடியும் பிடிக்க இயலாமல் களைப்புற்றாள் தலைவி (தற். 106:1-4). கார்ப் பருவத்தின்கண் மீண்டு வருவேன் என்று கூறிப் பிரிந்த தலைவனின் வரவை அறிந்து விரும்பிக் கரிய கடலினது நீரையுண்டு மினனி மேகம் மழை பெயதது (நற்.112:5-10). இனிய நீரையுடைய பெரிய கடலும் சிறிதேயெனனும்படியாக அநநீரை யுண்டு மேகம் மழைப்பருவங் காட்டியது (நற்.118:3-7). பெருங்கடல அலைமிகுந்து முழங்க மாலைப் பொழுது வந்தது (நற். 137:1,7). கீழ்க் கடலிலே மேகம் நீரை முகந்து எழுந்து, மேலைப் பக்கம் ஏறிச் சென்று இருள செயது மின்னி எங்கும் மழையைப் பொழிதல் (நற்.153:1-4), தெளிந்த அலைகளை
யுடைய பெரிய கடற்பரப்பின்கண விரும்பியுறை கினற நீரர மகளோ என்று களவுக் காலத்தில தலைவியைத் தலைவன் பாராட்டினான் (நற். 158: 5,6). நீர்மிக்க கடற்கரைக்கண் உள்ள சில்குடிப் பாக்கத்தினர் நடுயாமத்து முறிந்து விழும் அலை யொலி கேட்டுத் துயிலுவர் (நற். 159:9-11).பெருங் கடலருகில் புன்னையும் தாழையும இருத்தல் (நற். 163:7,8), பிரிவுக் குறிப்பறிந்து வேறுபட்ட தலைவி யிடம் 'நின்பால் எனக்குளள காதல் கடலினும் பெரிதாயிருக்கின்றதாகலின் நின்னை யான் எவ் வாறு பிரிவேன என்று தலைவன் கூறினான் (நற். 166:9,10).நெடுங்கடலிலே பரதவர் வலைவீசிப் பிடித்த மீன்களை மணற்பரப்பில் குவிப்பர் (நற். 175:1,2). ஊர்ந்து செலகின்ற கடலின நீர் உப்பு விளையும் உப்பளங்களில் ஓடிப பரக்கும் (நற். 211:1,2). மோதுகின்ற அலை கொழித்திட்ட மணல் மேடாகிய நெடுங்கரையின்கண் நெருங்கிய கட லின புறத்தே தாழை இருத்தல் (நற்.211:6,7), கீழ்க் கடலினின்று எழுந்து கதிர்களைப் பரப்பிப் பகற் பொழுதைச் செய்து விளங்கிய பகலவன் மேற்கு மலையில் மறைந்தான (நற்.215:1,2). புலவு நாற றத்தை யுடைய அவைகள் வந்து மீளுங்கால கரை யில விளையாடும் சிறிய கால்களையுடைய நண்டு களோடு பெயர்கின்ற சுடலில் சிறுகுடிப் பரதவர் பெருமீன பீடிப்பர் (நற்.219:4-6), பெருங்கடற் பரப்பில் சிறுவெண் காக்கைகள தம் கரிய முதுகு நனையும்படி நீராடும் (நற்.231:3,4). பெருங்கடற் சேர்ப்பன நமமை அணங்குதல் அறியானாய்த் தான அணங்குற்றமை கூறித் தொழுதல் நகை யுடையதாகிறது எனறு தலைவியிடம் தோழி கூறி ஞாள (நறி.145:1, 9-12), விரிந்த அலைகளையுடைய
22
கடல்
கடல் வற்றினாற் போலத் தினைக் கதிர்கள் எவ் லாம் காயும் பருவம் எய்தின (நற்.259:8-10). மேகம் செறிந்த கடல்நீரை முகந்து இருண்டு மிக்க மழையைப் பெய்தது (நற்.289:3-5). விலலால் அடிக் கப்பட்ட பஞ்சுபோல் நிரம்பிய அலைகளிலே காற்று மோதுதலால் பிசிர்கள் மிகுகிறை நெருக்க மான கடற்கரையினை யுடைய சேர்ப்பன் என்று நெய்தல் தலைவன சுட்டப்பெறுதல் (நற்.299:7-9). தெளிந்த கடலிலே பரதவர் மீன் பிடித்தற்கு இட்ட வலையைக் கிழித்துக் கொண்டு சுறாமீன் விரைந் தேகும் (நற்.303:8-11). மகளிர் கடல்நீராடுகின்ற அகலிடத்திலே நின் நலத்தைப் பாராட்டத் தலை வன் இப்பொழுதே வருவான் என்று தலைவியைத் தோழி குறியிடத்தே தங்கியிருக்க வற்புறுத்தினாள் (நற். 307:3-5). தொகுதியான கரிய மேகம் விசும்பி டம் அதிருமாறு இடித்து மின்னிக் கடல்நீரை முகந்தன (நற்.329:10,11). முழங்கு கடல் முகந்த நிறைந்த சூலையுடைய கரிய மேகம் திசை மறையப் பரவி, மலை புரண்டு விழச் செய்து முழங்கிய இடியால் பாம்பினைக் கொன்று வான்தோயும் குன்றுகளைச் சூழ்ந்து மழை பெய்தது (நற். 347:1-5). பால் நிரம்பிய கடல் போல நீலநிற விசும்பிலே நிலவு பல கதிர்களைப் பரப்பியது (நற். 348:1,2), நிலத்தின் கண் ஆழ்ந்த இடத்தினையுடைய தெளிந்த கடலி னருகே இரைதேடி அருந்திய அன்னங்கள் தம் இளம் பிள்ளைகளுக்கு இரைகொண்டு போகும் (நற். 356: 1-5). தலைவன் கண்டல் மரங்களை வேலியாக வுடைய கழி சூழ்ந்த தோட்டங்கள் நிறைந்த தெண்கடல் நன்னாட்டுச் செல்வன (நற். 363:1,2). பெரிய கடலிடத்தே இராப்பொழுதில் தண் கதிர்த் திங்கள் தோன்றுதலால், வலிய அவைகள் மோதும (நற்.375:6-8), இரவில் தெரிந்த கடலின் கண்ணே முழங்குகினற அலைகள் முழவோசை போல மெல்ல மெல்ல ஒலித்து நெடுநாள் புண்ணுற் றாரைப் போலப் புரண்டு புரண்டு அசைநதியங் கும் (நற்.378:2-4), சுறாமீனை வலையிட்டுப் பிடிக் கும் தந்தை, நீர்ககாக்கைகள் ஒலிக்கும் பெருங் கடலில் மீன் வேட்டைக்குச் செல்லும் போது பிள்ளைகளை உடன்கொண்டு செலலாமையின அவர்கள் வீட்டில் அழுது நின்றனர் (நற். 392:1-3). கடற்கரையின்கண் விளங்கியது மரந்தை நகர் (நற்.395:9). வரைவு கருதி வரும தலைவனது தேர் மணியோசை நம்மூர் நீலநிறப் பெருங்கடற் பறவை களைப் போல இடைவிடாது ஒலிக்கும் என்று தோழி செவிலியிடம் கூறினாள் (ஐங.102). முழங் கும் கடலின் அலை கொணர்ந்து ஒதுக்கிய முததம் வெண்மணலிடத்தே கிடந்து மிளிரும் (ஐங, 105:1,2).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t229cbl00si9hvuuvqx7ts8z0uf34ph</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/592</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668445</id>
    <revision>
      <id>1986773</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:35:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986773</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="231" sha1="py97s8g2wxl2fstls1rkbovnabtst9g" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 592
|bSize = 397
|cWidth = 380
|cHeight = 581
|oTop = 6
|oLeft = 14
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>py97s8g2wxl2fstls1rkbovnabtst9g</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/31</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668446</id>
    <revision>
      <id>1986774</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:35:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986774</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10049" sha1="rgk1ini2oh5xk1ve0fv4gqgxz1of5bh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடல்
காம நோயினால் தலைவியது மேனி குளிர்ந்த கடலிடத்தே தோன்றிய சங்கினும் வெளிறித் தோன்றியது (ஐங். 106:3,4). தலைவி குளிர்ந்த கடலி டத்தே தோன்றும் அலைகளின் ஒலியைக் கேட்குந் தோறும் உறங்காதவளாய் வருந்தினாள் (ஐங். 107). கழியினகண்ணதாகிய முள்ளிச்செடி மலரும் குளிர்நத கடற்கரையையுடைய சேர்ப்பன் தலைவி யின் தோளைத் துறந்தால் அவன் நயந்த தோள் என்னாகும் எனத் தோழி கூறுதல் (ஐங். 108:1,2), கட லில உள்ள நாரை சென்று மடலமைந்த பனைமரங் களில் ஆரவாரிக்கும் (ஐங். 114:3,4). தலைவனிடத்துக் காதற்கேண்மையுடையாளொருத்திகுளிர்ந்த பெரிய கடலினது அலையின்கண் பாய்ந்தாடினாள் (ஐங். 123). தலைவனின் காதலியாகிய பேதையொருத்தி தன் விளையாட்டுப் பாவையை அலை கவர்ந்து கொண்டதனாலே சினந்து மணலைக் கைகளால் வாரி வீசிக் கடலைத் தூர்ப்பதற்கு முயன்றாள் (ஐங்.114). தலைவனின் காதற்பேதை யொருத்தி தன் மையுண்ட கண்களை மலர்களெனக் கருதி மொய்த்த வண்டினத்தை ஓட்டும் வகையறியாமல் தெளிந்த கடலினது பெரிய அலையில் பாய்ந்து மூழ்கினாள் (ஐங். 126), தெண்கடற் சேர்ப்பன் என்று தலைவனைத் தலைவி குறித்தல் (ஐங். 187: 4). பெருங்கடற் கரையில் சிறுவெண்காக்கை வாழ் தல் (ஐங். 181-170,1). தன்னெஞ்சினைத் தலைவி கவர்ந்து கொண்டதனால் குளிர்ந்த துறையை யுடைய தொண்டிப் பட்டினத்தின் பக்கத்தேயுள்ள வலிய கடலில் முழங்கும் அலைகளைப் போன்று தலைவன் இரவிலும் துயில் மறந்தான் (ஐங். 178). 'தண்கடற்சேர்ப்பன்' என்று தலைவனைத் தலைவி குறித்தல் (ஐங்.183:3). தலைவனது பரத்தைமை யைக் குறிப்பாகச் சொல்லி வாயில் மறுக்கும் தலைவி, 'தலைவன் ஊர் கடலைத் தனக்கு அணி கலனாக அணிந்தது; எனக்கு அவர் நட்பு அக்கட லினும் பெரிதாகவுள்ளது' என்றாள் (ஐங்.184:3,4). கடலாடு மகளிர் நெய்தல் தழையால் பாவையைப் புனையவில்லை (ஐங்.187:2,3). என் நெஞ்சத்தைக் கொண்டொளித்தவள் கடலிற் பிறந்த சங்கினாற் செய்யப்பட்ட செறிந்த வளைகளையணிந்த முன் கையினையுடையவள் எனத் தலைவன் தன பாங் கனிடம் கூறினான் (ஐங். 191:1,8). சங்கினங்கள் கரையிடத்தே ஊர்ந்து திரியவும் கடல் எழுந்து முழங்கவும் அலையோசை ஆர்க்கும் துறையில் ஓடும் மரக்கலத்தைப் பரதவர் செலுத்துவர் (ஐங்.191:1,2).கடலின்கண் பிறந்த சங்கினை அறுத்துப் பின்னர் அரத்தினாற் பிளந்து செய்யப் பட்ட அழகிய வளைகளை யணிந்தவள் தலைவி
23
கடல்
(ஐங்.194:1,2). சங்கின்ற நன்முத்துக்களைப் பரத வர் விற்றற்கிடமான கடல்பொருந்திய நெய்தல் நிலத் தலைவனுடைய காதலி அவனுக்கு அருந் துயர் நல்கி இனிய உறக்கத்தைக் கவர்ந்து கொண் டாள் (ஐங்.195). 'செறிவளை நெகிழ்த்த தலைவ னது அலைவீசும் கடல் நாட்டை மணலமேடேறிக் காண்போம்; வருக' எனத் தலைவியைத் தோழி அழைத்தாள் (ஐங்.199). ஆறுகளிலிருந்து மிகுதி யாய்ச் சென்று விழும் நீரால் நிறையாத மிகுகடல் போலும் அடங்காத பரத்தைமையுடையவன் தலை வன் (கலி. 73:19,20). தலைவி மகன சூடியிருந்த உருட்சியமைந்த மூன்று வடங்களில் கரிய க டலின முத்துக்களும் பன்மணியும் கோக்கப்பட்டிருந்தன (கவி. 85:12,13). மிக்க அலைகளோடு ஊர்ந்து வந்து பாண்டியனின் நாட்டினைக் கடல் கவர்ந்து கொண்டமையின், அவன் மெலிவின்றிப் பகைவர் மேற்சென்று அவரை வணக்கினான் (சுவி. 104:1-4). பெருமையை யுடைய கடல் கலக்கமுறும்படி அத னுள் சென்று மாமரத்தினை வெட்டிய மீளாத போரையுடைய வேலேந்தியவர் முருகன (கலி. 104: 13,14). ஒலிக்கும் கடலில் விளைந்த முத்தங்க ளோடு மற்றுமுள்ள பொருள்களும் பாண்டியனுக் குத் தீதின்றிப் பொலிக என்று உட்கொண்டு ஆயர் தெய்வத்திற்குச் சிறப்புச் செய்வாராய் ஏறுதழுவி னர் (கலி. 105:2-7,22). கடலுக்குள்ளே பரதவர் சிறிய தெப்பத்தை ஏறினாற் போலப் பொதுவர் ஏறுகளின்மேற் பாய்ந்து அவற்றை ஊர்ந்து தழு வினர் (கலி.106:24,25). தெளிந்த கடற்பரப்பின் திரையை நீக்கித் தோன்றும் தண்கதிர் மதியத்தின் நிலாவொளி எங்கும் பரந்தது (கலி. 181:1-3). பாட் டோடு யாழிசையையும் கேட்டுத் திருமால் பள்ளி கொண்டிருந்தமை போலப் புன்னையின் மலர்கள் தோறும் ஆரவாரிக்கும் சுரும்பினத்தின் ஓசை யோடே தும்பியின் குரலையும் கேட்டுப் பெரிய கடல் ஒலியவிந்து உறக்கத்தைக் கொள்ளும் (கலி. 123: 1-5). பெரிதாகிய கடற்கரையில் மணலிடத்தே ஞாழல் முதலிய மரங்களின் பூக்கள் கிடப்பது செருமிகு நேமியானது (திருமாலின்) திருத்தோளில் சேர்ந்த மாலை போன்றது (கலி. 127:1-5), 'பாய்ந்து வரும் அலைகள் ஒலித்தல் மாறாத பரப்புடைய நீர் நிறைந்த பனிக் கடலே, துறைவன் எம்மைத் துறந்தானென்று வருந்துவாரை நீ மேலும் வருத்த வேண்டி முழங்குகின்றாயோ, நீயும் எம்மைப் போல முன் காதல் செய்து பின் பிரிந்தாரை உடை யையாய் வருந்துகின்றாயோ' என்று தலைவி அத னிடத்தே வினவினாள் (கலி. 189:8-11). நீரையுடைய பெரிதாகிய கடற்றெய்வத்தை நோக்கித் தலைவி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rgk1ini2oh5xk1ve0fv4gqgxz1of5bh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/32</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668447</id>
    <revision>
      <id>1986775</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:35:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986775</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9829" sha1="362nt6blml52k3cx7ibrfei3jbyjlh7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடல்
(கலி. 133:7).
மெய்
யிடத்தே தலைவன் நின்னைப் பிரியேன் என்று சூளுற்றுத் தெளிவித்தான் (கலி. 131:1). தெளிந்த கடலை யுடைய தண்ணிய சேர்ப்பனே எனறு விளித்தல் தலைவனைத் தோழி ஞாயிறு மேற்கு மலையினில் மறைகையினாலே பெரிய கடலில் ஒதம் ஏறுகின்ற நீர் மிக்குக் கரை சேரக் கய மலர்கள் வாய் குவிய, அக்காலத்தே கரிய கடல் ஒலித்து, உலகெல்லாம் நடுக்குற்று அச்சமெய்த, தான் தோற்றுவித்த நிலத்தை மீண் டும் தானே தன்னிடத்து ஒடுக்கிக் கொள்ளும் தன்மையை யொத்த இராக்காலத்தைத் தான் படைப்பது போல் தோன்றுகின்ற மாலை தோன் றியது (கலி.134:4-10). தலைவரை நேரில் காண மாட்டாது நினைத்தலின வருத்தத்தில் அழுந்திக் கவலை மிக்க நெஞ்சோடு கலங்குதல் நோக்கிக் கடல் இந்த அவலத்தைத் தன்னுடைய யிலே கொண்டது போல அரற்றுதற்குக் காரணம் என்னோ என்றாள் தலைவி (கலி.134:11-14). காமரு பூங்கடற் சேர்ப்ப' எனத் தலைவனைத் தோழி விளித்தல் (கலி. 138:4), 'தேன்போலும் மொழியினை யுடைய மாதர், தான் காமுறாது என்னைக் காமுறுத்தின காமமாகிய கடலிலே அகப்பட்டு இரவிலும் பகலிலும் மனவருத்த மாகிய அலைகள் வந்து அலைக்கையினால் மடன் மாவினையே தெப்பமாகக் கொண்டு நீந்துவேன்' என்று மடலேறுந் தலைவன் சான்றோர்க்குக் கூறினான் (கலி.139:14-17). பிரிவு நீட்டித்த நிலை யில், ஓஓ கடலே என்று விளித்துத் தன் காமக் கலக்கத்தை யெல்லாம் அதனிடம் சொல்லிப் புலம்பு வோளாகிய தலைவியின் கலங்கஞர் தீரத் தலை லன் வநதனன் (கலி. 144:55,59,63,68). மேகமே, என் கண்ணீராற் சிறந்த கடலிலே நீ நின் இனத் தோடே கூடி முகந்து பரந்து முழங்கிச் சென்று, என்னைத் துறந்தவனாகிய தலைவன் போன கானத்திலே நெருப்புச் சுடாமல் துளிகளை வீசிப் பெய்ய மாட்டாயோ என்று தலைவி புலம்பி வேண்டுதல் (கலி. 145:18-22).ஞாயிறே, நீ என் காதலரைக் கூட்டிக் கொண்டு விரைந்து கடல்மேலே நாட்காலையிலே வருவா யாயின் யான், என் நோயின் நடுக்கத்தோடு மாலையாகிய பகையும் பொறுத்து என் நெஞ்சினைப் பாதுகாத்துப் பின் னர் அவரைக் காண்பேன என்று தலைவி பேசுதல் (கலி. 145:32-35). பெருங்கடல் தனனிறம் தோன்றா மல் புல்லென்னுமாறு மாலை · வருதல் (கலி. 145: 88,40). GLDGLD, தலைவன் செய்த துயரால் எனக்கு மூண்ட காமத்தீயின் வெம்மை ஆறும்படி நீ கடலிலே நீரை முகந்து என்மேலே இடை
24
கடல்
விடாமல் பெய்ய வேண்டும் என்று தலைவி வேண்டினாள் (கலி. 146:55-58). கடல் தரும் மணி (பரி. 1-17), 'நீ உலகளந்த காலத்தில் நினக்கு அஞ்சியோடிக் கடலிற் பாய்ந்த அவுணர்க்கும் பிழை செய்யாது நின்ற அவுணர்க்கும் முதல்வன் நீ' எனத் திருமாலைக் கடுவனிளவெயினனார் பாடுவர் (பரி. 3:54-56), செவ்வேள், பரந்த கரிய பனிக்கடலில் பாறைகள் துகள்படப் பிணிமுகம் என்னும் யானைமேல் ஊர்ந்து போர் புரிந்து சூர்மாவினது அடியைத் தடிந்தார் (பரி.3:1-4), முகில்கள், நிறைந்த கடலின்கண நீரை முகந்து கொண்டு வானில் எங்கும் பரவித் தம் பாரம் தீர்த்து இளைப்பாறுதற் பொருட்டு மழைபொழிந் தன் (பரி. 6:1,2). காற்றால் எறியப்பட்ட புடை பெயரும் கடலைப் போலவும் மயங்கு கடலைக் குடிக்கும் மேகக்குரலைப் போலவும் மதுரையில் மணமுரசு அதிர்ந்தது (பரி. 8:29-34). மலையிடத்தே மாலைப் பொழுதில் பெய்த மிக்க மழையினால் வையைப் புனல் எல்லை சென்று காணப்படாத கடலைக் கூடுதற்குக் காலைப் பொழுதில் வந்தது (பரி. 10:1,2,8). வையை வருகின்ற வரவு செறிந்த தொரு கடல் கிளர்ந்து வருகின்றாற் போல் இருந் தது (பரி. 12:7,8). தன் நீலநிறத்தோடு மாறுபடும் வெண்ணிறப் பாற்கடல் நடுவே தலையாயிரத் தினை யுடைய சேக்கையில் கிடப்பவன் துளவஞ் சூடிய அறிதுயிலோன் (திருமால்) (பரி. 15:86-39). திருமால் கடலையொத்த திருமேனியை யுடையவர் (பரி. 13:43,43), கல்லென ஒலிக்கும் கடலும் மணற் பரப்பாகிய கானலும்போல, மாயோனும் பலதேவ னும் கருமையும் வெண்மையு மாகிய வேறுவேறு நிறத்தினர் (பரி. 18:11,13). மலையினின்றும் கடலை நோக்கி ஆறு விரைந்து வருதல் (பரி. 16:27). சூல், முதிர்ந்த மேகம் கடலைக் குறைப்படுத்தி முகந்த நீராலே மலையில் கல் துணிபட மழை பெய்து புலியைக் குத்திப் பிளந்த யானையது குருதி படிந்த கொம்பினைக் கழுவியது (பரி. 20:1-6), காலைப் பொழுதின்கண் கடலை முகந்து, கதிரவன் மறைந்த மாலைப் பொழுதில் மேற்கு மலையைச் சேர்ந்து இரலில் மழை பொழியும் (பரி. 20:6-8). தலைவியின ஆயத்தாரிடமிருந்து தப்பிச் செல்லும் காதற் பரத்தை வையையாறு கடலை மடுத்தாற் போலத் தன் ஆயத்தாரிடையே விரைந்தோடி ஒளிந் தனள் (பரி.20:38-48). கடலின்கண் நிரலாக வரும் வெள்ளிய அலைகளைப் போன்று இடையிடையே கருமை விரவிய நரையினையுடையோரும் சுடர் மதிக் கதிரெனத் தூய நரையோரும் பிறரும், இருந் தையூரில் உள்ள உத்தியணிந்த எருத்தின் வரை
மேகம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>362nt6blml52k3cx7ibrfei3jbyjlh7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/593</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668448</id>
    <revision>
      <id>1986776</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:35:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986776</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="232" sha1="2ictmrwkpv8lzclygzg9jrl8z2bm0bi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 593
|bSize = 397
|cWidth = 366
|cHeight = 559
|oTop = 20
|oLeft = 17
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2ictmrwkpv8lzclygzg9jrl8z2bm0bi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/33</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668449</id>
    <revision>
      <id>1986777</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:35:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986777</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10287" sha1="tnqlt9nsrfmepi4n3j95c1otkhaalhy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடல்கெழு செல்வி
கெழு செல்வன் (ஆதிசேடன்) திருக்கோயிலுக்கு அலிஃ பொருள் முதலியவற்றை ஏந்திச் சென்றனர் (பரி. தி. 1:42-49). மகர மீனையுடைய அலை புரள்கின்ற கடலின்கண் திருமால் ஆமையுருக்கொண்டு தனது அழகிய முதுகின்மேல் மந்தர மலையைத் தாங்கி அமிழ்தம் திரண்டெழும்படி செய்தார் (பரி.தி.1:64- 68). வையையாறு தான் தோன்றிய மேற்கு மலை தொடங்கிச் சென்று கலக்கும் கடல் வரையிலும் வரிசை வரிசையாக நுரைகளைச் சுமந்து கொணர்ந்து கடலிடத்தும் அதன் கரையிடத்தும் சேர்க்கும் (பரி.தி.2:68). கரைபுரளச் செல்லும் வையைப் புனல் அலைபுரளும் கடலிடத்தே புகும் (பரி.தி.2:04-66),
கடல்கெழு செல்வி - கடல்தெய்வம். பகலில் ஆயத் தாரோடு புன்னை நிழற்கண் ஆடிப் பின் இல்லத் திற்குச் சென்றால், இரவில் தந்தையது அரிய காவ லில் பட நேரிடும் என்று அதற்கஞ்சிச் செல்லுதல் ஆற்றாத தலைவி, ஞாழல் மலர்க் கண்ணியுடன் நெய்தல் மாலை அசைய அந்திக் காலத்தே கடல் கெழு செல்வி - கடல்தெய்வம் -கரையின்கண் நிற்பது போலக் கானலிடத்தே நின்றாள் (அகம். 370:3-13). கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் சேர வேந்தன். இவன் இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனுக்குச் சோழன் மணக்கிள்ளி மகள் வயிற்றிற் பிறந்தவன் (பதி.ப.5:2,3). செங்குட்டுவன் என்ற இயற்பெயரை யுடைய இவன் கடல் பின்னிடுமாறு அதனுட் புகுந்து சென்று அங்கிருந்த பகைவரை வென்ற ழித்த தனிச் சிறப்பினால் கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் என்று அடையடுத்து அழைக்கப் பெற்றான். இவன் பெயர் சேரமான் கடலோட்டிய வேல்கெழு குட்டுவன் என்றும் காணப்படுகிறது (புறம்.369-அடிக்குறிப்பு). இவன் கடல்பிறக்கோட்டிய செய்தி புறப்பாடல்களிலேயன்றி (பதி. 41, 45,46,48) அகப்பாடலிலும் (அகம். 212) பரணரால் பலபடப் பாராட்டப்பட்டுள்ளது. இவனைப் பாட்டுடைத் தலைவனாகப் பாடிய அவரே யன்றி, மலையமான் திருமுடிக் காரியைப் பாடிய மாறோக்கத்து நப்ப சலையாரும் இச் செய்தியைச் சிறப்பித்துரைப்பர் (புறம்.126). பதிற்றுப் பத்தினுள் ஐந்தாம் பத்தாக வரும் பத்துப் பாடல்களை இவன்மேற் பாடிய பரணர் புறநானூற்றில் 369-ஆம் எண்ணில் வருவ தொரு பாடலையும் இலனைச் சிறப்பித்தே பாடி யுள்ளார். இவன், தன்னை அவர் பாடிய பத்துப் பாடல்களுக்கு உம்பற்காட்டு வருவாயையும் தன் மகன் குட்டுவன் சேரலையும் பரிசிலாகக் கொடுத் தான் (பதி.ப.5- அடிக்குறிப்பு). கடவுட் பத்தினியாகிய கண்ணகிக்குச் சிலை வடிப்பதற்கான கல்லினை
25
கடல்விளையமிழ்து
எடுக்க வேண்டி இமயமலைக்கு விரைந்து செல்லு மிடையே தன்னையெதிர்த்த ஆரியர் தலைவனை வென்ற இவன், தான் எடுத்த கல்லைக் கங்கை யிலே நீராட்டிக் கொணர்ந்தான் (பதி. M. 5:4-7). இமய மலையில் விற்பொறித்ததும் (சிறு. 48,49) நன்னன் வேண்மானது வியலூரை யழித்ததும் கொடுகூரை யெறிந்ததும் (பதி. ப. 5:20-12) அறுகை யென்பானது நட்புக் கருதி மோகூர் மன்னனான பழையனை வென்று அவனது முரசத்தைக் கைக் கொண்டதும் அவன் காவல் மரமான வேம்பினை வெட்டி அதனை முரசு செய்வதற்கேற்பத் துணித்து அவன் உரிமை மகளிரது கூந்தலையரிந்து திரித்த கயிற்றினால் அவன் களிறுகளைக் கடாக்களாகப் பூட்டிய வண்டியில் அம்மரத் துண்டுகளை ஏற்றி வந்ததும் (பதி. 44:10-17;49:7-17; பதி. ப. 5:13-17) தன்மைத்துன வளவனாகிய கிள்ளியின் அரசுரிமைக் குப் போட்டியிட்ட ஒன்பது மன்னரையும் நேரி வாயில் என்னுமிடத்தே ஒரே பகலில் ஒழித்து அவ் வளவனின் ஆட்சியை ஒருநிலைப்படுத்தியதும் (பதி. ப. 8:18-20) இச் செங்குட்டுவனின் வெற்றிச் செயல் களாக வருகின்றன. இச் செயல்களெல்லாம் சிலப் பதிகாரச் செங்குட்டுவனுக்கும் சொல்லப்பட்டி ருப்பதனால் இவனும் அவனும் ஒருவனே எனலாம். கடல்மரம் - மரக்கலம். கடலிலே தாம் ஏறியிருக்கும கடல்மரம் - மரக்கலம் கடிய புயற்காற்று வீசிச் சுழற்றுதலாலே கவிழ்ந்ததாக, அதனுடன் ஒருசேரக் கடலில் வீழ்ந்த பலரும் அங்கே மிதந்துவரும் பலகை ஒன்றைப் பற்றிக்கொண்டு தனித்தனியே இழுப்பது போலத் தலைவனின் வருகையறிந்த பரத்தையர் பலரும் அவன் கைகளைப் பற்றி ஈர்த்தனர் (நற். 30:4-10).
-
கடல்மீன் - கடலில் வாழும் மீன், கடல்மீன் - கடலில் வாழும் மீன் - துயிலும் நள்ளென் யாமத்தில் தலைவி பாவை நடைபயின்றாற் போலப் பைய வந்து தலைவனைத் தழுவினாள் (அகம். 142: 20-25). முடமுதிர் நாரை கடுஞ்சூல் வயவொடு கானஞ் செல்லாதிருந்த தன் பெடைக்குக் கடல் மீனைக்கொண்டு போய்க்கொடுக்கும் (நற். 263.5-7). இடைவிடாது அலை வீசும் சுடல் மீனைத் தின்று பறவைக் கூட்டம் மாலைப் பொழுதில் தததம் கூடு கள் சென்றடையும் (நற்.382:3,4). இரவு நடுயாமத் தில் பரதவர் விளக்கங்களைக் கொண்டு வேட்டை, மேற் சென்று கடல் மீன்களைப் பிடித்து விடியலிற் கொண்டு வந்து கானலிற் குவிப்பர் (நற்.388:4-5). கடல்விளையமிழ்து -உப்பு. பாலை வழியில் புலி கொன்று தின்று விட்டுப் போன களிற்றின் ஊனில், அந்நிலத்து மறவர் கோலிற் கோத்து எடுத்துச்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tnqlt9nsrfmepi4n3j95c1otkhaalhy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/34</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668450</id>
    <revision>
      <id>1986778</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:36:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986778</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9103" sha1="ho05d0vzgifnns1rjwyq394gbk4mkfq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடலவிளையமுதம்
சென்றது போக எஞ்சியதை அவ் வழியே கடல் விளையமிழ்து - உப்பு-கொண்டு போகும் உமணர், தீயில் வதக்கிச் சோற்றுலையிற் கூட்டி யாக்குவர் (அகம்.189.3-8).
கடல்விளையமுதம்
உப்பு. அலைகளையுடைய கடல் விளையமுதம் - உப்பு - மழையை ஏற்றுக் கரைந் தொழிதல் போல, நீ உள்ளம் உருகி யொழிதலுக்கு யான் அஞ்சுகின்றேன் என்று தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (நற்.88:3-5).
கடலக வரைப்பு - நிலவுலகம். 'கடலக வரைப்பினுள் நிலவுலகில் இந்நாவலந் தீவு முழுவதையும் ஆணைச் சக்கரம் செலுத்தி ஆண்ட நின் குடி முதல்வரைப் போல, நீயும் நிலைநின்று நல்லிசை நிறுத்தி இவ்வுலகத்தோடே கெடுத மொழிந்து வாழவாயாக&quot; என்று இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேர லாதனைக் குமட்டூர்க் கண்ணனார் வாழ்த்தினார் (பதி. 14:18-22).
கடலங் காக்கை கடற்காக்கை, சிவந்த வாயினை யுடைய கடலங் காக்கையின் - கடற்காக்கையின் சேவல் அடும்பங் கொடி. நெருங்கிய வெண்மணற் பரப்பின் ஒருபால் நிரம்பிய சூலோடு தங்கியிருக்கும் தன் விருப்பமிக்க பேடைக்காகக் கரிய சேற்றினிடத் துப் புதைந்திருக்கும் அயிரைமீனைப் பிடிக்கக் கழி யில் ஆழந்த இடத்தினைத் துழாவும் (நற். 273: 1-6). கடலங்கானல் - கடற்கரைச் சோலை. கடலங்கானலி டத்தே - கடற்கரைச் சோலையிடத்தே விளையா டும் தோழியர் கூட்டம் பாராட்டிய தன் பெண்மை நலத்தைத் தலைவன் பிரிவினால் இழந்தேன் எனத் தலைவி மொழிந்தாள் (குறு. 245:1,2), கடலன் - குறுநில மன்னன். விளங்கில் என்னும் ஊருக்கு உரியவன்; சினந்து போரெதிரும் பகை வருடைய படைப்பரப்பு முழுவதும் களிற்றோடு படக் கொன்று வெல்லும் போராற்றல் மிக்கவன். சிறந்த கைவண்மையும் உடையவன் (அகம். 81:11-
13).
•
கடலுள் மாய்ந்த இளம்பெருவழுதி - அரசப் புலவர். இளம்பெருவழுதியார் காண்க.
கடலூர்ப் பல்கண்ணனார் - புலவர். இவர் பெயர் கூட லூர்ப் பல்கண்ணனார் என்றும் காணப்படுகிறது. நற்றிணையில் 200,380 என்ற எண்களில் அமைந்த இரு பாடல்களையும் பாடியவர் கூடலூர்ப் பல் கண்ணனார் ஒருவரே என்று பி.நா. பதிப்புக் கூறும். ஆனால் 380-ஆம் பாடலாசிரியரைக் கடலூர்ப் பல்கண்ணனார் என்று வையாபுரிப் பிள்ளை சங்க இலக்கியப் பதிப்புக் குறிக்கின்றது.
26
கடவுட்கடன்
இரு பாடல்களும் மருதத்திணைக்கண் 'பாணர்க் குத் தோழி வாயில்மறுத்ததாகிய ஒருதுறையிலேயே அமைந்துள்ளன. அட்டில் வேலையினால் ஆடை மாசுண்டும் புதல்வனுக்கு ஊட்டும் பால்முடை நாறியும் காணப்பெறும் தலைவி, தூய அணி களணிந்த பரத்தையர் சேரியிலேயே பழகும் தலை வனுக்கு ஒவ்வாள் என்று பாணனைத் தோழி வாயில்மறுக்கும் நயம் இவர் பாடலில் பெறும் (நற்.380).
கடலை -
காணப்
தானிய வகை. பாரியது பறம்பு நாட்டில் நறுநெய்யிலே கடலை துள்ள அதனோடு சோற் றைச் சமைப்பர் (புறம். 120:14).
கடலொலி - கடலினது ஓசை. போரை வெல்லுதலில் விருப்பமுடைய தலைவனான சோழன் இராச சூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி கடலொலி - கடலி னது ஓசை கொண்ட தானையினை உடைய வன் (4pib. 377: 20, 30). விருந்தினர் இடம் மாறிச் செல்லாது உண்ணுதற்காகப் பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவனது மனையில் இறைச்சியை வேகவைத்துத் தாளிக்குந் தோறும் கடலொலி போல அடங்காது ஆரவாரம் தோன்றும் (பதி. 22:9-12). கடவர் - 1. அரசனால் சிறப்பிக்கக் கடமைப் பட்ட படை, வீரர் முதலியோர். அதியமான் நெடுமானஞ்சி தன் கடவர்க்கு - படை வீரர் முதலியோர்க்கு - கொடுக்கும் அளவினும் மிகுதியாகத் தன்னிடத்து வந்து இரப்பவர்க்குக் கொடுப்பான் (புறம்.315:2,3). 2. கடன்காரர். நெடுந்தகையொருவன் தனக்குச் சிறுவிளைவாக வந்த வரகினைத் தன்னை வளைத் துக் கொண்ட கடவர்க்கு கடன்காரருக்கு - கொடுத்து எஞ்சியதை அவனிடத்து வரும் பசித்த பாணர் உண்டனர் (புறம்.337:1-4). வினைவல பாங்கின் தலைவன் தன்னை யொத்த தலைவியைக் கண்டவுடனே கடவரைக் கடன் கொடுத்தவர் கேட்குமாறு போல, அவளை மறித்து அவளிடத் துள்ள பண்டங்களை வினவினான் (கலி.108:22,
23).
கடவன் கடப்பாடுடையவன். தன் மென்தோளை அணைந்த அந்நாள் பிழையாவ ஞ்சினம் உரைத்த கள்வனும் கடவனும் - கடப்பாடுடையவனும்- புணை போன்றவனும் தலைவனே எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (குறு.318:6-83.
கடவுட்கடன் - தெய்வத்திற்குச் செய்யும் முறைமை. கரி காற் பெருவளத்தானிடம் 'பரிசுபெற விரும்பிய பாடினியும் பொருநனும் கானத்தே தங்கிச் செல் லும் வழியிலேற்பட்ட துன்பந்தாங்கிக் காட்டி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ho05d0vzgifnns1rjwyq394gbk4mkfq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும்.pdf/594</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668451</id>
    <revision>
      <id>1986779</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:36:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986779</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="231" sha1="er57ducb6d2n1am8sjt4f8iv4omxovg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 594
|bSize = 397
|cWidth = 396
|cHeight = 594
|oTop = 7
|oLeft = -1
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>er57ducb6d2n1am8sjt4f8iv4omxovg</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986782</id>
      <parentid>1986779</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:37:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986782</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="463" sha1="f80x252qs6x88nuphbzrkehhuhwaiee" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 594
|bSize = 397
|cWidth = 408
|cHeight = 607
|oTop = 0
|oLeft = -4
|Location = center
|Description = 
}}
{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 594
|bSize = 397
|cWidth = 396
|cHeight = 594
|oTop = 7
|oLeft = -1
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>f80x252qs6x88nuphbzrkehhuhwaiee</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986785</id>
      <parentid>1986782</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:37:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986785</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="231" sha1="er57ducb6d2n1am8sjt4f8iv4omxovg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 594
|bSize = 397
|cWidth = 396
|cHeight = 594
|oTop = 7
|oLeft = -1
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>er57ducb6d2n1am8sjt4f8iv4omxovg</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986788</id>
      <parentid>1986785</parentid>
      <timestamp>2026-11-04T15:38:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986788</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="230" sha1="fidbu7oup6cz5v2cidyvwtkyrdz4mep" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = தமிழக_வரலாறு_மக்களும்_பண்பாடும்.pdf
|Page = 594
|bSize = 397
|cWidth = 402
|cHeight = 605
|oTop = 0
|oLeft = 0
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fidbu7oup6cz5v2cidyvwtkyrdz4mep</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/35</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668452</id>
    <revision>
      <id>1986780</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:36:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986780</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9778" sha1="r4wthy7g88b8q2nb7a1jq6vwvj3548t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடவுட்கடிநகர்
லுள்ள கடவுட் கடனை - தெய்வத்திற்குச் செய்யம் முறைமையை - செய்து முடித்துப் பினனர்ப் ணந தொடங்கினர் (பொரு. 49-52).
கடவுட்கடிநகர் - தெய்வமுடைய கோயில். கடவுட் கடி நகர் - கோயில் - தோறும் தன மகனை வலம் வரச் செய்து அழைத்து வருகஎனத் தலைவி தோழி யிடம் கூற, அவள் காலந் தாழதது வந்ததற்குத் தலைவி இவன் தந்தையின பரத்தையருள யார் வீட்டில் தங்கினாய்; கூறுக என அவளைக் கேட் டாள் (கலி. 84:8-9).
கடவுட்கற்பு - தெய்வக் கற்பு. தலைவன் வினை முடித்து வந்து நின்றது, கடவுட் கற்புடன - தெயவக் கற்புடன் - குடிக்கு விளக்காகிய புதலவனைப் பயந்த புகழமிகு சிறப்பினை யுடைய தலைவிக்கே யன்றித் தனக்கும் இனிதாகின்றது எனத தோழி கூறினாள் (அகம். 184: 1-4,19). கடவுட் கற்பினையுடைய மடப்பம் பொருந்திய தலைவி, 'இமமாலைப் பொழுதில் தலைவர் வாராராயின அவாதம் நிலை என்னாகும்; அதுபற்றி எனக்குக் கூறுக எனப பாணனை வினவினாள் (அகம்.314:13-15). தன் தோள்வளை நெகிழ்த்த கொடியனாகிய தலைவன், பரத்தையர் வீட்டிலிருந்து வருங்காலத்துத தலைவி கடவுட் கற்பினால இன்முகந திரியாது அவனை எதிர் கொண்டழைத்துப் பேணினாள் (குறு. 252:3-4). கடவுட் காந்தன் கடவுளுக்குரிய காந்தன், இரவுசகுமி யிடை வந்து மீளுந் தலைவியைக் குறித்துத் தலை வன் தன் நெஞ்சோடு உவந்து கூறுகையில, அவள் தோள் நள்ளியின் பக்க மலையிடத்தே வண்டுகள் தேனையும் தாதையும் உண்ணும்படி மலர்ந்த கட வுட் காந்தள் கடவுளுக்குரிய காந்தள் - மலர்சு ளுள்ளும் வீயப்பு மிகக அழகிய மலர்கள் பலவும் ஒருங்கு திரண்டு மணப்பதுபோல மணந்து, சேய் மைக்கண் இருப்பினும் நடுங்கத் தக்க துயரினைத தரும் என மொழிந்தான (அகம். 152:14-18,24). கடவுட் பத்தினி தெய்வமாகிய பத்தினிப்பெண் (கண்ணகி). கடலபிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன், கடவுட் பத்தினியாகிய கணணகியின படிவம் அமைததற்குக் கலகொள்ள விரும்பி, வடநாடு சென்று அங்கு எதிர்த்த ஆரிய அரசனை வென்று இமயத்துக கலலெடுத்துக கங்கையில் மண்ணிக் கொணர்ந்தான் (பதி, ப. 5:3-7),
-
கடவுட் பள்ளி - பௌத்தப பள்ளி, பேரிளம் பெண்டிர் தம சிறு பிள்ளைகளை அணைத்துக் கொண்டு கடவுட் பள்ளி - பௌத்தப்பள்ளி - சென்று பூவும் புகையும் இட்டு வழிபாடு செய்தனர் (மது, 462-467) கடவுட் பெயரிய கானம்- கொற்றவையாகிய கடவுளின்
27
கடவுள்
பெயர் கொண்ட காடு (விந்தாடவி). இளஞ்சேரலிரும் பொறை, கடவுட் பெயரிய கானத்துடன் - விந்தா டவியுடன் - மலை யுயரக் கடலாற் சூழப்பட்ட உலகத்துத் தம் பெயர்விளங்கச செய்த பகைவர் தேயக் கடலில் போரிட்டுக் கடம்பாகிய காவல் மரத்தைத் தடிந்து கொற்றம எய்திய பெரியோா மரபில் வந்தவன (பதி. 88:2-6,14). கடவுண்மை கடவுள் தன்மை. பரத்தைமை யொழுக்க முடைய தலைவன் தான் காலந் தாழ்த்து வந்த மைக்குக் காரணம கடவுளரைக் கணடு வந்தமையே எனக கூறக் கேட்ட தலைவி, 'கடவுணமை - கடவுள் தனமை - மேற்கொண்டொழுகும் பரத்தையருள நீ கூறிய கடவுள், எந்தக கடவுள' எனக கேட்டுத் தலைவனை எளளினாள் (கலி. 93:8-10).
கடவுநர் - வினாவுவார். மாலைக்காலத்தில் பலர்புகு வீட்டு வாயிலை அடைக்க எண்ணிய கடவுநா
வினாவுவார் - வழககப்படி விருந்துண்ண வருவீர் இருக்கின்றீரோ, என்று கேட்கும் பொழுதிலும நம தலைவர் வாராராயினர் எனப பொழுது கண்டு அழிந்த தலைவி கூறினாள் (குறு.118).
கடவுவோர் - செலுத்துவோர். வையையில் நீராடச செல்லும் ஆடவர்களில் விரையும குதிரை கடவு வோரும் - செலுத்துவோரும் களிற்றின மேற் செலவோரும் இருந்தனர் (பரி. 1228). கடவுள் - தெய்வம். பாண்டியன கூடகாரத்துத் துஞ்சிய மாறன் வழுதியைப் பகைத்தோர் நாடு. அவனால் அழிக்கப்பட்டு வளங் குனறியமையின மக்கள பலி யிடுதலைக் கைவிட ஆண்டு மன்றத்தின்கண உள்ள தூணில் உறைந்த கடவுள் - தெயலம் - அதைவிட்டு நீங்கியது (புறம. 58.12-14). புல்லிலை எருக்கம் பூவா யினும் ஒருவன் அனபுடன சூட்டுவதக் கடவுள ஏற்றுக் கொள்வார் (புறம்.106:2,3). குறமாக்கள உயாபலி தூவி மழை வேண்டிய போது மழை மிகப் பெய்யப் பின் மழைகுறையுமாறு கடவுளை வேண்ட, மழைகணமாறியது கண்டு மகிழந்தனர் (புறம. 143.1-4). இருள செறிந்த முழையினையும் மிக்க வலியினையும் உடையதும கடவுளால் காக கப் பெறுவதுமாகிய பெருஙகல (பொதினி மலை) பேகனுக்குரியது (புறம். 158 10-13). கடவுள் உறை யும் ஆலமரத்தின பழத்தை நேற்றும் உண்டோம் என நினையாது பின்னும் புள்ளினம் உண்ண அவ விடம் செல்லும் (புறம். 39P:1-3). வள்ளலைப் பாடிப் பரிசில்பெறச் செல்லும் பாணன தலைவிரித்து எதிர்வரும் மனையோளைக் கண்டு அத் தீநிமிததத தால் உணடாகும தீங்கு நீங்கக களா நிலத்துள்ள கள்ளிமர நிழலிலுள்ள கடவுளை வேண்டினான் (புறம். 260:3-5). பகைவரை நோநின்று பொருது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r4wthy7g88b8q2nb7a1jq6vwvj3548t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/36</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668453</id>
    <revision>
      <id>1986781</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:36:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986781</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10173" sha1="k1s5k1hpy0tdgy7ifwikf4bmvlg99vd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடவுள்
வீரர்க்
வென்று களிறெறிந்து தாமும் பட்ட கமைத்த நடுகல்லைப் பரவுதலனறி, நெல் சொரிந்து வழிபடும் வேறு கடவுளும் இல்லை (புறம். 335:9-12). கிணைப்பொருநன கிணைககண்ணுறையும் கடவு ளுக்கு வழிபாடு செயயக் கருதின, பெறற்குரிய உணவைப் பெறுவது தாழ்க்குமெனக் கருதி அக் கடவுளை வழிபடானாயினான (புறம். 399:26). இளம்பிறை சேர்ந்த நுதலும் கறைமிடறும் சூலப் படையும் உடைய காலக் கடவுளாகிய சிவனுக்கு வெற்றி மிக்குயர்க எனப் புலவர் வாழ்த்துவர் (பதி.க.வா. 9-12), காடாக இருந்த இடங்களெல் லாம் இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனின் ஆட் சியில் கடவுளுறையும் கோயில்களாயின (பதி. 13:20), பல்யானைச் செல்கெழுகுட்டுவன் நாட்டில் அச்சம் பொருந்திய மரபினையுடைய கடவுளைப் பேணும் பொருட்டுச் செய்த வேள்வியினின்று எழுந்த ஆவுதியைத் தேவரும் விழைந்தனர் (பதி. 23:8-7:15). முரசை வழிபடுவோன் மிக்க சினத்துடன் முழங் கும் மந்திர ஒலியால் அரிய திறன படைத்த முறைமையுடைய முரசுறை கடவுளைப் பிண்ட மேந்தி வழிபட்டான (பதி. 30:33-35). இசைத்துறை யில் வல்ல இளையர், இசைக்கலன்கள் உடைய பையைக் காததண்டின் இருபுறமும் தொங்கவிட் டுத் தாம் செல்லும் வழியில் தீங்குவாராமை குறித் துக் கடவுளைப் பரவினர் (பதி. 41:5,6), கடவுள் நிலைபெற்ற கல்லோங்கு நெடுவரையாகிய இமய மலை கடல்பிறககோட்டிய செங்குட்டுவன ஆண்ட நாட்டின் வடஎல்லையாக இருந்தது (பதி. 43:6,7), ஓய்மானாட்டு நல்லியக் கோடனின் அரண்மனை, கடவுள் உறையும் மேருமலை ஒரு கண்ணை விழித் துப் பார்த்தா லொத்த அடையாத வாயிலையுடை யது (சிறு.205,206). நீர்மிக்க நெடுங்கயத்தில் தீப் பட மலர்ந்த கடவுள் சூடுதற்குரிய ஒள்ளிய தாம ரைப்பூ சூடுதற்குரியதன்று (பெரு.289,890).திரு வெஃகாவில உள்ள பூமலி பெருந்துறையில் இள வேனிற் செவ்வியை நுகர்வாரோடு தங்கி இளைப் பாறி ஆண்டுள்ள அருந்திறற் கடவுளை (திருமாலை வழிப்பட்டு இனிய யாழை வாசித்துச் செல்க எனப் பெரும்பாணன் ஆற்றுப்படுத்தப் பெற் றான் (பெரு.389-392), இரணடாம் சாமத்திற்கும் நானகாம் சாமத்திற்கும் இடைப்பட்ட சாமத்தில் கடவுள் உலாவும் மது. 651). கடவுட்குரிய நெருப்புப்போலும் இதழ்களையுடைய தாமரைப் போது குளத்தில் மலர்ந்தன (மது. 710,711). தலை வியின நோய் தெய்வத்தான் வந்ததென்று அறியுநர் கூறக்கேட்ட தாய், பல்வேறு உருவினை யுடைய கடவுளைப் பேணி, மலர் தூவி நறை
28
கடவுள்
விரைகள் செலுத்தி வழிபட்ட பின்னரும் நோய் தணியாமையின் மனஞ்சுழன்றாள் (குறி. 3-8). மலை யில உறையும் கடவுளாகிய முருகனை வாழ்த்திக் கைதொழுது நின்னைப் பிரியின் அறனல்லது செய் தேனாவேன் எனத் தலைவன் வஞ்சினங் கூறி மலைவீழ் அருவியின் நீரைக் குடித்தமையால் தலைவி அவன் சூளுரையை நம்பினாள் (குறி. 208-211). உலகம் நடுங்கும் அஞ்சத்தக்க கடுந்திறல் வாய்ந்த நஞ்சை ஊணாக்கிக் கொண்ட கடவுள் (சிவன்) நவிரம் என்னும் மலையில் உறையும் (மலை. 81-83). கோயிலிற் பரவுதற்கரிய முறைமையினையுடைய கடவுளைக் கண்டீராயின் தொழுதலை மட்டும் செய்ம்மின்; இனனியங்களை முழக்க வேண்டா எனக் கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் பெறுகிறார் (மலை. 230-232). கூத்தர் சென்ற காட்டு வழியில் மறவரின் பீடும் பெயரும் பொறிக்கப்பட்டு மராமரத்தின் நிழலிலே நடப்பட்ட கடவுட்டன்மை பொருந்திய நடுகற்கள் இருந்தன (மலை. 394-396). இனிய பாட் டினைப் பாடுபவரும் விறல்பட ஆடுபவருமாகிய விறலியர், நன்னன் அரண்மனையைக் குறுகித் தம் இயல் வழுவாது அருந்திறற் கடவுளை முதலில் வாழ்த்திப் பினனர் அவன் புகழ்பாடத் தொடங் கினர் (மலை. 535-539). பொதியில் மலையில் உள்ள அடியார்களை வருத்துதலில்லாத கடவுளை (முருக வேளை) குறவர் வழிபட்டுச் சந்தன மாலையைத் தென்னவனுக்கு அளித்தனர் (அகம். 13:2-4), பிரிவால் வருந்தும் தலைவியின் சொல்லிற்கு மறுமொழி கூற இயலாத பாணன், யாழில் செவ்வழிப் பண்ணை மெல்லென இசைத்துக் கடவுளை வாழ்த்தித் துயர் கொண்ட மெய்யனாய்த் தலைவியின் துன்பத்தைத் தலைவனுக்குணர்த்தச் சென்றான் (அகம். 14:14-17). விழுத்தொடை மறவராகிய கரந்தை வீரர் பதுக் கைககண் உள்ள கடவுளை வழிபடுதற்கு அந்நடு கல்லில் பீலி சூட்டித் துடிப்படுத்துத் தோப்பிக் கள்ளொடு செமமறிக் குட்டியைப் பலிகொடுப்பர் (அகம். 35:6-9), சேரனது கொல்லி மலையில் விளங் கும் பக்கமலையில் அழகுறக் கடவுளாக எழுதப் பெற்ற பாவை போன்றவள் தலைவி (அகம்.62:13- 16). அருந்திறல் கடவுள் உறையும் செல்லூரின் கிழக்கே கோசர்க்குரிய நியமம் என்னும் வளமு டைய ஊர் இருந்தது (அகம். 90:9-13). சுற்றத்தார் முதலியோர்க்கு விருந்தளித்து மணமனையை அழ குறுத்திக் கடவுட் பேணி மணமுழாவொலிக்கத் திருமணம் செய்தல் (அகம். 136:1-8). தன் மகளுற்ற நோய் நீங்குமாறு துறையினிடத்து நிலைபெற்ற கடவுளுக்குக் கையுறைப் பொருளாகக் கள்ளையும் கண்ணியையும் வெள்ளாட்டுக் கிடாயையும் செலுத்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k1s5k1hpy0tdgy7ifwikf4bmvlg99vd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/37</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668454</id>
    <revision>
      <id>1986783</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:37:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986783</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9895" sha1="2gl4f1zean26rozydgfkcsihsym6c6m" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடவுள்
திய பின்னரும், நோய் தணியாமை கண்டு தார வருநதினாள் (அகம். 156:13-17). வணிகச் சாத னைக் கொன்று அவர் பொருள் கவரும் மறவர்க்கு அஞ்சிய மக்கள் குடிபெயர்ந்த பாழ்பட்ட ஊரி லிருந்த கடவுளும் புறம் பெயர்ந்தது (அகம்.187:7-15). நீ விரும்பிய தலைவனுக்கே நினனைக் கொடுக்கத் தந்தையும் தாயும் இசைந்தனர்; யாமும் நம் மணத் திற்கு வரைந்த நாள விரைந்து வருவதாக என்று கைகூப்பித் தொழுது இல்லுறை கடவுட்குப் பலி செலுத்துவோம் எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறி னாள் (அகம். 282:12,15-18). ஊா பாழானமையின, புற்றுக்களும் புதர்களும் நிறைந்த பொதியிலிருந்த கடவுள் தான் உறையும் தூணிலிருந்து அகன்றது (அகம். 307,11,13), குறவர் தாம் சமைத்த தோப் பியை உயர்ந்த உசசியை உடைய கடவுள் உறை யும் மலைக்குப் படைத்துப் பினனர் மகளிர் உண் பிக்க அதனை உணடனர் (அகம். 348:7-9). பாழி மலையைப் பிறரால் அழித்தற்கரிய முறைமையினை யுடைய கடவுள் காத்தலினால் அங்குள்ள தேனி றாலைப் பிறராற் கவர வியலாது (அகம். 372:1-3). தெறுதற்கரிய கடவுளின்முன் தன் முன்கை பற்றித் தேற்றிய சொல்லைக் கடந்து தலைவன் பிறனாயி னான் எனக் காதற்பரத்தை கூறினாள் (அகம். 396: 7-10). பொதுவிடத்திலுள்ள மராமரததில் இருக்கும் பிறர்க்கு அச்சம் செய்யும் கடவுள் கொடுமையுடை யாரை வருத்தும் என்று அறிந்தோர் கூறுவர் (குறு.87:1,2). தினைப் புனத்தில் குறவன், கடவுட் குப் பலியாக இட்ட தினைக்கதிரைத் தெரியாமல் உணட மயில் வெறியாடுகின்ற மகளிரின் (தேவ ராட்டியின்) நடுங்கியது (குறு. 105:1-4). ஆமான் மீது எயத அம்புக்குறி பிழைத்தமைக்குக் காரணம் மலையில் தெய்வம் வெளிப்போந்து நிற்றலே எனக் கருதிய கானவன, மழை பெய்தால அதனவீறு தணியும் என்று கருதி உயர்ந்த மலையிடத்தேறிச் சுற்றத்துடன கடவுளை வழிபட்டு மழை வேண்டி
னான
(நற்.188:1-5). பாணர் தெறலருங் கடவுள முன்னர் அதன சினம் அடங்குமாறு சீறியாழின நரம்பின் ஓசையை எழுப்பிப் பாடுவர் (நற்.189: 2-4). வயற்கரையிலுளள எரிபோன்ற பூவையுடைய வேங்கை மரத்தில் கடவுள் உறையும் (நற. 216:6,7). வெறியெடுகருங்கால் கடவுளாகிய முருகனுக்கு ஆடு முதலியவற்றைப் பலிகொடுத்து வழிபடுவர் (நற்.251,8). பண்டுதொட்டுக கடவுள் உறையும் பனை மரத்தில் கட்டிய குடம்பையுள் துணைபுணர் அனறில் இருந்தது (நற். 303:2-5), நெடிய விழுது களையுடைய ஆலமரத்தி லிருக்கும் கடவுட்குப் படைத்திட்ட பலிச் சோற்றைக் காக்கைகள்
29
கடவும்
தின்றன (நற்.343:4,5). ஒருபொழுதும் பிரியேன் என்று தலைவன் கூறிய சூள பொய்ததமையால். அவனை வருத்தாதே எனக் கணங்களை யுடைய கடவுளைப் பலி தூவி வழிபடுவோம்; வருக' என்று தோழி தலைவியை அழைததாள் (நற்.358: 6-7). குறையிரக்குந் தலைவனிடம், 'தலைவி எமக் கோர் கண்கண்ட கடவுள்' எனத் தோழி அவளது பெருமை கூறல் (நற். தி, 2:7), தலைவியின மெலிவு தெய்வத்தாலாயது எனக கருதும் தமர்முன் அறத் தொடு நிற்குந் தோழி, பெருந்துறைக்கண கண்டு தலைவியை வருத்தியவன் கடவுளலலன்; மக்கள் இனத்தினனே என்று தெளிலிததாள் (ஐங். 182} அறியாமையுடைய வேலன் எதுகேட்பினும, மலைக குரிய கடவுளாகிய முருகனை வாழ்த்திப் பாடி, இது தெயவத்தானாயது; இதற்கு மருந்து வெறியாடுதல என்று கூறுவான; ஆதலால் தலைவியுற்ற நோயதீர வெறியாடுதல் மருந்தாகாது எனக கூறித தோழி வெறி விலக்கினாள (ஐங, 243). குனறக்குறவன் கடவுளாகிய முருகனை வேண்டி வழிபாடு செய்து அவனருளாலே பெற்ற மகளாகிய தலைவியைப பிரியற்க; எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறிச் செலவு தவிரத்தாள (ஐங். 257). விரைவில் மணம் நிகழவேண்டும் எனத் தலைவி மலையுறை கடவுளா கிய முருகனை வேங்கை மலர்தூவித தேன பலி செயது வேண்டினள (ஐங். 259). தனநிலை உயர் தறகுக் காரணமான கடவுளுக்குத தன வரைவு முடிந்தாற் செய்யுங் கடனகளை மேற்கொண்ட தலைவி அவலகுறிப்பட்ட தலைவற்கு உண்டாய துன்பத்தை யெல்லாம் எண்ணி வருந்தினாள் எனத தோழி தலைவனிடம் உரைத்தாள (கலி. 46.16, 17). 'நாம் மணம் செய்ய இப்பொழுது முகுததம் எனறு அந்த முகுததம் வாய்ப்பச் சொனை அந்தக் கடவுளைக் காண' எனத் தலைவன தலைவிக குரைத்தான் (கலி. 93 11-13) ‘நினனைப் பெறும வேட்கையோடு நீ செய்த குறியிடத்தே தப்பாமல் வந்த கடவுள, விழுந்து முளைத்த பற்களையும் பார்த்தவா உயிரைப் பறித்துக் கொள்ளும் உருவத தையும் உடையராய உன் மனையிடத்தே சேரும முறைமையோடு வநததைக் கண்டாயோ,' எனத தலைவி தலைவனை வினலினாள் (கலி.93 17-20). மயிர்ச்சாந்தும் புழுகும் மனக்கும் கூந்தலுக்குக் காலை செய்யும் ஒப்பனைக் கேற்ப, 'நீ பூப்பலி யிட்ட கடவுளைக் கண்டு வந்தாயோ' எனத தலைவி தலைவனை இடித்துரைத்தாள் (கலி. 93: 31-24). சூரபனமாவைக் கொன்ற சிறந்த வேலை யுடைய முருகனைப் புகழந்து, செறிந்த காம் வேட்கையுடன் திருப்பரங்குனறதது நின்னோடே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2gl4f1zean26rozydgfkcsihsym6c6m</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/38</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668455</id>
    <revision>
      <id>1986784</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:37:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986784</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9470" sha1="c4gcb7zaqghnvknaum0towwhvyofo0d" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடவுள்
மாரிக் காலத்தில் பலநாளுந் தங்கின கடவுளைக் கண்டாயோ எனத் தலைவனைத் தலைவி நகை யாடினாள் (கலி. 93: 26-28). பல்லுயிரும் வருத்த முறும் ஊழிக்கால இறுதியில் பசுங்கட் கடவுள் (பசிய நிறத்தைத் தன் பாகத்தே யுடைய உருத்திரன) எருமை ஏற்றை ஏறும் கூற்றுவனின் நெஞ்சைப் பிளந்து அவன் குடரைக் கூளிக்கிட்டான் (கலி. 101:
24-26).
நூறாயிரங் கையினை யுடைய ஆறாவ தாகிய மனவுணர்ச்சியில் அறிதற்குரிய கடவுளே எனத் திருமாலைக் கடுவனிள வெயினனார் விளித் துள்ளார். (பரி. 3:43), உலகத்தை அழிக்கும் கடவுளின் (சிவபெருமானின்)
மகன் எனச் செவ்வேளைக் கடுவனிள வெயினனார் குறிப்பிட்டுள்ளார் (பா. 5:13), பரத்தையர் வீடு சென்று மீண்ட தலைவன் தலைவியிடம் நாமிருவரும் சென்று உடனே துறவ கத்திருக்கும் வாழ்க்கைக்கு உதவியா யிருக்கும் கடவுளரைக் கண்டு அவரிடம் தங்கினேன் என்று கூறினான் (கலி. 93:5-7). பரத்தையரைக் கடவுள ராகக் கூறிய தலைவனை நோக்கி, 'நீ கண்ட கடவுளர் தம்முள்ளும் மணமிக்க நின் மார்பு பழைய தன்மை கெட வேறுபடும்படி அதனை வடுப்படுத்தியவர் யாவர்' எனக்கேட்டு எள்ளி நகையாடினாள் (கலி. 93: 29-31), நீ உடனே சொல் லாது போனால் நின்னை முயங்கிய நெட்டிருங் கூந்தற் கடவுளர் (பரத்தையர்) எல்லாருக்கும் முட்டுப் பாடுண்டாதலும் கூடும்; ஆதலால் ஆண்டே செல்க எனப் பரத்தை மனைபுக்கு வந்த தலைவ னிடம் தலைவி வாயில் மறுத்துப் புலந்தாள் (கலி. 93:33-36).
2. தேவர். பல்யானைச்
செல்கெழு குட்டுவன்
நாட்டில் தெய்வத்திற்குச் செய்த வேள்வி ஆவு தியை வானத்து நிலைபெறும் கடவுளரும் - தேவரும் - விரும்பினர் (பதி. 21:5-7,15). கடவுளுக்கு அஞ்சிய அவுணர், வானத்தில் தமக்குக் காப்பாகத் தூங் கெயில் அமைத்தனர் (பதி, 31:18,19), செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் அமைச்சர் முதலிய சுற்றம் சூழ விருப்ப வேள்விகளைச் செய்து கடவுளாகிய தேவரை உண்பித்தான் (பதி. 70:17,18).
3. கொற்றவை. வெற்றிமடந்தையாகிய கடவுள் - கொற்றவை-வாழும் வாகை மரத்தின் துய்களை உடைய பூவைப் பனங்குருத்தொடு சேர்த்துக் கட்டிச் சேரநாட்டு மன்னர் அணிந்தனர் (பதி.66: 14,18). அஞ்சுவரு மரபினையுடைய கடவுளாகிய கொற்றவை வாழும் அயிரைமலை போல் பெருஞ் சேரலிரும் பொறையின் புகழ் நிலைபெறுக என அரிசில் கிழார் வாழ்த்தினார் (பதி. 79:18,19).
30
கடவுள் சான்ற கற்பு
(அகம்.
4. கடவுள் தன்மை. ஓதல்வினையிடத்துச் சென்ற தலைவர் கையால் தொழும் மரபினை யுடைய கடவுள் - கடவுள் தன்மை - நிறைந்தவர் 125:14,15). கடவுள் வாய்ந்த கற்சுனையில் பூத்த பூக்களை பறியாமல் பூப்பலிக் கென்று விட்டு வைத்தல் (நற்.34:1,2).நீ நின்னிடத்துச் சிறந்த நிறைந்த கடவுளவை (கடவுள் தன்மையை உடையை} எனத் திரும லைக் கடுவனிள வெயினனார் குறிப் பிடுவர் (பரி.4:63).
5. அருந்ததி. செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதனின் பெருந்தேவி விரும்பத்தக்க கடவுளாகிய அருந் ததியை வென்ற கற்பினையும் நறுநுதலினையும் உடையவள் (பதி. 65:9,10). தெருவில் தனியே விளையாடிய தன் மகனை எடுத்தணைத்த பரத் தையைக் கண்ட தலைவி, தலைவனிடம் அணங் கருங் கடவுளாகிய அருந்ததியை ஒத்த பரத்தை, நின் மகனின் தாயாதலை இசைந்தேன் என இகழ்ந்துரைத்தாள் (அகம். 16:5-19),
உடைய
6. முனிவர். கிட்டுதற்கரிய வலியினை யுடைய தொன்முது கடவுள் (அகத்திய முனிவர்) இராவணனைத் தமிழ்நாட்டை யாளாதபடி போக்கினார் (மது. 40, 41) என்பது நச். உரை. (இதற்குத் தென்னவன் பெயரைக் கொண்ட நெருங்குதற்கரிய வலியினை தொன்முது கடன் கடவுள் - சிவபெருமான் வழிவந்தவன் நெடுஞ்செழியன் எனக் கொள்வது பொருந்தும்). கண்ணாலே காணும்படி விரைவில் வருதற்குரிய அணிமையில் தலைவன் இருந்தும். கடவுளை (முனிவரை) அணுகி வாழ்பவர் அஞ்சி விலகி ஒழுகுதல போலத் தலைவன் மனத்தால் நீங்கி ஒழுகுகின்றான் எனத் தலைவி வாயில் புக்க தோழிக்குக் கூறல் (குறு. 203:3-5).
7. தெய்வத்தச்சன். வேர்ப்பலா மரங்கள் நிறைந்த கொல்லி மலையில் நிலைபெறும் கடவுள் - தெய்வத் தச்சன் - இயற்றிய பலரும் புகழும் சிறப்பினை யுடைய கொல்லிப்பாவை போன்ற அழகினைத் தலைவி பெற்றிருந்தாள் (அகம்.209:15-17).
8. தெய்வக் கற்பு. கடவுள் - தெய்வக் கற்பு வாய்ந்த ஒருமீனாகிய சாலினி என்று அருந்ததி சுட்டப்படுகிறாள் (பரி. 5:44).
கடவுள் சான்ற கற்பு - தெய்வத்தன்மை வாய்ந்த கற்பு. பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன் மாறனின் கடவுள் சான்ற கற்பு -தெய்வத்தன்மை வாய்ந்த கற்பு - வாய்ந்த மனைவியும் அவள் ஈன்ற புதல்வரும் பொலிக என்று வடம வண்ணக்கன் பேரி சாத்தனார் வாழ்த்துவர் (புறம்.198:2-5).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>c4gcb7zaqghnvknaum0towwhvyofo0d</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/39</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668456</id>
    <revision>
      <id>1986786</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:38:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986786</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9684" sha1="bjvgovojog76ldzz5n7t9wbcetvhctu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடவுள் மரம்
கடவுள் மரம்-தெய்வம் தங்கியிருக்கும் மரம். கடவு மரத்தில - தெய்வம் தங்கியிருக்கும் மரத்தில் - முள்ளால் மிடையப் பெற்ற கூட்டிலிருக்கும் பெடை அன்றில் கங்குற்பொழுதில் தன் சேவ லுடன் கூடப்பெறாது வருந்தும் (அகம். 270:12-14). தலைவனின் ஊர்முகத்துள்ள பொய்கைக் கரையின் அருகில் கடவுள் முதுமரம் இருந்தது (நற். 83:2, 2). கடவுள்மீன் - தெய்வக் கற்புடைய விண்மீனாகத் திகழும் அருந்ததி. ஏழு முனிவரின் மனைவிமார் எழுவருள் ஒருத்தியாகிய அருந்ததி 'கடவுள் மீன' எனச் சிறப் பிக்கப் பெறுகிறாள் (பரி. 5:44),
கடவுளர் - தெய்வங்கள். கடவுள் -1 காண்க. கடவுளாலம் - தெய்வமுறையும் ஆலமரம். கடவுளா லதது- தெய்வமுறையும் ஆலமரத்தின் - பெருங் கிளைகளி லுள்ள பழததை நேற்று உண்டோம் என்றெண்ணாது புள்ளினம் பினனும் உண்ண அவ் விடம் செல்லும் (புறம். 199:1-3). நெடிய விழுது களையுடைய கடவுளாலத்துள்ள காக்கைகள் ஆங் குப் படைத்துப் போட்ட பலிச் சோற்றை உண் ணும் (நற்.343:4,5).
கடவுளெழுதிய பாவை - - கடவுளரால்
எழுதப்பெற்ற
கொல்லிப் பாவை. பொறையனது கொல்லி மலை யின் அடுக்கத்து அகலிடம் அழகுறுமாறு விளங்கும் கடவுளெழுநிய பாவை - கடவுளரால் எழுதப் பெற்ற கொல்லிப்பாவை - போன்று தலைவி யிருந் தாள் (அகம்.62:13-16).
கடற்கரை - கடலின் அணை. கடற்கரையை - கடலின் அணையை - சுரைத்திடும் நீரோட்டம் மிக்கது காலிரிப் பேரியாறு (அகம். 126:5), பெருங்கடற்
கரையில் சிறுவெண் காக்கை வாழும் (குறு. 846:1; 313:1; . 161-170:1).
.
கடற்படை - கடற்சேனை. சோழநாட்டுப் பொருநனான நலங்கிள்ளி கடற்படை - கடற்சேனை-கொண்டு பகைவரைவென்று பொருள்களைக் கொள்ளும் பெரு முயற்சி யுடையவன் (புறம். 383:1-3). கடற்பரப்பு - கானலிடம். ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலா தன் தண் கடற்பரப்பின் - கானலிடத்தின் - அடுப் பங்கொடிகள் வளர்ந்த அடைகரையிலுள்ள பனஞ் சோலையில் அணிகளால் பொலிவு பெற்றுஆடும் விறலியரது பாடலைக் கேட்டிருந்தான் (பதி.81:8- 10,22). 'தலைவி நின் திறத்துக் கொள்ளும் அவலம் நீங்கத் தெளிந்த கடற்பரப்பினை யுடைய எம் உறைதற்கினிய ஊரில் நீ தங்கிச் சென்றால் நேரும் குறை யாதோ' என்று தோழி தலைவனிடம் வின வினாள் (அகம். 340:12,13,24).
கடற்றெய்வம் - கடலாகிய தெய்வம் நெய்தற்றலைவி
31
கடறு
ஊசலாடும்போது ஆங்குவந்து தலைவன் - கடல் தெய்வத்தை - கடலாகிய தெய்வத்தை - நோக்கி, 'நின்னிற் பிரியேன்' என்றுதெளிவித்து அவளது தோளை மணந்தான் (கலி.131:1,2).
கடறு - காடு. விறலியர் தாம் பறித்த கீரை மேல் தூவச் சில அரிசி வேண்டினராக. நாஞ்சில் வள்ளு லனோ அவா தம் வறுமையையும் தன மேமபாட் டையும் தூசுகிப் பார்த்து கடறு காடு - சூழந்த குன்றத் தன்னதோர் யானையைப் பரிசிலாக ஈந தான் (புறம்.140:2-6), சோழன் இராச சூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி தனனைக் கண்ட கிணைஞனுக்கு மலைபயந்த மணியும் கடறு பயந்த பொனனும் கடல் பயந்த முத்தும் பிறவும் நல்கினான் (புறம். 377:13-18).வானுற ஓங்கிய மரங்கள் செறிந்த கடற்றிலும் (காட்டிலும்) பிற இடங்களிலுமுளளவர் களும் முடியுடை வேந்தரும் வேளிரும் கூடி வஞ் சினம் மொழிந்து பகைவர் நடுங்கப் பொருதனர் (பதி. 30:10-31). ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன பகைவர் தரும் நாட்டைத் திறையாகப் பெற்றுக் கொண்டு அவருக்கு அருள்செய்து, பின மலைகள் உயர்ந்த நாட்டகத்தே உள்ள கடறு சூழ்ந்த தன் மூதூருக்குத் திரும்புவான் (பதி. 53:3-5). பல்வகைப் பயன்களும் நிலைபெற்ற கடறுடை ஊர்களையும் காவற் காட்டையும் கொண்ட தகடூரை அழித்து வெற்றி கொண்டவன் பெருஞ்சேரல் இரும்பொறை (பதி. 78:7-9). கடுங்கண் கானவர் அருஞ்சுரவழியில் நெடுஞ்செவிக் குறுமுயல்களைப் போக்கறவளைத் துக் கடற்றின்கண் கொள்ளைகொள்வர் (பெரு. 115- 117). நௌவிமான பிணையொடு தான் வளர்ந்த கடற்றில் பொன்கொழிக்கும்படி சுழன்று துள்ளும் (மது. 274-876). புலியன்ன மறவர் எரி தவழும பெருங்கடற்றில் இலைகள கசிந்து உதிரப்பெற்ற மரங்களையுடைய காட்டில் வாழும் வாழக்கை யுடையவர் (அகம். 75:4-6), தேக்கு நிறைந்த சோலையைக் கொண்ட ஈடறு உயாந்த பாலை வழியிலுள்ள இருப்பையின பூங்கொத்துக்கள் அழகு பெற்ற குடியிருப்பினை யுடைய சீறூரில் சிவந்த நிலத்தே உதிர்ந்து கிடந்தன (அகம். 325:9- 13). நெஞ்சினைச் சுடுகின்ற கவலையாகிய மிகக தீயினை ஆள்வினையாகிய மழையால் அவித்து, நாளும் இக்கடற்றில் வருந்தி இருப்போமாக எனத் தலைவியைப் பிரிந்த தலைவன் தன நெஞ்சிற்குக கூறினான் (அகம். 279:7-9). மலை அழகு நீங்கிய கடறுடைய பாலைவழி மிகக கொடியது (அசும். 325: 10,11). வெப்பம் மிக்க கொடிய கடற்றை அடையும் வழிச் செல்வோர் வேறுவேறாகப் பிரிந்து - அலறும் படி பெருங்களிற்றினை ஆண்புலி கொல்லும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bjvgovojog76ldzz5n7t9wbcetvhctu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/40</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668457</id>
    <revision>
      <id>1986787</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:38:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986787</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9704" sha1="8jgmy68j5pqs0nsqhvbslhtpudmks4o" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடன்
32
கடன்
(அசும்.
389:17-20). கடற்று மருங்கில் தோண்டிய குழியில் ஊறிய நீரை உண்ட ஆனிரை வறண்ட நிலத்தே சென்றது (அகம். 399:6-9). வினை முற்றி மீணட தலைவன் வழியிலே கடற்றில் தழைத்த வெட்சி மலர் கமழும் மையிருங் கூந்தலையுடைய தலைவி நட்பையே நினைத்துக் கொண்டிருந்த தாகத் தோழியிடம் கூறினாள் (குறு. 209:4-7), 'கொடுஞ்சிலை மறவர் வம்பலர் தொலைய எதிர் நின்று கடற்றைக் கொள்ளையிடும் யானை மிக்க கானம் கடந்து நம் மேனி பசக்குமாறு நம் தலைவர் பிரிந்து செல்வாரோ,&quot; எனத் தலைவி தோழியைக் கேட்டாள் (குறு. 331:2-7),
2. மலைச்சாரல். கானத்தில் வேட்டுவர் அலைப்ப தால் புகலிடம் காணாத கடமா நல்லேறு விரைந் தோடியபோது கடறு - மலைச்சாரல் - இடத்திருந்த மணி மேலே கிளம்பியது (புறம்.182:1-4). பெரிய மூங்கில்கள் ஒலிக்கும் கோடு காய்ந்த கடற்றில் உள்ளவாகிய காடுகளைக் கடந்து தலைவன் சென்றான் (அகம். 395:14,15).
3. மலைவழி. ஆறலைகள்வர் கொன்ற வம்பமாக் களின் பிணங்கள கொடிய கடறு - மலைவழி மருங்கில் முடைநாற்றம் வீசியதால் அவற்றைத் தின்ன வந்த உறுபசிக் குறுநரிகள் மீண்டு சென்றன (நற். 164:0-10).
கடன் - 1, கடமை. அந்திக் காலத்தில் அந்தணர் செய்யும் கடன் - கடமை - ஆகிய ஆவுதிபண்ணும் முத்தீ யாகிய விளக்கின்கண மான்பிணைகள் துஞ்சும் இமய மலையும் பொதிய மலையும் போன்று நடுக்கின்றி நிற்பாயாக எனச் சேரமான் பெருஞ்சோற் றுதியனை முரஞ்சியூர்முடிநாகராயர் வாழ்த்துகிறார் (புறம்.2:29-24). &quot;எம் அம்பை விரையச் செலுத்துவோம்; தென்புலத்தாருக்குரிய அருங்கடன்களைச் செய்யும் பொன் போலும் புதல்வரைப் பெறாதீ ரெல்லாம் நும் அரண்சேர் மின்' என அறத்தாறு நுவலும் பூட்கை உடைய வன் பாண்டியன் பல்யாக சாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி (புறம் 9:3-8). பாணர் மாலையில் மருதப் பண்ணையும் காலையில் செவ்வழிப் பண்ணையும் தம் யாழில் முறை மறந்து பாடிய தற்குக் காரணம் நள்ளி பாணரைப் புரத்தலைக் கடனாகக் கொண்ட வண்மையால்தான் என வன்பரணர் கூறுவர் (புறம்.149), அரண் பகை வரிடத்ததாகவும் அதனைக் கொள்வதன்முன் தனதெனக் கருதிப் பாணர்க்குக் கடனாகக் கொடுக்கும் வள்ளியோன் நெய்தலங் கானல் இளஞ்சேட்சென்னி (புறம். 203:9-11). பகைவர்
எறித்த வேல் நெஞ்சிற் பாய்ந்துருவிச் செல்லவும் மறவன் செயற்கரிய தன் போர்க் கடனைச் செய்து முடித்தான் (புறம்.282:1,2). தன்னைக் குறித்து வரும் படையை எதிர் ஏற்கும் மறவன் மார்பில் பகைவர் தம் கடனை ஆற்றவேண்டி எறிந்த அம்பும் வேலும் மொய்த்தலால் உடம்பும் கட் புலனாகாத உயிரும் கெட்டன (புறம். 282:4-6). 'மகனைப் பெற்று வளர்த்து விடுதல் தாய்க்குக் கடன்; அவனைச் சான்றோனாக்குதல் தந்தைக்குக் கடன்; அவனுக்கு வேல்வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லற்குக் கடன்; நல்லொழுக்கத்தை நல்குதல் வேத்தற்குக் கடன்; வாளுடன் போர்க்களம்
சென்று எதிர்த்துவரும் களிற்றியானைகளைக் கொன்று வெற்றியுடன் மீளுதல் வீரனுக்குக் கடன்&quot; என மறக்குடியில் பிறந்த மகள் ஒருத்தியின் கூற்றாகப் புலவர் பொன்முடியார் கூறுவர் (புறம். 312). சோறு சமைக்கும் விருப்பத்தை மறந்த தன் மட்பானையை நிமிர்த்துச் சமைக்கச் செய்யும் கடனை அறிந்தாளும் செல்வர் பிறநாடுகளில் இல்லாததால் சோழநாட்டுக் கிள்ளி வளவனிடம் கிணைஞன் வந்தான் (புறம்.393:4,5). இமையவரம் பன் நெடுஞ்சேரலாதன் கொடைக் கடனைவிரும்பிய ஒருபாற் கோடாத நெஞ்சினன் (பதி. 30:23). புகழ் மிக்க நன்கலங்களைத் திறையாகத் தரும் நாடு களைக் காப்பது நினது கடனாகும் என்று காக்கை பாடினியார் நச்செள்ளையார் ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனிடம் கூறுகிறார் (பதி, 59:18,19). செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் இளந்துணையாகிய புதல் வரைக் கொண்டு முதியோர்க்குரிய தொண்டினைச் செய்வித்துத் தொன்று தொட்ட கடன ஆற்றிய அண்ணலாவான் (பதி. 70:21,22). போர்விழையும் ஆற்றல் படைத்த பெருஞ்சேரலிரும்பொறை இத் நிலவுலகத்து வாழ்வார்க்கு அரசர் செய்தற் குரிய அரிய கடன்களைச் செய்து முடித்தவன் (பதி. 74: 21,23), நூற் கேள்வியையுடைய அந்தணர் செய்தற் கரிய கடனாக வேள்வியைச் செய்து முடித்தனர் (பெரு,315,316). தொண்டைமான் இளந்திரையன் தன்னை வேண்டி வந்த பரிசிலர்க்குக் கொடை யாகிய கடனைச் செய்து முடித்தான் (பெரு.446). இளந்திரையன் புலவர்க்குப் பூண் முதலிய வழங் குதலைக் கடனாகக் கொண்டான் (பெரு.450). பெரும்பாணன் பேரியாழை இயக்குமுறையிலே இயக்கி அவ்யாழுக்குச் செய்யும் கடனை முறை யுடன் செய்து கையால் தொழுது: வாழ்த்தினான் (பெரு.462,463).நன்னன் வேற்போரின் விளக்கத்தை யுடைய அறிவுடையோர்க்குக் கொடைக்கடனைச் செய்து முடித்தான் (மலை.88,89). நன்மை தீமை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8jgmy68j5pqs0nsqhvbslhtpudmks4o</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/41</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668458</id>
    <revision>
      <id>1986789</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:39:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986789</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9554" sha1="pgmihp0zf0z8hnas75a57nphrjid7gw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடன்
33
கடா
களை ஆய்ந்துணரும் வள்ளல்கள் மாய அவர்கள் மேற்கொண்டிருந்த கொடையாகிய கடனைச்
செய்து முடித்த செம்மல் நன்னன் ஆவான் (மலை. 542,543), உதியன் குழுமுரிடத்தே கொடைக்கடனை ஏற்றுக் கொண்ட கோடா நெஞ்சினன் (அகம்.168: 5-7). 'தலைவ, செல்லாதே: நினபாற் செய்யும் கடன் மிகவும் உடையேன' எனக் காதற்பரத்தை தலைவனிடம் புலந்து கூறினாள் (அகம். 376:1). திருமணம் நிகழுங்கால் தலைவி அடையும் நாணத் தைக கண்டு செவிலி பாராட்ட, நற்றாய் தன் தலைமையறிந்து தான் செய்யவேண்டிய கடனைச் செய்தாள் (அகம். 397:1,2). மலைப்பக்கத்திலுள்ள கொற்றவைக்குக் கடன்கழித்தலைச் செய்யோம்; கையில் காப்பு நூலைக் கட்டவும் செய்யோம்
எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (குறு. 218: 1,2). தமமுடைய கடனை நிறைவேற்றும் பொருட் டுப் பொருள் தேடும் முயறசிக்கண உள்ள உள்ளப் பிணிப்பிளாற் செனறவர் நம் தலைவர் எனத் தோழி கூறினாள் (குறு. 255:6-8). காந்தளரும்புகள் மலரும் வரை காத்திராமல் வண்டுகள் அவற் றைக் கிண்டித் திறக்கும் பொழுது முன்பே தாம் அறிந்த சான்றோரைக் கணட கடனறிமாக்களைப் போல அவ்வரும்புகள் இடமளித்து இதழ் விரிந்தன (குறு. 285:1-5), வரகு நாற்றின் ஒறறை இலையை மான்குட்டி தின்று காலை உணவுண்ணும் னைக் கழிக்கக் கூடிய காலம் கார்காலம் (குறு. 382: 1-4). மினனொளியால் இருளைப் பிளந்து கொண்டு முழங்கும மேகம் சூல்முதிர்தலால் தன் கடன் தீரக் கண்ணொளி மறையும்படி எங்கும் பரநதது (நற்.228:1-3). சான்றோராகிய நம் தலை வர் தாம் செய்யும் கடனிலிருந்து குறைபடார்
கட
என்று தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள் (நற்.327:4,5). ஆயத்தாரோடு கூறிய சூளைக் கடனன்று என்று கருதுவாளோ எனத் தலைவி தோழியைக் கேட் டாள் (ஐங்.31), பாண்டியன் தன் மனைவிமாரோ டும் வினைக்கடன் அறிந்த தன கண்ணாம் அமைச் சரோடும் திருப்பரங்குனறி ஏறி வலம் வந்தான்
(பரி. 19:20-24). 2. முறைமை. கையிடத்து, பாணன் கடன். (இலக்கண) முறைமை - நிரம்பிய யாழ் இருந்தது (புறம். 68:1). சில அரிசியே கேட்டதற்குப் பெருங் களிற்றை நல்கிய நாஞ்சில் வள்ளுவன கொடை மடம் உடையவன் போலும்; பெரியோர் தாம் செயதற்குரிய கடனை (கொடையை) போற்றாரோ. என ஒளவையார் அவன் வணமையை வியந்தார் (புறம். 140:5-10), முகிலகள் வேண்டுமிடத்தில் திரண்டு பெருமலை போலும் தோற்றத்தை உடைய
வாய்ச் சூல் முதிர்ந்து உருமேறு இடிக்கும் மின் முதலிய தொகுதியுடன் கூடிப் பெய்தலைக் கட னாகச் செய்தன (புறம. 161:8-4). இவ்வுலகத்தார்க்கு நெல்லும் உயிரனறு; நீரும் உயிரன்று; மன்னனே உயிராவான்; அதனால 'யானே உயிர்' என்பதை அறிவது வேலமிகு தானை வேந்தர்க்குக் கடனா கும (புறம்.186:1-4). வைகறைப் பொழுதில பாணர் கைதேர்ந்த சீறியாழை எடுத்துக் கடனறிந் திசைத் தனர் (புறம்.398:5,6). பாணன் கடனை அறிந்து மரபோடு யாழ் வாசிப்பதில் வல்லவன் (பதி. 67:38 பாடினி காடுறை கடவுளுக்கு மனமகிழச்சியாகச் செய்ய வேண்டிய கடனகளைச் செய்து முடித்தான் (பொரு. 52).பாலையாழை இயக்குதல வலல பாண் மகன வாசிக்கும் கடனறிந்து அதனை இயக்கி னான் (சிது. 37). செய்யவேண்டுவனவாகிய கட னறிந்து பிறவிதோறும் தலைவனும் தலைவியுமாகிய இருவேமாகப் பயினறு வந்த இவ்வுலகத்தில பிரிவி னால ஒருவராகிய துன்பத்தினினறு உயவதற்கு உயிர் போவதாகுக எனத தலைவி கூறுகிறாள் (குறு. 57:4-6). தலைவனின் பரத்தைமையாலே பரத தையா புலவியாற செய்த வடுக்களைக் கணடிருத் தல நமககுக் கடனெனறு கருத்த தலைவி நொநதி ருப்பாள (கலி. 75.32,33). பிறர் நோயும தம நோய போல் போற்றுதல் உலகத்துள்ள சானறோர்க் கெல்லாம் கடனாகும் (கலி. 139:2,3). மடனமா ஏறுகின்ற தலைவன சான்றோரைப் பார்த்து எனது துயரைப் போக்குதலும் நுமது முறைமை யாகும் என்று கூறினான (கலி. 13937).
3.காடு. இலவாழக்கைக்கு வேண்டும் பொரு ளில்லை என்று கூறிவந்து இரந்தலர்க்கு ஈயாமை இழிவாகும் எனறெண்ணிக கடன - காடு - கடந்து சென்று தேடும் பொருள் மதிக்கும் பொருளாகுமோ எனத் தோழி பொருளவயிற பிரிவேன் என்ற தலைவனைக் கேட்டாள (கலி. 2:19,20).
கடனாக
4. கொடுத்து வாஙகும் பொருள். ஒரு நெடுந்தகை தன சுற்றத்தாரின வறுமையைக் களையத தனனூர் வாழும் சிறு புல்லாளரிடம வரகினைக இரந்தான (புறம். 327:5-7). உண்பதற்குரிய கடன் வாங்குங் காலத்து முகமலர்நதும கொடுக்குங் காலத்து முகம் வாடியும் வேறுபடுதல் பண்டும் உலகத்தியல்பாகும் (கலி. 23:1-3).
கடா - கூடாவிடுமிடம். எருது களிறாக வாள்மடல ஒச்சிப் புணைகட்டிச் சூழ்வரச் செயத, காலாட்கள் வீழந்த சுடாலின் - கடாவிடுமிடத்து - தடாரிப் பறை ஒலிக்க, 'நின பெரிய போர்க்களம் பொவிக என்று சோழன் இளஞ்சேட்செனனி வாழ்ததப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pgmihp0zf0z8hnas75a57nphrjid7gw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/42</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668459</id>
    <revision>
      <id>1986790</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:39:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986790</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9999" sha1="riebizyds6842728j7jzlhvvb3v3fus" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடாஅக்களிறு
பெற்றான் (புறம். 370:17-19), படைவீரர் மாய்ந்த கடாலின்கண் தடாரிப்பறையை அறைந்துகொண்டு கிணைஞன் சென்றான (புறம். 371:16-18). கடாஅக்களிறு - மதமுடைய ஆண்யானை, ‘கடாஅக் களிற்றினும் அஞ்சாத எருதைக் கைநெகிழ விடாது நீ கொள்வாயாயின, இவ்வாய மகள் தோள் ஏனைய மகளிர் தோளினும் வெற்றிக் கொடியை உண்டாக்கினவாம்' எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 101:36-38). கடாஅயானை, கடாக் களிறு காண்க.
கடாஅம் - 1. மதநீர். பொன்னோடையையும் புகர ணிந்த மத்தகத்தினையும் அணுகுதற்குரிய வலிமை யையும் மணம் நாறும் கடா அத்தையும்-மதநீரையும் கொண்ட யானையின் இரும்பிடர்த்தலையிலிருந்து போர் செய்தவன் கருங்கை ஒள்வாள் பெரும்பெயர் வழுதி (புறம்.3:7-13). வரியுடைய தேனீ ஒலிக்கும் வாயின்கண் வந்து புகுகின்ற கடாஅம் உடைய பகைவர்யானை போர்க்களத்தில் படுமாறு அமர் புரிந்தவன் அதியமான் (புறம். 93:12-14). பெருங் களிற்றின் அணைதற்கரிய கடா அம்பட்ட நிலைமை போன்று, பகைவர்க்கு இன்னாதலன் அதியமான் (புறம். 94:4,5). மதிலினுடைய நெடுங்கதவுகளைத் தாக்கியதால் மருப்பின் நுனி முரிந்து பன்றியின் கொம்பு போலாகிய இளங்களிறுகள், கடாஅம் சொரிந்து கடுஞ்சினம் கொண்டு கணைய மரம், காவல மரம் முதலியவற்றை அழிக்கும் (பதி. 16; 5-8). கடாஅம் சொரியும் தலையையும் வன்கண் மையையும் உடைய யானை பொருத வயல்கள் வளம்பயத்தலை அறியாவாயின் (பதி. 25.2,3) பகைவரது போர்களை அழித்த போர்த்தொழில் வல்ல யானை கடாஅம் பொழிந்து கடுஞ்சினங் கொண்டு திரிந்தன (பதி. 82:4, 5). இலங்குதொடி யணிந்த வெற்றிதரும் யானை கடாஅம் சொரிந்து நிலம்புடைத்துத் திரியும் (பதி.தி. 8:1,2), மயக்கத்தை யுடைய யானை கார்காலத்து உருமேறு போல முழங் கித் தன் பெரிய கையால் நிலததையெறிந்து சினந் திகழும் கடாஅம் செருக்கி மரஙகளை முறித்தது (குறி. 182-165). கடுஞ்சினததையும கமழும் கடாஅததாலே சேறுண்டான தலையினையும் உடைய போர்த் தொழில் பயின்ற பெரிய யானை களத்து வீரரைக் கொன்றது (மது. 44-48), வண்டுகள் ஆர்ப்பரித்தற் குக் காரணமான கடாஅம் உடையது களிறு (அகம். 78:3,4). இருமபுலி கொன்ற பெருங்கை யானைக் கவுளினகண மிக்கொழுகும் கடாஅதது வண்டின் கூட்டம் முரன்றது (அகம். 88.9-11). வரிநுதலையும் வாயிடத்துப் புகும் கடாஅத்தையும் மறததன்மை யையும் பகைப்படையை அணுகி ஆளைப் பிடித்து
34
கடாஅம்
நிலத்தில் அறைந்து கொல்லும் தன்மையையுமுடைய யது களிற்றியானை (அகம். 93:18-20). கடாஅம் சொரிதல் மாறிப் போன யானைகளைப் போன்று மழை பெய்து பெய்து வறிதாகிய மேகம் விண்ணில் திரிந்தது (அகம்.185:8-10). வண்டு வேங்கை மலரை ஊதிக் காந்தள மலரில் துயின்று யானைக் கவுளி லிருந்து ஒழுகும் கடாஅம் நீரைப் பருகுவதாகக் கனாக் கண்டது (அகம, 132:10-13). வலிய கையை யும் செருக்குப் பொருந்திய வலிமையையும் வண்டு மொய்க்கும் கடாஅத்தையும் உயர்மருப்பையும் உடைய யானை மலையிலுள்ள மரத்தை அழித்துப் புலியைக் குத்தித் தினையைக் கவர்ந்துண்ணும் (அகம். 148:1-6). வண்டுகள் ஆர்க்கும் கடாஅம் வற்றி மறைந்த கவுளையும் மெலிந்து நீண்ட கொம்புகளையும் உடைய யானைகள் நீரின் பொருட்டுக் கிணற்றில் பன்முறையும் துழாவின (அகம்.107:8-10). யானை வாயினுள் புகும் கடாஅத் தொடு சினமும் மிகுந்தமையால் புலியின் நிறம் கொண்ட வேங்கை மரத்துடன் மாறுபட்டு அதன் அடிப்பகுதியைக் குத்தியது (அகம். 227:6-9), மிகுதி யாகப் பொழியும் கடாஅம் காரணமாகச் செருக் குற்றுப் பெரிய களிறுகள் காட்டில் உலவும் (அகம். 298:9,10), வேங்கையின் அடுமுரணைத் தொலைத்த நெடுநல்யானை மயக்கத்தைத் தரும் கடாஅம் காரணமாகச் செருக்குற்று மதஞ்சிறந்து வழிப் போவாரைக் கொல்லும் (அகம். 307:6-9). கடாஅம் ஒழிந்த சினந் தணிந்த யானையின் ஒற்றை மருப் புப் போன்று குன்றில் அருவி இலங்கியது (நற்.18: 8-10), வேம்பின் கிளைகளை முறித்துக் கடாஅம் காரணமாகச் செருக்கிய கடுஞ்சினத்தையும் வலிமை யையும் கொண்ட களிறு காட்டில திரியும் (நற்.103: 2-4). முன் வண்டுகள் மொய்க்கும் கமழும் கடாஅம் கொண்ட எழில் யானைகள் தம் கொம்புகளை நிலத்தில் ஊறிக் கைகளை நிமிர்த்து வறிதே கிடந்தன (சுலி. 6:4,5). பால் போன்ற மருப்பினை யும் உரலை ஒக்கும் அடியினையும் ஈரத்தினை யுடைய நறியதாய்க் கமழும் கடாஅத்தினையும் உடையது யானை (கலி. 21:1,2). களிப்பு விளங்கு கின்ற கடாஅத்தினையுடைய கடுங்களிறுகள் தங்கி யிருக்கும் மூங்கில் நிறைந்த மலையைத் தீ சூழ்ந்து கொள்ளத் தலைமை பொருந்திய வேழம் அக்களிறு களைக் காத்துப் புறஞ்சேர்க்கும் (கலி. 25:5-11). முத்துவடத்தைக் கொண்ட நின் இள முலைகள், வலிமையையும் மிகுந்த கடாஅத்தினையுமுடைய பாண்டியனின் யானைகளின் கொம்புகளிலும் சினமுடையவாயிருந்தன; நின் பருவத்திற்கு இது தக்கதோ என்று காமஞ்சாலா இளமையோள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>riebizyds6842728j7jzlhvvb3v3fus</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/43</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668460</id>
    <revision>
      <id>1986791</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:40:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986791</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9531" sha1="17vavstdby73zxdrwrgbe7iq707jupg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடாஅயானை
வயின் கைக்கிளைத் தலைவன் கேட்டான் (கலி. 87: 18,18). 'புதிய யானை நீ ஏறமாட்டாத பாகனாம் படியாக, நின்னைக் கைகடந்து கடாஅம்படும்; அவ்வாறு படாதவாறு ஓம்புக' எனத் தலைவி பரத்தையரை யானையாகக் கூறித் தலைவனிடம் புலந்தாள் (கவி. 97:30,31).
2. ஓசை (ஆகுபெயர்), தாழ்ந்த மலையிலும் உச்சி மலையிலும் எழுந்த பல ஓசைகளும் பிற ஓசை களுடன சேர்ந்து மலைகளாகிய யானை உண்டாக் கும கடாஅம் ஓசை - திசைகளெல்லாம் பரந்தன
R
(மலை. 345-848). கடாம் காணக.
உடை
கடாஅயானை - மதம் மிகக களிறு. பேகன் கடாஅ யானையினை - மதம் மிக்க களிற்றினை யவன் (4pis. 241: 12; 148: 4; 145: 3). கடாஅ யானையின் அடிச்சுவடு போல் தடாரிப் பறை யின தெண்கண தோனறும் (புறம். 368: 14 25). ஒனனார் உளம குலைய நடந்து பகை வரை அழித்து மணிஓசை செய்யும் கடாஅ யானையின கூட்டம் அலறப் பகைவர் நாட்டை வென்றவன் இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் (பதி. 10:11-14). கடாஅ யானை மைநதர் தேயப் பொருது, கட்டுத்தறியை முறித்துப் பாசறையில் முழங்கும் (பதி. தி. 4:7-10). கடாஅ யானை சின மிக்குப் பரிக்கோற்காரரைக் கொன்று, பாகரை வீசிக் காலிற் கட்டிய சங்கிலியைப் பேணாது கட்டப்பட்ட தறியை முறித்துக கொண்டு கம்பத் தைக் கைவிட்டுச் சுழன்றது (மது. 380-383), வானில் இடியேறு முழங்கினும் அதற்கு எதிராக எழுந்து கடாஅ யானை பாசறையில் முழங்கும் (அகம்.144: 11-13). கடாஅ யானையது கவுளின பக்கத்தைப் போல மலையினின்று அருவிநீர் இழிதரும் (அகம்.
205: 16-18). கடாஅ யானையின் கூட்டம் போர்க் களத்திற் சிதைந்தொழிய மனனர் குலத்தினை வேரறுத்தலன் மழுவாள் நெடியோன் (பரசுராமன) (அகம்.220:4,5).காட்டில் கடாஅ யானை தன் வாயில் நிறையுமாறு புகுத்திய பெரியகை, மலைக்குகையுள் நுழையும பாம்பு போலத் தோனறும் (அகம்.391; 10-13), கடாஅக களிறு, கடாக களிறு காண்க. கடாஅவுறுத்தல் - கூடாவிடுதல். நன்னனது பக்க மலைக் ளிடத்தே பலாப்பழத்தின் சுளையை விரும்பினோ ரெல்லாம் தினறு கீழ்வீழந்து கிடக்கும் மிச்சிலான பழத்தின் விதைகளைப் பிரித்துப் பயன் கொள்ளு தறகுப் பிள்ளைகள் கனறுகளைப் பிணைத்துக் காந்தளின் துடுப்புப்போலும் மடலால் அடித்துக் கடாஅவுறுபபர் - கடாஅவிடுவர் - (மலை- 289,336- 339). அதரிதிரித்தல், கடாவழித்தல காண்க. கடாக்களிறு - மதத்தினையுடைய ஆண்யானை. அழகா
35
கடி
லும் தொழிலாலும் மயிலுடன் மாறுபட்ட மகளிர் கடாக்களிறு போன்ற தத்தம் கணவன்மாரொடு கூடி வந்து குளவாய் அமர்ந்தான் (ஆதிசேடன) திருக்கோயிலை வணங்கினர் (பரி.தி.1:61-63) கடாஅக் களிறு, கடாஅ யானை காண்க.
கடாம் - மதநீர். தேனீ ஒலிக்கும் கமழும கடாம் - மத நீர் - கொண்ட புண்வழலை வடியும் பெருந்தலை யுடைய வலிய மழகளிறு கம்பத்தைப் பொருநதித் தான் நின்ற நிலையில் அசைந்து கொண்டிருந்த (புறம். 22:6-9). வண்டினம் பாயநதுண்ணும் கடாப காரணமாகக் களிறு குத்துககோலை மதியாது சென்றது (பதி.53.17,21), வரிபொருந்திய நுதலி னையும் வாயிடத்துப் புகும கடாததையும் மறத் தன்மை மிக்க ஆற்றலையும உடைய களிறு பகைப் படையை அணுகி மறவரைப் பிடித்து நிலத்தில் அறைந்து கொல்லும் (அகம். 93:16-20), சினமிக்க கனனத்தினினறு வாயிற்புகும் கடாத்தையுடைய களிறு வேங்கை அடிமரத்தில் பாய்ந்தது (அகம். 2271 6-9). லாயிடத்தே பெருகி வீழகின்ற கடாததையும் வெள்ளிய மருப்பையும் உடைய களிற்றோடு புலி தாக்கிய பொருதது (கலி. 46:3,4). கமழகிற கடாம் விளங்கும் பெருங்களிற்றினத்துடன் மலையில் புலி கள போர்செய்யும (கலி. 48 5-7). பூக்கள விற்பவரின் மலருடனே ஊர்புகுந்த வணடுகளுக்கு உததம இலக் கணங்களையுடைய யானையின் கமழ கடாததில் முன் படிந்திருந்த வணடுகள அக்கடாததினை நலகி விருந்து செய்யும் (கலி. 66 1-4). ஏழில் மருப்புடைய வேழம் மிகுகின்ற கடாம சொரிதல காரணமாகப பாகனுக்குச் செய்யும் தொழிலகளைத் தவிர்ந்து தோட்டியைக் கைகடநது தான் வேண்டியவாறு ஒழுகியது (கலி. 138:1,2). கடாஅம் காணக.
கடாவழித்தல் - கடாவிடுதல். மலையனைய நிலையினை யுடைய பல நெற்போர்களை நாடகாலையில் கடா வழிதது - கடாவிட்டு - குவித்த நெல்லை வலவில் இளையர் மனனரிடமிருந்து நாளுணவாகப் பெற்ற னர் (புறம்.353,8-10). அதரிதிரிததல், கடாஅவுறுத் தல் காண்க.
கடி
1.காவல். அமபு தஙகும் கடிகாவல -பொருந் திய அரணுடன் அறம் துஞ்சும் செஙகோலை யுடையவன சேரமான யானைக்கட்சேய மாந்தரஞ் சேரலிரும்பொறை (புறம். 20:16,17). நலங்கிள்ளியின் களிறு தன் கோட்டின் நுனைமுகம் தேயப பகை வரது கடிமதில் மீது பாயும் (புறம்.31-7,8) கடிமனை (புறம்,36:10). கடிமதில் அரண்பல கடந்தவன நெடு மானஞ்சி (புறம், 92:4-5). கடியுடைவியனகர் (புறம். 95:3;247:8;272:4;390.6; நெடு. 49; அகம், 15.11;49;14;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>17vavstdby73zxdrwrgbe7iq707jupg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/44</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668461</id>
    <revision>
      <id>1986792</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:40:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986792</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9704" sha1="dv7mvz52vlvehr2e5aivxy79onbf1fo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடி
36
298:16; நற்.156:2; 255:3; 305;3). அருங்கடி முனை யரண் (புறம்.210:14). கடிகா (புறம். 239:2). அருங்கடி மூதூர் (புறம்.336:7; முல்லை, 7). அருங்கடிவியனகர் (புறம்.383:7: சிறு. 187; அகம்.224:17). அருங்கடிப் பிடவூர் (புறம்.395.20). பலர்கூடிக காத்த கடம்பின் கடியுடை முழுமுதலைக் குடிநது முரசு செய்தவன் இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் (பதி. 11:12- 14).கடியுடை வியன்புலம் (பெரு. 41). கடிநகர் (பெரு.125), கடிபுலம் (பெரு.140; அகம். 101:10). கடிமதில் (பெரு.481; அகம். 24:11; பரி. 20:107). அருங்கடி. வரைப்பு (நெடு.107). 'என் தந்தையின் கடத்தற்கரிய கடிகடந்து யானும் தலைவனுமே தேர்ந்து கொண்ட களவு மணம் இஃது' எனத் தலைவி கூறினாள் (குறி. 20,21). அளந்தறியாப் பல பண்டங்கள் அருங்கடிப் பெருங்காப்பில் (சுங்கச் சாவடியில்) வந்து குவிந்து கிடக்கும் (பட். 131- 133). கடியரண் (பட், 230). கடிமுரசம் (பட்.237). அருங்கடி வரைப்பின ஊர் (பட். 270). அருங்கடி வாயில் (மலை. 490). அருங்கடியை மேற்கொள்ளும் தந்தையின் காவலாளர் சோர்வுற்றிருக்கும் செவ் வியை அறிந்து இரவில் வருதலும் உரியை எனப் பகற்குறிக்கண் வந்த தலைவனைத் தோழி வரைவு கடாயினாள் (அகம், 2:13-15), ஓமை மரத்தின் பெருங்கிளையில் கடி உடைய அகன்ற இடத்தில் ஈன்று காவற்பட்ட தன் பேடைக்கு எருவைச் சேவல் இரைகொணரும் (அகம்.3:2-5),
கானவன்
மகள் இல்லின் அருங்கடி கடந்து விடலையோடு சுரம் படர்ந்தாள (அகம். 7:8-13). தன் தந்தையின் அருங்கடி கடந்து தலைவி செனறாள் (அகம்.17.7). 'நின வரவினை அறனிலயாய காணின் செறிய அருங் கடிப்படுக்குவள' எனத் தோழி தலைவனுககுக் கூறி வரைவு கடாயினாள் (அகம். 100:12-18). களிறு அருஞ்சுர நெறிகளைக் கடிகொள்ளும் (அகம்.65: 16,17;247:9). அருங்கடிக காப்பின் அஞ்சுவரு மூதூர் (அகம்.114:12). தாய் தலைவியை அருங்கடிப் படுத்தினள் (அகம். 150:6),அருங்கடிக் காலலர் (அகம். 162:7). அருங்கடி நெடுந்தூண (அகம். 220:8), கடி மதில் வரைப்பின ஊணூர் (அகம். 227:18). அருங்கடி அன்னை (அகம். 282:14),
கடிமனை மாடம் (அகம். 255:16). அருங்கடிப் பாழி (அகம். 258:1), 'எந்தையின் அருங்கடி கடந்து பின் இரங்காமைக்குக் காரண மான நல்வினை ஒன்றனை யான செய்தேன' எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (அகம்.268:12-14), பொய்கையில் வாளைமீனைத் தின்னக், கடி இல் லம் புகும் கள்வன போல, நாரை மெல்ல ஒதுங்கும் (அகம், 276:1-5), என்னோடு கூடிய தலைவனை எனது தோளே கட்டுந்தறியாக, என கூந்தலாகிய கயிற்
றால் கட்டி. அவன் மார்பினைக் கடிகொள்வேன எனப் பரத்தை கூறினாள் (அகம். 276:71;12). கடி புனம் (அகம்.308:14). அருங்கடி காப்பின் அகநகர் (அகம். 312:2). யானையுடன் பொருது புண்பட்டு மலைக்குகையில் கிடக்கும் ஆண்புலியைப் பெண்புலி கடிகொள்ளும் (அகம். 362:3-6). தலைவி தன் தந்தை யால் இற்செறிக்கப்பட்டு அருங்கடிப்படுவாள் (அகம். 370:6,7), நீந்தும் தொழில் கல்லாது. யானை கடி புனலில் விளையாடக் கற்றது (அகம். 3782). தலைவி யின் தொன்னலத்தைக் கடிகொள அன்னை காக்கும் (நற்.23:3-5), நெடுநா ஒண்மணி கடிமனையில் ஒலித்தது (நற்.40:1). அறனில்லாத அன்னை இற் செறித்துத் தலைவியை அருங்கடிப்படுத்தினாள் (நற். 68:6;295:3,4). குறவனின் மகள் அருங்கடிக் காப்பினள் (நற். 201:1,8), ஊரார் கூறும் அலரினால் தலைவி அருங்கடிப் படுகுவள் எனக் கூறித் தோழி தலைவனை வரைவு கடாயினாள் (நற். 223:6,5). தலைவி இளமை தீர்ந்தனள் எனத் தாய் அவுளை வளமனையில் அருங்கடிப் படுத்தினாள் (நற்.361:1, 2). அருங்கடி அன்னையின் காவல் நீங்கித்: தலை வனூர் செல்வோமா எனத் தோழி தலைவியைக் கேட்டல் (நற்.365:1-5). தலைவன் நம் அன்னையின் அருங்கடியினும் படாமல் மறைந்து வந்து நிற்கின் றான் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (ஐங். 115:3,4). யானை வழியைக் கடிகொள்ளும் (கவி. 21:2,3), தலைவன் பரத்தையரைக் கடிகொள்ளுதல் (கலி: 72:9).கடிஅரணம் (கலி. 86:7). கடிகொள் இருங்காப்பு (குறும்பு ) (கலி. 110:1). 'மடநெஞ்சே, கொல்லும் சுறவினம் போவாரைப், போகாதபுடி கடிகொண்ட மாலைப்பொழுதில் காமநோய் செய் தவனிடம் சென்றாயே, நீ அவனைப் புல்லவும் பெற்றாயோ, புல்லாயோ' என ஆற்றாத தலைவி தன்னெஞ்சினை வினவினாள் (கலி. 123:9-11), ஊர்க் காவலர் நகரைக் கங்குலில் கடிகொள்வர் (கலி. 142:33). கடி மறுகு (பரி. தி.1:27),
2.மணம். நெடுமனையில் கடிநறை - மணங்கமழும் அகில் முதலியவற்றை - புகைத்து நெடுந்தகை ஒரு வனுடைய புண்ணை அவன் மனைவி காத்தாள் (புறம்.281:6-9). கடிகமழ் கலிமா (குறி. 76). கடியிரும் புன்னை (குறி.93). ஆண்குரங்கு தோண்டிய பலாப்பழத்தைக் கண்ட காவல் மறந்த கானவன் பின்னர்க் கடியுடை மரந்தொறும வலையை மாட் டினான் (குறு.342:1-3). கொல்லி மலையிலுள்ள மலைப் பச்சை சூடுதலால் தலைவியின கூநதல் கடிபதம் கமழும் (தற். 346:9,10). கடிமலர் கமழும் நாற்றம் இராக்காலததே தலைவியை வருததும் (கலி.29:21). இளமரக்காவில் கடிமலரைத் தேனினம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dv7mvz52vlvehr2e5aivxy79onbf1fo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/45</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668462</id>
    <revision>
      <id>1986793</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:40:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986793</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9448" sha1="5pl943lsplkhqdfzkd36qs9dlljh8ol" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடி
37
ஊதியது (கலி.36:6). மலையில் காந்தட் பூ கடி கமழும் (சுலி.89:15). மலையில் கடிகமழும் சுனை உள்ளது (கலி. 45:1,2). கயத்திடத்துக் கடிகமழும் தாமரைப் பேரரும்பு, கரைக்கண் நிற்கும் மாமரத் தின் வடு தீண்ட மலரும் (கலி. 72:7,8). கடிகயம் (கலி. 92144). கடிகா (93:57). கடிமலர்ப்புன்னை (கலி. 135:6). கடி சுனை (பரி. 9:61).
-
3. மிகுதி. அருங்கடி - பெறுதற்கரிய மிகுதியுடைய தீஞ்சுவை அமுதொடு பிறவற்றையும் அடிசிலு டன் பாணர்க்குத் தொண்டைமான் இளந்திரையன் நல்குவான் (பெரு.475-479).புலியொடு பொருது புண்பட்ட யானையின் நற்போர் விருமபிய கான வரின் அம்பு பட்டு அவ்வியானை பிளிறுதல், கடி இடி (மிகுதியான இடி முழக்கம்) போல் தோன்றும் (நற். 65:5-8). பெரும்புலி களிற்றினைக் கொன்று முழங்குதல் கடி இடியின் முழக்கம் போலுளளது (நற்.344:9,10). கடியுடை மரங்கள் ஆற்றிடைக் குறையிலுள்ளன (கலி. 48:5-7). 'கடவுளை யுடைய தாகிய கடிநகர் தோறும் தன் மகனை வலஞ்செய் வித்து வா' எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (கலி. 84:6,7). ஒருததி தன் அடிதாழ்ந்த துகிலை ஒரு கையாலே தழுவிககொண்டு, முடி தாழ்ந்த கருங்கூந்தலை மற்றைக் கையாலே பற்றிக் கொண்டு கடியுடைய பூக்களுளள கயததில் பாய்நதாள் (கலி. 92:42-44). விளையாட்டு மகளிர் கடிகாவில அணி கலன் ஆர்ப்பத் தம்மில மயங்கி வண்டுகளுககுக் கெட்டோடினர் (கலி. 92:51-54).
4.சிறப்பு. கருங்காற் குறிஞ்சி சான்ற பக்கமலை களால் சூழப்பட்ட பெறுதற்கரிய கடி - சிறப்பு - அமைந்த மாமலைகள் தழுவப்பட்டு மதுரையின் ஒரு பக்கம் காட்சியளித்தது (மது. 300,301). ஆயர், முதுகுடியில் வந்த பாண்டியனுக்கு உரிய முததுக் களோடு
கடல்படு பொருளகளும் தீதின்றிப் பொலிக என்று தெய்வக்கடி (தெய்வத்திற்குச் சிறப்பு) செய்தனர் (கலி. 105:2-6). கடம்பமர் செல்வன் கடி நகர் (கோயில்) (பரி. 8: 128). மகளிர் வையையில் ஆடிய நீர் விழவினால் வானுலகத்தின் கடி நீங்கி யது (பரி. 12:99). பாண்டியன, முருகன் தங்கிய கடிநகரை வலம்வந்தான் (பரி. 19:28,29).
5.திருமணம். தலைவர் சென்ற வழி கொன்றை சூடிக கடிபுகுவனர் போல் - திருமண விழாவிற்குச் செலவார் போன்று - அணி செய்து கொள்ளும் மறவர்களையும் உடையது
(ஐங். 432). தான பிரிந்து மீளுமளவும் தலைவி கடிமனை (வரைவினை யுடைய இல்லறத்தை) காத்தோம்ப வல்லளோ எனத் தலைவன் கூறினான் (கலி. 24:9). நம் மனைக்கண்
நிகழும் கடி தலைவனை விட்டு நீங்காமல் யாய்க்கு அறத்தொடுநிலை வகையாற் கூறின, அது நமக்கு நல்லதாகும் என்று தோழியிடம் தலைவி கூறி னாள் (கலி. 84:16,17).
6. புதுமை. குறவன் தோட்டத்தில் விளைந்த சிறு தினையில், கடியுண்கடவுளுக்கு - புதியதை உண் ணும் கடவுளுக்கு - இட்டு வைத்த கதிரை அறியாது உண்ட மயில வெய்துற்று நடுங்கியது (குறு. 105:1-4&gt;* தலைவனது கடிமார்பில் பரத்தை தான் குறித்த படியே வடுக்களை உணடாக்குவாள் (கலி. 8: 28-30). ஒருத்தி அசோகினது சிவந்த கடி மலரைத் தன் செவியிலே செருகிக் கொண்டாள் (பரி. 18:88), 7. விளக்கம். நீர் நாண நெய் வழங்கியும் எண் நாண வேள்வி பல செய்தும மண் நாணப் புகழ் பரப்பியும் அருங்கடிப் பெருங்காலை - பெறுதற் கரிய விளக்கம் அமைந்த வேள்வி முடிபாகிய பெரிய காலத்து - விருநதினரைப் பொருந்திய நினது மேம்பட்ட நிலையை எந்நாளும் யாம் காண்போ மாக' என ஆவூர் மூலங்கிழார் சோணாட்டுப் பூஞ்சாற்றூர்ப் பார்ப்பான் கௌணி யன விண்ணந்தாயனை வாழ்த்தினார் (புறம். 116: 21-26). மழை நிறையப் பெய்த கடிகொண்ட பெரு நிலத்தில் நின்று ஆநிரை அறுகம்புல்லைத் தின னும் (கலி.108:1,2).
8. அச்சம். தும்பை சூடிச் சினந்தெழுந்த பகைவர் கடிமுனையில் - அச்சத்தையுடைய போர்முனையில் -அலறும்படி நார்முடிச் சேரல முரசம முழங்க அரண்களை அழித்தான (பதி. 39.3-8). அருங்கடி வேலன் இத்தீங்கு முருகனால் வந்தது என்று கூறும் சொல்லினகண கேட்டோரை வளைத்துக் கொண்டு இன்னிசை முழங்க முருகனைப் பரவு வான (மது. 611-614). பூதஙகாக்கும புகலருங் கடி நகரில் குயில் தன் பெடையுடன் போந்து தூது ணம் புறவுடன் துச்சிலாகத் தங்கும் (பட். 55-58). 9. கடுமை. நன்னன் மலைநாட்டில் தெய்வம் விரும் பும் நிரைத்த இதழ்களைக் கொண்ட குவளைக் கடிவீ - குவளையின் கடுமையுடைய பூவை - அறி யாது தொடின் அச்சத்தால் உயிர் போம்படி நடுக கத்தைப் பெறுதலும் கூடும் எனக் கூததர் ஆற்றுப் படுத்தப்பட்டனர் (மலை. 188-191), கவண்கலலின் வேகமான கடிஇடியால் (கடுமையான தாக்குதலாவ மூங்கில் தண்டு உடைந்தது (அகம்.309:12,13). கார் காலத்தில் முழங்கும் உருமினது கடிஇடி போல வாச்சியங்கள ஒலித்தன (கலி. 105:33,24).
10.பேய். சோறு இடுகின்ற நெறியினையறிந்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5pl943lsplkhqdfzkd36qs9dlljh8ol</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/46</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668463</id>
    <revision>
      <id>1986794</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:41:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986794</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9018" sha1="djyxaa7ipaxceilxaq5zv8m9bn0uiu1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடிகா
கடிவாலுவன் - பேய்மடையன்-பின்னிடாத படை வீரர்க்குச் சோறு வழங்கினான் (மது. 36-38). 11. விளக்கமுடைய தாளம் (ஆகுபெயா). கடி - விளக்க முடைய தாளத்தை - கைக் கொண்டு ஒலிக்கும் வலிய வாயையுடைய எல்லரி போன்ற இசைக் கருவி களையும் கூத்தர் கொண்டு வந்தனர் (மலை. 10). 12. வரைவு (எல்லை). கடிகொள் வரைவினைக் கொண்ட - இருங்காப்பு (குறும்பு) (கலி.119:1). 13.பூசை.கடிமரத்தில் - பூசையையுடைய (கடம்பு) மரத்தில் - வேலன் ஆட்டுக் கிடாயைக் கட்டினான்
fum. 17:3).
-
கடிகா - காவற்சோலை. நம்பிநெடுஞ்செழியன் கடிகா வின்- காவற்சோலையின-பூச்சூடினன் (புறம்.239:2). நெடுஞ்செழியனின் படைவீரர் தம் பழைய பகை வரின நிலத்தே புகுந்து அவரது கடிகாவை அழித் தனர் (மது. 152, 153). கடிகாவில் விளையாட்டு மகளிர் அணிகள் ஆர்ப்பத் தம்மிலே மயங்கி வண்டு களுக்குக் கெட்டோடினர் (கலி. 98:51-54). கடிகை-1.கண்டசருக்கரை. அமிர்தாற் செய்தது போன்ற இனிய பாகான கடிகையும் -கண்டசருக் கரையும் ஊனசோறும் கிழங்கும் மதுரை மக் களுக்கு உணவாகக் கிடைத்தன (மது. 532-535). 2.காம்பு. குறும்படை மழவர், மணி மாறி மாறி ஒலிப்பதும் கடையாணியிட்ட கடிகை - காம்பு- கொண்டதும் கூரிய முனை உடையதுமாய் நெடு வேலை உடையவர் (அகம். 35:3,4). நெய்தற் பூப் போலும் உருவினையுடைய அழகிதாக விளங்கும் அகன்ற இலையினையும் மயில் தோகையால் விளக்கமுற்ற கடிகையினையும் மூட்டுவாயமைந்த சுரையினையும் கரிய தணடினையும் உடையது வேல் (அகம்.119:11-13),
3. நுண்டம்.கரும்பின் அடிப்பகுதியில் வெட்டிய கடிகையை - துண்டத்தை - உண்டாற் போன்ற சுவையுடையது தலைவியின வாலெயிறு ஊறிய இனிய நீர் (குறு. 367:2-4).
4. கட்டுவடம். தலைவன் காதலித்தூர்ந்த காமக் குதிரை (பரத்தை) நீலமணியைத் தோலிலே வைத்துத் தைத்துச் செய்த கடிகை கட்டுவடம் ஆகிய கழுததிற் கட்டுதலையுடைய வல்லிகையைக் கொண் டது (கலி. 96:10),
கடிகைநூல் - காப்பு! நாண். மன்னன் போர் கருதிப்
பிரிந்து சென்றமையால் அரசமாதேவி பொன் வளையல் கிடந்து தழும்புபட்ட தன கையில் வலம் புரி வளையலணிந்து கடிகை நூல் - காப்பு நாண். கட்டி ஒப்பனையினறி யிருந்தாள் (நெடு.141.142).
38
கடிநகர் மணமனை, நன்னாளில் கடிநகரை
கடிமரம்
மன
மனையை - புனைந்து கடவுளை வழிபட்டு மண முழவுடன் முரசம் ஒலிக்கத் திருமணம் செய்தல் (அகம்.136:5-8). புது மணமகள் உணவு மிக்க கடி நகரில் அடுப்பில் பாலை உலையாக வைத்து நெற் கதிர்கொணர்ந்து மகளிருடன கூடி அவலிடித்தாள் (அகம். 141:14-18).
கடிப்பகை வெண்சிறு கடுகு. நூற்கேள்வி முழுது மறிந்த கூததர் கடிப்பகை - வெண்சிறு கடுகு - அளவும் கொடி முறுக்கு இல்லையாம்படி தீற்றி ஓசையை ஓர்ந்து பார்த்து யாழ் நரம்பினைக் கட்டினர் (மலை. 32-24).
கடிப்பு - 1, குறுந்தடி. கடிப்பினால் - குறுந்தடியால் - முரசொலித்தல் (புறம். 158:1;386:1;368:4,5; பதி. 17: 5,7;19:7,6;40:3;41:23;76:3; அகம்.251:9; குறு. 270:3). காற்று கடிப்பாக அமையக் கடல் ஒலித்தாற் போன்று முரசு முழங்கியது (பதி. 68:1), பகைவர் மேல் படைகளை எடுத்தெறியும்படி ஏவிய கடியின் (கடிப்பின்) புடைத்தலால் முரசதிரும் (ஈண்டுக் கடிப்பு கடி எனக் கடைக் குறைந்தது) (பதி, 84:1,2). தமது பறையை முழக்கும் கடிப்போ எனப் பாணர் ஐயுறு மாறு கொன்றைக் கனிகள் காற்றால் பாறைகளில் உதிர்ந்து கிடந்தன (நற். 46:5-8).
2. குழாய், கரடிக் கூட்டம் உருவியுண்ட மிச்சி லாகிய இருப்பைப் பூக்களை எயினமகளிர் கணுக் களுடைய நீண்ட மூங்கிற் கடிப்பில் - குழாயில்- தொகுத்துச் சென்று சீறூர்த் தெருக்களில் விற்றனர் (அகம். 331:1-7),
3.காவல். கடிப்புடை - காவல் பொருந்திய - வியன கர் (நற். 98:8).
4. காதுவளர்க்கும் அணி. மகளிர் கடிப்பு-காது வளர்க்கும் அணி - இட்டுத் தாழ வளர்த்த தம் காதில் கனங்குழை யணிநதனர் (பரி.தி.1:33). கடிமகள் - மணமகள், கார்காலத்தில் கொடிகளில் மலர்ந்த முல்லை கடிமகள் - மணமகள் - கூந்தலைப் போல மணந்து அங்குள்ள வண்டினத்தை வேற்றி டம் செல்லவொட்டாது தடுக்கும (அகம. 244:4-6), கடிமரம் - காவல் மரம். நெடுஞ்செழியன் பகைவர் ஊர்தோறும் சோலையிலுள்ள கடிமரங்களை காவல் மரங்களை - நவியத்தால் வெட்டி நிலை கலங்கச் செய்தான (புறம்.23:8,9), சோழன் குள முற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவன் கருவூரை முற்றுகையிட்டபோது, அவன் வீரர் கருவூர் மன்ன னின் நகர்ப் புறத்துக் காவுதோறும் உள்ள கடி மரங்களை நவியத்தால் வெட்டிய ஓசை கேட்டும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>djyxaa7ipaxceilxaq5zv8m9bn0uiu1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/47</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668464</id>
    <revision>
      <id>1986795</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:41:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986795</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9321" sha1="26imyor80id8yl8xj9dzkrj4eleoc52" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடிமனை
.
போருக்கெழாமல அம்மன்னன் கடிமனைக்குள்ளே அடைபட்டுக் கிடந்தான் (புறம். 35:7-11). 'நின் நெடுநல் யானைகளுக்கு முன்பு நட்டுள்ள தறிகள் ஆற்றமாட்டாதன வாதலான அவற்றுக்குத் தரிகளாக உதவத் தக்க பகைவர்தம் கடிமரங் களை நீ வெட்டுதலைத் தவிர்க' எனக் காவிரிப் ஆதாம் பட்டினத்துக் காரிக்கண்ணனார் பாண் டியன நன்மாறனுக்குச் சந்து செய்யும் கருத்தின ராய உரைத்தார் (புறம்.57:10,11). இளவெளி மான சிறிது கொடுப்பக் கொள்ளாது பெருஞ் சித்திரனார் குமணனைப் பாடிக் களிறு பெற்று வந்து வெளிமானூர்க் கடி.மரம் வருந்தக் கட்டினார் (புறம். 162: 5-7; அடிக்குறிப்பு), களங்காய்க் கண்ணி நார்முடிச் சேரலின தூசிப் படை வலிய களிறு களைப பகைவர் நாட்டிடத்துள்ள கடிமரத்தில் பிணைத்து அவர் நாட்டு நீர்நிலைகளை அழித்தது (பதி. 33:2-5).
2. கட்டுத்தறி, மகண் மறுத்தமையான் மகட்பெற விரும்பிய வேந்தன சினக்க அவன் யானைகள் கடிமரம-கட்டுத்தறி-சேராவாய்ப் பொர நின்றன
(புறம்.336:1-4),
3. பூசையுடைய மரம். கடி மரத்தில் - பூசையுடைய (கடமபு) மரத்தில் வேலன் ஆட்டுக் கிடாயைக் கட்டினான் (பரி. 17:3),
-
கடிமனை - 1. காவலையுடைய கோயில் (அரண்மனை).
கிள்ளி வளவன் கருவூரை முற்றுகையிட்ட காலை அவன வீரர் கருவூர் மன்னனின் நகர்ப்புறத்தே யுள்ள காவுதோறு முள்ள கடிமரத்தை வெட்டிய ஓசை அம்மன்னனின் மதில் சூழ்ந்த கடிமனையில் - காவலையுடைய கோயிலில் - ஒலித்தது (புறம். 36:
7-10).
2. வரைவினையுடைய இல்லறம். தான் பிரிந்து மீள வருமளவும், தலைவி கடிமனை-வரைவினையுடைய இல்லறத்தை - காத்தோம்ப வல்லளோ எனத் தலை வன் கேட்டான் (கவி. 24: 9).
கடிய நெடுவேட்டுவன் - வள்ளல்,
இவன் வேடர்
தலைலன; தன்னைச் சார்ந்தவருக்கு உதவி புரிந்து பகைவரை யழிக்கும் ஆற்றலுடையவன்; கோடை மலைக்குத் தலைவன; புறம் 205-ஆம் பாடலில் பெருந்தலைச் சாத்தனார் இைைனப் பாடி யுள்ளார். இப்பாடலின் அடிக்குறிப்பில் இவன் அப் புலவர்க்குப் பரிசில் நீட்டித்தான் எனத் தெரிகிறது. கடியலூர் உருத்திரங் கண்ணனார் - புலவர். கண்ணனார் என்பது இவர் இயறபெயர். கடியலூர் இவரது ஊர்; அது பாண்டிய நாட்டிலுள்ள திருநெல்வேலி
39
கடுகுபெருந்தேவனார்
மாவட்டத்திலுள்ளது (ப.மு.பக்.203). உருத்திரன் என்பது இவர்தம் தந்தை பெயராகலாம். தொல் காப்பிய மரபியல் 74-ஆம் நூற்பாவின் பேராசிரியர் உரையால் இவர் அந்தணராகக் கருதப் பெறுவர். பெரும்பாணாற்றுப்படை 402-404 அடிகள் இவர் திருமாலிடத்து மிக்க ஈடுபாடுடையவர் என
உணர்த்தும். தொண்டைமான் இளநதிரையனைத் தலைவனாகக் கொண்டு பெருமபாணாற்றுப் படையையும் சோழன கரிகாற் பெருவளத்தாலைத் தலைவனாகக் கொண்டு பட்டினப் பாலையையம் பாடியுள்ளார். கரிகாற பெருவளத்தான் இவர் பாடிய பட்டினப்பாலையைக் கேட்டு மகிழ்ந்து பதினாறு நூறாயிரம் பொன பரிசளித்தான். இவர் பாடியவை குறுந்தொகையில் ஒன்றும் (352) அகநானூற்றில் ஒன்றும (167) உள்ளன. நானிலத்தின இயல்புகளையும் ஆண்டுறைவோரின் பழக்க வழக்கங்களையும் ஒழுகலாறுகளையும் நன் கறிந்து தம் பாடல்களில் புலப்படுத்தியுள்ளார். தலைவனைப் பிரிந்த பொழுதுதான் மாலைக் காலந் துன்பந்தரும் என உணர்ந்தேன் என்னும் தலைவியின் கூற்றால (குறு.352) இவர் அவளது மனவியல்பை உணர்த்தும் திறன புலனாகும். எயினர் கொள்ளைக்கு அஞ்சி மக்கள் குடிபோய ஊரிலிருந்த கடவுளும புறத்தே போயவிட்டதை (அகம். 167) உணர்த்தும்.
கடு - 1, நஞ்சு. அரவு கடு - நஞ்சு - கரந்திருக்கும் பல லினையுடையது (புறம். 17:38). கடுவுடனே ஓடுங் கிய துளையினையுடைய வெள்ளிய எயிற்றினையும் அழலென உயிர்ககும் அச்சந தரும கடுந்திறலையும் உடையது பாம்பு (முரு. 148-150).
2. கடு மரம். பக்கமலையில் கடு கடு மரம் - செழித்து வளர்ந்தது (மலை. 14).
கடுக்கை - கொன்றை. புதிய ஏரைப் பூட்டும் உழவர் கடுக்கை - கொன்றை - சூடினா (பதி. 43:15). இடை யர் கொழித்த வெளளிய வரகரிசியைக கொத்துகள் நிறைந்த கடுக்கையின் பூந்தாது போல வடித்த சோற்றைப் பசும்பாலுடன் கூட்டிப பகுத்துண்பர் (அகம்.393:10-17). கோவலர் ஆனிரையைக் கொம் பொலியால் திரட்டித் தளாந்த நிலையுடைய கடுக்கை மர நிழலில தங்கச் செய்து குழலூதுவர் (அகம்.399:8-11).
கடுகுபெருந்தேவனார் - புலவர். பெருந்தேவனார் என் பது இயற்பெயர். கடுகு எனனும் அடைமொழியின் காரணம் புலப்படவில்லை. கடுகுவணிகம் செய்த மையால் இப்பெயர் வந்திருக்கலாம் (ப. மு.பக்.204). பாண்டிய நாட்டிலுளள கடுகுச் சந்தை என்னும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>26imyor80id8yl8xj9dzkrj4eleoc52</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/48</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668465</id>
    <revision>
      <id>1986796</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:42:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986796</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9288" sha1="k0mpv4xw95qkk7yquazh12ci5z9vct9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடுங்கண்
ஊரினராகலாம் என்பர் உ. வே. சா (குறுந்தொகை. பாடினோர் வரலாறு, பக். 133). இவர் பாடிய பாடல ஒன்று (255) குறுந்தொகையி லுள்ளது. தலைவன தன் கடமைகளை நிறைவேற்றும் பொருட்டுப் பொருள் முயற்சிக்கண் உள்ள பிணிப்பினால் பல் வேறிடங்களுககும் செலவதாக அப்பாடல் கூறும். வையாபுரிப்பிள்ளை பதிப்பு இவரைப் பெருந்தேவ னார் எனறே கருதும்.
கடுங்கண் - 1. வன்கண்மை. கடுங்கண்ண - வன்கண் மையுடைய - கொல்களிறு (புறம், 14:1), சுடுங்கண் யானை (புறம். 337:15; அகம். 63:4; குறு. 331:4; நற். 108:2). கடாஅஞ் சென்னிய கடுங்கண் யானை (பதி. 25:2). கடுங்கண் வேழம் (மலை. 325). காட்டில் கடுங் கண் மறவர் எழுப்பிய தண்ணுமை ஒலி அருஞ் சுரம் செல்வோரின் நெஞ்சம் நடுக்குற ஒலிக்கும் (அகம். 87:7-9). கடுங்கண் வயப்புலி முழையினின்று வெளிப்போந்து முழங்கியது (அகம். 168:11,12). கடுங்கண் மறவர் தம் பகழிகளைச் செப்பம் செய்ய நடுகல்லில் தேய்ப்பர் (அகம். 297:6,7), தூது சென்ற பார்ப்பானின் கையிலுள்ள மடித்த வெள்ளோலையைப் பொன் என்று கருதிக் கடுங் கண் மழவர் அவனைக் கொனறனர் (அகம்.337: 7-11). சுரநெறியில கடுங்கண் ஆடவராகிய ஆற லைப்போர் அம்பு எய்யும் முயற்சியொடு பதுங்கி யிருக்க வழிப்போக்கர் இன்மையின தம் வறுமை களைவாரைக் காணாது வருந்தினர் (அகம.365:
7-9).
2. தறுகண்மை. கடுங்கண் - தறுகண்மையுடைய கேழல் (புறம். 168:4; 190:6). களங்கொண்டு கனலும் கடுங்கள யானை (புறம, 200:7). புலிக்கணததனன கடுங்கட் சுற்றம் (புறம். 341:7). ஞமலியோடு சென்று காட்டிலுள்ள முயலகளை வளைத்துப் பிடித்துக் கடுங்கண கானவர் கொள்ளைகொள்வர் (பெரு.112- 116). கடுங்கட் கூளியர் பகைவர் ஊரைச் சுட்டெ ரித்தனர் (மது. 691,592). கடுங்கட்பன்றி (அகம. 18:6). கடுங்கட் கோசருக்குரியது நியமம் எனனும ஊர் (அகம்.90.12). கடுஙகண மழவர் களவாகிய உழ விறகு ஒடுங்காடு சென்றனர் (அகம், 91.11,12), கடுங் கண் மழவராகிய வெட்சி வீரர் தமமை எதிர்த்த கரந்தையாரை வென்று போக்கி ஆனிரையைக் கைப் பற்றி வனபுலத்துயத்தனர் (அகம். 309:2,3). ஆறலைப் போரை அஞ்சாத கடுங்கண் காளையாகிய தலை வன் முனனே செல்ல அவன்பின் தன் மகள் செல் வாளோ என மகட்போக்கிய தாய் கவன்றாள் (அகம்.321·12,13). பிறைபோன்ற மருப்பினையுடைய கடுங்கண் பனறியின இறைச்சியினைத் தின்ற புலி
40
கடுஞ்ஞள்
மலைச் சாரலிடத்து முழங்கும் (அகம். 322:10,11). கொல்லிமலையைச் சார்ந்த சிறுகுடியிலுள்ளோர் பசித்தாராயின, கடுங்கண வேழத்தின் கொம்பை விற்று உண்பர் (குறு. 100:3-8), கடுங்கண் மறவர் வமபலரிடம் கொள்ளும் பொருள் இல்லையெனி னும் அவர் துள்ளுதலைக் கண்டு மகிழ்வதற்காக அவர் உயிரைக் கொள்வர் (கலி. 4:3-5). கடுஙகண் புலியடியைப் போல் மலையில் வாழையின வளைந்த காயையுடைய குலைகள் தொங்கும் (கலி. 43: 24-27). கடுங்கண் இரும்புலியைக் கொள்ள நிறுத் தின வலையிலே குறுநரி அகப்பட்டது (கலி. 65:23-
25).
3. அஞ்சாமை, தோணியை யுடைய தமையன் கொண்டு வந்த கடுங்கண் வயமீனகளைச் செல்லத் தங்கையர், விழாச் செய்யும் தெருக்களில் விலை கூறி விற்றனர் (அகம். 320:2-4). கடுங்கட்காளை யாகிய தலைவனுடன் தலைவி நெடுந்தேரேறிச் சுரங்கடந்தாள் - (ஐங,385:1-3).
கடுங்கால் - சுழற்காற்று. கடுங்கால் - சுழற்காற்று - சுற்றியடிக்கும் பெரும் பரப்பினை யுடைய விசும் பிடத்தே தோய்ந்து திகழும் வெண்கொற்றக் குடை யின் அருட்சிறப்பினை முரசறைவோர் நுவலுதற் குக் காரணமாய வேந்தன் இமையவரம்பன நெடுஞ் சேரலாதன் (பதி. 17:12-14). பலயானைச் செல்கெழு குட்டுவனின் பகைவர் நாடுகள் அவனால் தீயிடப் பட்ட காலததில் கடுங்கால் சுழன்றடித்தலால் சுடர் உருத்தெழுந்து பரவிய இடங்களையுடைய பாழவெளிகளாக நிலைபெற்றன (பதி. 25:6-9). கடலில் அலைகளை இடையே பிளந்தவாறு மரக் கலம் கடுங்காலோடு கரைசேர அதன் பாய் மரத்தை எடுத்து நிறுத்துதல (மது. 76-79). கடுங் காற்று காணக.
-
கடுங்காற்று - சுழற்காற்று. பாய் கட்டின வலிய கயிற்றை அறுத்துப் பாயையும் கிழித்துப் பாய் மரத்தையும் அடியிலே முறித்துக் கடுங்காற்று- சுழற்காற்று -நாற்றிசையிலும் சேர வீசுதலினால் கடலிடத்து நெடுஞ்சுழியில் மரக்கலம் சிக்கிச் சுழன் றது (மது. 375-379). நெடுமபெருங்குனறத்தில கடுங் காற்றுச் சுழன்றது (அகம். 258:6).. உழவர் களததில் போரினைப் பரப்பிக் கடாவிட்டு உதிர்த்த நெல் லைக் கடுங்காற்றில் தூற்றுகையினால் பறந்து போன துரும்புகள் பக்கததே யுள்ள உப்பளப் பாத்திகளில் பரவின (அகம். 366:2-5). கடுங்கால்
காணக,
கடுஞ்சூல் - 1. முதற்கல். கடுஞ்சூல் முண்டகம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k0mpv4xw95qkk7yquazh12ci5z9vct9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/49</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668466</id>
    <revision>
      <id>1986797</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:42:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986797</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9913" sha1="28p6f933twjgk7uuqvw4yr8xqfo77cj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடுஞ்சேல்
முதற்சூலையுடைய கழிமுள்ளி - ஒளியுடைய நீல மணி போலப் பூத்தது (சிறு. 148). கடுஞ்சூல் மந்தி, பரிக்கோலை யுடையார் நெகிழ்ந்த செவ்வியைப் பார்த்து யானைக்கிட்ட நெய்ம்மிதி கவளத்தைக் கவர்ந்து சென்று சோலையில் உண்ணும் (பெரு. 393-395). கடுஞ்சூல் மகளிர் பூசைக்கு வேண்டும் பொருள்களுடன் மயில்போல மெல்ல நடந்து திருக்கோயிலுக்குச் சென்று இறைவனை வணங் கினர் (மது. 607-609). களிறு தன் தடக்கையால் தழுவவும் கானத்திலுளள ஆளிக்கு அஞ்சிக் கடுஞ் சூல் மடப்பிடி நடுங்கும் (அகம்.78:1-6). மழை தவழ் சிலம்பில் கடுஞ்சூல ஈனற மடப்பிடி தன் யாக்கை யினை விருபபம் மிக்க களிறு தடவ வாழையஞ் சிலம்பில் துயிலும் (அகம். 328:11-14). புளிச்சுவை வேட்கையுடைய கடுஞ்சூல் மகளிர், பனனிரண்டு திங்கள் நிறைந்த கருப்பத்தைத் தாங்கி நடக்கவிய லாது தளர்ந்தது போல் மேகம் நீரைச் சுமந்து குன்றின்மேல் ஏறவியலாது தளர்ந்தது (குறு. 287: 3-8). பனையின் மடலில் கட்டிய கூட்டிலிருந்து கொண்டு அன்றிற் சேவலைக் கடுஞ்சூல வயவுப் பெடை பானாட் கங்குலில் அழைக்கும் (குறு. 301:1 -4). தலைவி, சுற்றத்தார் ஓம்புகின்ற கடுஞ்சூலுடைய யவளாய் மகலீன்று குடிக்கு உதவினாள் (நற். 370:1,2), மூங்கில் உயர்ந்த பக்கமலையில கடுஞ்சூல் வயப்பிடி கன்றையீன்று வருந்த அதன் புனிற்று நிலை தீர்த்தற் பொருட்டுக் களிறு முற்றிய தினைக கதிரைக் கவர்ந்தது (நற். 393:1-4), தலைவியின கடுஞ்சூற் சிறுவனின் முறுவலினும் தலைவியைப் பிரிந்து செய்யும் பொருள் இனிமை தருமோ எனத் தோழி பொருளவயிற பிரியக் கருதும் தலைவனைக் கேட்டாள (ஐங்.309:3-5). நின் கடுஞசூல மகள தான் விரும்பிய காதலனுடன் செலலுதலைக் காட்ட கத்தே கண்டோம எனத் தலைவியின தாய்க்கு இடைச்சுரத்துக் கண்டோர் கூறினர் (ஐங்.386). யானை, தான விருமபின பிடிக்கு உண்டான கடுஞ் சூலினாலுண்டாய வயா நோயக்கு இனிய கருப் பங்கோலை முறித்துக கொடுக்கும் (கலி. 40:26-28). கடுஞ்சூளில் கன றீன்ற பசு விடிந்த போதும் மேயப் போகாமல் வீட்டின் அண்மையில் தொழுவில் கட்டப்பட்ட கன்றைச் சூழ்ந்து நிற்கும் (கலி.110:
12-14),
2.நிறைசூல். மலையை அடுத்த சுரநெறியில், கடுஞ்சூல - நிறைந்த சூலினையுடைய - இளம்பிடி யைத் தழுவிக் கிடந்த களிறு தன்மீது கன்று ஏறி யிறங்கப் பள்ளி கொண்டிருக்கும் (அகம. 197: 13- 25). புன்னைக் கிளையிலிருக்கும் கடுஞ்சூலை யுடைய வெண்குருகு அலையோசைக்கு வெருவும்
41
கடுந்தோட் கரவீரனார்
(நற்.31:10,11). மணற்பரப்பின் ஒருபால் கடுஞ் சூலுடன் தங்கிய பெடைக்கு அயிரை மீனைத் தேர்ந்தெடுக்க நீர்க்காக்கைச் சேவல் கழியிடத் துள்ள குட்டத்தைத் துழாவும் (நற்.272:1-6). கடுஞ்சொல் - வன்சொல். நள்ளிரவில் மூதூரின் அல் லங்காடியும் ஏனைய தெருவும் ஓய்ந்து உறங்கினா லும் வன்மொழி தேர்ந்து கடுஞ்சொற்களால் நம்னீம வையும் அன்னன உறங்கமாட்டாள் என்று தலைமகள் தோழிக்குக் கூறினாள (அகம்.122.1-4). மனைவாசலில் வந்து நினறு தன்னைக் குறித்துத் தன் ரத்தை L சொலலும் கடுஞ்சொற்களைத் தலைவன் அறியாதவன போல இருந்து தலைவியைய நயந்தான் (கலி.97:1).
கடுந்தொடைக் காவினார் - புலவர். வழக்கவொழுக கத்தாற் பெயர் பெற்றவர் என்று வையாபுரிப் பிளளையின் சங்க இலக்கியப் பதிப்புக் கூறும். கடுந்தொடைக்கா எனற ஊரினர் (ப. மு. பக. 204). எனவும் கூரம்புகளைக கட்டி இருமுனையிலும் தொங்கவிட்டுத் தூக்கிச் செல்லும காவடியைக கடுந்தொடைக்கா என்று புனைந்துரைத்துப் பெயர் பெற்றவராயிருககலாம் (ச.சி. பெ. பக.98) எனவும் கருதப் பெறுகிறார். காவினார் என்ப தைப் புலவர் பெயராகக் கொண்டு அதனைப் பூங் காவனம் என்ற இக்காலத்து வழக்கிலுள்ள சோலைத் தெயவததின் முற்காலப் பெயராக இருக் கலாம் என்றும் கடுந்தொடை என்ற சொற்றொட ரைப பாடலில் பயன்படுத்திய அப்புலவர் கடுந தொடைக் காவினார் எனப்பட்டார் என்றும் வேறுவகைப் பெயர் விளக்கததையும இவர் பெறு வர் (ச.சி.பெ. பக். 98). இவா பாடலாக நானூறு 109.ஆம் பாடல மட்டுமே உள்ளது. பொருள்வயிற் பிரியும தலைவன இடைச்சுரத்தே தலைவியை நினைந்து மீளசு கருதிய தனனெஞ் சிறகுச் சொலவதாக வரும் அப்பாடலில் தலைவி யின் நலமும் இடைசசுரக் கொடுமையும் புலவரால் நனகு புனையப் பெறுகின்றன.
அக
கடுந்தோட் கரவீரனார் - புலவர், சரவீரம எனபது அலரியைக் குறிககும். அவ்வகையில அலரிப் பூச் சூடும் சிவனுக்குக் கரவீரன் எனபதும் ஒரு பெயா. கரவீரம் எனும பெயரில் திருவாரூாக்கருகில்: சிவத் தலமொன்றும் உள்ளது. எனவே, சிவன் பெய ராலோ, சிவத்தலப் பெயராலோ இப்புலவரும் கரவீரன் எனப் பெயர் பெற்றிருக்கலாம் என்பா உ.வே.சா, (குறுந்தொகை. பாடினோா வரலாறு பக். 132). கடிய தோளையுடைய கரவீரனார் என்பது கொண்டு இவரை உறுப்பினாற் பெயர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>28p6f933twjgk7uuqvw4yr8xqfo77cj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/50</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668467</id>
    <revision>
      <id>1986798</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:43:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986798</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9646" sha1="i4ohysvsnbu1qy1th011xgp96exvn2g" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

சுடுப்பு
பெற்றவர் வரிசையில் சேர்ப்பர் வையாபுரிப் பிள்ளை. குறுந்தொகையில் உள்ள 69-ஆம் பாடலை இவர் பாடியுள்ளார். ஆண்குரங்கு இறந்துவிட்ட நிலையில் கைம்மைத் துயருக்கு ஆற் றாத பெண்குரங்கு மரமேறுதலையும் உணவு தேடு தலையும் அறியாத தன் குட்டியை இனத்தோடே ஒப்படைத்துத் தான் உயர்த்த கலையிலேறிப் பாய்ந்து உயிரை மாய்த்துக் கொள்வதை இவர் புனைந்துள்ளார். அவ்வாறு புனைந்து 'நீ இரவுக் குறி வரும்போது உனக்கு ஏதம் நேருமாயின் உன் காதலியும் உயிர் வாழாள்' என்று தோழி தலை வனுக்கு உள்ளுறையில் உணர்த்தியுள்ளமை நயம் வாய்ந்ததாகும்.
கடுப்பு -1. விறுவிறுப்பு. அதியமான் பொகுட்டெழினி தன்னை வாழ்த்திப் பாடிய கிணைப் பொரு நனுக்குத் தேளினது நஞ்சுக் கடுப்பை - விறு விறுப்பை - ஒத்த நாட்பட்ட தேறலைப் பொற் கலத்திவே உண்ணக் கொடுத்தான் (புறம்.392:16-18). 2.விரைவு. காற்றின் கடுப்பை விரைவை - ஒத்த குதிரைகள் கடுகிச் செல்லும் (அகம். 224:5),
348:
3. வெகுட்சி. பாம்பினது கடுப்பினை - வெகுட்சியை ஒத்த தன்மையது தோப்பிக்கள் (அகம். 6,7). குற்றமாகிய மறமுடையாரிடத்துத் திருமால் கடுநவை உண்டாக வருந்தும் கடுப்பினை உடைய வர் (பரி. 4:49-51).
கடுப்புடைப்பறவை - குளவி. கொடுக்கினால் கொட்டப் பட்டவருக்கு நஞ்சினால் தரும் கடுப்புடைய பறவையினம் - குளவியினம் - போன்று கழனிகளில் பசுமையற முற்றிய பெருஞ்செந்நெல் தோன்றியது (பெரு.228-230).
இடும்பகல் - நண்பகல், சோழன் குளமுற்றத்துத்துஞ்சிய திருவளவன் கடும் பகற் பொழுதில் தன் அரச விருக்கையிலிருந்து பரிசிலர்க்குத் தேர் வழங்குவன் (புறம்.43:17,18), மழைபொழிந்த நள்ளிரவிலே நீ தங்லையாய்க் குறியிடத்தே வந்தமை நினைத்து தலைவி கண்கலங்கி அழுவதனால் இனி நீ கடும் பகலில் வருதல் வேண்டும் என்று தோழி தலைவனி டம் கூறினாள் (அகம். 182:10-13). 'மாலைக் காலமே, நீ எப்பொழுதும் வரும்பொழுதிலேயே வருவாய் போலப் பிறர்க்குக் காட்டி இப்பொழுது கடும் பகற் பொழுதிலே வருகின்றாய்' என்று பிரிவாற் றாத தலைவி அம்மாலைப் பொழுதோடு நொந்து கூறினாள் (ஐங்.183:3,4), 'குறளனே, கடும் பகலிலே வந்து என் கையைப் பிடித்து நின் இல்லத்திற்கு வருமாறு அழைக்க யான் நினக்கு உரிமைப்
42
கடும்பு
பெண்டோ' என அடியோர் பாங்கின் தலைவி யான கூனி அத்தகு தலைவனை வினவினாள் (கவி. 94:14-16). 'கடும் பகல் ஞாயிறே, நீ உன் எல்லாக் கதிர்களையும் பரப்பி இப்பகற் பொழு தோடே போகாது நிற்றலை யான் விரும்புகின் றேன்' என்று தலைவனது பிரிவின்கண் தலைவி மாலைப் பொழுதுக் கஞ்சிக் கூறினாள் (கலி. 145:
26-30).
கடும்பு - சுற்றம். யானைக்கட் சேய் மாந்தரஞ்சேர லிரும்பொறை மாற்றரசர் பணிந்து தந்த திறைப் பொருவால் தம்மைச் சேர்ந்தவரின் கடும்பை- சுற்றத்தை -காத்தான (புறம். 22:26-29), நலங்கிள்ளி தன்னைப் பாடிவரும் பரிசின் மாக்களுடைய கடும்பின் அடுகலத்தை நிறைக்கும் உணவுப் பொருட்கு விலையாகச் சேரர்க்குரிய வஞ்சிமா நகரையும் தருவான் (புறம். 32:1,2), நலங்கிள்ளி பாசறைக்கண் இருந்த காலத்தும் இலையிட்டு முல்லை யரும்புகளால் தொடுத்த பூப்பந்து போன்ற தசையோடு கூடிய பெருஞ்சோற்றுத் திரளையைப் பாண் கடும்பு உண்ண வழங்குவான் (புறம்.33:11-14). உடும்புரித்தாற் போன்ற எலும் பெழுந்த விலாப்புடையை யுடைய கடும்பின் கடும் பசி தீர்ப்பாரைக் காணாமையின் சிலரால் மட்டும் அறியப்படும் யாழைப் பாணன் வெறுத்துக் கூறினான் (புறம். 68:1-4), 'நாஞ்சில் மலைத் தலை வனே, வேண்டியவாறே நினக்கு உவந்தளிக்கும் வேந்தன் பொருட்டு நீ சாதல் அஞ்சாய்; ஒருநாள் போர் வரின் பசித்துன்பத்தையுடைய என் கடும்பு வருந்துதலு முண்டு; ஆதலின் பரிசிலை இன்னே தருவாயாக' என நாஞ்சில் வள்ளுவனை மருதனிள நாகனார் வேண்டினார் (புறம். 139:11-15). வல்லி லோரியால் வறுமை நீங்கிப் பெருஞ்செல்வம் பெற்ற தம் கண்ணுளங் கடும்பு (கூத்தர் சுற்றம்) ஆடலும் பாடலும் மறந்ததாக வன்பரணர் சுட்டுவர் (புறம். 153:4-12). குமணன் 'பாடுநர் கடும்பு கேடின்றாக' எனக் கூறி, அரிதுபெறு பொலங்கலத்தை எளிதின் வழங்கினான் (புறம். 160 10-12), குமணனிடம் பெற்ற பரிசிலை யோட்குக் கொடுத்து 'நம் கடும்பின் கடும்பசி தீரக் குறியெர்ப்பை நல்கியோர்க்கும் பிறர்க்கும் வழங்குவாயாக' எனப் பெருஞ்சித்திரனார் கூறி னார் (புறம்,163:3-7) காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிக் கண்ணனார், பிட்டங் கொற்றனிடம் 'பெரும, நின்னைக் காணும் செவ்வி அரிது; என் கடும்பின திடும்பை பெரிது; ஆதலால் இன்னே பரிசில் தருவாயாக' என வேண்டினார் (புறம். 169:6-8). பிட்டங் கொற்றன் முத்துக்களை விறலி
மனை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i4ohysvsnbu1qy1th011xgp96exvn2g</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/51</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668468</id>
    <revision>
      <id>1986799</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:43:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986799</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10267" sha1="f9jp03f3sd4qn1zljf06nvk7amfvent" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடும்பு
யர்க்கு ஈந்து நார்பிழிக் கொண்ட தேறலைப் பாண் கடும்புக்கு அளித்தான் (புறம்.170:11-13). சிறுகுடிகிழான் பண்ணனிடம் பரிசில் பெற்று வரும் பாணரிடம் பரிசில் பெற விரும்பும் பாணன், என் கடும்பினது இடும்பை காண்மின்; பசிப்பிணி மருத்துவனாகிய பண்ணனின் இல்லம் அணித்தோ. சேய்த்தோ கூறுமின்' என வேண்டினான் (புறம். 173:2,11-12). பண்ணன் வல்லார் என்னும் ஊரி லுள்ளான்; நின் உணணா வறுங்கடும்பு உய்தல் வேண்டின், விரைந்து அவனிடம் செல்வாயாக' எனப் பாணனிடம் சோணாட்டு முகையலூர் சிறுகருந் தும்பியார் கூறினார் (புறம். 181:6-10). கடலிடத்துச் சென்ற முகில் நீரின்றிப் பெயராத வாறு போலக் கடிய நெடுவேட்டுவனிடம் சென்ற பரிசிலர் கடும்பு தேரும களிறும் பெறாமல் மீளாது (புறம்.205:11-14). கரிகாற் பெருவளத்தான் பாண் சுற்றமாய் கடும்பினைப் புரந்தான் (புறம். 224:3). வெளிமான் இறந்துபட்டமையால், அவனு டைய வளை கழிக்கப்பட்ட உரிமை மகளிரைப் போலப பாடுநர் கடும்பும் பழைய அழகிழந்து ஒளிமழுங்கியது (புறம். 238:5-7). கனறொடு கறவை தந்து பகைவரைப் புறங்கண்டு பட்ட நெடுந் தகைக்கு நடுகல் அமைத்தமை அறியாது பாணரின் கடும்பு இனறும் வருமோ என இளம்பொன் வாணிகனார் வருந்தினார் (புறம். 264.4-7). நட் பெதிர்ந்தோர்க்கு உதவுபவன் நாஞ்சில் வள்ளுவன் ஆதலின இந்நிலம் வறுமையுற்று வருந்தும் காலத் தும மகிழும் தன் கடும்பு வருந்தாது எனக் கரு வூர்க் கதப்பிள்ளை கூறுவர் (புறம். 380:11-16), இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலா தன பகைவீரர் இறந்துபடவும் தனககுரிய இடத்தைக் கவர்ந்த அமைசசர் முதலிய கடும்புடைய பகையரசர் நடுங் கவும் போர் செய்து. அவரின கடும்பினைத் தடிந் தான் (பதி. 12:1-3), தொண்டைமான் இளந்திரை யனுடைய பாணச் சாதியேம் என்று எயிற்றியரி டம் கூறுவீராயின், நீவிர் தெய்வங்களுககுச் சேர இட்டுவைத்த பலிபோலப் புழுக்கலையும் வாடூ னையும் நும் வாடிய கடும்புடன் பதமமிகப் பெறு குவீர்' எனப் பெரும் பாணர் ஆற்றுப்படுத்தப் பெற்றனர் (பெரு. 109- 105). சேரனின நாளோ லக்க இருக்கையில் கொடும்பறைக் கோடியர் அவ னைக் கடும்புடன் வாழ்த்துவர் (மது. 523-525), உயர் குலத்திற் பிறந்த உயர்ந்தோர் தம் கடும்பு டன் உண்ணப் பைந்நிணம் ஒழுகிய நெய்ம்மலி அடிசிலை விருந்திட்டுப் பின் எஞ்சியதைத் தலைவி இடத் தலைவன் உண்ணுதல் இல்லறத்திற்குரிய தாம் (குறி.204-207). கானவர் குடியிருப்பில் தங்கி,
43
கடுமா
இளைப்பாறிப் பூங்கொத்துக்களைக் கடும்பொடு சூடி, அசோகமர முடைய செவ்விய வழியைக் கடந்து சிற்றூர் செல்லுமாறு கூத்தர் ஆற்றுப் படுத்தப் பெறுகிறார் (மலை. 158-161), 'செல்லும் நெறி மயங்கி நீவிர் அல்லலுறுமபோது ஓரிடத்தில் குழுமி இசைக் கருவிகளை இயக்கினால் அவ் லோசை கேட்டு ஆண்டுக காவல புரியும கானவர் விரைந்து வந்து இனிய பழங்களையும் நறிய மலர் களையும் தந்து செம்மையான நெறியில் அழைத் துச் செல்வராதலால நீவிர் நும் இசைபயில் கடும் புடன் இனபுறுவீர்' எனக் கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் படுகின்றனர் (மலை. 275-286). 'நீலிர் மலையின் கண் ஏகும்போது பஞ்சி போலப் பரந்திருக்கும முகிற் கூட்டம் நீர்த்துளிகளைத் தரவும் ஆதலின திசை தெரியாத விரைந்து செல்லும் கடுமபுடன் காவிக் கொண்ட நும வாச்சியங்கள் நனைந்து தொய்படாமல் கிணறுகள் போன்ற முழைஞ்சுக ளிடத்தே புகுமின்' எனக் கூத்தர் அறிவுறுத்தப் பெறுகின்றனர் (மலை. 361-388). நனனன் உண்ணு தற்கும் ஏற்ற உணவாகும் என்று கண்டோர் மரு ளும்படியான முளளை நீக்கி வெள்ளிய தடிகளைக் கொண்டாககிய வெண்சோற்றைக் களமர் இட, நின் கடும்புடன் அருந்தி உழவரோசையுடன் கூடும் படி நல்ல யாழில் மருதப்பண் வாசித்து அங்கு இளைப பாறிச் செல்வீர் எனக் கூத்தரை ஆற்றுப்படுத் தினர் (மலை.465-470). கான்யாற்று உயர்கரையில் கலைமான் ஆட்டு வருடையின் கடும்பொடு தாவிக் குதிக்கும் (நற. 119:6,7). கடும்பு சூழ ஓம்புகின்ற தலைச் சூலுடைய தலைவி மகவீனறு குடிக்கு உதவிபுரிந்தாள் (நற். 370.2). தம் அறிவு மயகக மின்றி மெய்யுணாவு பெறுக எனக் கீரந்தையார் திருமாலைத் தலையுற வணங்கிப் பலமுறை ஏத்தி வாழத்திக் கடுமபொடு பரவுகினறார் (பரி. 2.72-76). கடுமா - 1. குதிரை. கடுமாவினை குதிரையினை விரையச் செலுத்துவதற்காகக காலில் இடபபெற்ற பரிவடிம்பு என்னும் அணியுடையவன் சோழன செருப்பாழி யெறிந்த இளஞ்சேட் செனனி (புறம். 378:4,5). களிறுகள் பரந்து செல்லவும் கடுமா தம் மேலுள்ள மறவரால அடக்கிச் செலுத்தப பெறவும் தேர்கள் சுழனறு திரியவும் பகைப்படை வருதல் (பதி: 49:4-6,81:6-8). நம் பிரிவுத் துன்பத்தினால் தலைவியின மனச்சுழற்சி நீங்க மாலைக் காலம் வருதற்குள் காற்றின் விரைவினையுடைய கடுமாக் களைத் தூண்டிச் செலுத்துவாயாக' என்று மீளுந் தலைவன பாகனிடம் கூறினான் (குறு. 250-8-6). கடுமா பூட்டப்பட்ட நெடுந்தேரின சக்கரம் ஏறிய நெய்தல் மலரைப் போலத் தலைவனைப் பிரிந்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>f9jp03f3sd4qn1zljf06nvk7amfvent</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/52</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668469</id>
    <revision>
      <id>1986800</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:44:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986800</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9607" sha1="flkx4bcvafq89w8440lngvq9dkiwpqv" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடுமா மறவர்
மணிகள்
கடுகிச்
தலைவி வருந்தினாள் (குறு. 336:4-6). நிணைத்த மாலையை யணிந்த கடுமாக்கள் பூட்டப் பெற்ற நெடிய தேரினனான சேர்ப்பன் பசுற் பொழுதிலே பலரும் காணத் தலைவியின் சிறுகுடி வந்தனன் (நற். 91:9-12). இயல்பிலேயே செல்லும் கடுமாவைப் பின்னும் விரையச் செலுத் தும் தாற்றுக் கோல் கொடுமை யுடையது (கலி. 50: 19,20). வையையில் புதுப்புனல் வரவு கேட்ட மதுரை நகர ஆடவருட் சிலர், கடுமாக்களின் மேலேறி விரைந்து புனலணி காணச் சென்றனர்
(பரி. 13:28).
2. யானை. உலகம் பொதுவாதலன்றித் தமக்கே வுரித்தாக ஆளும் அரசருக்கும் இடையாமத்திலும் நண்பகலிலும் துயிலானாய் அவ்வரசருடைய கடு மாலை - யானையை - காக்கும் பாகனுக்கும் உண் ணப்படும் பொருள் நாழி; உடுக்கப்படும் உடை இரண்டே (புறம். 189:2-5). தலைவன் மலைப்
பக்கத்தில் வழிப்போவார் யாருமில்லாத நீர்மிக்க சிறுநெறியிலே கடுமா இயங்குதலை யறிந்தும் நள்ளிரவில் வருவது குறித்துத் தோழி வருந்தினாள் (கடுமா - கொடிய சிங்கம் முதலிய விலங்குகள் என்பர் பி.நா). (நற்.257:8-10). 'நாடனே, எம்மைக் காண நடு நாளாகிய இரவிலும் வருகின்றாய்; இவ்வாறு வரும் நின்னைக் கடுமா தாக்குமாயின் அதன் விளைவை யான் அறியேன்' என்று தோழி தலை வனுக்கு ஆற்றருமை கூறி இரவுக்குறி மறுத்தாள் (ஐங். 296:3,4). அருவிகள் அடித்து வரும் பலவகை மலர்களை அலைகளால் தள்ளிக் கொண்டு சுருங் கையின் நடுவழியிலே வரும் புனலை மதுரை மதில் சொரியும் பொழுது, அப்புனல் கடுமாவாகிய களிறுகள் கையைத் தூக்கி விடும் நீரை ஒத்தது
(பரி. 20:98-107).
யானைப்
கடுமா மறவர் - யானை வீரர். பகைவரது படை வரிசை அழியுமாறு வலிமையினால் அம் பெறிந்த கறையடிக் கழற்காலுடைய கடுமா மறவர் - யானை வீரர் - அம்புதொடுத்தலை மறக் கும்படி போரின்றி நாடு காவலை இனிது செய் தான் (பதி, 28:1-5).
கடுமான்- குதிரை, 'கடுமான் கைவண் தோன்றல்'
என மாவளத்தான் சுட்டப் பெறுதல் (புறம். 431 11,12) 'களங்கொள் யானைக் கடுமான் பொறை யன்' என்று மாந்தரஞ்சேரலிரும்பொறையைக் குறிப்பிடல் (புறம். 53:5) சேரமான் குட்டுவன் கோதையைக் 'கடுமான் கோதை' எனல் (புறம். 84: 8). கபிலர் பேகனைக் 'கடுமான் பேக' என விளித் தல் (புறம். 143:6), இளவெளிமானைக் &quot;கடுமான்
44
கடுவளி
தோன்றல் எனப் (பருஞ்சித்திரனார் சுட்டல் (புறம். 162:7) ஏனாதித் திருக்கிள்ளியைக் 'கழல் புனை திருந்தடிக் கடுமான் கிள்ளி&quot; என மதுரைக் குமரனார் கூறுவர் (புறம்.167:10). கடுமான் கொற்ற' என்பது பிட்டங் கொற்றனைக் குறித்த விளி (புறம். 168:7). பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறன் 'கடுமான் மாற' என விளிக்கப் பெற்றான் (புறம்,198:27). 'கடுமான் தோன்றல் நெடுமானஞ்சி' என்பது ஒளவையார் கூற்று (புறம்.296:6). கடுமான் தோன்றல்' என ஒரு தலைவன் சுட்டப் பெறுதல் (புறம்.265:5). மகள் மறுக்கப்பட்ட கடுமான் வேந்தர் அவள் தம் ரொடு போர் குறித்துக் காலைப் பொழுதிலே அவள் ஊரின் நெடுநிலை வாயில் முன் சுற்றித் திரிந்தனர் (புறம். 350: 5,6), 'கடுமான் தோன்றல்&quot; என நலங்கிள்ளியை விளித்தல் (புறம். 382: 17), 'கடு மான் திரையன்' எனத் தொண்டைமானிளந் திரையனைக் குறிப்பிடல் (பெரு.வெ.). கடுமான் பூட்டப் பெற்ற தேரின் ஒலி கேட்டால் முல்லை வழியில் கலைமானுடன் பிணை விரும்பிக் கூடும் புணர்ச்சி ஒழியு மாகலின். குதிரையை மெல்ல நடத்துவாயாக என்று பாகனிடம் வினைமுற்றி பீளுந் தலைவன் கூறினான் (அகம். 134: 6-14). புல்லி என்னும் கள்வர் தலைவன் 'கடுமான் புவ்லி எனக் குறிப்பிடப் பெறுதல் (நற்.14:11). கடற் கரைச் சோலையிலுள்ள புதுமலரைத் தீண்டிய பூ மணம் வீசும் நல்ல நிறம் பொருந்திய பிடரிமயிரை யுடைய கடுமான்களைப் பூண்ட நெடுந்தேரைக் கடவி, நடு இரவில் வரும் கொண்கனொடு யான் செல்லுமாறு உடன்பட்டேன் என்று தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (நற். 149: 5-9). 'கடுமான் கிள்ளி' எனச் சோழன் குறிக்கப் பெறுதல் (ஐங். 78:1). கடுமான்கள் பூட்டப்பெற்ற தேரைக் கடவி வரும் வெம்மை மிக்க நெடுவழி அரிதாயிருந்தும் உன்னிடத்து அவாவுறுகின்ற என் நெஞ்சம் உன் தழுவலை மிக விரும்பியதால் எளிதாயமைந்தது என்று
(ஐங்.360.)
தலைவன் தலைவியிடம் கூறினான்
கடுவளி - சூறாவளி. நெடுவேள் நிலைபெற்ற திருச் செந்தூரின் அகன்ற கடற்றுறைக்கண் கடுவளி - சூறாவளி- குவித்த எக்கரிலுள்ள மணலினும் பல காலம் வாழ்கவெனப் பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித்துஞ்சிய நன்மாறனை மதுரை மருதனிள நாகனார் வாழ்த்தினார் (புறம். 55:18-21). முருங் கையின் வெண்பூக்களைச் சூரலங் கடுவளி வீசுதலி னால் அப்பூக்கள் உடைந்த திரையின் நுரைக ளைப் போல எங்கும் பரவிக் காடு கடலின் கரை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>flkx4bcvafq89w8440lngvq9dkiwpqv</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/53</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668470</id>
    <revision>
      <id>1986802</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:44:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986802</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10082" sha1="27kgiiss423ty0kbxgf0z2cj0v34lk0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடுவன்
யகம் போவ் தோன்றியது (அகம். 1:18-19), மூங்கிற் காட்டில் உண்டான தீ, கடுவளியால் மிக்கெழுந்து மலைப்பக்கம் பரவுதலால் மூங்கிலின கணுக்கள் வெடிக்கும் ஓலி சுலைமான் கூட்டத்தை வீரட் டியது (அகம், 47:4-7). வெங்கடுவளி அவைத் தலால் புள் அசையும் மரத்தை விட்டொழி தல் போல என் உயிர் பிரிவால் வருந்தி உட லைத் துறக்கும் பொழுது இதுவோ என்ட பிரிவிடை ஆற்றாத தலைவி தோழியிடம் வருந்திக்' கூறினாள் (அகம். 71: 16-18). பாலைவழிச் செல்லும் வணிகள். கூட்டததூரின் சோறு பொதிந்த வெள்ளிய பனை ஓலையாலாய் குடையினைக கடுவுளி தூக்குதலான் எழுந்த ஒலியினைத தம் துணையினது குரவென எண்ணி முசுக்கலை அதனை அழைக்கும் (அகம்.121:12-15). கடுவளி எடுத்தலால் சிதறிய செம்முருக்க மலர் பரவிய பெரியகல், காட்டில் அழலால் மூடபபெற்ற யானை போலத் தோன்றும் (அகம். 228:5-71. கடுவளி
எடுத்த கம்பு ஒழிந்த தேக்கிலைகள் பருந்தினம் பறந்தது போன்று விசும்பிடம் மறைய மேலே பரவிப் பின் ஒருசேர விழுந்து பாலைவழிச் செல் வோர் சுவடறியாது மயங்குமாறு கவர் ர்த்த நெறி களை மறைக்கும் (அகம். 299:5-9). கடுவளி உதிர்த்த நெல்லிக்காய் கற்களையுடைய நெறிகளில் பொற் காசு போல அழகுறப் பரவிக் கிடக்கும் (அகம். 363:6-8). வெந்திறல் கடுவளி சீறி வீசுதலால் மலையுடை அருஞ்சுரத்தில் வாகை மரத்தின் கிளை களிலுள்ள வளைந்த நெற்றுகள் ஒலிக்கும் (குறு.
39: 1-3).
கடுவன் ஆண்குரங்கு முதிர மலையில் பலா வின் முப்புற முதுகனி பெற்ற கடுவன் தன் துய்த்தலை மந்தியைக் கையாற் குறிசெய்து அழைக் கும் (புறம்:358:23-25). விச்சிக்கோனின் மலை யின்கண் பலாவினது பழத்தைக் கவர்ந்துண்ட கருவிரற் கடுவன் செம்முகமந்தியொடு பொலித்து பக்சு மலையிலுள்ள மூங்கிலிடத்துத் துஞ்சும் (புறம். 200:1-8), நன்னனுடைய நவிர மலையில் கூத்தருடைய பிள்ளை யொத்த கடுவன் நெடிய மூங்கிலின் கவடுகளிலே பாய்ந்து ஆடும் (மலை. 236,237). வாழைக்கனியாலும் பலாச்சுளையாலும் நெடிய சுனையில் விளைந்து தேறலை நீரென்று கருதி. அறியாமல் உண்ட கடுவன் பக்கத்ததாகிய சந்தனமாத்தில் ஏறமாட்டாது நறிய பூக்களாவாகிய படுக்கையிற் களிப்புற்று உறங்கும் (அகீம். 2:1-7). விறலியின் பின்செல்லும் முழவன் போலப் பாறை யில் ஆடுமயில் முன்னதாகக் கல்லாக் கடுவன் பெரிய பலாப்பழத்தைத தழுவிக் கொண்டு தன்
45
கடுவன் மள்ளை
இனிய துணையை அழைக்கும் (அகம். 352: 1-7). நெடும்பெருங் குன்றில் பவாப்பழத்தினைக் கவர்த்த கல்லாமந்தி கடுவனோடு குதித்தாடும் (அகம். 378: 20-22)- தேமாவின் கனியை அருந்தும் மலையிலாடும் குட்டியின் தந்தையாகிய கடுவனும் கொடியர் னாகிய தலைவனை அறியும் எனத் தோழி அறத் தொடுநிற்குங்கால் கூறினாள் (குறு. 26:5-8) மலை யில் கடுவன் மரத்தின் மீதிருந்து முதிர்ந்த இனிய பழங்களை உதிர்க்கக் குட்டிகளை யுடைய மந்தி ஏற்பனவற்றை எடுத்துண்ணும் (குறு. 378: 4-7}. முதலிலே முற்றிய பெரிய தினைக் கதிர்களைக் கொய்து கொண்ட மந்தி கல்லாக் கடுவனொடு மலைமீதேறி அங்கை நிறையக் கயக்கித் தூய்மை செய்து கவுள் நிறைய உண்ணும் (நற். 22: 1-8), கடுவனால் முயங்கப் பெற்ற செம்முசுமத்தி புணர்ச்ல் வேறுபாட்டால் உண்டான குறியைத் தன்பெரிய சுற்றம் அறியுமென்று அஞ்சி வேங்கையின் கிளை மீதிருந்து ஆழமான சுனைநீரை நோக்கித் தலை கவிழ்ந்து புணர்ச்சியாலே குலைந்த முச்சி மயிரைத் திருத்தும் (நற்.151:5-11), முள்ளெயிற்றுக் கருமுக மந்தி, தன் சிறிய குட்டிகளுடன் கல்லாக் கடுவன் நடுங்குமாறு மலைப்பக்கத்து மேகத்தில் ஒளிக்கும் (நற்: 283:1-3), மந்திக் கணவனாகிய கல்லாக் கடு வன் புலி முழக்கிற்கு அஞ்சி வரையகத்துப் பாய்ந்து ஒடுங்கும் (ஐங்.274:1-3). குரங்கின் தலைவனான குருமயிர்க் கடுவன் பிரப்பங்கோலைக் கொண்டு பாறையிலுள்ள மழைநீர்க் குமிழியைப் புடைக்கும் (ஐங். 279:1-3). மந்தியின் காதலனாகிய தளிரைத் தின்னும் கடுவன் மணங்கமழும் நறைக் கொடி கொண்டு இளமுகிலைப் புடைக்கும் (ஐங். 276:1-3), குறவர் முன்றிலில் மாதீண்டு துறுகற்கண்ணே கல்லா மந்தி கடுவனோடு உகளும் (ஐங்.377:2,2), கடுவனும் புகுந்தறியாத காடு கடந்து தலைவி உடன் போயினாள் (ஐங். 374:4). கடுவன, வரைந்து கொள்ளும் நிலைமையைக கற்றுத் திரட்சி மிக்க சுற்றத்திடத்தே சென்று மகட் பேசுவார் போல மெல்லிய விரலையுடைய மந்தியைத் தனக்குத் தர வேண்டும் என்று தன் குறைகூறும் தகைமையுடை யது தலைவன் மலை (கலி. 10:18-18). கடுவன் மள்ளனார் - புலவர். கடுவன் என்ற ஊரைச் சேர்ந்த மள்ளனாராகிய இவர் பெயர், மதுரைத தமிழக் கூத்தனார் கடுவன் மள்ளனார் என்றும் காணப்படுகிறது. தமிழக் த்தனார் என்பதைத் தொழிலால் வந்த சிறப்பு, பெயராகக் கொண் டால் மதுரையின்கண் தமிழக் கூத்தாடுபவரான கடுவன் என்னும் ஊரைச் சேர்ந்த மளளனார் எனும் இயற் பெயரையுடையவர் என்றும் இயற்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>27kgiiss423ty0kbxgf0z2cj0v34lk0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/54</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668471</id>
    <revision>
      <id>1986803</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:45:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986803</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10159" sha1="hb2zau40rf2gdqtp11l6glnb0j74g86" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடுவனிளமள்ளனார்
ாகவே கொண்டால மதுரைத் தமிழக் கூத் ர்க்கு மகனாரான கடுவன மள்ளனார் என் றும் பெயர் விளக்கம் பெறலாம். மள்ளனார் என்ற பெயரைக் கொண்டு இவரை அரசியல் தொடர் புறற படைத்தலைவர் என்று கருதவும் இடமுண்டு எனபர் உ.வே.சா.(குறு.பாடினோர் வரலாறு). இவர் பாடியவை அகநானூற்றில் மூன்றும (70,255,354) குறுந்தொகையில் ஒன்றும் (82) ஆக நான்கு பாடல், நெயதல, மருதம், முல்லை, குறிஞசி எனனும், நான்கு திணைகளிலும் அப்பாடல்கள அமைந் துள்ளமை கொணடு இவரது பரந்துபட்ட திணைப் புலமையை உணரலாம். இலங்கை சென்று இராவ ணனை வென்று சீதையை மீட்க வேண்டிய இரா மன் தென்கடற் கோடிக்கரை மருஙகே ஓர் ஆலமரத் தின அடியில் நண்பருடன் கூடியிருந்து சூழ்ச்சி செய்தற்காக அமமரத்துப் பறவைகளின் ஆரவா ரததை அடக்கினான் எனபதோர் அரிய இராமா யணக் குறிப்பு இவர் பாடலில் (அகம். 70) அமைந துள்ளது. கள்ளூர் என்னுமூரில இளமகளொருத்தி யின் அணிநலம நுகர்ந்து பின அறியேன் என்று பொய்ச்சூள செய்த அறனிலாளன் ஒருவனை அவ் வூர் அவையத்தார் அறிகரியினால் உணர்ந்து மரக்கிளையிற் கடடித் தலையில் நீறு பெய்த நிகழ்ச்சி யொனறை இவரது மற்றொரு பாடல் (அகம். 256) அறிலிக்கும்.
கடுவனிளமள்ளனார் -புலவர். கடுவன் மள்ளனாரும் இவரும் ஒருவரே யென்பர் பி. நா (நற. பாடினோர் வரலாறு) உ.வே.சா.வும் இக்கருததினரே (குறு. பாடி னோர் வரலாறு). ஆயின், இவரை வையாபுரிப் பிள்ளை யின சங்க இலக்கியப் பதிப்பு வேறு புலவராகக் குறிக்கும. பல்லவாக்கு முந்தைய தமிழ்ச்சொல லடைவு, கடுவன் என்னும் ஊரைச் சேர்ந்த இள மள்ளனாராகிய இவரை இளம்படைத் தலைவன் அல்லது, கடுவன மளளனார்க்கு இளவல் அல்லது, அவர்க்கு மகன எனறு இம்முப்பொருளையும் சுட் டும். நற்றிணை (150) இவர் பாடியதாகும். மருதத் திணையுள் பரத்தை தலைவனை நெருங்கிப் பாண னுக் குரைத்த துறையில் அமைந்த அப்பாடலில், *சேரியிடத்தே தேரில் வந்து தலைவன் தாரும் கண்ணியும் காட்டித் தன் ஒருமை நெஞ்சைக் கவர்ந்து போனமை குறித்துச் சினங் கொண்டுள்ள தன தாய் அவனை எளிதில் விடமாட்டாள் என்று அப்பரத்தையைப் பேசலைத்து அவளது எளிவந்த பேதைமையனபைப் புலப்படுத்துகிறார். பாண்டி யனகளிறு பல பரப்பி, அரண் பல கடந்த செயதி யும் அப்பாடலில் கூறப்பெறும்.
கடுவனிளவெயினனார் - புலவர். கடுவன் என்னும்
46
கடை
ஊரினராகிய இவர் எயினர் குடியைச் சேர்ந்தவர். பரிபாடலில் மூனறாவதும் நான்காவதுமாகிய திரு மால் பாடல்களையும் ஐந்தாவதாகிய செவ்வேள் பாடலையும் இவர் பாடியுள்ளார். இருவேறு கட வுளரையும் ஒருநிலையில் பாடியுள்ளமையால் இவரது இதையொருமைப்பாடு விளங்கும். இவரு டைய திருமால் பற்றிய பாடல்களில் தத்துவக் கருத்துக்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. இவர் நிறைந்த வேதப் பயிற்சியுடையவர் என்பது, வேதக் கருத் துக்களைக் கூறுவதால் விளங்கும். 'தீயினுள் வெம்மை நீ, பூவினுள் மணம் நீ, கல்லினுள் மணி நீ, சொல்லினுள் வாய்மை நீ. அறத்தினுள் அன்பு நீ, மறத்தினுள் மைந்து நீ, வேதத்துள் மறை நீ, பூதத்தில் வெளி நீ, கதிரினுள் ஒளி நீ,மதியினுள் அளி நீ, அனைத்தும் நீ, அனைத்தின் உட்பொருளும் நீ, நீ ஒரு பொருளில் உறைதலுமில்லை, உனக்கு ஒரு பொருள் உறைவிடமும் இலலை, அவை உனக்கு உளவாதல் மாயம், நீ பிறவாப் பிறப்பில்லை, நின் னைப் பிறப்பித்தோருமில்லை (பரி. 3:68-73). என்று திருமாலைப் பாடும் இவர் திருமாலின இத்தன்மை களைச் சாமவேதததினின்று அறிந்ததாக மொழி வது (பரி. 3:62) காணலாம். இவ்விறைப் பண்பு களை 'நின் வெம்மையும் ஒளியும கதிரவனிடத்தும், நின்தண்மையும் மென்மையும் திங்களிடத்தும், நின் சுரத்தலும் வண்மையும் மாரியிடத்தும், நின தாங் குந் திறனும் பொறுமையும் நிலத்திடத்தும், நின் மணமும் ஒட்பமும் காயாம் பூவிடத்தும், நின் தோற்றமும் பெருமையும் நீரிடத்தும், நின் உருவ மும ஒலியும் ஆகாயத்திடத்தும், நின வருகையும் ஒடுக்கமும் காற்றிடத்தும் உள்ளன; ஆகலின், இவையும் உவையும அவையும் பிறவுமாய் நின்னி டத்தினின்று தோனறிக் காக்கப்பெற்றனவெல்லாம் பினனும் நின்னோடே பொருநதின' (பரி. 4:25-35) என்று பிறிதொரு வகையில் சுட்டுதல காணலாம். திருமால் தன்னினும் சிறந்த தாளிணையை உடை யவர் எனனும் கருத்து இவரால் அருமையாகச் கூறப்படுகிறது (பரி. 4:62), முருகப் பெருமானின் பிறப்பையும் சிறப்பையும் இவர் வரலாற்று முறை யில் பாடுகிறார் (பரி. 5:25-70). 'கடப்ப மாலையை அணிந்தோய்; நின்னிடத்தே யாம் இரப்பளை பொருளும் பொனனும் போகமும் அல்ல; அருளுட அன்பும் அறனுமே' எனனும் இவர் வேண்டுகோல யாவராலும் கொள்ளறகு உரியதாம் (பரி. 5:78-81, கடை - 1.வாயில். 'நீ நலங்கிள்ளியிடம் செல்வாய யின், பிறன்கடையை - வாயிலை - மறக்குமள அவன் உனக்கு மிகுதியாக அளிப்பான்' என் பாணன் ஆற்றுப்படுத்தப்பெறுகிறான் (புறம்.6&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hb2zau40rf2gdqtp11l6glnb0j74g86</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/55</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668472</id>
    <revision>
      <id>1986804</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:45:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986804</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9934" sha1="orvmwfjd7alf9a3dh64x1gk5u1lz6y5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடை
47
கஸ்ட
18,19), கிள்ளி வளவனிடத்துப் பாணன் சென்றால் அவனது நெடுங்கடைக்கண் காலம் பார்த்து நிற்க வேண்டிய தில்லை (புறம். 69:16,17). பெருஞ்சித் திரனார் வெளிமானை 'நெடுங்காலம் வாழ்வா யாக' என்று வாழ்த்தி அவனது நெடுங்கடையை அணுகிப் பாடி நின்றார் (புறம்.337:1,2). மென் றோள் மகளிர் தம்முடைய இல்லம் தனிமையுறக் கடைகழிந்து மன்றம் செல்வார் (புறம். 373:11,12), கிணைப் பொருநன் பனியுறைக்கும் வைகறைப் பொழுதில் கோழிச் சேவலின் குரல்கேட்டெழுந்து அவியனது நெடுங்கடை நின்று கிணைகொட்டி. அவனுடைய பகடுகளை வாழ்த்திப் புகழைப் பாடி னான் (புறம்.383:1-5). விடியற்காலத்தே கிணைப் பொருநன் அம்பர் கிழான் அருவந்தையின் கடைக் குச் சென்று தோன்றாத நிலையில் பிறன்கடையிற் பாடியிருக்கையிலேயே அவன் பாடிய குரல் கேட்டு அருளி அவனுக்கு வறுமை நீங்க வழங்கினான் அருவந்தை (புறம். 388:2-7). நின் மகளிர் நினது நெடுங்கடையில் நெய்தற் பறையொலியே கேளா தொழிவாராக என்று நல்லேர் முதியனைக் கள் ளில் ஆத்திரையனார் வாழ்த்தினார் (புறம்.389:12, 16,17). கிணைப்பொருநன் பல நாளின்றி ஒருநாள் வந்ததற்கும் அதியமான நெடுமானஞ்சி தன் நெடுங் கடையிடத்து நின்ற அப்பொருநன் அளிக்கத் தக்க வன் என்று ஆடைகள், ஊன் துவை அடிசில் முதலியவற்றை வழங்கினான் (புறம்.300:9-23). அதியமான் பொகுட்டெழினியது நெடுங் கடையின் கண் நின்று பொருநன் தன் ஒருகண் மாக்கி ணையை ஒற்றி அவன் புகழினைப் பாடி வாழ்த்தி னான் (புறம்.392:1-12). மாலைப்பொழுதில் தன் கடையில் தோன்றித் தன்னிடத்து எனக்குள்ள தொடர்பினைச் சொல்லி யான் கிணை கொட்டிப் பாடிய அளவில் சிறிதும் காலம் நீட்டாமல் சாத் தன் எனக்கு அருங்கலம் வர அருளினன் என்று பொருநன் கூற்றாகச் சோழநாட்டுப் பிட ஆர்கிழான் மகன் பெருஞ்சாத்தனை மதுரை நக்கீரர் பாடினார் (புறம்.395:23-28). சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனைத் 'துயிலெமுக' எனப் பாடியவாறு பொருநன் கிணைகொட்டி அவனது நெடுங்கடைக் கண்ணே காலையில் தோன்றினான (புறம். 897:6-11). கிணை யினை இசைத்துத் தன்னை வாழ்த்தியவாறு தன் கடையிடத்தே தோன்றிய பொருநனின் கிணைக் குரலை இறுதி யாமத்தில் பலருந் துஞ்சவும் தான் துஞ்சானாய்ச் சோழன் நலங்கிளளி கேட்டனன் (புறம்.400:4-8), கிணைமகள் உப்பின்றி வேகவைத்த குப்பைவேளைக் கீரையை மடவோர் காண்டற்கு
ற
நாணிக் கடையடைத்துப் பாணர் தம் சுற்றத்தின ருடன் தின்றனர் (சிறு. 136-139). மகளிர் சட்டக் காலைச் சாய்த்துப் பண்டங்களுக்கு விலை கூறும் நெடுங்கடையை யடைத்துத் துயின்றனர் (மது. 631- 613). ஆமான்கன்று முதலாக ஆசினிபலா ஈறா கப் பல கையுறைப் பொருள்கள நன்னன் வேண் மானின் நெடுங்கடையில் நிறைந்திருக்கும் (மலை. 500-529). நீ பேதைப் பருவங் கடந்து பெதும்பைப் பருவத்தினளாகிக் காவலுக்குட்பட்டனை யாதலின் இனிக் கடையிடத்தும் போதற்குரியை அல்லை எனச் செவிலி தலைவியை இற்செறித்தனள் (அகம். 7:5-8). தந்தை செல்லும் தேரின் மணியோசை கேட்டுக் காணும் விருப்போடு சிறுவன் கடை கடந்து தளர் நடையிட்டு ஓடினான் (அகம். 66:9- 12).இரவிலே தன் நெடுங்கடையில் நின்று தன் குன்றத்தைப் பாடுகின்ற பாணர் பரிசிலாக வேண்டி னால் அவர்க்கு ஆய் எயினன் யானைகளை ஈவான் (அகம். 208:1-8). பிடியானையைப் பரிசில் பெற வந்து அரண்மனை வாயிலிலே செல்வி நோக்கிக் காத்து நிற்கும் பரிசிலர் போலத் தலைவன் களவுக் காலத்தில் தலைவி மனையின் கடையில் காத்து நினறு அவளைக் கூடுவான் (அகம்.311:1-5). வெண் மணல் உயர்ந்த அழகிய கடையினையுடைய நெடு மனைக்கண் இரவில் புணர்குறி வாய்த்த கள வொழுக்கம் எல்லை கடந்து நீண்டது தலைவன இரங்கினான் (அகம். 325:2-4). 'குற்றமற்ற தெருவிடத்தே நாயில்லாத அகன்ற கடையில் செந் நெற் சோற்றுருண்டையும் வெண்ணெயும் ஆகிய ஓரில்லத்துப் பிச்சையைப் பெற்று, வயிறு நிரம்ப உண்டு விருப்பததிற்குரிய வெநநீரையும சேமச செப்பிற் பெறுவாயாக' என்று தோழி அறிவனை வாழ்த்தித் தலைவன் வரும் வாடைக் காலத்தைக் குறித்து வினவினாள் (குறு. 277). தலைவன வரைவு நீட்டிக்கவே, அன்னையின காவல் கடந்து பெருங கடையையும் நீங்கி, ஊர் அம்பலத்தினை யடைந்து பகலில் பலரும் காண அவன ஊர் வினவி வரு வோமா என்று தோழி தலைவியை வினவினாள் (நற். 368:1-8).புதல்வனைப் பலவாறு பொய் பாராட்டி அவனை விட்டுப் போகாதவனாகவும் பரத்தையர் குறிக்கொண்ட நிலைமையைக் கடவாத வனாகவும் உள்ள நீ இந்த நெடுங்கடையிடத்து நில்லாதே என்று தலைவனிடத்துத் தலைவி ஊடிக் கூறினாள் (கலி. 79:39,21). பரத்தை நாட்காலை யிலேயே தலைவியது மனைக்கடை வந்து நினறு தலைவனைப் புலந்து கடுஞ்சொல் கூறறாள் (கலி. 97:3-5). தலைவன் தன்மேல் வேட்கையால எதிர்வந்து கூடிப் பின் வருந்துகின்ற பரத்தை
என்று&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>orvmwfjd7alf9a3dh64x1gk5u1lz6y5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/56</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668473</id>
    <revision>
      <id>1986805</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:46:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986805</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9470" sha1="9up4lzlr7i15bgnqpwd6cgml628n9s6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடை
48
கடை
யாது மனைக்கடை வழியாகத் தன் காதற் பரத்தையாகிய யானையைக் கொண்டு போய் அதனை அழகுற ஏறினான் (கலி. 97:24,25). 2.கோடி.யானைக் கோட்டினாற்கடைந்து செறிக் கப்பட்ட வெள்ளிய கடையினை - கோடியினை - இருபக்க முடையது துலாக்கோல் (புறம். 39:2,3). பாடினி கொலையில் புருவத்துக் கொழுங்கடை மழைக்கண்ணையுடையவள் (பொரு. 26, 47). முதற் பிறை பிறந்து ஏந்தியிருந்தாற் போன்று பின்னே ஏந்தியிருக்கின்ற கவையமைந்த கடையினை யுடைய வாழைப் பெரும்பாளான் இடப்பக்கத்தே தழுவி யிருந்தான் (பொரு. 11,16). பித்திக அரும்பின் சிவந்த பின்புறத்தை யொக்கும் கொழுங்கடை மழைக் கண்ணினள் தலைவி (அகம் 42: 1-4), கடை சிவந்து வியக்கத் தக்கனவாய் ஒன்றோடொன்று போரிடுகின்ற மையுண்ட கண்களை யுடையவள் தலைவி (அகம். 237:15, 16), பித்திக மலரின் இதழை யொக்கும் அழகொழுகும் செங்கடை மழைக் கண்ணை யுடையவள் தலைவி (அகம். 295: 19-21). மாரிப் பித்திகத்து நீரொழுகும் கொழு முகையின் சிவந்த புறத்தை யொத்த கொழுங்கடை மழைக் கண்ணளாய தலைவி, நீர்விளையாட்டில் தெப்பத் தின் கடையைத்தோழி பற்றினால் தானும் அந்தக் கடையையே பற்றி ஆடுவாள் (குறு. 222:2, 6). 3. எல்லை. நீரும் நிலமும் நெருப்பும் காற்றும் வானுமாகிய ஐந்தினையும் அளந்து அவற்றின் கடையினை - எல்லையினை - அறிந்தாலும் பல்யா னைச் செல்கெழு குட்டுவன் பெருமையை யாரா லும் அளந்தறிதற்கு இயலாது (பதி. 24: 15, 16). பயம் கடையறியாத வளம் மிக்க சிறப்பினையுடைய புதுவருவாயாகிய தானியங்கள் பெருக வாழியர் என இளஞ்சேரல் இரும்பொறையைப் குன்றூர் கிழார் வாழ்த்தினார் (பதி. 89:6-8). படை யிடத்தே கெட்டோடுதலை யறியாத வலிமை மிகு கின்ற பெரும்புகழினது கடையை மறைத்த மறக் குடிகள் பலவும் பொருந்தியது கச்சி மூதூர் (பெரு. 398,399). பகைவர் போர்க்களத்தே விட்டுப் போன யானைகளும் மன்னர் கொடுத்த திறைப் பொரு ளும் பிறவும் வந்து சேர்தலால் அளந்து கடையறி யாத வளம் பொருந்தியிருந்தது மதுரை (மது. 687-699). தலைவி கடையழிய நீண்டகன்ற கண் ணள் (பரி. 11; 46).
பெருங்
4. இறுதி. ஒன்றைப் பத்து முறையாக அடுக்கப் பட்ட கோடி என்னும் எண்ணினைக் கடை இறுதி - எண்ணாக நிறுத்திய பேரெண்ணினை உண்முதரருக நின் வாழ்நாள்' என்று பாண்டியன்
நெடுஞ்செழியனைக் குடபுலவியனார் வாழ்த்தினார் (புறம். 18:5,6), கிணைகொட்டித் தன்னை முறைப் படி வாழ்த்திப் பாடியவாறு தன் வாயிலின்கண் தோன்றிய பொருநனின் கிணைக்குரலைக் கடையி ரவில் பலரும் துயிலவும் தான் நுயிலானாய்ச் சோழன் நலங்கிள்ளி கேட்டனன் (புறம். 400:4-8). காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் இடை டையிரவில் பலவாறு இன்புற்றா ரனைவரும் கடையிரவில் அவற்றை யெல்லாம் மறந்து கண்ணுறங்குவர் (பட். 106-115). கடை மழைக்குப் பின்னை வாடைக் காலம் வரும் (குறு. 277:6,.
தலைவன்
5. இறந்துபடுதல். 'நீ பிரிவாயாயின் தலைவியது நலம் கடையினால் -இறந்துபடும் காலத்தால்-கைக் கொள் ளப்படுதலின் நீ முயனறு செய்யும் பொருள், அவள் இன்றுயிரைத் தருமோ என்று தலைவனைத் தோழி வினவினாள் (கலி. 7:18-31), பிரிந்த நிலையில் முன்பனிக் காலத்து வாடையா லும் மெய்வளைதற்குக் காரணமான பின்பனியா லும் தலைவிக்கு உண்டாகிய செயலறவு அவளுக் குக் கடையை (இறந்துபாட்டை) எய்துவித்தது (கலி. 31:5,7), கடையெனக் கலங்குதற்கு ஏதுவாகிய காம நோய் கைம்மிகுதலால் வரைவிடையாற்றாத தலை வியின் தோள்கள் வாடின (கலி: 45:14,15). காம நோய், கடைக்கூட்டுகையினாலே (இறந்து பாட்டைச் சேர்த்துகையினால்) . தான் உயிர் வாழும் நாளை வெறுத்த தலைவியை அருளிப் பாராய் எனத் தலைவனைச் சான்றோர் வேண்டினர் (கலி. 99:
12,13).
6. முடிவு. சோழன் கரிகாற் பெருவளத்தானிடம் நீர் பரிசில் பெற்றபின் அவனிடமிருந்து போகும் போக்கிற்கு, கடை-முடிவு - கூட்டுவீராயின், அது குறித்து அவன் பலவாறு வெறுத்து நும்மை விரைந்து போக விடுவானல்லன் என்று பொருநரை ஆற்றுப்படுத்துலோன் புகன்றான் (பொரு. 173-177). அறிவுடையோர் தம் செல்வம் கடை கொள, வறுமையுற்று அவ்வருத்தத்தைக் களையத் தக்க உறவினரிடத்தே சென்று தம் குறையை அவர்க்கு வாய்விட்டுச் சொல்லத் தொடங்கிப் பின் அதனை முழுதும் சொல்ல மாட்டாதிருப்பாரைப் போலத் தலைவன் தோழியிடந்தே குறையிரக்குங்கால் தான் கூறக் கருதியதனைக் கைவிட்டு அவளைப் பன்முறையும் பார்த்து அவள் பார்க்கும்போது தலை கவிழ்த்து நின்றான் (கலி. 61:1-6). பிரிந்த காலத்துத் தலைவியின் மேல் தலைவனுக்குண்டான வெள்ளமனைய பெருங்காமம் அவளிடத்தே மீண்டு வருதலால் கடைக்கொள்ளும் (ருறு. 99:4-6).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9up4lzlr7i15bgnqpwd6cgml628n9s6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/57</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668474</id>
    <revision>
      <id>1986806</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:46:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986806</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9242" sha1="8kkrv1oyzh1b4b53yjnmmuii38xsbxu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கடைக்கண்
.
7. நுனி. வெள்ளிய கடை - நுனி - அமைந்த சிறு கோலையுடையவர் - அகவன் மகளிர் (குறு. 298:6). தலைவி தலைவனுடன் சுவையுடைய நெல்லியஞ் சோலையில் உதிர்ந்த கடையிலே திரண்ட காயைத் தின்று நீரைப் பருகிச் சென்றாள் (நற். 271:4-8). முறுக்குண்ட கயிற்றின் கடையில் கட்டப்பட்ட எறியுளிகளைக் கொண்டு பரதவர் கடலில் மீன் வேட்டம் செல்வர் (நற். 388:2-5).
8. தலைவாயில், ஏனையோர் சேர்தற்கரிய நல் லியக் கோடனது கடை - தலைவாயில் - பொருநர்க் கும் புலவர்க்கும் அருமறை அந்தணர்க்கும் அடை யாத வாயிலை யுடையது (சிறு. 203 - 206). மாடத் திலுள்ள நெடுங்கடையிலே சென்று தெருங்கி யிருந்து விருந்தினர் இடையறாது உண்டும் குறை படாத பெருஞ்சோற்றினைக் கொண்ட அட்டிலை யுடைய நல்ல இல்லங்கள் நிறைந்த பகைவர் நாடு திருமாவளவனால் பாழ்படுத்தப்பட்டது (பட். 261-
263).
9. அடிப்பாகம், மயிரை வெட்டுகின்ற கத்தரிகை யின் மாட்சிமைப்பட்ட கடை அடிப்பாகம் (குழைச்சு) - போன்ற காதினையுடையவள் பாடினி (பொரு.29,30). எயினரது அரணிலுள்ள பந்தர்க் காலில் தேனிறாலை யொக்கும் கவைத்த கடை யமைந்த அம்புக்கட்டுக்களோடு துடியும் தொங்கும் (பெரு. 123,124,129).
10. காம்பு.
கருங்கடை நெடுவேல் வலிதாகக் கடையப்பட்ட காம்பினையுடைய நெடிய வேல் - (புறம்.345:17). ஒள்வாள் மறவர் தம் கரிய கடை யமைந்த வேல்களை அருங்கடி வாயிற்புதவில் சார்த்தினர் (மலை. 489-491).
11. புறங்கடை. சிறிதே விளைந்த வரகு வருவா யினையுடைய சீறூர்த்தலைவன் தன்னை வளைத் துக் கொண்ட கடன் காரர்க்குக் கொடுத்தது போக எஞ்சியதைப் பசித்துவந்த பாணர் உண்டு சென்ற தனால் அவள் கடை - புறங்கடை - வறிதாயிற்று (புறம். 327:2-4),
12. விற்பனைக்கூடம். மதுரைமாநகரில் பண்டம் விற்போர் பல்வேறு பண்டங்களையுடைய தம் கூடங்களை
கடைகளை
-
விற்பனைக்
வைகறை வருதல் (மது.661,686).
-
மெழுக
13. பிற்பகுதி வரிகளமைந்த கடை - பிற்பகுதி - உடையன தேனீக்கள் (மது. 717). கடைக்கண் - கண்னின் கடைப்பகுதி, பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனது பிரிவில் பாண்டிமாதேவி தன் கரிய இமைகள் தாங்கிய மலிந்து வீழும் கண்ணீ
ஈ.இ.பொ.க.தொ.2.4
49
கடைத்தலை
ரைச் செவ்விரலைக், கடைக்கண் சேர்த்தித் தெறித் துத் தனித்து வருந்தினாள் (நெடு. 164-166). தலைவி யின் ஊர்த்தெருவில் சிலரும் பலருமாகக் கூடி நின்று அவளைக் கடைக் கண்ணால் நோக்கி வியப்பவர் போலத் தம் மூக்கின் நுனியிலே சுட்டு விரலை வைத்துப் பழிச்சொற்களைக் கூறித் தூற்றி னர் (நற்.149:1-3). குடிநீர் கேட்ட தலைவனுக்கு நீர் கொடுத்தபோது அவளை அவன் கைப்பிடிக்க, அவள் தெருமந்து குரலெடுத்தது கேட்டு அன்னை அலறி வந்தவுடன் அவள் உண்மையை மறைத்து அவன் விக்கினான் எனப் பொய்கூற, அன்டை அவன் முதுகைத் தடவிய நிலையில் அவன் அவளைக் கடைக்கண்ணால் கொல்வான் போல் நோக்கி நகைக்கூட்டம் செய்தான் (கலி. 51:4-16), கடைக்குளம் - குளவடிவு போலும் புனர்பூசத்துக் கடையாகிய மீன் (திருவாதிரை), (குளக்கடை என்பது கடைக்குளம் எனவந்தது). சேரமான் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறையின் இறப்புக் குறித்த தீநிமித்தமாக வானிலிருந்து ஒரு மீன் விழுந்த பங்குனி மாதத்து முதற் பதினைந்தின் கார்த்திகை நாள் முதற்காலில் நின்ற பாதியின் கண் அனுட நாளின் அடி.மீன் (கேட்டை) முதற்கக் கடைக்குளம் (குணக்கடை) - குளவடிவு போலும்டினம் பூசத்துக் கடையாகிய மீன் (திருவாதிரை )- கா பதின்மூன்று விண்மீன்கள் விளங்கிக் காய்ந்தன (புறம். 229:1-12).
கடைக்கொள்ளி - கொள்ளிக்கட்டை, பறம்பு மலையில் குறத்தி மடுத்தெரிக்கும் வற்றிய கடைக்கொள்ளி!- கொள்ளிக்கட்டை - சந்தன மாதலால் அதன் அழகிய புகை அயலிலுள்ள வேங்கைப் பூங்கொம்பில் தவழும் (புறம்.108:1-4).
கூட்டம்
பருவ
கடை
கடைகோல் - தீக்கடையும் கோல். நள்ளிரவில் தன் காவலிலுள்ள செம்மரியாட்டின் பாதுகாவலுறும்படி. இடையன் கோலினால் -தீக்கடையும் கோலால்-உண்டாக்கிய சிறு தீயினைக் கொள்ளிக் கட்டைய கொளுத்திக் கொண்டு நிற்பான் (அகம். 274:3-5).
கடைசியர் - உழத்தியர். கொண்டையாகிய மரையும் குளிர்ந்த தழையாடையையும் உடைய கடைசியர்- உழத்தியர்-வயல்களில் நெய்தலை ஆம்பலுடனே களைவர் (புறம். 61:1-3),
14
கடைத்தலை வாயிலிடம். சோழன் நலங்கிள்ளி வாழ்ந்த காலத்துஅவன் காதுபட ஒலித்தலையஞ்ச் அரசர் மனைகளில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த வலம் புரிச் சங்கங்கள் அவன் இறந்துபட்ட காலந்து அவ்வரசர் கடைத்தலைகளில் வாமயிலிடங்கவில்-
-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8kkrv1oyzh1b4b53yjnmmuii38xsbxu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/87</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668475</id>
    <revision>
      <id>1986807</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:47:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986807</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9620" sha1="1lc1geqpehgcyhb4w96p44cpfkud8oz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

!
கண்ணகம்
கண்டீரக்கோ எனவும் அழைக்கப் பெற்றான். இவறும் இளவிச்சிக்கோவும் ஒருங்கிருக்கையில் ஆங்கு வந்த பெருந்தலைச் சாத்தனார் இளங் கண்டீரக்கோவைப் புல்லி இளவிச்சிக் கோவைப் புல்ல வில்லை. 'என்னை ஏன் புல்லவில்லை' என்று அவன் வினவியதற்குக் கணவன்மார் நெடுந்தொலை விற் செல்லின் அவர்தம் பெண்டிரும் தம் தரத் திற்கேற்பப் பிடியை இழையணிவித்துப் புரியில் கொடுக்கும் நாட்டின் வண்புகழுடையவன் கண் டீரக்கோ; நீ பெண் கொலைபுரிந்த நன்னன் மர பினன் எனப் புலவர் விடை இறுத்தார். இதனால் கண்டீரக்கோனது கொடைமை புலனாகும் (புறம்.
181).
·
கண்ணகம் - தோற்கருவிகளின் அடிபடுமிடம். தெண்கண் மாக்கிணையின் கண்ணகம் அடிபடுமிடம் - சிறு கோல் எறியுந்தோறும் நடுங்குமாறு நின் மேம் பாட்டினைக் கேட்குந்தோறும் நின் பகைஞர் நடுங்க அவர்தம் லேத்தவையில் யான் நின்னை ஏத்திப் பாடுவேன் என்று சோழன் நலங்கிள்ளி யிடத்துக் இணைப் பொருநன் கூற்றாகக் கோவூர் கிழார் பாடியுள்ளார் (புறம். 382:18-22). பாழ் நாட் டில் கோவலர் ஆனிரைக்கு நீராட்டத் தோண்டிய கூவலில் நீரற்றுச் சேறு மட்டும் இருந்த நிலையில் நீருண்ண வந்த களிறுகள் மிதித்துச் சென்ற அடிச் சுவட்டில் பின்வந்த புலிகளின் அடிச்சுவடுகள் பதிந்து, கூத்தரது மார்ச்சனை யமைந்த முழவின் கண்ணகத்தே விரலால் எறிந்த வடுக்களைப் போலத் தோன்றும் (அகம்.155:7-15). பெருமுது செல் வருடைய புதல்வர்தம் சிறுதோளுக்கொத்த அள வில் மாட்டி இசைக்கும் செவ்வரியுடைய சிறு பறை யின் கண்ணகத்தே எழுதப்பட்ட குருவி அடிபடுதல், நெய்தல் தலைவனது தேரிற் பூட்டப்பட்ட குதிரை அடிபடுவதற்கு உவமையாக வந்துள்ளது
கள்
(pp. 58:1-4, 10,11).
கண்ணகனார் - ஒரு புலவர். இவர் கோப்பெருஞ்
சோழனின் அவைக்களப் புலவர். அச் சோழன் வடக்கிருந்த காலை கேள்வி மாத்திரையே நட்புக் கொண்டிருந்த பிசிராந்தையார் ஆங்கு வந்ததையும் உடன் வடக்கிருந்து உயிர் நீத்ததையும் நேரில் கண்டு வியந்த இப்புலவர் 'என்றும் சான்றோர் சான்றோர் பாலராப ; சாலார் சாலார் பாலர் ஆகுபவே' என்று பாடினார் (புறம்.218). நற்றிணை பாடினோர் வரலாற்றில் இவர் இயற் பெயர் நாகன் என்றும் கண்ணனுடைய 'தலின் கண்ணனாகனார் என்று அழைக்கப்பட்டார் என்றும் காணப்படுகிறது. சில ஏடுகளில் கண்ண
மகனா
79
கண்ணடி
கனார் என்று எழுதியிருந்தமையால் அப்படியே பதிப்பிக்கப்பட்டது. இவர் கோப்பெருஞ்சோழன் பிசிராந்தையார் காலத்தவர் எனக் கூறப் பட்டுள்ளது. ஈங்கை மலர், மகளிர் மணலிடத்து விளையாடுதற் கிட்ட கழங்கு போலப் பாறையது உதிரும் என நற்றிணை (79) இல் குறிப்பிட்டுள் ளார். இவர் பாடியனவாக நற்றிணைப்பாடல் ஒன்றும் (79) புறநானூற்றுப் பாடல் ஒன்றும் (218) ஆக இரு பாடல்கள் கிடைத்துள்ளன. கண்ணகாரன் கொற்றனார் - புலவர். இவரது இயற் பெயர் கொற்றனார். இவர் கண்ணகாரன் மகனா தலின் கண்ணகாரன் கொற்றனார் எனப்பட்டார். இவர் நற்றிணை 143-ஆம் பாடலைப் பாடி யுள்ளார். இப்பாடலில் தலைவி தலைவனோடு உடன் போயினள் என்று செவிலி கூறக் கேட்ட தாய் தன் மகள் ஆயமும் பயிலிடமும் கிளி கூவு தலும் கண்டு துயர் தாங்ககில்லாளாய் 'என் மகள் வழுவிலள், அவள் கொண்ட காமம் வியப்புடை யதே, அவள் காரணமாக முன்னமே அயலார் கூறும் பழிமொழியை அறிந்திருந்தும் அறியாதேன் போல இருந்தொழிந்தேனாதலால் யானே வழு வுடையேன்' என வருந்திக் கூறுகிறாள் (நற். 143). கண்ணகி வையாவிக்கோப்பெரும் பேகனின் மனைவி. திண்ணிய கற்பினள். இவள் கணவன் பேகன் பரத்தையின் தொடர்பால் கண்ணகியைப் பிரிந்து வாழ்ந்தான். கண்ணகி பெரிதும் கலக்க முற்றாள். இவள் பொருட்டுக் கபிலர், பரணர், அரிசில் கிழார், பெருங்குன்றூர்கிழார் முதலியோர் பேகன் பாற்சென்று தகுவன கூறி அவனை நல்லாற்றுப் படுத்தினர். இவள் சிலப்பதிகாரக் சுண்ை கியினும் வேறானவள் (புறம். 143-147- அடிக்குறிப்பு) கண்ணங்கொற்றனார் - புலவர். இவர் இயற் பெயர் கொற்றனார்.கண்ணன் என்னும் தந்தை பெய ரோடு சேர்த்துக் கண்ணங்கொற்றனார் என்று அழைக்கப்பெற்றார். இவர் குறிஞ்சியைப் புனைந்து பாடியுள்ளார். தலைவன் இரவுக் குறி வருகின்றதன அருமையும் தலைவி அவன்பால் வைத்துள்ள அன்பும் தோழி கூற்றாக விளங்கக் கூறுகின்றார். இவர் நற்றிணையின் 156-ஆம் பாடலைப் பாடி
யவர்.
கண்ணஞ்சாமை - தறுகண்மை. மதத்தையுடைய களிற் றினைக் காட்டிலும் கண்ணஞ்சாத தறுகண் மையை யுடைய - ஏற்றினைத் தலைவன் கைநெகிழ விடாது அடக்கிக் கொள்வான் (கலி. 101:36,37). கண்ணடி - கண்ணாடி. வையையில் நீர்வரக் கண்ட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1lc1geqpehgcyhb4w96p44cpfkud8oz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/88</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668476</id>
    <revision>
      <id>1986808</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:48:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986808</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9852" sha1="5cmst3lkp57k3ce5scloc7xmti1xbsd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கண்ணம்புல்லனார்
மதுரை நகர மக்களுட்சிலர் கண்ணடி - கண்ணாடி அழுக்கு நீங்குமாறு நறுமண நெயயைப் பூசி வெள் ளிய கற்பொடியிட்டுத துலக்கி அக்கண்ணா னாடியின் கண தமது இயறகையழகும் செயற்கையழகும் கலவியாலே பெற்ற நிறமும் கண்டு களித்தனர் (பரி. 12:19-21).
கண்ணம்புவலனார் - புலவர். கருவூர்க் கண்ணம் புல்ல னார் எனபவரும் இவரே. இவரது ஊர் கருவூர். புல்லன என்பது இயற்பெயா. கண்ணன் என்பது இவர் தந்தையின பெயர். நற்றிணை 159-இல் நெய்தல் திணை குறித்தும் அகம் 63-இல் பாலைத் திணை குறித்தும் பாடியுள்ளார். இவர் பாடியவை இவ்விரு பாடலகளே. சுரததிடை மறவர் நிரை கொணர முழங்கும் தண்ணுமை ஒலிகேட்டு உடன் போக்கிற் செறை தலைவி எங்ஙனம் வருந்துமோ என்று செவிலி புலம்புவதாகக் கூறியுள்ளார் (அகம். 63). 'மணிதுணிந்தனை மாயிரும் பரப்பு' என்றும் ‘நிலவுக் குலித்தன்ன மோட்டு மணல் இடிகரை’ என்றும் 'கோடுதுணர்நதன்ன குருகொழுக்கு' என் றும் (நற்.159) இவர் கூறியிருப்பது உவமைச் சிறப்பு வாய்நததாகும்.
கண்ணவர் - கண்போன்றவர் (அமைச்சர்). பாண்டியன் தன் மயில் போலும் சாயல் மனைவியரோடும் கடனறி காரியக் கண்ணவர் - கண் போன்றவர் (அமைச்சர்) - முதலியவரோடும் கூடித் திருப்பரங் குன்றின் மீது ஏறி வலம் வந்தான் (பரி. 19:20-24). கண்ணழி - தடை, கண்ணழி - தடை - முழுவதையும் அழித்து வந்து நம் கூந்தலில் வேங்கை நாண்மலரை அணி பெறப் புனைந்து காணும் விருப்பத்தை மறந்திருக்கின்ற தலைவனை இனி நாம் எவ்வாறு கண்டு கூடுவோம் என்று தோழி தினைப்புனம் முதிர்ந்த நிலையில் சிறைப்புறத்தலைவன் கேட்பக் கூறிச் செறிப்பறிவுறுத்தினாள் (நற்.313.1-6). கண்ணன்எழினி - குறுநில மன்னன். பொருதற்கெழுந் தோரைப் புறங்கண்ட முரண்மிகு திருவினையும் மறமிகு தானையையும் உடையவன். முதுகுன்றம் இவனுக்குரியது (அகம்.197:5-8).
கண்ணனாகனார் - இசைப்புலவர். செவ்வேளைப் பற்றிய கடுவனிள வெயினனார் தம் ஐந்தாம் பரிபாட லுக்கு இவர் இசை அமைத்துள்ளார். அப்பாடலுக் குரிய பண பாலை யாழ என்பது. கண்ணனார் - புலவர். வையாபுரிப் பிள்ளையின் சங்க விலக்கியப் பதிப்புப்படி குறுந்தொகையின 107, 244 பாடல்களிரண்டும் இவருடையனவாம். ஆயி னும். அவற்றுள் முதற்பாடலைப் பாடியவர்
80
கண்ணி
பெயர் மதுரைக் கண்ணனார் என்று உ.வே.சா. குறுந்தொகைப் பதிப்பில் காணப்படுகின்றது. மருதத்திணை பற்றிய பாடலில் (107) வினைமுற்றி வந்த தலைவனொடு பள்ளியிடத்திருக்கும் தலைவி வைகறையில் துயிலெடுத்துக் கூவிய கோழிச் சேவ லைக் கடிந்து பூனைக்கு இரையாகுமாறு கடுஞ் சொல் கூறும் காமமிக்க கழிபடர் கிளவி உணர்ச்சி மிக்கது. குறிஞ்சித் திணையில் இரவுக் குறிக்கு ஏலாத இற்செறிப்புணர்த்தித தோழி தலைவனை வரைவு கடாவுவதாக உள்ளது மற்றொரு பாடல் (244). அது தலைவன வலிய களிறு போல் இரவில் வந்து தலைவியின் இல்லக கதவைத் திறகக முயல் கையில அவ்வோசை கேட்டும் எழுந்து அவனிடம் சேர வியலாதபடி தலைவி அன்னையின அணைப் புக்குள் ஒடுங்கிப் படுததிருத்தலைக் குறிப்பிடும். கண்ணி - 1. தலைமாலை. தாழ்சடைப் பொலிந்த அருந்தவத்தோலுக்குத் திருமுடியில் சூட்டப்படும் கண்ணி - தலைமாலை - கார்காலத்து மலரும் நறிய கொன்றைப் பூவாகும் (புறம, 11,13), 'நினது கண்ணி நின பகைவர் நாட்டைச் சுடும் மணங்கமழ புகை எறித்தலான வாடுக' எனக் காரிகிழார் பாண டியன் பல்யாக சாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியை வாழ்த்துகிறார் (புறம். 6.21,22). புன்னையின் மெல் கண்ணி சூடிய ஆடலர் எல்வளை மகளிர்க்கு முதற்கை கொடுப்பர் (புறம். 24:7-9). 'கண்ணார்கண்ணிக் கலிமான் வளவ' என்பது சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவ னைக் குறித்த விளி (புறம். 39:18). நின்னுடைய கண்ணியும் ஆத்தியால் கட்டப்பட்டுள்ளது; நின்னு டன பொருவார் கண்ணியும் ஆத்தியால் கட்டய பட்டுள்ளது எனச சோழன் நலங்கிள்ளி உறையூர் முற்றியிருந்தானையும் அடைத்திருந்த நெடுங்கிள்ளி யையும் நோக்கிக கோவூர்கிழார் கூறினார் (புறம். 45:3,4). பசிய இலையால தொடுக்கப்பட்ட தழைக் கண்ணியை யுடையவன் இடையன் (புறம. 54:10,11). வேம்பின் தளிரை உழிஞைக் கொடியுடன் விரவித் தொடுத்த தேம்பாய் கணணியை வளையமாலை யொடு சூடிப் போர்ப்பறை ஒலிப்ப ஒருதானாகிப் பொருது பகைவரை வென்றான தலையாலங்கானத் துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் (புறம்.76:4-13). குறுந்தொடி கழித்த கையில விலலைப் பிடிததுத் தேரினது கொடுஞ்சி பொலியப் பொர நிறை நெடுஞ்செழியனை 'வாழக அவன் கண்ணி' என இடைக் குன்றூர் கிழார் வாழத்தினார் (புறம்.77: 4-6). நாரினால் பயிலத் தொடுக்கப் பெற்ற ஆத் திக கண்ணியையும் இடக் கலிந்த கையினையு முடைய வீரனது கையகப்பட்டவர் இரங்கத்தக்க
லிணர்க்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5cmst3lkp57k3ce5scloc7xmti1xbsd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/89</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668477</id>
    <revision>
      <id>1986809</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:49:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986809</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9946" sha1="ndieh230r4swt8stigop6bec88iw4tx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கண்ணி
81
கண்ணி
வரே எனக் கூறிச் சோழன் போர்வைக்கோப் பெருநற்கிள்ளியின் வீரத்தைச் சாத்தந்தையார் பாராட்டுகிறார் (புறம். 81:3-5), சுரபுன்னைப் பூவால் தொடுக்கப்பட்ட கண்ணியினையும் வாய்த்த வாளினையும் உடையவன் அண்டிரன் (புறம். 131:2). ஆதன் ஓரியைக் காணச் சென்ற கூத்தச்சுற்றம் நீரிற்பூவாத மணிமிடைந்த குவளைப் பூவை வெள் ளிய நாரால் தொடுக்கப் பெற்ற கண்ணியையும் கலனையும் யானை இனத்தொடு பெற்றது (புறம். 153:4-9). ஏறைக்கோன் காந்தட் பூவால் செய்த கண்ணியினை உடைய குறவர் பெருமகன் ஆவான் (புறம். 157:7,18); குதிரைமலையையும் கூரிய வேலை யும் கூவிளங் கண்ணியையும் வளைந்த ஆரத்தையு முடையவன் எழினி (அதியமான்) (புறம். 158:8,9). வேலையும் நறைக்கொடியின் கூரிய தொடுக்கப் பெற்ற வேங்கையங் கண்ணியையும் உ. வில்லோர் தலைவன் பிட்டங்கொற்றன் (புறம். 163:14-16). சுரும்பார்க்கும் சுண்ணியையும் பெரும் புகழையும் உடையவன் மலையமான் சோழிய தந்தை (புறம்.174: ஏனாதி, திருக்கண்ணனின் 17,18). ஆலமர் கடவுள் போலும் நின்செல்வத்தை யெல்லாம் கண்டேனாதலின் விடைகொண்டேன்; வாழ்க நின்கண்ணி எனப் பரிசில் நீட்டித்த பாண் டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மா றனை வடமவண்ணக்கன் பேரிசாத்தனார் குறிப்பு மொழியில் வாழ்த்துகிறார். (புறம். 198:9-11). தழைத்த கண்ணியை யுடைய புலிகடிமால் என விளிக்கப்படுகிறான் இருங்கோவேள் கபிலரால்
நாரால்
(புறம். 201: 15; 202: 10). 'கிள்ளிவளவன் என்று சொல்லப்படும் வண்டுகள் மொய்க்கும் கண்ணியை உடையவனை நீ கொண்டனையாயின் இனி நின் பசி தீர்ப்போர் யார்' எனச் சோழன் குளமுற் றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன் இறந்த ஞான்று கூற்றத்தைப் பார்த்து ஆவடுதுறை மாசாத்தனார் வினவினார் (புறம். 227:9-11). சுற்றப்பட்ட கண் ணியையுடைய இளையோர் விளையாடினர் (புறம். 253:2). கறவைந்து பகைவர் ஓட்டிய மறவனுக் குப் பருக்கைகளையுடைய இடத்துத் திட்டையைச் சேர்த்தி மரலைக் கீறித் தொடுக்கப் பெற்ற சிவந்த பூவையுடைய கண்ணியுடனே மயிற் பீலி சூட்டிப் பெயர் பொறித்துக் கல்லும் நட்டனர் (புறம். 264: 1-6). பசிய தழை விரவித் தொடுத்த கண்ணியை உடையவன் துடியன் (புறம். 269:5), நீலக்கச்சையி னையும் பூத்தொழில் செய்யப்பட்ட ஆடையினை யும் மயில் பீலியால் தொடுக்கப்பட்ட கண்ணியி னையும் உடையவன் பெருந்தகை மறவன் (புறம், 274:1,2). வளையத் தொடுத்த கண்ணி குடுதலும்
இலக்ா.ச.தொ.2-6
வளைந்து திரைந்த ஆடை தடுத்தலும் வேந்தன் விரும்பியதைத் தானும் விரும்பிச் சொல்லி அவனை வளைத்தலும் வீரனுக்குப் பொருந்தியுள்ளன (புறம். 275:1-3). கானகக் காக்கையின் தழைத்த சிறகை ஒத்த இருவாட்சியால் தொடுக்கப்பட்ட கண்ணி யையும் பெரிய தோளையும் உடையவள் மறக்குடி மகள் (புறம்.342:1,3), காஞ்சியின் குளிர்ந்த தளிரு டனே ஆத்திப் பூவை விருமித் தொடுத்த கண்ணி அணியப் பெற்றது (புறம் 3883). தொல்குடி மன் னன் மகள் பொன் பல்காசு அணிந்த மேகலையும் பொன்னாற் செய்த கண்ணியும் இலங்க ஒப்பனை செய்து கொண்டாள் (புறம். 353: 2-4). தென் பரதவர். வலிகெட வடவடுகர் வாட் படையைக் கெடுத்தழித்த நன்கு தொடுக்கப்பட்ட கண்ணியையும் திருந்துவேல் தடக்கையையும் குதிரையைச் செலுத்தற் கென்று காலில் இடப் பெற்ற காலணியையும் பரிவடிம்பு என்னும் நல்ல தாரினையும் கள்ளினையும் உடையவன் சோழன் நிளஞ்சேட் செருப்பாழி யெறிந்த சென்னி (புறம். 378:1-5). கடல் தீவில் வாழ்ந்த பகைவரின் காவல்மரமாகிய கடம்பினைத் தடிந்த கடுஞ்சினமும் மெய்வன்மையும் உடைய நெடுஞ் சேரலாதனின் கண்ணி வாழ்க என்று வாழ்த்து கிறார் குமட்டூர்க் கண்ணனார் (பதி. 20:2-5). கோவ லர் முல்லைப் பூவால் தொடுக்கப்பெற்ற கண் ணியையணிந்தனர் (பதி. 21:20). பலவகைப் போர்க் கண்ணியெல்லாம் குவியச் சூடிய மழவர்க்குக் கல சம் போன்றவன் பல்யானைச் செல்கெழுகுட்டுவன் (பதி. 21124). மகளிர் சுரிந்த தலைமயிரில் பூவாற் செய்த கண்ணி யணிந்தனர் (பதி. 27:4), கொலை வில் வேட்டுவர் காந்தள் மலர்க்கண்ணி அணிந்த னர் (பதி. 30:9). கலந்த நாட்டைத் திருத்தியவன் களங்காயால் தொடுக்கப் பெற்ற சுண்ணியையும் நாரால் செய்யப்பட்ட முடியினை யும் உடைய சேரன் ஆவான் (பதி. 38:3,3). வேலைப் பாடு அமையத் தொடுக்கப்பட்ட கண்ணியை அணிந்தவன் களங்காய்க்கண்ணி நார்முடிச் சேரல் (பதி. 38:8). நன்னன் பொன்னாற் செய்த கண் எணியை உடையவன் (பதி. 40:14). வீரர் அணிந்த பனந்தோடுகளாற் செய்யப்பட்ட கண்ணி பகை வரின் குருதிபட்டு நிறம் வேறுபட்டமையான் பருந்துகள் ஊன் துண்டம் என மீ உணர்ந் தன (பதி. 51:31,32). பகை வேந்தன் மள்களைக் கவர்ந்த திறம் வியந்து 'வாழ்க தின் கண்3னி&quot; என ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலா 'மனக் ஃாக்கை பாடினியார் நன்செள்லையாம்ாழ்த்துகிறார் (பதி. 52:26-31), 'வாழ்க நின், கண்
வளங்கள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ndieh230r4swt8stigop6bec88iw4tx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/90</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668478</id>
    <revision>
      <id>1986810</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:50:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986810</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9569" sha1="is326fxow7lnl8buzyjrlcwvjuqilr9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கண்ணி
கோடபாட்டுச் சேரலாதன் வாழததப் பெறுதல் (பதி. 54:2;56:3;59,13). இன்று இனிது நுகர்நதன மாயினும் நாளை மண்புனை மதிலகளைக் கடந்த பினனல்லது உண்ணேம் என வஞ்சினம் கூறித் தாம் சூடிய போர்ககண்ணிக்கு ஒப்பப் போர் செய்யக் கருதிய வீரரை உடையவன் ஆடுகோட் பாட்டுச் சேரலாதன (பதி. 58:5-8). வீரா மணங் கமழும் கொன்றைப் பூவின் கொத்துக்களை விர விததொடுத்த வெள்ளிய பனந்தோட்டா லாகிய கண்ணியை உடையவர் (பதி. 67:13,18). காநதள் பூவால் தொடுத்த கண்ணி சூடிய செழுங்குடிச் செல்வர் பலாப்பழத்தை யுண்டு தீம்பிழி மாநதி மகிழ்ந்து இரவலர்க் கீந்தனா (பதி. 81:19-23). வண்டுகளும் மொய்த்தலிலலாத நெருபபுப் போலும் பூவினை யுடைய செங்காநதளினது பெருந்தண் கண்னியைச் சூடிய திருமுடியை உடையவன் முருக (முரு. 43, 44). வெறியாட்டயடும் வேலன் காட்டு மல்லிகையுடனே வெண் கூதாளம் கட்டின கண்ணியனாய்க் கள் தெளிவைத் தம் சுற்றத் தோடே உண்டு மகிழ்ந்து தொணடகச சிறுபறைக் கேற்பக குரவை யாடினான் (முரு. 190-197). விரல் அலைப்பால் மலர்ந்த வேறுபடு மணத்தை யுடைய ஆழ்ந்த சுனையிற பூத்த மலராலே புனையப்பட்ட வண்டுகள் மொய்க்கும் கண் ணியை உடையவா மலைமகளிர் (முரு.198,199). முருகன செசசைக் கண்ணியுன் (முரு. 208). கண்ணுக்கினிய ஆத்தி மலரால் தொடுக்கப்பட்ட கண்ணியை உடையவன் கரிகாற் சோழன் (பொரு. 148). நெய்தல நறும் பூஙகணணியைக் குறவர் சூடினர் (பொரு.218, 219), நுணாக் கட்டையால் செய்த மணிமாலையினை யுடைய மார்பினையும் நெட்டியாற செய்த பூவினையுடைய கணணியைக் கட்டிய செவியடியினையும் கொண்டது மந்தி (சிறு. 51-56). செழியன கண்ணுக்கு அழகு நிறைந்த காணியினை உடையவன (சிறு. 65), நலலயக் கோடன தளிர்விரவின கண்ணி அணிந்தவன் (சிறு. 267-269) பிரிவால் வருந்தும் தலைவிக்கு நல்லியக் கோடன் சூடிய கண்ணி வருத்தத்தைத் தரும் (சிறு. வெ. 2.3,4). தழை விரவின கணணியையும் அழகும் வலியும் கொண்ட தோளினையும் முறுக்குண்ட உடம்பினையும் மெய்வலியினையும் கொண்ட உமணர் சகட ஒழுங்கினைப பக்கததே காத்துச் சென்றனர் (பெரு. 50-63). கொம்புகளில் உள்ளன வும கொடிகளில் உள்ளனவுமாகிய பலவேறு பூக் களையும் கலந்து கட்டிய படலைக் கண்ணியை உடையவன இடைமகன் (பெரு.173-175). கருங்கை லினைஞரின் இளஞ்சிறார் பஞ்சாயக் கோரையைப்
82
கண்ணி
51
பல்லாலே கிழித்து நாராற் கடடின புனை தற்கினிய கண்ணியை ஈருடைய கரிய தலை நிறையும்படி சூடிக் கொள்வர் (பெரு.217-219). கான்பயந்த கண்ணியையுடைய தொண்டையான இளந்திரை யனை யான் பெற்றேன என்னும் செருக்கினால் பெருங்கடல கங்குலும் நண்பகலும துஞ்சா இய பினதாய ஆர்ப்பரிக்கும் (பெரு. வெ.). தான அணிந்த தேன் நிறைந்த கண்ணிக்கு வெற்றியை உண் டாக்கிச் செஞ்சோற்றுக் கடனாற்றி இறந்துபட்ட வீரரை நினைத்துப் பாசறையில் மனனன வருந்தி னான் (முலலை. 71, 72). மன்னன எக்காலமும் விளககம் தரும் கணணிக்கு வெற்றியை நிலை பெறச் செய்து பகையரசர் இருந்து நடுங்குதற்குக் காரணமான பாசறையில் துயின்றான் 'நல்லை. 78-80). வண்டடைந்த கண்ணியுடைய ஆய்சசியின கண்கள் திருமால் குனறெடுத்த நிலையை என்று காணப்பெறுமோ? (முல்லை, வெ.1). மானதோலா கிய படுக்கையினையும் தழை விரவின கணணி யினையும் கடிய சொல்லினையும உடைய இளை யோர் வில்லேந்திப் பல வழிகள் கூடுமிடத்தே ஆறலைகள்வர் வாராமல காத்தனர் (மது. 310- 312). போரின்கண் கொமபு அழுநதின தழும் பினைக் கொண்ட நெற்றியையும் வண்டுகள் நிறைந்த கண்ணியையும் போரில் பெருவிருபபத் தையுமுடையவா மறவர் (மது. 598,596). கோவலர் ஏறுஉடைய இனநிரையை முல்லை நிலத்தே மேயவிட்டுக் காநதள் மலரின் நீண்ட இதழாற் கட்டிய கணணி நீர் அலைத்தலால் கலக்கமெய்தக் குளிர் வருத்துதலினாலே கையிலே நெருப்பினை உடையராய்ப் பற்பறை கொட்டி நடுஙகினர் (நெடு. 3-8).தழை விரவின கண்ணியையும் பருத்த அழகிய வலிய தோள்களையும் முறுக்குணட உடம்பினையும் நிரமபின மெயவலிமையும் உடைய மிலேச்சா தெருவில் தேறல மாநதி மகிழ்வுடன் மழையைப் பொருட்படுத்தாது திரிந்தனா (நெடு.31, 32). வெண்தாழை மடலால் இயனற கணணியைக் கண்டோர் அச்சமுறும்படி தலையில சூடிக்கொண டான தலைவன (குறி. 115,116). காவிரிபூம்பட்டி னத்தில் கணவர் சூடிய கணணியை மகளிர் சூட் டிக கொள்ளவும் மகளிர் அணிந்த கோதையை மைந்தர் அணிந்து கொள்ளவும் இரவின கடையா மம் கழிந்தது (பட். 109,110). தேன் சொரிகின்ற கண்ணியனையும் தோவீசும் கவிந்த கையினையும் உடைய வள்ளல் நனைன (மலை. 399,400). மலர், யாமலா ஆகியவற்றைத் தளிரொடு மரல் நாரினால கட்டிய காமருகணணியை அழகுபெறச் சூடிக்கொண்டு கூத்தன சென்றான் (மலை. 428-
மரா&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>is326fxow7lnl8buzyjrlcwvjuqilr9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/91</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668479</id>
    <revision>
      <id>1986811</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:50:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986811</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9833" sha1="s71bifbgo6ac0l6cofcnkabjqk6lrij" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கண்ணி
மலர்
433). பகன்றைப் பூவாற் செய்த கண்ணியை உடைய கள் விற்கும் மகளிர் கழனிகள் அருகே மலையை ஒத்த வைககோற் போரைத் தள்ளிக் கடாவிட்டனர் (மலை. 458-461). நன்னன் வண்டுகள் படியும்படி மணங்கமழும் தேனைச் சொரியும் கண்ணியினையும் திண்ணிய தேரினையும் உடைய வன் (மலை. 466,467). மணிமிடற் றந்தணனாகிய சிவன் கொன்றை மலரையே தாராகவும் மாலை யாகவும் கண்ணியாகவும் அணிந்துள்ளார் (அகம்.க. வா.1,2). வண்டுகள் மொய்க்கும் செறிந்த களையுடைய கண்ணியையும் வீரக்கழலையும் அசச முண்டாக்கும குதிரைகளையும் உடைய மழநாட்டு மழவரைப் புறங்கொடுத்தோடச செய்தவன் நெடு வேள் அவி (அகம். 1:1-8). வேலமகன் முருக வேளுக்கு வெறியாடற்குரிய களத்தை நன்றாக அணி செய்தியற்றி வேல் நட்டுக் கண்ணியையும் சூட்டி வளநகர் சிலமபப் பாடினான் (அகம. 23:8,9). முருகனின் வேறுபடுதற்காகக் கடம்பமலர் சூடா மல தேன சொரியும மலர்க்கணணியை வேடர் குலத் தோன்றலாகிய தலைவன தலையிற் சூடி னான் (அகம். 28:6-8). முல்லை நிலத்தில் பிடவஞ் செடியாகிய குறிய புதா தலையில் சூட்டிக் கொள் ளும் கண்ணியாகவே மலரும் (அகம். 34:1,2). வெற் பன் வேங்கையின் நாண் மலரால் புனைந்த வண்டு படும் கண்ணியன் (அகம். 38:1,5). யலில் கண்ணி சூடியவன் பெரும்பூட்சென்னி (அகம். 44:14). தலைவன் செங்கழுநீர் மாலையணிந் தவனாய்ச் சிவந்த மலராற் புனைந்த கண்ணி யைச் சூடியவனாய் மார்பில் சந்தனம் பூசித் தலைவியின் முன் தோன்றினான் (அகம் 48:8-12). ஆத்திமலரால் கட்டப்பட்ட கண்ணியைச் சூடிய வர் சோழர் (அகம் 93:4), இடையன் நறுமணங் கமழும் முலலைப் பூக்களைத தோன்றிய பூவொடு விரவி வண்டு படத் தொடுதத நீரொழுகும் கண் ணியை அணிந்திருந்தான் (அகம். 94:4-6). தலைவன சந்தனம் பூசிய மார்பில் வண்டுகள் ஆர்ப்பரிக்க மாலையனாயும் கண்ணியனாயும ஒருநாள் இரவில் வந்து தலைவியை முயங்கிச் சென்றான (அகம். 102; 9-15). அன்னை தனமகள் நோய தணியத் துறை நிலைக் கடவுட்குக் கையுறையாகக் கள்ளும் கண் ணியும் வெள்யாட்டுக் கிடாயும செலுத்தினாள் (அகம்.158:13-16), கவர்த்த வழியில் ஆனிரை கவர்ந்த மறவர் உவலைக் கண்ணியராய ஊன புழுக்கு அயர்வர் (அகம் 159:6-10). தலைவன தனது தேரில் விரைந்து வந்து குளத்திலே வளர்ந்த குவளை அரும்புகளை வைத்துத் தொடுத்த சுரும்பார் கண்ணியைத் தலைவி விரும்பாதிருககவும் அவளது
இபொகதொ 2-6அ
பிணை
83
கண்ணி
முதுகிலே தாழ்ந்த நெடிய பின்னிய கூந்தலில சூட்டிச் சென்றான (அகம். 180:4-7). உமணர் பாதி ரிப்புதுமலரை அலரியோடு கலந்து வெணதாழை மலருடன் கட்டிய வண்டுபடுகண்ணியை அணிந்த னர் (அகம்.191:1-4). கடலாடு மகளிர் கொய்த ஞாழற்பூவையும் உழவர் கொயத குவளைப் பூவை யும் காட்டிலே மலர்ந்த முல்லைப்பூவையும் ஒருங்கு கூட்டிப் பலஇளங்கோசர் கணணிதொடுத்து விளை யாடு..! (அகம். 216:8-11). தோழியோடு மணல மேட்டில் விளையாடிய போது ஒருவன தாரனாய, கண்ணியனாய்த தான ஏறிவந்த தேரையும் சூழ வந்த பணியாளரையும் தொலைவில் நிறுததிப்பீட டுத் தனியனாயத தலைவியிடம் பேசி மறுமொழி பெறாது மீண்டான (அகம்.250:4-9). வெண்காந தளை மிகுதியாகச் சூடிய இடையர் பகற்பொழு தில் பெய்த மழையால் வருநதிய பல்லான நிரை யொடு மழைநீர் திகழும் கண்ணியராய் ஊ நோக்கி மீண்டனர் (அகம்.264:4-6). விழுப்புண பட்டு மாய்நத கரந்தை மறவர்ககாக நட்ட நடுகல லுக்கு அம்பு கொண்டறுதத ஆத்திமர நாராசிய உரிவையால் செம்பூங்கரந்தைப் பூவினால் கட்டப பட்ட கண்ணியை வரிவண்டு ஆர்பபச குட்டினர் (அகம். 269*5-12). காட்டு மல்லிகையொடு கூடிய கூதளங் கண்ணியின் நறுமணததைககாற்று யாண டும பரப்பத் தோட்டததின கண உள்ள தலைவி யின் இல்லத்திற்குத் தலைவன தனியனாய் வந்தான (அகம். 272*6-11). நறைக் கொடியாய தாரினால் தொடுத்த வேங்கை மலர்க கணணியனாய மலையி னின்று இறங்கிவரும் தலைவனுக்குத தந்தையும் தன் மகளை மணஞ்செயது கொடுக்க இசைந்தான (அகம்.388:9-12).காணபோர்க்குக் காட்சி இன்பம் தோன்றும்படி எருக்கின செறிந்த பூவால தொடுத்த கணணிகளைக் கூத்தர் தலையில் அழகுறச் சூடுவர் (அகம்.301:10-12,23). தலைவியின மையல் நெஞ்சின துன்பம் தீர மீண்டு வந்து தலைவன இனிய செய லைச் செயததால் 'வாழக நினகண்ணி' எனத தோழி அவனை வாழ்த்தினாள் (அகம். 314:16-18). காட்டில் கவர்த்த வழியில் காணப்பெறும் நடுகல லிற்குச் சூட்டப்பெற்ற கண்ணி வாடியிருந்தது (அகம். 343:5,6), சிற்றூரில் மூங்கில் குழாயில் ஊற்றி வைத்து முதிர்ந்த இனிய கள் தெளிவை வண்டுகள் மொயககும கண்ணி யணிநதவா பருகி மகிழவர் (அகம்.368,14,15). வண்டுகள் மொய்க்கும் ஞாழல் மலரால் நெருங்கக் கட்டிய கண்ணியும நெய்தற் பூவால புனைந்த மாலையும் அசையும்படி அந்நிய பொழுதில கடல்கெழு செல்வி கரையில் நின்றாள் (அகம்.370:10-12). அன்னை முதலியோர் கடப்ப&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s71bifbgo6ac0l6cofcnkabjqk6lrij</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/92</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668480</id>
    <revision>
      <id>1986812</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:50:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986812</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9534" sha1="cfzkbx9ox0lka33v37huf89k1nrn6zb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கண்ணி
84
கண்ணி
மரததின்கண் கொடியினைக் கட்டிக கண்ணிசூட்டி இனிய இசைக் கருவிகளோடு முருகனுக்குப் பாடும பண்ணிற்கேற்ப வியன்களம் பொலிய வெறியாட் டயர்நதனா (அகம். 382:3-7). வடுகர் குலலைக கண் ணியை அணிந்தனா (குறு. 11:5), காமக்காழப்புடை யார் மடலேறும் போது குவிமுகிழ எருக்கங்கண் ணியைப் பூவெனத் தலையிற் சூடுவர் (குறு. 17). தலைவன் சுனையில் மலர்ந்த குவளை மலரா லாகிய சுரும்பு ஆர்க்கும கண்ணியனாய நளளிர வில் தலைவியின் இல்லம் வந்து மீளவான (குறு. 321:2,3), முல்லையின் மெல்லருமபுகள் மாலைக் காலத்தில் இடையர் சூடிய கண்ணி யிடத்தே யிருந்து தலைவன வரும் கார்ப பருவத்தைச சொலவதைப் போன்றன (குறு. 358-5-7). கண்ணி யணிந்த கொமபை யுடைய அண்ணல் நல்லேறு அறுகம்புல்லைத் தின்னும் மலைப் பசுவைப் பார்த் துப் பெருமூச்சு விட்டு உகாய் மர நிழலில் தங்கும் (குறு. 363:2-4). 'முருகே, தலைவனது மார்பு தர வநத தலைவியின் காம நோயானது நின்னால் வந்ததன்று என்பதை நன்றாக நீ அறிந்து வைத் தும கடம்பின கண்ணியைச் சூடிப படிமத்தான் வேண்டுகையால் வெறிமனை வந்தனை, நீ கடவு ளாயினும் ஆக; திண்ணமாக அறியாமை உடையை காண்' எனத தோழி தெய்வததுக குரைப்பாளாய வெறி விலக்கினாள் (நற.34.5-11). தலைவன குளவி மலருடன் கூவிள மலரை இடையிட்டுக் கட்டிய கண்ணியன் (நற். 119·8,9), நம் அரசன் நேற்றிரவு தான் போரை முடிதது நின்னைச் செலலுமாறு விடை கொடுத்தான என்று கூறி வருந்தாதே; நின கண்ணி வாழ்க என விளனமு மறுததரும் தலைமகற்குத் தோப்பன் இன (நற். 121 6,7). வேங்கைக கலரி யணிந்த குறனா கற பாறையில் தினையைக கடாவடி விடுதற்கு வைகறையில் துஞ்சும் களிறறை எழுப்பினர் (நற். 125:9-12). நினைப்புனத்தில் காவல செயயும் போது கண்ணியனும கழலனும் தாரனுமாய ஒருவன் வந்து உள்ளம் குளிரும்படி தலைவியின முதுகைப் புல்லினான (நற்.1287-9). விலைக்கு விற்றற் கியலாத பூளை, உழிஞை முதலிய பூக்க ளால் கட்டிய சூடிய பெருந்கினைத தலைவன பனை மடலாலே கட்டிய குதிரை எறிச் செஸ்லுதல் (நற். 146-1-3). தலைவன சேரியின்கண குதிரையைச் செலுககி வருது தாரும் கணணியும் காடித் தனது ஒருமை ாெசத்தைக் கவாந்த தாகப் பரத்தை தலைவனின் பாறருக கூறினாள் (நற. 150:7-9), மலர்கள கொய்தும் அவற்றை மாலை யாகத தொடுத்தும் மலையிலுளள செங்காந்தள்
மலர் கொயது கண்ணியாக அமைத்தும் முருகனை வழிபட்டனர் மலை வாழநர் (நற். 173:1-3). பனைமடலால் ஒரு குதிரையைச செய்து அதற்குச் சிறிய மணிகளைக் கட்டிப் பெரிய கசசையைப் பூட்டி எருககங்கண்ணியைச் சூடி தலைவன அதில் ஏறி இருப்ப அக்குதிரையை ஈர்த்துக் கொண்டு மறுகில் சிறுகுறுமாக்கள் திரிவர் (நற். 220:1-4). நீராடும்போது அநநீர் அலைத்தலான குலைந்த கண்ணியை உடையவன் சாரல் நாடன (நற்.357: 9,10). குல்லை, குளவி, கூதளம, குவளை, இல்லம் ஆகிய மலர்களால தொடுதத ஈர்நதண்சுண்ணியன் தலைவன (தற.3765,6). சிறிய கணகளையும் பெருஞ்சினத்தையும் கொண்ட ஆண்பனறி நிரம பிய கண்ணி யணிந்த கானவர் உழுது விளைத்த தினைக்கதிரை உண்டு பக்கத்திலுள்ள மலைக குகையில் உள்ள வேங்கைக்கு அஞ்சாது கழைவளர் சாரலில் உறங்கும (நற.386:1-5). கலலா மழவர் ஆராயந்து செலுத்தப் படாத அம்பினையும் வெறுத்தொழித்த கணணியையு முடையவர் (நற 387:3,4). இடையர் பகன்றை மலராலாய கண்ணி யையும் பல ஆன்களையும உடையவர் (ஐங், 87. 1). தலைவர் சென்ற நெறி குருந்த மலர் கண்ணியைத் தலையீற சூடும் கோவலா குடியிருக கும சிற்றூர்களை இடை இடையே கொண்டது (ஐங். 439). இதழ் விரிகின்ற கமழும் கணணியைக் கட்டிச் சூடும் மகளிரிடத்தே தாழந்து கொடுததுத் துறைதொறும் துறைதொறும் மரங்கள அழந் பெற்றன (கலி. 28:3, 4). நீண்ட கூந்தலின நடுவே பல அணிகளுக் கிடையே இட்ட பொன்னாறு செய்த கணிபோல மண்லில பல பூக்களிடையே வேங்கையில் பொன்னிற்பபூக்கள் உதிர்ந்து கிடந் தன (கலி. 32:3-5). தலைவன யானையின அடியைத் தேர்வான போலத் தொடுத்தல் மாட்சிமைப்பட்ட கணணியனாகவும விலலனாகவும் வந்து தலை வியை நோக்கிச் செனறான் (கலி. 37: 1-3). தாமரைக் கண்ணியை அணிந்து நறிய சந்தனத்தை
உடைய
னாயத் தலைவன தலைவி செய்த குறியிடத்தே வருவனாயின அவனைச் சிறுகுடியோா மலைநின்று பலி பெறும் அணங்கென்று கருதி அஞ்சுவா (கலி. 52-7-10), பரத்தையரின முலையிடையே கிடந்து முயங்கியமையான் காதுகள் உதிர்ந்து அழகிழந்த தலைவனுடைய கண்ணி அவனது பரததைமை ஒழுக்கத்தைத் தலைவிகரு உணாத்தியது (கலி. 73: 8,9). இதழகள் வாடி உதிருமாறு பரத்தையரைப் யுணர்ந்தமையைர சான்றாகக கூறும் கணணியை தலைவன காமக் கிழத்தியின் இல்லம் சென்றான (கலி. 78' 13,14). 'எம் புதல்லனை நீ
உடைய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cfzkbx9ox0lka33v37huf89k1nrn6zb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/93</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668481</id>
    <revision>
      <id>1986813</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:51:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986813</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9772" sha1="7rlowhu76fas98qtonhngsnzjkfndp3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கண்ணி
எடாதே; எடுத்தால் அவன நின் தலையிலுள்ள பூக்களை அறுப்பான்; அது செயதால் நினனை முயங்கினவரை அறிவிப்பது இக்கண்ணி என்று கூறி, கமழும் நின் கண்ணியால் பிறர் முயக்கததை மனத்தாற காண்பவள் சினங்கொள்வாள் எனத தலைவி பரத்தை வீடு சென்று வந்த தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 79: 15-18), 'ஏடா, பணைத்தோளு டைய நும் தாய்மார் சூடிய கணணியோடே எம் இல்லில் நீ வருவையோ, வாராயோ' என விளை யாடச் சென்று மீளும் போது பரத்தைவீடு சென்று காலந்தாழத்து வந்த மகனைத தலைவி கேட்டாள் (கலி. 83: 26, 37). தலைவியுடைய மகன மேனியின் கடல் முததும் மணியும பிறவும் சேரக் கோத்து உருட்சியமைந்த மூன்று வடத்தினமேல சுரும்புகள் ஆரப்பரிக்கும் கண்ணிக்குப் பொருந்தும்படியாக நீல மணியாத செய்த மாலை கிடந்தது (கலி. 85: 12-16). நீரருகே நடையால உண்டாய வடுப்போலப் பெரிய உகிராற பிளந்த வடுக்களும எயிறழுந்தின வடுக்களும் ஒள்ளிதழ வாடிய நின் கண்ணியும் பரத்தையர் நினனோடு வேறாகிக் கனன்று அடிக் கச் சிலநத நின மார்பும தப்பாதலுக்கு அமை யாவோ எனப் பரத்தை வீடு சென்று வந்த தலை வனிடம் மனைவி சினந்து கூறினாள் (கவி 88.10-14). நீலம், அனிச்சம், முல்லை, நறவு ஆகியவற்றின மலர்களால் அமைந்த தெரிமலர்க கணணியும் தாரும் பரத்தையர் ஊடிப் பற்றியதால் சிதைந்து தலைவன் அழகு நேற்றைக் காட்டிலும் இன்று மிகுந்தது எனப் பரத்தையர் வீடு சென்று வந்த கணவனைப் பாரதது மனைவி கூறினாள் (கலி. 91: I-5). பிடவமும் செஙகாந்தளும காயாவும் பிறவு மாகிய பூக்கள் அழகு கொளளும்படி சூடிய கண்ணியையுடைய ஆயர் ஒன்று கூடித் தம் மைந் தினை நிலைநாட்ட ஏறுகளைத் தொழுவிடத்தே புகுத்தனர் (கலி. 101: 2-9), சுட்டியை நெற்றியி லணிந்த கரிய காளை மலையில் பூத்த அழகிய பூவால் செய்த கண்ணியை உடைய பொது வனைக் குடர் சாயும்படி குத்தியது (கலி. 101:21 -23). பகற்பொழுதிலே அலர்ந்த கண்ணியை உடையவன; குழலினையுடையவன்; தோளின் மீது கோலை யுடையவன் ஆகிய வினைவல பாங்கினோர்க்குத தலைவியைப் பெறுதல் அரிதா யிருக்கும்; கொல்லேற்றினைச் சாட இருந்தார்ககே எம் கருங்குழலாள் உரியள் எனச் சுற்றத்தார் கூறிய கூற்றைத் தோழி எடுத்துக் கூறினாள் (கலி.101; 39-42). சிறு குடியின மன்றத்தில் ஆடுகின்ற பண்ண மைந்த குரவைக் கூத்தில விளங்கிய கணணியையும் திண்ணிய தோளையும் உடைய பொதுவனொடு
85
கண்ணி
தலைவியின் மெனதோளையும் கொண்டாடி ஏறு தழுவின புகழ் பரநதது (கலி. 102:35-39). கலலிடத் தனவும் காட்டிடததனவுமாகிய கொன்றை, காயா, வெட்சி, பிடவு, முல்லை, கஞ்சஙகுலலை, குருந்து, காந்தள்,பாங்கர் முதலிய பலவகை மலர்களாலான கமழும் கணணியை ஆயா குல இளைஞர் சூடினர் (கலி.103.1-5). மிசுக சினத்துடன் தன்மேல் வேகத தோடு வந்த சிவந்த ஏற்றின கொமபுகளைப் பிடித் துக் காயாம் பூங்கணணி யணிந்த பொதுவன மீட் டுந தழுவினான் (கலி. 103:50-52). யாய தன கண் களையே கோலாகக் கொண்டு என்னை வருததிய தற்கு என்னை மலரணிந்த கணணியையுடைய பொதுவனோடே கூட்டம் உணடெனறு இவ்வூர் அவரை உண்டாக்கி விட்டது எனத தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (கூவி. 105.62-65). ஏறு தழு வினவனுடைய முலலைக் கண்ணியை ஏறு கோட்டி னாலே எடுத்துத் துள்ளுகையினாலே அககண்ணி தலைவியது கூந்தலிலே வந்து வீழ்ந்தது (கலி. 107.6- 13).முடிக்கும் பூ இதுலென்றறியாத தன் கூந்தலிவ ஏதிலான கையால் புனைந்த கண்ணியை முடித தாள என்று தாய கேடகில் அதற்கு அவள் வெகுள வாள் என்று தலைவி தோழியிடம் கூறினான (கலி.107 14-16). தலைவியின கூந்தலில் ஏறு ஒருவன கண்னியைத் தந்ததென்று பிறா சொல்லக் கேட்டுத தந்தையோடே தமையனமாரும் கூடியிருந்து தெயவ மால் இவளுக்கு இலனைக் காட்டிறறென மகிழந்து அப்பொதுவனுக்கு அவளை மணஞ செய்து தர முடிவு செய்தனர் (கலி. 107:30-34). ஆயன் காயாம பூவாற் செய்த கணணியையும் கருந்துவராடையை யும அணிந்திருந்தான (கலி. 108 10). சுற்றத்தார் கட்டிக் கொண்டு வந்து மயிர் முடியில் ஒருபுறத்தே செருகி வைத்த கண்ணியைச் சுமக்க மாட்டாத அகனற அல்குலை யுடையவள ஆயா மகள் (கலி. 109:9,10), குருந்தம் பூவாற் செய்த கண்ணியை யுடைய இடையன தலைவியை நோக்கி, முற்றிழை ஏர் மடநல்லாய், நீ இழைத்து விளையாடும் நிற றிலை யானும் சிறிது புனையட்டுமா என்று வின வினான் (கலி, 111.7-9). ஆமகன் குடிவந்த முலலை மலராற செய்ததோர் கண்ணியைக் கூந்தலிலே யிட்டுத் தலைவி முடிக்க, செவிலிததாய வெண் ணெய தேயசுச அவள கூந்தலை விரசுக வீட்டி லிருந்த அன்னை நாணுமாறு அப அவள முன் வீழந்தது (கலி. 115.4-9). 'தலைவன கண்ணியை நீ சூடினாயாயின் அதற்கேற்ப நம் சுற்றத் தாரும் நின்னை அவனுக்குத் தர்ச சூழந்த னர், அஞ்சாதே' எனத தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (கலி. 115 17,18). 'ஒருத தன்னமுகால&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7rlowhu76fas98qtonhngsnzjkfndp3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/94</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668482</id>
    <revision>
      <id>1986814</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:51:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986814</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9503" sha1="n59o6sv7qmqejrk7s1ee7grxxkaatak" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கண்ணி
86
கண்ணீர்
என்னைக் கவர்ந்தாள்; அன்று முதல் யான் துயின் றறியேன்; ஆவிரை மலரோடு இணைத்துக் கட்டிய எருக்கங் கண்ணியை யணிந்து பனைமடலால் செய்த குதிரையை மணிகள் ஆர்ப்பரிப்ப ஏறினேன்' என்று மடலேறுகின்ற தலைவன் சான்றோர்க்குக் கூறினான் (கலி.139:5-10). யான கையில் கொண் டது மடனமா அன்று; ஏறுவார் ஏறப்படும் குதிரை யென்றும் தலையினும் மார்பினும் கிடக்கின்ற இவை பொன்னை ஒக்கும் ஆவிரம் பூவாற் செய்த கண்ணியும் உழிஞைப் பூலோடே பூளைப்பூவும் மயிற்பீலியும் விளங்குகின்ற தாரு மல்ல; என் மனத்தாலே நன்றென்று கருதி யான் கட்டின பூந்தார் என்றும் உணர்வீராக என மட வேறும் தலைவன் கண்டார்க்குக் கூறினான் (கலி. 140:3-7). திருமால நீலமணி போன்ற திருமேனியில் கட்டவிழ்ந்து அலர்ந்த மணங்கமழும் துழாயினது இணரால் தொடுதத கண்ணியை உடையவர் (பரி. 4:57,58). வையையாறு தன்னிடத்தே நீராடிய மக ளிரின் செலியில் தளிரைச் செருகியும் மைந்தரது கண்ணியைப் பறித்தும் சென்றது (பரி. 7:44,45), முருகவேள் ஊடிச் சென்ற தேவ சேனையின் அடி யில தன் தலைக்கண்ணி தோய வணக்கமாகிய திறைப் பொருளைக் கொடுத்தார் (பரி.9:36, 37). தேவசேனையின் தோழியர் வள்ளியின் தோழியர் தம மாலைகளோடு தம் மாலையை வீசிப் பின்னு வர்; தம் கணணியை எறிந்து மனந்தடுமாறுவர் (பரி.9:45). குளிரிப் பூவால் கண்ணி தொடுத்த ஒருத்தியை மற்றொருத்தி தடுப்பாள் போன்று மல்லிகையொடு நெய்தற்பூவை விரவித் தொடுத் தாள (பரி. 11:103-105). ஒருவன் இடடுச் சென்ற அடிச் சுவட்டின் மேல் அடியிட்டு நடந்து சென்ற ஒருத்தி ஒருபால் ஒதுங்கித் தன முனகையால் தன் கூந்தலின கண்ணியை அழகுறத் திருத்தினாள் (பரி. 18:90,91). கண்ணியணிந்த மைந்தரும் தார ணிந்த மகளிரும் பொருள்களைத தானம் பண்ணி அதன் பயனாகிய போகத்தை நுகர நாள்தோறும் வையையில் நீராடுவர் (பரி. 16:50-52). உச்சிச் சூட் டும் கண்ணியும் பெரிய வலையமும் ஆகிய அணி களை அணிந்து வையை நீராட மககள் வந்து கூடி னர் (பரி.20.30-32), வேலைப்பாடமைந்து பொலிந்த செம்மலர்க் கணணியை அணிந்தவரும் வெட்சி மல ரால் தொடுக்கப்பட்ட கோதை யணிந்தவரும் பிறரும் குதிரை, யானை போன்ற ஊர்திகளில் ஏறி வையை அடைந்தனர் (பரி. 22:21-25). வையை யில் புதுநீர் வருகையைக் கேட்ட மதுரை மக்கள் தாரினராய், கணணியராய், நறுமணப் புகையின ராய, ஆடையினராய் ஊர்திகளில் ஏறிப் புனலா
டச் சென்றனர் (பரி. தி. 2:11-17). புனலாட்டினி டையே இறபரத்தையைக் கண்ட தலைவன் தன்னு டன் ஆடும் காதற்பரததையறி யாவாறு தன மாலையை அந்த இறபரத்தைக்குக் கணணியாகும் படி நீரிலே விடுத்தான் (பரி.தி.2:44).
2. கண்ணை உடையவள். மூங்கிலை ஒதத அழகை யும் பருத்த தோளையும் உடைய பேரமர்க்கணணி - கண்ணை உடையவள் - இருந்த ஊர் நெடுந் தொலைவிலுள்ளது (குறு. 131:1-3). மலர்போலும் கண்ணி எனத் தலைவி விளிக்கப் பெறுதல் (நற். 122:11). பரத்தை நெய்தலங் கண்ணி எனச் சுட்டப்படுகிறாள் (ஐங்.135:3), பேரமர்க்கண்ணி எனத் தலைவியை விளித்து, 'முல்லை நிலம் கார்ப் பருவ வருகையாலே பூவணி கொண்டு திகழ்தலால் இனிது ஆடுவோம் வா' எனத் தலைவன் அவளை அழைத்தான் (ஐங், 413), வருத்தும் நள்ளிரவில் பனி மலர்க் கண்ணி கூறியதை எமக்குச் சொல்லுக எனப் பாசறைக்கண் இருந்த தலைவன் தலைவியின் தூதனாக வந்த பாணனிடம் கேட்டான் (ஐல்.479). ‘பேரமர்க் கண்ணி, நின்னைப் பிரிந்துறைந்த தவை வர் நின் மெலிந்த தோளுக்குத் துணையாக வந்த னர்; இனி நீ நின கூந்தலில் மலர்களை அணிக' எனத் தோழி தலைவியை விளித்துக் கூறினாள் (ஐங்.496:3-5).
.
கண்ணிடம் - 1. துளையிடம். மூங்கிலாகிய இசை வளரும் பெருவங்கியத்தின திறந்த கணணிடம் - துளை யிடம் - ஒலிக்க, யாழோசையுடன் ஒட்டிப் பாடும் விறலியர் முதலில் கடவுளை வாழததினர் (மலை.
533-538).
-
2. அகலிடம் (வான்). தனித்திருக்கும் தலைவி வருந்து மாறு கண்ணிடத்தே - அகலிடத்தே (வானத்தே) - பர வித் தண்ணென இயங்கும் வெண்மேகத்தின் பின்னே வாடைக் காற்று வந்தது (நற். 229:8-11), கண்ணியர் கண்ணை உடையவர். மைந்தர் தம் மார் பில் பூசிய சாந்தம் கமழும் காற்றும் கயல்மீனைப் போனற கண்ணியர் - கண்ணை உடையவர் - ஆகிய மகளிர் தம் கமழ் தாதுதிர்ந்த கூந்தலின் இடையே புககு அசைத்த மணக் காற்றும் கொண்டது செல் வேளின் திருப்பரங்குன்றம் (பரி. 21:46-53). கண்ணிலி - கண்ணோட்டமில்லாதவன். பாடுவார்க்குக் குறையறக் கொடுத்த ஆய அண்டிரன் தன உரிமை மகளிரொடு கால னென்னும் கண்ணிலி - கண் ணோட்டமில்லாதவன் - கொண்டு போகத்தேவருல கத்தை யடைந்தனன் (புறம். 240:3-6).
கண்ணீர்-விழிநீர். 'பகை வேந்தரைப் போரில் சிதறப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>n59o6sv7qmqejrk7s1ee7grxxkaatak</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/95</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668483</id>
    <revision>
      <id>1986815</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:51:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986815</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9546" sha1="1cojo6ounims6gw02qf2ly551boaxm4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கண்ணீர்
பொருது முரசத்தோடு கைபபற்றே னாயின, என் குடை நிழல் வாழும் குடிமக்கள தாம் சென்ற டையும் நிழலைக் காணாராய்க் கொடியன் எம் வேந்தன் என்று கண்ணீர் பரப்பிப் பழிதூற்றும் கொடுங்கோலேரைகுக' எனத் தலையாலங்கானத்
செருவெனற தெடுஞ்செழியன் வருரினங் கூறினான (புறம்.72-7-12). கபிலா பேகனது வாயி லிடததே அவனை வாழ்த்திப் பாடி நிற்கையில், அவனால் துறக்கப் பெற்ற கண்ணகி துயர்மிக்குச் சொரிந்த கண்ணீரை அடக்கவியலாது மார்பகம் நனையப் பொருமி யழுதனள (புறம். 143.10-15). பரணர் மாலைப் பொழுதில் பேகனது வாயி லில சென்று அவன் காட்டைப் பாடுங்காலை, அங்கே அழுது நின்ற கணணகியைப் பேக னுக்கு உறவினளோ என வினவியதும் தன் கைவிர லால கண்ணீரைத் துடைத்துக கொண்டு எதிர் மறையில் விடை கூறினாள (புறம். 144:3-10). தலைவனொருவன உயிருடன வாழநத காலத்து அவனது செல்வமிக்க அழகிய மனை அவனால் பாதுகாக்கப்பட்டோரது கண்ணீரை மாற்றிய தண்ணறும் பந்தரினை யுடையதாய்ப் பொலிந் திருந்தது (புறம். 250: 2-6). தனமகன் போரில் களி றெறிந்து பட்டான் என்னும் உவகையை அவனை ஈன்ற பொழுதினும் பெரிதாக எய்திய தாயின் உவகைக் கண்ணீர் மூங்கிலசையும் மலையில் மழை பொழிய வீழ்ந்த துளிகளினும் பலவாகும் (புறம். 277:2-6), இறந்துபட்டோரைக் குறிதது அன்புடைய யார் சுடுகாட்டில் அழுத கண்ணீர் அவ்விறந்தோ ரின் எலும்புகள் வெந்த சுடலைச் சாம்பலை அவித்தது (புறம். 356:4-6). இமைகளைத் தீய்ப்பது
போன்ற வெம்மையுடைய என் கண்ணீரைத துடைத்து எனனோடு கூடிக் குலவுதற்குரிய தலை வர் இப்பொழுது கூடாராய்ப பிரிநதிருத்தலை எண்ணி என் நெஞ்சம் நோகின்றது எனத் தலைவி பிரிவிடை யாற்றாது பேசினாள் (குறு. 4). நம்மிடத்துத தலைவன் புரிந்த கொடுமையை நினைந்து அவனுடைய குனறுகள் நம்பால் பெரி தும் அனபுடைமையால் தம் வருத்தததைத் தாங்க மாட்டாமல கண்ணீரே அருவியாகப் பெருகும்படி அழுகினறனவற்றைப பாராய் என்று தோழி தலைவிககுக காட்டினாள் (நற். 88.5-9). காட்டில் ஆறலைகள்வராகிய மறவர் செலுத்திய அம்புகள் தம் முடம்பினில் அழுந்துகையினாலே விழுந்து கிடக்கும் வழிப போசுகரின் வறண்டு வாடும் நாவிற்குத் தண்ணீர் பெறாத தடுமாற்றத்தை யுடைய வருத்தத்தை அவர்தம் கண்ணீர் வீழ்ந்து அந் நாவினை நனைத்துப் போக்கும் (கலி. 6:2-6).
87
கண்ணுள் வினைஞர்
காதலனைக் குறித்து அழகிய முகங் கவிழ்ந்து அழுகின்றவளுடைய கண்ணீர் அவள் முலைமேல் விழவன போலப் பழனத்தில பறவைகள தாக்கச் சாய்ந்து நிறகும் அகவிதழிலுள்ள நீர்த்துளிகள அருகில நின்ற முகைகளின் மேல சிந்தும் (கலி. 77.1-7). இளையபரத்தை தனனிடம் போந்த தலைவியின புதல்வனுக்கு இடப இலச்சினையைக் கையுறையாக அணிந்து அவன நகைமுகத்தை முத்தங் கோடற்க காட்டு என்று கூறியபோது, அவள் சொரிந்த கணணீர்த்துளிகள் முத்துவடங் களிலிருந்து கழன்று விழும் முத்துக்கள் போலே யிருந்தன (கலி. 82 10-14) பிரிந்து சென்ற தலைவ னைக காலத்தாற் கூடப் பெறாத தலைவி தனக் சூரிய நாணினைக் கைவிட்டுத தன மனத்தே ஒன்றை நினைத்து நெட்டுயாதது வீழகினற கண் ணீரைத் துடைத்துப் பிறரை நோககாது கவிழந்து நிலத்தை நோக்கித் தனனை உற்றது வினளிய வாக்குக கனவில் வாயவெருவியவரைப் போல வீடையல்லாதவற்றைச் செப்பிய பலகாலும் நகைத் தாள் (கலி. 144 1-8). 'வளியாகிய தெய்வமே, என னுளளத்தில் கெடாத காமநோயைச் செய்து கை விட்டுப் போன அனபில்லாதவனை எனக்குக காட்டுவாயாக; காட்டாயாகில என கண்ணீரைத தெளித்து அதனிடத்திலிருந்து எழும் அழலாலே நின் மேனியை எலலாம் சுடுவேன' என்று பெருந் திணைத தலைவி கலங்கி மொழிந்தாள் (கலி. 144: 37-44). வெண்மேகமே, நீ நின இனததோடே கூடி என கண்ணீர்க் கடலின நீரை முகந்து எனனைத் துறந்து தொடி நெகிழ்தவன் சென்ற காட்டி னைச் சூடு நீக்குமாறு செறிந்த துளிகளை வீசாயோ' என்று தலைவனால் பிரிவு நீட்டிக்கப் பட்ட தலைவி பேதுற்றுப் பேசினாள் (சுனி. 145:
18-22).
கண்ணுடைத்தல் - சாறுபிழிதல். கருமபிள் கோலைக் கண்ணுடைக்கும - சாறு பிழியும் - ஆலையின ஓசை திசைகளிலெல்லாம் ஒலிக்கும் (மலை. 341,348), கண்ணுள் - தொழில், நண்டின கண்போல நெருங்கப் பல கண்ணுள் - தொழில் - சூழப்பட்ட சில கோற் றொழில் விளங்கும் இணையான தொடிகளைத் தலைவியின் மகன கைகளில் அணிநதிருந்தான்
(கலி.85:6,7).
கண்ணுள் வினைஞர் - சித்திரகாரிகள். அறுத்த சங் சினை வளையாகக்- கடைவார் முதலாக எவ் வகைச் செயதியும் உவமங் காட்டி நுண்ணிதின் உணர்ந்த கூரிய அறிவினையுடைய கண்ணுள்வினை ஞர் - சித்திரகாரிகள் - ஈறாகவுள்ளாரும பிறரும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1cojo6ounims6gw02qf2ly551boaxm4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/96</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668484</id>
    <revision>
      <id>1986816</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:52:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986816</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9504" sha1="94ahp64rbons98ejy5dwygp3h83dzzz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கண்ணுளங் கடும்பு
கூடிக கம்மியரும் குழுமி நிறக எழுந்த ஓசை யும் பிற ஓசைகளும் கலந்து துறைமுகப் பட்டி னத்து ஓசை போல மதுரை அல்லங்காடியில ஒலிக்கும் (மது.5 11-644).
கண்ணுளங் கடும்பு - கூத்தர் சுற்றத்தினர். ஆத னேரியது கொடையைக் காண்டற்கு மிகவும் லிரும்பிச் சென்ற கணணுளங் கடும்பு - கூத்தா சுற்றத்தினர் . அவன் அளித்த பரிசிலகளைப் பெற் றுப் பசியாதவரானமையால இன்னிய மொலிக்கப் பாடுதலை மறந்து ஆடுதலும் மாட்டாராயினார் (4pio. 153:4-12).
கண்ணுளர் -கூத்தர்.
இமயாரம்பன் நெடுஞ்சேர லாதன குதிரை,களிறு, தோ ஆகியவற்றைத் தனக் கென்ற ன்று காத்து வைக்காமல வயிரியர். கண்லுளா- கூத்தர் -ஆகியோர்க்கு வழங்கினான் (பதி. 20::6,163. 'வழிவந்த வருத்தததைக கைவிட்டிருந்த அறிவினை யுடைய பேரணிகலன்களைப் பெறும் கணணுளர சுற்றத்திறகுத் தலைவனே' என்று ஆற்றுப்படுத்தப் பெறும் கூத்தன் விளிக்கப் பெறுதல் (மலை.49,50). கண்ணுறுதல் - 1, அடித்தல், இமயவரம்பன் நெடுஞ் சேரலாதனது வெற்றி பொருநதிய பெரிய முரசத் தினை யணுகி அதற்கு அரிய பலிப்பொருள் தூவி வணங்கிக் குறுந்தடி கொண்டு கணணுறும் - அடிக் கும் - இயவா அச்சேரலாதனது வெண்குடையின் அருட் சிறப்பைச் சொல்லுவர் (பதி. 17:5-13). 2.இடித்தல. உருமேறு கண்ணுறுதலால் - இடித்த லால் - எழுந்த உயர்ந்த ஓசை பரந்து சாரலில் ஒலிக்கையினால் சிறுகுடியிலுள்ளார் விரைந்து துயி லெழுவர் (கலி. 46:5-7).
3. எதிர்ப்படல். ஏறுகளும் இடையரும் தம்மில் மாறு படுதலால் ஏறுகோடல் களமாகிய தொழு இருபெரு வேந்தர் மாறுபட்டுக் கண்ணுற்ற - எதிர்ப்பட்ட பொருகளத்தை ஒத்தது (கலி. 105:47-49). கண்ணுறை - 1. மேலீடு. பாண்டியன் பல்யாக சாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி சமிதையும் பொரியும் முத லாகிய பெரிய கண்ணுறையோடு மேலீட்டோடு நெய் மிக்க புகை மேனமேற் கிளரப் பல மாட்சி மைப் பட்ட வேள்விகளைச் செய்து முடித்தான் (புறம்.15:18-20). உழவர் வாளைமீன துண்டத்தைப் புது நெல்லரிசியின் வெண்சோற்றுக்குக் கண்ணுறை யாகக் கொண்டு விலாப் புடைக்க உண்டு கதிரை யுடைய நெற் சூட்டினைக் கழனியிடத்தே இடு மிடமறியாது தடுமாறுவர் (புறம். 61:6-8), கீரையுண விற்குக் கண்ணுறையாக ஒளவையார் சில அரிசி வேண் டினராக நாஞ்சிற் பொருநன் அவர்க்
88
கண்படுத்தல்
குத் தன் மேம்பாட்டையும் சீாதூக்கிப் பெரிய ய அளித்தான் (புறம. 140 1-8).
யானை
2. கணணாற் கணடு அஞ்சும் அச்சம். சுட்டியெனனும் அணியையே கணணுறை - கண்ணாற கண்டு அரு சும் அசசம் - தரும் மத்திகையாக அணிந்த குதிரை எனறு பரத்தை குறிக்கப் பெறுசிறாள் (கலி. 96.12). கண்ணோட்டம் - அருள். கடலினது ஆழமும் உலகத் துப பரப்பும் காற்றியங்கும் இசையும வடிவின்றி நிலைபெற்ற ஆகாயமும் என்ற அவற்றை வரை யறுத்தறியனும் நின் அறிவும் அன்பும் பெரு கண ணோட்டமும் - அருளும் எனற இவற்றைப் பிறர் வரையறுத்தறிதற்கு தீ அரியை என்று யானைக் கட்சேய் மாந்தரஞ்சேரலிரும்பொறையைக் குறுங் கோழியூர் சிழார் பாராட்டுவர்.20:18). 'நின் மைந்தர் எந்நாளும் பகைர் தேய அவரு டைய அணிகலன்களைக் கொண்டு வந்து நும் பொன்னுடை நெடுநகரில் பொலிய வைத்த நின முன்னோரைப் போலும் பெருங்கண்ணோட்டம் உடையராகுக' எனக் குறிப்புமொழியாக இலவந்தி கைப் பள்ளித்துஞ்சிய நன்மாறனை வடமவண் ணக்கன் பேரி சாததனார் இகழ்ந்தார் (புறம்.198: 14-17). சினம், காமம், கழி கண்ணோட்டம், அச் சம், பொய்ச்சொல், அன்பு மிகவுடைமை, கடுந் தெறல் ஆகிய இவையும் இவைபோன்ற பிறவும் இவ்வுலகததில் அறத்தைத் தெரிந்து செலுததும் ஆணைச் சக்கரத்திறகுத் தடையாகும் (பதி.&amp;2:1-4). பின்முறை வதுவை அயர்தற்குத தேரில் புறப்பட்ட தலைவனைக் காண ஓடிய புதலவனின் செயலும் முன்னர்க களவுக் காலத்தே கழஙகாடும் ஆயத்தா ரிடம் சென்று அவன் தலைவிக்கு அருளிய பழங் கண்ணோட்டமும் நலிய அவ்வதுவை செய்தலை அவன் நிறுத்தி விட்டான (அகம். 66:7-26). கண்படல் - துயிலல். தலைவி தோழியிடம் யாமமும் நெடும் பொழுதுடையதாய்க கழிகின்றது; என் காமமும் என்னைக் கண் படல்-துயிலல்-கொள்ள ஒட்டாது பெருகுகினறது. என்று மொழிந்தாள் (நற்.378:1,2). தலைவியின காதல் நோய மிகுத லைக் கண்டு தோழி கண்படாதிருந்தாள் (கவி.46; 23). நுந்தை வாயின் பொய்ச்சூளை மெய்யெனறு தெளிந்து கண்ணில் நீர் பரக்க மயங்குகினற நோய் கைகடத்தலால் கணபடாத நின் தாய் மார்க்குப்பட்ட சில பங்கை உணபாய் என்று கூறித் தலைவி தன் மகனுக்குப் பாலூட்டினாள் (கலி. 85:26-28). கணபடுத்தல், கண்படுதல, கண் படை காண்க.
கண்படுத்தல் - துயிலுதல், பாறையிடத்துச் சுனை நீரிலே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>94ahp64rbons98ejy5dwygp3h83dzzz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/97</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668485</id>
    <revision>
      <id>1986817</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:53:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986817</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9745" sha1="jwu0v33tbf41rl1qjes6lyx4pi4xk05" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கண்படுதல்
வாழைப் பழங்களும் பலாவின் சுளைகளும் கலந்து விளைந்த தேறலை அறியாதுண்ட ஆண் குரங்கு அத்தேறல் மயக்கத்தினால் அயலிலே நிற்கும் சநதன மரத்தில் ஏற மாட்டாமல் நறுமண மலர்களை யுடைய பக்க மலையிடத்தே மகிழ்ந்து கண்படுக்கும் - துயிலும் - (அகம். 2:1-7). மறவர் கணை எய்ததனால் இறந்த காதற் பிணையினை எண்ணி வருந்திய இரலைமான் மேயும் உணவினை வெறுத்த துன்பத்தோடு நோய் மிக்குச் சிறிது நீரும் அருந்தாமல் துயருற்றுத் தன்னை மறந்து பாலை நிலத்தில் கண்படுக்கும் (அகம் 371:2-9). வாழைக் குருத்தினை நீவியதனால் தலையில் அதன் சாறு பட்டு மதனழிந்து மயங்கு துயருற்ற வேழம் தன் முதுகினைப் பிடியானை வருடப பக்க மலையில் அரிதாகச் கண்படுக்கும் (குறு. 308:1-5), சேரலனது பாசறைக்கண் ஒரு கோட்டதாகிய களிறு மதங் கொண்டதனால் நெஞ்சு நடுக்குற்றுத் துஞ்சா திருந்த மறவரெல்லாம் பினனர் அது சினந் தணியவே அலையோய்ந்த கட போல இனிது
கண்படுத்தனர் (நற்.18:5-9). எரி கவர்ந்துண்ட வெயில்மிக்க நீண்ட பாலை வழியில் தான் சிறிது கண்படுப்பினும் மாயோளாகிய தலைவியைக் கனவிற் காண்பதாகத் தலைவன் கூறினான் (ஐங். 324). கண்படல், கண்படுதல், கண்படை காண்க. கண்படுதல் - துயிலல், நிழலில்லாத ஓமை மரங்களை யுடைய நீரில்லாத நீள் வழியைக் கடந்து சென்றன ராயினும் காதலர் அங்கே தலைவியை மறந்து கண் படுதல் - துயிலல் - இயலாதென்று தோழி கூறினாள் (அகம்.223:8-10). துயிலிடை நினைந்து வருந்தத்தக்க கனவினால் ஏற்படும் அரிய வருத்தத்தால் உற்ற கேட்டினைத் தூக்கிப் பார்க்கில் அது மலையினும் பெரிதாய் இருக்குமாதலின், தலைவியின் துயிலா மையை மாற்றி அவள் பூங்கண்படுதலையும் யான் அஞ்சுவேன் என்று தோழி தலைவியது ஆற்றா மையைக் கூறித் தலைவனை வரைவு கடாயினாள் (கலி. 48:21-24). கண்படல், கண்படுத்தல், கண்படை
காண்க.
கண்படு பாயல் - துயிலுமிடம். யானை கண்படு பாயலில் - துயிலுமிடத்தில் - காலைப் பொழுதிலே கையை யொடுக்கிக் கொண்டு செயலின்றி அசைந்து கொண்டிருக்கும் (அகம். 187:18-20).
கண்படை - உறக்கம். மருதநிலத்து ஊர்களை ஆட்சி செய்யும் அரசர்க்குக் கண்படை. - உறக்கம் - வாரா மைக்கு ஏதுவாகிய அச்சத்தைத் தரும் வேலையுடை யவன ஊர் வன்புலத்தில் உள்ளது (புறம். 322:6-10). பாசறையில் தலைவன் பகைவர் மனமறியாமல்
89
மகளைப்
கண்பனி
மிக்குச் செல்கின்ற போரை நச்சுதலாலே கண் படை பெறாதிருந்தான் (மூலவை.67). 'யான் என பிரிந்து வெய்துயிர்த்து உளமெலிந்து வேவதுபோலும் வெவ்விய நெஞ்சமொடு கண் படை பெறாதிருந்தேன்' என மகட்போக்கிய தாய் கூறினாள் (அகம்.55.6-9). பாசறையிடத்தே வேந்த னும் பகைவரொடு மாறுபட்டு அவரை வெல்லுத லால் எய்தும் புகழினை விரும்பிக கண்படையில் னாய் இருந்தனன் (அகம். 214:5-7), உழவன் பினனிர வில் கண்படை பெறாதிருந்து வைகறைப் பொழு திலே வரால்மீன் ஆணத்தொடு மிக்க சோற்றுத திரளை மயக்கமேற உண்டு வயலில் நாற்று நடுவதற்கு உழத்தியரொடு செல்வான் (நற், 60:3-8). தலை வனது தேரையும் காண முடியாதாயிற்று; அனனை யின் இற்செறித்தலுக்கு தாளமுற்று நாணமுற்று நள்ளிரவிலும் கண்படை பெற்றிவேன தலைவியின் நிலையில் தோழி சிறைப்புறத் தலை வனுக்குச் செறிப்பறிவுறுத்தினாள் (நற். 178: 8-6). நிலவு பலகதிர பரப்புகினறது; ஊர் விழா அயர் கின்றது; கானம் பூம்பொழில்தோறும் துணை
யானும் எனறு
யொடு வண்டொலி செய்யும்; இவவிரவில் யான அணிகலன் நெகிழத்த அவலததோடு கண்படை பெற்றிலேன் என்று தலைவி ஆற்றாது கூறினாள் (நற். 348:1-8). கண்படல், கணபடுத்தல, கண் படுதல் காண்க.
கண்பனி - கண்ணீர். பலயானைச் செல்கெழுகுட்டு வனின் மறவர் சீறிப் படையெடுத்த நாடு தன பழைய வளமெல்லாம் பாழ்பட்டு மழையுமின்றி வறனுற் அந்நாட்டு மக்கள் கண்பனி - கண் ணீர் - ததும்பக் கைபுடைத்துத் துன்புற்றனர் (பதி. 26:6-9). தலைவர் பிரிந்திருக்குங காலத்தில் குயில்களின் இனபசுகுரலைக் கேட்போர்க்குத் தம் கண்பனியை அடக்குதல் எளிதோ என்று தலைவி தோழியின் வற்புறுத்தலுக்கு எதிரமொழிந்தாள (அகம். 97:16-23), மாயப பரத்தனாகிய தலைவனின் வாய்மொழிகளை நம்பிக் காற்றலைத்தலாலே அசையும் துளியைப பொழியும் மலர் போன்று தன கண்பனி ஆகத்தை நனைக்கக் கண்கள் பசந்து தலைவி அழகிழந்தாள் (அகம். 146:9-11). பிரிவால் கயல்மீன் உமிழும் நீர்போல் கண்பனி ஒழுகத் தோள் நெகிழ்ந்து தலைவி வருந்தினாள் (அகம். 169:12-14). 'துன்பத்துடன கண்பனி கலுழ்ந்து யாம் இங்கே தனித்திருக்கத் தலைவர் வேங்கட மலையைப் பொருந்திய வெம்முனை அருஞ்சுரத்தினைக் கடந்து சென்றார் என்று தலைவி பிரிவிடை யாற்றாது தோழியிடம் கூறி னாள் (அகம். 265:10,11,21,22). தனிமைத் துன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jwu0v33tbf41rl1qjes6lyx4pi4xk05</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/98</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668486</id>
    <revision>
      <id>1986818</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:53:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986818</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9749" sha1="lybzmgaw7y9l4u29gbilbke8v62xxtk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கஎபாயல்
பத்தோடு நாட்களை யெண்ணிச் கோடிட்ட சுவ ரினை நோக்கிய பிரிவை நினைத்து நூவற்று உதி டும முத்துக்களைப் போல் கண்பனி மார்பில் வீழத் தலைவி வருந்தினாள் (அகம். 289:9-11). தலைவர் தலைவியைப் பிரிந்து தாம மட்டுமே செல்வாரா யின அவளின் இமைகளைக் கடந்து ஊறும் கண் பனி பூணணிந்த வனமுலையை நனைத்தலை அவர் காணாரோ என்று தோழி பிரிவுக் குறிப்பறிந்து வேறுபட்ட தலைவியை வற்புறுத்தினாள (குறு. 348). ஊரனின் புறத்தொழுக்கத்தால மழையிற்பட்ட மலரினின்று நீர்த்துளிகள விழுமாறு தலைவி கண் ணிலிருந்து கண்பனி விழுநதது (ஐங்.19.5). அய லர் அலர் தூற்றுகையினால் நலனிழந்த இவள் கண்கள் கயலுமிழும நீரைப் போலக் கணபனி யைச் சிந்தாமலிருப்பின் நீ களவிற கூடிப் பிரிந்த தனால் நேர்ந்த முன்கையில் வளை நெகிழ்ச்சியை யும் தாங்கவியலும் என்று தோழி தலைவியின் ஆற் றாமையைத் தலைவனிடம் கூறினாள (கலி. 53:8-11). கண்பாயல் - கண்ணுறக்கம். என கண்பாயலை - கண் ணுறக்கத்தை - கைக்கொண்டு என்னை நினையாத காதலையுடையவன தந்த இடையறாத நோயினால் உண்டாகும் குளிரை வேதுகொள்வது போல் இக் கடும்பகல் இருக்கின்றது எனத் தலைவி பிரிவில் கலங்கி மொழிந்தாள் (கலி. 145:23-26).
கண்பாவை - கண்மணி. தலைவனின் பிரிவுக்குறிப் பறிந்த தலைவி 'யான் நொந்து நொந்து ஓவியர் எழுதத் தகுந்த அழகிய மையுண்ட கண்பாவை - கண்மணி - மறையும்படி ஊறும் கண்ணீர் வெள் ளத்தில் நீந்தும் நாள் வந்தது போலும் என்று தோழியிடம் உரைத்தாள் (நற். 177:8-10). கண்பு - சண்பங்கோரை, முயல பழனத்தில வளரும் கண்பின - சண் பங்கோரையின் கதிா போன்ற தூய மயிரடர்ந்த குறுந்தாள்களையுடையது (புறம. 334:1,2). கருங்கை வினைஞர்தம் காதலஞ்சிறுவர் கண்பினது புல்லிய காயில் தோன்றின தாதை மார்பிலே அப்பிக் கொள்வர் (பெரு.220-223). பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன பகைவரின் நாடுகளை அழித்த மையால் செங்கழுநீர் பொலிந்த பொயகைக ளிடத்தே களிறு மறையும் செருந்தியொடு கண்பு நெருங்கி வளாநதன (மது. 152,171, 172). வலையர் கணபு நெருங்கின மருத நிலம் கமழ வளைத்து ஆராய்ந்து வாளைமீனைக் கொணர்வர் (மலை.
454,455).
கண்மாறல் - நீங்கல், பாண்டியன் கூடகாரத்துத் துஞ் சிய மாறன்வழுதி படையெடுத்துச் செல்லும் நாடு
90
உ
கண்மாறல்
களில் முழவு முதலாகிய ஒலிபொருந்திய தெய்வங் கள் தாமுறையும் து. ணத்தைக் கைவிடுமளவு பலி கண்மாறியதால் - நீங்கியதால் - அம்பலங்கள் பாழ பட்டன (புறம. 52:12,13). மழை வந்து மலையைச் சூழ்க என்று முதலில் பலிதூவி அம்மழை மிகப் பெய்தலால் அப்பெயல் நின்று முகில மேலே போல தாக எனப் பினனர்த தெய்வததைப் போறறிய குறமாக்கள மழை கண்மாறியது கண்டு உவகை எய்தினர் (புறம். 143:1-4). கடந்த காலம் பெய் தேனென மழை கண்மாறினால் எல்லாவுயிர்க்கும உயிர்வாழ்க்கை இல்லை (புறம்.203:1-3). 'உயிர் களைக் காக்கும் நினது உயர்ச்சியைப் பாராது அனபு கண்மாறிய பார்வையுடனே நும்போல் லார் அருள் மாறுவாராயின எம்போல்வார் இவ் வுலகத்துப் பிறவா தொழிவாராக' என்று பெருங் குனறூர் கிழார் சேரமான குடககோச் சேரல் இரும்பொறை பரிசில் நீட்டிததபோது கூறினார் (புறம்.210:1-4).யான் கிணைகொட்டிச் சிறுகுடி கிழான் பண்ணனின் உழவுத் துணைகளான பசுடு, ஏற்றம், மேழி ஆகியவற்றை நாள்தோறும் பாடே வாயின, என பெருங்கிளையைக் காத்து வரும் பாணடியன் அக் காப்பிற்கு வேண்டிய அருளைக் கண்மாறுவானாக' என்று மதுரை அளக்கர் ஞாழார் மகனார் மள்ளனார் குறித்துள்ளார் (புறம். 388:10-16). பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவனின் செழுநகரில் விருந்தினர் கண்மாறாமல் உண் ணும் பொருட்டு நிணத்தொடுங் கூடிய இறைச்சி யைச் சமைப்பர் (பதி. 21:9-11). 'தலைவர் தாம் வருவதற்குக் குறித்த நாளும் பொய்த் தன; என் கண்களினின்று நீரும் நில்லாமல் ஒழுகு கின்றது; அவர் என அழகிழந்த கூந்தலையும் நினையார்; இவ்வாறெல்லாம் அருளினின்று கண் மாறல் செய்யினும் அவர் தமக்குரிய அறத்தினின் நும் பிழைத்தற்கும் அஞ்சாராயினரே' என்று தலைவி வருந்துவாளெனத் தலைவன் தானே கருதிக் கூறினான் (அகம்.144:1-7). மழை கண் மாறிய வெப்பமிக்க காட்டு நெறியிற் சென்ற தலைவனைத் தனியே விடுத்து அவனது நெஞ்சம் அவனை வருநதும்படி செய்தது (அகம். 337:18,19). ‘எனது
நலன தண்ணந் துறைவனொடு கண் மாறியது; அங்ஙனமாகவும் யான் இன்னும் உயிரு 1 1 டன் இருக்கின்றேன' என்று தலைவி தோழியிடம் நொந்துரைத்தாள (குறு. 125). மழையினையுடைய நள்ளிரவிலே அல்லகுறிப்பட்டு யான் கண்மாறி யதனால் குறியிடத்து என்னைக் கூடப் பெறாத தலைவர் என் பழியை உன்னிடத்துக் கூறுகின்றாரே எனத் தலைவி தோழியிடத்துச் சொல்லி வருந்தி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lybzmgaw7y9l4u29gbilbke8v62xxtk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/99</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668487</id>
    <revision>
      <id>1986819</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:54:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986819</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9677" sha1="8icc44ozb1xxus05bb9lr1t5h4aiyso" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கண்மாறாடவர்
னாள் (கலி. 46:18,19). 'பலரும் சிரித்து இகழப்படும் மடன்மாவினை யான் ஏறும்படி நறிய நுதலினை யுடைய தலைவி அருளாளாய்க் கண்மாறி விடின், அவளோடு என்னிடை நிகழ்ந்த களவு ஊரிடத்தே வெளிப்பட்டு அலராகுமே' என்ற குறிப்போடு
தலைவன் போனான் எனத் தோழி தலைவியிடத் துக் கூறிக் குறை நயப்பித்தாள் (கலி. 61122-24). கண்மாறாடவர் - விழித்தகண் இமைக்குமளவிலே மறை கின்ற கள்வர். மதுரை ஊர்காப்பாளர் இரவினில் கன்மாறாடவரின் - விழித்தகண் இமைக்குமளவிலே மறைகின்ற கள்வரின் - ஒடுங்கிடங்களை ஒற்றாடித் துஞ்சாக் கண்ணராய்க் காவல் புரிவர் (மது. 642-
647).
கண்விடுதூம்பு - கண்திறக்கப்பட்ட தூம்பு (பெரு வங்கியம்).
'வல்விலோரியை யான் பாடுவேன்; நீலிரும் கண் விடுதூம்பாகிய களிற்றினது கைபோலும் வடிவை யுடைய பெருவங்கியத்தை இசைமின்' என்று வன் பரணர் விறலியரிடத்துக் கூறினார் (புறம். 152:
12-15).
கண்விழித்தல் - மலர்தல். பொய்கையில் குவிந்திருந்த (தாமரை) போதுகள் கண் விழித்தன - மலர்ந்தன
(புறம்.397:3).
கணக்காயன் தத்தனார் - புலவர், தத்தன் என்ற இயற் பெயரையுடைய இவர், தமிழ் அரிச்சுவடியாகிய கணக்கினை மாணவர் கூட்டத்திற்குக் கற்பிக்கும் கணக்காயராய் இருந்தமையின் கணக்காயன் தத்த னார் என்று குறிக்கப் பெற்றார். குறுந்தொகை 304-ஆம் பாடல் இவருடையது. கொடுந்திமிற் பரதவர் எறியுளி வீசிக் கோட்டு மீனை வேட்டை யாடுதல் இவர் பாடலில் சிறப்பாகப் புனைவு பெறுகின்றது. தலைவனொடு தான் கொண்ட நட் பினைப் பகைதரு நட்பு என்று தலைவி கூறுவதாக இவர் குறித்தது நயமுடைத்து.
கணக்கு - கணிதம். நாழிகைக் கணக்கர் இரவில் வானோக்கிக் காலக் கணக்கை - கணிதத்தை - ஆராய்வர் (குறு.261:6,7).
கணந்துள் - பறவை வகை. மலையுடைக் கானத்து வழி யின் அயலிலிருந்த அழகிய சிறகுகளையும் நெடிய கால்களையும் உடைய பெருந்தொகுதியாகிய கணந் துட் பறவைகள் ஊறுவிளைக்கும் ஆறலை கள் வரின் வரவினை யறிவித்து ஆறுசெல் வம்பலரை இடத்தினின்று நீங்கி ஒளியச் செய்யும் (குறு. 359: 4-7), அருஞ்சுர நெறியில் வேட்டுவன் அமைத்த வலையைக் கண்டு வெருவிய நெடுங்காலையுடைய கணந்துட் பறவை தனித்து எழுப்பும் தெளிந்த
91
கணம்
ஓசை அச்சுரத்தின்கண் செல்லும் கூத்தர்தம் வழி வருத்தம் நீங்க இசைக்கும் யாழோசையோடு சேர்ந்து ஒலிக்கும் (நற்.212:1-4),
கணம்- 1. கூட்டம், போர்க்களத்தில் பனையின் துண்டம் போல வேறுவேறு கிடக்குமாறு களிற்றுக் கணத்தை கூட்டத்தை - படைவீரர் வெட்டிச் சாய்ப்பர் (புறம். 35:22-25). களிற்றுக்கணம் போரிட்ட பாச றையில் விசும்பிற் பறக்கும் எருவையைப் பெரிய ஊன் துண்டங்கள் தடுப்ப, மாற்றார் தேயத்தில் தங்கியிருப்பான் பாண்டியன் பல்யாக சாலை முது குடுமிப் பெருவழுதி (புறம். 64:3-6). மலைச் சார லிடத்தே மறப்புலி சீறி யெழுந்தால், அதனை மான்கணம் எதிர்த்து நிற்க முடியாது (புறம். 90:3). முகிற்கணம் சென்று தங்கும் உயர்ந்த மலைக்குத் தலைவன் ஆய் அண்டிரன் (புறம். 131:1,2). மான் கணந் தொலைத்த குருதி தோய்ந்த அழகிய வீரக் கழலணிந்த காலினை யுடையவன் நள்ளி (புறம். 150:5).ஞாயிற்றை அவுணர்கணம் கொண்டு போய் மறைக்கவே இருள் மூடிய உலகத்தின் துன்பந்தீர அஞ்சன வுருவன் (கண்ணன்) அதனை மீட்டுக் கொணர்ந்து ஆகாயத்தே நிறுத்தினான் (புறம்.174, I-5). சிறியனவும் பெரியனவுமாகிய புழைகளைப் போக்கற விலக்கிய மான்கணத்தைத் தொலைத்த கடுவிசைக் கதநாய்களை உடையவன் கடிய நெடு வேட்டுவன் (புறம். 205:7-9). புலிக்கணம் போன்றது தறுகண்மை யுடைய வீரர் சுற்றம் (புறம்.341:7). அணங்கு உருத்து வந்தாற் போன்று கணங் கொண்ட தானை போருக்கெழுந்தது (புறம். 362:6). போர்க்களத்தில் பேய் மகளிர் மொய்த்துச் சூழும் பிணக்குவியலைக் கண் நரிகளோடு கழுதுகள் ஈர்த்துண்ணும் (புறம்.369:15,16). போர்க்களத்தில் பேயோடு கணநரிகள் ஊனுண்டு திரியும் (புறம். 373:36,37), அதியமான் நெடுமானஞ்சியின் மலைக் கணத்தன்ன மாடங்கள் எதிரொலிக்குமாறு பொரு நன் தடாரிப்பறையை அறைந்து பாடினான் ம். 390:7-9). நீர் நிறைந்து விளங்கும் இடி, மின்னல் முதலியவற்றின் தொகுதியினையுடைய கணமுகில் மழை பொழியக் கடிய காற்று சுழன்று வீசும் பெரும்பரப்பினையுடையது விசும்பு (பதி. 17:11-13). பகைவரைத் தேய்த்து மணிகளை மாறி மாறி ஒலிக் கும் மதம் மிக்க யானைக் கணநிரை அலறுமாறு பகைவர் நாடுகளை வென்றவன் இமையவரம்பன நெடுஞ்சேரலாதன் (பதி. 20:11-13). வேலமரத் தின் உலர்ந்த கிளைகளில் சிலந்திகள் பின்னிய வலைகளைக் கண்டு புறவின் கணநிரை அஞ்சியல் றும் (பதி.39:9-13). இடியோசையால் மான்காம் நடுங்கும்படி பெரிய மலையிடத்து மழை பொழியும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8icc44ozb1xxus05bb9lr1t5h4aiyso</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/101</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668488</id>
    <revision>
      <id>1986820</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:54:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986820</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9963" sha1="e6wm7ln8399bqnvxn1jagnlo6l8f04e" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கணம்
93
கணக்
கானமெல்லாம் அடங்கிய இரவில் தினையினை மேயும் யானையின் இனம் நிலைகெட்டு ஓடச் சேணோன் கவண்கல் எறிவான் (அகம். 392:17-18). பாறைகள் பிளவுபடுமாறு கனமழை பெய்யா தொழிந்த காட்டுப்பரப்பு தலைவி நடத்தற்கு எளிய வாகும்படி அவளை உடன் கொண்டு போனானே எள மகட்போக்கிய செவிலி வருந்திக் கூறினாள் (அகம்.397:4-9), 'செங்காந்தளினது பூங்கொத்துப் போன்ற சிவந்த கொண்டையினை யுடைய கணங் கொண்ட சேவலே, தலைவனொடு யான் பள்ளி யிடத்தே துயின்ற ஏம இந்துயிலை எடுப்பித்த நீ, காட்டுப் பூனைக்கு இரையாகிக் கடுநவை யுறு வாயாக' என்று தலைவி வெகுண்டுரைத்தாள் (குறு. 107). கடற்கரையிடத்தே பனையின் உச்சியிலுள்ள கருக்குடை நெடுமடல் குருத்தோடு மறையும்படி கடுங்காற்று நீண்ட வெண்மணற் குப்பையாகிய கணங்கொள் சிகரங்களைத் தொகுக்கும் (குறு. 372:1-3). உமணர் உப்பு விற்றவாறு கணநிரை களை உரப்பி நெடிய நெறியிற் செலுத்தும் வண் டிச் சக்கரம் மணலிற் போழ்ந்து செல்லும் ஓசை கேட்டு அருகிலுள்ள கழனிகளில் இருக்கும் குருகு கள் வெருவும் (நற். 4:7-11), பாக்கத்தில் பரதவர் இறாமீனின் கணங்கொள் குவியலைக் காயவிடும் வகையினை யெண்ணிப் புன்னை நிழலுக்கு முன் னுள்ள வெயிலில் பரப்புவர் (நற்.101:2-5). வேட் டுவச் சிறுவர் மரங்கள் மேலேறி மான்கணங்களை அகப்படுத்தும் பொருட்டு வேட்டைக்கு விரும்பி யெழுவர் (நற்.111:4,5), உவர்நிலத்து விளைகின்ற உப்புக்குவியலை மலை நிலத்தே கொண்டு சென்று விற்கும் நிலையா வாழ்க்கையுடைய கணங்கொள் உமணர் தம் வண்டியை முறிந்தவிடத்தே விட்டுச் செல்வ, அதன் பழைய பாரினிடத்தே வெண்குருகு முட்டையிடும் (நற். 138:1-4). மேகம் கணங்கொள் இன்னிசை முரசுகளைப் போல முழங்கித் தலைவ னது மலைநாட்டின்கண்ணே தவழும் (நற்.197: 9-12). குளத்தின்கண் இருக்கும் கணக்கொக்கு களைப் போல் கூட்டமான கூம்பிய ஆம்பல் முகை கள் தோனறின (நற். 230:2,3). பொய்கையில் கயல் மீன்கணம் கலித்தெழும் (நற். 239:5). தலைவியிடம் அன்பின்றிப் பண்பில்லாத முறையில் பொய்யாக இடிக்கும் மேகத்தின் அதிர்குரலை மெய்யாக நினைத்து மயிலினத்தின் மடக்கணம் ஆடியது (நற். 248:6-8), தலைவன் மலரின் கணம் மணம் வீசும் பெரிய மாலை புரளும் மார்பினன் (நற். 254:7,8). கொடுமுடிகள் உயர்ந்த நெடிய மலையிடத்து நுண்ணிய பஞ்சுபோலக் கணங்கொளக் காற்றால் அலைக்கப் பெறும் மேகங்கள் தவழும் (நற்.353:
2.3). 'பிரியேன்' என்று சூளுரைத்துப் பொய்த்த தலைவனை, நீ சிறிதும் வருத்தாதே எனறு கணங்கெழு கடவுளை வாழத்தி அதற்கு உயர்ந்த பலிகளையிட்டுப் பரவி வருவோம் வா' என்று தோழி தலைவியை அழைத்தாள் (நற் 358: 4-7). பொன் போன்ற பூக்களை யுடைய வேங்கைக் கிளையிலிருந்து அளாவிக் கமழ்தாது அளைந்த அழகிய தோகைமயில் கற்பாறையின மேல கணத தோடு கூடி ஞாயிற்றின் இளவெயிலைத் துய்க்கும (நற். 396:3-7). கணங்கொள் அருவிக் கான்கெழு நாடனென்று தலைவனைத் தலைவி குறிக்கினறாள் (ஐங்.183.1). பிரிந்து சென்ற தலைவரை நோக்கி, 'ஐயனே, காதலியைப் பிரிதல் கொடிதாகலின் பிரிந்து செல்லா தீர்' எனக் கூறித தடுக்காத குன்று கெழு கானத்தினகண வாழும பண்பிலலாத விலங் கின் கணங்கள் சற்றும் அறனில்லாதன என்று தலைவி கூறினாள் (ஐங.332). எயிற்றி தன தமை யன்மார் கணமாக்களை வேட்டையாடித தந்த நிணமுடைய இறைச்சிகளை உலர்ததி அவற்றைக கவரவரும் பறவைகளை ஓட்டினாள (ஐங். 365:1-3). கடுவன் களவொழுக்கமொழிந்து வரைந்து கொள ளும் நிலைமையைக் கற்றுத தன் காதல மந்தியி னது கணமலி சுற்றததிடத்தே சென்று மகட்பேசு வார் போல அம்மநதியைத் தனக்குத் தரவேண்டு மென்று தன் குறையைச் சொல்லும் தலைமையினை யுடையது தலைவனின் மலை (கலி. 40:15-18). ளிர் பூக்கொய்ய வளைத்த பூங்கொமபிலிருந்து எழுந்த வண்டினங்கள் கணங்கொண்டு மொயதத போது அவருள் ஒருத்தி அவற்றைக கையால் கடிய மாட்டாளாய்த் தான் அணிந்திருநத மணங்கமழ மாலையை அறுத்து அது கொண்டு ஓட்டி அதற்கும் போகாமை கண்டு ஓடத்திறகுள புகுவாள் (கவி. 92: 48-47), திருப்பரங்குன்றத்திறகு முருகவேளை வணங்கச் செனறோருள் சிலா, அங்குள்ள கருமுக முசுக்கணத்திற்குக் கருமபையளித்தனா (பரி. 19:39). 'திருமாலே,ஆயிரம் திருமுடிகளை விரித்த சுணங் கொள் சுற்றத்து அண்ணலை (ஆதிசேடனை) வணங்கி. எம் சுற்றத்தோடு யாமெல்லோரும் நின திருவடி நிழலைப் பிரியாதிருபபோமாக என்று நின நலலடி களையேத்தி நினனைப் பரவுகின்றோம்; அருளக• என்று புலவர் வேண்டுகிறார் (பரி.தி. 179-82). 2. திரட்சி. கணங்குழை - திரட்சியுடைய காதணி அணிந்த பரத்தையருடைய புணர்சசியாற்குலைந்து வீழ்ந்த கூந்தலணையில் தலைவன துயின்றதனால் அவன் மார்பு தெய்வம் போல மண நதது (கலி. 71: 19,20). ஆயர் ஏறு தழுவுதற்காக ஏறுகளை ஆரா யந்து வசசிரத்தோனின (இந்திரனின) ஆயிரங் கண்
மக&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>e6wm7ln8399bqnvxn1jagnlo6l8f04e</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/100</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668489</id>
    <revision>
      <id>1986821</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:54:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986821</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9996" sha1="hrt3u52e1x5s90fgex6otj5abcnymka" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கணம்
(பதி. 50:1,2). களிற்றியானைகள் பெரிய மலைக ளைப் போலக் கணங்கொண்டு நின்றன (பதி. 80: 1.2). திருபபரங் குனறில அழகிய சிறகுகளையுடைய வண்டின்கணம் இராக்காலத்தே வயலில் வாய் அவிழ்ந்த தாமரைப் பூக்களில் துயில் கொண்டு வைகறையில் தேன கமழும நெய்தற் பூக்களை ஊதி ஞாயிறு தோன்றின காலத்தே சுனைப் பூக்களில் சென்று ஒலிக்கும் (மூரு. 72-77). நல்லியக்கோடன தன்னை நாடி இரப்போர்க்குப் பிடிக்கணம் வழங் கும் கையினை யுடையவன (சிறு. 124-126), கிணை மகளது அட்டில கணசசிதல் தின்ற காழ் சோர்ந்த பழைய சுவரை யுடையது (சிறு.132,133). முல்லை சான்ற கார்காலத்தில் கரிய அரும்பினை யுடைய காயா கணமயிலின் கழுத்துப் போலப் பூத்தன (சிறு.165,169).சீறூர் முன்றிலில் பிடிக்கணத்தன்ன குதிர்கள நிறகும் (பெரு. 186,191). மருத நிலத்துக் களங்களில் உள்ள சிலநதியின் நூல் பின்னப்பட்ட நெற்கதிர்ப் போர்கள் கணங்கொள் சுற்றமொடு கைகோத்துத் துணஙகைக கூத்தாடும் பூதங்கள் துகிலுடுத்தவை போலிருக்கும் (பெரு. 233-237). மலைப்பக்கத்தே யாளி தாக்குதலினால் கணஞ்சால வேழங்கள் கலங்கிப் பிளிறின (பெரு. 257-259). பாச் றையிற பிரிந்திருக்கும் தலைவனாகிய அரசனின் பகைவர் எறிந்த வேலினால் புண்பட்ட களிறுகள் பிடிக்கணத்தை மறந்தன (முலலை. 68,69). மாயோன கணங்கொள் அவுணரைக் கடந்தவன (மது. 590,591). போரில் பகைவரின உயர்ந்த யானைக் கணநிரை யைக் கவர்ந்த பெருஞ்செய் ஆடவராகிய மண்ட லங்களை ஆள்வோரைப பரிசுபெற அழைமின் என்று பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன ஆணையிட் டான் (மது. 744-746), மான்கணம மரத்தடிகளிலே அசையிடவும் ஆன்கணம் கன்றுகளை யழைக்கும் குரலையுடையவாய மன்றுகளில் புகவும் மாலைப் போது வந்தது (குறி. 216-218). விறலியர் கணங் கொள் மயிலகளைப் போலக் கூந்தலைத் தாழ்த் துக் கூத்தர் தலைவனைச் சூழ்நதனர் (மலை. 44-46). தெய்வமுடைய நீண்ட மலையுச்சியினின்று விழு கினற கணங்கொள் அருவிகளையுடைய காடுகள் பொருந்திய மலைநாடன் தலைவன (அகம், 22.1,2). பக்கமலையிடத்தே மூங்கில்களை ஒலியுணடாகத் தாக்கிச் சூறாவளி ஏற்படுத்திய மிக்க தீ பரததலால் அம மூங்கிலகளின கணுககள் வெடித்து எழுப பும ஒலி கணக்கலை மானகளைத் துரத்தும் (அகம். 47:4-7). காட்டு வழியில் இளைய மரைமான் கண நிரை இனிய புளிப்பினையுடைய நெல்லிக் காய்சு களைத் தின்னும் (அகம். 69:7-9), கணக்கலை மான்கள் தாழ ஒலிக்கும் கடுங்குரல் பெருவங்கியத்தின் ஒலி
92
கணம்
போலுதல் (அகம். 82.5). கணக்கலை மான்கள் தாழ ஒலிக்கும் மலைச் சாரலில் தலைவியைத் தலைவன் களவிற கூடினான் (அகம். 112:14,15). புலிக் கணத் தன்ன நாய்கள் தொடாந்து வருவதற்குக் காரண மான வேட்டையாடுதலை விடுததுத் தந்தை இல்லி டத்தேயிருக்கும் இரவுக காலஙகளில் தலைவி படப் பைக்கண் தனியே சென்று வருதற்கு அஞ்சுவள் என்று தோழி கூறினாள் (அகம்.158:15-18). பாலை நிலத்தில் புலிகொன்று தின்று விட்டுப்போன களிற் றில ஊனில் மறவர் தம் கோவில் கோத்தெடுத்தது போக எஞ்சியதனை அவ்வழியே போகும் கணஞ் சால் உமணர் எடுத்துச் சோற்றுலையில் கூட்டியாக் குவர் (அகம்.169:3-8). காட்டில் கணங்கொள் வண் டின் தொகுதிமணங்கமழும் முலலை மலரில் மாலைக் காலத்தே ஆர்த்தது (அகம். 204.5-7). மலையில்
வேங்கை நறுமலா உதிரப் பெருங்கிளையில் ஏறிக் குரங்கின் கணக்கலைகள் தம மந்திகளைக் கூப்பிட் டுத் தாவும் (அகம். 205:20-23). காட்டில் துளளு நடையுடைய மரைக்கணம் அஞ்சியோடுமாறு தலை வன் தேராழி மணலைப் போழ்ந்து ஒலியெழுப்பி வரும் (அகம்.224:10-14). புனனைப் பூக்கள் பரந்த மணற்பரப்பில் தலைவி கணங்கொள் ஆயத்துடன் சிறறிலிழைத்து விளையாடினாள் (அகம். 250:2-5). கணஞசால் கோவலரது நெடிய கூப்பீட்டொலியை அறிந்து ஏறுகள் பசுவினங்களைத் தம்மோடு கூட் டிக் கொண்டு ஒருங்கு சேரும் (அகம்.263:12,13). கணஞ்சால் உமணர் கற்கள் பொருந்திய நெறி களையுடைய காட்டினைக் கடந்து போகையில் உப்புப் பொதிகளைச் சுமந்தேகும தம் எருதுகள் இளைப்பாறுதற்குத் தங்குவர் (அகம். 295:8-10). பாலை நிலத்தில வற்றல் மரத்தைப பொருந்திய சிள்வீடு எனும் வண்டுகள் பலவும் ஒருங்கு சேர்ந்து உமணரின் கணநிரை (எருதின கூட்டம்) மணியொலி போவ ஒலிக்கும் (அகம். 303:16-18). பாறைகள் உமணர்தம் கணநிரை யாகிய கழுதைகளைப் போலுதல் (அகம, 337:6), வழிப்போகும் வம்பலர் அணிகலன் ஏதுமில ராயினும் அவரை ஆறலை கள்வர் தமது அம்புவிடு தொழிற் சிறபபைக் காணும்பொருட்டுக் கொன்று வீழ்த்திப் பறவைக களுக்கு உணவாக விட்டுப் போக, அவர் நிணத்தைக் கணநரிகள் இனததொடு கூடி அருந்தும் (அகம். 375:3-6), உப்பு விற்று வந்த தலைவியிடத்து நெஞ்சைப் பறிகொடுத்த தலைவன் உப்புவிற்கச் சேட்புலஞ் செல்லும் உமணர் போகும் நெடுநெறி களில் கூடிச செலலும் கணநிரை வாழக்கையே சிறந்தது போலும் எனக் கூறினான (அகம். 390:1-4,17). கல்லெனக கணமழை பொழிந்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hrt3u52e1x5s90fgex6otj5abcnymka</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/102</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668490</id>
    <revision>
      <id>1986822</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:55:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986822</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9193" sha1="i9s4pk85hhn0dcu84sxjmzup691ag4k" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கணவ
94
கணவன்
களை யொக்கும் கணங்கொள் பல்பொறிகளையும்
கடுஞ்சினத்தையுமுடைய ஏற்றையும் பிறவற்றையும்
சுழன்று திரியும்படி தொழுவிடத்தே புகுத்தினர் (கலி.
105:15-22). ஏறு தழுவுகையில் அவ்வேறு கொம்பு
களால் குத்தி மேனோக்குதலால் சிந்திய குருதியால்
நனைந்து அசையும் கணமணிகள், நறவம்பூவினது
மலர்பதம் நோக்கிச் சூழ்ந்து திரியும் தும்பிகளைப்
போலும் (கலி.105.39-42). தலைவனது துறையி
டத்துக் கணங்கொள் இடுமணலால் மூடப்பட்டுக்
காவி வருந்த அலைகள் வந்து அம்மணலைக்
கரைத்து அக்காவிக்கு அருள் செய்யும் (கவி. 131:
37-40).
3. மிகுதி. கடற்கரையில் முழங்குகின்ற அலை
கொழித்த பெரிய எக்கர் மணலைத் துகிலின் நுடக்
கம் போலாகக் கணங்கொௗ-மிகுதிபட - காற்றுத்
தூற்றும் (நற்.15:I-3}.
அண்மை
கணவ கொழுந (கணவன் என்னும் சொல்லின்
வினி). செயிர்தீர் சுற்பிற் சேயிழை கணவ (புறம்.
3:6), ஆயிழை கணவ (புறம். 34:7). ஒடுங்கீ
ரோதிக் கொடுங்குழை கணவ (பதி. 14:15). திருந்
திய இயன்மொழித் திருந்திழை கணவ (பதி. 24:11).
வாணுதல் கணவ (பதி. 38:10). நன்னுதல் கணவ
(பதி. 42:7). ஆன்றோள் கணவ (பதி. 55:1). காமர்
கடவுளும் ஆளும் கற்பின், சேணாறு நறுநுதற்
சேயிழை கணவ (பதி. 65:9,10). கற்பு இறை
கொண்ட கமழும் சுடர்நுதல், புரையோள் கணவ
(பதி. 70:15,16). சேணாறு நல்லிசைச் சேயிழை
கணவ (பதி. 88:38). ஆறிய கற்பின் தேறிய நல்
லிசை, வண்டார் கூந்தல ஒண்டொடி கணவ (பதி.
90:49,50). மங்கையர் கணவ (முரு. 294). திருவின்
கணவ (பரி.3:90).
கணவர் - கொழுநர், வளமனை மகளிர் தம்கணவர்-
கொழுநர் - உவப்பப பிளளைகளைப் பெறுதல்
(மது. 600,603). முகைப்பருவதது மகளிர் பூவை
நாடி வந்தடையும் வண்டைப் போலத் தம் காதற்
கணவர் தம்மை வநது எதிர்ப்பட்டு இன்புறும்படி
பாட்டியரைத் தப்பித் தடை கடந்து வையைக்குப்
புனலாடச் சென்றனர் (பரி. 10:36-40).
கணவன் கொழுநன். தழைத்த கரிய
கூந்தலை
யுடைய ஆயிழைக்குக் கணவன - கொழுநன்
ஆகிய நாஞ்சில் வள்ளுவன் பரிசிலர்க்குக் கிளிகள்
பொருந்திய புனத்தில் மரப்பொதும்பில் வைத்த
பெரிய கதிரை யொப்பான் என்று பாராட்டுவர்
மருதனிள நாகனார் (புறம். 138:8-10). எமக்கு எம்
முடைய பெருந்தோட் கணவன் மாய்ந்தானாகத்
தாமரை மிக்க பெரும் பொய்கையும் தீயும் ஒரு
தன்மையனவே எனப் பூதப்பாண்டியன் தேவி
பெருங்கோப் பெண்டு சான்றோரிடம் கூறித் தீப்
பாய்ந்தாள் (புறம். 246:12-15). மனைக்கு விளக்க
மாகிய வாணுதல் கணவன், போரில் தன் படைக்
கெல்லையாய் நின்று காக்கும் வெற்றி வேலை
யுடைய தலைவனென்று ஒருவனை ஐயூர் முட
வனார் சிறப்பிப்பர் (புறம்.314:1,2). வேட்டுவ
னொருவன் தன்னில்லத்தில் ஆழ்நது உறங்குகையில்
அவ்வில்லத்து முன்வாசலில கட்டப்பட்டிருந்த
பார்வை மானாகிய இளைய பிணையினைத்
தழுவிப் பிறிதோர் கலைமான் திளைத்து விளை
யாட, அவற்றின் இன்புறு புணர்நிலையைக் கண்ட
மனையோள் தன கணவன் உறக்கம் நீங்கி
எழுதலை யஞ்சியும் அக்கலைமான் பிணைமானை
விட்டு ஓடுதலை யஞ்சியும் மனையிடத்தே நட
மாடாமல் ஒதுங்கி அமைந்தாள (புறம்.320:3-9).
ஓவத்தனன தொழில் புனைந்த நன்மனையின்கண்
உள்ள பாவை போனற நல்லாளின் கணலன் பாரி
(நலலாளின் கணவன் செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் என்பர்
வ. சுப. மாணிக்கனார்) (பதி. 61:2,3). குற்ற மற்ற
கற்பினையும் ஒளிபொருந்திய நுதலையும் உடைய
வளுக்கு (தெய்வயானைக்கு கணவன முருகன் (முரு. 6).
வனைபுனை எழில் முலையினையும் மூங்கிலை
ஒத்த திரண்ட தோளினையும் மலர்போலும் மழைக்
கண்ணையு முடைய மங்கையர் சுணவன நன்னன்
(மலை. 57,58). கன்று வயிற்றில் உண்டான கயந்
வரம்பாகிய
தலை மடப்பிடியை : வலிமைக்கு
கணவன் (களிறு) காத்தது (மலை. 307,308). நன்னன்
தன்னை வணங்காதாரை அழித்த பணிவில்லாத
ஆண்மை உடையவனும் பூங்கொடி போல்வாளின்
கணவனும் ஆவன் (மலை. 423,424). நிறைசூல்
கொண்ட பெணயாமை வெண்மணல் குவியலின்
பக்கத்தே ஈன்று மறைத்துப் புதைத்து வைத்த
புலவு நாறு முட்டையிலிருந்து குஞ்சு வெளியாகும்
வரை அந்த யாமையின் கணவன காக்கும் (அகம்.
160:4-8). மறுகிலுள்ள பலர் இந்நல்லாளுடைய
கணவன் இவன் என்று சொலல யாம் சிறிது
நாணுவோம் என மடல் ஏறும் தலைவன் கூறினான்
(குறு. 14:4-6).இப்பிறப்பு மாறி மறு பிறப்புவரினும்
என் கணவன் நீயே யாகுக; நின்நெஞ்சிற் கொத்
தவள் யானே ஆகுக' எனப் பரத்தையிற் பிரிந்து
மீண்டுவந்த தலைவனிடம் தலைவி உரைத்தாள்
(குறு. 49:3-5). ஆண்வங்காப் பறவை நீங்கியதால்
தனித்த பேடை புல்லூறு இரையாகக் கொள்
ளத் தன்மீது வீழத் தன்னுடைய கணவனைக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i9s4pk85hhn0dcu84sxjmzup691ag4k</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/103</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668491</id>
    <revision>
      <id>1986823</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:55:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986823</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8925" sha1="n7150du7lv8bv692v43x20kz0j36h2v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கணவிரம்
போன்ற
காணாமல் வேங்குழலின் இசை
குரலால் பலமுறை அழைக்கும் (குறு. 181:1 +).
தானே துழாவிச் சமைதத தீம்புளிப பாகரைத் தன
கணவன் இனிதென்று உண்டதனால் தலைவியின்
முரம் நுண்ணிதின மகிழ்ந்தது (குறு. 167:4-6). பசி
வருத்துதலான் முடங்கிக் கிடந்த செந்நாய்ப்பிண
வின் வேட்டைமேற் சென்ற கணவன் தன பிண
வைக் சுருதிக் காட்டு வழியில் வருந்தும் (நற்.103:
6-9). மந்குக் கணவனாகிய கலலாக் கடுவன
புலி முழங்குதலானே அஞ்சிப் பக்க மலையிலுள்ள
உயர்ந்த குனறின் உச்சியிலே விரைந்து ஏறிக்
கொள்ளும் (ஐங்.274:2-3).
கணவிரம்
செவ்வலரி. சீறூரில் வாழும் ஆறலை
கள்வர் பொலிவற்ற வழிதோறும் அம்புகளை ஏவு
தலாலே நிணவரியும் புண்ணுமிழ் குருதியும் சூழக்
கணவிரமாலை செவ்வலரிமாலை - இடப்பட்டு
இறந்து கிடப்பது போல வழிப்போக்கா மாயந்து
கிடந்தனர் (அகம்.31:7-10). கணவிரி, கணவீரம்,
காண்க.
கணவிரி செவ்வலரி. வேங்கை, கணவிரி-செவ்வலரி
- காந்தள், தோன்றி, நீலம் முதலிய மலர்களைச்
சாரலின் சோலைக்கண்ணே அருவி கொண்டு
வந்து சொரிந்தது (பரி. 11:20-23). கணவிரம, கண
வீரம் காண்க.
கணவீரம் - செவ்வலரி. மலைவாழநர் பலவேறு நிலை
யிலுள்ள முருகனைச் சிறுபசு மஞ்சளோடு சந்தனம்
குளிர்ந்த
முதலியவற்றைத் தெளித்துப பெரிய
கணவீரம் - செவ்வலரி - கொண்டு கட்டிய மாலை
களையும் ஏனைய நறுந்தன மாலைகளையும்
அசையும்படி தொங்கவிட்டு நலநகர் வாழ்த்தி
வழிப்பட்டனர் (முரு. 238-238). கணவிரம், கணவிரி,
காணக.
கணன்
-
1. கூட்டம். தாழ்சடைப் பொலிந்த அருந்
தவத்தோனுக்கு (சிவனுக்கு) பிறைமதி திருநுதலுக்கு
அழகாயது; அப்பிறைமதிதான் பெரியோன சூடு
தலால பதினெணகணனும் - கூட்டமும - புகழவும்
படும் (புறம். 1:9-13). சிறிய யாழைக்கொண்டு
பாடும் பாணர் களிறுகளைப் பரிசில பெற்றுக
கொண்டு சென்றமையின், களிறுகளின்றிப் பொலி
விழந்த நெடிய தறியின்கண காட்டு மயில்கள்
தத்தம் கணனுடன் தங்கின (புறம்.137:1-4).
கணி- 1. சோதிடம், பலலி மேல் உறுவது கூறுகின்ற
சிறுசெந்நாவையும் மணி ஓசையைக் கேட்டாற்
போன்ற தெளிந்த குரலையும் கணி சோதிடம்
கூறும் வாயினையும் உடையது (அகம். 151:13-15).
-
95
கணிச்சி
காரகும்பு அமிழ்ந்த கணிவாய் வேங்கையில்
(சோதிடம் வல்லார் போன்ற வேங்கை மரததில கட்டிய
பரண்மீதேறித தினைப் புனத்தின்கண் வரும்
கிளிகளைத் தலைவி ஓட்டுவாள் (தினை முற்றும்
காலத்தை வேங்கை அரும்பு தோன்றி முன உணர்த்துதலின்
வேங்கை சுணியெனப்பட்டது) (நற்.373.6-8),
2. வேங்கைத்தாது. கணியை - வேங்கைத்தாதினை-
மகளி விரும்பித தம மேனியில் அப்பிக கொளவா
(புறம்.344:9),
கணிகாரம் - கோங்கு. தலைவன பிரிந்த பின்பு பசிய
பொன்னொளி கொல்லோ, மா ஈன்ற கொழுந்தின
மேல கணிகாரம் - கோங்கு மலரின தாது பரந்த
ஒளி கொல்லோ என்று பிறா கூறும தன்னணி
போம்படி தன மேனியை மறைத்த பசலையளாயத்
தலைவி காணப்பட்டாள் (கலி. 143.4-6).
கணிகை - பொது மகள். தலைவனோடு கூடிய பரத
தையை, விரும்பப்படும் காம இன்பத்தைப் பொய்
யோடு கலந்து அதனைக் கொள்ளவரும் காமுகரை
மயக்கும் வலைத் தொழிலை யுடைய கணிகை
பொதுமகள் - எனத தோழி ஒருத்தி இகழநதாள்
(பரி. 20:48,49).
கணிச்சி 1.மழுப்படை 'நீயோ பரிகாரம இல்லாத
கணிச்சி -மழுப்படை - என்னும் படைக்கலத்தை
உயிர் வருந்துமாறு சுழற்றிக் கூற்றம சினநதாற்
போலும் வலிமையுடன நினக்கு மாறுபட்ட இரு
வேந்தரின் நிலத்தைக் கொள்ள நோக்கினாய
எனச சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி
வளவன் மறத்தை இடைக்காடனார் பாராட்டு
கிறார் (புறம்.42.22-24). மனிமிடற்றோன் (சிவன்)
ஆனேற்றை வெற்றிக் கொடியாக உயர்த்தியவனும்
அழல போலும் சடையொடு விலக்குதறகரிய கணிச்
சிப் படையை உடையவனு மாவான (புறம், 56:1-8),
பயனில்லாத முதுமையை உடைய பலசான்றீரே,
நீா கணிச்சிக கூரம்படைக் கடுந்திறல் ஒருவன
(கூற்றுவன) பாசத்தால பிணிககுங்காலை இரஙகுவீர்;
நல்லது செய்தல் ஆற்றீராயினும் அல்லது செய்
தல ஓம்புமின என நரிவெரூஉத்தலையார் அற
முரைககினறார் (புறம். 195.8-7).
2. ருந்தாலி. இருமபீனாற் செய்த கணிச்சி - குந
தாலி - கொண்டு தண்ணிய வளனிலத்தை உடைத்
துத தோண்டியதால சில்லூற்றாக ஊறிய குழியில்
நருணண ஆக்கள சூழந்தன (பதி. 23.12-15). மணி
மிடற் றந்தணனாய சிவனுக்குக கையில கணிச்சி
யொடு மழுப்படை உள்ளது (அகம். க.வா. 5,13).
கிணறு அகழவோர் தம லல்வாயக கணிசசியால்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>n7150du7lv8bv692v43x20kz0j36h2v</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/104</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668492</id>
    <revision>
      <id>1986824</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:55:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986824</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10046" sha1="jcdo2lt8tdcsl73xtx2hhtoxzkstw7w" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கணிச்சிக் கூர்ம்படைக் கடுந்திறல் ஒருவன்
உடைத்தும் நீர் ஊறாமையால் கைவிட்டுச் சென்ற
தழை முடிய கிணறுகளைக் கானலா தம்மைப்
பிடிக்க அகழ்நத குழி எனக் கருதிக் களிற்றினம்
தூர்க்கும் (அகம். 21.21-26). மலைககாட்டின் பக்கத்
தில் கணிச்சியால் தோண்டின குழியிடத்தே
ஆனிரை ஊற்று நீரை யுண்டது (அகம்.399.6-8).
காட்டில வெப்பமுறற பரலமிக்க பள்ளத்தின் ஒரு
புறத்தில் கணிச்சியால் குழிதத கிணற்றை யடைந்து
ஆநிரை காக்கும் ஆயர் தோண்டிய சிறு குழியி
லுள்ள நீரை யானை இனம் உண்ணும் (நற. 240:
6-10), ஆயர் இறைவனுடைய கணிச்சிப்படையைப்
போலே கொம்புகளைச் சீவி ஏறுகளைத் தொழு
விடத்தே புகுத்தனர் (கலி.101:6-9). பல்லுயிர்களை
உண்ண வேண்டிய ஊழிததீயும் கணிசசியும கால
னும் கூற்றுவனும் அவ்வுயிர்களை விடாமற் செல்
கின்ற ஊழிமுடிவில் சுழனறு திரியுமாறு போல
ஆயர் ஏறுகளைச் சுழன்று திரியும்படி தொழு
விடத்தே புகுத விட்டனர் (கலி. 105:20-22). ஈட்டி,
குடாரி, கணிச்சி, மழு முதலான படைகளைச் செவ்
வேள தன ஆறிரு கைகளில் கொண்டுள்ளார் (பரி.
5:66-68). வையை நீரணி காண்போருட் சிலர் காமம்
என்னும் கணிச்சிப்படை தமது நிறை என்னும் கத
வினை உடைத்தொழிந்தமையானே மேலும்
ஊடற்கு வலி இவராய்த் தமது ஊடலைச் சுழற்றி
எறிந்துவிட்டுத தம் கணவரை எதிர் கொண்டு
காவலாகிய திரையை விடுத்து உட்சென்று அமளி
சேர்வர் (பரி. 16:27,33,34).
கணிச்சிக் கூர்ம்படைக் கடுந்திறல் ஒருவன் - கூற்றுவன்.
பயனில் மூப்பில் பலசான றீரே, நீவிர் கணிச்சிக்
கூர்ம்படைக் கடுநதிறல் ஒருவன-கூற்றுவன-பாசத்
தால கட்டிக் கொண்டு போம் காலதது இரங்குவீர்;
ஆகவே, நலவினையைச் செய்ய மாட்டீராயினும்
தீவினை செய்தலை விலக்குமின்' என நரிவெரூஉத்
தலையார் அறிவுரை பகாவர் (புறம். 195,3-7).
கணிச்சியோன் - மழுபபடை ஏந்தியோன் (வென்). பிறரால்
சீறுதற்கரிய கணிச்சியோன - மழுப்படை ஏந்தி
யோன் (சிவன்) - சினக்கையினாலே முப்புரம் அழிந்து
உதிர்வன போலக் கதிரவன் தெறுதலால் மலை
பிளந்து வீழ்ந்து போவார்க்கு வழிவில்லையாகக்
குறுக்கிட்டது (கலி. 8:4-8). எரிதிகழ கணிச்சியோன
சூடிய பிறையின்கண் கிடந்த சிலந்தமாலை போல
ஏற்றினங்களின் குருதிதோயந்த கொம்புகளுடனே
குடர்கள் சுற்றிப பிணித்தன (கவி. 103 25-27).
குரால நிறமுடைய ஏறு பெரும்பெயர்க் கணிச்சி
யோன மணிமிடற்றின் அழகுபோலக் கரிய வாதச்
சரையுடைய கழுத்தினையும் ஏந்தின திமிலையும்
கொண்டது (கலி. 105:13,14).
96
கணை
கணியன் - சோதிடன். புறம் (192) பாடிய கணியன் பூங்
குன்றனாரும் நற்றிணை (226) பாடிய கணிபுன்
குன்றனாரும் சோதிடக் கலையில் வலலுநர் என்பது
அவர்தம் பெயருக்கு முன்வரும் அடையால் பெறப்
படும். புறநானூறு (194) பாடிய பக்குடுக்கை நன்
கணியாரும் இச்சோதிடக் கலையில் வல்லுநர்
(ப.. பக். 817).
கணியன் பூங்குன்றனார் - புலார். இராமநாதபுரம்
மாவட்டத்திலுளள மகிபாலன்பட்டிக்கு
அருகி
லுள்ள கலவெட்டுக்களில், 'பூங்குன்றம் எனபது
பூங்குன்ற நாட்டுப் பூங்குன்றம்' எனக் குறிக்கப்
பட்டுள்ளது. அதனால் அவ்வூரே இப்புலவர்க்குரிய
ஊர் என்பர் ஓளவை.து.புறம். 192-ஆம் பாடலின்
முன்னுரை). இவருக்கு இப்பெயர் தொழிலாலும்
இடத்தாலும் வந்தது போலும், இவர் பாடியனவா
கப் புறநா னூற்றில ஒன்றும (192) நற்றிணையில்
ஒன்றும் (226) ஆக இரு பாடல்கள் உள்ளன. நற்
றிணையில் இவர் பெயர் கணிபுனகுன்றனார்
எனக் காணப்படுகிறது. அரிய பொருள்களமைந்த
'யாதுமூரே' எனனும் இவரது புறப்பாடல் எக்
காலத்துக்கும் எநநாட்டிற்கும் ஏற்ற உயர் அறம்
கூறுவதாகும். 'யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்.
தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா, நீர் வழிப்படூஉம்
புணை போல் ஆருயிர் முறைவழிப் படூஉம்,
பெரியோரை வியத்தலு மிலமே சிறியோரை
இகழ்தல் அதனினும் இலமே' என்பன ழை
உலகில் போற்றப்படும் அறத தொடர்களாகும்.
அவ்வாறே பாலைத் திணையி லமைந்த நற்றி
ணைப்பாடலில் வரும் 'மரஞ்சா மருந்தும் கொள்
ளார்; மாந்தர் உரஞ்சாச் செயயார் உயர்தவம்;
வளம் கெடப் பொன்னும் கொள்ளார் மன்னர்'
என்னும் அடிகளும் அறம் தழுவியனவேயாம்.
கணை -
1.அம்பு. கணை - அம்பு-கொண்டு பொருது
இடக்கவிந்த வளளிய கையுடன் சுண்ணிற்கு விளங்
கும் அழகிய வில்லையும் உடையவன் சோழன்
கரிகாற்பெருவளத்தான் (புறம்.7:3,4). புலித்தோற்
கவசத்தின இணைப்பு அறுமாறு கணையால்
போழப்பட்ட பரந்துயர்ந்த மார்பினை உடை
யவன சோழன் முடித்தலைக் கோப்பெருநற்கிள்ளி
(புறம். 13:2,3), உயர்ந்த மலையை வில்லாகவும்
பாம்பை நாணாகவும் கொண்டு ஒரு கணையால்
மூவெயிலை அழித்து அமரர்க்கு வெனறி தந்தவன
கறைமிடற்றண்ணல (புறம. 85: 2-4). அதியமான்
நெடுமானஞ்சி கடல் போன்ற பெரும்படையுடன்
பொன்னாலியன்ற தும்பைக் கண்ணியையுடைய
சுழல் வடிவாகவும் கிண்ணி வடிவாகவும் செய்து
செறிக்கப்பட்டுக் கணை பொருதலான துளைபட்ட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jcdo2lt8tdcsl73xtx2hhtoxzkstw7w</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/105</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668493</id>
    <revision>
      <id>1986825</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:56:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986825</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9546" sha1="ebp2w3q2e7g1t3on6rsaa9rn2tqth3g" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கணை
97
கணை
ஊர்முன்
285:
பரிசையுடையவன் (புறம், 97: 14-16).
செய்யப்பட்ட பூசலில் தோன்றி மிக்க நிரையைக்
கொண்ட பகைவரின் கணை வெள்ளத்தைத் தன்
துடியே புணையாகக் கொண்டு அவரைக் கொன்று
நிரையை மீட்டான் வீரன் ஒருவன் (புறம்.260;
12-15). ஒருவீரன், போர்த் தொழிலை யுடைய
மறவர் இரிந்தோடத் தான் மட்டும் நீங்கானாய்
வில் உமிழ்ந்த கடுங்கணையில் மூழ்கப் புனலின்
கண் அணைபோல எதிர்நின்று தடுத்தான் (புறம்.
263:6-8). வீரனொருவன் பகைவர் விடுத்த கணை
மொய்த்த திண்தோளை யுடையவன் (புறம்,
8,9). வலிய மன்றத்தில் இரத்தி மரநிழலில் மென
தலைச் சிறுவர் கணை விளையாடுவர் (புறம்.325;
10-12). மழைமுகிலைத் தடுக்கும் குன்றம் போலக்
களிறெல்லாம் கணைபட்டு இறந்தன (புறம்.
368:2,3). வில்லின் நாண் செலுத்திய கணைகளா
கிய மழை பொழிந்த போர்க்கள வயலில் தேரை
ஏராகக் கொண்டு போர்க்கருவிகள் மிளிர்த்த
படைச்சாலில் வேல், கணையம் முதலியவற்றை
விதைத்துப் பிணங்களாகிய பயிர் விளைத்தான்
சேரமான் கடலோட்டிய வேல்கெழு குட்டுவன்
(புறம்.369:8-14). வருகணை வாளி (புறம். 371:11).
கணைகளாகிய மழை பொழிந்த பாசறையில்
பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற
நெடுஞ்செழியன் மறக்கள வேள்வி செய்தான்
(புறம்.372: 4,12). முரசம் இடியென முழங்கக்
களிறு முகில் போற் செல்லத் தேர்களும் குதிரை
களும் மழைத் தாரை போலப் பாய்ந்தோட
எறிந்த கணைகள் காற்றைப் போற் சென்று
மோதக் கொங்கு நாட்டவரைப் புறந்தந் தோடச்
செய்தான் சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய
கிள்ளிவளவன் (புறம். 373:1-8), இமைய வரம்பன்
நெடுஞ்சேரலாதனின் பகைவர் மதில் நாட்டைக்
கண்டாற் போன்ற பேரிடத்தைக் கொண்ட
கணைக்கட்டுகள் பொருந்திய மலை போன்ற
இடைமதிலைக் கொண்டது (பதி. 16:2,4). கடல்
பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன கடவுட் பத்தினிக்கு
(கணணகிக்கு) படிவம் அமைத்தற்குக் கலகொள்ளு
தலை விரும்பிக் காட்டில் கணையைப் போல
விரைந்து சென்று ஆரிய அண்ணலைத் தோற்கச்
செய்தான் (பதி. ப. 5:4-6). பகைவர் எய்யும்
புலவுக் கணையால் கிழிக்கப்பட்ட மாக்கண்
தன்ணுமை கைவல் இளையரால் அறையப்படுத
லின்றி ஒலி ஒழிந்தது (பதி. 51:33,34).
காவை
(காண்டவ வனத்தை) எரியூட்டிய கணையைக்
கொண்ட அம்பறாத் தூணியையும் பூத்தொழில்
கொண்ட கச்சையினையும் உடைய புகழோன்
ச இ பொக தொ 2-7
(அருச்சுனன்) (சிறு. 238,239). வம்பலர் ஆறலைப்
போர் எய்த கணைகளின வலியைத தொலைத்த
அவ்வம்புபட்ட புண்கள் தீர்ந்த மார்பினை உடைய
யவர் (பெரு.70,76). எயினரின் வீடு தலையில் முடித்த
நாணையுடைய விலலைச் சார்ததி வைத்த கணை
தங்கும் பெற்றியது (பெரு.120,121). தலையாலங்
கானத்துச் செருவென்ற பாணடியன நெடுஞ்
செழியன கடல் போனற தானையொடு பகை
வரின் இடம் சென்று அகலவிசும்பில ஆரவாரம்
ஒலிப்ப மழையோடு மாறுபடும்படி சுணை சிதறி
னான (மது.180-183), ஊர்காப்பாளர் தபபக் கருதி
முயல்வார்க்கும் தப்புதற்கரிய கணையினை உடை
யராயத தெருவில பெருமழை பொழிந்த இரவிலும்
காவலபூண்டனர் (மது. 547-550). வில்லை வளைத
தேவுதலால் மிக்கவிசையுடன வரும் கணை தாங்கும்
மாாபினையும் குதிரையை விரையச செலுத்தி
வேண்டுமிடத்தே நிறுததும் வலிய தோளையும
உடைய மறவரைப் பரிசில் தருதற்கு நெடுஞ்
செழியன் அழைத்து வருமாறு கூறினான (மது. 728,
729). வேலும் கணையும் புகுந்து அலைத்தலின்
தம் கவசம சிதைவுபட்டு ஊன் சாய்நத மார்போடு
மேலும் பொர முயலும ஊக்கமுடையாரை அழை
யுங்கள என்று கூறி அவரை வரவேற்றான நெடுஞ்
செழியன் (மது. 739-743). யானை தினையை உருவி
உண்டு அழிகக அது பொறாது கானவர் வில்லை
நாண ஏற்றி உடல் சினம செருககிக் கணையை
எய்து தட்டையைப் புடைத்து அதனை விரட்டினர்
(குறி.156-161).தமமுகம மறையும்படி பகைவரின
வில பொழிந்த கடுங்கணையை ஏற்றும் பிறக்
கிடாது தூசிப்படையோடு பொருது பொலிவு
பெற்றது நனனனின் யானை (மலை. 285-227).
யானைகளில் கட்டப்பட்ட மணியின் ஒலியும் கிடு
கினகண பகைவா பொழியும் கனைகள தாக்கு
கின்ற ஒலியும் போர் முரசின முழககமும் பாசறை
யில நள்ளிரவில் கேட்கும (அகம். 24:13-15). விற
படை தோளின் இடப்பக்கமாகக கணையை வலக்
கையிற் கொண்டு வேட்டம மேற்கொண்டு
தலைவியை எண்ணியபடி வெற்பன் வருதல உறுதி
எனத் தோழி கூறினாள் (அகம். 38:3-5). புலிபுலி
என்னும் பூசல் தோன்றவே, தலைவன் வரிந்து
புனைந்த வில்லையுடையனாய் ஒரு கணையைத்
தெரிந்து கொண்டு அவ்விலங்கு சென்ற வழியாது
எனத் தலைவியை வினவினான (அகம். 48:7-14).
பாலைவழி விடுதற்கியன்ற செஙகணைகளையும்
கொடுவில்லையும் கொண்டு பொருது போரில்
வீழந்த ஆடவரின் பெயரும் பீடும் பொறித்து
நடப்பட்ட நடுகற்களைக் கொண்டது (அகம்.179;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ebp2w3q2e7g1t3on6rsaa9rn2tqth3g</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/106</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668494</id>
    <revision>
      <id>1986826</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:56:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986826</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9676" sha1="og2pvio64j3degv6t4km8hpjw7wzhm0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கணை
98
கணை
7-10). கொடுவில கானவர் தமது கணையை வீடு
தலால் இறந்துபட்டோர் விழுந்து கிடக்கும் களித்
தில் உயர்ததிய மயிர்த் தலைகளைக் கொண்ட
பதுககைகள நிறைந்து காணப்பட்டன (அகம. 231:
5-7). மயிற்பீலியின பிளப்பைச் சுற்றிய வலிய வில்
லின் விளிமபிற்கு ஏற்ற பிற உயிர்கட்குத் துபைத்
தைச செயயும் மிக்க ஒலியுடன விரைந்து செலலும்
கடுங்கணைகளை உடையவர் முரண்மிகு வடுகர்
(அகம். 2814-8). ஆறலைகள்வர் வில்லில் தொடுத்த
கணைபட்டு வீழந்திறந்த வழிப போககரின்
பிணத்தை மறைததறகுக் கற்களால் உயாதத
பதுக்கையின மேல அதிரற்கொடி படர்ந்தது (அகம்.
289 1,2). மலையில் கானவன பரண்மீதிருந்து கவ
ணால் எறிந்த சிறுகல இறகமைந்த கணைபோல
விரைந்து சென்று வேங்கை யிணரைச் சிதறித்
தேனடையைச் சிதைத்துப பலாப்பழத்துள் தங்கி
யது (அகம். 293:10-14). வறண்ட காட்டில் ஆறலைப்
போர் கணை எய்தலால இறந்துபட்ட புதியோரது
புண்ணி எறிழியும் செந்நீரைக் காககை குடிக்கும
(அகம்.313:12-16), செயிர்நோககாடவா கணை எய
தலால் இறந்த தன காதலமிகு துணையினை எண்
னித திரிமருப்பு இரலை மேயாமலும் நீர் பருகா
மலும் வருந்தும் (அகம். 371:2-8). தலைவனது
குதிரைபூட்டிய திண்ணிய தேர் கணை பாய்ந்தாற்
போனறு விரைந்து சென்று வெண்மணலில் வாயக்
காலைக் கணடாற் போன்ற சுவட்டை உண்டாக்
கியது (அகம். 400:13-16), நாணததை அழிதது
நல்லறிலையும் இழக்கச செய்யும் காமம் வில
உமிழ் கணையைப் போல நெடுந்தூரம் சென்றது
(குறு. 231:4-6). ஆறலை கள்வர் விடுகின்ற கணையை
விலலுடன் பற்றிக கொண்டு உயர்ந்த உகாய்
மரக்கிளையில் ஏறி வருபவரைப் பார்த்துக்
கொண்டிருப்பர் (குறு. 274:1-4), இவ்வுலகத்து
வைகல் தோறும் வில்லினினறு எயயப்படும் கணை
சென்று குறியிலே தைக்கப்படு மளவையின், அக்
கணை செல்லும் நிழல எவ்வண்ணம விரைவிற
சென்றழியுமோ அவ்வண்ணம இனபமும் இளமை
யும கழியும் (நற்.46.1,2). கடுங்கணயானை தனைப்
புனம் அணைந்ததைக் கண்ட... குறவர் கணை
உடையவரும் கிணைப்பறை உடையவரும் கவ
உடையவருமாய் ஒன்று கூடி ஆரவாரித்தனர் (நற்.
108*1-5). பெருங்கை வேழம் விலலினின்று வரும்
களைக்கஞ்சி மலைப் பிளப்பின ஆழத்தே சென்று
ஓசை மோதுமாறு பிளிறும் (நற. 228:6-8), வன
கைக் கானவன் தனது விலலை வளைத்து வலிய
கணையை நெஞ்சிலே பாய்ச்சி முள்ளம்பனறி ஏற்
றைக் கொன்றான (நவ.285:2-4). வம்பமாக்கள்
வரும்திறம் நோக்கிச் செங்கணை செலுத்திய
ஆறலைகள்வரின் தண்ணுமை ஒலிகேட்டு எருவைச்
சேவல் சுற்றத்திடம் செல்லும் (நற்.298:1-4). பருந்
தின் புலலிய இறகைச் செங்கணையிற் செறித்த வன்
கண ஆடவர் தாம்வெற்றிகொள்ளும் நோக்குடன
மலைநெறியில் வழிபார்த்துத் தங்குவர் (நற்.329:
4-8). அரசர் வந்து போர் செய்யினும் வலிய வில்லி
னது நாணில் எழுந்த ஒலியாலே அவரைப் புறங்
காண்டலன்றிக் கணை தொடுப்பதை நாணுபவர்
ஆறலைகள்வர் (கலி. 15:1-4). கல்லின் நெருக்கததால்
எய்த கணை ஓடாத அரிய வழியிடத்து ஏற்றின்
பின் பிரியாமல் பிணைதிரியும் (கலி. 20:21-23). தோழி
நற்றாய்க்கு அறத்தொடு நிற்க, அவள் தமையன்
மார்க்கு அறததொடு நிற்க, அவரும் ஒருபகல்
எல்லாம் கணையையும் சிலையையும் நோககிக்
கண் சிவந்து,பின்பு இருவரிடத்தும் குற்றமில்லை
என்று சினம ஆறினா (கலி.39:20-25). பாண்டிய
னாற செறப்பட்டவர் மருமத்தே தைத்த கணை
யினும் எனக்கு நோவைச் செய்தல் கொடுமையின்
மிக்க கொடுமை யன்றோ எனக காமம் சாலா
இளமையோள்வயின ஏமஞ்சாலா இடும்பை எய்தி
யோன் வினவினான் {கலி. 57:14,15). 'மாலைப்
பொழுதே, என நெஞ்சைத தம்மிடத்தே கொண்டு
நீங்கினவர் எனககுத துணையாம் தனமையைத்
தாராத காலத்திலே, வெள்ளத்தில் அகப்பட்டுக்கரை
யேற மாட்டாத மானின் மருமத்தைப் பார்த்துக
கணை தொடுக்கும் கொடியவனைப் போல அல்ல
லிலே அழுந்தியிருந்த என்னைக் கையற வெயது
விக்க வந்தாயோ' என மாலைப்பொழுது கண்டு
ஆற்றாளாய தலைவி கூறினாள (கலி. 120:10-12).
ஞாயிறே, நீ என தலைவனைக் காட்டாயாகில்,
பனையீன்ற குதிரை ஏற அவன் எனபால் தானே
வரும்படி காமன காலைக் கட்டிக் கொண்டு 'நின்
கணைகளை எனக்குத தரவேண்டும்' என்று அக்
காமனை இரப்பேன எனப பிரிவு ஆற்றாளாய்
தலைவி கலங்கி மொழிந்தாள் (கவி. 147:58-60).
பாணடியன் தன் பகைப்படை மீது விலலினின்றும்
விசையாக விடும் கணையைப் போல, முகில மழைத்
துளிகளைச் சிதறியது (பரி. 22:5,6).
2. திரட்சி, பொயகையில் கூண் - திரட்சி-கொண்ட
கோட்டினையுடைய வாளை மீனகள் நாமேல்
பிறழந்தன (புறம். 249. 2,3). வெட்சிமறவன் கணைக்
காலையும் அழகிய வயிற்றையும் அகன்ற மார்பையு
முடையவன (புறம். 257:1,2). சூரரமகளிர் கணைக
காலையும் லளைந்து நுடங்கிய இடையினையும்
பணைத்த தோளையும் கொண்டவர் (முரு. 11,1),
பூண தலையிலே கடடப்பட்ட கணைக கோலினை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>og2pvio64j3degv6t4km8hpjw7wzhm0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/107</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668495</id>
    <revision>
      <id>1986827</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:56:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986827</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9776" sha1="34tgm4pon110gy9jp5cbabkvyhscnj3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கணை
யுடைய உளிவாய்ச் சுரையினால் (பாரைகளால்) எயிற்
றியர் கரிய கரம்பை நிலத்தினைப் புழுதியாக்கினர்
(பெரு. 91-84). எயினரின் குறும்பு கடியஓசையுடைய
துடி தூங்கும் சுணைக்காலைக் கொண்டபந்தரினை
யுடையது (பெரு.134,129). நாற்று நட்ட வயலில்
களைபறிப்போர் பறித்து ஏறட்ட சுணைக்கால்
நெய்தற் பூவை உழவர் சூடுவர் (பெரு.213-214).
பின்னி வைத்தாற் போன்ற கொடி பிணங்கின
சிறுகாட்டின் வழியே போங்கால் முன்னர்ச் செல்
பவன் தன்முகத்தி லடியாமல் வளைத்துவிட்ட கடிய
விசையையுடைய கணைக்கோல் யாழின் பத்தரை
யும் முழலின் கண்ணையும் கெடாதபடி காததுச்
செல்க எனக் கூத்தர் அறிவுறுத்தப் பெறுகின்றனர்
(மலை, 379-383). கடற்கரைச் சோலை மருங்கமைந்த
கழனிகளில் உள்ள பசிய இலைகளை யுடைய
தழைத்த கணைக்கால் நெய்தற பூக்களை விழா
வுக்கு ஒப்பனை செய்யும் மகளிர் தம் தழை ஆடைக்கு
அழகு செய்யப் பறித்துச் சேர்ப்பர் (அகம். 70:10-12).
தன் அண்ணன்மார் நள்ளிரவில் சென்று வலைவீசிப்
பிடித்து வந்த கணைககோட்டு வாளைக்கு விலை
யாகப் பாண்மகள் செந்நெல்லைக் கொள்ளாமல்
முத்தும் நன்கலமும் பெறுவாள் (அகம்.126:7-13).
கலைமான்களுடன் கணைக்காலையுடைய பெண்
மான்கள் கூடும் கூட்டம் விரைந்து செல்லும் குதிரை
பூட்டிய தேரொலியைக் கேட்டால் நிகழாதாகலின்
தேரை மெல்லச் செலுத்துக என வினைமுற்றி
மீண்ட தலைவன் தேர்ப்பாகனுக்குக் கூறினான்
(அகம்.134:7-14).அகன்றவயலில் நீடுகழைக் கரும்பின்
கணைக்காலை உடைய வெள்ளிய பூக்கள் வாடைக்
காற்றால் அசைந்தன (அகம். 227:3-5). வயலில்
கிளைத்து விரிந்த கரும்பின் கணைக்கால வான்பூ
மழைக்காலத்து நனைந்த குருகினைப் போல ஈரத
துடன் வளைந்து தோன்றியது (அகம். 235:11-13).
கணைக்கால்களைக் கொண்ட பிணைமான முதுகி
னைக் கலைமான் நக்கியது (அகம். 287:19). பாணடிய
னின் மாடமூதூ ராகிய மதுரையின் மதில்புறத்
தைத் தழுவிக்கொண்டு நீடு வெயிலால் வருந்திய
கணைக்காலைக் கொண்ட கமுகு நிற்கும் (அகம்.
335:10-12), கொடுநுகத்தில் நுழைந்த கணைக்
காலை யுடைய கோவேறு கழுதையை வடிமணி
நெடுந்தேரில் பூண ஏவாதே இரவில் தங்கிச்
செல்க எனத் தோழி பகற்குறி வந்து நீங்கும் தலை
வனிடம் கூறினாள் (அகம். 350:6-9). கழியிலுள்ள
சேற்றில் பொருந்திய கணைக்கால் நெய்தல் மலரின்
நுண்தாதை உண்டு வண்டினம் நீங்கும் (அகம்.360;
3-5). கணைகொண்ட அடிப்பகுதியையும் சிறிய
இலையினையும் உடைய நெல்லியின் பசிய காய்
இ பொக தொ 2-7அ
99
சுணையன்
களை மலைவழியின் பக்கத்தே வீசும் கடுங்காற்று
உதிர்க்கும் (அகம். 363:5-7). இலைக்குமேல உயர்ந்து
தோன்றும் கணைக்கால் நெய்தறபூ கரிய கழியின்
கண வெள்ளம் மிகுந்தோறும் குளத்தில மூழ்கும்
மகளிர் கண்களை ஒக்கும் (குறு. 9:4-6),
கணைக்
கோட்டு வாளைமீனின் நிறைசூல் கொண்ட பெண
மீன தேமாவின் இனிய பழத்தைக் கவவும் (குறு.
164: 1,3). சுறாமிகுந்த சுழிசோந்த இடத்து நெய
தல், கணைக்கால நீண்டு கண்களைப் போலப்
பூதத்து (நற. $7.8-11). கணைக்கால நெய்தலமலர்
மறையும்படி நீர் பெருகும் கழியின்கண சுறாமீன்
துணையுடன் இயங்கும் (நற: 67:6,7), துறைவன
கணைக்கால் நெயதல் மலருடன் இலையை இடை
யிட்டுத் தொடுத்த மாலையைத் தலைவிக்குச் சூட்டி
னால (நற். 238:5-7). ஆம்பல் பிடியானையின்
செவிபோன்ற பசிய இலையையும் குளத்தினகண்
உள்ள கொக்குப போன்ற கூம்பிய முகையையும்
கணைக்காலையு முடையது (நற.330:1-3). கழிக
கரையிலுள்ள சேறுபட்ட கணைக்காலை யுடைய
கோவேறு கழுதையின் குளம்பிலெங்கும் சிவந்த
இறாமீன்கள் ஓடுங்கப்பட்டு அழிந்தன (நற்.278:
7,8). ஆணபன்றி தன் பிணவுடன் சென்று கணைக்
கால் நினைக் கதிரை அளவினறித தின்றழித்தது
(நற்.336:1,2), செழியன் பெயரால செய்த பெரிய
குளத்துநீர் மடை திறந்து கொண்டு ஓடியதனால்
கால்வாயையடைந்து சென்று திரும்பிய கணைக்
கோட்டுவாளை சேறு நிறைந்த வயலுட்புகுந்து
உழவர் கோலாற் புடைத்ததற்கு அஞ்சாது வரப்
படியிற் புரளும் (தற. 340:2-8). இருள நன்கு புல
ராத விடியற காலத்தில கணைக்கால ஆம்பல
கனனி விடியலில் தாமரை மலரைப் போல மலரும்
(ஐன்.68:1,2), துயிலைப்பெற்ற கண்களைப்போலே
கணைக்காலையுடைய தாமரை முதலிய மலர்கள்
கூம்பின் (கலி.119:5). மண்கணை முழவின் இனிய
கண்ணிற் பிறக்கும் மூழக்கத்திறகு எதிராக
விண்ணில் உருமேறு முழங்கியது (பரி. 22.36,37),
கணையம் கணையமரம். சேரமான கடலோட்டிய
வேல்கெழு குட்டுவன போர்சுகள வயலில் வேல.
கணையம் - கணையமரம் - முதலியவற்றை விதைத்
துப் பிணங்களாகிய பயிர் விளைதான (புறம். 369:
13,14).
கணையன் - 1. சேரன் படைத்தலைவன். சோழன் படைத்
தலைவனான பழையன் சேரன்படைத்தலைவ
ரோடு பாசறையிற் பொருது மாயந்தானாக, அது
கண்டு பொறாத சோழன பெரும்பூட்சென்னி சேரன்
படைத்தலைவனாகிய திண்டேர்க் கிறைய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>34tgm4pon110gy9jp5cbabkvyhscnj3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/108</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668496</id>
    <revision>
      <id>1986828</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:56:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986828</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9820" sha1="qk9p7zqfp0m0b2cfxsiasjfo3b716h3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கணையோர்
வென்று கழுமலம் என்னும் ஊரையும் கைப் பற்றினான் (அகம். 44.7-14).
2. ஆரியப் பொருநனின் நண்பன். பாணன் என்பா னின மறபோர் வன்மையால் எதிர்த்து வந்த ஆரி யப் பொருநன பொருதற்காற்றாது அவன் கைய கப்பட்டு மாய்ந்து கிடந்த கிடக்கையைப் பார்த்து நற்போர்க் கணையன் நாணினான (அகம். 385:3-8), கணையோர் - அம்பினையுடையோர் (ஆறலை கள்வர்),
மகட் போக்கிய செவிலிததாய், 'தன்மகள இரவில் தன் துணைவனுடன் சீறூரினகண்ணே தங்கியிருப் பாளோ, கணையோரை - ஆறலைகள்வரை - அஞ் சாத தறுகண்மையுடைய தன காளையுடன முன்னே நடந்து செலவாளோ எனறெண்ணி வருந்தினாள் (அகம். 321:10-14).
கதக்கண்ணனார் - புலவர். இவர் பாடியனவாகக் குறுந் தொகையில் இருபாடலகள் (88,94) உள்ளன. 88-ஆம் பாடலைப் பாடியவர் மதுரைக் கதக் கண்ணன என்றும் 94-ஆம் பாடலைப் பாடியவர் கந்தக்கண்ணன் எனறும உ.வே.சா. குறிப்பிடு வார் (குறு.உ.வே.சா. பாடினோர் வரலாறு). 94-ஆம் பாடலைப் பாடியவர் கதக்கண்ணன என்று மர்ரே பதிப்பு குறிக்கும். குறிஞ்சித் திணைப் பாடலான 88-ஆம் பாடலில் சிறுகட் பெருங்களிறு வயப்புலி யைத் தாக்கிய நிகழசசியும் முல்லைத் திணைப் பாடலான 94-ஆம் பாடலில் மாரிக் காலத்தில் மலர வேண்டிய பிச்சியின் அரும்புகள் தாம் சிவக்க வேண்டிய காலத்திற்குமுனபே சிவந்து தலைவியை மயங்க வைத்த நிகழ்ச்சியும புனையப்பட்டுள்ளன. கதப்பிள்ளையார் - புலவர். புறநானூற்றில் ஒரு பாட லும் (380) நற்றிணையில் ஒரு பாடலும் (135) குறுந்தொகையில் மூன்று பாடல்களும் (64,265, 380) ஆக ஐந்து பாடல்கள் இவர் பாடியவை.நற் றிணைப் பாடலைத் தவிர ஏனைய நான்கு பாடல களையும் கருவூர்க் கதப்பிள்ளை பாடினாரென மர்ரே பதிப்புக் கூறும். இவர் பெயர் கருவூர்க் கந்தப்பிள்ளை என்று வழங்கப்படுவதாக உ.வே. சா. குறிப்பிடுவர் (குறு. பாடினோர் வரலாறு. பக். 185). [இவா கருவூர்க் கதப்பிள்ளைச் சாததனார் எனவும் கதப்பிள்ளை எனவும் கருவூர்க் கதப்பிள்ளை என வும் பலவாறாகக் கூறப்படுவர் (நற். பாடினோர் வரவாறு. பி. நா. உரை.பசு.28,29)]. இவரால் பாடப் பட்டலன் நாஞ்சில் வள்ளுவன் (புறம். 380). இப்புறப் பாடலால் நாஞ்சில் வளளுவனின வண்மையும் வீரமும் நாஞ்சில் மலையின வளனும் புலனாகின்றன. 'துப்பெதிர்ந் தோர்க்கே யுள்ளாச் சேய்மையன, நட்பெதிரந தோர்க்கே யங்கை நண்
100
.
பண்பினைப்
கதம்
மையன்' என்பது இவர் இவனைப் பாராட்டிய பகுதியாகும். இவரது நெய்தல் திணையிலமைந்த நற்றிணைப் பாடல் (135) வரையா உணவுப் பொருளைக் கொண்டு வருவிருந்தயரும் சிறுகுடியி னரின் புலப்படுத்தும். பசுக்கள் பிரிந்து செல்ல மடக்கண் கன்றுகள் புன்றலை மனறம் நோக்கி வருந்தி நிற்றல் (குறு. 54). காந்த ளினது கொழுவிய அரும்பைத் தானாக மலரும் வரையில் காத்திராத வண்டுகள் மூடிய இதழ் களைத் திறத்தல் (குறு. 265). வேந்தர் பகைவரை வென்று அறைகின்ற முரசததைப் போல முழக்கத் தோடு மழைபெய்தல் (குறு. 380) ஆகிய பகுதிகள் இவர்தம் இயற்கைப் புனைவிற்குச் சான்றுகளாகும். கதம் - சினம். வேட்டுவன் கானுறை வாழ்க்கையை யும் கதம் - சினம் - மிக்க நாயையும் உடையவன் (புறம்.33:1). பிட்டங் கொற்றன் இனமாகிய மிக்க கதம் கொண்ட ஏறுகளைத் தொழுவத்தோடு வேண்டினும் வேண்டியாங்கு அறஞ்செய்யும் தன மையாளன் (புறம். 171.8,11). 'கடுவிசைக் கதநாய் நோன்சிலை வேட்டுவ' எனக் கடிய நெடுவேட்டு வன் விளிக்கப் பெறுகிறான (புறம். 205:8,9), காவ லர் கடுகுதல், கதநாய் குரைத்தல், தாய்துயிலாமை. நிலவு வெளிப்படல் முதலிய இடையூறுகளால் தலைவன் தலைவியின் தோளிற் பெறும் இன்றுயி லைப் பெறவியலவில்லை (குறி. 240-243), தூண்டி லிற் கோத்த இரையை விழுங்கிய வரால்மீன தூண் டில் வேட்டுவன வாங்கவும் வாராது கதமுடைய எருது போன்று செருககுற்று நீரைக் கலக்கியது (அகம். 86:1-8). வடுகா போர்த தொழிலையன்றிப பிறிதொன்றும் கல்லாத நெடுமொழியையும் கதம மிக்க நாயையு முடையவர் (அகம். 107:11). கார் கதம் கொண்ட விசும்பின்கண் நள்ளிரவில் பொறி விடு கொள்ளிக் கட்டைகளைப் போல மினனல மின்னி மழை பொழிந்தது (அகம். 108: 6-8). ஞாயிற்றுக் கதிரின் கதம் (வெம்மை) காண்டற்கினிய மூங்கில் நிறைந்த பக்க மலையிலுள்ள சுரபுன்னை யின் உச்சியை வாடும்படி செய்தது (அகம். 177: 6-8). வடுகர் கன்றின தோலாலாகிய கூட்டிளை யும் கதம் பொருநதிய நாயினையும் உடையவர் (அகம்.381:7). வாயில் வேண்டி வந்த பாணனிடம் பரத்தை, 'பாணனே, நீ அஞ்சுமாறு எம் அன்னை மூங்கிற்கோலைக் கையிலேநதிக் கதம் பெரிதுடை யள்; ஆதலின் நீ இங்கு வராதே' என்று கூறினாள் (நற்.150:9-11). கடிய ஒலியை யுடைய பம்பையை யும் கதம் கொண்ட நாயையும் உடையவர் வடுகர் (நற்.212:5). முயல் வேட்டெழுந்த முடுகு விசைக் கதநாயின் சிவந்த நாலினை யொத்த சிறு அடி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qk9p7zqfp0m0b2cfxsiasjfo3b716h3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/120</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668497</id>
    <revision>
      <id>1986830</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:57:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986830</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9500" sha1="gobyeod5x46ihmkspfqsr92vca4u68r" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கதிர்ச்செல்வன்
(புறம், 242:1), நீர்திகழ் கழனி நாட்டில் ஆம்பல் இலையின நிழலில் கதிர் போலும கோட்டை யுடைய நத்தை ஏற்றை இளைய பெண்சங்குடன் பகற்காலத்தே மணங்கூடும் (புறம். 266:3-6).
6. தீங்கள். தண்கதிர் - திங்கள் - மண்டிலம் ஒனி அற்று மழுங்கிப் பகற்பொழுதில் மறைதல் போல என் நெற்றியின் ஒளி தலைவர் பிரிவார் என்று அறிந்த துணையானே மெல்ல மழுங்கி மறைந்தது எனத் தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள் (அகம். 219:
1-3).
7. கயிறுமுறுக்கும் கருவி. திருத்தமாகச் செய்யப் கருவி - இட்டு பட்ட கதிர் - கயிறு முறுக்கும் முறுக்கிய வலிய கயிற்றால் பின்னிய பெரிய வலை யைக் கடலில் இடும்பொருட்டுப் பரதவர் தோணியி லேற்றிச் செலுத்துவர் (நற். 74:1-4).
8.கூர்மை. ஆண்சங்கு கதிர் - கூர்மை - உடைய மூக்கினைக் கொண்ட ஆரல் மீனைச் சான்றாக வைத்துப் பொய்கையின்கண் தன் துணையாகிய பெண் சங்கினோடு மணம் புணரும் (அகம். 246:1-3), கதிர்ச்செல்வன் -ஞாயிறு. நல்லிறைவன் பொருள் காக்கும் தொழில்மாக்கள் (சுங்கம் கொள்வோர்) காயும் சினத்தையுடைய கதிர்ச்செல்வன் - ஞாயிறு - இவ ரும் தேரில் பூட்டிய குதிரைகளைப் போன்று நாடோறும் அசைவின்றி உல்கு செய்வர் (பட் 120-125). எங்கோன் வளவன் வாழ்க என்று நின் பெருமை பொருந்திய வலிய தாளைப் பாடே னாயின் பல்கதிர்ச் செல்வன் தோன்றுத வறியான் என ஆலத்தூர் கிழார் நன்றியுணர்வுடன் சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவனைப் பாடு கிறார் (புறம்.34:16-18).
கதிர்வேலன் - முருகன். 'கடம்பா, முருகா, கதிர் வேலா, இதுவே நல்ல சமயம்; எனக்கு நீ அருள் செய்க' என முருகனைப் புலவர் வேண்டுகிறார் (முகு.வெ.8:3,4),
கதிரோன் - கதிரவன். மேகம் காலையில் கடல்படிந்து காய்கதிரோன் - கதிரவன்-போன வழியே மேலைத் திசையில் போய் மாலைப்பொழுதில் மலையை அடைந்து இம்மண்ணுலகத் துயிர்கள் உறங்கும் இராப்பொழுதெல்லாம் மழை பெய்தது (பரி.20:
6-8).
கதுப்பகம்- கூந்தலிடம். கையாற் புனையப்பட்ட கரிய கதுப்பகம் - கூந்தலிடம் - பொலியப் பொன் னாற் செய்த மாலையை விறலியர் சூடினர் (பெரு. 485,486). மகளிரின் கமழும் தாதை யுதிர்த்த மேகததை யொத்த கதுப்பகத்தை ஊடறுத்து வீசிய
112
கதுப்பு
காற்றை யுடையது செவ்வேளின் திருப்பரங்குன்றம்
(L. 21: 48,49,53).
கதுப்பு - 1.கூந்தல். தழைத்த கரிய கதுப்பினை- கூந்தலை - உடைய ஆயிழைக்குத் தலைவன் நாஞ் சில் வள்ளுவன் (புறம், 138:8), தம் தாய் நூலை விரித்தாற் போன்ற கதுப்பினளாய்க் கண் மறைந்து முற்றத்திற்குப் போக முடியாத மூப்பையுடையவ ளாய் இருந்தாள் எனப் பெருஞ்சித்திரனார் கூறு கிறார் (புறம். 159:4,5). நறிய பலவாகிய தழைத்த கதுப்பினையுடைய மகளிர் ஒருவரின் ஒருவர் புணர் தற்குக் காலம் பார்க்கும் பெருமலைபோலும் மார், பினையுடைய செருவெஞ் சேயை ஒப்பவன் மூவன் (புறம், 209:16-19). வளைந்த கரிய கதுப்பினை யுடைய மகளிர் அணிகளை அணிந்தனர் (பதி.12: 22,23). விளங்கிய தலைக்கலனால் மறைப்புண்ட வண்டுகள் மொய்க்கும் கதுப்பின் ஒடுங்கீரோதி யுடைய கொடுங்குழையாளுக்குக் கணவன் இமைய வரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் (பதி. 14:14,15). தன் னிறம் மறைந்த வண்டுபடு கதுப்பின் ஒடுங்கீரோதி யுடைய நின் தேவியைக் காண நின் குதிரைகள் தேரைப் பூண்பனவாகுக என்று இளஞ்சேர விரும்பொறையிடம் பெருங்குன்றூர்கிழார் கூறி னார் (பதி. 81:27-31). கண்டார்க்கு அச்சத்தைத் தோற்றுவிக்கும் பேய்மகள் காய்ந்த கதுப்பிளை யுடையவள் (முரு. 47,51). பொழிலிடத்துள்ள கரு மணல்கள் குயில்கள் குடைந்துதிர்த்த புதிய பூக்க ளாகிய வாடலைச் சூடிப் புடைநெறித்துக் கதுப் பினை விரித்தாலொத்த தன்மையவாய்த் தோன் றின (சிறு. 4-6). மெல்லிதாய் வீழ்கின்ற மழை யினது எழிலினைத் தன்னிடத்தே கொண்டு நெய்யிடப்பட்ட இருண்ட கதுப்பினையும் ஆண மகளிர் மயில்கள் தோகைகளை விரித்தாற் போன்று விரித்துப் பார்த்து இவர் சாயற்கு ஒவ்வேமென்று நாணிப் லுக்குள்ளே மறைதற்குக் காரணமான மென்மை யினையும் உடையவள் விறலி (சிறு. 13-16). பெரு விழாக் கழிந்த அச்சந்தரும் மன்றத்திடத்தே ஆண் பேய்களுடன் கதுப்பினைத் தாழ்த்தி ஆடிப் பிணந்தின்னும் யாக்கையையுடைய பெண்பேய்கள் நெருங்கியிருக்குமாறு பகைவர் நாட்டைப் பாழ் செய்தவன் கரிகால் வளவன் (பட். 255-260,270). பாணரோடு விறலியர் பெருமலை ஏறித் திரட்சி யைக் கொண்ட மயில்போலக் கதுப்பினைத் தாழ்த்தி இளைத்தனர் (மலை, 40-44), பெண்ணை யாற்றின் கருமணவை யொப்ப நெளிந்த கரிய கதுப்பினையுடையவள் தலைவி (அகம்.35:16,17). பொருள்வயிற் பிரிந்து சென்ற தலைவன் வழியில்
கதுப்பினை
பெடைமயி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gobyeod5x46ihmkspfqsr92vca4u68r</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/121</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668498</id>
    <revision>
      <id>1986832</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:58:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986832</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9938" sha1="gkhqh0t1a4iqpe2fn0mqzvci98pg8du" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கதுப்பு
113
கதுப்பு
கண்ட கனவிடத்தே தலைவியைக கண்டு அவளது மணம் பொருந்திய கதுப்பினைக் கோதினான் (அகம்.39:15,82). கொடிச்சியர் தேன் நாறும் கதுப்பினை யுடையவர் (அகம்.88:5). வாலிழை மகளிர் நால்வர் கூடிநின்று திருமண
நாளில் 'கற்பினின் வழுவாது நிற்கணவனை விரும்பிப் பேணும் விருப்ப முடையை யாகுக' என்று வாழ்த்தி யிட்ட, நீரோடு சொரிந்த பூக்கள் நெல்லுடன் தலைவியின பல்லிருங் கதுப்பில் விளங்கின (அகம். 86:12-17). பூசிய மயிர்ச் சாந்தினையுடைய பரந்த கரிய கதுப்பினைக் காற்றுப் புகுந்து உலர்த்த அக்கூந்தலைக் கையாற் கோதிக் கொண்டு
கொடிச்சி மலைப் பக்கத்தில் குறிஞ்சிப் பண்ணைப் பாடினாள் (அகம். 192:3-5). தேன் நாறும் கதுப் பினள் தலைவி (அகம்.129:15,16; கலி. 40:9). புது மணப்பெண் முற்ற உலர்ந்து மலர்கள் நெருங்கப் பெற்று, மயிர்ச் சாந்து மணக்கும் தண்ணிய நறிய கதுப்பினை யுடையவள் (அகம்.141:12-14). மலர் மாலையை அணியும் அழகினை இழந்த கதுப்பினை யும் நினையார் ஆயினர் எனத் தலைவி பிரிவில் புலம்புவாள் என்று வினைமுற்றிய தலைவன் தன் னெஞ்சிற்கு உரைத்தான் (அகம். 144:4-8).ஒப்பனை செய்யப் பெற்ற கரிய கதுப்பினையுடையாளான நின்னால் ஐயுறப் பெற்ற பரத்தையுடன் யான் புனலாடி வந்தேனாயின் என்னை உருகெழு தெய்வம் வருத்துவதாக எனத் தலைவன் தலைவி யிடம் சூளுரைத்தான் (அகம். 166:7-9). கழார்த் துறையிடத்து விழவின்கண் ஆடிய ஆட்டனத்தியின் அழகினை விரும்பித் தாழ்ந்து தொங்கும் கரிய கதுப்பினை (அறலை) உடைய காவிரி கவர்ந்து கொண்டது (அகம். 222:5-8). அரும்புகள் வாய் திறந்து மலர்ந்த ஒலி பொருந்திய முல்லை மணமகள் கதுப்பினைப் போல மணக்கும் (அகம். 344:4,5). நின் கண்ணீரைத் துடைத்து ஆற்றுவிக்கத் தலை வர் விரைந்து வந்தனர் ஆதலின் நின் வளைகள் செறிக; நின் துன்பம் தீர்க; நெளிந்த கரிய கதுப்பில் கோதையும் புனைக எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (அகம். 169:1,2,28). தலை வியின் அழகிய நீண்ட கதுப்பொடு பெரிய தோளினை நீவிய தலைவனை நீங்கித் தங்கியிருத் தலை அஞ்சிய தோழியினும் தலைவி வீரைந்து செலவினை மேற்கொண்டாள் (அகம். 283:1-8), துகள் தீரப் பூங்கொத்துக்களோடு உதிர்த்த கதுப் பினை யுடையவள் தலைவி (அகம். 288:15-17), தலைவியின் தேமல் படர்ந்த இளமுலைகளையும் மென்மைத் தன்மையுடன் தழைத்தல் கூடிய கதுப் பினையும் தாய் பன்முறை ஐயுற்று நோக்கினாள் சஇ.பொசு தொ.2-8
எனத் தோழி சிறைப்புறத் தலைவன் கேட்பக் கூறினாள் (அகம். 302:13-15). தலைவி முல்லை மாலையின் மணங்கமழும் புதுமையுறத் தழைத்த கதுப்பினை யுடையவள் (அகம். 314:19-81). மேகம் தலைவியின் கதுப்பினை யொத்தது (அகம். 323:13). தலைவி தன் கூந்தலில் அணிந்திருந்த அதிரல் மலரையும் முல்லை மலரையும் போக்கி அவளது தண்ணிய நறிய கூத்தலிடத்தே தலைவன் துயிலுதல் (அகம். 391:2-6), புனைந்த கரிய கதுப்பினை யுடைய நின் மனைவி விருந் தயரப் பால்பெய்த உணவினை உண்ணுதற்கு ஒருநாள் வந்து செல்வாயாக எனத் தோழி தலை வனிடம் கூறி வரைவுகடாயினாள (அகம். 394:10- 13).பூங்கொத்துக்களை இடையிடையே வைத்துப பொன்னாற் செய்த தலையணிகளைக் கோத்துக் கட்டிய மகளிருடைய கதுப்பினைப் போலக் காட் டில் புதுப்பூங் கொன்றை மரம் தோன்றியது (குறு. 21:1-4). தலைவன் தலைவியின் முதுகிற் கிடக்கும் நீட்சியையுடைய வளைந்த கதுப்பினைக் கோதி அழாதே யென்று கூறித் துன்பக் காலத்து அழுத கண்ணீரைத் துடைப்பான் (குறு. 82:1,2). தலைவி யின் கதுப்பிற்கு அயலே விளங்கும் சிறுநுதல், கருங கடல் நடுவே எட்டாம் நாள் மதியம் தோனறியது போலத் தோன்றும் (குறு. 129:3-5). தலைவியின நெறிப்பை யுடைய கரிய கதுப்பினோடு தோள் களை நீவி அவள் செறிவளை நெகிழுமாறு தலைவன் பொருள்வயிற் பிரிந்து சென்றான் (குறு. 190:1,2). பானாட் கங்குலில் தலைவன் தேர் வந்து பெயர்ந்ததற்காக அன்னையால் அலைப்புண்ட தலைவி 'பின்னி விடப்பட்ட கதுப்பினையுடைய மின்னிழை மகளிர் பலர் தம்மை வருத்தாத தாய ரொடு இருக்கின்றனர்; அவர் நலவினையுடையவர்' என்று தோழியிடம் கூறினாள் (குறு. 146.3-8). 'தாம் பயின்றறிந்த நறிய என் கதுப்பாகிய அணையையும் தலைவர் நினையார் ஆயினர்' எனப் பருவங்கண்டு ஆற்றாளாய தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள் (குறு. 25615). தலைவி நளளென் கங்குலில் தலைவனோடு ஒத்தவளாயினாள்; வைகறையில் கூந்தலில் வேய்நத விரவு மலர்களை உதிர்த்துவிட்டு மயிர்ச்சாந்தை யிட்டுக் கோதிய நறிய கதுப்பில் எண்ணெய் தடவி அமரா முகத்தளாகித்தன் தமரோடு ஒத்தவ ளாயினாள் (குறு. 312:4-8), தலைவியின கண்ணை யும் தோளையும் தண்ணிய நறிய கதுப்பினையும் திதலை அல்குலையும் தலைவன் பாராட்டினான் (நற். 84:1,2), கானவன் எய்து கொணர்ந்த முள்ளம பன்றியின் கொழுவிய தசையைத் தேன் மணங் சுமழும் கறுப்பினையுடைய கொடிச்சி, சிறுகுடியி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gkhqh0t1a4iqpe2fn0mqzvci98pg8du</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/122</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668499</id>
    <revision>
      <id>1986833</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:58:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986833</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10113" sha1="ny12ajzj48cmmq4fdrh8cxav5q64ep3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கதுப்பு
லுள்ளார்க்குப் பகுத்துக் கொடுப்பாள்- (நற்.85: 8-10), அமபல் மூதூர் அலர்வாய்ப் பெண்டிரின் இனனா இன்னுரையைக் கேட்ட தாய் தலை வியை நோக்கி நின்கதுப்பு பண்டை மணமின்றிப் புது மணங்கமழக் காரணமென்ன என்று வின வினாள் (நற். 143:7-10). பொன்னைப் போன்ற நல்ல மேனியையும் நீலமணியைப் போன்ற நிறங்கொண்ட மணங்கமழும் கரிய கதுப்பினை யும் உடையவள் தலைவி (நற். 166:1,2). தலைவியின் தாழ்ந்து தழைத்த கதுபபினைப் போல இறங்கிய காலுடன் வீசும்பிலே செல்லும் மேகம் தலைவன் மலைநாட்டில் தவழும் (நற.197:6,12). தலைவர் தலைவியை நோக்கி, நின் நீலமணிபோலுங் கரிய கதுப்பில் கார்காலத்து மலரும் மலர்களை அணியும் பொருட்டு யாம் வருவோம் என்று கூறிப்பொருள் வயிற பிரிந்து சென்றார் (நற். 214:4-8). கண்ணும் தோளும் தண்ணிய நறிய கதுப்பும் பழைய அழகு கெட்டுப் பசலை பாய இன்னுயிர் நீங்குவதாயினும் தலைவனோடு புலவேன் எனத் தலைவி தோழி யிடம் கூறினாள் (நற். 219:1-4). மணங்கமழும் கரிய கதுப்பினை உடையவள் தலைவி (நற். 250:8). கான வன் வில்லினால் கொன்று தந்த ஆண்பன்றியைப் புனைந்த கரிய கதுப்பினையுடைய அவன் மனைவி அறுத்துத் தன் சுற்றத்தார்க்குப் பகுத்துக கொடுத் தனள் (நற்.336:3-6). அதிரல், பாதிரி, செங்கருங் காலி ஆகிய மலரைச் செறித்து வைத்திருந்த பூஞ் செப்பைத் திறந்து வைத்தாற் போன்று நறுமணம் கமழும் தலைவியின் நல்ல நிறம் பொருந்திய, நீல மணிபோன்ற ஐந்து பகுதியாக முடித்தற்குரிய சரிந்து விழுகின்ற வண்டுகள் மெல்லென ஒலிக்கும் நறிய கதுப்பின் பெறலரும் பெரும்பயனைப் பெறாது தலைவன் பொருளீட்டப் பிரிந்தான் (நற். 337:3-10).நினது பலவாகிய கரிய கதுப்பில் சூடிய மாலை போலக் குவளை மலரோடு முல்லை மலரை யும் சேர்த்துக் கட்டிய மாலையையணிந்து இளைய ரும் வந்தனர்; ஆதலின் தலைவரும் இன்னே வருகு வர் என்று பிரிவிடைக் கலன்ற தலைவிக்குத் தோழி தலைவன் வரவுணர்த்தினாள் (நற்.367:7-12), அருஞ் சுரம் இறந்த காதலர் விரைந்து வருகுவர்; நீ நின்னு டைய நெறித்த கரிய கதுப்பிலும் தோளிலும் உள்ள பழைய அழகினை வருநதிக் கெடுததுக் கொள்ளாதே எனப் பிரிவிடை மெலிந்த தலைவிக் குத் தோழி கூறினாள (நற். 387:1-6). கரைநினற மருத மரத்தின் மீது ஏறி நீரின்கண் பாய்ந்து விளை யாடும் தலைவியின குளிர்ந்த நறிய கதுபபு வானத் திலிருந்து கீழே கீழே இறங்கும் மயிலின் தோகை போலக் காணப்பட்டது (ஐங். 74). முகம் மறைந்த
114
கதுப்பு
கதுப்பினளாய தலைவி, தனிமை கொண்ட மாலைப் பொழுது மறைய நலங்கெழுமிய தன் ஆகததைத் தனக்கு நல்குவாள் எனத் தலைவன் தலைவியது நிலைகண்டு தன்னுள் மகிழ்ந்து கூறி னான் (ஐங்.197), அதிரலின் (புனலிக் கொடியின்) புதிய மலர்கள் பரலி நிலமகளின் அறலாகிய கதுப்பு அழகு பெற்றது (ஐங். 345). தலைவன, வேங்கையின் பொன்னிற மலர்க் கொத்துக்களைக் கொய்து தலை வியின் கதுப்பின்கண் சூட்டினான (ஐம். 396:1,2), தலைவர் தலைவியின் இளமுலையை இடையீடின்றித் தழுவியும் அமையாராய் அவளுடைய தாழ்ந்த கதுப் பைக் கோலஞ் செய்வர் (கலி. 4:9-11). தண்ணியதா கிய மணல் மரத்திலிருந்து உதிர்ந்த தாதாலும் தளி ராலும் காதலரைக் கூடின மகளிரின் கதுப்பினைப் போல அழகுபெற இளவேனிற் காலம் வந்தது (கலி. 27:5-8). செம்மணிகளால் ஆன தொய்யகம் (தலைக்கோலம் ) என்ற அணியை யணிந்த கதுப்புப் போலச் சில இடங்களில் செம்மணல் செறிந்து காணப்படும் வையை யாற்றின் அறல் தோன்றியது (கலி.28:6,7). 'மணம் நாறும் கதுப்பினாய்' எனத் தலைவி விளிக்கப் பெறுதல் (கலி. 43:23). சோர்ந்து வீழ் கதுப்பினளாய தலைவி செய்த குறியிடத்தே நீ வருவையாயின் தினைப்புனங் காவலர் களிறு வந்ததென ஆர்ப்பர் என்று தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 52:12-14). கொழுநரைக் கூடின மகளிருடைய தேன நாறுகின்ற கதுப்பினுள்ளே மலர்ந்த முல்லைகளை நுகர்ந்த வண்டுகள் வேறு மலர்களை நுகர வேண்டுமென்ற நினைவின்றித் தாம் பயின்ற பொய்கையையும் மறந்து திரிந்தன (சுலி. 66:5-8). கணங்குழை மகளிருடைய புணர்ச்சி யாற் குலைந்து வீழ்ந்த அறலையுடைய கதுப்பாகிய அணையிலே தலைவன் துஞ்சினான் (கலி. 71:19). தொடி பொலிவு பெற்ற தோளையும் முலையையும் கதுப்பினையும் மகரத்தின் வடிவு நிறைந்த குழை யையும் உடையவள் தலைவி (கலி. 90:7,8). நீண்ட நெறித்த கதுப்பு அறல் மணலாக, கண்கள் கயல் மீனாக, சோவை புகுந்தாடும் இடமாக, நாண் என்ற அணையை அழித்துவிட்ட பரத்தையாகிய புது வெள்ளத்தில் பாணன புணையாகத் தலைவன் புனலாடினான் (கலி. 98:14-18). செவிலித்தாய் வெண்ணெய் தேய்க்க விரித்த தலைவியின் கதுப்பி லிருந்து ஆயர்மகன் சூடிய முல்லைத் தொடையும் கண்ணியும் நற்றாயும் நாணும்படியாகச் செவிலி யின் முன்னே வீழ்ந்தன (சுலி, 115:4-9). தலைவி அடர்ந்த கதுப்பினை யுடைய தோழியரோடு சென்று சிறுமுல்லை கொய்தாள் (கலி. 117:10,11). தலைவியின் பொன்னாற் செய்த தலைக்கோலங்கள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ny12ajzj48cmmq4fdrh8cxav5q64ep3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/124</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668500</id>
    <revision>
      <id>1986834</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:59:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986834</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9793" sha1="gyy0act5uq2t4i699ilndf13bty1zjo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கந்தாரம்
என்னும் வேறு பாடமும் உள்ளது (புறம்.380.
ஓளவை.து. உரை).
கந்தாரம் - 1.ஓரூர். முற்ற விளைத்த இனிய மதுவை யுடைய கந்தாரம் என்னும் வேற்றுப் புலத்திடத்துச் சென்று மறவனொருவன் தான் கொண்டு வந்த நிரையைக் கள் விலைக்கு நேராகக் கொடுத்தான்
(43. 258: 2, 83.
2. குடிவகையுள் ஒன்று. நன்றாக விளைந்த இனிய கந்தாரம் - குடிவகை - இருக்குமிடம் தேடி ஆனிரை யைக் கவர்ந்து வந்தவன் உண்டான் (புறம். 258:2,3). கந்து - 1.கட்டுத்தறி. வலிமைமிக்க இளங்களிறு கந் தினை - கட்டுத்தறியை - பொருந்தித் தான் நின்ற நிலையிலே அசைந்தது (புறம். 22:8,9). நின் நெடுநல் யானைக்குப் பகைவரின் காவன்மரங்கள் கந்து ஆக மாட்டா ஆதலின், நீ பகைவரது கடிமரம் தடிதல் ஓம் புக எனக் காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிக் கண்ண னார் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய பாண்டியன் நன்மாறனிடம் கூறினார் (புறம்.57:10,11). பாண் டியன் கீரஞ்சாத்தனுடைய நெடுநகர் முன்றிலில் கந் தினைவெறுத்து நெட்டுயிர்ப்புக் கொள்ளும் யானை களோடு குதிரைகளும் நின்று ஆவிக்கும் (புறம், 178:1-3). பெருஞ்சேரலிரும்பொறையின களிறுகள் கந்தினைக் கொள்ளாமல், குத்துக்கோல் பலவற்றை முறித்து மேலே பறக்கும் பருந்தினது நிலத்திடத்தே வீழும் நிழலைச் சினந்து பாயும் (பதி. 77:8,9), சேர னின் பாசறையில் கடா அயானை கந்தினைக்காலால் வீழ்த்தி முழங்கும் (பதி.தி. 4:8-10). வயிர முள்ள கந்தினால் சினத்தை யடக்கிய களிறுகளும் பிடி களும் உண்ணுதற்கு வைத்திருந்த கவளங்களைப் பரிக்கோற்காரர் நெகிழ்ந்த நிலைகண்டு கடுஞ்கும் மந்தி கவர்ந்துண்ணும் (பெரு.393-396). கடாத்தை யுடைய களிற்றுயானை கந்தினைக் கைவிட்டுச் சுழன்றது (மது. 3831. பகைவரது மதிற்கதவினைப் பொருதலால் பூண்சிதைந்த மருப்பினையும் கந்தினை முறிக்கும காலினையும் உடையது யானை (அகம். 164:11 -14). பரத்தை தனது தோளைக் கந்தாகக் கொண்டு அதனகண் தலைவனைக் கூந்தலாற் கட்டி அவன் மார்பினைச் சிறை செய்வேன் என வஞ்சின முரைத்தாள் (அகம். 276: 11,12). மூங்கில்களிலே காற்று மோது தலால் எழும் ஓசை கந்திலே கட்டப்பட்ட யானை வருந்தி நெட்டுயிர்ப்பெறிந்தாற் போன்றது (நற்.
62:1,2).
2. பற்றுக்கோடு, வாளாற் படாது இறந்தாரை அக்குற்றம் நீங்கத் தருப்பைப் புல்லைப் பரப்பிக் கிடததி, தம் ஆண்மையே
கந்தாக - பற்றுக்
116
கபிலர்
கோடாக - நல்லமரில் வீழ்ந்த மறவர் செல்லும் உலகத்திற்குச் செல்க என்று வாளாற் போழ்ந்து அடக்குவர் (புறம். 93:4-11). கோப்பெருஞ்சோழன் வடக்கிருந்த காலத்து வந்த பிசிராந்தையாரைக் குறித்துப் பொத்தியார், நட்பே கந்தாக இத்தன் மைத்தாகிய ஓர் இன்னாக் காலத்தில் இவ்விடத்து வருதலை நினைக்குங்கால் வியப்பாக வுள்ளது எனக் கூறினார் (புறம். 217:1,5,6). பாரி தம் அறிவு கந்தாக இரவலர் வரின் அவருக்கு மலைபோலும் களிற்றோடு நல்ல அணிகளையும் அளிப்பான் (அகம்.303:8-10). தலைவிக்குக் கந்தாக அமைந்த தலைவன் அவள் வருத்தத்தைப் போக்காத காலத்து மாலைப்பொழுது வெந்ததோர் புண்ணில் வேல் கொண்டு நுழைப்பவன் போல வந்து அவளை வருத்தியது (கலி. 120:16-18).
3. தெய்வமுறையுந் தறி. பூக்களைச் சூடின கந்தினை தெய்வமுறையுந் தறியினை - கொண்ட அம்ப லத்தைக் கொண்டி மகளிர் மெழுகி அங்கு நந்தா விளக்கேற்றினர் (பட். 246-249). அம்பலம், ஆண் மான் உராய்ந்தமையால் அசையும் நிலையினைப் பொருந்திய கரிய அடியையுடைய கந்தினை உடை யது (அகம்.287:3-5).
கந்துடைநிலை -திருவருட் குறியாக நடப்பட்ட தறி. செவ்வேள் விரும்பியுறையும் இடங்களுள் கந்துடைய நிலையும் - திருவருட் குறியாக நடப்பட்ட தறியும் - ஒன்றாகும் (முரு. 226).
கபிலம் - செந்நிறம். அகிற்கட்டையினின்று எழுந்த நறிய புகை மெல்லச் சென்று படிதலால் கபில நிறம் - செந்நிறம் - பெற்ற நெடிய மனை மணங் கமழ்ந்தது (புறம்.337:10,11).
கபிலர் - 1. புலவர். சாங்கிய
நெறியை நிறுவிய கபிலரின் நினைவாக இப் புலவர்க்குக் கபிலர் எனப் பெயரிடப்பெற்றது என்றும் ஆகவே கபிலர் என் பது வடமொழிப்பெயர் என்றும் சங்க காலச் சிறப்புப் பெயர்கள்&quot; என்னும் நூல் குறிப்பிடுகிறது (பக். 71). அகிற்புகையின் நிறத்தைக் குறிப்பதற் குக் கபிலம் என்ற சொல் ஆட்சிப் படுத்தப்பட்டுள் ளது (புறம்.337). எனவே கபில நிறத்தையுடைய வர் கபிலர் என்று பொருள் கோடல் பொருத்த மாகும். இப்புலவர் பிறந்த ஊர் மற்றும் பெற்றோர் பற்றிய குறிப்புகள் கிடைத்தில. ஆயினும், உ.வே. சா. பத்துப்பாட்டுப் பாடனோர் வரலாற்றில் இவர் பிறந்த ஊர் பாண்டி நாட்டிலுள்ள திருவாதவூர் எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இது 'காதல்கூர் பனுவல் பாடுங் கபிலனார் பிறந்த மூதூர்' என்னும் திரு விளையாடற் புராணத்திலுள்ள திருலிருத்தத்தால்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gyy0act5uq2t4i699ilndf13bty1zjo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/125</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668501</id>
    <revision>
      <id>1986835</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:59:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986835</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10265" sha1="h8ly41gusdqezjceivq2cwm6g477bpk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கபிலர்
117
கபிலர்
(27:3) புலனாகிறது. இப்புலவர் அந்தணர் குலத்த வர் என்பதற்குச் சான்று பலவுள. யானே, பரிசி லன் மன்னு மந்தணன' (புறம. 200:13) அந்த- ணன் புலவன் கொண்டு வநதனனே' (புறம்.301:7) என்ற கபிலர் கூற்றாலும், 'புலனழுக் கற்ற வந்த ணாளன்' (புறம்.126:11) என்ற மாறோக்கத்து நப்ப சலையார் கூற்றாலும் தெளிவாகும். மேலும, தலை வன் அனுப்பிய திருமணச் செய்தியைப் பெண வீட் டார் ஏற்றுக்கொள்வதற்கு 'நெய்பெய் தீயின் எதிர் கொண்டாங்கு' (குறு. 106) என வேள்வியை உவமை கூறி யிருத்தலும் இவர் பிறந்த குலத்தை உறுதி செய் யும். இப்புலவர் பெருமகனைப் பாராட்டிய புலவர் பெருமக்கள் பலர். 'உலகுடன் திரிதரும் பலர்புகழ நல்லிசை, வாய்மொழிக் கபிலன்' (அகம். 78) எனச் சீர்த்தியையும் வாய்மையையும் ஏத்தி நக்கீரரும் &quot;செறுத்த செய்யுட் செய் செநநாவின், வெறுத்த கேள்வி விளங்கு புகழ்க் கபிலன்' (புறம்.53) எனப் புலமை, வாய்மை, புகழமைகளை வியந்து பொருந் திலிளங்கீரனாரும், 'நனவிற் பாடிய நல்லிசைக் கபிலன்' (பதி. 85) எனப் புகழினைப் பாராட்டிப் பெருங்குன்றூர் கிழாரும் 'பொய்யா நாவிற் கபி வன் (புறம்.174) என வாய்மை சுட்டி மாறோக் கத்து நப்பசலையாரும் இவரை வியந்து புகழ்ந் துள்ளனர். இவர் பாரியின உயிர்த் தோழராகவும் அவைக்களப் புலவராகவும் திகழ்ந்தவர். மலைய மான் திருமுடிக்காரியைக் கண்டு அவனது பெரு வண்மையைச் சிறப்பித்தவர். வையாவிக்கோப் பெரும்பேகனென்னும் வள்ளல் தன மனைவியைத் துறந்தானாகலின் அவள் காரணமாக அவனைப் பாடினார். செலவக் கடுங்கோ வாழியாதனை அடைந்து அவன் செய்த வேள்வி, கொடை, வென்றி முதலியவற்றைப் பாட அக்கோ, 'சிறு புறமென நூறாயிரங் காணங் கொடுத்து நன்றா என்னும் குன்றேறி நின்று தன கணணிற கண்ட நாடெல்லாம் காட்டிக் கொடுத்தான்' (பதி, ப. 7). இப்பதிகச் செய்தியை 'நனவிற் பாடிய நலலிசைக் கபிலன பெற்ற ஊரினும் பலவே' எனப் பெருங் குனறூர்கிழார் தம் பதிற்றுப்பத்துப் பாடலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். பாரி மகட்கொடை மறுதத காரணத்தினால் முரணிய மூவேந்தரைக் கண்டு ஆடிப் பாடிப் பரிசிலராய் வரின் குன்றையேனும் எம்மையேனும் கொள்ளலாம் என்று கூறினார். பறம்புமலை பகைவரால் கொள்ளப்பட்டுப் பாரி உயிர் நீத்தபின் அவன் மகளிரைத் தக்கா ருக்கு மணஞ் செய்விக்க உடன் அழைத்துச் சென்றார். விச்சிக்கோ என்னும் குறுநில மன்ன னிடமும் இருங்கோ வேளிடமும் அமமகளிரைக்
கொள்ளுமாறு வேண்டி நின்று அவர் மறுத்திடவே அம்மகளிரை அந்தணரிடத்து விடுத்துப் பாரியின் பிரிவைப் பொறாது வடக்கிருந்து உயிர் துறந்தார். ஆனால் திருக்கோவலூர் வீரட்டானேசுரா கோயிற் கலவெட்டு இவர் பாரிமகளிரை மலையமானுக்கு ஈந்து, பாரியினறி வாழ விரும்பாமல் தீப்புகுந்தார் என்று கூறும் (சுலைககளஞ்சியம். தொகுதி.3. பக். 212), இவர் பாடியவை, அகநானூற்றில் 18,ஐங்குறு நூற்றில் 100, கலித்தொகையில் 29, குறுநதொகை யில் 29, நற்றிணையில் 20, பதிற்றுப்பத்தில் 10, புறநானூற்றில் 28. பத்துப்பாட்டின் குறிஞரிப் பாட்டு ஆக 235 ஆகும்.உ.வே.சா. இச்சஙகப் பாடலகளே அன்றி இனனாநாற்பது, திருமுறைப் பாடல்கள் முதலியவற்றை யெல்லாம் சேர்தது 279 பாடல்களைப் பாடியுள்ளார் என்பர் (பத்துப்பாட்டு. பாடினோர் வரலாறு. பக். 37). 'முதலிற் கூறுஞ் சினை யறி கிளவி' என்னும் தொலகாப்பிய நூற்பாவிற்கு இளம்பூரணரும் சேனாவரையரும் எழுதிய உரை யால் கபிலராற் செய்யப்பெற்ற கபிலம் என்ற ஒரு நூல் இருந்ததாகத் தெரிகிறது. இவராற் பாடப் பட்டோர், பொறையன, சேரலர், செலவக் கடுங்கோ வாழியாதன், அகுதை, அந்துவன். ஆரிய வரசன் பிரகததன், இருங்கோவேள, எவ்வி, ஓரி காரி, நள்ளி, பாரி, பாரிமகளிர், பேகன, விச்சிக் கோன், கழாத்தலையார், கண்ணகி முதலியோ ராவர் (வையாபுரிப்பிள்ளைப் பதிப்பு, சங்கவிலக்கியம். பக். 1441, 1442). அயிரைமலை, கொல்லி மலை, பறம்பு மலை, முள்ளூர் மலை, பறம்புநாடு, கிடங்கில், கொடுமணம், பந்தர், மதுரை, முளளூர்க்கானம், வாரணவாசி முதலிய இடங்கள் இவராற் பாடப் பெற்றவை. இப்புலவருடைய பாடல்களில் சிவ பெருமான, திருமால், பலதேவன, முருகன முதலி யோருடைய வாழததுகள் வந்துள்ளதால இவர் சம யப் பொறையுடையோராகக் கருதப்படுவர். கண வனை இழந்த மகளிர் பஞ்சினைப பன்னி நூற்றல் (நற்.353), மகளிர் உரலிற பொருளகளை இடிக்கும் போது தலைவனை வாழ்த்திய பாடுதல் (கலி. 43). யானையை நீருண்ண விடுகையில் அதனால் வருந் துன்பத்தைத் தடுகக அதன வரவைப் பறையறைந்து முனைறிவிததல் (கலி. 56), கடவுள் கொடியோரை ஒறுத்தல (குறு.87), மகளிர் சிறந்த கணவனைப் பெறுதற்குத் தைந்நீராடுதல் (கலி. 59), சூளுரைசுகும் போது நீர்குடித்தல (குறி. 310, 211), கடவுளை வேண்டி மகட்பேறு அடைதவ (ஐங, 857), யானைக் கோட் டைக் களளுக்கு விலையாகக் கொடுத்தல் (பதி.68) முதலான அக்காலப் பழக்கவழக்கங்கள் பற்றிய செய்திகள் இவர் பாடல்களில் காணக்கிடக்கின்றன.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>h8ly41gusdqezjceivq2cwm6g477bpk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/126</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668502</id>
    <revision>
      <id>1986836</id>
      <timestamp>2026-11-04T15:59:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986836</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10406" sha1="neizay0rv5e0o5gkkeyj93uo3xnl1hi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கபிலர்
தெளிவாக பரண்மீது
இப்புலவர் இயற்கைப் புனைவில் வல்லவர். பாரி வாழந்த காலத்தில் பறமபுமலையிலும் அதன்பின் செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதனின் மலைநாட்டிலும் வாழ்ந்தவர். மலையமானது முள்ளூர் மலையும் கொல்லி மலையும் இவர் பழகிய இடங்களாகும். ஆகவே, கபிலரது வாழ்க்கை மலைச் சூழலிலே அமைந்தமையால் குறிஞ்சித் திணையை மிகுதியும் பாடிக் 'குறிஞ்சிக் கபிலர்' என்னும் சிறப்புப் பெற்றார். குறிஞ்சித் திணையின் கருப் பொருள் களான யானை, புலி, குரங்கு, மயில் முதலிய வற்றின இயல்புகளையும் மலைவாழ் குறவர்களின் பழக்க வழக்கஙகளையும் கபிலர் விளககியுள்ளார். தினை காக்கும் இருப்பவன் இரவில் தினைமேய வரும் யானையைத் தீக் கொள்ளியைக் காட்டி ஓட்டுதல், அதற்கு அஞ்சி மீளும் யானை விண்ணகத்திலிருந்து வீழும் விணமீன்களின் ஒளியைக் கண்டு அதுவும கொள்ளி யின ஒளியெனப் பிறழ உணர்ந்து விரைந்தோடுதல் (குறு. 357), வாழையும் சுரபுன்னையும் செறிந்த மலையில் உறங்கிய பிடியை மேகம மறைக்க அதன் காதற்களிறு தன துணையைக் காணாது பிளிறல் (தற். 223), பிடியீன்ற குட்டியைக் கொள்ள ஆண்புலி பலாநிழலில் பதுங்கியிருத்தல் (ஐங்.216), 'களிறு தப்பிப் பிழைத்தலால் புலி சினஞ்சிறந்து கார்மேகம் போல் முழங்குதல் (ஐங், 218), புலியைக் கோட்டினாற் கொறை யானை தன் செந்நிறக் கொம்பினை மழை நீரிற் கழுவுதல் (அகம்.332), வேங்கை மரத்தைப் புலியெனக் கருதி அடிமரத்தில் குத்திய மதயானை தன் கொம்பினைப் பெயர்த் தெடுக்க இயலாது மலையகம் எதிரொலிக்கப் பிளிறல (கலி. 38), புவியை வென்றதாகக் கனவு கண்ட யானை விழிததவுடன் வேங்கை மரத்தைப் புலியெனக் கருதிச் சாய்த்துப் பின் மரமெனக் கண்டு நாணுதல (கலி. 49), மள்ளரை மாய்த்த மால் போல, யானைக் கூட்டத்திடையே அண்ணல் யானை பெருமிதத்துடன் உலாவுதல் (கலி. 52}, புலியைத் தொலைத்த யானை, தழையுணவு அருநதி மலைச்சாரலில் அமைதியாக அருவி தாலாட்ட உறங்குதல் (கலி. 42) முதலியன குறிஞ் சிக் கருப்பொருள்களான யானை, புலி முதலிய வற்றைப் பற்றிய புனைவுகளாகும். வாழைக்கனி யாலும் பலாச்சுளையாலும் பாறையின் சுனையில் உண்டான தேறலை நீரென மயங்கிக் குடித்த கடுவன பக்கத்திலுள்ள சந்தன மரத்தில் ஏறாது, பூப்படுக்கையில் எதிர்பாரா இன்பமெய்தி உறங்கு தல் (அகம். 2), மந்தி பலாப்பழத்தைப் புணையாகக் கொண்டு அருவியைக் கடத்தல் (அகம்.383), பிரப்
118
கபிலர்
பஞ் சிறுகோலைக் கொண்டு குரங்கு மழைநீர்க் குமிழியைப் புடைத்தல் (ஐங் 875), மிளகிலை மேய்ந்த கடுவன் நறைக் கொடியால் பாறைமீது தவழ்ந்து செல்லும் வெண்மேகத்தைப் புடைத்தல் (ஐல்.276), மூங்கிலிற் குரங்கு பாய அது மீனெறி தூண்டில் போல விண்ணோக்கி விசைத்தெழுதல் (ஐங்.278), காட்டுமயில் பாறையிலிட்ட முட்டை யைக் குரங்குக்குட்டி வெயிலில் உருட்டி விளை யாடுதல் (குறு. 38), பலாக்கனியைக் கவர்ந்துண்ட கடுவன செம்முக மந்தியோடு பொலிந்து மகிழ்ந்து மலை உச்சியிலுள்ள மூங்கிலில் உறங்குதல் (புறம். 200), எரிபோல மலர்ந்துள்ள வேங்கை மரத்தில் மயில் அமர்ந்திருக்கும் காட்சி பொன்னணிகளை யணிந்த மகளிர் போலத் தோன்றுதல் (ஐங். 294) ஆகியன குரங்கு, மயில் பற்றிய புனைவுகளாகும். மேலும், காட்டு மூங்கிலிற் காற்றுப் புகுவதனால் உண்டாகும் இன்னொனி குழலோசையாகவும் அருவியின் ஓசை முழவொலியாகவும் மான்களின் குரல் பெருவங்கிய இசையாகவும் வண்டின் முரற்சி யாழொலியாகவும் கொண்டு மயில் விறலி போல் ஆடும் காட்சியை மந்திகள் காண்பதாகக் குறிஞ்சிக் காட்சிப் புனைவு நாடகப் பொலிவோடு அமைந்துள்ளது (அகம். 82). இந்நாடகக் காட்சியைச் சீத்தலைச் சாத்தனார், கமபர் முதலான புலவர் பெருமக்கள் தம் நூலுள் தழுவியுள்ளனர்.காந்தள் செறிந்த மலையில வாழும் குறவர் வறுமையால் வாடும்போது யானைக்கோட்டை விற்றல் (குறு. 100), யானை தந்தத்தாலும் சந்தனமரத்தாலும் செய்த உலக்கையாற் குறமகளிர் ஐவன வெண் ணெல்லைக் குற்றுதல் (கலி. 43), குறத்தி அடுப் பெரிக்கச் சந்தன விறகுகளைப் பயன்படுத்தியமை யான் அடுப்பிலிருந்து எழும் சந்தனப்புகை மலைச் சாரலிலுள்ள வேங்கைப் பூஞ்சினையில் தவழ்தல் (புறம்.108), மழை வேண்டும்போது கடவுளுக்குப் பலியிட்டு மழைபெறுதல், மழை மிகுதியான பயிர் பாழாகும் போது கடவுளை வேண்டி மழையை நிறுத்திக் கொளளுதல் (புறம். 143) முதலியன மலை வாழ் மக்களின் வாழக்கை நிகழ்ச்சியாக இவரால் புனையப்பட்டுள்ளன. கபிலர் தம உள்ளங்கவர்ந்த நிகழ்ச்சிகளையும் காட்சிகளையும் ஓரிடத்திற் குறிப் பிடுவதோடமையாது வேறிடங்களிலும் குறிப்பிடு வர். தினைமேய வந்த யானையின் இயக்கம் ஒற் றிக் கானவன் நள்ளிரவில் பரண்மீதிருந்து எறிந்த கவண்கல் அம்பென ஏகி, மலைப்பக்கத்திலிருந்த வேங்கைப்பூங்கொத்தைச் சிதறித் தேனைச் சிதைத் துப் பின்னர்ப் பலாப்பழத்தினுள் தங்கும் எனற அகநானூற்று (318) நிகழ்ச்சியைச் சற்று விரிவாகக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>neizay0rv5e0o5gkkeyj93uo3xnl1hi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/123</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668503</id>
    <revision>
      <id>1986837</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:00:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986837</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9248" sha1="c3ttzatprqzxpio57wircel13majk2t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

அதுவாய்
தாழ்ந்து விளங்கின கதுப்பு தலைவனது பிரிவில் அவ்வாறின்றிக் காய்ந்து கவினழிந்தது (கலி. 180:16-18), மலரணிந்த மகளிருடைய கதுப்பல் தேனைக் கொள்ளை கொள்வனவாய வண்டுகள் ஊதின (பரி. 10:180). கரைகளில் நின்ற மரங்களின் பூவும் மகளிரின் கதுப்பிலிருந்த தேன்சேர் தண் போதுகளும் மைந்தர் மார்பினின்று உதிர்ந்த மலரிதழ்களும் பரந்து விளங்க வையை யாறு விண் மீன்களாகிய முத்து விளங்கும் வானத்திலுள்ள கங்கையை ஒத்தது (பரி. 18:33-38). செவ்வேளின் தண்பரங்குன்றத்தில் ஒருத்தி பொன்னால் இடை யிடையே யிழைத்துச் செய்த கோதை கதுப்பில் அசையக் கள்ளைக் குடித்த மகிழ்ச்சி தடுப்பத் தளர்ந்து பூங்கொடிபோல அசைந்தாள் (பரி. 21:
55-59).
2. கிடுகின் இருபுறம். மறவர் ஏந்தும் வேற்படைய போல விரிந்த மேற் கதுப்பாகிய தோலையுடைய பாண்டில் போலப் பகன்றை மலரும் (நற். 86:2,8), 3.குழல் (ஐவகைக் கூததல முடிப்புக்களுள் ஒன்று), வையை யாற்றில் நீர் விளையாடச் சென்ற மகளிருள் சிலர் மேகம் போன்ற தம் கூநதலைக் கதுப்பாக -குழலாக முடித்தனர் (பரி.13: 15).
4.கன்னம். பரங்குன்றத்தின்கண் செவ்வேளை வழிபடச் சென்றோரில் சிலர், மதத்தால் வணடுகள் சூழும் கதுப்பு - கன்னம் உடைய யானைகளை வழியினிஈறும் அகற்றி மரங்களிற் கட்டினர் (பக்.
19: 30-32).
கதுவாய் - 1. வடு. மகட்கொடை மறுத்த தலைவியின் ஐயன்மார் கேடயத்தையும் கதுவாய்-வடு-செயயும் வாளினையும் ஏந்திப் போர் வேண்டி நின்றனர் (புறம்.345:13-18), அகுதை என்பான் பகைவரை எறிந்து இலை முறிந்த கதுவாய்ப்பட்ட வாயையு டைய வேலினையும் மணங்கமழும் மார்பினையும் உடையவன் (புறம். 347:4,5). பகைவர் செய்த அழிவால் கதுவாயப்பட்ட மூதூர் தூர்ந்த அகழி யினையும் தளர்ந்த மதிலுறுப்பினையும் இடிந்த மதிலையும் (புறம்.380:1,2), தலைவியின் தமையன்மார் போர்க்களத்தில் பகை வரைக் கொன்று அவர் குருதியை ஆறாக ஓடச் செய்து வாய் மடிந்து கதுவாய்ப்பட்ட வாளுடன் பஞ்சியும் களையாப் புண்ணுடன் அஞ்சத்தக் காராய் நின்றனர் (புறம். 383: 14-17). மறவர் களிறு களைக் கொன்று நுனி மடிந்த கதுவாயப்பட்ட வேலை யுடையவர் (பதி. 48:4,5).
கொண்டிருந்தது
2. சிதைவு. காட்டிடத்தே பாறையைச் சேர்ந்திருந்த கதுவாய் - சிதைவு - எய்திய குடிலில் தாழியிடத்தே
சஇபொகதொ 28
115
கந்தன்
தழைத்திருந்த பருத்தியின் இளங்காயை ஆண் பறவைகள் பேடைகட்கு ஊட்டின (அகம். 129:6-8)* காட்டு நெறியிலுள்ள நடுகலவை ஆள் என நினைத்து உதைத்த காட்டு யானையின் கதுவா யுற்ற நகம் பனை நுங்கின் தோடுபோல ஓடிதல்
(அகம். 365: 4-6),
-
கந்தக்கணன் புலவர். இவர் குறுந்தொகையில் 94-ஆம் பாடலைப் பாடியதாக உ. வே. சா. கூறு வர், கதக்கண்ணன் எனனும் பாடவேறுபாடு உண்டு. வையாபுரிப்பிள்ளை குறுந்தொகை 88-ஆம் பாடலைப் பாடிய மதுரைக். கதக்கண்ணனையும் குறுந்தொகை 94-ஆம் பாடலைப் பாடிய கநதக் கண்ணனையும் கதக்கண்ணன் என்றே கொண்டுள் ளார். கதக்கண்ணன் காண்க.
கந்தம்- 1. தூண். பாண்டியன் கூடகாரத்துத துஞ்சிய மாறன் வழுதியின பகைவர் நாடு. புதுவருவாய் இழக்க, தெயவங்கள் அமபலத்தின கந்தததை- தூணை - பலி முதலியன பெறாமையால் கைவிட் டன (புறம். 52:11-13). பெருங்கல பரப்பின மலை யடி வழியிலுள்ள பொதியிலிடத்தே கடவுள் போயவிட்ட வலிய தாளினை யுடைய கந்தத்தில பெரிய புறாக்கள பெட்டைகளோடு தங்கி ஒலிக் கும் (அகம.307:1-5).
2. கழுத்து. உலகம் வெள்ளத்தில அழுந்தின காலத்துத் திருமால (வராகமாய) கருமையும் வளமை யுமுடைய கந்தத்தால - கழுததால் - தாங்கி வெள்ளத தினின்றும் அவ்வுலகை எடுத்தார் (பரி. 4:22, 23). கந்தரத்தனார் - புலவர். இவர் பெயரில் அகநானூற்றில் மூன்று பாடல்களும் (23,95,191) குறுந்தொகை யில ஒரு பாடலும் (155) நற்றிணையில் நானகு பாடல்களும் (116,146,238,306) காணப் பெறு கின்றன. (உரோடகத்துக் கந்தர ததனார், ஊரோ டகததுக் கநதரத்தனார், ஒரோடோகத்துக்சுத்தரத் தனார் என்று பலவாறு பிரதிகளில் உள்ளன என்று உ.வே.சா. கூறுவா (குறு. பாடினோர் வரலாறு. பக.124). அகநானூறு 191-ஆம் பாடலுக்கு உரோடோக்க கவுணியன் சேந்தன எனறும் பாடம் உள்ளது. உரோடோகத்துக் கந்தரத்தனார், ஒரோடோகத் துக் கந்தரத்தனார் காணக.
கந்தன் - குறுநில மன்னன். நாஞ்சில் வள்ளுவன் என் றும் குறிக்கப் பெறுவான். வலிய வேலையுடைய கந்தன் நல்ல புகழை யுடையவன், பகைவருக்கு நினைத்தறகும் எட்டாத மிக்க சேய்மையன, நண பர்க்கு உள்ளங்கை போல நெருங்கிய அணமையன் (புறம்.339:10-12). சுந்தன் என்பதற்குச் சாத்தன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>c3ttzatprqzxpio57wircel13majk2t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/127</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668504</id>
    <revision>
      <id>1986838</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:00:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986838</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10260" sha1="rgkrwr6cgrpzqmik7kgdvofeepu72ck" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கபிலர்
119
கபிலர்
கலித்தொகைப் பாடலில் (41) மழைபெய்த நள்ளி ரவில் மின்னொளியில் பிடியொடு மேயும் களிற்றின் அடியொதுக்கம் கேட்டுக கானவன் ஆசினிப் பலா மரத்தின்மேல் கட்டப்பட்ட பரண்மீதேறி எறிந்த கவண்கல் வேங்கைப்பூவைச் சிதறி, ஆசினியின் கனிந்த பழத்தை வீழ்த்தி, தேனிறாலைத் துளைத்து, மாந்தளிரை மயக்கி,வாழைமடலைக் கிழிதது, இறுதி யில் பலாப்பழத்தில் தங்கியது எனச் சிததிரிககப் பட்டுள்ளது. முற்றிய வளைந்த பெரிய தினைக்கதிர் யானையின் கைபோல் உள்ளது என்ற செய்தி குறுந்தொகையிலும் (198) நற்றிணையிலும் (376) குறிஞ்சிப்பாட்டிலும் (35-38) உவமையாகக் குறிக் கப்பட்டுள்ளது. பறம்புமலை உச்சியிலிருந்து இழி தரும் நீரினைக் காட்டிலும் பாரிவள்ளல் இனிய வன், மென்மையன் என்ற புறநானூற்றுப் பாடற் கருத்தை (105:6-8) கலிததொகையில் தலைவன் பண்பியலைப் புலப்படுத்துமபோது, தனமலை. நீரினும் சாயல் உடையன், நயந்தோர்க்குத், தேரீ யும் வண்கை யவன்' (42:19-21) எனப் பாரியை நினைந்து பாடியது போலப் புனைவர். மலர் மேலே இடையறாது மழைபொழிவதனால் அது பொலிவு குன்றிக் காணப்படும் காட்சி கபிலர் உள்ளத்தை ஈர்த்துள்ளது. குறுந்தொகையில் தலை வியின புலந்தழுத கண்ணுக்குத் தண்துளியேற்ற குவளை மலர் உவமையாகிறது (291). இக்கருத்து, குறிஞ்சிப்பாட்டிலும் (247,246) புறநானூற்றிலும் (105) வருகிறது. குறிஞ்சிப்பாட்டிலுள்ள கருத்து புறநானூற்றுக் கபிலர் பாட்டில் வருதலானும் குறிஞ்சிக் கலியிலுள்ள கருத்து அகநானூறு, புற நானூறு கபிலர் பாடல்களில் வருதலானும் குறிஞ் சிக்கலி, குறிஞ்சிப்பாட்டு முதலியவற்றைப்பாடிய வரும் வெவ்வேறு கபிலரல்லர், ஒருவரே என்பது போதரும். குறிஞ்சிக கருப்பொருள்களை நுனித் தாயந்த கபிலரது மதி நுட்பத்தினை அவர் கை யாண்ட உவமைகளாலும் அறியலாம். யானை முதுகின் இருபுறமும் தொங்கும கயிறு மலை மேலுள்ள ஒற்றையடிப் பாதை போல் தோனறுதல் (அகம். 128), களிறு மெனறிட்ட கவளம் போலத் தேனைப் பிழிந்தெறிந்த கோதுடைச் சிதறல் காணப்படுதல் (புறம். 114), பகையானையுடன் பொருத யானையின் சிவந்த கோடு காந்தளின் புதிதாக அரும்பும் மொட்டுப் போன்றிருத்தல் (கலி. 53), யானையும் புலியும் பொருதபோது தும்பி வேங்கை மலர் பூத்த கிளை எனக் கருதிப் புலி யிடமும் வேங்கைச சினை எனக் கருதிப் புகர்முக வேழத்திடமும் மாறிமாறிச் செல்வது இருபெரு வேந்தர் வாட்போர் செயயுங்காலை நட்பாக்க
1
மலை
உவமைகள்
அவ்விருவரிடமும் மாறிமாறிச் சான்றோர் செல்வது போன்றிருத்தல் (கலி. 45), களிற்று முகததிலுள்ள புள்ளிபோலத் தெறுழ்க் கொடியின பூ மலர்ந் திருத்தல் (புறம்.119), மாசறக் கழுவப பெற்ற யானை போலப் பெருமழையால் தூய்மை செய்யப பெற்ற துறுகல் தோனறுதல (குறு. 13), வாழையின வளைந்த காய்களையுடைய குலைபோலப் புலியின் அடி இருத்தல் (கவி. 43), மலையை ஊடுருவிச் செல்லும இற்றியின வெள்வேர் போல யினின்று ஓடிவரும் அருவி தோன்றுதல் (குறு. 100). தலைவியின சிவந்த கண விலங்கினை வீழத்து அதனுடம்பினின்று பறித்த குருதிதோய்ந்த அம்பு போனறிருத்தல் (நற். 13) போன்ற கபிலர்தம் குறிஞ்சிப் புலமைக்குச் சான்றுகளாகும். கபிலர் அறநெறி போற்றும் நெஞ்சினர். இவா பாக்களில் வாழக்கையறம் போற்றும் நீதிநெறிகள் நிரம்ப உள்ளன. பிறர் உறும துனபததைக் காணின நல்லோர் வருந்தி விலககுவர்; தாம் உற்ற விழு மததை எளிதாகக் கருதுவர் (அகம். 382), அல்லபுரிந் தொழுகுவார் வாழும் மலையிடத்தில் வளளி கிழங்கு இடாது; மலையில தேன இருக்காது; கொல்லையில் கதிர தாழந்து விளையா (கலி.39), குறமகளிர் தம கேள்வரைத் தொழுது எழுவதால் அவர் கணவர் தாம் தொடுத்த அம்புகளின் குறி பிழையார் (கலி. 39), சூள் பேணான் பொய்த்தான மலையில் அருவி நீர் இழியாது (கலி. 41), தலைவன பகையென்று கூற்றுவன் வரினும் கெடானதன னொடு நட்டார்க்குத் தோற்றலை நாணான (கலி. 43), பிறர் குற்றம் கூறுதலை அறியாதிருத்தல் (கலி. 43), பொருளின்மையுரைத்தாாககு அப்பொருளைக் கொடுக்க வியலாதபோது தன மெய்யைத் துறத்தல் (கலி. 43), ஈதல இரந்தார்க்கு ஒன்று ஆற்றாது வாழ தலின் இறத்தல் நன்று என்று எண்ணுதல (கலி. 61), தமக்கினிதாயிருக்குமொறு சுருதிப் பிறர்க்கு பின் னாதவற்றை வலிதிற் செய்தல நன்றன்று (சுலி. 62). பெருநனறு ஆற்றியவரைப் பேணி ஒழுகுதல் (குறு. 115), தான் கெட்ட காலதது வந்த உதவியை அரசு கட்டில் பெற்ற பின்னர் மறநத மன்னன் போலச் செய்ந்நன்றி கொல்லுதல் கூடாது (குறு. 225), தாமரைத் தண்டாது ஊதிச் சநதனமரத் துச்சியில் தொடுத்த தீநதேன் போலப் பெரியோர் கேண்மை இனிது (நற். 1), பெரியோர், நாடி நட் பினல்லது நட்டு நாடார் (நற்.11), நட்டோாக கல்லது கண்ணஞ்சலாகாது -(பதி. 63), பிரிவின் றியைந்த துவரா நட்பின, இருதலைப் புள்ளின் ஓருயிர் போல் வாழதல (அகம். 2), சாலபும வியப் பும இயல்பும் குனறின் மீண்டும் மாசினைக் கழுவி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rgkrwr6cgrpzqmik7kgdvofeepu72ck</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/128</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668505</id>
    <revision>
      <id>1986839</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:01:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986839</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9589" sha1="j1axfog2t4d021z8jfvwtsf3sala5ej" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கபிலன்
120
கம்பலை
பாடல்
வயங்கு புகழ் நிறுத்துதல் ஆசறு காட்சி ஐயர்க்கும் அரிது (குறி. 15-17) முதலியவை அவர் களில் காணப்பெறும் அறநெறிகளாகும். சங்க இகையெத்திற் காணப்பெறும் தொல்கபிலர் இவரி னும் வேறாவர். கபிலன காண்க.
2. உருத்திரர், திருமாலாகிய மாயோனிடம் தோன் றீப் பரந்தவைகளும் பதினொரு கபிலகும் . பதி னொரு உருத்திரரும - அடங்குவர் (பரி.3:7). (உருத் திரா பதினொருவர். மாதேவன, அரன், உருத் திரன், சங்கரன, நீலலோகிதன், ஈசானன், விசயன், வீமதேவன, பவோற்பவன், கபாலி, சௌமியன், பிங்கல நிகண்டு: 181).
கபிலன் - புலவர். பலபொருளையும் அடக்கிச் செய் யுளைச் செய்யும் செவ்விய நாவினையும் மிக்க கேள்வியினையும் லிளங்கிய புகழினையு முடைய வன் கபிலன் (புறம்.53.11,12).பொய்யா நாவிற் கபிலனாற் பாடப்பட்ட சிறப்பினை யுடையது முள்ளூர்மலை (புறம். 174:10-13), அறத்தை விரும்பி விளங்கிய, மறமபுரி கொள்கையைச் செவ்விய நாவினாலே இழிவு மிகாத கவலை யில்லாத மனத் தாவ் மெய்ம்மையாற் பாடிய நல்லிசைக் கபிலன் பரிசிலாகப் பெற்ற ஊர் பலவாகும் (பதி. 85:9 13). உலகெலாம் பரக்கும் பலரும் புகழும் நல்லிசை யினைக் கொணடவன் வாய்மொழிக் கபிலன் (அகம். 78:15,16), கபிலர் - 1. காண்க. கபிலை - குராற்பசு. ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் பார்ப்பார்க்குக் கபிலையொடு - குராற்பசுவொடு- குடநாட்டிலுள்ள ஓரூரையும் கொடுத்தான் (பதி.
U. 6:4,5).
கம்பம் - 1. தூண். இளம்பல்கோசர் படைக்கலங் கற்க மாறுபட்டு எறிந்த அகன்ற இலையை யுடைய முருக்க மரததாற் செய்யப்பட்ட கம்ப தூணாகிய இலக்கைப் போலப் பொருபவரால் தொலைக்க முடியாதவன் பிட்டங் கொற்றன் (புறம். 169.9-12).
மாகிய
R
2. நடுக்கம். பொருத தலைவனின் உடம்பு காட் டில் சிற்றாற்றின கரையில் காலுற நின்று கம்பத் தொடு -நடுக்கத்தோடு - சாயந்த இலக்கத்தை
ஒப்ப அமபாற் சலித்து வீழந்தது (புறம்.260
22-24).
கம்பல் - ஆடை. மயிர் நீங்குதலால் தட்டையான தலை யும் கம்பலும் - ஆடையும் கருங்குட்டத்தால் குறைவுற்ற காலினையும் கையினையும் உடையவன் முடமுதிர் பார்ப்பான் (கலி. 65:6-8).
கம்பலம் - தரைவிரிப்பு. கம்பலத்தை - தரை விரிப்பை
விரித்தாற் போன்ற பசுமையான பயிர் நின்ற வயலின்கண் ஆடுதல் ஒழிந்த பந்துபோல விளவின் பழம் உதிர்ந்து பரவிக் கிடக்கும் (நற். 24:2-5). கம்பலை 1. ஆரவாரம், பகைவரது ஊரைச் சுடுகின்ற தீயினது ஒளியில் தம் சுற்றத்தை அழைத்தலுடனே அழுகின்ற கூவுதலை யுடைய கம்பலையோடு- ஆரவாரத்தோடு - கூடிய கொள்ளையை விரும்பு பவன் கரிகாலன் (புறம். 7:7-9). சேரமான் குட்டு வன் கோதையின் கம்பலை யுடைய மூதூரிடத்தே யுள்ள நாளவையில் சென்று புகுதல் இரவலர்க்கு எளிது (புறம்.54:1-4). பகைவர் புறக்கொடுத்தோ டும் வீரக்கழலினது கம்பலையைக் கேட்டு நாணிப் பின் செல்லாது கண்டு நின்றவன் பாரி (புறம். 120: 19-21). சாகாட்டின் உருளை சேற்றின்கண் இறங் கிப்புதைய அச்சேற்றினின்றும் நீக்குதற் பொருட்டுச் சாகாட்டாளர் நல்லெருதுகளைத் துள்ளி யுரப்பிச் செலுத்துவதனால் கம்பலை எழுந்தது (பதி. 27:11- 14). கருப்பஞ் சாற்றைக் கட்டியாகக் காய்சசு கின்ற ஆலையின் ஆரவாரிக்கின்ற மாறாத கம் பலை, யாளி தாக்குகையினாலே கலங்கிய யானை களின கதறல் போன்றிருக்கும் (பெரு.258-261). முது வெள்ளிலை என்னும் ஊரினுள் எழும் பல்வேறு ஓதைகளுள் நெல் அரிவாரது கம்பலையும் ஒன்றா கும் (மது . 110).நிரைதத படகிற் சென்று வேட்டை யாடும் மீன் வேட்டுவர் கரையை வந்தடையும் போது கம்பலை தோன்றும் (மது. 116). ஏழாம் நாள் அந்தி விழவின் ஆர்ப்பினைப் போன்று நான் மாடக் கூடல் நாளங்காடியில் கம்பலை எழுந்தது (மது. 427-430). தண்கடல் நாடனான ஒள்ளிய பனந்தாரையுடைய சேரனின் நாளோலக்க இருக் கையில் கலையினை முழுவதும் உணர்ந்த சீரியோர் கூடி விழைவுகொள் தருக்கங்களைச் செய்வதால் கம்பலை எழுந்தது (மது. 524-526). மதுரை அல்லங் காடியில் எழுந்த கம்பலை கடலினது ஓதம் கழி களிடத்தே நள்ளிரவில பாய்ந்து மீளுங்கால் அங்கு வாழும் பல்வேறு பறவையினம் ஆர்த்தது போன் றிருக்கும் (மது. 540-544). வேலன முருகனை வழிபடு தலாலே மகளிர் ஆடும் குரவைக கூத்தும் சேரிகளி டத்தே நின்ற உரையும் பாட்டும் கூத்தும் தம்முள் கலக்கையினாலே கூடல்நகரின் முதல் யாமத்தில் வேறுவேறாகிய கம்பலை தோன்றியது (மது. 615- 617). நல்லேறுகள் வளவிய இதழையுடைய குளவி யும் குறிஞ்சியும் வாடும்படி தம்மிற் பொருதலால் கம்பலை எழுந்தது (மலை. 334,335). முதிய மங்கல மகளிர் மணத்தினைச் செய்து வைக்கும்போது கம்பலை எழுந்தது (அகம். 86:9). சோழர் பருவூர்ப் பறந்தலையில் இருபெரு வேந்தரையும் பொருது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j1axfog2t4d021z8jfvwtsf3sala5ej</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/129</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668506</id>
    <revision>
      <id>1986840</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:01:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986840</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9311" sha1="tkk70w3nv3msoqj4sgjq070j6q0fb8b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கம்புட் சேவல்
வென்று அவர் களிறுகளைக் கவர்ந்த ஞான்று க பலை எழுந்தது (அகம். 96:18-17). மடப்பிடி குழியில அகப்பட்டதால் களிற்றியானை செய்த கம்பலைகஞ் வெருவி எழுந்த அதன் கன்று மூதூரில் உள்ள எருமை நல்லானின் முலைப்பால் மாந்தும் (அகம். 165:1-5). Iஞிலியொடு பொருது வீழ்நத ஆய் எயி னன் மீது ஞாயிறறின வெம்மை தாக்காமல் புதிய பறவைகளின் கம்பலை யுடைய பெரிய கூட்டம் விசும்பிடம் மறைய வட்டமிட்டது (அகம். 181:5-10). நெடுந்தோச செழியன் கூடல நகரிடத்தே வெற்றிக் களிப்பால் ஆடிய போது எழுந்த கம்பலை போலத் தலைவனின் பரத்தைமை பலர் யொழுக்கம் வாய்ப்பட்டு அலராகியது (அகம் 296:11-14). திருப் பரங்குன்றத்தில் பாடுவாரது பாணியாகிய தாள மும் ஆடுவாரது கூத்திறகுரிய தாளமும் மலை யிடத்து உணடாகும் எதிரொலியும் கலத்தலால் மிகுந்த சுமபலை உண்டாயிற்று (பரி. 8:109-111). 2.அலர். மருங்கூர்ப் பட்டினத்து அங்காடியைப் போன்று கலலெனனும் கம்பலை - அலர் - எழச் செய்து தலைவன தலைவியைப் பிரிந்து சென்றான் (அகம். 227:20-22). தலைவியரால் தூதாக அனுப் ப்ப்பட்டுத் தலைவரோடு மீண்ட வண்டின் கூட் டத்து ஒலி அத்தலைவியரது காதலை மூதூர்க்கண் கம்பலை ஆக்கியது (பரி. 8:36,37). கம்புட் சேவல் சம்பங்கோழிச்சேவல். கழனியிலும் இலஞ்சியிலும் பொய்கையிலும் கம்புட் சேவலின் - சம்பங்கோழிச் சேவலின - இனிய உறக்கங் கெடும் படி வள்ளைக் கொடிகளைத் தள்ளிக் கொடுமுடி வலைஞர் மீன் பிடிப்பர் (மது. 247-256). கம்புள் - சம்பங்கோழி. மருதநிலத்தே நீர்த்துறையி லிருக்கும் புதல்களைப் பொருந்திக் கம்புள் - சம்பங் கோழி - முட்டைகளை ஈனுதல் (புறம்.297:7,8), கட்கலங்களைத் துறையில் கழுவுதலின் அதன் கலங் கல நீரை அருந்திடப் பிளந்த வாயையுடைய யாமை, கம்புள இயவனாக (வாச்சியக்காரனாக) கிணைப்பறை போலப் பிறழும் (அகம். 356:1-4), பழனத்தில் இருக்கும் கம்புள், காதலாலே தன்னை யழைககின்ற பெடையை அகவும்
(ஐங. 60:1).
வெள்ளை நிறமமைந்த நுதலினையும் அரிததெழும் ஓசையினையு முடைய கமபுட்பேடை பழனததில் தனது இதைதோடிருந்து மகிழ்ந்து ஆரவாரிக்கும்
(ஐங். 85:1,2).
கம்மியர் - 1. நெய்தற்றொழிலைச் செய்பவர். சிறியரும் பெரியருமான கம்மியர் - நெய்தற்றொழிலைச் செய் பவர் - தெளிந்த திரையில் விளங்குகினற அறலை யொப்ப ஒள்ளிய பலவாகிய குறியவும் நெடிய
121
சுமழ்
வுமான மடிப்புடைவைகளைக் கொண்டு வந்து கூடலநகர வீதியில் விற்றனர் (மது 519-522). 2.கருமகாரர். கம்மியர் - கருமகாரர் - செம்பினாலே செய்த பானையைக் கடைந்தாற் போல இன்குரல் மேகம் மின்னியது (நற்.183 2-4).
கம்மியன் - 1. பொற்கொல்லன். குற்றமில்லாத கம்மியன் - பொற்கொலவன்
-
பழுதற்ச்செய்த பொன்னாலாகிய பல மணியணிந்த மேகலையை யுடையவள் தலைவி (புறம். 353.1,2). கையாற் புனைதல வல்ல கம்மியன அழகுபெறப் புனைந்த ஆலவட்டம் கூதிர்காலததில மூலையில தொங கியது (நெடு.57-59). கைததொழிலில் வல்ல
கம்மியன் கவின்பெறக் கழுவித் தூய்மை செய்யாத முத்து தனது ஒளியை மறைத்தாற் போலத் தலைவி புணர்ச்சியால் உண்டான நலனைப் புலப்படாமல் நுண்ணிதாக மறைத்தாள (நற. 94:3-5). பொன னைப் பணிசெயயும கம்மியனது கைவினையைப் போலக் கருங்கால வேங்கையின நாட்காலையில் மலர்ந்த புதுபபூ அழகுற விளங்கியது (நற.313: 1-3). தான செய்யும் கமமத தொழிலில் சேராவு படுதலின்மையால் கெடுதலிலலாத கம்மியன உருக் குப்பொறி சிதைந்தவிடத்து மண்ணைக் கொண்டு அச்சிதைவை நீக்குவான் (நற்.363:4,5).
2. தச்சன், கைத்தொழில் வல்ல கம்மியன் - தச்சன்- கடாவுகையினாலே புரை தீர்ந்து பொருத்துவாய் அமைந்த கூட்டத்தினை யுடையது நெடுநிலை (நெடு, 84-86),
கமண்டலம் - கரகம். பார்ப்பனமகன முருக்கமரத்தின் நல்ல நாரைக களைந்து அதன தண்டோடு ஏந்திய கமண்டலத்தை கரகத்தை
156.2-4).
- உடையவன
(குறு.
கமலம் - ஒருபேரெண். ஐம்பூதங்களும முறையே தோன் றிய ஊழிகள், நெய்தலும் குவளையும ஆம்பலும் சஙகமும் கமலமும் வெள்ளமும் முதலிய பேரெண களால் குறிக்கப்பட்ட காலங்களைக் கடந்த பின னர், திருமால கேழற் கோலங்கொண்டு நீரினுள் மூழ்கிக் கிடந்த நிலத்தை எடுத்தார் (பரி .2.5-16). கமழ்-மணம். வண்டுகள் புது மணத்தைத் தோற்று தற்குக் காரணமான கமழை - மணத்தை - உடைய ஐம்பாலைக் கொண்டவள் மடந்தை (மலை. 30,31), வதுவை மகளிர் தம் கூந்தல் போலக் கமழ பொருந்துமாறு காற்று அசைத்தலால் வேங்கை யின பொனனிற நறுந்தாது உதிர்நதது (அகம். 378; 2-4). நெடுஞ்சுனையில் தலைவியின கணணைப் போன்ற நீலமலா தண்ணிய கமழைக் கொண்டு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tkk70w3nv3msoqj4sgjq070j6q0fb8b</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/130</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668507</id>
    <revision>
      <id>1986841</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:02:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986841</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9764" sha1="ov9byvujr537psvvzmklhu63zaasf6r" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கமுகு
122
சுயம்
சிறந்திருந்தது (நற். 273:7,8). பாசறை அருந்தொழில் முடிந்து நாட்டிற்குப் போகுங்கால் முல்லைநாறும் நின கூந்தல் கமழ் கொள்ளுமாறு நல்லனவாகிய இன்பங்கள் பலவற்றையும் நுகர்வோம்
எனப்
பாசறைக்கண் நின்ற தலைவன் பருவ வரவால் தலைவியின உருவு வெளிப்பாடு கண்டுரைத்தான் (ஐங்.446). முருகவேளுக்கு விழாச் செய்ய எழுந் தோர் சாந்தமும் புகையும் அவியா விளக்கமும் நாறுகின்ற கமழையுடைய மலர்களும் பிறபொருள் களும் ஏந்திச் சென்று அவர் திருவடிகளைப் பணிந்தனர் (பரி.8:96-102).
கமுகு - பாக்குமரம். பருத்த தாளினையுடைய கமு கின - பாக்குமரத்தின் பாளை பூ விரியாமற் கருவாயிருநததைப் போன்று இரண்டு கண்ணும் கூடின செறிந்த துளையினையுடையது யாழ் (பெரு. 7,8). பகற்பொழுதிலே பெய்தலையுடைய மழை கால்விழுந்தாலொத்த பெரிய தண்டினையுடையது கமுகு (பெரு.383,363). கள் பெய்த நீலப்பைங்குடம், சோலையிடத்து நிற்கும் திரண்ட தண்டினையுடைய கமுகின் சூற்கொண்ட வயிற்றினைப் போன்றிருத் தல் (பெரு.380-382), பெரிய அடியினையுடைய கமு கினது நீல மணியை யொத்த கழுத்திலுள்ள பாளை விரிந்த திரட்சியைக் கொண்ட குவைகளின் தெண்ணீர்ப் பசுங்காய் பக்கஙகள் திரண்டு இனிமை கொள்ளும்படி முற்றியது (நெடு.23-26). விளைதற் றொழில் மாறாத அகன்ற கழனிகளிடத்தே காயை யுடைய கமுகு முதலாயின பெரும்பயன தந்தன (பட், 8,17),
கயத்தூர் கிழார் - புலவர். இப்புலவர் கயத்தூர் என் னும் ஊரினர். குறுந்தொகையில் 354-ஆம் பாட லைப் பாடியவர். பரத்தையிற் பிரிந்து வாயில் வேண்டிச் சென்ற தலைமகற்குத் தோழி வாயில் மறுத்ததாக இப்பாடல் அமைந்துள்ளது. தோழி தலைவனிடம், 'யாம் உனக்கு இனியமாக இருந் தும் நெடுங்காலம் பழகினமையால் நின்னால் வெறுத்தற்குரியேம ஆயினேம என்னும் செய்தியை, நீர்நீடாடிற் கண்ணுஞ் சிவக்கும், ஆர்ந்தோர் வாயிற் றேனும் புளிக்கும்' எனனும் அடிகளாற் குறிப்பி னுணர்த்துகின்றார்.
கயந்தலை
யானைக் கன்று. துடிபோலும் அடியை யுடைய கயந்தலை - யானைக்கன்று - கலக்கிய சிறி தளவாகிய நீரைக் களிறு முதற்கண் பிடிக்கு ஊட்டிய பின்பு தான் உண்டது (கலி.11:8,9).
கயம் - 1. குளம். பாண்டியன் பல்யாகசாலை முது குடுமிப் பெருவழுதி களிற்றைத் தன் பகைவரது
பட்ட
காவலுடைய கயத்தின்கண் படிவித்துக் கலக்கி அழித்தான் (புறம்.15:9,10). களிறுகள் இரும்பிடி யினது ஈட்டத்தோடு பெரிய கயத்தின்கண் படியா மலும் கவளத்தைப் பெறாமலும் வலிய கம்பத்தைச் சாய்த்து நிலமிசைப் புரளும் கையை யுடையன வாக வெய்துயிர்த்துச் சுழன்று உருமென முழங் கின (புறம்.44:1-5). நுண்ணிய கோலாற் பிணிக்கப் தெண்கண் மாக்கிணை, கயத்தின்கண் வாழும் யாமையை நாராசத்தின்கண்ணே கோத் தாற் போன்றுள்ளது (புறம். 70:2,3). கிள்ளிவள வன் தை மாதத்தின்கண் குளிர்ந்த கயத்தைப் போலக் கொளக்கொளக் குறைபடாத கூழுடை வியனகரை யுடையவன் (புறம், 70:6-10). அரசு தாயத்தை விழுமியோன் பெறின் அது ஆழ்ந்த நீரையுடைய கயத்திடத்துக் கோடையால் உலர்ந்த நெட்டியினது சுள்ளியைப் போலப் பெரிதும் நொய்மை யுடையது (புறம்.75:7-10). மூதூரிலுள்ள குளிர்நத கயத்தின்கண்ணே நீராடி, மன்ற வேம் பின் தளிரை மலைந்து, கிணைப்பறை முனனாகக் களிறுபோல வெம்போர்ச் செழியன் போர்க்களம் வந்தான் (புறம். 79:1-4). மலையிடம் பொடியக் கானம் வெம்ப மிக்க நீரெல்லையையுடைய கயம் பலவும் உணங்கக் கோடை நீடிய பசுமையற்ற காலத்தில் மழை பெய்தது (புறம். 174:24-28). நாண் மீன்கள் இருபத்தேழனுள் ஒன்றாகிய புனர்பூசம் கயமாகிய குளம் போலும் வடிவினை யுடையது (புறம். 229:4). மணலிடத்துச் செய்யப்பட்ட வண்டற் பாவைக்குப் பூவைச் சூடிக் குளிர்ந்த கயத்தின் கண் விளையாடும் மகளிரோடு கைகோத்து விளையாடிய தன் இளமைக்கால நிகழ்ச்சியைத் தொடித்தலை விழுத்தண்டினார் குறிப்பிட்டுள் ளார் (புறம். 243:1-4). கோடைக்காலத்தில் பெரிய முகில் பெய்யாது ஒழிந்ததால் கயங்கள் அகழ்ந்தாலும் நீர் ஊறாது போயின (புறம். 266:1,2). செங்குரலிக் கொடி நிறைந்த தண்கயம் கலங்க வாளைமீனை நீர்நாய்' தன் நாட்காலை உணவாகப் பெற்றுண்ணும் (புறம்.283.1,3). மகளிர் கடல்நீரில் விளையாடிக் கானற் சோலையிலுள்ள கயத்தில் மூழ்கிக் கழியிடத்துப் பூத்த நெயதற் பூக்களைப் பறிப்பர் (புறம்.339:6-8). மகட்கொடை மறுத்த இளையோள் தந்தை, வீரரனைவரையும் போர்ப்பூவைப் பெற்றுப் போர்க்கு ஏகுமாறு பணித்துவிட்டுத் தானும் பொருதற்காக நீராடக் கயும் புகுந்தான் (புறம். 341:3-9). மகண்மறுத்தலால் இருசாராரிடையே நிகழும் போர் காரணமாக மருதநிலத்தூர், களிறுகள் தம்மூட் பொருவதால் கலங்கிச் சேறாகும் தணகயம் போலப் பெருங்கவின்
ஆழ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ov9byvujr537psvvzmklhu63zaasf6r</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/131</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668508</id>
    <revision>
      <id>1986842</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:02:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986842</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10102" sha1="4o1ce1xiekw2vpcpq4ts6d7tr9ueo4d" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கயம்
123
கயம்
இழக்கும் (புறம்.341:17-19).சோழனது அரண்மனை க் கண்ணுள்ள புதுப்பிறை போலும் சுதையாலான மாடத்தையுடைய பெருமனை பனிக்கயம் போலக் குளிர்ச்சி பொருந்தியது (புறம். 378:5-7). மிக்க நீர் நிறைந்த கயத்தின்கண் வீழ்கின்ற மழைத்துளி போல நெய்யில் துள்ளிய வறுவலகளைப் பொருநர் உண்டனர் (புறம். 386:1-3). கோடைக்காலத்தில் ஆழ்ந்த கயம் வற்றிப் பிளவுற்றுக் கிடக்கும் (புறம். 389:3). புண்களைத் தைக்கின்ற காலத்து அப்புண் ணின் குருதியிலே மறைந்தெழுகின்ற நெடு வெள்ளூசி, மீனை ததேர்ந்து பனிக்கயத்திலே மூழகி எழும் மீன்கொத்தியினது வாயலகு போலுள்ளது (பதி. 42:2,3). தூண்டிலிற் கோத்த இரையைக் கௌவிய வாளைமீன், நீர்க்கு அணிததாய் நின்ற பிரம்பினது நிழலை நீரிற்கண்டு தூண்டிலென அஞ்சுதற் கேதுவாய நீர்நிறைந்த நெடுங்கயத்தில் தாமரை பூத்திருந்தது (பெரு. 285 - 290). அங்காடித் தெரு கயததைக் கையாற குடைவது போன்ற இசைக் கருவிகளை முழக்கும் ஓசையைக் கேட்டு மகிழ்ந்தோர் ஆடும் ஆரவாரத்தினை யுடையது (மது. 363 - 365), அருகக் கடவுளின் திருககோயில் கயததைக் கண்டாலொத்த குளிர்ச்சியை யுடையது (மது. 484). ஆயதொடி மகளி£ கயததின்கன் மலாந்த தெய்வங்கட்குரிய தீப்போலும் இதழ்களை யுடைய தாமரை மலர் போன்ற ஒளிமுகத்தினர் (மது. 710-712). மகளிர் அகன்ற பாறையிலே பறித்துக் குவித்த மணிகளுன் குளிர்ந்த கயத்திற் பூதத செங்கழுநீர் மலரும் ஒன்றாகும் (குறி.63,98). சிறுகாட்டிடததில், கயத்திலே புகுந்தா லொத்த பயனைத் தருகின்ற குளிர்ந்த நிழலிலே கூத்தா சுற்றம் வழிவந்த வருததததைக் கைவிட்டுததங்கியது (மலை.47 50). குமிழிகள் சுழன்று வருகின்ற ஆழ்ந்த நீரறாத கயங்கள் பொருந்திய முடுக்கரை யுடையது காட்டாற்று வழி (மலை. 213, 214). மலை யெருக்கு நெருங்கின பக்க மலையில் வீழ்ந்தோரைக் கொல்லும் ஆழத்தையுடைய கயங்களுககு அருகி லுள்ள பாசி அடியூனறி யிட்ட நிலையைத் தளர்க்கும் (மலை. 219-222). காடு கயததைக் கண்டாலொத்த குளிர்ச்சியும் அகன்ற பசுமை யான அழகு முடையது (மலை. 259), தலைவன்
பரததையொடு காவிரிப்பெருக்கில் வேழக் கரும் பாலாகிய தெப்பத்தினைக் கொண்டு, பூழிநாட் டாரது கயத்தினை நாடிச்சென்று விளையாடும் களிறும் பிடியும் போல முகமலர்ச்சியுற்றுப் பூந்தார் குழையப் புனலாடினான (அகம். 6: 6 -11). கயங்கள் நீரற்றுத் துகள்பட்டிருக்கும் வளம் தபபிய காட்டில் தலைவன் தலைவியை உடன்கொண்டு ஏகினான்
(அகம். 11: 6, 7). குளிர்நத கயங்கள் பொருந்திய பொழிலிடங்களில் காஞ்சியின் தாதுக்கள அணிந்த மலர்மலிந்த மணல்மேடு வதுவை மணம் கமழந்தது (அக- 25:3-5). தூண்டிலிலுள்ள இரையை விழுங்கிய வரால் இரும்போதது ஆம்பலிலை கிழியக் குவளை மலர் சிதையப் பாய்ந்து வள்ளைக கொடியை மயக்கித் தூண்டில் வேட்டுவன இழுக்கவும் வாராமல் செருக்கு மிக்கு வீடியற்காலத்தே கயங் களைக் கலக்கும் (அகம. 36: 1-8). கடாவடி விட்ட உழவர் களைப்புததீர மாவினது காய்களைக் கிளளி எடுத்து அவற்றோடு புளிப்பதனைச் சோததாக்கிய புதுக்குடங்களில் பெய்த சாரங்களைப் பனங்குடை களால் கயத்தில மணடிய கடாக்களைப் போலக குடித்தனர் (அகம். 37. 5-11). குடவாயில் என்னும் ஊர் யானை படியும கயததினையும் காவறகாட்டி னையு முடையது (அகம். 44: 17,18). எருமை பளிங்கு மணியினைக் கண்டாற்போலும தெளிந்த கயம் கலங்க. ஆம்பல மெல்லடை கிழிய, குவளை மலா மாந்தி, காஞ்சியின் நுணதாது உடமபில சிந்த அசை யிட்டுத் தான தங்கும கொட்டிலிற புகுந்தது (அகம். 86:2-7), குளிர்ந்த கயத்திலே நிறைந்த வண்டுகள் படியும் தமககுத தாமே நிகராய மலாகள போன்ற கண்களையுடைய தலைவி தலைவன பிரிவால அழகிழந்து வருந்தினாள (அகம. 59: 1-3), நிமுறகண ணுள்ள கயம போன்ற குளிர்ந்த மாளிகையிடத்தே யுள்ள பெரிய செல்வததையும நினையாளாயத் தலை வனுடன் சென்றனள என மகட்போக்கிய தாய் புலம்பினாள் (அகம. 105:7,8), பாணமகளின் தமை யனமார், நள்ளிரவில் காவிரியாற்றினது கருமணல் ஒழுகும் நீணட கயத்தின் நிலைகாண முடியாத நீர் கலங்குமாறு நளளிரவிற் சென்று வாளை மீனைப் பிடித்தனர் (அகம். 126:5-9). தலைவி காவிரியின் வடபாலுள்ள நிழற கயததினை யடுத் துள்ள மாந்தளிரை யொத்த மேனியள (அகம்.177: 18-18). தலைவன தண்ணிய கயத்தில் நிறைந்த குவளையின ஒள்ளிய பூக்களாற் செய்த சுரும்பார்க கும் கணணியினைத் தலைவியின பின்னிய கூநீ தலிற் சூட்டினான (அகம். 1805-7). தழைத்த தாமரையின அகன்ற இலை பெரிய கயம் கலங்கக காற்று அடிக்குந் தொறும் களிற்றியானையின் காதுபோல் அசையும் (அகம. 186 3-6) கயங்கள் தம்மிடத்தே நீரற்றிருக்கும் கற்கள் உயர்ந்த இடங் களில் களிறுகள் இளைய பிடிகளைத தழுவி வழி நடத்திச் செல்லும (அகம. 189:3-6). லேனிற்காலத் தில ஞாயிற்று மண்டிலம், கயஙகள தம்மிடத்துள்ள நீர் வற்றிடக் கதிரைப பரப்பி நல்ல களின் வளங்கள் கெடுமாறு செய்தது
நிலங் (அகம்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4o1ce1xiekw2vpcpq4ts6d7tr9ueo4d</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/132</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668509</id>
    <revision>
      <id>1986843</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:02:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986843</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9907" sha1="rq4z7bw91iu7bj4r6rvbutp9aaywmaf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கயம்
263: 1-4). வேனிற்காலத்து வெவ்விய காட்டில், மடப்பிணை தழுவிய கலைமான் நீர் அற்ற கயத் தினை நோக்கி நீர்க்கு விழைந்தோடிப் பின் நீரினமை கண்டு தளர்ந்தது (அகம். $58:10-14), இள வேனிற் காலத்தில காதலா யாழின் பாலைப்பண் போல வண்டினம ஆரக்கும் தெளிந்த கயத்தை அடுத்த சோலையிலுள்ள தூய மணல் மேட்டில் தங்கித தம் வளவிய மனையினை மறந்திருப்பர் (அகம்.355:4-8). கரியாத பூவினை உடைய பெரியோர் (தேவர்) உண்டற் பொருட்டு அழல் ஓங்கிய வேள்விக் குண்டத்தின்கண் இடப்பெற்ற யாமை, தான் முன் பிருந்த நிழல பொருந்திய பெரிய கயத்திறகுப் போதலை விரும்பும் (அகம்.361:10-12). குளிர்ந்த கயத்திற்றோன்றிய குவளை மலர் மாரிக்காலததே மழையை ஏற்று நிறைந்தது போல நீரொடு, நிறைந்த மழைக்கண்ணையுடையவள் தலைவி (அகம்.398:1-3). பசுமையான இலைக்கு மேலே தோன்றும் திரட்சி யான காம்பையுடைய நெய்தற்பூ, கரிய கழியின் கண ஓதம் மிகுந்தோறும் கயத்தில் மூழ்கும் மகளிரது கண்ணைப் போல் தோன்றும் (குறு.9:4-6). கயத்தில் நீராடும் யானை மலையருவி அடித்துவந்த புதிய கொத்தையுடைய கொறுக்கந் தட்டையைக் கவள மாக உண்ணும (குறு. 170:2,3). கடும் புனலையும் அடைகரையையும் உடைய நெடுங்கயத்தி லிட்ட மீனுக்குரிய வலையில் விலங்கு அகப்பட்டது (குறு. 171:2,3). நீரில்லாத வறிய கயத்தைத் துழாவிய களிறுகள் மலைப்பக்கததே பிடிகளைத் தழுவிப் புலியின தாக்குதலினின்றும் காக்கும் (குறு. 215:3-6). புலத்தி (வண்ணாத்தி) கஞ்சியிலே தோய்தது எடுத்து முதன முறை துவைததபின தண்ணிய கயத்திலே யிட்ட, அந்நீரிலே பிரியாத பருத்த ஆடையின முறுக்கைப் போன்றது பகனறை மலர் (குறு. 330;1 -4). உலகத்துக் கயங்களெல்லாம் நீரற்றுப போன வற்றிய கோடைக்காலத்தில் சூலொடு வாடிய நெற்பயிருக்கு நடுயாமத்தில் மழை பொழிதல (நற். 22:8-11). கயந்தோறும் குருகினம் இறாமீனைத் தின்று ஒலிக்கும் (நற். 27:7,8). தலைவி தலைவனைப் பெறுதல வேண்டித் தான எடுத்துக் கொண்ட நோன்பின பயனாக விடியலில் தைத்திங்களில் தண்ணிய கயத்தில் ஆயத்தொடு நீராடினாள் (நற். 80:4-9). நெடிய கயத்தின்கண்ணே பொருந்திய நீரில்லா நீண்ட வழியிலே தலைவன் தலைவியைப் பிரிந்து சென்றான் (நற். 148:4,11). பிடியானையின் செவி போன்ற பசிய இலையையும் கயத்தின் கணுள்ள கொக்குப் போலக கூம்பிய முகையையும் திரண்ட தண்டினையு முடைய ஆம்பலின் போது கிழக்கே தோனறும் வெள்ளிபோல இருள் கெட
124
கயம்
விரியும் (நற்.280:1-4). யானையினம் குளவி (மலைப் பச்சை சுற்றிலு முடைய தண்ணிய கயத்திலே மெய் குழைய நீராடி, மலை வாழையைத் தினனாது வெறுத்து, அயலதாகிய சிறுகுடியோர் அலற, அவ் விடத்துப் பலாவின பழத்தைத் தின்னும (நற். &amp;32:1-5). எருமைக்கடா தான் காலையில் உழுத வருத்தங் கெட, நெடிய நீர் நிரம்பிய தண்ணென்ற கயத்தில், நாரையினம வெருவி ஓடத் துடும் எனப் பாய்ந்து கிடந்தது (நற். 330:1-4). மகளிர் படிந்தாடும் தைத்திங்களின்
தண்ணிய கயம் போலத் தலைவன் பலர் முயங்கி இன்பம் நுகரும் பரத்தைமையுடைய மார்பினன் (ஐங். 84: 3-5). தலைவி கயத்தில் வளரும் குவளை மலரைப் போன்ற அமர்த்த கண்ணினள (ஐங். 277:5). யானைகள் ஊறுகின்ற நீரூற்று அடங்கலின் நீர் உண்ணுதற்கு வேறோர் கயததைக் காணாமல் சேறு சுவைததுத் தம் போகின்ற உயிரைக் காக் கும (கலி. 13:6-8). வெஞ்சுரம் மலைவெமப, மண் பிளக்க, தெளிந்த கயங்களும் துகளுண்டாகச் செறிந்த அழலை யுடையது (கலி. 20:5,6). நெடிய கயங்களின் அயலயலே நுணமணல் தோன்ற அம் மணலின் அறல் மறையுமபடி கோலஞ் செய்வன போல் ஈங்கையின் வாடற்பூக்கள் விழந்து கிடக் கும் (கலி.31:2,3). வீறுசான்ற உலகத்து நிலங் களின் அழகைக் காணுதற்கு யாறு கண விழித் தாற் போல ஆற்றருகேயுள்ள கயங்கள் நீர்நிறைந்து மலர்களால் கவின பெற்றன (கலி. 33:1,2), முருக்க மரத்தின் மலர்ந்த இதழகள், அழகையுடைய கயத் தில் உதிர்ந்தன (கலி. 33:4). வண்டுகள தெளிந்த கயங்களின் நிழலிலே தமமையும் தாம் ஊதுகின்ற மலரையும் கண்டு ஆரவாரித்தன (கலி. 33:5), மலர் பரந்த பூஞ்சோலையை அடுத்துப் பளிங்கு போலும் நீர்நிறைந்த கயங்கள காணபபட்டன (கலி. 35:8). மலைநாடனுடைய அருளிடத்தே தலைவிக்கு அளி செய்யாத கொடியவை தோன்றுமாயின, அது நிழலையுடைய கயத்து நீரில் நின்ற குவளை மலர் வெந்த தனமையை ஒசுகும் (கலி. 41:29-31).மிகு தியை யுடைய கயத்திடத்து நின்ற தாமரை முகை கரையில் நின்ற மாவினது வடு தீண்ட அலரும் (கலி. 72:7,8). மகளிர் பூங்கொடியில மலர் பறிக்க அதனைச் சூழ்ந்திருந்த வண்டினம் அவரைச் சூழ்ந் தது. அதற்கு அஞ்சிய ஒருத்தி ஆடையை ஒரு கையிலும் கூந்தலை ஒரு கையிலும் பற்றிக் கொண்டு மிகுதியையுடைய பூவேய்நத கயததில் பாய்ந்தாள் (கலி, 92:25-32, 42-44). &quot;மாலைப் பொழுதே, துறந்தாரை யுள்ளி நான் வருந்து தலின கயத்தில் பூத்த மலர்கள் உன்னைக் கண்டு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rq4z7bw91iu7bj4r6rvbutp9aaywmaf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/133</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668510</id>
    <revision>
      <id>1986844</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:03:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986844</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9977" sha1="naddx4nczib8197y02seh4yowzw91ld" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கயம்&quot;
126
கயம்
குவிவது போல் குவிந்த என் நலத்தைக் கண்டு நீ இகழ்கின்றாய்' எனப் பிரிவிடை ஆற்றாத தலைவி மாலைப்பொழுது கண்டு புலம்பினாள் (கலி. 118: 9,10). வையைப் புனல் வெள்ளத்தால் கயத்தி லுள்ள தண்கழுநீர் மலர்களுக்கு மேலே நீர் பெரு கியது (பரி. 7:23,24). தலைவி கயத்தின்கண்ணுள்ள நெய்தற் பூவையும் நறவம் பூவினது இதழையும் ஒதத கண்ணினள் (பரி.8:74,75). தோளாகிய பொற்கயத்தில் மலர்ந்த கையாகிய தாமரைப் பூவை உடைய மகளிரில் மார்புப் பூணோடு அவர் கணவர் மார்பிலணிந்த பூண்களும் மயங்கின (பரி. 8:114-119). வையை வரவினால் காவிலும் கயத் திலும் ஆற்றிடைக் குறையிலும் மதுவையுண்டு வண்டுகள் பாடப் பூ நலம் திசைதோறும் பொலிந் தது (பரி. 18:17-14). இருந்தையூரின் ஒரு பக்கத்தே கயங்கள் தம்பாலுள்ள தாமரை மலர்களின் வண் டினம் முரல, நாண்மீனகள் வானத்தில் இருத்தல் போலப் பலமீன் நிறைந்து காணப்படும் பேரி.தி.
1:10-13).
2. மென்மை. மறவன் பகைவரின் கயம் - மென்மை - பொருந்திய தலையுடைய பிடியானைகள் வருந்தக் களிறுகளைக் கொன்றான் (புறம்.303:8,9). வேட்டு வரின் சிறுவர் ஆண்காட்டுப்பூனை போன்ற வெகுண்ட பார்வையினையும் கயந்தலையினையும் ஊனைத் தின்பதால் புலால் நாறும் கயவாயினை யும் உடையவர் (புறம். 324:1-3). மன்றத்தில் நிற் கும் இரத்தி மரத்தின் நிழலில் கயந்தலைச் சிறுவர் அம்பெய்து விளையாடுவர் (புறம். 328:10-12), சூல் கொண்ட கயந்தலை மடப்பிடியைக் களிறு கவளங் கொடுத்துப் பாதுகாக்கும் (மலை.307,308). சிறு குளத்தின் தொடுகுழியிலுள்ள கலங்கிய நீரால் களிறு கன்றினையுடைய மடப்பிடியின் கயந்தலை யைக் கழுவும் (அகம். 121:3-5). கயந்தலை மடப்பிடி குழியில் அகப்பட ஆண்யானை ஆரவாரித்தது (அகம். 168:1,2), புலிப்பகை வென்ற புண்கூர் யானை குன்றின் பக்கத்தே கயந்தலைப் பிடியினத் துடன் மகிழ்வோடிருந்தது (அகம். 202:1-3). கயந் தலைக் கன்றினையுடைய பெண் யானை தன் கன்றுண்ண வேண்டித் தான் தழை உணவை உண் ணாது மெலியும் (அகம். 229:4,5). கயந்தலை மந்தி யின் பசியினை நீக்கக் கடுவன பலாப் பழத்தின் சுளையினைத் தோண்டினும் சூரர மகளிர் அத னைத் துன்புறுத்துவர் (அகம்.288:12,13), பிடியி னது கயந்தலைக் கனறு குறமகள் பெற்ற புதல்வ ரோடு கூடி விளையாடியது (குறு. 394:1-8). களிற்றி யானை, கயந்தலை மடப்பிடியின் பசியைப் போக்க ஓமை மரத்தை முறித்தது (நற்.137:6,7), கயந்தலையுடைய யானைக்கன்று யானையுடன்
செல்லாது பெண்டிர் நடுக்கும்படி ஆன்கஸ்றோடு சேர்ந்து சேரியிற் புகும் (நற். 171:1-5). பரத்தைய ரது மலர்மாலை தலைவன முயக்கத்தால் கயம் பெற்று மேனியிற் கிடந்தது (கலி. 72:19). புதல்வ னின் கயந்தலையிடத்தே கதிர்விடும் மூவட அணி மின்னியது (கவி. 80:2). பட்டமணிந்த இளைய களிற்றின் தலையில் தொங்குகின்ற மூன்று வடம் போலப் புதல்வனின் கயந் தலையிடத்தே கையாற் புனைந்த மூவடம் தாழத் தொங்கியது (கலி.85:1, 2). செவ்வேள் மூவிரு கயந்தவையுடனும் முந்நான்கு முழவுத் தோளுடனும் ஞாயிற்றின் எழுச்சி போ லும் நிறுவழகுடனும் தாமரைப் பூவினிடத்துப் பிறந்த பிறப்பையுடையவர் (பரி. 5:10-13), தோட் டிப் புண்ணாலே கயம் பட்டதும் மதம் கமழ்வது மாகிய தலையினையுடையது களிறு (பரி. 9:50). அர வின் கயந்தலையால் கவிக்கப்பட்ட தம்முன (பல தேவன்) மார்பிலுள்ள வெண்கடப்ப மாலையைப் போலச் சிலம்பாறு தாழ்ந்திழிய மாலிருங் குன்றம் அழகு பெறும் (பரி. 15:19-28). வையைத துறையில் நீராடும் சிறுவரின் கயந்தலை முச்சியிடத்தன வாகிய முஞ்சம் என்னும் அணியைக் கைக்கொண்டு தம் கணவரோடு நீராடும் மகளிரிடந்தோறும் நீர் ஓடி வரும் (பரி. 18:7-10).
சள்
3. பெருமை. கழுநீர்ப் பூவைத்தின்ற கயம் - பெரிய- வாயையுடைய எருமை பலாவின் நிழலில், மஞ் மெல்லிலை முதுகைத் தைவரக் காட்டு மல்லிகையாகிய படுக்கையிலே துயில் கொள்ளும் (சிறு, 48-46), கயவாயினையும் நீண்ட கையினையு முடைய களிற்றியானை புலிக்குத் தப்பி மறைந்தது (அகம். 118:7-9). உறங்காத கணணினையும் பரந்த அடியினையும் கயவாயினையும் உடைய மதம் ஓய்ந்த யாளைபோல நீரினைப் பெய்து வறுமை எய்திய மேகம் விசும்பினிடத்துத் திரியும் (அகம். 125:7-10). களிற்றிரை பிழைத்தலின் கயவாயினை யுடைய வேங்கை சினம் சிறந்து முழங்கப் பிடி ஓடியது (அகம். 224:11-13). வேங்கையின மலர் புலியின் புள்ளிகளைப் போலத் தோன்றுதலின் அதனைக் கண்டு கயவாயினை யுடைய, பெண் யானைகள் சோலையில் அஞ்சி ஓடின (அகம். 228: 10-12). கய வாயினையுடைய பேதை மலையில் தேனைக் கிழிதத பசிய மூங்கிலகளின் குருத்துக்களைத் தின்று சுவைத்தது (குறு. 179:5-7). கரிய மேகம் போன்ற யானை மத்தகத்தையுடைய வளைந்த கவுளையும் கயவாயையும் உடையது (நற்.241:1,2). புகர்முக வேழத்தைத் தாக்கிய இரும் புலி, அதன குருதியைப் பருகிய கொழுவிய கவுளை யுடைய கயவாயை லேங்கை அடிமரத்தில் உரிஞ்சித்
யானை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>naddx4nczib8197y02seh4yowzw91ld</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/134</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668511</id>
    <revision>
      <id>1986845</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:03:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986845</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9747" sha1="4b01vfaxlwc2ipg6756izu87ei70cvr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கயமலர்
துடைத்தது (நற். 18815-8), களிற்றியானை கயவாய்க் கன்றினை மருங்கிலுடைய பிடியானையோடு புணர்ந்து இயங்கியது (நற். 194:2-5). யாளைகள் ஒன்றோடொன்று பொருதவால் இடிந்தொழிந்த கயவாய் (பெரிய பள்ளங்கள்) பொருந்திய கரையிடங் களில் பளிங்குக் கற்களும் செம்பொன்னும் மின்னின (நற். 892:5,6). கானத்தின்கண்ணுள்ள முல்லையின் கயவாயையுடைய மலரைப் பார்ப்பன மகளிர் பறித்துச் சூடினர் (நற்.321:3,4). பைஞ் சுனையில் நீராடும் பாவையரின் கொங்கைக் கயமுகை புனல் தாமரையுடன் வேறுபாடில்லா திருந்தது (பரி.8:115-117).
4.பள்ளம். நாஞ்சில் வள்ளுவன் நாட்டில் நீர் நிறைந்த கயத்து - பள்ளத்தில் - விதைத்த வித்து நீரின்மையாற் சாவாது கரும்பு போலத் தழைக்கும் (புறம்.137:5,6),
உண்
விளிக்கப்படுகிறாள்
கயமலர் - சுயத்தில் பூக்கும் மலர். 'கயமலர் கண்ணாய்' எனத தலைவி (கலி.37:1). மலர் பறிக்கச் சென்ற தலைவி அஞ்சி வறிதே மீள, தலைவன் அதுகண்டு கயமலரைப் பறித்துப் புறவிதழை யொடித்து அவளுக்குத் தந் தான் (கலி, 76:10.11). கழியிடத்துப் பூக்களினினறும் போன வண்டுகளாலே பொலிவிழந்த துறையிடத் திவ துமில்கொளவன போல் கயமலர்க ளெல்லாம் கூம்பின (கலி.134:6-8).
கயமன் - புலவர். இவா குறுந்தொகைப் பாடல்கள் 356,396 ஆகிய இரண்டையும் பாடினாரென மர்ரே பதிபபுக் குறிக்கும். மேலும் இந்நூல் கயமனார் என்பவர் வேறு எனக் காட்டுகிறது. குறுந்தொகை உ. வே. சா. பதிப்பில் 356-ஆம் பாடலைப் பாடியவர் கயமன் எனக் குறிப்பிட்டுப் பாட வேறுபாடாகக் கய:மனார் எனபதைக் காட்டுவர். வையாபுரிப்பிள்ளையின் பதிப்பு கய மனைக் கயமனார் எனறே கொண்டுள்ளது. கயமனார் - புலவர். பசிய இலையினின்றும் மேலெழுந்த நெய்தற்பூ, கழியில் வெள்ளம் மிகும் போதெல் லாம் கயத்தில் மூழ்கும் மகளிருடைய கண்ணை ஓககும என்று இவர் குறுந்தொகை 9-ஆம் பாடலில் பாடியதால் கயமனார் எனச் சிறப்புப் பெயர் பெற்றார் என்று கருதப்படுகின்றது. (குறுந் தொகை. பாடினோர் வரலாறு, உ.வே.சா. பதிப்பு.பசு. 134). இப்பாடலில் வரும் தொடர் கயமூழ்கு மகளிர் என்பதாகும். எனவே சிறப்புப் பெயர் 'கயமூழ்கு மகளிரார்' என்று அமைவதுதான் இயல்பு; அல்லது மூழ்கு என்பதை விடுத்துக் கயமகளிரார் என்றோ கயமகளார் எனறோ வழங்கப்பட்டு இருக்க வேண்டும். கயமனார் என்று வழங்குவதால் இப்
126
பாடல்கள்
கயமுனி
பெயர் கயமகளார் என முன்னர்த் திரிந்து பின் னர்க் கயமகனார் எனத் தவறாக ஒலிக்கப்பட் டிருக்க வேண்டும் (சங்க காலச் சிறப்புப் பெயர்கள், பக். 20). இவர் அகநானூற்றில் 12 பாடல்களையும் (7,17, 145, 189, 195, 219, 221, 259, 275, 321, 383, 397), குறுந்தொகையில் 4 பாடல்களையும் (9,356,378, 396) நற்றிணையில் 6 பாடல்களையும் (12,198, 279,293,305,324) புறநானூற்றில் ஒரு பாட லும் (254) ஆக 23 பாடல்களைப் பாடியுள் ளார். புறநானூற்றில் இவர் பாடிய பாடல் புலம் பல் துறையாகிய முதுபாலையைச் சேர்ந்தது. நற்றிணை 9-ஆம் பாடலைத் தவிர ஏனைய அகப் அனைத்தும் பாலைத் திணையில் உடன்போக்குத்துறையில் அமைந்திருத்தலின் இவர் அந்துறை பாடுவதில் வல்லுநர் என்பது போதரும். நற்றிணை 12-ஆம் பாடல் உடன்போக்கினகண் அறத்தொடு நின்று போக்கினை மறுத்து அஞ்சு வித்ததாய்ப் புதுநெறியைப் புலப்படுத்துகின்றது. இத்துறையில் அமைந்த பாடல்களில் மகட் போக்கிய தாயரின் மனநிலைகள் நன்கு சித்திரிக்கப் பெறுகின்றன.அகம். 145-ஆம் பாடல் அன்னி, திதியன், ஆகியோரது வரலாற்றுக் குறிப்புகளை விளக்குகின்றது. கழங்கின் குறிபார்க்கும் நெறியை இவரே தெளிவாகக் கூறியுள்ளார் (அகம்.195). மேலும் காலாற் பந்துருட்டுதல் (நற். 324), நொச்சி மாலையைச் சூடிக் குயவன் மன்றத்தில் பலியிடுதல் (நற். 293), தலைவன் தலைவியரின் தாயர் ஒருவரை யொருவர் கடிந்து கூறுதல் (நற். 293), போன்ற பண்டைப் பழக்க வழக்கங்களை இவர் பாடல்கள் அறிவிக்கின்றன. கயமனார் இயற்கையை நுண்ணி தின் உணர்ந்தவர். யானையின் பொலிவற்ற கண் போன்ற வறுஞ்சுனையில் புகுந்து வரும் மேற்காற்றின் ஒலி பறையொலி போல மலைப் பிளப்பில் ஒலித்தல் (அகம்.321), விளாங்கனியின்
ஓட்டில் தோன்றிய துளையில் மேற்காற்றுப் புகுந்து இசைத்ததைச் செந்நாயினை அஞ்சிய கலைமான் கோவலரது குழலோசை எனக் கருதிச் செல்லுதல் (சுகம். 219), மயிலடி போன்று மாக்குரல் நொச்சி யிருத்தல் (நற்.305), பகன்றை மலர் பனி நிறைதல் போன்று கிண்ணத்தில் பால் நிறைதல் (அகம்.219) முதலியன இப்புலவரின் இயற்கைப் புலமையை விளக்கும்.
கயமா - யானை. வையைப் புதுநீர் வருகையை உணர்ந்த மதுரை நகர மாந்தர் சிலர், மறந்து கயமாவுக்கு - யானைக்கு - ஒப்பனை செய்யாது வறிதே ஏறிச் சென்றனர் (பரி. 20:19).
கயமுனி - யானைக்கன்று. விளையாட்டாகப் போர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4b01vfaxlwc2ipg6756izu87ei70cvr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/135</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668512</id>
    <revision>
      <id>1986846</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:04:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986846</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9528" sha1="7nc6dnh0ly0oxdgolsrgg1hhzi3goa8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கயல்
நிகழ்த்தும் கயமுனிகளின் - யானைக் கன்றுகளின் பிணைந்த கைகளைப் போன்று ஒன்றோடொன்று தினைக் கதிர்கள் பிணைந்து முற்றியிருந்தன (மலை 107,108). நன்னன் வேண்மானின் கோபுரவாயிலில் காணப்படும் பல்வேறு வகைக் கையுறைப் பொருள் களுள் கயமுனிக் குழவியும் ஒன்றாகும் (மலை.500). சுயல் - கெண்டை மீன், கழனியிடத்துக் கயலை - கெண் டைமீனை உண்ட நாரை நெற்போரின கண்ணே தங்கும் (புறம்.24:19,20). சான்றோர் கயலினதுமுட் போன்ற முதிர்ந்த நரையினையும் திரைந்த கதுப் பினையு முடையவர் (புறம். 195:1,2). வலைஞர் சினை முதிர்வராலோடு மாறுபடும் வேலபோன்ற ஒள்ளிய கயவை முகந்து சென்றனர் (புறம். 249.3-6). பொய் கையில் கயலமீனை யுண்ணும் நாரையால் துரத் தப்பட்ட வாளைமீனைப் புனலாடு மகளிர் தம் வளமனைக்குப் பிடித்துச் செல்வர் (புறம்.354:4-6) சிச்சிலிப் பறவை காஞ்சிக் கொம்பில ஏறிக் கயத் தைக் கூர்ந்து நோக்கி நெடும்பொழுது காத்திருந்து புலால் நாற்றத்தையுடைய கயலை மூழ்கி எடுத்தது (சிறு. 179-181), கொடுமுடி வலைஞர் பகழியையும் சிலையையும் ஒத்த சிவந்த வரியினையுடைய கயல் களோடு இறால் பிறழ்கின்ற குளங்களிற் பிள்ளை களோடே சென்று மீனைப் பிடித்தனர் (பெரு. 269-171). கொக்கின் கூட்டம் நாரையோடு கடும் புனல் அறலிலே எதிர்தரும் சுயல்களைத் தின்றது (நெடு.15-18).தலைவி பெரிய கயலைப் போன்று அமர்த்த மையுண்ட கண்களை யுடையவள் (அகம். 126:18,19). மதர்த்த கயலிரண்டு எதிர்த்துப் பொருவது போன்ற உமணர் மகளின் கண்கள் நாயின் குரைத்தலுக்கு அஞ்சின (அகம. 140:8-10). கயல் உமிழும் நீர்போலத் தலைவியின் கண்ணீர் ஒழுகுதல் (அகம். 169 : 12 ; கவி. 83:11), தலைவன் சென்ற சுரநெறியை நினைத்துத் தலைவி நீரில் குளித்துப் பொரும் கயல்களைப் போலக் கண்ணீர் பெருக வெய்தாக உயிர்த்து வருந்தினாள் (அகம். 313:3-8), கொக்கின் சேவல் வெள்ளியாலாய இதழ போன்ற கயலைப் பெறக் கருதி உழவர் கோலிய அணையின் மீதிருந்து கடுநீரைப் பார்த்திருக்கும் (அகம். 346:3-11), தலைவி நெடுநீரினுள் பொருத கயல்களை ஒத்த மையுண்ட கண்களையும் இனிய சொற்களையும் உடையவள் (குறு. 250:5,6). மகளிர்
கயலை
ஒத்த கண்ணினர் (குறு. 398:3;
நற்
220: 9; 31613; ஐங். 36:4; கலி, 127: 8; 145; 5; பரி.
21:48;32:29). தலைவன் கயலாகிய மீன் கூட்டம் செருக்கிய பொய்கை நிறைந்த ஊரினன் (நற்.230:5) கயலை உண்ட நாரை நெற்போரில் தங்கும் (ஐங்.9:4). கழியின்கண் வாழும் சினைக் கயல்களைப் பாணன்
.
127
கயிறு
தன் தூண்டிலால் இரைகொள்வித்துப் பிடித்தான் (ஐங்.111:2-3). கூந்தல் அறல் மணலாக, கண்கள் கய க, பூக்களை யுடைய சோலை யிடத்தே நாணாகிய அணையை முறித்துப் பகலில் பலருங் காணப் பரத்தையாகிய புதுவெள்ளத்தில் பாணன் வாயிலாகத் தலைவன் நீராடினான் (கலி. 98:14-19). கயவர் - இழிந்தவர். வையை நீரணி கொண்டதெனறு கற்றாரும் கல்லாதாரும் கயவரும் - இழிந்தவரும் கணவரும் கணவர் பிழையாத பெண்டிரும் பாண்டியனும் மதுரை நகரத்தாரும் நீராடறகு. வையைத்துறை அடைநதனர் (பரி. தி. 2.24-27). கயவாய் - புகார்முசும் (யாறு கடலோடு கலக்குமிடம்). குட மலையிற் பிறந்த தண்பெருங்காவிரி கடலிடத்தே கலக்கும் ஆழமான கயவாயை - புகார்முகத்தை ஒப்ப, நன்னனின் தலைவாசலிலே ஆமான குழவி முதலான கையுறைப் பொருள்கள் நிறைந்தன (மலை.827-829).
கயன் - 1, குளம். செழியன் ஊர்களில் வயலகள் தழைக்கக் கயன் - குளம - நீரை இறைகூடையால் முகந்திறைக்கும் தொழில் செய்வோர் பாடுதலால் ஓசை எழுந்தது (மது. 89-93). கோடையால கயன் நீரற வறண்டது (அகம். 291:4), கயன் நீரற வற்றச் செவ்வியழிந்து உலர்ந்த நெடிய நெறி குறுக்கிடும் அருஞ் சுரத்திடத்தே தலைவன சென்றான (நற. தேனினம் கயன் சூழ்ந்த இளமரக் காவிலுள்ள மணத்தையுடைய மலாகளைச் சார்ந்து இயத்தின் இசைபோன்று எலவிடத்தும் ஓசை உண்டாக்கியது (கலி. 36:5,6).
224:8-11).
2. ஊற்றுக்குழி, களிறு கல்லில ஊறும் நீரைத் தன் தடக்கையை நீட்டி, கயன் - ஊறறுக்குழி அற நீரை முகந்து கொண்டு பிடியின எதிரே ஓடும்
(நற்.186:1-3).
கயில் - மூட்டுவாய். தலைவி வயலில் மலர்ந்த ஆம்ப லால் தொடுக்கப் பட்ட கயில் - மூட்டுவாய் - பொருந்திய தழையினையணிந்த திதலை அல்குலை உடையவள் (ஐங். 72:1-3). வையைப் புனவில் நீராட விரைந்த மகளிருள் சிலர் கட்டிய கயில் அழகு செய்த வடங்களைப் பூண்டனர் (பரி. 12:18). கயிறு - பாசம். களிறு கயிற்றால் பிணித்தலைக் கொண்ட கவிழ்ந்த மணியணிந்த மருங்கினையும் பெருங்கையையும் உடையது (புறம். 3:10,11), கொங்கர் நாட்டில் வனனிலத்தை யுடைத்துத தோண்டப்பட்ட சிறிதே யூறிய நீர் பொருந்திய கிணறுகளிலுள்ள கயிறு கட்டப்பட்ட முகவை களை ஆனிரை சூழநதிருக்கும் (பதி. 22:12-15; பதி.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7nc6dnh0ly0oxdgolsrgg1hhzi3goa8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/136</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668513</id>
    <revision>
      <id>1986848</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:04:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986848</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10280" sha1="pcusa0xg02rsno5ziweixqa36ty7nc6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கயிறு
128
ப. 3. அடிக்குறிப்பு). தயிர்கடையும் மத்தினிடத்தே கயிறு ஆடாத கழிதலையுடைய பொழுதுகளை நினைத்து இடையர் தலைவனான கழுவுள், தகடு ரெறிந்த பெருஞ்சேரலிரும்பொறை பணித் தான் (பதி. 71:16,17).நாடகமாடு மகளிர் ஆடுகளத்தே கொண்டுவந்த முழவு வாராற் பிணித்திருத்தலைப் போன்று காடி வைத்த மிடா வண்டியில் கயிற்றால் வரிந்து கட்டப்பட்டிருந்தது. (பெரு. 6:5-67). முடலை யாககையையுடைய முழுவலி மாக்கள் துளையுடைய நுகத்தினகண்ணே பெரிய கயிற்றாலே எருதுகளை நெறிபட நிரைத்துக் கட்டின சகடவொழுங் கினைப பககத்தே காத்துச் சென்றனர் (பெரு. 61-63). பாசறையிடத்தே மறவர்க்குரிய அரண்கள் கூடமாகக் கால்களை நட்டுக் கயிற்றை வலித்துக் கட்டின இருக்கைகளிலே வில்லை ஊன்றி அதிலே துணிகளைத் தூக்கிக் குந்தக் கோல்களை நட்டுக் கிடுகுப்படைகளை நிரவாகப் பிணைத்து அமைக்கப் பட்டிருந்தன (முல்லை. 40-42). நாவாயின் இறுகும் பிணிப்பினை யுடைய வலிய பாய்கட்டின கயிற்றை அறுத்துப் பாயையும் புடைத்துப் பாய்மரம் முறி யும்படியாகக் கடுங்காற்று வீசியது (மது. 376,379). சிற்பநூலை அறிந்த தச்சர் கூறியதாகக் கயிற்றைப் பிடித்துத் திசைகளைக் குறித்துக் கொண்டு அத் திசைகளில் நிற்கும் தெய்வங்களையும் குறைவறப் பார்த்து மனைகளை வகுப்பர் (நெடு. 76-78).கனி களால் விளைந்த தேறலை நீரெனக் கருதிப் பருகிய மயில், விழாக்களத்திலே கழாய்க் கயிற் றிலே ஆடுகின்ற ஆடுமகள் தாளந் தவற ஆடித் தளருவது போலத் தளர்ந்தது (குறி.190-194). தலைவி கொடுங்கழியிலுள்ள தாழையினது விழு தாலாகிய கயிற்றால் புளிநசிக் கொைைறயின கிளையில் கட்டப்பட்ட ஊசலில் ஆடினாள் (அகம். 20:5-6). பரதமாககள் நெடிய கயிறு கட்டப்பட்ட குறுங்கண்களையுடைய அழகிய வலையால் கடலின் பெருமை குன்றுமாறு இனமீன்களை முகந்தனர் (அகம். 30:1-3). தூண்டில் இரையைப் பற்றியுண்ட வரால இருமபோத்து தூணடில் வேட்டுவன் வாங் கவும் வாராது கயிறிட்டுப் பிடிக்கும் சினம் மிக்க ஏறுபோலக் கயத்தைக் கலக்கியது (அகம். 36:1-8). தலைவன் நம்மைத் தேடி வரின், அசோகமரத் திள் ஓங்கிய கிளையில் தொடுத்த, தொங்கும் கயிற்றினாலான ஊசல் இல்லாத இடத்தைப் பார்த்து வருந்துவான் எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (அகம். 38:5-8, 15). ஆவணமாக்கள் கயிற்றாற் பிணிப்புற்ற குடத்திலுளள ஓலையை, இலச்சினையை ஆய்ந்து நீக்கிய பின்னர் எடுப்பர் (அகம். 17:7,8). யானையின் முதுகிலுள்ள கயிறு
கயிறு
போன்று மலைமீதுள்ள சிறுநெறி தோன்றும் (அகம். 188:10,11). பல புரிகளாலாய நீண்ட கயிற் றாற் பிணித்த வண்டியினைப் பகடுகளின் பிடரி யில் பூட்டி உப்பு வணிகர் ஓட்டுவர் (அகம்.173: 8-10). மழுவாள் நெடியோனாகிய பரசுராமன் முன்பு அரிதினில் முயன்று முடித்த வேள்விக்களத் தில் நடப்பட்ட கயிற்றினை அரையிற் சுற்றிய காணத்தக்க வனப்பினையுடைய அரிய காவலை யுடைய நெடுந்தூண் போல யாவரும் காணுதல் இயலாத மாண்புற்ற அழகினையுடையவள் தலைவி (அகம். 229:5-9). பாகன் கடுஞ்செலவினையுடைய குதிரைகள் அடங்கிச் செல்வதற்குக் கடிவாளக் கயிற்றினைப் பூட்டினான் (அகம். 324:2,5). கொடிப் பிணக்கம் பற்றியதால் அறுந்து தலைவனின் தோளிடத்தே கிடந்த பூக்கள் உதிரப்பெற்ற மாலை எருதின் திமிலின்கண் கிடக்கும் கயிற்றைப்போல அழகுபெற அசைந்தது (அகம். 248:11-13). உமண ரால் வளைந்த நுகத்திலே செவ்விய கயிற்றினால் பிணிக்கப்பட்ட பகடுகள் வண்டியை வருந்தி யிழுத்தன (அகம். 329:5-7). கிளையில் கட்டப்பட்ட பலரும் ஆடும் ஊசலின் கயிறு ஏறியும் இறங்கியும் ஆடும் (அகம். 372:7,8). ஆரியக் கூத்தர் கழையிற் கட்டிய கயிற்றின்மேல் நின்று ஆடும்பொழுது கொட்டப்படும் பறையைப் போல வாகை வெண் ணெற்று காற்றினது தாக்குதலால் ஒலித்தது (குறு. 7:3-5). கொக்கின் பார்வையை அஞ்சிய நண்டு இடையரால் பிணிக்கப்பட்ட கயிற்றை அறுத்துக் கொண்டு ஓடும் எருதைப்போலத் தாழைவேரி னிடையே உள்ள வளைக்குள் விரைந்துசெல்லும் (குறு. 117:1-4}. கரிய பனை நாரினாலே திரித்த கயிற்றால் பிணித்து ஊசல் தொங்க விடப்பட்டது (நற்.90:6). குழலொலிப்பவும் பல்லியங் கறங்கவும் ஆடுமகள் நடந்த முறுக்குண்ட புரியை யுடைய வலிய கயிற்றின் மீது மந்தியின் குட்டி ஏறி விளை யாடியது (நற்.95:1-4). தலைவியை விழையும் நெஞ் சிற்கும் பொருளை விழையும் அறிவிற்கும் இடைப் பட்டு வருந்திய தலைவனின் உடல் களிற்றியானை ஒன்றோடொன்று முரணிப் பற்றி யீர்த்த தேய்ந்த புரியை யுடைய பழைய கயிறுபோல அழியும் (நற். 284), பரதவர் படகிற் சென்று நள்ளிரவில் வலிமை மிக்கபுரிகளான்முறுக்குண்ட கயிற்று நுணியிலே கட் டப்பட்ட எறியுளியை எறிந்து மீன் பிடிப்பர் (நற். 388;2-6), கருங் கோட்டு எருமை தன்னைக் கட்டிய கயிற்றை அறுத்துக் கொண்டு சென்று நெடுங்கதிர் நெல்லை விடியலில் மேயும் (ஐங். 95:1,2). ஒள்ளெரி மேய்ந்த சுரம், செல்வம் மிக்கவர் தம் யானையைப் பிணித்த பொன்புனை கயிறு போல் தோன்றும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pcusa0xg02rsno5ziweixqa36ty7nc6</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986984</id>
      <parentid>1986848</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T10:42:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986984</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10279" sha1="eo8sqid2onysn6gpup7a3tt2uzhhdxq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கயிறு
128
ப. 3. அடிக்குறிப்பு). தயிர்கடையும் மத்தினிடத்தே கயிறு ஆடாத கழிதலையுடைய பொழுதுகளை நினைத்து இடையர் தலைவனான கழுவுள், தகடு ரெறிந்த பெருஞ்சேரலிரும்பொறை பணித் தான்(பதி. 71:16,17).நாடகமாடு மகளிர் ஆடுகளத்தே கொண்டுவந்த முழவு வாராற் பிணித்திருத்தலைப் போன்று காடி வைத்த மிடா வண்டியில் கயிற்றால் வரிந்து கட்டப்பட்டிருந்தது. (பெரு. 6:5-67). முடலை யாககையையுடைய முழுவலி மாக்கள் துளையுடைய நுகத்தினகண்ணே பெரிய கயிற்றாலே எருதுகளை நெறிபட நிரைத்துக் கட்டின சகடவொழுங் கினைப பககத்தே காத்துச் சென்றனர் (பெரு. 61-63). பாசறையிடத்தே மறவர்க்குரிய அரண்கள் கூடமாகக் கால்களை நட்டுக் கயிற்றை வலித்துக் கட்டின இருக்கைகளிலே வில்லை ஊன்றி அதிலே துணிகளைத் தூக்கிக் குந்தக் கோல்களை நட்டுக் கிடுகுப்படைகளை நிரவாகப் பிணைத்து அமைக்கப் பட்டிருந்தன (முல்லை. 40-42). நாவாயின் இறுகும் பிணிப்பினை யுடைய வலிய பாய்கட்டின கயிற்றை அறுத்துப் பாயையும் புடைத்துப் பாய்மரம் முறி யும்படியாகக் கடுங்காற்று வீசியது (மது. 376,379). சிற்பநூலை அறிந்த தச்சர் கூறியதாகக் கயிற்றைப் பிடித்துத் திசைகளைக் குறித்துக் கொண்டு அத் திசைகளில் நிற்கும் தெய்வங்களையும் குறைவறப் பார்த்து மனைகளை வகுப்பர் (நெடு. 76-78).கனி களால் விளைந்த தேறலை நீரெனக் கருதிப் பருகிய மயில், விழாக்களத்திலே கழாய்க் கயிற் றிலே ஆடுகின்ற ஆடுமகள் தாளந் தவற ஆடித் தளருவது போலத் தளர்ந்தது (குறி.190-194). தலைவி கொடுங்கழியிலுள்ள தாழையினது விழு தாலாகிய கயிற்றால் புளிநசிக் கொைைறயின கிளையில் கட்டப்பட்ட ஊசலில் ஆடினாள் (அகம். 20:5-6). பரதமாககள் நெடிய கயிறு கட்டப்பட்ட குறுங்கண்களையுடைய அழகிய வலையால் கடலின் பெருமை குன்றுமாறு இனமீன்களை முகந்தனர் (அகம். 30:1-3). தூண்டில் இரையைப் பற்றியுண்ட வரால இருமபோத்து தூணடில் வேட்டுவன் வாங் கவும் வாராது கயிறிட்டுப் பிடிக்கும் சினம் மிக்க ஏறுபோலக் கயத்தைக் கலக்கியது (அகம். 36:1-8). தலைவன் நம்மைத் தேடி வரின், அசோகமரத் திள் ஓங்கிய கிளையில் தொடுத்த, தொங்கும் கயிற்றினாலான ஊசல் இல்லாத இடத்தைப் பார்த்து வருந்துவான் எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (அகம். 38:5-8, 15). ஆவணமாக்கள் கயிற்றாற் பிணிப்புற்ற குடத்திலுளள ஓலையை, இலச்சினையை ஆய்ந்து நீக்கிய பின்னர் எடுப்பர் (அகம். 17:7,8). யானையின் முதுகிலுள்ள கயிறு
கயிறு
போன்று மலைமீதுள்ள சிறுநெறி தோன்றும் (அகம். 188:10,11). பல புரிகளாலாய நீண்ட கயிற் றாற் பிணித்த வண்டியினைப் பகடுகளின் பிடரி யில் பூட்டி உப்பு வணிகர் ஓட்டுவர் (அகம்.173: 8-10). மழுவாள் நெடியோனாகிய பரசுராமன் முன்பு அரிதினில் முயன்று முடித்த வேள்விக்களத் தில் நடப்பட்ட கயிற்றினை அரையிற் சுற்றிய காணத்தக்க வனப்பினையுடைய அரிய காவலை யுடைய நெடுந்தூண் போல யாவரும் காணுதல் இயலாத மாண்புற்ற அழகினையுடையவள் தலைவி (அகம். 229:5-9). பாகன் கடுஞ்செலவினையுடைய குதிரைகள் அடங்கிச் செல்வதற்குக் கடிவாளக் கயிற்றினைப் பூட்டினான் (அகம். 324:2,5). கொடிப் பிணக்கம் பற்றியதால் அறுந்து தலைவனின் தோளிடத்தே கிடந்த பூக்கள் உதிரப்பெற்ற மாலை எருதின் திமிலின்கண் கிடக்கும் கயிற்றைப்போல அழகுபெற அசைந்தது (அகம். 248:11-13). உமண ரால் வளைந்த நுகத்திலே செவ்விய கயிற்றினால் பிணிக்கப்பட்ட பகடுகள் வண்டியை வருந்தி யிழுத்தன (அகம். 329:5-7). கிளையில் கட்டப்பட்ட பலரும் ஆடும் ஊசலின் கயிறு ஏறியும் இறங்கியும் ஆடும் (அகம். 372:7,8). ஆரியக் கூத்தர் கழையிற் கட்டிய கயிற்றின்மேல் நின்று ஆடும்பொழுது கொட்டப்படும் பறையைப் போல வாகை வெண் ணெற்று காற்றினது தாக்குதலால் ஒலித்தது (குறு. 7:3-5). கொக்கின் பார்வையை அஞ்சிய நண்டு இடையரால் பிணிக்கப்பட்ட கயிற்றை அறுத்துக் கொண்டு ஓடும் எருதைப்போலத் தாழைவேரி னிடையே உள்ள வளைக்குள் விரைந்துசெல்லும் (குறு. 117:1-4}. கரிய பனை நாரினாலே திரித்த கயிற்றால் பிணித்து ஊசல் தொங்க விடப்பட்டது (நற்.90:6). குழலொலிப்பவும் பல்லியங் கறங்கவும் ஆடுமகள் நடந்த முறுக்குண்ட புரியை யுடைய வலிய கயிற்றின் மீது மந்தியின் குட்டி ஏறி விளை யாடியது (நற்.95:1-4). தலைவியை விழையும் நெஞ் சிற்கும் பொருளை விழையும் அறிவிற்கும் இடைப் பட்டு வருந்திய தலைவனின் உடல் களிற்றியானை ஒன்றோடொன்று முரணிப் பற்றி யீர்த்த தேய்ந்த புரியை யுடைய பழைய கயிறுபோல அழியும் (நற். 284), பரதவர் படகிற் சென்று நள்ளிரவில் வலிமை மிக்கபுரிகளான்முறுக்குண்ட கயிற்று நுணியிலே கட் டப்பட்ட எறியுளியை எறிந்து மீன் பிடிப்பர் (நற். 388;2-6), கருங் கோட்டு எருமை தன்னைக் கட்டிய கயிற்றை அறுத்துக் கொண்டு சென்று நெடுங்கதிர் நெல்லை விடியலில் மேயும் (ஐங். 95:1,2). ஒள்ளெரி மேய்ந்த சுரம், செல்வம் மிக்கவர் தம் யானையைப் பிணித்த பொன்புனை கயிறு போல் தோன்றும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>eo8sqid2onysn6gpup7a3tt2uzhhdxq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/137</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668514</id>
    <revision>
      <id>1986849</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:04:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986849</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9763" sha1="gsy5cnosw8is4upzm3tmekc7e06ojqa" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கரகம்
(ஐங், 356:1-3). தலைவியின் நெஞ்சம் உவப்பக் குதிரையின் கடிவாளத்திட்ட நுண்ணிய புரியை யுடைய வலிய கயிற்றை இயக்கிக் குதிரை பூண்ட நெடுந்தேரை விரைந்து செலுத்துக என
வினை
முற்றிய தலைவன் பாகனிடம் கூறினான் (ஐங். 489: 3-5), புதல்வன் தன் காலிற் கட்டின செச்சைமணி ஒலிக்க, கையாற் புனைந்த வேழத்தை முப்புரியாக முறுக்கின கயிற்றினாலே வளைததுக் கட்டி மெல்ல ஈர்த்து வந்தான் (கலி. 80:6,7). மத்தைச் சுற்றிய கயிறுபோலத் தலைவியின் நலத்தைச் சுற் றித தன நெஞ்சு கழன்றதாகத் தலைவன் கூறி னான (கலி, 110:10,11). திருப்பரங்குனறிற்குச் செவ்வேளைத் தொழுவோர் ஏந்திச் சென்ற பொருள்களுள் கயிறும் ஒன்றாகும் (பரி. 8:180). தேவ சேனையின் பாங்கியரோடு முரணிய வள்ளியின பாங்கியர் தேரணி போல வடிககயிற்றைத் தெரிந்து கொண்டு வந்தனர் (பரி. 9:52). மரக்கலத்தைச் செலுத்தும் நீகான் பாயும் கயிறும் பாய்மரமும் காற்றால் அலைப்புண்டு சிதையும் நிலையிலுள்ள மரக்கலத்தைப் பயினாலே (ஒருவகைக் கருவியாலே திருத்தி அதன் உள்ளே இருந்தாரது நடுக்கத்தைக் களைந்தான் (பரி. 10:53-55). திருப்பரங்குன்றத் திற்குச் செவ்வேளை வழிபட வந்தவருள் சிலர் யானைகளை வழியினின்றும் அகற்றி அவற்றின் காலின்கண் சங்கிலியை ஆட்டிக் கச்சணிந்த புர சைக் கயிற்றால் மரங்களில் கட்டினர் (பரி. 19:30, 31), பரத்தையர் பொருள் ஈபவரை வெளியே போகாமல் தடுத்துக் கணணே கயிறாகக் கொண்டு தோளாகிய தறியோடு சேர்த்துக் கட்டுவர் (பரி.
20:56,66).
கரகம் - கமண்டலம். எல்லா உயிர்க்கும் ஏமமாகிய அருந்தவத்தோன் (சிவபெருமான்) நீர் தொலைவறியாக் கரகத்தானும் - கமண்டலத்தானும் -தாழ்ந்த திருச் சடையானும் பொலிவு பெற்றவர் (புறம்.
க.வா.
11-13). அந்தணர் உறியிலே தங்கின கரகத்தையும் உரைசான்ற முக்கோலையும் உடையவர் (கலி.9:2). சீர்மிகு சிறப்பினோன் (தக்கணா மூர்த்தி) தான் இருந்த ஆலமரத்தில் தான் இருப்பதற்கு முன்னே தூக்கி வைத்த நீர் நிறைந்த கரகம் போலப் பழந் தொங்கும் தாழை மரத்தில் பூ மலர்ந்தவை போலக் குருகினம் அத்தாழை மேலே தங்கியது (கலி.185:3-5). கரண்டை கமண்டலம். சான்ற கொள்கையும் சாயா யாக்கையும் உடைய ஆன்றடங்கிய அறிஞர் நோன் பாற்றுதற்கு வேண்டிய கல்லைப் பொளிந்தாற் போன்ற ஓடுங்கிய வாயையுடைய கரண்டையை கமண்டலததை - பலவடங்களையுடைய காலுறி யிலே தூக்கிச் செறிந்தனர் (மது. 480-483).
12-9!
ச இபொக தொ 2-9
129
கரப்பார்
கரணம் - புலம். கரணம் அமைந்த குற்றமற்ற செய் யுட்களை இயற்றும் பரணர் கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவனைப் பத்துப் பாடல்களால் பாடி உம்பற்காட்டு வாரியையும் அவன் மகன் குட்டுவன் சேரலையும் பரிசிலாகப் பெற்றார் (பதி.ப.5.அடிக் குறிப்பு).
கரந்தை 1. கொடிவகை. வென்வேல் மறவனுக்கு நாகு முலை போன்ற நறும்பூங் கரந்தையை அறி வுடையோர் சூட்டும் முறைமையிலே சூட்ட அவன் நிரையை மீட்டுத் தந்து நடுகல் ஆயினால் (புறம்.261:13-16). மகட்கொடை பெற விழைந்து தலைவனிடம் சான்றோர் 'இவள தந்தை இவ ளைக களிற்றியானைகளைக கரந்தைக கொடி படர்ந்த வயலினகண்ணே நின்று பொருது வீழ்த் தும் பெருந்தகை மன்னர்க்கென வரைந்துள்ளான எனக் கூறினர் (புறம். 340:6-9). சேரனின் புண் தோள் வீரர் படைமுகத்து நிற்ப அவனது தானை காய்த்த கரந்தையின் பெரிய கொடி படர்ந்த விளைபுலத்தே வந்து தங்கியது (பதி 40:4-6). மலைச்சாரலில் தலைவியும் தோழியும் சுனைநீரா டிப் பறித்துச் சூடிய மலர்களுள் கரநதையும் ஒன் றாகும் (குறி. 76). குறுந்தொடி மகளிர் புனல் விளையாட்டை வெறுப்பின பொய்கையிலுள்ள பைஞ்சாய்க் கோரைகளைக் கோதிக் கரந்தை படர்ந்த சுழனியாகிய வயலி லுள்ள வெண் குருகினை ஓட்டுவர் (அகம். 226:4-6). வெட்சி வீரரைத் தடுத்துப் பொருது பட்ட வீரரைக் கழற்கால் இளையர் நடுகல்லின்கண்ணே புகழ் நிலைபெற நிறுத்தி, நறுமஞ்சட் பூசி, அமபினால் அறுத்தெடுத்த ஆத்தியின பட்டையாகிய நாரினால் சிவந்த கரந்தைப பூவைத் தொடுத்து இயற்றிய கண்ணியை வரிவண்டார்பபச் சூட்டினர் (அகம். 269: 5-18). தன் துணையைத் துறந்த களவனாகிய நண்டு கரந்தைக் கொடி படர்ந்த வயலிலுள்ள வள்ளையின மெல்லிய தணடை அறுக்கும் (ஐங்.
26: 1, 2).
2. சுரந்தையார் (நிரை மீட்போர்), மறவர் தலைவன் கரந்தை - கரந்தையார் - மறைந்திருத்தலை அறிந்து சென்று போரில் அவரைக் கொன்று பருந்துகள் ஆரவாரிக்கும்படி ஆனிரைகளைக் கவர்ந்தான்
(புறம்.269:9-12).
கரப்பவன் - மறைப்பவன். இரப்பவருக்குக் கொடாது கரப்பவன் - மறைப்பவன - நெஞ்சம் போல் மரத் தின் இலைகள் குவிந்தன (கலி.120: 5,6). கரப்பார் - மறைப்பார். தம் காமக் களிப்பை ஊரார் பவருடைய நிலைமை கள்ளுண்டு அதனால்
கண்ணிற் றோன்றும் அவருக்கு அஞ்சி மறைப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gsy5cnosw8is4upzm3tmekc7e06ojqa</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/138</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668515</id>
    <revision>
      <id>1986850</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:05:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986850</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9781" sha1="g6pyoont6srpckcg97py01v266ax5ql" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

தரம்
i
உண்டாகிய களிப்பைப் புறததார்க்குப் புலனாகாத படி கரப்பார் - மறைப்பார் - நிலைமையை ஒக்கும் (பரி. 10:63-68),
கரம் - கை. நெஞ்சே, பரங்குன்றிற் பன்னிருகைக் கோமானாகிய செவ்வேளின திருவடியைக் கண் குளிரக கண்டு, கரம் கை -கூப்பித் தொழுது முருகாற்றுப்படையைப பூசையாகக் கொண்டு ஒது வாயாக எனப் புலவர் பாடுகிறார் (முரு. வெ. 9). கரம்பை - தரிசு நிலம், தலைவன் ஒருவன் தன் மருத நிலத்தூர்களை முன்னே இரவலர்க்குக் கொடுத் தொழிந்ததனால் எஞ்சி நின்றதொரு கரம்பை- தரிசு நிலம் உடைய சிற்றூரை வறுமையுற்ற சுற்றத்தின் தலைவனுக்குக் கொடுத்தான் எனச் சான்றோர் புகழக் கண்டு அவன் தலைபணிந்து இறைஞ்சினான் (புறம். 288:14-17), நோக்கின வரைச் செகுக்கும் காளையாகிய தலைவன் குறுகிய வழிகளையுடைய கரம்பைகள் நிறைந்த சிற்றூர் களைப் பாணர்க்கு நல்கினான் (புறம். 302: 8-8). விலங்கினங்கள் புல் மேய்தல் வேண்டி விடப்பட்ட கரம்பை நிலத்தில் உண்டாகிய வெடிப்புகளில் நீர் நிறையுமாறு வறண்ட காலத்திலும் பேரியாற்று வெளளம் பரந்தது (பதி. 28:7-10). பகைவர் சேரன் அடிபணிந்து ஒழுகாராயின், அவர் உழுது வித்திய வெள்வரகும் கொள்ளும் விளையும் கரம்பையாகிய வனனிலத்திலே விளைந்த வரகும் கொள்ளு மல்லது செந்நெற்சோறு பெறாது வருந்துவர் (பதி.78:8-12). எயிற்றியர் கரிய நிலமாகிய கரம்பை நிலத்தை உளி போலும் வாயை யுடைய பாரைகளாலே குத்திக் கிளறிப் புழுதியை அளைந்து புல்லரிசியை வாரி யெடுத்துச் சென்றனர் (பெரு. 92-94). தேர் வலவன் பருக்கையை யுடைய மேட்டு நிலங்கள் உடையுமாறும் கரம்பை நிலத்திலே புதுவழி உண்டாகுமாறும் தேரைச் செலுத்தினான் (குறு.
400: 4,5).
கராஅம் -முதலையுள் ஒருவகை, சோழன்குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன கராஅம்- முதலை - செருக்கிய குழிந்த இடத்தையுடைய அகழியினையும் முதலை யுடைய இலஞ்சியினையும் மதிலினையு முடைய தலைமை பொருநதிய மூதூரிலுள்ளவற்றை நல்ல வென்று பாராது போரிவ அழிக்க வல்லவன (புறம். 37:7-14). அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி கால் அள வான நீருக்குள்ளே களிற்றியானையைக் கொன்று வீழ்க்கும் இழுத்தலையுடைய கராஅததை யொக்கும் வலிமையை யுடையவன (புறம். 104:2-4). கரிகாலன் போர் செய்தமையால் வெண்பூக் கரும்போடு செந் நெல் வளர்ந்து குவளையும் நெய்தலும் ஒன்றோ
180
கரி,
டொன்று மயங்கிய கராஅம செருக்கித் திரிந்த பொய்கை பாழ்பட்டு அறுகும் கோரையும் அடர்ந்து வயலும் வாவியும் மயங்கி நீரற்றமையால் அஙகு இரலை மானும் பிணையும் துள்ளின (பட். 239-248). நீரின் நிறம் மறையுமாறு உதிர்ந்த நிறைந்த கடுவரல் கான்யாற்றில் கராஅம் துஞ்சும் (அகம்.18:1-3). கற்பாறையில ஓடும் கானயாற்றின் நீர்ச்சுழியில் கராஅம் திரியும் (நற். 292:7-8). கராம் காண்க.
கராம்
மலர்கள்
முதலையுள் ஒருவகை. தலைவன் இரவின் கண வரும் மலைமுழைஞ்சு கரிய ஆழத்தையுடைய நீர்நிலையிலே போதற்கரிய கழியிடத்தே முதலை யும் இடங்கரும் கராமும் திரிதரும் இடும்பை உடைத்து (குறி. 256-261), பொருகின்ற மாறுபாட் டினையும் வலியினையும் உடைய ஏறுகள் பலவும் புகுந்துள்ள புகை சூழ்ந்த தொழுவம் சிஙகமும் குதிரையும் களிறும் கராமும் குழுமிய பெருமலை விடரக முடைய முகில திரியும் மலையிடத்தை ஒக் கும் (கலி. 103:17-21). கராஅம் காண்க.
கரி - 1. சான்று, கள்ளூரில் வாழ்ந்த குறுமகளின் அணி நலம் வவ்விய அறனிலாளன் அவளை அறியேன் எனப் பின பொய்ச்சூள் மொழிந்திட, அறங்கூற வையத்தார் அச்செய்தி அறிந்தவரிடம் கரி - சானறு- வினவி அவனை மரககிளையில் கட்டி வைத்துச் சுண்ணாம்பு நீற்றினைத் தலையில் பெய்து தண டித்தனர் (அகம்.256:15-20). பெருந்துறையிடத்துத் தேரில் வண்டற்பாவை சிதைய வந்து, தலைவியின் தோள்கள் தரும் இன்பத்தைப் புதிதாக நுகர்ந்த பொழுது நீ கூறிய சூள்மொழியும் பொய்யாகி விடுமோ; அதற்கு இக்கடல் தெய்வமே நேரில் கண்ட கரியாகும் எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறி வரைவு கடாயினாள் (அகம். 320:10-14). தாம் கண் டறிந்த ஒன்றை மறைத்துப் பொயக்கரி கூறும் இயல்பு ஆனறோர்க்கு இலலை (குறு. 184:1), தலை வன் இருக்கும் இடததினைக் காட்டாதொழிந்த திங்களை நோக்கித தலைவி, 'திங்களே, நீ அறிந்த கரியினைக் கூறாது பொயத்தலின் நற்கவின இழந்த என் தோள் போல் சிறுகச்சிறுகக் குறைந்து தேய வாயாக' எனக் கூறினாள் (நற், 196:5-9). கரி பொய்த்தவன் நின்ற மரம் அழகு கெடுவது போலத் தன் அழகு கெடும்படி தன்னெஞ்சு காமத்தீயைக் கொளுத்திச் சுடுகிறது எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (கலி. 34:10,11). எரிபோலும் நிறத்தை யுடைய இதழ்கள் வாடி உதிரப் பரத்தையரைப் புணர்ந்தமையைக் கரியாசுக் கூறும் கண்ணியை யுடையவனாய்த் தலைவன் தலைவியின் இல்லிற்கு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>g6pyoont6srpckcg97py01v266ax5ql</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/139</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668516</id>
    <revision>
      <id>1986851</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:05:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986851</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9974" sha1="e8dp2klboii2w8fl1qi9jnsrml6588o" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கரிகால்
வந்தான் (கலி.78:13,14). உலகத்துள் இதனைக் கண்டவர் இல்லையெனக் கருதித் தகைவின்றித் தாம் நெஞ்சறிந்து செய்த கொடிய தீவினைகளைப் பிறர் அறியாமல் மறைப்பினும் அத்தீவினையை அறிவாருள் அவர் நெஞ்சைக் காட்டிலும் அறிந்து கரி கூற வல்லவர் பிறரில்லை (கனி. 125:1-4).
2. கரிந்தபொருள். கரி-கரிந்தபொருள்-பரந்தா லொத்த காயாவின் வாடற் பூக்களோடு எரிபரந்தா லொத்த இலவ மலர்களையும் சுமந்து வரும் தீம் புனலையுடையது கான்யாறு (அகம். 133:8-10), மடப் பிடியின் தடக்கையை ஒத்துப் பால் நிரம்பிக் கரியை எடுக்கின்ற குறடு போல வளைந்து செறிந்த குலையைக் கொண்ட பைங்கதிர்களை உடையது செந்தினை (குறு. 198:2-4). செருமிகு சினவேந்தன் சினந்த பகைப்புலத்தை எரி சூழ்ந்து அழித்தது போல எரியுண்ட கரியினை யுடையது வறண்ட பாலைநிலம் (கலி. 13:1,2). வெந்த கரியினையுடைய, பல வழிகளையுடைய, கற்கள் காய்ந்த கத்தை ஏதந்தரும் வழியென்று கருதாது, அவ்வழி யிடை விழுப்பொருட்காகத் தலைவன் தலைவியைப் பிரிந்து சென்றான் (சுவி. 150:11,12).
காட்ட
3. யானை, மாடத்தின் அணித்தாக நின்ற வலிய கரி - யானை - மடப்பிடியைக் கண்டு மயக்கமுற்றுப் பாகன் நடத்தவும் நடவாது நிற்க, பிடியானையும் அக்கரியின் மேல் மனம் மயங்கி நின்றது (பரி. 10:41-45), மதத்தையுடைய கரி முகிலோடு இயைந்து முழங்கும் (பரி.தி.1:51),
கரிகால் - கரிகாற் சோழன். பெரிய வளத்தையுடைய கரிகால் - கரிகாற்சோழன் - முன்னிலையில் நிற்றல் ஆற்றாராய் வாகைப் பறந்தலையில் அவன் வெற்றி பெறத் தம் ஒன்பது குடைகளையும் நன்பகலில் ஒழித்து ஓடிய பீடில மன்னர் போலத் தலைவியை வருத்திக் கொண்டிருந்த வாடையும் தலைவன் வர ஓடும் (அகம்.125:18-22), செலகுடி நிறுததிய பெரும் புகழையும் வெல்லும போரையும் உடைய கரிகாற் சோழனது இடையாறு நல்லிசையும் வளமும் நிறைந்தது (அகம்.141:22-24). மிக்க சினமும் வலியுமுடைய பெரும் பெயர்க் கரிகால், வெண்ணி வாயில் என்னுமிடத்து முரணி வந்த பதினொரு வேளிரொடு இருபெரு வேந்தரும் சாய, அவர் இமிழ் முரசம் பொருகளத்து ஒழியுமாறு வலியைக் கெடுத்த ஞான்று அழுந்தூரிடத்தே (கரிகாலன தாய பிறந்த ஊரில்) ஆரவாரம் எழுந்தது (அகம். 246:8-14). கழாஅர் முன்றுறைக்கண் ஆர வாரம் பொருந்திய சுற்றத்தினருடன் கரிகால் கண்ணுற்று மகிழப் புனல்விழாவில் நயந்து ஆடிய சஇ பொகதொ 2-9 அ
131
கரிகாற்பெருவளத்தான்
அத்தியின் அழகினை விரும்பிய காவிரி அவனைக் கவர்ந்து சென்று ஒளிததது (அகம். 375:4-11). கரிகால் வளவன், கரிகாலன், கரிகாற் பெருவளத் தான், திருமாவளவன், பெருவளக்கரிகால் காண்க. கரிகால்வளவன் - கரிகாற் சோழன். 'கடலில் மரக்கலத் தையோட்டி வளியினை யழைத்து அதனை ஏலல கொண்ட உரவோன் மருக', 'மதம்பொருந்திய யானையையுடைய கரிகால் வளவ' என வெண்ணிக் குயத்தியார் கரிகாற் பெருவளத்தானை விளித்துட் பாடுவர் (புறம்.56:1-3). இருபெரு வேந்தராகிய சேரனும் பாண்டியனும் ஒரு களததே படும்படி, வெண்ணிப பறந்தலையில் பொருத அஞ்சத தக்க வலிய முயற்சியையும கண்ணுக்கு அழகு நிறைந்த ஆத்திமாலையையும் உடையவன கரிகால வளவன (பொரு. 146-148), ஒளிதங்கிய படையினை யுடைய கரிகால் வளவனோடு வெண்ணிப் பறந் தலையில போர் செய்து புறப்புண பட்டமைக்கு நாணின பெருஞ்சேரலாதன அப போர்ககளத்தின புறத்தே வாளொடு வடக்கிருந்தான (அகம்.55: 9-12), கரிகால, கரிகாலன், கரிகாற் பெருவளத் தான, திருமாவளவன், பெருவளக கரிகால காணக. கரிகாலன் - கரிகாற் சோழன. ஏரியினாலும் ஏற்றத தினாலும் பிறர் நாட்டுக கழனிகள் விளைவிக்கும் நெலலெலலாம் கரிகாலனது காவிரிசூழ நாட்டகத துள்ள வயலிடத்தே அரிகாவின கீழ சிந்தும் நெல லுக்கு ஒப்பாகும் (பொரு. வெ. 1). கழனியிடத்துள்ள அரிகாலின மேல தேன தொடுக்கும் ஆய்புனல் நீர் நாடனான கரிகாலன கால நெருப்புற்று இச்சக் கரத்தை அளந்தது (பொரு. வெ. 3; பட.வெ.). கரி கால், கரிகால்லளவன, கரிகாறபெருவளத்தான, திருமாவளவன, பெருவளக் கரிகால காணக. கரிகாற்பெருவளத்தான் - சோழமனனன். கரிகரல, கரிகால் வளவன், கரிகாற் சோழன, கரிகாற்பெரு வளத தான், சோழன் பெரும் பெயர்ககரிகால, பெருவளக் கரிகால், திருமாவளவன் என்னும் பெயர்களால் இம மன்னன குறிக்கப் பெறுகின்றான். கரிகாலன் என்ற பெயர்க்கு இருவகையான காரணங்கள் கூறப்படு கின்றன. 1. இவன் காலில் தீபபட்டுக் கரிந்தமை (பொரு. வெ.3).2. பகைவர்களாகிய கரிகளுக்குக் காலன் போன்றவன் (கலைக்களஞ்சியம. தொகுதி. iii. பக. 245, 246). இம்மன்னனைப் பாடியோர் எண்மர். கடியலூர் உருத்திரங் கண்ணனார், கருங்குழலா தனார், கழாத்தலையார், நக்கீரர், பரணர், மாமூலனார், முடத்தாமக் கண்ணியார், வெண ணிக்குயத்தியார். இவரேயன்றிப் பிற்காலப் புலவர் சிலரும் பாடியுள்ளனர். புறநானூற்றில் நானகு பாடல்களிலும் (7,65,66,224). அகநானூற்றில்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>e8dp2klboii2w8fl1qi9jnsrml6588o</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/140</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668517</id>
    <revision>
      <id>1986852</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:06:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986852</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9794" sha1="1vdy482s92ffedet7gweusl1vgn7yxa" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கரிகாற் பெருவளத்தான்
ஐந்து பாடல்களிலும் (55,125, 141, 246, 376) இவனது வரலாறு இடம் பெற்றுள்ளது. பத்துப் பாட்டில் பொருநராற்றுப்படைக்கும் பட்டினப் பாலைக்கும் இவனே பாட்டுடைத் தலைவன். இம் மனனை உருவப் பஃறேரிளஞ்சேட் சென்னியின் மகன் என்பதை, 'உருவப் பஃறேரிளையோன் சிறு வன' என்ற பொருநராற்றுப் பாடல் (130) தெளி வுறுத்துகிறது. இவனுககுச் சேட்சென்னி நலங் கிள்ளி, நெடுங்கிளளி, மாவளத்தான் என ஆண் மக்கள் மூவரும ஆதிமந்தி எனப் பெண்மகள் ஒருத்தியும் இருநதனர் (அபிதான சிந்தாமணி. பக். 354). இவன் கருவாயிருக்கும போதே தந்தை இறந்த தால் தாய் வயிற்றிலிருந்து அரசு எய்தியமையைத் 'தாய் வயிற்றிருந்து தாயமெய்தி' என்ற தொடர் விளக்குகிறது. (பொரு. 132) இளையன் என்ற தனாஞ் முரணி வந்த பகைவரை இவன வெண் ணிப் பறந்தலையில் பொருது தோற்றோடச் செய்த செய்தியைப் பல பாடல்கள் புலப்படுத்துகின்றன (புறம்.$6; பொரு.135-148;அகம். 55; 125;246). இவனை இளம்பருவத்தே பகைவர் வஞ்சகமாகச் சிறையிட் டனர் என்பதைக் 'கொடுவரிக் குருளை கூட்டுள் வளர்ந்தாங்கு' என வரும் பட்டினப்பாலை அடிகள் (280-225). தெளிவுறுத்தும். ஊர்சுடு விளக்கத்தழு விளிக் கம்பலைக் கொள்ளை மேவலை' (புறம்.7) என்று இவனது மறத்தன்மை புகழப்படுகிறது. 'காடுகொன்று நாடாக்கிக் குளந்தொட்டு வளம் பெருக்கி&quot; எனனும் பட்டினப்பாலை அடிகள் இவன் சோணாட்டில் செய்த சீர்திருத்தங்களை நனகு விளக்குகின்றன. இம்மன்னனது வள்ளன்மையை இரும் பாண் ஒக்கல் கடும்பு புரந்ததூஉம் என்ற புறப்பாடல் அடி (புறம்.224) புலப்படுத்தும். வேள்வி செய்து முடித்தவன் என்பதை 'வேத வேள்வித் தொழின் முடித்ததூஉம் (புறம்.224) என்பதனால் அறியமுடிகிறது. சங்கப் பாடல்களே யன்றிப் பழமொழி, சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, பெரியபுராணம், கலிங்கத்துப்பரணி, காஞ்சிய புராணம் போன்ற நூல்களும் இவன் வரலாற்றை விளக்குகினறன. &quot;பட்டினப்பாலை&quot; பாடிய கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார்க்குப் பதினாறு நூறாயிரம் பொன் பரிசிலீந்தான என்பதைத் 'தழுவு செந்தமிழ்ப் பரிசில் வாணர்பொன், பத்தொடாறு நூறாயிரம பெறப் பண்டு பட்டினப் பாலை கொண்டதும்' எனற கலிங்கத்துப் பரணி யின (இராசபாரம்பரியம். 22) பாடல் அறிவிக்கும். மேலும், இளையன என்றிகழ்ந்த முதியோர் பொருட்டுத் தான் முதியனாய வநது வழக்குத் தீர்ததான் என்ற செய்தியும் இளமையில நெருப் பாற சுடப்பட்டு உயிர் பிழைததான் என்ற செய்
132
.
கரு
பழ
தியும் யானையாற் கொண்டு வரப்பட்டு அரசு கட்டிலேறுதல், இரும்பிடர்த் தலையாரை அம்மா னாக உடையனாதல் முதலிய செய்திகளும் மொழி 21,62,105 - ஆம் வெண்பாக்கள் மற்றும் அவற்றின் உரைகள் வாயிலாக அறியப் பெறு கின்றன. கரிகால், கரிகால்வளவன், கரிகாலன், திருமாவளவன், பெருவளக் கரிகால் காண்க. கரு-கருப்பம். மாணிழை மகளிரது கரு - கருப்பம்- அழிததோர்க்குக் கழுவாய உளதெனினும் ஒருவன் செய்த நன்றியைக் கொன்றோர்க்கு ஒருகாலும் உய்தியில்லை (புறம். 34:2-6). பெருஞ்சேரல் இரும் பொறையின் தேவி கருவில திங்கள் பத்தும் நிரம்பி இருவகை அறிவும அமைந்து சால்பும் செமமையும் உள்ளிட்ட பிற நற்பண்புகளும் நாடுகாத்தற்கு வேண்டும் அரசியலறிவு வகை பலவும முற்றக்கற்றுத் துறைபோகிய சிறபபும் நிறைந்த புதல்வனைப் பெற்றாள் (பதி. 74:17-81). கமுகின் பாளையாகிய பசும்பூ விரியாமல் கருவாயிருந்தாலொத்த இரண்டு கண்ணுங் கூடின செறிந்த துளையையும் உருக்கி வார்த்தாற் போன்ற தோல்களின வேறுபாடு தெரி யாமல இசைத்தலுறும் போர்வையையு முடையது யாழ் (பெரு.7-9). நீலமணி போன்ற நிறமுடைய நீர் நிரம்பிய கருவுடைய மேகம் விண்ணதிர முழங்கிப் பெய்த மழையால் நிலம் குளிர்ந்து காடு கள் தளிர்த்தன (அகம். 314:1-3). மூவெயிலெறிந்த பைங்கண் பார்ப்பானிடம் (சிவனிடம்) இருந்து இந்திரன் பெற்ற கருவை அவனிடமிருந்து ஏழு முனிவர் பெற்று வேள்வியிலிட் டவித்துத் தம் மனைவியரிடம் கொடுக்கச் சாலினி தவிரப் பிற மகளிர் அதனை ஏற்று அயின்றனர். பேரி. 5:27-451. &quot;எம் வயிறு கரு உருக' என்று செவ்வேளிடத்து மகளிர் சிலர் நேர்ந்து கொண்டனர் (பரி. 8:106). 2. முட்டை. புறவினது கருவாகிய முட்டை போன் றது வரகரிசி (புறம். 34.9). மனையின்கண்ணுள்ள ஊர்க்குருவியின் கருவை உடைத்தாற் போன்று கடற்கரைச் சோலையில் புன்னை அருமபு மலர்ந் தது (நற். 233:6,7),
3. தொடக்கம். கரு - தொடக்கத்திவே - தொன்மா இலங்கை என்னும் நன்றாகிய பெருமையுடைய இலங்கை என்னும் பெயரை வைத்தாண்ட மன்ன ருள்ளும் வலிமையொடு விளங்கியவன் நல்லியக் கோடன் (சிறு. 119-122).
4. கருவறை. கரு- கருவறை - அமைந்த நல்ல இல்லத்தில் கோப்பெருந்தேவி தங்கியிருந்தாள்
(நெடு.114).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1vdy482s92ffedet7gweusl1vgn7yxa</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/141</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668518</id>
    <revision>
      <id>1986853</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:06:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986853</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9729" sha1="p0ckdwr91g5au3ew2rj9op0r0zaowo9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கருக்கு
5. பரமாணு. பல ஊழிகள் முறையாகக் கழிந்த பின் கரு - பரமாணு வளர்கின்ற வானமாகிய முதற்பூதத்தினது ஊழி தோன்றியது (பரி. 2:1-6).
கருக்கு - கூர்மை. வெண்மணலில் தழைத்த பசிய அடியும் கருக்கும் - கூர்மையும் - கொண்ட பனை யின் குருத்தோலையில் தொடுத்த வேம்பின் மலரைத் தலைவன தலையில் அணிதல் (குறு. 281; 1-4).
பனையின் உச்சியிலுள்ள கருக்குடைய நெடுமடல் குருத்தோடு மறையுமாறு கடற்கரையில் கடுங்காற்று மணற் குவியலைத் தொகுத்தது (குறு.
378:1-3).
கருங்கண்வெள்ளை சங்கருடணன் (பலதேவன்). திருமால்,
கருங்கண்வெள்ளை - (கரிய கண்ணையும் வெள்ளிய உடம் பையும் உடைய) சங்கருடணன் (பலதேவன்) - ஆகவும் திகழ்கிறார் (பரி.3:81).
கருங்கல் - மலைக்கல். எருமைபோலும் வடிவுடைய கருங்கல் - மலைக்கல் - பொருந்திய இடந்தோறும் ஆக்கள் போலப் பரக்கும் யானையை யுடைய கானக நாடன் கோப்பெருஞ்சேர லிரும்பொறை (புறம்.5:I-3). பெரும்புலி கருங்கல்லாகிய மலைப் பக்கத்தில் கொன்று தின்று எஞ்சியவற்றை விட்டுப் போன கலைமானின் உலர்ந்த தசையினைக் கண்டு அவ்வழிச் செல்லும் வம்பலர் மகிழ்ந்தனர் (அகம். 107:4-6). கருங்கல் பாறையில் ஓடுகின்ற காள் யாற்றில் நீத்துதற்கரிய நீர்ச்சுழிகளில் வாழும் முதலைகளுக்கு அஞ்சாமல் தலைவன் இரவில் வருவான் (நற்.292:7-9).
கருங்காக்கை - கருநிறக்காக்கை. உதிரத்தாற் சிலந்த சோற்றுப் பலியை விழுங்கின கருங்காக்கை அவ் வுணவை வெறுப்பின் மனையைச் சூழ்ந்த நொச்சி யின் நிழலிடத்துக் கிடந்த யாமையின் பார்ப்பைப் பசித்த காலத்துத் தின்பதற்குப் பாதுகாத்து வைக் கும் (பெரு.183-186).
கருங்குழலாதனார் புலவர். இவர் பாடியனவாகப் புறநானூற்றில் இரண்டு பாடல்கள் (7,284) காணப் படுகின்றன. முதற்பாடல் கொற்றவள்ளைத் துறை யில் அமைந்துள்ளது. 'நீ இரவும் பகலும் பகை வரைப் பொருதழிக்கக் கருதி அவர்தம் ஊர்களைச் சுட்டெரித்தலால் நாட்டுமக்கள் அழுது புலம்பும் ஆரவாரக் கொள்ளையை விரும்புகின்றாய்; அத னால் அந்நாடுகள் நலமிழந்து கெட்டன காண்' என்று கரிகாற் பெருவளத்தானிடம் போரழிவைச் சுட்டுகிறார். பிறிதொரு பாடல் கையறு நிலைத் துறையில் அமைந்தது. கரிகாலன் உயிர்நீத்தகாலை, அவனது பிரிவாற்றாது பாடியது. 'அறிவுடைய
133
கருங்கை
இவ்வேந்தனை இழந்த உலகம் இரங்கத்தக்கது. பெருவறங்கூர்ந்த காலத்தில் இடையர் தம் நிரை கட்கு இரையாதல் வேண்டிப் பூத்துத் தழைத்துச் செறிந்திருந்த வேங்கைமரத்தைக கூரிய வாள் கொண்டு கழித்தவழி அம்மரம் பொலிவிழந்து நிற் பது போலக் கரிகாலன் இறந்தபின் அவனுடைய உரிமை மகளிர் தம் இழைகளைக் களைந்து பொலி விழந்து வருந்தினர்' என இரங்கி உருக்கமாகப் பாடியுள்ளார். இபபுலவர் அப்பாடலில் கரிகால னின் போராற்றல, விருந்தோம்பும் மாண்பு, வேதவேள்ளித் தொழில் முடித்த திறன் ஆகியவர் றைப் புலப்படுத்தியுள்ளார். கருங்கூத்து - தண்ணிய நாடகம், 'தனி நிற்கும் மகளி ரைக் கண்டால் தன் காம வேட்கையைக் காட்டிக் கொள்வதையே தொழிலாகக் கொண்டு திரியும் பார்ப்பான் நடத்திய கருங்கூத்து - தண்ணிய நாடகம் - நம் காதலர் நம்மைக் குறியிடத்து வந்து காணும் காட்சி கெடும்படி நமக்கு வருத்தமாய் விளைந்தது' எனத் தலைவன் சிறைப்புறத்தானா கத் தோழி தலைவியிடம் கூறி வரைவு கடாவி னாள் (கலி. 65:27-29),
கருங்கை 1.வலியகை. சிற்றரண்களால் சூழப்பட்ட கானப்பேரெயில் கருங்கை வலியகை - உடைய கொல்லனால் செந்தீயில் மாட்டிய இரும்பு உண்ட நீரினும் மீட்டற் கரியதென வேங்கை மார்பன் இரங்கக் கானப்பேரெயில் கடந்த உக்கிரப் பெரு வழுதி வெற்றி கொண்டான் (புறம். 21:6-10). கருங்கைக் கொல்லனின் அரத்தால் கூர்மை செய் யப்பட்ட வாயினைக் கொண்ட கோடரியால் கிள்ளிவளவன் படை பூ நாறும் கொம்புகள தனிப் பக் காக்கள் தோறும் காவல் மரங்களை வெட்டும் ஓசை கருவூர் மன்னனின் அரண்மனையில சென் றொலித்தது (புறம்.36:6-10). இழிபிறப்பாளன் தன் கருங்கை சிவக்குமாறு வலி மிகுத்துக் கொட்டும் அச்சத்தைச் செய்யும் துடி, புலி கிடக்கும் நெடு மலையின்கண் உள்ள ஆந்தை அலறும் ஒலியொடு கூடி ஒலிக்கும் (புறம். 170.5-7). பிட்டங்கொற்றன் பகைவர்க்கு இரும்பைப் பயன்படுத்தும் கருங்கைக் கொல்லன் விசைத் தடிக்கப்பட்ட கூடத்தோடே ஏற்று மாறுபடும் உலைக்கல் போலும் வல்லா ளன் ஆவான் (புறம். 170:14 - 17). ஈர்ந்தூர் கிழான் தோயன் மாறனைப் பாணர் இரப் பின் அவன் தன்னூர்க் கருங்கைக் கொல்லனை வருவித்துப் பாணரது உணணா வயிற்றினைக் காட்டி வேல்வடித்துக் கொடு என்று இரபபான் (புறம்.180:10-13). இரும்பை வடித்தா லொத்த திரையாத மெல்லிய தோலையுடைய கருங்கையால்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>p0ckdwr91g5au3ew2rj9op0r0zaowo9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/142</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668519</id>
    <revision>
      <id>1986854</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:07:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986854</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9846" sha1="gcufpes1r8135i3k00fhuw7pcp9lx9d" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கருங்கை ஒள்வாள் பெரும்பெயர் வழுதி
தொழில் செய்வாரின் காதலஞ்சிறார் பழஞ்சோற் றுக கட்டிகளை உண்பா (பெரு. 222-224), பெருங்கை யானைக்கோட்டில் பூணைச் சேர்க்கும் கருங் கைக் கொலலன இரும்பை விசைத் தெறியும் கூடத் தெழுந்த ஓசை கேட்டு வெருவி மாடத்திருந்த புற வின் சேவல இன்றுயில் நீங்கும் (பெரு. 436 - 440), தோளிலே தொங்கவிடும் சோற்று முடியைக் கொண்ட கருங்கை ஆடவர் தீப்பொறி உண்டாகு மாறு பாறைகளைக் கலலியெடுத்துக் கிணறு இயற் றினர் (அகம. 79:1-3). ஓங்குமலைச் சாரலில் இரும் பால் வடித்தாலொத்த கருஙகைக் கானவன் வெண் கடப்ப மரத்தைச் சார்ந்து நின்று அம்பை ஆராய்ந்து யானையின் மார்பில் செலுத்தினான் (அகம். 172:0-8),
2. பெரிய கை. வடித்த கள்ளை உண்க என வேண் டியும் கொள்ளானாய் வாளைக் கொண்டு கரந் தையர் மறைந்திருததவை யறிந்து அங்குச் சென்று அவர்தம் ஆனிரைகளைக் கவர்ந்து கொண்டு அம மறவரையும் கொன்று மாறுபாட்டினைப் போக்கி யது இக்கருங்கை - பெரியகை - வாள்தான் என ஒளவையார் வெட்சி மறவன் ஒருவனது மறச் செய லைப் பாராட்டுகிறார் (புறம். 269;7-12). இரும்புப பூண செறிந்த கொம்பினையும் கருங்கையினையும் கொண்ட யானை முகிலாக உருவகப்படுத்தப்பட் டுள்ளது (புறம்.369:1,2).
கருங்கை ஒள்வாள் பெரும்பெயர் வழுதி - அரசன், பாண் டிய நாட்டை ஆண்டதால் பாண்டியன கருங்கை ஒள்வாள் பெரும்பெயர் வழுதி என அழைக்கப் பெற்றான். இவனை இரும்பிடர்த்தலையார் என் னும் புலவர் கருங்கை ஒள்வாள் பெரும்பெயர் வழுதி என்று குறிப்பிட்டுள்ளார் (புறம்.3:13).அப் பாடலினால் இவன் கவுரியர் மரபில் வந்தவன் எனவும் இரவலர் குறிப்பறிந்து வேண்டுவன நல் கும் பெருங் கொடையாளன் எனவும் அறிகிறோம். 'நிலம் பெயரினும் நின் சொல் பெயரல்' எனப் புல வர் அவனுக்கு அறிவுரை கூறுகிறார். கருந்தொழில் - வலியதொழில், ஓரினச் சுற்றத்தினை யும் கருந்தொழிலையும் - வலிய தொழிலையும் கொண்ட செருக்கிய பரதவர் பிள்ளைகளுள் ஒரு சாரார், கடல் இறால் மீனைச் சுட்டுத் தினறனா; மற்றொரு சாரார் வயலாமையைப் புழுககின இறைச்சியைத் தின்றனர் (பட், 61-64).
கருந்தொழில் வினைஞர் - தச்சர், கருந்தொழில் வினை ஞர் - தச்சர் - தம கையாற் செய்யும் தொழில் எல்லாம் முற்றுப் பெற்ற பினனர் ஏறிப் பார்த்து உண்மையாக ஓட்டம் உண்டென்று
134
பெயர்பெற்ற நடையை
கரும்பனூர் கிழான்
உடைய தேருடன்
எருது முதலியவற்றையும் பாணர்க்கு நல்லியக் கோடன பரிசிலாகத் தருவன் (சிறு. 257-261). கருநரையோர் - கருமைவிரவிய நரை உடையோர். கடலில் இடைஇடையே வரிசையாக வரும் வெள்ளலைகள் போன்று கருநரையோரும் - கருமை விரவிய நரை யுடையோரும் - சுடரும் திங்களின் நிலாக் கற்றை போன்று முழுதும் நரையுடையோரும் திருமாலை வழிபட்டனர் (பரி.தி. 1:42,43).
கருப்பு - கரும்பு (வலித்தல் விகாரம்). ஊர்க்குறுமகளிர் மெல்லிய சுருபபுலக்கை - கரும்பாகிய உலக்கையை கொண்டு தம நுண்ணிடை நுடங்க மீன்சினை போன்ற வெணமணலை நெல்லாகக் கொண்டு காஞ்சி மர நிழலில் தமர் வளம்பாடிக் குற்றி விளையாடுவர் (அகம். 286:1-5). கரும்பு காண்க. கருப்பை - எலி. புனறலைச் சிறுவா கள்ளிமரத்தடியில் தங்கிப் புது வரகை அரிந்த அரிகாலில் வந்து மேயும் கருபபை - எலியை - பிடிக்கக் காலம் பார்ப் பர் (புறம்.332:3-4), வேட்டுவரின் சிறுவர் உடை வேல் மரத்தின் முள்ளை ஊகம்புல்லின நுண்ணிய கோலில் செருகிச் செய்த அம்பை வில்லில வைத்து வளைததுப் பருத்திவேலியினடியில் உறையும் கருப் பையைக் குறிபார்ப்பர் (புறம். 334:3-7). எயினரது குடில், அணிலோடு கருப்பையும் திரியாதபடி ஈந்தின் இலையாலே வேயப்பட்ட முகட்டையும் எய்ப்பன்றியின் முதுகு போன்ற புறத்தினையும் உடையது (பெரு.85-88).
கடக்
கரும்பனூர் கிழான் - குறுநிலமன்னன், இவனது ஊர் கரும்பனூர் ஆதலின் கரும்பனூர் கிழான் எனப் பெயர்பெற்றான. நன்னாகனார் இவனைப் பற்றி இருபாடல் பாடியுள்ளார் (புறம்.381,384). கரும் பனூர் என்பது தொண்டை நாட்டுத் திருவேங் கோட்டத்தி லுள்ளது (ஒளவை.து.குறிப்பு. புறம்.381),ஊனும் ஊணும் உண்டலை வெறுத் தால் விருந்தினர்க்கு அவன் பாவிற்பெய்தனவும் பாகிற் கொண்டனவும் அளவாகக் கலந்து இனிமை மிக நல்குவான். அறத்துறை அம்பிபோலப் பிறர்க் குதவுவான் என இவனது கொடைமையைப் புறத்திணை நன்னாகனார் சிறப்பிப்பர். விழா ஒன்றும் இன்று ஆயினும் இவன் நாட்டில் உழவர் கெடிற்று மீனுடன் இஞ்சி முதலிய பூ விரவிய கள்ளினை உண்டு மகிழ்ந்திருப்பர் (புறம்.384). மண்நாணப் புகழ் வேட்டும் நீர்நாண நெய் வழங் கியும் சிறப்புப் பெற்றவன். இவனைத் தலைவனாக உடையோமாகலின் நாட்டில வறம் உண்டாதல் குறித்து, வெள்ளி எவ்லிடத்து நிற்பினும் நிற்க;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gcufpes1r8135i3k00fhuw7pcp9lx9d</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/143</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668520</id>
    <revision>
      <id>1986855</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:07:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986855</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10399" sha1="ejtpfqechlw9rsf1em9k6lbe36jskmz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கரும்பிறூாள்
இவனுடைய கரும்பனூர் இயற்கை நலம் சிறந்தது; எமக்குக் கவலை இல்லை என நாட்டுச் சிறப்பைப் புலப்படுத்துவர். மேலும், வஞ்சிக் கிளையில் தங்கிய நாரை கரும்பின்பூ அருந்துமென்றும் வரகு அரி காலில் எலியைப் பிடிக்க முயலும் குறும்பூழ்ப் பறவையின் அரவத்தால் குறுமுயல் அஞ்சியோடும் என்றும் நாட்டுவளம் நவில்வர் (புறம்.384). கரும்பனூரன் - கரும்பனூர்கிழான். கரும்பனூர்கிழான்
காண்க.
கரும்பின்னைப்பூதனார் - புலவர். பரிபாடலின் பத்தாம் பாடல் மட்டும் பாடியவர். இப்பாடல் வையை பற்றியது. புனல் வருகையைப் பறையறைந்து மக்களுக்குத் தெரிவித்தல், பொன்னாற் செய்த சங்கு, நண்டு, இறால் முதலியவற்றை நீரிலிட்டு *விளைக, பொலிக' என வாழ்த்துதல் ஆகிய பண்டை வழக்கங்களைப் புலப்படுத்தி யுள்ளார். மகளிரை முகைப்பருவத்தார், அலர்வாயவிழ்த் தன்னார் என்றும் முதியோரை விரவு நரையோர். வெறுநரையோர் என்றும் பாகுபாடு செய்துள் ளார். வணிகர் கப்பல் வரவை எதிர்நோக்குதலை வையைப் புனலை மகளிர் எதிர்நோக்கலுக்கும், பாயும் கயிறும் பாய்மரமும் நீங்கச் சிதையும நிலையி லுள்ள மரக்கலத்தைத் திருத்தி அதன் உள்ளே இருப் பவரது நடுக்கத்தைக் களைந்த மீகாமன் செயலைப் புலிமுக மாடத்திற் செய்து வைத்த புலிகண்டு அஞ்சிய களிற்றை அவ்விடத்தினின்றும் நீக்கிப் பிடி யிடம் சேர்த்து அவற்றின்மேல் இருந்த மகளிரின் நடுக்கம் தீர்த்து மைந்தர் செயலுக்கும், ஊடல் கொண்டவர் காமம்மிக, யார் முன் பேசுவது எனத் தடுமாறும் நிலைக்குப் போர் செய்து தளர்ந்த இரு படைகளில் யார் முன்சென்று உடன்பாடு குறித் துரைப்பது என எண்ணும் நிலையையும், வையைப் புனல் வயல்களில் பொன்னைப் பரப்புதற்கு வறிய புலவர்தம் ஏற்ற கை நிறையப் பாண்டியன் பொன் னை வழங்குதலையும் உவமையாகக் கூறியிருப்பது சிறப்பானதாகும், புனலாட்டில் ஆடவர் மகளிர்தம் செயல்களை இப்பாடல் விரித்துக் கூறுகின்றது. கரும்பிள் எந்திரம் - கரும்பாட்டும் ஆலை. மருத நிலத் தூர்களிலுள்ள கரும்பின் எந்திரம் ஒலிப்பின் அதன் அயலதாகிய நீர் நிலையிலுள்ள வாளைமீன் துள்ளிப் பாயும் (புறம்.321:1-9). மதுரையை அடுத்த மருத நிலத்தெழும் பல்வேறு ஓசைகளுள் கரும்பின் எந்திர ஓசையும் ஒன்றாகும் (மது. 158). கரும்பின் எந்திரம் களிற்றொலிக்கு மாறாக ஒலிக்கும் (ஐங்.
58: 1).
•
135
கரும்பு
கரும்பு - 1. கரும்பங்கழி, கரும்புக்காடு தவிரப் பிறகாடு அறியாத பகைவர்நாட்டு மருதநிலத்தை எரியூட்டிப் பாழ் செய்தான் இராசசூயம் வேட்ட பெருநற் கிள்ளி (புறம். 16: 15-17), யானைக்கட்சேய் மாந்த ரஞ்சேரல் இரும்பொறை ஓம்பிய நாட்டில் மெல்லிய கரும்பால் கட்டப்பட்டுச் செந்நெற் கதிரால் வேயப் பட்ட ஒழுங்குபட்ட கூரை, சாறு கொண்ட களம் போலப் பொலிந்தது (புறம். 82:14-17}, கானலில், ஒண்டொடி ட களிர் பனையினது குரும்பை நீரும் கரும்பின் தீஞ்சாறும் தெங்கில் இளநீருடன் கலந்து முந்நீரையும் உண்டு முந்நீரிங் பாய்ந்து விளையாடுவர் (புறம்.24: 10-16). வேலிப புறத்து நின்று வேண்டிய மக்கட்கு அறங்கருதி உழவர் புய்த்து எறிந்த கரும்பு வாவியகத்துத் தாமரைப் பூச்சிதற வீழ்ந்ததால் வாவியகம் கூத்தர் ஆடுகளம் போல் தோன்றியது (புறம். 28:11-14). கதிரவன் நான்கு திசையில் தோனறினாலும் வெள்ளி தெற்கு நோக்கிச் செல்லினும் காவிரியாறு பலகாலாய் வந்து ஊட்டுதலினால் கிள்ளிவளவன் நாட்டில் தொகுதிகொண்ட வேலினது தோற் றம் போல் அசையும் கணுக்கள் பொருந்திய கரும்பின் வெண்பூ நுடங்கும் (புறம். 35:6-10), சோழ நாட்டு மென்புலத்தூரார் வன்புலக் கேளிர்க்கு விருந்தயரும்போது கரும்பிற் கொண்ட தேனும் அளித்தனர் (புறம். 43:15-18). அதியமான் நெடுமா னஞ்சியின் முன்னோர் அரிதிற் பெறுதற் குரிய கரும்பைத் தமிழகத்திற்குக் கொணர்ந்தனர் (புறம். 99:3-4). நாஞ்சில் வள்ளுவன் நாட்டில், நீர்நிறைந்த பள்ளத்தில் இட்டவித்து வளத்திற் சாவாது கழைக் கரும்பு போலத் தழைக்கும் (புறம். 137:5,6). மருத வயற்கண் தன் இனத்துடனே மேய்ந்துண்டு வஞ்சி மரக் கிளையில் உறங்கும் நாரை முற்றிய கரும்பின் பூவை அருந்தும் (புறம்.384:2-3). கிள்ளிவளவன் நாட்டுவயலில் நெல்லுக்கு வேலி போல நீடிய கரும் பிள் பாத்தியில் பல்வகை மலர்களும் நிறைந்திருந் தன (புறம்.386:10,11). பொகுட்டெழினி வானகத் துள்ள பெறுதற்கரிய அமுதம் போன்ற கரும்பைத் தமிழகத்திற்குக் கொண்டு வந்தோன் மரபில் தோன்றியவன் (புறம். 892:19-21). கரும்பின் பாத்தி யில் பூத்த நெய்தல் எருமைக் கூட்டத்தை மேய்ச்சலுக் குப் பிறவிடம் செல்லாவாறு தடுத்தன (பதி.13:3,4). இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் படையெடுத் தழித்தலால் பகைவரின் பேரூர்களில் உள்ள விரி பூங்கரும்பு விளையும் கழனிகள் பொலிவழிந்து பாழ பட்டன (பதி.13:12-15). நீர்வளம் இடையறாமை யின் காலமல்லாத காலத்தும் கரும்பு முற்றி விளைந தது (பதி. 10:14). மழைநலஞ் சிறத்தலின் கரும்பு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ejtpfqechlw9rsf1em9k6lbe36jskmz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/144</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668521</id>
    <revision>
      <id>1986856</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:09:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986856</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10294" sha1="h7p759u6zt7zaditl92c87lgn55cxsq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கரும்பு
நெருங்கிய கழனிகளையுடைய நாடு வளம் பொழிந் த்து (பதி. 50:1-3), மருதநிலக் குடியினர் அறுக்கப் பட்ட கரும்பின இனிய சாற்றை வருநர்க்கு வரை யாது வழங்குவர் (பதி. 78:6,7). கரும்பை அறுக்கும் போதும் நெல்லை அரிகின்ற போதும் களமர் இனம் எழுப்பிய இசை பெருகியது (பொரு. 193,194). இனிய கரும்புடன அவலைக் கூறுபடுத்தி விற்றவர் மானதசையுடன் மதுவைப் பெற்றனர் (பொரு. 216,217). கருமபின் தீஞ்சாற்றை முன்னர்ப்பருகிப் பினனர் அதன் கட்டியைத் தின்பாயாக எனப் பெரும்பாணன ஆற்றுப்படுத்தப் பெறுகிறான் (பெரு.262). யானை மதம் மிக்கமையால் ஓங்கு நிலைக் கரும்பொடு கதிர் மிடைந்து யாத்த இனிய குளகும் (அதிமதுரததழையும) உண்ணாமல் நின்றது (மூலவை. 32,33). பசிய கரும்பின் பாகை அடுகின்ற கொட்டிலின் சூடுபட்டு நெய்தற்பூ அழகு வாடும் (பட்.9-12). காட்டாற்றுக் கரையில் நின்ற உருகெழு கரும்பின் ஒண்பூப் போல மேல் ஊனறிய துகிற் கொடி விளங்கியது (பட். 161,162,168). மருதநிலத் தில வெண்பூக் கரும்பொடு செந்நெல்லும் வளர்ந் தது (பட். 140). வேற்படை திரண்ட தானை புற மிட்டாற் போன்று காற்று மிக்கு வீசுகின்ற ஆர வாரத்தாலே கவிழ்ந்து ஒலிபடச் சாய்ந்து குறை தலும் அற்றொழிதலும் இன்றி வளர்ந்து வெட் டுண்டு ஆலையிற் சென்று பயன்படுதற்கு இனிய கழைக் கரும்புகள் அசைந்தன (மலை. 118-119). மழைபோல் சாறு பொழியும் ஆலைகள் தோறும் விரைவாகக் கருப்பங் கோலின் கணுக்களை உடைத்தலால் ஆரவாரம், எழுந்தது (மலை. 840,841). விளங்கும் பூக்களை யுடைய கரும்பின் தண்டின் மீதிருந்த வெண்குருகு நரலும்படி நுண் பல் துளி கொண்ட வாடைக் காற்று வீசியது (அகம்.13:31-24). நெல்லரிவோர்க்குக் கட்கொண்டு செல்லும் சாகாடு சேற்றில் பதிந்திடின் உழவர் ஆய் கரும்பை அடுக்கிச் சாகாட்டின் ஆழ்ச்சி போக்குவர் (அகம்.116:2-4). நெற்கதிர்களை முதியபசு தின்ப தைக் கண்டஞ்சிய வயற்காவலர் அம்மூதாவினைக் கரும்பு அருத்திக் கொடியால் காஞ்சி மரத்தில் கட்டி வைப்பர் (அகம். 156:3-6). வயலிடத்துள்ள நீண்ட தண்டினையுடைய கரும்பின் திரண்ட காம்புடைய பெரிய பூக்கள், கோடைக்காலத்துப் பூளைப் பூப்போல வாடைக் காற்றால் அசையும் (அகம். 217:3-5). கூதிர்ப் பருவத்து மேகம் துளித் தலால் வயலில் கிளைத்து விரிந்த கரும்பினது திரண்ட காம்பினை உடைய வெணபூ மழையில் நனைந்த குருகுபோல வளைந்திருந்தது (அகம். 235: 6,11-13). உறந்தையில் நெற்கதிர்கள் விளைந்த
136
சுருப்பு
கழனியிலே வளர்ந்த கரும்பினது முதிர்ந்த தண்டி னைப் பிழிந்த இனிய சாற்றை அட்ட பாகுடன் பாலினையும் பெய்து கலந்த அவலைப் பரிசிலர்க் குப் பகுத்துக் கொடுப்பர் (அகம். 237:11-14). கரும்பு மிக்க தோட்டங்கள் புகழமைந்த கள்ளூரில் இருந் தன (அகம், 256:18). குறுமகளிர் காஞ்சிமர நிழலில் தமர் வளம்பாடி மெல்லிய கரும்பாகிய உலக்கை யால் வெண்மணலைக் குற்றி விளையாடினர் (அகம். 286:1-5). குறிஞ்சிமக்கள் உழுது வித்திய ஏனல், கரும்பு போலத் திரண்டு அழகுற்ற பெருங்கதி ருடன் விளங்கியது (அகம். 302:9,10). நீர்வளம் பொருந்திய வயலில் விளைந்த கரும்பின் செறும் பினையுடைய புறத்தே யாமை ஊர்ந்து சென்று இளவெயிற் கொள்ளும் (அகம். 306:5-7). உழவர் காஞ்சிமரத்தின் குறிய துண்டுகளை நட்டுத் தீஞ் சுவை மென்கழைக் கரும்பின் கழிகளைக் குறுக்கே வைத்து அடைத்து நெற்பயிருடைய வயல்களில் சினைப் அணை அமைத்தனர் (அகம். 346:5-9). யசும்பாம்பின முதிர்ந்த கருப்போன்ற கூதிர்க் காலத்துச் செழித்த கரும்பின குவிந்த அரும்பு மழைத்துளி பட்டு மலர்ந்தது (குறு. 35:2,3). சேவற் குருவி சூன் முதிர் பேடைக்கு ஈனில் அமைக்கத் தேன் பொதிதலைக் கொண்ட இனிய கழைக் கரும் பின் நாறா வெண்பூவைக் கோதியெடுக்கும் (குறு. 85:3-5). வெள்ளிய பூவைக் கொண்ட கரும்பின் மணலையுடைய சிறுகரை தீம்புனல் அடித்தலால் சிதைந்தது (குறு. 149:3,4). யானையால் முறிக்கப் பட்ட கரும்பின் கணுக்களுக்கு இடையேயுள்ள அளவுடையதாய்ப் பாலை நிலத்தில் ஒற்றை மூங் கில் வளர்ந்திருந்தது (குறு. 180:2-4). கரும்பைப் போன்ற அடியுடையதாய்ச் செந்தினை வளர்ந்தது (குறு.198:2). கரும்பு நட்ட பாத்தியில் தங்கியுள்ள நீர் போன்று பெருங்களிற்றின் அடிச்சுவட்டில் நீர் தங்கியிருந்தது (குறு. 263:7,8). கரும்பின் அடிப் பகுதியில் வெட்டிய துண்டத்தை உண்டாற் போன்ற சுவையுடையது தலைவியின் வாலெயிறு ஊறிய இனிய நீர் (குறு. 267:2-8). கரும்பின் வேல் போன்ற வெண்முகை விரியுமாறு வாடைக் காற்று வீசியது (நற். 386:7-11). பூத்த கரும்பையும் காய்தத நெல்லையும் உடையது கழனி (ஐங். 4:4,5). கரையில் நின்ற வேழம் (கொறுக்கச்சி) இனிய கரும்பு போலப் பூத்திருக்கும் நீர்த்துறை உடையவன் தலைவன் (ஜங். 18:1,2). தலைவன் செருந்திப் பூவொடு வேழம் கரும்பு போல அலமரும் ஊரையுடையவன் (ஐங். 18:1,8). கரும்பு நட்ட பாத்தியில் தோன்றிய ஆம்பல் சுரும்பின் பசி தீர்த்தது (ஐங். 65:1,2), கோவலர் கரும்பைக் குறுந்தடியாகக் கொண்டு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>h7p759u6zt7zaditl92c87lgn55cxsq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/145</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668522</id>
    <revision>
      <id>1986857</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:10:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986857</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9458" sha1="k2hbgzftzwlv6bt2995eulqxzm9td3j" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கருப்பு
மாங்கனி உதிர்ப்பர் (ஐங்.87:1,3). களிறு தான் விரும்பின பிடியின் கடுஞ்கும் வயாநோய்க்கு நெடிய கிளைகளையுடைய கருப்பங்கழியை வளைக் கும் (கலி. 40:26-28). வழுதியுடன திருப்பரங்குன்றம சென்றோரிற் சிலர் யானைகளை வழியினின்றும் அகற்றி மரங்களில் கட்டி அவற்றிற்கு உணவாகக் கண்டக் கரும்பினைக் கொடுத்தனர் (பரி. 19.30-34). வழுதியுடன் திருப்பரங்குன்றம் சென்றோரிற் சிலர் முசுத்திரளுக்குக் கரும்பளிததனர் (பரி. 19:39).
2. தொய்யில், பரத்தை கரும்பு எழுதப்பெற்ற தோளையுடையவள் (குறு. 384:1). சுருமபு எழுதப் பெற்ற தலைவியின் தோள் தன்னை வருத்திய கரும் தாகத் தலைவன் கூறினான் (நற.39:11), புடைப் பணைத்தோள் (நற். 298:7). தலைவனுக்குக் குறை நேர்ந்த தோழி தன தோளமேல் தலைவி கரும்பு எழுதும் குழம்பிற்கென்று தான தலைவனி டம சென்றதாகக் கூறினாள் (கலி, 63:7,8), தலைவி யின் தோளிலே தான் எழுதின கரும்பின பொலி வெல்லாம் தலைவியின் மார்பு இடையீடின்றிப புணர்ந்ததனால் உண்டாய பயன எனத தலைவன் கூறினான் (கலி. 64:13,14). தலைவியின் தோளில் எழுதப்பட்ட கரும்பிற்குத் தோற்றப் பொலிவு உணடென்று தலைவன் கூறினான் (கலி. 64:19,20). தலைவியிடம் &quot;தொய்யில் எழுத நீ அறியாய்' என்று கூறிய தலைவன் அவள் முன்கை பற்றி வேய்போலும் அவள் தோளில் கரும்பெழுதித் தொய்யிற்குழம்பால் மற்றும் எழுதுதற்குரியவறளற எழுதினான் (கலி. 76:14,15). 'வேட்கை செலுத்தின கண்ணாலே மனத்தைக் கலக்கிய காமநோயை உண்டாக்கும் எழுது கரும்பு நெருங்கின தோளினை யுடைய மகளிரைக் கண்டாயாயின போகவிடாதே கொள்' எனத் தன் சுற்றத்தார் கூறினார் என்று கைக்கிளைத் தலைவன் அத்தகு தலைவி யிடம் கூறினான் (கலி. 112:5-7), தலைவியை அன் புற்றுப் புணர்ந்த அந்நாளில் தான எழுதிய கரும் பின் அழகு கெடும்படி தலைவன் பிரிந்து அவளது மென்றோளை மெலிவித்தான (கலி. 131:29,30), 'என் தலைவன் நெடிதாகிய மென்றோளிலே காமன் சிலையாகிய கருமபை எழுதவும் வல்லன்' என்பது கதிரவனிடம் தலைவி கூறும் காமமிக்க கழிபடர் கிளவி (கலி, 143:31,32). வையைப் புனலாட்டில் வென்றவள், தோற்ற ஒருத்தியின தொய்யிற் கரும் பினையுடைய அனை போலும் மென்றோளைத் தன் கழுத்தின் பொன்நாணாற் கட்டிச சிறைப் பிடித்தாள் (பரி. 7.51-56).
3. கருப்பம்புணை. இளஞ்சேரலிரும்பொறை நீர்
137
கருவி
புணை
வழிச் செல்லும் கரும்பினும் - கருப்பம் யினும் - அளிததல் வலலன (பதி. 87:4,5). கருமம் - செயல். ஆறறல் மிக்க அதியமானின நுண் பல கருமம் - செயல - நினையாது அவனை இளை யன் என்றிகழவோர் வெற்றி பெறல் அரிது (புறம். 104:4-6). பொருபுகலேற்றைத் தழுவுமவரே அழகிய மாந்தளிர் மேனியளாகிய இவளைச் சேர்வர் என்று கருமம் ஏதுவாகப் பவகாலும சொலவி ஆயா தம மகளைக் கொண்டு வந்து நிறுத்தினா (கலி. 102:
9-12).
கருமறி - வெள்யாட்டுக்குட்டி. பேயமகள் காதுகளில் கருமறி - வெளயாட்டுக்குட்டி - அணிந்திருந்தாள் (சிறு.197).
கருமுகம் - முசு (ஆகுபெயர்). திருப்பரங்குன்றம் சென றோரிற் சிலா கருமுக்க கணததிற்குக் கரும்பை அளித்தனர். (பரி.19:39).
கருவி- தொகுதி. (கோடை மிகுதியால) ஈனல பொருந் தாத தினை தழைக்குமாறு கருவி வானம்
(மிசானல
இடி முதலாகிய தொகுதியுடன் கூடிய லானம்- மழைத துளியைச் சொரிந்தது (புறம். 159,18,19). விரைந்து செல்லும் மேகம் கடலநீரை முகந்து கொண்டு வேண்டுமிடத்துத் திரண்டு சூலமுதிர்ந்து இடிமுதலாகிய கருவியுடனே கூடி மழை பெய்த்து (புறம். 161 1-4). கோடை நீடிய வறண்ட காலத்து இடி முதலிய கருவியையுடைய மழை சொரிந்தாற் போல மலையமான சோழியவேனாதி திருசகண ணன் மக்கள துயர் தீரத தோனறினான (புறம். 174:22-28). கருவியொடு கூடிய மழைபோல ஒரி யாவர்க்கும் எப்பொருளையும் வரையாது வழங்கும் வண்மையுடையோன (புறம், 204.12-14). மழை, மின் முதலியவற்றின கருவியையுடைய வானம நிலமக் ளின் முகமாக விளங்கியது (புறம். 365:1,10). மேசுக் கூட்டம் நீர் முதலிய கருவிகளையுடையது (பதி. 17:11). கமஞசூல் மாமழை கார்காலத்துக கலங்கி வரும் நீர் முதலிய கருவியொடு மானுயிர உயர வலமாக எழுந்து முழங்கியது (பதி. 24. 26-29). கருவி வானம் தணடளி பெய்தது (பதி. 31.15, 76.10). பெரு வறங் கூர்ந்த கானம் தழைக்கக் கருவி வானம் மழை பொழிந்தது போலத் தொண்டைமான இளநதிரை யன் வறிய பெரும்பாணன் சுற்றத்தோடு மகிழு மாறு பெருஞ்செலவம வழங்கினான (பெரு. 23-25). முருகனது வேல் போனற மின மயங்கும கருவியை யுடைய வானம் கல்மிசை மழை பொழிந்தது (குறி. 81-83). உருமேறு முழங்குங் கருவியை யுடையது பெருமலை (மலை.357). கருவி வானம கதமுறை சிதறிக் காட்டினைக் கார்ப்பருவம் செயதது (அகம்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k2hbgzftzwlv6bt2995eulqxzm9td3j</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/146</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668523</id>
    <revision>
      <id>1986858</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:10:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986858</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9552" sha1="c6t9gy0bpob90knqmsvl96ohkmlhqw7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கருவி
46,7). கருவியொடு கூடிய மேகம் இடிக்கும் கார்ப் பருவத்தில் மீண்டு வருவேன எனத் தலைவன் கூறிச் சென்றான (அகம். 189:17-19). இடிமுழங்கும் கருவியுடன் கூடிய மழை பெய்து ஓயந்தது (அகம்• 158:1,2). பெரிய வானில எழுந்த கருவியுடைய கார் மேகம் ஆலியுடன் பெருமழை பெய்தது (அகம். 304.1-4). யாமததில் கருவி மாமழை பெய்தமையால் பின நாளில் நீர் பெருகி அருவி ஒலித்தோடியது (குறு.42:1-3). கருவி மாமழை முழங்கும் ஓசையைத் தலைவர் தமியராயக கேட்பின் என் ஆகுவர் எனத் தலைவி கவனறாள் (குறு. 94:4-7). ஊதைக் காற்றோடு கருவியுடன் கூடிய மழை பெய்யும் கூதிர்க்காலம் கூற்றமாக வந்து தலைவியை வருத்தி யது (குறு. 197). மின்னலைச் செய்யும் கருவி மேகம் மழை பெய்தது (குறு. 205:1). புலி களிற்றினைத் தாக்கிக் கொல்லுதலால் கருவி மாமழையின் முழக் கம் போன்று பிடி பிளிறியது (நற்.144:1,2). கருவி மாமழை வீழ்ந்தமையான சிவந்த நிறம் பொருந் திய கதிர்களைக் கொண்ட சிறுதினை விளைந்தது (நற்.213:8-10), கருவிமாமழை கார்ப்பருவம் செய் தது (நற்.238:5). சிறுபல் கருவியுடன் பெரியமேகம் வலமாக எழுந்து பெரும்பெயலை நம் தினைப் புனத்தில் பெய்யும் நாளில் தலைவன் மீண்டு வரு வான் எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறல் (தற்.328: 5-7). விண்ணதிர மின்னிக் கருவிமாமழை கடல் நீரை முகந்து வந்தன (நற்.329:10,11). தலைவன் மலையில் கருவி வானம் பல்நாள் பெய்யாதாயினும் அருவி நீருடன் ஆர்ப்பரித்தோடும் (நற்.365:6-8). கருவிவானம் கார் சிறந்தார்ப்பக் கார்காலம் வந்தது (ஐங்.476:1), கருவி வானம் பெயல் தொடங் கியது (ஐங். 488:1). கருவியையுடைய மின்னினது அவிர்தலை ஒத்து இலங்கும் பொன்னாரத்தைத் திருமால் மார்பில் அணிந்துள்ளார் (பரி.13:10-12). செவ்வேள் குன்றத்தில் போரின்கண மிகும் அரவம் போலத் தாள ஒலியுடன சிறந்து இயங்களின் ஒலியும் கருவியும் (மேகத்தொகுதியும் ஆர்த்தன
(பரி. 18:43-45).
2. கத்திரிகை. பாடினியின் பூங்குழை அணிந்த காது மயிர்குறை கருவியின - கத்திரிகையின் - கடை (குழைச்சை) ஒத்து விளங்கியது (பொரு.29,30).
3. குத்துக்கோல். கல்லா இளைஞர் யானைப் பேசசான வடமொழிகளைப் பலகாற் சொல்லி கவைமுட் கருவியால் - குத்துக்கோலால் குத்தி யானையைக் கவளம் கொள்ளுமாறு செய்தனர் (முல்லை. 35,38),
4. படைக்கருவி, நீர் விளையாட்டாகிய போரை
138
கருவூர்
விரும்பிய மைந்தரும் மகளிரும் வையைக்குக் கருவி களை - போர்க்கருவிகளை - கொண்டு செனற னர் (பரி. 6:31),
5. பொறி. ஐம்புலன்களும் அவற்றை நுகரும் கருவியாகிய பொறிகளுமாய் இருப்பவர் திருமாலே
(பரி. 13:14-16).
6. இசைக்கருவி. செவ்வேள் குன்றத்துப் போரின் கண் மிகும் அரவம் போலத் திரளாகிய தாளமொ லிக்கும் ஒலியொடு சிறந்த கருவி - இசைக்கருவி - ஆர்ப்ப மேகத் தொகுதியும் அவ்வார்ப்பொடு நின்றன (பரி. 18:43-45).
கருவினை - கருங்காக்கணக்கொடி. தலைவி தோழியரு டன் பறித்த பூக்களில் நீலமணி போலும் நிறமுடைய கருவிளையும் ஒன்றாம் (குறி. 68). கருவிளைப் பூவு டன் மாறுபட்ட வெண்ணிறப் பூவுடைய பகள் றைச் செடியை வாடை அலைத்தது (அகம்.255:11,15). காதலர்ப் பிரிந்த கையறு மகளிரது நீர் ஒழுகும் கண்களைப் போலக் கருவிளை மலர்ந்தது (அகம். 294:4,6). இன்னாது எறிதரும் வாடை மயிற்பீலி யின் ஒள்ளிய கண்ணைப் போன்று புதலில் மலர்ந்த கருவிளை மலரை அசைத்தது (குறு. 110:3-7). நீல மணியாற் செய்து வைத்தாற் போன்ற கரிய நிறத் தையுடைய கருவிளை ஒள்ளிய காந்தளுடன் பூத்துப் புதலை அழகு செய்தது (நற். 221:1,2). குளிர்ந்த புனத்திலுள்ள கருவிளையின் கண் போன்ற கரிய மலர் வாடைக்காற்று வீசுதலால் ஆடுமயிலின் பீலிபோல ஆடியது (நற்.262:1,2). கருவிளை கண்ணென மலர்ந்தது ( ஐங. 464:1). கருவூர் - சேரர் தலைநகர். இதற்கு வஞ்சி என்றும் பெயர். 'தண்பொருநைப் புனல் பாயும் விண் பொரு புகழ் விறல வஞ்சி' (புறம். 11:5,6). சேரமான் கருவூர் ஏறிய ஒள்வாட் கோபபெருஞ் சேரலிரும் பொறையைக் கண்ட ஞான்று நரிவெரூஉத் தலை யார் தம உடம்பு பெற்றார் (புறம்.5. அடிக்குறிப்பு).
சோழன முடித்தலைக் கோப்பெரு நற்கிள்ளி ஊர்ந்த களிறு கையிகந்து கருவூரிடம் செல்லக் கண்டு அவன் நோயிலனாகிப் பெயருமாறு விழைந்த தம் எண்ணத்தை உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார் சேரமானிடம் தெரிவித்தார் (புறம். 13.அடிக்குறிப்பு ). கிள்ளிவளவன் கருவூரை முற்றுகை செய்தபோது ஆலத்தூர் கிழார் அதனைத் தவிர்க்க வேண்டினார் (புறம். 38, அடிக்குறிப்பு). வினைமுற்றி மீளும் தலைவன 'சேரனுக்குரிய செல்வமிக்க வியன கராகிய கருவூரின் துறைமுன் ஆன்பொருநை யாற்றுக் கரைக்கண் குவிந்துள்ள மணலினும் பல வாகத் தலைவியின் ஆகத்தை முயங்குவோம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>c6t9gy0bpob90knqmsvl96ohkmlhqw7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/147</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668524</id>
    <revision>
      <id>1986860</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:13:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986860</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9667" sha1="q5auwq71wynz2iybkkweuupaujv3sok" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கருவூர்க் கண்ணம்பாளனார்
எனத் தன் நெஞ்சிற்குரைத்தான் (அகம். 93:15-23). கருவூர்க் கண்ணம்பாளனார், கருவூர்க் கதப் பிளளைச் சாத்தனார். கருவூர்க் கலிங்கத்தார், கருவூர்க் கோசனார். கருவூர் கிழார், கருவூர்ச சேரமான் சாத்தனார், கருவூர் நனமார்பனார். கருவூர்ப் பவுத்திரன், கருவூர்ப் பெருஞ்சதுக்கத்துபா பூதநாதனார், கருவூர்ப் பூதன சாததனார் ஆகிய புலவர் பெருமக்கள் கருவூரினா.
கருவூர்க் கண்ணம்பாளனார் - புலவர். கருவூரைச் சார்ந் தவர். இவர் பாடியனவாக அகநானூற்றில் (180, 263) இருபாடல்கள் உள்ளன. தலைமகற்குக் குறைநேர்ந்த தோழி, படைத்துமொழி கூறித் தலைமகளைக் குறைநயப்பிக்கும் நுட்பம் அமைந் தது ஒரு பாடல் (180); மற்றொரு பாடலில் (263) மகட்போக்கிய தாயின் மனநிலை சித்திரிக்கப் பட்டுள்ளது.
கருவூர்க் கண்ணம்புல்லனார் -புலவர். கண்ணமபுல்ல னார் காணக.
கருவூர்க் கதப்பிள்ளைச் சாத்தனார் - புலவர். கருவூரினர். இவர் பெயர் கருவூர்க கநதப் பிள்ளைச் சாதத னார் என்றும் காணப்படுகின்றது. சாத்தனார் என்பது இவரது இயறபெயர். கதப்பிள்ளை என் பது இவருடைய தந்தை பெயர் (உ.வே.சா. புறநா னூறு,பாடினோர் வரலாறு, பக். 18). இவர் பாடியனவாகப் புறநானூற்றில் 1, அகநானூற்றில் 1, நற்றிணை யில் 1 ஆக மூன்று பாடலகள உள்ளன. ஈயா மன்னர் நாண வீயாது பரந்த பிட்டங்கொற்ற னின் பரிசிலர் பாடும் புகழையும் அவன் குதிரை மலையில் வாழும் குறவர்களின் வளத்தையும் சிறப் பித்துள்ளார் (புறம். 168). மழவர் தெய்வம் சேர்ந்த வேம்பினுக்குப் பசுலின் குருதிப்பலி கொடுத்தனர் என்றும், கூததர் காடு பல கடந்து சேரனைக் காண விரும்பிச் சென்றனர் என்றும் கூறியுள்ளார் (அகம்.309). கடவுள் உறையும் ஆலமரத்திற்குப் பலிச்சோறு வைத்துப் படைத்தலை இவர் நற்றி ணைப் பாடல் (343) அறிவிக்கும். கருவூர்க்கலிங்கத்தார் - புலவர். கருவூரினர். கலிங்க நாட்டிலிருந்து வந்தவராகலாம் எனப் ப.மு. கூறும் (பக். 229). இவர் பாடிய பாடல் ஒன்றே (அகம். 183). சூலுற்ற பெண்யானையின் கூட்டம் போன்று மேகம் இடந்தோறும் திரண்டது என்றும் முன் பனிக் காலத்தில் பிடவம் மலர்ந்து மணம் பரப்பும் என்றும் அபபாடல் உணர்ததும். கருவூர் கிழார் - புலவர். கரூவூரினர். இவர் இயற் பெயர் அறியுமாறிலலை. கிழார் என்னும் சொல்
139
கருவூர்ப்பூதன் சாத்தனார்
வாய்ப்ப
கொண்டு இவர் வேளாளப் புலவர் எனப ப. மு கூறும் (பக். 229). இவர் பாடிய ஒரே பாடல குறுந் தொகை 170-ஆக இடம் பெற்றுள்ளது. தலை வனது நட்பில தலைவி உறுதி கொண்டிருந்தாள் என்பதையும் யானை கொறுக்காத தட்டையை விரும்பியுண்ணும் என்பதையும் இப்பாடல் புலப் படுத்தும். கருவூர்க்கோசனார் -புலவர். இவா கோசர் மரபைச சார்ந்தவ ராகலாம். கருவூரில் வாழ்ந்தமையால் கருவூர்க் கோசனார் எனப பெயர் பெற்றார். நற றிணை 214-ஆம் பாடல் ஒன்றே இவர் பாடியது. சோம்பலாயச் செயலற்று இல்லில் இருபபோக குப் புகழும் இனபமும் கொடையும் திலலை' என்று இவா கூறும் வாழ்க்கையுணமை கற்போர்ககுக கழிபேரின்பம் தருவதாகும். கருவூர்ச் சேரமான் சாத்தனார் -புலவர் கருவூரினா. சேர மரபினர் (உ. வே சா. குறுந்தொகை பாடினோர் வரலாறு. பக. 135). இவர் பாடிய ஒரே பாடல் குறுந் தொகை (268) ஆகும். பிரிவசசததினால் வந்த வரைப் போகச சொல்ல முடியாமலும் வழியச் சததினால மீண்டும் வருக எனச் சொல்ல முடியா மலும் துன்புறும் நிலையைத் தலைவிக்கு உரைப் பாள்போலச் சிறைப்புறத தலைவனுக்குச் சொல்லி. வரைந்து, கொள்ள அறிவுறுத்துகின்ற தோழி யினது திறம் இப்பாடலில் வெளிப்படுகின்றது. கருவூர்நன்மார்பனார் - புலவர். கருவூரினர்.
அகநா
னூற்றில் 277-ஆம் பாடல் இவர் பாடியதாம். பருவங்கண்டழிந்த தலைவி தோழிக்குச் சொலலுவ தாக அமைந்த இப்பாடலில், வாளவரி உழுவை தயிர் கடைவது போன்ற குரலையுடையது என்ப தும் சேவலின போர் புரி எருத்தம போல முருக கம் பூ மலர்ந்தது எனபதும் நயமுடையவை. கருவூர்ப்பவுத்திரனார் - புலவர். கருவூரினர். பவுத்திரன என்பது தூயவர் என்ப் பொருள் தரும் பவத்திர னார் என்பதன திரிபாகலாம் எனபர் உ.வே.சா. (குறுந்தொகை. பாடினோர் வரலாறு,பசு,135). இவா பாடியதாகக் குறுந்தொகை 162-ஆம் பாடல் ஒன்று மட்டுமே கிடைததுள்ளது. வினைமுற்றி மீளுந தலைவன முல்லை முகையை நோககித 'தமியோ ரிடத்துப் புன்னகை கொண்டு நீ நகுலை போலக காட்டல தகுமோ' என வினவுதல் நயஞ்சான்றது. கருவூர்ப்பூதன் சாத்தனார் - புலவர். கருவூரினர். கரு வூர்ப்பூதனின் மகனாவார். அகநானூறு 50-ஆம் பாடல் ஒன்றே இவா பாடியதாம். இப்பாடல் தலைவனைப் பிரிந்த ஆற்றாமையால் கர்கள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>q5auwq71wynz2iybkkweuupaujv3sok</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/148</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668525</id>
    <revision>
      <id>1986861</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:14:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986861</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9960" sha1="0tjzpbpdqr8lxvkk8m6sf6rjeozxzgn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கருவூர்ப் பெருஞ்சதுக்கத்துப் பூதநாதனார்
அழவும்
பிரியினும்
அனறில் துணையொன்று துஞ்சா காணெனச சொல்லி அதன பொருட்டுக் கண்ணீர் சொரிவது போல் காட்டித் தனது ஆற்றாமையை மறைக்கும் தலைவியின சிறபபைக் கூறும்.
கருவூர்ப் பெருஞ்சதுக்கத்துப் பூதநாதனார் - புலவர், கரு வூரினர். நானகு தெருக்களும் கூடுமிடம சதுக்கம். அங்கேயுள்ள தெயவமாகிய ஒரு பூதத்தின பெயர் இவருக்கு எய்தியது போலும் (உ.வே.சா. புறநானூறு பாடினோர் வரலாறு. பசு. 18). சோப்பெருஞ்சோழன் வடக்கிருந்துழிச சென்று இப்புலவர் வருந்திப் பாடினார் (புறம். 219, அடிக்குறிப்பு). 'ஆற்றிடையில் மரநிழலிலிருந்து உடம்பை வாட்டும் வீரனே, யான பிற்பட்டு வந்ததனால் நினனுடன் வடக் கிருப்போரிடம் சொல்லி எனனை வெறுத்தாயோ' என்று இவர் வருந்திப் பாடியுள்ளார் (புறம்.218). கருவை - வரகு வைக்கோல், முலலை நிலச் சீறூர். பருவ வானத்தில் பரவிய முகிலை ஒப்பக் கருவை- வரகு வைக்கோல - வேயந்த அழகிய குடியிருப் பினைக் கொண்டது (பெரு. 190,191).
கருனை - பொரிக்கூறி. 'உலகம் மழையின்றி வாடினும் வானகத்தே எரிமீன தோன்றினும், விண்மீன் புகையினும், கொக்கின் நகம போலும் சோற்றைப் பசுந்துண்டுகளாகிய கருனையை - பொரிக்கறியை- சூட்டிறைச்சியுடன் உண்டு, விளைந்த ஒன்று வெளளம் எனனும் அளவாக விளைக என்று சான்றோர் வாழத்த உள்ளதும் இல்லதும் பாராது வரையாது கொடுக்கும் அவனது தாளாண்மை வாழ்வதாக' எனப் பெருஞ்சாததனை மதுரை நககீரர் வாழ்த்துகிறார் (புறம். 395.33-40). சேரமான் வஞ்சன தான உணணும் கலத்தில் துண்டித்த மானிறைச்சியாகிய வறுத்த கருனை யையும் கொக்கின நகம போன்ற சோற்றை யும் கிணைஞன் சுற்றத்தார் உண நல்கினான் (புறம்.398-23-25). கரிகாற்பெருவளத்தானது வள மனையில் பொருநர், விரல் போனற நீண்ட சோற றையும் பரல போன்ற கருனையையும கழுத்திடம் நிரமபுமாறு உணடனர் (பொரு. 114-116), காககைப் பேடை நடுங்கும் சிறகைக் கொண்ட தன் பிள்ளை யைத் தழுவிக கொண்டு சுற்றத்தை விளித்துக் கருங்கன கருனையுடன் கூடிய செந்நெல்லரிசியா லாக்கிய வெண்சோற்றுத் திரளையைத் தெய்வத்துக் கிடும் பலியுடன் கவர்ந்து கொண்டது (நற 367:1.4). கரை - 1. நீரினகரை, கரையை - நீர்க்கரையை - பொரு கின்ற சகரரால தோண்டப்பட்ட சாகரம கிழக்குத் திசையிலுள்ளது (புறம். 6.3). பாரியின் பறம்பு
140
கரை
கோடைக்
நாட்டுக் குளம் எட்டாம் பக்கத்துப் பிறைபோலும் வளைந்த கரையை உடையது (புறம. 118:2,3). திரை அலைக்கும் கடற்கரைக்கண் அணுகிச் செல்லினும், அறிந்தவரைக காணின நீர் வேட்கையைத் தணிக்க உலகமக்கள் சிறிதளவு நீர் கேட்பர் (புறம். 154:1-3). வளந்தரும் மழை நீங்கிய காலத்து உயிர்பபனமைகளெல்லாம் செனறு நீருண் டற்குக கங்கையில் கரையைப் பொரும வெள்ளம் நிறைந்து தோன்றியது (புறம். 161.5-7). கரையைப் பொருது முழங்கும் நீர்மிக்க பெரிய காவிரி, நாட் டின் துயர்தீர ஓடும் (புறம்.174:7-9). மரக்கொமபி லேறிக் கரையிடத்து நிற்போர் வியப்ப மடுவில துடுமெனப் பாயந்து மணலை முகந்து காட்டிய இளமை கழிந்தமைக்குத் தொடித்தலை விழுத்தண்டி னார் இரங்கிப் பாடியுள்ளார் (புறம். 243:7-11). ஆனிரையை மீட்ட மறவனின உடம்பு கானகத்துச சிற்றியாற்றின் கரையிடத்துக காலுற நினறு நடுக் கத்தோடு சாய்ந்த இலககததை யொப்ப அம்பாற் சலிககப் பெற்று வீழந்தது (புறம்.260.21-24). கரையை அலைக்கும் கடலைப் பிளந்து செல்லும் தோணியைப் போல வீரன ஒருவன பகைவர் படையைப் பிளந்து சென்று யானையை எறிந்தான் (புறம். 303:7-9). மனையிடத்தே குவிக்கப பெற்ற மிளகு மூடைகள் ஆரவாரத்தையுடைய கரையி னின்றும் பிரித்தறிய இயலாதபடி காண்பாரை மயங்கச செய்யும் (புறம். 343,3,4), கலங்கள் கொணர்ந்த பொனனாகிய பொருள்கள் கழிகளில் இயங்கும் தோணிகளால் கரை சேர்க்கப்படும் (புறம்.3435,6) கோடைநீடலால குன்றுகள பொலி விழந்து தோன்ற அருவிகள நீர்வற்றி உலர்ந்த வறட்சிக் காலத்தும் பேரியாறு கரை அளவு உயாந்து நீர் பெருகி வழிந்தோடும் (பதி. 28:8-10). பூங்கொத்துக்கள் சிதறிக் கிடக்கும் ஞாழலகளை யுடைய கரையைக் கொண்டது பெரிய நீர்த்துறை (பதி. 30:1). அருவிகள் நீரற்றொழிந்த வறண்ட காலத்தும் அரிய செல்வினையுடைய பேராற்றிலே நீர்ப்பெருக்கு பெரிய கரைகளை உடை உத்துக் கொண்டு செல்லும் (பதி. 43·14,15), ஒலலெனனும் ஓசைபடத் திரை முறிந்த கருங்கடலின கரையால சூழப்பட்டது இவவுலகம் (பொரு. 177-179). கட லிடத்தே வளையும் திரை குறுக்கே பிளவுபடுமாறு நாவாய் கடுங்காற்றாலே ஓடிக் கரை சோந்தது (மது. 76-78, 83), மீன்படகில் வேட்டையாடுவார் கரையைச்
சேருதலால் ஆரவாரம் எழுந்தது (மது. 116).நெடுஞ் செழியனுக்குப் பணிந்து திறை கொடுத்த மன்னர் கரையைப் பொருது முழங்கும கடல்லை குவிக்கின்ற மணலினும் பலராவர் (மது.830-836). கரையை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0tjzpbpdqr8lxvkk8m6sf6rjeozxzgn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/149</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668526</id>
    <revision>
      <id>1986862</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:16:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986862</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9815" sha1="cdofb92vhcp6caqcc1z26c8equ5ndhq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கரை
141
கரை
மோதி ஒலிக்குங்கடல், மேகம் முகப்பதனால் குறை யாமலும் யாறு பாய்வதனால் மிகாமலும் இருக் கும் தன்மையது (மது. 424,425). தூய மலாகள் செறிந்த கரையைப் பொருகின்றதும் மலையுச்சி யினின்றும் ஒழுகுவதுமாகிய யாறு கடலை நோக்கி விரைந்தது (மலை. 51,52). சேயாற்றின ஒருகரையை வழியாகக் கொண்டு செல்லுமாறு கூததர் ஆற்றுப் படுத்தப்படுகின்றனர் (மலை. 476,477). நீண்ட கரை யினைக் கொண்ட காட்டாற்றின நீர் அற்றொழிய, அறலாம் தன்மைகொண்ட மணலுடையது அகன்ற துறை (அகம். 25:1,2), 'நீளிருங் கூந்தல் மாயோ ளின ஆகத்திலுள்ள பூண்கள் வடுக்களைச் செயயத் தண்ணிய ஆனபொருநைக் கரையிடததுக் குவிந் துள்ள மணலினும் பலவாக முயங்குவோம்; செல்க' என வினைமுற்றி மீளும தலைமகன தன நெஞ்சிற் குக் கூறினான் (அகம். 93:11-23). ஆறவைகளவர் தாம் எறிந்த படைககலத்தைக் கழுவியதால் சிவந்த நீரையுடைய மக்கள நடமாட்டமிலலாத நுண்மணல பொருந்திய கரையைத் தலைவர் கடந்து சென்றார் (அகம்.113:18-30). காவிரிப் பேரியாறு கட்றகரை யினை மெலிவிக்கும் (அகம். 126:5). மலையினின்றும் வரும் நீர் மோதுதலால பேரியாற்றின் கரை இடிந்து வீழும் (அகம. 137:7). கரையைத் தாக்கும் கடல் அலை போன்று நிரல் நிரலாகக் காற்று தாக் குதல் (அகம், 199:1,2), மாலைக்காலத்தில் கரையில் விளையாடும் நண்டுகள் வளையில் புகுந்தன (அகம். 260:4). கானலம் பெருந்துறைப் பரதவன் கடலிற் சென்று முத்துக்களை வாரிக் கொணர்ந்து வண்டு முரலும் அகன்ற கரையிடத்தே அவற்றைப் பலருக்கும் பகுத்துக் கொடுப்பான் (அகம். 280:11-14). ஞாழற் கண்ணியும் நெய்தல் மாலையும் அசையக் கடல்வாழ் நீரரமகள் அந்திப் பொழுதில் கடற் கரையில் நினறாற் போலத் தலைவி கடற்கரைச் சோலையில் தமியளாய் நின்றாள் (அகம்.370:9-13). கரைபொரு நீத்தம் என யாறு விளிக்கப்படுதல் (அகம்.398:11).ஏறுதற்கரிய கரையில் நின்ற வணடி வின் உப்பு பெருமழை பொழிந்ததனால் அழிநதது (குறு. 165:3,4), மழை பொருநதிய காட்டாறறின் கரையில் நெடிய தோகை அசைய நடந்து மயில அகவும் (குறு. 264:1-3), பரதவா எறியுளியாற் சுறா மீனை எறிய நெடுங்கரையிடத்திருந்த அன்னப் பறவைக் கூட்டம் இரிந்தோடும் (குறு. 304:1-6). பெருங்கடல் கரையதாகிய சிறுவெண்காககை கழி யிடத்து மீனை உண்டு மலாமணம் வீசும் சோலை யிடத்துத் தங்கும் (குறு. 313: 1-3), நீர்மிக்க யாற்றின கரையிலுள்ள பெருமரம் வளம் பெறும் (குறு. 368:6-8). புன்னை பூத்த இனிய நிழலை
யுடைய கடற்கரையில் நாரை தன் பெடை யொடு இரை தேடும் (நற். 912-4). தலைவன வரும் நெறியிலுள்ள மழைத்துளி பொறித்த புள்ளிகளையுடைய பழங்கரையை மோதுகின்ற உயர் அலைகளோடு வரும் கானயாற்றைக் கருதி அஞ்சுகிறேன எனத தலைவிக் குரைப்பாளாயத் தோழி சிறைப்புறமாகக கூறினாள் (நற்.111:7,8). மழை பெயதலால் பெருக்கெடுத்த காட்டாற்றின் மணற்கரை பினனே செல்லுமபடி வினைமுற்றிய தலைவன் தன் வீடுநோக்கி விரைந்தான (நற்.121: 9-12). நிலவைக குவித்து வைத்தாற் போன்ற மணல் மேடு சரிந்த கரையில் நினறு மகளிர் சங்கு களைக் குலையாகத தொடுத்தாற் போன்ற குருகு களின் வரிசையை எண்ணிப் பகற்பொழுதைப் போக்கினா (நற. 159:3-5). அலைமோதும கடலின் கரையிடத்துப் பொருநதியுள்ள பாக்கததுத் தங்கிச செல்லுமாறு தலைவனைத் தோழி வேண்டினாள (நற்.215.6-9). கங்கை யாற்றினைக் கரைகடந்து அணையை உடைத்துச் செல்லும் கடும் செல வுடைய பெரும் புலை போன்று தன நிறையை அழித்துப் பெருகும காமவெள்ளத்தை நீந்தும வழி தெரியவில்லை எனத தலைவி மனமழிந்து கூறி னாள் (நற்.389:9-11), கரையை மோதி ஓடும் கான யாற்றின. இடிகரையில வேர்களெவலாம அசை பட்டுத் தோனறிக் காற்றாலலையும் மாமரத்தின தளிர் போலப் பிரிவாற்றாத் தலைவி நடுக்கங் கொண்ட நெஞ்சினள் (நற். 881:3-5), கரையில் நிற்கும் வேழம் (கொறுககச்சி) கரும்புபோலப் பூககும (ஐங்.12:1). கரை சார்ந்த மருத மரத்தின மேலே றித் தலைவி நீரில் பாயநதாள (ஐங்.74.3,4). சிறு வெண்காக்கை பெருங்கடற்கரையினகண வாழும் (ஐங். 161-170:1). உயர்கரைக் காயைாற்றின அகன் துறையில் வேனிற்காலத்து மலரும பாதிரிமலரைக் கொண்டு மடவரன் மகள் மாலை புனைநதாள் (ஐவ.361:1-3), நீர் பொருகின்ற கரையில வெண் கடம்பும் செருந்தியும் காஞ்சியும் ஞாழலும் இலவ மும் பிறமரங்களும மலர்ந்து கவின்பெறச் செய் தன (கலி.26:1-7). ஈயும்போது குறைகாட்டாது ஈந்து இல்லறத்தை முறை யறிநது நிகழத்திய தீவினை இல்லாதானின செல்வம மிகுதல போல் ஆற்றங்கரை மரங்கள் தழைததன (கலி.27:1,2). கயத்திலுள்ள தாமரைமுகை வண்டு நுகர அலரா மல் கரையில் நின்ற மாவின்வடு தீண்ட அலரும் (கலி. 72:7,8). 'வையைக் கரையை அழகு செய்யும் பொழிலில் நனவிடத்தே சென்றாற் போலக் கன விடத்தே சென்றேன்' எனத தலைவன் தலைவி யிடம் கூறினான் (கலி. 98:10-13). நீர்பொரும் கரை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cdofb92vhcp6caqcc1z26c8equ5ndhq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/150</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668527</id>
    <revision>
      <id>1986863</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:16:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986863</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9906" sha1="213xcz5oen5srgk4h6fql7oaxdl6o2t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கரை
142
கனர
யுடைய வையையாறறில் வரும் புனலாடத் தங்கி னேன் எனத் தலைவன் தன் பரத்தைமை ஒழுக் கத்தை மறைத்துத் தலைவியிடம் கூறினான் (கலி. 9810,11). உன்னை ஈர்த்துச்செனற வையைப்புனல் உரைசால் சிறப்பினையுடைய நின்நெஞ்சத்தையும் வாங்கிக் கொண்டதனால் அப்புது வெள்ளத்தின் கரையைக் காணவும் நீ விரும்பவில்லை எனத் தலைவி தலைவன பரத்தைமையைக் குறிப்பாகச் சுட்டினாள் (கலி. 98:27-29). ஞாயிறு சுடும் என்று கருதித் திரை தன கரையில் படர்நத அரும்பின் கொடியை விரைந்து அளிசெய்தது (கலி. 127:20,21). கரையை இடித்துத் தனக்காக்கிக் கொள்ளும் கழி யிடத்து வாழும் பறவையினம் அலைமோதுதலால் இறந்த மீனை இரையாகத் தின்னுமதல்லது ஒன் றன உயிரைப் போக்கி இரையாக உண்ணாது (கலி.131-31-33). ஞாயிறு கதிர்களைக் குலித்துக் கொண்டு மலையிற் சென்று மறையக் கடலில் ஓதம் ஏறுகின்ற நீர் மிக்குக் கரையைச் சென்றடைந்தது (களி. 184:4,6). கரைகாணாத நடுக்கடலில் மரக்கலம் கெட்டு அழுந்துகின்றவன் திரைகொண்டு வந்து தந்த ஒரு தெப்பத்தைப் பெற்றுப் பின்பு தீதில்லை யாய்ப் பிழைத்தாற் போலத் தலைலியின் காதலன் விரைந்து புகுதர அவள் துயரம் விரைந்து நீங்கியது (கலி. 134:24-27). கடிய நீர்ச்சுழியிலே அகப்பட்ட வனுக்கு கரைநின்றோர் சென்றெடாமல் 'அஞ் சாதே' என்று கூறினும் அவனுக்கு வருத்தம் தீரும் (கலி. 140.25,26). கடல், நிரைத்த படகுகளைக் களி றாகவும் திரை ஒலியைப் பறையாகவும் கரையைச் சேர்ந்த பறவையினததைக் காலாட்படையாகவும் கொண்டுள்ளது (கலி. 149:1-3). வையை வரையை ஒத்த அணைகளை உடைப்ப, அதன திரையாகிய சிறகு கரையாகிய காவலை உடைத்தது (பரி. 6; 22,23),ஒருத்தி கரையில நிற்கத் தலைவன் ஒருதடத் துள்ளே சென்று குளித்தான் (பரி. 6:87). கடலில் நீரை முகந்து இடியேறு சினந்து ஆரவாரிப்பத் தன்மேல ஏறின பாரம் தாங்காது கரையுடைந்த குளத்துநீர் கழலுதல போல அப்பாரம் கழிய மேகம் வயிறழிந்தது (பரி. 7:2,3). வையை வெள்ளம் இடிந்த மலைகளைப் போன்ற இரண்டு கரைகளாகிய காவ லுள் அடங்கிச சென்றது (பரி. 7:40,41). சந்தன மரங்களையுடைய முறையாக மெலிந்த கரையை வையைப் புனல் முறித்தது (பரி. 8:27), மதுரை நகரின் பல்வேறு மக்களும் வையையாற்றின் எதிரே மெல்லச் சென்று அதன உயர்கரையை அடைந்த னர் (பரி 10:28,26). வணிகர் தம்மால் விரும்பப் பட்ட துறைமுகப்பட்டினத்தை அடைந்து மீண்டும் கரையைச் சேர்ககும் மரக்கலததின் வருகையை
எதிர்பார்ப்பர் (பரி. 18:38,39), மகளிரின் பந்தும் கழங்கும் களவாடிய மைந்தர் கரையினின்றும் வையை வெள்ளத்தில் பாய்வர் (பரி. 10:107,108). வையை யாற்று வெள்ளம் மதுரை நகர மாந்த ரெல்லாம் தன்னைப் புகழுமாறு வந்தது; அதனைக் காண வந்த மக்கட் கூட்டம் அதன் கரையை யொப்பவந்தது (பரி. 12:82-33). வையை வெள்ளம் கரைக்குமேல் உயர்ந்தது (பரி. 12:34). வையை வெள்ளம் மல்லிகை, மௌவல் முதலான எல்லா மலரும் கமழ்தற் கிடனான இருகரைகளிடையே சென்றது (பரி. 12:77-81). வையையாற்றின் கரை நீராடியவருடைய ஆடையினின்று ஒழுகும் நீராலே கார்காலத்துத் தன்மை பெற்றது (பரி. 12:98). வையைக் கரைமீது அதன் அலைகள் மிளகு, சந்த னம் முதலிய மலைபடுபொருள்களைப் பாண்டியன் ஈகை போல வாரிவாரி வீசும (பரி. 1811-4). மலை யினின்றிழிந்த அருவி கரையிடந்தோறும் உள்ள மலர் நிறைந்த மரங்களைச் சார்ந்து அம்மலர் களைப் பெற்று அழகு எய்தியது (பரி. 16:32,33). முகில் மலையினகண் முழங்கும் அளவில் வையைத் தீம்புனல் அலைகள் கரையில் மோதி ஆரவாரிக் கும் (பரி. 16:48,49). வையையில் வெள்ளம் வந்த போது மதுரை நகரமக்கள் அவ்வாற்றின கரை நெரியும்படி வந்து நிரம்பினர் (பரி. 22:25). வையை வெள்ளம் ஆரவாரித்து அதன் கரையும் அழியும்படி ஓடிவரும்; கரையொடு கடல்வரை லையை நீர் தரும் நுரை காணப்படும்; நுரையோடு மதகுகள்தோறும் புகுந்து செல்லும் வையை நீர் கரைபுரளுமாறு செலலும் (பரி.தி. 2: 64-66).
2. ஆடையின் கரை. என இடையிலிருந்த பழைய துளைகளுடன் பருத்த இழைகள் கெட்டு மெலிந்து கிழிந்த கரையை - ஆடையின் கரையை - பார்த்து, இவன் விருந்தினன்; அளிக்கத் தக்கான் என்று நலலியக் கோடன் எண்ணினான் எனப் புறத்திணை நன்னாகனார் பாடியுள்ளார் (புறம். 376:9-12). பொகுட்டெழினியின மனைமுற்றத்தில் பொருநன் வாழ்த்தி நின்றபோது, அவன் பாசியின வேர் போல் கிழிந்த உடையை நீக்கி நேரிய கரையை உடைய நுண்ணூல் ஆடை தந்து அவனை உடுக்கச் செய்தான் (புறம்.393:1,2,11-15). பரிக்காரர் நெடிய கரையை யுடைய நீலநிறப் புடவைகளில் வைத்துச் சிந்தின கப்பணம் பரற்கற்களைப் போல நிலத்தில் கிடந்தன (மது. 597,598). பரத்தையர் ஆடும் துணங்கைக் கூத்திடத்தே சென்று தலைவன் தலைக்கை தந்ததால் கரைகிழிந்து போன அவனது நீல ஆடை பரத்தைமை ஒழுக்கத்தைத் தலைவிக்கு உணர்த்திற்று (கலி. 73: 16, 17). தன் தாய் தந்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>213xcz5oen5srgk4h6fql7oaxdl6o2t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/151</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668528</id>
    <revision>
      <id>1986864</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:17:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986864</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9399" sha1="4s93lc4r6m48v3fvmfxsu8au4yi1rn7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கல்.
743
கல்
பூத்தொழிலையும் கரையையும் உடைய நீல நிற ஆடையைத் தலைவி உடுத்தினாள் (கவி. 111: 8,3). தான்சூடிய பூ அன்னைமுன் வீழ்ந்ததும் மயிர்ச் சாந்திட்டு உலர்த்திய தன் கூந்தலை முடித்துக் கொண்டு நிலம்வரை தாழ்ந்த பூத்தொழிலை உடையதாகிய கரையுடைய நீல ஆடையைத் தழு விக் கொண்டு நடை தளரப் பக்கத்துள்ள சோலைக் குட் சென்று ஒளிந்து கொண்டதாகத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (கலி. 115;12-15).
3. எல்லை. கொன்றது போலும் கொடுமையோடு நள்ளியாமம் வருமாயின தன்காம நோய கடலினுங் காட்டில் பெரிதும ஆரவாரித்துக் கரை-எலலை- கடந்து செல்லுமே; என் செயவது எனத் தலைவி வருநதினார் (அகம். 128: 2-5). விரைந்த செலவை யுடைய கானயாற்றின் கரைகாண முடியாத ஆழத் தைத் தலைவர் தமியராய் நீந்தி வந்தார் (நற்.144: 7,8). தன்னைப்போல் கரைகாண முடியாத காம
நோயில் மூழகாதவன் தன் தலைவன எனத் தலைவி கூறினாள் (கலி. 146: 25). வையைப் புனல கள்ளை யும் காமத்தையும் பொருந்துதலால் கரையற்ற இன்ப வெள்ளத்தைத் தந்தது (பரி. 10:69, 70).
4. விளிம்பு. ஏறி உய்தற் கரிய கரை - விளிம்பு- இடிந்து வீழுமபடி பெருங்கையானை தன கோட் டாலே குததித தன்னையகப்படுததிய குழியைத் தூர்த்துத் தன பிடியிடம் சென்றது (பட். 224, 225), யானைகள் ஒன்றோடொன்று போர் செய்தால் இடிந்த பள்ளங்கள் பொருந்திய ஆழ்ந்த கரை இட மெல்லாம் பளிங்கும் செமபொன்னும் மின்னும் (நற். 292:8,6),
5.முனை. தலைவியின் கண்களிலிருந்து மார்பி லுள்ள முலையின் கரையில் - முனையில்-படும்படி கண்ணீர் விழுதல் (நற். 33: 11, 12; 81: 6,7).
6. தடை. எல்வை கடந்து இழியும் வாலருவி தாலாட்டவும்கரை - தடை - இனறிச் செல்லும் தூய உருவமற்ற தெனற்ற காற்று பாராட்டவும் இரவுக் குறிக்கண் தலைவியும் தலைவனும் கூடினர் (பரி. 6:52-54).
கல் - 1. மலை. உமணர் கானற் கழியிடத்து விளைந்த உப்பை முகந்து கல் நாட்டிற்கு - மலை நாட்டிற்கு - கொண்டு செல்வர் (புறம். 60:6,7), நள்ளி தந்த ஊனுணவால் காய்பசி நீங்கிய வன் பரணர் நறுந்தண சாரற்கண் கல் உச்சியினின்றும் வீழ்ந்த அருவி நீரைக் குடித்துக் களைப்பு நீங்கி னார் (புறம்.180:9, 13-16). கல்லிடம் பொடியக் கானம் வெம்பக் கயம் வற்றக் கோடை நீடியது
(புறம். 174:24-26). இருங்கோவேள பெரிய கல்வி டத்து ஊர்களையுடைய நாட்டிற்குரியவன (புறம். 202:18-21).உமணர் உப்பினை எடுத்துச் சென்று பெரிய கல் பொருநதிய நல்ல நாடுகளில் விலைகூறி விற்பர் (புறம்.386.16,17). கல்லின் ஊடே இழிந் தோடும் அருவிகளை யுடையது வேங்கடம் (புறம். 389:11). கலலின் மேலும் கடலின்கண்ணும் பிற விடங்களிலும் மறவா அரணகளை அமைத்தனர் (பதி. 80:12, 13). ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனின் தொல்புகழ மூதூர் கல விளங்கும் இடங்களை யுடைய காடுகளைத் தன அரையிலே கட்டினாற் போனறு விளங்கும் (பதி. 53:4, 5). செலவக கடுங் கோ வாழியாதன கல உயர்ந்த நேரிமலைக்குத தலைவன (பதி. 67:23). கல்லை அலைத்த தோளி னன் செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன (பதி. 70:4), மழையை உரிய காலத்தில் பெயது தொழிலாற்றி மலையைச் சோந்த மழைமுகில் நெடுங்காலம் பெய்யாதிருந்து பினபு கல்லைச் சேர்ந்து மிக்க மழையைப் பெய்த்தால் பலகுரற பறவைகளின் ஒலி எழுந்தது (பதி.84:21-24). இளஞ்சேரலிரும்பொறை கடவுளால பெயர்பெற்ற காட்டோடு (விததாடவி) கல உயரும்படி மலா தலை யுலகத்தில தம பெயர் திசைகளில் சென்ற பகைவா தேயுமாறு கடலி டத்தே வேற்படையைச் செலுத்திக் கடம்பின் முழுமுதலைத் தடிந்து கொறறம் எயதிய பெரியோர் மரபில் வந்தவன (பதி. 88: 2-6, 14). கேழற் பன்றி யுடன் கருநிற மயிரினையுடைய யாக்கையையும் வளைந்த அடியையுமுடைய கரடி பெருங் கல லிடத்துப் பிளந்த முழைஞ்சிலே ஒடுங்கியது (முரு. 311-314). கல பொதுமபிடித்து நக்கீரரைக் காத்தது செவ்வேளின கைவேல (முரு.வெ.2:3). கலலினினறும் விழுகின்ற அருவி மலைப் பொருளகளை யடித்துக கொண்டு கடலுக்குள சென்றது (பெரு 427). கல காய்வதற்குக் காரணமானது கடும்வனில் (மது. 106). கடல் குறைபட முகந்து கொண்டு வானத்தே குழுமிய முகிலகள காற்று வீசக கலங்கி, முரசு போல முழங்கும் உருமேற்றோடு, செவவேள வேல் போல ஒளிவிடும் மின்னல் முதலிய தொகுதியவாயக கலமேலே மழை பெய்தன (குறி. 47-53), பல்கதிர் மணடிலம ஏழு குதிரை பூண்ட தேரையேறிப் பகற்பொழுது போம்படி தாழ்ந்து கலலைச் சேர்ந்து மறைநதது (குறி, 214-216). வினை தவில் யானை உயாநிலையினை யுடையதாய்ப் பெருமைமிக்க கல போன்றது (மலை. 225-227). நல லெழில் நெடுந்தேர் வழிகளில் ஓடி வருதல் போலக கல்லின் மேல்வரும் யாறுகள் முழைஞ்சுகளிலே வீழ வதனால் ஓசையுண்டாயிற்று (மலை. 323,324). கல்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4s93lc4r6m48v3fvmfxsu8au4yi1rn7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/152</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668529</id>
    <revision>
      <id>1986865</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:17:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986865</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9899" sha1="mrzroymyerndw7w18eorsrydveif9mg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கல்
144
கல்
உண
லிடத்தே பொருந்திய சிறுகுடியை யுடைய கான வனின் மகள் தலைவி (அகம். 7:22). பெரிய கல்லின் முழைஞ்சினிடத்து எனறு காவற்பட்ட பெண்நாய் பசிதந்தெனச் செந்நாய ஏற்றை கேழற் பன்றியைத் தாக்கும் (அசும. 21:16-18), பெருங்கல வழியைக குறுக் கிடும் காட்டிடத்தில் களிற்றினம், வெண்கோடு விரும்பிய கானவா தம்மை அகபபடுதத அகழ்ந்த குழிகளைத் தூரககும (அகம். 21:24-27). திதியனது இன்னிசை இயம போல ஒலிக்கும் கலலினின்று வீழும் அருவிகளையுடைய காடுகளைக கடந்து தலைவன பொருளீட்டச் சென்றான (அகம். 25:20- 22). யாமரத்தின கிளையிலிருந்த குஞ்சுகளுக்குக் கழுத கல பொருந்திய சீறூரில் உள்ள மறவர்தம் வில்லால் இறந்து கிடந்தோரது கண்களை லாகக கவர்ந்து சென்று கொடுக்கும் (அசும், 31:5- 11). கதிரவன கல்லினைச் சேர்ந்து மறைய மகளிர் மனையில் விளக்கேற்றினர் (அகம. 47:9,10). காய்ந்து செல்லும் ஞாயிறு கல பிளக்கத் தெறுதலின் அவ் விடத்தைக் கடதது செல்லும் பறவைகள் உருகின (அகம்.55 1,2). வாளில் நடப்பதைப் போன்ற நட மாட்டமற்ற அரிய இடத்தில நினைபபவா அஞ்சும் கற் செறிவையுடைய சிறு நெறியில் தலைவன் தலை வியைக காணவந்தான் (அக.ம 72:16-19). பெருமை வாயந்த நெடுவரை நீரறக காய்ந்த கல் நெறி யுடையது (அகம். 75:8,9). கடுங்கண் மறவர்தம் கல் பொருந்திய அரண்களில் எழுந்த தண் ணுமை ஒலி அருஞ்சுரம் செல்வோர் நெஞ்சை நடுக்குறுத்தும் (அகம். 87: 7 10). இரும்புலி தொலைத்த யானையின் கடாத்தில் மொயககும் வண்டினததின் ஆர்ப்பினை யாழிசை யெனக் கரு திப் பெரிய கலலின குகையிலுள்ள அசுணம் உற் றுக் கேட்கும் (அகம். 88:9-12). இருமபுலி தான் கொன்ற மானேற்றினைக் கருங்கலலின் அகன்ற பாறையில் கிடத்தி வயிறு நிறையத் தினறது (அகம். 107:4,5). வலிய கதிர் மழுங்கிய ஞாயிறு கல்லைச் சேர்ந்து அரவு விழுங்கிய திங்களைப் போல் மெல் லென மறையும் (அகம். 114:4,5), பகற் பொழுதைப் பையக் கழித்துப பலகதிர் ஞாயிறு மேற்றிசையி லுளள கலலைச் சோநதது} (அகம், 180:4,5). திங்கள் கலலினைச் சேர்நததால யாண்டும் இருள சூழ்ந் தது (அகம்.122:12). தித்தனது உறையூரைக் கல் பொருத்திய காவற்புறங்காடு சூழந்திருநதது (அகம். 122:21,22). கலமீதுள்ள சிறுநெறி யானை முது கிலுள்ள கயிறு போல தோன்றும் (அகம். 128:10, 11). கலலிடத்துளள வேங்கைப் பூக்களி டையே மணமிகக நாரத்தை நாணமலா உதிரு மாறு முசுக்கலை பாய்ந்து தாவும் (அகம்.
141:25-27). பெரிய கல் பொருந்திய சுரநெறியில் பக்கமலையிலுள்ள சுரபுன்னையின் உச்சி வாடும் படி ஞாயிறு காய்ந்தது (அகம், 177:7,8). பன்றி சுனைநீர்ப்பருகி, சேம்பின் கொழுங்கிழங்கு மாந்தி, பெண்யானை துயின்று கிடந்தாலொதத கல்லின் மீதிருந்து இறங்கியது (அகம்.178:2-6). தலைவன் விரைந்து வந்த நற்றேரின் தார்மணி கல்லிலிருந்து வீழும் அருவியைப் போல ஒலித்தது (அகம். 184: 17-19). கல்லைச் சேர்நதிருநத சிறுகுடிப் பாக் கத்துத் தலைவன இரவு விருந்து அயர்நதான் (அகம்.187:12,13). வேனில் நீடியதால் கல்உயர்ந்த இடங்களில் கயங்கள் நீரற்றன (அகம்.189:2,3), சுரநெறி கல் உயர்ந்த கொடிய பக்கமலையை உடையது (அகம்.189.6,7). தலைவனின பெருங்கலலில் உள்ள அழகு பொருந்திய சிறுகுடி, வேங்கையின் புதுமலர்களைப் புலியின் புள்ளியெனக் கருதிப் பிடியானைகள் இரிந்தோடும் சோலையினை யுடையது (அகம். 328.10-13), பெருங்கல் நாட்டில் மேகம் முழங்கும் இடியொலியினைக் கேட்ட யானை, அதனைப் புலியின ஒலியென வெருலிப் பெரிய கல்லின் முழைஞ்சிடம் எதிரொலிக்கக் கதறிப் பெயரும் (அகம். 232:2-5). பெருங்கல் நாட் டில் ஆண்புலி தன பிணவின் பசிபோககக் காட்டுப் பசு அலற அதன ஏற்றினைக் காட்டில வலப்பக் கத்தே வீழுமாறு கொன்று பெரிய கல்லையடுத்த அகன்ற பாறைகள் குருதியால் சிவப்ப இழுத் தேகும (அகம். 238:2-10). பெரிய கல பொருந்திய ஊர்களையுடைய மலையடியிலுள்ள நெறியில், வினைநயந்து நீ தலைவியைப் பிரிந்து செல்லுதல் ஒல்லுமோ என்ப பிரிவுணர்த்தப்பட்ட தோழி தலைவனை வினவினாள் (அகம். 307:5, 6, 15). எம் துன்பம் ஒழிய நினது கல் பொருந்திய சிற்றூரை அடைந்த பினனர் ஊதுகொம்பினைச் சிறிதே ஊதல் வேண்டும் எனத தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (அகம். 318:10-15). வளியினால் தளரும் நிலை வாயந்த இறறிமாத்தின தனித்த நீண்ட விழுது கல்லின் இடத்தினைத் துடைக்கும் (அகம. 345: 18-20). களிறு தனது வரிநுதலில் வைத்த வலிமை குனறிய பெரிய கை, கல்லிலே ஏறும பாம்பு போலத் தோன்றும் (அகம். 349:11-13). கூததரது இயத்தின் ஒலி பெரிய கல்லினமிசை ஒலித்தாற் போலத தன பிடியைக் காணாத யானை மலைப்பக்கத்தே மழை யொடு மாறுபட முழங்கும் (அகம. 359.8-11). ஞாயிறு வானிடத்தினின்றும் நீங்கித் தன பல்கதிர்களும் வெம்மை குறைந்து கல்வினைச் சேர்நதது (அகம்.367:1,2). தினை மேய்ந்த யானையினம் இரிந்து ஓடுமாறு கலலிடத்தே உயர்ந்த பரணி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mrzroymyerndw7w18eorsrydveif9mg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/153</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668530</id>
    <revision>
      <id>1986866</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:18:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986866</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9979" sha1="ogwrrk8c0nw72gnla4r84oq5ot3w50e" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கல்
145
கல்
லிருந்து குறவன் எறிந்த கவணின் கடிய ஓசை ஒல்லென ஒலித்தது (அகம். 392:13-15). &quot;மாக்கல் வெற்பன்' (அகம்.392:18). கூட்டமாகிய மேகம் பெய்யா தொழிந்ததால் கல் பிளவுபட்டது (அகம். 397:4,5). தலைவர் கல் விளங்கும் பாலைநிலத்து அருவழியைக் கடந்து சென்றார் (குறு. 86:2). தலைவி கல் பொருந்திய கானவர் பெற்ற மகளா வாள் (குறு. 71:4). கல்லில் படர்கின்ற இற்றிமரத்தின வெள்ளிய வேர் மலையினின்றிழியும் அருவி போலத் தோன்றும் (குறு.106:1,2). பாலை நிலத்திற் செல லும் யானை கல்லைக் குத்தியதால் கோடு முறிந் தது (குறு. 169:1,2). தலைவன் கல்லினும் வலியன் (குறு. 187:4). தலைவன் ஊர் பாம்பின் அசைகின்ற தோலை ஒக்கும் தூய வெள்ளருவியை யுடைய கல்லின் உச்சியிலே இருந்தது (குறு. 838:1-3). கல் ஓங்கி உயர்ந்த அசுன்ற இடத்தில் கொடுஞ்சிலை மறவரால் இறந்த ஆறுசெல் வம்பலர் மீது இட்டு வைத்த தழைக்குவியல்கள் ஊரைப் போலத் தோன்றும் (குறு.197:1-8), மகளிர் கரிய கல்லிலுள்ள அகன்ற பாறையில் செந்தினையை உலாத்தினர் (குறு.335:1,2). கடவுட்டனமை பொருந்திய கல்லி லுள்ள சுனையில் மலர்ந்த குவளை மலரோடு செங் காந்தளையும் பொலியச் சூடி அருவியின் ஒலியை இன்னியமாகக் கொண்டு சூரரமகள் ஆடினாள் (நற்.34:1-5). பாலையின் நெற்றுக்கள் கல்லினின்று வீழும் அருவியைப் போல ஒல்லென ஒலித்தன (நற்.107:3-5). பெருங்கல் பக்கத்திலுள்ள இருள் செறிந்த குவட்டிலிருந்த குறிஞ்சியிலுள்ள நல்லூர்ப் பெண்டிர் தலைவி நிமிததமாய் அவர் கூறினர் (நற். 116:10-12). ஞாயிற்று மண்டிலம் சிவந்து தோன்றிக் கல்லைச் சென்றடைந்ததால் அதன் சுடர் மழுக்க மடைந்தது (நற். 117:5,6). பெரிய கல்லின் பக்கததே தலைவியின் தமையன்மார் உழுது வித்திய செந் தினைக் கதிர்கள் கொய்யப்பட்டன (நற்.132:1,2). தலைவன் பெரிய கல் பொருந்திய நாட்டினை யுடையவன் (நற்.125:12;208:10). இரும்புலியைக் கொன்று குருதிபடிந்த கோட்டினையுடைய களிறு தன் கோட்டைக் கல்லினின்று வீழும் அருவியில் கழுவும் (நற்.151:3-4). பாணர் பரிசு பெற்ற நல்ல குதிரையின கவிந்த குளம்பு பொருத கல்லின் மேலுள்ள சிறு நெறியில் இரவலர் மெலியாது ஏறி னர் (ந2 . 186:3-6). நெய்தல மலர் கூம்ப, நிழல் கீழத் திசை சென்றடைய, மேற்றிசையிலுள்ள கல்லிடத்து ஞாயிறு சென்று புகுந்தது (நற். 187:1,2). கல்லின் மேலே கட்டப்பட்ட தனிநிலைப் பரண வறிதாம்படி விடுத்துச் சென்று தலைவி தலைவனை முயங்கி னாள் (நற்.194:5-8). கல்பொருந்திய பாக்கம் இ பொக தொ 2-10
வேங்கை மலர் உதிரும்படி அகன்ற முனறிலை யுடையது (நற்.233:7-9). கீழ்த்திசைக் கல்லிலே தோன்றிய ஞாயிற்றின் கதிர் மக்கள் முதலா யினோர் கால்கள் வெம்பும்படி காய்நதது (நற். 358:3). பெரிய கல்லிடத்து உளதாகிய சுரத்தின் கண்ணே இரும்புலி சினங்கொண்டு மாறுபட்டு உலவும் (நற்.274:7-9). பெரிய கல்லின் மேலே கொன்றையின் கிளைகளில் அழகிய பூங்கொத்துகள் மலர்ந்தன (நற்.296:4,5). தண்ணிய மேகம் சுரத நெறியையுடைய கல்லின மேலே அதன் பக் மெல்லாம் மறையுமபடி கால் வீழ்த்துப் பெய்த (நற்.316:7-9). ஞாயிற்று மண்டிலம் கல்லைச் சேர் கின்ற ஒளி மழுங்கிய மாலைப் பொழுதில தான் இல்லாத வறுமனையை நோக்கித் தலைவி மெல்ல வருந்துவாள என்பது தலைவனின் எண்ணம் (நற்.321:5-7). மந்தி அருவி ஆடி, கழை ஊசல் தூங்கி, வேங்கையினது நறுமலர் கற்சுனையிலே உதிர அதன் கிளையிலேறிக் கடுவனோடு திளைத் தது (நற். 834:1-5). உயர்ந்த மூங்கிலையுடைய கல் லிடத்துள்ள பிளபபிட மெல்லாம் எதிரொலிக்க இரும்புலி களிற்றைத் தொலைத்து முழங்கும் ஓசையைக் கேட்டு இடி முழக்க மென்றெண்ணி இனிய கல்லிலுள்ள புது வருவாயினையுடையோர் புலருமாறு இட்ட செந்தினையைக் குவிப்பர் (நற். 344:8-13). புலிக்குட்டிகள் கல்லின அயலே தழைத்த வேங்கையின மலரால் தொடுக்கப்பட்ட மாலை யைப் போன்றன (நற்.383:1-3). தலைவியை அவளது கல்லகத்து விளங்கிய சிறுகுடி பொலியு மாறு தலைவன் வதுவை அயர்ந்தான் (நற். 385: 9,10). மலைச்சாரலில் நின்ற பலாவின் நறும்பழம் பெரிய கல்லின விடரளையின்கண் வீழகினற வழி பாறையிற் கட்டப்பட்ட தேனிறாலினைச் சிதைத தது (ஐங். 214: 1-3), கருங்கால் வேங்கையின் ஒள்ளிய மலர்கள் பெரிய கலலின அகன்ற பாறை யின்கண் உதிர்ந்து, பரந்து அழகு செய்தன (ஐங். 219:1,2). கல்லுடை நாடு அரிய மலைப்பக்கத்தே மணிகளைக் கவர்ந்து கொண்டு ஒலலெனனும் ஓசையிட்டு இழிதரும் அருவிகளையுடையது (ஐங். 238:2-4). மெல்லிய தினையை மேய்ந்த தறுகட பனறி வலிய கல் அடுக்கத்தே உறங்கியது (ஐங். 261:1,2). மந்தி கல்லினமேல் பரந்த இற்றியினது வேரைப் பற்றிச் செனறு அவ்விற்றியின மேற் பரந்த குளவித்தளிரை மேய்ந்தது (ஐங். 279:1,2). பெருங்கல் வெற்பில் கொடிச்சி கூந்தல போல் மயில் தோகை விரிக்கும் (ஐங். 300:1,2). நீண்ட மூங்கில்கள் உலறுமாறு வேனில் நீடுதலால் கடுங் கதிர் ஞாயிறு கல் பிளக்குமாறு காய்நதது (ஐங்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ogwrrk8c0nw72gnla4r84oq5ot3w50e</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/154</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668531</id>
    <revision>
      <id>1986867</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:18:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986867</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9908" sha1="nb7bda4bqcg59mam6klmultdkxg3t54" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கல்
146
கல்
322*1,2). கல்லுடை நன்னாடு (ஐங். 333:3). நெல்லி மரங்கள் மிக்க கல் உருகக் காயும் காட்டிடையே பேதை நெஞ்சம பின்செலச் செனறோர் கல்லி னும் வலியா எனப் பிரிவு நீட ஆற்றாளாய தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள் (ஐங். 334:1-4). கல் பொருந்திய சிறப்பினையுடைய நம்மூர்க்கு நாம் பகல் விருந்தினராய்ச் செலவோம் என உடன் போய் மீளகின்ற தலைவன் தலைவியிடம் கூறி னான (ஐங்.396:4,5), தலைவியைப் பிரிந்து சென்று இரந்தோர்க்கு ஈயாமை இழிவெனக் கருதிக் கல் இறந்து சென்று தேடும் பொருள் பொருளாகுமோ எனப பிரியக் கருதிய தலைவனைத் தோழி வினவி னாள (கலி.2:15,16). ஞாயிற்றின் கனை கதிர்கள் காயதலின
கலலின மேல் நின்ற மூங்கிலகள் வாடின (கலி. 11:14). கலலின நெருககத்தால் எய்த அம்பு நுழையாத அரிய வழியிடத்தே ஏற்றின பின பிணை நீங்காது. திரிந்தது (கலி.20:21-23). கல் மேலே மயில் ஆரவாரித்து ஆடியது (கலி. 27:13), கல்லுயர்ந்த சாரலில் தன கோட்டால் புலியைக் குத்தி மாறுபாடு தீர்நத களிறு தன் சுற்றத்திற்கு நடுவே கூடித் திரிந்தது (கலி. 62:1-6). உலகை விளக்கும் பல்கதிர்களை வாயாகக் கொண்டு கான்ற பகற்காலத்தை மீண்டும் அவ்வாயாலே விழுங்கினாற போலக் கதிர்களைச் சுருக்கிக் கொண்டு படுசுடர் கல்லினைச் சேர்ந்தது (கலி. 119:1,2), இருள் நிறைந்து தனிமை மேலிடும்படி கனைசுடர் ஞாயிறு கல்லினைச் சேர்ந்து மறைந்தது (கலி. 120:3). ஒண்சுடர் ஞாயிறு கலலினைச் சேரத் தெண்கடற் பரப்பில திரை நீககித் தண் கதிர் மதியத்து அணிநிலா எழுந்தது (கலி. 121:1-3). ஞாயிறு தான பரப்பிய கதிர்களைத் தன்னிடத்தே குவித்துக கொணடு கல்லைச் சேர்ந்து மறைந்தது (கலி.134:4). 'கதர்பகா ஞாயிறே, நீ கலலைச் சேர்கின்றாயாயின தலைவனைப் பிடித்து வந்து என் கையில் கொடுததால என்னெஞ்சாகிய அகலிலே உயிர் திரியாகக் கொளுத்திய காமத்தீ அவியும் எனத் தலைவி ஞாயிற்றை நோக்கிக் கூறினாள் (கலி.142.37-40). தொலலியன ஞாலத்துத் தொழிலாற்றிய ஞாயிறு வல்லவன் (காமன) இட்ட வினையைத் தலைமேற் கொண்டு போவது போலக் கலலைச் சோந்து மறைந்தது (கலி. 148:1-3). நெடுந் தூரத்தைக் கடந்து கல்லிலே ஊர்ந்து வந்த மாட்சி மையுடைய அணிகலன்களையுடையது வையை (பரி. 11: 39). காளையூாதியான் திரிபுரத்தை அழித்த காலததுக் கல் உயாந்த சிகரத்தினையுடைய இமயமலையாகிய வில்லுக்கு நாணாகித தொல் புகழ் தந்தவர் ஆதிசேடனார் (பரி.இ.1176-78).
2. கற்பாறை. எருமை போலும் வடிவுடையது கருங்கல் - கரிய கற்பாறை - (புறம்.5:1). சீறூரில் கல்லை யுடைத்து உவர் நீர் ஊறும் கிணறுகளை இயற்றினர் (புறம். 331:1), வடதிசைக்கண் எல்லையாக உள்ள இமயம், தெய்வங்களின் நிலை யையுடைய கல் ஓங்கிய உயர்ந்த பக்கமலைகளை யுடையது (பதி. 43: 6,7). நலலெயில், கல்லை இடித்து இயற்றிய ஒடுங்கிய நீர்வரும் வாயை யுடைய கிடங்கினைக் கொண்டது (மது. 730,731). தலைவியும் தோழியும் பறித்துக குவித்த மலர்களுள் கல்லிலே படர்ந்த முல்லையும் ஒன்றாகும் (குறி. 77). நன்னனது மூதூர், இரையைத தேடியுலாவும் கொடுந்தாள் முதலையோடு திரையுண்டாக ஆழந்த கல்லை அகழ்ந்த கிடங்கினையும் உயர்ந்த மதிலி னையும் உடையது (மலை. 90-93). எருமை கிடந்தது போன்ற கல் பெருத்த வழியிடத்திலே வரகு செழித்து விளைந்திருந்தது (மலை. 111 113). 'பெரிய கல்லின திரட்சியிடத்தே முறிந்து நின்ற மலை யிடத்தே செல்லா தொழிமின்' எனக கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் பெறுதல் (மலை. 367). கான் யாற்று வெள்ளம் முதவை தங்கும் உயர்ந்த கலலில் மோதி மீளும் சுழிகளை யுடையது (அகம். 18:2, 3), பக்கமலை உயர்ந்த கலலின அடுக்கை யுடைய இருண்ட குகையினை யுடையது (அகம். 52:5). உண்ணாது வருந்திய யானையின முதுகில் நடந்து செல்வது போன்ற கல்லில் ஏறியும் இறங்கி யும் செல்லும் சிறு நெறிகளை யுடையது காடு (அகம். 65:14-16). ஓடக்கோல் மறையுமாறு பெரு கிச் செல்லும் யாற்று வெள்ளம் கல்லிற் பொருது ஒலிக்கும் (அகம். 72:7,9). கொலைவில் ஆடவர் இர வில் காட்டரண்களில் உள்ளார் அலற அவரைக் கொனறு தாம் கொண்ட ஆனிரைகளைப் பகுத்துப் பெரிய கல முடுக்கிலே தசையினை அறுத்துத் தின்பர் (அகம். 97: 4-6), கனையெரி பரத்தலின கல காய்ந்திருக்கும் காட்டினகண் எழினியின் ஏவல் தொழில் முடிக்கும் விழுத்தொடை மறவர் கள் ளுண்ட மகிழ்லினால் முனைகடந்து ஆனினம் தருவர் (அகம்.105: 10-15). கல்லைச் சேர்நதிருந்த சிதைவுற்ற குடிலில் தாழியிடத்தே தழைத்த பருத் தியின் இளங்காயைச் சேவல பேடைக்கு ஊட்டும் (அகம்.129:6-8). மலைச்சாரலிலுள்ள கல் செறிந்த நெறியின கண்ணே சோலையிடத்துள்ள மூங்கிற் குருத்தினைத் தின்னும் பெருங்களிறு இயங்கும் (அகம். 148: 12-14), மலையைச் சேர்ந்த வெண் கடம்ப மலர்கள் காற்று மோதுதலின் பலவும ஒருங்கே சேர்ந்து கலலில் உதிர்ந்தன (அகம்.199: 1-3). அரும்பு முதிர்நத முருக்க மரத்தின் கிளை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nb7bda4bqcg59mam6klmultdkxg3t54</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/155</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668532</id>
    <revision>
      <id>1986869</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:18:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986869</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9953" sha1="jpe5jnqtbtjtugs6r1161azv4mnf9nm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கல்
147
கல்
பொருந்திய பெரிய கல் கடுவளி வீசுதலின் மலரால் மூடப்பெற்று வெங்காட்டில் அழலால் மூடப்பெற்ற யானையைப் போனறு வியப்புறத் தோன்றும் (அகம். 223:5-7}, பெரிய கல்லையுடைய பக்க மலை யில் தலைவியின் தமையன்மார் உழுதவிடத்தே பெரிய கதிரினையுடைய தினை கருமபு போலத் திரண்டு கவின் பெற விளைந்தது (அகம். 302:9,10). தலைவர் கல் உயர்நத பக்க மலைகளை யுடைய மலையைக் கடந்து சென்றார் (அகம். 313,17). கீழைக காற்றால் வீழ்த்தப்பட்ட செங்காந்தளின மலர்கள் கலலின மேல் கவிநது கிடந்தன (குறு. 185:6, 7), 'ஏகல் வெற்பன' (குறு. 265.5). 'நாம கேட்கும் ஒலி நல்லான் கழுதது மணியோசையோ, செய்வினை முடித்து வரும் தலைவனின தேர்மணி ஓசையோ என்பதை முல்லைக்கொடி படர்ந்த கல்லின மேல் ஏறிக் கண்டுவருவோம் வருக' எனத் தோழி தலை வியை அழைத்தாள் (குறு. 275). தலைவனைக் காணாத தலைவி செறிந்த துயாமிக்க நெஞ்சத் தோடு பெரு வெள்ளத்தின் கல்லின மேல் மோதும் சிறு நுரை போல, மெல்ல மெல்ல உயிர் தேய்ந் தாள் (குறு. 290:4-6). கல விளங்கிய கரியமலை கொடுங்காற்று வீசியதால் இலையுதிர்ந்து நிழலற்ற வெறும் கொம்புகளாய் நிற்கின்ற மரங்களை யுடையது (நற். 62:8-10). களிறு கல்லினகண்ணே ஊறுகின்ற நீரை அவ்வூற்றுக்குழி அற முகந்து கொண்டு தன்பிடியானையின் எதிரே ஓடும (நற். 186:1-3). கருங்கால் வேங்கையின் பொன போன்ற நறியமலர் கலலின் மேல் உதிர்ந்து பரவிக் கிடக்கும் (நற்.257:5,6). காட்டில் குருதி போலச் சிவந்த செவியினையுடைய கழுகுகள் கல்லின் மருங்கே கிடைக்கும் முடை நாற்றத்தையுடைய ஊன் துண் டங்களைப பார்க்கும் (ஐங்.335:2-4). சூனமுதிர் முகில மலையைச சூழ்ந்து தன இடியேற்றினம் ஆர்ப்பக கடல் குறைபட முகந்த நீரை அம்மலை யின து கல துணிபடும்படி வீசிப் பொழிந்தது (பரி. 20:1-3). மகளிர் தம் கணவரோடு தொனமையான புகழையுடைய மலையிடததைச் சார்ந்த கல சேர்ந்த கிடக்கைக் குளவாய் அமர்ந்தான திருக்கோயிலை வணங்கினர் (பரி.தி.1:62,63).
3. கல். சோழன நலங்கிள்ளி கற்றவர் அறிவாலும் அறியாத அடக்கத்தை யுடையனாய யானை தன் கதுப்பின்கண் அடக்கியெறியும் கல் போல மறைத்த வலிமையுடையவன் (புறம். 30:6-9). பண்டச் சாகாட் டின ஆழ்ச்சியைப் போக்கப் பெருமிதப்பகடு அரி மணல் பரக்கவும் கல் பிளக்கவும் நடந்தது (புறம். 90:7-9). பாரியின் குனறில் பாணரின் கலங்கள் நிறைய ஊற்றிய கள்ளின் தேறல் வழிந்து கல்லை 4 இ பொக தொ 2 10அ
.
பகை
யுருட்டிச் செல்லும் (புறம். 115:2-6). பாரியின் நெடு வரையில் அருவி கல்லை யுருட்டி யோடும் (புறம். 15812-4). கல்லை அலைத்தொலிக்கும் பேரியாற்று நீரின் வழிப்படும் புணையைப் போல ஆருயிர் ஊழின வழிப்படும் (புறம்.192:8-10), இரவலரை விட்டு நீங்காது நிலைத்த நலகுரவு கல்லாற் செய் தாற போன்ற இயல்பினது (புறம். 196:12). வரது ஆரெயிலை வருத்திய கலலைக் கககினாற போல இடையறாது வீசும் கவணையும் நாரால் அரிக்கப்பட்ட கள்ளையுமுடைய கொங்கு நாட்டி னர்க்குத் தலைவன் இளஞ்சேரலிரும்பொறை (பதி. 88:18,19). கல்லைப பொளித்தாற் (குடைத்தாற்) போன்ற ஒடுங்கிய வாயையுடையது குண்டிகை (மது. 482). கண்மாறு ஆடவர் கல்லையும் மரத்தை யும் அறுக்கும் கூர்மையுடைய வாளினையுடையவர் (மது. 635). பரதவர் பிள்ளைகளுடைய கல்லெறியும் கவணிற்கு வெருவிப் பனையிலிருக்கும் பறவைகள் இரிந்தோடும் (பட். 63,73,74). கேழற் பன்றி தினைப்புனத்தை உண்டு அழிக்கையினாலே கான வர் அதனைக் கொலவதற்கு அது புகும் வழி தோறும் பெரிய கல்லால் ஆகிய பொறியினைப பொருத்தினர் (மலை. 193-195). புனங்காக்கும் குறவர் பரணஏறிக கைபுடைத்து அகனற மலையிற குறுங்காட்டில நிறைந்த யானைகளின் நிலையைக கெடுககக் கவணால எறிகின்ற கடிய கல மூங்கிலி னது பசுங்கோலைக் கடந்து, கல்லென ஓசை யுண்டாகக் குரங்குகள் குட்டிகளுடன இரிந்தோட, உயிர் செகுககும் கூற்றம போல விரைந்து வரும் (மலை. 208-210). வேல் காய்நதாற போன்ற கூரங் கல்லையுடையது பாறை (மலை. 373), விரைந்தோ டும் குதிரை பூட்டப்பட்ட தேரின் உருளை, கவலில் மோதுதலால் எழும ஒலி கார்காலத்து மழையில இடி முழக்கினை ஒக்கும் (அகம. 14.18-21). வெகுண டெழும் குரலையுடைய பேராந்தைச் சேவல மலை யிலுள்ள கல் உருண்டு விழுமபோது எழும் ஓசை போல மாறிமாறி ஒலிக்கும்(அகம். 89 3-5). அருந்ஞசுர வழிச் செல்வார் ஆறலைப்போர் கல்லை எடுத்து எறிதலின் பலகிழிவுகளைக கொண்ட உடையினை யணிந்திருந்தனா (அகம். 285.9, 10). இரவில் மேய வரும் யானையை ஓட்டக் கானவன் மிக்க விசையினை யுடைய கவணால் எறிந்த சிறுகல அம் பென விரைந்து சாரல் வேங்கையின பூங்கொத துக்களைச் சிதறித தேனை யழித்துப் பலாப பழத்தினுள் தங்கியது (அகம். 292:8-14). தலைவர் கற்களையுடைய மலையைப் போன்ற மார்பை உடையவர் (குறு. 76:2). கல்லை அலைத்து ஒலிக்கும் விரைந்து வீழும் அருவி நிலத்தில் ஊர்ந்து செல்லும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jpe5jnqtbtjtugs6r1161azv4mnf9nm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/156</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668533</id>
    <revision>
      <id>1986870</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:19:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986870</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9719" sha1="dlluntbaoi756k7kuzi2ztqedgzihy1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பாம்பைப் போல இழிதரும் (குறு. 134:5,6). கல்லை யுடைய மலையில் ஓமை மரததின கவட்டிருந்த துணை நீங்கிய பருந்தின புலம்புகொள் ஓசை ஆறுசெல மாக்களுக்கு உசாத்துணையாக அமையும் (குறு.207.2-5). விலலுடைய வீளையர் கல்லை வீசியதால் காட்டில் திரிந்த மடமான தன் இனத் தினின்றும் பிரிந்தது (குறு 272.2-4). கடுவரல் கான் யாற்று வெள்ளம் கலலை அலைத்துக்கொண்டு ஓடிவரும் (நற.7.3,14). நெடுவரையின வன்னிலத் தமைந்த சிறுதடியில் பொலிவழிந்த மன்றத்தில் கல்லையுடைய குழிகளிலுள்ள கலங்கல நீரைத் தந்து, நிறைந்த மழையை அறியாத இரவில் குறைந்த உணவுடைய செந்தொடை மறவா வழி பார்த்திருப்பர் (நற். 33-1-7). பெருமலைப் பக்கத்தில் நளளிரலில் மழை பொழிந்ததனால கல நிரம்பிய காட்டினகன் ஓடும் யாற்றுநீர் சருகுகளோடு பூங் கொத்துக்களையும் அடிததுக்கொண்டு விரைந்தது (தற.53:4-8). புனசெய்யிலே மேய்கின்றயானைகளது இயககம கேட்ட கானவன் பரண்ஏறிக் கடுவிசை யினையுடைய கவணையிற் கலலை எறிய அது வேங்கை மலரைச் சிதறி ஆசினிப் பழத்தை உதிரததுத் தேனடையைத் துளைத்து மாவின் துணரை உழக்கி வாழை மடலைக கிழித்துப் பலாவின் பழத்துள் தங்கும் (கலி. 41:7-16). கல்லினுள் மணியாகத் திருமால் திகழ்கிறார் (பரி. 3: 64). கௌதமன சினத்தால் கல்லுருவான அகலிகையின் ஓவியம் பரங்குன்றின். சித்திரச் சாலையில் எழுதப்பட்டிருந்தது (பரி. 19:80-53). 4. பரற்கற்கள். விறலியா 'நாயின் நாக்கினை ஒத்த கல்- பரற்கல் பொருகின்ற சிறிய அடியினை யுடையவர் (மலை. 43,43). ஞாயிற்றின் கதிர்கள் காயும் பக்க மலைகளில் பகுத்து வைத்தாலொதத உச்சியினை யுடைய கூரிய கல் தீட்டப்பட்டன போன்று தேயந்த கூர்முனையைத் தோற்றுவித்து வழிச்செலவார் விரல் நுதியைச் சிதைக்கும (அகம். 5-11-14). கல் விளங்கும் காட்டிடததிலுள்ள சுர நெறியில் கொடுவில் எயினர் செல்ல இரை கிடைக்கும் என்ற துணிவால் பருந்தின் பேடை தன் துணையை அழைக்கும் (அகம். 79:11-16). பெருங்காடு காழியர் (வண்ணார்) எடுக்கும் உவர் மண ஒழியக களர்மண் பரந்த இடத்தையும் கல்லை இடையே கொண்ட நெடுமருங் கினையும் உடையது (அகம். 897-9, 17).
பாணன
-
என்பவன் எஞ்ஞான்றும் கல்லைப் பொருது மெலிவுறாத வலிய அடியினையுடைய வன் (அகம். 113:10). வேனிலால் உழந்த கானம் பசுமையற்க காயந்த கல் உறுத்தும பரபபினை
148
கல்
யுடையது (அகம். 185:8,9). தலைவன் குன்றகச் சிறு நெறியில் கல விளங்கிய அரிய இடங்கள் குறுக் கிட்ட, மொழி வேறுபட்ட தேயங்களிலுள்ள பாலையைக் கடந்து செனறான (அகம். 205 22-34). வெஞ்சுரத்தின் கவர்த்த வழியில் உப்புப் பொதி யினைச் சுமந்து செல்லும் கழுதையின் தேய்ந்த குளம்பு உதைத்தலால் கல் பிறழந்து கிடக்கும் (அகம். 207:5-7). கானகம் கல் பொருநதிய நீண்ட கவர்த்த வழிகளையுடையது (அசும். 245 19). வள் ளைக் கொடியின் இலைச் செறிவில் மடிதுயில் வெறுத்த யாமை ஒலித்தவ செய்கிறை கல்லின் வழியே சென்று நீர்ததுறைக்கண்ணே பனங்கள் ளினை அருந்துஙகால சிந்திய ஒழுக்கினை உண்டது யானை பிடியோடு வதியும் காடு
(அகம்.256:1-5),
295:
கல பொருந்திய நெறிகளையுடையது (அகம். 6-8). 'கல் படுதலாவே சிவந்த நின மெல்லடி வருந்தாதிருக்கக் காட்டு நெறி யகத்துள்ள ஆல் நிழலில் இளைப்பாறி ஏகுமதி' என உடன்போக் கினகண் தலைவன தலைவியிடம் கூறினான (நற 76:2-9). இலந்தையின் களியையுடைய பசுங்காய் கல் பொருந்திய சிறு நெறியினகண உதிர்ந்து பரவிக் கிடக்கும் (நற. 113:2,3). உடன வருவல் என்ற தலைவிககுத் தலைவன நீ வருவையாயின நின் சீறடித் தாமரை கல்லில் பட்டு அலலியைச் சேர்ந்த தாமரை இதழ்கள் அரக்குத தோயந்தன போல் கறுக்குமே என்றான (கலி. 13:10-13). பொருள் நச்சித துறந்தேகும் தலைவன செல்வழி யில் கல்லின் மேலுண்டான வெம்மை நீங்கும்படி கனைதுளி சிதறுவாயாக எனத தலைவி மேகத் திடம் இரப்பது கற்பிற்குப் பொருந்துவது அன்று (கலி. 18:5-8). வெந்த கரியினைக் கொண்ட பல வழிகளையுடைத்தாயக் கல காயந்த காட்டகத்தை அஞ்சத்தாக வழியென்று கருதாது பொருளை விரும்பித தலைவன் பிரிந்து சென்றான (கலி. 150:
11,12).
உள்ள
5. நடுகல். நிரை மீட்டுப்பட்ட மறவனின் உயர்ந்த புகழையுடைய பெயர், மயிலின பீலியைச் சூட்டிய புடைவையாற் செய்யபபட்ட பந்தர்ககீழ் கல்மிசை - நடுகலலினமேல் -எழுதப்பட்டது (புறம. 260:25-28). செல்லும் வழியில் புனலினகண் அணை போல எதிர்ப்படையைத் தடுத்துப் பொருது மாயந் தவனது கல்லைத் தொழுது செல்க எனக் கிணைஞன் ஆற்றுப்படுத்தப் பெறுகினறான (புறம. 263:2-8), கன் றொடு கறவை தந்து பகைவர் ஓட்டிப்பட்ட நெடுந் தகையைப பதுக்கை சேர்த்திச் செம்பூங்கண்ணி யுடன் மயிற பீலியைச் சூட்டிப் பெயர் பொறித்துக் சுல நட்டனா (புறம. 264:1-6). வேங்கையினது ஔளி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dlluntbaoi756k7kuzi2ztqedgzihy1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/157</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668534</id>
    <revision>
      <id>1986871</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:19:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986871</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9209" sha1="8zg5obnl3yh8wo40ttqvcj2pelusk03" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கல்
ணர் நறும்பூவைப் போந்தைத் தோட்டிற் புனைந்து தொடுத்துக் கோவலர் இலைமாலை சூட்டி வழி படக் கல் ஆயினாயே எனப் பண்ணனைச் சோணாட்டு முகையலூர்ச் சிறுகருந் தும்பியார் இரங்கிப் பாடுவர் (புறம்.265:3-5), பகைவர் முன்னே அஞ்சாது நினறு அவர் செலவைத் தடுத்துக் களிறு களை எறிந்து தாமும் வீழ்ந்த மறவரின் பெயரும் பீடும் எழுதி நட்ட கல்லைப் பரவுதலன்றி நெல் லைச் சொரிந்து பரவும் கடவுள் வேறில்லை (புறம். 835:9-12). கூத்தர் செல்லுமிடத்தில் பொருதுபட்ட மறவனின்னான் என்றறிய அவன் பெயரும் பீடும அகழ்ந்து பொறிக்கப்பட்ட கடவுட் டன்மையுடைய கல் மராத்தின் நிழலில் நடப்பட்டிருக்கும் (மலை. 394-396). சுரநெறி சிவந்த அம்பினையுடைய கொடு வில் ஆடவரது நல்ல வெற்றிகளை எழுதிய கல் நிலைகொண்ட வழிகளையுடையது (அகம். 179:7-10). ஆனிரையைப் பெயர்த்துத்தந்து மாய்ந்த மறவரது தலவிசையை நிலைநிறுத்துக் குன்றுகளின் பக்கத்தே நட்டு வைத்தாற போன்ற இயற்கையி லெழுந்த நீண்ட சுல்லின் அகன்ற இடத்தைச் செதுக்கி மண்ணி, நறுலிரை மஞ்சள் பொலியப் பூசிக் கரந தைக் கண்ணி சூட்டி இளையர் வழிபட்டனர் (அகம்.
269:3-13).
6. துறுகல். மறவர் கல்லுடைய - துறுகல்லுடைய - நெடிய வழிகளை வெட்டி, சுரத்தின்கண் அகன்ற வழிகளை அமைத்தனர் (பரி. 19:1,2). பல்லான் கோவலர் தம் ஆநிரைகளைப் புல்லுடை மேய்ச்சற் புலங்களில் மேயவிட்டுக் கல் உயர்ந்த காட்டிடத்தே கதிர்மணி பெறுவர் (பதி. 22:20-28).
.
7.சாணைக்கல், சிறுகாரோடன் அரக்கோடு சேர்த்து இயற்றிய கல் சாணைக்கல் - போலப் பிரியலம் என்று தவைர் தாம் கூறிய சொல்லை மறந்தனரோ' என்று பிரிவிடை யாற்றாத தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (அகம். 1:5,6). சிறுகா ரோடன் அரக்கோடு சேர்த்து இயற்றிய கல்லினைப் போன்ற வன்மையமைந்த நாலினேன் ஆகிப் பேச வில்லை எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (அகம். 356:9,10).
8.பட்டடைக்கல். பிட்டங்கொற்றன் தன் பகைவர்க் குக் கருங்கைக் கொல்லன் விசைத்தெறி கூடத் தோடே மாறுபடும் உலையிடத்துக் கல் - பட்டடைக் கல- போலும் வலிமை யுடையவன (புறம்.170:
14-17).
9. தீட்டுக்கல். நெல்லரி களமர் தம்முடைய அரிவாள் வாய் மழுங்குமாயின் பின்னும் நெற்களை மறத் தோடு அரிய வேண்டி யாமையின் வளைந்த முது
149
கல்பொருசிறு நுரையார்
கோட்டைக் கல்லாக - தீட்டுங் கல்லாக - கருதி அவ்வரிவாளைத் தீட்டுவர் (புறம்,879:3-5). 10.காவிக்கல், பார்ப்பான் துகிலைக் கலலில் - காவி கல்லில் - தோய்த்துடுத்த தவக் கோல முடையவன் (முல்லை. 37).
11. நங்குரக்கல், கடலிடத்தே பாய்கட்டின கயிற்றை அறுத்துப பாயையும் பீறிப் பாய்மரம் முறியும்படி கடுங்காற்று காய்ந்து வீசுதலினாலே கல - நங்குரக் கல் + கயிற்றுடனே நின்று உலவி நாவாய் நெடுஞ் சுழியிற்பட்டது (மது. 375-379).
12. அம்மிக்கல், பெரிய மனையில் குற்றேவல் வினைஞர் கருங்கொள்ளின் நிறத்தையொத்தநறுங் கல்லிலே - சாந்து அம்மியிலே - கத்தூரி முதலிய பசுங் கலவையை அரைத்தனர் (நெடு. 49,50). 13.வெற்றிக்கல். எழினியைப் பொருது வென்று அவன பல்லைப் பறித்து வந்து வெண்மணி என னும் ஊரினது வாயிற் கதவிலே பதித்த மத்தி அவ் வெற்றிக்கு அடையாளமாக அங்குள்ள குளிர்ந்த துறைமுகத்தில் கல் - வெற்றிககல் -நாட்டினான
(அகம். 211;12-15),
14. கட்டளைக்கல். நறவம் பூவின நறிய தாதை அளைந்த வண்டு பொன்னையுரைக்கும கல் கட் டளைக்கல - போல நன்னிறத்தைப் பெறும (நற்.
20:8-4).
-
15.மலைச்சாரல். கல்லில் மலைச்சாரலில் உழு துண்டு வாழும் குறவர்தம் காதலமடமகள் பலா வின் சுளையைக் கருவிரல மந்திக்கு வருவிருந்து அயர்வாள் (நற்.353:4-1.
16.மணி.'நெடும்பெருங் குன்றின்கண்ணே மயக்கத் தினைத் தரும் இருளுடைய குகையில் ஒளியினறி மறையும் கல் - மணி - போல ஒளியிழந்தொழிலா யாக' என அல்லகுறிப்பட்டு மீண்ட தலைவன் தன்னெஞ்சிற்குக் கூறினான் (அகம். 258:6-8). கல்பொருசிறு நுரையார் - புலவர். இவர் குறுந்தொகை 290-ஆம் பாடலின் ஆசிரியர். இப்பாடலில் வரும் 'கல்பொரு சிறுநுரை' என்ற உவமைச் சொற்றொ டரால் இவர் இப்பெயர் பெற்றார். இப்பாடல் வற்புறுத்துந் தோழிக்குத் தலைமகள் அழிவுற்றுச் சொல்லியது என்னும் துறையின்கண் அமைந்தது. தலைவரது பிரிவு நீட்டிப்பின் என் உயிர் நீங்கும் என்னும் கருத்துப்படத் தலைவி தோழியிடம். 'எம் தலைவரைக் காணோமாயின், செறிந்த துயர் மிக்க நெஞ்சத்தோடு மிக்க வெள்ளத்தில் கல்லின் மேல் மோதும் சிறிய நுரையைப் போல மெல்ல&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8zg5obnl3yh8wo40ttqvcj2pelusk03</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/158</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668535</id>
    <revision>
      <id>1986872</id>
      <timestamp>2026-11-04T16:20:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Harisha usha</username>
        <id>17386</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986872</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9551" sha1="sr8r6683ksq1ga81diju9t32a4du91t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Harisha usha&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கல்லகம்
150
கல்லளை
மெல்ல இல்லை யாவேம்' என்று கூறுவதாக இப் பாடல் புனையப்பட்டுள்ளது. கல்லகம் மலையகம். கல்லகத்து - மலையகத்து பலாவின் கனி கவர்ந்துண்ட கடுவன செம்முக மந்தியொடு பொலிந்து பக்க மலையிலுள்ள மூங் கில் உச்சியின்கண துயிலும் (புறம். 300:1-5), இளஞ் சேரலிரும்பொறை இருபெரு வேந்தரும் விச்சி என் னும் குறுநில மனனனும் வீழும்படி பகைவர் புகு தற்கு அரிய காவற் காட்டையுடைய கல்லகத்து அமைந்த ஐந்து மதில்களை அழித்தான் (பதி.ப.9:4, 5). கல்லகததே தோரை நெல்லும் ஐயவியும் ஐவன நெல்லும் இஞ்சியும் மஞ்சளும் மிளகுக் கொடியும் ஒழிந்த பலவேறு பண்டங்களும் குவிக்கப்பட்டிருந்தன (மது. 387 -290). களிற்றி யானை கலலகச் சிலம்பில் தன் கையை யுயர்த்திப் பெருமூச்செறிதலால் வேங்கை நறுமலர்கள் கொல் லன ஊதுலையிற் பிதிர்ந்தெழும் தீப்பொறி போலப் பொங்கி மின்மினி போலப் பெரிய புதரில் பரவின (அகம். 202-3-8). கல்லகத்தில் இரும்புலி ஏற்றை பிடி புலம்புமாறு களிற்றைத் தாககி வீழ்த்தும் (நற். 36: 1-4). கல்லக வரைப்பிலுள்ள கானகத்தே பொருந்திய சிறுகுடியின் வளமுடைய மருங்கில் மல்லிகை அரும்பின (நற். 122:3,4). தினைக்காவலன் இழைத்த பரணைக் கானமஞ்ஞை தாம் இருத்தற் குரிய பஞ்சரமாகக் கொண்டு தங்குதற்கிடனானது கலலகம் (நற்.278:5-7). தலைவியின ஊர் கல்லகத்
தது (ஐங். 279:4).
கல்லகாரம் - நீர்க்குளிரி, கல்லகாரப் பூவினால- நீர்க் குளிரிப் பூவினால் - ஒருத்தி கண்ணி தொடுத்தாள் (பரி. 11:103).
கல்லடாஅர் - சுற்பொறி. தினைப்புனத்து வந்து மேயும் பன்றி பட்டொழியுமாறு புனவன் சிறு பொறியாக அமைத்து வைத்த பெருங்கல்லடா அல் - பெரிய கற்பொறியில் - வயப்புலி அகப்பட்டது (நற். 119: 1-3). கல்லடார் காண்க.
கல்லடார் · கற்பொறி. பாண்டியன் தலையாலங் கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் பெரும் புலியைப் படுக்கும் வேட்டுவன் பொறியறிந்து மாட்டிய பெரிய கல்லடார் - கற்பொறி - போன்ற மார்பை உடையவன் (புறம்.19:5,6,18). கல்லடாஅர் காண்க.
கல்லடுப்பு - கல்லால் அமைத்த அடுப்பு. உப்பு வணிகர் கூட்டம் விட்டொழித்த கல்லடுப்பில் வில்லுடை வீரர் ஊனை புழுக்கி உண்பர் (அகம்.119:8,9; 159:4,5,10). சுனைநீரை முகந்த களிமண்ணால்
செய்த பானையைக் கல்லடுப்பில் ஏற்றி வரகரிசி யிட்டுக் கொன்றைத் தாதுபோல அத்த வரகு சோற்றைக் குடவர் (இடையர்) ஆறுசெல வம்பலர் காய்பசி நீங்க நல்லான் பாலொடு பகுத்துக் கொடுப்பர் (அ ம். 393:8-17).
கல்லதர் - மலைவழி. கல்லதரில் - மலைவழியில் - நல லமர்க் கடந்துபட்ட தறுகணாளர் குடரைப் பருந்து கண்டார் அஞ்சுமாறு இழுக்கும் (அகம் 71.9-11). தலைவன் ஊக்கம் குனறா உள்ளத்தொடு வேல துணையாகக் கனையிருள் பரந்த கல்லதர்ச் சிறு நெறியில் தலைவியைக் காண வநதான் அகம். 902: 12-14). நெல்லியின் வடுவற்ற பசுங்காய்கள சல லதர் மருங்கில் கடுங்காற்று உதிர்ப்பப் பொற்காசு போலப் பொலிவுபெறப பரவிக் கிடந்தன (அகம். 363:6-8). கல்லதர்ச் சிறுநெறி மூங்கில் செறிநதது (நற். 55:2). கல்லதரும் கானும் தன்னைக் கொல்வ தாக ஆறுபார்த்துற்ற அச்சததால் சிறைப்புறமாகத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (நற்.158:2-3). மேகம் தன்தொழில் பொய்த்தமையின் மூங்கில்கள் கவின அழிந்த கல்லதர்ச் சிறுநெறியில் பரற்கற்கள் நிரம்பிய பள்ளத்தில் ஊறும் சின்னீரை
யானை
யொடு புலி பொருது உண்ணும் (நற்.333:1-4). கானவன் சுல்லதரில் உள்ள சிறிய புழையருகில் கரந்திருந்து தினைக்கதிரைப் பிணவொடு கவர்ந்த கேழற் பன்றியைக் கொன்றான் (நற். 334:1-4). கல்லதர்ச் சிறுநெறியில் முல்லைக் கொடி படர்ந் திருந்தது (நற்.343:1), கல்லதர் நெறியில் கல்லாக் கோவலர் தம் கைக்கோலால் தோண்டிய ஆவிற் குரிய பள்ளத்திலுள்ள நீரை யானைகள் வெளவும் (p. 304:1-3). அரும்பொருள் வேட்கை யுடைய னாய்த் தலைவியைப் பிரிந்த காலத்துச் சுரத்திடை யுள்ள கல்லதர்ச் சிறுநெறிகள் தலைவனுக்கு நெடியவாய்த் தோன்றின (ஐங்.389:1-3).
கல்லனை - மலைக்குகை. 'நின்மகன் யாண்டையன்' என்றார்க்குக் காவற்பெண்டு 'புலிகிடந்து போகிய கல்லளை - மலைக்குகை - போல ஈன்ற வயிறு இதுவே, அவன் போர்க்களத்தினகண்ணே தோன் றுவன்' எனறு கூறினார் (புறம். 86). சேரமான் வஞ்சனது மூதூர், பகைவர்க்குப் புலியினம் கிடந் துறங்கும் கல்லளை போல நெருங்குதற் கரியது (புறம்.398:8-11). 'இல்லிலே புகுந்தாலொத்த கல்ல ளைகளிலே இராக்காலத்துத் தங்கிச் செல்க' எனக் கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் படுதல் (மலை. 225). தென் னனது மலையருவி வீழுமிடத்துக் கல்லளையில் மறைந்த வரையர மகளிர் போலத் தலைவி காண் டற்கு அரியள் என அல்ல குறிப்பட்ட தலைவன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sr8r6683ksq1ga81diju9t32a4du91t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11.pdf/198</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668536</id>
    <revision>
      <id>1986878</id>
      <timestamp>2026-11-04T18:15:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Desappan sathiyamoorthy</username>
        <id>14764</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;குப் பொறுப்புள்ள அமைச்சர்களிடம் வந்தன. இந்திய நாடு 1947-இல் சுதந்திரம் பெற்றபின் அதற்கென்று ஓர் அரசியலமைப்புச் சட்டம் வரையப்பட்டது. முதல...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1986878</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="11042" sha1="e3ncc7fcs6j4j1awf57i5g2r2sgq6ay" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Desappan sathiyamoorthy&quot; /&gt;{{rh|நகராட்சியியல்‌|170|நகராட்சியியல்‌}}&lt;/noinclude&gt;குப் பொறுப்புள்ள அமைச்சர்களிடம் வந்தன. இந்திய நாடு 1947-இல் சுதந்திரம் பெற்றபின் அதற்கென்று ஓர் அரசியலமைப்புச் சட்டம் வரையப்பட்டது. முதலாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தில், உள்ளாட்சி அரசாங்கக் கழகங்களெல்லாம் மாநில, தேசிய அரசாங்கங்களின் அமைப்பைப் போலவே மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுக் குடியாட்சி இயல்புடனிருத்தல் வேண்டுமென்ற ஒரு கொள்கை வலியுறுத்தப்பட்டது. அதன்படி எல்லா உள்ளாட்சி மன்றங்களின் உறுப்பினர்களும் தேர்ந்தெடுக்கப்படலாயினர்.

&lt;b&gt;நகராட்சிகளின் அமைப்பு, அதிகாரங்கள், பணிகள்:&lt;/b&gt; இப்போது தமிழ் நாட்டிலுள்ள நகராட்சிகளின் அமைப்பு, அதிகாரங்கள், பணிகள் மற்றும் பிற இயல்புகள் ஆகியவெல்லாம் அவ்வப்போது செய்யப்பட்ட திருத்தங்களோடு கூடிய 1920–ஆம் ஆண்டின் சென்னை மாவட்ட நகராட்சிகளின் சட்டத்தின்படியே நடைமுறையிலிருந்து வருகின்றன. நகராட்சியின் அதிகாரிகள் (அ) நகராட்சி மன்றம், (ஆ) தலைவர் (இ) நிருவாக அதிகாரி அல்லது (Chairman), ஆணையாளர் (Commissioner) ஆகியோர் ஆவர்.

&lt;b&gt;(அ) நகராட்சி மன்றம்&lt;/b&gt; சட்ட இயலான ஒரு நிலையும், அதிகாரங்களும், பணிகளும் உடைய ஒரு குழு (Corporate body) ஆகும். குறைந்தது 20,000 மக்கள் வாழும் நகராட்சியின் மன்றத்தில் 16 உறுப்பினரும், அதற்கு மேற்பட்ட மக்கள் தொகையின் அடிப்படையில் மிகுதியான உறுப்பினரும் மாநில அரசாங்கத்தால் வரையறை செய்யப்படுகின்றனர். நகர மக்களுள் 21-உம் அதற்கு மேலும் வயதுடைய மக்களால் உறுப்பினர்கள் யாவரும் 3 ஆண்டுக் காலத்துக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். நகராட்சிக்கு வரி பாக்கி இல்லாமல் வேட்பாளர்கள் செலுத்தி இருத்தல் வேண்டும். தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினர், பெண்கள் ஆகியோரின் பிரதிநிதிகள் அவர்களுக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். தேர்தலுக்காக நகராட்சி பல தொகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. அரசாங்க அலுவலர் எவரும் மன்ற உறுப்பினராதற்குத் தகுதி உடையரல்லர். நிறைவேற்றப்படாத நகராட்சிப் பணிகளையும், வீணாக்கப்படும் நகராட்சிச் சொத்துக்களையும், நகர மக்களின் தேவைகளையும் சுட்டிக் காட்டவும், தீர்மானங்களைக் கொண்டு வருவதற்கும், நகராட்சி விதிகளுக்குட்பட்ட பொருள்களைப் பற்றி விவாதிக்கவும் மன்ற உறுப்பினருக்கு அதிகாரம் உண்டு. மன்றத்திற்குப்பணிகள் பற்றிய பதிவேடுக வருவிக்கவும். தனது கல்வி நிலையங்களையும், மருத்துவமனைகளையும் கண்காணித்தற்குத் தம் உறுப்பினர்கள் சிலரைக் குழுக்களாக அமைக்கவும் அதிகாரம் உண்டு. மன்றம் மாதமொரு முறையேனும் கூடுதல் வேண்டும். உறுப்பினருள் மூன்றில் ஒரு பங்கினரேனும் (அவர்கள் குறைந்தது 6 பேராவது இருத்தல் வேண்டும்) இருந்தால்தான் கூட்டம் நடைபெறும். கூட்டம் நடைபெறுதற்கு 3 நாள்களுக்கு முன்னர் உறுப்பினருக்குக் கூடும் இடம், காலம், நிகழ்ச்சி நிரல் முதலியலைகளை அறிவித்தல் உறுப்பினருடைய வேண்டும். மூன்றில் ஒரு பங்கு வேண்டுகோளின் படியும் மன்றம் கூடலாம். கூட்டத்துக்கு வந்து வாக்கெடுப்பிலும் கலந்து கொள்ளும் உறுப்பினருள் பெரும்பான்மையோருடைய ஆதரவு இருந்தால் மன்றத்தில் தீர்மானங்கள் நிறைவேறும். கூட்ட நடவடிக்கை அறிக்கையைத் தலைவர் அவ்வப்போது மாவட்ட ஆட்சியருக்கு அனுப்புதல் வேண்டும். தலைவரோ எந்த உறுப்பினரோ, அவர் தொடர்பான எந்தத் தீர்மானமும் மன்றத்தின் வாக்கெடுப்புக்கு வரும்போது அதில் கலந்து கொள்ளுதல் கூடாது. அரசாங்கத்தால் அமர்த்தப்பட்ட நகராட்சி அதிகாரிகள் (ஆணையாளர், சுகாதார அதிகாரி, பொறியாளர் முதலியோர்) மன்றக் கூட்டத்தில் தத்தம் துறை பற்றிய செய்திகளைக் கூறலாம். வாக்கு அளித்தல் இயலாது. மன்றம் தனது பணியாளருடைய பணி பற்றிய விதிகளை மாநில அரசாங்கத்தின் ஒப்புதலோடு வரையலாம்; சுகாதார அதிகாரி, பொறியாளர், மின் பொறியாளர் ஆகியோரை மாநில அரசாங்கம் அமர்த்துவதால், இவர்களல்லாத மற்ற நகராட்சி அதிகாரிகளை மன்றம் நீக்குதலும் நிறுத்திலைத்தலும் கூடும்.

&lt;b&gt;(ஆ) தலைவர்:&lt;/b&gt; ஒவ்வொரு நகராட்சிக்கும் ஒரு தலைவரையும், துணைத் தலைவரையும் மன்ற உறுப்பினர்கள் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். தலைவரே 1933-ஆம் ஆண்டுவரை நகராட்சியின் எல்லா நிருவாகப் பணிகளையும் செய்து வந்தார்; அவ்வாண்டில் செய்யப்பட்ட ஒரு சட்டத்தின்படி நிருவாக அதிகாரங்களும், பணிகளும் ஆணையாளருக்கு மாற்றப்பட்டன. மன்றம் அமைக்கும் ஒவ்வொரு குழுவிலும் தலைவரும் உறுப்பினராவார். தலைவர் அல்லது துணைத் தலைவர் மன்றக் கூட்டங்களை நடத்தி வைக்கிறார். ஆணையாளர் அரசாங்கத்துக்கு விடுக்கும் செய்திகளும், அரசாங்கம் நகராட்சிக்கு விடுக்கும் செய்திகளும் தலைவர் வழியாகச் செல்லுகின்றன; அவர் அவற்றை மன்றத்தாருக்கு அறிவிக்கிறார். தலைவரை அல்லது துணைத் தலைவரைப் பதவி நீக்கம் செய்தற்காக மன்ற உறுப்பினருள் பாதிப்பேர் கையெழுத்திட்ட நம்பிக்கை இல்லாத் தீர்மானத்தைக் கொண்டுவர, அதை மன்ற மொத்த உறுப்பினருள் ஐந்தில் மூன்று பங்கு பேர் ஆதரித்தால், தலைவர், அல்லது துணைத் தலைவர் பதவி நீக்கம் செய்யப்படுவார்.
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>e3ncc7fcs6j4j1awf57i5g2r2sgq6ay</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11.pdf/199</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668537</id>
    <revision>
      <id>1986879</id>
      <timestamp>2026-11-04T18:46:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Desappan sathiyamoorthy</username>
        <id>14764</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;&lt;b&gt;(இ) ஆணையாளர்:&lt;/b&gt; சட்டத்துக்கு 1933 – ஆம் ஆண்டில் செய்யப்பட்ட ஒரு திருத்தத்தின்படி, மன்றத் தலைவருக்குப் பதிலாக ஒரு முழுநேர நிருவாக அதிகாரிய...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1986879</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10814" sha1="l3qa5v2sos7hp7f1424xsi0lsu5sfxa" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Desappan sathiyamoorthy&quot; /&gt;{{rh|நகராட்சியியல்‌|171|நகுடன்}}&lt;/noinclude&gt;&lt;b&gt;(இ) ஆணையாளர்:&lt;/b&gt; சட்டத்துக்கு 1933 – ஆம் ஆண்டில் செய்யப்பட்ட ஒரு திருத்தத்தின்படி, மன்றத் தலைவருக்குப் பதிலாக ஒரு முழுநேர நிருவாக அதிகாரியை அல்லது ஆணையாளரை மாநில அரசாங்கம் ஒவ்வொரு நகராட்சியிலும் அமர்த்திற்று. அவர் நகராட்சி நிதியிலிருந்து மாத ஊதியமும், படிகளும் பெறும் நிலையான அதிகாரி ஆவர். அவரை மாற்றுதல் வேண்டுமென்று மன்ற உறுப்பினர் 2/3 பங்கு ஆதரவுடன் தீர்மானம் ஒன்றை நிறைவேற்றினால், அவரை மாநில அரசாங்கம் மாற்றும். முன்பு தலைவர் செய்து வந்த எல்லா நிருவாகப் பணிகளும் ஆணையாளருக்கு மாற்றப்பட்டன. அவர் மன்றத் தீர்மானங்களைச் செயற்படுத்தி, பணிகளின் வளர்ச்சியைப் பற்றி மன்றத்திற்கு அறிவித்து, நகராட்சிக்கு வரவேண்டிய வரிகளையும் வாங்கினார். ஆயிரம் ரூபாய் வரை மதிப்புள்ள ஒப்பந்தப் பணிகளை (Contract) அவர் தீர்மானித்தல் கூடும். நகராட்சி அதிகாரிகளையும், அலுவலர்களையும் பற்றி பட்டியல் வரையவும், அவர்களுடைய ஊதியம் முதலியவற்றைப் பற்றித் திட்டங்கள் வரையறை செய்யவும், கல்வித் தகுதிகளைத் திட்டம் செய்து, விடுப்பு, ஓய்வூதியம் முதலியவைகளை வழங்கவும் அதிகாரங்களை ஆணையாளர் பெற்றுள்ளார். தலைவர் வழியாக மாநில அரசாங்கத்துக்குச் செய்திகளை விடுத்தும், மன்றக் கூட்டங்களிலும், குழுக் கூட்டங்களிலும் வாக்களிக்காமல் கலந்து கொண்டும். நகராட்சி அலுவலர்களையெல்லாம் கட்டுப்படுத்தியும் செயற்படுகிறார். நகராட்சியின் ஆண்டு ஆட்சி அறிக்கையை ஆணையாளர் வரைந்து. மன்றத்தின் ஒப்புதலைப் பெற்றபின், மாவட்ட ஆட்சியருக்கும், மாநில அரசாங்கத்துக்கும் அனுப்புகிறார். மன்றம் மக்ககளுடைய நல்வாழ்வுக்கும், பாதுகாப்புக்கும் இன்றியமையாத பணிகளை நிறைவேற்றுவதற்கு ஒப்புதலளிக்காவிடில், அவற்றை நகராட்சி நிதியிலிருந்து செலவு செய்து நிறைவேற்றி, மன்றத்துக்குத் தெரிவிக்கவும், அரசாங்கம் விடுக்கும் பணிகளை நிறைவேற்றவும் அதிகாரங்களை அவர் பெற்றுள்ளார்.

&lt;b&gt;நகராட்சியின் வருமான ஆதாரங்கள்:&lt;/b&gt; மாநில அரசாங்கம் விதித்துள்ள விகிதங்களின்படி நகராட்சி வரிகளை வாங்கி, வரிவிதிப்பு ஏடுகளையும், வரவு, செலவுக் கணக்கு ஏடுகளையும் நல்ல முறையில் வைத்திருத்தல் வேண்டும். மாநில அரசாங்கத்தின் ஒப்புதலில்லாமல், அது எந்த வரியையும் நீக்கவோ குறைக்கவோ கூடாது. அதற்கு வருமானங்களை அளிக்கும் ஆதாரங்கள் 1) சொத்து வரி (வீட்டு வரி), 2) தொழில், தொழில் நிறுவனங்கள் வரி, 3) வருமான வரியின்மீதான கூடுதல் வரி, 4) வாகன வரி, 5) நகராட்சிக் கட்டடங்கள், பேருந்து நிலையங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து கிடைக்கும் கட்டணங்கள், 6) இதர உள்ளாட்சி நிறுவனங்களால் செலுத்தப்படும் தொகைகள் ஆகியவை.

&lt;b&gt;நகராட்சியின் செலவினங்கள்:&lt;/b&gt; நகராட்சிச் சாலைகளை அமைத்துப் பாதுகாத்தல், மருத்துவமனைகளை நடத்துதல், சுகாதார மேம்பாட்டுக்கு ஆவண செய்தல், குடிநீர் வசதிகள் அமைத்தல், கழிகால் கட்டித், துப்புரவுக்கு ஏற்பாடு செய்தல், பள்ளிகளை நிறுவி நடத்துதல், பயணிகள் விடுதிகள் மற்றும் நகராட்சிக் கட்டடங்களைப் பாதுகாத்தல், நகராட்சி அலுவலர்களுக்கு ஊதியங்கள் முதலியவற்றை வழங்குதல் ஆகியவை நகராட்சியின் செலவினங்களாகும்.

&lt;b&gt;நகராட்சியின் மீதுள்ள கட்டுப்பாட்டு அதிகாரங்கள்:&lt;/b&gt; நகராட்சியும் மற்ற உள்ளாட்சி நிறுவனங்களைப் போலச் சட்டத்தில் விதிக்கப்பட்டுள்ளபடி மாநில அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்கு உட்பட்டதே ஆகும். மாவட்ட ஆட்சியர் எந்த நகராட்சியையும் பார்வை இடவும், அவரும், மாநில அரசாங்கமும் மன்றத் தீர்மானங்களையும், வரவு செலவுத் திட்டங்களையும், வரைபடங்களையும், பணிகள் பற்றிய அறிக்கைகளையும், பதிவேடுகளையும் வருவித்துப் பார்வை இடவும், நகராட்சியின் ஆண்டறிக்கையை வாங்கி அதனை ஆய்ந்து, மன்றம் செய்யத் தவறிய பணிகளைச் செய்யுமாறு அவற்றைத் தூண்டவும் கூடும். மன்றத் தீர்மானமெதுவும் அதற்குரிய அதிகார வரம்பை மீறியதாயின் அதனைத் தள்ளுபடி செய்யவும், மன்றத் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றத் தவறும் தலைவரை நீக்கவும், தம் பணிகளைச் செய்யத் தவறும் மன்றத்தைச் செயற்படாமல் நிறுத்தி வைக்கவும், கலைத்து விட்டு மறு தேர்தல் நடத்தவும், நகராட்சிக்கு வேண்டிய குடிநீர் வசதி, கழிகால் வசதித் திட்டங்களை நகராட்சி நிதியிலிருந்து செலவு செய்து நிறைவேற்றவும், நகராட்சிகளை ஆய்வு செய்து அறிக்கை அனுப்புமாறு ஆய்வாளர்களை அனுப்பவும், நகராட்சியின் கணக்குகளை அரசாங்கத் தணிக்கையாளர்களினுதவியால் தணிக்கை செய்யவும் நகராட்சிகளின் மீது பலவகையான கட்டுப்பாட்டதிகாரங்களை மாநில அரசாங்கம் செலுத்துகிறது.
{{Right|&lt;b&gt;பா.சூ.&lt;/b&gt;}}

&lt;b&gt;துணைநூல்:&lt;/b&gt;

The Madras District Municipalities Act, 1920, Government of Tamil Nadu.
&lt;section end=&quot;நகராட்சியியல்‌&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;நகுடன்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;நகுடன்:&lt;/b&gt;}} இவன் சந்திர வமிசத்தரசன்; ஆயுவிற்குச் சுவர்பாவியிடம் பிறந்தவன்; சந்திரனிலிருந்து ஐந்தாம் தலைமுறையினரின் மகன்; புரேவசுவின் பேரன். இவன் தேவி பிரியம்வதை எனப்படுவாள்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>l3qa5v2sos7hp7f1424xsi0lsu5sfxa</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/109</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668538</id>
    <revision>
      <id>1986912</id>
      <timestamp>2026-11-05T05:25:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986912</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9885" sha1="pek9wi8z439by8jeghen1ugz9w52rfa" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

தவம்
களையுடையவள் தலைவி (நற். 282: 10,11). தன் னாற் கொள்ளப்பட்ட களிறு பிழைத்ததால் கதஞ் சிறந்த புலி மேகத்தைப் போல முழங்கியது (ஐங். 218:3,4). நறுநுதலாய், நாம் நம் கூந்தலை ஆற்ற அது முல்லைப் பூவின் நாற்றம் கமழக் கண்டதற்கு நம் சுற்றத்தார் மனம் மாறுபட்டுத் தலைவன் தழுவிய கொல்லேற்றினைப் போலக் கதங் கொண் டனர் என்று தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (கலி. 105:63-86). 'தன் கன்றினிடத்துச் செல்வார் மீது கதங்கொண்ட புனிற்றா பாய்ந்தாற் போன்று என்னை அடுத்து நிற்கும் உனனைக் காணின் யாய் கடுஞ்சினங் கொளவாள்' எனத் தலைவி தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி.116:8,9), 'திங்களுள் தோன்றிய குறுமுயலே, என கேள்வன் இருக்கு மிடத்தைக் காட்டாயாயின், கதம் மிக்க நாயை நின்னைப் பற்றுமாறு ஏவுவேன்' எனத் தலை வனைப் பிரிந்திருந்த தலைவி கலங்கி மொழிந் தாள் (கவி.114:18-20).
கதவம்-கதவு. சோழன் நலங்கிள்ளி தென்னவனது நல்ல நாட்டுள்ளும் ஏழெயில் கதவத்தை - கதவை- அழித்துக் கைக்கொண்டு புலியைப் பொறிக்கும் வலியுடையவன் (புறம். 33: 7-9), அதியமான் நெடுமா னஞ்சியின் இனக்களிறுகள் செலக்கண்ட பகைமன் னர் தம் மதில்வாயிற் கதவங்களும் கணைய மரங் களும் புதியனவாக இடுதற்குப் பழையனவற்றைப் போக்குவர் (புறம், 98: 1-4). அவுணர் தேவர்க்கு அஞ்சி வானத்தில் இழைத்த அரணத்தின் கதவத் தைக் காக்கின்ற கணையமரம் போன்ற பருத்த வலிய தோள்களையுடையவன களங்காய்க்கண்ணி நார்முடிச் சேரல் (பதி. 31: 18-20). கடல்பிறக் கோட்டிய செங்குட்டுவனின் தோள்கள் அரணின் கதவங்காக்கும் கணையமரத்தை ஒப்பன (பதி. 45: 9-11). கதவத்தையுடைய மதிலினிடத்து உருமேறு தன் கழுததைத் தேய்க்குமாறு உயர்ந்து விளங்கிய பகைவரது தூங்கெயிலை அழித்தவன் தொடித் தோட் செம்பியன் (சிது. 80-82). மகளிர் வைகறைப் போதின்கள் துயிறுணரிந்து இல்லத்தே செய்தற் குரிய கடமைகளைச் செய்ய விரும்பி நலலில் கதவங் களை ஒலியெழத் திறந்தனர் (மது. 664-667). வானத்தைத் தீண்டுமாறு உயர்ந்து விளங்கிய மேல் நிலத்திடத்துள்ள (மேல்மாடி) திண்ணிய நிலையினையுடைய கதவங்கள் தாழிட்டுக் கிடக்கு மாறு மழை பெய்தது (நெடு. 60-64). கைவல் கம்மி யனால் செய்யப்பட்ட நெடுநிலை, இரண்டாய் மாட்சிமைப்பட்ட தாழ்பொருந்திய கதவங்களைக் கொண்டது (நெடு. 81,85). காவலையுடைய மதி லினது கதவத்தை மோதியதால் களிற்றினது
101
கதவு.
தொடி பிளந்து வெண்கோடு முனை மழுங்கியது (அகம். 24:11-13). தலைவன் காவலர் அறியாது வந்து தாழிடப்பெறாத கதவத்தின் அருகே தங்கி மெல்ல உட்புகுந்து தலைவியைக் கூடினான் (அகம். 102: 12-14). அருங்காவலுடைய வீட்டின் ஒரு பக்கத்தே ஓவியம் எழுதினாற் போன்ற செறிந்த நிலையினையுடைய கதலத்தைப் பேய் வழங்கும் நள்ளிரவில், காவலர் சோர்ந்த நிலையில் திறந்து தலைவன் தலைவியை முயங்கினான் (அகம, 311: 2-5). ஊரிலுள்ளார் துஞ்சும் நள்ளென் யாமத்தில் களிறுபோல் வந்த தலைவன் தலைவியைக் கூடு தற்குத் தாழிட்ட கதவத்தைத் திறக்க முயன்றான (குறு. 244: 1, 2).தெருவில் மழை பெய்யக் காற்று, ஒன்றோடொன்று பொருந்துதலமைந்த வாயிற் கதவத்திலுள்ள துளைதோறும் அம் மழைநீரைக் கொணர்ந்து தூவ வீட்டிலுள்ள நாய் நடுங்கும் (தற். 132:3-5). பரததையர் சேரியினினறும் வந்த தலைவனோடு காமக்கிழத்தி, 'நின் குறியிடத்தே சென்று நின்னைக் காணாது. எம்மிடத்தே வந்து எம் கதவத்தைத் தட்டிக் கை வளையினாலே தம் வரவினைக் கூறும் பரத்தையரை நாங்கள் நோ லோமா' என்று கூறி ஊடினாள் (கலி. 68:8,9). காற் சிலம்பொலிக்க வந்து பரத்தைசினங் கொண்டு நின் பலகை பொருத தலைமை நிறைந்த கதவத் தைத் தட்டியது தவறாகுமோ எனக் காமக்கிழததி தலைவனை நோக்கி ஊடிக் கூறினாள் (கவி. 90:11, 12). புத்தியானையாக வண்ணிக்கப்பட்ட பரத்தை மனைவாசலிற் கதவமாகிய கம்பத்தைச் சேர்ந்து நின்று தன்னழகைக் காட்டி ஒருவரும் போகாத படி காலைத் தடுத்து வீழ்க்கும் (கலி. 97:16,17). வரைகெழு செல்வன நகரில மகளிர்தம் கூந்தலில் சூடியிருந்த கதவம் இல்லாத இதழகளையுடைய மலர்களில் தேனையருந்த வண்டுகள் மொயத்தன (பரி.தி.1:87,32). கதவு 1. காணக.
கதவு- 1. கதவம், பெருங்கையானை தன் கொம் பினைப் படைக்கலமாகக் கொண்டு பகைவர் மதிலினது கதவைக் குத்தியது (புறம்.3:9-11). களிறு கள், பகைவர் மதிலின் கதவை எறிந்து முனை மழுங்கிய கோட்டையுடைமையான உயிருண்ணும் கூற்றத்தை யொத்தன (புறம்.4:10-12). சோழன் நலங்கிள்ளி ஆவூரை முற்றியிருந்த காலத்து அடைத் திருந்த நெடுங்கிள்ளியிடம் கோவூர்கிழார் 'பகைவர் முற்றியிருக்கும் காலத்துத் திறவாது அடைத்த திண்ணிலைக் கதவினையுடைய நெடிய மதிலின் ஒருபுறத்தே ஒடுங்கியிருப்பது நாணுத தகவுடைத்து
என்று கூறினார் (புறம். 44:14-16). கணைய மரத் தால் தடுக்கப்பட்ட கதவினைப் பொருது அரணை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pek9wi8z439by8jeghen1ugz9w52rfa</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/110</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668539</id>
    <revision>
      <id>1986913</id>
      <timestamp>2026-11-05T05:26:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986913</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9320" sha1="jfak8p6lhxot604zwyvxxquqec9pmrs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கதவு
அழித்தலால் களிற்றின் கிம்புரிகள் கழன்றன (புறம்,
87:8-10) பாடுநர்க்கு ஈயாது அடைத்த கதவு காரண
மாக
இளவிச்சிக்கோவின் மலையைப் புலவர்
பாடாது நீக்கினர் (புறம். 151:10-12). கணைய மரத்
தைக் குறுக்கிட்டு அமைந்த திண்ணிய நிலையை
யுடைய கதவையுடையது மதில் (புறம். 341:4,5).
ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனின் களிறுகள்
கணைய மரத்தால் பாதுகாக்கப்பட்டு இரும்
பினால் பிணித்த பலகையாற் செய்யப்பட்ட பல
நிலைகளையுடைய கோபுர வாயிலிலுள்ள கதவைக்
காணின் மதஞ்செருக்கித் தோட்டியைக் கடந்து
சினத்தால் அடங்காமல் கொம்பாற் குத்தும் (பதி.
83:15-23). குடில், சிறுதூற்றையுடைய
வாயி
லையும் கழிகளாற் செறித்துக் கட்டப்பட்ட கதவி
னையும் உடையது (பெரு. 148,149). வையை யன்ன
வழக்குடைய மதுரை நகரத்தின் வாயில், பலகால்
நெய்யிடுவதால் கருநிறம் வாய்ந்த திண்ணிய,
பொருந்திய கதவினை யுடையது (மது. 354,356).
அறம் நிலைபெற்ற அட்டிற் சாலைகளின் மதில்கள்,
புலிப் பொறியினையும் பலகைகள் தம்முட்
பொருந்திய கதவினையும் உடையன (பட். 40-43).
திருமாவளவனின் போர் யானைகள் பகைவரது
காவலுடைய அரண்களை அழித்து அவர்தம்
கோபுர வாயிற் கதவுகளை முறிக்கும் கொம்புகளை
உடையன (பட். 229-231). பெரிய மதிற் கதவினைப்
பொருத களிற்றியானையது மருப்பிலுள்ள இரும்
பாற் செய்த பூண் (கிம்புரி) போன்றது தலைவியின்
கரிய முலைக்கண் (அகம். 36:8-8), யானை வேட்
டைக்கு எழினி வர மறுத்தமையால் கடுஞ் சினங்
கொண்ட வேந்தன் மத்தியை ஏவ, அவன் அவ்வெழி
னியின் பல்லைப் பறித்து வந்து வெண்மணி என்னும்
ஊரினது வாயிற் கதவிலே பதித்தான் (அகம்.311:9-
18). தொண்டிப் பொருநனான பொறையன் தன்
பகைவனான மூவனைப் போரில் வென்று அவன்
பற்களைப் பிடுங்கி வந்து தன் வாயிற் கதவில்
பதித்தான் (நற். 18:2-5). பெருஞ்செல்வம் நிலை
பெற்ற, மிருகின்ற சோற்றையுடைய அகன்ற
மனையின் பலகைகள் தம்மிற் பொருந்தின கத
வைத் தீண்டி நின்று தலைவி தனித்து வருந்தி
னாள் (கலி.83:1,3). வேற்படைகளைத் தைத்துச்
செறித்து ஆக்கிய நெடிய கதவினை இட்டு
வாயிலை அடைத்து அழகு கொண்ட எயிலைக்
களிறு குத்தி அழித்தது (கலி. 138:3,4). கதவம்
காண்க.
2. மறை. இரவுக்குறி வந்து மீளும் தலைவன் செல்
நெறி, மரையாவினைக் கொனறு புலிமுழங்கும்
தீமையுடைத்து; ஆதலின் நம் களவொழுக்கத்தை
102
மறைக்கும் காலம் இதுவன்று; எனவே கதவை
மறையை - வெளிப்படுத்துவேன் என்று தோழி
தலைவியிடம் கூறினாள் (குறு. 8:1).
-
.
சுதழ் - விரைவு. வேற்படைத்தலைவர் கதழ் - விரைவு-
புகழ், வன்கண்மை ஆகியவற்றைக் கொண்டவர்
(புறம். 377:27). சுதழ் சிறகினை யுடைய பறவை
போலத் தேர் விரைந்தது (பதி. 28:13,13).
கதழ்வு -அலறல். யாளி தாக்குகையினால் யானைக்
கூட்டம் கதழ்வு - அலறல் - செய்தாற் போன்று
ஆலை ஆரவாரிக்கும் (பெரு.288-260).
கதன் சினம். களிற்றியானைகளின் கதன் - சினம்-
அடக்கிய வெளிறில்லாத கட்டும் தறிகளைக்
கொண்டது தொண்டைமான் இளந்திரையனின்
கோபுரவாயில் (பெரு. 396), மதநீர் ஒழிந்த கதன்
அடங்கிய யானையின் ஒரு மருப்புப் போன்று
குன்றில் அருவி இலங்கியது (நற். 18:8-10).வெள்ளை
எருத்தின் கதன் அஞ்சாது பாய்ந்த பொதுவனைச்
சாடி அது நுனைக் கோட்டால் குத்திக் குலைத்தது
(கவி. 101:27-29). கூர்மருப்புடைய காரி ஏற்றின்
கதன் அஞ்சாது தழுவுபவன் ஒள்ளிழை அணிந்த
ஆய்ச்சியின் கூந்தலில் துயில்பெறுவான் (கலி. 104:
20,11). கொள்ளுதற்கரிய கொலை ஏற்றுக் காரியின்
கதன் அஞ்சாது தழுவின ஆயனுக்கே சுற்றத்தார்
தலைவியைக் கொடை நேர்ந்தனர் (கலி. 104:73-75).
கதி - 1. ஓட்டம். யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேர
லிரும்பொறை இறந்ததால் காற்றுப் போல்
விரைந்து செல்லும் இயல்புடைய மனம் செருக்கிய
குதிரைகள் கதி - ஓட்டம் - இன்றிக் கிடந்தன
(புறம்.229:20,21).
-
2. நெறி. நெறியல்லாத கதி - நெறி-சென்று
பெரும் பொருளை இழந்தவன் துன்புறுவான்
(கலி. 136:11,12),
3.இயல்பு. செவ்வேளின் ஊர்தியாகிய யானையின்
பிளிற்றொலி முழக்கம் முகிலினது இடிக்குரலைக்
கேட்ட கதியிற்று இயலபினை உடையது - (பரி. 8:
17, 18).
கதிர் - 1. சுடர். 'நீ தண்கதிர் மதியம் போலவும் தெறு
இன்ற ஒண்கதிர் ஞாயிறு போலவும் இவ்வுயில்
நிலைபெற்று வாழ்க' என முதுகுடுமிப்பெருவழுதி
யைக் காரிகிழார் வாழ்த்துகிறார் ( புறம் . 6:26-29).
விரைந்து செல்லும் கதிரவனே, நீ பகற்காலத்
தில் மட்டுமே பலகதிர்களையும் விரித்து விளங்கு
கிறாய்; ஆகவே நீ இரவும் பகலும் விளங்கும் எம்
தலைவனுக்கு ஒப்பாக மாட்டாய் எனக் கபிலர்
சேரமான் கடுங்கோவாழியாதனை அஞ் ஞாயிற்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jfak8p6lhxot604zwyvxxquqec9pmrs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/111</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668540</id>
    <revision>
      <id>1986914</id>
      <timestamp>2026-11-05T05:26:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986914</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10096" sha1="n1xc3ai0ushqfj0uck2kt75l8uuuno0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கதிர்
கானப்
றினும் உயர்த்துக் கூறுகிறார் (புறம். 8:0,10). பேரெயில் கதிர் நுழையாத மரம் செறிந்த காவற் காட்டினைக் கொண்டது (புறம். 21:6,8). பக்கத்தே நின்று கதிர் விடும் வானுறை யும் மதி போலும் வெண்குடை உடையவன் யானைக்கட் சேய் மாந்தரஞ் சேரலிரும்பொறை (புறம்.12:10-12), 'எங்கோன் வளவன் வாழ்க' என்று நினது பெருமை பொருந்திய வலிய தாளைப் பாடேனாயின் வாழ்நாட்ய பல் கதிர்ச் செல்வன் யான் இருக்குமிடத்தில் தோன்று தலறியான் என ஆலத்தூர் கிழார் சோழன் குள முற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனை நன்றியறித லோடு பாடுகிறார் (புறம்.34:18-28). விளங்குகதிர் ஞாயிறு நான்கு திக்கினும் தோன்றினாலும் வெள்ளி தென் திசைச் செல்லினும் காவிரியாறு பல கால்களாய் ஓடி உலகை உண்பிக்கும் (புறம். 35:6-8). சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனைச் சினப்பித்தோருடைய நாடு வெங்கதிர் ஞாயிறு பல விடத்தும் செறிந்து தோன்றும் தீ நிமித்தம் கண்டு பெருங்கலக்க
மடைந்துள்ளது என்று கோவூர் கிழார் குறிப்பிடுகிறார் (புறம். 41:6,16-18), சுடு கின்ற கதிரையுடைய ஞாயிற்றின் வெப்பத்தைத் தாம் பொறுத்துக் காற்றை உணவாக ஏற்று அச் சுடரோடு சூழ வருபவர் அவிர் சடைமுனிவர் (புறம். 43:2-4). கதீர்வீசும் மணிகளாற் கணணைப் பொருகின்ற மாடத்திலுள்ள இலங்குவளை மகளிர் முத்துப் போன்ற வெண்மணலில் வேதிகைக்கண் விளையாடுவர் (புறம். 53:1-3). விசும்பில் இருளகற் றும் வெங்கதிர்ச் செல்வன் போலவும் தண்கதிர் மதியம் போலவும் இவ்வுலகத்துடன் நின்று நினை பெறுவாயாக என இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ் சிய பாண்டியன் நன்மாறனை மதுரைக் கணக்காய னார் மகனார் நக்கீரனார் வாழ்த்துகிறார் (புறம். 55:21-28). அதியமான நெடுமானஞ்சி கதிர் விடு கின்ற நுண்பூணணிந்த அழகிய வலிய மார்பினை உடையவன் (புறம். 88:4). மான் கணத்தைத் தொலைத்த குருதி தோய்ந்த வீரக்கழலையும் கதிர் மணி விளங்கும் சென்னியையும் கொண்ட வல்வில் வேட்டுவன் கண்டீரக்கோப் பெருநள்ளி ஆவான் (புறம்.150:8-7). உருகெழு ஞாயிற்றின் ஒண் கதி ரால் தின்னப்பட்ட முளிந்த புற்காடு தழைக்க மழைபொழிந்தது (புறம். 160:1-3). புலவர் புகழந்த பொய்யா நல்லிசையையும் விரிகதிர் ஞாயிறு வானத்தின்கண் பரந்தாலொத்த சேய்மைக்கண் விளங்கும் தலைமையையும் உடைடய செம்பியர் மரபினன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவள வன் (புறம்.228:7-10). பசுங்கதிர்த் திங்களைப்
103
கதிர்
போலும் வெண்கொற்றக்குடையை உடைய ஒளி வீசும் ஞாயிறுபோன்ற அதியமான் (நடுமானஞ் சியின் புகழ் மாயா என அவன் இறந்த ஞான்று ஒளவையார் குறிப்பிட்டார் (புறம். 231:4-6). விசும்பின்கண்ண தாகிய நீத்தத்தைக் கடந்து சென்ற ஞாயிற்றின பசுங்கதிர் மங்கிய அந்திமாலைப்போதில் மிகச் சிறுபொழுது கழிந்த பின்னர்க் கிணைஞன நலலியக் கோடனின நெற் கூட்டின் அடியில் தடாரி தழுவிப் பாடினான் (புறம். 326:1-6), இராசசூயம் வேட்டபெருநற்கிள்ளி மலை பயந்த மணியும் காடு பயந்த பொன்னும் கடல் பயந்த கதிர் முத்தும் பிறவும் தான கனவிற் கண்டாங்கு நனவில நல்கினான என உலோச்ச னார் கூறுகிறார் (புறம். 377:16-80). முன்னாள் நண்பகலில் பாலைவழி நடந்து வருந்தி ஞாயிற்றின் கதிர்மறைந்த இருள்பரவிய மாலைப் போதில் உன்னுடைய மனைமுன்றில் நின்று யான் வந்ததை அறிவித்தேன் எனப் பிடவூர் கிழான் மகன் பெருஞ்சாத்தனிடம் கிணைஞன கூற்றாக மதுரை நக்கீரர் கூறுகிறார் (புறம். 395:21-24). மாரிக் காலத்து விசும்பின்கண் தோன்றும் விண்மீன்களின் நடுவே விளங்கும் விரிந்த கதிர்களை யுடைய வெண்டிங்களைப் போல நின்புகழ் விளங்கியத் தோன்றுக என வாட்டாற் றெழினியாதனை மாங்குடி கிழார் வாழ்த்துகிறார் (புறம்.396:26-28). வேல் கைக்கொண்டு அரும் போர்களைக் கடக்கும்
ஆற்றலுடைய கிள்ளிவளவனின் தண்ணிழலில் உள்ளோமாகையால் பெருங்கடல் முடிவெய்தும் ஊழிக்காலமே வரினும் தெறும் கதிரையுடைய ஞாயிறு கீழ்த்திசை மாறித் தென்திசைத் தோன் றினும் யாம் அஞ்சுவே மல்லேம் எனறு எருக் காட்டூர்த் தாயங்கண்ணனார் கூறுகிறார் (புறம், 387:23-27). நிமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன மணிகள் இழைத்த பசும்பொனனாரம் தன்னிடைய அழுத்தின கதிாமிக்க வயிரமுடன் மாறுபட்டு விளங்கும் மார்பை உடையவன (பதி. 18.15-17). செருப்பென்னும் மலையில் கோவலர் புல்லுடைய நிலத்தில் ஆநிரைகளை மேயவிட்டுக் கற்கள உயர்ந்த காட்டிடத்தே கதிர்மணிபெறுவர் (பதி. 11: 20-23). அகன்ற வானத்தின்கண் பகற்பொழுது உண்டாதற் பொருட்டுச் சுடுகின்ற கதிர்கள திகழும் அச்சம் பொருந்திய ஞாயிற்றின் நிறம் விளங்கிய தன்மையைக் கொண்டு சினந்து வந்த வேந்தர்தம் எயில்களை ஆடுகோட்பாட்டுச் சேர லாதன் கைக்கொண்டான் (பதி, 52:26-31). ஆடு கோட்பாட்டுச் சேரலாதனின் நாட்டகத்துள்ள ஊர்களில் புன்புலம வித்தும் கலப்பையின் கொழுச்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>n1xc3ai0ushqfj0uck2kt75l8uuuno0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/112</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668541</id>
    <revision>
      <id>1986915</id>
      <timestamp>2026-11-05T05:26:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986915</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10344" sha1="ktl7zfkza82zxjsw35q12wfnasim5l4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கதிர்
சென்ற படைச்சாலின் பக்கத்தே கதிர்மணிகளைப் பெறுவர் (பதி. 88:15-19). புல்லிய இருள் விடிய வருத்தம் நெடிதகன் றொழிய உலகெங்கும் ப ந்த இருள் நீங்க ஞாயிறு பல்கதிர் பரப்பிக் கொண்டு கீழ்த்திசையில் தோன்றியது (பதி. 59:4-8), செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் நாட்டகத்துள்ள ஊர்களில் பளிங்குடன் செம்பரல் விரவிக் கிடக்கும் மேட்டு நிலத்தில் இலங்குகதிர்த் திருமணிகளைப் பெறுவர் (பதி. 68:18-20). படைத்தலைவர் படைகளை ஆரா யவும் வெற்றிக் கொடி அசையவும் விளங்கும் கதிர்வீசும் மணி பதித்த கொம்பென்னும் வாச்சி யத்தோடு வலம்புரிச் சங்குகள் முழங்கவும் சென்று செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதன் பல போர்களில் பகைவர்களை வென்றழித்தான் (பதி. 67:5,6,13), நான்காக வேறுபட்ட திசையிடமெல்லாம் ஒன்று போலப் பகையின்றி ஆக்கம் எய்தச் செல்வக் கடுங்கோவின் முன்னோர் இலங்கு கதிர்த்திகிரியைச் செலுத்தினர் (பதி. 89:16,17). பெருஞ்சேர லிரும் பொறையின் நாட்டிலுள்ள ஊர்களில் உழவர் பகன்றைப் பூவால் தொடுத்த மாலையை வெள் ளாடை போலச் சூடிக்கொண்டு உழும் படைச் சாலிடத்தே இலங்கு கதிர்த் திருமணி பெறுவர் (பதி. 76:11-15). முருகனின் ஆறுமுகங்களுள் ஒன்று மாயிருள் ஞாலம் மறுவின்றி விளங்கப் பல கதிர் களையும் விரித்தது (முரூ.91,92).விரியும் கதிர்களை யுடைய வெள்ளி முளைத்த நள்ளிருள் விடியலில் கிணைஞன் கரிகாற் பெருவளத்தானிடம் சென்று தான் விரும்பிய பாடலொன்றைப் பாடத் தொடங்கி னான் (பொரு. 71-73). கடல்மீது பகலைச் செய்யும் கதிர்களைப் பரப்பி எழுந்து விண்ணிடத்தே மெல் லச் செல்லும் ஞாயிறு போல, பிறந்து தவழ்தலைக் கற்ற நாள் தொடங்கிச் சிறந்து தன் நாட்டைத் தோளில் தாங்கி நாளும் வளர்த்தவன் கரிகால் வளவன் (பொரு. 135-138). பகற்பொழுதைத் தரு கின்ற ஞாயிறு பல கதிர்களைப் பரப்புதலால் குல்லை கரிய, மரக்கிளைகள் தீயுண்ண, மலையில் அருவி இல்லையாக, மேகம் கடல்நீரை முகக்க மறந்து போக, நாட்டில் வற்கடம் தோன்றியது (பொரு. 233-837). வேனிற்பருவத்தின்கண் ஞாயிற்றின் கதிர் மிகவும் வெம்மையைச் செலுத்தியதால் எங்கும் பாலைத்தன்மை நிலைபெற்றது (சிறு. 9-11). முதற் சூலையுடைய கழிமுள்ளி கதிர்வீசும் நீலமணியைப் போலப் பூத்தன (சிறு. 148). நன்றாகச் சமைக்கப் பெற்ற பல்வேறு அடிசிலைக் கோள்களால் சூழப் பட்ட இளங்கதிர் ஞாயிற்று மண்டிலத்தை இகழும் தோற்றம் உடைய பொனகலத்தில் ஓய்மாநாட்டு நல்லியக் கோடன் தானே நினறு பாணர்க்கு விரும்
104
ஈதிச்
பும் உணவை ஊட்டுவான் (சிறு. 141-245). கூதிர்க் காலத்தில் வானிடத்து வெண்டிங்கள் பால்போலும் கதிரைப் பரப்பி ஊர்ந்து நிற்கும் (சிறு.250,151) அகலிரு வானத்தில் பரந்த இருளைப் பருகிப் பகற் பொழுதை உலகில் உண்டாக்கும் பல்கதிர்ப் பரிதி வேனிற்காலத்தே மிகுந்த சினத்தோடு தோன்று வான் (பெரு. 1-3). ஒலிக்கும் கடல் தந்த கதிர்முத்தம் வைகல்தோறும் சிறந்து விளங்கியது (மதி. 315,324). அங்கண் விசும்பு மறையும்படி காற்றைப் பிளந்து கொண்டு ஒண்கதிர் ஞாயிற்றைத் தாம் சேர்தலை நெஞ்சாலே கருதிக் கொண்டு பறக்கும் செங்கால் அன்னச் சேவலைப் போல வெண்ணிற மயிரினை
உடைய குதிரைகள் ஓடும் (மது. 384-387), வெயிற் கதிர் மங்கிய ஞாயிற்றையுடைய செக்கர் வானத் தைப் போன்று சிவந்து நுண்ணிய வடிவாலே கண் களை வெறியோடப் பண்ணிச் சிந்தி விழுமாறு போன்ற ஒள்ளிய பூத்தொழிலை யுடைய ஆடை. களைப் பொன்புனை உடைவாளோடு பாண்டியன் தலையாலங் கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ் செழியன் அழகுபெறக் கட்டினான் (மது. 431-434). சிறு பிள்ளைகள் திண்ணிய கதிரையுடைய மதாணி என்னும் அணியை அனிந்திருந்தனர் (மது.461). விளங்குகதிர் ஞாயிற்றின் இலங்குகதிர் இள வெயில் தோன்றினாற் போலப் பொன்னின் ஒளி சூழ்ந்து குற்றமற்றுப் பேரணிகலன்கள் விங் கும் (மது.702-704). தலையாலங்கானத்துச் செரு வென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன். வைகறை யில் எழுந்து திண்ணிய வயிரத்தை யுடைய சந்தனத்தைப் பூசிக் கொண்டு கதிர்விடும் ஒள்ளிய வடமாகிய முத்தணிந்த மார்பில் வண்டுகள் மொய்க்கக் கழுத்தில் தாழ்ந்த மாலையை அணிந்து கொண்டான் (மது. 115-718). திசைகளில் விரிந்த கதிரைப் பரப்பிய அகன்ற இடத்தை யுடைய ஞாயிறு மேற்றிசைச் செல்ல எழுந்தது (நெடு.72-74). ஞாயிற்றின்கதிர் சுடும் வெப்பம் விளங்கும் உச்சிப் போதின்கண் விண்ணிற் பறக்கும் பறவைகளெவ் லாம் தாம் விரும்பி உறையும் கூடுகளிலே சென்று அடங்கின (குறி. 45,46). பகற்பொழுது நீங்க ஏழு குதிரைகள் பூண்ட தேரைச் செலுத்திப் பல கதிர் களைக் கொண்ட ஞாயிறு மேலை மலையிடத்துச் சென்று மறைந்தது (சூறி. 315,316). அரசன் பொருளைக் காக்கும் பழம்புகழையுடைய சுங்கம் காப்போர் கதிர்ச்செல்வனின் தேரில் பூட்டப் பெற்ற குதிரைகள் போன்று மடிந்திராமல் நாள் தோறும் சுங்கம் கொண்டனர் (பட். 130.125), காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் பல்வேறு வடிவமும் வண் ணமும் உடைய கொடிகள் வானகத்தே செறிதலின்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ktl7zfkza82zxjsw35q12wfnasim5l4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/18</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668542</id>
    <revision>
      <id>1986925</id>
      <timestamp>2026-11-05T08:22:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Sridhar G</username>
        <id>4247</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;﻿________________  12 உலகத்தில் வேறு எம்மொழி இலக்கணத்திலும் பொருளதிகாரம் என்னும் ஒன்று இல்லை என்பது இங்கு அறியத்தகும். ஈடும் எடுப்பும் அற்ற இப் பண...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1986925</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="724" sha1="44zfpi209gefzbwym9ta3vbojjo9ahl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Sridhar G&quot; /&gt;{{rh||12|}}&lt;/noinclude&gt;﻿________________

12
உலகத்தில் வேறு எம்மொழி இலக்கணத்திலும் பொருளதிகாரம் என்னும் ஒன்று இல்லை என்பது இங்கு அறியத்தகும். ஈடும் எடுப்பும் அற்ற இப் பண்டை இலக்கண நூலில், தொல்காப்பியர் காலத் துத் தமிழருடைய அரசியல், சமயநிலை,மொழிநிலை, நாகரிகம், பண்பாடு முதலியவற்றைப் பரக்கக்
காணலாம்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>44zfpi209gefzbwym9ta3vbojjo9ahl</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986926</id>
      <parentid>1986925</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:23:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Sridhar G</username>
        <id>4247</id>
      </contributor>
      <origin>1986926</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="701" sha1="nnjxz658191c1tcvnu8o9zlri611cvm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Sridhar G&quot; /&gt;{{rh||12|}}&lt;/noinclude&gt; உலகத்தில் வேறு எம்மொழி இலக்கணத்திலும் பொருளதிகாரம் என்னும் ஒன்று இல்லை என்பது இங்கு அறியத்தகும். ஈடும் எடுப்பும் அற்ற இப் பண்டை இலக்கண நூலில், தொல்காப்பியர் காலத் துத் தமிழருடைய அரசியல், சமயநிலை,மொழிநிலை, நாகரிகம், பண்பாடு முதலியவற்றைப் பரக்கக்
காணலாம்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nnjxz658191c1tcvnu8o9zlri611cvm</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986927</id>
      <parentid>1986926</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T08:24:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Sridhar G</username>
        <id>4247</id>
      </contributor>
      <origin>1986927</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="707" sha1="jokzro3toyoycxlzq7wmklnp2vb5f4u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Sridhar G&quot; /&gt;{{rh||12|}}&lt;/noinclude&gt;{{gap}}உலகத்தில் வேறு எம்மொழி இலக்கணத்திலும் பொருளதிகாரம் என்னும் ஒன்று இல்லை என்பது இங்கு அறியத்தகும். ஈடும் எடுப்பும் அற்ற இப் பண்டை இலக்கண நூலில், தொல்காப்பியர் காலத் துத் தமிழருடைய அரசியல், சமயநிலை,மொழிநிலை, நாகரிகம், பண்பாடு முதலியவற்றைப் பரக்கக்
காணலாம்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jokzro3toyoycxlzq7wmklnp2vb5f4u</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986943</id>
      <parentid>1986927</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T09:55:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>S.Naveenpriya</username>
        <id>17598</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1986943</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="706" sha1="3y6btxb8o21u8hdqqd6ojd6r928zi5x" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;S.Naveenpriya&quot; /&gt;{{rh||12|}}&lt;/noinclude&gt;{{gap}}உலகத்தில் வேறு எம்மொழி இலக்கணத்திலும் பொருளதிகாரம் என்னும் ஒன்று இல்லை என்பது இங்கு அறியத்தகும். ஈடும் எடுப்பும் அற்ற இப் பண்டை இலக்கண நூலில், தொல்காப்பியர் காலத்துத் தமிழருடைய அரசியல், சமயநிலை,மொழிநிலை, நாகரிகம், பண்பாடு முதலியவற்றைப் பரக்கக் காணலாம்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3y6btxb8o21u8hdqqd6ojd6r928zi5x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பயனர்:KARANNANGUR</title>
    <ns>2</ns>
    <id>668543</id>
    <revision>
      <id>1986930</id>
      <timestamp>2026-11-05T08:33:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>KARANNANGUR</username>
        <id>17600</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;எனது பெயர் கரண் நான் எட்டாம் வகுப்பு படிக்கிறேன் நாங்கூர்&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1986930</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="157" sha1="5umfqt41lrcg7wqspqm2ks7dodyc65f" xml:space="preserve">எனது பெயர் கரண்
நான் எட்டாம் வகுப்பு
படிக்கிறேன்
நாங்கூர்</text>
      <sha1>5umfqt41lrcg7wqspqm2ks7dodyc65f</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/110</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668544</id>
    <revision>
      <id>1986941</id>
      <timestamp>2026-11-05T09:37:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>SAINANGUR</username>
        <id>17607</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986941</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2953" sha1="r73dvr3xi9l97ic096nv5chr7al8iv7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;SAINANGUR&quot; /&gt;{{rh||104|}}&lt;/noinclude&gt;பட்டுத் தம் இருக்கையை அடைந்தனர். இங்ஙனம் மணிமுடி தரித்த மன்னர் அனைவரும் வில்லை வளைத்து ஒடிக்க முடியாது திணறியதைக் கண்ட இராமன், கலகலவென நகைத்தான். அவ்வமயம் அருந்தவ முனிவரான கோசிகர் அவனைக் குறிப் பாக நோக்கினார். அந்நோக்கத்தின் குறிப்பை உணர்ந்த இராமன் எழுந்தான்; எவராலும் அதுகாறும் வளைக்க முடியாதிருந்த வில் இருந்த இடத்தை நோக்கி அரியேறு போல நடந்தான்; அவ்வில்லினை எடுத்தான். பிறகு என்ன நடந்தது என்பதை ஆண்டிருந்தோர் அறியவில்லை. வில் ஒடிந்தபொழுது உண்டான ஓசையே அவர்தம் செவிகளைத் துளைத்தது.

{{larger|&lt;b&gt;எல்லையற்ற உவகை&lt;/b&gt;}}

{{gap}}ஒரு வீரன் வில்லொடித்தான் என்ற செய்தி சீதைக்கு எட்டியது. “ஒடித்தவர் யார்?” என்று அம்மங்கை ஆவலோடு கேட்டாள். அப்போது அவள் உள்ளம், தான் முன்னாள் கண்ட கரிய செம்மலாகிய இராமன்மீது பதிந்திருந்தது. அவ்விளைஞனே ஓடித்திருப்பானோ என்று தன்னுள் எண்ணினாள். அவ்வமயம் செய்தி கூறவந்த அவளது தோழி, “ஒரு முனிவரோடு இளைஞர் இருவர் வந்தனர். அவ்விருவருள் காயாம்பூவண்ணராக இருந்தவரே வில்லை ஒடித்தார்,” என்று கூறினாள். அவள் கூறியது, சீதைக்குச் சர்க்கரைப் பந்தலில் தேன்மாரி பெய்தாற் போல எல்லையற்ற இன்பத்தை அளித்தது. அவளது உள்ளத்தில் ஒருவராலும் கரைசெய்ய அரியதொரு பேரு வகைக் கடல் பெருகியது. அவள் முகம் அன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r73dvr3xi9l97ic096nv5chr7al8iv7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/103</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668545</id>
    <revision>
      <id>1986942</id>
      <timestamp>2026-11-05T09:49:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>MUHAMMADNANGUR</username>
        <id>17602</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986942</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2738" sha1="m4oc5hun6rlk3m7htslj398ffrnvjms" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;MUHAMMADNANGUR&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{center|103}}

கலிங்கக் குடிகள் உடல் பதைக்க, உரை குழறத் தம் வேந்தனிடம் விரைந்தோடிச் சென்று சோழர் படை கலிங்க நாட்டிற் செய்துவரும் கேட்டினை விளக்கினர்.

{{larger|&lt;b&gt;காவலன் சீற்றம்&lt;/b&gt;}}

{{gap}}அரியணைமீது இளஞ்சிங்கம் வீற்றிருந்தாற் போலப் பெருமிதத்துடன் கொலு வீற்றிருந்த கலிங்க மன்னன் கலகலவென நகைத்தான்; அவனது மீசை துடித்தது. புருவங்கள் நெற்றி முற்றச் சென்றன. விழிகள் சிவந்தன. அவன் தன் அமைச்சரை நோக்கி, “என்ன வேடிக்கை! சோழப் பெருவேந்தரது படை இவ்வளவு ஆண்மையுடன், நமது நாட்டிற்குள் புகுந்து நாட்டைப் பாழ் படுத்த அதற்கு எங்ஙனம் துணிச்சல் வந்தது? இக் கலிங்க நாடு கானரணும் மலையரணும் கடலரணும் உடையது என்பதை அறிந்தும் அப்படை துணிந்து இங்கு வந்திருத்தல், அதன் அறிவீனத்தையே காட்டுகின்றது. அப்படைக்கு நல்ல பாடம் கற்பிப்பது நமது கடமை” என்று போர்க்கெழுந்தான்.

{{larger|&lt;b&gt;அமைச்சன் அறிவுரை&lt;/b&gt;}}

{{gap}}அப்பொழுது அவன் அமைச்சருள் அறிவாற்றல் மிக்க எங்கராயன் என்பவன் எழுந்து பணிந்து, “பெருமானே,சோழப்பேரரசரது படைமிக்க வன்மை வாய்ந்தது. அப்படை பாண்டியரை வென்றது; சேரரை அடிமைப் படுத்தியது; மேலைச் சளுக்கியரை அலற வைத்தது; பிற தென்னாட்டு அரசர்களை எல்லாம் தலைவணங்கச் செய்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>m4oc5hun6rlk3m7htslj398ffrnvjms</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/75</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668546</id>
    <revision>
      <id>1986946</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:01:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>MOUSIGANNANGUR</username>
        <id>17620</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986946</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3025" sha1="jufeci5jdwt87v39zzfrj823b4mpvob" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;MOUSIGANNANGUR&quot; /&gt;{{rh||69|}}&lt;/noinclude&gt;{{center|{{x-larger|&lt;b&gt;8. பூம்புகார்ப் பொற்கொடி&lt;/b&gt;}}}} 

{{center|{{larger|&lt;b&gt;1. காவிரிப்பூம்பட்டினம்&lt;/b&gt;}}}}

{{larger|&lt;b&gt;மருவூர்ப்பாக்கம்&lt;/b&gt;}}

{{gap}}சோழநாட்டு மக்களைத் தன் நல்ல நீரால் வாழ்விக்கும் காவிரியாறு கடலொடு கலக்கும் இடத்தில் அமைந்திருந்த பெருநகரம் காவிரிப்பூம் பட்டினம். அஃது ஏறத்தாழ 1800 ஆண்டுகலுக்கு முன் சோழர் தலைநகராகவும் கடற்றுறைப் பட்டின மாகவும் விளக்கமுற்றிருந்தது. கடற்கரை ஓரத் தில், கடல் வாணிகத்தின் பொருட்டு வந்து தங்கி யிருந்த அயல்நாட்டு வணிகர் வளமனைகள் இடம் பெற்றிருந்தன. கப்பலிலிருந்து வரும் பண்டங் களை இறக்கவும் தமிழ்நாட்டுப் பண்டங்களைக் கப்பல்களில் ஏற்றவும் ஏற்ற வசதிகள் கடற்கரை யில் அமைந்திருந்தன. அயல்நாட்டுப் பண்டங் கட்குச் சுங்கம் விதிக்கும் சுங்கச் சாவடி இருந்தது. கருங்கடல் வழியே வரும் கப்பல்களுக்குக் 'கரை இது' என்று அறிவிக்கும் கலங்கரை விளக்கமும் கவின்பெற நின்றது. ஏற்றுமதிப் பொருள்களும் இறக்குமதிப் பொருள்களும் சோழனது புலி இலச் சினையைத் தாங்கி நின்றன.
.
கடற்கரையின் மற்றொருபால் மக்கள் தங்கு தற்குரிய இடம் செம்மைப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. கடற்காற்றை நுகரும் மக்களுக்கும் கடலில் நீராட விரும்பும் மக்களுக்கும் அஃது ஏற்ற இடமாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது.
பட்டு நூலாலும் பருத்தி நூலாலும் எலிமயி ராலும் நுண்ணிய உடைகளை நெய்துவந்து நெச&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jufeci5jdwt87v39zzfrj823b4mpvob</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/54</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668547</id>
    <revision>
      <id>1986947</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:02:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JAYASURIYANANGUR</username>
        <id>17616</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986947</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2694" sha1="tkhknyaipqgom2ks19mcumbhmwymrgm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;JAYASURIYANANGUR&quot; /&gt;{{rh||48|}}&lt;/noinclude&gt;வேட்கை கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. தோழி கோதையின் துணையிருக்கும் போது அவளுக்குக், குறை ஏது? ஒரு நாள் பூங்குன்றன் பாவையை அழைத்துக்கொண்டு தனது மலை நாட்டிற்குச் சென்றான். அங்கே அவர்கள் புதுவாழ்வைத் தொடங்கினர். பாவையின் வீட்டாரும் மலைநாட் டாரும் பூங்குன்றனைப் பழி தூற்றினர்; பாவை பண்பிலாள் என்று சொல்லி அரற்றினர்.

{{larger|&lt;b&gt;பிரிவு&lt;/b&gt;}} 

{{gap}}பூங்குன்றன் - பாவை வாழ்க்கையில் பிரிவே ஏற்படவில்லை. ஆனால் ஒருநாள் வேற்றிடத்திற்குச் சென்று பொருள் தேடி வருவதாகப் பூங்குன்றன் பாவையிடம் கூறினான். அது கேட்ட பாவைக்கு உள்ளம் தளர்ந்தது. முடிவில் பூங்குன்றன் தன் கடமைமேற் சென்றான். அவ்வாறு சென்றவன் நெடுநாட் கழித்தும் வாராமையால் பாவை மிகவும் வருந்தினாள்.

{{larger|&lt;b&gt;தெய்வந்தொழாள்&lt;/b&gt;}}

{{gap}}பாவையின் வருத்தத்தைக் கண்ட கோதை, “வருந்தாதே பாவை! தலைவன் வருகைக்காக ஞாயிற்றுத் தேவனைக் கும்பிட்டு வேண்டிக்கொள்; வருணனை வணங்கிக் கேள்; காற்றுச் செல்வனைப் போற்றி வழிபடு. நாம் போவோம், வா,” என்று சொல்லிக் கூப்பிட்டாள்.

{{gap}}பாவைக்குக் கோதையின் பேச்சு வெற்றுரையாக இருந்தது. ஞாயிற்றையும், மழையையும், காற்றையும் தெய்வங்களாகக் கும்பிடுதல் தனக்குப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tkhknyaipqgom2ks19mcumbhmwymrgm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/82</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668548</id>
    <revision>
      <id>1986948</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:02:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>MUHAMMADNANGUR</username>
        <id>17602</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986948</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2642" sha1="3eock7kdwvvgndefhhqp5taqqlarxq9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;MUHAMMADNANGUR&quot; /&gt;{{rh||76|}}&lt;/noinclude&gt;அறிவை நன்கு பாராட்டினான்; வயதில் இளமையும் கலையறிவில் முதுமையும் எய்தியிருந்த அந் நடனவரசிக்கு, அரசமாலையும் ஆயிரத்தெண் கழஞ்சு பொன்னும் பரிசளித்தான் ; ‘தலைக்கோலி’ என்னும் பட்டத்தையும் வழங்கினான்.
அன்று முதல் சோணாட்டு நடனமாதருள் மாதவி தலைமணியாகத் திகழ்ந்தாள்.

{{center|{{x-larger|&lt;b&gt;4. இந்திரவிழா
&lt;/b&gt;}}}}

{{larger|&lt;b&gt;மாதவியின் வாழ்வு&lt;/b&gt;}}

{{gap}}மாதவியின் அரங்கேற்று விழாவைக் கண்டு வியந்தவருள் கோவலன் ஒருவனாவன். ‘அவன் கலைச்சுவைஞன்; யாழ் வாசிப்பதிலும் படுவதிலும் வல்லவன். கலையறிவு வாய்ந்த கலையரசியாகத் திகழ்ந்த மாதவியிடம் மட்டற்ற காதல் கொண்டான். அதனால் கண்ணகியைத் துறந்து மாதவியிடமே வாழலானான். அவனது கூட்டுறவால் மாதவி மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தாள். அவளுக்கு ஒரு பெண்மகவு பிறந்தது.கோவலன் அக்குழந்தைக்கு மணிமேகலை என்று பெயரிட்டு மகிழ்ந்தான்.

{{larger|&lt;b&gt;இந்திரவிழா&lt;/b&gt;}}

{{gap}}காவிரிப்பூம் பட்டினத்தில் ஆண்டுதோறும் இந்திரனுக்கு விழாக் கொண்டாடப்பட்டது. எல்லாக் கோவில்களிலும் அவ்விழா 27 நாட்கள் நடைபெற்றது. நகரத்திலிருந்த எல்லாக் கோவில்களிலும் விழாக்கள் நடைபெற்றன. அரசனும் அரசியல் அலுவலாளரும் பிறபெருமக்களும் எல்லா&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3eock7kdwvvgndefhhqp5taqqlarxq9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/76</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668549</id>
    <revision>
      <id>1986949</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:11:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>MOUSIGANNANGUR</username>
        <id>17620</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986949</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3177" sha1="hkg9d5qxnb3bb9tc6us08x2nzk7is0o" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;MOUSIGANNANGUR&quot; /&gt;{{rh70|||}}&lt;/noinclude&gt;﻿________________


வாளர் தெருக்கள் ஒருபால் இடம் பெற்றிருந்தன. விலையுயர்ந்த மணிகளும் பொன்னும் சேர்த்து வைக்கப்பெற்ற தெருக்கள் ஒருபால் இருந்தன. நெல் முதலிய கூலவகைகள் இருக்கும் தெருக் களும், கள் விற்பவர், மீன் விற்பவர், உப்பு விற்ப வர், பலவகை இறைச்சிகளை விற்பவர், கற்பூரம் முதலிய மணப்பொருள்களை விற்பவர் வாழ்ந்த தெருக்கள் ஒருபால் இருந்தன. ஆட்டு வாணிகர், தச்சர், ஓவியர், கொல்லர், சிற்பர், உருக்குத் தட்டார், இரத்தினப்பணித் தட்டார், மட்பாண்டத் தொழிலாளர், சிப்பித் தொழிலாளர், தோல் தொழி லாளர், கிழி நெட்டி இவற்றைக்கொண்டு வாடாத மாலை முதலியவற்றைச் செய்பவர் எனப் பலதிறப் பட்ட தொழில் புரிந்த மக்கள் வாழ்ந்த வளம் பொருந்திய தெருக்கள் கடற்கரையைச் சார்ந்த மருவூர்ப்பாக்கத்தை அழகு செய்தன. இசையில் வல்ல பாணர், கூத்தர் முதலியோர் வாழ்ந்த தெருக் களும் அங்கு இருந்தன.
பட்டினப்பாக்கம்{{larger|&lt;b&gt;&lt;/b&gt;}}
      மருவூர்ப்பாக்கத்தை அடுத்துப் பட்டினப் பாக்கம் அமைந்திருந்தது. அங்கு அரசமரபினர் வாழும் தெருக்கள், தேரோடும் தெரு, கடைத்தெரு, மாடமாளிகைகள் நிறைந்த வணிகர் தெரு, மறைய வர் தெரு, வேளாளர் மருத்துவர் சோதிடர் என் போர் வாழ்ந்த தெருக்கள் அடுத்தடுத்து அமைந் திருந்தன. அப்பால் முத்துக்கோப்பவர், சங்கு அறுப்பவர், பலவகைக் கூத்துக்களை ஆடும் நடன மாதர், பலவகை இசைக் கருவிகளை இசைப்பவர், குதிரைவீரர், தேர்ப்பாகர், காலாட்படையினர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hkg9d5qxnb3bb9tc6us08x2nzk7is0o</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/77</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668550</id>
    <revision>
      <id>1986950</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:15:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>MOUSIGANNANGUR</username>
        <id>17620</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986950</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3107" sha1="2wwoy3q54sgghj8mrwzkfmluyniomex" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;MOUSIGANNANGUR&quot; /&gt;{{center71|}}&lt;/noinclude&gt;
முதலியோர்‌
வாழ்ந்த
பட்டினப்பாக்கத்தில்‌

தனித்தனித்‌

பாங்குற

தெருக்கள்‌

அமைந்திருந்தன.

தெருக்கள்‌
இவ்விரண்டு
மரங்கள்‌

வகைக்‌

நகரப்‌

அடர்ந்த

சோலை

கடைகள்‌

இடம்‌

தெருக்கள்‌ அகன்றும்‌

வும்‌

அமைந்திருந்தன.

வளமனைகளாகக்‌

பகுதிக்கும்‌
இருந்தது.

இடையில்‌
அங்குப்‌

பெற்றிருந்தன.

காற்றோட்ட

நகரத்‌

வசதிக்கு

பெரும்பாலான

காட்சியளித்தன.

பல
ஏற்ப

வீடுகள்‌

சில மாளிகை

களின்‌ சுவர்களில்‌ தேவர்கள்‌, மக்கள்‌, விலங்குகள்‌,
பறவைகள்‌

இவற்றைக்‌

குறித்த

௬தை

உருவங்‌

களும்‌” ஓவியங்களும்‌ காணப்பெற்றன.
மானின்‌
கண்யோன்ற
துளையிடப்பெற்ற
சாளரங்கள்‌
மாளிகைகளில்‌ இருந்தன.
வளமனைகளில்‌ வாழும்‌
வீசும்‌ சாளரங்களுக்கு
காற்று
தென்றல்‌
பெண்டிர்‌,
எதிரில்‌ நின்று,
அங்காடித்‌ தெருவில்‌ மாதர்கள்‌
பாடுதலையும்‌
விழா
நடைபெறுதலையும்‌
கண்டு
நிலவு
மேற்பகுதி
மாளிகையின்‌
களித்தனர்‌.

காயத்தக்க திறந்த பகுதியாக அமைந்திருந்தது.
நறுமலர்ச்‌

சோலைகள்‌

நகரத்தில்‌
ஆங்காங்கே
அழகிய
இடம்‌
பெற்றிருந்தன.
அவற்றுள்‌
நிரப்பவும்‌,

நிரப்பப்பெற்ற

சோலைகள்‌
தண்ணீரை

தண்ணீரை

வெளி

யேற்றவும்‌ வல்ல இயந்திர அமைப்பைக்‌ கொண்ட
குளத்தைத்‌
தன்னகத்தே
பெற்ற : பூஞ்சோலை
ஒன்று.
அஃது
அரசர்‌ அமைசீசர்‌
முதலியோர்‌
பொழமுதுபோக்கத்‌
தங்குமிடமாக
இருந்தது.
உவவனம்‌
என்பது
மற்றொன்று.
அவ்வனத்தில்‌&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2wwoy3q54sgghj8mrwzkfmluyniomex</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/111</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668551</id>
    <revision>
      <id>1986951</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:15:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>SAINANGUR</username>
        <id>17607</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986951</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2697" sha1="bmbgywh6cvf1oqxa56buod4xhdatbex" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;SAINANGUR&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;

{{rh||105|}}
றலர்ந்த செந்தாமரை மலரினை வென்றது. தன் உள்ளங்கவர்ந்த கள்வனே தன் வீரத்தைக் காட்டித் தன்னை மணந்து கொண்டான் என்பதை எண்ண எண்ண, அவள் பேருவகை பெற்றாள்.

&lt;b&gt;தமிழ் மரபு&lt;/b&gt;

{{gap}}இக்காட்சியை நமது தமிழ்ப்பெரும் புலவராகிய கம்பர் பெருமான் தாம் இயற்றிய ‘இராம காதை’யில் அழகுற விளக்கியுள்ளார். இராமன் வில்லை ஓடிப்பதற்கு முன் சீதையைக் கண்டு காதல் கொண்டதாக வடமொழியில் இராம காதை வரைந்த வான்மீகி முனிவர் கூறவில்லை. தமிழ் நூல்களில் திருமணத்திற்கு முன், காதலர் தம் களவு மணத்தைக் கூறுதல் மரபு ஆதலின், தமிழராகிய கம்பர் தமிழர் திருமண முறையை இராமனது திருமணத்தில் புதுவதாகப் புகுத்தி ‘மிதிலைக் காட்சிப் படலம்’என ஒரு படலத்தைத் தாமே கற்பித்துக் கொண்டார். இங்ஙனம் தமிழ் நெறி பற்றி அவர் புதியனவாக அமைத்துக் கொண்ட காட்சிகள் இராம காதையில் பல உண்டு.

{{center|{{x-larger|&lt;b&gt;2. கடமை யுணர்ச்சி&lt;/b&gt;}}}}

&lt;b&gt;இராவணன் இழைத்த தீமை&lt;/b&gt;

{{gap}}இராவணன் எல்லாக் கலைகளிலும் வல்லவன்; சிறந்த சிவபக்தன். அவனுக்குத் தேவரும் மக்களும் அஞ்சி நடந்தனர். இத்தகைய பெரியோன், ‘பிறன் மனைவி நயத்தல்.’ என்னும் குற்றத்திற்கு ஆட்பட்டான்; இராமன் மனைவியான சீதையை விரும்பி அவளது பேரழகில் ஈடு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bmbgywh6cvf1oqxa56buod4xhdatbex</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/55</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668552</id>
    <revision>
      <id>1986952</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:17:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JAYASURIYANANGUR</username>
        <id>17616</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986952</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2846" sha1="352kwsnloygg06yy1ps3prnsrdea4i4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;JAYASURIYANANGUR&quot; /&gt;{{rh||49|}}&lt;/noinclude&gt;


பண்பன்று என்று அவள் நினைத்தாள்; எனவே கோதையிடம் அவள் கூறினாள்:
“தோழி! என் தலைவனை அல்லாமல் வேறொரு தெய்வத்தை நான் வழிபடமாட்டேன். வருணனே ஆயினும் முருகனே ஆயினும் என் தலைவனுக்கு ஒப்பானவன் யாருமில்லை. இத் தெய்வங்களை வழி படுதல் என் கற்புக்கு இயைவதோ?”

{{larger|&lt;b&gt;
பூங்குன்றன் வருகை&lt;/b&gt;}}
{{gap}}அதன்பின் கோதையால் ஒன்றும் பேச முடிய வில்லை. குழந்தைப் பருவத்தில் தெய்வ நினைவில் கொண்டிருந்த மிகுந்த நம்பிக்கை
பாவையா
அப்படிப் பேசினாள் என்று அவள் வியப்படைந் தாள்.. சில திங்கள் கழித்துப் பூங்குன்றன் வீடு திரும்பினான். பாவையின் உள்ளம் தழைத்தது; உயிர் தளிர்த்தது. பிரிவுக் காலத்தில் பாவை செய்தனவற்றைக் கோதை தலைவனிடம் முறை யிட்டாள்; ஞாயிற்றுத் தேவனையும், வருணனையும், காற்றுச் செல்வனையும் கும்பிடமறுத்த பாவையின் வியப்பான மனப்போக்கை எடுத்துரைத்தாள். பூங்குன்றன் பாவையின் மனத்தியல்பைத் தன் னுள் பாராட்டினான்; தமிழ்ப் பெண்ணின் கற்பு மேன்மையை எண்ணி மகிழ்ந்தான்.

{{larger|&lt;b&gt;நூல் அறிமுகம்&lt;/b&gt;}}
{{gap}}பாவை தமிழ் நாட்டுப் பெண் ; இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னே பாவை வாழ்ந்த வரலாற்றை நல்லந்துவனார் என்ற நற்றமிழ்ப் புலவர் கலித்தொகை என்னும் நூலில் பாலைக் கலி என்ற பகுதியில் 16-ஆம் பாட்டில் நமக்குக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>352kwsnloygg06yy1ps3prnsrdea4i4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/78</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668553</id>
    <revision>
      <id>1986953</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:18:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>MOUSIGANNANGUR</username>
        <id>17620</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986953</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2790" sha1="cetahse27vr1nccqudqgm7ej7ilfiuo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;MOUSIGANNANGUR&quot; /&gt;{{72|||}}&lt;/noinclude&gt;

பளிங்கு மண்டபம்‌

ஒன்று

இருந்தது.

துள்‌
இருப்பவர்‌
ஓசையை
அவர்தம்‌
உருவத்தைமட்டும்‌

மண்டபம்‌.

லது அப்பளிங்கு

தன்னகத்‌

வெளிப்படுத்தாமல்‌
வெளிப்படுத்த வல்‌

கோவில்கள்‌

நகரத்தில்‌

ஆங்காங்குப்‌

அமைந்திருந்தன.
திருமால்‌

பல

அவற்றுள்‌

கோவில்‌,

பலராமன்‌

கோவில்கள்‌

சிவன்கோவில்‌,

கோவில்‌,

இந்திரன்‌

கோவில்‌,
சந்திரன்‌ கோபில்‌,
அருகன்‌ கோவில்‌,
புத்தர்‌ கோவில்‌ என்பன குறிக்கத்தகீகன.
ஒவ்‌
வொரு சமயத்தார்க்கும்‌ உரிய மடங்கள்‌ இருந்தன.
அம்மடங்களில்‌
துறவிகள்‌
இருந்து சமய: அறி
வுரைகளை ஊட்டிவந்தனர்‌.
இசையரங்கு, நடன அரங்கு, நாடக அரங்கு
எனப்‌
பலவகை
அரங்குகள்‌
காவிரிப்பூம்பட்‌
டினத்தை அழகு செய்தன.

2.
திருமண

திருமணம்‌

அழைப்பு

இங்ஙனம்‌ சீரும்‌ சிறப்பும்‌ பெற்ற காவிரிப்பூம்‌
பட்டினத்தில்‌ வணிகர்‌ தெருவில்‌ ஒருநாள்‌ யானை
மீது பெண்கள்‌
சிலர்‌ பவனி
சென்றனர்‌.
அப்‌
பெண்கள்‌
பலவகை
அணிகலன்களை
அணிந்து
கொண்டிருந்தனர்‌.

இவற்றையுடை (ப
வைத்திருந்தனர்‌.

சில

வீடுகட்கு

வீடுகளுள்‌

சந்தனம்‌,

குங்குமம்‌, மலர்கள்‌

தட்டுக்களைக்‌
கரிகளின்மீது
அப்பெண்மணிகள்‌ குறிப்பிட்ட

எதிரில்‌

யானைமீதிருந்து

நுழைந்தனர்‌;

இனி

இறங்கி,

நடக்கவிருக்கும்‌&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cetahse27vr1nccqudqgm7ej7ilfiuo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/104</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668554</id>
    <revision>
      <id>1986954</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:20:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>MUHAMMADNANGUR</username>
        <id>17602</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986954</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3231" sha1="e68lq9p2y5icnjce7vf7u7qa3a3gvtx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;MUHAMMADNANGUR&quot; /&gt;{{rh||98|}}&lt;/noinclude&gt;
தது; அப்படையை நடத்தி வந்துள்ள கருணாகரத் தொண்டைமான் இணையற்ற பெருவீரன். ஆதலால் நாம் சோழர் படையை வெல்லுதல் எளிதன்று. கருணாகரருடன் நட்புக் கொண்டு திறை செலுத்துவதே நேர்மையானது,&quot; என்று அறிவுரை புகன்றான். மூர்க்கனும் முதலையும் கொண்டவை விடா அல்லவா? கலிங்க மன்னன் அமைச்சன் அறிவுரையைக் கேட்கவில்லை ; தன் படைகளைத் திரட்டிக் கொண்டு சோழர் படையை எதிர்த் தான். அதன் விளைவே கலிங்கப்போர். கலிங்க வீரருள் பெரும்பாலோர் உயிரிழந்தனர். ஒரு சிலர் பலவகை வேடங்களில் தப்பிப் பிழைத்தனர். ஒரு சிலர் சோழ வீரர்க்கு முதுகுகாட்டி ஓடினர். முதுகிட்ட இக்கலிங்க வீரரைத் தாக்காது விட்டனர் சோழவீரர். முதுகுகாட்டி உயிர் பிழைத்த கலிங்கவீரர் உயிர் கொடுக்கும் அறம் புரிந்த புற முதுகின் பேருதவியை மறவாது எண்ணி எண்ணி இன்புற்று அம்முதுகிற்கு என்றும் நன்றி செலுத்திக்கொண்டு வாழ்ந்தனர். சிங்கம் போன்ற கருணாகரர்க்கு முன் பூனை போன்ற கலிங்க மன்னன் எதிர் நிற்றல் இயலுமோ? போரில் தோற்றோடிய கலிங்கக் காவலன் மலைக்குகையொன்றில் ஒளிந்து கொண்டனன். பாவம்! சோழர் படை அவனை அங்கும் விடவில்லை. அவனைப் பிடித்துக் கொண்டு வந்துவிட்டது.
{{gap}}கலிங்கப் போர்க்களத்தில் கரிகளும் பரிகளும் உயிரிழந்தன் ;வீரர்கள் ஆவிதுறந்தனர். கலிங்க நாடு ஆண்கள் இல்லாத நாடாயிற்று. அரசனது அறிவீனத்தால் கலிங்கநாடு போர்க்களமாயிற்று. பிணங்களைத் தின்னும் பேய்கள் போர்க்களத்தில்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>e68lq9p2y5icnjce7vf7u7qa3a3gvtx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/56</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668555</id>
    <revision>
      <id>1986955</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:20:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JAYASURIYANANGUR</username>
        <id>17616</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986955</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="962" sha1="347qecs6apdznaf5tg3dfuki97oo229" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;JAYASURIYANANGUR&quot; /&gt;{{rh||50|}}&lt;/noinclude&gt;


கூறுகிறார். சிறு வயதில் தெய்வத்தைப் பெருஞ் சத்தியாக நினைத்துத் தொழுது, மணப்பருவத்தில் தனது அன்புடைய தலைவனைத் தெய்வத்திற்கு ஒப்பாக வைத்து, பின்னர்த் தலைவனது பெரு மையே பெருமை என்று நினைத்துப் போற்றி, மணவாழ்க்கையில் தெய்வந்தொழாது கணவனைப் பேணும் தமிழ்ப் பெண்டிரின் பண்பாட்டைக் கலித்தொகையின் பல பாடல்கள் நமக்கு இன்றும் யாழிசையின் பண்போடு பாடுகின்றன.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>347qecs6apdznaf5tg3dfuki97oo229</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/79</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668556</id>
    <revision>
      <id>1986956</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:22:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>MOUSIGANNANGUR</username>
        <id>17620</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986956</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2918" sha1="7zgikyvcyskgf594ejj4vivtidp2io1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;MOUSIGANNANGUR&quot; /&gt;{{rh|73||}}&lt;/noinclude&gt;﻿________________


திருமணம் ஒன்றினுக்கு வருமாறு அவ்வவ் வீட்டாரை அழைத்தனர். இங்ஙனம் அப்பெண்மணி கள் யானைமீது ஊர்வலமாகச் சென்று நகரப் பெருமக்களைத் திருமணத்துக்கு அழைத்தனர். அத்திருமணம்தான் கோவலனுக்கும் கிக்கும் நடைபெறவிருந்த திருமணம். மாசாத்துவான்-மாநாய்கன்
கண்ண
கோவலன் தந்தை சிறந்த உள்நாட்டு வணி கர். உள்நாட்டு வணிகர் எருதுகள்மீது பண்டப் பொதிகளை ஏற்றிக்கொண்டு ஊர் ஊராகச் சென்று வாணிகம் புரிதல் வழக்கம். இங்ஙனம் வணிகர் சிலர் பண்டப் பொதிகளோடு சேர்ந்து செல்லுதல் 'சாத்து' எனப்படும். இத்தகைய சாத்துக்கள் பலவற்றுள் சிறந்த ஒன்றுக்குத் தலைவனாக இருந்த காரணத்தால், கோவலன் தந்தை 'மாசாத்துவான்' எனப் பெயர் பெற்றான். அவனைப்போலவே செல்வ வளத்திற் சிறப்புற்று விளங்கிய மற்றொரு வணிகன் மாநாய்கன் என்பவன். அவன் மகளே தமிழ் கற்பிற்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்கிய கண்ணகி என்பவள். இவ்விரண்டு பெருவணிகர் பிள்ளைகட்கும் திருமணம் நடைபெற இருந்தது.
திருமணச் செய்திகள்
திருமணத்தன்று மாநாய்கன் மாளிகை மிக்க சிறப்புடன் விளங்கியது. குறித்த நேரத்தில் முரசம், மத்தளம் முதலிய பலவகை இயங்கள் ஒலித்தன. நகரப் பெருமக்கள் பலரும் அங்குக் குழுமியிருந்தனர். பேரழகு பொலிய அலங்கரிக் கப்பட்ட பந்தலில் கோவலனும் கண்ணகியும்{{rh|||}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7zgikyvcyskgf594ejj4vivtidp2io1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/102</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668557</id>
    <revision>
      <id>1986957</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:22:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>PARANITHANANGUR</username>
        <id>17605</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1986957</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3073" sha1="8pcamsuw3moufoxau58639jq62o9n2g" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;PARANITHANANGUR&quot; /&gt;{{rh||96|}}&lt;/noinclude&gt;ருள் கலிங்க மன்னனும் ஒருவன். அங்ஙனமிருந்தும் இவ்வேந்தன் சில ஆண்டுகளாகத் திறை செலுத்தவில்லை.

{{gap}}நமது சோழர் பெருமான் தமது பெருநாட்டைச சுற்றிப் பார்த்து வருகையில், காஞ்சி மாநகரில் உள்ள அரண்மனையில் தங்கினார். அப்பொழுது அரசர் பலர் வந்து பணிந்து, தாம்தாம் செலுத்தவேண்டும் திறைப் பணத்தைச் செலுத்தினர். &quot;இன்னும் திறை செலுத்தாத வேந்தர் உளரோ?&quot; என்று நம் பேரரசர் வினவினார். உடனே அரசாங்கக் கணக்கர் அடிபணிந்து, &quot;கலிங்க வேந்தர் சில ஆண்டுகளாகத் திறை செலுத்தவில்லை,&quot; என்று கூறினர். உடனே குலோத்துங்கர் சீற்றம்கொண்டு தம் தானைத் தலைவராகிய கருணாகரத் தொண்டைமானை நோக்கினார். அந்நோக்கத்தின் குறிப்புணர்ந்த கருணாகரர் தம் வீரர்களை நோக்கினார். அவ்வளவே; உடனே கருணாகரர் நெற்றிப் பட்டத்தை அணிந்த தம் யானைமீது ஏறினார். தென்னாடு முழுவதையும் ஒரு குடைக்கீழ் கொண்டுவந்த பண்பட்ட சோழர் படை ஆர்த்தெழுந்தது; அணிவகுத்து நின்றது; கருணாகரர் யானைமீது முன் செல்ல, சோழர்படை கலிங்கம் நோக்கிப் பின் சென்றது; வழியில் பாலாறு, குசைத்தலை, பொன்முகரி, பெண்ணை, மண்ணாறு, கிருஷ்ணை, கோதாவரி முதலிய ஆறுகளைக் கடந்து சென்றது; இறுதியில் கலிங்க நாட்டினுள் சென்றது; தன் வழியிலிருந்த கலிங்க நாட்டுச் சிற்றூர்களையும் பேரூர்களையும் அழித்துக் கொண்டே சென்றது.

எதிர்பாராத இத்துன்ப நிலையைக் கண்ட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8pcamsuw3moufoxau58639jq62o9n2g</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/57</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668558</id>
    <revision>
      <id>1986958</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:23:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>JAYASURIYANANGUR</username>
        <id>17616</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;﻿________________  51 6. நிலாப் பேச்சு  தமிழன் திருமணம் அன்று திங்கள் உரோகிணியுடன் கூடிய நன்னாள். அந்த நன்னாளில் தான் தமிழ் மக்கள் திருமணத்தைச் சிறப்...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1986958</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2855" sha1="4tulfnd26ixifsr53tnqjolwjc7khjl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;JAYASURIYANANGUR&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

51
6. நிலாப் பேச்சு

தமிழன் திருமணம்
அன்று திங்கள் உரோகிணியுடன் கூடிய நன்னாள். அந்த நன்னாளில் தான் தமிழ் மக்கள் திருமணத்தைச் சிறப்பாக நடத்தி வந்தனர் என் பதை நன்கு அறிந்த நற்சேந்தன் குடும்பத்தாரும், பூங்கொடியின் குடும்பத்தாரும் அந்நாளையே திருமண நாளாகக் குறித்தனர். நற்சேந்தன் காளைப் பருவத்தினன் ; வீரஞ் செறிந்த தோளி னன்; பூங்கொடி தனது பெயருக்கு ஏற்ப மெல் லியல்; புன்னகை பூத்துக் குலுங்கும் பண்பாடு மிக்கவள். அவரிருவரும் ஒருவரையொருவர் தாமே கண்டு அன்பு கொண்டனர். ஒத்த பருவமும், ஒத்த உள்ளமும் வாய்ந்த அவர்களது அன்பு நிறைவைக் கண்ட பெற்றோரும் உற்றோரும் விரைந்து மணத்திற்கு ஏற்பாடு செய்தனர்.
.
திருமண நாளில் உழுந்தினால் செய்த களியும் சோறும் படைக்கப்பட்டன ; மணப்பந்தலின் கீழே புதுமணல் பரப்பப்பட்டது; குத்து விளக்கு. கள் சுடர்விட்டு ஒளிர்ந்தன. வைகறைப் போதில், தலையில் குடங்களையும் பெரிய பாத்திரங்களையும் ஏந்திக்கொண்டு முதிய முதிய பெண்டிர் வந்தனர் ;. குழந்தைகளைப் பெற்ற வாழ்வரசியர் நால்வர் மண மகளை நீராட்டினர் ; நெல்மணிகளைத் தூவினர். இவ்வாறு திருமணம் முடிந்தவுடன் சுற்றத்தார் பலருங்கூடி மணமகள் பூங்கொடியைச், &quot;சிறந்த இல்லக்கிழத்தி ஆவாயாக !&quot; என்று வாழ்த்தி, மண&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4tulfnd26ixifsr53tnqjolwjc7khjl</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/105</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668559</id>
    <revision>
      <id>1986959</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:23:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>MUHAMMADNANGUR</username>
        <id>17602</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot; சோழர் பெருமானை வாழ்த்திப் நடனமாடுகின்றன. அவை, &quot;பொன்னித் துறைவனை வாழ்த்தினவே பொருநைக் கரையனை வாழ்த்தினவே கன்னிக் கொழுநனை வாழ்த்தினவே க...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1986959</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2687" sha1="c2mrh3aam38pdsoyrhk9ltn03cysrda" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;MUHAMMADNANGUR&quot; /&gt;{{rh||99|}}&lt;/noinclude&gt;
சோழர் பெருமானை வாழ்த்திப் நடனமாடுகின்றன. அவை,
&quot;பொன்னித் துறைவனை வாழ்த்தினவே பொருநைக் கரையனை வாழ்த்தினவே கன்னிக் கொழுநனை வாழ்த்தினவே கங்கை மணாளனை வாழ்த்தினவே.''
பாடுகின்றன;
இளைஞர் : இன்பக் கவிஞரே, கவிஞன் வாழ். வின் பயனாக விளங்குகின்றான் என்பதை இப் பொழுதுதான் உணருகின்றோம். மணமில்லாத. மலர், தலைவன் இல்லாத நாடு, கவிஞன் இல்லாத வாழ்க்கை பயனற்றவை. வாழ்வில் கவிதைச் சாறு கொடுத்து உணர்ச்சியை ஊட்டுகிறான் கவிஞன் என்பதை உணருகிறோம். காலத்தைப் பொன் போலக் கருதும் நீங்கள் எங்கள் கருத்து வளர்ச்சி யில் நாட்டம் கொண்டு, எங்களுடன் போர்க்களத் துக்கு வந்து பலவிளக்கங்கள் கொடுத்தது குறித்து நாங்கள் எங்கள் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள் கிறோம்.
கவிஞர் : உங்களுக்கு எம் நல்வாழ்த்து
உரியது.
நூல் அறிமுகம்
மேலே விளக்கப்பட்ட போர்க்களக் காட்சி &quot;கலிங்கத்துப்பரணி&quot; என்னும் தமிழ் நூலி லிருந்து கொடுக்கப்பட்டதாகும். இந்நூலைப் பாடிய புலவர் பெருமான் சயங்கொண்டார் என் பவர். அவர் முதற் குலோத்துங்கீ &quot; சோழனது அவைக்களப் புலவர். அவ்வேந்தப் பெருமான் கி.பி.1070-முதல் 1120 வரை சோழப் பேரரசனாக. இருந்தவன். அவன் காலத்தில் நிகழ்ந்த கலிங்கப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>c2mrh3aam38pdsoyrhk9ltn03cysrda</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/89</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668560</id>
    <revision>
      <id>1986960</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:24:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>NAKSHATHRANANGUR</username>
        <id>17619</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;83 உண்டுதெளிவுபெறும்‌.உமதுதவநெறிஇதனினும்‌சிறந்னத்‌ தருவது என்று தெரிந்தால்‌,இத்‌தேறலையும்‌எம்மையும்‌ அகற்றிவிடம்‌,?”என்றுகூறி,மதுவ...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1986960</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3059" sha1="5grkkwv7orzv4sqqurd8puh3nazdvdn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;NAKSHATHRANANGUR&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;83
உண்டுதெளிவுபெறும்‌.உமதுதவநெறிஇதனினும்‌சிறந்னத்‌ தருவது என்று தெரிந்தால்‌,இத்‌தேறலையும்‌எம்மையும்‌ அகற்றிவிடம்‌,?”என்றுகூறி,மதுவைக்‌கலயத்தில்‌ஏந்திக்கொண்டு௮ம்‌முனிவன்‌ பின்னே சென்றான்‌இக்காட்சியில்‌ ஈடுபட்டபொதுமக்கள்‌அக்களிமகனைப்‌பின்‌தொடர்ந்து
சென்றனர்‌.                                      பித்தன்‌ செயல்‌  மற்றொருதெருவில்‌ஒருவன்‌சென்றுகொண்டிருந்தான்‌ .அவன்அலரிப்‌பூவால்‌திரணையாகக்;ஈர்க்குகட்டப்பட்டமாலையைஅணிந்திருந்தான்‌கோக்கப்பட்ட தாரினைப்‌போட்டிஅரும்புகளால்‌ருந்தான்‌. கந்தல்‌ துணியை உடுத்திருந்தான்‌ அத்‌துணியில்‌ சுள்ளிகளைஓடித்துக்‌ கட்டியிருந்தான்‌.
வெண்ணீறும்‌ சந்தனமும்‌ உடல்‌ முழுவதும்‌ பூசி
யிருந்தான்‌. பயனில்லாத சொற்களைப்‌ பலரோடும்‌
கூறிக்கொண்டு வழி நடந்தான்‌. அவன்‌ அழுதும்‌,
தொழுதும்‌அலறியும்‌,விமுந்தும்‌,சுழன்றும்‌,எழுந்தும்‌,
ஓடியும்‌,அரற்றியும்‌,அழன்றும்‌,ஆடியும்‌, ஒரு பக்கமாக ஒதுங்கியும்‌, பதுங்கியும்‌ அலைத்‌அவனுதன்னிழலையே
கண்டு சீறினான்‌.தான்‌.டைய செயல்களைக்‌கொண்டு 
அவன்‌ஒருபித்தன்‌என்பதைஅறிந்து,மக்கள்‌பலர்‌வருத்தத்தோடுஅவன்‌செயல்களைப்‌பார்த்துவியந்தனர்‌.பேடிக்கூது
வேறொருதெருவில்‌பெருங்கூட்டம்‌கூடியிருந்‌அக்கூட்டத்ரவன்‌ கூத்தாதது.தாடிசுருண்டஅவன்‌டிக்‌கொண்டிருந்தான்‌.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5grkkwv7orzv4sqqurd8puh3nazdvdn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/26</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668561</id>
    <revision>
      <id>1986961</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:24:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>DEEPANANGUR</username>
        <id>17614</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;ணன் படியாத தன் தலைமயிரை அழுத்திச் சீவுவான். அந்த அழுத்தத்தினால் தலையில் இருந்து, இரண்டு மூன்றுமயிர்கள் கீழே விழுந்துவிடும்.கண்ணன் தன்...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1986961</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2809" sha1="5zhx3r8mmqaz4u75fprkgtwic5l0xfe" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;DEEPANANGUR&quot; /&gt;{{rh|20||}}&lt;/noinclude&gt;ணன் படியாத தன் தலைமயிரை அழுத்திச் சீவுவான். அந்த அழுத்தத்தினால் தலையில் இருந்து, இரண்டு மூன்றுமயிர்கள் கீழே விழுந்துவிடும்.கண்ணன் தன் தலைமயிரைக் காப்பதில் கண்ணுகருத்துமாக இருப்பவன். அவன்திங்களுக்குஒருமுறை குறிப்பிட்ட கடை ஒன்றி லேயேசென்தன்முடியைத்திருத்திக்கொள்வான்; உயர்ந்த வாசனை எண்ணெயைத் தான் தலையில் பூசுவான்; ஒரு நாளில் பலமுறை தலையை வாரிக்கொள்வான். சுருங்கக் கூறின், கண்ணை இமைகள் காப்பதுபோலக் கண்ணன் தன் தலைமயிரைக் காத்துவந்தான்.

உதிர்ந்த மயிர்

இப்படி இருந்தும் தான் அவசரமாக அழு சீவும்பொழுத உதிர்ந்த மயிர்களுக்காக அவன் கவலைப்படவில்லை அவற்றிற்காக வருத் தம் தெரிவிக்கவில்லை. அவற்றை அலட்சியப்படுத தினான்; கடைக்குச் சென்று வேண்டியவற்றை வாங்கிக்கொண்டு வீடு திரும்பினான்.
மயிர் உணர்த்திய கருத்து
முருகப்பர் நிலைக்கண்ணாடி அருகிற் சென்ற போது உதிர்ந்து கிடந்த மயிர்களைக் கண்டார். அவர் அவற்றை உற்று நோக்கினார்; &quot;கண்ணன் இவற்றை அருமையாக வளர்த்தான். இவை அவன் தலையில் இருந்தவரை சீரும் சிறப்பும் பெற்றன ; தலையில் இருந்து இழிந்தவுடன் சீரும் சிறப்பும் இழந்தன. தம்மைப் பேணி வளர்த்த கண்ணனா லேயே புறக்கணிக்கப்பட்டுக் கீழே கிடக்கின்றன.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5zhx3r8mmqaz4u75fprkgtwic5l0xfe</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/112</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668562</id>
    <revision>
      <id>1986962</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:24:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>SAINANGUR</username>
        <id>17607</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot; {{rh||106|}} பட்டான்; அவளை மனைவியாக்க விரும்பினான்; அவளைக் கொணர்ந்து, இலங்கையில் சிறை வைத்தான். {{gap}}மனைவியை இழந்த இராமன் வானரர்களின்  துணையைக் க...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1986962</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2817" sha1="kijsgb4mykhik0yocp0inv7lb42npmd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;SAINANGUR&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;
{{rh||106|}}
பட்டான்; அவளை மனைவியாக்க விரும்பினான்; அவளைக் கொணர்ந்து, இலங்கையில் சிறை வைத்தான்.
{{gap}}மனைவியை இழந்த இராமன் வானரர்களின்  துணையைக் கொண்டு, சீதை சிறை வைக்கப்பட்டிருந்த இடத்தைக் கண்டறிந்தான். சீதையைக்காணச் சென்ற அநுமன் இலங்கைக்கு எரியூட்டி மீண்டான். எழில் மிகுந்த இலங்கை மாநகரம் அநுமன் மூட்டிய எரியால் அழகிழந்தது. இராமன் இராவணன்மீது போர் தொடுத்து இலங்கையை வெல்லத் துணிந்தான்.
&lt;b&gt;கும்பகருணன் அறிவுரை (I)&lt;/b&gt;
{{gap}}இராவணன் மனம் வருந்தி, மேற்கொண்டு யாது செய்யலாம் என்பதை அறியத் தன் அமைச்சரையும், தம்பியரையும், படைத் தலைவரையும், தன் மைந்தனான மேகநாதனையும் மேகநாதனையும் அழைத்து யோசனை கேட்டான். பலர் பலவாறு கூறினர். கும்பகருணன் இராவணனுக்கு அடுத்த தம்பியா வான். அவனுக்குப் பின்னவன் வீடணன்.
கும்பகருணன் அறநெறி பிறழாதவன். அவன் தானாகப் போருக்குப் போவதில்லை; வந்த போரையும் விடுவதில்லை. அவன் பெருவீரன்; அஞ்சா நெஞ்சினன் ; நற்பண்புகள் அனைத்தும் உருக் கொண்டாற் போன்றவன். அவன் தமை யனைத் தன் உயிரெனக் கருதினான்; அவனது
.
நலத்தைத் தன்னலமாக மதித்தான். அப்பெரி யோன் தனது யோசனையைக் கேட்ட தமையனை நோக்கி, &quot;அண்ணா, பிரமதேவனை முதல்வனாகக் கொண்ட நம் குலத்தில், நீ ஒப்பற்றவன். நீ சாம&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kijsgb4mykhik0yocp0inv7lb42npmd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/83</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668563</id>
    <revision>
      <id>1986963</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:25:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>MUHAMMADNANGUR</username>
        <id>17602</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;﻿ விழாக்களிலும் கலந்து கொண்டனர். மாதவி என்ற மாதர் திலகம் தன் நடனக்கலையால் அனை வரையும் மகிழ்வித்தாள்;சிறப்பித்தாள்.  {{larger|&lt;b&gt;கோவலன் வெறுப்ப...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1986963</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2798" sha1="fdrs4w55qxcl3o49t7pnyrff91wcphj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;MUHAMMADNANGUR&quot; /&gt;{{rh||77|}}&lt;/noinclude&gt;﻿
விழாக்களிலும் கலந்து கொண்டனர். மாதவி என்ற மாதர் திலகம் தன் நடனக்கலையால் அனை வரையும் மகிழ்வித்தாள்;சிறப்பித்தாள்.

{{larger|&lt;b&gt;கோவலன் வெறுப்பு&lt;/b&gt;}}

{{gap}}இந்திர விழாவின் முடிவில் பூம்புகார் நகரத்தார் தத்தம் பரிவாரங்களுடன் கடலாடுதற்குச் செகோவலன் வெறுப்புன்றனர். கோவலனும் மாதவியும் கடற்கரையை அடைந்தனர்; புன்னைமரநிழலில் தங்கி உரையாடிப் பொழுது போக்கினர். பின்பு கோவலன் மாதவியின் கையிலிருந்த யாழை அவள் தர வாங்கிப் பலவகைப்பட்ட வரிப்பாட்டுக்களைப் பாடிக்கொண்டு யாழை வாசித்தான். அவன் பாடிய பாக்களைக் கேட்ட மாதவி, 'இவன் வேறு மகளிர்பால் விருப்புடையன் போலும்' என்று எண்ணி மனம் நொந்தாள்; அவன் கையிலிருந்த யாழை வாங்கினாள்; தான் வேறு குறிப்பில்லாதவளாக இருந்தும், கோவலன் வேறு குறிப்புள்ளவனாகத் தனக்குத் தோன்றிய காரணத்தால் தானும் வேறு குறிப்புடையவள் போலச் சில வரிப்பாட்டுக் களைப்பாடியாழை வாசித்தாள். அதனைக்கேட்ட கோவலன் அவளைத் தவறாகக் கருதினான். உடனே வெறுப்புற்று அவளோடு பேசாது அகன்றான்.

கண்ணகியின் உள்ளன்பு
{{gap}}மாதவியை அகன்ற கோவலன்' நேரே தன் வளமனையை அடைந்தான். தன் பிரிவாற்றாது வாடிய முகத்துடன் இருந்தகற்பரசியாகிய கண்ணகியைக் கண்டு, &quot;பொய்யன்பு கொண்ட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fdrs4w55qxcl3o49t7pnyrff91wcphj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/113</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668564</id>
    <revision>
      <id>1986964</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:30:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986964</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10181" sha1="f3261o7eh90hzr6xl9tj62cnnwv2r37" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;அதின்
105
கதிர்
செல்கின்ற கதிரவனின் கதிர்புகாது (வட். 183,1832.
வளப்பத்தை உண்டாக்கும் உழவர் நெல்லை
முகந்து கொடுக்க மிடாவினின்றும் வார்த்த பசிய
முளையா லாக்கின கள்தெளிவை இளங்கதிர்களை
யுடைய ஞாயிறு எழும் நாட்காலத்தே களங்கள்
தோறும் பெறுகுவிர் எனக் கூத்தர் ஆற்றுப்
படுத்தப் பெறுகிறார் (மலை. 462-464). இருளற
விசும்புடன் விளங்கும் விரைந்து செல்லும் செல
விளையுடைய ஞாயீற்றின் கடுங்கதிர் எறித்தமை
யால் உண்டாய பிளவிடங்களை முருங்கை வெண்
பூக்கள் பரவி மறைத்தன (அகம். 53:1-4). தலைவி
யின் சிறுநுதல் நிலவொளி பரந்த பல்கதிர்களைக்
கொண்ட திங்களை ஒத்த அழகு நீங்கப் பெற்றுப்
பீர்க்கம் பூவின் நிறத்தைக் கொண்டதோ எனப்
பொருள்வயிற் பிரிந்த தலைவன் தலைவியை
நினைந்து கூறுகிறான் (அகம். 57:11-13,19). அச்சம்
தரும் நல்ல பாம்பு கதிர் உண்டாக உமிழ்ந்த மணி
விளக்கில் களிற்றி யானையைக் கொன்ற புலி
அதனைப் புலர இழுத்துச் செல்லும் (அகம்.72:13-15).
காட்டுப்பூனை இருளிடத்தில் விழித்துப் பார்த்தாற்
போன்று கதிர்விடும் முத்துக்களால் இயன்ற
ஒற்றைவடம் தலைவியின் முலையிடைக் கிடந்து
விளங்கியது (அகம். 73:3,4). பாலைநிலப் பரப்பு
தெறுகதிர் ஞாயிறு வானத்துச்சியில் நின்று காய்
தலின் மழைநீர் வற்றிப்போன பேய்த்தேரையுடை
யது.(அகம்.89:1,8). உயிர்களுக்கு எல்லாப் பொரு
ளும் விளங்குதற்குக் காரணமான பகற்பொழுதை
வழங்கிய பல்கதிர் ஞாயிறு வளம்கெழு மாமலை
களெல்லாம் தம் பயன்கள் கெடும்படி காய்ந்ததால்
அருவிகள் நீரற்றுப் போயின (அகம். 91:1-3). வான
மாகிய கடலிற்குத் தோணிபோலப் பகற்பொழு
திலே பலகதிர்களை உடைய கதிரவன் தோன்றி
னான் (அகம், 101:13,13). மலையில் சென்று மறையும்
வலிய கதிர் மழுங்கிய கதிரவன் அரவம் விழுங்கும்
மதியைப்போலக் காட்சியளித்தான் (அகம்.114:4,5).
பகற்பொழுதை மெல்ல மெல்லக் கழித்துப் பல்கதிர்
ஞாயிறு மேலைத் திசைக்கண் உள்ள மலையைச்
சென்றடைந்தது (அகம்.120:4,5).வழுதியின் கொற்கை
முன்றுறையில் கடலினின்றும் தவழந்து வரும் அவை
கள் கொணரும் ஈர்ங்கதிர் முத்துக்கள் கவர்நடைக்
குதிரையின் காலை வடுப்படுத்தும் (அகம்.130:9-11).
முதுவேனில் பருவத்தில் ஞாயிறு தன் கதிர்களையே
கைகளாகக் கொண்டு ஈரத்தைக் கவர்ந்து பசுமை
அற்றுப் போம்படி வெதுப்புதலின் நிலம் பிளவு
பட்டது (அகம். 164: 1-3). அசைகின்ற ஞாயிற்றின்
கதிர்கள் சூழ்ந்த வெம்மைவிளங்கும் நிலம் மரங்கள்
தலைகருகி வளம் குன்றியது (அகம்.169:1, 2).
மாலை
வானவில்
கதிர்கள் பல ஒழுங்குற வமைந்த நேமியினைக்
கொண்ட செல்வன் (திருமால்) மார்பில் பொருந்திய
போன்று பல்வேறு நிறம் பொருந்திய
விண்ணில் தோன்றியது (அகம்.178:
14-18). போரில் மாய்ந்த எயினனை ஞாயிற்று
ஒண்கதிரின் வெப்பம் தாக்காதவாறு புதிய பறவை
களின் பெருங்கூட்டம் வானவெளி மறையும்படி
ஒருங்கு சேர்ந்தது (அகம். 182:7-10). வானத்தின்
மேற்றிசையில் சென்று வீழ்கின்ற கதிர் மழுங்கிய
ஞாயிற்று மண்டிலத்தால் உண்டான செவ்வான
மும் கரைந்து போன இம்மாலைக் காலத்தில்
நின்தேரின் மாலையாகிய மணிகள் பலவும் ஒரு
சேர ஒலிக்கும்படி நீ குறித்த பருவம் தப்பாமல
முன்றிலில் வந்து நின்றது இனிதாயிருந்தது எனத்
தோழி தலைவனுக்குக் கூறினாள் (அகம்.184:
15-19). ஞாயிற்றின் வெயில் முதிராது இளங்
கதிராக இருக்கின்ற விடியற்காலையில் பைங்கண
யானை உணவு பெறாமையால் பனையின வெளிற்
றைத் தின்னும் (அகம்.187:18,19). கொற்கைத்
துறைமுகத்தில் அவிர்கதிர் முத்துக்களோடு வலம்
புரிச் சங்குகளையும் சொரிந்து பனித்துறைக்கண்
தெய்வத்தினை நெய்தல் மகளிர் வழிபாடு செய்
தனர் (அகம். 201: 4-7). ஆஅய் எயினன் என்பான
மிஞிலி என்பானொடு செய்த பாழிப் போரில்
விழுப்புண்பட்டு இறந்தானாக அவனைக் கதிர
வனுடைய ஒண்கதிர் சுடாமல் பறவைகள் பலவும்
ஒருங்கு கூடித்]தம் சிறகுகளால் பந்தலிட்டு நிழல
செய்தன (அகம்.208:8-12), பகற்பொழுது கழியப்
பல்கதிர்களைச் சுருக்கிக் கொண்ட ஞாயிறு மறை
கின்ற அந்திப் பொழுதின்கண் அகன்ற புனங்
களில் எரிபோன்ற கதிரையுடைய திருமணி ஒளிரும்
(அகம்.2313:11-14). அகலிரு வானம் முழுவதும்
மறையப் பரந்து பலகதிர்களையுடைய ஞாயிற்றை
மறைத்த மேகம் களிற்றினம் குளிரப பெரும்
பெயல் பொழிந்தது (அகம்.214: 1-4). வேந்தன்
தன் பகைவருடன் மாறுபட்டுக் கதிர்வீசும் நெடு
வேல் ஒளிரும் பாசறையில் அடு புகழை விரும்பி
உறங்கா னாயினன் (அகம்.114:5-7). நீர்வற்றிப்
போன நெடிய வழிகள் பகலைத் தோற்று
விக்கும் பலகதிர்களையுடைய பருதியஞ் செல்வன
அகன்ற இடத்தை யுடைய வானததினின்றும்
தனது ஆணையாகிய ஆழியினால் பிளந்து
விட்டாற் போன்ற பிளவுகளை உடையன
(அகம். 289:1-3). பெருங்கடலினின்றும் தனனை
உலகு தொழும்படி தோன்றி விளங்கும் கதிர் விரி
யப் பெற்ற ஞாயிற்று மண்டிலம் குளங்களிலுள்ள
ஊற்றுக் கண்களினும் நீர்வறந்து போகும்படி தன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>f3261o7eh90hzr6xl9tj62cnnwv2r37</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/114</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668565</id>
    <revision>
      <id>1986965</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:30:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986965</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10368" sha1="mswq3oqz9baw8i0ywpx1y11ww4umre8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கதிர்
வெப்பத்தைப் பரப்பியது (அகம். 263:1-3). உயிர்
களுக்கு உணவு முதலிய பயன்களைத் தரும் பல்
கதிர் ஞாயிறு, அவ்வுயிர்களுக்கு விளக்கமான
தொழில்களையும் தருவதற்கு நிலத்தின் வலமாக
எழுந்து விளங்கிக் கடலில் தோன்றும் (அகம். 208;
2,3). பாலைநிலத்தில ஞாயிற்றின் மிக்க கதிரால்
தோன்றும் ஆவியாய அலைகளை நீர் என்று
விரும்பி விலங்குகள் மிகவும் ஓடி அலையும் (அகம்.
327:8-11). மலையினிடத்து நெடிய சோலையினூடே
துளிகள் அசைகின்ற குளிர்சசியோடு விளங்கும்
வெள்ளிய அருவிநீர் போலத் திங்களுடைய அழகிய
கதிர்கள் நிலத்தில் வீழ்ந்து பரவின (அகம். 362:13
15). இலங்கு சுடர் மண்டிலம் (ஞாயிறு) விண்ணி
டத்தே விட்டு நீங்கிப் பல்கதிர் மழுங்க மேற்கு
மலையை எய்தும்போது பிணையைக கலைமான்
தனது ஆண்குரலால் அழைக்கும் (அகம். 367:1-3).
தலைவி பனிக்காலத்தில் சூரியனுடைய கதிர்கள்
சுருங்கி மறையக் குவிந்து அழகிதாக அசைகின்ற
வெயிலை உள்பொதிந்த தாமரை மலரின் உள்ளி
டத்தைப் போன்ற சிறுவெம்மையள் (குறு. 376:8-6).
பசுங்கதிர் மதியமும் சுடரும் திகிரியோனுக்கு
(திருமாலுக்கு) கண்களாகும் (நற்.க. வா. 4,7). தேன்
கலந்த வெண்சுவைத் தீம்பாலை விரிகதிர்ப் பொன்
கலததில் இட்டு, அதனை ஒருகையில் ஏந்திச் செவிலி
சிறுகோலோச்சித் தலைவி சிறு விளையாட்டியாய்
இருந்தபோது உண் என்று அதட்டினாள் (நற்.110.
1-4). எல்லாம் விரும்புதலைச் செய்யும் ஆதித்த
மண்டிலம் தன் ஒளி விசும்பிற்செல்ல இலங்கும்
கதிர்கள் மழுக்கமடைந்து மடல் வலித்த தலை
வனுக்குத் துன்பத்தைத் தந்தது (நற்.158:3,4). கட
வருகுள்ள புன்னையின் பக்கத்துள்ள தாழைமடல்
நெடுஞ்சுடர்க்கதிரால் இருளைப் போக்கி எழுந்து
உள்ளே கொதித்து ஆகாயத்தில் சென்ற வயங்
கொளி ஞாயிற்றின பாடு சாய்கின்ற அழகுபோலத்
தோன்றும் (நற்.163:7-11), மழைபெயயா தொழிந்த
பாலைநிலத்தில் அந்நிலத் தெய்வமாகிய செங்கதிர்ச்
செல்வன் காய்தலான நிலம் பிளவுபட உலகம்
மிகவும் வருநதித் துன்புற்றது (நற். 164:1-3). பல
கூறுகள் ஒன்றாகச் செறிந்தாற் போன்ற பலகதிர்
களின் இடைஇடையே பாலை முகந்து வைத்தாற்
போன்ற பசுவெண்ணிலவினை யுடைய மேகத்தின்
பிடர்மேல் கலைகள் நிறையுறு மதியம் காணப்
பட்டது (நற். 195:1-3), அரும்புகட்டிய கதிர்போன்ற
ஒள்ளிய பூங்கொத்தையுடைய நொச்சிமாலை சூடித்
தெருவில் திருவிழா எனக் குயவன் அறிவிப்பான்
தேற். 200:1-4). குணகடலினின் றெழுந்து நன்னிறக்
கதிர்களைப் பரப்பிப் பகற்பொழுதைச் செய்யும்
106
கதிர்
செல்வன் (ஞாயிறு) குடமலை சென்று மறைந்தான்
(நற். 215: 1,2), ஞாயிறு மேலைத் திசையில்
இறங்கிக் கதிர்மழுக்கம் அடைந்தது (நற்.218:
1). கடலிற் பெருமீனைப் பிடிக்கும் சிறுகுடிப்
பரதவர் மரக்கலங்களுக்குத் தெரியுமாறு இரவி
லிட்ட செறிந்த கதிர்களையுடைய ஒள்ளிய விளக்
கம் முதிராத இளஞாயிற்றின் எதிரே தோன்றிய
ஒளியை ஒக்கும் (தற். 219:5-8). ஆடுகள் தொழுவம்
திரும்பப் பார்ப்பன மகளிர் முல்லைமல ரணிய
ஆதித்தமண்டிலம் மலையை அடையும் கதிர் மழுங்
கிய மாலைப்பொழுதில், தலைவன் இல்லாமையால்
புல்லென்ற வறுமனை நோக்கித் தலைவி மெல்ல
வருந்துவளோ என வினைமுற்றி மீள்வான் தன்
தேர்ப்பாகற்குக் கூறினான் (நற். 331:1-7). கடுங்கதிர்
ஞாயிறு மலையில் மறைந்தது (நற்.338:1), நிலவு
நீலநிற விசும்பில் பல்கதிர் பரப்பிப் பால் நிரம்பிய
கடல் போலப் பரந்துபட்டது (நற். 348:1,3). அகலிரு
விசும்பில் அரலினால் விழுங்கப் பெற்ற பசுங்கதிர்
மதியத்தின் விரிந்த நிலாவைப் போலக் கூந்தல்
சேர்ந்த சிறுநெற்றி யுடையவள் தலைவி (நற்.
377:6-9). வேங்கைப் பூஞ்சினை துழாவிக் கமழ்தாது
ஆடிய மயில் பசிய கற்பாறையின உச்சிமீது தன்
கூட்டத்தோடு கூடி ஞாயிற்றின் மிக்க கதிராகிய
இளவெயிலைத் துய்க்கும் (நற்.396:3-7). விரிகதிர்
ஞாயிறு மேலைத் திசையில் சென்று மறையும்
(நற். 398:8). ஞாயிற்று மண்டிலம் போன்று
தோன்றும் பல்கதிர்களையுடைய வேள்வித்தீயினை
உடையது தேனூர் (ஐங். 57: 1, 2). கிள்ளி கதிர்
இலை போன்ற நெடுவேலை உடையவன் (ஐங். 78:
1). வலம்புரிச் சங்குகள் உழுத மணல்மிக்க அடை
கரையில் அவை ஈன்ற இலங்கு கதிர் முத்துக்கள்
இராப்பொழுதில் இருள்கெ- இமைக்கும் (ஜர்.
193:1,81. பாலைவழிகள் நெடிய மூங்கில்கள்
கரிந்து சாய, மலைகளும் பிளக்க, வேனிற் பருவம்
நீண்டு கடுங்கதிர் ஞாயிறு தெறுதலினாலே வெப்ப
முடையவாயின (ஐம், 383:13). கதிரவன் தன்னு
டைய கதிர்களையும் சுருக்கிக் கொண்டு மறைந்
தான் (ஐங்.தி.5:2), நடுவுநிலை நீங்கி அருளில்லாத
அமைச்சன் தன் மனத்திற் கிடந்த செயலைக் கூற
அது கேட்டுச் சூழ்ந்த அரசனது கொடுங்கோல
சுடுமாறு போல, ஞாயிறு கடுகிக் காய்கின்ற கதிர்
களை மூட்டிச் சினத்தாற் சுட்டது (கலி. 8: 1-3).
உறியில் தங்கிய கமண்டலத்தையும் உரைசான்ற
முக்கோலையும் கொண்டு எறித்தலைச் செய்யும்
ஞாயிற்றின் கதிர்களைத் தாங்குகையினாலே எடுக்
கப்பட்ட குடைநிழலில் அந்தணர் காட்டிற் சென்ற
னர் (கலி. 9:1-3), மலையின் மேலுள்ள மூங்கில்கள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mswq3oqz9baw8i0ywpx1y11ww4umre8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/115</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668566</id>
    <revision>
      <id>1986966</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:30:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986966</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9904" sha1="sjci2poeuyc8104e61ludnp2jz7zaky" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கதிர்
வாடும்படி ஞாயிற்றின் கதிர்கள் காய்ந்தன (கலி, 11:14). தலைவியின் திருமுகம் இனிய கதிர்களை யுடைய திங்களை ஒக்கும் (கலி. 15 : 16). புனை யிழாய், காதலர் நாம் தனிமையுறும்படி பொருளை விரும்பிப் பகைப்புலம் என்று கருதாராய்ப் போதற்கு நினைத்த அரிய வழியிடத்தில் செறிந்த கதிரையுடைய ஞாயிற்றை 'நின் சினம் தணிக' என நாம் வேண்டிக் கோடல் நம் கற்பிற்கு இயைவதொரு காரியமோ' என்று தலைவி தோழி யிடம் மொழிந்தாள் (கலி. 16:9-12), காவல் மேற் கொண்டு பகைவர் நாட்டை விளக்கத் துணிந்த தலைவனை நோக்கி, 'நீண்ட கதிரினையுடைய திங் களின் நிறைவு பின் தேயுமாறு போல நிலை நில்லாமல் நாள்தோறும் கெடும் அழகு தலைவி யுடன் நிலையுமோ' எனத் தோழி வினவினாள் (கலி. 17: 5-8), பல உணவுகளையும் விளைந்து கொடுத்து நுகர்விக்கும் நிலம் ஈரம் அறும்படி செல்சு - ஞாயிறு மிகவும் சினததைச் சொரியும் (க &amp;u 1,2). வீழ்கினற ஞாயிற்றின கதிர் அலர்த் தின பூவின தேனை உண்ணும் துமபியின் யாழோ சைபை ஒத்த முழங்குகின்ற ஓசையுடைய மாலைக் காலம் தலைவியை வருத்தும் (கலி. 29:16,17). உலகிற்கு உணவுகளை வீளைத்தற்குக் காரண மான மதியத்தின் பல்கதிர் பாலை ஒத்து விளங்கும் இராப்பொழுதுடன் அணிகள் குளிரும்படி வாடைக் காற்று வந்தது (a. 81:11,12). நிறைமதி இனிய கதிர்களை விட்டது போல முகம் ஒளி பொருந்தி வருபவளை இவள் யாரோ எனத் தலைவன வியந்து கூறினான் (கலி. 88:4-6). விரி கதிரையுடைய ஞாயிறு விசும்பில் பரல, விடியற் காலத்தே பொய்கையில் முறுக்கற மலர்ந்த மலர் களின் தேனை வண்டுகள் கூடி நுகர்ந்தன (கலி. 71: 1-3). சிறுவனின் மென்மையான தலையில் தாயர் மின்னுவதும் கதிர் விடுவதுமாகிய மூன்று வடங்கொண்ட அணியை அணிந்தனர் (கலி. 80:2). ஞாயிற்றின் கதிர் விரிகின்ற விடியற்காலையில் கையிற்கொண்ட அலகால் உன மேனியில் கீறியது நீ ஊர்ந்து வந்த குதிரையோ எனத் தலைவி பரத்தையரைக் குதிரையாககித் தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 96: 22-24). அரசன தனனைச் சேர்ந்தவர்க்குக் கதிரைச் சொரியும் மதியை ஒத்த குளிர்ச்சியை உடையவன் (கலி. 100:3,4). இவ்வுலகு ஒருசேரப் பாண்டியனது ஒருமொழியைக கேட்ப தாக வென்று தொல் கதிரையுடைய சக்கரப்படை உடையானை வாழ்த்துவோம்; நீயும் வருசு எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (கலி. 104: 78-80). பல்கதிர் ஞாயிறு பகற்பொழுதை முறைமையாற்
107
கதிர்
செலுத்தி மலையிற்சென்று சேர்ந்தது (கலி. 118:4). அகன்ற உலகத்தை விளக்கும் தன பல்கதிரையும் தனக்கு வாயாசுக் கொண்டு கான்ற பகற்காலத்தை மீண்டும் அவ்வாயால் விழுங்கினாற் போல அவற் றைச் சுருக்கிக் கொண்டு படுசுடருடைய ஞாயிறு மலையைச் சேர்ந்தது (கலி. 119:1,3), தெளிந்த கடற் பரப்பில் திரையை நீக்கித் தோன்றும் தண்கதிர் மதியம் தன் அழகு நிலவை மிகுதலைச் செய்தது (களி. 121: 2, 3). பகற்பொழுது வந்து சேர்வ தற்குக் காரணமான தன் தெறுகின்ற கதிர்களைக் கதிரவன் தன்னிடத்தே மீட்டுக்கொண்டு மறைய இருள் உலகத்தே பரவியது (கலி. 129: 3, 6), நிரைத்த கதிரையுடைய ஞாயிறு மறைதலோடு சேர்ந்து பகற்காலமும் போகப் புலம்புகொள் மருள்மாலை உலகில் இருள் பரவுதலைத் தரும் (கலி.130:8,7). ஞாயிறு தான் பரப்பிய கதிர் களைத் தன்னிடத்தே குவித்துக்கொண்டு மலையிற் சென்று மறைந்தது (கலி. 134:4), கதிர்களைப் பிறருக்குப் பகுத்துக் கொடாத ஞாயிறே. நீ மலையைச் சேருவாயாயின் என் தலைவரை நினைத்துத் தேடிப் பிடித்துக் கொண்டு வந்து தருவாயாயின், என் காமத்தீ அலியும்&quot; எனச் கதிரவனை நோக்கித் தலைவி கூறினாள் (கலி. 142: 37-40), 'மறு நீங்கிய ஞாயிறே, நீ மலையிற் சென்று மறைவாயாயின், கடலின் நீரிடத்தே மீண்டுவந்து தோன்றிப் பகற்பொழுதை உண்டாக்குமளவும் தொய்யிலை எழுதாமல் கெடுத்தவனை யான் தேடுதற்குக் கைவிளக்காக நின் சில கதிர்களை எனக்குத் தருக' எனப் பிரிவாற்றாத தலைவி ஞாயிற்றைப் பார்த்துக் கேட்டாள் (கலி. 142:41-44). வளியே, பலகதிர்களையுடைய ஞாயிற்றின் ஒளி லீசும் இடமெல்லாம் சென்று நாடுதற்குரிய நீ. என் இயற்கை நலனை உண்டு ஒளித்தவனைக் காட்டுக எனப் பிரிவாற்றாத தலைவி அவ்வளியை நோக்கிக் கேட்டாள் (கலி. 144:40-42).ஞாயிறே, நீ உன எல்லாக் கதிர்களையும் பரப்பிலிட்டு இப்பசுற் காலத்தோடு மறைந்து போகாதிருப்பதை நான் வேண்டுவேன்; நீ சென்றால் மாலைப்பொழுது வந்து என்னைக் கொல்லும் என மாலைக்காலத திற் கஞ்சிய தலைவி கூறுகிறாள் (கலி. 145: 26-30). நிரைத்த கதிர்களை உடைய ஞாயிற்றை நோக்கிக கடல் சூழ்ந்த உலகமெல்லாம் சென்று தலைவனைத தேடிவரும்படி தலைவி கூறினாள் (கலி. 145: 27-29). யான் துயிலாமல் என்மேல் வந்து வளைத்த மதி யும் யானுற்ற வெவ்விய நோயை முறைப்பட்டுக் கூறின் தன் கதிர்கள் ஒளி மழுங்கி நடுங்குவது போலே ஓடி மிகவும் சுழன்று திரியும் எனப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sjci2poeuyc8104e61ludnp2jz7zaky</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 3.pdf/1</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668567</id>
    <revision>
      <id>1986967</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:32:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */ OCR</comment>
      <origin>1986967</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="231" sha1="5etoh8c6ig645y4q3i2izhpgvu8p9jg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = சங்க_இலக்கியப்_பொருட்களஞ்சியம்_3.pdf
|Page = 1
|bSize = 593
|cWidth = 470
|cHeight = 569
|oTop = -3
|oLeft = -8
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5etoh8c6ig645y4q3i2izhpgvu8p9jg</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986968</id>
      <parentid>1986967</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T10:33:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986968</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="232" sha1="ac7suvxp7cg11131dn0w3zpirr3f6qh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;{{Css image crop
|Image = சங்க_இலக்கியப்_பொருட்களஞ்சியம்_3.pdf
|Page = 1
|bSize = 593
|cWidth = 509
|cHeight = 594
|oTop = -3
|oLeft = -47
|Location = center
|Description = 
}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ac7suvxp7cg11131dn0w3zpirr3f6qh</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1986969</id>
      <parentid>1986968</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T10:34:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986969</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="316" sha1="rn65nscevpiejjlxfwbjp653cryknqq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;0&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;சங்க இலக்கியப் பொருட் களஞ்சியம்
தொகுதி மூன்று
கற்ப்பல்கலைக்
கழகம் தஞ்சா
தமிழ்நாடு
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம்
தஞ்சாவூர்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rn65nscevpiejjlxfwbjp653cryknqq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 3.pdf/2</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668568</id>
    <revision>
      <id>1986970</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:35:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986970</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="140" sha1="72qh60iky1i6rmhgh1cn8v2xc9y1m52" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

சங்க இலக்கியப் பொருட் களஞ்சியம்
தொகுதி-3.ச-தோ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>72qh60iky1i6rmhgh1cn8v2xc9y1m52</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 3.pdf/3</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668569</id>
    <revision>
      <id>1986971</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:35:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986971</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="447" sha1="7mj2vz784d4yjd11gurybu4q9dqdwfs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;சங்க இலக்கியப் பொருட் களஞ்சியம்
தொகுதி-3
இணையப் பட்ட.
ச-தோ
வ.எண்:1833
நாள்: 24|1 07.
முதன்மைப் பதிப்பாசிரியர்
முனைவர் ப. அருணாசலம்
நூலகம்
தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகம்
தஞ்சாவூர்
:கழகம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7mj2vz784d4yjd11gurybu4q9dqdwfs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 3.pdf/4</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668570</id>
    <revision>
      <id>1986972</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:36:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986972</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="651" sha1="s5xolhvbzuta1u2brpbht9xsuxu6pls" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

தமிழ்ப் பல்கலைக்கழக வெளியீடு: 52-3
திருவள்ளுவா ஆண்டு: 2019 ஆலணி; செப்டம்பர், 1988
துறை:
சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியத் திட்டம்
நூல்:
சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம்
தோகுதி-3
பதிப்பு:
முதற்பதிப்பு
விலை:
உரூ. 250-00
அச்சு:
சிவகாமி அச்சகம்,
அண்ணாமலைநகர்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s5xolhvbzuta1u2brpbht9xsuxu6pls</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 3.pdf/5</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668571</id>
    <revision>
      <id>1986973</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:36:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986973</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="340" sha1="rnjau3ecn2tlu8ur6pdnok27iyyn575" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

பதிப்புதவியாளர்
முனைவர் வ. குருநாதன், எம்.ஓ.எல்.,பி.எட்., பிஎச்.டி.,
புலவர் நா. செல்வராசு, எம்.ஏ., எம்.பில்.,
புலவர் த. முருகையன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rnjau3ecn2tlu8ur6pdnok27iyyn575</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 3.pdf/6</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668572</id>
    <revision>
      <id>1986974</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:36:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986974</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3064" sha1="0kixgjslt7g9tb46ch5zq2uvf5icdfy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

சுருக்கக் குறியீட்டு விளக்கம்
அகத அகமி அசி.
அகத்திணையியல்
பட்
அகநானூறு
பதி.
அபிதான சிந்தாமணி
பதி தி.
உவே.சா.
-
உ.வே. சாமிநாதையர்
பதி.ப.
ஒளவை.து.
-
ஒளவை. துரைசாமிப்
ப.மு.
பிள்ளை
-
பட்டினப் பாலை பதிற்றுப் பத்து
பதிற்றுப்பத்து -திரட்டு
பதிற்றுப பத்து - பதிகம்
பல்லவர் காலத்துக்கு
முன (Pre-Pallavan Tamil
Index)
ஐங.
ஐங்குறுநூறு
பரி.
பரிபாடல்
ஐங் தி.
ஐங்குறுநூறு -திரட்டு
பரி.தி.
பரிபாடல் - திரட்டு
கக.
கலைக் களஞ்சியம்
பி.நா.
பினனத்தூர்
நாராயணசாமி
ஐயர்
க.வா.
கலி. குறி.
குறு.
ச.சி.பெ.
சிறு.
சூ.
த.பே.
த.வ.க.
கடவுள் வாழத்து
புறம்.
புறநானூறு
கலித்தொகை
பெரு.
பெரும்பாணாற்றுப்படை
குறிஞ்சிப்பாட்டு
பெருமழை
பெருமழைப் புலவர் பொ.வே.
குறுந்தொகை
1 1 1 1
சங்க காலச் சிறப்புப்
சிறுபாணாற்றுப்படை
சூத்திரம
தமிழ்ப் பேரகராதி
தமிழப புலவர் வரலாற்றுக களஞ்சியம்
திரட்டு
தொல்காப்பியம்
மது.
மலை,
முரு. முல்லை.
மொ.அ.து. வ.பி.அ.
பெயர்கள்
பொரு.
பொருள்.
பொருளதிகாரம்
மதுரைக் காஞ்சி
மலைபடுகடாம்
சோமசுந்தரனார்.
பொருநராற்றுப்படை
தி.
தொல், நச.நசசர்
முருகாற்றுப்படை முல்லைப்பாட்டு
மொ.அ.துரையரங்கசாமி
வரலாற்றுப் பின்னணியில்
நச்சினார்க்கினியர்
ந.சு.
ந. சுப்பிரமணியன்
ந.மு.வே.
ந.மு. வேங்கடசாமி
அகநானூறு
(Ahananuru in its Historical
Setting)
நாட்டார்
நற்
தற்றிணை
வெ.
வெண்பா
நெடு.
நெடுநல வாடை
வே.வி.
வேங்கடவிளக்கு
பக்.
பக்கம்
வை.பி.
வையாபுரிப் பிள்ளை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0kixgjslt7g9tb46ch5zq2uvf5icdfy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 3.pdf/7</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668573</id>
    <revision>
      <id>1986975</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:37:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986975</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="5025" sha1="kvvdj2760wisk3ab4r7mbtsqomfg0v7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;பதிப்பு முகவுரை
சங்க இலக்கியப் பஞ்சியததின் அகரம் முதல் ஒளகாரம முடிய
வுள்ள பெயர்களின விளக்கங்கள் அமைந்த முதல தொகுதி 1986, ஏப்ரல்
திங்களிலும், ககரம் முதல் கெளகாரம் முடியவுள்ள பெயர்களின் விளக்கங்கள்
அமைநத இரண்டாம் தொகுதி 1986, சூலைத் திங்களிலும் வெளிவந்தன.
அவற்றைத் தொடர்ந்து சகரம் முதல தோகாரம் முடியவான பெயாகளுக்குரிய
விளக்கங்கள் அடங்கிய இம்மூன்றாம் தொகுதி இப்போது வெளிவருகின்றது.
இத்தொகுதியைப் பயனபடுத்துவோர் இக்களஞ்சிய உருலாககத்திறகு மேற்
கொண்ட நெறி முறைகளை முதலிரு தொகுதிகளின் பதிப்பு முகவுரையில்
அறிந்து கொள்ளுதல், செயதியைத தெளிவாக உணர்தற்குத் துணையாகும்.
அவற்றின் வேறாக இத்தொகுதியில மேறகொண்ட வேறுபாடு ஒன்று மட்டும
இங்கே குறிக்கப்பட வேண்டுவதாம். அது, ஒரு பொருளைக குறிக்கும் ஒரு
சொல்லின வேறுபட்ட வடிவங்களை அவற்றிற்குரிய வரிசைப்படி வேறுவேறு
இடங்களில் அமைத்த முன்னை முறைக்கு மாறாக அவற்றை இணைத்து
ஓரிடத்திலேயே அமைத்துள்ளதேயாகும். எடுத்துக்காட்டாகக கூட்டம் என்ற
ஒரே பொருளுக்குரிய கணம், கணன் என்ற எழுத்துப போலிச் சொலவடி
வங்கள் முன தொகுதியில் வெவ்வேறிடங்களில் அமைந்தன. இத்தொகுதியில
அவையொதத சுரம், சுரன என்ற சொல வடிவங்கள் ஒரே இடத்தில சுரம
சுரன் என நிறுததப்பட்டுப் பொருள்தரப் பெற்றுள்ளன.
இப்பொருட் களஞ்சியத்தை விரைவில உருவாககத திட்டம் வகுதது,
இடையிடையே கலந்து உரையாடிப் பல நல்ல அறிவுரைகளை வழங்கிய
பல்லாற்றானும் உதவிய, தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகத துணைவேந்தர், மாண்புமிகு
முனைவர் ச. அகததியலிங்கம் அவர்களுக்கும், இப்பணிக்கு உறுதுணையாக
இருந்த பங்கலைக்கழக ஆட்சிக்குழுவினாக்கும், பதிவாளர். முனைவர்
பெ. சின்னையன அவர்களுக்கும, இலக்கியத்துறைத் தலைவர், பேராசிரியர்,
முனைவர் சோ. ந. கந்தசாமி அவர்களுககும் என உளமார்ந்த நனறியை
அன்புடன் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன்.
இக்களஞ்சியத் தொகுதி உருவாவதற்கு விளககக் குறிப்புககள் எழுதித
துணைபுரிந்த சிறப்புதவியாளர்கள் முனைவர் வ.குருநாதன், எம்.ஓ.எல..
பி.எட்., பிஎச். டி., புலவர் நா. செலவராசு, எம்.ஏ., எம்.பில, புலவா
த.முருகையன், மற்றும் கையெழுத்துப படிகளைத் தட்டசசுச் செய்துதவிய
திருமதி இரா.உமாமகேசுவரி, பி. சயி., ஆகியோர்ககும நன்றியறிதலுடையேன்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kvvdj2760wisk3ab4r7mbtsqomfg0v7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 3.pdf/8</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668574</id>
    <revision>
      <id>1986976</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:37:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986976</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1792" sha1="b4gjmintdepo9zsxod3v7y3s1n3r6sb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

மெய்ப்புத் திருத்தம் செய்துதவிய புலவா இரா. கணபதி, பி.லிட்., அவர்களுககும, விரைந்து செம்மையாக அச்சுப்பணி செய்து குறிதத காலததில் இந்தொகுதியை வெளியீட உதலிய அண்ணாமலைநகர், சிவகாமி அச்சகத தார்க்கும, கட்டமைப்பு முதலியன செய்து இப்பதிப்பு அழகாக வெளிவர உதவிய தமிழப் பலகலைக்கழகப் பதிப்புத்துறையினர்க்கும என் நன்றியைப் புலப்படுத்திக் கொள்கின்றேன்.
இதனைத் தொடர்ந்து, நகரம் முதலிய எழுத்துக்களை முதலாகக் கொண்ட பெயர்களின் விளக்கஙகள் அமைநத களஞ்சியத் தொகுதிகள் வெளி வரும். இக்களஞ்சியததைக் கண்ணுறும் அறிஞர் பெருமக்கள், எவையேனும் குறைகள் காணுவராயின் அவற்றைத் தெரிவித்தால் நன்றியுடன் ஏற்று, அடுத்த பதிப்பினைச் செம்மையாக வெளியிட, வாயப்பாகும்.
தஞ்சாவூர் }
7-7-1988
ப. அருணாசலம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b4gjmintdepo9zsxod3v7y3s1n3r6sb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 3.pdf/9</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668575</id>
    <revision>
      <id>1986977</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:37:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986977</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="7660" sha1="hdh3m4hz37cdg51yry7o7315esjdjm6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம்
ச
சக்கரம் - உலகம். கரிகாலன் கால் நெருபபுற்றமை யால் மூன்று சக்கரத்தையும் உலகத்தையும் அளப்பதற்கு நீட்டிய கால், இச்சககரம (இவ்வுல கம்) ஒன்றனையே அளந்தது (பொரு .வெ -3; பட்.
வே. 1),
சகடம்
-
1.வண்டி. நுகததிற் பூட்டப்பெற்ற இளைய எருதுகளையுடையதும் பண்டம் மிகுதியாக ஏற்றப பெற்றதுமாகிய சகடத்திற்கு வண்டிக்கு - பள் ளத்தே இழியும் போதும் மேட்டிலே ஏறும் போதும் ஏற்படும் ஊறுபாட்டினை அஞ்சி, உமணர் (சகடத்தின்) அடிமரததில சேம அச்சினைக் கட்டியிருப்பர் (புறம். 102:1-6). முழுமரத்தாலே கடைந்த உருளையினையும், வலிய பாரினையும் உடைய தொத்துளிப் பாயாலே வேயப்பட்ட ஒலிக் கின்ற வாயையுடைய சகடத்தின் மூககணை மீதி ருந்து உமணமகளிர் எருத்தினை ஓட்ட உமணர், (எருதுகள் திருகாமலும் அச்சு முறியாமலும்) புறங் காத்துச் சென்று உப்பின் விலை கூறி விற்பர் (பெரு. 46-65). முதலை கொட்டாவி விடுதற்கு வாய் அங் காந்தாற் போன்ற வடிவினையுடைய பாயால் வேயப பெற்ற ஒலியினைச் செய்யும் சகடத்தில் கூத தர் செல்லுதல் (அகம். 301'6,7). ஏறுதற்கரிய கரை யிடத்தே நின்றஉபபேற்றிச் செலலும் சகடம், பெரு மழை பொழிதலின அழிதல் (குறு. 165:3,4) ணர் வெண் கல்லுப்பின் விலையைக் கூறி ஆ நிரையை ஓட்டும் நெடு நெறியில் செல்லும் சகடம, மணலில் மடுத்துப்பேரொலி செய்திட அவ்வொலி யினைக்கேட்டுக் கழனியிடத்துள்ள குருகுகள் அஞ்சி யோடும் (நற்.4.7-11). நீாவிழாவின போது புனலா டச் செல்லும காதலர், எருது பூண்ட வண்டி மீதும் குதிரை பூட்டிய சகடத்தின் மீதும் ஏறிச் செல்வா (பரி.10.18,17).
உம்
2.உரோகிணி.வானம் களங்கமற விளங்கத திங்கள சகூடத்தோடு - உரோகிணியோடு கூடிய மற்ற நனனாளில் திருமணம் நடைபெறுதல் (அகம.
136.4-8)
-
குற்ற
-
சங்கம் பேரெண். நெயதல், குவளை, ஆம்பல், கமலம், வெள்ளம் போன்ற பேரெண்களோடு சேர்த்துச் சங்கம்- பேரெண் - குறிப்பிடப்படுகிறது (பரி. 2:13-15).
சங்கவருணர் என்னும் நாகரியர் புலவர். நாகரியர் என்பது இவர் இயறபெயர். வையாபுரிப் பிள்ளை யின சங்க இலக்கியப் பதிப்பு இவரை மரபாற பெயர் பெற்ற புலவர் வரிசையில் சுட்டுகிறது (ச. இ.புலவர்களின பெயா வகை). சங்க வருணர் என்பதனை வளைவணன என்னும் தமிழ்ப்பெய ரின் வடமொழி ஆக்கம் எனக்கொண்டு, வளைவ ணன் என்று மணிமேகலையில் வருகினற நாகநாட் டரசன் பெயருடன ஒப்பிட்டு, இவர் பெயரும் 'நாகரியர்' என்றுள்ளமையால அவனோடும் அந் நாட்டோடும் தொடாபுபடுத்துவர் ஒளவை. து. இப்புலவா பாடியதாகப்புறநானூற்றில் ஒரு பாடல உள்ளது (புறம். 360). பெருங்காஞ்சித துறையில் அமைந்த அப்பாடலில் இவா தந்து மாறன் என பானுக்கு, நிலையாமையினை எடுத்துக் கூறுவா. சிறு சினமும் பல கேள்வியும் நுண்ணுணர்வும் பெருங்கொடையும் பணிமொழியுமாகிய நற்பண்பு நற்செயல்களால பலாக்கும பயன்பட வாழ்ந்து இனபுற அரசியல் நடத்திய வேநதர் மிகச சிலரே எனக் கூறி அவனை அம்முறையில் ஒழுகுமாறு அறிவுறுத்துவர்,
சடை - 1. முடிக்கற்றை. அருநதவத்தோன (சிவன) தாழ்சடையினால் பொலிவுற்று விளங்குவன் (புறம். க.வா.13).அவிர சடை முனிவா (புறம். 43 4) ஆனேற்றை வெற்றியாக உயர்த்திய நெருப்பை ஒதது விளங்கும் சடையினையுடைய மணிமிடற் றோன (புறம். 56 1,8), நன்றாயநத நீள் நிமிர் சடை முதுமுதல்வன் (சிவன்) (புறம். J66 1,2). முன்பு மகளிர்தம் இழையினை நெகிழதத மள்ளன. பின்னர் நெடிய மலையிடத்து அருவி நீரை ஆடி,காட்டு யானை கொண்டு வந்த விற கால செந்தீ வேட்டு, முதுகில சடையைப் புலாதது தல (புறம்.351). முனனர் இவலில் மகளிரைக் கவர்ந்தவன், அருவிநீரை ஏற்றலால பழைய நிறம் மாறித் தில்லந் தளிர்போன்ற புறகென்ற சடை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hdh3m4hz37cdg51yry7o7315esjdjm6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 3.pdf/10</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668576</id>
    <revision>
      <id>1986978</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:38:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986978</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8567" sha1="sujmbr477hww6ekn20hdji6qqo64b25" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;சடையன்
யோடு கூடித் தாளியைப பறித்து நினறான (புறம்.
252).
(பட
அவிர சடை முனிவர் வேளவி செயதனா
54). மணிமிடற்றந்தணன (சிவன), நெருப்பு
எரிவது போன்று ஒளியுற்று விளங்கும பினன்ற
சடை, பிறைத் திஙகளோடு விளங்கும் சென்னியை
உடை டயோன (அகம். க.வா.10-35). குன்றுறை
தவசியா நீடிய சடையொடு ஆடாமேனியா (நற்
141:4,5). எண்கையான (சிவன) தெளிந்த கங்கை
நீரைச் சடையிலே கரந்தவன் (கலி. க.வா. 2,4)*
இமயத்தை வில்லாக வளைத்த குளிர்ந்த சடை
யினை உடைய அந்தணன (கலி. 38.1). மிக்கு
விளங்கும் தாழ்ந்த சடையினையுடைய முக்கணான
(கலி.104:11,12). பிறங்குநீர் சடைக்கரந்தான (கலி.
150.9). தாமரை இறையால் (பிரமனால்) வீழத
தப்பெற்ற பெருவாரியை (ஆகாய கங்கையை)
மலாந்து வீழும் பூவை ஒப்பததம சடையிலே தாங்
கிய சலதாரி (பரி.9:4-6).
2. திருவாதிரை நாள, 'எரிசடை எழிலவேழம்' என்
னும் தொடரில் எரி-கார்த்திகையினையும் சடை
திருவாதிரையினையும் வேழம் - பரணியினையும்
உணர்ததும் (பரி.11.2).
சடையன் - (சடையினையுடையவன் சிவன). புறததே
புதைந்து தாழ்ந்த சடையன - சடையினை உடைய
வன
(பதி. சு.வா.5).
சண்பகம் - ஒருவகை மலர். முருகனின துவர முடித்த
துகளறு முச்சியில, பெருந்தண சண்பகம் சூட்டப்
பெற்றது (முரு. 26,27). தோழிமாரோடு தலைவி
பறித்த மலர்களுள் பெருந்தண் சண்பகமும் ஒன்று
(குறி.75). அரும்பெறலாதிரையான் (சிவன் அணி
பெறப பெருந்தண சண்பகம மலர்ந்தது (கவி.
150:21). மல்லிகை, மௌவல், மணம் கமழ சண
பகம, அலலி, கழுநீர், அரவிந்தம் முதலிய மலர்
களை இரு கரையும மணம் கமழ வையை அடித்
துச்சென்றது (பரி. 13:76-81).
சத்திநாதனார் புலவர். இவரைத் தெயவத்தால்
பெயர் பெற்றவர் வரிசையில் ச. வையாபுரிப்
பிள்ளையின சஙக இலக்கியப் பதிப்புக கூறும்.
இவா பெயர் சததிநாகனார்' என்றும் காணப்படு
கிறது. (குறு.உ.வே.சா. பதிப்பு. பாடவேறுபாடு). இவர்
பாடிய பாடலொன்று குறுந்தொகையில் (119)
இடம் பெற்றுள்ளது. இயற்கைப் புணர்ச்சி
புணர்ந்து நீங்கும் தலைமகன பாங்கற்கு உரைத்
தது என்னும் துறையில் இப்பாடல் அமைந்துள்
சந்து
ளது. இளமைப் பருவமுடையவளும், நாணல்
முளை போன்ற ஒளியுடைய வெண்பற்களையுடை
யவளும், வளையணிந்த கைகளையுடையவளுமான
தலைவி, பாமபினது சிறிய குட்டி பெரிய காட்டு
யானையை வருத்தினாற் போலத் தன்னை வருத
தினாள் என்ற தலைவன கூற்றில் அமைந்துள்ள
உவமை நலம் உணர்ந்து இனபுறத்தக்கது.
சதுக்கம் - நாற்சந்தி. முருகவேள் வழிபாட்டிடங்க
ளாசு, யாறும் குளனும் வேறுபலவைபபும் சதுக்க
மும் - நாறசந்தியும -சந்தியும் புதுப்பூங்கடம்பும்
முதலியன சுட்டப் பெற்றுளளன (முரு.224,225).
மூதூரில் அகலநெடுந்தெருவிலே, கூகையின் சேவல்
அதன பெடையோடு சென்று மக்கள் இயங்காத
ஆரிரும் சதுக்கதது யாவர்க்கும அச்சமுண்டாகும்
படி குழறும் (நற்.310:3-5) சதுக்கு காணக.
சதுக்கு - தாதசத்தி. இளஞ்சேரல் இரும்பொறைஅருந்
திறலையுடைய, பெருஞ்சதுக்கில் -பெரிய நாற்சந்தி
யில்-விரும்பியிருக்கும் கொடுநதிறல பூதங்களை
இவ்வுலகத்தே கொண்டு வந்து நிறுத்தினான (பதி.
ப. 9:13,14). சதுக்கம காணக.
சந்தம் - சந்தனம். புதுப்புனல், சந்தம்-சந்தன மரம்
அகிற்கட்டை ஆகியவறறைச் சுமந்து கடலநோக்கி
விரைந்தது (பதி. 87:2,3). சந்தனம, சந்து காண்க.
சந்தனம் - சந்தம். தலைவனைத் தழுவ விரும்பும்
பெண், பொங்கின முலையிடத்தே சந்தனத்தைப்
பூசி உதிர்தது, மணம நிலைபெற்றவழி, தன்னைத்
தழுவும் என்று கருதி அதனைப் பினனும் பினனும்
ஊட்டுவாள் (பரி. 21:25, 86). சந்தம், சந்து காணக.
சந்தி - தெருக்கள் கூடுமிடம், முருகவேள் வழிபாட்டி
டங்களாக, யாறும் குளனும் வேறுபலவைப்பும்,
சதுக்கமும சந்தியும் - முசசநதி, ஐஞ்சநதிகள் - புதுப்
பூங்கடம்பும் முதலியன சுட்டப்பெற்றுள்ளன (முரு.
224, 225).
சந்து - 1, சநதனம், பாண்டியன தன கடலிற் பிறந்த
முத்தாலாகிய ஆரததையும், பொதியில் மலையி
லுள்ள முருகவேளை வழிபட்டுக் குறவா கொண்டு
வந்த சநதின் ஆரததையும் - சந்தனத்தாலாகிய
மாலையையும் எழில்பெற அணிந்தான (அகம்.13.1-
53. திருப்பரங்குனறததைச் 'சந்துகெழு நெடுவரை
எனபர் (அகம்.59-12), யானை, மலைப்பக்கத்திலே
சிறிய இலைகளையுடைய சந்தினையுடைய காட்டி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sujmbr477hww6ekn20hdji6qqo64b25</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 3.pdf/11</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668577</id>
    <revision>
      <id>1986979</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:39:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986979</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9161" sha1="270a4tgma4wtjx9i3ezjwzlqmwebrd3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

சமம்
னகத்துத் துஞ்சும் (நற். 7:7-9). சந்தம், சந்தனம் காண்க.
2. மயிர்ச்சாந்து. பூசிய சந்தினை-மயிர்ச்சாநதினை- உடைய பரந்த கூநதலைக் காற்று வீசிப் புலாதத, கொடிச்சி அதனைக் கையாற கோதினாள் (அகம்.
102.3-5).
3. சந்தி. 'முன்பு நன்மையறியாத தீய நிலத்தை வழியறியாமற் போய் மீண்டு வருவீராயின, பின வருகின் றவரும் போய அவ்வாறு மீளாமற் பொருட்டுப் பலவழிகளும் கூடின சநதினை சந் தியை - கையாலே துடைத்து, அறிகுறியாக ஊகம் புல்லை முடிந்திட்டு வைப்பீர்' எனக கூததர் ஆற றுப்படுத்தப் பெற்றனர் (மலை. 392,393}.
நினறு,
சமம்-போர். 'வனகண்மையை உடைய கொலை யானையாலே பகைவர் காவலையுடைய கணைய மரத்தை முறித்து, இரும்பாற செயத தோட்டியால முனனாச் செலுததிச் சமம் தாங்கவும - போரைத் தடுக்கவும் -ஆழமுடைய அகழியைக் கடக்கப் பாய் தற்குக் குதிரையைக் குசைதாங்கி வேண்டுமளவிலே செலுத்தவும், அம்பறாத் தூணி பொருந்திய முதுகை உடையையாய்த தேர்மேலே வலிய நாணாற் பிறந்த வடுப்பொருந்தும்படி அம பைச் செலுத்தவும் வலியவாகும் நின் கைகள்' எனறு செலவக் கடுங்கோ வாழியாதனைக் கபிலர் போற்றுவர் (புறம். 14:1-11). மறம்மிக்கு எழுந்த. சமம் வென்ற, கணைய மரத்தோடு மாறுபடும், தசைசெறிந்த தோளினை உடைய வளவன (புறம். 39:11). 'நம்மால சிரிககத் தககவர்கள், இவனது நாட்டை மிகுத்துச் சொலபவர்கள்; இவனோ இளையன' என யான மனம் உளையுமாறு கூறி, 'ஒலிக்கும் மணி இருமருங்கும் மாறி மாறி இசைக் கும் பரந்த அடியினையும், பெரிய காலினையும் உடைய உயர்ந்த நல்ல யானையினையும் தேரையும் குதிரையையும் படைககலததொழிலமைந்த வீரரை யும் (நால்வகைப் படையையும்) உடையேம் யாம்' என்று எனது மிக்க வலிக்கு அஞ்சாது புலலிய வார்த்தைகளைக கூறிய சினம பொருந்திய அரசரை அருஞ்சமம சிதையத தாக்கி முரசததோடு கூட அவரைக் கைககொண்டிலேன் ஆயின என குடி மக்கள் பழிதூற்றும் கோலேன் ஆகுக எனத் தலை யாலங்கானத்துச் செருவென்ற பாண்டியன நெடுஞ் செழியன் வஞ்சினம் உரைததான (புறம். 72:1-12). தலைமை பொருந்திய யானை. போர்க்களத்தின கண்ணே பட அரிய சமத்தே சிதற வெட்டி அதிய
3
சமம்
மான் விழுப்புண்பட்டான். (புறம். 83:13-15), வீரக்கழலணிந்த அடியோடு, நிலம் கவர்தறகாக, விரைந்து வந்து சமம தாங்கிய வலிய வேற்படை யினையுடையவன மலையன (புறம். 125:12-14). இடியேறுபோல முரசு கிளர்ந்தொலிப்பது தலைமை யுடைய யானையோடு வேந்தா போர்க்களத்தின் கண்ணே பட, பொறுத்தற்கரிய சமததே சிதற வெட்டி, பொருந்தாத பகைவரைத் தடுக்கும் நாடு கிழவோன மலையமான திருமுடிககாரி (புறம். 126: 29-23). 'நினக்கு வேண்டியவற்றைத் தவறாது தருபவன் நின வேந்தன; வேந்தன பொருட்டு நீ காதற்கு அஞ்சாய; இந்நிலையில் பொறுத் தற்கரிய சமம ஒன்று வருமேயானால், நீ அப்போரில் உயிர் கொடுப்பதன விளைவாக, வருந்துதலும் உளதாம் எனது பசித்துனபததை யுடைய சுற்றம் என நாஞ்சில் வள்ளுவனை மருதனிளநாகனார் பாடுவா (புறம். 139 11-15). வாளின மிசை வீழந்து கிடந்த ஆண்மையோன திறதது. முழங்கும முரசினையும் இமை அமைந்த யானையினையும், நிலத்தினகண நெடிது செலுத திய ஆணையாகிய ஆழியினையுமுடைய வேந் தரும சமம நிகழும் இடத்தே ஒன்று கூடி அன்பால் வருந்தினா (புறம். 270·1-4, 13). வீரன ஒருவன், கையில் வேலை ஏந்தியவாறு. இவ்விடத்தே இவனைச் செல்லாதபடி பரிகரியுங்கோள என. ஏனைத் தானைவீரா தமமிற் கூறித தடுக்கவும் அவா தடையைக் கடந்து, கொலையுண்டு வீழ்ந்த மறவர்களின் குடா, தன காலைத் தளை சுகவும், கனறைக காதலிககும் கறவைப் பசுப்போல முன் சமத்து (முன்னணிபபோரில்) பகைவரால வளைப் புண்டிருககும் சோழனபால வருலானாயினான (புறம். 2755-9). காலால் நடந்து தமியனாய வந்த மூதிலாளன் (மறக்குடிமகன்) தடுத்தற்கரிய சமததே பகைவரை மேற்செல்லாதவாறு தடுத்து, தான் முனனே நினறு வாளால் வெட்டி வீழத்தின களிறாகிய பிணத்தினது கோட்டிடையே வளைந்த வாளை நிமிரத்துக்கொண்டு, தன்னைக்கண்டு அஞ்சியோடிய பகைவனை, அவன பெயர்ததுக காட்டிய புறமகண்டு நகுவன (புறம் 284'4-8). இரும்பாவாகிய படைகள் வாயமடிந்து ஓடியும் படியாகப் பகைவரைக் கொன்று, கடத்தற்கரிய சமம வெல்லுதல் பிறர்ககும எளிதாகலாம், ஆயின பாசறையிலே உளான எனக் கேட்ட மாததிரததே அஞ்சும் (வீர) ஒளி தலைவன்பாவே உள்ளது. மகனைப் பெற்று வளாதது விடு தல் தாயின கடமையாகும், அவனைச் சான றோன ஆக்குவது தந்தைபாலுள்ள கடமை; அவ
(புறம், 309:1-7}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>270a4tgma4wtjx9i3ezjwzlqmwebrd3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/116</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668578</id>
    <revision>
      <id>1986980</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:40:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986980</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10099" sha1="evur9ntuvqrgy8hdy77zy02nryjlne7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கதிர்
108
கதிர்
பிரிவாற்றாத தலைவி கூறினாள் (கலி. 146:39-41). ஞாயிறே, நீ எம் கேள்வன் யாங்குள னாயினும் கொண்டு வந்து காட்டுக; அவ்வாறு காட்டா யாயின யான் நின் கதிர்களைப் பற்றிக் கொண்டு விசும்பில் ஏறி அவனைப் பார்ப்பேன் எனபது பிரி வாற்றாத தலைவி கூற்று (கலி. 147:26-26). செல் கதிர் ஞாயிறே,எனக்கு அருள் செய்யாதவனை நாடி யான் பிடித்துக் கொள்ளுமளவும் நீ குவிந்து செல்லும் பலகதிர பகற்காலத்தோடே இங்கே நிற்கச சிலகதிர்களோடு மட்டும் படுவாயாக எனப் பிரிவாற்றாத தலைவி அதனை வேண்டினாள் (கவி. 147:33-38), ஞாயிறு தன்கதிர்களாலே உல கிடத்துப் பழைய இயல்பினை உடையதாய்த் தான் செய்யும் பொருள்களை விளங்குந் தொழிலிலே ஊனறி நடத்திப் பின் வல்லவன் (காமன்) கூறிய வினையைத் தலையிலே ஏறட்டுக் கொண்டு போவான் போலக் கண்களின் பயன்கெடும் படி மலையிற் சென்று மறைந்தான் (கவி. 148:2-3). அங்கண் வானத்தில் அழகிய நிலவொளியோடு விளங்கும் திங்களாகவும் தெறுகதிர் ஞாயிறாகவும் திருமால் திகழ்கிறார் (பரி. 1:41,42). உலகை அழிக் கும் ஊழித்தீயும் இயமனும் அவன் ஏவலனாகிய கூற்றுவனும் மாசில்லாத ஆயிரம் கதிர்களை யுடைய ஞாயிறும் ஆகியவை கூடும் ஊழி முடிவில் ஆழிக்கண் அழுந்தும் நிலமகளைக் கேழலாகி மருப்பாற் பெயர்த்தெடுத்தவர் திருமால் (பரி. 3: 31-24). அழகிய குளிர்ச்சியோடு விளங்கும் ஒளியு டைய பதினாறு இனிய கதிர்களையுடைய பிறை யாய் வளர்ந்த நிறைமதியை உணவாகவுடைய அமரர்க்கு முதல்வர் திருமால் (பரி.3:61-53). வேள்விகளைச் செயத விண்ணோர் முதல்வன் (இந்திரன்) விரிகதிர் மணிப்பூண்களை அணிந்த வன் (பரி. 5:31, 32). தெறுகதிர்க்கனலியும் (மழுவுறு மாலையும் மணியும் முதலிய வேறுவேறு லடிவினையுடைய படைகளைச் செவ்வேள் தம் பன்னிரு கைகளில் கொண்டுள்ளார். (பரி. 6:67. 68). வையைக்குப் புனலாடச் செனற மகளிர் அணிந்த கதிர்வீசும் ஆணி திரண்ட முத்தினாகிய வடம், சந்தனம் முதலியன பூசப்பட்டமையாலே கலங்கி நிறம் மழுங்கியது (பரி. 6:16). அகன்ற விசும்பிலுள்ள நாண்மீன்களைக் கீழதாகிய விரிகதிர் மதியம் புணர்தல் (பரி. 11:1), பொதியின் முனிவன் (அகததியன்) என்னும் மீன் உயர்ந்த தன் இடத்தைக் கடந்து மிதுனத்தை அடைய விரிகதிர் வேனில் பருவத்துப்பின்வரும் கார்காலத்தில் சைய மலையில் மழைபொழிந்தது (பரி. 11:11-14). செவ் வேளின் திருமுகம் விரிகதிர்முற்றாத விரிசுடரை
(ஆதித்தன்
மண்டிலத்தை) ஒக்கும் (பரி. 19:99,100). மதியின் கதிரைப் போல முழுதும் நரைத் தோரும் வரைகெழு செல்வன் நகர் (ஆதிசேடன் கோயில்) வழிபடச் சென்றனர் (பரி.தி.1:43-49).
2. தானியக்கொத்து. செந்நெற் கதிரால் - தானியக் கொத்தால் வேயப்பட்ட மெல்லிய கரும்பால் கட்டப்பட்ட ஒழுங்குபட்ட கூரை விழா எடுத்துக் கொள்ளப்பட்ட இடம் போல் வேறுவேறாகப் பொலிந்து தோன்றியது (புறம். 28:14-17). புனவர் கிளிகடி கருவியாம் தட்டையைப் புடைப்பின் அப்புனத்திற் கயலதாகிய வளைநத கதிர் சுழலும் வயலின்கண்ணும் கடற்கரையின கண்ணும் உள்ள புட்கள் ஒருசேர எழும் (புறம்.49:4-6), நீ பிறர் நாடு கொள்ளுங்கால் அவர் நாட்டு வளைந்த கதிரையுடைய வயலை நின் வீரர் கொள்ளை கொள்க; அவ்வூரைத் தீ இடினும் இடுக; பகைவரை அழிக்கினும் அழிக்க; ஆனால், காவல் மரத்தை வெட்டுதலை மட்டும் தவிர்க என இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய பாண்டியன் நன்மாறனைக் காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிக்கண்ணனார்வேண் டுகிறார் (புறம். 87:5-10). உழவர், பழன வாளை யின் தடியைப் புதுநெல் வெண்சோற்றிற்கு மேலீ டாசுக் கொண்டு விலாப்புடைக்க உண்டதனால் நீடுகதிர்க் கழனியில் சூட்டை இடும் இடமறியாது தடுமாறுவர் (புறம். '61:4-8). பெரிய தாளினையும் ஒன்றோடொன்று பின்னிக்கிடக்கும் நெற்கதிரினை யும் கொண்ட மூதூர் நுமக்கு உரியதாக வேண் டில், நீங்கள் சென்று அதியமானுக்குத் திறை கொடுத்தல் வேண்டும் என்று பகை மன்னரை நோக்கி ஒளவையார் கூறுகிறார் (புறம். 97:37-20). வரப்பை
அணைந்து வளையும் நெற்கதிர் சுழலும் கழனியொடு மிக்க நீர்ப்பக்கத்தையுடைய பகைவரின் பெரியநாடு அதியமான் நெடுமானஞ்சி யின் படைஎடுப்பால் கெடும் என்று ஒளவையார் பாடியுள்ளார் (புறம், 98:17-20), உணவைக்கொண்டு தன் வளையில் நிறைத்து வைக்கும் எலி முயன் றாற்போலும் சிறுமுயற்சியராகித தம் செல்வத்தை இறுகப் பிடிக்கும் ஊக்கமிலாதவர் நட்பு எனக்கு இல்லையாகுக எனச் சோழன் நல்லுருத்திரன் கூறு கிறான் (புறம்.190:1-8), கவர்த்த கதிரையுடைய வர கின் குற்றி வடிக்கப்பட்ட சோற்றையும் தாதாக உதிர்ந்த எருவையுடைய தெருவிடத்துப் போதொடு தழைத்த வேளையின் வெள்ளிய பூவையும் தயிரின் கண் பெய்து ஆய்மகள் அட்ட புளிங்கூழையும் அவரை கொய்வார் நிறைய உண்பர் (புறம். 218: 1-5). பின்னிய கதிர்கள் அசையும் கழனிகளையு டைய மருத நிலத்தூர்களை முன்னே இரவலர்க்குக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>evur9ntuvqrgy8hdy77zy02nryjlne7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/117</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668579</id>
    <revision>
      <id>1986981</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:40:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986981</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9935" sha1="mm6hzso4bqnff1cn3cxc1lzwhkiuaq2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கறி
கொடுத்தொழிந்ததனால்
தலைவ னொருவன் வறுமையுற்ற இரவலராகிய சுற்றத்தின் தலைவச் னுக்கு எஞ்சி நின்றதொரு கரம்பைச் சீறூரை நல் கினான் (புறம்.285:14-17), கருங்கால் வரகு, பெருங் கதிர்த் தினை,சிறுகொடிக் கொள், பொறிகிளர் அவரை ஆகிய இந்நான் கல்லது உணவுமில்லை (புறம்.335:4-6). தம்மிற் பின்னிக் கிடக்கும் கதிர் களையுடைய கழனிகட்கு நடுவேயுள்ள ஒற்றை மதில் சூழ்ந்த நகரம் கரையிற் பிணிக்கப்பட்டு உலர்ந்து தோன்றும் மரக்கலமும் கடலும் போலக் காட்சியளிக்கும் (புறம. 338-10-12). அசைகின்ற கதிர்கள் நிரம்பிக் கலங்கிக் கிடக்கும் நீர்நிலை போல நிலை தளர்ந்து பாழ்பட்ட வெடித்துச் சீர ழிந்த தரையையும் பலகால்களையும் உடைய மன றத்தின் ஒருபக்கத்தைக் கிணைஞன படுக்கையிட மாகக் கொண்டான (புறம்.375:1-3). தழைத்த கதிர் நிறைந்த கழனிகளால் சூழப்பட்ட
வெண்
குடை என்னும ஊர்க்குரியவன் சோழிய ஏனாதி திருக்குட்டுவன் (புறம். 394:2,3). முல்லைநிலத்துக் காட்டுக் கோழிகள் மருதநிலத்து நெற்கதிரைத் தின்றன (பொரு. 222). குடிலின் முற்றத்தில் அவல் குற்றும் உலக்கை ஒலிகேட்டு அயலிலுள்ள கிளிகள் தமது பகையெனக் கருதி அஞ்சுதற்குக் காரண மானது புதுவருவாயினையுடைய வளைந்த கதிர் களைக் கொண்ட கழனி (பெரு. 225-228). யானை கரும்புகளுடன் (நெற்) கதிர்களை நெருங்கப் பொதிந்துகட்டிய சாவியையும் அதிமதுரத் தழை யையும் தின்னாமல் அவற்றாலே தன்நெற்றியைத் துடைத்துக் கூரிய முனைகளையுடைய தன் கொம் பிடத்தே ஏறட்ட கைகளிடத்தே கொண்டு நின்றது (முல்லை.31-34). முல்லை நிலத்தின் செந்நிலப்பெரு வழியில் பருவத்தே மழை பெய்யப் பெற்ற வளைந்த கதிரையுடைய வரகிடத்தே திரிமருப் புடைய கலைமான்களுடன் மடமான்கள் துள்ளின முல்லை. 97-99). களிறுகளை மறைக்கும்படி வளைந்த கதிரையுடைய கழனிகள் மருத நிலத் திருந்தன (மது.247,270). நறுமணம் வீசும் அகி லையும் சந்தனத்தையும் வெட்டி விதைத்த மேட்டு நிலத்தில் குறுங் கதிர்களை யுடைய தோரை நெல்லும் நீண்ட தாளை யுடைய வெண்சிறு கடுகும் ஐவன வெண்ணெல்லுடன் பிணக்கங் கொண்டுவளர்ந்தன (மது. 286-288). வயலில் நிறை மழையாலே செழித்த வளவிய இலையினையுடைய நெல்லினின்றும் தோன்றிய கதிர் முற்றி வளைந் தது (தெடு.21,22). மருத நிலத்து விளைந்த செந் நெல் கதிரைத் தின்ற எருமை ஈன்ற கன்றுகள் நெற் கூடுகளின் நிழலிலே உறங்கும் (பட். 18-15).
109
சுதிர்
னத்தின்கண் வரகுகள் வாதிடுவோன் கையைப் போலக் கவர்த்த கதிர்களையுடையனவாய் முற்றித் ாழ்ந்தன (மலை,112,113). வாய்மொழிக் கபிலன் சூழ்ந்தவாறு கிளிகளைக் கொண்டு சேய்மைக்கண் உள்ள கழனிகளிலிருந்து தழைதத நெல்லின் விளை திர் பறம்பு மலையிலுள்ளவர்க்கு உணவுக்காகக் கொண்டுவரப்பட்டன (அகம். 78:16-19). கழனியி லுள்ள நெல்லின் வளைந்த கதிரைக் கொயது மகளிர் அவல இடிக்கின்ற உலக்கை ஓசைக்கு நிறைசூல் கொண்ட வெண் குருகு அஞ்சும (அகம். 41:16-19). வளமிக்க கழனியில் விளைந்த நெல் பரியின் இளங்கதிரை முதிய பசு தினனுதலுக் கஞ்சிக் காவலர் கரும்பினை அருததிக காஞ்சி மரத்தில் கட்டினர் (அகம். 156:3-6). பெரும்புனவர நின் கவைத்த கதிரின் கரிய புறத்தைப் பற்றி உண்ட மயில் தோகை விரித்து இனபமுறக் குருந்த மரக் கிளையிலிருந்து அகவும (அகம்.194:9-15). நெடிய கதிர்களைக் கொண்ட கழனிகளை உடையது சாய்க்கானம் என்னும் ஊர் (அகம்.220: 8). களத்தின்கண் உளள நெடிய கதிர்களால் இயன்ற கட்டுக்களில் கழனியின் வரப்பின மேல உள்ள மாமரக் கிளையிலிருந்து புதிய பூக்கள் டதிரும் (அகம். 236:5-8), பெருங்கதிர்கள் சுழலும் கழனியில் வளர்ந்த கரும்பின் தணடினைப் பிழிந்து பெற்ற இனிய பாகினோடு பசுவின் பால பெயயப் பெற்ற சிவந்த நெல்லால் இடிக்கப்பட்ட அவலைத தன சுற்றத்தார்க்குப் பகுததுக் கொடுத்து உண்ணு நின்ற வளமுடையது உறையூராகும் (அகம. 237:11- 14). கருவிரிந்து வளைந்த விளங்கும கதிர்களை உடைய வயல்களில் நெற்கள் ஒலிக்கின்ற பசிய பள்ளங்களைத் துழாவி வாடைக்காற்று விரைந்து வீசியது (அகம். 243:6-8). வளைந்த கதிராகிய நெல்லினையும் புதிய வருவாயினையும் உடைய தளிர்ந்த மருதப் பரப்பில செங்கழுநீர் மலாந்தது அகம். 269:22-24), அகன்ற வயலகளில கதிர்கள நீண்டு நனகு காய்த்த நெற்கள கண்ணுககினிதாக இறைஞ்சிக் காட்சி யளித்தன் (அகம்.2949,10). அட்டவாயில் எனனும் ஊரின பெரிய கதிர்களை புடைய வயல்களின் அழகு போன்ற புடையவள் பரத்தை (அகம். 326.6-7). வல்லம் என்னும் ஊா நீண்ட கதிர்களை ஈனும் நெற பயிர் மிக்க வளம் உடையது (அகம். 356:13). மாவண் புல்லியின பழைய மேட்டு நிலம் நவைத்த கதிர்களை யுடைய வரகின் அழகிய பசுநீ தட்டைகளை உடையது (அகம். 359-12-14). மருத மரங்கள் உயர்ந்த தோட்டங்களையும் தழைத்த திரை உடைய வயல்களையும் உடையது கழாஅர்
அழகை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mm6hzso4bqnff1cn3cxc1lzwhkiuaq2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/118</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668580</id>
    <revision>
      <id>1986982</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:41:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986982</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10409" sha1="bkt9u9agvf3qxbsz1ghkqk8n0uuqn28" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கதிர்
110
என்னும் ஊர் (அக்ம்: 375:3,4). தாவித் தாவி முயற் குட்டிகள் துள்ளும் முல்லை நிலப்பரப்பில் கவைத்த கதிர்களை உடைய வரகுப் பயிர் மிகுந்த சீறூர் உள்ளது (அகம்.384:4-6). வழிப்போக்கராகிய புதிய வர் தம்மை வருத்துகின்ற பசியைத் தீர்க்கத் தாயர் புதுக்கொல்லையில் தழைந்த தினைப்புனத்தில் கவைத்த கதிரையுடைய வரகினைச் சமைத்துப் பாலொடு தருவர் (அகம்.393:3-17). தொண்டிப் பட்டினத்தில் பச்சை அவலை இடித்த உலக்கையை அழகிய கதிரையுடைய நெற்பயிர் விளைந்துள்ள வயலின் வரப்பிலே படுக்க வைத்து மகளிர் வண் டல் அயர்வர் (குறு. 238:1-4). புன்னைக் கிளையி லிருந்த நாரை கழியிடத்துள்ள சிறுமீனை வெறுக் கின் வயலிலுள்ள கள் மணக்கும் நெய்தற்பூவை நெற்கதிரோடு விரும்பும் (குறு.296:1-4), சாய்க்காட் டுப் பூக்கெழுபடப்பையில் செவ்விய மென்மையாகிய மயிரை நிரைத்து வைத்தாற்போன்ற நீண்ட திரட் சியை உடையனவாய் வளைந்த செந்நெற் கதிர் களையுடைய வயல்களில் அன்னப்பறவை துஞ்சும் (கற். 78:6-9). காட்டில் வரகின் சுவைத்த கதிர்களைத் தின்ற இளைய பிணைமான் கலைமானோடு மகிழ்ந்து விளையாடும் (நற்.131:2-5), செந்நெல் அறுப்பவர் தம் கூர்வாளால் அறியாது நெய்தல் பூவையும் அறுத்ததனால் அப்பூ கதிரொடும் கலந்து அரிக்கிடையில் படுக்கையாகக் கிடக்கும் (நற்.275: 1-3). மூதூர் மழைபெய்யின் மான் கூட்டங்கள் எங்கும் மிகுந்து தோன்றப் பெரிய கதிர்களை யுடைய நெல்லின் புதுவருவாயினைப் பெறும் (நற்.311:1,2). நண்டு செந்நெல் வயலில் கதிரைக் கொய்து குளிர்ந்த மண்வளைக்குள் புகும் (ஐங்.37: 1, 2). கருங்கொம்புடைய எருமை கயிற்றை அறுத்துக்கொண்டு நெடுங்கதிர் நெல்லை விடியலில் மேயும் (ஐங்.95:1, 2). பழனத்தில் படர்ந்த பாகற் கொடியில் முயிற்றெறும்புகள் மொய்த்தியற்றிய கூட்டினை எருமை ஆண்டுள்ள நெற்கதிரோடு ஒரு சேரக கெடுக்கும் (ஐங். 99:1, 2). வயலிடத்துச் செந் நெல் இடையே பூத்த தாமரை மலரில் கிடந்து விளங்கும் நெற்கதிர். அரங்கில் ஆடுகின்றவளின் நுதலில் தாழும்படி செருகிய வயந்தகம் என்னும் அணிபோலத் தோன்றும் (கவி. 79:1-5).
3.கதிரவன். விளங்குகின்ற கதிர்-கதிரவன்-வான மெங்கும் பரந்து விளங்க வடதிசைக்கண் சிறிதே சாய்ந்து தோனறும் வெள்ளியாகிய கோள் பயன பொருந்திய மறறைக் கோள்களோடு தனக்குரிய நாளில் நிற்க மழைபெய்யும் (பதி. 14:23-28). வேல் காய்ந்தாற் போன்ற வெப்பம் மிக்க கூர்ங்கற் பாறையின் இன்னாமை செய்யும் வழியிடத்தே
போகும்பொழுது கதிர் சினக் தணிந்த அந்திப் பொழுதில் செல்லுங்கள் எனக் கூத்தர் ஆற்றுப் படுத்தப் படுகின்றனர் (மலை. 378-375). அழல் போல் வெங்கதிர் நிலம் பிளவுபடவும் பசுமை வற்றுப் போகவும் சுட்டது (அகம். 1:9,10). நெல்லிக் காய் உதிர்ந்து கிடக்கும் கதிர் தெறும் மலைப்பக் கத்தில் கூர்த்த நுனியுடைய பரற்கற்கள் ஆறு செல்வோரின் விரல் நுனியைச் சிதைக்கும் (அகம். 5:9-14). கடுங்கதிர் முறுகிய மூங்கில் மிக்க பக்க மலையில் பெருங்களிற்றியானை உரிஞ்சுதலால் மண்ணுடன் கூடிய அடிப்பகுதியைக் கொண்ட யாஅ மரங்கள் நிறைந்திருந்தன (அகம்.17:15,16). தைமாதத்தின் மழை நின்ற கடைநாளில் விடியற் காலத்தே திகழும் கதிரை மறைத்துள்ள முகில்கள் வாடைக்காற்றால் உந்தப்பட்டு வானத்தின் தோல் உரிவதுபோல் புரண்டியங்கித் தென்திசை செல் லும் (அகம்.24:5-8). யாவரும் கதிர் இயங்கும் இட மறியாமல் இஃது ஊழிபெயருங் காலமோ, என்று அச்சம் உண்டாகும்படி முகில் திசை எல்லாம் பரவி மழை பெய்தது (அகம். 43:7,8). மாந்தரின் இயக்கமற்ற கடும்பாலை நில வழியில் கதிர் மிக வும் காய்தலான் நெடிய வெப்பம் பரவியது (அகம். 51:1,2). நிலம் வெடிக்கும்படி வறட்சியுற்ற பாலை நிலத்தில் கண்ணால் வெயிலைப் பார்க்க முடியாத வாறு கதிர் தெறுகையினால் வெண்கடம்பு வாடித் தாழ்ந்தது (அகம். 81:6-8), காய்கின்ற கதிர் வெதுப்புவதனால் காற்று மிகுந்து விரைந்து வீசுத லாலே இருப்பையின் வெண்பூக்கள் கற்பாறையின் மேல் உதிர்ந்து கிடக்கும் (அகம். 135:7-9). கடுங்கதிர் காடுகளின் அழகு கெட்டொழியும்படி சுடுதலால் பக்கமலையின்கண் உள்ள தேக்கு மரங்களின் சினைகள் வறியவாயின (அகம்.143:2-5). வேனிற் காலத்தே சுடுகின்ற கதிர் கெடுத்த வெங்காட்டில் காற்று மூங்கில்களின் கணுக்களைப் பொருந்தி வீசுதலின் அவை உராய்ந்து உண்டாய தீப்பொறி சிதறி நெருப்புப் பொங்கி எழுந்தது (அகம்.153: 8-10). மறையும் கதிர் மங்கிய தனிமை கொண்ட மாலையில் தலைவி பசலை படர்ந்து விரலை நுத லிற் சேர்த்திக் கண்பனிவாரத் தோள் நெகிழ்ந்து வருந்தினாள் (அகம்.189:9-14), மூங்கில் செறிந்த பக்கமலையில் சுரபுன்னை தலை கரிந்து வாடும்படி கதிர் சினங் கொண்டது (அகம். 177:7,8). செந்நாய் தாக்குதலின் அவறி நிலை கெட்டோடிய பிணை மான் கூட்டங்களை அழைத்தற்பொருட்டுக் கலை மான்கள் கதிர் மாய்கின்ற மாலைப் பொழுதில் ஆண் குரலாலே அழைக்கும் (அகம். 199:9-12). கடுங் கதிர்தெறுதலினால் நிலம் நீரற்று நெடிய சுனைகள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bkt9u9agvf3qxbsz1ghkqk8n0uuqn28</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/119</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668581</id>
    <revision>
      <id>1986983</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:41:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986983</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9791" sha1="h52haq58t254najo4x6clvpspjh6lcp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கதிர்
வறண்டு மலைகளின் குவடுகள் பொடிந்து உதிர்ந்தன (அகம், 295:1,2), கூந்தலை ஒத்த முகிலகள் வானத்தின்கண் விளங்குகின்ற கதிர் மழுங்குல படி யாண்டும் பரவிப் பாம்பின் படம் சிதையும் படி இடிக்கும் (அகம். 323:9-13). கதிர் தெறுத லினால் காம்பு கழன்று வீழும் இலைகளை உதிர்த்த காற்று தாக்கிய தாழ்ந்த கிளையில தீ போன்று தழைததாற் தளிர்கள் தோன்றின (அகம். 351:5-7). மழை பெய்யாது ஒழிநதமையால் நெருப்பை வீசித் திரியும் அசைகின்ற ஒளியை உடைய கதிர் மண்டிலம் நிழலினை அகழ்ந் துண்டது (அகம். 381: 4-6). தெறுகதிர் ஈரமினறிக் காயச் செய்த நீரற்ற பாலைப் பரப்பின்கண் காட்டுத் தீ பற்றிச் சாம்பலாக்கிய நிழலற்ற நெறி யில் கலைமான் பேய்த்தேரை நாடி ஓடித தனித்து வருந்திய உள்ளததோடு பிணையை அழைக்கும் (அகம்.395:5-11). காயும் கதிர் முடுகிய அழகு ஒழிந்த பாறைகளையும் மூங்கில கணுக்கள்
உடைந்த சிகரங்களையும் உடையது மலை (அகம். 399: 16-18). பகல் கழிய முல்லை மலரக் கதிரின் சினம் தணிந்த கையறு மாலைப் பொழுதை நாம் நீந்தினும் பினவரும கங்குல் வெள்ளம கடலினும் பெரிதாதலால் மாலையை நீந்தினும பயனொன்று மில்லை எனத் தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள (குறு. 387). சேயமைக்கண் விண்ணில் ஏறி வந்த செழுங்கதிர் மண்டிலம் பெரிய மலையில் சென்று மறைந்தமையாலே கடற்றுறை தனிமையாய் இருந தது (நற். 67:1,3). பல்கதிர் மண்டிலம் பகற்பொழு தைச் செய்து முடித்து விட்டு மிகவுயர்ந்த பெரு மலையிற் செனறு மறைந்தது (நற். 69 : 1,2), கொல்லி மலையினுள் முனபு தெய்வத்தால் செய்து வைக்கப்பட்ட புதிய நடை கொண்டியங்கும் பாவை விரிந்த கதிரின் இள வெயிலிலே தோன்றி நின்றாலொத்த அழகிய மேனி ஒளிநலம வாய்ந் தவள் தலைவி (நற். 192:8-11). கதிர் எறித்தலான் மக்கள முதலாயினோர் கால்கள வெம்பும்படி கீழ்த்திசை மலையிவ தோன்றிய ஞாயிறு காயந்தது (நற். 258:3). உழவரால் நெல்லோடு
சேர்தது
அரியப் பெற்ற நெய்தற்பூ தான உற்ற துன்பத்தை அறியாமல மெல்லமெல்லத் தெறுகதிர் காண்டலும் துயில் நீங்கி வாயைத் திறக்கும் (நற. 275.8-6). கண்டோர் கண கூசும்படி ஒளிர்கின்ற கதிர் கூட் டெரித்த பாழிடங்களைக் கொண்ட மரங்கள் உலர்ந்த காட்டைத் தலைவர் கடந்து சென்றார் (ஐங்.319: 1-3). தலைவி அழுத கண்ணளாய்ப் பிரிவில் தன நலம் சிதையக கதிர்தெறும் வெஞ் சுரத்தை நினைந்து வருந்துவாள் (ஐங். 330: 3-5).
111
கதிர்
முக்கண்ணான் மூன்றெயிலையும் சினக்க அவன் முகம் தெறுமாறு போல, ஒள்ளிய கதிர் சுட்டது (கலி. 2:4,3). யாவரிடத்தும் உலகியலைக் கடந்து தீமை செய்ததனால் புகழ கெட்டவன கெடுவது போல, ஞாயிறறின் கதிர் தெறுதலினால மரம் சினையே யன்றி வேரோடே நினறு வெம்பியது (கலி.10:3,4), எதிர்எதிர் ஓங்கிய பெரிய மலைச் சாரல் கதிரினின்றும் விரிகினற செறிந்த சடரின் அழகைக் கொண்டது (கலி. 44. 1,2), விடியற் காலத்தே வெங்கதிர் காயும் மூங்கில் நெருங்கிய அகன்ற பாறையிடத்து மணம் வீசும கனையில் காந்தள் மலாந்துளளது (கலி. 45 1,2). வலியகதிர சுடுமென எணணிக் கடலலை விறைந்து சென்று கரையில் படாநதுள்ள அடும்பங்கொடியை நீர் தந்து காதத்து (கலி. 127: 20,21). பகற்பொழுது வந்து சோவதற்குக காரணமான தன் தெறு கின்ற கதிர்களைக் கதிர் தன்னிடத்தே மீட்டுக் கொண்டு மறைய இருள உலகததே பரவி யது (கலி. 129.3,6), கொன்றை மாலை யணிந்த இறைவன இயங்கெயிலை (திரிபுரத்தை) அழிகக, அம்பு எய்யும்போது தோன்றிய எரியைப் போலக கனைகதிர் எவ்விடமும காயநதது (களி. 150 1-3), 4. ஆரக்கால், கொடித தேரையுடைய மோரியரின் திண்ணிய கதிர் - ஆரக்கால - கொண்ட சககரம் இயங்குவதற்கு மலையைக் குறைத்தனா (புறம்.175: 6-8). அரிசிபெயது கையால சுற்றும திரிகை மரத்தி னினறெழும் ஓசைபோல அசைகின்ற கதிரையுடைய வட்டமாகிய தேராழி மணலைய போழ்ந்து ஒலி எழுப்பிச் சென்றது (அகம 324.12-1-1. குதிரைகளின் கடிவாள வார்களைப் பிடித்துப் பலவாய கதிர்களை யுடைய ஆழிகள் வழியை அறுத்தியங்குமபடி தேரை விரைந்து செலுத்துக எனத் தலைமகன தேர்ப பாகற்குக் கூறினான் (அகம். 234 4-9). மோரியா தெனதிசை நாடுகளைக கைப்பற்ற விணணுற ஓங் கிய மலைப்பகுதியில் தம தேர்களின் கதிரததிகிரி தடையின்றி உருளும் பொருட்டுக கற்பாறை களைக் குறைத்தனா (அகம். 281:8-11), சுலைமான உதிர்ந்து கிடக்கும் இருபபை வெண்பூவை உண் ணாமல் கதிரபோல மெலிந்து நீண்ட காலை யுடைய தன பெடையை ஆண் குரலால விளிக்கும் (அகம். 321:4-6). குதிரைகள் பூட்டப்பெற்ற மகச் லிசையையுடைய நெடுந்தேரின் வலிய கதிர்களைக கொண்ட உருளை ஆழந்து கிழித்துச் செலலும சுவட்டில் பாமபு போல விரைந்து நீர் ஓடும் (அகய.
339:1-3).
5.கூர்க்கம்பி.கதிர் - கூர் சுகம்பி - போலும் மூசுWை யுடைய ஆரல்மீன சேற்றின் கீழே புதைந்து கிடக்கும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>h52haq58t254najo4x6clvpspjh6lcp</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/159</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668582</id>
    <revision>
      <id>1986985</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:43:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986985</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9878" sha1="99juudoqfjtgekb37bm4fmbn011iyio" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கல்லறை
தன்னெஞ்சிற்குக் கூறினான் (அகம். 342:10-12).
களிற்றுடன் பொருது புண்கூர்ந்த புலியேறு கல்ல
ளையில் ஒடுங்கியிருக்க அதனைப் பெண்புலி காவல்
கொண்டது (அகம். 382:3-6). புலி தனக்குரிய உண
வைச் செறித்து வைத்திருந்ததால் புலால் நாற்றம்
வீசும் கல்லளையிடத்து ஆறுசெல் மாக்கள் தங்குவர்
(குறு. 283:6,7). சிறுகட்பன்றி தினைப்புனம் மேய
வேண்டிப் பொறியமைந்த புழையிற் புகும்போது
பல்லியடிப்பக் கேட்டு ஏதம் அஞ்சி மீண்டு வந்து
தன் கல்லளைப் பள்ளியிடத்தே தங்கியது (நற்.
98:3-7). கல்லளையிலே கிடந்த பெண்புலியின
புனிற்றுத் துன்பத்தை நீக்கப் புலியேறு சினமிககுக்
களிற்றின் புகர்முகத்தே பாயும் (நற. 148:7-10).
வேங்கைப் பெருஞ்சினையிலிருந்த தேனடையைத்
தேனீக்கள் மொய்த்ததால் கசிந்து கல்லளையில்
வடித்த தீந்தேனைக் குறக்குறுமாக்கள உண்ட
மிச்சிலைக் குரஙகுக குட்டி நககும் (நற.168.1-8).
கல்லறை - கற்பாறை. மிளைநாட்டுக கல்லறையில் - கற
பாறையில் - முகை முதிர்ந்த வெட்சி மலர்கள்
குருந்த மலர்களோடு பரந்து கிடந்தன (அகம்.138:
14-16). கல்லறையுடைய பக்க மலையிலே மூங்கிலு
டன் நெல்லிமரம் உயர்ந்து விளங்கியது (அகம்.
385:7,8). மலைநெறியி லுள்ள குமிழ மலர்கள்
கல்லறை மீது உதிர்ந்து கோலஞ்செய்யும் (நற.
286:2,3).
கல்லாடனார் - புலவர். கல்லாடம் எனனும ஊரிலுள்ள
வராதலின் இவா இப்பெயர் பெற்றார் போலும்
என்று உ.வே.சா. கூறுவர் (புறம். பாடினோர் வரலாறு.
பக். 18). திருக்கண்ணபப தேவர் திருமறம் அருளிய
வரும் பாட்டியல் நூலொன்று இயற்றியவரும்
திருவள்ளுவமாலையின் பாடலொன்று பாடிய
வரும் இக்கல்லாடனாரே என்பது உ.வே.சா.
கருத்து. இவர் பாடியனவாகப் புறநானூற்றில்
ஐந்தும் (23,25,371,385,391) அகநானூற்றில்
ஏழும் (9.83,113,171,199,209.333) குறுந
தொகையில் இரண்டும் (260, 269) ஆக14 பாடல்கள்
உள்ளன. இவர், சேரலர், களங்காய்க் கண்ணி
நார்முடிச் சேரல், தலையாலங்கானத்துச் செரு
வென்ற நெடுஞசெழியன், செழியன், தென்னர்,
அகுதை, அம்பர்கிழான் அருவந்தை, ஓரி, காரி,
நன்னன், பாணன், புல்லி, பொறையாற்று கிழான்,
கோசர், தொண்டையோர் ஆகியோரைப் பாடி
யுள்ளார். இவருடைய பாடல்களில் பகைவருடைய
நீர்நிலையைக் கெடுத்தல், கடிமரந்தடிதல், அவர்
முரசைக் கைக்கொள்ளுதல் (புறம்.23), போரில்
கணவன்மார் இறந்தபினனர் அவர் மனைவியர்
கைம்மை நோனபு மேற்கொண்டு கூந்தலைக்
151
கல்லாடனார்
கொய்து கொள்ளுதல் (புறம. 28), வேலி ஆயிரம்
விளைக என வாழத்துதல் (புறம்.391). பாங்கர்ப்
பல்லி படுதொறும பரவுதல் (அகம், 9), களிற்றுக்
கனறைக் கள விலைககாகக் களவிறபோர் முற்றத்
தில கட்டுதல (அகம். 83), உப்பைமாறி வெண்ணெல்
பெறுதல (குறு. 269) முதலான வழக்கஙகள் சுட்டப
பெறுகின்றன. 'ஆலங்கானத தமர்கடந் தட்ட
காலமுன்ப' என்றிவர் போற்றும் தலையாலங்
கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியனை மூன்று
புறப்பாடல்களில் (23,25,371) பாராட்டுவ
தோடன்றி ஆலங்கானததுப் போரின் சிறப்பினை
அகப் பாடல் வாயிலாகவும் (அகம.209) உணர்த
துவர். இவர்தம் அகப்பாடலகள்
உவமைவழி
வரலாற்றுக் குறிப்புகளைத் தருவதோ டன்றி
இயற்கை நலஞ்சிறந்தனவாகவும் உள்ளன. குருகு
இருவிசும்பில பறத்தல், வரிவண்டு ஊதப்போதுகள்
வாயநெகிழதல் முதலான கூதிர்ககால நிமித்தங்கள்
(குறு. 260), வேனிற் காலத்தில் யானையினம்
மேகத்தை நோக்கிக் கையெடுததுப பயிரல (அகம்.
333), மகளிர் உலக்கையாற் குற்றும்போது உரலி
னின்றும் எழும் ஒலி பக்கமலையிலுள்ள ஆந்தை
ஒலியொடு இரட்டுதல (அகம். 9), தலைவியின்
தந்தை வயச்சுறா எறிந்த புண தணிந்து மீண்டும்
மீன வேட்டம் வேண்டிக் கடல் புகுதல் முதலான
செயதிகள் இலர்தம கூர்ந்த இயற்கைப் புலமைக
குச் சான்றுகளாகும். நெடுஞசெழியன பகைவரைக
கொன்றவழி அவர் பெண்டிா தம இளம புதல்
வரை ஓம்புதற்காக இறந்துபடாது உயிர் வாழ்
கின்றனா எனனும் குறிப்புப பொருள் புலப்பட
அறுமருப் பெழிற்கலை புலிப்பாற பட்டெனச
சிறுமறி தழீஇய தெறிநடை மடப்பிணை பூளை
நீடிய வெருவரு பறந்தலை வேளை வெண்பூக்கறிக
கும்' எனக் கூறியிருப்பது நயம வாயநததாகும்
(புறம், 23). நனறல காலையும் நட்பிறகோடார்
(அகம். 113:1), உடம்பை விட்டு தன்
உயிர்
காதலர் உள்ள இடத்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற
தலைவியின கருத்துக்கு, 'அலஙகல அஞ்சினைக்
குடம்பை புலலெனப் புலம்பெயர் மருங்கில
புளளெழுதலை உவமையாகக கூறுதல் (அகம்.113.
24-27) போன்ற செய்திகள இவர் பாடலகளில்
இடம் பெறுகின்றன. வாகைப் பெருந்துறைச் செரு
வில் நன்னன போர்க்களததில் மடியக களங்காயக்
கணணி நார்முடிச் சேரல தான் முனபு இழந்த
நாட்டைப் பெற்றான (அகம்.199), காரி ஓரியைக்
கொன்று சேரலர்ககு அவர் நாட்டை மீட்டுக்
கொடுத்தான (அகம்.209) எனனும் வரலாற்றுச்
செய்திகளையும் இப்புலவர் குறித்துள்ளார்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>99juudoqfjtgekb37bm4fmbn011iyio</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/160</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668583</id>
    <revision>
      <id>1986986</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:43:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986986</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9096" sha1="oeogrmvs05wf7l2vb7azdzfexuwupgv" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கல்லாதவர்
கல்லாதவர் - கல்லா மாக்கள். கற்றாரும் கல்லாத வரும - கல்லா மாக்களும் - கயவரும் பெற்றோரும் பெற்றோரப பிழையாத பெண்டிரும் தென்ன வனும் ஏனையோரும் வையையாற்றிற்கு நீராடச் செனறனர் (பரி.தி. 2:24-27).
கல்லுப்பு - கல்லாக விளைநத உப்பு. சிறுகுடிப் பரதவர் உப்பங்கழியில் உழாது விளைவித்த வெண்கல்லுப் பினை - வெள்ளிய கல உபபினை -உமணர் பிளப புக்களையுடைய குனறங்களைக் கடந்து செனறு விலைகூறி விறபர் (அகம, 140:1-5). உமணர்தம் காதன் மடமகள இலங்குவளை ஒலிக்க வீசி நெல் லுக்கு நேர் வெண் கல்லுப்பு என்று பண்டமாற்றா கிய விலைகூறிச் சேரியின் கண்ணே விற்றாள் (அகம். 140:5-8). உபபு வணிகர் தெளிந்த கழியின் கண் விளைந்த வெண்கல்லுப்பினை விலை கூறி விற்றனர் (அகம. 159: 1-4), உமனர் கூட்டம் வெண் கல்லுபபின விலை கூறி நெடுநெறியிற் செலுத் தும சகடம் மணலின் மடுத்து முழங்கும் ஓசையைக் கேட்டுக கழியிலுள்ள கருங்கால வெண் குருகு வெரு வியது (நற்.4:7-12). கடற்கரை யிடத்து உப்பு வணிகர் கடுவெயிலினாற் கொதித்த கல்லாக விளைந்த உபபுகளை வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டு நெடுநெறியிலே வரிசையாக அவற்றை ஓட்டுவர் (நற். 354,7-9).
கல்வாழை - மலைவாழை.
பிணிப்புண்ட அடியினை யுடைய பெரிய கல்வாழையின் - மலை வாழையின் கொழுத்த அழகிய கனியை மந்திகள் கவர்ந் துண்டன (நற்.251:2,3). கல்வி - கல்வியறிவு. மகட்கொடை மறுக்கப்பட்ட தலைவியின் வல்லாண்மையுடைய இளையனாகிய தமையன் 'யானும் சிறிது கல்வியென் - கல்வியறிவு உடையேன' - எனறு கூறினான் (புறம். 346:3), கல்வேலி - மலைவேலி. கல்வேலி - மலைவேலி - உடைய நும் இனிய ஊர்க்குத் தலைவியை வரைந்து கொண்டு செலவாயாக என்று தோழி தலைவனிடம் கூறி னாள் (அகம்.132:8,14). பெருங்கல் வேலியுடைய சிற் றூரின் கண்ணே, பலவின் கொழுஞ்சுளை மாந்திய பசு அயலதாகிய மூங்கில் நெருங்கிய சிறுமலையி லுள்ள குளிர்ந்த நீரைப பருகும் (நற்.213:3-6). கலக்கம் - துன்பம். தன் நலனை யுண்ட தலைவர் வாராததால் அவரை நினைத்துத் தலைவி கையறு நெஞ்சினளாயக கலக்கத்தில் - துன்பத்தில் - ஆழந தாள் (கலி.134:19,20), பகல் மாயநதபின கலககத் துடன் காலன் போன்று மாலைக்காலம் தலைவி யிடம் வந்தது (கலி. 143:39-41), கலக்கு - 1, காண்க.
152
கலங்கல்
கலக்கு - 1. துன்பம். கிள்ளி வளவனைச் சினப்பித் தோர் நாடு புதல்வரைப் பூங்கண் முத்தி மனைவி யர்க்குத் தம் வருத்தத்தை மறைக்கும் கவலைமிக்க ஆடவரோடு மிக்க கலக்கு - துனபம் - உற்றது (புறம். 41:14-16). நாட்டை ஆளும் அரசர் தாம் பின்பு கலக்குறும்படி அவரால் அலைககப் பெற்ற நாடு பாழ்பட்டது போலத் தலைவியின அழகு தலைவன் பிரிவால் பாழ்பட்டது (கலி. 5:12,13). தலைவர் குறித்துச் சென்ற இளவேனிற்காலம் வருந்துணை யும ஆற்றியிராதபடி முன்பனிக் காலதது வாடை யாலும் பின்பனியாலும் உண்டாகும் கையற்றநிலை இறந்துபாட்டைக் கூட்டுகையினாலே தலைவியின நெஞ்சு கலக்குற்றது (கலி. 31:6-8). வேலவல்லா னாகிய முருகன் பெரிய கடல் கலக்குற உள்ளே செனறு மாமரத்தை வெட்டினான (கலி. 14). காதலைக் கொணட காமம் தலைவனைக் கலக்குறச் செய்தது (கனி. 113:20). அன்புபாறி அருளாது துறந்த காதலன் செய்த கலக குறு காம நோய்க்கு உன்னைத் தவிர வேறு எவரும் மருந்தறியார் என்று திங்களை நோக்கி ஆற்றாமை மிக்க தலைவி கூறினாள் (கலி. 145:47-50). கலககம் காண்க.
2.
104:13,
மயக்கம். மனையிடத்தே குவிக்கப பெற்ற மிளகு மூடைகள் ஆரவாரத்தையுடைய கடற்கரை யினின்றும் பிரித்தறிய வியலாதபடி காண்பாரைக கலக்கு - மயக்கம் - அடையச் செய்யும் (புறம. 343.
3,4).
-
3. குழம்புதல். படைக்கலங்களைக் கழுவுதலினால நீர்த்துறைகள் கலக்கு குழமபுதல் உற்றன (புறம். 345:4). கலங்கல்
-
- 1. கலங்கிய கள் (ஆகுபெயா). எமக்குக் கலங்கலை கலங்கிய கள்ளை தந்து தான் தேறலையுண்பான் எனத் தன் வேந்தன் சிறப்பைக கரந்தை மறவன் போற்றுகிறான் (புறம்.298-1-3) 2. கலங்கிய நீர் (ஆகுபெயா). அசையும் கதிர்கள் நிரம்பிக் கலங்கல கலங்கிய நீா -உடைய குளம போல நிலைதளர்ந்து பாழப்பட்ட பலகால்களை யுடைய மன்றம் தோன்றியது (புறம். 375:1-3). நீர் குறைந்த குளிக்கும் சிறு குளத்தில் தோண்டப பெற்ற குழியினகண் உள்ள உண்ணற்காகாத கலங்கலில் களிறு பிடியின் மெனமையான தலை யைக கழுவியது (அகம். 121:3-8).
3. குழம்புதல். வலமாகச் சுழிக்கும் வையை யாற்றின் கலங்கல் - குழம்புதல் - கொண்ட புனல மணி முதலியவற்றை அடித்துக் கொண்டு வந்தது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>oeogrmvs05wf7l2vb7azdzfexuwupgv</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/161</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668584</id>
    <revision>
      <id>1986987</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:43:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986987</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9403" sha1="pyocbcua3seii9ora36fzl5isclzlxt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கலங்கள்
(பரி. 18:6-8). மஞ்சனக் குங்குமக் கலங்கல் வழிந்த
நீராதலின் வையை நீர் தூயதன்றாயிற்று (பரி.தி.
2:87-89).
4. மனக்கலக்கம். தலைவன் தலைவியின் முன்கை
பற்றி 'நுமர்தர நாடறி நன்மணம் விரைந்து அவர்
வோம்; இடையேயுள்ள சில நாள் கலங்கல்
மனக்கலக்கம் - லேண்டா' என்று ஈர நன்மொழி
கூறிச் சென்றான் (குறி. 131-234).
கலங்கள் - அணிகள். தலைவனின் மகனைத் தெருவில்
கண்ட பரத்தையர் அவனைத் தடுத்து எடுத்துத் தம்
கலங்களுள் - அணிகளுள் -அவன் வடிவிற்கு ஒத்தன
வற்றை ஆராயந்து அணிந்தனர் (கலி. 84:13-17).
கலம் காண்க,
கலஞ்செய்கோ - வேட்கோ (குயவன்). கலஞ்செய்கோவே-
வேட்கோவே - விண்ணுலகம் எய்திய கிள்ளி வளவ
னின் புகழுடம்பு பெரிதாகலின் அதனைக் கவிக்கும்
பெரிய தாழியை வனைய விரும்பின் இருநிலம்
திகிரியாகப் பெருமலை மண்ணாக நினக்குவனைய
இயலுமோ என ஐயூர் முடவனார் வினவினார்.
(புறம். 228:4,10-16),
கலந்தொடா மகளிர் - வீட்டுவிலக்குடை மகளிர், சீறூர்
மன்னனின் உழுத்ததர் தின்ற குதிரைகள்
கடலைப் பிளந்தேகும் தோணி போற் படை முகத்
தைப் போழந்து போர் செய்ய, நெய்ம்மிதி யருந்
திய மருதநில மன்னர் குதிரைகள் முருகன்
கோட்டத்துக் கலந்தொடா மகளிர் - வீட்டுவிலக்
குடை மகளிர் - போலப் போர்க்கஞ்சிப் பின்னிட்டு
நின்றன (புறம். 299).
கலப்பு - 1. கலத்தல். இடி (கற்கண்டின்) கலப்பை ஒத்த
இனிய சாறு கொண்டது மாம்பழம் (மலை. 512,
513). வௌவால் பால் கலப்பன்ன இனிமையுடைய
மாங்கனியை உண்டு நெல்லிக்கனியை மாந்தி அயலி
லுள்ள மூங்கிலில் தொங்கும் (குறு. 201:2-5).
.
2. புணர்ச்சி. அறிவினும் வீரத்தினும் போர்செய்து
தோலாத கூடலிலுள்ள மைந்தரும் மகளிரும் கலப்
பொடு -புணர்ச்சியொடு வந்த இரவு நீங்கிய
வைகறையில் பரங்குன்றை நோக்கி அறம் பெரி
தாற்றி அதன் பயன் கொள்ளச் சிறந்தோருலகம்
செல்வார் போல ஊர்திகளிற் சென்றனர் (பரி. 19:
8-15).
கலப்பை - 1, கருவிகள் வைக்கும் பை. அதிகமான்
பரிசில் நீட்டித்த போது, 'கலங்களைக் காவினெம்:
கலப்பை - (இசைக்) கருவிகளை வைக்கும் பை - சுருக்
கினேம்; எத்திசைச் செலினும் அத்திசைச் சோறே
என ஒளவையார் அவனிடம் கூறினார் (புறம். 206
153
கலம்
10-13).பொருநன் பறையொடு தகைத்த கலப்பை
யினையும் சிதைந்த வாயினையுடைய சமைக்கும்
பானையினையும் தூக்கிச் சென்றான் (புறம்.371:5,6).
பாணர் கள்ளையுண்டமையால் சொல் தடுமாறி
மழலை மொழி பேசும் நாலையும் மெல்லிய சொல்
லையும் இசைக் கருவிகளைக் கொண்ட கலப்பையும்
உடையவர் (பதி.15:25,26). ஒரு சேரக் கட்டிய
கலப்பை யுடைய வயிரிய மாக்கள் பல்யானைச்
செல்கெழு குட்டுவனின் ஊர் மன்றத்தை அணுகி
ஒருபுறம் தங்கிப் பாடினர் (பதி. 23-4-8). முழவு.
பதலை, தூம்பு ஆகிய இசைக்கருவிகளை ஒருங்கே
சேர்த்து ஒரு பக்கத்தே கட்டின காவடியின் மறுபக
கத்தே பாடற்றுறைக்கு வேண்டிய கருவியெல்லாம்
கூடின கலப்பையைக் கட்டி அதனைச் சுமந்து
கொண்டு இளைஞர் கடவுட் பழிச்சிச் செனறனர்
(பதி. 41:3-6). முழவு, ஆகுளி, பாண்டில், கொம்பு.
வங்கியம், குழல, தட்டை, எல்லரி, பதலை, முதலிய
இசைக் கருவிகளைக் கட்டிக் காவின கலப்பையுடைய
யராய்க் கூத்தர் சென்றனர் (மலை. 3-13). சிறுவங்
கியம், பெருவங்கியம, முழவு, தாளம், சில்லரி முத
லாகிய சிறிய பல வாசசியங்களுடன கூத்தியற்றிய
பின் தலையினைச் சோத்துக கட்டிய பலதொகைக்
கலப்பையராயக் கூத்தர் வேற்றூர் சென்றனர்
(அகம். 301:16-23). இடையன உறியுடன் தீக்கடை
கோலிட்ட கலப்பையை இட்டுச் சுருககிய பெரிய:
தோற்பையைத் தாங்கி மழையில் நனைந்து
கொண்டு ஆட்டு மந்தையைக் காத்தான (தற, 142:
2-7).
2. ஏர். கொட்டிலின் நெடிய சுவர் குறிய சகடததின்
உருளைகளோடே கலப்பையையும் ஏரையும்
சார்த்திவைத்ததினாலே தேயந்தது (பெரு. 188,189).
கலம்
-
.
1. அணிகலம். முதுகுடுமிப் பெருவழுதி, பகை
வர் அரண்களை யழிததுக் கொண்ட சிறந்த கலங்
களைப் பரிசிலர்க்கு வரிசையின நலகினான (புறம்.
6:14-16). செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் பரி
சிலர்க்கு அரிய கலங்களை வழங்கினான (புறம்.
14:10). பாண்டியன் நன்மாறன் இரவலர்க்கு அரிய
கலங்களைப் பெரிதும் வழங்கினான (புறம. 56*17).
'கோப்பெருஞ் சோழனின் கோயில் புக்கு அவன
கேட்குமாறு 'யான் இரும்பிசிர் ஆந்தை அடியுறை
என்று சொன்னால நின்பேடை அணியத் தக்க நன
கவம் நினக்கு நல்குவான' எனப பிசிராந்தையார்
அன்னச் சேவலிடம் கூறினார் (புறம்.67.10-14).
பேகனே, நீ அளிக்கும் அருங்கலமும் வெறுக்கையும்
யாம் வேண்டேம்; நீ அருளாமையால் வாடும் நின
மனைவி மகிழுமாறு அவள் கூந்தலில் கமழ்புகை
கொளுத்திக் கோதை புனையச் செலக; அதுவே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pyocbcua3seii9ora36fzl5isclzlxt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/162</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668585</id>
    <revision>
      <id>1986988</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:44:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986988</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10028" sha1="m7d4dbep4g0vv0rv9v9xjtv56rkudxb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கலம்
யாம வேண்டும் பரிசில என அரிசில் கிழார் கூறி னார் (புறம்.146). நள்ளி தன்னைச சூழ்ந்திருக்கும் பரிசிலர்க்கு நாடொறும நன்கலத்தைக் களிற்றொடு தந்தான (புறம். 148·1-4). வெட்டைமேற்சென்ற நள்ளி காட்டில் வனபரணரைக கண்டு 'பெறுதற்கரிய வீறுசால் நனகலம் வேறொன்றும இல்லை' யெனக கூறி முததாரத்தை முன்கைக் கடகமொடு ஈந்தனன் (புறம். 150,18-21).குமணன் பாடுநர் சுற்றம் துன்பம் நீங்க அரிதுபெறு பொலங்கலங்களை எளிதாக
வழங்கினான (புறம். 160:10-12). குமணன் தாணிழல் வாழவோர் நனகலம் மிகுதியும் பெற்றனர் (புறம். 181-30). பிட்டங்கொற்றன் தமககேயனறிப் பிறர்க் கும் அருங்கலம் களிறறொடு வேண்டினும் தரும் அறத்தகையன எனக் காசிக்கணணனார் அவனைப் போற்றுவா (புறம. 171.10.11). 'நினனை ஒதத நின் புதலவர், எந்நாளும் பகைவர் வாடுமாறு அவரின் அருங்கலத்தைக கொண்டு வந்து பொன்னுடை நெடுநகர் நிறைய வைத்துச் சிறப்பாராக' என வடம் வண்ணக்கன் பேரிசாத்தனார் பரிசில் நீட் டித்த நனமாறனைப் பாடினார் (புறம். 198:14-16). பொன, முத்து, பவளம், மணி ஆகியவை ஒன்றற் கொன்று சேயவாயினும் அருவிலை நன்கலம் அமைக்குங்காலை ஒருவழித் தோனறியாங்குச் சான் றோர் ஒன்று கூடுவா (புறம்.218:1-5). நிரைமீட்டு நடுகல்லாகிய மறவன் இன்மையின அவன் மகளிர் கொய்ம்மழித்தலையொடு கலங்களை நீத்துக் கைம் மையுறக் கலங்கிய பொலிவிழந்தனர் (புறம், 261: 18-19). கணவனை இழந்த மகளிர், ஆம்பலரிசியை உண்டு கழிகல மகளிராய் (அணிகலங்களை நீக்கிய கைம் பெண்டிராய்) தம் கொழுநரை நினைத்து வாழ்வர் (புறம். 280:13-15). மணக்க விழைநத வேந்தன் உறந்தையன்ன உரைசால் நன்கலம் கொடுப்பவும் மகளின தந்தை கொள்ளா னாயினான் (புறம.352: 10,11). தலைவன் ஒருவன கேள்லி முற்றிய வேள்வி யந்தணர்க்குப பொன்னாலாகிய அரிய கலங்களை நீர்வார்ததுக் கொடுத்தான் (புறம்.361: 4,5). 'நீவிர் மூவிரும் பாசிழை மகளிர் பொன வள்ளததில் ஏந்திய நாரரி தேறவ் மாந்தி இரவலாக்கு அருங்கலம் அருகாது வீசி இவண் வரைந்த காலம் வாழ்தல் வேண்டும்' என ஒளவை யார் மூவேந்தரை வாழத்தினர் (புறம். 367: 7-9). செருப்பாழி யெறிந்த இளஞ்சேட்சென்னி கிணை ஒற்றி வஞ்சிபாடிய கிணைஞனுக்கு மேமபடு சிறப் பின அருங்கலங்களும பிற பொருள்களுமாகிய செல்வத்தை வழங்கினான (புறம்.378:8-12), நல்லேர் முதியன் தனமுனனோன ஆதனுங்கனைப் போல வீறுசால் நனகலம் நலகித தம சுற்றத்தின் பசி
154
கலம்
நீக்கவேண்டும் எனக் கள்ளில் ஆத்திரையனார் வேண்டினார் (புறம்.389:12-15), பெருஞ்சாத்தன் தன் மனையிற் பாடிய கிணைப்பொருநனைக் கண்டு சிறிது பொழுதும் தாழக்காது, மிகுதியாகப் பேசாது அருங்கலம் நல்கினான் (புறம். 395:24-28). கிள்ளிவளவனின் நெடுங்கடையில் தோன்றிப் பாடிய பொருநனின் வேனிலன்ன வறுமைத்துன்பம் நீங்க அருங்கலம் நல்கினான் (புறம். 397:17, 18). இலங்கு மணிகள் செறிந்த பொலங்கலத் திகிரியால் நெடுஞ் சேரலாதன் இப்பொழில் முழுதும் ஆண்டான் (பதி, 14:16,19), 'வருவோர்க்கு வரையாது வழங்குதற் பொருட்டு தும பொன்னாலாய் கலங்கள் ஒலிக்க விரைந்து சமைப்பீராக' எனப் பாணன கூநதல் விறலியரை ஏவினான் (பதி. 18:3-6). நெடுஞ் சேரலாதன் ஆரியரை வணக்கி யவனரைப் பிணித்து அருவிலை நன்கலம் வயிரமொடு மூதூர்க்குக் கொணர்ந்து பிறர்க்குதவினான் (பதி. ப. 2:7-11). பல் யானைச் செல்கெழுகுட்டுவன் பகைவர் நாட்டை வென்று முரசங்கறங்க அவரின நனகலம் தரும் ஆற்றல சான்றவன் (பதி. 21:18,19). குட்டுவன் சிறிதளவு கள்ளுண்டு மகிழ்ந்த காலத்தும் பெரிய கலங்களை வழங்குவான் (பதி. 23:9,12). களங்காய்க் கண்ணி நார்முடிச்சேரல், பகைவர் ஆரப் பழங் கண் அருளி, நகைவர் ஆர நனகலம் சிதறினான் (பதி, 87:3,4). செங்குட்டுவன் நகைவர் ஆர நன்கலம் சிதறினான் (பதி. 43:20). கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் தான் அணிந்த கலங்களை இரவ லர்க்கு அளவின்றி வழங்கினான் (பதி. 44.5). பிற நாடுகளில் உள்ள அருங்கலங்களைத் தரும் பொருட் டுக் கடல் நீரில் உயர்ந்து செல்லும் பெரிய வங்கம் திசைகளில் திரிதல் (பதி. 82:3,4). ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் பிறநாடுகளை வென்று, அநநாட்டர சர் திறையாகத் தரும் கலங்களைக் கொணரும் பொருட்டுத தான் வேண்டிய இடத்தில் படை. யொடு தங்கி அவர்க்கு அருள் செய்தான் (பதி. 53: 1-3). ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன், இரவலர் துன்பம் தீர உரைசால் நன்கலங்களைத தனக் கென்று வரைதல் இன்றிக் கொடுத்தான் (பதி.54: 7,8). இனிய ஓசையையுடைய அலைகள் ஒலிக்கும் கடலிலே வந்த நனகலமாகிய செல்வம் சேரநாட் டுப் பண்டசாலைகளில் தங்கும் (பதி. 55:3,4). பகை வர் ஆராயும் வன்மைசான்ற பணைத்தோளை யுடைய ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனுக்குப் பாடு சால் நன்கலம் அளிக்கும் நாடுகளைக் காத்தல் கடனாகும் (பதி. 89:17-19). செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் அந்தணர்க்கு அருங்கலங்களை நீர் வார்த்துக்கொடுததமையால் அந்நீரொழுகி மணல்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>m7d4dbep4g0vv0rv9v9xjtv56rkudxb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/163</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668586</id>
    <revision>
      <id>1986989</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:44:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986989</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9562" sha1="duzeyf622m91b59neplhhbiwpb4mv28" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கலம்
155
கலம்
மலிமுற்றம் சேறாகியது (பதி. 64 5,5). செலவக் கோமானைப் பாடிச் சென்றால தெண்கடல் முதத மொடு நனகலம் பெறலாம் எனப் பாணன் ஆற் றுப்படுத்தப் பெறுகிறான் (பதி. 67:4,23). களிற்றி யானையோடு அருங்கலம் தராத பகைவர் பின்னர் உடல் நடுஙகத் தெய்வமெனப் பரவியமையால் பெருஞ்சேரலிரும்பொறை திறை கொண்டு பெயர்ந் தான் (பதி. 71:20-24). கொடுமணம் என்னும் ஊரில் தொழில் மாட்சிமைப்பட்ட அரிய கலம் செய்யப் பெற்றன (பதி.74:5). இளஞ்சேர லிரும்பொறை பகைவர் நாடுகளை அழித்து நனகலம் பல கொணர்நதனன் (பதி. 83:7). இளஞ்சேரலிரும் பொறையிடம் நீ சென்றால நன்கலம் பெறுவாய் என விறலி ஆற்றுப்படுத்தப் பெற்றாள் (பதி. 87: 1). வயவேந்தர் இளஞ்சேரலிருமபொறைக்குக் களிறுகளும் கலமும் தந்து தமது பழமையைச் சொல்லி அவன் ஏலலகேட்டு நினறனர் (பதி.90: 6-8). இளஞ்சேரலிரும்பொறை தன்னைப் பாடிய பெருங்குன்றூர்கிழார்க்கு எண்ணறகாகா அருங்கல வெறுக்கையொடு பன்னூ றாயிரம் பாற்பட வகுத்து அளித்தான (பதி. ப. 9. அடிக்குறிப்பு). பகைவர் யானை யொடு அருங்கலம் தந்து பணிந்து வழிமொழித் தனர் (பதி.தி.1:1,2). நெடுஞ்செழியன் பொரு நர்க்கு நாஞ்சான்ற கலங்களை அளவின்றிக் கொடுத்தான் (மது.194). பிறநாட்டு வாணிகர் மதுரையில் கலங்களைக் கொண்டு சென்றனர் (மது. 539), புலந்த மகளிர் அறுத்தெறிந்த நன் கலங்களை மெல்லிய பூவின் வாடலொடு பெருக்கிப் போக்கினர் (மது.685). நாடொறும் தமக்குச் மிகும்படியாகக் கையாற் றொழுது வாழ்த்தி நாட்காலத்தே நெடுஞ்செழியனுக்கு மனனர் திறையாகக் கொண்டு வந்து கொடுத்த சீரிய சுலங்கள் பலவேறு பொருள்களுடன நிறைந் தமையால் மதுரை பெரும்புகழ் எய்தியது (மது. 694-699). முத்து, மணி, பொன முதலியன கொண்டியற்றிய சிறந்த கலம் கெட்டால் மீண்டும் திருத்தியமைத்துக் கொள்ளலாம் (குறி. 13,14). 'வழி வந்த வருத்தத்தைக் கைவிட்டிருந்த, அறிவினை யுடைய கலம்பெறு கண்ணுளர் ஒக்கல் தலைவ எனக் கூத்தாதலைலன விளிக்கப் பெற்றான (மலை. 49,50). நன்னன பகைவர் பலரைப் புறங்கண்டு அவரிடம் திறையாகப் பெற்ற அருங்கலங்களை அறிவுடையோர்க்கு வழங்கி நல்லிசை நாட்டினான் (மலை. 70-72). இலம்படு புலவர் ஏற்ற கைந் நிறையக் கலம் சொரிகையினாலே கவிழ்ந்த தடக்கையுடையவன் நனனன (மலை. 876,577). சேய் நாட்டில் பொன்னாலான கலமாகிய செல்
செல்லம்
வத்தை ஈட்டுதற்குத தலைவர் தலைவியைப் பிரிந்து காடுகடந்து செனறார் (அகம்.1:8,9,19). கலம் தரல உள்ளமொடு காட்டுவழி கடந்து வருமாறு நெஞ்சு தலைவனைத் தூண்டியது (அகம. 3:11-13). தோ வழங்குந் தெருவில் தனியனாய நிற்கும் புதல் வனைக் கண்ட பொலங்கலம் சுமந்த பூணதாங்கும் மார்பினையுடைய பரத்தை தலைவன போல இருக்கும் ஒப்புமையால் அவனை அன்போடு அணைத்தாள் (அகம். 16:6-10) அரசர் திறையாசு அரிய கலங்களைக குவிததமை யால் வேந்தன பகைதணிந்தான (அகம். 54′1,2), பகைவரின் அரணபல நூறி நல்ல கலங்களைக கொணரும் வயவர் பெருமகன் ஆய (அகம்.69 18-18). பொறைமலி கழுதையின பினவரும் வயவரைப் போர்க்களத்தில் வென்ற மறவா அருங்கலங்களைக சுவர்ந்து தமக்குள் கொள்ள வேண்டிய முறையிற் பகுத்துசு கொண்டனர் (அகம. 8912-16). நன்கலங் களைக் கொண்டு வந்து களிற்றொடு நிறை கொடுத்து நண்ணார் வணங்கியமையால வேருநன் போரைக் கைவிட்டான (அகம். 124,1-5) தன் குமை யன்மார் பிடித்து வநத வாளைக்கு விலையாகப் பாண்மகள் நெல்லின முகவை கொள்ள மல முத்தமொடு நனகலம் பெறுவாள் (அகம்.126 9-12). சேரலாதன் மாந்தை எனனும் ஊரிலுள்ள தன மனைமுற்றத்துப் பகைவர் பணிந்து திறையாகக தந்த பெருமை சான்ற நல்ல கலங்களு டன பொனசெய் பாவையினையும் வயிரஙகளைச்{D குவித்தான (அகம்.127:3-9). சேரன் படைத்தலைவ னான பிட்டன் பரிசில் விருப்புடன வாழுபவருக்கு நன்கலங்களை வழங்குவான் (அகம். 143 10-12). ஏற்றார்க்கு எஞ்ஞானறும் கலம் வழங்குதலால சோழர் சுவிழ்ந்த கையினை உடையர் (அகபி. 213t 19-21), ஆய்தொடிக் குறுமகள் நலஞ்சால வீழுப் பொருளும் கலமும் நிறையக் கொடுப்பினும் பெறுதற்கரியள் எனத் தலைவன் தன நெஞ்சிறகுக கூறல் (அகம். 280:4-6), அருந்துறை முற்றிய சீறி யாழப்பாணர் ஆரவாரம் செய்யுமாறு திதியன நாளவை இருந்து பலகலம் உதவினான (அகம். 331: 10-12). நனனன் மாற்றாரின அருங்குறும்பெறிந்து கொண்ட பெருங்கலம் முதலாய செல்வங்களை வறிய பாடுநர்க்குத தகுதி முதலியன ஆராயாது வழங்கினான் (அகம். 349:5-8), வேளகுடி மககள் பாழி மலையிடத்ததாகிய நகர்க்கண் அருங்கல மாகிய வெறுக்கையை மறைத்து வைத்திருந் தனா (அகம். 373:3-5), கிளி வளைந்த வாயிற கொண்ட வேப்பமபழம், புதுநாணில் நுழைக்கப் பொற்கொல்லன நகத்திற் கொண்ட பொன்னா&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>duzeyf622m91b59neplhhbiwpb4mv28</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/164</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668587</id>
    <revision>
      <id>1986990</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:44:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986990</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10043" sha1="9epd5dudv78mzb9693oym96qsmbbfgt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கலம்
லாகிய கலத்திற்குரிய ஒரு காசு போன்றிருக்கும்
(குறு. 67:1-4). கையிலிருந்து தவறி விழுந்து இழந்த
நல்ல கலத்தை மீட்டும் கண்டெடுத்தாற் போல,
இற்செறித்தலால் அடையப் பெறாதிருந்த தலை
வன் மராபை மீட்டும் பெறுவோம் எனத் தோழி
கூறல் (நற். 182.5,6). சந்தன மரங்கள் நிறைந்த
மலைச்சாரலில் உள்ள பக்கமலையிடத்து நன்கலம்
பெறும் விறலி எணணெயையும் வெள்ளிய கிழியை
யும் விருமபிப பெறாது ஆடினாள் (நற். 328:8-11).
பிரிவால் தலைவியின் இடை மெலிந்தமையின்
பொன்னாற் செய்யப் பெற்ற பாண்டிலாகிய கலம்
பெரிதாகத் தோனறியது (ஐங்.316:1), 'பகைவர்
நாட்டிடத்தே உண்டாகும் நனகலத்தை உனக்குத்
தருதறகாகத் தலைவன் நீட்டித்தான்' எனத் தோழி
தலைவியிடம் கூறுதல் (ஐங். 463:3-5). தாம் அணிந்த
கலம் பொலிவுபெறுதற்குக் காரணமான அழ
கினையுடையவர் பரத்தையர் (கலி. 27:11), பரத்தை
யர் அணிந்த கலங்களினால் உண்டான வடுக்க
ளோடு ஏனைய வடுக்களையும் தாங்கித் தலைவன்
தலைவி முன் வந்து நின்றான் (கலி. 83:28-31).
தோழியுடன் கடவுட் கடிநகர் சென்ற புதல்வனைக்
கண்ட பரத்தையர் அவன தலைவன் மகனென்று
கருதித் தடுத்து நிறுத்தித் தத்தம் கலங்களுள்
ஒத்தனவற்றை அவனுககுக் கையுறையாக அணிந்
தனர் (கலி. 84:13-17). மதுரை மக்கள் தமக்குரிய
மாட்சிமைப்பட்ட புனைகலமும் ஒண் துகிலும்
அணிந்து செவ்வேள் குன்றத்திற்கு வழிபடச் சென்
றனர் (பரி. 19:12,18).
2.உண்கலம். பரிசிலர் புகழ்பாட, ஒண்டொடி
மகளிர் பொலங்கலத் தேந்திய தண்கமழ் தேறல்
மடுப்ப, அதனையுண்டு மகிழ்சிறந்து வாழ்கவெனத்
தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழி
யனை மாங்குடி கிழார் வாழ்த்தினார் (புறம். 24:
30-33). யவனர் குப்பியிற்றந்த தண்கமழ தேறலைப்
பொன்செய் புனைகலத்தில் மகளிர் மடுப்ப மகிழ்சிற
ந்து இனிதாக ஒழுகுமாறு பாண்டியன் நன்மாறனை
நககீரர் வாழ்த்தினார் (புறம்.56:18-21). குமணன்
சிறிய பொற்கலங்களை அடிசில் சூழ வைத்துப்
புலவர் சுற்றத்தை உண்பித்தான் (புறம். 160:9,10).
பிட்டங்கொற்றன் யாம் வேண்டியாங்கு எம் வறுங்
கலம் நிறைப்பான எனக் காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக்
காரிக்கண்ணனார் அவனைப் பாராட்டல் (புறம்.171:
5). தன் வீரர் உள்ளூரில் கள்ளுடைக் கலத்தராய்க்
கூறிய நெடுமொழியை மறந்து போரில் அஞ்சி நீங்
கிய போது தான் விரைந்து சென்று அரணாக நிற்
கும் ஆண்மையுடையவன பாண்டியன் கீரஞ்சாத்
தன (புறம்.178:7-11). அதியமான் நெடுமானஞ்சி
156
சுலம்
இறந்தபின் அவனுக்கு நடுகல் அமைத்துப் பீலி.
சூட்டி நாரால் அரிக்கப்பட்ட தேறலைச் சிறுகலத்
தில் வைத்து வழிபட்டதை, 'நாடுடன் கொடுபபவும்
கொள்ளாதோன் இத்தேறலைக் கொள்வானோ'
என ஒளவையார் நயமுறப்பாடியுள்ளார் (புறம்.232:
3-6). சிறு சோற்றானும் நனிபல கலத்தன். பெருஞ்
சோற்றானும் நனிபல கலத்தன் என அதியமான
நெடுமானஞ்சியின் விருந்தோம்பலை ஒளவையார்
பாராட்டுவ' (புறம்.235:4,5). கள்ளுடைக் கலத்
தேமாய் யாம் மகிழவும் பாடினி வயங்கிழை அணி
யவும் கொடுக்கும் இயல்பினன் தன் தலைவன் என
மதுரைக் கள்ளிற் கடையத்தன் வெண்ணாகனார்
பாணன் கூற்றாகச் சுட்டியுள்ளார் (புறம். 316:9,10).
மகளிர் கலங்கலாகிய கள்ளைப் பொலங்கலத்தில்
ஏந்தி அமிழ்தெனத் தம் தலைலனுக்கு அளித்தனர்
(புறம்.361:16-19). உழவொழிந்த பகடு வைககோ
லைத் தின்றாற் போலக் கள்ளின் தேறலை ஆய்
கலத்தில் பெய்து தரத் தலைவன் பருகினான் (புறம்.
366:14-16). வேந்தர் மூவரையும் பாசிழை மகளிர்
பொலங்கலத் தேந்திய நாரரி தேறல் மாநதி மகிழ
சிறந்து வாழ்தல் வேண்டும் என ஒளவையார்
வாழ்த்துதல் (புறம்.367:6,9). நாடு வறந்த காலத்
தும் கரும்பனூர்கிழான் மிக்க வளமுடையான்
ஆகலான் உண்ட நன்கலம் பெயது நுடக்குமாறு
வழங்குவான் (புறம். 384:19-21). அதியமான தடாரி
கொட்டிப் பாடிய கிணைப் பொருநனை
அருகழைத்துப் புத்தாடை தந்து உடுப்பித்துக்க கள்
ளையன்றி அமிழ்து போனற சுவையுடைய ஊன்
துவை அடிசிலை வெள்ளி வெண்கலத்து வைத்து
உண்பித்தான் (புறம். 390:18-18), அதியமான்
பொகுட்டெழினி கிணைஞனுக்குப் புத்தாடை
தந்து தேள்கடுப்பன்ன நாட்படு தேறலைக் கோளா
கிய மீன போன்ற பொலங்கலததில் கலந்து உண்
ணும் முறைப்படி அளித்தான் (புறம். 392:15-18).
சேரமான் வஞ்சன் தன்னை உள்ளிவரும் பரிசிலரின்
கொள்கலம் நிரப்பும் இயல்பினன் (புறம்.398:14).
நீலமணியாலான கலம் போன்று நெய்தற் பூ
விளங்கியது (பதி. 30:2). ஓட்டமற்ற பொன்னாற்
செய்த கலம் நிறையப் பல்கால் இழையணி வனப்
பின் இன்நகை மகளிர் கள்ளைத்தரப் பொருநர்
வருத்தம் நீங்க உண்டனர் (பொரு. 86-88). கரிகாற்
பெருவளத்தான் பொருநர்க்குப் பூக்கமழ் தேற
லைப் பெறலருங்கலத்தில் பெட்டாங்கு உண்க
வென அளித்தான் (பொரு. 156-158). நல்லியக்
கோடன் சிறுபாணனுக்கு அருகிருந்து இளஞாயிறு
போல் விளங்கும் பொற் கலத்தில் அவன் விரும்
பும் உணவினைப் பெருலிருப்புடன் ஊட்டினான்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9epd5dudv78mzb9693oym96qsmbbfgt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/165</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668588</id>
    <revision>
      <id>1986991</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:45:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986991</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9756" sha1="rvvo22f2pl9n3mi6a5r1gktbjgcm4fv" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கலம்
157
கலம்
(சிறு.243-245). தொண்டைமான் இளந்திரையன் வானத்து மீன்பூத்தன்ன சிறிய கலங்களையும் திங் களை யொக்கும் பெரிய வெள்ளிக் கலங்களையும் பரப்பிப் பெரும்பாணரை முகனமர்ந்து மிகுந்த விருப்பத்துடன உண்பித்தான் (பெரு.477-480). இலங்கிழை மகளிர் மணங்கமழ் தேறலைப் பொலங் கலத்தில் ஏந்தி அளிப்ப மாந்தி மகிழ்ந்தினிது வாழ்க என்று நெடுஞ்செழியனை மாங்குடி மருதனார் வாழ்த்தினார் (மது. 779-781). பரத் மாக்கள் வலையால் இழுத்துக் கொணர்ந்த மீனை இரந்தோரின் வறுங்கலம் நிறைய நலகினர் (அகம். 30:1-9). மாந்தரம் பொறையன கடுங்கோ எனனும் சேரமன்னனைப் பாடிச் சென்ற குறை யோர் கொள்சலம் போலப் பெரிதும் நிறைவுற்று மகிழ்வாயாக என இரவுக்குறிக்கண் தலைவியைக் கூடிச்செல்லும் தலைவன் நெஞ்சிற்குக் கூறினான் (அகம். 142:4-7). கோசர் அருளின்றித் தன் தந்தை யின் கண்களைக் களைந்ததை அறிந்த அனனி மிஞிலி கலத்தும் உண்ணாளாய் வாலிதும் உடுத் தாளாய் நோன்பிருந்தாள் (அகம். 262:5-8,12). தலைவியின் பிரிவுத் துன்பம் நீங்க விருந்து வரக் கரைந்த காக்கைக்கு நெய்கலந்த வெண்ணெலரிசிச் சோற்றை ஏழு கலத்து ஏந்தினும் அது சிறிதாகும் எனத் தோழி கூறல் (குறு. 210). செவிலி அம் பொரி கலந்த பாலைச் செம்பொற் புனை கலத்து ஏந்தித் தலைவிக்கு ஊட்டும்போது அவள் மறுப் பது வழக்கம் (குறு. 356:6,7). உடன்போய தலைவியை எண்ணுந் தாய் தேன் கலந்த லெண் சுவைத் தீம்பாலுணவைப் பொன் கலத்தேந்திச் செவிலி ஊட்டும் போது உண்ணாமல் ஓடி ஒளிந்த அவளின் பிள்ளைமை விளையாட்டையும் நினைந் தாள் (நற்.11011-8). உடன்போக்கிற்செனற மகள் தலைவனுடன் மீள வருமாறு கரையுமாயின காக்கைக்கு இனத்தொடு உண்ணப் பச்சூனாற் சமைத்த நலலுணவினைப் பொலம்புனை கலத்தில் தருவதாகத் தாய் கூறினாள் (ஐங்.391:2-6). தலைவனைத் தெருட்டி வரைவுகடாவும் தோழி, 'தலைவியின் நலனை நுகர்ந்து அவளைத் துறத்தல், தீம்பாலுண்பலர் பாலையுண்டு அதனைக் கொண் டிருக்கும் கலத்தைக் கவிழ்த்து விடுதல் போன்றது' எனக் கூறல் (கலி. 133:15-17).
3. மரக்கலம். பெரிய கடலில் காற்றாற்புடைக்கப் பட்ட கலம் நீரைக்கிழித்து ஓடுமாறு போலக் களிறு போர்க்களத்தில் படை பிளக்குமாறு புகுந்து போர் செய்தது ( புறம, 26:1-3). கூம்பும் பாயும் களையாமல் ஏற்றிய பண்டத்தையும் குறைக்காமல் புகாரில் (ஆற்றுமுகத்தில பெருங்கலம
புகுந்தது (புறம். 30:10-12), சேரன் நாவாய் செலுத் திய மேல்கடலில் பிறகலம் செல்லாதது போலக் கபிலர் மலையமான் திருமுடிக் காரியை இரந்து செல்லும் மக்கட்கு இனி இடனின்றிப் பரநதிசை நிற்கப் பாடினார் (புறம்.188:11-16). கலம் தந்த பொன்னாகிய பொருள்கள் கழிகளில் இயங்கும் தோணிகளால் கரைசேர்க்கப்படும் (புறம்.343:5,6). உயர்ந்த லேயாமாடத்தில் இரவில ஏற்றிய விளக்கு கடற்பரப்பில் ஓடும் கலங்களை 'இது நம் துறை' யென்று அழைககும் (பெரு. 348-351). முசிறிப் பட்டினத்தில் யவனர் கொண்டு வந்த தொழில் மாட்சிமைப்பட்ட நனகலம் பொன்னொடு வந்து மிளகொடு மீளும் (அகம. 149:9-11), கடலில் ஆழ கின்ற கலம் போலத் தோன்றித தலைவா மணி நெடுங்குனறு மாலையில் மறையும் (குறு. 240*6,7). சங்கு நிலத்தின்கண ஊர்ந்து சுற்ற, அலைகள் ஆரவாரிக்கும் பனித்துறையில் பரதவர் விரைந் தோடும் சுலத்தைச் செலுத்தினர் (ஐக. 192:1,2), தாம் சென்ற இடத்துத தமககொரு கேடின்றி வினை வாயததுச் சிறப்பெயதிய கலஙகள் பாண்டிய நாட்டுத துறை முகததை அடைந்தன (கலி. 132:6,7). கரைகாணாத நடுக்கடலில் கலம் சிதைந்து அழுந்துகினறவன திரை கொண்டு வந்த ஒரு புணையைப் பெற்றுத் தீதின்றி உய்நதது போலப பிரிவால் கலங்கிய தலைவி, தலைவன லரத் துயர் தீர்நதாள (கலி. 134:24-27). பாயும் கயிறும் மரக் கூட்டமும் சிதைந்த கலததை நீகான (மாலுமி) கருவியால திருத்திச் செம்மை செயவான (பரி. 10:83-58).
4. மட்கலம். விரைந்த செலவினையுடைய ஆற்றில் தோன்றும் குமிழி குயவன் வனைகலத்திகிரி - மட் கலஞ் செய்யத் துணையாகும் சக்கரம் - போலச் சுழலும் (மலை. 473,474). மலை மறையுமாறு சூழந்த வெள்ளிய மேகம் கலம் சுடும் சூளையிற புகை போலத் தோன்றும (அகம். 308*5,6). செம்மண பூசப் பெற்ற சிற்றில் புதுக்கலம் போனறிருந்தது (அகம். 394:9). மழை நீரைத் தாங்கமாட்டாத பசுமண்ணா லாகிய கலம் ஆசை வெள்ளத்தைத் தாங்கமாட் டாத உள்ளத்திற்கு உவமை (குறு. 29:2, 3), பிரிவறிந்த தலைவி பொறியழி பாவையிற் கலங்கித தன மீது சாய்ந்தது கணட தலைவனின் நெஞ்சம் ஈரிய மண்ணாற் செய்யப் பெற்ற ஈரங் காயாத கலம் பெரிய மழை நீரை ஏந்தவைத்தால நீரொடு கரையு மாப் போலத் தலைவியின நெஞ்சத்துடன ஒன்று பட்டுப் பிரிவைக் கைவிட்டது (நற. 308-7-11). ஆலமரத்தின கனி புதுக்கலம் போன்ற சிவந்த நிற முடையது (ஐங்.303:1).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rvvo22f2pl9n3mi6a5r1gktbjgcm4fv</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/166</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668589</id>
    <revision>
      <id>1986992</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:45:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986992</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9310" sha1="j5paq7zqnub3h782h2zg4cylelyo2zd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கலம்
5. பாண்டம். பரியில் மாக்களின் சமைத்தற்குரிய
கலம் நிறையுமாது பெறும் உணவுப் பொருளின்
விலையாக நலங்கிள்ளி வஞ்சிமாநகரைத் தருவான
எனக கோவூர் கிழார் கூறல் (புறம்.38:1,2). சோற்
றையும் கூழையும் வேண்டி உள்ளே ஒன்றுமில்லாத
வறுஙகலத்தைத் திறந்து பார்த்து அழும் தன்
குழந்தையைத் தாய் மறப்புலி உரைத்தும் மதியங்
காட்டியும் அழுகையை மாற்ற முயனறாள் (புறம்.
16020-23) கலங்கிய தீரைத் தேற்றாவின் விதை
கொண்டு கலததே மெல்லத தேற்ற அது தெளிதல்
போலத் தலைவி நல்லெழில் மார்பனைச் சார்ந்து
நலம் பெற்றாள் (கலி. 142:64-55). ஆதிரைநாளில்
விரிநூலகதணர் விழவினைத் தொடங்கப் புரி
நூலநதணர் பொற்கலம ஏந்த மழை வேண்டி ஆய
தொடிக் கனனியர் அம்பாவாடல் தொடங்கினர்
(பா. 11:77-81).
&quot;
6.கறவைக்கலம். ஆவின்பால கன்றும் உணணாமல்
கலததிலும் கறவைக் கலத்திலும் விழாமல்
நிலத்தில் வீழந்து வீணானது போலத் தலைவியின
மாமைக்கவின் அவளுக்குப் பயன்படாமலும் தலை
வனுக்கு இன்பம் பயலாமலும் பசலையால் வீணா
யிற்று (குறு. 27).'நீ கூறியாங்கு நின நெஞ்சை நான்
அடிமையாகக் கொண்டு ஏவல் கொள்வது எளிதா
யின, நின் நெஞ்சம் பசுத்திரளிடத்தானாகிய என்
தமையனுக்குக் கலங்கொண்டு செல்லுமோ' என
வினைவல பாங்கின் தலைவி அத்தகு தலைவனைக்
கேட்டாள் (கலி. 108:30,32). முல்லை நிலத் தலைவி
தீம்பால் கறந்த கலங்களை அவ்விடத்தினின்றும்
எடுத்து வைத்துக் கன்றுகளைத் தாம்பாற் கட்டித்
தாய் தந்த நீலவாடை உடுத்துத் தோழியரோடு
ஆடினாள் (கலி. 111:1-6). 'நாணமில்லாதவனே,
கலததொடு யாம் செல்லும பசுமேய்க்கும் இடத்தை
நாடி வருவாயாக' என வினைவல பாங்கின் தலைவி
அத்தகு தலைவனிடம் குறியிடம் கூறினாள் (கலி.
116:16,17).
7. குப்பி. யவனர் நன்கலத்தில் - குப்பியில்-தண்
கமழ தேறலைக கொண்டு வந்தனர் (புறம்.56:18).
கள நிறைந்த பெருமையினையுடைய பச்சைக் கலம்
வற்றும்படி கள்ளையுண்டு விழுமியோரைச் சுற்ற
மாகக் கொண்டு மன்னர் வாழந்தனர் (மது. 227,
228). சிறிய வாயினையுடைய சுனை கள்ளைப்
பெய்த மணிக்கலம் (நீலககுப்பி) போன்றிருந்தது (குறு.
193:1,2).
8. படைக்கலம். கலம் படைக்கலம் - கழுவுதலி
னால நீாத்துறைகள் குழம்பின (புறம.845-4). பொரு
தற்குச் சமைத்த போர்க்களததே சென்று முதுகு
158
கல்வை
கொடாமல் கையாற் குத்தியும் கலத்தால் வெட்டி
யும் ஒருவரொடு ஒருவர் பொரும் வீரப்போரல்லது
பகைப்போர் அறியாதது பாக்கம் (பட், 69-72).
9.மூசை, கூதிர்ப்பருவத்து மணல்மேட்டில் உதிர்ந்து
கிடக்கும் ஈங்கை, அதிரல் மலர்களின் மீது மான்
களின் குளம்பு அழுந்துகையினால் அம்மலர்களிலி
ருந்து நீர் குமிழியாக வடிவது உருக்குறு
கொள்கலத்திலிட்டு மூசையிலிட்டு - வெள்ளியை
உருக்கிச்சாய்ப்பது போல் இருந்தது (நற்.124:4-8).
கலன் காணக,
-
கலவம் - தோகை. யாழோசை போலும் வண்டினது
பாட்டைக் கேட்டு அதற்குப பொருந்தக கலவம்
விரித்த மஞ்ஞை நிலவு போலும் மணல் மேட்டில்
ஆடியது (பொரு. 211-213). வரகின் கவைக் கதிர்
உண்ட மயில் அழகிய கலவம் பரப்பிக் குருந்த
மரத்தின் கிளையிலிருந்து கிளிகடி மகளிர் போல
ஒலியுண்டாக அகவும் (அகம்.194-9-15). வேங்கைப்
பூவின் பொன்னொத்த துகள் நீலமணியைப்
போன்ற கலவத்து உதிர அழகுடன் பொறி விளங்
கும் மயில் சோலையில் ஆடும் (அகம். 242:1-4).
கலாபம், கலாவம் காணக.
கலவமஞ்ஞை-தோகையுடைய ஆண்மயில், 'மணமிகு
கூந்தலில் மலைக் காற்று வீசக் கலவ மஞ்ஞை-
தோகையுடைய ஆண்மயில் போலக் காட்சி
தோன்ற ஆய அண்டிரனைச் சென்று காண்க
என முடமோசியார் விறலியை ஆற்றுப்படுத்துவர்
(புறம். 133:4-7). 'பலகறை யொத்த வெள்ளிய
முருந்து பொருந்திய கலவ மஞ்ஞை காட்டிடத்தே
ஆடியிளைத்து நிற்பதைக் கடுகப் பார்த்தால் வழி
தவறுவீர்' எனக் கூத்தர் அறிவுறுத்தப் பெற்றார்
(மலை. 234-241). பூத்த இல்லமரத்தில் ஏறிய கலவ
மயில் எரிபுகு மகளிரை ஒத்தது (ஐங். தி. 3: 2, 3).
கலவு - மூட்டுவாய். புலி வலம்படக் கொன்று தின்று
லிட்டுச் சென்ற மரையாவின் கலவு - மூட்டுவாய்
கழிந்த கடுமுடை வீசும் புலாலை எருவைச் சேவல
கொள்ளை மாந்தரின் ஆனாது கவரும் (அகம்.3:
7-10). புலி கொன்று தின்று விடுத்த மான் தசை
கலவு ஒழிந்து கடிய முடை நாற்றத்துடன கிடந்
தது (அகம். 97:1-3).
கலவை- கலப்பு. வீரரின் மார்பை வாட்படை பிளத்
தலால் உண்டான புண்ணினின்றுமிழ்ந்த குருதி
யால் இருங்கழியின் நீலமணி போன்ற நீர் நிற
மாறிக் குங்குமக் கலவை - கலப்பு - போன்றது (பதி.
11: 7-10). ஆமூரைச் சேரின் உழவரின் தங்கை
வெண்சோற்றமலையை அலவன் கலவையுடன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j5paq7zqnub3h782h2zg4cylelyo2zd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/167</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668590</id>
    <revision>
      <id>1986993</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:45:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986993</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9437" sha1="0d0am6fp7evaficj07xx0us4zupljn1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கலன்
159
கலாபம்
அளிப்பாள் எனச் சிறுபாணன் ஆற்றுப்படுத்தப் பெறுகிறான் (சிறு. 188- 295). நூல்முறையாலே செய்யப்பெற்ற உடலில் பூசுதற்குரிய கலவை போல் வையைநீர் பொது நாற்றத்தை உள்ளே யடக்கிப் புது நாற்றம் வீசியது (புரி. 7:20-22).
கலன் - 1. அணிகலன். யானைக்கட் சேய் மாந்தரஞ் சேரலிரும்பொறையின நெஞ்சுறப் பெறின் பகைவர் தம் நிலமும் சிறந்த கலனும் - அணிகலனும் - பெற லாம் (புறம். 17:84-26), வல்வில் ஓரியைக் கண்டு கூத் தர் சுற்றம் நீரிற் பூவாத மணிமிடை குவளையை வெள்ளிநாரால் தொடுக்கப்பட்ட கண்ணியினையும் கலன்களையும் யானை இனத்துடன் பெற்றது (புறம். 153:4-9). வாட்டாற்றெழினியாதன் தன் புகழ்பாடி வரும் பொருநர்க்கும் பிறர்க்கும் களிற்று நிரை களுடன் நன்கலன நல்கி வளஞ்சிறகக என மாங் குடிகிழார் அவனை வாழ்த்துவர் (புறம்.396:29-31). ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் தன்னைப் பாடிய காக்கை பாடினியார் நச்செள்ளையார்க்குக் கலன் அணிக என ஒன்பது காப்பொன்னும் நூறாயிரங் காணமும் பரிசிலாகத் தந்தான் (பதி.ப.6.அடிக்குறிப்பு). பரிசிலர்க்குக் களிறு கலிமான் பூட்டிய தேர்களுடன் நன்கலன் ஈயும் மகிழ்ச்சி பொருநதிய நாளோலக் கத்தைக் காண வந்தேன என்பது புலவர் கூற்று (பதி, தி.4:1-3). மரக்கல மீகாமர் (யவனம் முதலிய) அயல் நாடுகளுக்கு நன்கலன்களைக் கொண்டு செல்வதற்கு மதுரையில் ஒன்று கூடினர் (மது. 321-323). மதுரை நகரத்துக் கண்மாறாடவர் (கள்வர்) கலன் விரும்பி அவற்றைக் கைப்பற்ற ஏற்ற இடம் பார்த்துச் சுழன்று திரிவர் (மது. 641,642). அஃதை நாணமகிழிருக்கையில் தங்கித் தன்னை நாடிவரும் பரிசிலர்க்குக் களிற்றொடு நனகலன ஈவான் (அகம். 76:3,4). அறங்கெழு நலலவை பொருந்திய உறந்தை யொத்த பெறலரும் நன்கலன் களை எய்திய தலைவன் வினைமுற்றி மீண்டான (அகம். 93:5-7); தம் அறிவு பற்றுக் கோடாக இரவ லர் செல்லின், பாரிவள்ளல் அவர்க்கு வரைபுரை களிற்றொடு நன்கலன் நல்குவான் (அகம் 303:8-10). வம்பலர் கலன் இலராயினும் ஆறலைப்போர் தாம் விடும அம்பின சிறபபினைக் காணும் பொருட்டு அவரைக் கொன்று பறவைகட்கு இடுவர் (அகம். 375:2-5). பொன்னாற் செய்த பிறையுட் சேர்த்த முத்துவடத்துடன் நெற்றியிற் புனைந்த வினை யினையுடைய உருண்ட கலன் (சுட்டி) விளககத் தோடே அசையும்படி தலைவியின மகன வந்தான (கலி, 81:3,4),
2. மரக்கலன. மகள் மறுத்த மன்னனின் பிணங்கு கதிர் நடுவில் உளள ஓரெயில், பிணிக்கப்பட்டு
-
ஆழி
உலர்ந்து தோன்றும் கலன் - மரக்கலன் யிடத்து இருப்பது போலக் காட்சியளிக்கும் (புறம். 338:10-13).மகளிர் கடலைச் சார்ந்த கானலிலிருந்து காற்றாற் கொணரப்பட்ட கலன்களை எண்ணுவர் (புறம்.186:14,15). பெருங்கடலில் கலன் சிதற்க காற்றடித்தமையால் முயற்சி காரணமாக நெஞ் சழிந்தோரைப் போல வருந்துவதாகத் தலை வனைச் செலவழுங்குவிக்கும் தோழி கூறினாள்
(கலி, 5:6,7).
படைப
3. உண்கலன். இழிபிறப்பினோன நிலததைக் கல னாக - உண்கலனாக- கொண்டு உப்பில்லாத அவிப புழுக்கலை இறந்தோர்க்குப் பலியாகப் பான் (புறம, 363:12-15), கிள்ளிவளவன் தன்னைப் பாடிவரும் கிணைப்பொருநனுக்கு நெயவிட்டுப பொரித்த சூட்டிறைச்சியையும மணிககலன நிறைந்த மணம் நாறு தேறலையும் வழங்கினான (புறம் 397
13,14).
4. பாண்டம். அதியமான நெடுமானஞ்சி பரிசில நீட்டித்த போது ஒளவையார், 'அறிவும் புகழும் உடையோர் மாய், உலகம் வறிதாகிவிடவில்லை; அதனால் கலனகளை - பாண்டஙகளை - காவி னோம்; இசைக்கருவிகள வைக்கும் பையைக் கட்டி னோம்' என்று கூறிப் புறப்பட்டார் (புறம்.206. 8-10). உடையாமற் காக்கக கயிற்றாலே வரிந்து கட்டப் பெற்ற காடிவைத்த கலன (மிடா என்னும் பாண்டம) உமணர் ஓட்டிச செவலும் சகடத்தின பாரில் இருந்தது (பெரு. 56,57).
5. மட்கலன். விலலேருழவரின் சிறுவர் காட்டெலி களை வேட்டையாடும் ஆரவாரம் கேட்டுப் பெருங் கண குறுமுயல் கருங்கலன - மடகலம் - உடையுமாறு மன்றிற் பாயும (புறம்.323.3-6).
6. முடிக்கலன.பெருஞ்சேரலிரும்பொறை அதிகமா னோடு இருபெரு வேந்தரையும் வெனறு அவர்தம முரசும் குடையும கலனும - முடிக்கலனும - கொண் டான (பதி. ப. 8:4-6). சுலம் காண்க.
கலாஅம் - போர். சோழன குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன் பாசறையிடத்துக் குருதிப் பரப்பில் யானையைக கொன்று புலாலையுடைய போர்க களத்தை உண்டாக்கிய கலாஅம் - போர் - செயயும் படையை உடையவன (புறம். 6910,11).
கலாபம் - தோகை. நீலமணி போலும் கலாபம் . தோகை-விரித்து ஆண மயிலகள், யாம் இவா சாயலை ஒவ்வேம் என நாணித் தம் பெடைகட் குள்ளே மறைதற்குக் காரணமான சாயலை உடை யவள் விறலி (சிறு. 14-16). நீலமணிபோலும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0d0am6fp7evaficj07xx0us4zupljn1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/168</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668591</id>
    <revision>
      <id>1986994</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:46:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986994</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9809" sha1="nqwh3hf8serbnbdqvdf2rcbn5crrdhb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கலாவம்
160
கலி
மயிலின் கலாபத்துடையே தன வெண்மேகமாகிய மஞ்சினைப் பரப்பித தவழும் மலைக்குரியவன் நல்லியக்கோடன் (சிறு. 264-269). கலவம், கலாவம் காண்க.
கலாவம் - தோகை.
கலி
நினது அருள் பெறாமையால் மெலிந்து அருந்துயர் உழக்கும் நின் மனைவியுடைய மயிலின் கலாவம் - தோகை - காலொனறக் குவித் தாற் போன்ற கூந்தற்கண் புகையைக் கொள்ளு வித்து மாலையைச் சூடத தேரிற் செலவாயாக என அரிசில்கிழார் பேகனை வேண்டினார் (புறம்.146: 6-11). தலைவியின் கூந்தல் களிமயில் கலாவத்தை ஒக்கும் (அகம.152:3, 12-14; குறு. 225:6, 7; நற்.285:8,9). காலைப் பொழுதில் அழகு விளங்கும் கலாவத்தை விரித்தாடும் மயில போல நின் மலர்பெய் கூந்த லைக் காற்று விரித்துவிடச் சிறிது விரைந்து செல்க என உடன போக்கில் தலைமகன் தலைவியிடத்துக் கூறினான (நற். 264:2-6), கலவம், கலாபம் காண்க.
1.ஆரவாரம். சினமாந்தர் கலி - ஆரவாரம்- உடைய அகன்றவிடத்துப் பொன்னாற் செய்யப் பட்ட இதழையுடைய தும்பையுடன் பனந்தோட் டைச் செருகிக் குரவையாடினர் (புறம். 22:19-22). மனையிடத்தே குவிக்கப் பெற்ற மிளகு மூடைகள் கலிச்சும்மைக் கரையினின்றும் பிரித்தறிய வியலாத படி காண்பாரை மயங்கச் செய்யும் (புறம், 343:3,4). இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனின் பெருங்கலி மகிழ்வு (திருவோலக்கத்துச் செலகின்ற மகிழ்ச்சி) நுகர்தற் கினிதெனக் குமட்டூர்க் கண்ணனார் குறிப்பர் (பதி. 12:25). இளைய மகளிர் கூடிக் கலிகெழு துணங்கைக் கூத்தயருமிடங்களில் அவர் தழை உடையினின்று உதிர்ந்த
பசுக்கள்
ஆம்பலைப் உ மேயந்தன (பதி. 13:5,6). தாதெரு மறுத்த கலியற்ற மனறம் அங்குச் செல்லக் கருதுவோர் மனவெழுச் சியை அழித்துப் பாழ்பட்டுக கிடந்தது (பதி. 13. 17-19). பொனனை மிகவுடைய கடைவீதிகளில் வெற்றிப் புகழ்குறித்த கலிமகிழ்ச்சியை முரசு முழங்கித் தெரிவிக்கும (பதி. 15:19,20), பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவனின் வீரர் சீறிப் பொருத நாடுகள் முருகவேள் வெகுண்டு பொருத கலியழிந்த மூதூரைப் போன்றன (பதி. 25: 12-14). பிற நாடுகளின் அரும் பொருள்களைக் கொணர் தற்குப் பெருங்கலி வங்கம் திசைதோறும் திரிந்தது (பதி. 52:3,4). வெள்ளுப்பை விற்பாரின் ஒலியோடே ஒலி நீங்காத கலியாணர் உடையது முதுவெள் ளிலை எனனும் ஊர் (மது. 117-119). பாண்டிய நாடு இனிய கலியானர் உடைய பல்வேறு குடி களைக் கொண்டது (மது. 330). மதுரை நகரின்
ஓலியத்தைக் கண்டாலொத்த இருபெரும் அங் காடித் தெரு, இசையைக் கேட்டு மகிழ்ந்தவர் ஆடும் கலிகொள சும்மை உடையது (மது. 363- 365). மதுரையில் நடுயாமத்துச் சங்கின் கலி அவிந் தடங்கியது (மது.581). கலிகெழுமரத்தின் உச்சியில் சேணோன இழைத்த புலி அஞ்சும் பரண் அமைந் திருந்தது (குறி. 40,41). காரத்திகை விழவினால் கலிகொண்ட மகளிர் கூடி விளக்குகளை வரிசை யாக ஏந்தினர் (அகம்.11:4,5). மநதி மலைப்பூஞ் சாரலில் ஒலிக்கும் பல இசைகளைக் கேட்டுக் கலி சிறந்து வியப்புற்று நோககியது (அகம். 82:6,7). கலி மகிழ ஊரனின் நெடுந்தேர் பரத்தையர் சேரிக்குப பல நாள் சென்றது (அகம. 146.5-7). புலி தொலைத் துண்டு எஞ்சிய ஊனைக் கலிகெழு மறவர் தம கோலில் கோத்தெடுத்துச் செனறனர் (அகம். 169: 3,4), கானவன் தன் கிளைஞருடன் கலி சிறந்து சந்தன விறகாற் சமைக்கப்பட்ட ஊன விரவிய சோற்றை உண்டான் (அகம். 172: 6,12,13). நீர் பெறாது வாடும் மூங்கில் கலிகொள் மள்ளர் வில்லின விசையைப் போல உடைந்தது (அகம்.185; 5-7). முழவின ஒலிமாறாத கலிகொள் இடமாகிய கழார் என்னும் பெருந்துறையிடத்து விழாவில் ஆட்டனத்தி ஆடினான் (அகம். 222:4-7). கலிமிக்க எம் சிறுகுடிக்கு வரின, எம் மனையோர் விரைய எதிர் கொண்டழைப்பர் எனப பகற்குறி வந்து நீங்கும் தலைவனிடம் தோழி கூறினாள் (அகம். 300*14,15), நடுக்கத்தைத் தரும் இருளில் பெருங் கலிவாமை மழை பெய்தது (அகம்.337:19, 20). வலம்புரிமுத்தை மூழ்கி எடுத்த பரதவர் சங்குகள் ஆர்ப்பக் கலிகெழு கொற்கை நகரமக்கள் எதிர் கொள்ளுமாறு படகினின்றும் இறங்குவர் (அகம். 850:11-13). கலிகொள் சுற்றத்தினை யுடைய கரி கால்வளவன் கழார் முன்றுறைக்குப் புனல விழாக காணச் சென்றான் (அகம். 376:4-6). தலைவி கலி மயில் பீலியைப் போன்ற ஒலிமென் கூந்தலள் (குறு. 225:6,7). கலிமழை பொருந்திய காட்டாற் றின் கரையில் தன் தோகை அசைய மயில நடந்து அகவும் (குறு. 264:1-3). பெருங்கலி மேகம் நீர் முகந்து கார்காலத்தில் குன்றம் நோக்கி எழும் (குறு. 287: 5-8). தலைவன் தொடர்பால் எழுந்த அவர், விச்சியர் தலைவன் வேந்தரோடு பொருத போது ஆங்கு வந்த பாணரின புலிநோக் கொத்த நிலைகண்ட கலிகெழு குறும்பூர் மக்கள் செய்த ஆர்ப்பினும் பெரிதாகும் (குறு. 328.3-8). அன்னை தலைவியை இற்செறித்துப் பலி பெறு கடவுளை வழிபட்டுக் கலிசிறந்து வெறியாட்டெடுத் தாள் (நற்.251: 7, 8), குருந்து மலரும் காட்டிடத்து
ட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nqwh3hf8serbnbdqvdf2rcbn5crrdhb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/169</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668592</id>
    <revision>
      <id>1986995</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:46:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986995</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9484" sha1="jqjjgcacshojr6zk4dluwgzwjslgjq5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கலி
161
சுலிங்கம்
நெருங்குதலும் நம் பெருங்கலி மூதூரின் மரம் தோனறும்; ஆதலின் தேரை விரைந்து செலுத்துக என விளைமுற்றி மீளும் தலைவன் தேர்ப்பா கனுக்குக் கூறினான் (நற். 321:8-10). ஊர் மக்கள் ஒருசேரக் கூடிக் கலிகெழு தெருவெங்கும் திரு விழாக் கொண்டாடினர் (நற். 348:3,4). கலிகெழு கூடல் (கலி 92: 11),
2. செருக்கு. முதுகுடுமிப் பெருவழுதி தன் பகைவர் தம் விளைவயலில் வெளிய தலையாட்ட மணிந்த கலி - செருக்கு - உடைய குதிரையின குளம்புகள் தாவத் தேரைச் செலுத்தினான் (புறம். 15: 4-6). 'கண்ணார் கண்ணிக் கலிமான்வளவ' எனக் கிள்ளி வளவன் விளிக்கப் பெறுதல் (புறம்.39:12).கடும் சினத்தையுடைய கொல்களிறும் விரைந்த செலவை யுடைய கலிமாவும் (குதிரையும) உடையவன் பாண்டி யன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறன் (புறம்.55:7), தம் தந்தையின் அருமையை அறியா ராய்ப் போரெதிர்ந்து வந்த அரசரது கலிமாவைப் பாரி மகளிர் எண்ணினர் (புறம் 116:16-19). பேகன் மதமிக்க யானையைபும் கலிமானையும் உடையவன் (புறம். 141:12; 145:3), மாந்தரஞ்சேரலிரும்பொறை காற்றுப் போலும் இயலையுடைய கலிமா கதி யின்றிக் கிடக்கும்படி மேலோர் உலகம் எய்தினான் (புறம். 239:20, 21). கடல் பிறக்கோட்டிய செங் குட்டுவன் கூத்தரது பெருஞ்சுற்றம் மகிழ வழங்கிய உளையவிர் கலிமாவை எண்ணின் கடலலைகளினும் பலவாகும் (பதி. 42:14, 18,23), தழைத்த பீலி ஒதுங்க மெல்லியல்பினையுடைய கலிமயில் சிலம்பில் அக வும் (நெடு.98-100). பொழில் கலியாணர் உடையது (பட், 32, 33). வன் தொழில் புரியும் கலிமாககளில் சிலர் கடல் இறால் மீனின் சூட்டிறைச்சி தின்றும் வயலாமைப்புழுக்குண்டும் மகிழ்நதனர் (பட், 62-64). கல்லா இளையர் இளம்பிடி காட்டில் அவறும்படி அதன் கன்றைப் பிரித்துக் கொணர்ந்த மகிழ்ச்சி யாற் கலி சிறந்தனர் (அகம். 83:3, 4), ஆண்குரங்குக் கூட்டம் கலி சிறந்து வேங்கை மலர்கள உதிர அதன் கிளையில் ஏறித் தன் இனங்களைக கூப் பிடும் (அகம். 208: 19-23). கழனி உழவர் கலிசிறந்து எடுத்த இசைக்கு அஞ்சி மயில் பறந்தோடியது (அகம, 266:17,18), வடுகா கள்ளுணட மகிழச்சியுடைய ராய்க் கலிசிறந்து ஆர்ப்பா (அகம்.295:15, 16). கள்ளுண்ட உவகையால் கலி மகிழ் உழவர் கயல்மீனைப் பெறல் வேண்டிக் காஞ்சிமரத்தின் குறிய துண்டுகளை /நட்டு அணைகட்டினர் (அகம். 348:4-6), பெருந்துறைக்கண் வைக்கப் பெற்ற கலிமடைக் கள்சாடி - போன்ற இளமையும் அழகும் உடையவள் தலைவி (நற்.295: 6-8).
இபொக தொ 2 11
இரவு நடுயாமம் ஆகலும் சுலிகெழு பாக்கம் ஒலி யவிந்தடங்கித் துயில் மடிந்தது (நற்.303:1,2). கலி கேழ் ஊர் (சுலி. 52:18). கார்காலத்தில் தம்மில் எதிர்ந்த கலிப்பினையுடைய உருமினது கடிய இடி ஒலிபோல வாச்சியங்கள் ஒலிததன (கலி. 105:24). மதுரை நகர மக்கள் வையையாற்றில் புனலாட யானைப் பிடரின் மிசையரும் கலி மடமா மிசையரு மாய்ச் செனறனர் (பரி. 6:29,33),
3. ஒலி. கலிகெழுகடவுள் - (முழவுமுதலாகிய) ஒலி பொருந்திய தெய்வங்கள் - தூணகத்தைக் கைவி:-ப பலியிடுதல் மாறியதால் மனறம் பாழ்பட்டது (புறம். 82:12,18). கலிகொள் புள்ளினம் கடவுளாலத்தின் பல பழத்தை நேற்றும உண்டேம் எனனாவாய்ப் பின்னும் அவ்விடத்துப் போதலை விரும்பும் (புறம். 199:1-3). பெருங்கலி மேகம் யாழ் எழுப்பிய படு மலைப்பண் போன்ற ஒலியொடு மழை பெய்தது (நற். 139:3-5). பெருமலையைச் சூழ்ந்து கலிகெழு வானம் கடுமழை பொழிந்தது (நற்.387:10,11). பெருங்கலி ஞாலத்துத் திருமாலிருஞ் சோலைமலை என்னும் பெயர் பரவிய மலை தொன்மையும் புக ழும் வாயந்தது (பரி. 15.35,36).
4. தழைத்தல். கலி - தழைத்தல் - கொண்ட புதுவரு வாயையுடையது வெண்ணி எனனும ஊர் (புறம 66:6). பேகளின் மனைவி கலிமயில் பீலியைக் காலொன்றத் தொகுத்தாற் போன்ற கூந்தலள் (புறம். 146:8,9).கொல்லை வரப்பில் வாழும் எலி கலி ஆர் வரகின் தோகையிடையே சென்று மறை யும் (புறம்.321:5,6), மறக்குடி மகள் காட்டுக்காக்கை யின் கலிச் சிறகை ஒதத இருள்வாசிப் பூவால் தொடுக்கப்பட்ட கண்ணியினள (புறம்.342:1,2). 5.விழா. இன்னோசையோடு மழை பொழியும் தண்பரங்குனறில் கலி - விழா - கொண்டாடும் ஒலி நிறைந்தது (மது. 263,264).
6.மிகுதி. வைகறையில் கலி - மிகுதி - கொண்ட மகிழ்ச்சி நிறைந்த உழவர் இருள் புலர்கின்ற வீடி யலில் வைக்கோலைப் பிரித்துக் கடாவிடுவர் (அகம்.
37:2,5).
7. துன்பம். 'நின்திருவடியினை கலி - துனபம் - இல்லாத நெஞ்சையுடைய யாங்களும் தலையுற வணங்கினேம் ; பனமுறை ஏத்தினேம; வாழத்தி னேம' எனக் கீரநதையார் திருமாலைப் பாடுவர் (பரி. 2:78-74).
கலிங்கம் - ஆடை. இழைகளின் வரிசை யறிய இயலாத ஒள்ளிய பூவேலை செய்யப்பட்ட கலிங்கததை - ஆடையை - அவியன கிணைஞனுக்கு நலகி உடுக்கச்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jqjjgcacshojr6zk4dluwgzwjslgjq5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/170</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668593</id>
    <revision>
      <id>1986996</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:46:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986996</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9932" sha1="tengcrccj8wf5fn65zg2lnqa9imxv47" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;.
கலிங்கம்
செயதான் (புறம் 383:11,12). பொருட்டெழினி
தனனைப் பாடி வந்த கிணைஞனின் பாசிவேர்
போல கிழிந்த உடையை நீக்கி நேரிய கரையுடைய
நுண்ணூல் கலிங்கம் தநதான (புறம். 392:13-15). 'நீ
என் பழைய பீறிய உடையை நீக்கிப் பகன்றைப்
புதுமலர் போனற அகல மடிக்கப் பெற்ற கலிங்
கத்தைக கொடுத்து உடுக்கச்செயது செலவத்தையும்
நல்குவாயாக' எனக் கிணைஞன் கூற்றில் வைத்துக்க
கிள்ளி வளவனை நல்லிறையனார் பாடுவர் (புறம்.
393:16-19), கிள்ளி வளவன் சூட்டிறைச்சியையும
மணங் கமழும் கட்டெளிவையும் பாம்பின உரி
யாகிய தோல் போன்ற வான்பூங் கலிங்கமொடு
கிளைஞனுக்குக் கொடுத்தான் (புறம்.397: 13-15).
சோழன நலங்கிள்ளி கிணைஞனின் கிணைப்பறை
யொலியைக் கேட்டவுடன் அவனது பழைய பீறிய
உடையை இடையினின்றும் களைந்து புதிய
கலிஙகம் தந்து உடுக்கச் செய்தான் (புறம்.400:
8-12). மழையால் நனைந்த பருந்தின் ஈர்ஞ்சிறகை
ஒப்பக் கிழிந்து மணபடிந்து மாசேறிய தன கந்தை
உடையை நீக்கி நூற்கப்படாத பட்டாலியன்ற
கலிங்கம் நல்கினான் இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேர
லாதன் எனக் குமட்டூர்க் கண்ணனார் குறிப்பிடு
வர் (பதி. 12:19-31). உழவர் நீர்த்துறையில் மலர்ந்த
பகன்றைப் பூவால் தொடுக்கப்பட்ட மாலையை
வெளுத்தலுற்ற வெள்ளிய கலிங்கம் போலத்
தலையில் சூடிக் கொண்டனர் (பதி. 76: 11-13).
முருகனின் ஒருகை செம்மை நிறம் பெற்ற கலிங்
கத்தைக் கொண்ட துடையின மேல கிடந்தது
(முரு. 109). மலைப்பக்கத்தே கான மயிலுக்கு ஆவி
யர் குடியில் பிறந்த பெருங்கல் நாடன் பேகன்
கலிங்கம் நல்கினான் (சிறு. 84-87). ஆயவள்ளல
தனக்கு நாகம் தந்த கலிஙகததை ஆலமர் செல்
வற்கு வழங்கினான (சிறு. 95-97). தொண்டைமான்
இளநதிரையன் பாசியன்ன கிழிந்த ஆடையை
நீக்கிப் பாலா வியை ஒத்த நூலாற் செய்த கலிங்கத்
தைச் சுற்றத்தாரோடே உடுக்குமாறு பாணர்க்குக
கொடுத்தான் (பெரு. 468-470) வளங்கெழு செல்வர்
செக்கர் வானத்தை ஒக்கச் சிலந்து நுண்ணிதாகும்
வடிவாலே கணகளை வெறியோடப் பண்ணும்
ஒண் பூங்கலிங்கத்தைப் பொனபுனை உடைவாளு
டன் கட்டினர் (மது. 432-434). மதுரை நகர்த்
தெருக்களில் பொன் உரை காண்மரும் கலிங்
கம் விற்பாரும் நெருங்க நினறனர் (மது. 513,
833), மதுரை மகளிர் மென்னூலாற் செய்த தம்
கலிங்கததிற்கு அகிற்புகை ஊட்டினர் (மது.554).
நெடுஞ்செழியன சோறு தன்னிடத்தே பொருந்து
தலுற்ற நீரையுடைய கலிங்கத்தை உடைக்கு மேல்
162
கலிமா
ணியும் அளிகன்களாலே பொலிவுறுமாறு உடுத்
தான (மது. 721,782). கஞ்சியிட்டுக் கழுவிய மல
ரிதழ்களை அகத்தே வைத்து மனமேற்றப்பட்ட
கலிங்கத்தின் மடியினைப் படுக்கைமெல விரித்தனர்
(நெடு.134,138). கோப்பெருந்தேவியின் பூந்துகில்
பொருந்திய ஏந்துகோட் டல்குலில் இப்போது
அழகிய மாசேறிய அவிர்நூற்கலிங்கம் விளங்கியது
(தெரு.145,146). இழைசென்ற இடம் அறிய வாராத
நுண்ணூலான் நெய்த கலிங்கத்தை நன்னன்
கூத்தர்க்கிடையில் அணிந்து கொள்ளக் கொடுப்
உான (மலை. 561,562), ஓர் அறையில் உடன்கூடிய
புணர்ச்சிக குரிய இரவில் தலைவி முதுகினை
வளைத்துக் கோடிக கலிஙகத்திற்குள் ஒடுங்கிக்
கிடந்தாள் (அகம். 86:20-22), தலைவி
புதுமை
கெடாத கலிங்கததால் உடல் முழுவதும் மூடிக்
கொண்டதால் புழுக்கமெயதி நெற்றியில் வியா
வைத் துளிகள் உண்டாயின (அகம். 136:20,21),
முளிதயிர்ப் பிசைந்த காந்தள் மலர் போலும் மெல்
விரலைக் கழுவாமல் துவைத்த கலிங்கத்தை
உடுத்திக் கொண்டு தலைவி தீம்புளிப்பாகர்
சமைத்தாள் (குறு. 167:1-4). காதற்பரத்தை தன
கூந்தல் துவட்சியுடன் அசைய இடையிற் கட்டிய
கலிங்கம் சரிய வளைகள் ஒலிக்கக் கைகளை வீசிக்
கொண்டு மறுகிற் சென்றனள் (நற. 20:3-5). ஆடை
ஒலிப்பவள் இரவிலே தோய்த்த சோற்றின் கஞ்சி
யிட்டுப் புலர்த்திய புனபூங் கலிஙகமுடன் பொன
னரி மாலையும் அசைந்தாடத் தலைவி ஓடினாள்
(நற். 90:3-5). தலைவியின கலிங்கம் நெயயும நறும்
புகையும் அளாவிய புதல்வற்குத தீட்டும் மையும்
கலந்து மாசுபடிந்திருநதது (நற். 380:1,2), தலைவி
சில பூத்தொழிலை யுடைய கலிஙகம் அணிந்திருந்
தாள் (கலி. 56:11). வதுவை நாளில் தலைவி கலிங்
கத்திற்குள் நாணால் ஒடுங்கினாள் (கவி. 69: 3,4).
ஒருபெண் அடியிலே தாழந்த கலிங்கத்தை ஒரு
கையாலே தழுவிக் கொண்டு மற்றைக் கையாலே
கரிய கூந்தலைப் பற்றிக் கொண்டு குளத்தில்
பாய்ந்தாள் (கவி. 98:42-44).
கலிமா - குதிரை. கடிய சினததை யுடைய கொல்
களிறும் விரைந்த செலவை யுடைய கலிமாவும் -
குதிரையும் - தேரும் மறவரும் என நான்கு படை
யும் மாட்சிமைப்பட்ட தாயினும் வேந்தனது
வெற்றி மாட்சிமைப்பட்ட அறநெறியை முதலாக
வுடைத்து (புறம்.55:7-10). பாரி மகளிர் பறம்பு
மலை யேறித் தந்தை பாரியின் அருமை அறியா
ராய்ப் போரேற்று வந்த வேந்தரின் சுலிமாவை
எண்ணினர் (புறம். 116:15-19). மாந்தரஞ்சேரலிரும்
பொறை காற்றுப் போலும் இயலையுடைய கலிமா&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tengcrccj8wf5fn65zg2lnqa9imxv47</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/171</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668594</id>
    <revision>
      <id>1986997</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:47:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986997</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9481" sha1="nixinq4vk4id4co7v8tlikk2bqtv7hz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கலிமா
உடைய
கதியின்றி வைக மேலோர் உலகம் எய்தினன் (புறம். 329:20,21). களங்காய்க்கண்ணி நார்முடிச் சேரல் சிவந்த பிடரியினையுடைய கலிமாவை சேரலர் வேந்தனாவான் (பதி. 38:7,8). கடல்பிறக் கோட்டிய செங்குட்டுவன் கோடியர்க் கீந்த உளைய விர் கலிமாவை எண்ணின், அவை கடலலைகளிலும் பலவாகும் (பதி. 42:15-23). பருமங் களையப்படாத பாய்ந்து செலலும் கலிமா சேற்றையுடைய தெரு வில் பாண்டியன் மேல் சேற்றுத் துளிகளைச் சித றின (நெடு. 179,180). பிடரிமயி ரணிந்த உலகத் தையே கடத்தல் வலலது போன்ற பறவையை ஒத்த வேகம் கொணட கலிமாவின கடிவாளத் தைப் பிடித்துச் செலுத்தும் முறைப்படிப் பாகன தேரைச் செலுத்தினான (அகம். 64:1-3). பொலம் படை யணிந்த கலிமாப்பூண்ட தேரைச் செலுத்துக எனத் தலைவன் பாகனை ஏவினான் (அகம்.114: 8,16). தேரொலி கேட்பின் கலைமானும் பிணை யும் கூடியுள்ள புணர்நிலை தடைப்படுமாகலின் தாளநடை விளங்கும்படி தாவுகின்ற தொழிலை யுடைய கலிமாவின கால்களினால ஆரவார முண்டாகாதபடி தேரை மெல்லச் செலுத்துக என்று
வினைமுற்றி மீளும் தலைவன் பாகற குரைத்தான் (அகம். 134:7-14). கலிமாவழுதி (அகம். 204.2). நிரல்பட வானத்தில் பறக்கின்ற அனனங் களைப் போன்று விரைந்த செலவினையுடைய புல்லுளைக் கலிமாவின் கடிவாளங்களை மெல்லப பற்றிக கண்டோர் காற்று என மருள விரைந்து தேரைச் செலுத்துக எனத் தலைவன பாகனிடம் கூறினான (அகம். 284:3-9). தலைவனின் கலிமா தாளம் தவறாது அடியிட்டுச் செல்லும் மாட்சிமை மிக்க தொழில் திறன் கொண்டது (அகம். 380:11). பொன போன்ற ஆலிரை மலர்
மாலைகளை
யணிந்த பனைமடலால் செய்யப்பட்ட கலிமாவை அதன கழுத்தில் கட்டிய மணி கறங்க ஊர்வேன் எனத் தலைவன் மடலேறுதலைத் தோழியிடம் கூறினான (குறு. 173:1-3). கழியின்கண தேர் உரு ளின உள்வாயளவு அமுங்கப் பெறினும் பறவை பறந்து சென்றாற் போன்று விரைநதேகும் பொலம்படைக கலிமா வலவனின் தாற்றுக் கோல் பட்டு அறியாத தாகும் (நற். 78:7-10), அழகு பொருந்த விரிந்த தலையாட்டத்தால் விளங்கிய விரைந்த செலவைக் கொண்ட கலிமா கான யாற்று மணற்கரை பிறபடப் பாகன் விரைந்து தேரை ஓட்டினான் (நற்.121:7-10). தலைவன மென்னடையுடைய கலிமாவைச் செலுத்தித் தன சேரிக்கு வந்து தாருங் கண்ணியும் காட்டித் தன் நெஞ்சங் கவர்ந்தனன எனப் பாணனிடம் பரத்தை
இபொக தொ 2-11அ
163
கவிழி
கூறுகின்றாள் (நற். 150:6-9). ஒலிக்கும் மணியணிந்த கலிமாவைச் செலுத்திச் சேர்ப்பன் வருதல் (நற். 235:9,10).விசும்பைக கடந்தா லொத்த பொன் கலனை அணிந்த கலிமா, காட்டில் மணியோசை ஒலிப்பத் தலைவனது தேரை அவனது மாளிகை வாயிலில் கொணர்நது நிறுத்தியது (நற்.361:3-7). பிரிவுத்துன்பம் நீங்கப் பறவை போலும் நிலம் தீண்டாது பறக்கும் இயலபினை உடைய கலிமாப பூண்டதேரை முட்கோலால் குததிச் செலுத்துமாறு வினைமுற்றி மீண்ட தலைமகன தேர்ப்பாகற்குக் கூறினான் (ஐங். 481:2-4), புளளியற் கலிமாப்பூண்ட தேரை வார்களின வகையினைத் தேர்ந்து செலுத்து மாறு வினைமுற்றி மீணட தலைமகன தேர்ப பாகற்குரைத்தான் (ஐங. 486:4,5).கலிமான்காணக. கலிமான் - குதிரை. முதுகுடுமிப்பெருவழுதி பகைவர் நாட்டின் விளைவயலில் வெளிய தலையாட்ட மணிந்த கலிமானின் - குதிரையின - கவிந்த குளம் புகள் தாவத்தேரைச் செலுத்தினான (புறம்.15:4-6). 'கணணார் கண்ணிக் கலிமான வளவ' எனக் குள முற்றத்துத்துஞ்சிய கிளளி வளவன விளிக்கப்படு தல் (புறம், 39:12), மதமிகசு யானையினையும் கலி மானையும் உடையவன பேகன் (புறம். 141 12; 145:3). களிறு, சுலிமானதோ, நனகலன் ஆகிய வற்றை ஈயும் நகை சால் இருககையைக் காண வந்தேன் எனறு சேர மனனனிடம் புலவர் ஒருவர் கூறுகிறார் (பதி. தி. 3: 1-3). நளளி கலிமானை உடை யவன் (அகம்.238:14). விரியுளைக கலிமான பூண்ட தேரில் வந்த விருந்தினரை எதிர்கொள்வதால தான தலைவன் மாட்டுப் புலவியை மறந்து விடுவ தாகத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (கலி. 75: 16,17). தலைவி இழந்த நலத்தை மீணடும் பெறப் புரியுளைக் கலிமான் பூன் தேரைச் செலுததித் தம் மனைக்கு விரைகவெனத் தலைவனிடம் தோழி கூறினாள் (கலி. 124: 19-21). கலிமா
காண்க.
கலிழ்
-
கலங்கல நீர், தலைவன் ஊரிடத்துள்ள யாறு கூதிர்ப் பருவமாயின தண்ணிய கலீமு
கலங்கல் நீர் - தந்து வேனிற் காலமாயின நீலமணி நிறம் பெறும் (ஐங். 45:1-3), அந்தணர் மணம் கமழ ஓடும் வையையின மணப் பொருள்களைக கழுவின கலிழைத் தூயமை யிழந்த வேறுபட்ட புனலெனக் கருதி மருண்டனர் (பரி. 6:43-45). கலிழி - கலங்கல். உடன்போய் மீண்ட தலைவி தோழியிடம் தான சென்ற நாட்டின் கண்ணுளள தழையையுடைய கிணற்றின கீழே மான உண் டெஞ்சிய கலிழி நீர் - கலஙகல நீர் - தேன கலந்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nixinq4vk4id4co7v8tlikk2bqtv7hz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/172</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668595</id>
    <revision>
      <id>1986998</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:47:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986998</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9391" sha1="1jpvi9qwu79ogpetl4wikkf6pti61pw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கலுழ்
பாலினும் இனிதாயிருந்தது என்று கூறினாள்
(ஐங். 203).
கலும் - 1. கலக்கம். தலைவனைப் பிரிந்துறையும் எவ் லம் களைக என்று அவன் புகழ், மானம் முதலியவற் றைத் தோழியர் எடுத்துக்காட்டி வற்புறுத்தவும் தலைவி கலுழ் - கலக்கம் - மிக்குக் கண்ணீர் சிந் தினாள் (முலலை. 22-24), நன்னெறியான் பல்லுயிர் களையும் ஓம்பி, பின்னர்த் தான் செய்த தொல் வினையின் பயனைத் துய்க்கத் துறக்கம் வேண்டி மனனன் சென்ற பினபு கலுழ் கொண்ட உலகத்தி னிடத்து அம் மன்னனுக்குப் பகைவனாகிய மன் னன் வந்து அவ்வுலகைச் சிறிதே அளிப்பான் போல் ஞாயிறு மறைய அதனாலுண்டான இருளைத் திங்கள் வந்து சிறிதே போக்கியது (கவி. 118:2-6). தனக்குக் காம நோய் செய்த தலைவனைக் காணாது தன்னெஞ்சு நினைத்தலின், இகலிடும் பனிக்காலம் அறிவை ஒழிக்கத் துன்பத்துள் ஆழ்ந்து கவலை கொண்ட நெஞ்சினளாய்த் தலைவி கலுழ கொண்டாள் (கலி. 134:11-13), 2.கலங்கல். முள்ளம் பன்றியைக் கொன்ற ஆடவர் சேற்றை நீககித் தோண்ட ஊறிய கலுழாகிய - கலங்கலாகிய - நீரை முறையாகச் சென்று முகந் துண்ணுவர் (புறம். 325:4-6). காயாவின் வாடற்பூக் களோடு இலவம் பூக்களும் கலக்க அப்பூக்களின் கலுழை (கலங்கலாகிய தேனை சுமந்து வரும் தீம்புன லையுடையது கானயாறு (அகம். 133:8-10). மழை பெய்த குனறத்தின்கண் மலர் மணக்கின்ற தண் ணிய கலுழின மேலே பரலிய மலர்களைச் சுமந்து கொண்டு அருவிப்புனல் இழியும் (குறு. 200:1-8) கூதிர்க்காலத்தில் யாறு. கடும்புனல் வற்றிக் கால் களாக ஓடிக கலும் தெளிந்து கவின பெற்றது (கலி.
31:1).
கலுழி - 1, கலங்கல் நீர், செங்குணக்காசு ஒழுகுகின்ற கலுழியாகிய - கலங்கல் நீராகிய - நிறைந்த வெள் ளத்தையுடையது காவிரி (பதி. 50:5,6). உடன போக் கில தலைவன் தன்னைக் காப்ப நீரில்லா அருநெறி யில் விரைந்து ஏகிய தலைவி, நீர் வளமற்ற சுனை மருங்கிலுள்ள உலர்நது வெம்மையைக் கொண்ட கலுழியைக் குடித்தனள (குறு.356:1-4). செந் தொடை மறவா, கல்லையுடைய குழிகளிலுள்ள கலுழியைச் சிறுகுடி மனறத்திடத்தே கொணர்ந்து கொடுப்பர் (நற்.33:2-6).
2. நீர்ப்பெருக்கு. தலைவியும் தோழியரும் யாற்றின் நுரையை யுடைய கலுழியில் - நீர்ப்பெருக்கில் பாய்ந்து நீராடினர் (குறி. 178). நெடிய மலையி னின்று இழிதரும் பெருக்கு நிறைந்த அருவியின
164
கடுவரலுடைய கலுழியை (மலை, 554,555).
கலை
உடையது
சேயாறு
3. கள்ளின் சுலங்கல். கள்விற்கும் மகளிர் சுமந்து வந்த பாளையின் முலை சுரந்த நிறமுடைய கலு ழியை - கள்ளின் கலங்கலை ஆர மாந்திய செங் கண் ஆடவர் போரினை விரும்பி ஆரவாரிப்பர் (அகம்.157:1-4),
.
4.ஆறு. தீமை யுடைய கலுழி - ஆறு - மனையி டத்துள்ள மடமகள் இதனைப் போன்ற மென்மை யள், அளியள் என்று எண்ணாது மலைப்பக்கம் பொலிவழிய அங்கு வளர்ந்த வாழையைப் பெயர்த் துக் கொணர்ந்தது (குறு. 327:4-7).
கலை - 1. ஆண்மான். அற்ற கோட்டையுடைய எழிற்கலை - பெரிய ஆண்மான் - புலியின்கண் பட்டதெனச் சிறுமறியைத் தழுவிய பிணை மான் பூளையோங்கிய பறந்தலையிடத்து வேளைப் பூவைத் தின்னும் (புறம். 33:18-21). களிற்றினைக் கொன்று வீழ்த்திய ஓரியின் விழுத்தொடை அம்பு, பேழ்வாயை யுடைய புலியைக் கொன்று துளை பொருந்திய கோட்டைக் கொண்ட தலையினை யுடைய புள்ளிமானின கலையை உருட்டிக் கேழற் பன்றியை வீழ்த்திப் புற்றின்கண் கிடக்கும் உடும்பில் சென்று செறிந்தது (புறம்.158:1-8). அருஞ்சுரத்தின்கண் தம்முயிரமேல் அன்பின்றி வலிய கலை கிடந்து அசையிடும் (புறம். 161:11). சோணாட்டுப் பூஞ்சாற்றூர்ப் பார்ப்பான் கௌணியன் விண்ணந்தாயன் வேள்ளித் தொழிற் காகப் போர்க்கப்பட்ட கானத்தில் வாழும் புல் வாய்க் கலையினது உறுப்புத்தோல் தோளில் இடப் பட்ட பூணூலின மீது பொலிந்து தோன்றியது (புறம். 166:10-12), தொழில் ஒன்றுமிலலாத தனிக் கலை பார்வையாகிய இளைய பெண்மானைத் தழுவி விளையாட்டயர்ந்தது (புறம். 320:4,5). கானவன மனைவி, புணர்ந்து விளையாடிய கலை பிணைமானை விட்டு நீங்குமென்று அஞ்சி மனை யிடத்தே நடவாது ஒருபுடை ஒதுங்கியிருந்தாள் (புறம்.320:5-9), பாணரின தெண்கண மாககிணைப் பறையின ஓசையைப் பெரிய கலை செவிசாயததுக் கேட்கும் (புறம்.374:7,8). கானத்தில் கலை புலி பாய் கையினால் பட்ட தன் பிணையை யுள்ளி வெறுத்து நிற்கும் (மலை. 404,405). மலைப் பக்கங்களில் தீ பரத்தலால் மூங்கிலின் கணுக்கள் வெடித்தெழும் ஒலி கேட்டுக் கூட்டமாகிய கலைகள் அகன்றன (அகம். 47:5-7). கூட்டமாகிய கலைகள் தாழ ஒலிக்கும் கடுங்குரல் ஒலி பெருலங்கியத்தின் இசை போனறிருக்கும் (அகம. 82:5). புலி களளிக் காட்டி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1jpvi9qwu79ogpetl4wikkf6pti61pw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/173</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668596</id>
    <revision>
      <id>1986999</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:48:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1986999</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10003" sha1="58eyjgxcnkalrr56tgxibqiw7021czy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கலை
165
கலை
லுள்ள புள்ளிகளாய பொறிகளையுடைய கலையை அதன் கொம்பு சிதைந்தொழிய அதன் ஓட்டத்தினை வென்று பற்றித் தின்றது (அகம். 97:1-3). மிளகின் கொடி படர்ந்த மலைச் சாரலில் கூட்டமாகிய கலைகள் தாழ ஒலித்தன (அகம்.112:14). காட்டி டத்தே, புல்லைத் தின்னுதலை மறந்த கலை நெடிய மூங்கிலினின்றும் உதிரும் நெல்லைப் பார்த்துத் தன் பிணையை அழைக்கும் (அகம். 129:3-5). முல்லைக் கொடியின் ஆர்க்குக் கழனற புதிய மலர்களை உயிர்த்து நீக்கித் தெளிந்த நீரைப் பருகிய முறுக் குண்ட கோட்டினை யுடைய எழிற்கலை தன் பிணையோடு தங்கும் (அகம்.184:9-12). செந்நாய் தாக்குதலின் கெட்டோடிக் காணாதொழிந்த தன் இனமாய கூட்டத்தைக் கலை, ஞாயிறு மறைந்த மாலைப் போதில் தனது ஆண்குரல் தோன்ற அழைக்கும் (அகம்.199:9-12).மழையின்றி அருவி நீரற்ற அஞ்சத்தக்க சுரநெறியில் தாகம்பட்ட தனித்த முதிர்ந்த பெரிய கலை, வெள்ளிய பேய்த் தேரை மழையென்று கருதி ஓடும் (அகம். 241:8-10). செந்நாய் ஏற்றை தன் பிணவின் உறுபசி களையப் பிணைமான் கதற ஓடிய கலையின் தொடை யினைப் பற்றிச் சிதைத்தது (அகம். 285:4-8). கடு வெயில் முரணிய வேனிற்காலத்து வெங்காட்டில் பிணையை உடன் கொண்ட, விளங்கும் புள் களையும் அறல்பட்ட கொம்பினையும் உடைய எழிற்கலை நீர் வேட்டுத் துனபுற்றுத் தழை உண்ணலை மறந்து நீரற்ற கயம் நோக்கி உண்ணீ ரின்மையின் மெலிந்து தளர்ந்தது (அகம். 353:10-14). வற்றிய மரக் கொம்பினை யொத்த கவர்த்த கொம் பினை யுடைய அழகிய கலை, பேய்த்தேரினை நீரெ னக் கருதி விரும்பியோடி வருந்திய உள்ளத்துடன் பிணையை அழைக்கும் (அகம். 395;8-11). கிளைத்த கொம்பை யுடைய தலையைப் பெற்ற முதிய கலை பசிப்பிணியை நீக்கும் பொருட்டுத் தன் காலால் உதைத்த பெரிய மரப் பட்டையைத் தன் குட்டி உண்ட பின எஞ்சினால் அதை உண்டு வழு வில் நெஞ்சமொடு தன் மறிக்கு நிழலாகி நின்று வெயிலை நீக்கும் (குறு.213:2-6). கொடிச்சி சிலைததல் மாட்சிமைப்பட்ட கடுவிசையையுடைய கலையினது மார்பில அழுத்திக் குருதியோடு பறித்த செங்கோல் அம்பு ஒன்றையொன்று மாறுபட்டாற் போன்ற மையுண்ட கண்களை யுடையவள் (குறு. 272:5-8) தலைவன் பிரிவிற்கஞ்சிய தலைவி கலையைப் பிரிந்த பெண்மான் போலக் கலக்கமுற்றுக் கண்களில் நீர்வடிய வருந்தினாள் (நற்.37:5-7). கான் யாற்று மேலுள்ள கரையின்கண் பெரிய கலை, கூட்டமாகிய மலையாட்டினத்தோடு தாவித் துள்ளிக் குதித்து
விளையாடும் (நற்.119:6, 7). காய்ந்த புல்லை மேய்ந்த உதிர்ந்த கொம்பையும் புள்ளியையும் வரியை யும் உடைய கலையை முதிர்ச்சியுடைய அள்ளலாகிய சேற்றில் ஓட்டி வருத்தி வீரர் அம்பெய்துவர் (நற். 265:1-3). புலியால் கொள்ளப்படுவதி லிருந்து, தப்பிய கவர்த்த கொம்பினையுடைய முதிய கலை தன் பிணைமானை அணைய வேண்டி ஆணகுரல் தோன்ற விளிக்கும் (ஐங்.373:2,3), இன்னிழல் இன்மையான் வருந்திய பிணைமானுக்குக் கலை தன் நிழலைக் கொடுத்து அளி செய்தது (கவி.
11:16,17).
கலை
2.ஆண்குரங்கு. பயின்ற மலையினகண்ணே கலை- ஆண்குரங்கு - தாவி விளையாடியது (புறம். 116:11). கலைகள் நுகர்ந்து வெறுத்துக்கொள்ளாமையினால் மரங்கள் தாம் விளையும் காலமன்றாகவும் பழம் முதலாயினவற்றை விளைத்துப் பயம் பகர்ந்தன (புறம்.116,12,13). கலை கிழிததுண்டதனால் கிழிந்த முழவு போன்ற பெரிய பலாப்பழம், சிலைகெழு குறவர்க்குச் சில நாட்களுக்கு இடமவைத்துண்ணும் உணவாகும் (புறம். 236:1,2). காட்டின்கண் கலைகள் பாய்ந்து உதிர்த்தலால் மலர்கள் சிந்திக் கிடந்தன (பெரு. 496). மரம் நெருங்கின சோலையினிடத்துக்க கலைகள் தாவின கொம்புகளிலே அவற்றின மந்திகள் விளையாடின (மது. 332-335). தொட்ட பெரிய பலாப்பழம் புணகூர்ந்து தேன் ஊறலின், அந்த மணம் மலை முழுவதும் கமழ்ந்தது (மலை. 292,293). கானவர் கலையும் ஏறமுடியா தென்று கையற்ற நெடுவரையில், நிலைபெற்ற கண்ணேணி வழியாகச் சென்று அஙகுள்ள தேனைக் கொள்ளை கொளவர் (மலை.315-317). கல்கெழு சிறுகுடியில் கானவன் மகள் பலவினது சிறந்தசுளை களை உண்ணும் கலைகளால் உதிர்க்கப்பெற்ற வெள்ளிய பலா வித்துக்களைப் பெறுவள (அகம்.7: 20-22). வேங்கையினது புள்ளிகளை யுடைய பூக்களி டையே நரந்தத்தின் நாண்மலர் உதிருமாறு கலை பாய்ந்து தாவியது (அகம். 141:25-27), அதிரும் குரலி னையுடைய முதிய கலை மிளகின் தளிரை உண்டு வெறுத்து உயர்ந்த உச்சியினையுடைய நீண்ட சிகரங்களிலே தாவுதலால் மணம் மிகக அலரி உதிர்ந்து மலைச் சாரலில் பரவிக் கிடக்கும (அகம். 182:14-16). கூட்டமாகிய கலைகள் வேங்கை நறு மலர் உதிர,செருக்கு மிக்கு, அமமரத்தின பெரிய கிளையில் ஏறித் தம் இனங்களைக் கூப்பிட்டுத் தாவின (அகம். 205:20-22). கரிய கண்ணையும் தாவு தலையுமுடைய கலை இறந்து பட்டதெனக் கைம் மைத்துயர் உய்யாத காமர் மந்தி தன் குட்டியைச் சுற்றத்தினிடத்துச் சேர்த்து, ஓங்குவரை அடுக்கத்தில்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>58eyjgxcnkalrr56tgxibqiw7021czy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/174</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668597</id>
    <revision>
      <id>1987000</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:49:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987000</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9271" sha1="ov23hqoy8bm5t5xdg2dkyxkbwy55blb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கலைமான்
166
கவ்வை
பாயந்து உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளும் (குறு.
69:1-4). மிக்க மயிரையுடைய கலை தீண்டியதால்
விழுந்த பலாவின் கனியை மலையினினறு இழியும்
அருவி தீருண்ணுத் துறைக்கண் சேர்த்தது (குறு. 90:
8-5). பலாலின் பெருங்கிளையிடத்துக்
கலை
பாய்ந்து துள்ளினும் தலைவி அஞ்சுவாள் (குறு. 153:
2,3). மணம் கமழகின்ற சுளைகளை யுடைய பெரிய
பலாப்பழத்தைக் கலை தன கையால் தோண்டியது
(குறு. 342:1). பலவின கனியைத் தின்னும் இனத்தை
யுடைய கலைகள் கானவனது குறிபிழையாத
செம்மையுடைய அம்புத் தொடைக்கு வெருவிச்
செருக்களத்தை உற்ற குதிரையைப் போலத்
தாவிச் சாரலிலுள்ள மூங்கிலின் நீண்ட கோல்
அசையப் பாயும் (குறு. 385:1-4). கருவிரல் மந்தி
மலையருவி யாடி மூங்கில் ஊசலாடி வேங்கை
மலர் சுனையில் உதிர அதன் கிளையிலேறிக் கலை
யொடு திளைக்கும் (நற். 334:1-5).
3. முசுக்கலை. படப்பையில் இனிய முசுவின் பெரிய
கலை - முசுக்கலை - நல்லுணவை உண்ணும் (நற்.
119:4,5),
4. மேகலை. தலைவி கொடி போன்ற நுடக்கத்
தினையும் பல்கலையையும் - எண் கோவையாகிய
மேகலையையும் - பூங்கலிங்கத்தையும் உடையவள்
(கலி. 88:10,11),
கலைமான் - ஆண்மான். வாகைமரம் புள்ளிகளையும்
வரிகளையுமுடைய
கலைமானின் - ஆண்மானின -
தலையின் அடியிடத்துக் கவர்த்த கொம்பு போன்ற
கவட்டினை யுடையது (அகம். 151:6-8).
கவ்வை 1. அலர். அன்னை கவ்வையாகிய - அலரா
கிய - அணங்குற்ற, கொடுமை கூறலே அறியும்
பெண்டிர் கூறும் சொல்லைக் கேட்டுத் தலைவியை
இல்லின்கண் காலற்படுத்தினாள் (அகம்.20:11-13).
சிறுகுடிப் பாக்கத்தினகண, முருகனை ஒப்பாய்
ஆகி வயநாய் பிற்படப் பகற்கண் நீ வருவதனால்
எழும கவ்வைக்கு அஞ்சுகின்றோம்' எனத் தோழி
தலைவனிடம் கூறினாள (அகம். 118:4-6). மத்தியின்
கழராத துறையின முற்றத்தே, வெண்மருதத்தோடு
வஞ்சியையும் சாயத்து விடியலில வந்த பெருநீர்க்
காவிரியில் தொடியணிந்த முன்கையினை யுடைய
பரத்தையோடு தலைவன் புனலாடியதனால் எழுந்த
கவ்வை பாணன் என்பானொடு கூடித் திததன்
வெளியனொடு பொர வந்த கட்டி, அவன் நாள்
வையில் முழங்கிய கிணையொலி கேட்டு அஞ்சிப்
பொராமல் ஓடிய ஆரவாரத்திலும் பெரியது (அகம்.
226:8-17). கொடிய வாயினையுடைய பெண்டிர்
சற்றும் கவ்வையால தலைவி உளளம் கலங்கினாள்
புனலில்
(அகம்.250:12), தலைவன் அழகிய மையுண்ட
கண்ணையுடைய பரத்தையொடு வையைப் புதுப்
உரிமையுடன் இன்பம் நுகர்ந்ததைப்
பரத்தை ஆயம் கரப்பவும் ஒல்லாது பெரிய
கவ்வை எழுந்தது (அகம். 256:10-13). தலை
வன் பரத்தையோடு புனலாடினமையின் எழுந்த
கவ்வை எவ்வி தன் ஏவலை மேவாத பகைவரது
வலியை அரிமண வாயில் உறத்தூரிடத்துக் கெடுத்த
ஞான்று அவன் மறவர் கள்ளுடைப் பெருஞ்சோறு
உண்டு களித்த ஆரவாரத்தினும் மிக்கது (அகம்.
266: 2-15), முரசின் கண் முழங்கினாற் போன்ற
கவ்வையைத தூற்றும் வெவ்வாயினையுடைய
சேரிப் பெண்டிரின் அம்பலும் அவரும நம்மிடத்தே
தங்கியிருக்கத் தலைவன் பிரிந்து சென்றான எனத
தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (அகம். 347: 5-8).
தலைவன் பரத்தையரோடு துணங்கைக் கூத்தின்
கண் உள்ளான என ஊரார் கூறுவதனால் கவ்வை
எழுந்தது (கலி. 66:17, 18). தலைவன் ஊரார் தூற்
றும் கவ்வைக்கு வருந்தாதவன (கலி. 95: 14). தலை
வன் பரத்தையொடு புதுப்புன லாடியதனால்
வெளிப்படுகின்ற கவ்வையைத் தலைவி அறிதலை
அஞ்சிக் கரந்து ஒழுகினான் (கலி. 98:20-22). பசுவை
யுடைய ஆய்ச்சியர் கூறும் கவ்வைக்குப் பெரி
தும் வருத்தமுறேன் எனத் தலைவி தோழியிடம்
கூறினாள் (கலி.104: 67, 68).
-
2. ஆரவாரம்,வேலமரத்தின் முற்றிய நெற்று உதி
ரச் சிள்வீடு என்னும் வண்டு ஒலிக்கும் கவ்வை-
ஆரவாரம் பொருந்திய பரப்பினை யுடையது
கல்லிடையிட்ட நெடுவழி (அகம். 89:6-9). கவ்வை
யாற் பொலிந்த, பரத்தையரைப் பூப்பேசிக் கொள்
கின்ற
வதுவையா லுண்டான நின் அழகினை
யுடைய மணத்தினை விடியலில் யாம் பெற்றது, எம்
தோள்வாட, நின்னெஞ் சமர்ந்த பரத்தையரைக்
கூடி மணமனை யிடத்தாய் என்று பிறர் கூற
நினக்குண்டான வளப்பத்திலும் மாண்புடையது
எனத் தலைவி தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 66:9-12).
3. எள்ளிளங்காய், பாரியின பறம்பு நாடு கவ்வை-
எள்ளிளங்காய் - கறுபப (முற்ற) அவற்றொடு பிற
வளங்களையு முடைய புது வருவாயினை யுடையது
(புறம்.129:10, 15). முல்லை சான்ற காடு சூழந்த
ஒரு பக்கத்தில் கவ்வை முற்றியிருந்தது (மது.271,
285).
4. துன்பம்,நரைமூதாளார் நடுங்கும் தமது தலை
யைக் கவிழ்த்துத் தமது கவ்வை - துன்பம் - பொருந்
திய மனத்திலே சூதினை எண்ணி வல்லுப்போர்
புரிவர் (அகம். 377: 7, 8).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ov23hqoy8bm5t5xdg2dkyxkbwy55blb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/175</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668598</id>
    <revision>
      <id>1987001</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:49:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987001</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9662" sha1="a017zupe2lyje8s5xrhk07daoaliy3i" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கவசம்
கவசம் - மெய்புகு கருவி, சோழன் முடித்தலைக் கோப் பெரு நற்கிள்ளி புலியினது தோலாற் செய்யப் பட்ட கவசம் - மெய்புகு கருவி - பொலிந்த பூம் பொறி சிதையக் கணைகளால் ஒழிக்கப்பட்ட பகட்டெழில் மார்பினன் (புறம். 13:2,3).கவயம்
காண்க.
கவடு - 1. கிளை. சுரத்தில் வாழும் கோட்டான்களின் துடியை ஒத்த கடுங்குரல் ஓசை, உழிஞ்சில் மரத்தின் கவடுகளில் கிளைகளில் - இருந்த பெடையை
அழைக்கும் சேவற் பருந்தின் குரலோசையோடு கலந் தொலிக்கும் (புற:ம். 370: 3-8). இலையின்றி உலர்ந்த தலையினையுடைய உன்னமரத்தின் கவடுகளைப் பொருந்தியிருந்து சிள்வீடு என்னும் வண்டுகள் ஒலித்தன (பதி. 23:1,2), கழுகுகள் காட்டில் யாமரத்தின் கவடுகளிலிருந்த பார்ப்பினங்கட்கு, வயவரின் அம்பு பட்டுக் குருதி பரிப்பக் கிடந் தோரது கண்களைக் கவர்ந்து சென்று உமிழ்ந்து கொடுக்கும் (அகம் 31: 5-11). தோழியும் தலை வியும் ஓங்கிய பெரிய மலையில் நறுமலர்களைக் கொண்ட வேங்கை மரத்தின் அழகிய கவட்டின் இடத்தே கட்டிய பரணில், நறுந்தாது ஊதும் தும்பி யின் இசையைச் செவிமடுத்து இருந்தனர் (அகம். 388:6-9). இரை வேட்டெழுந்த சேவலை யுள்ளிய பெடைப்புறா அருஞ்சுர நெறியில் பொரிந்த அடி யினையுடைய கள்ளியின் வெடித்த காயையுடைய கவட்டிலிருந்து தனிமை தோன்றக் கூவியது (குறு. 154:3-7). பாலை நிலத்திலுள்ள ஓமை மரத்தினது அழகிய கவட்டிலிருந்த, இனத்தினின்றும் பிரிந்து வந்த பருந்து தனிமை தோன்றும்படி விளிக்கும் (குறு. 207:2,3). கரிய அடிபையுடைய வேங்கை மரத் தின் கவட்டிடத்தில் பரண் கட்டப்பட்டிருந்தது (நற்.351:5-7). காய்ந்த தலையினையுடைய பருந் தினது உளி போன்ற வாயையுடைய பேடை, விரிந்த தலையையுடைய ஓமை மரத்தினது அழகிய கவட்டில் ஏறித் தனிமை தோன்ற விளிக்கும் (ஐங்.
321:1-3).
2. பிளவு.பாலையாழ் மானின் குளம்பு பதிந்த இடத்தைப் போன்ற கவடுபடு - பிளவுபட்ட - பத் தலினை உடையது (பொரு. 4).பேரியாழ் மடந் தையின் மார்பிடத்தே சென்று முடிகின்ற மயிரொ ழுங்கு கிடந்த அழகிய வயிற்றினை ஒப்ப, இரண்டு தலைப்பையும் கூட்டித் தைத்து நடுவே சேரப் பட்டுக்கட்கினிதாய்த் தனக்குக் கூறுகின்ற அளவிலே திரியாது கவடுபட அகத்திட்ட உயர்ந்து வளைந்த உந்தியினை யுடையது {மலை. 31-34). அடும்பு ஒள்ளிய பலவாயமலர்களையும் சுவடுபட்ட
167
கவண்
இலைகளையும் உடையது (அகம். 80:8), வாகைமரம் மெல்லிய பூவினையும் புல்லிய புறத்தினையுடைய கவடுபட்ட இலையினையும்
உடையது (அகம்+ 136:10). வாகை மரம் கலைமான் தலையில் அடியி டத்தே உள்ள கவர்த்த கொம்பு போன்ற கவட்டி னையும் குறுங்காலினையுமுடையது (அகம். 151:7,8). செஞ்செலி எருவை யாமரத்தின் அரிய கவட்டின் உயர்ந்த கிளையிலுள்ள தன் பிள்ளைக்கு ஊன் உணவை ஊட்டும் (அகம்.193:6-8). ஈரிய இலையின் நீண்ட இதழையுடைய வரகின் கவர்த்த கதிருடன் கூடிய தட்டைகள், மாடுகளின் கவட்டு அடியால் துவைக்கப்பட்டன (அகம். 393:4-6). அடும்பு மானின் குளம்பு போன்ற கவடு பட்ட இலைகளையுடைடயது (குறு. 243:1).
203-210).
விசையினை
கவண் - கல்லெறியும் கருவி. புகரையுடைய பனையி லிருக்கும் பறவைகள் கல்லையெறியும் கவணுக்கு கல்லெறியும் கருவிக்கு - அஞ்சி ஓடும் (பட். 73, 74). புனங்காக்கும் குறலர் தினையழிவதற்கு வெறுத்துப் பரண் ஏறி, கையுடைத்து, காட்டிடத்தே நின்ற யானைகளின் பகல் நிலையைக் கெடுக்குமாறு வீசப் பெற்று கவண்கற்கள் கூற்றத்தை யொப்ப, மத்திகள் பார்ப்போடு இரிய, ஓசையுடன்' மூங்கிலின் பலிய கோலைக் கடந்து விசைமாறாது செல்லும் மலை. நடுநாளில் மேய வரும் யானையின் இயக்க மறிந்து கானவன் மிக்க யுடைய கவணால் எறிந்த சிறுகல், அம்பென ஏகி, வேங்கை விரியிணரைச் சிதறி, தேனை யழித்து, பலலின் பழத்துள் தங்கும் (அகம். 292:8-14), உரவுச்சின வேழம் மூங்கிலின் அழகிய தண்டு உடைவதற்கு ஏதுவாகிய கவணின் கடும் சைத் தாக்குதலுக்கு அஞ்சிப் பகற்போதில் இயங் காது இரவின்கண் புனத்தை மேயும் (அகம். 309: 12-15). மலைப் பரணிலிருந்த குறவன் வீசியெறிந்த. வலிய விசை வாய்ந்த கவணின் கடிய ஓசை தினை மேய்ந்த யானையினத்தை இரிந்தோடச் செய்தது (அகம். 392:13-15). தினைப்புனங் காப்பார் விடும் கவண் ஒலிக்கு வெருவிக் கானயானை கைவிட்ட பசிய மூங்கில், மீனெறி தூண்டிலைப் போல மேலே செல்லும் (குறு. 54:2-4). தினைப் புனத்துள் களிறு புகுந்ததைக் கண்ட அங்குடிக் குறவர் கலை யுடையவரும் கிணைப்பறை யுடையவரும் கைவி! லிலே கோத்த கலணுடையவருமாகக் குடியிருப்பின் புறமெல்லாம் சென்று ஆர்த்துச் சூழ்ந்தனர் (நற். 108:1-5). பருந்து வீழ்ந்தெடுத்த பைந்தலை அரவம் காதற்ற கவண் போன்றிருக்கும் (ஐங், தி. 1:2,3),
கவணை காண்க.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>a017zupe2lyje8s5xrhk07daoaliy3i</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/176</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668599</id>
    <revision>
      <id>1987002</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:50:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987002</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9684" sha1="phvt1id4l3us7cnt9uabb2ijfjz6sub" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கவணை
168
கவலை
கவணை
கல்லெறியும் கருவி. இளஞ்சேரலிரும் பொறை பகைவரது அரிய மதிலை வருத்திய கல் லைக் கக்கினாற போல வீசும் கவணையும்-கல லெறியும் கருவியும - நாரால் அரிக்கப்பட்ட கள்ளு முடைய கொங்கு நாட்டார்க்குத் தலைவன (பதி. 88:18,19). உமணரின சகடத்திற் பூட்டிய எருதுகள் கவணை போன்ற நுகத்தின பூட்டுப் பொருதமை யால் வருந்தின (குறு.388:3,4). பால் நிறைந்து முற்றித தலை சாய்நத தினைக் கதிர்களைக் கவர வந்து குழுமிய செல்வாயக் கிளியினத்தைத் தலைவி தடடை புடைத்தும் கவணை தொடுத்தும் ஓட்டி னாள் (நற் 206:1-5), யானையைக் கவணையாலே ஓட்டும் கானவர், அதனாலேயே பூஞ்சினையிலுள்ள பூக்களை உதிர்ப்பர் (கலி. 23:1,2),பிடியுடன் புன் செய்யிலே மேயும் களிற்றின இயக்கம் கேட்ட கானவன, பரண் ஏறிக் கடிய விசையினையுடைய கவணையாற் கல்லை எறிந்தான் (கலி. 41:7-10). தலைவி செய்த குறியிடத்துத் தலைவன் வரின் ஒளிநிகழ் கொள்ளி யுடையராய்க் கல்லெறியும் கவணை யுடையராய் வில்லினை யுடையராய்த் தினைப்புனங் காப்போர் களிறு வந்ததென ஆர்ப் பர் (கலி. 52:12-14). கவண காண்க.
கவயம் - கவசம். வேலும் அமபும் நிலைகுலையச் செய்த பலவாய்ப் பிரிந்து இணைந்த பொருத்துவாய்க ளற்ற பழைய நிறம் சிதைந்த கவயத்தை - கவ சத்தை - மறவர் அணிந்திருந்தனர் (மது. 740,743). கவரி -
சுவரி மயிர். சேயிழை மகளிர் கலரி கவரி மயிரை - அணிந்த உச்சிக் கொண்டையையும் மேகத்தைப் போனற விரிந்த கூந்தலையும் உடை யவர் (பதி. 43:1,2). குதிரை மெல்லிய மயிரையுடைய கவரியை அணிந்திருநதது (பதி, 90:36). நெற்கதிர் முரசுடைச் செல்வரது புரவியின தலையிற் சூட்டும் இணைத்துத் தைத்த கவரியை நிமிர்த்து வைத்த தைப் போன்றிருக்கும் (அகம். 156:1-3). கமுகின் ஆரம் போலும் அழகு விளங்கும் புதிய பூக்கள் நீட்சி பொருந்திய கலரியைப் போல வண்டு தேன் உண்ணுமாறு விரிந்தன (அகம். 335:18,19). கவல் - துனபம். தலைவனைப் பிரிந்த பரத்தையர் பிரிதலினால் உணடாகிய கவல் - துனபம் மிகுத லாலே வெயய கண்ணீரை வடித்தனர் (நற். 30:5, 6). கவல்பு காண்க.
-
கவல்பு - கவலை, பொருநர் அரண்மனையின் ஒரு சிறைத் தங்கி, வழிபோன வருத்தத்தை அகலநீக்கிக் கள்ளின செருக்காலஉண்டான மெய்ந்நடுக்க மல்லது வேறு மனககவல்பு - கவலை - சிறிது மின்றித் துயி லுணர்ந்து எழுவா (பொரு. 90-95). கவல் காண்க
.
புவ
கவலை- 1. கவர்த்த வழி. ஊரில்லாதனவும் அரிய வருத்தத்தை உடையனவும் நீரில்லாதனவும் நீளிடை யனவுமாகிய, வன்கண் ஆடவர் அம்பு விடப் பட்டோரது உடல் மூடிய பதுக்கையின் மேலே பருந்து இருந்து வருந்தும் உன்ன மரத்தினை யுடைய அணுகுதற்கரிய கவலையிடத்தே - கவர்த்த வழியிடத்தே - இரவலர் பொருள் கேட்டு வருகு வர் (புறம். 3: 17-24). மகனீரது சிற்றில மொய்த்த கவலையையும் முள் மிடைந்த வேலியை யும் பஞ்சுபரந்த முற்றத்தையும் உடையது (புறம். 116: 3-5), பலயானைச் செலகெழு குட்டுவன் சினந்ததால் பகைவர் தேயத்து மருதநிலங்களில் ஞாயிறு கோடாது நின்ற நன்பகற்பொழுதில் கவலையிலுள்ள வெள்ளிய நரிகள் கூவின (பதி. 22: 31--). மிளகுமூட்டைகளைச் சுமந்து கொண்டு சென்ற வடு அழுந்திய முதுகினையுடைய கழுதைகள் திரளுடன செல்லும் சுஙகம் கொள்ளும பெருவழிகளை யுடைய கவலையை விற்படை பாதுகாக்கும் (பெரு. 78-2.), வன்சொல இளையர், வில்லை யுடைய கையராயக் கவலையைக் காப்பர் (மது. 311, 312), ஏண்ணுதல் மிகும்படி பலவாய் இருக்கும் கவலைகளில், நாணுடை மற் வரது கெடாத, நல்லிசையையுடைய பெயர்களை எழுதிய நடுகற்கள உள்ளன (மலை. 387-3°9). கூத்தர் போகும் வழியில் மறவனின் பெயரை அறியும் பொருட்டுக் கலலை அகழ்ந்து எழுதிய மராமரத்தின் நிழலிலே இருக்கும் கடவுட்டனமை மிக்க நடுகல்லை யுடைமையாற் பிற காடுகளை இகழும் கவலைகளில் மனத்தான் நினையினும் நடுங்கும்படியான சுரங்கள் பல உள்ளன (மலை. 394- 398). மூதூர் பகைவர் அஞ்சுகின்ற கவலைகளைக் கொண்ட குறுந்தெருக்களை யுடையது (மலை. 482, 487). அரிய சுரத்திலுள்ள கவலைகள் உமணர் கடாக்களை உரப்பி ஓட்டுவதனால் மலையில ஒலியையும் எதிரொலி யுண்டாக இசைக்கும்
ஞாயிறு காய்ந்த மூங்கிலடர்ந்த பக்க மலையையும் களிறுகள் உரிஞ்சியதால் சேற்று மண்ணையுடைய யா மரங்களையும் உடையன (அகம்.17: 13-17). வழிப்போதற்கு இயலாத கவலைகளை யுடைய அருஞ்சுரத்தில் ஆனிரை தந்து பட்ட மறவருடைய நடுகற்களுக்கு மறவர் பீலிசூட்டித் துடியடித்துத் தோப்பிக கள்ளோடு செம்மறிக குட்டியையும் பலி கொடுப்பர் (அகம். 35:5-10). அருஞ்சுரக் கவலையில் செந்நாய் ஏற்றை பிணவொடு நடுகல் நிழலில தங்கியிருக்கும் (அகம்.53:6-12). அருங் கவலை கூர்ங்கற்களையுடைமையால் வாளில் நடப் பதைப் போனறிருக்கும் (அகம. 72:16). கல்லதர்க்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>phvt1id4l3us7cnt9uabb2ijfjz6sub</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/177</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668600</id>
    <revision>
      <id>1987003</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:50:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987003</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9610" sha1="2v9fbwccxbn69sa3vemz5gvhaxkp2xi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கவலை
169
கவலை
கவலையில் நலலமர்க் கடந்து பட்ட மறவரது குடரைச் செஞ்செவிப்பருந்து கண்டார் அஞ்சுமாறு பற்றி யிழுக்கும் (அகம. 77:9-12). குனறினைச் சேர்ந்த கவலையையுடைய காட்டில் நடுகற்கள் பொருந்திய காட்டரண்களில் எழுந்த தண்ணு மைப் பறையொலி அருஞ்சுரம் செல்வோர் நெஞ்சு நடுக்குற ஒலிக்கும் (அகம். 87:7-10), சுரங்கெழு கவலை வெள்ளிய முனையினை யுடைய அம்பின லிசைபட இறந்தோரின் எண்ணு வரம்பு அறியாத தழையிட்டு மூடிய பதுக்கைகளை யுடையது (அகம். 109:7-9), அஞ்சத்தக்க கவலையிடத்து அண்ணல் யானை சினம் மிக்க முனபினையுடைய புலிக்கு அஞ்சி இனத்தொடு மறையும் (அகம். 118:13-15), அஞ்சத்தக்க கவலையிடத்து வெண்தலைப் பருந்து கருங்கால் ஓமையின் மீதேறி இரக்கம் உண்டாகத் தன் பெடையினை அழைததது (அகம். 117:5-7). அச்சம் வரும் கவலையிடத்து வெண்கடம்பின் பூங் கொத்துக்களை முடியிற் பொலியச் சூடிய கல்லா மழவர் வில்லினை இடப்பக்கத்தே தழுவிக் கொண்டு வழிவருவோரைப் பார்த்திருப்பர் (அகம். 127:13-18). நெறிபடு கவலையின் தொலையாத நீண்ட காட்டிலே, பெண்புலி பசித்ததெனப் புலி யேற்றை கலைமானினது குரலினை உற்றுக் கேட் கும் (அகம்.147:5-8). கவலையிடத்துக் கொடுவில் ஆடவர், விலலினை வளைத்து ஆனிரையைக் கவர்ந்து, கல்லென் ஒலியுடன், பகைவரை அலைத்த செருக்கினையும் வெற்றியினையும் உடையராய், துடியொலிக்கொத்த தாளத்தோடு ஆடித் தழைக் கண்ணி சூடி, ஊனைப் புழுககி அயர்வர் (அகம். 159:5-11). அச்சநதோன்றும் கவலையின்கண வன் கண் ஆடவர் பகழியை முழுவதும் இழுத்து விடுத்து வழிச்செல்லும் புதியவரைக் கொல்வர் (அகம்.161: 2-4). ஆறலைப்பாராகிய வில்லேர் உழவர், காட் டின் கவலையவலது மழையைத் துணையாக வேண் டார் (அகம்.193:1,8), கொடிய பாலையினை ஊட றுத்துச் செல்லும் அச்சந்தோன்றும் கவலையில் உப்புப் பொதியைச் சுமந்து செல்லும் கழுதை களின் காற்குளம்பு உதைத்தலால் பரற்கற்கள் பிறழ்ந்து கிடந்தன (அகம். 207:5-7), கற்கள் பொருநதிய நீண்ட கவலையின்கண் பாறையில் காய்ந்து கிடக்கும் சுள்ளி போலும் வெள்ளெலும் புகள ஒட்டகத்தின் மிக்க பசியினைப் போக்கும் (அகம். 245:17-19). இடையூறு மிக்க கவலையில் ஆளின் வருகையை எதிர்நோக்கிக கொல்லுதல் வல்ல யானை சுரநெறியைக் காவல் கொள்ளும் (அகம். 247:8-10).மேற்காறறின் ஒலியினை இரை
வேட்டெழுந்த வயப்புலி பற்றிய மான் எழுப்பிய ஒலியெனக கருதி மானினம் வேறுவேறு கவலை களில் வருந்தி அலறி ஓடும் (அகம். 249:14-18). ஆறலை கள்வருடைய பகை மிகக கவலைகளில் வம்பலர் தாம் செல்லுதற்குரிய நெறியெது என்ப தனை யாமரத்தின் மீது சார்த்தப பெற்ற ஏணி மீது ஏறி அறிவர் (அகம். 257:12-14). அச்சந்தரும் பெரிய காடு வேறுபட்ட பலவாய் கவலைகளை யுடையது (அகம். 263:5). ஆறலை களவர் கவலை களில் ஆரவாரித்து அருமபொருள வவ்வலின வணிகச் சாத்தர் அந்நெறியிடையே இயங்கார் (அகம். 291:13-15). கடுங்காற்றால் பறிக்கப் பெற்ற தேக்கிலைகள் விசும்பிடம் மறையப் பரவி, பலவும் ஒருங்கு சேர்ந்து, பாலையிடத்தே செல்வோர் சுவடு அறியாது மயங்கும்படி பரந்து கவலைகளை மறைக்கும் (அகம். 299:5-9), மூங்கில் மிக்க காடு காக்கைகள் பசிய கொழுப்பினைக் கவர்ந் துண்ணும் பிணங்கள் கிடக்கும் கவலைகளை யுடையது (அகம். 327:15-19). தூது செலலும் பார்ப்பான் கையதாகிய வெள்ளோலையைப் பொன்னாகுதலும் உணடெனக் கருதி அவனைக் கொன்று வீழததிய கடுங்கண மறவர் பின் அவன் வறுமை நோககிக் கை நொடித்துப் பெயர அவனது குருதியொழுகும் குடரைக கடித்த நரியேற்றை வெண்பரல் மினனும கணணொளி யைக் கவரும் கவலையிடத்துக கள்ளி நிழலில ஊளையிட்டுத் தங்கும் (அகம். 337:7-17), உமணனது சாகாட்டு உருளை சிதைத்த நடுகல்லில் பொறிக்கப் பெற்ற கோடு மறைந்த எழுத்து ஆறுசெல வம் பலர்க்கு வேறுபொருள உணர்த்தறகுக் காரண மான இடங்கள் பொரிந்து கிடக்கும் கவலைகளை யுடையது கானம் (அகம. 343:4-9), அரிய சுரத்தின கவலைகளில் தங்கிய கூத்தரது இயத்தினிசை பெரிய மலையின் உச்சியில் தோனறி ஒலிக்கும் (அகம். 359:8,9). தாம் அம்பு விடுத்தலின் சிறப்பினைக் காணும் பொருட்டுப் புதியராய் வருவோர் கலன இலர் ஆயினும் அவரைக கொன்று பறவைகட்கு ஊட்டும் கல்லா இளையர் செருக்கித திரியும் கவலை யிடத்துக் கணநரி தம் இனத்தோடு நிணன அருந் தும் (அகம்.375:3-6). கதநாய் வடுகர் வில சினந தணிந்த அச்சந் தரும் கவலைகளில் குருதி ஆடிய ஆண் பருந்து தன் இனத்துடன் பசிய ஊன் மிகுதியைத் தெரிவித்துப பறந்தெழுந்து செக்கர் வானம் போல விசும்பினை அணி செயயும் (அகம். 381:7-12), தலைவன் சென்ற வழி, கொலைவில் எயினர் பாறையின் மீதேறி அம்புகளைத் தீட்டு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2v9fbwccxbn69sa3vemz5gvhaxkp2xi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/178</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668601</id>
    <revision>
      <id>1987004</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:51:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987004</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9907" sha1="0ceglfs4qt2t1zz03cqnt4hm8d1261p" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கவலை
170
கவலை
தற்கு இடமாகிய சவலைகளை உடையது (குறு. 12:3-4). கவலையுடைய யாமரங்களைக் கொண்ட துனபமிக்க பாலை வழியில் தலைவன் சென்றான் (குறு.224:1,2). வனப்புப் பொருந்திய மக்கள் இயங் குதற்கரிய கவலையினகண்ணுள்ள பாறையினி டத்தே ஈங்கையின நாட்பூக்கள் குறுந்தொடிமகளிர் விளையாடுதற் கிட்ட கழங்கு போல உதிர்ந்து கிடந்தன (நற்.79:1-4), உயர்ந்த நாக மரங்களை யுடைய செல்லுதற்கியலாத சுவலையில் சுருக்கு வாரில் அகப்பட்ட ஆண் பன்றியைக் கொன்று நாய் கொண்ட தசைகளைக் கானவர் கவர்ந்து செல்வர் (நற். 82.8-11), அருஞ்சுரக் கவலையின்கண், இலவத்தின் கிளைகள் நடுங்க வீசி, அவை முரியு மாறு கொடுங்காற்று வழங்கும் மூங்கில் நெருங்கிய இடங்களில் யானை தன்கன்றோடு நீரற்ற நிழலில் வதியும் (நற். 105:3-8), அணங்கரும் கவலையில் பெண்புலி இயங்கும் (நற்.144:6). குளங்கள் நீர் வற்றச் செவ்வியழிந்து காய்ந்த நெடுநெறியில் நெருங்கிய கவலைகள் குறுக்கிட்ட கொடிய முனை யையுடைய செல்லுதற் கரிய சுரத்தின்கண்ணே தலைவன் சென்றான் (தற். 324:8-11). பாலை நிலத் துள்ள கவலையினகண் செயிர் நோக்கு ஆடவரது தண்ணுமையின் ஒலி கேட்ட எருவைச்சேவல் தன் சுற்றததிடத்தே செல்லும் (நற்.298:2-5). உள்ளத் தால் நினைத்தற்குமரிய கவலையினகண், ஆண்கரடி இரை வேட்டெழுந்து இரவில் செனறு, சிதவைக் கூட்டம் புனைந்த அரவு வாழ் புற்றில் அசசிதலை ஒழியுமாறு பெரிய நகங்களாலே பறித்து உள்ளிருக் கும் குரும்பி முதலாயவற்றை உறிஞ்சும் (நற். 335:1-8). அன்பில் ஆடவர் அலைத்தலாலே வம் பலர் பலரும் இறந்து கிடந்த அருஞ்சுரக் கவலை யில் கிடந்த பிணங்களைக் கழுகின் சேவல் தின்னாதவாறு வெருட்டிய முதுநரி, பச்சூன் மாநதி, வாய்வறந்து, நீர்வேட்டு நீரற்ற வறும் புலத்திற் சென்றலைந்து, நீர்பெறாது வருந்திப் பதுக்கை நிழலிலே ஒதுக்கிடம் பெறாமல் வருந்தும் அஞ்சுவரு கவலை வழியே தலைவன் பொருள் வயிற் பிரிந்து சென்றான் (நத். 252:8-9). கல்லா
அம்பினை வில்லினின்றும் விடுதலானே அஞ்சி யாரும் நெருங்குதற் கரிய குறுக்கிட்ட கவலையை யுடையது அருஞ்சுரம் (நற்.387:4,5). கல நிறைந்த கவலையின்கண் கல்லாக் கோவலர் கோலால தோணடிய ஆனீர்ப் பள்ளத்தில் உள்ள நீரை யானை வெளவும (ஐங். 204:1-3), அருஞ்சுரத் துக் கவலையில் இலவமலர்கள் வெங்காற்று மோதி வானதது இடியினகண தோன்றி நிலத்தில் உதி கும தீப்பொறிகள் போல உதிர்ந்து கிடந்தன (ஐங்.
820:1-4). வெஞ்சுரக் கவலையின்கண் செந்நாய் ஏற்றை தன் வயா நோயுற்ற பிணவிற்குக் கள்ளிக் காட்டிடத்தே கேழற் பன்றியின் வரவினைப் பார்த் திருக்கும் (ஐங்.383:1-3). கற்குவியல்கள் நிறைந்த போதற்கரிய கவலையில் யானை திரியும் (ஐங். 362: 1.2). கற்கள் காய்ந்த காட்டகம் வெந்த கரியினை யுடைய கவலைகளை யுடையது (கவி. 180:11). 2. வருத்தம். திருமுடிக்காரி இறந்ததனால் நல்ல நெறியைக் கொன்ற பக்கத்தினையுடைய திசை யெங்கும் சூழவரும் கவலை - வருத்தம் - மனத்தி லுள்ள துன்பங் கெட மலையமான் சோழிய வேனாதி திருக்கண்ணன் தோன்றினான் (புறம். 174: 20-23). பறந்தலையில் பசிய ஊன் துண்டங்களை வைத்த இடத்தை மறந்த கூகையை அதன் பெடை யாகிய குரால் கவலை கவற்றும் (வருத்தத்தைச் செய்யும்) (பதி. 44:17-19). போர்க்களப் பரப்பில் தலை வெட் டப்பட்டு உடல்மட்டும் எஞ்சிய ஆண்மை மிக்க கவந்தத்தோடு அழகிய வடிவில்லாத பேய்மகள் கண்டார்க்குக் கவலையைச் செய்வாள் (பதி. 67:8- 11). கபிலன் வேந்தரின் அறத்தை விரும்பி விளங் கிய மறமபுரி கொ ளகையைச் செவ்லிய நாவினா லும் இழிவுமிகாத கவலையில்லாதமனத்தினாலும் மெய்ம்மையாற் பாடிய நல்லிசையை உடையவன் (பதி, 85:9-12), முருகாற்றுப் படையை நாடோறும் ஓதினால் மாமுருகன் வந்து மனக் கவலையைத் தீர்த்தருளித் தான் நினைத்த எல்லாந் தருவான்(முரு. வெ.10). பேதைமையுடைய ஊர், பூங்குழை யாளா கிய தலைவி எனன துன்பத்தையுடையள் ஆவளோ என்னும் அவல நெஞ்சமொடு ஏனென்று கேளாத கவலையையுடைய மாக்களை யுடையது என்று தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாகத் தோழி கூறி னாள் (குறு. 159:5-7). இரவில தலைவன் கான்யாற் றின்கண்ணே தமியனாய் நீந்தி வருவதை யெண் ணித் தலைவியின் பேதைமையுடைய நெஞ்சம் கவ லையால் கவன்றது (நற. 144:4-10). வேங்கைக் கட் டுப்பரண் அருகே அயலான் ஒருவன் செய்ததனா லாய கவலை கவற்ற ஒரு முலையை அறுத்த திரு மாவுண்ணியைக் கேட்டவர்களுள் அவள்பால் அன்பு வைத்தவர் அல்லது பிறர் வருந்தார் (நற். 216:6-11). தலைவி, காமனும் பிறர்க்கு மனக்கவலை செய்தலோடே தன் அம்பை விடுதற்குக் காரண மான அழகை யுடையவள் (கலி. 108:4). தலைவி தனக்குக் காமநோய் செய்த தலைவனைக் காணா. தன்னெஞ்சு நினைத்தலின் பனிக்காலம் அறிவை யொழிக்கத் துன்பத்துள் ஆழ்ந்து கவலை கொண்ட நெஞ்சினளாய்க் கலக்கம் கொண்டாள் (கலி.
234: 11-13).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0ceglfs4qt2t1zz03cqnt4hm8d1261p</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/179</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668602</id>
    <revision>
      <id>1987005</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:51:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987005</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9247" sha1="s0omy82iowkgx4f1dx33jy8wt9x6vn9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கவவு
3. கிழங்கு.கவலை - கவலைக் கிழங்கு - தோண்டின குழியிலே வீழ்ந்து அருவி ஒலித்தது (பது. 143). கொழுங்கொடிக் கவலை குழிகள் தோறும் வலிய பிடியின் மடித்த முழந்தாளை ஒக்கும்படி சீர்மை யுடன் கீழே வளர்ந்தன (மலை. 127,128). கவலை யைக் ல்லியதனால் உண்டான அகன்ற வாயை யுடைய சிறிய குழி, கொன்றை மலர் பரவப் பெற்றுச் செல்வர்க்குரிய பொன்னை வைக்கும் பெட்டியின் மூடியைத் திறந்து வைத்தாற் போன்று தோன்றியது (குறு. 233: 1-3),-
4. ஆற்றுத்துருத்தி. ஆற்றுக் கவலையில் - ஆற்றுத் துருத்தியில் - புள்ளிப்பட்ட மரநிழற்கண் இருந்து உடம்பாகிய முழுத் தசையை வாட்டி வடக்கிருந்த வீரன் கோப்பெருஞ் சோழன் (புறம், 219:1,2). மறியறுத்துத் தினைப்பலியை வைத்து வெறி யாட் டயரும்போது ஓடுகின்ற ஆற்றுக் கவலை யிலே பல்லியம் கறங்கப் பெருந் தெய்வ வழிபாடு நடைபெற்றது (குறு. 263:1-4).
5. நாற்சந்தி. தழையாலே வேய்ந்த கூரை ஒழுங்கு பட்ட தெருவிடத்துக் கவலை முற்றத்தே - நாற் சந்தியான முற்றத்தே சிறுகண்யானை காவல் கொள்ளும் (முல்லை. 29-31).
6.பிளவு. இரலைமான் கவைக் கோலைப் போன்ற கவலை - பிளவு - கொண்ட கொம்பினையுடையது (பதி: 74:9,10).
கவவு - முயக்கம். பரத்தையர் செல்வமுடையாரைக் கூடிப் பின்னர், அன்புடையார் போல முயங்கின கவவை - முயக்கத்தை - அவர் பொருள் தருமள வும் மறைத்து அவருடைய செல்வமெல்லாம் கெடும் படி பறிப்பர் (மது. 569-572). கற்புடை மகளிர் தாம் விரும்பின கணவருடைய கவவுப் பிணிப்பாலே துயில் கொண்டனர் (மது. 662, 663), 'படுக்கைக் கண் கவவு இன்பம் உறாது பனிநாள் கழியி னும் கழிக; நின் செய்பொருட்கு எக்குறையும் நேராது ஒழிக' எனப் பொருள்வயிற் பிரியலுற்ற தலைமகனுக்குத் தோழி செலவழுங்கக் கூறினாள் (அகம். 13:15-17), தலைவனின் கவவை விடாத கைகள் நெகிழ்ந்தமை கண்ட தலைவி தன் செவிலி கைப்புதல்வனை நோக்கி 'நீவிர் நும் பரத்தை மார்க்கு ஒத்தனிர் ஆவிர், யாம் இச் செல்வனுக்கு ஒத்தனம்' என்று கூறி மெல்ல அவனிடம் சென்றாள் (அகம். 26:17-21). தலைவி கச்சணிந்த முலைப் பரப்பின் கவவை ஒரு நூல் இடையே தடுப்பினும் புலந்து உறைவாள் (அகம்.361:5,6). மாயோளாகிய தலைவி கவவுவதில் விரைவுடையவள் (குறு. 132:2). தலைவியின சுணங்கணிந்த ஆகத்தை ஒருசேரத்
171
கவழம்
தழுவி 'மிக்க இன்சுவையையுடைய இவள் கையின் கவவினின்றும் நீங்கேன்' எனத் தலைவன் தன் னெஞ்சிற்குக் கூறினான் (நற்.53:4,5). புதல்வ தன்னைக் கவவுக் கொண்டு அழுகின்ற இன்குல் கேட்குந்தோறும் தலைவி அவாக் கொள்கின்று மனத்தினள் (நற். 212:8-10) தலைவி ஊடனில் தலைவனை விலக்கினாலும் பின் அவள் கவவுக்ை அவனை முயங்கும் (நற்.350:5-7). தலைவியின் பால் வேட்கை மிக்க நெஞ்சம் அவள் கவலைப் பெரிதும் விரும்புதனாவே தலைவன் கடுமான் திண்டேரை விரையச் செலுத்திக் கொண்டுவந்தான் (ஐங்.360:3-5). 'தலைவியை முயங்கின கவலைக் கைவிட்டுப் போகையினாலே பெறுகின்ற பொருள் மேலதான அவாவினைக் கைவிடுக; அதுவே நிலை பெறும் பொருள்' எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 14:18,19). காதலையுடைய கணவரைக் கூடினவருடைய கவவுக் கையை நெகி ழாதே தாதையவிழ்க்கும் இளவேனில் வந்தது (கலி. 33:7,8). பரத்தை அமைதி பெறாத வாலே அடிதளர்ந்து வந்து, தன் தலைமை நிறைந்த சிலம்பொலிப்பச் சினந்து, தலைவனின் கதவத்தை மிதித்தாள் (கலி. 96:9-12), தலைவன் சேரியிலிருந்து மையுண் கண்ணினையுடைய பரத்தையின் நிறை யாத கவவாலே பூசின பாடழிந்த, சிதறுதல்பட்ட சந்தனத்தையுடைய மேனியைக் கொண்டவன் (கலி.
91:12-14).
கவ
2.உணவு. செஞ்சோற்றுப் பலியருந்திய கருங் காக்கை கவவு முனையின் - உணவை வெறுத்த தாயின் - யாமையின் பார்ப்பினைப் பின்பு பசித்த காலத்துத் தின்பதற்காகப் பாதுகாத்து வைக்கும் (பொரு.184-186).
3. உள்ளீடு, மோதகங்கள் (பருப்பும் தேங்காயுமாகிய) கவவொடு - உள்ளீடுகளோடு - கண்டசருக்கரை கூட்டிப் பிடித்துச் செய்யப் பெற்றவை (மது. 625,
626).
w
கவழம் - வாயளவுகொண்ட உணவு. கன்றோடு பிடியைத் தழுவிய தடக்கை வேழம், தேனைத் தொகுக்கின்ற ஈக்களெல்லாம் ஓடுமாறு வேங்கையின் பொன் போன்ற பூங்கொத்தாலாகிய கவழத்தை - வாயளவு கொண்ட உணவை புறந்தந்து ஊட்டும் (நற். 202:3-6). பாகனாகிய மகன் கவழத்தைக் கொள்ளுத் லறியாத கையாற் புனைந்த வேழத்தைத் தன் காலிற் கட்டின கெச்சைமணி ஆரவாரிக்கப் பைய ஈர்த்து வந்தான் (கலி.80:6-9). செவ்வேளை வழிபடக் குன்றேறிச் சென்றோரில் சிலர் யானைகளை வழி யினின்றும் அகற்றி, மரங்களிற் கட்டி, அவற்றிற்குக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s0omy82iowkgx4f1dx33jy8wt9x6vn9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/180</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668603</id>
    <revision>
      <id>1987006</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:52:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987006</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9943" sha1="3lh10n2g1erg1f17gl0itbjp4pvqv00" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கவளம்
கரும கவழத்தைக் கொடுத்தனர் (பரி. 19: 30-34). வழிபாட்டின்கண் செவ்வேளின் யானை யுண்ட கவழத்தின் மிச்சிலை உண்ணாது ஒழியின், மகளிர் தம் காதலருடைய அன்போடு கூடிய தலையளியை எய்தார்; கன்னிமகளிர் குறைவற்ற மைந்தர் தோளைக் கூடார் (பரி. 19:90-94). கவளம் காண்க.
கவளம் -வாயளவு கொண்ட உணவு. களிறு பிடியின் கூட்டத்தோடு நெல்லையுடைய கவளத்துடன் நெய்ம் மிதியையும் பெறாது கமபத்தைச் சாய்த்து, வெய் தாக உயிர்த்துச் சுழன்று, உருமேறு போல முழங் கும் (புறம்.44:1-5). அதியமானிடம் பரிசில் பெறுங் காலம் நீட்டினும் நீட்டா தாயினும் அப்பரிசில் யானை தன் கோட்டிடையே வைக்கப்பட்ட கவளம் போலக் கையகத்தது; பொய்யாகாது (புறம்.101: (6-8). நறவுப் பிழிந்து இடப்பட்ட கோதுடைத்தாகிய சிதறல் களிறு மென்று இடப்பட்ட கவளத்தினது கோது போன்றிருக்கும் (புறம்.114:3,4). காய்த்த நெல்லையறுத்துக் கவளமாக இட்டால் ஒரு மாவிற் குக் குறைந்த நிலத்தின் கதிரும் யானைக்குப் பல நாளைக்கு உணவாகும்; நூறு செய்யாயினும் களிறு தனிததுப்புக்கு உண்ணுமாயின் அதனது வாயினுள் புகுந்த நெல்லினும் கால் பெரிது கெடுக்கும் (புறம். 184:1-4). வேந்தர் விளைந்த நெல்லிடத்துப் பெற்ற அரிசியா லுண்டாகிய கவளத்தை உண்பித்துக் காக்கள் தோறும் கடுங்கண் யானைகளைக் காத்த னர் (புறம். 337: 14 - 16). யானைகள் உண்ணும் நெய்ம்மிதி கவளங்களைக் கடுஞ்சூல மநதி பரிக் கோலையுடையோர் நெகிழ்ந்த செவ்வியைப் பார்த் துக் கவர்ந்து சென்று உண்ணும் (பெரு. 393-396). கல்லா இளைஞர் யாளைகளை யானைப் பேச்சான வட மொழிகளைக் கற்றுப் பலகாற் சொல்லிக் கவைமுட் கருவியாலே கவளத்தைத் தின்னும்படி குத்துவர் (மூலலை, 35,36). பரிக்காரர் கடிய களிற் றிற்குக் கவளத்தை ஊட்டினர் (மது.658,659). இரவில் மலர்ந்த அதிரற் கொடியைக் யானை வைகறைப் பொழுதில் அரும்புடன் இழுத் துக் கவளமாக உணணும் (அகம். 157: 6-8). களிறு கருங்கால் வேங்கையின தீயை யொத்த பூக்களாய கவளத்தை உண்டது (அகம். 349: 10,11). அருவி தந்த கொததையுடைய கொறுக்காந்தட்டையை யானை கவளமாக உண்ணும் (குறு. 170:2,3). யானைக்கன்று. பாகர் இருப்பு முள்ளாலே குத்தி அலைத்தலாவே துன்புற்றுத் தன் கையிடை வைத்த கவளத்தை மெய்யின மேல் வாரி இறைத் துக் கொண்டது (நற்.3601 7-9). பரத்தையாகிய புத்தியானை தன தோளாகிய தடக்கையாலே வாங்கிக் கொண்டு தன்னைக் கண்டாரது நல
கான
172
கவாஅன்
மாகிய கவளத்தைக் கொள்ளும் (கலி. 97: 19, 26). கவழம் காண்க.
கவறு -சூதாடு கருவி. கருங்குயில்கள் 'அறிவுடைய யீரே கவறு - சூதாடு கருவி - பெயர்ந்து விழுவது போன்ற நிலையில்லாத பொருளீட்டும் வாழ்க் கையை ஏதுவாகக் கொண்டு நும் தலைவியரை அகறல் ஓம்புமின்' என்று இடித்துரைப்பன போலக் கூவின (நற். 243.4-8). கடலின் அலைகள் திரண்டு வந்து அலைக்க, இடுமணலிடத்து வளை யினினறும் போந்து விளையாடித் திரியும் புள்ளி களையுடைய அலவன், மனவேட்கை குன்றாத சூதாடு களத்தில், ஆர்வம் குன்றாது உருட்டிவிட்ட வடுவுற்ற கவற்றினைப் போன்றிருக்கும் (கவி. 136: 1-4).
கவாஅன் - பக்கம், விசும்பைப் பொருந்திய உச்சியை யுடைய சிறந்த மலையின் கவாஅன் - பக்கம்- கிழவன் சேட்புலம் செல்லின் இழையணிந்த மடப் பிடியைப் பரிசிலாகப் பாடுநர்க்குப் பெண்டிர் நல் குவர் (புறம்.151:1-5). மழை பொய்யாது பெய்த லின உண்டான வளத்தையுடைய மலைக்கவாஅ னில் திரிந்த கான மஞ்ஞை குளிரால் கூவிற்றென்று அருள் மிகுதியாற் கலிங்கம் நல்கியவன் பேகன் (சிறு. 84-87). மழையுலவும் சிகரத்தையுடையவாகிய பெரிய மூங்கிலையும் கவா அன் மலையினையுமுடைய மலையிடத்தே வருடைமான். உலலியது (பட். 138, 139). வானை அளாவிய உச்சியினை யுடைய சிறப்பு வாய்ந்த மலைக்கவாஅனில் புலி, மரையாவை வலம்படத் தொலைத்து உண்டது (அகம். 3:6-9). ஞாயிற்றின கதிர்கள் காயும் கவாஅனில் கூரிய கற்கள் கூர்முனையைத் தோற்றுவித்து வழிச் செல் வார் விரல்முனையைச் சிதைக்கும் (அகம்.5:11-14). மூங்கில்கள் ஒலிக்கும் தெய்வங்களையுடைய கவாஅ னில் கருவுற்றிருக்கும் பெண்புலியின் பசியினைப் போக்கக் களிற்றினைக் கொன்ற புலியேற்றை நல் லரவு மேய்தற்கு உமிழ்ந்த மணியொளியில் அதனை இழுத்துச் செல்லும் (அகம். 72:11-15), குளிர்வாய்ந்த மலையினது உயாந்த வளம் பொருந்தியது கவாஅன் (அகம்.98:1). மலைக்கவாஅன் ஒலிககும் வெள்ளிய அருவிகள் விளங்கப் பெற்றது (அகம்.118:1), திண் டேர்ச் செழியனது பொதியமலைக் கவாஅனில் உள்ள அழகிய நெடிய மூங்கிலை ஒக்கும் தோளை யுடையவள் தலைவி (அகம்.187:14,15), பிட்டனது மேகந்தவழும் உயர்ந்த உச்சியினையுடைய குதிரை மலைக் கவாஅனிலுள்ள, அகன்ற பாறையிலுள்ள நெடுஞ்சுனையிடத்து மழைத்துவலையால மலர்ந்த நீலமலர் நீர் ஒழுகுவது போலத் தலைவி கண்கள் நீரைச் சொரிந்தன (அகம். 143:12-16), அழகு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3lh10n2g1erg1f17gl0itbjp4pvqv00</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/181</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668604</id>
    <revision>
      <id>1987007</id>
      <timestamp>2026-11-05T10:53:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987007</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9569" sha1="7carm0po9tkpj8u4epygtskcra7qzky" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கவாஅன்
பெற மிளிர்ந்து இழிதரும் உயர்ந்து தோன்றும் அருவிகளையுடைய நேரான நெடிய மலைக்கவா அ னில் உள்ள சூரர மகளிர் போலத் தலைவி பெறுவதற்கு அரியள் (அகம். 162:22-25). நன்னனது மலை வானை அளாவிய நீண்ட மூங்கிலையுடைய கவா அனையும் பொன் பொருந்திய இடங்களையும் உடையது (அகம்.173:16-18). வானை அளாவிய உச்சியினையுடைய பெருமை தங்கிய மலையினது கவாஅனின் கண்ணே பேய்த்தேர் ஓடும் காட்டில் யானை கைந்நீட்டியும் வாய்திறந்தும் புனல் பெறாது கானை வெறுத்து நீங்கும் (அகம்.179: I-6). கற்கள் உயர்ந்த கொடிய கவாஅனைச் சார்ந்த சுரத்தின்கண்ணே தலைவி தலைவ னோடு உடன்போக்கினை மேற்கொண்டாள் (அகம். 189:8-10). ஆய் நன்னாட்டு அணங்கு உறையும் மலையில் கவிரம் என்னும் பெயருடைய அச்சம் பொருந்திய கவாஅனில் மென்மலர்களை யுடைய சுனையில் உறையும் சூர்மகள் போன்றவள் தலைவி (அகம்.198:14-17). வானில் ஓங்கிய உச்சி யினையுடைய மலைக் கவாஅன் கண்ணே கரடி யேற்றை குருளையுடைய பிணவோடு திளைக்கும் (அகம். 201:15-18). அருவியையுடைய மலைக்கவாஅன் கண்ணே மெல்லிய தலையினையுடைய இளைய பிடி இனத்துடன் இன்பமடைய புலிப்பகை வென்றது (அகம். 202:2-3). பசும்பூட் பாண்டியனது தெய்வம் பொருந்திய உயர்நிலை யுடைய பொதியமலைக் கவாஅனில் உள்ள ஒளி பொருந்திய காந்தட் பூப்போல மணக்கும் நறு நுதலையுடையள் தலைவி (அகம். 338:5-8). னது ஏழிற் குறைத்துக் கவா அனில், களிறு வேங்கை மலரைக் கவளமாக உண்ணும் (அகம். 349:8-11). கவாஅன் மூங்கிலுடன நெல்லிமரம் உயர்ந்த கற் பாறைகளையுடையது (அகம். 385:7,8). வானத் தைத் தொடுமபடி உயர்ந்த, குறுக்கிட்ட மலைக் கவாஅனில் உள்ள பெருங் களிற்றினது அடிச் சுவட்டின்கண் தங்கிய நீரைத் தலைவி தலைவ னோடு உண்டாள் (குறு. 262:5-8). கொடுமுடிகள் உயர்ந்த நீண்ட மலைக்கவா அனிடத்தே தலைவன் மார்பினைத் தெப்பமாகக் கொண்டு தலைவி அருவி யாடினாள் (குறு. 353:1-3) களிற்றியானை வேனிலின் தன்மையையுடைய மலையின் வெவ்வ றைக் கவா அனில் மேகம் முழங்குகின்ற கடுங்குரலைக் கூர்ந்து கேட்கும் (குறு. 396:4-6), மாயோன் போன்ற பெரிய மலைக் கவாஅனில் வாலியோன் (பலதேவன்) போன்ற வெள்ளருவி ஓடியது (நற்.38: 1,2). வெயில் விளங்கிய வெப்பமிக்க கோடை நீடிய மலைக் கவாஅனில் செந்நாய் மரையாவைத்
யானை
நன்ன
173
கவிர்
தொலைத்து உண்டு, எஞ்சிய மிச்சில் அருஞ்சுரம் செல்வோர்க்கு உணவாகும் (நற். 43:2-5). வானுற உயர்ந்த பெருமலைக் கவாஅனில் மிக்க இடி யோசையையுடைய மேகம் நள்ளிரவில் மழையைப் பொழிந்தது (நற். 53:4-6). வறட்சியுற்ற குனறத்து உச்சியின் கவாஅனிலுள்ளது வேட்டச்சீறூர் (நற். 92:4,5), வேனிற்குனறத்தில் வெப்பமிக்க மலைக் கவா அனில் நீர்வேட்கை கொண்ட யானை சென் றது (நற்.171:1,2). பலாவின் பயன்மிக்க கவா அனில் கிளைகளில் தங்கிய கொக்கின் மீனகுடை நாற்றம் தாங்க முடியாமல் மந்தி தும்மும் (நற்.326:1-4}, சேணுறத் தோனறும் மலைக்கவாஅனில் மழையில் நனைந்து உலறிய மயில் ஆடும் (நற். 887:4-6). கொடிச்சியாகிய தலைவியின் கண் போல் மலர்தல், குன்ற நாடனின் குன்றத்துக் கவாஅனில் உள்ள பைஞ்சுனைக்கண் பூத்த குவளை மலருக்கும் அரிது (ஐங். 299:1-4),
-
2.துடை. தலைவியாகிய குறுமகள் வயலைக் கொடி யாலாகிய அழகிய தழையுடைய தாழ்ந்த கவாஅ னையும் - துடையினையும் - திதலை அல்குலையும் உடையவள் (கவாஅன் என்பதற்குக் கவர்வுற என்னும் பாடமும் உண்டு) (அகம். 189:8,9). கவிகண்நோக்கு கையாற்கவித்துக் கண்ணால் உற்று நோக்கும் பார்வை. வன்கணாடவர் ஆகிய ஆறலை கள்வர் பார்வல் இருக்கையி லிருந்து கவிகண் நோக்கினால் - கையாற் கவித்துக கணணால உற்று நோக்கும் பார்வையால் - சுணடு வம்பலர் மீது செந்தொடை பிழையாது எயவர் (புறம். 3:19-21). கவிதை - செய்யுள். புகழப்படும் அறிவினையுடைய புலவர் நாவாற் பாடிய நன்கவிதை பொய்யாகாமல் வையையில் தண்ணம்புனல் பரந்து எங்கும் வளம் பெருகியது (பரி. 6:7-10).
கவிர் - முள்முருங்கை. இருளில் காட்டுப்பூனைப் பகைக்கு அஞ்சும் பெட்டைக கோழி பருத்திப் பெண்டின் சிறுதீ விளக்கத்துக் கவிர - முள முருங்கை பூப் போலும் கொண்டை யுடைய சேவலைக் கண்டு அச்சம் தணியும் (புறம். 326:1-6). கவிர் மரங்கள் செறிந்த மலையிடத்தே உறங்கும் கவரிமான்கள், பகற்பொழுதில தாம் மேய்ந்த பகு தியில் உள்ள நரந்தம் புற்களையும் அருவியையும் கனவிற்கண்டு மகிழும் (பதி. 11:81,22). தலைவி கவிர் இதழ்போன்ற காண்டற்கு இனிய சிவந்த வாயினை உடையவள் (அசும். 3:15,16). காட்டுப்பூனையின் ஆண், ஊனை விரும்பிய பிணவின் பசியைப் போக் கக் கவிர்ப்பூ அன்ன நெற்றியையுடைய சேவலைப் பற்ற அற்றம் பார்க்கும் (அகம். 367:8-12), நாரை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7carm0po9tkpj8u4epygtskcra7qzky</sha1>
    </revision>
  </page>
</mediawiki>