பக்கம்:அகநானூறு 2, புலியூர்க் கேசிகன்.pdf/425

<mediawiki xmlns="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/ http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11.xsd" version="0.11" xml:lang="ta">
  <siteinfo>
    <sitename>விக்கிமூலம்</sitename>
    <dbname>tawikisource</dbname>
    <base>https://ta.wikisource.org/wiki/%E0%AE%AE%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AE%B1%E0%AF%8D_%E0%AE%AA%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%AE%E0%AF%8D</base>
    <generator>MediaWiki 1.48.0-wmf.3</generator>
    <case>first-letter</case>
    <namespaces>
      <namespace key="-2" case="first-letter">ஊடகம்</namespace>
      <namespace key="-1" case="first-letter">சிறப்பு</namespace>
      <namespace key="0" case="first-letter" />
      <namespace key="1" case="first-letter">பேச்சு</namespace>
      <namespace key="2" case="first-letter">பயனர்</namespace>
      <namespace key="3" case="first-letter">பயனர் பேச்சு</namespace>
      <namespace key="4" case="first-letter">விக்கிமூலம்</namespace>
      <namespace key="5" case="first-letter">விக்கிமூலம் பேச்சு</namespace>
      <namespace key="6" case="first-letter">படிமம்</namespace>
      <namespace key="7" case="first-letter">படிமப் பேச்சு</namespace>
      <namespace key="8" case="first-letter">மீடியாவிக்கி</namespace>
      <namespace key="9" case="first-letter">மீடியாவிக்கி பேச்சு</namespace>
      <namespace key="10" case="first-letter">வார்ப்புரு</namespace>
      <namespace key="11" case="first-letter">வார்ப்புரு பேச்சு</namespace>
      <namespace key="12" case="first-letter">உதவி</namespace>
      <namespace key="13" case="first-letter">உதவி பேச்சு</namespace>
      <namespace key="14" case="first-letter">பகுப்பு</namespace>
      <namespace key="15" case="first-letter">பகுப்பு பேச்சு</namespace>
      <namespace key="102" case="first-letter">ஆசிரியர்</namespace>
      <namespace key="103" case="first-letter">ஆசிரியர் பேச்சு</namespace>
      <namespace key="250" case="first-letter">பக்கம்</namespace>
      <namespace key="251" case="first-letter">பக்கம் பேச்சு</namespace>
      <namespace key="252" case="first-letter">அட்டவணை</namespace>
      <namespace key="253" case="first-letter">அட்டவணை பேச்சு</namespace>
      <namespace key="710" case="first-letter">TimedText</namespace>
      <namespace key="711" case="first-letter">TimedText talk</namespace>
      <namespace key="828" case="first-letter">Module</namespace>
      <namespace key="829" case="first-letter">Module talk</namespace>
      <namespace key="1728" case="first-letter">Event</namespace>
      <namespace key="1729" case="first-letter">Event talk</namespace>
    </namespaces>
  </siteinfo>
  <page>
    <title>பக்கம்:அகநானூறு 2, புலியூர்க் கேசிகன்.pdf/425</title>
    <ns>250</ns>
    <id>250145</id>
    <revision>
      <id>1987304</id>
      <parentid>1481348</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T09:58:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>S.Naveenpriya</username>
        <id>17598</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987304</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3873" sha1="aqdbu8parwo0mpwmy2pl76qelt00m45" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;S.Naveenpriya&quot; /&gt;&lt;b&gt;{{rh|410||அகநானூறு - மணிமிடை பவளம்}}{{rule}}&lt;/b&gt;&lt;/noinclude&gt;

பிற்சேர்க்கை -3

    மணிமிடை பவளத்துள் 
   பாடப்பெற்றோர் வரலாறுகள் 
(மணிமிடை பவளத்துச் செய்யுட்களுள் வரும் பல தலைவர்கள் அரசர்களைப் பற்றிய குறிப்புக்கள் அகர வரிசையில் எண் - செய்யுள் எண்) 

அகுதை(208)
இவன் கூடல் நகரிலே இருந்து அரசோச்சியவொரு குறு நிலத் தலைவன். கபிலர். கல்லாடனார், பரணர் போன்ற புலவர் பெருமக்களின் பாராட்டுக்களைப் பெற்றவன். வெளியன் வேண்மான் ஆஅய் எயினன் பாழிப்பரந்தலையிலே மிஞலியோடு போரிட்டுப்புண்பட்டு வீழவும், நன்னன் படுகளஞ் சென்று அருளாது ஒளிந்து கொள்ளவும், வேள் மகளிர் பூசலைக் களைந்து உதவியவன் இவன் என்பது இந்தப் பாட்டிலே வரும் செய்தியாகும். பின்னர் இவனுக்கு ஆபத்து நேர்ந்த காலத்திலே, இவனை அரண்மிகுந்த இடத்திலே வைத்துக் காத்து நின்றவர்கள் கோசர்களாவர். இவனது கூடல் நகரம் மேற்காநாட்டுக் கூடல் எனப்படும் ‘கூடலூர் நகரம்.


அதிகன் (142,162)
வெளியன் வேண்மான் ஆய் எயினன் என்பவனே இந்த அதிகன் எனப்படுபவனுமாவன். இந்த இரண்டு பாடல்களையும் பாடியவர் பரணர். ‘வாய் மொழி மிஞ்லி புள்ளிற்கு ஏமமாகிய பெரும் பெய்யர் அதிகற் கொன்று வந்து ஒள்வாள் அமலை ஆடியதாகவும் (142); நல்லிசை தரூஉம் இரவலர்க்கு உள்ளிய நகை பிழைப்பு அறியாக் கழல்தொடி அதிகன் எனவும் (162) கூறியிருப்பதனை இந்நூலுட் காண்கிறோம். மிஞலியோடு போரிட்டு வீழ்ந்தவன் வெளியன் வேண்மான் ஆய் எயினன் எனவும், அவன் வீழ்ந்தபோது ஒண் கதிர்தெறா அமைப் புள்ளொருங்கு சிறகரின் கோலி நிழல் செய்தன எனவும், பரணரே (208) உரைப்பதனால், இவனே அவன் எனலாம். தகடுரை ஆண்டிருந்தவனாகிய அதிகமான் நெடுமான் அஞ்சியும், பாண்டியர் படைத்தலைவனாகப் பணியாற்றியவனாகக் கொங்கரோடு நடந்த வாகைப் பறந்தலைப் போரிலே பட்ட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>aqdbu8parwo0mpwmy2pl76qelt00m45</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:பாட்டரங்கப் பாடல்கள்.pdf/137</title>
    <ns>250</ns>
    <id>362988</id>
    <revision>
      <id>1987308</id>
      <parentid>811734</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T10:09:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>S.Naveenpriya</username>
        <id>17598</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987308</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2927" sha1="oue5fdszhukq9mtfzm4eivuqjs2vred" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;S.Naveenpriya&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿25. விடுதலை
(எண்சீர் விருத்தம்) 
வான்நோக்கி நீண்டுயர்ந்த மலையுச்சிச் சாரல்
 வளைந்துதவழ் நீளருவி எழுந்துவரு திங்கள் 
மான்நோக்கிப் பிணை தாவி விளையாடு பாறை
 வருவழியின் எதிர்ப்பெல்லாம் தூளாக்கிக் கொண்டு 
தேன்நோக்கிப் பாட்டிசைக்கும் வரிவண்டிற் கேற்பச்
 சிறுமுழவைப் போலிசைத்து ஆற்றேடு சேர்ந்து 
கூன்நோக்கி எதிர்த்தெதிர்த்தே குறுக்கீடில் லாமல்
 குலந்தழைக்க வாழ்வதுவே விடுதலையென் போமே!

கார்தேங்கும் நீளேரிக் கரையேறிப் போனேன்;
 காற்றினிலே படபடக்கும் நீண்டபனை யோலைக்
கூர்தேங்கும் நுனியினிலே குருவிகளின் கூடு
 குடிசெய்யும் சிற்றுார்போல் கலகலப்பைக் கூட்டச்
- சீர்தேங்கும் விடுதலையின் சிறகடித்துப் புட்கள்
 செயலடிமை யில்லாமல் சிறந்திருக்கக் கண்டேன்!
பார்தேங்கும் வாழ்க்கையிலே எவ்வுயிரும் எந்தப் -
 பணிப்பின்றி உயிர்வாழல் விடுதலையென் போமே! 

நீண்டிருந்த தென்னையிலே செம்மூக்குப் பச்சை
 நிறக்கிளிகள் இணைந்தினைந்து சிறகடித்துத் தாவி 
ஆண்டிருந்த பசும்புதரில் செங்கோவை: கோதி - 
 அச்சமின்றி அடிமையின்றி ஆல்விழுதில் ஆடும்! 
ஈண்டிருந்த எவ்வுயிரும் விடுதலையில் என்றும்
 இனிதிருந்து வருதலையே எண்ணியெண்ணி மேலோர் மாண்டாலும் விடுதலையில் மாள்வதுவே இன்பம்! 
மக்களினப் பிறப்புரிமை விடுதலையென்பாரே!&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>oue5fdszhukq9mtfzm4eivuqjs2vred</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>விக்கிமூலம்:முதற் பக்கம்/பக்க விவரங்கள்</title>
    <ns>4</ns>
    <id>411300</id>
    <revision>
      <id>1987035</id>
      <parentid>1860184</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:48:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Info-farmer</username>
        <id>232</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>https://wikistats.wmcloud.org/</comment>
      <origin>1987035</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2302" sha1="n1ynbw149w2e6ljdun4quva2qmun2zl" xml:space="preserve">★ [https://indic-wsstats.toolforge.org/ இந்திய விக்கிமூல ஒப்பீட்டுப் பட்டியல்]
★ அயல்மொழி விக்கிமூல ஒப்பீடுகள்: [https://meta.wikimedia.org/wiki/Wikisource#List_of_Wikisources  ஒப்பீடு 1],  [https://wikistats.wmcloud.org/ ஒப்பீடு 2]&lt;br&gt;
{{c|'''மெய்ப்பு நிலைகள்'''}}
*  &lt;span class=&quot;quality1&quot;&gt;மெய்ப்புச் செய்ய வேண்டியன&lt;/span&gt; :  [[:பகுப்பு:‎Index Not-Proofread|{{PAGESINCATEGORY:Index Not-Proofread}} அட்டவணைகளில்,]]  [[:பகுப்பு:மெய்ப்பு_பார்க்கப்படாதவை‎|{{PAGESINCATEGORY: மெய்ப்பு_பார்க்கப்படாதவை‎}} பக்கங்கள் ]] 
*  &lt;span class=&quot;quality3&quot;&gt;முதற்கட்டப்பணி முடிந்தவை&lt;/span&gt; :  [[:பகுப்பு:‎Index Proofread|{{PAGESINCATEGORY:Index Proofread}} அட்டவணைகளில்,]]  [[:பகுப்பு:மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை‎|{{PAGESINCATEGORY:மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை‎}} பக்கங்கள் ]] 
*  &lt;span class=&quot;quality4&quot;&gt;2 ஆம் கட்டப்பணி முடிந்தவை&lt;/span&gt; :  [[:பகுப்பு:‎Index Validated|{{PAGESINCATEGORY:Index Validated}} அட்டவணைகளில்,]]  [[:பகுப்பு:சரிபார்க்கப்பட்டவை|{{PAGESINCATEGORY:சரிபார்க்கப்பட்டவை}} பக்கங்கள் ]] 
* இதுவரை கண்டறியப்பட்ட [[:பகுப்பு:சிக்கலானவை‎| சிக்கலான பக்கங்கள் = ]] &lt;span class=&quot;quality2&quot;&gt;{{PAGESINCATEGORY: சிக்கலானவை‎}} &lt;/span&gt; 
* இதுவரை கண்டறியப்பட்ட [[:பகுப்பு:உரை இல்லை|வெற்றுப் பக்கங்கள் = ]]&lt;span class=&quot;quality0&quot;&gt;{{PAGESINCATEGORY: உரை இல்லை}} &lt;/span&gt;</text>
      <sha1>n1ynbw149w2e6ljdun4quva2qmun2zl</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1987036</id>
      <parentid>1987035</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:50:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Info-farmer</username>
        <id>232</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>+ விரிவு</comment>
      <origin>1987036</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2319" sha1="s4dhwi7t52br9owz9qapxrfs9ytyehw" xml:space="preserve">★ [https://indic-wsstats.toolforge.org/ இந்திய விக்கிமூல ஒப்பீட்டுப் பட்டியல்]
★ அயல்மொழி விக்கிமூல ஒப்பீடுகள்: [https://meta.wikimedia.org/wiki/Wikisource#List_of_Wikisources  ஒப்பீடு 1],  [https://wikistats.wmcloud.org/display.php?t=ws/ ஒப்பீடு 2]&lt;br&gt;
{{c|'''மெய்ப்பு நிலைகள்'''}}
*  &lt;span class=&quot;quality1&quot;&gt;மெய்ப்புச் செய்ய வேண்டியன&lt;/span&gt; :  [[:பகுப்பு:‎Index Not-Proofread|{{PAGESINCATEGORY:Index Not-Proofread}} அட்டவணைகளில்,]]  [[:பகுப்பு:மெய்ப்பு_பார்க்கப்படாதவை‎|{{PAGESINCATEGORY: மெய்ப்பு_பார்க்கப்படாதவை‎}} பக்கங்கள் ]] 
*  &lt;span class=&quot;quality3&quot;&gt;முதற்கட்டப்பணி முடிந்தவை&lt;/span&gt; :  [[:பகுப்பு:‎Index Proofread|{{PAGESINCATEGORY:Index Proofread}} அட்டவணைகளில்,]]  [[:பகுப்பு:மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை‎|{{PAGESINCATEGORY:மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை‎}} பக்கங்கள் ]] 
*  &lt;span class=&quot;quality4&quot;&gt;2 ஆம் கட்டப்பணி முடிந்தவை&lt;/span&gt; :  [[:பகுப்பு:‎Index Validated|{{PAGESINCATEGORY:Index Validated}} அட்டவணைகளில்,]]  [[:பகுப்பு:சரிபார்க்கப்பட்டவை|{{PAGESINCATEGORY:சரிபார்க்கப்பட்டவை}} பக்கங்கள் ]] 
* இதுவரை கண்டறியப்பட்ட [[:பகுப்பு:சிக்கலானவை‎| சிக்கலான பக்கங்கள் = ]] &lt;span class=&quot;quality2&quot;&gt;{{PAGESINCATEGORY: சிக்கலானவை‎}} &lt;/span&gt; 
* இதுவரை கண்டறியப்பட்ட [[:பகுப்பு:உரை இல்லை|வெற்றுப் பக்கங்கள் = ]]&lt;span class=&quot;quality0&quot;&gt;{{PAGESINCATEGORY: உரை இல்லை}} &lt;/span&gt;</text>
      <sha1>s4dhwi7t52br9owz9qapxrfs9ytyehw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/174</title>
    <ns>250</ns>
    <id>631391</id>
    <revision>
      <id>1987081</id>
      <parentid>1950507</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T03:54:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987081</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10388" sha1="ju6uhu36gi1peqqgszl7fe1j3pdc0g1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐயனார்‌|146|ஐயாதிச்‌ சிறுவெண்டேரையார்‌}}&lt;/noinclude&gt;றார். தாம் பயிலும் பாடங்களுக்கு ஏற்ற உரைக் குறிப்புகள் எழுதுவதையும், வினா விடைகள் எழுதிப் படிப்பதையும் வழக்கமாகக் கொண்ட இவர், 1933–இல் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ் வித்துவான் தேர்வு எழுதித் தேறினார். பள்ளியிறுதித் தேர்வுக்குரிய தமிழ்ப் பாடத்திற்கு வினா விடை எழுதி வெளியிட்டு மாணவர்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வந்தார்.

{{Css image crop
|Image = வாழ்வியற்_களஞ்சியம்_6.pdf
|Page = 174
|bSize = 470
|cWidth = 123
|cHeight = 105
|oTop = 140
|oLeft = 60
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|ஐயன்பெருமாள் கோனார்}}

இவர் 1942–இல் புனித சூசையப்பர் கல்லூரியில் தமிழாசிரியராகும் வாய்ப்புப் பெற்றார். தம் 60-ஆம் ஆண்டு முடிய மாணவர் மனங்கொள்ளும் வகையில் தமிழாசிரியராகப் பணியாற்றினார். ஆசிரியர்களும், நிருவாகத்தினரும் போற்றிப் பாராட்டும் வண்ணம் ஓய்வு பெற்றார்.

பள்ளி இறுதிவகுப்பு, கல்லூரி இடைநிலை வகுப்பு ஆகியவற்றின் தமிழ்ப்பாட நூல்களுக்கு உரை நூல்கள் எழுதி வெளியிட்டு வந்தார். முன்னிலை வகுப்பு, டி.இ.எல்.சி. முதலியவற்றிற்கான நூல்களுக்கும் உரை எழுதி வெளியிடச் செய்தார். அடுத்து 4 முதல் 8–ம் வகுப்புவரை அரசாங்கத் தமிழ்ப்பாட நூல்களுக்கும், இளங்கலை வகுப்புகளுக்கும் உரை எழுதினார். இவர் எழுதிய பாட நூல்கள் பல. கோனார் தமிழ்க் கையகராதி ஒன்றும் வெளிவந்துள்ளது.

இவர் 1965–ஆம் ஆண்டு தம் மணிவிழாக் கண்டு மகிழ்ந்தார். ஆனந்த விகடன், ஆசிரிய இரத்தினங்கள் என்ற தலைப்பில் பாராட்டுரை வழங்கிச் சிறப்பித்தது. உறையூர் வாகீச பக்தசன சபையார் இவருக்குப் பொன்னாடை போர்த்திச் ‘செம்பொருட் காட்சியர்’ எனும் பட்டம் வழங்கிச் சிறப்பித்தனர். காஞ்சி காமகோடி பீடாதிபதி சங்கராச்சாரியார் ‘திருப்பாவை ஆராய்ச்சிமணி’ எனும் பட்டமும், தங்கப் பதக்கமும் வழங்கிச் சிறப்பித்தார்.

பணிவையும், இன்சொல்லையும் அணிகளாகக் கொண்ட இவர் எடுப்பான தோற்றமும், பக்தியும், பண்பும் கொண்டு விளங்கினார். அறுபத்து மூன்று ஆண்டுகள் வாழ்ந்து சிறந்தார். மாணவர் உலகமும் ஆசிரியர் உலகமும், சமய உலகமும், தமிழ் உலகமும் பயனடையுமாறு கற்பிக்கும் ஆசிரியராகவும் உரையாசிரியராகவும் விளங்கிய இவர் 1.1.1969-ஆம் நாள் காலை காலமானார்.
{{Right|&lt;b&gt;சி.ந.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐயன்‌ பெருமாள்‌ கோனார்‌&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐயனாரிதனார்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐயனாரிதனார்&lt;/b&gt;}} சேர அரசர் குலத்தில் பிறந்தவர். ஐயனாரிதனார் என்பது திருவிடைக்கழியைச் சார்ந்த குராஞ்சேரியிலுள்ள சாத்தாவின் பெயர். இவர் இயற்றிய நூல் புறப்பொருள் வெண்பாமாலை ஆகும். இந்த நூலுக்கு முதனூல் அகத்தியர் மாணாக்கர் பன்னிருவரால் இயற்றப்பட்டதாகக் கூறப்படும் ‘பன்னிரு படலம்’ ஆகும். ஐயனாரிதனார் தமிழ் நூல்களில் சிறந்த அறிவு வாய்ந்தவர். சைவ சமயத்தைச் சார்ந்தவர் என்பது இவரது நூலில் பிள்ளையார், சிவபெருமான் ஆகிய கடவுளருக்கு வணக்கம் கூறப்பட்டிருப்பதிலிருந்து புலனாகிறது. தாம் சேரர் மரபினராயினும் சோழ பாண்டியர்களையும் ஒப்பச் சிறப்பித்துள்ளார். அதேபோன்று சைவசமயத்தவராயிருப்பினும் திருமாலைப் பற்றியும் உரிய இடங்களில் புகழ்ந்து கூறுகிறார். அவை, இவரது சமயப் பொதுமை நிலையைச் சுட்டுகின்றன. இவர் கி.பி. 9–ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியைச் சார்ந்தவர். ஆனால், கி.பி. 8–ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்னிருந்தவராகக் கூறலாம் என்பர், ‘தமிழ் வரலாறு’ எனும் நூலாசிரியரான சீனிவாசப்பிள்ளை. புறப்பொருள் வெண்பாமாலை, தமிழ் இலக்கணம் ஐந்தனுள் பொருளின் பகுதியாகிய அகம், புறம் என்னும் இரண்டில், புறப்பொருளுக்கு இலக்கியமாகிய வெண்பாக்களின் வரிசையையும் இலக்கண நூற்பாக்களையும் உடையதாகலின் இப்பெயர் பெற்றது. இந்நூல் புறத்தின் இலக்கணமாகிய சூத்திரங்களையும், அவற்றின் இலக்கியமாகிய வெண்பாக்களையும், அவ்வெண்பாக்களின் கருத்தைத் தனியே புலப்படுத்தி ஒவ்வொன்றன் முன்னும் நிற்பனவாகிய கொளுக்களையும் உடையது. இந்நூலுக்குச் சாமுண்டித்தேவ நாயனார் உரை செய்துள்ளார். இதில் வெட்சிப் படலம் முதல் பெருந்திணைப் படலம் முடியப் பன்னிரண்டு படலங்கள் உள்ளன. இதிலுள்ள வெண்பாக்கள் 361 ஆகும்.
{{Right|&lt;b&gt;மு.அ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐயனாரிதனார்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐயாதிச் சிறுவெண்டேரையார்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐயாதிச் சிறுவெண்டேரையார்&lt;/b&gt;}} சங்கப் புலவர்களுள் ஒருவர். இவர் பெயரில் அமைந்துள்ள ஐயாதி என்பது இவரது ஊர்ப் பெயராகும். சிறு வெண்டேரையார் என்னும் புலவரினின்றும் வேறுபடுத்திக் காட்டுதற்கு ஊர்ப் பெயரை இணைத்து ஐயாதிச் சிறுவெண்டேரையார் என வழங்கியிருக்கலாம். இவர் பெயர் ஐயாதிச் சிறுவெண்டரையார் எனவும் சில ஏடுகளில் காணப்படுகிறது. தேரையார் என்னும் பெயர் பிற்காலத்திலும் வழக்கிலிருந்துள்ளது என்பதற்குச் சான்றாகப் ‘பதார்த்தகுண சிந்தாமணி’ என்னும் நூலை எழுதியவர் பெயர் தேரை-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ju6uhu36gi1peqqgszl7fe1j3pdc0g1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/181</title>
    <ns>250</ns>
    <id>631392</id>
    <revision>
      <id>1987089</id>
      <parentid>1899929</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T04:31:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987089</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4797" sha1="r1niup6ilqj1jazp2177bh0cq227a6x" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐரோப்பா|153|ஐரோப்பா}}&lt;/noinclude&gt;{{dhr}}
{{Css image crop
|Image = வாழ்வியற்_களஞ்சியம்_6.pdf
|Page = 181
|bSize = 470
|cWidth = 300
|cHeight = 260
|oTop = 53
|oLeft = 92
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|ஐரோப்பா}}

ஆசு (Asu) என்றழைத்தனர். ஆசு என்ற சொல்லுக்கு உதய சூரிய நாடு என்பது பொருள். தம் பகுதிக்கு மேற்கிலிருந்த பிரிவை அவர்கள் ஈரப்பு (Erab) என்று கூறினர். ஈரப்பு என்னும் சொல்லுக்குச் சூரியன் மறையும் நாடு என்பது பொருள். ஆசு, ஈரப்பு என்னும் சொற்களிலிருந்தே ஆசியா, ஐரோப்பா என்னும் இக்காலப் பெயர்கள் வந்திருக்க வேண்டும் என்று கருதுகிறார்கள்.

ஐரோப்பாவின் பரப்பு உலகப் பரப்பளவில் 8 விழுக்காடுதான். எனினும், ஆசியா ஆப்பிரிக்கா அமெரிக்காக் கண்டங்களுக்குச் செல்லும் வழித்தடத்தில் அமைந்திருப்பதால் இக்கண்டம் பரப்பளவில் சிறியதாயினும் முக்கியமானதெனக் கருதப்படுகிறது.

இக்கால உலகை உருவாக்கும் புத்துலகக் கருத்துகளின் பிறப்பிடம் ஐரோப்பா எனில் மிகையாகாது. இக்கண்டத்தின் பகுதியாக விளங்கும் கிரீசு நாட்டில் தான் மக்களாட்சிக் கொள்கையும், அறிவியல் ஆய்வு உணர்ச்சியும் பிறந்தன. உரோமாபுரியிலிருந்து நேர்மையான சட்டங்களும், ஐரோப்பாவை இணைக்கும் முயற்சிகளும் உருவாயின. மனித உழைப்புக்கு மாறாக முதன் முதலாகப் பெருமளவில் இயந்திரங்களை இயக்கியவர்களும் இவர்களேயாவர். இங்கு கி.பி. 19–ஆம் நூற்றாண்டில் ஏற்பட்ட தொழிற் புரட்சியால் ‘ஐரோப்பா உலகப் பணிமனை’ எனக் கூறும் மரபு உண்டாயிற்று.

ஐரோப்பியக் கப்பல்கள் பெருங்கடல்களில் சுற்றியலைந்து உலக வாணிகத்தைப் பரப்பவும், புதிய நாடுகளைக் காணவும் கடந்த முந்நூறு ஆண்டுகளாக முயன்று வந்துள்ளன. வட அமெரிக்கா, தென் அமெரிக்கா, ஆப்பிரிக்கா, ஆசியா, ஆசுத்திரேலியா போன்ற கண்டங்களில் பெரும் குடியேற்றப் பேரரசுகளை அமைத்துக் கொண்டு, அங்கெல்லாம் தம் பழக்கவழக்கங்களையும், மொழிகளையும் புகுத்தப் பாடுபட்டவர்களும் ஐரோப்பியர்களே யாவர். எனினும், 20–ஆம் நூற்றாண்டில் மூண்ட இரு உலகப் போர்கள் பெரும்பாலும் ஐரோப்பாவின் பல பகுதிகளை அழித்ததுடன், அதன் வளமான பாரம்பரியத்தைச் சீர்குலைக்கவும் செய்தன.

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர்ச் சோவியத்து ஒன்றியம் எனப்படும் உருசியா உலக வல்லர-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r1niup6ilqj1jazp2177bh0cq227a6x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/157</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632207</id>
    <revision>
      <id>1987090</id>
      <parentid>1986945</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T04:33:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987090</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10654" sha1="o3g7chwiyv5734ew8crdtuw7nm7b65i" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தெழுத்து|129|ஐந்தெழுத்து}}&lt;/noinclude&gt;&lt;section begin=&quot;ஐந்தெழுத்து&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்தெழுத்து:&lt;/b&gt;}} சித்தாந்த சைவ நெறிப்படி, அன்பே சிவமாய் ஒன்றிச் சமாதிநிலை பெற இயலாதாருக்கு அப்பேற்றினை அருளவல்லது ஐந்தெழுத்தினை விதிப்படி ஓதுதலாகும். ஐந்தெழுத்து என்பது சிவபெருமானின் திருநாமமாகிய ‘நமச்சிவாய’ என்பதே. இதனைக், ‘காதலாகி’ எனத் தொடங்கும் தேவாரப் பாடலில், ‘நாதன் நாமம் நமச்சி வாயவே’ (தேவா. 3:49:1) என்று எடுத்து இயம்புகிறார் திருஞானசம்பந்தப் பெருமான், ‘ஆன்நல் வெள் ஊர்தி யான்தன் மந்திரம் நமச்சிவாய் ஆக நீறு அணியப் பெற்றால் வெந்து அறும் வினையும் நோயும்’ (தேவா. 4:77:4) என்றும், ‘நாமம் பரவி நமச்சிவாய என்னும் அஞ்செழுத்தும், சாமன்று உரைக்கத் தருதி கண்டாய் எங்கள் சங்கரனே’ (தேவா. 4:103:3) என்றும் திருநாவுக்கரசர் அருளிச் செய்கிறார். ‘நமச்சிவாய வாஅழ்க நாதன் தாள் வாஆழ்க’ என்றே மணிவாசகரின் திருவாசகம் தொடங்குகிறது.

ஐந்தெழுத்து மந்திரம், சைவ சமய குரவர் நால்வரும் வாழ்ந்த காலத்திற்கு மிக முன்பாகவே மக்களிடையில் பயின்றுவரும் ஒன்றாகும். சிலப்பதிகாரப் பெருங்காவியத்திலே, இளங்கோவடிகள், ‘அருமறை மருங்கின் ஐந்தினும் எட்டினும், வருமுறை எழுத்தின் மந்திரம் இரண்டு’ (சிலப். காடுகாண். 128-9) என வரும் பகுதியில் பஞ்சாக்கரமாகிய திருவைந்தெழுத்தினைச் சிறப்புடைய மந்திரங்கள் இரண்டினுள் முன் வைத்து ஓதியுள்ளார். இக்காவியத்திற்கு முதல் உரை கண்ட அரும்பதவுரையாசிரியர், ‘ஐந்தும் எட்டு மாவன பஞ்சாக்கரம் அட்டாக்கரம்’ என்று விளக்கம் தந்துள்ளார்.

சைவத் திருமுறைகளில் இம்மந்திரப் பெருமை குறித்துப் பேசப்பெற்ற பகுதிகள் பலவாகும். நமச்சிவாயத் திருப்பதிகம் தேவாரம் பாடிய மூவர் வாக்கிலும் இடம் பெற்றுள்ளன. (தேவா. 3:49,4.11,7:48) ‘நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே’ (தேவா. 4:11:1) என்பது அப்பரடிகளின் அருள்வாக்கு. சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள், ‘நற்றவா உனை நான் மறக்கினும் சொல்லும் நா நமச்சிவாயவே’ (தேவா. 7:48:1) என்கிறார். இவ்வாறு உள்ளம் ஒன்றித் திருவைந்தெழுத்தினை ஓதுவது சிவநெறி நிற்பாரின் சிறப்பு ஆகும். இம்மந்திரத்தை நியமத்துடன் ஓதின், ஓதுவாரது வல்வினை சிந்தும்; எல்லாத் தீங்கும் நீங்கும்; செல்வமும் நிறையும்; அவர் பந்தபாசம் அறுக்க வல்லவராவர் என்கிறார் திருஞானசம்பந்தர். அப்பரடிகள் இந்நமச்சிவாய மந்திரத்தை, நாவினுக்கு அருங்கலம், நல்லக விளக்கு, நன்னெறியாவது, ‘பண்ணிய உலகினில் பயின்ற பாவத்தை நண்ணிநின்று அறுப்பது, நாம் உற்ற நடுக்கத்தைக் கெடுப்பது, நலம் மிகக் கொடுப்பது’ என்று போற்றுகிறார்.

தேவாரத் திருமுறைகளில் ‘அஞ்செழுத்து’ என்றே எங்கும் பேசப்பட்டுள்ளது. இதனால் தேவார காலத்தில் ஐந்தின் போலியான ‘அஞ்சு’ என்பது பெருவழக்காயிற்றுப் போலும். அஞ்செழுத்தின் பெருமை பேசும் திருஞானசம்பந்தர் அருளிய ஒரு பதிகம், ‘பஞ்சாக்கரத்திருப்பதிகம்’ (தேவா. 3:22) எனப் போற்றப்படுகிறது. இப்பதிகப் பாடல்களில், ‘கூற்றை அஞ்ச உதைத்தன அஞ்செழுத்துமே’ ‘அந்தியுள் மந்திரம் அஞ்செழுத்துமே’ என்றாற்போல வருவன காணத்தகும். ‘அந்தியும் நண்பகலும் அஞ்சு பதம் சொல்லி’ (7:83:1) என்றும், ‘பஞ்ச மந்திரம் ஓதும் பரமனார்’ (தேவா. 5:11:3) என்றும் திருவைந்தெழுத்தினை, ‘அஞ்சுபதம்’, ‘பஞ்சமந்திரம்’ என்று குறிப்பிடும் வழக்கும் தெரியவருகிறது.

திருமூலர் திருமந்திரத்திலே ஒன்பதாம் தந்திரத்தில் ‘பஞ்சாக்கரம்’ பற்றிய விளக்கப்பகுதி காணப்படுகிறது. தூல பஞ்சாக்கரம் (பரிய ஐந்தெழுத்து), சூக்கும பஞ்சாக்கரம் (நுண்மை ஐந்தெழுத்து), அதிசூக்கும பஞ்சாக்கரம், (மீநுண்மை ஐந்தெழுத்து) என்னும் மூவகை நிலையில் ஓதும் முறைமையும் பயனும் அடுத்தடுத்து விளக்கப்பட்டுள்ளன. ‘ஒன்றுகண் டேனிவ் வுலகுக் கொருகனி, நன்றுகண் டாயது நமச் சிவா யக்கனி’ (திருமந். 2649) என்பது தூல பஞ்சாக்கரம். ‘தெளிய ஓதிச் சிவாயநம என்னும், குளிகை யிட்டுப்பொன் னாக்குவன் கூட்டையே’ (திருமந். 2659) என்பது சூக்கும பஞ்சாக்கரத்தை உணர்த்தும் திருமந்திரப்பகுதி. ‘சிவாய சிவசிவ என்றே சிந்தை, அவாயங் கெடநிற்க ஆனந்தம் ஆமே’ (திருமந். 2669) என்னும் திருமந்திரப் பாடற் பகுதியில் அதிசூக்கும பஞ்சாக்கரம் பற்றிக் காணலாம். ‘சிவயசிவ’ என்பதே இங்குச் சுட்டப்பெறும் மீநுண்மை ஐந்தெழுத்து.

தவநிலை வேண்டித் திருவைந்தெழுத்தினை ஓதுவார், சிகாரத்தை முதலாகக் கொண்டு, ‘சிவாய நம’ என்று ஓதுவர். ‘சித்தம் ஒருக்கிச் சிவாய நம என்று இருக்கின் அல்லால்’ (தேவா. 4:94:5), ‘உருவாய்த் தெரிந்து உன்தன் நாமம் பயின்றேன், திருவாய் பொலியச் சிவாய நம என்று நீறு அணிந்தேன்’ (தேவா. 4:94:6), ‘வல்லவாறு சிவாயநம என்று, நல்லம் மேவியநாதன்அடி தொழ’ (தேவா. 5:43:6) என வருவன அப்பரடிகளின் அருள்வாக்கு. ‘நானே யோதவம் செய்தேன் சிவாயநம எனப் பெற்றேன்’ என்பது மணிவாசகரின் திருவாக்கு (திருவாசகம் 38:10). ‘சிவாயநம என்று சிந்தித்திருப்பார்க்கு அபா-&lt;noinclude&gt;

&lt;b&gt;வா.க. 6 – 9&lt;/b&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>o3g7chwiyv5734ew8crdtuw7nm7b65i</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/158</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632208</id>
    <revision>
      <id>1987091</id>
      <parentid>1986944</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T04:33:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987091</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10725" sha1="qii607bvfhllmjip6c5g5ls6e2mwre0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐந்தெழுத்து|130|ஐந்தொழில்}}&lt;/noinclude&gt;யம் ஒருநாளும் இல்லை’ என்பது ஔவை மூதாட்டியின் மூதுரை. ‘சிவாயநம’ என்னும் நுண்மைத் திருவைந்தெழுத்தில் சி-சிவனையும், வ-சக்தியையும், ய - சீவனையும், ந - மலத்தையும், ம - மாயையும் குறிக்கும் எனவும் திருமந்திரம் விளக்குகிறது.

தேவாரம், திருவாசகம், திருமந்திரம் முதலிய திருமுறைகளில் காணப்பெறும் ஐந்தெழுத்து உண்மைகளை அடியொற்றியே சைவசித்தாந்த சாத்திரங்களும் அறிவுறுத்துகின்றன. உமாபதி சிவனார் அருளிய திருவருட்பயனில் 9-ஆம் பகுதியாக ‘ஐந்தெழுத்தருள் நிலை’ எனப் பத்துக்குறட்பாக்களைக் கொண்ட ஒரு பகுதி உள்ளது. இப்பகுதியில் ஐந்தெழுத்துண்மைகளைத் தெளிவுற விளக்கியுள்ளார். திருவைந்தெழுத்தினை முறைப்படி ஓதுதலால் திருவருட்பேறு சித்திக்கும் என்பது இங்கு எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. பதி, பசு, பாசம் என்னும் முப்பொருளும் இறை, சக்தி, ஆன்மா, பாசம், மாயை என ஐந்து வகையாக நிற்றலால், இந்த ஐந்தினையும் சிவபெருமானது இருப்பெயராகிய திருவைந்தெழுத்தில் பொருந்த வைத்துக் காட்டியுள்ளனர். ‘சிவன்அருள் ஆவி திரோதம் மலம் ஐந்தும், அவனெழுத்து அஞ்சின் அடைவாம்’ என்பது உண்மை விளக்கம் (41). ஐந்தின் நடுநாயகமாக உள்ள ஆன்மா இறைவனது அருட்சத்தி திரோதமாய் நின்று செயற்படுத்த மாயையை விடுத்துச் சிவசத்தியாகிய சிவனருளைப் பெறவேண்டும் என்பர். ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவம் இத்திருவைந்தெழுத்தின் நுண்ணிய நிலையாகும். எனவேதான் ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவத்துடன் மந்திரங்களை ஓதி வருகின்றனர். ஓங்காரத்து உட்பொருளாய் இறைவன் நடனமிடுதலையே பெருமானைச் சுற்றிலும் விளங்கும் திருவாசி உணர்த்தும் குறிப்பாகும்.

அம்பலக் கூத்தன் திருவுருவுடன் திருவைந்தெழுத்தினைத் தொடர்புபடுத்தியும் ஆன்றோர் உரைத்துள்ளனர். கூத்தப்பிரானின் திருவடி நகரம்; வயிறு மகரம்; தோள் சிகரம்; முகம் வகரம்; திருமுடி யகரம். திருவடி நகரமாகிய திரோதானசத்தி உயிர்களைத் தன்னிடத்தே கூட்டி, அவ்வுயிர்களிடம் மறைந்திருக்கும் மாயையினை உதரமாகிய மகரத்தில் காட்டி, எங்கும் நிறைஇறை சிவபரம்பொருள் என்பதைத் தோள்களாகிய சிகாரத்தால் உணர்த்தி, உபதேசம் வழங்கும் முகமாக வகரத்தைக்காட்டி, அதன்வழியாகப் பக்குவம் பெற்ற ஆன்மாக்கள் முடியாக விளங்கும் என்பதைத் திருமுடி யகரம் காட்டும் குறிப்பு என்பர். இங்ஙனம் காணும் நடனம் ஊன நடனம் எனப்படும். இனி, ஞான நடனத்தில், பெருமான் ஏந்திய உடுக்கையில் சிகரமும், வீசிய கரத்தில் வகரமும், அபய கரத்தில் யகரமும், நெருப்புத் தங்கிய அகலில் நகரமும் ஊன்றிய திருவடியில் மகரமுமாகக் கொண்டு ஓங்காரத் திருவாசியின் நடுவில் பெருமான் நடனமிடுகின்றார் என்பர். இவ்வுண்மையினை உணரும் உயிர்கள் மலமாயை நீங்கிச் சிவசத்திகளின் இடையில் இடையூறு இன்றி மலமாயைகள் மீளவும் தாக்கா வண்ணம் நிலைத்த இன்பத்தில் வாழும், இவ்வண்ணம் பேரின்பப் பெருவாழ்வைத்தருவது திருவைந்தெழுத்தே என்பது தெளிவு.
{{Right|&lt;b&gt;மு.ச.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐந்தெழுத்து&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐந்தொழில்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐந்தொழில்:&lt;/b&gt;}} சித்தாந்த சைவத் திருநெறியில் இறைவனின் அருளாற்றலைக் கூறுமிடத்து, அவன் புரியும் முத்தொழில் முதன்மையாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. ‘கூத்தன் இவ்வானும் குவலயமும் எல்லோமும், காத்தும் படைத்தும் கரந்தும் விளையாடி’ (திருவாசகம் - திருவெம். 12) என்று மணிவாசகப் பெருமான் இறைவன் புரியும் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்னும் முத்தொழிலையும் குறிப்பிட்டுப் போற்றுகிறார்.

ஆக்குதலாவது உயிர்களுக்கு ஆணவமலம் நீங்கும் பொருட்டாக உடல், கருவி, உலகு, நுகர்பொருள்களைப் படைத்தலாம். அளித்தல் என்பது உயிர்களுக்குக் கன்மமலம் நீங்குதற் பொருட்டாக வினைப் பயனாகிய போகங்களை நுகரும்படி உயிர்களை உடம்புடன் நிறுத்திக் காத்தல் ஆகும். அழித்தலாவது கன்மவசத்தால் வருந்தித் உயிர்களை துன்புறும் இளைப்பாறுதற் பொருட்டு அவை பெற்ற உடல் கருவி உலகு நுகர்பொருள்களாகிய மாயேயங்களை அழித்து மாற்றுதலாம்.

இம்முத் தொழிலுடன் மறைப்பு, அருளல் என்னும் இரண்டு சேர ஐந்தொழில்களாம். சைவத் திருமுறைகளிலே ஐந்தொழில் பற்றிய குறிப்புகள் அங்கங்கே தென்படினும் திருமூலர் திருமந்திரத்தில் இவை விளக்கமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. படைப்பு, காப்பு, அழிப்பு, மறைப்பு, அருளல் பற்றிய செய்திகள் திருமந்திரம் 381 முதல் 450-ஆம் பாடல்கள் வரையில் மிக விரிவாக உள்ளமை காணத்தக்கது. அவற்றைச் சிருட்டி, திதி, சங்காரம், திரௌபவம், அனுக்கிரகம் என வடநூலார் புகல்வர்.

ஒடுக்கமாவது இளைப்பாற்றலும், தோற்றமாவது அவரவர் கன்மமுழுதும் கழியுமுகத்தான் மலபாகம் வரச் செய்தலும், நிலையாவது கன்மம் கழியுமாறு அதனை நுகர்வித்தலும், மறைப்பாவது கன்ம ஒப்பினை வருவித்து மலங்களை முதிர்வித்தலும், அருளாவது பந்தம் விடுத்தலும் ஆகிய உறுதி படைத்தனவாகலான் ஆராயும்வழி ஐந்தொழிலும் அருட்செயலேயாகலின் இவற்றுட் சில மறத்தொழிலே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qii607bvfhllmjip6c5g5ls6e2mwre0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/161</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632211</id>
    <revision>
      <id>1987012</id>
      <parentid>1950222</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T13:53:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987012</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="11581" sha1="kcjh79uhtapzuphs0i0z6rlknmdf9qd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐம்பெருங்காப்பியங்கள்|133|ஐம்பெருங்காப்பியங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;குரிய கருவிகள்‌ செவி, மெய், கண்‌, நாக்கு, மூக்கு என்பன. இவை அறிகருவிகள்‌ (ஞானேத்திரியம்‌) எனப்படும்‌. செவி ஓசையை அறியும்‌. மெய்‌ ஊற்‌றின்பத்தை அறியும்‌. கண்‌ உருவைக்‌ காணும்‌. நாக்‌குச்‌ சுவையை அறியும்‌. மூக்கு நாற்றத்தை அறியும்‌, ஐம்புலன்களும்‌ ஆன்மாக்களை மயக்கிச்‌ சிறைப்படுத்தும்‌ தன்மையுடையனவாதலால்‌, அவை வேடர்‌களாக உருவகிக்கப்படும்‌. ஐம்புலன்களும்‌ தீநெறிக்கு இழுத்துச்‌ செல்லும்‌ இயல்புடையனவாதலால்‌ அவற்‌றைக்‌ ‘கள்ளப்‌ புலன்‌’, ‘வஞ்சப்‌ புலன்‌’ என அடைமொழி கொடுத்துக்‌ கூறுவர்‌. இப்புலன்களைத்‌ தீ நெறியில்‌ செல்லாதபடி நன்னெறியில்‌ செலுத்த வேண்டியது ஆன்மாக்களின்‌ கடமையாகும்‌.
{{Right|&lt;b&gt;கோ.சூ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐம்புலன்கள்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஜம்பெருங்காப்பியங்கள்‌&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஜம்பெருங்காப்பியங்கள்‌&lt;/b&gt;}} சிலப்பதிகாரம்‌, மணிமேகலை, சீவக சிந்தாமணி, வளையாபதி, குண்டலகேசி என்பனவாம்‌. காப்பியம்‌ செய்யுள்‌ எனவும்‌ தொடர்நிலைச்‌ செய்யுள்‌ எனவும்‌ வழங்கப்படும்‌. இவற்றுள்‌ சிலப்பதிகாரம்‌, மணிமேகலை, சீவகசிந்தாமணி ஆகிய மூன்று காப்பியங்களும்‌ நூல்வடிவில்‌ டாக்டர்‌ உ.வே. சாமிநாதையர்‌ உழைப்பினால்‌ வெளிவந்துள்ளன. ஆனால்‌, வளையாபதி, குண்டலகேசி ஆய இரு நூல்களும்‌ சில குறிப்புகளுடன்‌ ஆங்காங்குப்‌ பிற இலக்கயங்களிலும்‌, உரைகளிலும்‌ எடுத்துக்காட்டப்படுவதுடன்‌ அமைந்து இறந்துபட்டன. பழையனவாய அவ்விரு நூல்களும்‌ இன்னும்‌ நூல்வடிவில்‌ வெளிவரவில்லை.

தமிழில்‌ சங்கத்தொகை நூல்கட்குப்‌ பின்‌ ஓராயிரம்‌ ஆண்டுகட்கு இடையில்‌ தமிழக வரலாற்றினை மையப்‌ பொருளாகக்‌ கொண்டு நிலவும்‌ தொடர்‌நிலைச்‌ செய்யுட்கள்‌ கிடைக்கவில்லை. ஆயினும்‌, சங்க நூல்களில்‌ பிறவாயாக்கைப்‌ பெரியோனாகிய சிவன்‌, உமை, முருகவேள்‌, சூரபன்மன்‌ கதைகள்‌, கண்ணன்‌, பலராமன்‌ வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகள்‌, இராமன்‌, இராவணன்‌ முதலிய காவிய நாயகர்களின்‌ செய்திகள்‌, பாரத இதிகாசக்‌ கதை நிகழ்ச்சிகள்‌ முதலியனவும்‌ தமிழக மூவேந்தர்களாகிய சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்களின்‌ வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகளும்‌ பிறவும்‌ எடுத்துக்‌ காட்டுகள்‌ வாயிலாகவும்‌,
உவமை வாயிலாகவும்‌ ஆங்காங்கே கூறப்பட்டுள்ளன. இத்தகைய செய்திகள்‌ அக்காலத்‌ தமிழகத்தின்‌ நிலையினைச்‌ சுட்டிக்‌ காட்டும்‌ வரலாற்று ஒளிச்‌ சிதறல்‌களாக விளங்குகின்றன. ஆதலின்‌, இத்தகைய வரலாறுகளை முறையாகச்‌ சுட்டிப் பாடிய பல இலக்கியங்கள்‌ இருந்திருந்தன என உணர்வுடையோர்‌ எளிதில்‌ உணர்ந்து கொள்ள இயலும்‌. இத்தகைய இலக்‌கியங்கள்‌ காலப்போக்கில்‌ அழிந்துபடவும்‌ மேலே குறிக்கப்பட்ட ஐம்பெருங்காப்பியங்கள்‌ தோற்றம்‌ பெறவும்‌ ஏற்ற காலமாக இவ்விடைப்பட்ட ஓராயிரம்‌ ஆண்டுக்காலம்‌ அமைந்தது எனக்‌ கருதலாம்‌. ஆகவே, சங்கத்‌ தொகை நூல்காலத்திற்கும்‌ நாயன்மார்‌, ஆழ்வாராதிகள்‌ பாடிய திருமுறைப்பாக்கள்‌, பாசுரங்கள்‌ முதலியன முகிழ்த்த காலத்திற்கும்‌ இடைப்பட்ட காலத்திலேயே இத்தகைய காப்பியங்‌கள் தோற்றம்‌ எடுத்தன என அறிய இயலும்‌.

அதனால்‌, சங்க காலத்தை அடுத்து நிலவிய சில நூறு ஆண்டுகளே ‘பெருங்காப்பியக்‌ காலம்‌’ என அறியலாம்‌. இக்காலத்தைப்‌ ‘பெருங்காப்பியக்‌ காலம்‌’ என்று கூறுதல்‌ சாலப்‌ பொருந்தும்‌. ஐம்‌பெருங்காப்பிய அமைப்பினைப்‌ போலவே தமிழில்‌ ஐஞ்சிறுகாப்பிய அமைப்பும்‌ இடம்பெற்றுள்ளது. பின்‌னர்க்‌ கம்பராமாயணம்‌, பாரதம்‌, கந்தபுராணம்‌ முதலிய பெருந்‌ தொடர்நிலைச்‌ செய்யுட்கள்‌ தோற்றம்‌ பெற்றன. இக்காலத்தே சமண சமயச்‌ சிறப்பிற்கு ஐஞ்சிறு காப்பியங்கள்‌ துணைநின்றன. பல்வகைக்‌ தலபுராணங்கள்‌, சிறுபிரபந்தங்கள்‌ முதலியன இக்காலத்தே தோன்றின. சங்க காலத்தை அடுத்துத்‌ தோன்றிய பெருங்காப்பிய காலத்திலேயே புத்தமும்‌ சமணமும்‌ போட்டியிட்டுக்‌ கொண்டு இலக்கியத்‌ தொண்டு செய்யத்‌ தலைப்பட்டன.

&lt;b&gt;சிலப்பதிகாரம்‌:&lt;/b&gt; சிலம்பு பற்றிய நிகழ்ச்சிகளை விளக்கிக்‌ கூறுவதால்‌ இந்நூல்‌ இப்பெயர்‌ பெற்றது. இந்நூல்‌ இயல்‌, இசை, நாடகக்‌ கூறுகளைப்‌ பெற்று ஒளிர்வதால்‌ ‘இயலிசை நாடகப்‌ பொருட்‌டொடர்நிலைச்‌ செய்யுள்‌’ எனவும்‌, உரைநடையும்‌ செய்யுளும்‌ விரவி வரப்‌ பெறுதலால்‌, ‘உரையிடையிட்ட பாட்டுடைச்‌ செய்யுள்‌’ எனவும்‌, கூத்து இலக்‌கணக்‌ கூறுபாடுகளைப்‌ பெற்று விளங்குவதால்‌ ‘நாடகக்‌ காப்பியம்‌’ எனவும்‌ வழங்கப்பெறும்‌. சிலம்பில்‌ உரைநடைச்‌ செய்யுள்‌ அமைந்திருப்பதற்கு உரையாசிரியர்‌ ஏற்ற அமைதி கூறியுள்ளனர்‌. பழம்பெரும்‌ உரையாசிரியராகிய இளம்பூரணர்‌ சிலம்பில்‌ இடம்‌ பேறும்‌ உரைச்‌ செய்யுளைத்‌ தொல்காப்பியர்‌ செய்யுளியலில்‌ கூறுகின்ற உரை வகைகளுள்‌ ‘பாலின்றெழுந்த கிளவி’ என்ற பகுதியுள்‌ அடக்குவர்‌. உச்சிமேற்‌ புலவர்‌ கொள்‌ நச்சினார்க்கினியரோ தொல்காப்பியம்‌ கூறும்‌ ‘வனப்பு’ எட்டனுள்‌ ‘தொன்மை’ என்ற வனப்பிற்கு இலக்கணமாகச்‌ சிலம்பினை எடுத்துக்‌ காட்டுகிறார்‌. மேலுமவர்‌ சிலப்பதிகாரத்தைப்‌ ‘பாட்‌டிடை வைத்த குறிப்பு’ என்று தொல்காப்பியர்‌ கூறும்‌ உரை வகை நெறியினுள்‌ அடக்கக்‌ காட்டுவர்‌.

முத்தமிழ்க்‌ கூறுகளும்‌ ஒத்து இயங்குவதால்‌ இந்‌நூல்‌ ‘முத்தமிழ்க்காப்பியம்‌’ என்னும்‌ உத்தமப்‌ பெய-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kcjh79uhtapzuphs0i0z6rlknmdf9qd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/162</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632212</id>
    <revision>
      <id>1987013</id>
      <parentid>1899553</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:00:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987013</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10844" sha1="go6wa6unxp72z9cafxuxsndw3we1z01" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐம்பெருங் காப்பியங்கள்|134|ஐம்பெருங் காப்பியங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;ரும் கொண்டு ஒளிர்கிறது. இந்நூலிற்கு அரும்பத உரையும் அடியார்க்கு நல்லார் உரையும் ஆகிய இரு உரைகள் உள்ளன. அவ்விரண்டனுன் அரும்பதவுரையே முன்னர்த் தோன்றியதும் சிறப்புடையதும் ஆகும். பல இடங்களில் அரும்பத உரைக் குறிப்பினை அடியார்க்கு நல்லார் எடுத்தாளும் சிறப்பால் இதனை உணரலாம். ‘ஐம்பெருங்குழு எண்பேராயம்’ என்பதனுக்கமைந்த அரும்பத உரைக் குறிப்பினை, அடியார்க்கு நல்லார் எடுக்காட்டும் போது முன்னதன் சிறப்பினை உணரமுடிகிறது.

இந்நூல் புகார்க்காண்டம், மதுரைக்காண்டம், வஞ்சிக்காண்டம் ஆகிய மூன்று காண்டங்களையும் முப்பது காதைகளையும் கொண்டு விளங்குகிறது. மங்கல வாழ்த்துப்பாடல் முதற்கொண்டு நாடுகாண் காதை வரையுள்ள பத்துக் காதைகள் புகார்க்காண்டத்துள்ளும், காடுகாண் காதை முதல் கட்டுரை காதை வரையுள்ள பதின்மூன்று காதைகள் மதுரைக் காண்டத்துள்ளும், குன்றக்குரவை முதல் வரந்தரு காதை இறுதியாகிய ஏழு காதைகள் வஞ்சிக் காண்டத்துள்ளும் இடம்பெற்றுள்ளன.

இந்நூலின் தோற்றுவாயாகப் ‘பதிகம்’ என்ற செய்யுள் தொடர் இடம் பெற்றுள்ளது ஆய்தற்குரியது. இப்பதிகத்தினை இந்நூலாசிரியரே இயற்றினாரா அன்றிப் பிறர் இயற்றி இதன்கண் சேர்த்தனரா என்ற ஐயவினா பல்லாண்டுகளாக நிலவி வருகிறது. பதிகத்தே வஞ்சிநாட்டுக் குன்றக் குறவர் சொற்களும், சேரன் செங்குட்டுவன், இளங்கோ வரலாற்றுக் குறிப்புகளும் சாத்தனார் என்ற தமிழ்ச் சான்றோர் உரைகளும், கோவலன் கண்ணகி வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகள், இளங்கோவடிகளால் வெளிப்படுத்தப்படும் பாங்கும், மதுரை பாண்டி மன்னனால் அவர்கட்கு நேர்ந்த நிகழ்ச்சிகளும், அவை முன்வினைப் பயனால் விளைந்த நிகழ்ச்சிகளே எனச் சாத்தனார் விளக்கிய உரைகளும் இடம்பெறுகின்றன. ஆதலின், முடியுடைப் பெருமன்னர் மூவர்க்கும் உரிய இக்காவியம் பாட இளங்கோவினைத் தூண்டியவரும், அவ்வாறு பாடி முடித்த நூலினைக் கேட்டு மகிழ்ந்தோரும் சாத்தனார் என்னும் சான்றோரேயாவர் என்பது புலனாகிறது. இந்நூலின் தலையாய அறங்களாக ‘அரசியல் பிழைத்தோர்க்கு அறங்கூற்று ஆவதும், உரை சால் பத்தினிக் குயர்ந்தோர் ஏத்தலும், ஊழ்வினையுருத்து வந்தூட்டும்’ என்பதும் ஆகிய கருத்துகளைப் பதிகம் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மேலும் அது, மேற்கண்ட மூன்று அறங்களும் சூழ்வினைச் சிலம்பு காரணமாக விளக்கம் பெற்றன என்பதனையும் சுட்டி நிற்கிறது.

இந்நூலில் ஆசிரியப்பாவும் கலிப்பாவும் பயின்று வந்துள்ளன. மேலும், இசைத்தமிழின் பாற்படும் வரிப் பாடல்களும், நாடகத் தமிழுக்குரிய கட்டுரை, உரைப் பாட்டுகள் ஆகியனவும் இடம்பெற்றுள்ளன. இந்நூல் ஒன்பான் கவையும் ஒருங்கமைந்த சிறந்த காவியமாக விளங்குவதுடன், தமிழக வரலாற்றினை விளக்கும் வரலாற்று நூலாகவும், கவின்கலைக் காவியமாகவும் மதிக்கத்தக்க சிறப்பினைக் கொண்டும் திகழ்கிறது.

இந்நூலின் கடைப்பகுதியாகிய வஞ்சிக்காண்டத்தில் இலங்கை மன்னன் கயவாகு பற்றிய செய்தி இடம் பெறுவதால் இதன் காலத்தை வரையறை செய்வது எளிதாகிறது. இளங்கோவடிகள் சேரன் செங்குட்டுவன் இளவலாய்ச் சமய நோக்கில் பொதுமைப் பண்புடையராய் விளங்கியவர். அவர் சமண சமயம் சார்ந்தவர் எனினும், பிற சமயங்கள் பற்றிக் கூறியுள்ளதனை நோக்கும்போது அவரது சிறப்புறு பொதுமைப் பண்பு புலனாகிறது. சைவம், வைணவம், புத்தம் ஆகிய சமய நெறிகள் இவரால் பெரிதும் மதிக்கப்பட்டுள்ளமை இவரது சமயப் பொதுமை உணர்விற்கு ஓர் உயர்ந்த எடுத்துக்காட்டாகும். சிலம்பின் உரையாசிரியராகிய நாவல பண்டித ந.மு. வேங்கடசாமி நாட்டார் இளங்கோவினைச் சைவ சமய நெறியாளர் என்றே கருதுகிறார்.

‘குன்றக் குரவை’ முருகவேள் வழிபாட்டினையும் ‘வேட்டுவ’ வரி கொற்றவை வழிபாட்டினையும் ‘ஆய்ச்சியர் குரவை’ திருமால் வழிபாட்டினையும், விளக்கிக் காட்டும் பகுதிகளாக அமைந்து நூலாசிரியரின் சீர்விளக்கி நிற்கின்றன.

இந்நூல் இயற்றப்பட்ட காலம் சேரன் செங்குட்டுவன் ஆட்சி புரிந்த காலமாகும். அம்மன்னனைச் சங்கப் புலவர் பரணர் பதிற்றுப்பத்துள் பாடியிருத்தலால் கடைச் சங்க காலமே சிலப்பதிகார காலம் என்று எளிதில் துணியலாம்.

&lt;b&gt;சிலப்பதிகாரக் கதை நிகழ்ச்சி வருமாறு:–&lt;/b&gt; சோழ நாட்டின் கடற்கரைப் பட்டினமாகிய பூம்புகார் நகரில் பெருங்குடி வணிகர் மரபில் மாசாத்துவான் மகனாகத் தோன்றிய கோவலனும், மாநாய்கன் மகளாகத் தோன்றிய கண்ணகியும் இக்காப்பிய நாயகர்களாக அமைகின்றனர். பதினாறு ஆண்டுப் பருவத்தினனாகிய கோவலன் பன்னீராட்டைப் பருவத்தினளாகிய கண்ணகியைக் கணிமொழிந்த நாளில் கடிமணம் ஏற்றுக் கனியும் சுவையும் போல ஒன்றி இல்லற இன்பம் துய்த்து வருவாராயினர். அவ்வமயம் ஆடல், பாடல், அழகு என்ற முத்திறத்தாலும் சிறந்து விளங்கும் ‘மாதவி’ என்னும் கணிகையர் இனக் காரிகை ஒருத்தி ‘ஆடலும், பாடலும் ஆறிரண்டு ஆண்டு’ ஆசான் வழிப் பயின்று அரங்கேற்றம் செய்யச் சோழ மன்னனின் அனுமதி வேண்டி நின்றாள். சோழ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>go6wa6unxp72z9cafxuxsndw3we1z01</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/163</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632213</id>
    <revision>
      <id>1987016</id>
      <parentid>1899559</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:04:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987016</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="11982" sha1="7itoks6b3cd4itlmtxg4tyh7mr92ze3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐம்பெருங் காப்பியங்கள்|135|ஐம்பெருங் காப்பியங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;மன்னன்‌ பூம்புகார்‌ நகரில்‌ மாதவியின்‌ அரங்கேற்றத்‌திற்கு இசைவளித்து மன்னவர்‌ பின்னவராய்‌ விளங்கும்‌ பெருங்குடி மாந்தர்கட்கு அரங்கேற்றத்‌திற்குரிய அழைப்பும்‌ அனுப்பிவிட்டான்‌. கோவலன்‌ ஆடற்கலையில்‌ இயற்கையான ஈடுபாடும்‌, வன்மையும்‌ உடையனாதலின்‌, மாதவியின்‌ ஆடல்‌ அரங்கேற்ற நிகழ்ச்சியில்‌ கலந்து கொள்கிறான்‌. அரங்கேறிய மாதவி தன்‌ ஆடல்‌ சிறப்பாலும்‌ அபிநய பாவத்தாலும்‌, அனைவர்‌ உள்ளத்திலும்‌ இடம்பெற்று விட்‌டாள்‌. மாதவி ஆடல்‌ நிகழ்த்தும்போது தன்‌ உள்ளத்‌தையே அரங்காகக்‌ கொண்டு ஆடல்‌ நிகழ்‌த்துவதாகக்‌ கோவலன்‌ எண்ணி அவள்பால்‌ தனியுரிமை கருதுகின்‌றான்‌. மன்னன்‌ மாதவியின்‌ ஆடலுக்கு மகிழ்ந்து சிறந்த பரிசிலாகப்‌ பச்சைமாலையும்‌ தலைக்கோல்‌ பட்டமும்‌ கொடுத்ததன்‌ மேலும்‌ ஆயிரத்தெண்‌ கழஞ்சுப் பொன்னையும்‌ வரிசைப்‌ பொருளாக வழங்கினான்‌. பின்னர்‌, மாதவி அரசன்‌ நல்திய பச்சை மாலையை ஒரு கூனி கையில்‌ கொடுத்து, இம்மாலை ஆயிரத்தெண்‌ கழஞ்சப்பொன்‌ மதிப்புடையது. அப்பொன்னைத்‌ தந்து பச்சை மாலையினைப்‌ பெறுவோர்‌ மாதவியினை உரிமையாக்கிக்‌ கொள்ளலாம்‌ எனக்‌ கூறி நகர நம்பியர்‌ திரிதரு மறுகில்‌ விலைகூறி நிற்கப்‌ பணித்தாள்‌. அவ்வமயம்‌ கோவலன்‌ அம்‌மாலையினைக்‌ கூனி கையினின்றும்‌ வாங்கி மாதவியின்‌ இல்லம்‌ ஏகி அவளைக்‌ காமக்‌ கிழத்தியாக்கி விடுதலறியா விருப்பினனாயினன்‌. பின்னர்ப்‌, பூம்புகாரில்‌ இந்‌திர விழா நிகழந்த சமயம்‌ கோவலனும்‌, மாதவியும்‌ கடற்கரை சென்று காவிரியினையும்‌ கடலினையும்‌ நோக்கிப்‌ பாடிய ‘கானல்வரி’ அவர்கள்‌ இருவரையும்‌ பண்டை வினையால்‌ பிரிப்பதற்குக்‌ காரணமாய்‌ அமைந்தது. கோவலன்‌ தன்‌ முன்னோர்‌ ஈட்டிய பெரும்‌ பொருளினை மாதவியின்பால்‌ இழந்து தன்‌ மனையகம்‌ புகுந்து கற்பின்‌ செல்வியாகிய கண்ணகியினை அழைத்துக்கொண்டு மதுரை மாநகர் சென்றான்‌. சிலம்பினை விற்று வணிக முதலாகக்‌ கொண்டு வாணிபம்‌ செய்து மதுரையில்‌ வாழலாம்‌ என்று சென்றவர்‌கட்குத்‌ தீவினை காத்து நின்றது. பாண்டிமாதேவியின்‌ சிலம்பினைக்‌ கவர்ந்த பொற்கொல்லன்‌ அரசனிடமிருத்து தப்புவதற்காகச்‌ சிலம்பு விற்கச்‌ சென்ற கோவலனைக்‌ காட்டிக்‌ கொடுத்துச்‌ ‘சிலம்பு திருடிய கள்வனைக்‌ கையும்‌ களவுமாகப்‌ பிடித்து விட்டேன்‌’ எனக்‌ கூறுகிறான்‌. அவ்வமயம்‌ அரசியின்‌ ஊடல்‌ நீக்‌கும்‌ நிலையில்‌ செல்லும்‌ மன்னன்‌ ஊழ்வினையால்‌ ‘கொல்லக்‌ கொணர்க’ என்று கூற வேண்டியவன்‌ ‘கொன்றச்‌ சிலம்பு கொணர்க’ என்றுகூறி விடுகிறான்‌. கோவலன்‌ கொல்லப்பட்டு சிலம்பு மன்னனிடம்‌ அளிக்‌கப்பட்டது. அச்சமயத்தே கோவலன்‌ கொலையுண்ட செய்தியறிந்து மாதரி என்னும்‌ இடைக்குல மாதர்‌ இல்லில்‌ அடைக்கல முற்றிருந்த கண்ணகி சீறி எழுந்து பாண்டிய மன்னன்பால்‌ வழக்குரைத்துத்‌ தன்‌ கணவன் கள்வனல்லன்‌ என்பதனை நிறுவி அவர்களை அழித்துப்‌ பாண்டியன்‌ தலைநகர்‌ மாடமதுரையினையும்‌ எரிவாய்ப்படுத்தி வெளியேறினாள்‌.

பின்‌ வஞ்சி மாநகர்‌ சென்று, சேரன்‌ செங்குட்டுவனால்‌ தெய்வம்‌ ஆகிறாள்‌. சேரன்‌ செங்குட்டுவன்‌ வட இமயத்தே கல்லெடுத்துக்‌ கங்கையில்‌ நீர்ப்படுத்தி வஞ்சியில்‌ பத்தினிக்‌ கோட்டம்‌ அமைக்கிறான்‌. அவ்வமயம்‌ இலங்கை மன்னன்‌ கயவாகு உள்ளிட்ட பலரும்‌ பத்தினிக்‌ கோட்ட விழாவிற்கு வருகை தந்து பத்தினித்‌ தெய்வத்தின்‌ அருள்‌ பெறுகின்றனர்‌ எனக்‌ காப்பியம்‌ நிறைவுறுகிறது.

இச்சிலம்புக்‌ காவியத்தின்‌ அரங்கேற்று காதையில்‌ இசை நாடகக்‌ கூறுகள்‌ மிகவும்‌ விளக்கமாகக்‌ கூறப்‌பட்டுள்ளன. இயற்கை எழில்‌, பல்சமயக்‌ கோட்பாடுகள்‌ வரிப்பாடல்கள்‌ குரவைப்‌ பாடல்கள்‌ முதலியன உள்ளம்‌ கனிவிக்கும்‌ வண்ணம்‌ இதன்கண்‌ விளங்குகின்றன.

&lt;b&gt;மணிமேகலை:&lt;/b&gt; ஜம்பெருங்காப்பியங்களுள்‌ மணிமேகலை சிலம்பிற்கு அடுத்த நிலையில்‌ வைத்து எண்ணத்‌தக்க அரிய காப்பியமாகும்‌. சீவகசிந்தாமணி, சிலப்‌பதிகாரம்‌, மணிமேகலை, வளையாபதி, குண்டலகேசி என முன்னோர்‌ முறைவைப்பின்படி மூன்றாவது இடத்தில்‌ மணிமேகலை இடம்‌ பெற்றாலும்‌, கால ஒற்றுமையாலும்‌ இலக்கிய நயத்தாலும்‌ சிலம்பினை அடுத்து மதிக்கத்தக்க அருமையுடைய நூலாகும்‌. அதனை அடுத்துச்‌ சீவக சிந்தாமணி இடம்பெறத் தக்கதாகும்‌. வளையாபதி, குண்டலகேசி ஆகிய இரு நூல்களும்‌ முழுமையாகக்‌ கிடைக்கவில்லை. சிலம்பு, மணிமேகலை ஆகிய இரு காப்பியங்களும்‌ கால ஒற்றுமையும்‌ வரலாற்று ஒருமையும்‌ கொண்டு திகழ்வதால்‌ அவ்விரு காப்பியங்களையும்‌ ‘இரட்டைக்‌ காப்பியம்‌’ என்று வழங்குகின்றனர்‌. மணிமேகலையும்‌ குண்டலசேசியும்‌ புத்த சமயக்‌ காப்பியங்களாகவும்‌, சீவக சிந்தாமணியும்‌ வளையாபதியும்‌ சமண சமயக் காப்பியங்களாகவும்‌ விளக்கமுறுகின்றன. சிலம்பு மட்‌டுமே சமணம்‌, புத்தம்‌, சைவம்‌, வைணவம்‌ முதலிய நெறிகளைப்‌ பொதுமையாகமப்‌ பேசும்‌ புதுமைக்‌ காவியமாக விளங்குகிறது. சங்க காலத்தினையடுத்துச்‌ சமணர்களும்‌ பௌத்தர்களும்‌ தமிழ்‌ இலக்கியத்‌
தொண்டு செய்யத்‌ தலைப்பட்டனர்‌. பௌத்தர்‌களைக்‌ காட்டிலும்‌ சமணர்களே சமயம்‌ பரப்பும்‌ பணியிலும்‌ சமய இலக்கியங்களை இயற்றி அளிக்கும்‌ பணியிலும்‌ மிகுதியாக ஈடுபட்டு உழைத்தனர்‌. பல்லவ மன்னர்களையும்‌, பாண்டிய மன்னர்களையும்‌ சமணச்‌ சார்பினராக்கி அதனால்‌, தம்‌ சமயத்திற்குப்‌ பல்வகை ஆக்கமும்‌, ஊக்கமும்‌ சேர்த்துக்‌ கொண்ட-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7itoks6b3cd4itlmtxg4tyh7mr92ze3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/164</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632214</id>
    <revision>
      <id>1987022</id>
      <parentid>1899604</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:10:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987022</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10678" sha1="m4mkjzrmuhit8erkwxmlvedrpo3k3ue" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐம்பெருங் காப்பியங்கள்|136|ஐம்பெருங் காப்பியங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;னர். கோவலன், கண்ணகி, மாதவி ஆகிய மூவர் வரலாறு கூறும் நூலாகச் சிலம்பு விளங்குவதும், கோவலன், மாதவி இருவர்க்கும் தோன்றிய மணிமேகலை வரலாறு கூறும் நூலாக மணிமேகலை விளங்குவதும், சிலம்பினை இயற்றிய இளங்கோவடிகளும், மணிமேகலை இயற்றிய தண்டமிழ் ஆசான் சாத்தனும் ஒரே காலத்தவராய் விளங்குவதும் இந்நூல்களுக்கிடையே உள்ள தொடர்பினை வலியுறுத்தும். இந்நூலிற்கு ‘மணிமேகலைத் துறவு’ என்ற பெயரும் வழங்குகிறது. தன் தாயைப் போலவே மணிமேகலையும் ஆடல் பாடல் அழகு என்ற முப்பண்புகளாலும் சிறந்து விளங்கிய பெண்ணாகத் திகழ்ந்தாள். அம்மணிமேகலையின் வாழ்க்கை வரலாற்று நிகழ்ச்சிகளை இலக்கிய நயத்துடன் தன் பெரும் புலமையால் ‘சீத்தலைச்சாத்தனார்’ மிக அழகாக இந்நூலில் நடாத்திச் செல்கிறார்.

மணிமேகலைக் காப்பியம் தொல்காப்பியர் செய்யுளியலில் சுட்டிக் காட்டும் வனப்பு எட்டனுள் ‘இயைபு’ என்னும் வனப்பிற்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது எனப் பேராசிரியர் எடுத்துக்காட்டியிருப்பது இதன் சிறப்பிற்கமைந்ததோர் சான்றாகத் திகழ்கிறது. முத்தமிழ்த் துறை போகிய உத்தமராகிய இளங்கோவடிகளே ‘தண்டமிழாசான் சாத்தன்’ என இந்நூலாசிரியரைப் பாராட்டியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சாத்தனார் பல்கலைக் குரிசிலாகவும் விளங்கினார் என்பதனையும் அறிய முடிகிறது.

இந்நூல் ‘விழா வறை காதை’ தொடங்கிப் ‘பவத்திறம் அறுகெனப் பாவை நோற்ற காதை’ இறுதியாக முப்பது காதைகளைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. சிலம்பில் உள்ள காண்டம் என்ற பகுப்பினைப் போல் இந்நூலில் பகுப்பில்லை. சாத்தனார் நாவீறு பெற்ற பெரும் புலவராய் விளங்கியமையால் சொன்னயம் பொருள் நயம் மிக்க கருத்துகளை இந்நூலில் அமைத்துப் பாடியுள்ள திறம் வியக்கற்பாலதாகும். இக்காவியத்தின் இடையிடையே அமையப் பெற்ற கிளைக்கதைகள் அறிவுரைகள் அறக்கூறுபாடுகள் முதலியன உள்ளத்தினை அள்ளும் பெற்றியன.

இந்நூலின் பதிகத்தே இடம்பெற்ற செய்தியால் இந்நூல் கூலவாணிகள் சீத்தலைச் சாத்தனாராவ் இயற்றப்பட்டுச் சிலம்பின் ஆசிரியர் இளங்கோவடிகளால் கேட்கப்பட்டது என்பதனை அறியலாம். ‘மணிமேகலை மேல் உரைப்பொருள் முற்றிய சிலப்பதிகாரம் முற்றும்’ என இளங்கோ நூற் கட்டுரைக்கண் கூறியிருத்தலானும் மணிமேகலையின் பதிகத்தே ‘இளங்கோ வேந்தன் அருளிக் கேட்ப, வளங்கெழு கூல வாணிகன் சாத்தன், மாவண் தமிழ்த் திறம் மணிமேகலைத் துறவு’ எனக் கூறப் பெற்றிருத்தலானும் மேலே கூறிய கருத்து உறுதி செய்யப்படுகிறது. இந்நூல் முழுதும் ஆசிரியப்பாவால் இயற்றப்பட்டுள்ளது நோக்கற்பாலது.

&lt;b&gt;காப்பிய வரலாறு:&lt;/b&gt; கோவலன் பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனால் கொலையுண்டபின், மாதவி தன் பொருளனைத்தையும் புண்ணியதானம் செய்து, புத்தத் துறவியாகி அறவண அடிகள் பால் அற உபதேசம் பெற்றாள். எழில் நலம் வாய்ந்த ஆடற்கலை அரசியாகிய தன் மகள் மணிமேகலையினையும் இல்லற நெறியில் ஈடுபடுத்தாது அறவணவடிகள்பால் அற உபதேசத்திற்கு ஆளாக்கித் துறவு நெறியில் உய்த்தாள். உவவனத்திலிருந்து புத்த பகவானுக்குச் சூட்டுவதற்குக் கொணர்ந்த பூக்களைத் தொடுக்கும்போது, கோவலற்கு நேர்ந்து ஊறுபாடுகளை உளங்கனியக் கேட்டு மணிமேகலை கண்ணீர் உகுத்தாள். அக்கண்ணீரால் மலர்கள் தூய்மைத்தன்மை இழந்துவிட்டது. அம்மாலையினைப் புத்தருக்கு அணிவித்தல் சிறந்தது அன்று; புதுப்பூக் கொணர்ந்து புதிய மாலை தொடுப்போம் என உளங் கொண்டு சுதமதியோடும் தன் தாயின் அனுமதியோடு மணிமேகலை புதுமலர் கொய்ய உவவனம் சென்றாள். அவ்வமையம் பூம்புகாரில் இந்திரவிழா நிகழும் காலமாதலின் மக்கள் வெள்ளமெனப் பெருகி விழாக்காணக் குழுமியிருந்தனர். சோழ மன்னன் மகன் உதயகுமரன் முன் வினைத் தொடர்பால் மணிமேகலையிடம் மையல் கொண்டு எவ்வாற்றாலேனும் வலிதிற் பற்றுவேன் என உறுதியோடு அவள் சென்ற உவவனத்திற்கு அவளைத் தொடர்ந்து சென்றான். தன்னை வலிதிற்பற்ற மன்னன் மகன் வந்துள்ளான் என்ற செய்தியுணர்ந்து மணிமேகலை துணுக்குற்றுப் ‘பளிக்கறை மண்டபத்தினுள்’ புகுந்து மறைந்து கொண்டனள். இவ்வாறு அவன் கையகப்படாது உய்யப்பெற்ற மணிமேகலையினைச் சுட்டிச் சுதமதி என்னும் அவள் தோழி உதயகுமரன்பால் சென்று, இவள் தவத்திறம் படர்வாளேயன்றி அவத்திறம்படராள், இவ்வுடலால் பெறும் இன்பத்தினை வெறுத்துவிட்டவள். ‘இவளை நீ விரும்பாது செல்க’ என அறமுரைத்தாள். இவ்வுரை உதயகுமரன் செவியில் சிறிதும் ஏறவில்லை. பின்னொரு சமயம் இவளை வலிதிற் பற்றுவேன் எனச் சூளுரைத்து வறிதே சென்றுவிட்டான்.

மணிமேகலை பின்னர் மணிமேகலா தெய்வத்தின் அருளால் மணிபல்லவத் தீவிற்கு எடுத்துச் செல்லப் பெற்றாள். ஆங்குப் புத்த பீடிகையினைத் தொழுது தன் பழம் பிறப்புணர்ந்து ‘அமுதசுரபி’ என்னும் அட்சய பாத்திரத்தினைக் கோமுகிப் பொய்கையினின்றும் புத்தன் அவதரித்த புனித நாளில் பெற்-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>m4mkjzrmuhit8erkwxmlvedrpo3k3ue</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/165</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632215</id>
    <revision>
      <id>1987029</id>
      <parentid>1899634</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:16:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987029</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="11297" sha1="0mpqmsuwdis8gl6zp5a5kwq1yutmcjp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐம்பெருங் காப்பியங்கள்|137|ஐம்பெருங் காப்பியங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;றுப் பின்னர்ப் பூம்புகார் நகருக்கு அத்தெய்வத்தின் அருளால் மீளப்பெற்றாள். மீண்டும் தன் தாயிடமும் அறவணர்பாலும் தான் அடைந்த நிலைகளை எல்லாம் விளக்கமுற எடுத்துரைத்தாள். பின் சாதுவன் என்னும் வணிகன் மனைவியாகிய ஆதிரை என்னும் அறமகளிடம் அமுத சுரபியில் அமுதேற்றுப் பலருக்கும் உணவளித்து வந்தாள். அந்நாளில் காயசண்டிகை என்னும் வித்தியாதரப் பெண்ணொருத்தி ‘யானைத் தீ’ என்னும் நோயால் துன்புற்று அந்நோயினை நீக்குதற்கு விழைந்து பூம்புகார் எய்தினாள். உதய குமரனிடமிருந்து தப்புவதற்காக மணிமேகலை காயசண்டிகை லடிவினை எய்தித் தன்னை உருமாற்றி, பூம்புகார் ஊரம்பலத்தே சென்று ‘காணார், கேளார், கால்முடப்பட்டோர், பேணுநர் இல்லோர், பிணி நடுக்குற்றோர் யாவரும் வருக’ என அனைவரையும் அழைத்து அமுதசுரபியின் மூலம் உணவளித்தாள். உண்மை உணர்ந்த உதயகுமரன் காய சண்டிகை வடிவிலிருந்த மணிமேகலையினை வலிதிற்பற்ற, மறைந்திருந்த காஞ்சனன் கட்டாரியால் உதய குமரனைத் தாக்கிக் கொன்றுவிட்டான். பின்னர், அரசன் மணிமேகலையினைச் சிறைப்படுத்தினான். அரசமாதேவி மணிமேகலையைச் சிறைவீடு செய்து தன் அருகிருத்தித் தன் மகனைக் கொல்லக் காரணமாயிருந்தவளை ஆற்றொணாக் கொடுமைக்கு ஆளாக்கினாள். இத்தகு இடையூறுகளால் சிறிதும் அல்லல் உழக்காதிருந்த மணிமேகலையின் அடியிறைஞ்சி அரசி தன் பிழை பொறுக்க வேண்டினாள். பின்னர் மணிமேகலை சிறைக் கோட்டத்தினை அறக்கோட்டமாக்கி வஞ்சிமாநகர் சென்று சமயக்கணக்கர் பலரின் சமய வாதங்களைக் கேட்டும் மனநிறைவு பெறாதவளாய் விளங்கினாள். பின்னர்க் காஞ்சி மாநகர் புகுந்து புத்த சமயக் கோட்பாடுகளை ஆன்றவிந்தடங்கிய சான்றோர் – அறமுணர்ந்தார் வாயிலாகக் கேட்டுத் தவத்திறம் பூண்டு தன் பிறவி அறுக என நோற்ற செய்திகளை விளக்கிக் கூறுவதே இம்மணிமேகலைக் காப்பியச் செய்தியாகும். இந்நூலில் சாதுவன் – ஆதிரை வரலாறும், காயசண்டிகை-காஞ்சனன் கதையும், சுதமதியின் பண்பும், ஆபுத்திரன் வரலாறும் விளக்கமாகக் கூறப்பட்டுள்ளன. இக்கதை நிகழ்வுகள் இக்காவியச் சிறப்பினுக்குத் துணை செய்வனவாகத் திகழ்கின்றன.

&lt;b&gt;சீவகசிந்தாமணி:&lt;/b&gt; ஐம்பெருங்காப்பியங்களுள் ஒன்றாகத் திகழும் சிவசிந்தாமணி சீவகனின் வரலாற்றை விளக்குவதுடன் ஒரு சமண சமயக் காவியமாகவும் விளங்குகிறது. இதனை இயற்றிய ஆசிரியர் திருத்தக்கதேவர் என்னும் சமண முனிவராவார். காப்பியங்கள் ஐந்தனுள் முந்தியதாக இக்காப்பியம் கருதப்படுகிறது. இந்நூல் ‘சீவகன்’ என்னும் ஓர் அரசிளங்குமரன் பிறந்து வளர்ந்து வீடுபேறு எய்திய வரலாற்று நிகழ்ச்சியினை வரன்முறையாகக் கூறுகிறது. இந்நூல் ‘மூவா முதலா உலகம் ஒருமூன்றும் ஏத்த’ என்னும் கடவுள் வாழ்த்தினோடு தொடங்குகிறது. முன்னர்க் கடவுள் வாழ்த்தும், அடுத்துக் கதையைத் தொகுத்துக்கூறும் பதிகத்தினையும் பெற்று நாமகள் இலம்பகம், கோவிந்தையார் இலம்பகம், காந்தருவதத்தையார் இலம்பகம், குணமாலையார் இலம்பகம், பதுமையாரிலம்பகம், கேமசரியார் இலம்பகம், கனகமாலையாரிலம்பகம், விமலையாரிலம்பகம், சுரமஞ்சரியார் இலம்பகம், மண்மகள் இலம்பகம், பூமகள் இலம்பகம், இலக்கணையார் இலம்பகம், முத்தியிலம்பகம் ஆகிய பதின்மூன்று இலம்பகப் பிரிவுகளைத் தன்னகத்தே பெற்று ஒளிர்கிறது. சமண சமயச் சான்றோர்கள் ‘சத்திர சூடாமணி’ என்னும் நூலே இதற்கு முதல்நூல் என்று கூறுகின்றனர். ‘சிந்தாமணிமாலை’ என்ற பெயரில் தமிழில் ஒரு நூல் நிலவுகிறது. அந்நூல் போற்றுதற்குரிய நல்ல தமிழ் நடையில் அமையவில்லை. அந்நூலின் பிரிவுகள் ‘இலம்பகம்’ என்ற பெயரால் அமைந்து சிலம்பு மணிமேகலையின் காதையினோடு ஒத்து விளங்குகின்றன. இக்காப்பியம் 3145 விருத்தப்பாக்களால் ஆனது. அவற்றுள் 2700 செய்யுட்களே சமண சமயப் புலவராகிய திருத்தக்கதேவர் இயற்றியது என்பதும், மற்றவையெல்லாம் பிறரால் செய்யப்பட்டுச் சேர்க்கப்பட்டன என்பதும் கூறப்படுகின்றன. இக்கூற்று ‘முந்நீர் வலம்புரி’ என்னும் செய்யுட்கு உரை வகுக்குங்கால், நச்சினார்க்கினியரால் உறுதி செய்யப்படுகிறது.

இந்நூல் விருத்தப்பாக்களால் சிறந்த சொல்நயம் பொருள்நயம் மிக்க கவிதைகளால் ஆக்கப்பெற்றது. திருத்தக்க தேவர் காலம் கி.பி. 9-ஆம் நூற்றாண்டு என்று அறிஞர் கூறுகின்றனர். இக்காவியத்தில் உள்ள அணிநலம் சொல்லாட்சி கவிதையமைப்பு, பொருளாட்சி முதலியன இவருக்குப் பின்னர்த் தோன்றிய கவிஞர்களால் தத்தம் நூல்களில் எடுத்தாளப்பட்டுள்ளமை இந்நூலிற்குப் பெருமைகூட்டும் செய்தியாகும். ‘விருத்தம் என்னும் ஒண்பாவில் உயர் கம்பன்’ என்று பாராட்டப்பட்ட கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பரே இச்சிந்தாமணியினை அடியொற்றிப் பாடித் தம் காவியத்தைச் சிறக்கச் செய்தார் என்று புலவர்கள் கூறுவர். ‘சிந்தாமணி அமுதில் ஓரகப்பை கம்பர் முகந்து கொண்டார்’ என்ற முதுமொழியும் இதனால் எழுந்தது.

சீவக சிந்தாமணி இயற்றிய திருத்தக்க தேவர் சமணத் துறவியாக விளங்கியதால் அவருக்கு இன்பியல் சுவையினை அடிப்படையாக வைத்து நூல் எழுத இயலாது எனவும், துறவியர் நிலையாமையினையும், துறக்க இன்பத்தினையும் மட்டிலுமே பாடும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0mpqmsuwdis8gl6zp5a5kwq1yutmcjp</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/166</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632216</id>
    <revision>
      <id>1987030</id>
      <parentid>1899746</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:21:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987030</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10841" sha1="qidhhdf69mw5wx36k216o6v5xved4de" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐம்பெருங் காப்பியங்கள்|138|ஐம்பெருங் காப்பியங்கள்}}&lt;/noinclude&gt;ஆற்றல் உடையவர் எனவுங்கூறிப் புலவர்கள் ஒருசமயம் இகழ்ந்தபோது தம்மால் இத்தகு அகத்துறை அடிப்படையில் காமச் சுவை கலந்த காப்பியம் பாடமுடியும் எனத் தம் திறமையினை விளக்கிக் காட்ட இச்சீவக சிந்தாமணியினைப் பாடிக் காட்டினார் என்று கூறுவார்கள். இந்நூலில் சீவக மன்னன் காந்தருவதத்தையார் முதலாகிய எண்மரை மணந்ததாலும் அம்மண நிகழ்ச்சிகளை விளக்கிக் கூறுவதாலும் இந்நூல் ‘மணநூல்’ என்ற பெயரையும் பெற்றுள்ளது. தம்மால் இத்தகைய அகப்பொருட் சுவை தோன்றும் காவியம் இயற்றிக் காட்ட இயலும் எனச் சுட்டி அத்தகைய காவியம் இயற்றத் தன் ஆசிரியர்பால் திருத்தக்கதேவர் அனுமதி வேண்டிய போது, அவ்வமயம் அவண் ஓடிய நரியினைச் சுட்டிக் காட்டிப் பாடுக என ஆசான் பணிக்க அதனையே பாடு பொருளாக அமைத்து யாக்கை நிலையாமை செல்வம் நிலையாமை பற்றி அழகாக ‘நரிவிருத்தம்’ என்ற பெயருடன் நூல் ஒன்றினை இயற்றித் தம் ஆசானிடம் அளித்தாராம். இவரது கவியியற்றும் பேராற்றலை உணர்ந்த ஆசிரியர் பின்னரே இந்நூலைப் பாட அனுமதித்தார் என்றும் கூறுகிற செவி வழிச் செய்தி ஆய்தற்குரியதாகும்.

இவ்வாறு அகச்சுவை கலந்த இந்நூலை இயற்றிப் பாண்டியன் அவையில் அரங்கேற்றியபோது அத்துறவியின் துறவு வாழ்வில் மன்னர் ஐயங்கொண்டார் எனவும், தாம் இளந் துறவியே - மாசற்றவர் எனப் பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்புத் துண்டைத் தம் கரத்தால் பற்றி எட்டுணையும் இடருறாது இருந்து தம் தூய துறவுத் தன்மையினை விளக்கிக் காட்டினார் எனவும் கூறப்படும் செய்தி தமிழகத்தே செவிவழிச் செய்தியாக உலவுகிறது.

முடிவாக இக்காப்பியம் ‘தேரான் தெளிவும் தெளிந்தான்கண் ஐயுறவும் தீரா இடும்பை தரும்’ என்ற வள்ளுவர் வாக்கிற்கிணங்க அரசன் அமைச்சர்களை நன்கு ஆராயாது தேர்ந்தெடுக்கக் கூடாதெனவும், பெண் வழிச் சேறல் பேரிடர் தரும் எனவும், பகை வெல்லக் கருதுவோர் ஏற்ற காலமும் இடமும் கருதிச் செயலாற்ற வேண்டுமெனவும், இரு முது குரவர்களாகிய தாய், தந்தையர் சொற்கட்குத் தனையன் ஏற்றம் கொடுத்துப் பணிந்து ஒழுகவேண்டும் எனவும், பிற உயிர்படும் இன்னலை உடன் சென்று களைதல் வேண்டுமெனவும், நன்றி மறப்பது நன்றல்ல எனவும், இன்ப துன்பக் கூறுபாடுகளை ஒக்க எண்ணும் உரன் பெற வேண்டும் எனவும் விளங்கும் சிறந்த அறங்களை விளக்கமாக உரைக்கும் அறப் பெட்டகமாக இந்நூல் விளங்குகிறது.

&lt;b&gt;கதை நிகழ்ச்சி:&lt;/b&gt; சச்சந்தன் என்னும் மன்னன் தன் நாட்டைச் செம்மையாக ஆட்சி செய்து வருங்கால் ‘விசயை’ என்னும் மங்கை நல்லாளை மணந்து இல்லற வாழ்வில் ஈடுபடத் தலைப்பட்டான். இன்பத் துறையில் எளியனாயும் பெண்வழிச் சேறல் என்ற குறையுடையவனாயும் வாழத் தலைப்பட்டுத் தன் ஆட்சியினைக் கவனிக்காது அந்தப்புரமே கதி என எண்ணிக் கிடந்துவிட்டான். மடவாரின் மையலில் கழிகாதல் கொண்டு அந்தப்புரத்தில் ஆழ்ந்து கிடந்த மன்னன் சச்சந்தன் தேர்ந்து தெளியாது, வஞ்சக உருவே வடிவாய்க் கொண்ட கட்டியங்காரனிடம் தன் ஆட்சிப் பொறுப்பினை ஒப்படைத்தான். அவனை அரசன் தேராது தெளிந்தான். பல நல்லமைச்சர்களின் அறிவுரையினையும் ஏற்காது அச்செயல் மேற்கொண்ட சச்சந்தன் கட்டியங்காரனால் ஒரு நாள் வன்முறைப் போருக்கு வலிய அழைக்கப்பட்டான். அந்தப்புரத்தில் அடைக்கலமுற்றிருந்த மன்னன் வெகுண்டெழுந்து யானைக் கூட்டத்தே பாய்ந்த சிங்க ஏறு போல் சீற்றங் கொண்டு போரிட்டும் பலரை விண்ணகம் அனுப்பி இறுதியில் தன் வாள் இற்றுவிழும் சமயம் எதிரியின் வாளுக்கு இலக்காகித் துறக்கம் புக்கான். அவ்வமையம் கருக்கொண்டிருந்த ‘விசயை’ மயில் பொறியின் மூலம் வான் வெளியிற் சென்று பின் தன் கணவன் இறந்துபட்ட செய்தியறிந்து வருந்தி அயர்ந்தமையால் அம்மயில் பொறியின் மூலமாகவே புறங்காட்டு அடைகரையில் இறங்கினாள். அவ்வமையம் வயவு நோயினால் துன்புற்றுச் ‘சீவகன்’ என்ற ஆண்மகவை ஈன்றாள். அச்சீவகன் நன்முறையில் சிறந்து வளர்ந்து ‘அச்சணந்தி’ என்னும் நல்லாசிரியரை அடுத்துப் பல்கலைகளையும் போர் முறைகளையும் சுற்றுச் சிறந்த அடலேறாகத் திகழ்ந்தான். பல செயற்கரும் வீரச் செயல்களை ஆற்றி மக்கள் நன்மதிப்பினைப் பெற்று நல்லோனாகத் திகழ்ந்தான். பின் காந்தருவதத்தையார் முதல் எண்மரை மணந்து பின் காலமும் இடமும் கருதிக் கட்டியங்காரனையும் கொன்று, இழந்த அரசினை மீண்டும் பெற்று இறுதியில் மண்மகளை மணந்து துறக்கவின்பம் எய்தினான் என்ற வரலாற்று நிகழ்ச்சிகளை விளக்கிக் காட்டும் அரிய காப்பியமே சீவக சிந்தாமணியாகும்.

&lt;b&gt;வளையாபதி:&lt;/b&gt; இது ஐம்பெருங்காப்பியங்களுள் நான்காவதாக இடம்பெற்றுள்ள காப்பியமாகும். பிற நூல்களின் துணைக்கொண்டு இக்காப்பியம் அறிய இயலாத ஒன்றாக உள்ளது. ஆனால், குண்டலகேசியின் வரலாற்றினைப் பிற நூல்களின் துணைக்கொண்டு ஓரளவு அறிய முடிகிறது. நூலாசிரியர் பெயர் அறிதற்கியலவில்லை. தொல்காப்பிய உரையாசிரியராகிய இளம்பூரணர் தம் உரையில் இவ்வளையாபதிச் செய்-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qidhhdf69mw5wx36k216o6v5xved4de</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/167</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632217</id>
    <revision>
      <id>1987031</id>
      <parentid>1950223</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:27:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987031</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10766" sha1="ds1ds0i6kgr7z19wpzhja006mk0z39b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐம்பெருங் காப்பியங்கள்|139|ஐம்பெருங்குழு}}&lt;/noinclude&gt;யுளை எடுத்துக்காட்டியுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும். இதனால், இந்நூல் கி.பி. 11-ஆம் நூற்றாண்டிற்கு முந்தியதாக இருக்கலாம் எனக் கருத முடிகிறது. புறத்திரட்டு நூலின் முகவுரையிலும் டாக்டர் உ.வே. சாமிநாதையமின் சிலப்பதிகார உரைக் குறிப்பிலும் இந்நூல் பற்றிய குறிப்புகள் இடம்பெற்றுள்ளன. இந்நூல் கவியழகு மிக்க காப்பியமாக விளங்கியது என்பதனைச் சில உரையாசிரியர்கள் எடுத்துக் காட்டியிருப்பதால் அறிய இயல்கிறது. ஆனால், எவ்வாறு இந்நூல் மறைந்துபட்டது என்பதனை அறியக் கூடவில்லை.

வளையாபதிச் செய்யுட்கள் சில சிலப்பதிகார உரையிலும், யாப்பருங்கலம், தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் உரையிலும் புறத்திரட்டிலும் காணக் கிடக்கின்றன. பெரிதும் அறநூல் கருத்தினை மேற்கொண்ட பாடல்களாகவே அச்செய்யுட்கள் விளங்குகின்றன. இந்நூல் சமண சமயச் சார்புடைய நூலாகும். சில அகச் சான்றுகளால் இச்செய்தி உறுதிப்படுகிறது. சிலம்பின் உரையில் இடம்பெறும் ‘துக்கம் துளக்கும்’ என்னும் செய்யுளானும் ‘உலகம் மூன்றும்’ தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் எனத் தொடங்கும் உரையில் இடம்பெறும் செய்யுளானும் இச்செய்தி அரண் செய்யப்படுகிறது.

&lt;b&gt;குண்டலகேசி:&lt;/b&gt; பௌத்த சமயத்தினை விளக்க எழுந்த விருத்தப்பாவினால் இயன்ற காப்பியமே குண்டலகேசியாகும். இக்காப்பியம் நூல் வடிவில் இன்று கிடைக்கவில்லை. இதன்கண் இக்காலத்தில் வழக்கில் இல்லாத சில சொல்லும், பொருளும் இடம் பெற்றுள்ளதாக அறியமுடிகிறது. குண்டலகேசி என்னும் வணிகப் பெண்ணின் வரலாறு கூறும் நூலாக இக்காப்பியம் அமைந்துள்ளது. இருண்டு, சுருண்டு வளர்ந்த முடியினையுடையவள் ஆதலின் குண்டலகேசி எனப் பெயர் பெற்றாள் எனவும் கூறுவர். இவள் கள்வர் தலைவன் ஒருவனைக் காதலித்து மணந்து அவனோடு வாழ்ந்து வருங்கால் அவனைச் சீற்றங்கொண்டு ஒருசமயம் ‘நீ கள்வனல்லனோ’ எனக் கடிந்துரைத்த கொடுஞ்சொற்களை எண்ணி இவளைக் கொல்ல ஏற்ற காலம் கருதிக் கொண்டிருந்தான் அக்கள்வர் தலைவனாகிய கயவன். ஒருநாள் ‘குண்டலகேசியினை மலைவளங்காணச் செல்வோம்’ என வஞ்சமாக நயப்புரை கூறி அழைத்துச் சென்று மலையினின்றும் உருட்டிக் கொன்றுவிடச் சூழ்ச்சி  செய்தான். இச்சூழ்ச்சியினை உணர்ந்து கொண்ட குண்டலகேசி ‘தற்கொல்லியை முற்கொல்லுக’ என்ற முதுமொழிக்கிணங்கத் தானே தன் கணவனை மலை மீதிருந்து உருட்டிக் கொன்றதாயும் பின்னர்ப் பௌத்த பிக்குணியாகித் துறவுக் கோலம் பூண்டு பல சமய வாதிகளோடு வாது போர் செய்தாள் எனவும், பின்னர் ஊழிக்காலப் பெரும் பிரளயம் தோன்றி உலகினை அழித்தது எனவும் வரலாறு கூறும்.

யாப்பருங்கல உரை, தொல்காப்பிய உரை, வீரசோழிய உரை முதலிய உரைகளிலும் பன்னூல் திரட்டாய் அமைந்த புறத்திரட்டிலும், இக்காவியத்தின் சில செய்யுட்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. நீலகேசியின் சில செய்யுட்கள் ஞானப்பிரகாசர் இயற்றிய சிவஞானசித்தியார் பரபக்க உரையிலும் இடம்பெற்றுள்ளன.

பல அருக சமயவாதிகளை வாதில் வென்றாள் எனவும் குண்டலகேசிக்கு மறுப்பாக எழுந்த நூலே அருகசமயச் சிறுகாப்பியமாக விளங்கும் நீலகேசி என்பதும் நினைவு கூர்தற்பாலது. நீலகேசி ஐஞ்சிறு காப்பியங்களுள் ஒன்றாகத் திகழும் நூலாகும்.
{{Right|&lt;b&gt;கி.கோ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஜம்பெருங்காப்பியங்கள்‌&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐம்பெருங்குழு&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐம்பெருங்குழு&lt;/b&gt;}} என்பது பண்டைய ஆட்சி அமைப்பில் ஐவர் அடங்கிய குழுவினரைக் குறிக்கும். அமைச்சர், புரோகிதர், சேனைத்தலைவர், தூதுவர், சாரணர் என்று சொல்லப்பெறும் ஐவரே இக்குழுவிற்கு உரியவர். அரசர்க்கு இன்றியமையாதவராக இவர்கள் கருதப்பட்டனர். அரசன், ஆட்சிபுரிவதற்குப் பெரிதும் துணைசெய்பவர் இப்பெருமக்களே. மாசனம், பார்ப்பார், மருத்துவர், வானிமித்தர், அமைச்சர் எனவும் இக்குழுலினர் குறிக்கப் பெறுவர். அமைச்சர் மந்திரி எனவும் சுட்டப் பெறுவர். அமாத்தியன் என்னும் வடமொழிப் பெயருக்கு அமைச்சன் என்பதே பொருளாகும். ‘உழையிருந்தான் கூறல் கடன்’ (குறள்: 638) எனுமிடத்து ‘உழையிருந்தான்’ என அமைச்சரை வள்ளுவர் குறிப்பிடுவர். புரோகிதர் என்பார் வேள்வி செய்வோர். சேனைத் தலைவர் என்பார் படைத்தலைவர். சேனை படையெனவும் தானையெனவும் வழங்கும். சேனை அதிபதி சேனாதிபதியெனவும், தானை அதிபதி தானாதிபதியெனவும் சொல்லப் பெறுவர். தூதுவர் என்பார் தூது செல்பவர். அந்தணரும் அரசரும் தூதுபோதற்குரியர் என்பர். தூதர் ‘தாமே வகுத்துக் கூறுவார்’ என்றும் ‘அரசன் சொல்லியதைச் சென்று சொல்பவர்’ என்றும் இருவகைப்படுவர். அன்பு, அறிவு, சொல் வன்மை ஆகிய மூன்று குணங்களைப் பெற்றவர் தூதுவர். சாரணர் என்பார் ஒற்றர் எனவும் தொண்டர் எனவும் குறிக்கப் பெறுபவர். ஐம்பெருங்குழுவினைப் பற்றி, ‘ஐம்பெருங்குழுவும் எண்பேராயமும்’ (சிலப். 1: 157); ‘அரை சொடுபட்ட ஐம்பெருங்குழுவும்’ (சிலப். 3: 126); அமைச்சர் புரோகிதர் சேனாபதியர், தவாத் தொழில் தூதுவர் சாரணர் என்றிவர், பார்த்திபர்க்கு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ds1ds0i6kgr7z19wpzhja006mk0z39b</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/168</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632218</id>
    <revision>
      <id>1987033</id>
      <parentid>1950224</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:39:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987033</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9998" sha1="b5gh8ud6szf001ge6rygx068vqcvghg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐம்பொறிகள்|140|ஐம்மலம்}}&lt;/noinclude&gt;ஐம்பெருங் குழு எனப்படுமே; (சிலப். 5: 157–160 அடியார்.); ‘மாசனம் பார்ப்பார் மருத்தர் வாழ்நிமித்தரோடு அமைச்சர் ஆசில் அவைக்களத்தார் ஐந்து’ (சிலப். 5:157, அரும்பத, மேற்); என்று சிலப்பதிகாரத்திலும் அதன் உரைகளிலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
{{Right|&lt;b&gt;து.ப.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐம்பெருங்குழு&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐம்பொறிகள்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐம்பொறிகள்:&lt;/b&gt;}} பொறியை இந்திரியம் என்ற சொல்லாலும் குறிப்பிடுவது உண்டு. பொறிகள் அகத்தைச் சார்ந்தவை, புறத்தைச் சார்ந்தவை என இருவகைப்படும். மனம் அகத்தைச் சார்ந்தது. புறத்தைச் சார்ந்தவை மூக்கு, நாக்கு, கண், தோல், செவி என்ற ஐந்தும். ஆன்மா மனத்துடன் சேருகின்றது. மனம் புறப்பொறிகளுடன் சேருகின்றது. பொறிகள் புறத்திலுள்ள பொருள்களுடன் சேருகின்றன. பொறிகளின் வாயிலாகப் புறப்பொருள்களைப் பற்றிய ஞானம் மனத்தினால் ஆன்மாவுக்கு உண்டாக்கப்படுகின்றது. பொறி உடலுடன் சேர்ந்து ஞானத்திற்குக் காரணமாகிறது. பொறி தன்னைக் காண்பிக்காது.

ஐம்பொறிகளும் பூமி, தண்ணீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் என்ற ஐந்து பூதங்களுடன் சேர்ந்தவை. ஒவ்வொரு பூதத்தினுடைய தனிப்பட்டதான (அதனையே சார்ந்ததான) குணமும் அந்த அந்தப் பொறியால் உணர்த்தப்படுகிறது. நாற்றம் (வாசனை) என்பது மூக்கின் நுனியில் உள்ளது. அது ஒரு பொறி. நாக்கு சுவையை உணர்த்துகிறது. இது நாக்கின் நுனியில் உள்ளது. கண் என்ற பொறி பொருள்களில் உள்ள வண்ணத்தை உணர்த்துகிறது. இது கண்ணில் கருப்பு விழியின் மேல்பாகத்தில் உள்ளது. உடல் முழுவதும் பரவி இருக்கும் தோல் தொடும் உணர்ச்சியை உண்டாக்குகிறது. காது என்ற பொறி ஒலியை உணர்த்துகிறது.

நாற்றம், சுவை, வண்ணம், ஊற்றுணர்ச்சி, ஒலி என்ற ஐந்து குணங்களுக்கு உள்ளடங்கிய நிலை, வெளியில் தோன்றும் நிலை என்ற இரு நிலைகள் உண்டு. ஒவ்வொரு பொறியிலும் இக்குணங்கள் உள்ளடங்கியே உள்ளன. ஆகையால் இப்பொறிகளில் இவை தென்படுவதில்லை. மேற்கூறிய ஐந்து பூதங்களிலும் இக்குணங்கள் வெளித்தோன்றும் நிலையில் இருந்தால் தான் உணரப்படும். இவ்வைந்து பொறிகளுள் மூக்கு, நாக்கு, செவி ஆகிய மூன்றும் தங்களுடைய, அதாவது பூமி, தண்ணீர், ஆகாயம் ஆகியவற்றில் உள்ள நாற்றம், சுவை, ஒலி ஆகியவற்றை மட்டும்தான் உணர்த்தும், கண்ணும் தோலும் வண்ணத்தையும் உணர்ச்சியையும் அவற்றுடன் கூடிய பொருள்களையும் உணர்த்தும். சான்றாக, மாம்பழத்தைக் கண்ணாலும் தோலாலும் நேராக அறியலாம். அதன் நாற்றம், சுவை ஆகியவற்றை மூக்கு நாக்கு ஆகியவற்றால் மட்டும்தான் அறிய முடியும்.

பொருள்களின் எண்ணிக்கை, அளவு, சேர்ந்திருக்கும் தன்மை, அண்மையில் பிரிந்திருக்கும் தன்மை, இருத்தல், தொலைவில் இருத்தல், பெருகும் தன்மை, ஒட்டிக் கொள்ளும் தன்மை, வேகம் என்ற குணங்கள் கண்ணாலும் தோலாலும் உணர்த்தப்படுபவை.
{{Right|&lt;b&gt;வி.வ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐம்பொறிகள்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐம்மலம்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐம்மலம்:&lt;/b&gt;}} உயிர்கள் இறைவனை உணரவொட்டாமல் அவற்றைக் கட்டியுள்ள பொருள்களை ஆணவம், கன்மம், மாயை என்று சைவ சித்தாந்தம் கூறும். அவை உயிர்களின் குற்றமாகக் கருதப்படும். அவை உயிர்களின் தூய்மையைக் கெடுத்து நிற்றலால், அழுக்கு என்னும் பொருள்படும் மலம் என்ற சொல்லால் குறிப்பிடப்படும். ஆணவம், கன்மம் மாயை என்ற மும்மலங்களுடன் மாயேவம், திரோதானம் என்ற இரண்டையும் கூட்டி மலங்கள் ஐந்து என்பர்.

உயிரின் அறிவை மறைத்து அதனை அறியாமை உடையதாகச் செய்வது ஆணவம். வியாபகமான ஆன்மாவை அணுத்தன்மைப் படுமாறு செய்தலினாலே ஆணவமலம் என்னும் பெயர் உண்டாயிற்று. அணுத்தன்மைப் படுமாறு செய்தலாவது சிற்றறிவும், சிறு தொழிலுமுடையதாக்குதல். (அணு – சிறுமை)

ஆணவமலச் சேர்க்கையால் உயிர்கள் செய்யும் வினைகளின் தொகுப்பு கன்ம மலம் எனப்படும். உலகம் தன்னிடத்து வந்து ஒடுங்குதற்கும், தன்னிடத்து நின்று தோன்றுதற்கும் காரணமாயுள்ள பொருள் மாயை எனப்படும். மாயா என்னும் வடமொழி தமிழில் மாயை என்றாயிற்று. மா - ஒடுங்குதல். யா – வருதல். மாயை காரணநிலை, காரியநிலை என்ற இருநிலைகளையுடையது. காரணநிலை மாயை என்ற சொல்லாலும், காரியநிலை மாயேயம் என்ற சொல்லாலும் குறிப்பிடப்படும். மாயையின் காரியம் தனு, கரண, புவன, போகமாகும். தனு – உடம்பு; கரணம் – கருவி, புவனம் – உலகம்; போகம் – இன்ப துன்பம் துய்த்தல்.

திரோதானம் என்பது இறைவனின் மறைத்தல் சக்தி. இது மலங்களுள் ஒன்றாக வைத்துக் கூறப்படக் காரணம் என்ன என்ற வினா எழும். திரோதானமே ஏனைய மலங்கள் தம் தொழிலைச் செய்யுமாறு அவற்றினது சக்திகளைத் தூண்டுகிறது. இது இல்லையேல் ஏனைய மலங்களின் செயல்களாகிய மறைத்தல் தொழில் நடைபெறாது. அதனால் இது ஒரு மல-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b5gh8ud6szf001ge6rygx068vqcvghg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/169</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632219</id>
    <revision>
      <id>1987034</id>
      <parentid>1950225</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:48:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987034</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10174" sha1="5bd42orqgxa2fdfcjd934scqu2rw9oy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐம்மலம்|141|ஐயக்காட்சி}}&lt;/noinclude&gt;மாகக் கருதப்படுகிறது. திரோதானம் ஏனைய மலங்களின் சக்தியைத் தூண்டிச் செயற்படுத்தினால் அவை செயற்பட்டு நாளடைவில் தம் சக்தி மெலிவடைந்து ஒழியும். அங்ஙனம் ஒழிந்தால் அவற்றால் உண்டாகும் மறைப்பு நீங்கி, உயிர்கள் அறிவு விளக்கம் பெற்று, பக்குவமான உயர்நிலையை அடையும். அப்போது இத்திரோதான சக்தியே தன் மறுதலைச் செயலினின்றும் நீங்கி, அருட்சக்தியாக மாறி ஆன்மாவில் பதியும்.

ஆணவம் செம்பிற் களிம்பு போல உயிர்களிடத்து அநாதியாக உடன் தோன்றிய காரணத்தால் ‘சகச மலம்’ எனப்படும் (சகசம்-உடன் தோன்றியது). அறிவுக்கு முதல்தடை ஆணவமாதலால் இது மூலமலம் எனப்படும். மேலும், ஆணவம் உயிர்களின் அறிவு, இச்சை, தொழில்களைத் தடுத்து, ஞானக்கண்ணை மறைப்பதால் இருள் எனவும் கூறப்படும். உயிரின் அறிவை அடியோடு மறைத்து, அறியாமை வடிவாகச் செய்வது ஆணவ மலத்தின் தன்னியல்பு. மாயை, கன்மங்களின் சார்பு உண்டாயபொழுது உயிரின் அறிவை விளக்குமிடத்துப் பொருட்களை உள்ளவாறு உணரவொட்டாது, மாறி உணரச் செய்தல் பொது இயல்பு. ஒன்றையும் அறியவொட்டாது மறைக்கும் ஆணவத்தின் ஆற்றல் ‘ஆவரண சக்தி’ என்றும் பொருட்களை உள்ளவாறு உணரவொட்டாது மாறி உணரச் செய்யும் ஆற்றல் அதோ நியாமிகாசக்தி, என்றும் சொல்லப்படும்.

உயிர்களிடத்துள்ள ஆணவத்தை நீக்குதற் பொருட்டுக் கன்ம மலமும் மாயை மலமும் உயிர்களைச் செயற்கையாக இடையே வந்து பற்றுவன, வாதலால், அவை ‘ஆகந்துக மலம்’ எனப்படும் (ஆகந்துகம் இடையில் வந்தது). கன்மம், புண்ணியம் பாவம் அல்லது நல்வினை, தீவினை என இரண்டாகி, முறையே இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் தரும். இவை இரண்டும் செய்யப்படும் காலத்து ‘ஆகாமியம்’ என்றும், செய்த பின்னர்ப் பயன்தரும் அளவும் தோன்றாது நுண்ணிய நிலையில் இருக்கும் காலத்துச் ‘சஞ்சிதம்’ என்றும், காலம் வந்த பொழுது பயன் தரும் நிலையில் ‘பிராரப்தம்’ என்றும் சொல்லப்படும்.

மாயையின் இயல்பான தன்மை விளக்கத்தைத் தருவதே. ஆயினும், இது ஆணவத்தின் சார்பினால் மயக்கத்தையும் தருவதுண்டு. ஒன்றேயாகிய மாயை ஆணவச்சேர்க்கையின் வேறுபாட்டினால் சுத்த மாயை, அசுத்த மாயை, பிரகிருதி மாயை என மூவகைப்படும். சுத்தமாயைக்குரிய வேறுபெயர்கள் ஊர்த்துவமாயை, மகாமாயை, குடிலை, விந்து என்பன. அசுத்த மாயையின் வேறுபெயர்கள் அதோ மாயை, மாயை, மோகினி என்பன. பிரகிருதி மாயையின் வேறுபெயர்கள் மான், அவ்வியத்தம் என்பன.
{{Right|&lt;b&gt;கோ.சூ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐம்மலம்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐயக்காட்சி&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐயக்காட்சி:&lt;/b&gt;}} உணர்வை அறிவு என்றும் நினைவு என்றும் பகுத்துத் தத்துவ நூல்கள் கூறுகின்றன. வடநூலார் அறிவை அனுபவம் என்றும், நினைவை சுமிருதி (Smrti) என்றும் கூறுவர். எதிர்ப்பட்ட பொருள்பற்றி அகத்தே உண்டாகும் விளக்கத்தை அறிவென்றும், முன் அறிந்துள்ளவற்றை மீள எண்ணுதலால் உண்டாகும் உணர்வை நினைவு என்றும் கூறுவர். பொய்யறிவு, மெய்யறிவு, பொய்ந்நினைவு, மெய்ந்நினைவு என நான்குவகையாக வைத்து, ஒருவனின் உணர்வு எண்ணப்படுகின்றது. இவற்றுள் மெய்யறிவை வடநூலார் ‘பிரமா’ (Prama) என்பர். மெய்யறிவிற்குரிய கருவி ‘பிரமாணம்’ அல்லது ‘அளவை’ எனப்படும். பிரமாணம் பொருளின் உண்மையையும் தன்மையையும் அறிய உதவும், சித்தாந்த சைவர்கள் அளவை என்ற சொல்லுக்கு ‘உயிரின் அறிவாற்றல்’ எனப் பொருள் கூறுவர். அருணந்தி சிவாச்சாரியார் இவ்வாற்றலை ‘உயிரின் ஓர் உணர்வு’ எனக் குறிக்கின்றார். அதற்கு உரைவகுக்கும் சிவஞானமுனிவர், ‘தன்னை நோக்கி நிற்கும் அறிவாகிய ஆன்மாவினின்றும் விடயங்களை நோக்கி ஓடும் அறிவாகிய சித்சக்தி’ என உரைக்கின்றார். அச்சித்சக்தி புறப்பொருள்களைத் தானே அறியமாட்டாது; ஐம்பொறிகள், மனம், வித்தை முதலிய தத்துவங்களையும் ஏது மொழி ஆகியவற்றையும் காட்டாகக் கொண்டு அறியும். காட்டாக, நிற்கும் பொருள்களும் உபசாரத்தால் அளவை என்று கூறப்படும். ஒருவன் ஒரு புத்தகத்தைக் காண்கின்றான் என்றால், புத்தகம் அளக்கப்படு பொருளாகும்; காண்பவன் அளப்போன். காணும் கருவியாகிய பார்வை (Perception) அளவை எனப்படும்.

அளவைகள் காண்டல், கருதல், உரை என மூன்றாகப் பகுக்கப்படும். இல்லாமை, குறிப்பு, உவமை என்ற மூன்று வகையை அவற்றோடு கூட்டி அளவை ஆறென்றும், ஒழிபு, நிகழ்ச்சி, ஐதீகம், இயல்பு ஆகியவற்றையும் கூட்டி அளவை பத்தென்றும் கூறுவர். இவற்றிற்கு மேலும் அளவைகளுள., எல்லா அளவைகளும் காட்சி, கருதல், உரை என்ற மூன்றனுள் அடங்கும் என்பது சைவர்களின் கருத்து. இவற்றை இந்தியத் தத்துவ அறிஞர்கள் அனுபவம், யுக்தி, சுருதி என்பர்.

மூவகை அளவைகளுள் காட்சியாவது ஐம்பொறிகளையும் அந்தக்கரணங்களையும் வித்தையையும் காட்டாகக் கொண்டு அறியும் ஆன்ம சித்சக்தியாகும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5bd42orqgxa2fdfcjd934scqu2rw9oy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/170</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632220</id>
    <revision>
      <id>1987038</id>
      <parentid>1950226</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:53:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987038</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10407" sha1="m380txpuz3tpql1ydbebdplpghtd63g" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐயடிகள் காடவர்...|142|ஐயடிகள் காடவர்...}}&lt;/noinclude&gt;காட்சி ஐயக்காட்சி, திரிபுக்காட்சி, சவிகற்பக் காட்சி, நிருவிகற்பக் காட்சி என நான்கு வகைப்படும். மேலும், இந்திரியக் காட்சி, மானதக்காட்சி, தன் வேதனைக் காட்சி, யோகக் காட்சி என்னும் நான்கையும் சேர்த்துக் காட்சிகளை எண்வகைப்படுத்துவர்.

ஐயக்காட்சி என்பது ஒரு பொருளை இதுவோ அதுவோ என இரட்டுற உணர்வது. ஒன்றில் துணிவு பெறாது நிற்றலாகும். எ–டு வழியில் கிடக்கும் பளபளப்பான பொருளைக் கண்டு, ‘சிப்பியோ வெள்ளியோ’ என ஐயுறுதல், இதைப்போலக் கயிற்றினைக் கண்டு, ‘பாம்போ பழுதையோ’ என எண்ணுதல்.
{{Right|&lt;b&gt;கோ.சூ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐயக்காட்சி&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐயடிகள் காடவர் கோன் நாயனார்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐயடிகள் காடவர் கோன் நாயனார்,&lt;/b&gt;}} அறுபான் மும்மைச்சைவ அடியார்களுள் ஒருவராக விளங்குகிறார். பல்லவர் குலத்தில் தோன்றிய இவர் ‘உறுபசியும் செறுபகையும்’ தோன்றாவண்ணம் குடிமக்களைக் காத்துச் சிவனடித் தொண்டு பூண்டு ஒழுகினார். எல்லா உயிர்களும் இன்புற்று வாழ உதவிய இவர், பகைப்புலமாகிய பிற நாடுகளை வென்று அறமும், அருளும் தழைக்க நாடு காத்திருந்தார். பிற நாட்டு மன்னர் இவர் ஆணைவழி நின்று பணிபுரிந்தனர். வடநூல், தென்றமிழ் ஆகியவற்றில் மக்கள் சிறந்து விளங்குமாறு பாராண்டார். எனினும் அரசுரிமையும், ஆட்சிக் கடனும் சிவனை வணங்கி வழிபடும் தொண்டிற்குத் தடையாவன என்னும், எண்ணம் இவர் உள்ளத்தில் எழுந்தது. இந்த அரசாட்சி இன்னல் என இகழ்ந்து, தம் அருமைப் புதல்வன்பால் அரசுரிமையை ஒப்படைத்துவிட்டு நலம் தரும் திருத்தொண்டினை நயந்து நின்றார்.

தொண்டு செய்யும் விருப்பால் சிறந்து நின்ற இவர் அண்டர் பிரான் விரும்பியுறையும் ஆலயங்கள் எல்லாம் சென்று சென்று கண்டார்; தொழுது மகிழ்ந்தார்; வண்டமிழால் பாடிக்களித்தார்.

பெருங்காதலுடன் இவர் தில்லைச் சிற்றம்பலத்தை மேவினார். செய்ய சடையானின் திருக்கூத்தினைக் கண்டு தொழுதார். ஆர்வமுடன் செந்தமிழ் வெண்பாவாகிய பாமாலை அணிவித்தார். தில்லைவாணன் அருள்பெற்று அங்குச் சிலநாள் தங்கினார். பின்னர் இறைவனார் திருத்தலங்கள் எல்லாம் கண்டு பணிந்து தொண்டு செய்து உலகோர் புகழும் சிறப்புடைய இன்றமிழ் வெண்பாக்களைப் பாடி அருளினார். இவ்வாறு இறைபணியில் தலைசிறந்து நின்ற ஐயடிகள் பரமர் திருவடியை அடைந்து ஈறிலாப் பேரின்பப் பெருவாழ்வு பெற்றார். பாம்பணிந்த இறைவன் பாமாலை அணியும்படி செய்த ஐயடிகள் காடவர்கோன் எனச் சேக்கிழார் இவரைப் புகழ்ந்து கூறுகிறார். ‘ஐயடிகள் என்னும் தூய காடவர்’ என்ற குறிப்பும் இவரது பெருந்தூய்மைக்குச் சான்றாம். பெரிய புராணத்தில் இவர் பெருமையை எட்டுப் பாடல்களில் சேக்கிழார் சிறப்பித்துள்ளார்.

காடவர் என்பது பல்லவ குலத்தார்க்கு வழங்கும் பொதுப் பெயர். இவர் பல்லவர் குடியிற் பிறந்து வேந்தராக விளங்கியதால் காடவர் கோன் என்றழைக்கப்பட்டார். இவரது நாட்டின் தலைநகரமாகக் காஞ்சி அமைந்திருந்தது என்பதனைக் ‘கன்னிமதில் சூழ்காஞ்சிக் காடவர்’ என்பதனால் அறியலாம். ஆட்சியை அருமந்த மகனிடம் தந்து பற்றற்று வாழ்ந்தவராதலால் ‘ஐயடிகள்’ என்று சிறப்பிக்கப்பட்டார். ஐயனடிகள் என்பது ஐயடிகள் என மருவி இருத்தல் கூடும்.

‘காடவர்கோன் கழற்சிங்கன்’ என்னும் திருத்தொண்டத் தொகைத் தொடரினைக் கருதி, அக்கழற்சிங்கனின் தந்தையே ஐயடிகள் காடவர் கோன் நாயனார் என்று சிலர் கூறுவர். மேலும், இவர் தேவார ஆசிரியர் மூவர்க்கும் முற்பட்டவர் என டாக்டர் இராசமாணிக்கனார் கருதுகிறார். தமிழகத்தை கி.பி. 7–ஆம் நூற்றாண்டிற்கு முன்னர் ஆண்ட பல்லவ மன்னர்கள் தமிழ் மொழிப் பற்றும், பயிற்சியும் இல்லாதவர்கள் என்பது அவர்கள் காலச் சாசனங்களால் தெரியக் கிடக்கிறது. பல்லவர்கள் கி.பி. 7–ஆம் நூற்றாண்டு அரசாட்சி தொடங்கியே தமிழ் மொழியிலும், சிவநெறியிலும் பற்றுடையவராக விளங்கினர். எனவே, சேத்திரத் திருவெண்பா என்னும் இன்றமிழ்ப் பனுவல் படைத்த பெரும்புலமைச் செல்வராகிய ஐயடிகள் காடவர் கோன் நாயனார் கி.பி. 7–ஆம் நூற்றாண்டிற்குப் பிற்பட்டவர் என்பதே பொருத்தமுடையதாகும்.

இவர் பாடிய சேத்திரத் திருவெண்பா என்னும் பிரபந்தம் பதினோராம் திருமுறையில் ஐந்தாவதாக இடம் பெற்றுள்ளது. திருத்தலங்கள் தோறும் சென்று வழிப்பட்டுப் பாமலர்களால் இந்நாயனார் போற்றி இருத்தல் கூடும். ஆகவே, இவர் பாடிய பாடல்கள் நூற்றுக் கணக்கில் இருத்தல் வேண்டும். எனினும் இன்று இருபத்து நான்கு வெண்பாக்களே கிடைக்கின்றன. எஞ்சியவை பேணப்படாமையினால் அழித்தன போலும்!

இவர் பாடிய வெண்பாக்கள், யாக்கை, இளமை, செல்வம் ஆகியவற்றின் நிலையாமையை வற்புறுத்துவன; மனையும் சுற்றமும் உறவல்ல என்று உணர்த்துவன. இப்பாடல்களில் மோனை, எதுகை, யமகம் ஆகியன அமைந்துள்ளன. ‘வெண்குடைக்கீழ் வீற்றி-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>m380txpuz3tpql1ydbebdplpghtd63g</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/171</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632221</id>
    <revision>
      <id>1987078</id>
      <parentid>1950227</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T03:39:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987078</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10485" sha1="70hz9253o1rzkvezhic7asqpkakpv0y" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐயத்தின் பயன்|143|ஐயப்பாட்டுத் தொடர்பு}}&lt;/noinclude&gt;ருந்த செல்வம் விழையாதே’ என்னும் தொடர் (சேவெ. 23). இவரது வாழ்வின் அகச்சான்றாகிறது. சில தலங்களின் பழைய பெயர்களையும் இப்பனுவல் கூறும். இன்று குளித்தலை என்பது குழித்தண்டலை எனவும் (சேவெ. 9), திருநாகேசுரர் கோயில் தென் குடந்தைக் கீழ்க்கோட்டம் எனவும் (சேவெ. 2) வழங்கப்பெற்றன. வணங்குக என்பதை முகம் கவிழ்க (சேவெ. 4) என்னும் ஆட்சியால் உணர்த்துகிறார். மேலும் வெறுப்பினைச் சுட்டும் ஓகாளம் என்னும் வழக்குச் சொல்லும் இவர் நூலில் இடம் பெற்றுள்ளது (சேவெ. 13). நம்பியாண்டார் நம்பி இவரைப் பத்திக் கடல் எனப் போற்றுகிறார். {{Right|&lt;b&gt;ஜி.ஆர்.கி.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐயடிகள் காடவர் கோன் நாயனார்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐயத்தின் பயன்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐயத்தின் பயன்:&lt;/b&gt;}} குற்ற வழக்குகளில் குற்றஞ்சாட்டப் படுபவர்களின் நலன்களையும் உரிமைகளையும் உன்னதமாகக் காத்திடும் சட்டக்கோட்பாடே ‘ஐயத்தின் பயன்’ (Benefit of Doubt) எனப்படும்.

குற்ற வழக்குகளில் நீதிமன்றங்கள் கடைபிடிக்கத் தக்க சிறப்பு விதிகள் சில உண்டு. அவை: (1) குற்றங்கள் மெய்ப்பிக்கப்படும் வரை குற்றஞ்சாட்டப்பட்டுள்ளவர்களைக் குற்றமற்றவர்களாகவே கருத வேண்டும். (2) குற்றஞ் சாட்டப்பட்டுள்ளவர்களின் மீதான குற்ற அம்சங்களை மெய்ப்பிக்க வேண்டிய பொறுப்பு குற்றஞ் சுமத்துபவர்களையே சாரும். (3) குற்றங்களை நியாயமான ஐயங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட முறையில் மெய்ப்பிக்க வேண்டும். (4) குற்றத்தை மெய்ப்பிக்கையில் தோன்றிடும் நியாயமான ஐயங்களை, குற்றங்களிலிருந்து குற்றஞ் சாட்டப்பட்டுள்ளவர்களை விடுவிக்கவே பயன்படுத்த வேண்டும். இந்தச் சிறப்பு விதிகளுக்கு உட்பட்டு, குற்றஞ் சாட்டப்பட்டுள்ளவர்களைத் தண்டனைக்கு உள்ளாக்குவதே நீதியின் பாற்பட்ட நெறியாகும். அப்படிச் செய்யத் தவறினால், குற்றம் செய்யாதவர்களை அவர்கள் செய்யாத குற்றங்களுக்காகத் தண்டிக்க நேரிடலாம். அத்தகைய அநீதிகள், கொடுமைகளினின்று தடுக்கவே ‘ஐயத்தின் பயன்’ கோட்பாடு பெரிதும் உதவுகிறது.

நூறு குற்றவாளிகள் விடுதலையுறினும் குற்றஞ் செய்யாத ஒருவன் தண்டிக்கப்படலாகாது என்ற குற்ற இயல் தத்துவ அடிப்படையில் எழுந்ததே இந்த ‘ஐயத்தின் பயன்’ கோட்பாடாகும்.

‘ஜயத்தின் பயனை’த் துல்லியமாகவும் நுட்பமாகவும் விளக்க இயலாது. இந்தியாவின் உச்ச நீதிமன்றம் உணர்த்தி உள்ளது போல (83, Cri LJ 59) ஐயங்கள் நியாயத்தின் பாற்பட்டவையாக இருக்க வேண்டும். உறுதியான மனங்களில் பிறக்கும் ஐயங்களாக அவை இருக்க வேண்டுமே அன்றி, உறுதியற்ற ஊசலாடும் மனங்களில் உதித்திடும் ஐயங்களாக அவை இருத்தலாகா. ஐயங்கள் எவ்வளவு வலுவானவையாக இருந்தாலும், சாத்தியக் கூறுகள் எவ்வளவு பலமானவையாக இருந்தாலும், அவை ஒரு போதும் சான்றுகளாகமாட்டா.

‘ஐயத்தின் பயன்’ கோட்பாடு குற்றஞ் சாட்டப்பட்டவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள ஒரு சலுகையோ அனுதாப உணர்வோ அன்று; அது குற்றஞ்சாட்டப்பட்டுள்ளவர்களின் மகத்தான உரிமை. 
{{Right|&lt;b&gt;ஆர்.எம்.கி.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐயத்தின் பயன்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐயப்பாட்டுத் தொடர்பு&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐயப்பாட்டுத் தொடர்பு:&lt;/b&gt;}} அளவையியலில் கருத்துரை (Proposition) அமைப்பை ஆராயுமிடத்து, சொற்களின் அமைப்பையும் அவை குறிக்கும் கருத்தையும் கொண்டு அவற்றைப் பல்வேறு இனங்களாகப் பிரிக்கலாம். அவற்றில், இக்கால அளவைவியல் வல்லுநர்கள் தொடர்புடைய கருத்துரைகளை (Relational Propositions) இரு வெவ்வேறு பொருள்களுக்குள்ள தொடர்பை வெளிப்படுத்துவனவாகக் கொள்கின்றனர். ‘அ’ என்ற பொருளுக்கும் ‘ஆ’ என்ற பொருளுக்கும் உள்ள தொடர்பை வெளிப்படுத்துவது தொடர்புடைய கருத்துரை எனப்படுகிறது.

தொடர்பை மூன்று வகையாக்கி, அவற்றில் சமச்சீரை முதலாவதாகவும் (Transitivity), செயப்படுபொருளை இரண்டாவதாகவும் (Reflexivity), எழுவாயினையே செயப்படு பொருளாக மீண்டுங் குறித்ததை மூன்றாவதாகவும் கொள்வர். இவற்றில் செயப்படுபொருள் என்னும் தொடர்பு குறிப்பது மூன்று பொருள்களுள் ஏதேனும் இரண்டு பொருள்களுக்குள்ள தொடர்பு, மற்ற எந்த இரண்டு பொருட்களுக்குமுள்ள தொடர்பேயாம். ‘அ’–க்கும் ‘ஆ’–க்கும் உள்ள தொடர்பு, ‘ஆ’–க்கும் ‘இ’–க்கும் உள்ள தொடர்பு, ‘இ’–க்கும் ‘அ’–க்கும் உள்ள தொடர்பு, ஆக எல்லாம் ஒரே தொடர்பைக் குறிப்பதாகும். இத்தகைய தொடர்பே மாற்றத் தகுந்த தொடர்பு எனப்படும். அதாவது, இந்தத் தொடர்பு ஒன்றுக்கொன்று மாற்றிக் கூற வல்லது. மூன்று பொருள்களுள் எந்த இரண்டை எடுத்துக் கொண்டாலும் தொடர்பு ஒன்றேயாம். எ-டு முருகேசனும் கணேசனும் உடன் பிறந்தவர்கள்; கணேசனும் முரளியும் உடன் பிறந்தவர்கள். அவ்வாறாயின், முருகேசனும் முரளியும் உடன்பிறந்தவர்கள். உடன்பிறப்பு என்ற தொடர்பு அவர்களுக்குள் எப்பொழுதும் உள்ளது.

மாற்றத் தகுந்த தொடர்புக்கு நேர் எதிரானது மாற்றத் தகாத் தொடர்பாகும். இதில் மூன்றில் இரண்டு பொருள்களுக்குள்ள தொடர்பு மற்ற எந்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>70hz9253o1rzkvezhic7asqpkakpv0y</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/172</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632222</id>
    <revision>
      <id>1987079</id>
      <parentid>1950505</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T03:43:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987079</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9553" sha1="qomsfehuoqk0eyynky1exfn506xcmn6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐயமற்ற இணை|144|ஐயன்பிடாரி}}&lt;/noinclude&gt;இரண்டிற்கும் பொருந்தாது. எ-டு சம்பத்து இராகவனின் மகன்; இராகவன் கிருட்டிணனின் மகன். அவ்வாறாயின், சம்பத்து கிருட்டிணனின் மகன் ஆகான்.

ஐயப்பாட்டுத் தொடர்பு (Non–Transitive Relation) சில இடத்தில் மாற்றிச் சொல்லக் கூடியது; மற்ற இடங்களில் அவ்வாறு மாற்றிச் சொல்ல இயலாதது. ‘அ’-க்கும் ‘ஆ’-க்கும் உள்ள தொடர்பு ‘ஆ’–க்கும் ‘இ’–க்கும் இருக்கலாம்; இல்லாமலும் இருக்கலாம். உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஆகவே, இதனை ஐயப்பாட்டுத் தொடர்பு எனச் சொல்வர். எ-டு மங்கையும் கங்காவும் தோழிகள், அவ்வாறே கங்காவும் சந்திராவும் தோழிகள். இச்சொற்றொடரிலிருந்து மங்கையும் சந்திராவும் தோழிகளாக இருப்பார்களென அறுதியிட்டுக் கூற முடியாது. மனித இனத்தில் காணும் தொடர்புகள் பல இந்த இனத்தைச் சேர்ந்தவையே.
{{Right|&lt;b&gt;எம்.வெ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐயப்பாட்டுத் தொடர்பு&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐயமற்ற இணை&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐயமற்ற இணை:&lt;/b&gt;}} பொதுவாக ஒவ்வொரு மொழியிலும் காணப்படுகிற பேச்சொலிகளை ஒலியன் கோட்பாட்டுப் பின்னணியில் ஒலியினங்களாகத் தனித்துக் கொள்ள முடிகிறது. இதனால் மொழிகளில், பொருள் பிரித்துப் பயன்படும் ஒலிக் கூறுகளைப் பற்றி ஆராய்ச்சி தோன்றியது. மேலும், ஒலிகளை எழுத்துருவாக்கத்திற்குக் கொண்டு வரும் முயற்சியும் வளரலாயிற்று. இதன் விளைவாக ஒலியன் கோட்பாடு மொழியியலில் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. அதனால், இந்தக் கோட்பாட்டின் விளைவாகச் சொல்லை வெறும் ஒலிகளால் ஆன அமைப்பாக மட்டுமே விவரிக்கமுடியும் என்ற நிலைமாறி, ஒலியனின் சேர்க்கையைக் கொண்டு அதற்கொரு உருவம் படைக்க முடியும் என்ற நிலை ஏற்படலாயிற்று.

மொழி ஒலியன் உருபன் என்ற அடிப்படை அலகுகளைக் கொண்டிருப்பினும் ஒலியனே மிகவும் அடிப்படையானது. இதனை மேலும் வேறு அடிப்படை அலகுகளாகப் பகுக்கமுடியாது. இவ்வொலியன்கள் ஒவ்வொரு மொழியிலும் மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையில் அமைந்துள்ளன.

மொழியில் உள்ள ஒலிகளை, தனித்தனி அட்டவணைகளில் (உயிரொலி அட்டவணை, மெய்யொலி அட்டவணை) அவை பிறக்கும் முறையைப் பின்பற்றிக் குறித்துக் கொள்ளவேண்டும். இந்த அட்டவணையில் காணப்படும் ஒலிகளை அவற்றின் ஒப்புமை கருதித் தொகுக்க, ஒலியனா அல்லது மாற்றொலியனா என்பதைக் கண்டறிய, சிறுசிறு குழுக்களாகப் பிரிக்கவேண்டும். ஒவ்வொரு குழுவிலும் உள்ள ஒலிகள் ஓர் ஒலியனாகவோ பல்வேறு ஒலியன்களாகவோ இயங்க, அம்மொழியின் அமைப்பு உதவும். ஆதலால், அக்குழுவில் உள்ள ஒலிகளை ஐயுறு குழுவொலிகள் (Suspecious Pairs) எனலாம். தமிழில் (k), (g), (r), (x) ஆகியன ஒரு குழுவாக ஐயுறு குழுவொலிகளாக உள்ளன.

இவ்வொலிகள் நான்கும் கடையண்ணத்தில் பிறப்பதால் ஒலி ஒற்றுமை உடையன. முதல் இரண்டும் (k), (g) தடை ஒலிகள் (Stop Sounds), (x), (r) இரண்டும் உரசொலிகள் (k), (x) ஒலிப்பிலா ஒலிகள், ஏனைய இரண்டும் ஒலிப்புடைய ஒலிகள் ஆகும். தமிழ் மொழியின் அமைப்பில் இந்நான்கு ஒலிகளும் தனித்தனி ஒலியன்களாக இயங்கா. ஏனெனில், இவை பொருள் மாற்றம் தரும் வகையில் சொற்களை உருவாக்கா. கண் (Kan), கள் (Kal) என்ற உச்சரிப்புகளை மாற்றி (gan), (gal) என்று ஒலிப்புடைய ஒலிகளாக உச்சரிப்பதால் பொருள் வேறுபாடு உணரப்படுவதில்லை.

ஒரு மொழியில் வழங்கும் ஒலிகளில் வெவ்வேறு இடங்களில் பிறக்கும் ஒலிகள் பெரும்பாலும் வெவ்வேறு ஒலியன்களாகவே இயங்கும். (K) (ககரம்) ஒலியும், (P) (பகரம்) ஒலியும் தமிழின் வெவ்வேறு ஒலியன்களே. (K), (P) இவற்றை ஐயமற்ற இணைகளாகக் (Non–Suspecious pairs) கொள்ளவேண்டும். எடுத்துக் காட்டு (Ka: ttu)–இல் உள்ள K,யும் (க) பாட்டு (Pa: ttu) உள்ள P யும் (ப) தனித்தனி ஒலியன்களே. ஒலி ஒற்றுமையுடைய ஒலிகளே ஐயத்திற்குரியன. அவை ஒலியனின் மாற்றொலிகளாகவோ அல்லது தனித்தனி ஒலியன்களாகவோ இருக்கலாம். அவற்றின் ஒலியன் நிலையை (Phonemic Status) முடிவு செய்வதே ஒலியன் ஆய்வுமுறையின் அடிப்படையான வலையாகும். ஒலிவடிவு கொண்டு (Phonetic Shape) சொல் வேறுபாட்டை இங்கு விவரிக்க இயலவில்லை. ஆனால், அடு, ஆடு, என்ற சொற்களின் வேறுபாட்டிற்கு ஒலி வேறுபாடு காரணம் என்பது தெரிகிறது.
{|
|அடு || || ‘சமை’
|-
|ஆடு || || ‘நடனம்செய்’
|}

இந்த இணைச் சொற்கனில் (Contrasting Pair) முதல் ஒலி மாத்திரமே வேறுபடுகின்றது. இவற்றில் வரும் குகரம் இரண்டு சொற்களுக்கும் பொதுவாக உள்ளது. எனவே, அந்த இரண்டு சொற்களும் ஐயமற்ற இணைகளாகும்.
{{Right|&lt;b&gt;கு.அ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐயமற்ற இணை&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐயன்பிடாரி&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐயன்பிடாரி:&lt;/b&gt;}} இது பொதுவாகக் கிராமங்களில், அக்கிராம மக்களால் வழிபடப் பெறும் சிறு தெய்வங்களுள் ஒன்று. ஊர்மக்களைப் பெருமழை,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qomsfehuoqk0eyynky1exfn506xcmn6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/173</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632228</id>
    <revision>
      <id>1987080</id>
      <parentid>1950506</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T03:48:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987080</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="11241" sha1="j98c8gvvczkdgpcdumihbu0mmzdorue" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐயம்பிடாரி|145|ஐயன் பெருமாள் கோனார்}}&lt;/noinclude&gt;இடி, கொள்ளை நோய்கள்‌ போன்ற தீங்குகளிலிருந்து காக்கும்‌ என்ற நம்பிக்கையில்‌ கிராமத்‌ தெய்வங்கள்‌ அமைக்கப்பட்டு வழிபடப்பெற்று வருகின்றன. பேரூர்ப்‌ பகுதிகளிலும்‌ இவ்வாறு சிறு தெய்வங்களை அமைத்து வழிபடும்‌ மரபும்‌ இருந்து வருகிறது. ஊர்த்தெய்வம்‌ எனப்படும்‌ சிறு தெய்வங்களுள்‌ ஐயனார்‌, வீரன்‌ முனியாண்டி முதலிய ஆண்‌ சிறுதெய்வங்களும்‌, மாரியம்மன்‌, காளியம்மன்‌, கன்னியம்மன்‌ முதலிய பெண்‌ சிறுதெய்வங்களும்‌ உள்ளன. இத்தெய்வங்கள்‌ தாம்‌ விளங்கும்‌ ஊர்‌ மக்களுக்குப்‌ பொதுவான ஊர்த்‌ தெய்வங்களாசு இருப்பதோடு சில இனத்தவர்‌களுக்குக்‌ குல தெய்வங்களாக அமைவதும்‌ உண்டு.

பெண்‌ சிறுதெய்வங்களுள்‌ ஐயன்பிடாரி என்பது ஒன்றாகும்‌. பெண்‌ தெய்வமாக அமையும்‌ கிராம தெய்வத்திற்குரிய பண்புகளோடு இது அமைத்து வழிபடப்‌ பெறும்‌. கல்லிலோ சுதையிலோ அமைக்கப்‌படும்‌ உருவத்திலும்‌, அங்ஙனமன்றி, நட்டகல்லாகவோ கம்பமாகவோ அமைக்கப்படும்‌ உருவத்திலும்‌ இத்தெய்வம்‌ கொள்ளப்படும்‌.

தஞ்சை மாவட்டத்திலுள்ள மன்னார்குடி நகருக்கு அருகில்‌ இருக்கும்‌ நெடுவாக்கோட்டை எனும்‌ கிராமத்தில்‌ காணப்படும்‌ சிறு பெண்தெய்வம்‌ ஐயன்‌பிடாரி என்னும்‌ பெயர்‌ கொண்டுள்ளது. இதன்‌ கோயில்‌ பொதுவான பிடாரி கோயில்‌ அமைப்பிலிருந்து வேறுபட்டதாகும்‌. தனிக்கோயிலாக அமைந்‌திருப்பது இதன்‌ சிறப்பாகும்‌. வடதிசை நோக்கி அமைக்கப்பட்டிருக்கும்‌ இப்பெண்‌ தெய்வம்‌ கல்லால்‌ ஆன சிலையாக உள்ளது. கோயில்‌ அமைப்புப்படி அதன்‌ எதிரே பலிபீடமும்‌ அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஊரின்‌ தெற்கு எல்லையில்‌ அக்கோயில்‌ உள்ளது.

காளியின்‌ பெயராகப்‌ பிடாரி என்பது வழங்கப்‌படுகிறது. ஐயன்‌ என்னும்‌ ஆண்‌ சிறுதெய்வத்தின்‌ தாய்‌ என்னும்‌ கருத்தில்‌ ஜயன்பிடாரி என்னும்‌ பெயர்‌ அமைந்து வழங்கப்படுகின்றது. ஐயன்பிடாரி என்னும்‌ பெயர்‌, தாய்‌ சேய்‌ உறவை உணர்த்தும்‌ பாங்கில்‌ அமைந்துள்ளது.

நெடுவாக்கோட்டையிலுள்ள ஐயன்பிடாரி கோயிலில்‌ ஆண்டுக்கொருமுறை பதினெட்டு நாட்‌கள்‌ தொடர்ந்து விழா நடைபெறும்‌. திருவிழா தொடங்குவதற்கு முந்தியவாரம்‌ இத்தெய்வத்தின்‌ கையில்‌ காப்புக்‌ கட்டும்‌ நிகழ்ச்சி நடைபெறும்‌. அந்தணரல்லாதாரே அச்சடங்கினைச்‌ செய்வர்‌. காப்புக்‌ கட்டியவர்‌ திருவிழா நடக்கும்‌ பதினெட்டு நாளும்‌ கோவிலுக்கு அருகே குடிசை அமைத்துச்‌ சைவ உணவு உண்டு விரதம்‌ காப்பார்‌. அங்ஙனம்‌ விரதம்‌ காக்கும்‌ நாட்களில்‌ அவர்‌ ஒரு வேளையே உணவு கொள்ளுவார்‌, காலையும்‌, மாலையும்‌ பறை முழக்கி ஊர்‌ மக்களுக்குத் திருவிழாவை உணர்த்துவர்‌.

திருவிழாக்‌ காலங்களில்‌ அவ்வூரிலுள்ள ஒவ்‌வொரு வீட்டிலும்‌ கருவாட்டுக்‌ குழம்பு அமைத்து அதனைச்‌ சோற்றோடு தருவர்‌. அனைவர்‌ வீட்டிலிருந்தும்‌ கொண்டுவரப்‌ பெறும்‌ சோற்றையும்‌, குழம்பையும்‌ ஒன்றாகக்‌ கலந்து கோவிலுக்கு முன்‌பாக வைத்துச்‌ சாம்பிராணித்‌ தூபம்‌ காட்டி அனைவருக்கும்‌ பகிர்ந்தளிப்பர்‌. ஊர்‌ மக்கள்‌ அவ்வுணவை விரும்பி உண்பர்‌. எல்லார்‌ வீட்டுச்‌ சோறும்‌ ஒன்று கலப்பதால்‌, அம்மக்களிடையே வேறுபாடு நீங்கி ஒற்‌றுமை உணர்வு ஏற்படுவதற்கு இந்த அமைப்பு உதவியாக அமைகிறது. தெய்வ வழிபாட்டின்‌ மூலமாக ஊர்‌ ஒற்றுமைக்கு அமைக்கப்பட்ட ஒரு வழியாகவே இது காணப்படுகிறது.

இவ்விழாவிற்குக்‌ காப்புக்‌ கட்டிவிட்டால்‌ கிராம மக்கள்‌ வெளியூர்களுக்குச்‌ செல்வதில்லை. அப்படிச்‌ செல்வதாக இருந்தால்‌ காப்புக்‌ கட்டும்‌ நாளன்று அவர்கள்‌ ஊர் எல்லையில்‌ இருப்பதில்லை. இம்மரபு பொதுவாக எல்லாக்‌ கிராமங்களிலும்‌ நடைபெறும்‌ இத்தகைய விழாக்‌ காலங்களில்‌ கடைப்பிடிக்கப்‌படுகிறது.
{{Right|&lt;b&gt;இரா.குரு.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐயன்பிடாரி&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐயன்‌ பெருமாள்‌ கோனார்‌&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐயன்‌ பெருமாள்‌ கோனார்‌&lt;/b&gt;}} 20ஆம்‌ நூற்‌றாண்டில்‌ விளங்கிய தமிழ்ப்‌ புலவர்களுள்‌ ஒருவர்‌. இவர்‌ தந்தையார்‌ திருவேங்கடக்‌ கோனார்‌; தாய்‌ அகிலாண்டத்தம்மையார்‌. இவர்‌, 5.1.1905-இல்‌ திருச்சிராப்பள்ளியில்‌ பிறந்தார்‌. இளமையில்‌ அன்னையை இழந்த இவர்‌ பெரிய அன்னையின்‌ அரவணைப்பில்‌ வளர்ந்தார்‌.

தொடக்கத்தில்‌ திருச்சி ஆரியன்‌ உயர்‌ ஆரம்பப்‌ பள்ளியிலும்‌ பின்னர்த்‌ தேசிய உயர்நிலைப்‌ பள்ளியிலும் பயின்றார்‌. அக்காலப்‌ பகுதியில்‌ சடகோப இராமானுசாச்சாரியர், கோபால கிருட்டிணமாச்சாரியர்‌ ஆகியோரின்‌ உரை நூல்களை ஆர்வமுடன்‌ பயின்று வந்தார்‌. இவ்வாறான உரைகளை மாணவர்க்குப்‌ பயன்படும்‌ வகையில்‌ வினாவிடைகளாக்கித்‌ தர வேண்டும்‌ எனக்‌ கருதினார்‌.

பள்ளி இறுதித்‌ தேர்வில்‌ தமிழ்ப்‌ பாடத்தில்‌ உயர்ந்த மதிப்பெண்களைப்‌ பெற்றுத்‌ தேறினார்‌. மதுரைத்‌ தமிழ்ச்சங்கம்‌ நடத்தி வந்த ‘மெட்ரிகுலேசன்‌’ தமிழ்த்‌ தேர்விலும்‌ சிறந்த மதிப்பெண்கள்‌ பெற்றார்‌. இவர்‌ 1925–இல்‌ திருச்சிப்‌ புனித சூசையப்‌பர்‌ உயர்நிலைப்‌ பள்ளியில்‌ தமிழாசிரியராசப்‌ பணியாற்றத் தொடங்கினார்‌. அடுத்த ஆண்டில்‌ மதுரைத்‌ தமிழ்ச்‌ சங்கத்தின்‌ பண்டிதத்‌ தேர்வில்‌ வெற்றிபெற்‌-&lt;noinclude&gt;

&lt;b&gt;வா.க. 6 – 10&lt;/b&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j98c8gvvczkdgpcdumihbu0mmzdorue</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/175</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632231</id>
    <revision>
      <id>1987082</id>
      <parentid>1950508</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T04:00:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987082</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10896" sha1="j30py6vpdxdhai0vbr487glgojpa57t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐயாறு|147|ஐயாறு}}&lt;/noinclude&gt;யார் எனக் காணப்படுவதிலிருந்து அறியலாம். இவர் பாடிய பாடலொன்று புறநானூற்றில் 363–ஆம் பாடலாக அமைந்துள்ளது. பொதுவியல் திணையில் அமைந்துள்ள அப்பாடலில், மன்னர் பலரும், சிறிதளவு இடமும் பிறர்க்கு விட்டுக் கொடுக்காமல் தாமே ஆண்டனராயினும், முடிவில் தம் நாட்டைப் பிறர் கொள்ள இறந்தனர். எனவே, இறவாது நின்றோர் ஒருவருமில்லை என்பதை ‘உடம்பொடு நின்றவுயிருமில்லை, மடங்கல் உண்மை மாயமோ வன்றே’ எனப் பாடியுள்ளார். இந்நிலவுவகில் இறத்தல் உண்மையாகிய நிலையாமையைப் புலப்படுத்தி இறக்கும் நாள் வருமுன்னர் இவ்வுலகியலைத் துறந்து நல்வினையாகிய தவத்தைச் செய்கவென்று மன்னர்க்கு அறிவுறுத்தும் வகையில் இப்புலவர் சிறப்பாகப் பாடியுள்ளார்.
{{Right|&lt;b&gt;வீ.சே.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐயாதிச் சிறுவெண்டேரையார்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐயாறு&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐயாறு&lt;/b&gt;}} சோழ நாட்டிலுள்ள தேவாரப் பாடல் பெற்ற தலங்களுள் ஒன்று. திருவையாறு என இன்றும் மக்களால் வழங்கப்பெறும் இத்தலம் காவிரியின் வடகரையில் அமைந்துள்ளது. தஞ்சைக்கு வடக்கே 7 கல் தொலைவிலுள்ள இந்நகரினைப் பேருந்து வழியாகச் சென்றடையலாம். கும்பகோணம் போன்ற பிற ஊர்களினின்றும் பேருந்து வழியாகச் செல்லலாம். வடவாறு; விண்ணாறு, வெட்டாறு, குடமுருட்டி, காவிரி ஆகிய ஐந்து ஆறுகள் பாயும் பகுதியில் உள்ளமையால் இத்தலம் ஐயாறு எனப்பட்டது என்பர். சூரியபுட்கரணி, சந்திரபுட்கரணி, பாலாறு, கங்கை, நந்தி தீர்த்தம் ஆகிய ஐந்து தெய்விகத் தீர்த்தங்கள் கலப்பதால் இப்பெயர் பெற்றது என்றும் கூறுகின்றனர். இறைவன் பெயர் ஐயாறப்பர்; இறைவி பெயர் அறம் வளர்த்த நாயகி எனப்படும். இப்பெயர்கள் வடமொழியில் முறையே பஞ்சநதீசுவரர், தர்மசம்வர்த்தினி என்று வழங்கப்படும். இறைவனுக்குப் பிரணதார்த்திகரன் என்னும் பெயரும் உண்டு. சூரியபுட்கரணி இத்தலத்திலுள்ள தீர்த்தமாகும். இத்தலத்தில் இந்திரனும், வாலியும் வழிபாடு செய்தனர் என்று பழமரபு வரலாறு கூறுகிறது. இதனை, ‘எண்ணிலி தேவர்கள் இந்திரன் வழிபட’ எனச் சம்பந்தரும், ‘வாலியார் வணங்கி ஏத்தும் திருவையாறு’ எனத் திருநாவுக்கரசரும் தங்கள் பதிகங்களிற் குறிப்பிட்டுள்ளனர். தேவாரம் பாடிய மூவரும் இத்தலத்திறைவனைப் பதிகம் பாடிப் பரவியுள்ளனர். இலக்குமி இத்த இத்தலத்தினை வழிபட்டமை கூறப்படுகிறது. திருக்கோயிலின் இரண்டாம் மதிற்சுற்றில் இலக்குமிக்குச் சந்நிதி அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

திருநாவுக்கரசர் கயிலாயம் காணச் சென்ற காலை, திருவருளால் இமயமலைச் சாரலிலுள்ள பொய்கை ஒன்றில் மூழ்கித் திருவையாற்றிலுள்ள குளம் ஒன்றில் எழுந்த அளவில் இறைவன், தான் கயிலையில் வீற்றிருக்கும் திருக்கோலத்தைக் காட்டக் கண்டு மகிழ்ந்தார். அதனால், இது தென்கயிலாயம் எனத் தகும் சிறப்புப் பெற்றுள்ளது. திருநாவுக்கரசர் முழுகி எழுந்தது என்று கருதப்படும் குளம் திருக்கோயிலின் வடமேற்கில் உள்ளது. கயிலை சென்ற திருநாவுக்கரசர் ஐயாற்றில் கயிலைக் காட்சியினைக் கண்ட செய்தியினை, ‘யாதும் சுவடு படாமல் ஐயாறடைகின்றபோது காதன் மடப்பிடிவோடு களிறு வருவன கண்டேன், கண்டேன் அவர் திருப்பாதம் என்றும் கண்டறியாதன கண்டேன்’ பிறவாறும் குறிப்பிட்டுள்ளார். காட்சியளித்த மூர்த்தி திருக்கோயிலின் தெற்குத் திருச்சுற்றில் உள்ளார். அங்குத் திருநாவுக்கரசருக்கும் சந்நிதி உண்டு. அவர்தம் கயிலைக் காட்சி நினைவாக நிகழும் விழா ஆண்டு தோறும் கார்த்திகை மாத அமாவாசை அன்று நிகழ்கிறது. ஐயாறப்பனைக் காண வந்த சுந்தரர் காவிரியில் வெள்ளம் மிகுந்தமை கண்டு எதிர்க்கரையிலேயே நின்று, ‘எதிர்த்து நீந்த மாட்டேன்... ஐயாறுடைய அடிகளே’ என்று பாடினார். ஆறு நீர் விலகி வழிவிட அதன் வழிச் சென்று ஐயாறப்பனை வழிபட்டுச் சுந்தரர் மீண்டார் என்றும் வரலாறு பெரிய புராணத்துள் கூறப்பட்டுள்ளது.

இத்தலத்திறைவன் தம்மைத்தாமே பூசித்தார் என்னும் ஒரு மரபு உள்ளது. அதனை நினைவுகூரும் வகையில், ஆத்ம பூசை எனப்படும் விழா ஆண்டு தோறும் சித்திரை மாதத்தில் பெருவிழாவாக நிகழ்ந்து வருகிறது. அப்பெருவிழாவின் இறுதி நாளில் கொண்டாடப்பெறும் சப்ததானத் திருவிழா (ஏழூர்த் திருவிழா) இங்கு மிகச் சிறப்பானதாகும். அவ்விழாவில் நந்தி தேவரும் அவர் தேவியாரும் வெட்டி வேர்ப் பல்லக்கில் முன் செல்ல, ஐயாறப்பரும் அறம் வளர்த்த நாயகியும் கண்ணாடிப் பல்லக்கில் எழுந்தருளிச் சோற்றுத்துறை, வேதிகுடி, கண்டியூர், திருப்பூந்துருத்தி, திருப்பழனம் முதலிய தலங்களுக்குச் சென்று மீண்டும் அவ்வத்தல மூர்த்திகள் உடன்வரத் திருவையாறு வந்தடைவார்கள். ஏழூர் மூர்த்திகளும் ஒருங்கே காட்சி தந்து, கோயிலின் திருச்சுற்றில் வலம் வருவது கண்கொள்ளாக் காட்சியாகும்.

திருக்கோயிலின் தென்புறவாயிலில் குங்கிலியக் குழி ஒன்று என்றும் இடையறாது குங்கிலிய மணம் பரப்பித் திகழ்கிறது. இத்தலத்தினை ‘நந்தி அருள் பெற்ற நன்னகர்’ என்று சேக்கிழார் சிறப்பித்துள்ளார். ஐயடிகள் காடவர் கோன் தம் சேத்திரத் திரு-&lt;noinclude&gt;

&lt;b&gt;வா.க. 6 – 10அ&lt;/b&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j30py6vpdxdhai0vbr487glgojpa57t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/176</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632235</id>
    <revision>
      <id>1987083</id>
      <parentid>1950509</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T04:09:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987083</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10522" sha1="k7ypthooxb0osa7jzseriptahn13o8e" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐயூர் முடவனார்|148|ஐயை}}&lt;/noinclude&gt;வெண்பாவில் இத்தலத்தினைப் போற்றியுள்ளார். இத்தலத்திற்குத் தல புராணம் பாடப்பெற்றுள்ளது. தேவார முதலிகள் மூவரும் 18 பதிகங்களால் இப்பதியினைப் பரவியுள்ளனர். இன்று இங்குள்ள திருக்கோயில் நிருவாகம் தருமபுரத் திருமடத்தின் ஆட்சியிலுள்ளது. தமிழ், வடமொழி, இசை முதலிய நுண் கலைகள் ஆகியவற்றைப் பயிற்றும் கல்லூரி ஒன்று இத்தலத்தில் உள்ளது. தெலுங்கு மொழியில் மிகப் பல கீர்த்தனங்களை உருவாக்கிய தியாகராசரின் சமாதிக் கோயில் காவிரிக் கரையில் அழகுற அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
{{Right|&lt;b&gt;அ.மா.ப.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐயாறு&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐயூர் முடவனார்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐயூர் முடவனார்&lt;/b&gt;}} சங்க காலப் புலவர். குறுந்தொகை ஏடுகளில் இவர் பெயர் ‘ஆர்’ என்னும் உயர்வுப் பன்மை விருதியின்றி ‘ஐயூர் முடவன்’ என்றும் காணப்படுகிறது; வேறுசில ஏடுகளில் ஐயூர் மூவனார் என்றோ, ஐயூர் கிழார் என்றோ உறையூர் கிழார் என்றோ குறிக்கப்பட்டுள்ளது. பெரும்பாலான ஏடுநளில் ஐயூர் முடவனார் என்றே காணப்படுதலின், பதிப்பாசிரியர்கள் இப்பெயரை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளனர். இப்புலவர் ஐயூர் என்னும் ஊரைச் சார்ந்தவர். இவரைக் கால் முடம் பட்டவர் என ஊகிக்கலாம். இவர் பாடியனவாகப் பத்துச் செய்யுள்கள் கிடைத்துள்ளன. (அகம். 216; குறுந். 123; 206; 322; நற். 206; 334; புறம் 51; 228; 314; 399)

இவர் பாண்டியன் கூடகாரத்துத் துஞ்சிய மாறன் வழுதியையும் (புறம். 51) தாமான் தோன்றிக் கோன் (புறம். 399) என்னும் குறுநிலத் தலைவனையும் புகழ்ந்து பாடியுள்ளார்; சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன் இறந்ததற்கு வருந்தி அவனுடைய எல்லையற்ற புகழை வியந்து ஒரு பாடல் (புறம். 228) பாடியுள்ளார். செல்லிக் கோமான் ஆதன் எழிவி என்னும் குறுநிலத் தலைவனைப் பற்றிய குறிப்பு இவரது பாடலொன்றில் (அகம். 216) காணப்படுகிறது.

கருவூர்க்கு அண்மையில் தான் தோன்றி மலை என்னும் குன்று உள்ளது. அது தாமான் தோன்றி மலை என்பதன் திரிபு எனக் கொள்வர். கருவூரையடுத்து, திருச்சிராப்பள்ளிக்குத் தெற்கே குளத்துரைச் சார்ந்து ஐயூர் என்னும் ஊர் உள்ளது. ஐயூர் முடவனார் தாமான் தோன்றிக் கோனைப் பாடியிருத்தலின், தான் தோன்றி மலைக்கு அண்மையில் உள்ள ஐயூரே இவரது ஊர் எனக் கொள்ளவும் வாய்ப்புண்டு.

எனது பெரிய வண்டி சேற்றில் அழுந்தியவிடத்தும், தளராமல் இழுக்கும் ஆற்றலுடைய வலிய எருதுகளையே, நான் உன்னிடம் வேண்டி வந்தேன். (புறம். 399: 27-28) எனத் தோன்றிக்கோனிடம் இவர் வேண்டியுள்ளார். எனவே, எங்கும் வண்டியில் செல்லும் வழக்கமுடையவர்; நடந்து செல்ல இயலாதவர். அதற்குக் காரணம் இவர் கால்முடம்பட்டமையேயாம். எனவே, முடவனார் என்பது இவர்க்குக் காரணப் பெயராகும் என்பர். இவ்வாறு முடம் பற்றிப் பெயர்பெற்ற சங்க காலப் புலவர் நால்வர் காணப்படுகின்றனர்; அவருள் ஐயூர் முடவனாரும் ஒருவர்.
{{Right|&lt;b&gt;பா.ம.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐயூர் முடவனார்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐயூர் மூலங்கிழார்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐயூர் மூலங்கிழார்:&lt;/b&gt;}} இவர் சங்ககாலப் புலவர். ‘மூலம்’ என்னும் நாண்மீனால் மூலங்கிழார் என்று பெயர் பெற்றார் என்பர். ‘மூலம்’ என்னும் ஊருக்குரிமையாளர் என்ற கருத்தும் உண்டு. ‘ஐயூர் மூலம்’ என்பதே ஓரூரின் பெயர் என்ற வேறொரு கருத்தும் நிலவுகிறது. இவர் பாண்டி நாட்டிலுள்ள பேரையூர் – சிற்றையூர் என்ற இரண்டு ஊரினுள் ஒன்றில் பிறந்திருக்கலாம் என்றும், பெருவழுதியைப் பாடியிருப்பதால் இவர் பாண்டி நாட்டினராகலாம் என்றும் சிலர் கருதுவர்.

இவர் பாடியதாகப் புறநானூற்றில் காணப்படும் 21-ஆம் பாடல், வேங்கைமார்பன் என்னும் தலைவனால் காக்கப்பெற்ற கானப்பேரென்னும் ஊரில் அமைந்திருந்த அரணின் அமைதி கூறுகிறது. இவர் பாடிய கானப்பேரெயில் இப்பொழுது காளையார் கோயில் என வழங்குகிறது. இக்கானப் பேரெயிலைக் கடந்த உக்கிரப் பெருவழுதியை இவர் இப்பாடலில் புனைந்துள்ளார். ‘செந்தீமாட்டிய இரும்புண் நீரினும் மீட்டற்கரிது’ என்னும் நயமிக்க உவமை இவர் பாடலில் அமைந்துள்ளது.
{{Right|&lt;b&gt;க.இரா.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐயூர் மூலங்கிழார்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐயை&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐயை&lt;/b&gt;}} இளங்கோவடிகள் தம் சிலப்பதிகாரத்தில் உருவாக்கியுள்ள காவிய மாந்தர்களுள் ஒரு பெண். மாந்தராவார், இவள், கோவலன் கண்ணகி ஆகிய இருவரும் மதுரை சென்றடையுமுன்னர் அவர்களைக் கவுந்தியடிகளால் அடைக்கலமாகப்பெற்ற மாதரி என்னும் இடைக்குல மடந்தையின் மகள் ஆவாள். கோவலன் கண்ணகி ஆகியோரை அழைத்துக்கொண்டு தன் வீடடைந்த மாதரி, அவர்கள் சமைத்துண்பதற்காக, உணவுப் பொருள்களையும் தனிமனையையும் வழங்கியதோடு, கண்ணகிக்கு உதவியாக இருக்குமாறு தன் மகள் ஐயையினையும் அனுப்புகிறாள். கோவலன் கொலையுண்ட பின்னர்த் தெய்வமாகிய கண்ணகிக்குச் செங்குட்டுவன் தன்னாட்டில் கோட்டம் அமைத்து வழிபாடு செய்திருந்தான். கோவலன் கண்ணகியர்க்கு நிகழ்ந்தவற்றைக் கேட்டறிந்த தேவந்தியும், காவற் பெண்டும், அடித்தோழியும் பூம்புகாரிலிருந்து புறப்-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k7ypthooxb0osa7jzseriptahn13o8e</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/177</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632236</id>
    <revision>
      <id>1987084</id>
      <parentid>1950510</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T04:14:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987084</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10105" sha1="ih9nsb4i9au62iy5fbbfz31rrp8q80l" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐராவணம்|149|ஐராவதம்}}&lt;/noinclude&gt;பட்டு மதுரை அடைந்து, அங்கிருந்த ஐயையினையும் அழைத்துக்கொண்டு வையை வழியே மலை ஏறிச் சென்று, கண்ணகி கோயிலை அடைந்தனர். அவர்கள் தம்மைச் செங்குட்டுவனுக்கு ஒருவர் ஒருவராக அறிமுகம் செய்துகொண்ட பின்னர்த் தேவந்தி தம்மோடு வந்த ஐயையைச் சுட்டிக் காட்டி அறிமுகப்படுத்தி அரற்றினாள். அப்போது ‘அடைக்கலம் காத்து ஓம்ப முடியவில்லையே என்று உயிர்நீத்த மாதரியின் மகள் இவள்’ என்னும் கருத்தில், ‘ஐயந்தீர் காட்சி அடைக்கலம் காத்தோம்ப, வல்லாதேன் பெற்றேன் மயல் என்று உயிர் நீத்த அவ்வை மகள் இவள்’ (சிலப். வாழ்த்து) என்று தேவந்தி ஐயையைக் குறிப்பிட்டாள்.

ஐயை என்னும் பெயருக்குப் பார்வதி, துர்க்கை, காளி, தவப்பெண், தலைவி, மகள் என்று நிகண்டுகள் பல பொருள் கூறுகின்றன.

துர்க்கை எனப்படும் கொற்றவை வீற்றிருக்கும் கோயிலை இளங்கோவடிகள் ‘ஐயைகோட்டம்’ (சிலப். 12–4) எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலும் கொற்றவையின் பல பெயர்களைக் குறிப்பிடுங்கால், அவர் ‘ஐயை செய்யவள் வெய்யவாள் தடக்கைப் பாய்கலைப்பாவை’ என்று (சிலப். 12-69) ஐயை என்னும் பெயரையும் சுட்டியுள்ளார். சமண சமயத் தவமுதுமகளாக விளங்கும் கவுந்தியடிகளைக் கூறும்போது ஐயை என்னும் பெயரால் ‘கோவலன் சென்று கொள்கையின் இருந்த காவுந்தி ஐயையைக் கைதொழுது ஏத்தி’ (சிலப். 16: 15—16) என இளங்கோவடிகள் காட்டியுள்ளார். தெய்வப் பெயராகவும், தலமகளைக் குறிக்கும் பெயராகவும் விளங்கிய ஐயை என்பது காலப்போக்கில் பெண்களின் இயற்பெயராகவும் அமைந்தது. மாதரியின் மகள் பெயர் அவ்வாறமைந்ததாகும்.
{{Right|&lt;b&gt;அ.மா.ப&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐயை&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐராவணம்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐராவணம்,&lt;/b&gt;}} திருக்கயிலாயத்திலுள்ள வெள்ளை யானை. இது சிவபெருமானுடைய ஊர்தியாக அமைந்த சிறப்புடையது. இரண்டாயிரம் தந்தங்களைக் கொண்டது. ஆயிரம் தந்தங்கள் கொண்டது என்று கூறுவாருமுளர். திருநாவுக்கரசர் திருவாரூர்ப் பெருமானைக் குறிப்பிடுங்கால், அவர், ஐராவதம் ஊர்ந்து அமரர் நாட்டினை ஆளாமல், இடபம் ஊர்ந்து வந்து திருவாரூர் ஆண்டருளினார் என்பதனை, ‘அயிராவணம் ஏறாது ஆனேறு ஏறி, அமரர் நாடாளாதே ஆரூர் ஆண்ட அயிராவணம்’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளார் (தேவா. 6–25–1).

இந்திரனுக்குரிய ஐராவதம் என்னும் வெள்ளை யானையையும் ஐராவணம் என்று குறிப்பிடுவதுண்டு. பிற்காலத்தில் அரசனுக்குரிய பட்டத்து யானையினையும் ஐராவணம் என்னும் பெயரால் குறிப்பிடும் மரபு தோன்றியது. சீவகன் பட்டத்து யானை மீதேறியதனைத் திருத்தக்கதேவர் ‘புகழ் தாமரைக் குன்ற மன்ன, ஆம்பால் மயிர் வேய்ந்து அயிராவணம் ஏறினானே’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளார் (சீவக. 3046).
{{Right|&lt;b&gt;அ.மா.ப.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐராவணம்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐராவதம்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐராவதம்&lt;/b&gt;}} புராணங்களுள் கூறப்படும் திசை யானைகள் (அட்டதிக்கசங்கள்) எட்டனுள் ஒன்றாகும். கீழ்த்திசையிலிருப்பதாகிய இது, இந்திரனுடைய ஊர்தியாக அமைந்தது; வெண்மை நிறமுடையது; நான்கு தந்தங்களுடையது. அதனை ‘நாற்கோட்டு வெண்ணிறத்த குஞ்சரம்’ என்று (திருவிளை. வெள்ளை. 15) பரஞ்சோதி முனிவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். இது ஐராபதம் என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது. புராணங்கள் இதன் வரலாற்றைப் பலவாறாகக் கூறுகிறது.

சூரபத்மனுக்குப் பயந்த இந்திரன் ஒளிந்து கொண்ட நிலையில், இந்திரன் நகரினைப் பானுகோபன் தாக்கினான். அவனை எதிர்த்த சயந்தன் மூர்ச்சையுற்தபோது, அவன் ஊர்ந்து வந்த ஐராவதம், பானுகோபனைத் தாக்கித் தன் கொம்புகள் முரியப்பெற்றது. அது திருவெண்காடு வந்தடைந்து சிவனை வழிபட்டுத் தன் கொம்புகளைப் பெற்றது. கந்தப்பெருமானை எதிர்த்துப் போரிட்டு இந்திரன் தோற்றபோது, அப்பெருமானைத் தாங்கிச் செல்லும் வாய்ப்பினைத் தவஞ்செய்து ஐராவதம் பெற்றது.

ஒருகால், துருவாச முனி தாம் அரிதிற்பெற்ற தாமரை மலரை ஐராவதத்தின்மேல் அமர்ந்து செல்லும் இந்திரனிடம் கொடுக்க, அதை அவன் பொருட்படுத்தாது வாங்கித் தன் யானைத் தலையிலிட்டான். அது அதனைத் தன் காலிலிட்டுச் சிதைத்தமை கண்டு முனிவர் சினந்து அதனைக் காட்டானையாகுமாறு சாபமிட்டார். அது பின்னர் மதுரைப் பெருமானை வணங்கிச் சாப நீக்கமெய்திப் பண்டை நிலை அடைந்தது. ஐராவதம் மதுரையில் பெருமானை வழிபட்டபோது, ஒரு பிள்ளையார் கோவிலும் (ஜராவதக் கணேசன்) ஒரு சிவன் கோயிலும் (ஐராவதேச்சுரம்) அமைத்தது என்றும் பரஞ்சோதி முனிவர் குறிப்பிட்டுள்ளார் (திருவிளை. வெள்ளை. 30). மேலுமவர், ஐராவதத் தீர்த்தத்தில் நீராடி, ஐராவதக் கணேசரையும், ஐராவதேசுவரரையும் வழிபடுவோர் முன்னைச் சாபமும், பாபமும் நீங்கப் பெறுவர் என்றும் கூறியுள்ளார்.

ஐராவதத் தோற்றம் பற்றிக் கசசாத்திரம் பின் வருமாறு கூறுகிறது; பிரமன் அண்ட ஒட்டின் ஒரு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ih9nsb4i9au62iy5fbbfz31rrp8q80l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/178</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632238</id>
    <revision>
      <id>1987085</id>
      <parentid>1950511</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T04:21:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987085</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10177" sha1="aevnu2ki7afelgswzh41ddoc1ayccmo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐராவதி|150|ஐரிசு சீன் மர்டாக்கு}}&lt;/noinclude&gt;பகுதியை வலக்கரத்தும் மற்றொரு பகுதியை இடக்கரத்தும் கொண்டிருந்தான். வலக்கரத்திருந்த ஓட்டிலிருந்து ஐராவதம் தோன்றியது. அது வெண்ணிறத்தையும் மலைபோன்ற உருவத்தையும், மிக்க வலிமையையும், அழகுமிக்க அங்க அமைப்புகளையும், நீண்ட துதிக்கையினையும், மது நிறங்கொண்ட நான்கு தந்தங்களையும் கொண்டு, இலக்கணங்கள் எல்லாம் நிரம்பப் பெற்று விளங்கியது. பிரமனின் இடது கரத்திருந்த ஓட்டினின்று ‘அப்பிரமு’ எனப்படும் ஐராவதத்தின் பெண்யானை உண்டாகியது.

மேலும் காது, தந்தம், மயில், வால் முதலிய பகுதிகள் வெண்ணிறங் கொண்டும், நெடிய துதிக்கையினைக் கொண்டும் இக்காலத்தில் காணப்படும் யானைகள் ‘ஐராவத வமிச யானை’ எனப்படும் என்று கச சாத்திரம் கூறுகிறது.
{{Right|&lt;b&gt;அ.மா.ப.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐராவதம்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐராவதி&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐராவதி:&lt;/b&gt;}} இது, பர்மா நாட்டில் வடக்கிலிருந்து தெற்காக ஓடும் தலையாய ஆறு. இது 1300 மைல் நீளமுடையது. 150 அடி முதல் 1200 அடிகள் வரை மாறுபட்ட அளவில் அகலம் உள்ளது. பர்மியக் காட்டுப்பகுதிகள், மலைப்பகுதிகள் வழியாக அந்நாட்டின் வட எல்லையில் தொடங்கிச் சென்று தெற்கு எல்லையான அந்தமான் கடலிற் கலக்கிறது. அக்கௌக்டாங்கு என்னுமிடத்தில் இது சமவெளியில் நுழைகிறது. இது 16° அட்சரேகைப் பகுதியில் கடலை அடைகிறது.

சிந்துவின் (Chindwin) என்பது இதன் முக்கிய கிளை ஆறு. இவ்வாற்றின் நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதி 733,600 சதுர கி.மீ பரப்புடையது. இது ஓடும் பகுதிகளில் பல தீவுகளையும் மணல் திட்டுகளையும் உருவாக்கியுள்ளது. மார்ச்சு மாதம் முதல் நீரோட்டம் அதிகரிக்கத் தொடங்கிச் சூன் மாதத்தில் உச்ச நிலையை அடைகின்றது.

மாண்டலே முதல் பாமோ என்னுமிடம் வரை ஆண்டு முழுவதிலும் பெரிய கப்பல்கள் போக்குவரத்திற்கு இந்நதி பயன்படுகிறது. சூலை முதல் செப்டம்பர் வரை நீர்ச்சுழல்கள் அதிகரிப்புக் காரணமாகச் சிறிய கப்பல்கள் இந்நதியில் செல்ல இயலாது. பொருளாதாரப் போக்குவரத்துக்குப் பயன்படும் இந்த ஆறு விவசாயத்துக்குப் பயன்படத்தக்க திட்டங்களைச் செயற்படுத்த ஏதுவானதன்று. எனாங்கியாங்கு சிங்கு போன்ற இருப்புப் பாதைகளால் இணைக்கப்படாத இடங்களுக்கு இது போக்குவரத்து வழியாகப் பயன்படுகிறது. காட்டுப் பகுதிகளில் மரங்களைக் கொண்டு செல்ல எளிதான வழியாக இது உதவுகிறது.

பர்மாவின் மேற்கில் முக்கால் பகுதிச் சமவெளி ஐராவதி என்னும் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. பசீன் (Bassein), மென்சாதா (Menzada), மௌபின், மியாவுங்கிம்யா, பியாபொன் போன்ற மாவட்டங்களை அது உள்ளடக்கியுள்ளது.
{{Right|&lt;b&gt;மா.கா.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐராவதி&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐரிசுக் கடல்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐரிசுக் கடல்:&lt;/b&gt;}} வடஅட்லாண்டிக்கு மாக்கடலில் பிரிட்டனுக்கும், அயர்லாந்துக்குமிடையே உள்ள ஐரிசுக்கடல் (Irish Sea) வரலாற்றுக் காலத்திற்கு முன்னமேயே சிறப்பு வாய்த்திருந்தது. பிரிட்டன் வளர்ச்சியுறுவதற்கு இக்கடல் மிகவும் உதவியது. இக்கடல் வடக்கில் இசுகாட்லாந்தினாலும் சூழப்பட்டிருக்கிறதால், இதன் முக்கியத்துவம் ஓரளவு புலப்படும். 210 கி.மீ. நீளமும், 150 கி.மீ. அகலமுமுள்ள இக்கடலின் பரப்பு ஒரு லட்சம் ச.கி. மீட்டர்களாகும். மேன் தீவு, ஆங்கின்சே தீவு என இரண்டு தீவுகள் இதில் உள்ளன. விவர்பூல் என்ற மிகப்பெரிய துறைமுகம் இக்கடலின் கிழக்கில் இருக்கிறது. மேன்செசுட்டர் (Manchester) என்ற மற்றொரு பெரிய துறைமுகம், மேன்செசுட்டர் கப்பல் கால்வாய் மூலம் இக்கடலுடன் இணைக்கப்படுகிறது. அயர்லாந்துக் குடியரசின் வாணிபத்தில் பாதிக்குரிய தப்ளின் (Dublin) இக்கடலின் மேற்புறத்தில் உளது. {{Right|&lt;b&gt;தெ.பா.&lt;/b&gt;}}

&lt;b&gt;துணை நூல்:&lt;/b&gt;

&lt;b&gt;K.F. Boulden&lt;/b&gt; Physical Oceonography of the Irish, Sea, Fishery Innest (London), 18:1 (1955).
&lt;section end=&quot;ஐரிசுக் கடல்&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐரிசு சீன் மர்டாக்கு&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐரிசு சீன் மர்டாக்கு (1919):&lt;/b&gt;}} ஆங்கில–ஐரிசு புதின ஆசிரியையான ஐரிசு சீன் மர்டாக்கு தப்ளின் நகரில் பிறந்து, ஆக்சுபோர்டு சாமர்வில் கல்லூரியில் கல்வி கற்றவர். அரசாங்க உள்துறையில் சில காலம் பணியாற்றிய இவர், பின்னர் ஆக்சுபோர்டிலும், இலண்டனிலும் தத்துவம் பற்றிச் சொற்பொழிவுகள் பல ஆற்றினார். சாத்ரே புனைவியல், பகுத்தறிவாளர் முதலான தலைப்புகளில் நூல்களை வெளியிட்டார்.

மர்டாக்கு பின்னர் புதின இலக்கியப் படைப்பாளியாகி வலையின் கீழ் (Under the net), மணி (The Bell), சிவப்பும் பச்சையும் (The Red and Green), மணல் கோட்டை (The Sand Castle), புரூனோவின் கனவு (Bruno's Dream) முதலிய பல புதினங்களைப் படைத்தளித்தார்.

மர்டாக்கின் (Iris Jean Murdoch) புதினங்களைத் திறனாய்வாளர்கள் உளவியல் தொடர்புடைய துப்பறியும் புதினங்கள் என்பர். குறியீடு சார்ந்ததும், சிக்கலான, பாலியல் உணர்வுகள் கொண்டதும், அச்சம் தருவதுமான அமைப்பு முறைகளில் இவர் புதினங்கள் உருவாக்கப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம்.
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>aevnu2ki7afelgswzh41ddoc1ayccmo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/179</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632239</id>
    <revision>
      <id>1987086</id>
      <parentid>1950512</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T04:26:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987086</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10055" sha1="pg8vaxr8biqho9ct46i9l2oi700z0rw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐரிசு சீன் மர்டாக்கு|151|ஐரிசுமொழி}}&lt;/noinclude&gt;எதார்த்தப் பார்வை கொண்டவை என்று கூற முடியாவிட்டாலும், இவர் புதினங்கள் 20-ஆம் நூற்றாண்டு நடுத்தர மக்களின் அறிவு வழிப்பட்ட வாழ்க்கையினைச் சித்திரிப்பனவாக உள்ளன. மரபு வழியான புனைகதை வகை அமைப்பினின்றும் விலகி வேறுபாடான படைப்புகளாக அமைந்துள்ள இவர் படைப்புகள் திறனாய்வாளர்களைத் திகைக்க வைக்கும் தன்மையன.

நன்மை, தீமை, சமய வாழ்வு முறைகள், தூய்மையானவை, போலிவேடத் தன்மைகள், பிராய்டின் கோட்பாட்டுச் சார்பு என்ற பல நிலைகளின் கலவையாக இவர் புனைகதைத் திறன் அமையக் காணலாம். இவையே இவருக்குப் பெரிய வாசகர் வட்டத்தினை உருவாக்கித் தந்தன.

இவர் புதினங்களில் நம்ப முடியாத, மிகைப்படுத்தப்பட்ட வகையில் கதைப் பின்னல்கள் அமையக் காணலாம். பாத்திரப் படைப்பாக்க வளர்ச்சியில் இவர் மிகுதியும் அக்கறை காட்டவில்லை.

மர்டாக்கின் மிகச் சிறந்த புதினம் ‘மணி’ (The Bell) என்பதாம். ‘கடல்’ (The Sea) என்ற புதினம் 1978-ஆம் ஆண்டுக்கான புக்கர் பரிசினைப் பெற்றுத் தந்தது.

பிரெஞ்சு புதின ஆசிரியரான சீன்பால் சாத்ரேயின் பாதிப்பும் தாக்கமும் மர்டாக்கின் எழுத்துகளில் காணப்படுகின்றன. இவர் தம் அறிவாற்றலும், புதுமைகாண் திறமும் இவருடைய நம்பமுடியாத வியப்புகள் கொண்ட புதினங்கள், படிப்பவர்களைப் பயனுடைய சவாலாக ஏற்றுக் கொண்டு சுவைத்துச் சிந்திக்க வைக்கின்றன. இவர் மனிதநேயமிக்க நோக்குடன் படைப்புக் கலையில் ஈடுபட்டார். தொடக்க காலப் புதினங்களில் தேவதைகளின் கதைகளைப் படைத்து, வீரர்களையும், தூங்கும் அழகியரையும், சூனியக்காரிகளையும், பேய்களையும் உலவ விட்டார்.

மர்டாக்கு தொழில் முறையில் சிறந்த தத்துவ அறிஞர்; தத்துவம் தொடர்பான கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார். தம் தத்துவக் கருத்துகளை விடுவதற்கு ஒரு கருவியாகப் புதினத்தைப் பயன்படுத்தியுள்ளார். இவருடைய எல்லாப் புதினங்களிலும், மக்கள் மனம் கவரும் பாத்திரம் ஒன்று, கருத்துகளின் பிரதிபலிப்பாக உருவாக்கப் பெறும்.

வாழ்க்கை என்பது கட்டுப்பாடுகள், எதிர்பாராதவை, கொடூரங்கள் ஆகியவற்றின் கூட்டுக் கலவை என்பது மர்டாக்கின் கணிப்பாகும். ஆகவே, தம் படைப்புகளில் நடப்பியல், மெய்யுணர்வு, சுதந்திரம் இயற்கை செயற்கை அமைப்புகள், மாயத் தோற்றங்கள் எனப் பன்முக அமைப்புக் கூறுகளை உள்ளடக்கியுள்ளார்.
{{Right|&lt;b&gt;பி.எஸ்.வே.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;ஐரிசு சீன் மர்டாக்கு&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஜரிசு மொழி&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஜரிசு மொழி:&lt;/b&gt;}} இம்மொழி இந்தோ–ஐரோப்பிய மொழிக் குடும்பத்தில் இடம் பெறும் செல்டிக்கு மொழிகள் (Celtic Languages) குடும்பத்தைச் சார்ந்தது. இது ஆங்கிலத் தீவிலுள்ள அயர்லாந்து நாட்டில் பேசப்படுகிறது. ஐரிசு மொழி, பழங்காலத்தில் கொய்தலிக் (Goidelic) என்றும், அதுவே பின்னர்க் கெய்லிக் (Gaelic) என்றும் கூறப்பட்டது. மிகப் பழங்காலத்தில் அயர்லாந்தில் பேசப்பட்ட மொழிகளைத் தன்மயமாக்கிக் கொண்டு, ஐரிசுமொழி தனி மொழியாக வளர்ச்சியடைந்தது. ஐரிசு மொழி அயர்லாந்திற்கு வெளியிலும் விரிவாக வழங்கப்பட்டது.

ஐரிசு மொழி முதன்முதலாகக் கி.மு. 4-ஆம் நூற்றாண்டில் அமைந்த ஓகம் கல்வெட்டுகளில் (Ogam Inscriptions) காணப்படுகின்றன. பின்னர்க் கி.பி. 5–ஆம் நூற்றாண்டு அளவில் அயர்லாந்துக்கு வந்த கிறித்தவ சமயத்தினர் உரோமானிய எழுத்தைப் பயன்படுத்தி ஐரிசு மொழியை எழுதினர். அடுத்துக் கி.பி. 6–ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து 8–ஆம் நூற்றாண்டு வரை கிறித்தவ சமய அமைப்புகள் வளர்ச்சியடைந்ததின் விளைவாக ஐரிசு மொழியில் ஏராளமான ஓலைச் சுவடிகள் எழுதப்பட்டன.

அயர்லாந்தின் மீது நார்மானியர் படையெடுப்பு கி.பி. 795–இல் நிகழ்ந்தது. இதன் விளைவாக நார்மானியர் அயர்லாந்தில் நிரந்தரமாகத் தங்கி அந்நாட்டு மக்கள்மீது முழுச் செல்வாக்கினை ஏற்படுத்தினர். மெல்ல மெல்ல ஆங்கிலத்தின் செல்வாக்கும் வளர்ந்தது. ஆங்கில மொழி பேசப்பட்ட மாவட்டங்கள் பேல் (Pale) என்று அழைக்கப்பட்டன. இங்கெல்லாம் ஆங்கிலம் நடப்பிலிருந்தது. நார்மானியரின் செல்வாக்கு கி.பி. 1250–க்குப் பின்னர்க் குறையத் தொடங்கியது. பேலிற்கு வெளியில் இருந்த நார்மானியர் ஐரிசு மொழியைப் பேசத் தொடங்கினர். இதனால், மீண்டும் ஐரிசு மொழி செல்வாக்குப் பெற்றது. இம்மொழி கி.பி. 16–ஆம் நூற்றாண்டு வரை நல்ல வளர்ச்சியடைந்தது. இக்கால மொழி இடைக்கால ஐரிக என்று அழைக்கப்பட்டது. தரப்படுத்தப்பட்ட இலக்கிய நடையை இக்காலகட்டத்தில் தோன்றிய கவிதைகளில் காண முடிகிறது. இயற்கையான மொழி மாற்றத்தைக் காட்ட வல்லதாகவும், இடைக்கால ஐரிசு மொழி அமைந்துள்ளது.

மீண்டும் கி.பி. 1600-இல் ஆங்கிலம் பேசுவோரின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தது. நகர்ப்புறங்களிலிருப்போர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pg8vaxr8biqho9ct46i9l2oi700z0rw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/180</title>
    <ns>250</ns>
    <id>632240</id>
    <revision>
      <id>1987087</id>
      <parentid>1950513</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T04:30:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987087</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9407" sha1="tu6dtu3mpw5um5ojujxy70p6viss61u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐரிசு மொழி|152|ஐரோப்பா}}&lt;/noinclude&gt;ஆங்கிலத்தைக் கற்றனர். அதன் பயனாக அயர்லாந்து மக்களுள் ஏறத்தாழ 50 விழுக்காட்டினர் கி.பி. 1800 அளவில் ஆங்கிலம் பேசுவோராக மாறினர். இதனால், ஐரிசு மொழி தாழ்ந்ததாகக் கருதப்பட்டது. ஏழைகளும் கல்வியறிவு இல்லாதவர்களும் பேசும் மொழியாக அம்மொழி கருதப்பட்டது. இக்காலத்தில் அரசு அலுவலகங்களில் ஐரிசு மொழி பயன்படுத்தப்படவில்லை. ஐரிசு மொழி பேசுவோர் அல்லாதார் மட்டுமன்றி, தேனியல் ஓ கானல் (Daniel Connell) போன்ற ஐரிசு மொழி பேசுவோரும் அம்மொழி முன்னேற்றத்திற்குத் தடையானதென்று கருதி, எங்கெல்லாம் ஐரிசு மொழியைத் தவிர்க்க முடியுமோ அங்கெல்லாம் தவிர்த்தனர். சிறப்புமிக்க சமூக நிறுவனங்களான கத்தோலிக்கக் கோயில்களும் ஆங்கில மொழியையே ஆதரித்தது. இந்நிலையில் ஐரிசுமொழி மீண்டும் தாழ்வுற்றது.

ஐரோப்பிய நாடுகளில் கி.பி. 19-ஆம் நூற்றாண்டில் விடுதலை இயக்கங்கள் தோன்றின. மக்கள் ஆதிக்க நாடுகளை எதிர்த்துத் தங்கள் உரிமைகளைப் பெறப் போராடினர். இதற்கு அடிப்படையாக அவர்தம் தாய்மொழியைத் தேசிய மொழியாக்கி அதற்கொரு உயர்ந்த இடத்தை அளிக்க முயன்றனர். இப்பின்னணியில் அயர்லாந்து மக்கள் ஐரிசு மொழியைத் தங்கள் தேசியச் சின்னமாகக் கருதினர். கெய்லிக்கு இயக்கம் (Gaelic League) கி.பி. 1893–இல் அமைக்கப்பட்டது. அவ்வியக்கம் ஐரிசு மொழியைப் புதுப்பிக்கப் பெரிதும் பாடுபட்டது. அயர்லாந்து 1922–இல் விடுதலை பெற்றபின், விடுதலையடைந்த அயர்லாந்தின் தேசிய மொழியாக ஐரிசு மொழி அறிவிக்கப்பட்டது. அரசு அலுவலகங்களில் முதன்மொழியாக இடம்பெற்றது. ஆங்கிலம் இரண்டாம் மொழியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. அயர்லாந்தில் இன்றும் இந்நிலைதான் காணப்படுகிறது.

விடுதலைக்குப் பின்னர் ஐரிசுமொழி, பள்ளிகளில் பயிற்று மொழியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பல்கலைக் கழகங்கள் சிலவற்றிலும், குறிப்பாகக் கால்வே பல்கலைக் கழகத்திலும் (Galway University) உயர் கல்வியில் ஐரிசு மொழி பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது இவ்வாறிருக்க நடைமுறையில் ஐரிசுமொழி பேசுவோர் எண்ணிக்கை ஆண்டுதோறும் குறைந்து கொண்டே வருகிறது. ஐரிசுமொழி மட்டுமே பேசுவோர் அயர்லாந்தில் இல்லையென்று தெரியவருகிறது.

ஐரிசு மொழியின் உருபனியல் மிகவும் எளிமையானது. பழைய மொழியிலுள்ள வேற்றுமையுருபுகள் மாறிப் புதிய வேற்றுமையேற்கும் முறைகள் தோன்றியுள்ளன. வேற்றுமை அமைப்பு ஒருமை, இருமை, பன்மை என்று அமைந்துள்ளது. இடைக்கால ஐரிசு மொழியில் பயன்படுத்தப்பட்ட கடினமான வினை வடிவங்கள் மறைந்து வினை அமைப்பு எளிமையாயிற்று. செய்வினை செயப்பாட்டு வினை வாக்கிய வேறுபாடுகள் உள்ளன. வாக்கிய அமைப்பு, பொதுவாக வினை எழுவாய் செயப்படு பொருள் என்ற முறையில் அமைந்துள்ளது.

இப்போதுள்ள ஐரிசு மொழியில் மூன்று கிளை மொழிகள் உள்ளன. முன்சுடர் (Munster Dialect), கனாட் (Connaught Dialect), உல்சுட்டர் (Ulster Dialect) என்பன அவை. மூன்று கிளை மொழிகளுக்குமிடையிலுள்ள வேறுபாடுகள் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் உள்ளதால் ஒன்றிற்கொன்று புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலை காணப்படுகிறது. இதுமட்டுமன்றி இளைஞர்கள் பேச்சிற்கும் முதியவர்கள் பேச்சிற்கும் இடையில் வேறுபாடுகள் இருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
{{Right|&lt;b&gt;ஆ.கா.&lt;/b&gt;}}

&lt;b&gt;துணை நூல்கள்:&lt;/b&gt;

&lt;b&gt;Lockwood, W.B.,&lt;/b&gt; Languages of the British Isles Past and Present, Andre Deutsch, London, 1975.

&lt;b&gt;Trudgill, Peter.&lt;/b&gt; Language in the British Isles, Cambridge University, Cambridge, 1984.
&lt;section end=&quot;ஜரிசு மொழி&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐரோப்பா&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐரோப்பா:&lt;/b&gt;}} இது சிறியவையாகக் கருதப்படும் கண்டங்கள் இரண்டில் ஒன்று; மிகச் சிறியது ஆசுத்திரேலியா; அதனை அடுத்து ஐரோப்பாவாகும். ஐரோப்பா (Europe) ஆசுத்திரேலியா, அண்டார்டிகா, ஆப்பிரிக்காக் கண்டங்களைப் போன்று தனித்து நிற்கவில்லை. இது ஆசியாவின் பாகம் போல் தோற்றமளிக்கிறது. இதனைப் பெரும் முந்நீரகம் என்று சொல்வதுகூட பொருத்தமாகும். ஆசியாவும், ஐரோப்பாவும் இணைந்துள்ளதை யூரேசியா (Eurasia) என்பர். உலக வரலாற்றில் சிறப்பான இடத்தைப் பெற்றுள்ள ஐரோப்பாவைத் தனிக் கண்டமென்று இயம்புவது வழக்கம்.

ஐரோப்பாவைத் தனிக் கண்டம் என்பது மிகத் தொன்மையான காலத்திலிருந்தே கூறப்படும் கருத்தாகும். ஏசுநாதர் பிறப்பதற்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னரே மேற்கு ஆசியாவில் வாழ்ந்த மக்கள் உலகத்தை மூன்று பிரிவாகப் பிரித்தார்கள். முதல் பிரிவு அவர்கள் வாழ்ந்த பகுதியாகும். தாம் வாழும் பகுதிக்குக் கிழக்கே இருந்த பிரிவை அவர்-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tu6dtu3mpw5um5ojujxy70p6viss61u</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1987088</id>
      <parentid>1987087</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T04:31:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <origin>1987088</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9415" sha1="gq5mi6l7cmxvqfdru96svw216pafgck" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Booradleyp1&quot; /&gt;{{rh|ஐரிசு மொழி|152|ஐரோப்பா}}&lt;/noinclude&gt;ஆங்கிலத்தைக் கற்றனர். அதன் பயனாக அயர்லாந்து மக்களுள் ஏறத்தாழ 50 விழுக்காட்டினர் கி.பி. 1800 அளவில் ஆங்கிலம் பேசுவோராக மாறினர். இதனால், ஐரிசு மொழி தாழ்ந்ததாகக் கருதப்பட்டது. ஏழைகளும் கல்வியறிவு இல்லாதவர்களும் பேசும் மொழியாக அம்மொழி கருதப்பட்டது. இக்காலத்தில் அரசு அலுவலகங்களில் ஐரிசு மொழி பயன்படுத்தப்படவில்லை. ஐரிசு மொழி பேசுவோர் அல்லாதார் மட்டுமன்றி, தேனியல் ஓ கானல் (Daniel Connell) போன்ற ஐரிசு மொழி பேசுவோரும் அம்மொழி முன்னேற்றத்திற்குத் தடையானதென்று கருதி, எங்கெல்லாம் ஐரிசு மொழியைத் தவிர்க்க முடியுமோ அங்கெல்லாம் தவிர்த்தனர். சிறப்புமிக்க சமூக நிறுவனங்களான கத்தோலிக்கக் கோயில்களும் ஆங்கில மொழியையே ஆதரித்தது. இந்நிலையில் ஐரிசுமொழி மீண்டும் தாழ்வுற்றது.

ஐரோப்பிய நாடுகளில் கி.பி. 19-ஆம் நூற்றாண்டில் விடுதலை இயக்கங்கள் தோன்றின. மக்கள் ஆதிக்க நாடுகளை எதிர்த்துத் தங்கள் உரிமைகளைப் பெறப் போராடினர். இதற்கு அடிப்படையாக அவர்தம் தாய்மொழியைத் தேசிய மொழியாக்கி அதற்கொரு உயர்ந்த இடத்தை அளிக்க முயன்றனர். இப்பின்னணியில் அயர்லாந்து மக்கள் ஐரிசு மொழியைத் தங்கள் தேசியச் சின்னமாகக் கருதினர். கெய்லிக்கு இயக்கம் (Gaelic League) கி.பி. 1893–இல் அமைக்கப்பட்டது. அவ்வியக்கம் ஐரிசு மொழியைப் புதுப்பிக்கப் பெரிதும் பாடுபட்டது. அயர்லாந்து 1922–இல் விடுதலை பெற்றபின், விடுதலையடைந்த அயர்லாந்தின் தேசிய மொழியாக ஐரிசு மொழி அறிவிக்கப்பட்டது. அரசு அலுவலகங்களில் முதன்மொழியாக இடம்பெற்றது. ஆங்கிலம் இரண்டாம் மொழியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. அயர்லாந்தில் இன்றும் இந்நிலைதான் காணப்படுகிறது.

விடுதலைக்குப் பின்னர் ஐரிசுமொழி, பள்ளிகளில் பயிற்று மொழியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பல்கலைக் கழகங்கள் சிலவற்றிலும், குறிப்பாகக் கால்வே பல்கலைக் கழகத்திலும் (Galway University) உயர் கல்வியில் ஐரிசு மொழி பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது இவ்வாறிருக்க நடைமுறையில் ஐரிசுமொழி பேசுவோர் எண்ணிக்கை ஆண்டுதோறும் குறைந்து கொண்டே வருகிறது. ஐரிசுமொழி மட்டுமே பேசுவோர் அயர்லாந்தில் இல்லையென்று தெரியவருகிறது.

ஐரிசு மொழியின் உருபனியல் மிகவும் எளிமையானது. பழைய மொழியிலுள்ள வேற்றுமையுருபுகள் மாறிப் புதிய வேற்றுமையேற்கும் முறைகள் தோன்றியுள்ளன. வேற்றுமை அமைப்பு ஒருமை, இருமை, பன்மை என்று அமைந்துள்ளது. இடைக்கால ஐரிசு மொழியில் பயன்படுத்தப்பட்ட கடினமான வினை வடிவங்கள் மறைந்து வினை அமைப்பு எளிமையாயிற்று. செய்வினை செயப்பாட்டு வினை வாக்கிய வேறுபாடுகள் உள்ளன. வாக்கிய அமைப்பு, பொதுவாக வினை எழுவாய் செயப்படு பொருள் என்ற முறையில் அமைந்துள்ளது.

இப்போதுள்ள ஐரிசு மொழியில் மூன்று கிளை மொழிகள் உள்ளன. முன்சுடர் (Munster Dialect), கனாட் (Connaught Dialect), உல்சுட்டர் (Ulster Dialect) என்பன அவை. மூன்று கிளை மொழிகளுக்குமிடையிலுள்ள வேறுபாடுகள் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் உள்ளதால் ஒன்றிற்கொன்று புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலை காணப்படுகிறது. இதுமட்டுமன்றி இளைஞர்கள் பேச்சிற்கும் முதியவர்கள் பேச்சிற்கும் இடையில் வேறுபாடுகள் இருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
{{Right|&lt;b&gt;ஆ.கா.&lt;/b&gt;}}

&lt;b&gt;துணை நூல்கள்:&lt;/b&gt;

&lt;b&gt;Lockwood, W.B.,&lt;/b&gt; Languages of the British Isles Past and Present, Andre Deutsch, London, 1975.

&lt;b&gt;Trudgill, Peter.&lt;/b&gt; Language in the British Isles, Cambridge University, Cambridge, 1984.
&lt;section end=&quot;ஜரிசு மொழி&quot;/&gt;

&lt;section begin=&quot;ஐரோப்பா&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;ஐரோப்பா:&lt;/b&gt;}} இது சிறியவையாகக் கருதப்படும் கண்டங்கள் இரண்டில் ஒன்று; மிகச் சிறியது ஆசுத்திரேலியா; அதனை அடுத்து ஐரோப்பாவாகும். ஐரோப்பா (Europe) ஆசுத்திரேலியா, அண்டார்டிகா, ஆப்பிரிக்காக் கண்டங்களைப் போன்று தனித்து நிற்கவில்லை. இது ஆசியாவின் பாகம் போல் தோற்றமளிக்கிறது. இதனைப் பெரும் முந்நீரகம் என்று சொல்வதுகூட பொருத்தமாகும். ஆசியாவும், ஐரோப்பாவும் இணைந்துள்ளதை யூரேசியா (Eurasia) என்பர். உலக வரலாற்றில் சிறப்பான இடத்தைப் பெற்றுள்ள ஐரோப்பாவைத் தனிக் கண்டமென்று இயம்புவது வழக்கம்.

ஐரோப்பாவைத் தனிக் கண்டம் என்பது மிகத் தொன்மையான காலத்திலிருந்தே கூறப்படும் கருத்தாகும். ஏசுநாதர் பிறப்பதற்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னரே மேற்கு ஆசியாவில் வாழ்ந்த மக்கள் உலகத்தை மூன்று பிரிவாகப் பிரித்தார்கள். முதல் பிரிவு அவர்கள் வாழ்ந்த பகுதியாகும். தாம் வாழும் பகுதிக்குக் கிழக்கே இருந்த பிரிவை அவர்கள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gq5mi6l7cmxvqfdru96svw216pafgck</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பயனர்:Desappan sathiyamoorthy/test</title>
    <ns>2</ns>
    <id>644620</id>
    <revision>
      <id>1987074</id>
      <parentid>1986880</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T19:34:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Desappan sathiyamoorthy</username>
        <id>14764</id>
      </contributor>
      <comment>/* பட்டியல் */</comment>
      <origin>1987074</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="13719" sha1="3mu1sey2kv0041nqziow0td6n5wvh6j" xml:space="preserve">
== [[அட்டவணை:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11.pdf|வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11]] ==
&lt;div class=&quot;NavFrame&quot; style=&quot;clear: both; text-align: left; background-color: white ; border: 2px; border-color: white&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;NavHead&quot; style=&quot;text-align: left; background-color:  white; color:navy;&quot;&gt;முடிந்தவை &lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;NavContent&quot; style=&quot;display:none;&quot;&gt;
&lt;center&gt;
{|class=&quot;wikitable&quot;style=&quot;text-align:left;width=80px;font-size: 75%&quot;
! colspan=&quot;5&quot;|&lt;b&gt;&lt;/b&gt;
|-
|-
|}
&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/center&gt;

== பட்டியல் ==
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழில் மயமாதல்|தொழில் மயமாதல்]] 29-33
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழில்‌ மனநிறைவு|தொழில்‌ மனநிறைவு]] 33-35
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழில்முறை வழிகாட்டல்‌|தொழில்முறை வழிகாட்டல்‌]] 35-37
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழில்‌ முனைவோர்‌|தொழில்‌ முனைவோர்‌]] 37-38
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலக உளவியல்‌|தொழிலக உளவியல்‌]] 38-39
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளர் இயக்கம்|தொழிலாளர் இயக்கம்]] 39-42
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளர் உழைப்பைச் சேமிக்கும் வழிகள்|தொழிலாளர் உழைப்பைச் சேமிக்கும் வழிகள்]] 42-45
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளர் கல்வி|தொழிலாளர் கல்வி]] 45-47
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளர் நலம்|தொழிலாளர் நலம்]] 47-50
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளர்‌ பதவி உயர்வு|தொழிலாளர்‌ பதவி உயர்வு]] 50-52
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளர் பொருளியல்|தொழிலாளர் பொருளியல்]] 52-56
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளர் வருக்கத்தின் வல்லாட்சி|தொழிலாளர் வருக்கத்தின் வல்லாட்சி]] 56-57
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிலாளி|தொழிலாளி]] 57-58
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்கட்சி|தொழிற்கட்சி]] 58-61
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்கல்வி|தொழிற்கல்வி]] 61-62
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்‌ சங்கங்கள்‌|தொழிற்‌ சங்கங்கள்‌]] 62-64
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற் சமூகவியல்|தொழிற் சமூகவியல்]] 64-67
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்சாலைக் கூலிப் பட்டாளம்|தொழிற்சாலைக் கூலிப் பட்டாளம்]] 67-69
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்கள்|தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்கள்]] 69-71
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்சாலை முறை|தொழிற்சாலை முறை]] 71-73
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்சாலை விபத்துகள்‌|தொழிற்சாலை விபத்துகள்‌]] 73-75
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்‌ புரட்சி|தொழிற்‌ புரட்சி]] 75-77
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழிற்‌ பெயர்|தொழிற்‌ பெயர்]] 77-79
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொழு நோய் மறுவாழ்வுத் திட்டங்கள்|தொழு நோய் மறுவாழ்வுத் திட்டங்கள்]] 79-80
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொறு தத்து|தொறு தத்து]] 81-81
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொன்மைக் கட்டுப்பாடற்ற பொருளியற்கருத்துக்கள்|தொன்மைக் கட்டுப்பாடற்ற பொருளியற்கருத்துக்கள்]] 81-83
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொன்மைக் கலை|தொன்மைக் கலை]] 83-88
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொன்மைப்‌ பண்பாடு|தொன்மைப்‌ பண்பாடு]] 88-89
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொன்மைப் பொருளியல் வளர்ச்சிக் கோட்பாடு|தொன்மைப் பொருளியல் வளர்ச்சிக் கோட்பாடு]] 89-91
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொன்மைப் பொருளியலறிஞர்கள்|தொன்மைப் பொருளியலறிஞர்கள்]] 91-99
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொன்மை மக்கள்‌|தொன்மை மக்கள்‌]] 99-100
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொன்னூல்‌ விளக்கம்‌|தொன்னூல்‌ விளக்கம்‌]] 100-102
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தொனிமொழி|தொனிமொழி]] 102-103
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோ|தோ]] 104-104
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோக்கியோ|தோக்கியோ]] 105-107
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோகாலந்து|தோகாலந்து]] 107-109
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோகான்|தோகான்]] 109-111
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோங்கா தீவு|தோங்கா தீவு]] 111-113
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோடர்|தோடர்]] 113-117
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோடர்மல், இராசா|தோடர்மல், இராசா]] 117-118
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோடாமொழி|தோடாமொழி]] 118-119
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோதகத்தவள்ளி|தோதகத்தவள்ளி]] 119-120
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோதோத்து|தோதோத்து]] 120-121
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோபிகா|தோபிகா]] 121-121
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோபு|தோபு]] 121-124
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோரமானன்|தோரமானன்]] 124-124
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோலாமொழித் தேவர்|தோலாமொழித் தேவர்]] 124-125
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோழப்பர்‌|தோழப்பர்‌]] 125-125
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோற்கூற்றியல்|தோற்கூற்றியல்]] 125-130
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோற்பாவை நிழற்கூத்து|தோற்பாவை நிழற்கூத்து]] 130-133
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோற்றக்‌ கொள்கை|தோற்றக்‌ கொள்கை]] 134-135
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோற்றுவிப்பாளர்|தோற்றுவிப்பாளர்]] 135-137
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தோனிசு, பெர்டினாண்டு சூலியசு|தோனிசு, பெர்டினாண்டு சூலியசு]] 137-138
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தௌ|தௌ]] 139-139
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தௌலதாபாது|தௌலதாபாது]] 139-140
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/தௌலி|தௌலி]] 140-140
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/ந|ந]] 141-141
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நக்கண்ணையார்|நக்கண்ணையார்]] 141-142
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நக்கவாரம்|நக்கவாரம்]] 142-142
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நக்கீரர்|நக்கீரர்]] 142-145
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகர அரசுகள்‌|நகர அரசுகள்‌]] 145-147
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகர, ஊரகச்‌ சுகாதாரம்‌|நகர, ஊரகச்‌ சுகாதாரம்‌]] 147-150
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரச் சமூகவியல்|நகரச் சமூகவியல்]] 150-152
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரச் சிக்கல்கள்|நகரச் சிக்கல்கள்]] 152-160
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரச் சூழலியல்|நகரச் சூழலியல்]] 160-167
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரப்‌ பொருளியல்‌|நகரப்‌ பொருளியல்‌]] 168-169
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரம்|நகரம்]] 169-178
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகர மக்கள் கல்வி|நகர மக்கள் கல்வி]] 178-180
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரமயமாதல்|நகரமயமாதல்]] 180-186
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகர மானிடவியல்|நகர மானிடவியல்]] 186-190
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரமைப்புத் திட்டம்|நகரமைப்புத் திட்டம்]] 190-195
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகரமைப்பு முறைகள்|நகரமைப்பு முறைகள்]] 195-196
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகராட்சியியல்‌|நகராட்சியியல்‌]] 197-199
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகுடன்|நகுடன்]] 199-200
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகுலன்‌|நகுலன்‌]] 200-201
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நகுவர்‌|நகுவர்‌]] 201-202
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நங்கபர்வத சிகரம்|நங்கபர்வத சிகரம்]] 202-202
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நச்சர்|நச்சர்]] 202-202
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நச்சினார்க்கினியர்|நச்சினார்க்கினியர்]] 202-204
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நச்சுமனார்|நச்சுமனார்]] 204-204
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நச்செள்ளையார்|நச்செள்ளையார்]] 204-204
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நசீர் அக்பராபாதீ|நசீர் அக்பராபாதீ]] 204-205
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11/நசுருல் இசுலாம், காசி|நசுருல் இசுலாம், காசி]] 204-205</text>
      <sha1>3mu1sey2kv0041nqziow0td6n5wvh6j</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பயனர்:Bharathblesson/test</title>
    <ns>2</ns>
    <id>645148</id>
    <revision>
      <id>1987268</id>
      <parentid>1986228</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T09:30:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Bharathblesson</username>
        <id>15164</id>
      </contributor>
      <comment>/* பட்டியல் */</comment>
      <origin>1987268</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="119361" sha1="5roal0mn0r6cawa01pv6rbt79hlvmw0" xml:space="preserve">
==[[அட்டவணை:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10.pdf|வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10]] ==
&lt;div class=&quot;NavFrame&quot; style=&quot;clear: both; text-align: left; background-color: white ; border: 2px; border-color: white&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;NavHead&quot; style=&quot;text-align: left; background-color:  white; color:navy;&quot;&gt;முடிந்தவை &lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;NavContent&quot; style=&quot;display:none;&quot;&gt;
&lt;center&gt;
{|class=&quot;wikitable&quot;style=&quot;text-align:left;width=80px;font-size: 75%&quot;
! colspan=&quot;5&quot;|&lt;b&gt;தரகர்கள்-தனைனா இந்தியர்&lt;/b&gt;
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தரகர்கள்|தரகர்கள்]] 27-29
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தரங்கம்பாடி|தரங்கம்பாடி]] 29-31
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தரப்படுத்தப்பட்ட சோதனை|தரப்படுத்தப்பட்ட சோதனை]] 31-34
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தராகுமாரர்|தராகுமாரர்]] 34-36
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தரிசனங்கள்|தரிசனங்கள்]] 36-39
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தரு|தரு]] 39-39
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தருக்க சங்கிரகம்|தருக்க சங்கிரகம்]] 39-40
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தருக்கவியல்|தருக்கவியல்]] 40-40
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தருப்ப சயனம்|தருப்ப சயனம்]] 40-40
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தருபன்|தருபன்]] 40-40
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தருமசாத்திரம்|தருமசாத்திரம்]] 40-41
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தருமநியாயமுறை|தருமநியாயமுறை]] 41-43
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தருமபுத்திரன்|தருமபுத்திரன்]] 43-43
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தருமபுர ஆதீனம்|தருமபுர ஆதீனம்]] 43-43
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தருமபுரி|தருமபுரி]] 43-44
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தருமபுரி மாவட்டம்|தருமபுரி மாவட்டம்]] 44-44
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தரும பூதஞானம்|தரும பூதஞானம்]] 44-45
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தருமம்|தருமம்]] 45-46
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தருமன்|தருமன்]] 46-48
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தருமி|தருமி]] 48-48
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தல்கெளசி|தல்கெளசி]] 48-49
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தல்கெளசி நகரம்|தல்கெளசி நகரம்]] 49-49
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தல்லசு|தல்லசு]] 49-51
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தல்லசு, சான் பாசுடர்|தல்லசு, சான் பாசுடர்]] 51-52
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலபுராணங்கள்|தலபுராணங்கள்]] 52-52
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலாக்கு|தலாக்கு]] 52-54
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலாடியர்|தலாடியர்]] 54-54
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலாய்லாமா|தலாய்லாமா]] 54-55
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலைக்கோட்டைப் போர்|தலைக்கோட்டைப் போர்]] 55-56
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலைத்தக்கோலம்|தலைத்தக்கோலம்]] 56-56
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலைமை|தலைமை]] 56-59
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலைமைப் பயிற்சி|தலைமைப் பயிற்சி]] 59-60
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலைமை வங்கித் திட்டம்|தலைமை வங்கித் திட்டம்]] 60-64
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலையமைப்பியல்|தலையமைப்பியல்]] 64-65
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன்|தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன்]] 65-66
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலையாலங்கானம்|தலையாலங்கானம்]] 66-66
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலையிடாக் கொள்கை|தலையிடாக் கொள்கை]] 66-66
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலையீடு|தலையீடு]] 66-67
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தலைவேட்டை|தலைவேட்டை]] 67-70
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தவணை நீட்டிப்பு|தவணை நீட்டிப்பு]] 70-70
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தவணைப் பொறுப்புகள்|தவணைப் பொறுப்புகள்]] 70-71
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தவணை முறை|தவணை முறை]] 71-74
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தவம்|தவம்]] 74-75
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தவிர்த்தல் பயிற்சி|தவிர்த்தல் பயிற்சி]] 75-75
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தவிர்ப்பு உறவுமுறை|தவிர்ப்பு உறவுமுறை]] 75-77
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தழும்பன்|தழும்பன்]] 77-77
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தளர்ந்த முதுமை|தளர்ந்த முதுமை]] 77-78
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தளர்நடைப் பருவம்|தளர்நடைப் பருவம்]] 78-79
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தளிச்சேர்ப்பெண்டுகள்|தளிச்சேர்ப்பெண்டுகள்]] 79-80
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தற்கருத்தேற்றம்|தற்கருத்தேற்றம்]] 80-80
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தற்காதல்|தற்காதல்]] 81-81
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தற்காப்பு உரிமை|தற்காப்பு உரிமை]] 81-83
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தற்காப்புக் கல்வி|தற்காப்புக் கல்வி]] 83-85
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தற்கொலை|தற்கொலை]] 85-90
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தற்சுட்டுப்பெயர்|தற்சுட்டுப்பெயர்]] 90-90
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தற்பால் காமம்|தற்பால் காமம்]] 90-92
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தறுவாய்க் கொள்கை|தறுவாய்க் கொள்கை]]  92-93
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்கர்க்கு|தன்கர்க்கு]] 93-95
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன் தூண்டுதல்|தன் தூண்டுதல்]] 95-95
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்மயமாதல்|தன்மயமாதல்]] 95-96
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்மாத்திரை|தன்மாத்திரை]] 96-97
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்முனைப்பு|தன்முனைப்பு]] 97-97
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்முனைப்பு வாதம்|தன்முனைப்பு வாதம்]] 97-98
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்வார்|தன்வார்]] 98-99
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன் விருப்பாற்றல்|தன் விருப்பாற்றல்]] 99-102
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்னாட்சி|தன்னாட்சி]] 102-103
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்னிச்சையாக|தன்னிச்சையாக]] 103-104
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்னுண்மைப் பொருள்|தன்னுண்மைப் பொருள்]] 104-104
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்னுணர்வு|தன்னுணர்வு]] 104-105
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்னுணர்வுக் கொள்கை|தன்னுணர்வுக் கொள்கை]] 105-106
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்னுறுதி இயல்பு|தன்னுறுதி இயல்பு]] 106-107
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்னேமாற்றம்|தன்னேமாற்றம்]] 107-107
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்னைத்தானே வருத்தும் பிறழ்நிலை|தன்னைத்தானே வருத்தும் பிறழ்நிலை]] 107-109
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தன்னைத் தானே வளர்த்துக் கொள்ளும் நிலை|தன்னைத் தானே வளர்த்துக் கொள்ளும் நிலை]] 109-110
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனி அரசு முறை|தனி அரசு முறை]] 110-111
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனி ஆள் வருமான வரி|தனி ஆள் வருமான வரி]] 111-113
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனி உரிமை அதிகாரங்கள்|தனி உரிமை அதிகாரங்கள்]] 113-114
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனிக்கூறு ஆய்வுமுறை|தனிக்கூறு ஆய்வுமுறை]] 114-115
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனிச்செய்யுட் சிந்தாமணி|தனிச்செய்யுட் சிந்தாமணி]] 115-117
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனித் தமிழ் இயக்கம்|தனித் தமிழ் இயக்கம்]] 117-118
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனித்துவம்|தனித்துவம்]] 118-119
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனிநாயக அடிகள்|தனிநாயக அடிகள்]] 119-120
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனி நிறுமம்|தனி நிறுமம்]] 120-122
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனிப்பாடற்றிரட்டு|தனிப்பாடற்றிரட்டு]] 122-123
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனிமகனார்|தனிமகனார்]] 123-123
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனிமொழி|தனிமொழி]] 123-124
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனியார் உரிமைக் கொள்கை|தனியார் உரிமைக் கொள்கை]] 124-126
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனியார் துறை|தனியார் துறை]] 126-127
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனியாள் உளவியல்|தனியாள் உளவியல்]] 127-129
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனியாள் கொள்கை|தனியாள் கொள்கை]] 129-133
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனியாள் விபத்துக் காப்பீடு|தனியாள் விபத்துக் காப்பீடு]] 133-133
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனியாளும் சமூகமும்|தனியாளும் சமூகமும்]] 133-135
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனி வங்கி முறை|தனி வங்கி முறை]] 135-136
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனிவாக்கியம்|தனிவாக்கியம்]] 136-137
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனி விலக்குரிமை|தனி விலக்குரிமை]] 137-138
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனுசு|தனுசு]] 138-138
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனுசுகோடி|தனுசுகோடி]] 138-139
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தனைனா இந்தியர்|தனைனா இந்தியர்]] 139-140
|-
! colspan=&quot;5&quot;|&lt;b&gt;தா&lt;/b&gt;
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தா|தா]] 141-142
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாக்க முனைதல்|தாக்க முனைதல்]] 142-144
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாக்கர்சே பல்கலைக் கழகம்|தாக்கர்சே பல்கலைக் கழகம்]] 144-145
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாக்கரே வில்லியம் மேக்பீசு|தாக்கரே வில்லியம் மேக்பீசு]] 145-146
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாக்கா|தாக்கா]] 146-146
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாக்கும் நடத்தை|தாக்கும் நடத்தை]] 146-148
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாக்வில், அலெக்சி|தாக்வில், அலெக்சி]] 148-148
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாகுபன்|தாகுபன்]] 148-149
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாகூர்கள்|தாகூர்கள்]] 149-149
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாசன்|தாசன்]] 149-150
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாசுகண்டு|தாசுகண்டு]] 150-151
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாசுமகால்|தாசுமகால்]] 151-153
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாசுமேனியா|தாசுமேனியா]] 153-154
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாடகை|தாடகை]] 154-155
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாடைமானி|தாடைமானி]] 155-156
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாண்டகம்|தாண்டகம்]] 156-156
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாண்டவங்கள்|தாண்டவங்கள்]] 156-164
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாண்டவராய சுவாமிகள்|தாண்டவராய சுவாமிகள்]] 164-164
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாண்டவராய நாவலர்|தாண்டவராய நாவலர்]] 164-164
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாண்டவராய முதலியார்|தாண்டவராய முதலியார்]] 165-165
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாண்டன் சாக்குவிசு|தாண்டன் சாக்குவிசு]] 165-165
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாண்டைக்கு, இ.எல்.|தாண்டைக்கு, இ.எல்.]] 165-166
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாத்துவிகங்கள்|தாத்துவிகங்கள்]] 166-167
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாதாசி கொண்டதேவு|தாதாசி கொண்டதேவு]] 167-167
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாதாபாய் நௌரோசி|தாதாபாய் நௌரோசி]] 167-171
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாந்தே அலிகிரி|தாந்தே அலிகிரி]] 171-171
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாபரி|தாபரி]] 171-172
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாபுன் மண்டையோடு|தாபுன் மண்டையோடு]] 172-173
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாம்சன், எட்வர்டு எர்பர்ட்டு|தாம்சன், எட்வர்டு எர்பர்ட்டு]] 173-174
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாம்சன், சேம்சு|தாம்சன், சேம்சு]] 174-175
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாம்சன், பிரான்சிசு|தாம்சன், பிரான்சிசு]] 175-175
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாம்சென், கிறிசுடியன் சூர்சென்சன்|தாம்சென், கிறிசுடியன் சூர்சென்சன்]] 175-176
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாம்பியர்லாந்து|தாம்பியர்லாந்து]] 176-176
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாம்பியர் வில்லியம்|தாம்பியர் வில்லியம்]] 176-177
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாம்ரலிப்தி|தாம்ரலிப்தி]] 177-178
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமசியசு, கிரிசுடியன்|தாமசியசு, கிரிசுடியன்]] 178-179
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமசு அதியுனசு|தாமசு அதியுனசு]] 179-180
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமசு பெக்கெட்டு|தாமசு பெக்கெட்டு]] 180-181
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமசு ரோ,சர்|தாமசு ரோ,சர்]] 181-182
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமசு வில்லியம் ஐசக்கு|தாமசு வில்லியம் ஐசக்கு]] 182-182
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமதக் கட்டணம்|தாமதக் கட்டணம்]] 182-183
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமப்பல் கண்ணனார்|தாமப்பல் கண்ணனார்]] 183-184
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமன்|தாமன்]] 184-184
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமான் தோன்றிக்கோன்|தாமான் தோன்றிக்கோன்]] 185-185
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமிரபருணி|தாமிரபருணி]] 185-186
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமினிக்கா|தாமினிக்கா]] 186-187
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமினிகன் குடியரசு|தாமினிகன் குடியரசு]] 187-189
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமோதர் பள்ளத்தாக்குக் கழகம்|தாமோதர் பள்ளத்தாக்குக் கழகம்]] 189-191
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமோதர் பள்ளத்தாக்குத் திட்டம்|தாமோதர் பள்ளத்தாக்குத் திட்டம்]] 191-192
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமோதரம் பிள்ளை, சி.வை.,|தாமோதரம் பிள்ளை, சி.வை.,]] 192-194
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமோதரன், ஜி.ஆர்|தாமோதரன், ஜி.ஆர்]] 194-196
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாமோதரனார்|தாமோதரனார்]] 196-196
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாய்பே|தாய்பே]] 196-197
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாய்மாமனாட்சி|தாய்மாமனாட்சி]] 197-198
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாய்மை இயல்பூக்கம்|தாய்மை இயல்பூக்கம்]] 198-199
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாய்மொழி|தாய்மொழி]] 199-199
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாய்லாந்து (சயாம்)|தாய்லாந்து (சயாம்)]] 199-204
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாயங்கண்ணனார்|தாயங்கண்ணனார்]] 204-204
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாயங்கண்ணியார்|தாயங்கண்ணியார்]] 204-205
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாயாட்சிக் குடும்பம்|தாயாட்சிக் குடும்பம்]] 205-
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாயின்பி, அர்னால்டு|தாயின்பி, அர்னால்டு]] 205-206
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாயின்பி, ஆர்னால்டு சோசபு|தாயின்பி, ஆர்னால்டு சோசபு]] 206-206
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாயுமானவர்|தாயுமானவர்]] 207-207
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தார்சிலிங்கு|தார்சிலிங்கு]] 207-208
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தார்செட்டுப் பண்பாடு|தார்செட்டுப் பண்பாடு]] 208-209
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாச்சே, சார்சு அமோசு|தாச்சே, சார்சு அமோசு]] 209-210  
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தார்சே, சேம்சு ஓவன்,|தார்சே, சேம்சு ஓவன்,]] 210-210
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தார்ட்டு மூர்,|தார்ட்டு மூர்,]] 210-211
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தார்ட்டுமௌத்து|தார்ட்டுமௌத்து]] 211-211
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தார்த்தாரியர்|தார்த்தாரியர்]] 211-212
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தார்தனல்சு|தார்தனல்சு]] 212-213
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தார்பி|தார்பி]] 213-213
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தார்பி, வில்லியம்|தார்பி, வில்லியம்]] 213-213
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தார்லிங்கு மலைத்தொடர்|தார்லிங்கு மலைத்தொடர்]] 213-214
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தார்வார்|தார்வார்]] 214-215
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தார்வின்|தார்வின்]] 215-215
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாரக மந்திரம்|தாரக மந்திரம்]] 215-216
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாரகன்|தாரகன்]] 216-217
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாரகை மாலை|தாரகை மாலை]] 217-217
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாரமங்கலம்|தாரமங்கலம்]] 217-218
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாராசந்து|தாராசந்து]] 218-218
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாராசுரம்|தாராசுரம்]] 218-220
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாரா சூக்கோ|தாரா சூக்கோ]] 220-220 
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாராப்பூர்|தாராப்பூர்]] 220-221
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாராபாய்|தாராபாய்]] 221-222
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாராபுரம்|தாராபுரம்]] 222-222
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாரு பியர் அண்டாயின்|தாரு பியர் அண்டாயின்]] 222-223
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாரை|தாரை]] 223-224
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தால் ஏரி|தால் ஏரி]] 224-224
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தால் கிரென்|தால் கிரென்]] 224-225
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தால்சுடாய்|தால்சுடாய்]] 225-226
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தால்சுடாய், அலிக்சியே கான்சுடாண்டினோவிச்சு|தால்சுடாய், அலிக்சியே கான்சுடாண்டினோவிச்சு]] 226-227
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தால்சுடாய், அலிக்சியே நிக்காலைய வீச்சு|தால்சுடாய், அலிக்சியே நிக்காலைய வீச்சு]] 227-228
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தால்டன் கல்வித் திட்டம்,|தால்டன் கல்வித் திட்டம்,]] 228-230
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தால்டெக்கு இந்தியர்|தால்டெக்கு இந்தியர்]] 230-230
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தால்மன், பிரெடரிக் கிறித்தோபர்|தால்மன், பிரெடரிக் கிறித்தோபர்]] 230-231
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தால்மேசியா|தால்மேசியா]] 231-233
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாலமி|தாலமி]] 233-235
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாலாட்டு|தாலாட்டு]] 235-236
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாவன்கரே|தாவன்கரே]] 236-236
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாவோக்கொள்கை|தாவோக்கொள்கை]] 236-236
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாழி|தாழி]] 236-237
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாழிசை|தாழிசை]] 237-238
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாளகுண்டாக் கல்வெட்டு|தாளகுண்டாக் கல்வெட்டு]] 238-238
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாளசமுத்திரம்|தாளசமுத்திரம்]] 238-238
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தாளவகையோத்து|தாளவகையோத்து]] 238-239
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தான்சானியா|தான்சானியா]] 239-242
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தான்சிகு|தான்சிகு]] 242-243
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தான்சேன்|தான்சேன்]] 243-244
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தான்பரி|தான்பரி]] 244-245
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தான் பழங்குடி|தான் பழங்குடி]] 245-247
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தான்பி பிரபு தாமசு ஆசுபோர்ன்|தான்பி பிரபு தாமசு ஆசுபோர்ன்]] 247-247
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தான் முடிவு செய்யும் உரிமை|தான் முடிவு செய்யும் உரிமை]] 247-248
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தான்யூபு|தான்யூபு]] 248-249
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தானியங்கு நரம்பு மண்டலம்|தானியங்கு நரம்பு மண்டலம்]] 249-251
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தானியர்|தானியர்]] 251-251
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தானியல் பீட்டர் விவியன்|தானியல் பீட்டர் விவியன்]] 251-252
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தானியல் புத்தகம்|தானியல் புத்தகம்]] 252-252
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தானியேல் ஆர்னாட்டு|தானியேல் ஆர்னாட்டு]] 252-253 
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தானே கற்றல்|தானே கற்றல்]] 253-256
|-
! colspan=&quot;5&quot;|&lt;b&gt;தி&lt;/b&gt;
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தி|தி]] 257-257
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திக்கனகவி|திக்கனகவி]] 257-258
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திக்காவா|திக்காவா]] 258-259
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திக்குதலும் தெற்றுதலும்|திக்குதலும் தெற்றுதலும்]] 259-259
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திக்குப்பாலகர்கள்|திக்குப்பாலகர்கள்]] 259-261
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திக்சன், உரோலண்டு பர்ரேசு|திக்சன், உரோலண்டு பர்ரேசு]] 261-262
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திக்பாய்|திக்பாய்]] 262-262
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திகம்பரர்|திகம்பரர்]] 262-263
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தி-கால் சார்லசு|தி-கால் சார்லசு]] 263-264
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திங்கா|திங்கா]] 264-266
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திசியூசு|திசியூசு]] 266-267
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திசுவான் பழங்குடி|திசுவான் பழங்குடி]] 267-268
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திட்டக் காலம்|திட்டக் காலம்]] 268-268
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திட்டத்துய்மன்|திட்டத்துய்மன்]] 268-269
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திட்டமிட்ட பொருளாதாரம்|திட்டமிட்ட பொருளாதாரம்]] 269-270
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திட்டமிட்டுக் கற்றல்|திட்டமிட்டுக் கற்றல்]] 270-271
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திட்டமிடுதல்|திட்டமிடுதல்]] 271-275
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திடீர்ச் செலவின நிதி|திடீர்ச் செலவின நிதி]] 275-275
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திடீர்ப்புரட்சி|திடீர்ப்புரட்சி]] 275-276
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திண்டிவனம்|திண்டிவனம்]] 276-276
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திண்ணைப் பள்ளி|திண்ணைப் பள்ளி]] 276-278
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திணை|திணை]] 278-281
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திணைமாலை நூற்றைம்பது|திணைமாலை நூற்றைம்பது]] 281-282
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திணைமொழி ஐம்பது|திணைமொழி ஐம்பது]] 282-282
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தித்தன்|தித்தன்]] 282-282
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தித்தன் வெளியன்|தித்தன் வெளியன்]] 282-283
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திதியன்|திதியன்]] 283-283
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திப்பு சுல்தான்|திப்பு சுல்தான்]] 283-285
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திப்புத் தோளார்|திப்புத் தோளார்]] 285-285
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திப்ருகார்ப் பல்கலைக் கழகம்|திப்ருகார்ப் பல்கலைக் கழகம்]] 285-286
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திப்ருகார் மாவட்டம்|திப்ருகார் மாவட்டம்]] 286-287
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திபெத்து|திபெத்து]] 287-290
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திம்ம கவி கூசி மஞ்சி|திம்ம கவி கூசி மஞ்சி]] 290-291
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திம்மப்பையா|திம்மப்பையா]] 291-291
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திமாசாப் பழங்குடிகள்|திமாசாப் பழங்குடிகள்]] 291-294
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தியடோரியசு, முதலாம் (மகா)|தியடோரியசு, முதலாம் (மகா)]] 294-295
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தியாகராசச் செட்டியார், கருமுத்து|தியாகராசச் செட்டியார், கருமுத்து]] 295-296
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தியாகராசச் செட்டியார், சி.|தியாகராசச் செட்டியார், சி.]] 296-297
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தியாகராச சுவாமிகள்|தியாகராச சுவாமிகள்]] 297-298
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தியாகராச பாகவதர், எம்.கே|தியாகராச பாகவதர், எம்.கே]] 298-299
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தியாகராச லீலை|தியாகராச லீலை]] 299-300
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தியாகராயர், பிட்டி|தியாகராயர், பிட்டி]] 300-301
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தியூடர்கள்|தியூடர்கள்]] 301-302
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தியூப்ளே|தியூப்ளே]] 302-303
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தியூரின்|தியூரின்]] 303-304
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தியூவே(சான்)|தியூவே(சான்)]] 304-304
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரட்டு நூல்கள்|திரட்டு நூல்கள்]] 305-307
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரண்ட உடலமைப்பு|திரண்ட உடலமைப்பு]] 307-307
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரபால்கர்|திரபால்கர்]] 307-309
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரமிள சங்கம்|திரமிள சங்கம்]] 309-309
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரவிலியான், சர் சார்சு, ஆட்டோ|திரவிலியான், சர் சார்சு, ஆட்டோ]] 309-310
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரவிலியான், சாச்சு மெக்காலே|திரவிலியான், சாச்சு மெக்காலே]] 310-310
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரள் நிதி|திரள் நிதி]] 310-312
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரள் பெயர்|திரள் பெயர்]] 312-313
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திராட்சாராமா|திராட்சாராமா]] 313-313
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திராட்சுக்கி|திராட்சுக்கி]] 313-314
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திராட்டர், வில்பிரடு|திராட்டர், வில்பிரடு]] 314-314
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திராய்|திராய்]] 314-316
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திராய்சுக் குகைக்|திராய்சுக் குகைக்]] 316-317
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திராவிடப் பிரகாசிகை|திராவிடப் பிரகாசிகை]] 317-318
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திராவிட மொழிகள்|திராவிட மொழிகள்]] 318-352
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திராவிட மொழியியல்|திராவிட மொழியியல்]] 352-355
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திராவிடர்|திராவிடர்]] 355-357
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரான்சில் வேனியா|திரான்சில் வேனியா]] 357-358
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரான்சுகாகேசியா|திரான்சுகாகேசியா]] 358-358
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரான்சுசார்டன்|திரான்சுசார்டன்]] 358-360
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரான்சுவால்|திரான்சுவால்]] 360-361
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரிகடுகம்|திரிகடுகம்]] 361-362
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரிகூடராசப்பக் கவிராயர்|திரிகூடராசப்பக் கவிராயர்]] 362-362
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரிகோணமலை|திரிகோணமலை]] 362-363
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரிசங்கு|திரிசங்கு]] 363-363
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரிசடை|திரிசடை]] 363-364
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரித்துக் கூறல்|திரித்துக் கூறல்]] 364-366
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரிபிடகம்|திரிபிடகம்]] 366-368
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரிபுக் காட்சிகள்|திரிபுக் காட்சிகள்]] 368-369
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரிபுணர்வு|திரிபுணர்வு]] 369-370
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரிபுரா|திரிபுரா]] 370-371
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரிபுராந்தக மூர்த்தி|திரிபுராந்தக மூர்த்தி]] 371-374
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரிபுவாதம்|திரிபுவாதம்]] 374-376
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரிபோலி|திரிபோலி]] 376-377
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரினிடாடு|திரினிடாடு]] 377-378
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கச்சி அனேகதங்காவதம்|திருக்கச்சி அனேகதங்காவதம்]] 378-378
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கச்சி ஏகம்பம்|திருக்கச்சி ஏகம்பம்]] 378-380
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கச்சி நம்பி|திருக்கச்சி நம்பி]] 380-380
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கச்சி நெறிக் காரைக்காடு|திருக்கச்சி நெறிக் காரைக்காடு]] 380-380
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கச்சி மேற்றளி|திருக்கச்சி மேற்றளி]] 380-381
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கச்சூர்|திருக்கச்சூர்]] 381-381
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கச்சூர்-ஆலக்கோயில்|திருக்கச்சூர்-ஆலக்கோயில்]] 381-381
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கஞ்சனூர்|திருக்கஞ்சனூர்]] 381-382
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கடம்பந்துறை|திருக்கடம்பந்துறை]] 382-382
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கடவூர்|திருக்கடவூர்]] 382-383
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கடவூர் மயானம்|திருக்கடவூர் மயானம்]] 383-383
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கடிகுளம்|திருக்கடிகுளம்]] 383-384
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கடிகை|திருக்கடிகை]] 384-384
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கடித்தானம்|திருக்கடித்தானம்]] 384-384
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கடைமுடி|திருக்கடைமுடி]] 384-385
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கண்டங்கடி நகர்|திருக்கண்டங்கடி நகர்]] 385-385
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கண்டியூர்|திருக்கண்டியூர்]] 385-385
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கண்ணங்குடி|திருக்கண்ணங்குடி]] 385-386
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கண்ணபுரம்|திருக்கண்ணபுரம்]] 386-386
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கண்ணமங்கை|திருக்கண்ணமங்கை]] 386-387
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கண்ணார் கோயில்|திருக்கண்ணார் கோயில்]] 387-387
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கயிலாய ஞான உலா|திருக்கயிலாய ஞான உலா]] 387-388
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கரம்பனூர்|திருக்கரம்பனூர்]] 388-388
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கரவீரம்|திருக்கரவீரம்]] 388-388
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கருக்குடி|திருக்கருக்குடி]] 388-388
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கருகாவூர்|திருக்கருகாவூர்]] 388-389
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கருப்பறியலூர்|திருக்கருப்பறியலூர்]] 389-389
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கருவிலி|திருக்கருவிலி]] 389-389
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கலய நல்லூர்|திருக்கலய நல்லூர்]] 389-390
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கலிக்காமூர்|திருக்கலிக்காமூர்]] 390-390
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கழிப்பாலை|திருக்கழிப்பாலை]] 390-390
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கழுக்குன்றம்|திருக்கழுக்குன்றம்]] 390-391
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கள்வனூர்|திருக்கள்வனூர்]] 391-392
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கள்ளில்|திருக்கள்ளில்]] 392-392
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்களர்|திருக்களர்]] 392-392
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கற்குடி|திருக்கற்குடி]] 392-393
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கன்றாப்பூர்|திருக்கன்றாப்பூர்]] 393-393
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்காட்கரை|திருக்காட்கரை]] 393-393
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்காட்டுப்பள்ளி (கீழை)|திருக்காட்டுப்பள்ளி (கீழை)]] 393-394
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்காம்புலியூர்|திருக்காம்புலியூர்]] 394-395
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கார்வானம்|திருக்கார்வானம்]] 395-395
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்காரகம்|திருக்காரகம்]] 395-395
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்காவளம்பாடி|திருக்காவளம்பாடி]] 395-396
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்காளத்தி|திருக்காளத்தி]] 396-396
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்காறாயில்|திருக்காறாயில்]] 396-396
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கானப்பேர்|திருக்கானப்பேர்]] 396-396
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கானாட்டு முள்ளூர்|திருக்கானாட்டு முள்ளூர்]] 396-396
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கானூர்|திருக்கானூர்]] 396-397
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருகீழ்வேளுர்|திருகீழ்வேளுர்]] 397-397
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்குடந்தைக் காரோணம்|திருக்குடந்தைக் காரோணம்]] 397-398
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்குடந்தைக் கீழ்க்கோட்டம்|திருக்குடந்தைக் கீழ்க்கோட்டம்]] 398-398
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்குடமூக்கு|திருக்குடமூக்கு]] 398-398
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்குரக்குக்கா|திருக்குரக்குக்கா]] 398-398
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்குங்கணில் முட்டம்|திருக்குங்கணில் முட்டம்]] 398-399
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக் குருகாவூர்|திருக் குருகாவூர்]] 399-399
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்குருகைப் பிரான் பிள்ளான்|திருக்குருகைப் பிரான் பிள்ளான்]] 399-400
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்குருகைப் பெருமாள் கவிராயர்|திருக்குருகைப் பெருமாள் கவிராயர்]] 400-400
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்குளத்தை|திருக்குளத்தை]] 400-400
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்குற்றாலம்|திருக்குற்றாலம்]] 400-400
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்குறட் குமரேச வெண்பா|திருக்குறட் குமரேச வெண்பா]] 400-401
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்குறள்|திருக்குறள்]] 401-403
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்குறிப்புத் தொண்ட நாயனார்|திருக்குறிப்புத் தொண்ட நாயனார்]] 403-404
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்குறுக்கை|திருக்குறுக்கை]] 404-404
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்குறுங்குடி|திருக்குறுங்குடி]] 404-405
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கூடல்|திருக்கூடல்]] 405-405
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கூடலையாற்றூர்,|திருக்கூடலையாற்றூர்,]] 405-406
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கேதாரம்|திருக்கேதாரம்]] 406-406
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கேதீச்சரம்|திருக்கேதீச்சரம்]] 406-407
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கைச் சினம்|திருக்கைச் சினம்]] 407-407
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கொட்டையூர்|திருக்கொட்டையூர்]] 407-407
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கொடி மாடச்செங்குன்றூர்|திருக்கொடி மாடச்செங்குன்றூர்]] 407-407
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கொடுங்குன்றம்|திருக்கொடுங்குன்றம்]] 407-408
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கொண்டீச்சரம்|திருக்கொண்டீச்சரம்]] 408-408
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கொள்ளம்பூதூர்|திருக்கொள்ளம்பூதூர்]] 408-409
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கொள்ளிக்காடு|திருக்கொள்ளிக்காடு]] 409-409
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கோட்டாறு|திருக்கோட்டாறு]] 409-410
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கோட்டியூர்|திருக்கோட்டியூர்]] 410-410
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கோட்டியூர் நம்பி|திருக்கோட்டியூர் நம்பி]] 410-411
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கோட்டூர்|திருக்கோட்டூர்]] 411-411
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கோடி|திருக்கோடி]] 411-411
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கோடிகா|திருக்கோடிகா]] 411-412
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கோலக்கா|திருக்கோலக்கா]] 412-412
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கோவலூர்|திருக்கோவலூர்]] 412-413
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கோவையார்|திருக்கோவையார்]] 413-414
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கோழம்பம்|திருக்கோழம்பம்]] 414-414
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கோளிலி|திருக்கோளிலி]] 414-414
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருக்கோளுர்|திருக்கோளுர்]] 414-414
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சக்கரப்பள்ளி|திருச்சக்கரப்பள்ளி]] 414-414
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சத்திமுற்றம்|திருச்சத்திமுற்றம்]] 414-415
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சாத்த மங்கை|திருச்சாத்த மங்கை]] 415-415
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சாய்க்காடு|திருச்சாய்க்காடு]] 415-415
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சானூர்|திருச்சானூர்]] 415-415
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சித்திரக் கூடம்|திருச்சித்திரக் கூடம்]] 415-416
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சிராப்பள்ளி|திருச்சிராப்பள்ளி]] 416-419
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சிராப்பள்ளி மாவட்டம்|திருச்சிராப்பள்ளி மாவட்டம்]] 419-419
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சிவபுரம்|திருச்சிவபுரம்]] 419-420
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சிற்றம்பலம்|திருச்சிற்றம்பலம்]] 420-420
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சிற்றேமம்|திருச்சிற்றேமம்]] 420-421
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சிறுகுடி|திருச்சிறுகுடி]] 421-421
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சீரலைவாய்|திருச்சீரலைவாய்]] 421-421
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சுழியல்|திருச்சுழியல்]] 421-421
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சூர்|திருச்சூர்]] 421-422
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்செங்காட்டங்குடி|திருச்செங்காட்டங்குடி]] 422-422
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்செங்குன்றூர்|திருச்செங்குன்றூர்]] 422-423
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்செங்கோடு|திருச்செங்கோடு]] 423-424
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்செந்தூர்|திருச்செந்தூர்]] 424-425
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்செம்பொன் செய்கோயில்|திருச்செம்பொன் செய்கோயில்]] 425-425
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்செம்பொன்பள்ளி|திருச்செம்பொன்பள்ளி]] 425-426
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சேய்ஞலூர்|திருச்சேய்ஞலூர்]] 426-426
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சேறை (உடையார் கோயில்)|திருச்சேறை (உடையார் கோயில்)]] 426-427
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சோபுரம்|திருச்சோபுரம்]] 427-427
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருச்சோற்றுத்துறை|திருச்சோற்றுத்துறை]] 427-427
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருஞாணசம்பந்தர்|திருஞாணசம்பந்தர்]] 427-430
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருஞான சம்பந்தர் ஆதீனம்|திருஞான சம்பந்தர் ஆதீனம்]] 430-430
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருட்டுக் குற்றம்|திருட்டுக் குற்றம்]] 430-433
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தக்க தேவர்|திருத்தக்க தேவர்]] 433-434
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தண்கா|திருத்தண்கா]] 434-434
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தண்கால்|திருத்தண்கால்]] 434-434
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தண்டலை நீள்நெறி|திருத்தண்டலை நீள்நெறி]] 434-435
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தணிகை|திருத்தணிகை]] 435-436
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தலைச்சங்காடு|திருத்தலைச்சங்காடு]] 436-437
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தாமனார்|திருத்தாமனார்]] 437-437
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்திலதைப்பதி|திருத்திலதைப்பதி]] 437-437
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தினை நகர்|திருத்தினை நகர்]] 437-438
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்துருத்தி|திருத்துருத்தி]] 438-438
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்துறையூர்|திருத்துறையூர்]] 438-438
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தெங்கூர்|திருத்தெங்கூர்]] 438-439
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தெளிச் சேரி|திருத்தெளிச் சேரி]] 439-439
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தெற்றி அம்பலம்|திருத்தெற்றி அம்பலம்]] 439-439
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தென்குடித்திட்டை|திருத்தென்குடித்திட்டை]]439-439
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தென் குரங்காடுதுறை|திருத்தென் குரங்காடுதுறை]] 440-440
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தேவூர்|திருத்தேவூர்]] 440-440
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தொண்டத் தொகை|திருத்தொண்டத் தொகை]] 440-441
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தொண்டர் திருவந்தாதி|திருத்தொண்டர் திருவந்தாதி]] 441-441
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருத்தொண்டர் புராணம்|திருத்தொண்டர் புராணம்]] 441-441
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருந்தொண்டர் மாலை|திருந்தொண்டர் மாலை]] 441-441
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருதராட்டிரன்|திருதராட்டிரன்]] 441-442
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருந்து தேவன்குடி|திருந்து தேவன்குடி]] 442-443
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநணா|திருநணா]] 443-443
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநல்லம்|திருநல்லம்]] 443-444
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநல்லூர்|திருநல்லூர்]] 444-444
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரு நல்லூர்ப்புராணம்|திரு நல்லூர்ப்புராணம்]] 444-444
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநல்லூர்ப் பெருமணம்|திருநல்லூர்ப் பெருமணம்]] 444-445
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநள்ளாறு|திருநள்ளாறு]] 445-445
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநறையூர்|திருநறையூர்]]445-446
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநறையூர்ச் சித்தீச்சரம்|திருநறையூர்ச் சித்தீச்சரம்]] 446-446
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநன்னிலம்|திருநன்னிலம்]] 446-446
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநனிபள்ளி|திருநனிபள்ளி]] 446-447
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநாகேச்சுரம்|திருநாகேச்சுரம்]] 447-447
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநாகை|திருநாகை]] 447-448
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநாகைக் காரோணம்|திருநாகைக் காரோணம்]] 448-449
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநாட்டியத்தான்குடி|திருநாட்டியத்தான்குடி]] 449-449
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநாரணையங்கார்|திருநாரணையங்கார்]] 449-450
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநாராயணபுரம்|திருநாராயணபுரம்]] 450-450
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநாரையூர்|திருநாரையூர்]] 450-450
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநாலூர் மயானம்|திருநாலூர் மயானம்]] 450-451 
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநாவலூர்|திருநாவலூர்]] 451-451
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநாவாய்|திருநாவாய்]] 451-451
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநாவுக்கரசு நாயனார்|திருநாவுக்கரசு நாயனார்]] 451-451
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநாவுக்கரசு முதலியார்,மணி|திருநாவுக்கரசு முதலியார்,மணி]] 451-452
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநாளைப் போவார் நாயனார்|திருநாளைப் போவார் நாயனார்]] 452-453
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநின்றவூர்|திருநின்றவூர்]] 453-453
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநின்றியூர்|திருநின்றியூர்]] 453-453
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநீடூர்|திருநீடூர்]] 453-454
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநீர்மலை|திருநீர்மலை]] 454-454
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநீரகம்|திருநீரகம்]] 454-454
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநீலக்குடி|திருநீலக்குடி]] 454-455
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநீல கண்ட நாயனார்|திருநீல கண்ட நாயனார்]] 455-455
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணர்|திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணர்]] 455-456
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநெடுங்களம்|திருநெடுங்களம்]] 456-456
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநெய்த்தானம்|திருநெய்த்தானம்]] 456-457
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநெல்லிக்கா|திருநெல்லிக்கா]] 457-457
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநெல்வாயில்|திருநெல்வாயில்]] 457-457
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநெல்வாயில் அரத்துறை|திருநெல்வாயில் அரத்துறை]] 457-458
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநெல்வெண்ணெய்|திருநெல்வெண்ணெய்]] 458-458
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருநெல்வேலி கட்டபொம்மான் மாவட்டம்|திருநெல்வேலி கட்டபொம்மான் மாவட்டம்]] 458-458
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பட்டீச்சுரம்|திருப்பட்டீச்சுரம்]] 458-459
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பதி|திருப்பதி]] 459-460
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பதி சுவாமிகள்|திருப்பதி சுவாமிகள்]] 460-460
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பந்தணை நல்லூர்|திருப்பந்தணை நல்லூர்]] 460-461
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பயற்றூர்|திருப்பயற்றூர்]] 461-461
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பரங்குன்றம்|திருப்பரங்குன்றம்]] 461-463
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பராய்த்துறை|திருப்பராய்த்துறை]] 463-463
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பரிதி நியமம்|திருப்பரிதி நியமம்]] 463-464
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பருப்பதம்|திருப்பருப்பதம்]] 464-464
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பவள வண்ணம்|திருப்பவள வண்ணம்]] 464-464
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பழனம்|திருப்பழனம்]] 464-465
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பழுவூர்|திருப்பழுவூர்]] 465-465
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பழையாறை|திருப்பழையாறை]] 465-466
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பள்ளியின் முக்கூடல்|திருப்பள்ளியின் முக்கூடல்]] 466-466
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பறியலூர்|திருப்பறியலூர்]] 466-466
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பனந்தாள்|திருப்பனந்தாள்]] 466-467
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பனையூர்|திருப்பனையூர்]] 467-467
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பாச்சிலாச்சிரமம்|திருப்பாச்சிலாச்சிரமம்]] 467-467
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பாசூர்|திருப்பாசூர்]] 467-468
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பாண்டிக்கொடுமுடி|திருப்பாண்டிக்கொடுமுடி]] 468-468
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பாணாழ்வார்|திருப்பாணாழ்வார்]] 468-469
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பாதானீச்சுரம்|திருப்பாதானீச்சுரம்]] 469-469
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பாதிரிப்புலியூர்|திருப்பாதிரிப்புலியூர்]] 469-469
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பாம்புரம்|திருப்பாம்புரம்]] 469-470
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பார்த்தன் பள்ளி|திருப்பார்த்தன் பள்ளி]] 470-470
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பாலைத்துறை|திருப்பாலைத்துறை]] 470-470
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பாவை|திருப்பாவை]] 470-471
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பாற்கடல்|திருப்பாற்கடல்]] 471-471
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பாற்றுறை|திருப்பாற்றுறை]] 471-472
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பிருதி|திருப்பிருதி]] 472-472
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்புகலூர்|திருப்புகலூர்]] 472-472
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்புகழ்|திருப்புகழ்]] 472-473
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்புட்குழி|திருப்புட்குழி]] 473-474
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்புத்தூர்|திருப்புத்தூர்]] 474-474
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்புல்லாணி|திருப்புல்லாணி]] 474-474
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்புலியூர்|திருப்புலியூர்]] 474-475
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்புள்ள மங்கை|திருப்புள்ள மங்கை]] 475-475
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்புள்ளிருக்கு வேளுர்|திருப்புள்ளிருக்கு வேளுர்]] 475-475
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்புளிங்குடி|திருப்புளிங்குடி]] 476-476
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்புறம்பியம்|திருப்புறம்பியம்]] 476-477
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்புறவார் பனங்காட்டூர்|திருப்புறவார் பனங்காட்டூர்]] 477-477
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்புன்கூர்|திருப்புன்கூர்]] 477-477
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்புனவாயில்|திருப்புனவாயில்]] 477-477
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பூந்துருத்தி|திருப்பூந்துருத்தி]] 477-478
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பூர்|திருப்பூர்]] 478-478
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பூர்க்குமரன்|திருப்பூர்க்குமரன்]] 479-479
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பூவணம்|திருப்பூவணம்]] 479-480
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பூவனூர்|திருப்பூவனூர்]] 480-480
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பெண்ணாகடம்|திருப்பெண்ணாகடம்]] 480-480
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பெருந்துறை|திருப்பெருந்துறை]] 480-480
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பெரும்புலியூர்|திருப்பெரும்புலியூர்]] 480-480
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பெருவேளூர்|திருப்பெருவேளூர்]] 480-480
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பேணு பெருந்துறை|திருப்பேணு பெருந்துறை]] 481-481
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பேர் நகர்|திருப்பேர் நகர்]] 481-481
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பேரெயில்|திருப்பேரெயில்]] 481-481
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பேரை|திருப்பேரை]] 481-481
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருப்பைஞ்ஞீலி|திருப்பைஞ்ஞீலி]] 481-482
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமகள்|திருமகள்]] 482-482
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமங்கலக்குடி|திருமங்கலக்குடி]] 482-482
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமங்கையாழ்வார்|திருமங்கையாழ்வார்]] 482-483
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமடங்கள்: திருவாவடுதுறை ஆதீனம்|திருமடங்கள்: திருவாவடுதுறை ஆதீனம்]] 483-506
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமண்|திருமண்]] 506-506
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமண்ணிப் படிக்கரை|திருமண்ணிப் படிக்கரை]] 506-506
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமண அறிவுரை|திருமண அறிவுரை]] 506-508
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமணஞ்சேரி|திருமணஞ்சேரி]] 508-509
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமணம்|திருமணம்]] 509-519
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமண முறிவு|திருமண முறிவு]] 519-523
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமணிக் கூடம்|திருமணிக் கூடம்]] 523-524
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமணி மாடக்கோயில்|திருமணி மாடக்கோயில்]] 524-524
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமந்திரம்|திருமந்திரம்]] 524-526
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமயிலாடுதுறை|திருமயிலாடுதுறை]] 526-526
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமயேந்திரப்பள்ளி|திருமயேந்திரப்பள்ளி]] 526-527
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமருகல்|திருமருகல்]] 527-527
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமலாச்சாரியார் (தாள்ளபாக, கி.பி. 1458-1548)|திருமலாச்சாரியார் (தாள்ளபாக, கி.பி. 1458-1548)]] 527-528
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமலை|திருமலை]] 528-528
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமலை நாயக்கர்|திருமலை நாயக்கர்]] 528-528
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமலைநாயக்கர் அரண்மனை|திருமலைநாயக்கர் அரண்மனை]] 528-530
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமலைபுரம்|திருமலைபுரம்]] 530-531
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமலையாண்டான்|திருமலையாண்டான்]] 531-531
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமலை வெண்பா|திருமலை வெண்பா]] 531-531
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமழபாடி|திருமழபாடி]] 531-531
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமழிசை|திருமழிசை]] 531-531
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமழிசை ஆழ்வார்|திருமழிசை ஆழ்வார்]] 532-532
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமழிசை ஆழ்வார்|திருமழிசை ஆழ்வார்]] 532-533
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமாகறல்|திருமாகறல்]] 533-533
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமாணி குழி|திருமாணி குழி]] 533-533
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமாந்துறை|திருமாந்துறை]] 533-534
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமாலிருஞ்சோலை|திருமாலிருஞ்சோலை]] 534-534
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமாவுண்ணி|திருமாவுண்ணி]] 534-534
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமாளிகைத் தேவர்|திருமாளிகைத் தேவர்]] 534-535
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமாற்பேறு|திருமாற்பேறு]] 535-536
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமீயச்சூர்|திருமீயச்சூர்]] 536-536
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமுக்கூடல்|திருமுக்கூடல்]] 536-536
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமுண்டீச்சரம்|திருமுண்டீச்சரம்]] 536-536
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமுதுகுன்றம்|திருமுதுகுன்றம்]] 536-537
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமுருகன் பூண்டி|திருமுருகன் பூண்டி]] 537-538
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமுருகாற்றுப்படை|திருமுருகாற்றுப்படை]] 538-538
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமுல்லைவாயில்|திருமுல்லைவாயில்]] 538-539
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமுறை கண்ட சோழன்|திருமுறை கண்ட சோழன்]] 539-539
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமுறைகண்ட புராணம்|திருமுறைகண்ட புராணம்]] 539-540
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமுறைகள்|திருமுறைகள்]] 540-541
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமுனைப்பாடி நாடு|திருமுனைப்பாடி நாடு]] 541-542
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமூக்கீச்சுரம்(உறையூர்)|திருமூக்கீச்சுரம்(உறையூர்)]] 542-542
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமூலர்|திருமூலர்]] 542-544 
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமூழிக்களம்|திருமூழிக்களம்]] 544-544
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமெய்யம்|திருமெய்யம்]] 544-545
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமேனி ரத்தினக் கவிராயர்|திருமேனி ரத்தினக் கவிராயர்]] 545-545
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருமோகூர்|திருமோகூர்]] 545-545
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவகுப்பு|திருவகுப்பு]] 545-546
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவஞ்சைக்களம்|திருவஞ்சைக்களம்]] 546-546
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவட்டபுயகரம்|திருவட்டபுயகரம்]] 546-547
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவடகுரங்காடு துறை|திருவடகுரங்காடு துறை]] 547-547
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவடி அரங்கசாமி முதலியார்|திருவடி அரங்கசாமி முதலியார்]] 547-548
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவண்ணாமலை|திருவண்ணாமலை]] 548-549
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவண்ணாமலை ஆதீனம்|திருவண்ணாமலை ஆதீனம்]] 549-549
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவண்பரிசாரம்|திருவண்பரிசாரம்]] 549-550
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவண்புருடோத்தமம்|திருவண்புருடோத்தமம்]] 550-550
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவண்வண்டூர்|திருவண்வண்டூர்]] 550-551
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவதிகை|திருவதிகை]] 551-551
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவயீந்திரபுரம்|திருவயீந்திரபுரம்]] 551-551
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவரங்கத்தமுதனார்|திருவரங்கத்தமுதனார்]] 551-552
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவரங்கம்|திருவரங்கம்]] 552-555
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவரிமேய விண்ணகரம்|திருவரிமேய விண்ணகரம்]] 555-555
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவருட்பயன்|திருவருட்பயன்]] 555-556
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவருட்பா|திருவருட்பா]] 556-561
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவல்லம்|திருவல்லம்]] 561-561
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவல்லவாழ்|திருவல்லவாழ்]] 561-562
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவல்லிக்கேணி|திருவல்லிக்கேணி]] 562-562
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவலஞ்சுழி|திருவலஞ்சுழி]] 562-563
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவலம்புரம்|திருவலம்புரம்]] 563-563
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவலிதாயம்|திருவலிதாயம்]] 563-563
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவழுந்தூர்|திருவழுந்தூர்]] 564-564
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவள்ளுவமாலை|திருவள்ளுவமாலை]] 564-565
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவள்ளுவர்|திருவள்ளுவர்]] 565-566
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவன் பார்த்தான் பனங்காட்டூர்|திருவன் பார்த்தான் பனங்காட்டூர்]] 566-567
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவன்பில்|திருவன்பில்]] 567-567
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவன்னியூர்|திருவன்னியூர்]] 567-567
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவனந்தபுரம்|திருவனந்தபுரம்]] 567-568
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாசகம்|திருவாசகம்]] 568-571
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாஞ்சியம்|திருவாஞ்சியம்]] 571-572
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாட்டாறு|திருவாட்டாறு]] 572-572
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாடானை|திருவாடானை]] 572-573 
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாதவூர்|திருவாதவூர்]] 573-573
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாதவூரர் புராணம்|திருவாதவூரர் புராணம்]] 573-574
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாதனூர்|திருவாதனூர்]] 574-574
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாதிரை|திருவாதிரை]] 574-575
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாதிரை நோன்பு|திருவாதிரை நோன்பு]] 575-575
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாப்பனூர்|திருவாப்பனூர்]] 575-576
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாப்பாடி|திருவாப்பாடி]] 576-576
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாமாத்தூர்|திருவாமாத்தூர்]] 576-577
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாமூர்|திருவாமூர்]] 577-577
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாய்ப்பாடி|திருவாய்ப்பாடி]] 577-577
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாய்மூர்|திருவாய்மூர்]] 577-578
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாய்மொழி|திருவாய்மொழி]] 578-580
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாய் மொழிப்பிள்ளை|திருவாய் மொழிப்பிள்ளை]] 580-581
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாரூர்|திருவாரூர்]] 581-583
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாலங்காடு|திருவாலங்காடு]] 583-585
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாலம்பொழில்|திருவாலம்பொழில்]] 585-586
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாலித் திருநகரி|திருவாலித் திருநகரி]] 586-586
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாலியமுதனார்|திருவாலியமுதனார்]] 586-587
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாலீசுவரம்|திருவாலீசுவரம்]] 587-588
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாவடுதுறை|திருவாவடுதுறை]] 588-588
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாவடுதுறை ஆதீனம்|திருவாவடுதுறை ஆதீனம்]] 588-588
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாவினன்குடி|திருவாவினன்குடி]] 588-589
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாவூர்|திருவாவூர்]] 589-589
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாழி பரப்பினான் கூத்தன்|திருவாழி பரப்பினான் கூத்தன்]] 589-589
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாளொளி புற்றூர்|திருவாளொளி புற்றூர்]] 590-590
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவாறன் விளை|திருவாறன் விளை]] 590-590
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவான்மியூர்|திருவான்மியூர்]] 590-590
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவானைக்கா|திருவானைக்கா]] 590-591
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவிக்கிரமங்கலம்|திருவிக்கிரமங்கலம்]] 591-591
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவிசைப்பா|திருவிசைப்பா]] 591-592
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவிடவெந்தை|திருவிடவெந்தை]] 592-592
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவிடைச்சுரம்|திருவிடைச்சுரம்]] 592-593
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவிடைமருதூர்|திருவிடைமருதூர்]] 593-593
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவிண்ணகர்|திருவிண்ணகர்]] 593-594
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவித்துவக் கோடு|திருவித்துவக் கோடு]] 594-594
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவிதாங்கூர்|திருவிதாங்கூர்]] 594-594
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவிந்தளுர்|திருவிந்தளுர்]] 594-594
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவியலூர்|திருவியலூர்]] 594-595
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவிரும் பூளை|திருவிரும் பூளை]] 595-595
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவிலம்பையங்கோட்டூர்|திருவிலம்பையங்கோட்டூர்]] 595-596
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவிளையாடற்புராணம்|திருவிளையாடற்புராணம்]] 596-597
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவிற்குடி|திருவிற்குடி]] 597-598
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவிற்கோலம்|திருவிற்கோலம்]] 598-598
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவின்னம்பர்|திருவின்னம்பர்]] 598-599
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவீங்கோய்மலை|திருவீங்கோய்மலை]] 599-599
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவீழிமிழலை|திருவீழிமிழலை]] 599-599
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவுசாத்தானம்|திருவுசாத்தானம்]] 599-599
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவுந்தியார்|திருவுந்தியார்]] 599-600
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவூரகம்|திருவூரகம்]] 600-600
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவூறல்|திருவூறல்]] 600-601
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெஃகா|திருவெஃகா]] 601-601
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெட்டெழுத்து|திருவெட்டெழுத்து]] 601-602
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெண்காட்டு நங்கை|திருவெண்காட்டு நங்கை]] 602-603
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெண்காடு|திருவெண்காடு]] 603-603
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெண்டுறை|திருவெண்டுறை]] 603-604
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெண்ணி|திருவெண்ணி]] 604-604
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெண்ணெய்நல்லூர்|திருவெண்ணெய்நல்லூர்]] 604-604
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெண்பாக்கம்|திருவெண்பாக்கம்]] 604-605
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெதிர்கொள்பாடி|திருவெதிர்கொள்பாடி]] 605-605
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெம்பாவை|திருவெம்பாவை]] 605-606
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெருக்கத்தம்புலியூர்|திருவெருக்கத்தம்புலியூர்]] 606-606
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெவ்வுளுர்|திருவெவ்வுளுர்]] 606-606
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெள்ளக்குளம்|திருவெள்ளக்குளம்]] 606-606
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெள்ளறை|திருவெள்ளறை]] 606-607
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெள்ளியங்குடி|திருவெள்ளியங்குடி]] 607-607
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவெறும்பியூர்|திருவெறும்பியூர்]] 607-607
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவேகம்பம்|திருவேகம்பம்]] 607-608
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவேங்கடநாதர், மாதை|திருவேங்கடநாதர், மாதை]] 608-609
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவேங்கட பாரதி|திருவேங்கட பாரதி]] 609-609
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவேங்களநாதர் (தாள்ளபாக)|திருவேங்களநாதர் (தாள்ளபாக)]] 609-610
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவேட்களம்|திருவேட்களம்]] 610-610
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவேட்டக்குடி|திருவேட்டக்குடி]] 610-610
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவேடகம்|திருவேடகம்]] 610-610
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவேதி குடி|திருவேதி குடி]] 610-611
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவேரகம்|திருவேரகம்]] 611-611
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவேள்விக்குடி|திருவேள்விக்குடி]] 611-612
|-
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவேற்காடு|திருவேற்காடு]] 612-612
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவைகாவூர்|திருவைகாவூர்]] 612-613
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவைகுந்த விண்ணகரம்|திருவைகுந்த விண்ணகரம்]] 613-613
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவையாறு|திருவையாறு]] 613-614
|[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவொற்றியூர்|திருவொற்றியூர்]] 614-615

|-
|}
&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/center&gt;

==பட்டியல்==
{{Multicol}}
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவோணகாந்தன் தளி|திருவோணகாந்தன் தளி]] 615-616
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவோணம்|திருவோணம்]] 616-616
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவோத்தூர்|திருவோத்தூர்]] 616-617
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திருவோமாம்புலியூர்|திருவோமாம்புலியூர்]] 617-617
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரெண்டு ஆறு|திரெண்டு ஆறு]] 617-618
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரேக்கோ|திரேக்கோ]] 618-618
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரேசு|திரேசு]] 618-620
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரைடன், சான்|திரைடன், சான்]] 620-621
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரைப்படக் கலை|திரைப்படக் கலை]] 621-630
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரையன்|திரையன்]] 630-630
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரையன் சு|திரையன் சு]] 630-631
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரோபிரியாண்டுத் தீவினர்|திரோபிரியாண்டுத் தீவினர்]] 631-633
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திரெளபதி|திரெளபதி]] 633-634
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தில்சிட்டு உடன்படிக்கை|தில்சிட்டு உடன்படிக்கை]] 634-635
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தில்லானா|தில்லானா]] 635-636
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தில்லி|தில்லி]] 636-639
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தில்லிசுல்தானியம்|தில்லிசுல்தானியம்]] 639-641
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தில்லித் தமிழ்ச் சங்கம்|தில்லித் தமிழ்ச் சங்கம்]] 641-643
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தில்லிப் பல்கலைக் கழகம்|தில்லிப் பல்கலைக் கழகம்]] 643-644
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தில்லை|தில்லை]] 644-644
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தில்லை உலா|தில்லை உலா]] 644-644
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தில்லை நாயக முதலியார்|தில்லை நாயக முதலியார்]] 644-644
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தில்லை வாழந்தணர்|தில்லை வாழந்தணர்]] 644-645
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/தில்லை விடங்கள் மாரிமுத்தா பிள்ளை|தில்லை விடங்கள் மாரிமுத்தா பிள்ளை]] 645-645
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/திலகர், பாலகங்காதர(உலோகமானிய)|திலகர், பாலகங்காதர(உலோகமானிய)]] 645-
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/
#[[வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10/

{{Multicol-break}}
{{Multicol-end}}</text>
      <sha1>5roal0mn0r6cawa01pv6rbt79hlvmw0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf/63</title>
    <ns>250</ns>
    <id>663646</id>
    <revision>
      <id>1987010</id>
      <parentid>1978149</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T13:41:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Ashipa Byasdeen</username>
        <id>17438</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987010</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3650" sha1="1j2nwy8dmws45t8get31v14nk5mab3i" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Ashipa Byasdeen&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;56
என்ற அடிகளில் மரம் என்னும் பெயர் யாமரம், சந்தனமரம் ஆகிய தத்தம் மரவகையையே சுட்டி வழங்குகின்றது.
(2) மேற்சுட்டியவாறு, குறிப்பிட்ட தாவரப்பெயர்
ஏதுமின்றிப் பொதுநிலையான் மரம் என்ற பெயர் வழங்கும் இடங்களும் உள்ளன. அவற்றுள்,
பெருந்தண் என்ற மரநிழல் சிறிது இருந்து (நற் 146)
காடே நிழல் கவின் இழந்த அழல் கவர் மரத்த(நற்.256)
நிழல் தப உலவை ஆகிய மரத்த
(நற். 62)
ஆகிய அடிகளில், வழிச் செல்வோருக்கு வருத்தம் தீர நிழல் விரிக்கும் இயல்பாலும், அந்நிழல் தரும் இலை முதலியவற்றை வேனில் காரணமாக இழந்த இயல்பானும் ஈண்டு மரம் எனும்
பெயர் அவ்வாறு நிழல் தருதற்கேற்ப ஓங்கி வளர்ந்து கிளை விரிந்து இடம்பரந்து விளங்கும் மரவகையையே சுட்டுகின்றமை
புலனாகும்.
வாவல் பழுமரம் தேரும்
(குறுந். 172)
என்ற குறிப்பும் அவ்வாறே மரவகையையே உணர்த்துகிறது எனலாம். முதுமரம் (குறுந். 352:4) என்ற விடத்து முது என்ற அடை, கால இயல்பான் பல்லாண்டு காலமாக நிலைத்து நிற்கும்
மரவகை என்ற குறிப்பை உணர்த்தி நிற்கின்றது.
கடியுடை மரந்தொறும் படுவலை மாட்டும் (குறுந். 342)
என்றவிடத்து, முகக்கலை பலவின் கனியைப் பறித்தல் காரணமாகப் புனக்காவலன் வலை மாட்டுவதாகக் கூறுதலின்
ஈண்டு மரம் எனும் சொல் இடச் சார்பினால் பலா மரத்தையே  சுட்டியமை தெளிவாகும்.
(3) குறிப்பிட்ட தாவரப் பெயரோ, இனச் சார்போ இன்றிப்பொது நிலையான் மரம் எனும் சொல் வழங்கும் இடங்களும் உள்ளன. 
மரம் தலை மணந்த நனந்தலை கானத்து (நற்.246)
என்று கூறுமிடத்து ஈண்டு மரம் எனும் சொல் யாதொரு இனச்சுட்டுமின்றி நிற்கக் காணலாம். கார் எதிர்ந்து காடு கவின் பெறும்
காட்சியைப் பிற இடங்களில், 'புறவின் பொன்வீக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1j2nwy8dmws45t8get31v14nk5mab3i</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழர் கண்ட தாவரவியல்.pdf/64</title>
    <ns>250</ns>
    <id>663647</id>
    <revision>
      <id>1987011</id>
      <parentid>1978150</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T13:51:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Ashipa Byasdeen</username>
        <id>17438</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987011</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4363" sha1="oplvd885y3m7o72nzndgnbu9027hjfs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Ashipa Byasdeen&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;57
கொன்றையொடு பிடவுத் தளையவிழ' (நற். 246), 'மணி எனப் பன்மலர் காயாங் குறுஞ்சினை கஞல' (நற். 242), 'பிடவமும் கொன்றையும் கோடலும் மடவமாகலின் மலர்ந்தன' (நற்.99)
என விவரிப்பதன் வழிக் கொன்றை - மரம்; காயா, பிடவம் புதல்; முல்லை, காந்தள் - கொடி என்ற பல்வகைத் தாவரங்களும்
பூத்திருத்தலைக் குறிப்பிடுதல் காணலாம்'
செறியிலைக் காயா அஞ்சனம் மலர
முறியிணர்க் கொன்றை நன்பொன் காலக்
கோடல் குவிமுகை அங்கை அவிழத்
தோடார் தோன்றி குருதிப் பூப்பக்
கானம் நந்திய செல்நிலப் பெருவழி
வானம் வாய்த்த வாங்கு கதிர் வரகின்
(முல்லைப். அடி. 93-98)
என முல்லைப்பாட்டும் புதல், மரம், கொடி,, புல் என்ற வரிசையில் அமைத்துக் கானகப் பொலிவை வருணித்தல் குறிப்பிடத்தக்கது. 
ஈண்டு முல்லைத் திணைப் பாடலின்கண் ‘மரம் தலை மணந்த நனந்தலைக் கானம்' எனத் தொடங்குதலின் முல்லைநிலம்
குறிப்பிடப்படுகிறது.பனிநாள் என்ற குறிப்பு. கானம் தழைத்த கார்காலத்தைக் கடந்து கூதிரையடுத்த பனி நாளை  உணர்த்தினும்.
மேற்சுட்டியவாறு முல்லை நிலத்து மலர்ச்சியே புலப்படுதலின் ஈண்டு மரம் என்ற குறிப்பு, தாவரப் பொதுப் பெயராகவே கொள்வதற்கு உரியது. அவ்வாறே 'மரம் தலைத் தோன்றா ஊரரு
மல்லர்' (குறுந். 203) என்றவிடத்து 'மலையிடையிட்ட நாட்டரும்
அல்லர்' என்ற முதலடியின் கண் மலையைக் குறித்து அதன் தொடர்ச்சியாகக் காடு என்ற பொருளில் மரம் என்ற சொல்
கையாளப்படுகிறது. ஆகவே, ஈண்டும் மரம் எனும் குறிப்பு.மரவகையை மட்டுமே குறிக்காது, தாவரப் பொதுப் பெயராகக் கொள்வதற்கு இடம் தருகின்றது. &quot;மரம் பயில் சோலை&quot; (நற்.
192) என்ற இடத்தும் அவ்வாறே மரம் எனும் சொல் பொது நிலையால் தாவர இனப் பொதுப் பெயராகவே திகழ்தல் பெறப்படுகிறது. அன்றியும் வரகு வித்திய காளவர்  விதைத்தட்டு
நிறைய முல்லைப் பூக்களைப் பறித்து வரும் கானின் இயல்பைச் சுட்டுமிடத்து இடம்பெறும் 'மரம் பயில் இறும்பு (குறுத். 155)என்ற அடியின் கண்ணும் அவ்வாறே மரம் எனும் சொல் தாவரப்
பொதுப் பெயராகக் கொள்வதற்கு உரித்து.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>oplvd885y3m7o72nzndgnbu9027hjfs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/150</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664917</id>
    <revision>
      <id>1987020</id>
      <parentid>1979783</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:09:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Priyadharshini Mani</username>
        <id>17517</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987020</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1820" sha1="kzpv3hu4od7ffx93twzycny73sfr1b3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Priyadharshini Mani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;நிர்மல் செல்வமணி
1) கூறியது
3) குன்றக்
5) பொருளில்
கூறாமை, 2) மாறுகொளக்
கூறாமை, 4) மிகைப்படக்
மொழியாமை,
141
கூறாமை,
கூறாமை,
6) மயங்கக்கூறாமை,
7) கேட்போருக்கு இனிய யாப்புடைத்தாதல், 8) நன்மொழி
யால் விழுமிய கூறல், 9) தானாக ஒருபொருள் கருதிக்
கூறாமை, 10) மனங்கோண்மை.
இக்குணங்களும் குற்றங்களும் கூற்றிற்குரியனவாதலால்,
காட்சித் துறையில் இவை காட்சி நூலினை நுவல்வது பற்றி
யனவே என்பது பெறப்படும்.
காட்சி நூலினைத் தருக்கமாகவோ, வாதமாகவோ
நுவலும்போது குற்றங்கள் தோன்றலாகாது. தோன்றின்
தோல்வியும் தோன்றாவிடின் வெற்றியும் வாய்க்கும்.
குற்றமறச் செய்யப்பட்ட சூத்திரம், காண்டிகை, உரை
போன்ற காட்சி நூல் விழுமிய பொருள் உடையதாக
வேண்டும். அப்பொருள் பற்றியும், அதனை அறியும் வழிமுறை
பற்றியும் அடுத்த இயலில் காண்போம்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kzpv3hu4od7ffx93twzycny73sfr1b3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/151</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664918</id>
    <revision>
      <id>1987021</id>
      <parentid>1979784</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:10:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Priyadharshini Mani</username>
        <id>17517</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987021</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2830" sha1="swyrmzvwop4ez388e78k8y1g6np5kh7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Priyadharshini Mani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காட்சி நூல் பொருள் அறிதல்
நுதலியது அறிதல்
ஆள்
கருதியதைத் தெரிந்து கொள்ளுதல். நுதல்-மேலிடம்,
உடலில் மேலிடமான நெற்றி, தலை. ஒருவரின்
தன்மையை அவரது நுதல் என்ற உறுப்பு முந்திக்காட்டுவது
போல ஒரு நூலின் பல செய்திகள் ஒரு மையக்கருத்தில் சென்று
சேரும். அக்கருத்தே அந்நூல் நுதலியது. தலைப்பு&quot; என்ற
சொல் நுதலியதுடன் கொண்டுள்ள ஒப்புமையை உணர்க.
நூல் நுதலியதை இன்று நாம் 'மையக்கருத்து', 'ஆய்வுப்
பொருள்', கட்டுரைப் பொருள்', 'தலைப்பு' என்றெல்லாம்
கூறுவது உண்டு.
பொருளொடு புணரா வெற்று மொழிநூல்களும் உளவா
தலாலும், பொருள் துலக்காதன விலக்குதற்குரியனவாதலாலும்
நூலெனப்பட்டது பொருளினை நுதலுதல் இன்றியமையாத
தாயிற்று.
ஒரு பொருளையே நுதலுதல் வேண்டும்
ஒவ்வொரு
நூலும் ஒரு பொருளையே நுதலுதல்
வேண்டும். சூத்திரம், ஓத்து, பிண்டம், உரை, காண்டிகை
போன்ற அனைத்தும் ஒரு பொருள் நுதலுவனவே; படலம்
மட்டுமே விரவிய பொருளால் வருவது. ஆண்டு பல திறப்பட்ட
பொருள் வரினும், அவற்றுள்ளும் யாதேனும் ஒரு பொருள்
பற்றி ஒற்றுமை இருத்தல் வேண்டும். இது கருதியே ஆசிரியர்
தொல்காப்பியனாரும் நுதலியது என ஒருமையில் கூறினார்.
எ-டு:
எழுத்தெனப் படுப
அகரமுதல னகர விறுவாய்
முப்பஃ தென்ப
சார்ந்துவரன் மரபின் மூன்றலங் கடையே.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>swyrmzvwop4ez388e78k8y1g6np5kh7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/152</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664919</id>
    <revision>
      <id>1987023</id>
      <parentid>1979785</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:10:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Priyadharshini Mani</username>
        <id>17517</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987023</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3577" sha1="gfnclohxbeer6uwd7ocabs0nnaazcgt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Priyadharshini Mani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;நிர்மல் செல்வமணி
143
இந்நூற்பா நுதலிய பொருள் ஒன்று. அது, எழுத்து வரலாறு
என்பதாகும். நுதலியதை உத்தேசியம்' என்று வடவொழியில்
குறிப்பர். உத்தேசியம் என்ற நுதலியதைப் பற்றி ஒன்றோ
பலவோ கருத்துக்கள் உணர்த்தப்படும். அவ்வாறு உணர்த்தப்
படும் கருத்து(கள்) வடமொழியில் விதேயம்' எனப்படும்.
காட்டாக, 'எழுத்து' என்ற 'நுதலியது' ( உத்தேசியம்) இத்
துணைய (விதேயம் என உணர்த்தப்பட்டது. பொதுவாக
நுதலியது எழுவாயாகவும் விதேயம் பயனிலையாகவும்
இருக்கும் என்பர்.
தொல்காப்பிய ஆசிரியர் தமது நூலில் இவ்விதியை
யாண்டும் கடைப்பிடித்துள்ளனர் என்பதை உணர்வர். குறிப்
பாக, சூத்திரம் என்ற நூல் இவ்விதியினை வழுவாது கடைப்
பிடித்தல் வேண்டும் என்பதால் 'ஒருபொருள் நுதலிய சூத்திரத்
தானும்'' என்றார்.
நுதலியது அறிந்ததாதல் வேண்டும்
நுதலியது என்பது நூல் கேட்போரும், மாணாக்கரும்
அறிந்ததே. அது பற்றி அறியாத விதேயத்தினை ஆசிரியர்
உணர்த்துவார். காட்டாக, எழுத்து என்பதை மாணாக்கர்
யாவரும் அறிவர். அது நுதலியது. அவர் அறிய வேண்டுவது
அவை இத்துணைய என்பது. அது விதேயம்.
இனி முன்னரே அறியப்படாத பொருளை நுதலியதாகக்
கொள்வது நூல் வழுவாகும் என்பது இதனால் பெறப்படும்.
நுதலியதை அறிவோர் யார்?
நூல் புணர்க்கும் ஆசிரியனும் நூலினைக் கேட்கும் மாண
வனும் பிறனும் நூல் நுதலியதை அறிதல்வேண்டும்.
நூல் செய்யுங்கால் ஆசிரியன் ஒரு பொருளைக் கருதியே
செய்தல் வேண்டும். தான் கூறும் அனைத்துக் கருத்துகளும்
1. உத்தேசியம் - definiendum, காண்க: வேங்கடராசுலு
ரெட்டியார் (1944) தொல். 1.1.1ஆம் நூற்பாவிற்கு இட்ட
உரை.
2. விதேயம் - definiens
3.தொல். 111.8.161:1&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gfnclohxbeer6uwd7ocabs0nnaazcgt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/153</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664920</id>
    <revision>
      <id>1987024</id>
      <parentid>1979786</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:11:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Priyadharshini Mani</username>
        <id>17517</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987024</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4217" sha1="atdqoyyyw4gv755c85durdbihzn7ls5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Priyadharshini Mani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;144
தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்
அந்நுதலிய பொருள் பற்றியே அமைதல் வேண்டும். அவ்வாறு
ஒரு பொருள் குறித்துப் புணர்த்த நூலே சிறப்பாகப் பயிலப்
பெறும். கேட்போர் பிணிப்பதாயும் நூலாசிரியனைச் செறு
நரும் விழைவதாயும் அமையும். எனவே, ஓராசிரியன் ஒரு
நூலைச் செய்யுங்கால் அச்செய்கையின் முதல் நிலை என்ன
வெனில் தான் நூலில்
நுதல் வேண்டும் பொருளினைத்
தேர்ந்து கொள்ளுதல் ஆகும். இது சொற்பொழிவாளர்க்கும்
பொருந்தும்.
அவ்வாறே, நூலினைக் கேட்பாரும், பயில்வாரும், அந்
நூல் நுதலும் பொருளினை உணர்ந்தால் ஒழிய நூலின்
பகுதிகள் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று இயைந்து ஒற்றுமை
கொண்டு நிற்கின்றன என்பதை அறியவியலாது.
நுதலியது அறிதல் என்பதற்கு மூன்று வகையான பொருள்
உரைக்கலாம்: 1) முன்னரே ஆக்கப் பெற்ற ஒரு நூலின்
நுதலியதை (உத்தேசியத்தை) அறிந்து கொள்ளுதல் 2) பொருள்
கோள் 3) இதுகாறும் ஆக்கம் பெறாத ஒரு நூலிற்கு உரிய
நுதல் பொருளைத் தேர்ந்தெடுத்தல்.
1. யாத்த நூலின் உத்தேசியம் அறிதல்
தொல்காப்பியத்திற்கு விளக்கம் தந்த இளம்பூரணர்,
நச்சினார்க்கினியர் போன்றோர் முதற்கண் சூத்திரத்தின்
(நூலின்) உத்தேசியத்தை எடுத்துச் சொல்லியே மேற்செல்வர்.
எடுத்துக்காட்டாக, அகத்திணை இயலின் முதற் நூற்பாவிற்கு
விளக்கம் தரும் வகையில் இளம்பூரணர், “இத்தலைச்
சூத்திரம் என் நுதலிற்றோ வெனின் அகப்பொருள் இத்துணை
என வரையறுத்து உணர்த்துதல் நுதலிற்று&quot; என்றும், &quot;இச்
சூத்திரம் என்னுதலிற்றோ வெனிற் கூறக்கருதிய பொருள்
எல்லாம் தொகுத்து உணர்த்துதல் நுதலிற்று” என நச்சினார்க்
கினியரும், நுதலியது உணர்த்துவர். இதனையே சோமசுந்தர
பாரதியார் “கருத்து” எனக் குறியீடு இட்டு, &quot;இது அகத்
திணைகள் ஏழென வரையறுக்கிறது” என்பார்.
2. நுதலியது அறிதல் என்பது ‘பொருள்கோள்' 'என்றும்
விரியும். பொருள்கோளினை ஒரு தனித் துறையாகவே தமிழ்
இலக்கணிகள் வளர்த்துள்ளனர். எனவே அதனை ஈண்டு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>atdqoyyyw4gv755c85durdbihzn7ls5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/154</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664921</id>
    <revision>
      <id>1987025</id>
      <parentid>1979787</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:12:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Priyadharshini Mani</username>
        <id>17517</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987025</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3562" sha1="ppcli1j9muz1w1h6yyttguiby4acjf0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Priyadharshini Mani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;நிர்மல் செல்வமணி
145
முழுமையாக எடுத்துக்கூறவியலாது. தொல்காப்பியர் பொருள்
கோளின் சிறப்பினை,
“கண்ணினும் செவியினும் திண்ணிதி னுணரும்
உணர்வுடை மாந்தர்க் கல்லது தெரியின்
நல்நயப் பொருள்கோள் எண்ணருங் குரைத்தே’'4
என்றியம்புவார். உணர்வுகளை நன்கு பண்படுத்தியவர்க்கே
ஒன்றன் முழுப்பொருளைக் கொள்ளவியலும். மெய்யின் வழி
எண்வகை மெய்ப்பாடுகளையும் அவற்றின் கூறுபாடுகளையும்
ஒரு முதுகூத்தன் புலப்படுத்துங்கால் அவற்றை உணர்ந்து
கொள்ளுதற்குத் தக்க பயிற்சி வேண்டும். தனது புலன்களும்
அக்கூத்தனின் புலன்களைப் போல் பண்படுத்தப்பட்டிருந்தால்
ஒழிய பொருளின் நயங்களை உணரவியலாது. அவ்வாறே
மாணாக்கருக்கும் உணர்வுகளைப் பயிற்றுதல் இன்றியமை
யாதது. இதனால் தொல்லாசிரியர், &quot;உணர்ச்சி வாயில் உணர்
வோர் வலித்தே” என்றார். ஒப்பு, உரு,வெறுப்பு, கற்பு, ஏர்
போன்றவற்றின் பொருளை மாணாக்கன் தன் மனத்தினால்
உணர்ந்து அவற்றின் பொருளை அறிந்து கொள்ளல்
வேண்டுமேயன்றி அவற்றின் பொருளை வெளிப்படையாகச்
சொல்லவியலாது. இத்தகுப் பொருளுள் பொறியால் உணரப்
படும் குணம் 'பண்பு' என்றும், மனத்தாற் குறித்து உணரப்
படுவது 'குறிப்பு' என்றும் குறிக்கப்பெறும்.
5
உணர்த்த வேண்டிய முறையில் பொருளை உணர்த்தினால்
மாணவன் அப்பொருளைத் திரிபுபடாமல் உள்ளவாறே
உணர்ந்துகொள்வான்.7
பொருளுக்குப் பொருள் சொல்ல அது வரம்பில்லது. எனவே
பயிலா தவற்றைப் பயின்றவை சார்த்திப் பொருள் சொல்லி
அமைதல் வேண்டும்.8
4. தொல். III.6.27
5. பெர்ட்ரன்டு இரசலின் &quot;knowledge and wisdom' என்ற
ஆங்கிலக் கட்டுரை காண்க.
6. தொல். II. 8.95
7. தொல். 11.8.94
8. தொல். II. 8.93:1&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ppcli1j9muz1w1h6yyttguiby4acjf0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/155</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664922</id>
    <revision>
      <id>1987026</id>
      <parentid>1979788</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:12:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Priyadharshini Mani</username>
        <id>17517</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987026</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3807" sha1="kz5ybklun2dm4zpibdmu885n9hqe9yy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Priyadharshini Mani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;146
தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்
இனி, பொருள்கோள் வேறு, மொழிபுணர் இயல்பு வேறு.
பாடல்களின் நூற்பாக்களின் பொருளை விளங்கிக்கொள்ளு
தற்கு மொழிபுணர் இயல்புகளுள் (நான்கனுள்) ஏதேனும்
ஒன்றையோ பலவற்றையோ ஏதுவாகக் கொள்ளலாம்.
பொருள்கோள் என்பது பரந்துபட்ட பொதுச்சொல். அதற்குத்
துணைசெய்யும் நெறிகளுள் ஒன்று மொழிபுணர் இயல்பு.
தொல்காப்பியப் பொருள் விளக்குநரும் நூற்பாவின்
பொருளை விளக்குமாற்றான் சொற்பொருளை விரிப்பதும்
மொழிபுணர் இயல்புத்திகளைக் கொண்டு பொருளைத்
துலக்குவதும் அவர்தம் நூல்களுள் காணலாம்.
3. ஆக்க வேண்டிய நூலின் பொருளைத் தேர்ந்து
கொள்ளுவதும் நுதலியது அறிதலே. பழங்காலத்தில் அவை
யினர் தாம் சொற்பொழிவாற்ற வேண்டிய பொருளை மிகவும்
கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்தனர். நன்கு விளக்கக்கூடியதும்
கேட்போர் மனங்களில் சென்று பதியத்தக்கதுமான சீரிய
தலைப்புகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதால் சொற்பொழிவு வெற்றி
யடையும் எனக் கருதினர். இன்றும் சொற்பொழிவாளர்
இவ்வுத்தியைக் கடைப்பிடித்தல் வேண்டும்.
இனி, ஆய்வாளரும் தமது ஆய்வுக் கட்டுரைக்கான ஆய்வுப்
பொருளை முதற்கண் தேர்ந்தெடுத்தல் வேண்டும். அப்பொருள்
மிகவும் விரிவானதாக அன்றியும், மிகவும் குறுகியதாக அன்றி
யும் குறித்த பக்க அளவில் உரிய முடிவு காணத் தகுந்ததாக
அமைய வேண்டும். இப்பொருள் ஒரு தீர்வு காணத்தக்க
சிக்கலாகவோ அன்றி விடை காணத்தக்க வினாவாகவோ
அமைவது சிறப்பு.
காட்சி நூற்பொருளைக் கண்டபின், அதனைப் பற்றிச்
சரியான, துல்லியமான, நல் அறிவு பெறுவதற்கு அதனை
அளவிட்டுக் காணுதல் வேண்டும். அவ்வாறு அளவிடுதற்கென
சில அவைகள் உள. அவற்றை இனிக் காண்போம்.
9. நிரல்நிறை, சுண்ணம், அடிமறி, மொழிமாற்று என்பன.
தொல்.11.9.8&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kz5ybklun2dm4zpibdmu885n9hqe9yy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/156</title>
    <ns>250</ns>
    <id>664923</id>
    <revision>
      <id>1987028</id>
      <parentid>1979789</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:13:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Priyadharshini Mani</username>
        <id>17517</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987028</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2941" sha1="07ei2o8b2udtubv1lyrucod984txjf4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Priyadharshini Mani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;சீர் தூக்கி,
காட்சி அளவில்
ஏதேனும் ஒரு கருத்தையோ, அன்றிக் கொள்கையையோ
அதன் உண்மை நிலையிளையோ, நன்மை,
தீமையையோ அறியவும் மதிப்பிடவும் பயன்படுவது அளவை
எனப்படும். தொல்காப்பியம் இதனை ‘அளவு’1 எனக் குறிக்கும்.
தான் ஒரு பொருளைப் பற்றிக் கொண்ட அறிவினை உரைத்துப்
பார்க்கும் கட்டளையாக இது பயன்பட்டது.
பண்டைத் தமிழகத்தில் சான்றோர் சிறப்பிடம் பெற்றிருந்
தனர் சால்பு என்னும் கல்வியாலும், நற்பண்புத் தொகுதி
யாலும் அவர் நிறைந்து அடங்கி இருந்தமையால் அனைவரின்
மதிப்பையும் பெற்றனர். அவர்கட்கு உரிய இடத்தைக் குமு
காயம் தந்து சிறப்புச் செய்தது. அன்னோர் மாணாக்கர் பலரை
ஊர்மன்றப் பள்ளிகளில் உருவாக்கினர். அவை அமர்ந்து
பலருக்கு நன்று செய்தனர். இத்தகையர் இளையர்க்கு வழி
காட்டிகளாய் இருந்தமையால் அன்னாரின் வாழ்க்கையும்
வாக்கும் அளவையாகவே கொள்ளப்பட்டன. இதனால் தொல்
காப்பியரும் கழிந்தோர் ஒழிந்தோர்க்குக் காட்டியது&quot;2
பற்றிக் குறிபிட்டார். இன்னோரன்னருள் காட்சித் துறை
வல்லுநரான திறவோரும், ஐயரும், முனைவரும் இருந்தனர்.
நன்னெறி திறம்பாச் சான்றோர் அளவையர். அவர்தம்
நெறி வழுவாதொழுகும் இயற்கையும் அளவை ஆயிற்று. சில
விதிகளுக்கு உட்பட்டு ஒழுகுவதால் இயற்கையும் அளவையாகக்
கொள்வதற்கு வாய்ப்பாயிற்று.
1. III. 8. 181: 3
2. தொல் III, 2,19 : 2&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>07ei2o8b2udtubv1lyrucod984txjf4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/149</title>
    <ns>250</ns>
    <id>665059</id>
    <revision>
      <id>1987019</id>
      <parentid>1979976</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:08:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Priyadharshini Mani</username>
        <id>17517</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987019</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2955" sha1="r1jngf8cg41pdl742ciba43877ytrxd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Priyadharshini Mani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;140
தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்
களைச் சுட்டி அவை அவையில் ஒருவன் தொலைந்ததற்கு
(தோற்றதற்கு) அறிகுறி என்னும் பாட டலும் உண்டு.89
நூல் அழகுகள்60
நூற் சிதைவுகளைக் கூறியபின், நூற்குணங்களைத் தொல்
காப்பியர் உணர்த்தினார் என்பார் பேராசிரியர், 'எதிர்மறுத்
துணரின் அத்திறத்தவு மவையே' எனத் தொல்காப்பியர் கூறிய
மையால், ஒவ்வொரு குற்றத்தின் எதிர்மறையும் ஒவ்வொரு
குணமாயிற்று என்பர். அவை:
39. பொருளல் கூறல், புனருத்தி தோன்றுதல் புன்சொற்க
ளால்/ மருள வழங்கல் வழுப்படச் சொல்லுதல், மற்றொன்
றினைத் தெருள வுரைத்தல், பயனல சொல்லுதல் செய்யிற்
றொன்னூல்) தெரிபவ ரெல்லாம் அவன் தொலைந்தா
னென்று செப்புவரே, நவநீதப் பாட்டியல், 94 (புனருத்தி-
கூறியது கூறல்)
40.
ஒ.நோ.; பாவாணர், உயர்தரக் கட்டுரை இலக்கணம்,
ப. 44; நன்னூல் 13; பரதர் பத்து காவியக் குணங்களைக்
கூறியுள்ளார். அவை:
1. சிலேசு (தெளிவாகத் தோன்றினாலும் ஆழ்ந்த பொருள்
உடைமை)
2. பிரகாதம் (பிறிது மொழிதல்)
3. சமதா (ஒரு சீரான எளிய நடை)
4. சமாதி (சிறந்த பொருளை ஏற்றிக் கூறுதல்)
5.
மாதுர்யம் (சொல்லினிமை)
6. ஓசசு (வலிமை; நீண்ட தொடர்களால் ஏற்படும்
வலிமை)
7. செளகுமாரியம் (பொருளினிமை)
8. அர்த்த வியக்தி (உலகியலை ஒட்டித் தெளிவாகக்
கூறுதல்)
9.
உதாரத (உவகை, வியப்பு ஆகியவற்றை மேன்மை
யுறக் கூறுதல்).
10.காந்தி (இன்பம் தரும் கொற்களை ஆளுதல்)&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r1jngf8cg41pdl742ciba43877ytrxd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/148</title>
    <ns>250</ns>
    <id>665060</id>
    <revision>
      <id>1987018</id>
      <parentid>1979977</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:07:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Priyadharshini Mani</username>
        <id>17517</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987018</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2899" sha1="o428gz9eiwyrp2yc4dun1mlavzfbues" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Priyadharshini Mani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;நிர்மல் செல்வமணி
மிகைப்படக் கூறல்:
439
இம்மலை நெருப்புடைத்து, புகையுடைமையால்
ஒளியுடைமையால் அடுக்களைபோல துளைபோல
கூறியது கூறல்
ஒலி நிலைபேறிலது. எதிர்ஒலி அழியுந்தன்மையது
அறியாமை: ஒருவன் கூறியதற்கு மாற்று மொழிய
அறியாதிருத்தல். தடுமாற்றம் என்பதும் அதனுடன் இயை
புடையதே.
மாறுகொள்தல்: தனது கொள்கையினின்று மாறுபட்டு
வாதிடுதல்;
நழுவுதல்;
உடன்படத் தகாதவிடத்து உடன்படல்;
வினவற்பாலதனை வினவாமை;
வினவற்பாலது அல்லாததனை வினவுதல்.
சிதைவு என்பதைத் தோல்வி” என்ற பொருளில் பயன்
படுத்தும் மரபை இலக்கணிகள் பேணி வந்தனர் என்பதை
யாப்பருங்கல விருத்தியில் உரைமேற்கோளாக வரும் ஒரு பழம்
பாடல் காட்டும்.88 இனி, தொல்காப்பியர் காட்டிய சிதைவு

37. சிதைவு என்பது தோல்வியைக் குறிக்கும் இடம்:

“அருஞ்சமம் சிதையத் தாக்கி:&quot; புற. 72:8; “நண்பரைக்
கொன்று தன் சேனையைச் சிதைக்க &quot; கம்ப. பிரமாத்திர. 187;
படையைக் குலைத்தல், தமிழ்ப் பேரகராதி ப. 1419.
38. தொலைவெனப் படுபவை சொல்லுங் காலை.
கூறியது கூறல், மாறுகொளக் கூறல்,
பொருளல கூறல், மயங்கக் கூறல்,
கேட்போர்க் கின்னா யாப்பிற் றாகிப்
பழித்த மொழியான் இழித்துக் கூறல்;
தன்னான் ஒருபொருள் கருதிக் கூறல்
இன்னா வகையின் மனங்கோ ளின்மை
அன்னவை பிறவும் அவற்றினெறி யாகும் (96, உரை மேற்.)
ஒ.நோத்தொலைவு, &quot; மணி. 24:99&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>o428gz9eiwyrp2yc4dun1mlavzfbues</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/147</title>
    <ns>250</ns>
    <id>665061</id>
    <revision>
      <id>1987017</id>
      <parentid>1979978</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:05:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Priyadharshini Mani</username>
        <id>17517</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987017</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2068" sha1="2vgi07nod2hy54hu50fgywl1cxzkvst" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Priyadharshini Mani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;138
தமிழ் காட்சி நெறியியல்
ஒருதலை ஒலி நிலைபேறிலது என நான் கூறினேன் இலன்
என மறுதலித்தல்
ஈ) வேற்றேது
ஒலி அழிவது, பொறியால் உணரப்படுதலின்
:
பொறியால்
உணரப்படுதல் ஒன்றே பற்றி
ஒலியை அழியும் என்றல் அமையாது
மறுப்பு
ஒருதலை:
முயற்சியிற் பிறத்தலின்
அ) வேற்றுப்பொருள்
தருக்கக் கூறில் தோல்விநிலை
1. பொருள் சார்ந்தன:
எ -டு
 ஒலி அழியும் தன்மையது, செவிக்குப் புலனாதலின்.
மாற்றான் இதனை மறுக்க, ஒலியானது விசும்
பின் பண்பு, விசும்பு ஏனைய எல்லாப் பொருட்
கும் இடங்கொடுத்து நிற்கும்
என இயைபில்லாதனவற்றைக் கூறுதல்
ஆ) பொருளின்மை
எ-டு. குடம் அழியா இயல்பிற்று
றகர பகர தகர டகர சகர சகரம் ஆதலின்
இ) பொருள் அறியப்படாமை
எ-டு. புலி கொன்ற யானை
2. முறை பிறழ்வு
இம்மலை நெருப்புடைத்து.
எதுவெது புகையுடையதோ
அதுவது நெருப்புடையது
அடுக்களை போல.
3. நுவல் நெறி சார்ந்தன
குன்றக் கூறல்.
இம்மலை நெருப்புடைத்து புகையுடைமையால்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2vgi07nod2hy54hu50fgywl1cxzkvst</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/146</title>
    <ns>250</ns>
    <id>665062</id>
    <revision>
      <id>1987015</id>
      <parentid>1979979</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:04:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Priyadharshini Mani</username>
        <id>17517</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987015</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2646" sha1="gio9gk29xalzs4dp7f9tlpje2me8wlp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Priyadharshini Mani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;நிர்மல் செல்வமணி
அ.
137
ஏது என்பனவற்றைப் பிழைபட பயன்படுத்தத் தருக்கம்
கேடுறும். அவ்வாறு பிழைப்பட்ட (காண்டிகை) நூலுறுப்
பினால் நூற் குற்றமும்' தோல்வியும் விளையும்.
மேற்கோள் அழிவு
எ-டு. ஒலி நிலை பேறிலது
பொறியால் உணரப்படுவதால்
குடம்போல
மாற்றுரை : பொறியால் உணரப்படும் குடத்தன்மை நிலை
பேறு உடையதாகக் காணப்படுதலின், பொறி
யால் உணரப்பெறும் ஒலியும் நிலைபேறு உடை
யதே ஆதல் வேண்டும்.
ஒருதலை
ஒலி நிலைபேறு உடையதே இது தான் எடுத்த
மேற்கோள் அழியத் தருக்குதல்.
ஆ) வேறு மேற்கோள்:
ஒருதலை
ஒலிநிலை பேறிலது, பொறிகளால் உணரப்படு
தலின் குடம் போல
மறுப்புரை : ஒலி நிலைபேறுடையது, பொறிகளால் உணரப்
படுதலின் குடத்தன்மை போல
ஒருதலை:

குடமும்
குடத்தன்மையும்
பொறிகளால்
உணரப்படுவனவே ஆயினும், குடத்தன்மை
குடங்களிலெல்லாம் பரவி நிற்கும் பான்மையது;
குடம் அத்தகையது அன்று ஆதலின், குடத்தை
உவமையாகக் கொண்ட ஒலியும் யாண்டும்
பரவி நிற்பதன்று
இ) மேற்கோள் விடுதல்
ஒலி நிலைபேறிலது, பொறியால் உணரப்படுதலின்; குடம்
போல
மறுதலை:
குடத்தன்மை பொறியால் உணரப்படுமாயினும்
நிலைபேறுடைமை காண்கின்றோம் ஆதலின்
ஒலியும் நிலைபேறுடையதே ஆகல் வேண்டும்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gio9gk29xalzs4dp7f9tlpje2me8wlp</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/145</title>
    <ns>250</ns>
    <id>665063</id>
    <revision>
      <id>1987014</id>
      <parentid>1979980</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T14:02:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Priyadharshini Mani</username>
        <id>17517</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987014</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3354" sha1="frqtclz7fn9q30hff0slc1l95uxmp8n" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Priyadharshini Mani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;136
10.
தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்
என்ன வகையினும் மனங்கோள் இன்மை
என்பார்
இது, 'எழுத்தினாலும் சொல்லினாலும் பொருளினாலும்
மனங்கொள்ளுமாறு கூறாமை&quot;
இளம்பூரணர்.
மனங்கொள்ளுதல்-மனத்தில் பதித்தல். மனத்தில் பதியத்தக்க
நூல் முதற்கண் கேட்டாரைப் பிணிக்கும் தகையவாயிருக்கும்,
பிறிதோர் சொல்லால் இதனைச் சொல்ல இயலாது எனத்
துணிந்து தக்க சொல்லைத் தேர்ந்து, சில சொல்லால் அமைந்த
தாய் இருக்கும். இரண்டாவது, கேட்ட மாத்திரையே பொருள்
விளங்குவதாய் அமையும். மூன்றாவது, இனிய யாப்பினால்
அமைந்திருக்கும். இம்மூன்று தன்மைகளையும் உள்ள நூலை
மனத்தில் கொள்வது கடினமன்று.
இங்குக் கூறிய பத்து வகைகளுள் அடங்காப் பிற குற்றங்
கள் இருப்பின்
என்று
அவற்றையும் அறிந்து கொள்க
உணர்த்துமாறு 'அன்ன பிறவும் அவற்று விரியாகும்' என்றார்
தொல்லாசிரியர்.
சிதைவு (தோல்வி)
வாதத்தில் ஏற்படும் தோல்வியைத் தொல்காப்பியர்
'சிதைவு' என்றார். “தருக்க வாதத்தின்கண் பேசத் தெரியாமை
யால் நிகழும் குற்றங்களே தோல்வி நிலைகள் எனப்படும்&quot;
என ந.ரா. முருகவேள் விளக்கியுள்ளார்.36 இது., அறியாமை
யாலும், பிறழ அறிதலாலும் ஏற்படும் என்பர்;
தோல்வி நிலைகள் பத்து வகைப்படும் எனத் தொல்
காப்பியர் கூறிச் சென்றார். அவை இருபத்திரண்டு என்பர் பிற்
காலத்தவர்.
இவை தருக்க நூல்வகையான காண்டிகை தொடர்பான:
வையாகவும், தருக்கம் கூறுவோன் தொடர்பானவையாகவும்
உள்ளன.
1. காண்டிகை பற்றியன
காண்டிகையின் உறுப்புகளான மேற்கோள் (சூத்திரம்),
36. முந்தைய நூல், ப. 82.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>frqtclz7fn9q30hff0slc1l95uxmp8n</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/134</title>
    <ns>250</ns>
    <id>665088</id>
    <revision>
      <id>1987387</id>
      <parentid>1980016</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T11:56:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Induja Ponnusamy</username>
        <id>17450</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987387</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4004" sha1="6tjf3hgvlc3w88wfz3gjrp4iti3tdxa" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Induja Ponnusamy&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;நிர்மல் செல்வமணி
125
இனி,பிறர் கூறா மூவகைகளான கொளல், கொடை, ஏவல்
என நன்னூல் கூறியவை அறியான் வினா வகைகளே.
அறிவினாவிற்கும் அறியாவினாவிற்கும் இடையேயான
நுணுக்கமான வேறுபாட்டைச் சேனாவரையர் காட்டுவார்.
பொதுவகையாக அறியப்பட்டுச் சிறப்பு வகையால் அறியப்
படாததை வினவுவது அறியான் வினா என்பது. அறியப்பட்ட
பொருளையே ஒரு பயன் நோக்கி வினவுவது அறிபொருள்
வினா என்பது. எ-டு. &quot;உயிர் எத்தன்மைத்து?&quot; என உயிரைப்
பற்றி முற்றிலும் அறியாதான் வினவ இயலாதாகையால் இங்கு
வினவுநன் பொதுவாக உயிரை அறிந்தவன் எனவும் சிறப்பாக
அதன் தன்மையை அறியாதவன் எனவும் உணர்த்துவார்.
இனி, அறிவினா, அறியாவினா ஐயவினா என்பவை
வினவுநனின் அறிவுநிலை (அறிவுடைமை, அறியாமை, ஐயம்)
பற்றியன. ஆனால், இளம்பூரணரும் நன்னூலாரும் காட்டும்
பிறவகை வினாக்கள் (ஒப்புக்காண்டல், அவனறிவு
தான்
அறிதல், அறிவுறுத்தல்) வினவுநனின் அறிவுநிலை கருதியன
அல்ல; அவன் கருதும் பயன் பற்றியனவே. அவ்வாறே நன்
னூலார் குறிக்கும் மூவகை வினாக்களும் வினவுநனின் அறிவு
நிலை குறித்தன அல்ல; பயன் கருதியனவே.
வினாவழு
தொல்காப்பியர் வினா வழு என்பதனையும் குறித்
துள்ளார். அதனைச் சுருங்க விளக்குவோம்.
வினா வழு
என்பது பொருள் இயைபில்லாதபடி வினாவை வழங்குதல்.
எ-டு. &quot;கறக்கின்ற எருமை பாலோ சினையோ?&quot; என்பதும்,
ஒரு பொருளைக் காட்டி, &quot;இது நெடிதோ குறிதோ?&quot; என்
பதுமாம். இரண்டாம் வினா, ஐய வினா வடிவில் அமைந்
திருப்பினும் அதுவன்று; ஏனெனில், வினவுவோருக்கு ஐயம்
தோன்ற இடமின்மையால் என்க.
செப்பு
செப்பு என்றால் விடை எனப்பொருள். அது, வினவிய
பொருளை அறிவுறுப்பது. இதனைத் தொல்காப்பியர் குறித்
திருப்பினும் இதன் வகைகளை அவர் கூறிற்றிலர். சேனா
வரையர் தமது உரையில் இஃது இருவகைப்படும் என்கிறார்.
அவை, &quot;செவ்வன் இறை,&quot; &quot;இறை பயப்பது&quot; என்பன.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6tjf3hgvlc3w88wfz3gjrp4iti3tdxa</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/88</title>
    <ns>250</ns>
    <id>665181</id>
    <revision>
      <id>1987092</id>
      <parentid>1980113</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T06:30:28Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Thamarai Dheivasigamani</username>
        <id>17470</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987092</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3677" sha1="eonuuh2avzxoknuggjbvx2ajpkv780p" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Thamarai Dheivasigamani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;நிர்மல் செல்வமணி
79
விடாது அதனை நீத்துத் (நீந்தி- நீங்கி) தான் அதனை மேற்
கொள்ளுதல் வேண்டும். செய்யும் செயலில்: பற்றின்றி
அதனினின்று நீங்கி நின்று செய்தல் கூடும். இதனை 'வினையின் 
நீங்குதல்' என்பார் தொல்காப்பியர் 8 நீ -- பிரி; நீங்கி,
நீத்து,நீப்பு.இது முற்றிலும் தொடர்பறுப்பது அன்று.
இதனால், காணுதல் என்னும் வினையுள் உணர்தல்,
அறிதல், உள்ளுதல் என்பவை அடங்கும் என்பதை அறியலாம்.
இத்தொழில்கள் மூன்றினையும் இயற்றும் உறுப்பு அகம்.
அதாவது, காணுதல் என்னும் வினையைச் செய்வது அகம் என்னலாம். அகத்தை அகக்கண் என்றும் குறிப்பர்.
அகம் என்பதன் இணை 'புறம்'. அகம் -மனம்; புறம் ---
உடல்,9 அகம் என்ற சொல்லினின்று ஆன்மா என்ற சொல்
தோன்றியது. அகம் (அகன்) + மா - அகன்மா- ஆன்மா.
அகத்தை 'மா' என உருவகப்படுத்தியதால் இச்சொல்
தோன்றியது. மா-விலங்கு. தன்னியல்பாகத் திரிந்து கொண்
டிருந்த வனவிலங்கைக் கட்டுப்படுத்தி வளர்ப்பு விலங்காக்க
கினான் மனிதன். ஏறத்தாழ கி.மு. 7500இலிருந்து 6500க்குள்
இது நடந்தது என்பர். முதற்கட்டத்தில் ஆட்டையும்,
இரண்டாம் கட்டத்தில் பிற கால்நடைகளையும் பன்றியையும்,
மூன்றாம் கட்டத்தில் வண்டி விலங்காகவும் சுமை விலங்
காகவும் குதிரை, கழுதை என்பனவற்றையும் தன்வயப்படுத்
தினான் என்பர் .10
அவ்வாறே, தன்னியல்பாகத் தீதையும் செய்துவிட
முனையும் அகத்தைக் கல்வி, ஒழுக்கம், தவம் முதலிய கயிற்.
8. 111. 9.96:1.
9. புறஞ்செயச் சிதைத்தல் (உடலை அழகு செய்து பின் அவ்
வழகைக் குலைத்தல்) என்ற தொல்காப்பியத் தொடரை
நோக்குக: 111. 6. 18:1; ஒ. நோ. பைம்புறப் படுகிளி
(பச்சை நிற உடலை உடைய பெரிய கிளி), ஐங்.260:3
10. M. S. Randhawa, A History of Agriculture in India, vol.
1, New Delhi: Indian Council of Agricultural Research,
1980, p.107.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>eonuuh2avzxoknuggjbvx2ajpkv780p</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/87</title>
    <ns>250</ns>
    <id>665183</id>
    <revision>
      <id>1987009</id>
      <parentid>1980115</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T13:12:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Thamarai Dheivasigamani</username>
        <id>17470</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987009</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3961" sha1="mzezd3emorw4k57mu0lrgwmfdfx6win" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Thamarai Dheivasigamani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;78  தமிழ்க் காட்சி நெறியியல் 

காட்சி வினையில் உணர்வுடன் அறிவுக்கும் இடமுண்டு.
இதனை 'இருள்தீர் காட்சி 3', 'ஐயந்தீர் 4,'காட்சி'', 'காட்சித்
தெரிவு 5,' 'இருள் நீங்கி இன்பம் பயக்கும் மருள் நீங்கி / மாசறு
காட்சி யவர்க்கு 6,' என்ற மேற்கோள்கள் சுட்டும்.
காட்சி வினை என்பது உணர்வு, அறிவு என்பவற்றுடன்
உள்ளத்தையும ஈடுபடுத்துவது. உள்ளம் என்பதன் பொருள்
யாது? உள்ளுதலைச் செய்யும் உறுப்பு உள்ளம். உள்ளுதல்
என்பது செயல்
ஊக்கம். உணர்ந்ததையும் அறிந்ததையும்
செயலாக்க முனைப்புத் தருவது உள்ளம். அது நல்லதையும்
உள்ளும் தீயதையும் உள்ளும். மூளையின் துணையுடன்
உடலைத் தொழிற்படுத்தி நிகழ்காலத்தில் பல்வேறு வினை
களை ஆற்றச் செய்வதுடன் எதிர்காலத்தில் செய்ய வேண்டிய 
வற்றையும் ஊக்கி நிற்கும். நிற்றல் கிடத்தல், இருத்தல் என்ற
உடல் தொழில்களை மட்டும் அன்றி, குறித்தவொரு கொள்கை
யைச் செயலாக்கும் ஆற்றலையும் தரும். ஏதேனும் ஒரு
வினையை நாம் செய்த வண்ணமே இருக்கின்றோம். அதனால்,'
அவ்வினைகளுள் நல்லதையே உள்ளவேண்டும். அவ்வாறு
நல்லதை உள்ளுதற்குத் துணை செய்வது காட்சி . நற்காட்சி
உடையவன் உயர்ந்ததையே உள்ளுவான். அவ்வாறு
உயர்த்ததை உள்ளி உயர்ந்த தனது கிழவனை ஒரு கிழத்தி
'நன்றுபுரி காட்சியர்”” என்று குறித்தாள். ஆசறு காட்சி ஐயர்
தம் புகழை நிலைநாட்டினதையும், இருஸ்நீர் காட்சியனாகிய
தொண்டைமான் இளந்திரையன் கொடைக்கடன் இறுத்த
பாங்கினையும், காட்சியுடை முனிவர் காமத்தையும் சினத்தை
யும் விடுத்த பரிசையும், நற்காட்சியுடையார் நல்வினை செய்
வார் என்பதையும் பழம் பாடல்கள் விளம்புகின்றன.
வினை இயற்றுங்கால் அதனால் ஆட்கொள்ளப்படாது
தான் அதனை ஆளுதல் சிறப்பு, வினை என்னும் ஆற்றில் மூழ்கி 
3: பெருங்.445.
4.சிலப்.29:8.
5.பெருங்.1. 36:80-81.
6.குறள்.352.
7. அக . 245:2.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mzezd3emorw4k57mu0lrgwmfdfx6win</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:தமிழ்க் காட்சி நெறியியல்.pdf/86</title>
    <ns>250</ns>
    <id>665185</id>
    <revision>
      <id>1987008</id>
      <parentid>1980117</parentid>
      <timestamp>2026-11-05T12:59:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Thamarai Dheivasigamani</username>
        <id>17470</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987008</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2605" sha1="7chouytcxc5rpi2m6see0b41a9auhl1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;Thamarai Dheivasigamani&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;இயல் -4
நெறியியல்: நான்கு காட்சியியல் உள்துறைகள்
காணுதல்
'ஆசறு காட்சி ஐயர்’,1 ‘துணியில் காட்சி'2 என்ற தொடர்
களை நோக்க, காட்சி என்ற வினையில் உணர்வு வின் பங்கு
புலனாகும். ஒரு பொருளை உணரும்போது அது விருப்பு
வெறுப்பு என்பதைத் தோற்றுவிக்கின்றது. பொருளை விரும்
பிய நிலையிலும் வெறுத்த நிலையிலும் அதனைப் பற்றி நிற்
கின்றோம் : சார்ந்து நிற்கின்றோம். பொருளே ஆசு ஆகின்றது.
(ஆசு-ஆசை). ஆசையினாலேயே துன்பம் தோன்றுகின்றது
என்று பழந்தமிழர் கண்டனர்; கண்டதைத் தம்
நூல்களில் குறித்தனர். வள்ளுவர் தமது குறளில் ஓரதிகாரத்தையே அவா
விற்கென வகுத்தார். அவாக் கோட்பாட்டை, &quot;அவா
இல்லார்க்கு இல்லாகும் துன்பம்&quot; (368) என்று பாடினார்.
துன்பம் தீர, இன்பம் விளையும். துன்பத்தைத் தீர்ப்பது
காட்சி. இதனால்,
காட்சியன்
தனது வாழ்க்கையில்
துன்பத்தையே எதிர்கொள்ளமாட்டான் எனப் பொருளன்று.
நீரிலே கிடந்தும் நீர்ப்பசை ஒட்டாத நெட்டிபோலத் துன்பம்
தன்னைத் துன்னிப் பின்னியபொழுதும் அதனால் ஆழ்ந்து
தாழ்ந்து போகாதிருக்க வல்லவனாயும் அதனூடே இன்பம்
காண்பவனாயும் இருக்கும் வலிமை உடையவன் என்பதும்
பெறப்படும்.
1. குறி. 17
2. திரு.137.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7chouytcxc5rpi2m6see0b41a9auhl1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/68</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668605</id>
    <revision>
      <id>1987027</id>
      <timestamp>2026-11-05T14:13:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>KISHORNANGUR</username>
        <id>17604</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987027</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3015" sha1="aetrcdke3q5m0qygzxbdi24nhpaxe64" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;KISHORNANGUR&quot; /&gt;{{rh||62|}}&lt;/noinclude&gt;
{{larger|&lt;b&gt;தூது சென்ற பெருமாட்டி&lt;/b&gt;}}
{{gap}}தன்னை நோக்கித் தமிழ்ப்புலமை சான்ற பெருமாட்டியார் வருவதைக் கேள்வியுற்ற தொண்டைமான், அவரை முகமலர்ச்சியுடன் வரவேற்றான். அறுசுவை யுண்டி அமைவுற அளித்தான். விருந்துண்ட வீரப்பெண்மணியார் வேந்தனோடும் அந்தப்புர அரசியரோடும் நெடுநேரம் உரையாடி னார் ; இறுதியில் அரண்மனையின் பல பகுதிகளைப் பார்வையிட்டார். தொண்டைமான் அவரைத் தன் படைக்கலக் கொட்டிலுக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கு வரிசை வரிசையாக வேல்கள் நிறுத்தப்பட் டிருந்தன. அவை புத்தம் புதியவையாகக் காணப்பட்டன. அவற்றின்மீது நெய் பூசப்பட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு வேலின்மீதும் மயிற்பீலியும் மாலையும் காட்சியளித்தன. அவற்றின் தோற்றத்தைக் கொண்டு அவை போர் முகத்தை அறியாதவை என்பதை ஔவையார் அறிந்துகொண்டார்.

{{larger|&lt;b&gt;தொண்டைமான் வேல்கள்&lt;/b&gt;}}
{{gap}}ஔவையார் தன் படைக்கலக் கொட்டிலைப் பொறுமையோடு பார்வையிடுவதைப் பார்த்த தொண்டைமான், அவர் தன்னைப் பாராட்டுவார் என்று நம்பினான். நல்லிசைப் புலமை மெல்லியலாராகிய ஔவையார் புன்முறுவலோடு அவனை நோக்கி, அரசே! இவ்வேல்கள் புதியனவாகச் செய்யப்பட்டவை; இவை நெய் பூசப்பெற்றுள் ளன ; பீலியும் மாலையும் அணிந்து அழகுறக் காணப்படுகின்றன. ஆனால் எம் அரசனாகிய தகடூர் வள்ளலுடைய வேல்கள் போரில் பயன் படுத்தப்பட்ட காரணத்தால் ஓரமும் நுனியும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>aetrcdke3q5m0qygzxbdi24nhpaxe64</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/70</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668606</id>
    <revision>
      <id>1987032</id>
      <timestamp>2026-11-05T14:36:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>KISHORNANGUR</username>
        <id>17604</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987032</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2986" sha1="rwd71gdxktni95dv46gucyh2qdjrqyq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;KISHORNANGUR&quot; /&gt;{{rh||64|}}
{{rh||{{larger|&lt;b&gt;2.&lt;/b&gt;}} {{larger|&lt;b&gt;வீரத்தாய்&lt;/b&gt;}}|}}&lt;/noinclude&gt;
{{larger|&lt;b&gt;
தாயின் வீர மொழி&lt;/b&gt;}}
{{gap}}&quot;என் செல்வ மகனே ! என் குடும்பத்திற்கு நீ ஒருவனே விளக்காக இருக்கின்றாய். நீ இரண்டு வயதுக் குழந்தையாக இருந்தபொழுது உனது தந்தையார் பாண்டியர் மேற்கொண்ட போரில் தம் வீரத்தைக் காட்டி விண்ணுலகை அடைந்தார். அன்று முதல் இன்று வரை உன்னை என் உயிராகக் கருதி வளர்த்துவருகிறேன். இவ்வகன்ற உலகில் நீயே எனக்கு உறுதுணை; நானே உனக்கு உறு துணை; இன்றோ உன்னை விட்டுப் பிரியும் நிலைமை ஏற்பட்டுள்ளது. சோழன் நம் நாட்டின்மீது படையெடுத்து வந்துளான். ‘வீட்டுக்கொரு வீரன் வேண்டும்' என்று பாண்டியன் பறையறை வித்துள்ளான். நமது குடியோ மறவர் குடி. போரில் வீரம் காட்டி இறப்பதையே இன்பப் பேறா கக் கருதுவது நம்மவர் இயல்பு. உன் பாட்டனார் போரில் புகழ் பெற்றவர் ; உன் தந்தையார் போரிலே உயிர் விட்டவர்; உன் மாமன்மார் போரில் விழுப்புண்பட்டு விழுமிய பெருமை பெற்றவர். இவர் வழிவந்த நீயும் இன்று போர்க்களம் சென்று நம் மரபினர் புகழை நிலைநிறுத்துவாயாக. மைந் தனே ! போரில் முன் வைத்த காலைப் காலைப் பின் வையாதே. இறக்க நேரின், மார்பில் புண்பட்டு மடி புறங்காட்டி ஓடாதே; புறத்தில் புண் பட்டு இங்கு வராதே. நமது மறவர் மரபுக்கு அழியாப் புகழைத் தேடு; சென்று வா,&quot; என்று வீராயி தன் ஒரே மகனான வீரப்பனை நோக்கிக் கூறினாள்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rwd71gdxktni95dv46gucyh2qdjrqyq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/71</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668607</id>
    <revision>
      <id>1987037</id>
      <timestamp>2026-11-05T14:52:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>KISHORNANGUR</username>
        <id>17604</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987037</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3046" sha1="c4ocfk822yk74gqogg48snehz0km0ku" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;KISHORNANGUR&quot; /&gt;{{rh||65|}}&lt;/noinclude&gt;

{{larger|&lt;b&gt;அன்பும் வீரமும்&lt;/b&gt;}}
{{gap}}அவள் முகத்தில் ஒருகால் தாயன்பு புலப் பட்டது; மற்றொருகால் வீர உணர்ச்சி காணப் பட்டது. அவள் மறவர் மகளல்லவா? அவள் தன் தாயன்பை வெளிப்படுத்தாது, போருக்குச் செல் லும் தன் மகனுக்கு வீர உணர்ச்சியை ஊட்டினாள். அவள் வயது அறுபது; தளர்ந்த நடையினள்; சுருக்கம் விழுந்த முகத்தினள். ஆயினும் மறக்குடி மகள் ஆதலால் வீர உணர்ச்சி அவளிடம் மிகுந்து காணப்பட்டது. போர்க்கோலம் கொண்டு தன் மைந்தன் புறப்பட்டுச் செல்வதைத் தன் கண் பார் வையில் இருந்து அவன் மறையு மட்டும் விழித்த கண் இமையாது நோக்கி நின்றாள். அவன் மறைந்தவுடன் அவள் விழிகளில் இருந்து சிறு முத்துக்கள் போல நீர்த் துளிகள் விழுந்தன. அவை தாயன் பைக் காட்டும் அடையாளம். அவ்வமயம் அவளது வீர உணர்ச்சி உள்ளத்தில் இருந்து பொங்கி எழுந்ததோ என்னவோ தெரியவில்லை. அவள் உடனே தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள்.

{{larger|&lt;b&gt;முதுகில் புண்ணா?&lt;/b&gt;}}
{{gap}}சில நாட்கள் கழிந்தபின் ஒருநாள் காலைநேரத் தில் வீரன் ஒருவன் வீராயி வீட்டிற்கு வந்தான்; &quot;நின்மகன் புறப்புண்பட்டுப் போரில் இறந்தான்,&quot; என்று புகன்று அகன்றான். அவ்வீரன் கூறிய சொல் வீராயிக்கு வெந்த புண்ணில் வேல் பாய்ந்த தைப் போல இருந்தது. அவள் மைந்தன் இறந்த தற்காக மனம் கலங்கவில்லை; அவன் முதுகில் புண்பட்டு இறந்தான் என்ற உரையே அவளை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>c4ocfk822yk74gqogg48snehz0km0ku</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பயனர் பேச்சு:S.Naveenpriya</title>
    <ns>3</ns>
    <id>668608</id>
    <revision>
      <id>1987039</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:00:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Booradleyp1</username>
        <id>1964</id>
      </contributor>
      <comment>&quot;வணக்கம்.  [[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/157]],  [[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/158]] ஆகிய இரு பக்கங்களும் மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவையாக மஞ்சள்...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987039</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="980" sha1="e8h25rvm5ai9xjogye4uj9g0fzsr8j2" xml:space="preserve">வணக்கம். 
[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/157]], 
[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/158]] ஆகிய இரு பக்கங்களும் மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவையாக மஞ்சள் நிறத்திற்கு மாற்றப்பட்ட பின்னர், எக்காரணங்களுக்காக &quot;மேம்படுத்தப்படவேண்டியவை&quot; என நீல வண்ணத்திற்கு மாற்றியுள்ளீர்கள்? காரணங்களைத் தெரிவிக்குமாறு  கேட்டுக்கொள்கிறேன்.--[[பயனர்:Booradleyp1|Booradleyp1]] ([[பயனர் பேச்சு:Booradleyp1|பேச்சு]]) 15:00, 5 நவம்பர் 2026 (UTC)</text>
      <sha1>e8h25rvm5ai9xjogye4uj9g0fzsr8j2</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1987305</id>
      <parentid>1987039</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T10:01:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>S.Naveenpriya</username>
        <id>17598</id>
      </contributor>
      <comment>/* */ பதில்</comment>
      <origin>1987305</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1720" sha1="q6siep0j2tai9j0cpsglep3upnafej4" xml:space="preserve">வணக்கம். 
[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/157]], 
[[பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 6.pdf/158]] ஆகிய இரு பக்கங்களும் மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவையாக மஞ்சள் நிறத்திற்கு மாற்றப்பட்ட பின்னர், எக்காரணங்களுக்காக &quot;மேம்படுத்தப்படவேண்டியவை&quot; என நீல வண்ணத்திற்கு மாற்றியுள்ளீர்கள்? காரணங்களைத் தெரிவிக்குமாறு  கேட்டுக்கொள்கிறேன்.--[[பயனர்:Booradleyp1|Booradleyp1]] ([[பயனர் பேச்சு:Booradleyp1|பேச்சு]]) 15:00, 5 நவம்பர் 2026 (UTC)

:மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள்.. நான் புதியவன் எப்படி செய்வது என்று எனக்கு தெரியாது.. மேம்பாடு ன நான் நினைத்தது என்ன வென்றால் புத்தகமாக மாற்றுவார்கள் என்று நினைத்து செய்தேன்.. 
:எனக்கு சொல்லி விளக்கமாக சொல்லி தருவீர்களா.. [[பயனர்:S.Naveenpriya|S.Naveenpriya]] ([[பயனர் பேச்சு:S.Naveenpriya|பேச்சு]]) 10:01, 6 நவம்பர் 2026 (UTC)</text>
      <sha1>q6siep0j2tai9j0cpsglep3upnafej4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11.pdf/200</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668609</id>
    <revision>
      <id>1987040</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:45:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Desappan sathiyamoorthy</username>
        <id>14764</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;ஆயாதி, உத்தவன், சங்கியாதி, யயாதி, எதி, மருதி போன்றவர்கள் இவன் மக்களாவார்கள் (பாகவதம்).  இவன் காண்டவப்பிரத்தத்தை ஆண்டவன்; செம்படவர் வலையிலக...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987040</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10926" sha1="1ufgyt39nk77qmu5xtesryvbmstjuh0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Desappan sathiyamoorthy&quot; /&gt;{{rh|நகுடன்‌|172|நகுலன்‌}}&lt;/noinclude&gt;ஆயாதி, உத்தவன், சங்கியாதி, யயாதி, எதி, மருதி போன்றவர்கள் இவன் மக்களாவார்கள் (பாகவதம்).

இவன் காண்டவப்பிரத்தத்தை ஆண்டவன்; செம்படவர் வலையிலகப்பட்ட சௌநகரை மீட்கப் பசுவை விலையாகத் தந்தவன்; பற்றற்று நின்றுதவஞ் செய்து நூறுவேள்வி புரிந்தவன்; அதாவது நூறு அசுவமேத யாகம் செய்து இந்திரப் பதவி பெற்றவன். இந்திரபதவி பெற்றவர்களுக்கே இந்திராணி உரியவள் என்ற முறைப்படி இவன் இந்திராணியிடம் செல்ல விரும்பினான். சப்த முனிவர்கள் எனப்படும் தவத்திற் சிறந்த முனிவர்கள் சுமக்கும் பல்லக்கினில் இந்திராணியின் அரண்மனையை நோக்கிச் சென்றாள். முனிவர்களை விரைந்து செல்லும்படி ‘சர்ப்ப’ ‘சர்ப்ப’ முன்பக்கத்தைத் என்று கூறினான். சிவிகையின் தூக்கிச் சென்ற அகத்திய முனிவர் சினந்து நகுடனைச் சர்ப்பமாகும் படி? சபித்தார். சர்ப்பம் என்பது ‘நட’ என்றும் ‘பாம்பு’ என்றும் பொருள்படும். நகுடன் சாபத்தால் மலைப்பாம்பு ஆனான்.

பாண்டவர்கள் வனவாசத்தின்போது கந்தமாதனத்தை விட்டுக் கயிலயங்கிரியைத் தரிசித்து விட்டு வரும் வழியில் பதரிகாசிரமத்தை அடைந்தனர். அங்கு ஒரு மாத காலம் தங்கியிருந்தனர். அப்போது பக்கத்திலிருந்த காட்டிற்கு வேட்டையாடச் சென்றிருந்த பீமன் அந்த மலைப்பாம்பிடம் அகப்பட்டுக் கொண்டான். பீமன், ‘தானும் சந்திர வமிசத்திலிருந்து வந்தவன் எனக்கூறித் தன்னை விட்டு விட வேண்டும்’ எனக் கேட்டுக் கொண்டான். மலைப் பாம்பான நகுடன் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு எவன் தக்கவிடை கூறுகிறானோ அப்போதுதான் அவன் சாபவிமோசனம் அடைவான் என்று அகத்தியர் சொல்லியிருந்தார். பீமனைத் தேடித் தருமன் அங்கு வந்து சேர்ந்தான். அப்போது மலைப்பாம்பு வினாக்கள் கேட்கிறது. ‘யாரை அந்தணன் எனலாம் என்றும் ஒருவன் அறியத் தக்கது எது’ என்றும் கேட்கிறது. உண்மை, கொடை பொறுமை, நல்லொழுக்கம், இரக்கம், தவம், கருணை முதலிய பண்புகளை உடையவனே அந்தணன் ஆவான் என்று மறுமொழி கொடுக்கிறான் தருமன். மேலும், இன்பம் துன்பம் இரண்டும் அற்று எங்கும் நிறைந்திருக்கிற பரம்பொருளே அறியத்தக்கது என்றும் கூறுகிறான்.

தருமன் சில வினாக்களைக் கேட்கிறான். வேதங்கள் அவற்றின் அங்கங்கள் முதலியவற்றைக் கற்றுக் கரை கண்டவர்களைக் காட்டிலும், எவனுக்கு அதிலும் மேலான நற்கதி கிடைக்கும் என்று கேட்டான். உண்மையோடு இனிமையாகப் பேசி அகிம்சையில் பற்றுடன் இருந்து எவன் சான்றோரை ஆதரிக்கிறானோ அவன்தான் நற்கதி அடைவான் என மலைப் பாம்பும் கூறுகிறது. மலைப்பாம்பு தான் கேட்ட வினாக்களுக்குத் தக்க பதிலைத் தருமனிடமிருந்து பெற்றதால் சாபவிடுதலை பெறுகிறது. பழைய உருவத்தினைத் திரும்பப் பெற்று நகுடன் சொர்க்கத்தைச் சென்றடைகிறான். செருக்கினால் மயங்கிப் பெரியோர்களையும் தவஒழுக்கம் மேற்கொண்டிருப்பவர்களையும் இகழ்வோன் இழிவு அடைவான் என்பதற்கு நகுடனின் இந்தக்கதை எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது. சித்தாந்த சிந்தாமணியும் அகத்தியனால் மலைப்பாம்பாக்கப்பட்ட நகுடனின் கதையைக் குறிப்பிடுகிறது.
{{Right|&lt;b&gt;இரா.பா.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;நகுடன்‌&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;நகுலன்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;நகுலன்:&lt;/b&gt;}} பாண்டுவின் மனைவி மாத்திரி என்பாளுக்கும் கதிரவனின் மக்களாகிய அசுவினித் தேவர்களுக்கும் பிறந்த இரட்டையர்களில் மூத்தவன் நகுலன்; மற்றொருவன் சகாதேவன் எனப்படுவான். பாண்டுவின் மூத்த மனைவி குந்தவிதேவி, துருவாசர் மூலம் அருளப் பெற்ற அருமறைப் பேற்றை முறைப்படி மாத்திரிக்கும் உரைத்திருந்தாள். அம்மறை மொழியின் பயனாய் ஏற்கெனவேகுந்தவி தேவிக்குத் தருமன், வீமன், அர்ச்சுனன் ஆகியோர்கள் பிறந்திருந்தார்கள். நகுலன், சகாதேவன் இருவர்களையும் இணைத்து ஐவரும் பாண்டவர்கள் எனப்பட்டார்கள். நகுலன் அழகிற் சிறந்தவன்; குதிரைகள் பற்றிய இலக்கணம் அறிந்தவன்.

நகுலனுக்குத் திரௌபதியிடம் சதாநீகனும் இரேணுமதி என்பாளிடம், நிர்மித்திரனும் புத்திரர்களாகப் பிறந்தனர். இவன் சிறந்த போர் வீரன்; கடற்கரைப் பகுதியிலிருந்த மிலேச்சர்களை அடக்கியவன்; பகலவர், கிராதசு, யவனர், சாகர் போன்ற பழங்குடியினர்மேல் படையெடுத்து வென்றவன். மேலும் சயிரீசாக நாட்டில் வாழ்ந்த மத்த மயூரர்களை அடக்கிய சிறப்பும் இவனுக்கு உண்டு. இராச இரிசியான அக்ரோசானனைச் சந்தித்தவன் (மகாபாரதம் XXXII, ப. 97 இராய்சு பதிப்பு). தருமன் இராசதயவேள்வி இயற்றி அரசர்க்கு அரசராக விரும்பினான். அப்போது இவன் மேல் திசைக்குப் படையோடு சென்று பல அரசர்களை அடக்கிக் கப்பம் பெற்றான்; சிந்து நதிக் கரையிலுள்ளோரையெல்லாம் வெற்றி கொண்டான்; மத்தர நாட்டை அடைந்து நட்பு முறையில் சல்லியனிடமிருந்து கப்பப் பொருள் பெற்றான்; தான் ஈட்டிய கப்பப் பொருள்களையெல்லாம் பதினாயிரம் ஒட்டகங்கள் மீது ஏற்றி இந்திரப் பிரத்த நகரத்திற்கு யாகத்தின் போது கொண்டு வந்தான்.

பாண்டவர்கள் 12 ஆண்டுகள் வனவாசமிருந்து விட்டு 13–ஆம் ஆண்டு மறைந்து வாழ்வதற்காக விராட நாட்டைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். அப்போது, தாமக்கிரந்தி என்ற மறை பெயரில் விராட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1ufgyt39nk77qmu5xtesryvbmstjuh0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/125</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668610</id>
    <revision>
      <id>1987041</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:54:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;408  அணிவகுத்தார்கள்‌. அக்குன்று தங்களுக்குப்‌ பக்க பலமாக இருக்கும்‌ என்று அல்வாறு செய்தார்கள்‌.  முஸ்‌அப்‌ இப்னு உமைர்‌ என்பவரைக்‌ கொடி...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987041</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3383" sha1="kfn67so7g7dxaupup5z5uc9gejo9var" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||108| }}&lt;/noinclude&gt;408

அணிவகுத்தார்கள்‌. அக்குன்று தங்களுக்குப்‌ பக்க பலமாக இருக்கும்‌
என்று அல்வாறு செய்தார்கள்‌.

முஸ்‌அப்‌ இப்னு உமைர்‌ என்பவரைக்‌ கொடி பிடிக்கும்‌ வேலையில்‌.
இயமித்தார்கள்‌,

ஸூபைர்‌ இப்னு அவ்வாம்‌ என்பவர்‌ படைத்தலைவராக
தியமிக்கப்பட்டார்‌.

ஹம்ஸா அவர்கள்‌ கவசம்‌ அணியாத படைகளுக்குத்‌ தலைவராக
அமைக்கப்பட்டார்கள்‌.

முஸ்லிம்‌ படைக்குப்‌ பின்புறத்திலுள்ள உஹத்‌ குன்றில்‌ சிறு
கணவாய்‌ ஒன்று இருந்தது. அதன்‌ வழியாக குன்றின்‌ பின்புறமிருந்து
பகைவர்கள்‌ வரக்கூடும்‌. ஆதலால்‌, பாதுகாப்பிற்காக அம்பு எய்வோர்‌
ஐம்பது பேரை அங்கே நிறுத்தி, “சண்டை வெற்றியடைந்தாலும்‌,
தோல்லியற்றாலும்‌ அவர்கள்‌ அந்த இடத்தை விட்டு நகரக்கூடாது”
எனப்‌ பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ கண்டிப்பான உத்தரவு இட்டிருந்தார்கள்‌.

ப த

குறைவிகளோ பத்ருச்‌ சண்டையில்‌ அனுபவம்‌ அடைந்தவர்கள்‌,
ஆதலால்‌ இப்பொழுது முழுமையான தயார்‌ நிலையில்‌
வந்திருந்தார்கள்‌. படைகளை ஒழுங்காக அணிவகுத்திருந்தனர்‌.
பத்ருப்போரில்‌ மாண்ட வலீதின்‌ குமரர்‌ காலித்‌ படையின்‌ வலதுபுறத்‌
தளபதியாக இருந்தார்‌.

அஞஜஹிலின்‌ குமாரர்‌ இக்ரிமா இடது புறத்‌ தளபதியானார்‌.

மத்தியப்‌ பகுதியின்‌ குதிரை வீரர்களுக்குத்‌ தலைவராக ஸப்வான்‌
இப்னு உமையா ஏற்படுத்தப்பட்டார்‌,

அம்பு எய்வோர்களை வேறு பகுதியில்‌ ஒதுக்கி வைத்திருந்தனர்‌.

அவசியமான சந்தர்ப்பத்தில்‌, உ.தவுவதற்காக இருநூறு குதிரைப்‌
படையைத்‌ தனியாக வைத்திருந்தனர்‌.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kfn67so7g7dxaupup5z5uc9gejo9var</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/126</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668611</id>
    <revision>
      <id>1987042</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:55:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;108  84. கடுமையான போர்‌  பத்ருப்‌ போரில்‌ மாண்டவர்களுக்குப்‌ பழிவாங்க வேண்டும்‌ என்பதாகக்‌ குறைஷிப்பெண்கள்‌ பாடல்கள்‌ பாடிக்கொண்டும்‌, ம...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987042</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3598" sha1="qx299lhl7a8urh1zvp8b2pex1snxw5z" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||109| }}&lt;/noinclude&gt;108

84. கடுமையான போர்‌

பத்ருப்‌ போரில்‌ மாண்டவர்களுக்குப்‌ பழிவாங்க வேண்டும்‌
என்பதாகக்‌ குறைஷிப்பெண்கள்‌ பாடல்கள்‌ பாடிக்கொண்டும்‌, முரச
ஓலித்துக்கொண்டும்‌ யுத்தக்‌ களத்தில்‌ இறங்கினார்கள்‌.

அம ஆமீர்‌ என்பவர்‌ மதீனாவாசி!: மக்களின்‌ மதிப்பைப்‌ பெற்றவர்‌.
பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ மதீனாவுக்கு வந்ததும்‌, அவர்‌ மதீனாவை.
விட்டு மக்காவுக்குப்‌ போய்‌ வசிக்கலானார்‌. அவர்‌ இப்பொழுது
இருநூறு குறைஷி வீரர்களுடன்‌ போர்க்களத்தில்‌ முன்னே வந்தார்‌.

தாம்‌ முன்னேறி வந்தால்‌ மக்கள்‌, பெருமானார்‌ அவர்களைக்‌
கைவிட்டு, தம்முடன்‌ சேர்ந்து சொள்வார்கள்‌ என்ற சபலம்‌ அவருக்கு
இருந்தது. அந்த நோக்கத்தோடு அன்ஸாரி முஸ்லிம்களைப்‌ பார்த்து,
“தங்கள்‌ என்னை அறிவீர்களா? நான்தான்‌ அமூஆமீர்‌!” என்று
கூறினார்‌.

அன்ஸாரிகள்‌, &quot;ஆம்‌: துரோகியே! உம்மை நாங்கள்‌ நன்றாக
அறிவோம்‌, உம்முடைய விருப்பம்‌ நிறைவேறாமல்‌ இருக்கட்டும்‌!&quot;
என்று பதிலடி கொடுத்தார்கள்‌.

குறைஷிகளின்‌ கொடியைப்‌ பிடித்துக்கொண்டிருந்த தல்ஹா
என்பவர்‌ அணியை விட்டு வெளியேறி, முஸ்லிம்களைப்‌ பார்த்து,
“இறந்த உங்கள்‌ வீரர்கள்‌ சுவர்க்கத்திலும்‌,எங்கள்‌ வீரர்கள்‌
நரகத்திலும்‌ இருக்கிறார்கள்‌ என்று நீங்கள்‌ சொன்னால்‌ நீங்கள்‌
பொய்யர்களே, உண்மையில்‌ இக்கூற்றை உங்களில்‌ நம்புபவர்‌
யாரேனும்‌ இருந்தாலும்‌ வாருங்கள்‌ என்னோடு பேருக்கு!” என்று
சவால்‌ விட்டார்‌.

அடுத்த கணம்‌ ஹன்சத்‌ அலீ அவர்கள்‌,

“நான்‌ அவ்வாறு செய்வேன்‌!” என்று கூறி, உடனே வாளால்‌
வீசினார்கள்‌ தல்ஹா மாண்டு வீழ்ந்தார்‌.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qx299lhl7a8urh1zvp8b2pex1snxw5z</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/127</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668612</id>
    <revision>
      <id>1987043</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:55:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;110  அதன்பின்‌, அவருடைய மகன்‌ உதுமான்‌ அக்கொடியைப்‌ பிடித்துக்‌ கொண்டிருந்தார்‌. அவரை ஹம்ஸா அவர்கள்‌ வாளால்‌ வீசியதும்‌ அவரும்‌ அங்கேயே...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987043</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3717" sha1="4l6j4yqlgls3g8scemuh0e06a981fos" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||110| }}&lt;/noinclude&gt;110

அதன்பின்‌, அவருடைய மகன்‌ உதுமான்‌ அக்கொடியைப்‌ பிடித்துக்‌
கொண்டிருந்தார்‌. அவரை ஹம்ஸா அவர்கள்‌ வாளால்‌ வீசியதும்‌
அவரும்‌ அங்கேயே வீழ்ந்தார்‌. குறைஷிகளுக்குக்‌ கோபம்‌ மிகுதியாகி,
அணைவரும்‌ ஒன்று சேர்ந்து களத்தில்‌ இறங்கினார்கள்‌.

அரபு நாட்டில்‌, அபூதுஜானா வீரத்தில்‌ பேர்‌ பெற்றவர்‌,
சண்டையின்‌ தொடக்கத்தில்‌ பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ தங்கள்‌
திருக்கரத்தில்‌ வானை எடுத்து, &quot;இதன்‌ கடமையைச்‌ சரிவர
'ிறைவேற்றுபவர்கள்‌ யார்‌?&quot; என்று கேட்டார்கள்‌,

அதற்குப்‌ பலர்‌ கைகளை உயர்த்தினர்‌, எனினும்‌,
அமதஜானாவுக்கே அந்தப்‌ பெருமை கிடைத்தது.

பெருமானார்‌ அவர்களின்‌ சிறப்புமிக்க வாள்‌ தமக்குக்‌ கிடைத்த
பெருமையால்‌ பெருமிதங்கொண்டு, தலையில்‌ சிவப்புத்‌
தலைப்பாகையை அணிந்து உடலை அப்படியும்‌ இப்படியும்‌
வளைத்து வெளியேறினார்‌.

அவரைப்பார்த்து பெருமானார்‌ அவர்கள்‌, “இவ்விதமான நடை.
'ஆண்டவனுக்குப்‌ பிரியமானது அல்ல; ஆனால்‌, இந்த நேரத்தில்‌
இது ஆண்டவனுக்குப்‌ பிரியமானது தான்‌!” என்று கூறினார்கள்‌.

os

ஹல்ரத்‌ ஹம்ரை, அலீ, அழதுஜானா ஆகிய மூவரும்‌
குறைஷிகளின்‌ பனடையினுள்‌ பாய்ந்து, அணிஅணியாகக்‌ காலிசெய்று
கொண்டே போனார்கள்‌.

அடிகுஜானா பகைவர்களின்‌ படைகளை வெட்டி வீழ்த்தி,
முன்னேறிக்கொண்டிருந்தார்‌,

இஸ்லாத்தின்‌ கொடிய விரோதியான, ஹ்ந்தா (அபூஸப்யானின்‌.
மனைவி) அபூதுஜானாலின்‌ முன்‌ எதிர்ப்பட்டார்‌. அவரைக்‌
கொல்வதற்கு வாளை உயர்த்தினார்‌. ஆனால்‌, திடீரென்று,
பெருமானார்‌ அவர்களின்‌ வாளின்‌ பெருமையை ஒரு பெண்ணிடம்‌
காட்டுவதா என்ற எண்ணம்‌ தோன்றி, உயர்த்திய வாளை
தாழ்த்திவிட்டார்‌..&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4l6j4yqlgls3g8scemuh0e06a981fos</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/128</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668613</id>
    <revision>
      <id>1987044</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:55:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;411  ஹம்ஸா அவர்கள்‌ இரு கைகளிலும்‌ வானேந்தி, அணி அணியாக வெட்டிச்‌ சாய்த்தக்கொண்டே சென்றார்கள்‌. அப்போது குறைஷிகளின்‌ அடிமை வஹ்ஷி என்னும்...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987044</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4611" sha1="1did9mthavwopmm92xgvi3l17pceg1v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||111| }}&lt;/noinclude&gt;411

ஹம்ஸா அவர்கள்‌ இரு கைகளிலும்‌ வானேந்தி, அணி அணியாக
வெட்டிச்‌ சாய்த்தக்கொண்டே சென்றார்கள்‌. அப்போது
குறைஷிகளின்‌ அடிமை வஹ்ஷி என்னும்‌ அபிசீனிய தேசத்தவர்‌
அவர்கள்‌ மீது கண்‌ வைத்துக்கொண்டிருந்தா்‌, ஹம்ரைவை வெட்டி
வீழ்த்திலிட்டால்‌ அவருக்கு விடுதலை அளிப்பதாக, அவருடைய
எஜமானர்‌ வாக்களித்திருந்தார்‌..

ஹல்ரத்‌ ஹம்ஸா நெருங்கி வரும்போது, அவர்கள்மீது சிறிய
ஈட்டி ஒன்றை வீசினார்‌ வஹ்ஷி; அதன்‌ தாக்குதலால்‌ ஹம்ரை (ரலி)
அவர்கள்‌ கால்கள்‌ தடுமாறி விழுந்து, உயிர்‌ நீத்தார்கள்‌.

கொடி பிடித்துக்கொண்டிருந்த குறைஷிகளில்‌ பலர்‌
கொல்லப்பட்டனர்‌. ஆனாலும்‌, ஒருவர்‌ பின்‌ ஒருவராகத்‌ தங்கள்‌
கொடி கீழே விழாமல்‌ பிடித்துக்‌ கொண்டிருந்தனர்‌.

அலீ அவர்கள்‌ அழதுஜானா ஆகிய இருவரின்‌ இடைவிடாத
தாக்குதலினால்‌ குறைஷிகளின்‌ பல அணிகள்‌ அழிந்துபோயின.
'குறைஷிப்படையினரின்‌ ஊக்கம்‌ குன்றியது; அவர்கள்‌
'தலைவர்களுடைய மனமும்‌ தளர்ந்து விட்டது. பாடல்கள்‌ இசைத்து
உற்சாக மூட்டிக்‌ கொண்டிருந்த மாதர்கள்‌ நம்பிக்கை இழந்து
பின்னடைந்தார்கள்‌.

எதிரிகள்‌ பின்வாங்குவதை அறிந்ததும்‌ அவர்களுடைய
பொருள்களைக்‌ கைப்பற்றுவதற்காக, முஸ்லிம்‌ படை தங்கள்‌
இடத்தைவிட்டு முன்னேறிச்‌ சென்றது. அதைப்பார்த்து, கணவாய்ப்‌
பாதையைப்‌ பாதுகாவல்‌ செய்து கொண்டிருந்த அம்பு எய்வோரும்‌.
தங்கள்‌ இடத்தை விட்டுப்‌ பெயர்ந்து, செல்லத்‌ தொடங்கினார்கள்‌:
அவர்களின்‌ தலைவர்‌ அப்தல்லாஹ்‌-இப்னு-ஜூபைர்‌,” பெருமானார்‌
அவர்களுடைய கட்டளைப்படி அவர்களை எவ்வளவோ தடுத்தார்‌;
ஆனால்‌ அவர்களோ நிற்கவில்லை. அதனால்‌ கணவாய்ப்‌
பாதையானது பாதுகாப்பற்றதாயிற்று.
உ ஹஸ்ரத்‌ அப்துல்லாஹ்‌  இப்லுஸாபைர்‌ அல்ல இங்கு
குறிப்பிடப்படுபவர்கள்‌, அஸ்மா தாச்சியாருக்கும்‌ஹல்ரத்‌ ஸாபைருக்கும்‌
மகணாராகிய அப்துல்லாஹ்‌ இப்னு எபைருக்கு ச.ஹதுப்‌ போரின்போது
மூன்று வயதுதான்‌. மேலே சொல்லப்பட்டுள்ள கிப்னு ஜுபைர்‌ பனூ
தலையா கோத்திரத்தைச்‌ சார்ந்தவர்கண்‌ இப்போரில்‌ ஷவிதாரைர்கள்‌.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1did9mthavwopmm92xgvi3l17pceg1v</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/129</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668614</id>
    <revision>
      <id>1987045</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:55:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;412  அதைக்‌ குறைஷிகளின்‌ படைத்தலைவர்‌ காலித்‌ கண்டு, குன்றின்‌ பின்புறமாக வந்து தாக்கினார்‌. அந்தப்‌ பாதையில்‌ அப்துல்லாஹ்‌ இப்னு ஸூபைர...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987045</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3878" sha1="skdeygoc7kibkgf804z7rlmxs7bhtua" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||112| }}&lt;/noinclude&gt;412

அதைக்‌ குறைஷிகளின்‌ படைத்தலைவர்‌ காலித்‌ கண்டு, குன்றின்‌
பின்புறமாக வந்து தாக்கினார்‌. அந்தப்‌ பாதையில்‌ அப்துல்லாஹ்‌
இப்னு ஸூபைரும்‌ அவருடன்‌ சிலரும்‌ சேர்ந்து தடுத்தும்‌
பயன்படவில்லை, அவர்கள்‌ அனைவரும்‌ வெட்டுப்பட்டனர்‌,
அதனால்‌ கணவாய்ப்பாதை தடுப்பார்‌ இல்லாமல்‌ வழி
திறக்கப்பட்டிருந்தது..

காலித்‌ அவ்வழியாக, குதிரை வீர்களுடன்‌ வந்து, முஸ்லிம்‌
டையைய்‌ பின்புறமாய்‌ நின்று தாக்கினார்‌.

குறைஷிகளின்‌ பொருள்களைக்‌  கொள்ளையிட்டுக்‌
கண்டிருந்த முஸ்லிம்‌ படைகள்‌ பின்புறம்‌ திரும்பிப்‌ பார்த்தபோது,
குறைஷிகளின்‌ குதிரைப்படை வாளேந்தி, முஸ்லிம்‌ படையைத்‌
தாக்கிக்‌ கொண்டிருந்தது.

பின்வாங்கிச்‌ சென்று. கொண்டிருந்த குறைஷிகளின்‌ படையோ
காலித்‌ தாக்குவதைக்‌ காணவும்‌ திரும்பி முன்புறம்‌ தாக்கின.

இருபுறமும்‌ தாக்குதல்‌ நிகழவே, திடீரென உண்டான
குழப்பத்தினால்‌, இரண்டு படைகளும்‌ தங்களைச்‌ சேர்ந்தோர்‌
அயலார்‌ என்ற வேறுபாடு இல்லாமல்‌ தாக்கிக்‌ கொண்டனர்‌.

85. பொய்யான வதந்தி

சண்டை நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. முஸ்லிம்‌ கொடியைத்‌
தாங்கிக்‌ கொண்டிருந்த முஸ்‌அபுப்னு உமைர்‌ என்பவர்‌ குறைஷி
ஒருவரால்‌ கொல்லப்பட்டார்‌.

கபண்‌ வல்வில்‌
முகத்தோற்றம்‌ உள்ளவர்‌. அதனால்‌, பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ உயிர்‌
துறந்துவிட்டதாக குறைஷி வீர்கில்‌ ஒருவர்‌ கூக்குரலிட்டார்‌.

அந்தச்‌ சப்தத்தைக்‌ கேட்டதும்‌, முஸ்லிம்கள்‌ அணியில்‌ பரபரப்பும்‌,
குழப்பமும்‌ மேலிட்டன. பெரிய வீரர்களின்‌ கைகளும்‌, கால்களும்‌
நடுங்கத்‌ தொடங்கின. இத்தகைய குழப்பத்தில்‌, முன்னால்‌ இருந்த
அணியானது பின்னால்‌ இருந்த அணியின்மீது விழுந்து, பெரிய
கலக்கம்‌ அடைந்தது.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>skdeygoc7kibkgf804z7rlmxs7bhtua</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/130</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668615</id>
    <revision>
      <id>1987046</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:56:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;413  பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ திரும்பிப்‌ பார்த்தபோது, அணியின்‌ ஒரு பகுதியில்‌ பதினொருவர்‌ மட்டுமே நின்றார்கள்‌. அவர்களில்‌ குறிப்பிடத்தக்...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987046</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3867" sha1="s3rc534rnl6no4toklk11smkbq5dfcn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||113| }}&lt;/noinclude&gt;413

பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ திரும்பிப்‌ பார்த்தபோது, அணியின்‌ ஒரு
பகுதியில்‌ பதினொருவர்‌ மட்டுமே நின்றார்கள்‌. அவர்களில்‌
குறிப்பிடத்தக்கவர்கள்‌ ௮லி அவர்கள்‌, அபூபக்கர்‌ அவர்கள்‌
முதலானோர்‌.

இந்தக்‌ குழப்பத்திலும்‌ கலக்கத்திலும்‌ பலர்‌ தைரியத்தை
இழந்துவிட்டனர்‌: வீர்கள்‌ பலர்‌ சண்டைசெய்து, அங்கங்கே
விழுந்து கிடந்தார்கள்‌.

அலீ அவர்கள்‌ வாளை வீசியவாறு எதிரியின்‌ அணியினுள்‌
புகுந்தார்கள்‌. ஆனால்‌, பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ இருக்கும்‌ இடம்‌
தெரியவில்லை.

அனஸ்‌ இப்னு மாலிக்‌ அவர்களின்‌ சிறிய தந்தையான
அனஸ்‌இப்னு நல்ரூ சண்டை செய்து கொணடே முன்னேறிச்‌
சென்றார்கள்‌. அப்பொழுது உமர்‌ அவர்கள்‌ குழப்பத்தில்‌,கையிலுன்ள
ஆயுதத்தைக்‌ கீழே எறிந்து விட்டிருப்பதைக்‌ கண்டு, &quot;இங்கே என்ன
செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்‌?” என்று கேட்டார்‌.

“இப்போது சண்டை செய்து என்ன பயன்‌? பெருமானார்‌
அவர்களோ உயிர்‌ துறந்து விட்டார்களே?&quot; என்று உமர்‌ கூறினார்கள்‌.

&quot;அவர்களுக்குப்‌ பின்‌ நாம்‌ உயிருடன்‌ இருந்து என்ன
செய்யப்போகிறோம்‌?” என்று கூறிக்கொண்டே படைக்குள்‌ புகுந்து
சண்டை செய்து நல்ரு உயிர்துறந்தனர்‌. அவர்களின்‌ உடலைப்‌
பார்த்தபோது வாள்களும்‌, ஈட்டிகளும்‌, அம்புகளும்‌ பாய்ந்து.
எழுபதுக்கு மேற்பட்ட காயங்கள்‌ காணப்பட்டன. அவர்களுடைய
சகோதரியைத்‌ தவிர எவரும்‌ அவர்களை அடையாளம்‌ காண
இயலவில்லை. அப்பெண்மணி கூடத்‌ தம்‌ சகோதரரின்‌ விரல்களை
வைத்தே அடையாளம்‌ சொன்னார்‌.

86. இருள்‌ விலகியது
முஸ்லிம்‌ வீரர்களோ தொடர்ந்து பேறரிட்டுக்‌

கொண்டிருக்கிறார்கள்‌; எனினும்‌ அவர்களுடைய கவனம்‌ முழுவதும்‌,
பெருமானார்‌ எங்கே இருக்கிறார்கள்‌ என்பதிலேயே இருந்தது.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s3rc534rnl6no4toklk11smkbq5dfcn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/131</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668616</id>
    <revision>
      <id>1987047</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:56:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;114  பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ கவசம்‌ அணிந்திருந்ததினால்‌, அவர்களுடைய கூர்மையான கண்கள்‌ மட்டுமே தெரிந்தன, அதைக்‌ கண்ட கஸஃபுப்னு மாலிக்‌ என்ப...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987047</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4131" sha1="3kzz5538ze80l344pb1rx1xt0q4v595" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||114| }}&lt;/noinclude&gt;114

பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ கவசம்‌ அணிந்திருந்ததினால்‌,
அவர்களுடைய கூர்மையான கண்கள்‌ மட்டுமே தெரிந்தன, அதைக்‌
கண்ட கஸஃபுப்னு மாலிக்‌ என்பவர்‌, &quot; முஸ்லிம்களே! நாயகம்‌ இங்கே
இருக்கின்றார்கள்‌” என்று குரல்‌ எழுப்பினார்‌. அதைக்‌ கேட்டதும்‌,
முஸ்லிம்‌ வீரர்கள்‌ எல்லோரும்‌ அந்தப்‌ பக்கமாக விரைந்து சென்றனர்‌.
அவர்கள்‌ போவதைக்‌ கண்ட குறைஷிகளும்‌ தங்கள்‌ படைகளை
அந்தப்‌ பக்கமாகத்‌ திருப்பினார்கள்‌. இதைக்‌ கண்ணுற்ற நாயகம்‌.
அவர்கள்‌, “இறைவ! இவர்கள்‌ எங்களுக்கு மேலே போய்‌
விடக்கூடாதே!&quot; என்று பிரார்த்தித்தார்கள்‌, இதனால்‌ ஹல்ரத்‌ உமரும்‌,
இன்னும்‌ சில &quot;முஹாஜிர்‌&quot; தோழர்களும்‌, குறைஷியரை எதிர்த்துத்‌
தாக்கி குன்றின்‌ கீழே பின்வாங்கச்‌ செய்தார்கள்‌.

87. உயிர்த்‌ தியாகம்‌

சண்ட நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும்போது,ஒரு சமயம்‌
குறைஷிகளின்‌ படை பெருமானாரின்‌ பக்கமாகத்‌ தாக்கத்‌
தொடங்கியது. தாக்குதல்‌ பலமாக இருந்தது.

அப்பொழுது பெருமானார்‌ அவர்கள்‌, “எனக்காக உமர்‌
ொடுப்பவர்கள்‌ யார்‌?” என்று கேட்டார்கள்‌.

ஸியாத்‌ இப்னு ஸகைன்‌ என்பவர்‌ ஐந்து அன்ணாரிகளுடன்‌
பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ எதிரே வந்து, “அந்தச்‌ சேவையை நான்‌
ஏற்கிறேன்‌&quot; என்றார்‌.

அவரும்‌ அவருடன்‌ வந்த தோழர்களும்‌, பெருமானார்‌
அவர்களைப்‌ பாதுகாப்பதற்காக வீரமாகச்‌ சண்டையிட்டனர்‌. ஒருவர்‌
பின்‌ ஒருவரரக அவர்கள்‌ உயிர்‌ துறந்தனர்‌. அந்நேரம்‌ முஸ்லிம்‌
படைவீரர்கள்‌ திரும்பி வந்தனர்‌. பகைவர்களைப்‌ பின்‌ வாங்கச்‌
செய்தனர்‌.

ஸியாதியின்‌ உடலை, அருகில்‌ கொண்டு வருமாறு பெருமானார்‌
அவர்கள்‌ கட்டளையிட்டார்கள்‌. அப்பொழுது அவர்‌ குற்றுயிராக
இருந்தார்‌. ஸியாதின்‌ தலையை, நீட்டிய தங்கள்‌ கால்மீது
தாங்குதனக வைத்துக்கொண்டார்கள்‌ அந்த நிலையிலேயே ஹல்ரத்‌
ஸியஈதின்‌ உயிர்‌ பிரிந்தது.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3kzz5538ze80l344pb1rx1xt0q4v595</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/132</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668617</id>
    <revision>
      <id>1987048</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:56:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;115  88. கேடயமாக நின்று காத்தனர்‌  குறைஷிகள்‌ வீரர்களுள்‌ பெயர்‌ பெற்ற அப்துல்லா இப்னு கமியா என்பவர்‌ முஸ்லிம்‌ அணிகளை, வாளினால்‌ வெட்டிக்...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987048</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3828" sha1="pef17jskyfqvr6q2vhnfsd9xvj394vr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||115| }}&lt;/noinclude&gt;115

88. கேடயமாக நின்று காத்தனர்‌

குறைஷிகள்‌ வீரர்களுள்‌ பெயர்‌ பெற்ற அப்துல்லா இப்னு கமியா
என்பவர்‌ முஸ்லிம்‌ அணிகளை, வாளினால்‌ வெட்டிக்கொண்டே
முன்னேறி, நபி பெருமானாரின்‌ சமீபமாக வந்து, கையிலிருந்த
வாளை பெருமானாருக்கு எதிராக வீசினார்‌. அந்த வாள்‌ பெருமானார்‌
அவர்களின்‌ கவசத்தில்‌ பட்டுக்‌ கவசம்‌ உடைந்தது. அதன்‌ இரண்டு
துண்டுகள்‌ முகத்திற்குள்‌ புகுந்தன. பெருமானார்‌ அவர்கள்‌
தலையிலும்‌ காயம்பட்டு, ஒரு பல்லும்‌ உடைந்தது. அதே சமயம்‌
நாலா பக்கங்களிலிருந்தும்‌ பெருமானாரைக்‌ குறிவைத்து வாள்கள்‌
வீசப்பட்டன. அம்புகள்‌ எய்யப்பட்டன.

அதைக்கண்ட முஸ்லிம்‌ வீர்‌:
வளைத்து நின்று கொண்டார்கள்‌.

அபிகஜானா நாயகத்தை மறைத்து நின்றுகொண்டு, தம்‌
உடலையே அவர்களுக்குக்‌ கேடயமாக்கிக்‌ கொண்டார்‌. எதிரிகளின்‌:
அம்புகள்‌ அவருடைய முதுகிலேயே பட்டுக்‌ கொண்டிருந்தன.

பெருமானார்‌ அவர்களைச்‌ சற்றி

தல்ஹா அவர்கள்‌ எதிரிகளின்‌ வாள்‌ வீச்சக்களைத்‌ தம்‌
சையினாலேயே தடுத்துக்‌ கொண்டிருந்தனர்‌. அத்ணல்‌, அவருடைய
ஒரு, கை வெட்டப்பட்டுக்‌ கீழே விழுந்தது. இறுதியாக,
குறைஷிகளின்‌ பக்கமிருந்து இரண்டு வாள்கள்‌ ஒரே சமயத்தில்‌
அவர்கள்‌ மீதுவீச்ப்படவே, அவர்கள்‌ மூர்ச்சித்துக்‌ கீழே விழுந்தார்கள்‌.

உடனே அழூபக்கர்‌ அவர்கள்‌ சென்று முகத்தில்‌ தண்ணீ.
கெளித்தார்கள்‌.

சிறிது நோத்தில்‌ மூர்ச்சை தெளிந்த தல்ஹா அவர்கள்‌ அழபக்கர்‌
அவர்களிடம்‌, “ நாயகத்தின்‌ நிலைமை எப்படி இருக்கிறது?” என்று
கேட்டார்கள்‌.

“பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ நலமாக இருக்கிறார்கள்‌. அவர்களே
என்னைத்‌ தங்களிடம்‌ அனுப்பிவைத்தார்கள்‌” என்று கூறினார்கள்‌
அழபக்கர்‌ அவர்கள்‌.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pef17jskyfqvr6q2vhnfsd9xvj394vr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/133</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668618</id>
    <revision>
      <id>1987049</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:56:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;“16  இவ்வார்த்தைகளைக்‌ கேட்டதும்‌ தல்ஹா, &quot;புகழ்‌ எல்லாம்‌ அல்லாஹ்வுக்கே. இந்த நற்செய்திக்குப்‌ பின்‌ எத்தகைய அல்பம்‌ தேரிட்ட போதிலும்‌,...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987049</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4096" sha1="r15v10pgo7m1s8cbxowol1e5g1azms0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||116| }}&lt;/noinclude&gt;“16

இவ்வார்த்தைகளைக்‌ கேட்டதும்‌ தல்ஹா, &quot;புகழ்‌ எல்லாம்‌
அல்லாஹ்வுக்கே. இந்த நற்செய்திக்குப்‌ பின்‌ எத்தகைய அல்பம்‌
தேரிட்ட போதிலும்‌, எனக்கு அது. எனிதாகவே இருக்கும்‌” என்று
முகமலர்ச்சியோடு கூறினார்கள்‌.

பெருமானரரை நோக்கி, குறைஷிகள்‌ அம்புகளை எய்து
கொண்டிருந்தார்கள்‌,

அப்பொழுது பெருமானாரின்‌ திருவாயிவிருந்து' “ஆண்டவனே
என்னுடைய சஷூகத்தார்களை மன்னிப்பாயாக! அவர்கள்‌
அறியாமையில்‌ ஆழ்ந்து கிடக்கிறார்கள்‌” எண்ற செற்கள்தாம்‌.
வந்துகொண்டிருந்தன..

அனஸ்‌ அவர்களின்‌ நெறுங்கிய உறவினரான அயூதல்ஹா
என்பவர்‌ தம்முடைய கேடயத்தைக்‌ கொண்டு பெருமானார்‌ முகத்தின்‌
மூன்‌ பிடித்து, எதிரிகளின்‌ அம்பு 'தரக்காதவாறு மறைத்துக்‌
கொண்டனர்‌, பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ எதிரிகளின்‌ பக்கமாக தங்கள்‌
தலையை உமர்த்திப்‌ பார்த்தா அப்பொழுது அழதல்ஹா,
பெருமானார்‌ அவர்களிடம்‌ “தங்கள்‌ தலையை உயர்த்தாமல்‌
இருக்கவேண்டும்‌, உயர்த்தினால்‌ அம்புகள்‌ பாயலாம்‌, என்னுடைய

மங்பை உங்களுக்கு முன்னே வைத்திருக்கிறேன்‌&quot; என்று கூறினர்‌.
89. சொன்னபடியே நடந்தது

பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ தங்களைச்‌ சேர்ந்தவர்களுடன்‌ அருகில்‌
இருந்த குன்றின்மீது ஏறினார்கள்‌,

அதைக்‌ கண்ட அழுஸூப்யான்‌ தம்முடைய படைகளையம்‌
அந்தக்‌ குன்றின்‌ அருகில்‌ கொண்டு செல்ல முயன்றார்‌. ஆனா
உமர்‌ அவர்களும்‌, வேறு சில தோழர்களும்‌ கற்களை எஜிந்து
கெொண்டருந்ததால்‌ அவர்களால்‌ முன்னேறிச்‌ செல்ல இயலவில்லை.

ஆணால்‌, குறைஷிப்‌ படையிலுள்‌எ உபை இப்னுகடப்‌ என்பவர்‌,
பெருமானின்‌ அருகில்‌ வந்து விட்டார்‌. அவர்‌ பத்ருப்‌ போரின்போது,
முஸ்லிம்களிடம்‌ சிறைப்பட்டு, மீட்பத்தொகை கெடுத்த
விடுதலையானவர்‌. அப்போது வீடுதலையாகிப்போ, சமயம்‌
பெருமானார்‌ அத்களிடம்‌ &quot;நல்ல தீஸி செடுத்து வளங்க்கப்படட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r15v10pgo7m1s8cbxowol1e5g1azms0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/134</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668619</id>
    <revision>
      <id>1987050</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:57:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;17  குதிரை ஒன்று என்னிடம்‌ இருக்கிறது. அதன்மீது ஏறிலந்து உம்மை நான்‌ கொல்வேன்‌” என்று கூறிச்‌ சென்றவர்‌.  பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ “இல்லை, ஆண...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987050</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3730" sha1="eikymg4hxxhv0wcn6oz6077n5qjrptm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||117| }}&lt;/noinclude&gt;17

குதிரை ஒன்று என்னிடம்‌ இருக்கிறது. அதன்மீது ஏறிலந்து உம்மை
நான்‌ கொல்வேன்‌” என்று கூறிச்‌ சென்றவர்‌.

பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ “இல்லை, ஆண்டவனுடைய நாட்டம்‌
இருந்தால்‌, நீ என்னுடைய கையினால்‌ கொல்லப்படுவாய்‌” என்று
அப்போது சொல்லி இருந்தார்கள்‌.

அத்தகைய உபை இப்னு கலப்‌, பெருமானார்‌ அவர்களை
நெருங்கி வருவதைக்‌ கண்ட தோழர்கள்‌ அவரைத்‌ தாக்குவதற்கு
முன்னே சென்றனர்‌.

ஆனால்‌, அவர்களிடம்‌ பெருமானார்‌, “நீங்கள்‌ விலகிக்‌.
கொள்ளுங்கள்‌; அவர்‌ என்னிடம்‌ வரட்டும்‌” என்று கூறி, அருகில்‌
நின்ற தோழரிடமிருந்து ஈட்டியை வாங்கி, முன்னே சென்று.
அவரைக்‌ குறிவைத்து வீசினார்கள்‌. அந்த ஈட்டி அவருடைய
உடலில்‌ பட்டதும்‌ விலா எலும்பு முறிந்து விட்டது. குதிரையின்மீது.
இருந்தபடியே தள்ளாடிக்‌ கூச்சலிட்டுக்‌ கதறிக்கொண்டு குறைஷிகள்‌.
இருக்கும்‌ இடத்துக்கு ஓடினார்‌.

அவருடைய ஓலத்தைக்‌ கேட்ட தோழர்கள்‌, &quot;தோழரே, காயம்‌
அவ்வளவு பலமாக இல்லையே?&quot; என்று கேட்டனர்‌.

“எனக்கு இருக்கும்‌ வேதனையை இங்குள்ள எல்லோரும்‌.
பங்கிட்டுக்‌ கொள்வார்களானால்‌, எல்லோருமே மடிந்து போவா்கள்‌..
முஹம்மது தம்முடைய கையினாலே என்னைக்‌ கொன்றுவிடுவதாக
முன்னரே சொல்லியிருந்தார்‌. அவருடைய எச்சிலை என்மீது
உமிழ்ந்தாலும்‌, ஆண்டவன்‌ சத்தியமாக நான்‌ தப்பிக்க இயலாது”
என்று சொன்னார்‌.

அவர்‌ மக்காவுக்குத்‌ திரும்பிப்போகும்‌ வழியில்‌ மாண்டுவிட்டார்‌.

90. திருமுகத்தில்‌ இரத்தம்‌ பீறிடுதல்‌

போரில்‌ பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ உயிர்‌ துறந்து விட்டதாக,
மதீனாவுக்குச்‌ செய்தி எட்டி, அங்கிருந்தோர்‌ பெருமானாரைக்‌.
காண்பதற்காக ஒடோடி வந்தனர்‌.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>eikymg4hxxhv0wcn6oz6077n5qjrptm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/135</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668620</id>
    <revision>
      <id>1987051</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:57:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;418  அவ்வாறு வந்தவர்களில்‌ ஹன்லல்லா இப்னு அபூ ஆர்‌ என்பவரும்‌ ஒருவர்‌.* அவருக்கு அன்றுதான்‌ திருமணமாகி இருந்தது. செய்தி கிடைத்ததும்‌ மிக...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987051</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3792" sha1="nz5222vje0ajyuk9nci4v2924qv5os5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||118| }}&lt;/noinclude&gt;418

அவ்வாறு வந்தவர்களில்‌ ஹன்லல்லா இப்னு அபூ ஆர்‌
என்பவரும்‌ ஒருவர்‌.* அவருக்கு அன்றுதான்‌ திருமணமாகி இருந்தது.
செய்தி கிடைத்ததும்‌ மிகுந்த ஆத்திரத்தோடு, போர்க்களத்துக்கு
ஓடி வந்தார்‌. வந்ததும்‌ குறைஷிகளின்‌ அணிகளில்‌ புகுந்து
அவர்களை வெட்டி வீழ்த்தியவாறு முன்னேறி, அபஸ ூப்யாணையும்‌
நெருங்கி விட்டார்‌, ஆனால்‌, எதிரிகள்‌ பல பக்கங்களிலும்‌ சூழ்ந்து
கொண்டு அவர்‌ உயிர்‌ துறக்கும்படியான பலத்த காயங்களை
உண்டாச்காமல்‌ இருந்தால்‌, அழூஸ ப்யரனையும்‌ அவர்‌
கொன்றிருப்பார்‌.

பெருமானார்‌ அவர்களின்‌. மகளார்‌ பாத்திமா நாச்சியார்‌ வந்து
பெருமானார்‌ அவர்களைக்‌ காணும்போது, அவர்களுடைய
முகத்திலிருந்து இரத்தம்‌ வடிந்து கொண்டிருந்தது, முகத்தில்‌
அழுந்தி இருந்த கவசத்துண்டுகளை அழஉபைதா என்பவர்‌.
தம்முடைய பற்களால்‌ கடித்து இழுக்கவே, அத்துண்டுகள்‌ வெளியே.
வந்தன. அதனால்‌ அபூ உபைதாவின்‌ இரண்டு பற்கள்‌ உடைந்து
விழுந்தன.

அலீ அவர்கள்‌ கேடயத்தில்‌ தண்ணீர்‌ கொண்டு வந்தார்கள்‌.

பாத்திமா நாச்சியார்‌ அந்தத்‌ தண்ணீரால்‌ கழுவியும்‌ கூடப்‌
பெருமானார்‌ அவர்களின்‌ முகத்திலிருந்து இரத்தம்‌ பீறிட்டு வருவது.
இற்கவில்லை,

91. ஆண்டவனின்‌ பகைவனே!
சண்டை நடந்து கொண்டிருக்கும்போது அபூஸூப்யான்‌
எதிரிலுள்ள குன்றின்‌ மீதேறி, “இங்கே முஹம்மது இருக்கின்றாரா?
என்று கேட்டார்‌.
அதற்கு மறுமொழி கூற வேண்டாம்‌ எனப்‌ பெருமானார்‌ கட்டளை
இட்டிருந்தால்‌, யாருமே பதில்‌ அளிக்காமல்‌ இருந்தனர்‌.

எ சரம்‌ தலைப்பில்‌ குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அமு ஆலிர்‌ என்பவரின்‌ மானார்‌,
&quot;தத்தை எதிரிப்படையிலும்‌, சன்‌ பெருமாணரின்‌ அணியிலுமாச இருந்தனர்‌.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nz5222vje0ajyuk9nci4v2924qv5os5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/136</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668621</id>
    <revision>
      <id>1987052</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:57:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;119  அதன்பின்‌, அபூபக்கர்‌, உமர்‌ இருவர்‌ பெயரையும்‌ சொல்லி அழைத்தார்‌ அபூஸ “பயான்‌.  அதற்கும்‌ பதில்‌ கிடைக்காததால்‌, “எல்லோரும்‌ மாண்டு...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987052</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3837" sha1="ncq0fu62ygk45x4yrfs6aczpp6gfwfw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||119| }}&lt;/noinclude&gt;119

அதன்பின்‌, அபூபக்கர்‌, உமர்‌ இருவர்‌ பெயரையும்‌ சொல்லி
அழைத்தார்‌ அபூஸ “பயான்‌.

அதற்கும்‌ பதில்‌ கிடைக்காததால்‌, “எல்லோரும்‌ மாண்டுவிட்டனர்‌.
அவர்கள்‌ உயிரோடு இருந்திருந்தால்‌ பதில்‌ கூறி இருப்பர்கள்‌&quot;
என்று உரக்கக்‌ கூவினார்‌ அபூஸூப்யான்‌,

அவர்‌ அவ்வாறு கூறியதைப்‌ பொறுக்க முடியாமல்‌ ஹல்ரத்‌ உமர்‌,
“ஆண்டவனின்‌ பகைவனே! உன்னைக்‌ கேவலப்படுத்துவதற்காகவே
நாங்கள்‌ எல்லோரும்‌ உமிருடனேயே இருக்கிறோம்‌” என்று.
சொன்னார்கள்‌.

உடனே அழ்ஸூப்யான்‌, “ஏ ஹூபலே (குறைஷிகளின்‌ முக்கிய
விக்கிரகம்‌) நீ உயர்ந்திருப்பாயாக” என்று கூறினார்‌...

அதைக்‌ கேட்டதும்‌ பெருமானார்‌ அவர்களின்‌ உத்தரவுப்படி
தோழர்கள்‌ எல்லோரும்‌ &quot;ஆண்டவனே உயர்ந்தவனாகவும்‌,
பெரியவனாகவும்‌ இருக்கின்றான்‌” என உரக்கக்‌ கூறினார்கள்‌..

ஆண்ட்வனுடைய ௭௧ தத்துவத்துக்குப்‌ பங்கம்‌ உண்டாகக்கூடிய
சொற்களை, அபூஸூப்யான்‌ கூறியதைப்‌ பெருமானார்‌ அவர்கள்‌.
கேட்டதும்‌ அவர்களால்‌ மறுமொழி கூறாமல்‌ இருக்க முடியவில்லை.

அதன்பின்‌ அபூஸூப்யான்‌, * எங்களிடம்‌ உஸ்ஸா (இதுவும்‌
குறைவிகவின்‌ விக்கிரகத்தின்‌ பெயர்‌) இருக்கின்றது, உங்களிடம்‌
இல்லை&quot; என்று கூறினார்‌.

உடனே, “ஆண்டவன்‌ எங்களுக்கு எஜமானனாக இருக்கின்றான்‌.
உமக்கு எஜமானன்‌ இல்லையே?&quot; என்று சொன்னார்கள்‌ தோழர்கள்‌.

அப்பொழுது அபூஸூப்யான்‌, “இன்று பத்ருடைய நாளுக்குப்‌.
பழி வாங்கிவிட்டோம்‌. எங்களுடைய படைகள்‌,இறந்தவர்களின்‌
காதுகளையும்‌, மூக்குகளையும்‌ அறுத்து எறிந்தன. அல்வாறு
செய்யுமாறு நான்‌ கட்டளையிடவில்லை. ஆனால்‌, அப்படிச்‌
செய்ததாகத்‌ தெரிந்ததும்‌ அதைப்பற்றி எனக்கு வருத்தமும்‌ இல்லை”
என்று கூறினார்‌,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ncq0fu62ygk45x4yrfs6aczpp6gfwfw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/137</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668622</id>
    <revision>
      <id>1987053</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:57:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;120  92. பெண்களின்‌ வீரப்போர்‌  இந்தச்‌ சண்டையின்போது, முஸ்லிம்‌ படையோடு பெண்கள்‌ பலரும்‌ வந்திருந்தனர்‌.  ஆமிஷா நாச்சியாரும்‌, அனஸ்‌ அவர்க...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987053</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3856" sha1="0xwfgikef6znhjopdyn576im4twin85" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||120| }}&lt;/noinclude&gt;120

92. பெண்களின்‌ வீரப்போர்‌

இந்தச்‌ சண்டையின்போது, முஸ்லிம்‌ படையோடு பெண்கள்‌
பலரும்‌ வந்திருந்தனர்‌.

ஆமிஷா நாச்சியாரும்‌, அனஸ்‌ அவர்களின்‌ தாயார்‌ உம்முஸலீம்‌
அவர்களும்‌ போர்‌ முனையில்‌ காயம்‌ அடைந்தவர்களுக்குத்‌ தண்ணீ,
கொண்டு வந்து உதவி புரிந்தனர்‌ வேறு பல பெண்களும்‌
இத்தொண்டில்‌ ஈடுபடலானார்கள்‌.

குறைஷிகளின்‌ தாக்குதல்‌ பலமாயிருக்கையில்‌ பெருமானார்‌
'அலர்களின்‌ அருகில்‌ மிகச்சிலரே இருந்தனர்‌. அதைப்‌ பார்த்த உம்மு
அமாரத்‌ என்னும்‌ மாது பெருமானார்‌ அவர்களின்‌ அருகில்‌
பாதுகாப்பாக அமர்ந்து கொண்டார்‌.

எதிரிகள்‌ பெருமானார்‌ அவர்களின்‌ அருகில்‌ நெருங்கி
வரும்போது அந்த அம்மையார்‌ தம்முடைய வாளினாலும்‌
அம்பினாலும்‌ அவர்களைத்‌ தடுத்துக்‌ கொண்டிருந்தார்‌,

இப்னு கமீயா என்பவர்‌ வேகமாய்ப்‌ பாய்ந்து பெருமானார்‌
அவர்களை நெருங்கியபோது, அந்த அம்மையாரும்‌ முன்னே சென்று
அவரை எதிர்த்து வீரமாகப்‌ போம்‌ புரிந்ததில்‌, அவருக்குத்‌ தோளில்‌
பலத்த காயம்‌ ஏற்பட்டது. அந்த நிலையிலும்கூட அந்த அம்மையார்‌
தம்முடைய வாளை அவர்மீது வீசலானார்‌. ஆனால்‌ அவர்‌ இரட்டை
அங்கி அணிந்திருந்ததால்‌ வாள்‌ வீச்சு பாதிக்கவில்லை.

93. “இது ஒரு பெரிய தியாகமா?”

போரில்‌ முஸ்லிம்களுக்குப்‌ பெருத்த சேதம்‌ ஏற்பட்டிருப்பதாக

மதீனாவுக்குச்‌ செய்தி எட்டியது.

அங்கிருந்து ஹம்ஸ அவர்களின்‌ சகோதரியும்‌, பெருமானாரின்‌
மாமியுமான ஸபிய்யா நாச்சியார்‌ போர்முணைக்கு வந்துவிட்டார்‌,

தமையனின்‌ சின்ணயின்னப்படுத்தப்பட்ட உடலை ஸபிய்யா
பார்த்தால்‌ வேதனைப்படுவாரே என்று எண்ணிய பெருமானார்‌
அம்மூதாட்டியின்‌ மகனார்‌ ஸூபர்‌ இப்னு அவ்வாம்‌ அவர்கள்‌ தம்‌&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0xwfgikef6znhjopdyn576im4twin85</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/138</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668623</id>
    <revision>
      <id>1987054</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:58:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;421  அன்னையாரை தடுத்து நிறுத்துமாறு செயன்னார்கள்‌. அவர்‌ அன்னையாருக்குத்‌ தெரிவித்தனர்‌.  ஆனால்‌, “என்‌ சகோதரருக்கு நிகழ்ந்தது முழுவதும...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987054</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4276" sha1="ewellf7hf2f3pjhcxzma64bmwna81jo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||121| }}&lt;/noinclude&gt;421

அன்னையாரை தடுத்து நிறுத்துமாறு செயன்னார்கள்‌. அவர்‌
அன்னையாருக்குத்‌ தெரிவித்தனர்‌.

ஆனால்‌, “என்‌ சகோதரருக்கு நிகழ்ந்தது முழுவதும்‌ நான்‌
கேள்விப்பட்டேன்‌. ஆண்டவனுடைய வழியில்‌ இது பெரிதல்ல.
அமைதியோடு இருக்க ஆண்டவன்‌ அருள்‌ செய்திருக்கிறான்‌.
இன்ஷா அல்லாஹ்‌ அதைப்‌ பார்த்துப்‌ பொறுமையோடு இருப்பேன்‌”
என்று ஸபிய்யா நாச்சியார்‌ சொன்னார்கள்‌. ஸூபைர்‌ அவர்கள்‌
நாயகத்திடம்‌ இதைத்‌ தெரிவித்ததும்‌, “சரி! போகட்டும்‌ விட்டு
வீடுங்கள்‌” என்று பெருமானார்‌ கூறிவிட்டார்கள்‌.

தம்முடைய அருமைச்‌ சகோதாரின்‌ உடல்‌ சின்னாபின்னப்பட்டுக்‌
கிடப்பதைக்‌ கண்டார்‌. அவருடைய இரத்தம்‌ கொதித்தது. இத்தகைய
துக்ககரமான நிலைமையில்‌ அந்த அம்மையார்‌, “நிச்சயமாக நாம்‌
அனைவரும்‌ அல்லாஹ்விடமிருந்தே வருகிறோம்‌; நிச்சயமாக
அவனிடமே திரும்புவோம்‌” என்ற வேத வசனத்தைக்‌ கூறிப்‌ பின்னர்‌,
தம்முடைய சகோதரருக்காகப்‌ பிரார்த்தனை செய்தார்‌. அவருடைய
உடலைப்‌ போர்த்தி அடக்கம்‌ செய்வதற்காக இரண்டு துணிகளைக்‌
கொடுத்துவிட்டு திரும்பி விட்டார்‌.

94. போர்முனைக்கு ஒடி வந்தனர்‌

முஸ்லிம்களில்‌ ஆண்களும்‌ பெண்களும்‌, பெருமானார்‌
அவர்களிடத்தில்‌, எத்தகைய அன்பும்‌ விசுவாசமும்‌
கொண்டிருந்தார்கள்‌ என்பதை வரலாற்று நிகழ்ச்சிகள்‌
நிரூபிக்கின்றன.

பகைவர்களின்‌ தாக்குதல்‌ பலமாயிருக்கும்போது, முஸ்லிம்‌
வீரர்களில்‌ சிலர்‌ போர்முனையை விட்டு மதீனாவுக்கு ஓடிவிட்டனர்‌,

அவர்கள்‌ தங்கள்‌ வீடுகளுக்குச்‌ சென்றதும்‌ அவர்களுடைய
'மனைவியர்களுக்கு நிகழ்ந்தவை தெரிந்ததும்‌, &quot;நாயகத்தைப்‌
போர்க்களத்தில்‌ விட்டுவிட்டு, நீங்கள்‌ எதற்காக இங்கு வந்தீர்கள்‌?”
என்று இடித்துக்‌ கூறினர்‌.

சண்டையின்‌ நிலைமை மதீனாவுக்குத்‌ தெரிந்ததும்‌ எத்தனையோ
பெண்கள்‌ பெருமானார்‌ அவர்களைக்‌ காண்பதற்காகப்‌
போர்முனைக்கு விரைந்தனர்‌.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ewellf7hf2f3pjhcxzma64bmwna81jo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/139</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668624</id>
    <revision>
      <id>1987055</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:58:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;12  அவர்கள்‌ அனைவரும்‌ போர்க்களத்தில்‌ மாண்டுபோன நெருங்கிய  உறவினர்களுக்காகவோ அல்லது காயம்‌ அடைந்தவர்களுக்காகவோ அவ்வளவு கவலையுறவில்ல...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987055</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3701" sha1="kpyh4t52bgse0l255ajmbidtun8b9xf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||122| }}&lt;/noinclude&gt;12

அவர்கள்‌ அனைவரும்‌ போர்க்களத்தில்‌ மாண்டுபோன
நெருங்கிய  உறவினர்களுக்காகவோ அல்லது காயம்‌
அடைந்தவர்களுக்காகவோ அவ்வளவு கவலையுறவில்லை,
பெருமானார்‌ அவர்களின்‌ நலத்தைப்‌ பற்றியே ஒவ்வொருவரிடமும்‌
வழியெல்லாம்‌ விசாரித்துக்‌ கொண்டிருந்தார்கள்‌,

95. கவலையும்‌ துக்கமும்‌ பறந்து ஓடின

மதீனாவிலிருந்து பனூ தீனார்‌ கோத்திரத்தைச்‌ சார்ந்த
பெண்மணி ஒருவர்‌ பெருமானாரைக்‌ காண்பதற்காக போர்முனைக்கு
வந்தார்‌. வரும்‌ வழியில்‌, போர்முனையிலிருந்து திரும்பிக்‌
கொண்டிருந்த சிலர்‌ அந்தப்‌ பெண்மணியைப்‌ பார்த்து, உம்முடய.
தந்தை போரில்‌ உயிர்‌ துறந்து விட்டார்‌” என்று கூறினார்‌

அதற்கும்‌ அந்தப்‌ பெண்மணி, “ நாம்‌ எல்லோரும்‌ ஆண்டவனிடம்‌.
இருந்தே வருகிறோம்‌; நிச்சயம்‌ அவனிடமே மீண்டும்‌ செல்வோம்‌”
என்று கூறிவிட்டு, ” பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ எவ்வாறு உள்ளார்கள்‌?&quot;
என்று கேட்டார்‌.

அவர்கள்‌, “உம்முடைய சகோதரரும்‌ மரணம்‌ அடைந்துவிட்டார்‌!”
என்றனர்‌ திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தவர்கள்‌.

அதற்கும்‌ முன்‌ சொன்னவாறே கூறிவிட்டு மீண்டும்‌,
“பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ எந்த நிலையில்‌ இருக்கிறார்கள்‌?” என்று.
வினவினார்‌ அந்தப்‌ பெண்மணி.

மறுபடியும்‌ அவர்கள்‌, “உம்முடைய கணவரும்‌ கொல்லப்பட்டார்‌”
என்றனர்‌,

அந்பொழுதும்‌ அப்பெண்மணி பெருமூச்செறிந்து. &quot;இன்னா
லில்லாஹி வ. இன்னா இலைஹி ராஜிவூன்‌” என மீண்டும்‌
கூறிவிட்டு, “பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ எவ்வாறு இருக்கின்றனர்‌?”
என்றே கேட்டார்‌.

“பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ நலமாக இருக்கின்றார்கள்‌” என்ற
சொற்களைக்‌ கேட்டவுடன்‌ அவருடைய கவலை பறந்தோடிவிட்டது.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kpyh4t52bgse0l255ajmbidtun8b9xf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/140</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668625</id>
    <revision>
      <id>1987056</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:58:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;122  போர்முனைக்கு வந்து பெருமானார்‌ அவர்களின்‌ திருமுகத்தைப்‌ பார்த்ததும்‌ தம்மை மறந்து, “தாங்கள்‌ இருக்கும்போது எவ்வளவு துன்பங்கள்‌ வ...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987056</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3884" sha1="i4etg03oif2pxvm6k4k5cutajki4lzw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||123| }}&lt;/noinclude&gt;122

போர்முனைக்கு வந்து பெருமானார்‌ அவர்களின்‌ திருமுகத்தைப்‌
பார்த்ததும்‌ தம்மை மறந்து, “தாங்கள்‌ இருக்கும்போது எவ்வளவு
துன்பங்கள்‌ வந்தபோதிலும்‌ அவை எங்களூக்கு ஒரு பொருட்டல்ல;
நானும்‌ என்‌ தந்தையும்‌, என்‌ சகோதரரும்‌, என்‌ கணவரும்‌
தங்களுக்கு அர்ப்பணமாகி விட்டோம்‌. ஆண்டவனுடைய
திருத்தூதரே! தங்களைப்‌ பெற்றிருக்கும்போது கேவலம்‌ நாங்கள்‌
என்ன? என்று கூறினார்‌.

வெற்றியா? தோல்வியா?

உஹத்‌ சண்டை முடிவானபோது, முஸ்லிம்‌ படையில்‌ காயம்‌
அடைந்தவர்கள்‌ அதிகமாக இருந்தனர்‌.

இரண்டு கட்சிப்‌ படையினரும்‌ போர்முனையை விட்டுப்‌ பிரிந்து
விட்டனர்‌.

அபூஸூப்யானும்‌ கலக்கத்தோடு தம்முடைய படையேடு
மக்காவை நோக்கிப்‌ பயணமானார்‌. வெகுதூரம்‌ சென்றவுடன்‌
மிண்டும்‌ போர்முனைக்குச்‌ செல்லவேண்டும்‌ என்ற எண்ணம்‌
அவருக்கு உண்டாயிற்று.

“சண்டையில்‌ நாம்‌ வெற்றி பெற்றதாக எண்ணினோம்‌. ஆனால்‌,
நாம்‌ வெற்றி பெற்றதற்கான அடையாளம்‌ எதுவுமே இல்லை.
எதிரிகளின்‌ பக்கமிருந்து, ஒருவரையாவது சிறைப்படுத்தவில்லை.
போர்க்களத்தையும்‌ எதிரிகள்‌ வசம்‌ விட்டுவிட்டோம்‌, தவி
மதீனாவையும்‌ ஒன்றும்‌ செய்யாமல்‌ வந்துவிட்டோம்‌. ஆகையால்‌,
திரும்பிச்‌ செல்வோம்‌” என்ற எண்ண அலைகளுடன்‌ மதீனாவை.
நோக்கித்‌ திரும்பலானார்‌.

பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ மதீனா போய்ச்‌ சே்ததும்‌ முஸ்லி்கள்‌
சேதம்‌ அடைந்து விட்டார்கள்‌ என்று அபூஸூப்யான்‌ நினைத்து
மதீனாவைத்‌ தாக்கமல்‌ இருப்பதற்காக, அவரைப்‌ பின்தொடர்ந்து
துரத்திச்‌ செல்ல வேண்டும்‌ என்று கட்டனை மிட்டார்கள்‌. அதற்கா:
எழுபது பேர்‌ தொண்ட ஒரு கூட்டம்‌ சேர்ந்தது. அதில்‌ அபூபக்கர்‌
அவர்களும்‌, ஸூபைர்‌ அவர்களும்‌ சேர்ந்திருந்தளர்‌.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i4etg03oif2pxvm6k4k5cutajki4lzw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/142</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668626</id>
    <revision>
      <id>1987057</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:58:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;125  97. நயவஞ்சகச்‌ செயல்‌  அரேபியாவில்‌ சில கோத்திரங்களைத்‌ தவிர, ஏனையவை இஸ்லாத்துக்கு விரோதமாகவே இருந்தன,  விக்கிரக வழிபாட்டைத்‌ தங்கள்‌...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987057</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3582" sha1="2098ykxww6g92labwx4lo7c717qnv51" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||125| }}&lt;/noinclude&gt;125

97. நயவஞ்சகச்‌ செயல்‌

அரேபியாவில்‌ சில கோத்திரங்களைத்‌ தவிர, ஏனையவை
இஸ்லாத்துக்கு விரோதமாகவே இருந்தன,

விக்கிரக வழிபாட்டைத்‌ தங்கள்‌ மதமாக கொண்டிருந்த
அரேபியர்களிடம்‌ அதை அகற்றி ஏகு இர வணக்கத்தை
நிலைநிறுத்த இஸ்லாம்‌ பாடுபட்டது: அதுவே அவர்களுடைய
விரோதத்துக்கு முதல்‌ காரணம்‌.

எந்தச்‌ சட்டதிட்டத்துக்கும்‌ உட்படாமல்‌, அன்னியர்‌
பொருட்களை அபசரித்தும்‌, காலம்‌ முழுதும்‌ தீய வழிகளிலேயே
கழித்தும்‌ வாழ்ந்த அவர்களுடைய வாழ்க்கையைக்‌ கண்டித்து, தீய
வழக்கங்களை முற்றிலும்‌ கைவிடும்படி இஸ்லாம்‌ அறிவுறுத்தியது.
அது அவர்களுடைய விரோதத்துக்கு மற்றொரு காரணம்‌.

பத்ருச்‌ சண்டையில்‌, முஸ்லிம்கள்‌ அடைந்த வெற்றியினால்‌
அரேபியர்கள்‌ திகில்‌ அடைந்து, தங்களுடைய விரோதத்தை
வெளியே காட்டாமல்‌ இருந்தனர்‌.

உஹத்‌ சண்டையில்‌ முஸ்லிம்கள்‌ கஷ்டமும்‌ நஷ்டமும்‌
அடைந்ததால்‌ அரேபியர்களுக்குப்‌ பயம்‌ நீங்கிற்று.

அந்த ஒவ்வொரு கூட்டத்தினரும்‌ முஸ்லிம்களைத்‌ தாக்க
முற்பட்டார்கள்‌. அதனால்‌ சிறு சிறு சண்டைகள்‌ பல அந்த
வருடத்தில்‌ உண்டாயின்‌.

அவ்வருடம்‌ ஸபர்‌ மாதத்தில்‌, பனூ ஆமீர்‌ கோத்திரத்தின்‌
தலைவரான அழ பரா என்பவர்‌ நாயகத்திடம்‌ தங்கள்‌
வகுப்பினர்களை இஸ்லாத்துக்கு அழைப்பதற்காக முஸ்லிம்‌
பிரச்சாரகர்கள்‌ சிலரைத்‌ தம்மோடு அனுப்பி வைக்குமாறு கேட்டுக்‌
கொண்டார்‌.

“அவர்‌ அழைக்கும்‌ பகுதியில்‌, முஸ்லிம்‌, விரோதிகள்‌
அதிகமாயிருந்ததால்‌, அங்கே பிரச்சாரகர்களை அனுப்பிவைக்கப்‌
பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ முதலில்‌ சம்மதிக்கவில்லை.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2098ykxww6g92labwx4lo7c717qnv51</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/143</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668627</id>
    <revision>
      <id>1987058</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:59:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;126  ஆனால்‌, அவர்களுக்குத்‌ தாம்‌ பொறுப்பாக இருப்பதாக அந்தத்‌ தலைவர்‌ உறுதி அளித்தார்‌. அதன்பின்‌, தன்னலமற்ற எழுபது அன்சார்‌ சீலர்களை அவ...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987058</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4406" sha1="j12cbj34zvkxvyb51zz6nd40j080vhf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||126| }}&lt;/noinclude&gt;126

ஆனால்‌, அவர்களுக்குத்‌ தாம்‌ பொறுப்பாக இருப்பதாக அந்தத்‌
தலைவர்‌ உறுதி அளித்தார்‌. அதன்பின்‌, தன்னலமற்ற எழுபது
அன்சார்‌ சீலர்களை அவருடன்‌ அனுப்பிவைத்தார்கள்‌.

பனூ ஆமீர்‌ கோத்திரத்தார்‌ வாழும்‌ ஊருக்கு அருகில்‌ முஸ்லிம்கள்‌
போய்ச்‌ சேர்ந்ததும்‌ அங்கேயே நின்று கொண்டார்கள்‌.

ஊர்த்தலைவருக்குப்‌ பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ எழுதிய கடிதத்தைக்‌
கொடுத்து வருமாறு தங்களில்‌ ஒருவரை ஊருக்குள்‌
அனுப்பினார்கள்‌. கடிதத்தைக்‌ கொண்டுபோய்க்‌ கொடுத்தவரை
அவர்‌ கொன்று விட்டதோடு, சுற்றிலும்‌ உள்ள கூட்டத்தார்களை
முஸ்லிம்களோடு சண்டை செய்யுமாறு தூண்டிவிட்டார்‌. அவர்கள்‌
எல்லோரும்‌ சேர்ந்து ஊருக்கு வெளியே இருந்த முஸ்கிம்களைச்‌
குழ்ந்தகொண்டு அம்ரூஇிப்னு உமையா என்பவரை மட்டும்‌
விட்டுவிட்டு மற்றவர்களைத்‌ தாக்கிக்‌ கொன்றுவிட்டனர்‌.

“என்‌ தாய்‌ ஒரு அடிமையை விடுதலை செய்வதாக உறுதி
மேற்கொண்டிருந்தார்‌. அதற்காகவே, உன்னை விடுவிக்கிறேன்‌”
என்று அம்ரு-இப்னு உமையாவிடம்‌ கூறி, அவருடைய
தலைமயிரைக்‌ கத்தரித்து அனுப்பிலிட்டார்‌.

கொல்லப்பட்டவர்களுக்கு மத்திமில்‌, பிரக்னையற்றிருந்த
மற்றொரு முஸ்லிமும்‌ உயிர்‌ தப்பினார்‌, அவருக்குப்‌ பிரக்கை
வந்ததும்‌ மதீனாவுக்குத்‌ திரும்பினார்‌..

இந்த நிகழ்ச்சியை அறிந்த பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ அளவற்ற
வருத்தம்‌ அடைந்தார்கள்‌. அம்ருஇப்னு உமையா மதீனாவுக்குத்‌
திரும்பி வகும்‌ வழியில்‌ பனூ ஆமீர்‌ கூட்டத்தைச்‌ சேர்ந்த இருவனாச்‌
சந்தித்தார்‌. அந்தக்‌ கூட்டத்தினர்‌ முஸ்லிம்களுக்கு இழைத்த
கொடுமை அவர்‌ மனத்தை ஊடுருவியது, அதனால்‌
அல்லிருவளரயும்‌ கொன்றுவிட்டார்‌.

ஆனால்‌, கொல்லப்பட்ட இருவருக்கும்‌, பெருமானார்‌ அவர்கள்‌
ஏந்கனவே அபயப்‌ பத்திரம்‌ எழுதிக்‌ கொடுத்திருந்தார்கள்‌.
இல்விஷயம்‌ அம்ருஇப்னு உமையாவுக்குத்‌ தெரியாது. இந்த
இிகழ்ச்சினயப்‌ பெருமானார்‌ அவர்களிடம்‌ தெரிவித்ததும்‌, அவர்சள்‌&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j12cbj34zvkxvyb51zz6nd40j080vhf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/144</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668628</id>
    <revision>
      <id>1987059</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:59:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;127  மிகுந்த வருத்தம்‌ அடைந்ததோடு கொல்லப்பட்ட இருவருடைய குடும்பத்தாருக்கும்‌ நஷ்ட ஈட்டுத்தொகை அளித்தார்கள்‌. 98. உயிர்‌ இழந்த உத்தமர்கள்...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987059</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4332" sha1="bhac0mw4d62yrvhfq211axwnihwx32m" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||127| }}&lt;/noinclude&gt;127

மிகுந்த வருத்தம்‌ அடைந்ததோடு கொல்லப்பட்ட இருவருடைய
குடும்பத்தாருக்கும்‌ நஷ்ட ஈட்டுத்தொகை அளித்தார்கள்‌.
98. உயிர்‌ இழந்த உத்தமர்கள்‌

மற்றஇரு கூட்டத்தினர்‌ முன்போலவே, பெருமானார்‌ அவர்களிடம்‌.
வந்து தங்கள்‌ கூட்டத்தார்‌ இஸ்லாத்தைத்‌ தழுவி இருப்பதாகவும்‌,
அவர்களுக்கு மார்க்க சம்பந்தமான விஷயங்களைப்‌ போதிப்பதற்காகச்‌
சிலரை அனுப்ப வேண்டும்‌ என்று கேட்டுக்கொண்டார்கள்‌.

அவர்களின்‌ வேண்டுகோளின்படி, ஆஸிம்‌-இப்னு-தாபித்‌ உட்பட
ஆறு பேரை பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ அனுப்பி வைத்தார்கள்‌.

அவர்கள்‌ அர்ரஜீஃ என்னும்‌ இடம்‌ போய்ச்‌ சேர்ந்ததும்‌, அவர்களை
அழைத்துக்கொண்டு சென்றவர்கள்‌ பக்கத்திலுள்ள வேறு ஒரு
கூட்டத்தாரைத்‌ தூண்டிவிட்டு, முஸ்லிங்களைத்‌ தாக்கிக்‌
சொல்லும்படி செய்தார்கள்‌. அவர்கள்‌ இருநூறு பேர்‌ ஆயுதங்களுடன்‌
தாக்குவதற்கு வந்தனர்‌. முஸ்லிம்கள்‌ அறுவரும்‌ அருகிலிருந்த ஒரு.
குன்றின்மீது ஏறிக்‌ கொண்டார்கள்‌.

“தங்கள்‌ கீழே இறங்கி வந்தால்‌, உங்களை நாங்கள்‌
பாதுகாப்போம்‌&quot; என்றார்கள்‌ அந்தக்‌ கூட்டத்தாரில்‌ அம்பு எய்வோர்‌,

முஸ்லிம்களின்‌ தலைவர்‌ ஆஸிம்‌ அதற்கு, “விசுவாசமற்றவர்கள்‌
ஆதரவில்‌ வரமாட்டோம்‌” என்று பதில்‌ அளித்துக்‌ கீழே இறங்கி
சண்டை செய்து வீர மரணம்‌ அடைந்தனர்‌.

குன்றின்மீது மீதி இருவர்‌ மட்டும்‌ இருந்தனர்‌. அவர்கள்‌ பகைவர்‌
பேச்சை நம்பி கீழே இறங்கி வந்தனர்‌. அவர்களைச்‌ சிறைப்படுத்தி
மக்காவுக்குக்‌ கொண்டுபோய்‌ அடிமைகளாக விற்றுவிட்டனர்‌. அந்த
இருவரில்‌ ஒருவர்‌ குபைப்‌, மற்றொருவர்‌ வைத்‌,

மேற்படி இருவரும்‌ பத்ருப்‌ போரின்போது மக்காவாசியான
ஹாரித்‌-இப்னு- ஆமீரைக்‌ கொன்றதற்குப்‌ - பழி வாங்கும்‌
நோக்கத்தோடு ஹாரிதின்‌ மக்கள்‌ அவர்களை விலைக்கு வாங்கி,

கொஞ்ச நாள்‌ வைத்திருந்து பிறகு கஃபாவின்‌ எல்லையைக்‌ கடந்து
வெளியே கொண்டு போய்‌ வதைத்துக்‌ கொன்று விட்டனர்‌.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bhac0mw4d62yrvhfq211axwnihwx32m</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/145</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668629</id>
    <revision>
      <id>1987060</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:59:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;128  அத்த இருவரில்‌ ஒருவரான குபைப்‌ வெட்டப்படுவதற்கு முன்னர்‌, இரண்டு முறை தொழுகைக்கு அனுமதி கேட்டார்‌. தொழுகை நிறைவேறியதும்‌ எதிரிகளை ந...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987060</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4387" sha1="bm8tjk3zm2m8fnw0qpgr0bloltpou1t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||128| }}&lt;/noinclude&gt;128

அத்த இருவரில்‌ ஒருவரான குபைப்‌ வெட்டப்படுவதற்கு முன்னர்‌,
இரண்டு முறை தொழுகைக்கு அனுமதி கேட்டார்‌. தொழுகை
நிறைவேறியதும்‌ எதிரிகளை நோக்கி, “வெகுநேரம்‌ வரை, தெழு
'எனச்கு விருப்பம்‌ உண்டு. ஆனால்‌ நரன்‌ மாணத்துக்குப்‌ பயந்து
அவ்வாறு செய்தேன்‌ என்று நீங்கள்‌ நினைத்து விடக்கூடும்‌.
ஆதலால்‌ வெகுநேரம்‌ தொழவில்லை” என்று கூறிவிட்டு, அரபியில்‌.
ஒரு கவிதை பாடினார்‌. அதன்‌ கருத்து: “இஸ்லாத்துக்காக நான்‌
வெட்டப்படும்‌ போது, எவ்வாறு வெட்டப்படுவேன்‌ என்ற கவலை
எனக்கு இல்லை, நான்‌ வெட்டப்படுவது ஆண்டவனுக்காகவே,
அவன்‌ விரும்பினால்‌ என்னுடைய உடலின்‌ ஒவ்வொரு சிறிய
பகுதிக்கும்‌ தல்லருளை இறக்கலாம்‌”

மீற்றொருவான ஸைதை விலைக்கு வாங்கியிருந்த ஸப்வான்‌
என்பவர்‌ அவரைச்‌ சிரச்சேதம்‌ செய்வதற்கு ஒரு நாள்‌ குறிப்பிட்டு,
இந்த . நாளில்‌ குறைஷிகள்‌ எல்லோரையும்‌ வருமாறு
சொல்லியிருந்தார்‌. ௮தைக்‌ காண்பதற்காக எல்லோரும்‌ வந்து
க்ஷனார்கள்‌, அவர்களில்‌ அபூஸூப்யானும்‌ ஒருவர்‌.

அப்பொழுது ஸைதைய்‌ பார்த்து, &quot;இந்த நேரத்தில்‌ உமக்கும்‌
பதிலாக, முஹம்மதை வெட்டுவதாயிருந்தால்‌, அதை உம்முடைய
நல்வாய்ப்பாக நீர்‌ கருத மாட்டீரா? உண்மையை கூறும்‌” என்று
கேட்டார்‌ அபூஸூப்யான்‌.

அதற்கு, “நபிகள்‌ பெருமானார்‌ (ஸல்‌) அவர்களின்‌ பாதங்கில்‌
முள்‌. தைப்பதனால்‌, எண்‌ உயிர்‌ பாதுகாக்கப்படும்‌ என்ற போதிலும்‌
அவர்கள்‌ பாதங்களில்‌ மூள்‌ தைப்பதைவிட, என்‌ உமிரைப்‌ பலி
கொடுக்கவே நான்‌ மனப்பூர்வமாகத்‌ தயாராயிகுப்பேன்‌. என்பதை
ஆண்டவன்‌ சத்தியமாக நான்‌ கூறுகிறேன்‌” என்றார்‌ ஸைத்‌.

அதைக்கேட்ட அபூஸூப்மான்‌, “முஹம்மதை அவரைச்‌
சேர்ந்தவர்கள்‌ எவ்வளவு உண்மையான. அன்போடு நேமித்து.
வருகிறார்களோ அல்வளஙு அன்போடு வேறு எவரையும்‌
அவருடைய தோழர்கள்‌ நேசித்து வந்திருப்பதை நான்‌
பார்த்ததில்லை&quot; என்று கூறி வியப்படைந்தார்‌.

அதன்பின்‌ ஸைதை வெட்டிக்‌ கொன்றுவிட்டனர்‌&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bm8tjk3zm2m8fnw0qpgr0bloltpou1t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/146</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668630</id>
    <revision>
      <id>1987061</id>
      <timestamp>2026-11-05T15:59:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;129  99. யூதர்கள்‌ செய்த தீங்குகள்‌  பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ மதீனாவுக்கு வருமுன்னர்‌, யூதர்களின்‌ செல்வாக்கு அங்கே அதிகமாயிருந்தது.  யூதர்களி...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987061</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3950" sha1="kvppur6nd1xti60mf0gqcqq3q99h6j8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||129| }}&lt;/noinclude&gt;129

99. யூதர்கள்‌ செய்த தீங்குகள்‌

பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ மதீனாவுக்கு வருமுன்னர்‌, யூதர்களின்‌
செல்வாக்கு அங்கே அதிகமாயிருந்தது.

யூதர்களில்‌ பனூ கைனுகா, பனூநலிர்‌, பனூகுறைலா என்னும்‌
மூன்று கூட்டத்தினரே முக்கியமானவர்கள்‌. அவர்களே
நிலப்பிரபுக்களாகவும்‌, செல்வந்தர்களாகவும்‌ இருந்தார்கள்‌.
வியாபாரமும்‌, கைத்தொழிலும்‌ அவர்களிடமே இருந்தன.

யூதர்களுள்‌ பனரகைனுக கூட்டத்தார்‌ நகை செய்யும்‌ தொழிலை
மேற்கொண்டிருந்தனர்‌, வீரத்திலும்‌ அவர்கள்‌ சிறந்து
விளங்கினார்கள்‌. அவர்களிடம்‌ ஏராளமான யுத்த தளவாடங்கள்‌
இருந்தன.

யூதர்களுக்குச்‌ செல்வம்‌, கல்வி, மதம்‌ ஆகியவற்றிலும்‌
செல்வாக்கு இருந்தது. அதனால்‌ அவர்கள்‌ பெருமைப்பட்டுக்‌
கொண்டிருந்தார்கள்‌.

மதீனா வாசிகளில்‌ மற்ற இரு பிரிவினரான ஒஸ்‌ கஸ்ரஜ்‌
என்னும்‌ கூட்டத்தினர்‌ கல்வி அறிவு இல்லாதவர்களாகவும்‌, விக்கிரக
வணக்கத்தில்‌ ஈடுபட்டவர்களாகவும்‌ இருந்தனர்‌. அவர்களுக்குள்‌
அடிக்கடி உண்டான சச்சரவு காரணமாக நலிவடைந்து யூதர்களின்‌
ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்டிருந்தனர்‌,

யூதர்களிடம்‌ அவர்கள்‌ கடன்‌ வாங்கிக்‌ கொள்வார்க:
மதீனாவாசிகளில்‌ பெரும்பான்மையோர்‌ யூதர்களுக்குக்‌
குடன்பட்டவர்களாகவே இருந்தனர்‌.

யூதர்கள்‌ கடன்‌ கொடுத்தால்‌, கடுமையான நிபந்தனைகளை.
விதிப்பார்கள்‌. கடனுக்கு ஆதாரமாக பெண்களையும்‌
பிள்ளைகளையும்‌ ஈடு வைக்கும்படிச்‌ சொல்லுவார்கள்‌. செல்வச்‌
செருக்கினால்‌ விபச்சாரம்‌ முதலிய தீய செய்கைகள்‌ யூதர்களிடம்‌
மிகுதியாயிருந்தன. அவர்களைக்‌ கண்டிப்பார்‌ எவரும்‌ இல்லை.

நிலைமை இவ்வாறு: இருக்கும்போது, பெருமானார்‌ அவர்கள்‌
மதீனாவுக்கு வந்தார்கள்‌. ஒளஸ்‌, கஸ்ரஜ்‌ என்னும்‌ இரு கூட்டத்தினர்‌

10&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kvppur6nd1xti60mf0gqcqq3q99h6j8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/147</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668631</id>
    <revision>
      <id>1987062</id>
      <timestamp>2026-11-05T16:00:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;130  இஸ்லாத்தைத்‌ தழுவினார்கள்‌; இவர்கள்‌ தாம்‌ அன்ஸாரிகள்‌- உதவி. செய்தவர்கள்‌ என்று அழைக்கப்பட்டனர்‌.  இஸ்லாம்‌ நாளூக்கு நாள்‌ வளர்ந்த...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987062</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3461" sha1="jxhk7lna119q9xcev6buiqw4sk6ml11" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||130| }}&lt;/noinclude&gt;130

இஸ்லாத்தைத்‌ தழுவினார்கள்‌; இவர்கள்‌ தாம்‌ அன்ஸாரிகள்‌- உதவி.
செய்தவர்கள்‌ என்று அழைக்கப்பட்டனர்‌.

இஸ்லாம்‌ நாளூக்கு நாள்‌ வளர்ந்து ஓங்கிச்‌ சிறப்படைந்தது,

யூத மதத்திலிருந்த மதிப்பு மக்களுக்குக்‌ குறையத்‌ தொடங்கியது.

ஒளஸ்‌, கஸ்ரஜ்‌ கூட்டத்தார்‌ முஸ்லீம்களான பிற்கு மிக
ஒற்றுமையுடன்‌ இருந்தார்கள்‌.

யூதர்கள்‌ முன்போலக்‌ கொடுமையான காரியங்கள்‌ செய்ய
இயலாதவர்களானார்கள்‌.

போர்களின்‌ மூலமாக அன்ஸைரிகளுக்கு நிறையப்‌ பொருள்கள்‌
கிடைத்தன. அதைக்‌ கொண்டு யூதர்களின்‌ கடனைத்‌ தீர்த்த.
அவர்களுடைய கொடுலமயிலிருந்து விடுபெற்றார்கள்‌. அதனாலும்‌
யூதர்களூடைய செல்வாக்குக்‌ குறையத்‌ தொடங்கிற்று,

மேலும்‌, பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ யூதர்களிடமுள்ள குறைகளை
எடுத்துக்காட்டி, அவர்களைக்‌ கண்டித்து போதனை செய்து
வந்தார்கள்‌.

அதுவும்‌ யூதர்களுக்குப்‌ பெருமானாரின்‌ மீது வருத்தத்தை
ஏற்படுத்தியது.

ஆனால்‌, பெருமானார்‌ அவர்களுடன்‌ முன்னர்‌ செய்துகொண்ட
உடன்படிக்கையை அனுசரித்து, சில காலம்‌ வரை யூதர்கள்‌
விரோதத்தையும்‌, வெறுப்பையும்‌ வெளிக்காட்டாதவாறு.
இருந்தார்கள்‌.

பின்னர்‌, பெருமாணர்‌ அவர்களுக்கும்‌, மற்ற முஸ்லிம்களுக்கு
யூதர்கள்‌ பலவாறு இடையூலு உண்டாக்க முற்பட்டார்கள்‌.

ஆனால்‌, நாயகம்‌ அவர்கள்‌ அவற்றை எல்ல:
பொகுட்படுத்தாமல்‌, ஆண்டவனுடையு கட்டளையை ஏற்றுப்‌
பொறுமையுடன்‌ இருந்தார்கள்‌.

இஸ்லாத்தின்‌ கெளரவத்தைக்‌ குறைப்பதற்காக, யூதர்கள்‌ பல
சூழ்ச்சிகளை மேற்கொண்டார்கள்‌.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jxhk7lna119q9xcev6buiqw4sk6ml11</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/148</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668632</id>
    <revision>
      <id>1987063</id>
      <timestamp>2026-11-05T16:00:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;131  விக்கிரக வழிபாட்டுக்காரர்களிடம்‌ யூதர்கள்‌ சென்று “உங்களுடைய மதமே இஸ்லாத்தைவிட மேலானது” என்று சொல்லுவார்கள்‌.  இஸ்லாம்‌ உண்மையான...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987063</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4035" sha1="qx0ubzff22d8okg9ajo9j0nkh29h20a" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||131| }}&lt;/noinclude&gt;131

விக்கிரக வழிபாட்டுக்காரர்களிடம்‌ யூதர்கள்‌ சென்று
“உங்களுடைய மதமே இஸ்லாத்தைவிட மேலானது” என்று
சொல்லுவார்கள்‌.

இஸ்லாம்‌ உண்மையான மதம்‌ அல்ல என்றும்‌, அதைத்‌
தழுவியவர்களுக்கு அம்‌ மதத்தில்‌ நிலையான பற்று இருக்காது
என்பதை வெளிப்படுத்த வேண்டும்‌ என்ற கெட்ட எண்ணத்தோடும்‌
யூதர்கள்‌ இஸ்லாத்தில்‌ சேர்ந்து, மறுபடியும்‌ யூத மதத்தில்‌ சேர்ந்து
கொள்வார்கள்‌.

ஒளஸ்‌,கஸ்ரஜ்‌ என்னும்‌ அன்ஸாரிகளின்‌ ஒற்றுமையே
இஸ்லாத்தின்‌ வலிமைக்கு முக்கிய காரணம்‌ என்பதை அறிந்து,
அவர்களுக்குள்‌ பிரிவினையை உண்டாக்கி விட்டால்‌ இஸ்லாம்‌
நசங்கிவிடும்‌ என்று அவர்கள்‌ கருதினார்கள்‌.

அரபி தேசத்தில்‌ பகையை மூட்டி விடுவது மிகவும்‌ எளிதானது.

ஒருசமயம்‌, மேற்படி இரு கூட்டத்தினரும்‌ வேறு சிலருடன்‌ கூடி
ஓர்‌ இடத்தில்‌ பேசிக்‌ கொண்டிருந்தார்கள்‌. அவர்களுக்குள்‌
பிரிவினையை உண்டாக்குவதற்காக, சில யூதர்கள்‌ அங்கே
சென்றார்கள்‌, ஒளஸ்‌, கஸ்ரஜ்‌ கூட்டத்தினர்‌ நலிவடைவதற்கு
முக்கிய காரணமாயிருந்த உஹதுப்போர்‌ பற்றி யூதர்கள்‌ மெதுவாகப்‌
பேசத்‌ தொடங்கினார்கள்‌. அதனால்‌ அக்கூட்டத்தினருக்குப்‌ பழைய
நிகழ்ச்சி நினைவுக்கு வந்து, அவர்களுக்குள்‌ வாக்குவாதம்‌
முற்றிவிட்டது. சண்டையே மூண்டு விடும்‌ போல்‌ இருந்தது,
ஆனால்‌, பெருமானார்‌ அவர்களூக்கு இச்செய்தி தெரிந்து உடனே
அங்கே சென்று அவர்களைச்‌ சமாதானப்படுத்தி வைத்தார்கள்‌.

100. மதீனாவிலிருந்து யூதர்கள்‌ ஓட்டம்‌
பத்ருப்‌ போரில்‌ முஸ்லிம்களுக்குக்‌ கிடைத்த வெற்றியானது.
யூதர்களுக்கு அச்சத்தை விளைவித்தது.

இஸ்லாம்‌ வலுவாக வேரூன்றி விடுமுன்‌, அதை நசுக்கி.
வேண்டும்‌ என்ற கெட்ட எண்ணம்‌ யூதர்களுக்கு ஏற்பட்டுவிட்டது.

அதனால்‌, முஸ்லிம்களுடன்‌ எற்கனவே செய்துகொண்ட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qx0ubzff22d8okg9ajo9j0nkh29h20a</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/149</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668633</id>
    <revision>
      <id>1987064</id>
      <timestamp>2026-11-05T16:00:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;132  உடன்படிக்கையை மீறிச்‌ சண்டை, செய்யப்போவதாக கைனுக கூட்டத்தினர்‌ அறிவித்தார்கள்‌.  அத்துடன்‌ தற்செயலாக நிகழ்ந்த மற்றொரு நிகழ்ச்சியு...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987064</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4081" sha1="dee0wlw5js62cwa4et8vajd5hdehne6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||132| }}&lt;/noinclude&gt;132

உடன்படிக்கையை மீறிச்‌ சண்டை, செய்யப்போவதாக கைனுக
கூட்டத்தினர்‌ அறிவித்தார்கள்‌.

அத்துடன்‌ தற்செயலாக நிகழ்ந்த மற்றொரு நிகழ்ச்சியும்‌
பகையைத்‌ ஐரிதப்படுத்துவதற்குக்‌ காரணமாய்‌ அமைந்தது.

ஒருநாள்‌, ஒரு முஸ்லிம்‌ பெண்‌ சாமான்கள்‌ வாங்குவதற்காக,
கைனுகர கூட்டத்தைச்‌ சேர்ந்த யூதருடைய நகைக்‌ கடைக்குச்‌
சென்றார்‌. அப்போது அங்கே க்ஷயிருந்த யூதர்கள்‌ சிலர்‌ அந்தப்‌
பெண்ணின்‌. ஆடையின்‌ ஒரு முனையை அவள்‌ அறியாது ஏர்‌
ஆணியில்‌ மாட்டி விட்டனர்‌. அதனால்‌ அப்பெண்‌ எழுந்தபோது
ஆடை அவிழ்ந்து விட்டது. அப்பொழுது அல்வழியாகம்‌
'போய்க்கொண்டிருந்த ஒரு முஸ்லிம்‌, அந்தக்‌ கடைக்குப்போய்‌
யூதனை அடித்தார்‌, அவன்‌ கீழே விழவும்‌, அங்கிருந்த யூதர்கள்‌
எல்லோரும்‌ ௯ூடி அந்த முஸ்லிமைக்‌ கொன்றுவிட்டனர்‌.

இந்தச்‌ செய்தியை பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ அறிந்தார்கள்‌. உடனே
அங்கே போய்‌ “ஆண்டவனுக்குப்‌ பயப்படுங்கள்‌. அவ்வாறு
பயப்‌ படாலிடில்‌, பத்ரில்‌ உள்ளவர்களுக்கு வந்ததைட்போல்‌ உங்கள்‌
மீதும்‌ துன்பம்‌ வந்து இறங்கும்‌&quot; என்று எச்சரித்தார்கள்‌,

ஹூதர்கள்‌ உடனே பெருமானாரிடம்‌ “நாங்கள்‌ குறைஷிகள்‌
அல்லர்‌: எங்களுடன்‌ போர்‌ புரிவதாயிருந்தால்‌, போர்‌ வீரர்கள்‌
என்றால்‌ உண்மையில்‌ யார்‌ என்பதை உங்களுக்குக்‌. கமண்பிப்போம்‌&quot;'
என்று சொன்னார்கள்‌.

அதோடு மட்டுமன்றி, உடன்படிக்கைக்கு விரோதமாக
முஸ்லிம்களுடன்‌ சண்டை செய்யப்போவதாகவும்‌ அறிவித்தார்கள்‌.

ஆகவே, பெருமானார்‌ அவர்களுக்கு, அவர்களுடன்‌ சண்டை.
செய்ய வேண்டிய நிலைமை உண்டாயிற்று.
முஸ்லிம்கள்‌ கைனுகா யூதர்களின்‌ கோட்டைகளை (ற்றுகை
இட்டார்கள்‌.
_ பதினைந்து, நாட்களுக்குப்‌ பிறகு, பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ செய்யும்‌.
தீர்ப்பை ஏற்றுக்கொள்வதாக யூதர்கள்‌ சொல்லி அனுப்பினார்கள்‌.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dee0wlw5js62cwa4et8vajd5hdehne6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/150</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668634</id>
    <revision>
      <id>1987065</id>
      <timestamp>2026-11-05T16:00:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;183  முஸ்லிம்கள்‌ அனைவரும்‌, என்ற ஆவேசத்தோடு இருந்தார்‌!  ஆனால்‌, யூதர்களோடு இரகசிய உடன்படிக்கை செய்து கொண்டிருந்த அப்துல்லாஹ்‌ இப்னுஉபை...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987065</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3967" sha1="309wwbbzfx599r025c7eel2yvdhf3u3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||133| }}&lt;/noinclude&gt;183

முஸ்லிம்கள்‌ அனைவரும்‌,
என்ற ஆவேசத்தோடு இருந்தார்‌!

ஆனால்‌, யூதர்களோடு இரகசிய உடன்படிக்கை செய்து
கொண்டிருந்த அப்துல்லாஹ்‌ இப்னுஉபை பெருமானாரிடம்‌ வந்து.
யூதர்களை மதீனாவை விட்டு வெளியேற்றினால்‌ போதுமானது.
என்று வேண்டிக்கொண்டார்‌.

பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ அதற்குச்‌ சம்மதித்தார்கள்‌ கைனுகா
கூட்டத்தார்‌ மதீனாவை விட்டு வெளியேறி, ஷாம்‌ மாநிலத்தில்‌
போய்க்‌ குடியேறினார்கள்‌. அவர்கள்‌ மொத்தம்‌ எழு நூறு பேர்கள்‌.
அவர்களில்‌ முந்நூறு பேர்கள்‌ கவசம்‌ தரித்தவர்கள்‌.

இது ஹீஜ்ரீ இரண்டாவது வருடம்‌ ஷவ்வால்‌ மாதத்தில்‌ நடந்த
நிகழ்ச்சியாகும்‌.
1௦1. கொலை செய்யச்‌ சதி

யூதர்களூள்‌ ஒரு பிரிவினரான பனூநலீர்‌ கூட்டத்தார்‌
முஸ்லிம்களுக்கு விரோதமாகக்‌ கிளம்பினார்கள்‌.

அவர்களுக்கும்‌ முஸ்லிம்களுக்கும்‌ நட்புறவு உடன்படிக்கை
முன்னர்‌ ஏற்பட்டிருந்தது. அந்த உடன்படிக்கையின்படி, நஷ்டஈடு.
சம்பந்தமாக அவர்களும்‌ முஸ்லிம்களுக்கு உதவிபுரிய
வேண்டியிருந்தது. அதைக்‌ கேட்பதற்காக பெருமானார்‌ அவர்கள்‌
பனூநலிர்‌. கூட்டத்தாரிடம்‌, சென்றார்கள்‌. ஆரம்பத்தில்‌ அந்த
கூட்டத்தார்‌ உதவி செய்வதாகப்‌ பாவனை செய்தார்கள்‌. ஆனால்‌
பெருமானாரின்‌ உயிருக்கு ஆபத்து விளைவிக்க மறைமுகமாகச்‌ சதி
செய்திருந்தார்கள்‌.

பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ ஒரு  சுஷின்‌ பக்கமாக
உட்கார்ந்திருந்தார்கள்‌. அந்த சுவரின்‌ மேல்‌ ஒரு பெரிய கல்‌
வைள்ப்பட்டிருந்தது. அதைப்‌ பெருமானார்‌ அவர்களின்‌ மீது தள்ளி.
விடுவதற்காக ஒரு யூதர்‌ மாடிக்குச்‌ சென்றார்‌. அந்தக்‌ கல்லைத்‌
தள்ள முயன்றும்‌ அவருடைய நோக்கம்‌ நிறைவேறவில்லை.
பெருமானார்‌ அவர்களுக்கு உதிப்பாக இச்செய்தி தெரிந்ததும்‌ அங்கு
இருந்து திரும்பிவிட்டார்கள்‌.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>309wwbbzfx599r025c7eel2yvdhf3u3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/151</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668635</id>
    <revision>
      <id>1987066</id>
      <timestamp>2026-11-05T16:01:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;434  1௦2. யூதர்களின்‌ சூழ்ச்சி  பெருமானார்‌ அவர்களை விரோதிக்குமாறு மக்காவிலுள்ள குறைஷிகள்‌  மதீனாவிலுள்ள  யூதர்களுக்குக்‌ . கடிதம்‌ எழுதிய...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987066</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3863" sha1="b11sqpkv8n9vck24sywxcbrvcbldiie" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||134| }}&lt;/noinclude&gt;434

1௦2. யூதர்களின்‌ சூழ்ச்சி

பெருமானார்‌ அவர்களை விரோதிக்குமாறு மக்காவிலுள்ள
குறைஷிகள்‌  மதீனாவிலுள்ள  யூதர்களுக்குக்‌ . கடிதம்‌
எழுதியிருந்தார்கள்‌..

பனூநலிர்‌ கூட்டத்தினர்‌ ஏற்கனவே முஸ்லிம்களுக்குப்‌
பகைவர்களாயிருந்து வந்தார்கள்‌. குறைஷிகளின்‌ கடிதம்‌
கிடைத்ததிலிருந்து மேலும்‌ பகிரங்கமாக விரோதத்தைக்‌ கட்டத்‌
தொடங்கிணார்கள்‌.

பெருமானார்‌ அவர்களுக்கு யூதர்கள்‌ ஒரு தூது அனுப்பினார்கள்‌,

அதாவது, “முஸ்லிம்களில்‌ முப்பது “பேரை, யூதர்கள்‌
குறிப்பிடக்கூடிய இடத்துக்குக்‌ கூட்டிக்கொண்டு வருமாறும்‌,
தாங்களும்‌ தங்களுடைய மதகுருமார்களைக்‌ கூட்டிக்கொண்டு
அங்கு வருவதாகவும்‌, அவர்களுக்குப்‌ பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ சமய
போதனை செய்யவேண்டும்‌ என்றும்‌, அந்தப்‌ போதனையினால்‌,
மதகுருமார்கள்‌ மனம்‌ மாநி, முஸ்லிம்கள்‌ ஆவதானால்‌ தங்கள்‌
கூட்டத்தார்‌ அனைவருமே அதைப்‌ பின்பற்றுவதில்‌ ஆட்சேபணை
இல்லை&quot; என்றும்‌ சொல்லி அனுப்பினார்கள்‌.

ஆனால்‌, பெருமானார்‌ யூதர்களின்‌ வார்த்தைகளை நம்ப முடியாது.
என்றும்‌, புதிய உடன்படிக்கை ஒன்று செய்து கொள்ள வேண்டும்‌
என்றும்‌ சொல்லி அனுப்பினார்கள்‌.

பனூநலிர்‌ கூட்டத்தார்‌ அதற்குச்‌ சம்மதிக்கவில்லை,

அவர்களில்‌ பனூகுறைலா கூட்டத்தார்‌ மட்டும்‌ முஸ்லிங்களூடன்‌
செய்துகொண்ட பழைய உடன்படிக்கையைப்‌ புதுப்பித்து
கெசண்டார்கள்‌.

பலுரலிர்‌ கூட்டத்தார்‌ இரண்டாவது தடவையும்‌ பெருமானார்‌
அவர்களுக்கு ஒரு தூது அனுப்பினார்கள்‌,

அதாவது: தங்களுக்கு இஸ்லாத்தைப்‌ போதிப்பதற்காக
முஸ்லிம்களில்‌ மூன்று பேரையாவது கூட்டிக்கொண்டு வரவேண்டும்‌
என்றும்‌ தாங்களும்‌ தங்களூடைய மதகுருக்கள்‌ மூவரைக்‌&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b11sqpkv8n9vck24sywxcbrvcbldiie</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/153</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668636</id>
    <revision>
      <id>1987067</id>
      <timestamp>2026-11-05T16:01:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;156  சிலர்‌ கைபரிலும்‌, சிலர்‌ ஸிரிமாவிலும்‌ சென்று: குடியேறினார்கள்‌, அவர்கள்‌ போகும்போது சிறிதுகூட வருத்தமின்றி மகிழ்ச்சியோடும்‌ வாத...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987067</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3726" sha1="8y1z6k1i2cn09zp3bd96ztk73ei8i2x" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||136| }}&lt;/noinclude&gt;156

சிலர்‌ கைபரிலும்‌, சிலர்‌ ஸிரிமாவிலும்‌ சென்று: குடியேறினார்கள்‌,
அவர்கள்‌ போகும்போது சிறிதுகூட வருத்தமின்றி மகிழ்ச்சியோடும்‌
வாத்தியங்களை முழங்கிக்‌ கெயண்டும்‌ சென்றார்கள்‌.
கைபரில்‌ செல்வாக்குப்‌ பெற்ற அவர்களே தலைமை இடத்தைப்‌
பெற்றனர்‌,
404. பகைவர்களின்‌ கூட்டு முயற்சி

யூதர்களும்‌, குறைஷிகளும்‌ ஒன்று சேர்ந்து, மக்காவுக்கும்‌
மீதீனாவுக்கும்‌ மத்தியிலுள்ள நாடு முழுவதையும்‌ இஸ்லாத்துக்கு
விரோதமாகச்‌ சண்டை செய்யுமாறு தூண்டிவிட்டுக்‌
கொண்டிருந்தார்கள்‌.

அதனால்‌ பல கூட்டத்தார்‌ ஒன்று சேர்ந்தும்‌, தனியாகவும்‌
மதீனாவைத்‌ தாக்கத்‌ தயாரானார்கள்‌.

ஒன்றிரண்டு கூட்டத்தார்‌ தாக்குவதற்கான ஆயத்தத்தோடு
புறப்படும்‌ சமயம்‌, பெருமானார்‌ அவர்களூக்குச்‌ செய்தி எட்டியது.
அவர்கள்‌ படைகளைக்‌ தயார்‌ செய்து கொண்டு, எதிரே செல்ல
முற்பட்டார்கள்‌. அதைக்‌ கண்ட, அந்தக்‌ கூட்டத்தார்‌ ஓடி மறைந்து
கொண்டார்கள்‌.

ஹிஜ்ரீ ஆறாம்‌ ஆண்டு ஷஅபான்‌ மாதம்‌ மதீனாவுக்கு இருநூறு
மைல்‌ தொலைவிலுள்ள முரீஸீ' என்னும்‌ ஊரில்‌ பனூமுஸ்தலிக்‌
என்னும்‌ கூட்டத்தின்‌ தலைவரான அல்ஹாரிதுப்னு அபீலிரார்‌
என்பவர்‌ மதீனாவைத்‌ தாக்குவதற்காக ஆயத்தம்‌ செய்து
கொண்டிருந்தார்‌. இது பெருமானார்‌ அவர்களுக்குத்‌ தெரிந்தது.
அந்தர்‌ செய்தி உண்மையே என்று மற்றொரு உளவாளி மூலமாகவும்‌.
நிச்சயப்படுத்திக்‌ கொண்டார்கள்‌.

அக்கூட்டத்தின்‌ தலைவர்‌ தங்களைத்‌ தாக்க புறப்படுவதற்கு
முன்னரே, அவரை தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்‌ என்ற நோக்கத்தோடு
பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ முஸ்லிம்‌ படைகளை நடத்தி அவ்ஷூருக்குச்‌
சென்றார்கள்‌,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8y1z6k1i2cn09zp3bd96ztk73ei8i2x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள்.pdf/152</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668637</id>
    <revision>
      <id>1987068</id>
      <timestamp>2026-11-05T16:01:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>காயத்ரி1115</username>
        <id>16736</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;135  கூட்டிக்கொண்டு வருவதாகவும்‌, அந்த மதகுருக்கள்‌ இஸ்லாத்தைத்‌ 'தழுவுவதாயிருந்தால்‌, தாங்களும்‌ அவ்வாறே செய்வதர்யும்‌ சொல்லி. அனுப்ப...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987068</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3902" sha1="iofukbjoxl2jl5pj991mbaywflgqgfz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;காயத்ரி1115&quot; /&gt;{{Rh||135| }}&lt;/noinclude&gt;135

கூட்டிக்கொண்டு வருவதாகவும்‌, அந்த மதகுருக்கள்‌ இஸ்லாத்தைத்‌
'தழுவுவதாயிருந்தால்‌, தாங்களும்‌ அவ்வாறே செய்வதர்யும்‌ சொல்லி.
அனுப்பினார்கள்‌.

பெருமானார்‌ அவர்களும்‌ அதற்குச்‌ சம்மதித்துச்‌ சென்றபோது
அவர்களின்‌ உயிருக்கே ஆயத்து விளைவிக்க யூதர்கள்‌ சூழ்ச்சி
செய்திருக்கிறார்கள்‌ என உறுதியான செய்தி கிடைத்ததால்‌ உடனே
திரும்பி விட்டார்கள்‌.

103. மதீனாவிலிருந்து யூதர்கள்‌
வெளியேறுதல்‌

பனூநலீர்‌ கூட்டத்தினருக்குப்‌ பலமான கோட்டைகள்‌.
இருந்ததாலும்‌ அவர்களுக்கு உதவி செய்வதாக, “முனாபிகூன்‌”
என்ற நயவஞ்சகர்கள்‌ வாக்குறுதி அலித்திருந்ததாலும்‌, அவர்கள்‌
முஸ்லிம்களுக்குத்‌ தீங்கு செய்யத்‌ துணீந்திருந்தார்கள்‌..

அவர்கள்‌ ஒயாது முஸ்லிம்களூக்குத்‌ தொல்லை கொடுத்துக்‌
கொண்டிருந்தார்கள்‌. பெருமானார்‌ அவர்களின்‌ உயிருக்கும்‌ ஆபத்து.
உண்டாக்க இரகசியமாகச்‌ சூழ்ச்சி செய்து வந்தார்கள்‌.

அவர்களை அடக்க வேண்டும்‌ என்ற நோக்கத்தோடு பெருமானார்‌
சில தோழர்களுடன்‌ சென்று அவர்களுடைய கோட்டைகளை
முற்றுகை இட்டார்கள்‌. பதினைந்து மாதங்கள்‌ வரை முற்றுகை
நீடித்தது.

பனூநலீர்‌ கூட்டத்தார்‌ தப்புவதற்கு வழி இல்லாததால்‌
பெருமானாரிடம்‌ ஒரு தூது அனுப்பினார்கள்‌. அதாவது
மதீனாவைவிட்டுத்‌ தாங்கள்‌ வெளிநாட்டுக்குப்போய்‌ விடுவதாகவும்‌,
ஆனால்‌ தங்கள்‌ ஒட்டகைகள்‌ சுமக்கும்‌ அளவுக்குப்‌ பொருள்களை
மட்டும்‌ எடுத்துச்‌ செல்வதற்கு அனுமதி தரவேண்டும்‌ என்று
சொல்லி அனுப்பினர்‌.

அதற்குப்‌ பெருமானார்‌ அவர்கள்‌ சம்மதம்‌ அளித்தார்கள்‌,

பூதன்‌ கூட்டத்தினர்‌ ஏரனமான பொருட்களையும்‌ வீட்டுக்‌
கதவுகளைக்‌ கூடப்‌ பெயர்த்து எடுத்துக்கொண்டும்‌, வெளியேறி.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>iofukbjoxl2jl5pj991mbaywflgqgfz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11.pdf/201</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668638</id>
    <revision>
      <id>1987069</id>
      <timestamp>2026-11-05T16:09:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Desappan sathiyamoorthy</username>
        <id>14764</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;நாட்டரசனின் குதிரைகளைப் பராமரித்தான். பின், நடந்த பாரதப் போரில் சகுனியின் மகனான சௌபலனைக் கொன்று சகுனியின் குடும்பத்தை வேரறுத்தான்.  பா...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987069</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8049" sha1="srsyfhjbjsom7r0gxqtwq4bajk2bhkr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Desappan sathiyamoorthy&quot; /&gt;{{rh|நகுவர்‌|173|நகுவர்‌}}&lt;/noinclude&gt;நாட்டரசனின் குதிரைகளைப் பராமரித்தான். பின், நடந்த பாரதப் போரில் சகுனியின் மகனான சௌபலனைக் கொன்று சகுனியின் குடும்பத்தை வேரறுத்தான்.

பாரதப் போருக்குப் பின் பெற்ற அரசை நன்முறையில் அரசாட்சி செய்த பாண்டவர்கள் திரௌபதியுடன் மரவுரிதரித்துக் காட்டிற்குப் போனார்கள். மகாப்பிரசுத்தானம் என்னும் இந்நீண்ட நெடும் பயணத்தால் சகாதேவனுக்குப் பின் நகுலன் இறந்தனன். நகுலன் தன்னை அழகுள்ளவன் என நினைத்துச் செருக் குற்றதால் இந்நிலையடைந்ததாகத் தெரிகிறது (பாகவதம்).

நகுலன் அவன் சகோதரர்களுடன் இணைத்த நிலையில் சாதகக் கதைகளிலும் பேசப்படுகிறான்.
{{Right|&lt;b&gt;இரா.பா.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;நகுலன்‌&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;நகுவர்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;நகுவர்:&lt;/b&gt;}} வட அமெரிக்காவையும் தென் அமெரிக்காவையும் இணைக்கும் நிலப் பகுதியில் வாழும் தொன்மைக் குடியினரே நகுவர் (Nahuas). நகுவர் என்ற பெயர், ஏழு தொன்மைக் குடிகளின் பொதுப் பெயராகும். இவ்வேழு குடியினருள் மிகச் சிறப்பு வாய்ந்தவர்கள் அசுதெக்குகள் (Aztecs), இவர்கள் மாயா (Maya) இனத்தவர்களைப் போன்றே தனி நாகரிகத்தைப் பெற்றிருந்தனர். ஆனால், கி.பி. 16–ஆம் நூற்றாண்டில இசுபானியர்களால் (Spaniards) அசுதெக்குகள் அழிக்கப்பட்டனர். ஆயினும் இவர்கள் பேசிய நகுவாட்டுல் (Nahuatl) மொழி இன்றும் ஒரு மிலியன் நகுவர்களால் பேசப்படுகின்றது.

{{Css image crop
|Image = வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11.pdf
|Page = 201
|bSize = 480
|cWidth = 134
|cHeight = 204
|oTop = 322
|oLeft = 57
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|நகுவச் சிறுவர்கள்}}

நகுவர்களின் வீடுகள் ஓர் அறையைக் கொண்ட சிறு வீடுகளே. வைக்கோல் போன்ற மெல்லிய தாவர வகைத் தட்டுகளையும் மண்ணையும் கலந்து செய்யும் பெரும் மண் கட்டிகளால் வீட்டுச் சுவர்களை எழுப்புகின்றனர். ஒவ்வொரு வீட்டை ஒட்டியும் ஒரு சாய்வான கால்நடைக் கொட்டகை அமைக்கப்படும். இவர்கள் விரும்பி வளர்க்கும் பசுக்கள், கோவேறு கழுதைகள், கோழிகள், வான் கோழிகள், பன்றிகள் முதலானவற்றிற்கு இவ்விடம் பாதுகாப்பளிக்கிறது.

நகுவர்களின் பொருளாதாரத்தில் தோட்டப் பயிர்கள் குறிப்பிடத்தக்க பங்கைப் பெற்றுள்ளன இவற்றை விளைவிப்பதற்குப் பரந்த நிலத்தையோ பண்பட்ட நிலத்தையோ இவர்கள் தேடுவதில்லை, ஒவ்வொரு வீட்டிற்கருகிலுமுள்ள இடங்களில் இப்பயிர்கள் பயிர் செய்யப்படுகின்றன. தோட்டப் பயிர்களைத் தவிர இவர்களின் நிலங்களில் மக்காச்சோளத்தைப் பெருமளவு விளைவிக்கின்றனர். இது இவர்களது, முதன்மையான பயிர், நிலம் ஒவ்வொரு குடும்பத்தவருக்கும் என்று தனித் தனியாக இருந்தாலும் வேளாண் பணிகளைப் பெரும்பாலும் கூட்டாகச் சேர்ந்து செய்கின்றனர்.

நகுவர்களின் பண்பாட்டில் சிறப்புக் கூறாகத் திகழ்வது அவர்களது மருத்துவ முறையாகும். இம்முறை கொலம்பசு காலத்திற்கு முந்திய (Pre–Columbian) கால முறையிலிருந்து வருவதாகும். இம்மருத்துவ முறை மிகவும் வளர்ச்சி பெற்றது என மதிக்கப்படுகிறது. ‘குரந்தராசு’ (Curendaras) என்ற மருத்துவர்கள் நோய்க்குத் தக்க மருந்துகளைக் குறிப்பிடுகின்றனர். மூலிகைகள், பூக்கள், இலைகள், மரப்பட்டைகள், தாவர எண்ணெய்கள் முதலானவற்றின் மூலம் அனைத்து வகையான நோய்களும் குணப்படுத்தப்படுகின்றன. இவர்களது மருத்துவ முறையில் வெப்ப ஆவிக் குளியல் (Steam bath) மிகவும் சிறப்புப்பெற்றது. ஒரு சிறிய இடத்தில் நான்கைந்து பேர் அமர்ந்தபின் அவ்விடத்திற்கு மேல் நீரைக் காய்ச்சும்போது வெளிவரும் ஆவியை அறைக்குள் செலுத்துவர். இவ்வாவியில் இருப்பதால் பல நோய்கள் நீங்குகின்றன என நம்புகின்றனர். குறிப்பாக, குழந்தைப் பேற்றுக்குப்பின் பெண்கள் சில சடங்குகளைச் செய்தபின் ஆவிக்குளியலை மேற்கொள்கின்றனர்.

மந்திரமும் சடங்குகளும் இவர்களிடையே மிகுந்துள்ளன. தீரா நோய்களை மந்திரம் மூலம் குணப்-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>srsyfhjbjsom7r0gxqtwq4bajk2bhkr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11.pdf/202</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668639</id>
    <revision>
      <id>1987070</id>
      <timestamp>2026-11-05T17:19:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Desappan sathiyamoorthy</username>
        <id>14764</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;படுத்த முடியும் எனக் கருதுகின்றனர். காற்றில் வாழும் ஒருவகை ஆவியே தீய நோய்களுக்குக் காரணமாக உள்ளது என்றும், அதனை விரட்டுவதற்கு மூலிகைக...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987070</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="11164" sha1="ixoley678ziuli1yp4g73f6lco8a1n4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Desappan sathiyamoorthy&quot; /&gt;{{rh|நங்கபர்வத சிகரம்‌|174|நச்சினார்கினியர்‌}}&lt;/noinclude&gt;படுத்த முடியும் எனக் கருதுகின்றனர். காற்றில் வாழும் ஒருவகை ஆவியே தீய நோய்களுக்குக் காரணமாக உள்ளது என்றும், அதனை விரட்டுவதற்கு மூலிகைகள் கலந்த நீரில் குளித்துவிட்டுச் சில சடங்கு நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி அந்த ஆவியை அமைதிப் படுத்தலாம் என்றும் கூறுவர். ஆவிகளை அமைதிப்படுத்துவதற்கு உணவு, பூஞ்சுருட்டு (Cigarette) முதலானவற்றைப் படையல்களாக வைக்க வேண்டியது அவசியம் என்பர்.

நகுவர்களின் தொன்மை மருத்துவமுறை காலத்தால் அழிந்து வருகிறது. அமெரிக்க நகர நாகரிகத்தின் தாக்கத்தினால் மேலை நாட்டு நவீன மருத்துவ முறைகள் பரவத் தொடங்கியுள்ளன. நகுவர்கள் கலைத் தொழில்களில் வல்லவர்கள். குறிப்பாக, ஆடை நெய்வதில் இவர்கள் திறமையானவர்கள். இவர்கள் அணியும் மரபு உடைகளைக் காணும்போது அதன் வேலைப்பாடுகளின் திறனை அறியமுடியும். ஆண் பெண் இருபாலாருமே நெய்யும் தொழிவில் ஈடுபடுகின்றனர்.
{{Right|&lt;b&gt;சீ.ப.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;நகுவர்‌&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;நங்கபர்வத சிகரம்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;நங்கபர்வத சிகரம்&lt;/b&gt;}} இமயமவைத் தொடரில் உள்ள ஒரு சிகரம். இது பாகிசுத்தானில் உள்ள பஞ்சாபுப் பகுதியில் உள்ளது. இதன் உயரம் 8,131.3 மீ. உலகில் உள்ள சிகரங்களில், உயரத்தைப் பொறுத்தவரை இது ஏழாம் இடத்தைப் பெறுகிறது. ஒரு செருமானிய ஆசுத்திரிய மலையேறுங்குழு 1953–இல் இதன் உச்சியை அடைந்தது. இந்தச் சிகரத்தின் வடக்கில் சிந்து ஆறும், கிழக்குச் சரிவில் பனியாறும் ஓடுகின்றன.
{{Right|&lt;b&gt;தெ.பா.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;நங்கபர்வத சிகரம்&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;நச்சர்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;நச்சர்:&lt;/b&gt;}} திருக்குறளுக்கு உரையெழுதிய ஆசிரியர்களுள் ஒருவர். ‘தருமர் மணக்குடவர் தாமத்தர் நச்சர்’ எனத் தொடங்கும் ஒரு பழைய வெண்பா திருக்குறளுக்கு உரை எழுதியவர் எனக் கருதப்பெறும் பதின்மர் பெயரையும் தொகுத்துக் கூறுகிறது. தொல்காப்பியம், பத்துப்பாட்டு, சிந்தாமணி முதலியவற்றிற்கு உரை எழுதிய நச்சினார்க்கினியரைச் சுருக்கமாக நச்சர் எனக் குறிப்பிடும் மரபுண்டு. அதனால், திருக்குறள் உரையாசிரியராகக் கருதப்படும் நச்சரும் தொல்காப்பிய உரையாசிரியராகிய (நச்சினார்க்கினியரும்) நச்சரும் ஒருவர் எனச் சிலர் கருதினர். ஆயினும், ஆய்வாளர்கள், இருவரும் வெவ்வேறானவர் என்பதனைத் தெளிவுபடுத்தியுள்ளனர்.

நச்சர் எழுதியதாகக் கூறப்படும் திருக்குறள் உரை இன்று கிடைக்கவில்லை. திருக்குறள் உரை வளம், திருக்குறள் உரைக் கொத்து ஆகிய நூல்களில் கடவுள் வாழ்த்து அதிகாரத்திலமைந்த இரு குறள்களுக்கான நச்சர் உரைகளை அவற்றின் பதிப்பாசிரியர்கள் காட்டியுள்ளனர். அவ்விருகுறள் உரைகளும் நச்சருடையன எனக் காட்டப் பெற்றிருப்பினும், பிற குறள்களுக்கு அவருரை கிடைக்காமையால் அவற்றை அவ்வாறு கொள்ளத் தயங்குவர் சிலர். ‘இருள்சேர்’ என்னும் குறளுக்கு, ‘அஞ்ஞானம் பற்றி எழாநின்ற இருவினைகளும் மெய்த்தன்மை வாய்ந்த சிவபிரானது திருப்புகழைப் பாராட்டுவானிடத்துச் சேரா’ என்பதும், ‘பொறிவாயில்’ என்னும் குறளுக்கு ‘ஐம்பொறிகளின் வழியாக நுகரப்படும் ஐம்புலன்களையும் வென்றானது பொய்நீங்கிய ஒழுக்க நெறியில் நின்றார் இகத்திலும் பரத்திலும் நெடுங்காலம் வாழ்வார்’ என்பதும் நச்சர் உரைகளாகக் காட்டப்பட்டுள்ளன. இறைவன் என்பதற்குச் சிவபிரான் என்று கூறுவது கொண்டு இவர் சைவசமயத்தவர் ஆகலாம். என்பதனை உணர்தல் கூடும்.
{{Right|&lt;b&gt;அ.மா.ப.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;நங்கபர்வத சிகரம்‌&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;நச்சினார்க்கினியர்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;நச்சினார்க்கினியர்:&lt;/b&gt;}} புகழ்வாய்ந்த உரையாசிரியர்களுள் ஒருவர் நச்சினார்க்கினியர். இவர் மதுரையைச் சேர்ந்தவர் என்பதும், பிராமணர் வகுப்புகளுள் ஒன்றாகிய பாரத்துவாசப் பிரிவைச் சேர்ந்தவர் என்பதும், ‘மதுரையாசிரியர் பாரத்து வாசி நச்சினார்க்கினியர்’ என இவர் உரைவரைந்த நூல்களின் பகுதிகள் தோறும் இடம் பெற்றுள்ள தொடரால் இனிது விளங்கும்.

&lt;b&gt;வரலாறு:&lt;/b&gt; ‘நச்சினார்க் கினியர் போலும் நாகவீச் சரவ னாரே’ எனத் தேவாரத்திலும் (திருநா. திருநாகேச்சரம்), ‘நச்சினார்க் கினியாய் போற்றி’ எனக் காஞ்சிப் புராணத்திலும் (சத்ததான.11) வரும் தொடர்களால் சிவபெருமானை, ‘நச்சினார்க்கு இனியனாகக்’ கூறப்பட்டுள்ளமை விளங்கும். இத்தொடர்க் குறிப்புக்கு ஏற்றவாறு, இவர் சைவ நெறி சார்ந்தவர் என்பற்கு இவருரையில் சான்றுகள் பல உள்ளன. அன்றியும், சீவக சிந்தாமணி உரைச் சிறப்புப் பாடலில் ‘நவின்ற வாய்மை நச்சினார்க் கினியன்’ என முடியும் பகுதியால் இச்செய்திகள் விளக்கமாம்.

&lt;b&gt;உரைகண்ட நூல்கள்:&lt;/b&gt; நச்சினார்க்கினியர் தொல்காப்பியம், பத்துப்பாட்டு, கலித்தொகை, சிந்தாமணி ஆகிய நூல்களுக்கு உரைகண்டுள்ளார். குறுந்தொகையில் பேராசிரியர் எழுதாமல் விடுத்த இருபது பாடல்களுக்கு உரைகண்டார் என்பர். அவ்வுரை கிடைக்கவில்லை.

தொல்காப்பியத்தில் எழுத்ததிகாரம் சொல்லதிகாரம் இரண்டற்கும் முழுமையாக இவருரை கிடைத்துளது. பொருளதிகாரத்தில் அகத்திணையியல், புறத்திணையியல், களவியல், கற்பியல், பொருளியல் ஆகியவற்றுக்கும் செய்யுளியலுக்கும் இவருரை கிடைத்துளது. மெய்ப்பாட்டியல், உவமயியல், மரபியல் ஆகிய மூன்று இயல்களுக்கும் இவருரை கிடைத்-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ixoley678ziuli1yp4g73f6lco8a1n4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11.pdf/203</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668640</id>
    <revision>
      <id>1987071</id>
      <timestamp>2026-11-05T17:48:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Desappan sathiyamoorthy</username>
        <id>14764</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;திலது. எனினும், இவ்வியல்களுக்கும் உரை வரைந்தமை இவர்தம் உரையால் அறிய வருகின்றது.  பத்துப்பாட்டு, கலித்தொகை ஆகிய இரண்டற்கும் இவருரை முழு...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987071</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10565" sha1="anqpzpvr0jv5ztsdhzk37nxa21djg47" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Desappan sathiyamoorthy&quot; /&gt;{{rh|நச்சினார்க்கினியர்‌|175|நச்சினார்க்கினியர்‌}}&lt;/noinclude&gt;திலது. எனினும், இவ்வியல்களுக்கும் உரை வரைந்தமை இவர்தம் உரையால் அறிய வருகின்றது.

பத்துப்பாட்டு, கலித்தொகை ஆகிய இரண்டற்கும் இவருரை முழுமையாகக் கிடைத்துளது. இவ்வாறே சிந்தாமணிக்கும் முழுவுரை கிடைத்துள்ளது. குறுந்தொகைக்குப் பேராசிரியர் உரை கிடையாமை போலவே, இவருரையும் கிடைத்திலது.

மூல நூலாசிரியர்க்கு ஒப்பான பெருமை, உரையாசிரியர்க்கும் உண்டு. மூலநூலை விளக்கம் செய்து பரப்புநராக உரையாசிரியர்கள் இருந்ததுடன், மூல நூல்களை அழியாமல் காத்தவராகவும் இருந்தனர். பத்துபாட்டின் மூலத்தை, உரையில் இருந்து பிரித்தெடுத்தே, அமைத்துக் கொள்ள நேர்ந்தது என்பதை அறிந்தால் மூல நூலை உரையாசிரியர்கள் காத்த காவற் கடமை இனிது விளங்கும். உரை காணப்பட்ட நூல்களே பெரும்பாலும் அழிவினின்றும் காக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை அறிபவர் உரையாசிரியர்களின் தொண்டினைக் குறைத்து மதிப்பிடார்.

&lt;b&gt;தனிப்பெருந் தொண்டு:&lt;/b&gt; நச்சினார்க்கிலியச், முற்றாகத் தம் வாழவைக் கல்விக்கெனவே ஒதுக்கிய உயர்வாளர்; வடமொழியும் தேர்ந்தவர்; தமிழ் நூற் கடற்பரப்பில் ஒரு கலம் செலுத்திக் கரைகண்ட உரவோர். அவர் காலம் வரையில் தோற்றமுற்று நின்ற நூல்களையெல்லாம் முழுமையாகக் கற்று நெஞ்சக் களஞ்சியத்தில் அல்லது கருதுவத்தில் வைத்துக் கொண்டு வேண்டியவற்றை வேண்டிய இடத்தெல்லாம் நட்பின்றி வழங்கிய தனிப்பெரு வள்ளல், இவரால் அறியப்பட்ட நூல்களும், வரலாற்றுக் குறிப்புகளும் பழக்க வழக்கங்களும் எண்ணற்றவை. உரையெழுதுவதையே பிறவி நோக்கமாகவும், தகவார்ந்த தவமாகவும் கொண்ட தனிப் பெருந் தன்மையர் என்பது இவர் எழுதியுள்ள உரைப்பரப்பைக் காண எளிதில் தெளிவாம். இதனாலேயே ‘உச்சிமேல் புலவர் கொள் நச்சினார்க்கினியர்’ எனப் பாடு புகழ் பெற்றார். ‘நச்சினார்க்கினியன் நாவின் நல்லுரை கொள்வர் நல்லோர்’ என்று பாராட்டி, இவர்தம் உரைக் கொடையைக் கைம்மாறு வேண்டாக் கடப்பாடுடைய மழைக் கொடையுடன் புலவர்கள் ஒப்பிட்டு உரைத்தனர்.

&lt;b&gt;ஒரு நூலுக்கு ஈருரை:&lt;/b&gt; நச்சினார்க்கினியர் சமணப் பெருங்காப்பியமாகிய சிந்தாமணிக்கு உரை கண்டமை அவர்தம் சமயச் சால்பை நன்கு விளக்கும். ‘சமயங் கடந்தது மொழித் தொண்டு’ என்பதைத் தம் செயலால் காட்டியவர் நச்சினார்க்கினியர். முதற்கண் சிந்தாமணிக்கு ஓர் உரை கண்டார் என்றும், அவ்வுரை அச்சமயக் கோட்பாடுகள் சிலவற்றுக்குப் பொருந்தி வாராமல் இருந்ததென்றும், அதனால் சமண சமயம் சார்ந்து அச்சமய நூல்களை முறையே கற்று மீளவும் ஒருரை எழுதி அச்சமயச் சான்றோர் பாராட்டுமாறு வழங்கினார் என்றும் அறியவரும் செவிவழிச் செய்தியால், ஒரு நாலுக்கு மரபுப்படி உரைகாண்டற்காக அவர் எடுத்துக் கொண்ட இனிய முயற்சிகள் விளங்கும். இவற்றை நினைவார், நல்ல பல பாடங்களைப் பயில்வார் எனலாம்.

&lt;b&gt;உரைகண்ட வகை:&lt;/b&gt; தொல்காப்பிய உரையில் ‘சிந்தாமணியுள் யாம் கூறிய உரைகள் பலவற்றானும் உணர்க’ (தொல். செய். 210, 211, 238) என்று கூறுவதால் தொல்காப்பியத்திற்கு உரை செய்யுமுன்னரே, சிந்தாமணிக்கு உரை செய்தார் என்பது விளங்கும். சிந்தாமணி உரையில் (72, 892, 1913, 2690) ‘தொல்காப்பியத்தில் கூறினாம்’ என்று கூறுவதால், சிந்தாமணிக்கு முன்னர்த் தொல்காப்பியத்திற்கு உரை கண்டமை விளங்கும். இதனை ஆய்ந்த பதிப்பாசிரியர் டாக்டர் உ.வே. சாமிநாதையர், ‘தொல்காப்பியத்திற்கு உரை இயற்றுமுன் சிந்தாமணிக்கு முதன்முறை உரை இயற்றியதையும், இரண்டாம் முறை இவர் அந்நூலுக்கு உரை இயற்றிய பின் இயற்றியதையும் ஒருவகையாகப் பார்த்தால், மேற்கூறிய வரலாற்றை வலியுறுத்தி நிற்றல் காண்க’ என்பார். மேற்குறித்த வரலாறு என்பது இருமுறை சிந்தாமணிக்கு உரை கண்டமை.

&lt;b&gt;மேற்கோள்:&lt;/b&gt; இற்றை நாளில் வழக்கில் இல்லாத பல நூல்களை உரைகளில் ஆங்காங்கு எடுத்துக் காட்டியுள்ளார். அவிநயம், கடகண்டு, குணநாற்பது, கூத்தநால், சிறுகுரீஇயுரை, தந்திரவாக்கியம், திருவுலாப்புறம், நாடக நூல், பூதத்தார் அவையடக்கு, பூதபுராணம், பெரும்பொருள் விளக்கம், மாபுராணம், மோதிரப்பாட்டு, வாழ்நூல், வசைக்கடம், வசைக்கூத்து, வளையாபதி, விளக்கத்தார் கூத்து என்பவை சில.

&lt;b&gt;வரலாற்றுக் குறிப்புகள்:&lt;/b&gt; ஒருவன் மேற்சென்றுழி ஒருவன் எதிர்செல்லாது தன்மதிற்புறத்து வருந்துணையும் இருப்பின் அது உழிஞையின் அடங்கும். அது ‘சேரமான் செல்லுழித் தகடூரிடை அதியமான் இருந்ததாம்’ எனலும் (புறத்.7), இது ‘அதியமானாற் சிறப்பெய்திய பெரும்பாக்கனை மதியாது சேரமான் முனைப்படை நின்றானைக் கண்டு அரிசில் கிழார் கூறியது’ எனக் ‘கையகந்தமரும்’ என்னும் தகடூர் யாத்திரைப் பாடலைக் காட்டுவதும் (புறத். 8), ‘இராமன் இலங்கை கொள்வதன் முன் வீடணற்குக் கொடுத்த துறையும் அது’ என்று ‘கொள்ளார் தேஎங் குறித்த கொற்றம்’ என்பதை விளக்குவதும் (புறத். 12), ‘குருகுல வேந்தனைக் குறங்கறுத்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>anqpzpvr0jv5ztsdhzk37nxa21djg47</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11.pdf/204</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668641</id>
    <revision>
      <id>1987072</id>
      <timestamp>2026-11-05T19:05:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Desappan sathiyamoorthy</username>
        <id>14764</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;ஞான்று இரவு ஊரெறிந்த பாஞ்சாலரையும் பஞ்சவர் மக்கள் ஐவரையும் கொன்று வெற்றி கொண்ட அச்சுவத்தாமாவின் போர்த்தொழில் போல்வன’ என்று ‘நல்லிசை...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987072</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10984" sha1="edukdudew2dsvxjxqel7zhowd6amjls" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Desappan sathiyamoorthy&quot; /&gt;{{rh|நச்சினார்க்கினியர்‌|176|நசீர்‌ அக்பராபாதீ}}&lt;/noinclude&gt;ஞான்று இரவு ஊரெறிந்த பாஞ்சாலரையும் பஞ்சவர் மக்கள் ஐவரையும் கொன்று வெற்றி கொண்ட அச்சுவத்தாமாவின் போர்த்தொழில் போல்வன’ என்று ‘நல்லிசை நிலைக்குக் கூறுவதும்’ (புறத். 17) இன்ன பிறவும் இவர்தம் வரலாற்றுத் திறத்திற்குச் சான்று பகர்வனவாம்.

&lt;b&gt;உரைவளம்:&lt;/b&gt; இலக்கியம் படைப்பார் போல இவர் எழுதும் உரைவளத்திற்கு ஒரு சான்று. ‘காரும் மாலையும் முல்லை’ என்பது தொல்காப்பிய அகத்திணையியலில் வரும் ஒரு நூற்பாவின் தொடர்.

பிரிந்து மீளும் தலைவன் திறமெல்லாம் பிரிந்திருந்த கிழத்தி கூறுதலே முல்லைப் பொருளாயும், பிரிந்து போகின்றான் திறங் கூறுவனவெல்லாம் பாலையாகவும் வருதலின் அம்முல்லைப் பொருளாகிய மீட்சிக்குந் தலைவி இருத்தற்கும் உபசாரப்படுவது கார்காலமாம். என்னை? வினைவயிற் பிரிந்து மீள்வோன் விரைபதித் தேர் ஊர்ந்து பாசறையினின்று மாலைக் காலத்து ஊர்வயின் வரூஉம் காலம் ஆவணியும் புரட்டாதியும் ஆதலின், அவை லெப்பமும் தட்பமும் மிகாது இடைநிகர்த்தவாகி ஏவல் செய்துவரும் இளையோர்க்கு நீரும் நிழலும் பயத்தலானும் ஆர்பதம் மிக்கு நீரும் நிழலும் பெறுதலிற் களி சிறந்து மாவும் புள்ளும் துணையோடு இன்புற்று விளையாடுவன கண்டு தலைவர்க்கும் தலைவிக்கும் காமக் குறிப்பு மிகுதலானும் என்பது. புல்லை மேய்ந்து கொல்லேற்றோடே புனிற்றாக் கன்றை நினைத்து மன்றிற்புகுதரவும் தீங்குழல் இசைப்பவும் பந்தர் முல்லை வந்து மணங் கஞற்றவும் வருகின்ற தலைவர்க்கும் இருந்த தலைவிக்கும் காமக் குறிப்புச் சிறத்தலின் அக்காலத்து மாலைப் பொழுதும் உரித்தாயிற்று என்கிறார்.

தொல்காப்பியரி தமிழ் இலக்கணம் கூறுபவர். அவர், காலம், உலகம் முதலிய சொற்களுக்கு இலக்கணம் கூறுகிறார். இச்சொற்கள் வடசொற்கள் எனக் கருதினாரும் இருந்தனர். அதனால், அவர்களைத் தெளிவிப்பதற்காகக் ‘காலம், உலகம்’ என்பன வடசொற்கள் அல்ல; ஆசிரியா வடசொற்களை எடுத்தோதி இலக்கணம் கூறார் ஆகலின் என்று உறுதி மொழிகின்றார்.

‘அமிழ்தினும் இனிய தமிழ்மடவரல்செய் அருந்தவத்தின், பெரும் பயனாக அவதரித் தருளிய மகோபகாரி’ என்றும், ‘எவனால வாயிடைவந்தமுதவா யுடையானென இளம்பப் பெற்றோன், எவன் பண்டைப் பனுவல் பல இறவாது நிலவ வுரை யெழுதி ஈந்தோன், எவன் பரம உபகாரி, எவன் நச்சினார்க்கினியன் எனும் பேராளன்’ என்று உ.வே சாமிநாதையர் இவர் புகழ் பரவுதல் அறியத்தக்கது,

நச்சினார்க்கினியர், இளம்பூரணர், பேராசிரியர், சேனாவரையர் ஆகியோரைதி தம் உரையில் குறிப்பிட்டு எழுதுகின்றார். பரிமேலழகர் உணரயை மறுத்தும் உரைக்கின்றார் (திருமுரு 106). இவர் காலம் கி.பி. 14-ஆம் நூற்றாண்டு எனல் தகும்.
&lt;b&gt;இரா.இ.&lt;/b&gt;
&lt;section end=&quot;நச்சினார்க்கினியர்‌&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;நச்சுமனார்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;நச்சுமனார்:&lt;/b&gt;}} இவர் திருக்குறளின் சிறப்புகளை கூறிப் பாராட்டும் பாக்களைக் கொண்ட திருவள்ளுவமாலையில் இடம்பெற்றுள்ள ஒரு தமிழ்ப்புலவர். எழுத்தசை சீர் அடி எனத் தொடங்கும் இவரது திருவள்ளுவ மாலைச் செய்யுள், எழுத்து அசை சீர் அடி, சொற்பொருள், யாப்பு, வனப்பு, அணி, வண்ணம் என யாப்பிலக்கணம் கூறும் யாப்பியல் சிறப்புகள் ஒன்றும் குறைபடாது அமைந்துள்ள நூல் திருக்குறள் என்று அதனைச் சிறப்பிக்கின்றது. இவரை அடுத்துத் திருவள்ளுவமாலையில் அக்காரக்கனி நச்சுமனார் என்பார் பெயரில் ‘கலை நிரம்பிக் காண்டற்கு இனிதாய்’ எனத் தொடங்கும் ஒரு வெண்பா இடம் பெற்றுள்ளது. இவர் அவரினும் வேறுபட்டவராவர் என்பதனைத் தெளிவுபடுத்துவதற்காகவே அக்காரக்கனி என்னும் அடைமொழி சேர்த்துக் குறிப்பிடப் பெற்றுள்ளார்.
{{Right|&lt;b&gt;அ.மா.ப.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;நச்சுமனார்&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;நச்செள்ளையார்&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;நச்செள்ளையார்:&lt;/b&gt;}} காண்க: காக்கைபாடினியார் நச்செள்ளையார்.
&lt;section end=&quot;நச்செள்ளையார்&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;நசீர் அக்பராபாதீ&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;நசீர் அக்பராபாதீ:&lt;/b&gt;}} நாட்டுப் பற்றும் புதிய முறையில் கவிபாடும் திறமையும் பெற்றிருந்த நசீர் அக்பராபாதீ (Nazri–Akbrabadi) என்ற உருதுக் கவிஞர் கி.பி. 1740 முதல் 1830 வரை, இந்தியாவின் உத்தரப்பிரதேச மாநிலத்தில் வாழ்ந்தார். இவருடைய இயற்பெயர் வலீ முகம்மது. நசீர் அக்பரா பாதீ என்பது இவர் அமைத்துக் கொண்ட புனை பெயராகும். அக்பராபாது (இக்கால ஆக்ரா) என்னும் ஊரில் இவர் வாழ்ந்தார். இவர் இசுலாமிய சமயத்தவராக இருந்தபோதிலும் மற்றச் சமயங்களை வெறுக்கவில்லை; விரும்பவும் செய்தார். இவருடைய கவிதைகள் இன்றும் எடுத்தாளப்பெறும் பெருமை பெற்றவை. இசுலாமிய மதபோதகர்கள் இவருடைய கவிப்பகுதிகள் சிலவற்றை எடுத்துக்காட்டிச் சமய விளக்கம் தந்து வருகிறார்கள். இவருடைய கவிதைகளில் இசுலாமிய மத விழாக்களைப் பற்றியவை சிறப்பாகக் குறிப்பிடத்தக்கன. அன்றாட நிகழ்ச்சிகளை அழகாகச் சிறப்பிக்கும் இவர்தம் ஆற்றல் போற்றற்குரியது. அக்காலத்திய ஆக்ராவின் தன்மையை அறிந்துகொள்ள இவர் கவிதைகள் உதவுகின்றன. ஆதலால், வரலாற்றறிஞர்களுக்கு இவர் ஆக்கிய பாக்கள் மூலச்சான்றாக உள்ளன. சமய வெறுப்பு இல்லாத இவர், இந்து தெய்வமான கண்ணனைப் பற்றியும் பாடியுள்ளார். இவருடைய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>edukdudew2dsvxjxqel7zhowd6amjls</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11.pdf/205</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668642</id>
    <revision>
      <id>1987073</id>
      <timestamp>2026-11-05T19:31:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Desappan sathiyamoorthy</username>
        <id>14764</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;கவிதைகளிற் சில, சிறுவர் மிகவும் விரும்பத்தக்கனவாக உள்ளன. இந்து-இசுலாமிய சமய ஒற்றுமைக்கு உதவிய பெரியார்களுள் இவரும் ஒருவர். இவர் பாரசீக...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987073</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9425" sha1="ecz5jwx2zqon0sedrt3ew589gg5c640" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Desappan sathiyamoorthy&quot; /&gt;{{rh|நசீரீ நைசாப்பூரீ|177|நசுரூல்‌ இசுலாம்‌, காசி}}&lt;/noinclude&gt;கவிதைகளிற் சில, சிறுவர் மிகவும் விரும்பத்தக்கனவாக உள்ளன. இந்து-இசுலாமிய சமய ஒற்றுமைக்கு உதவிய பெரியார்களுள் இவரும் ஒருவர். இவர் பாரசீகச் சொற்களைவிட மிகுதியாக இந்தியச் சொற்களையே தம் கவிதைகளில் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

இவர் ஆக்கியுள்ள கவிதைகளில், பாரசீக மரபை விட இந்திய மரபே மிகுதியாகப் பின்பற்றப்பட்டுள்ளதைக் காணலாம். அக்காலத்தில் மிகச் சிறந்தவர்களாக ஏழு உருதுக் கவிஞர்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டிருந்தனர். அவர்களுள் நசீர் அக்பராபாதீயும் ஒருவர். இவர் கவிதைகள், பாரசீகம், இந்தி, உருது ஆகிய மும் மொழிகளில் இருப்பதைக் காணலாம்.
{{Right|&lt;b&gt;தெ.பா.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;நசீர் அக்பராபாதீ&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;நசீரீ சைநாப்பூரீ&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;நசீரீ சைநாப்பூரீ:&lt;/b&gt;}} இப்புனை பெயர் பாரசீகக் கவிஞரான குவாசா முகம்மது உசைன் என்பாருக்குரியது. பாரசீகத்தில் தைசாப்பூரில் பிறந்த நசீரீ நைசாப்பூரீ (Naziri Naishapuri) இளமையிலேயே தம் தந்தையை இழந்துவிட்டதால், பிழைப்பை நாடி, ஈராக்கு நாட்டுக்குச் சென்றார். இந்தியாவில் சலாலுதீன் அக்பர் என்னும் முகலாயப் பேரரசர் ஆட்சி புரிந்து கொண்டிருந்தபோது நசீரீ இந்தியாவுக்குச் சென்றார். சகாங்கீர் பேரரசரும் (Jahanghir) அப்துர் இரகீம்கான்-இ-கானான் என்னும் செல்வரும் நசீரீயை ஆதரித்தனர். இந்த ஆதரவுக்கு முக்கிய காரணம் நசீரீயின் சிறந்த கவிபாடும் திறனே யாகும். தெளிந்த நடையில் கற்பனைத் திறம் கொண்டு இவர் எழுதியுள்ள பாரசீகக் கவிதைகள் பல அறிஞர்களால் போற்றப்பட்டுள்ளன. கி.பி. 1613-இல் இவர் இறப்பதற்குப் பத்து ஆண்டுகள் முன்னதாக மெக்காவிற்கு புனிதபயணத்தை மேற்கொண்டார். பிறகு இந்தியா திரும்பி, குசராத்து மாநிலத்தில் உள்ள அகமதாபாது நகரில் தம் வாழ் நாளைப் பயனுள்ள வகையில் கழித்து வந்தார். சகாங்கீர் பேரரசனிடம் பாராட்டும் அன்பளிப்பும் பெற்ற கவிஞர்களுள் இவரும் ஒருவர்.
{{Right|&lt;b&gt;தெ.பா.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;நசீரீ நைசாப்பூரீ&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;நசுருல் இசுலாம், காசி&quot;/&gt;
{{dhr}}
{{larger|&lt;b&gt;நசுருல் இசுலாம், காசி:&lt;/b&gt;}} இருபதாம் நூற்றாண்டுத் தலையாய வங்க மொழிக் கவிஞர்களுள் காசி நசுருல் இசுலாமும் (Kazi Nazrul Islam) ஒருவர். இவர் ‘புரட்சிக்கவி’, ‘மக்கள் கவி’ என வங்க மக்களால் சிறப்பித்துப் போற்றப்படுகிறவராவார்.

இன்றுள்ள மேற்குவங்க மாநிலத்தின் பர்டுவான் மாவட்டத்திலுள்ள கருவியா என்ற கிராமத்தில் கி.பி 1899-ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். இவருடைய தந்தையின் பெயர், காசிபக்கிரி அகமது; தாயார் பெயர் சகேதாசாத்துன் பக்கிரி, நசுருலின் முன்னோர்கள் முகலாயர்கள் காலத்தில் ‘காசி’ (Kazi–நீதிபதி) பதவி வகித்தவர்கள் ஆவர். அதிலிருந்து ‘காசி’ என்பது அவர்தம் குடும்பப் பெயராக நிலைத்துவிட்டது.

{{Css image crop
|Image = வாழ்வியற் களஞ்சியம் 11.pdf
|Page = 205
|bSize = 480
|cWidth = 137
|cHeight = 160
|oTop = 64
|oLeft = 269
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|நசுருல் இசுலாம், காசி}}

நசுருல் ஏழைக் குடும்பத்தில் பிறந்தவராதலாலும் இளம் வயதிலேயே தந்தையை இழந்தவராதலாலும் இவர்தம் பள்ளிப் படிப்பைச் சரிவர முடிக்க முடியாமல் போயிற்று. அக்காலத்திய வெள்ளையர்களின் கொடுங்கோன்மையை முறியடிக்க வேண்டும் என்று எண்ணி, ஆயுதப் பயிற்சி பெறுவதற்காக 1917-ஆம் ஆண்டில் இந்திய இராணுவத்தில் சேர்ந்தார். அதில் இவர் இரண்டாண்டுகளுக்குள்ளேயே ஐந்து பதவி உயர்வுகள் பெற்றார். பின்னர், 1920–ஆம் ஆண்டு மார்ச்சு மாதம் நசுருல் இருந்து வந்த 49-ஆம் எண்ணுள்ள படைப்பிரிவு கலைக்கப்படவே இவர் இராணுவத்திலிருந்து விடுபட்டார். பின்பு இலக்கியப் பணியிலும் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்திலும் தம்மை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். இவர் தம்முடைய நாற்பத்து மூன்றாம் வயதில் அதாவது 1942-ஆம் ஆண்டு பக்கவாத நோயால் பாதிக்கப்பட்டுப் பின்னர் தம் நினைவையும் பேச்சாற்றலையும் இழந்தார். இலண்டன், வியன்னா முதலான மேலை நாடுகளிலும் இவருக்கு மருத்துவச் சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டது. இருப்பினும் அது பயனளிக்காமல் 1976-ஆம் ஆண்டு காலமானார்.

நசுருல் வெறும் கவிஞர் மட்டும் அல்லர். புதினம், சிறுகதை, நாடகம் முதலான இலக்கியப் படைப்புகளையும் படைத்துள்ளார்; சிறந்த கட்டுரை ஆசிரியராகவும் மொழி பெயர்ப்பாளராகவும் இதழாசிரியராகவும் திகழ்ந்தார். இவர் சுய நினைவோடு வாழ்ந்த அக்குறுகிய காலத்திற்குள் ஐம்பதிற்கும் மேலான நூல்களை எழுதி வெளியிட்டுள்ளார். அவற்றுள்&lt;noinclude&gt;

&lt;b&gt;வா.க. 11 – 12&lt;/b&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ecz5jwx2zqon0sedrt3ew589gg5c640</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/69</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668643</id>
    <revision>
      <id>1987075</id>
      <timestamp>2026-11-06T01:32:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>KISHORNANGUR</username>
        <id>17604</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987075</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2408" sha1="tfj9e5sqb28ck3362vhydpcbvw0myms" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;KISHORNANGUR&quot; /&gt;{{rh||63|}}&lt;/noinclude&gt;
மழுங்கிவிட்டன. அவை கொல்லன் உலைக்களத் தில்கிடக்கின்றன,' என்று வஞ்சப்புகழ்ச்சி யாகப் பேசினார்.
இப்பேச்சினால் அவர் அறைந்த உண்மை யாது?

{{larger|&lt;b&gt;வஞ்சப் புகழ்ச்சி
&lt;/b&gt;}}{{gap}}காஞ்சி மன்னனுடைய வேல்கள் புத்தம் புதி யனவாக இருக்கின்றன என்ற கூற்றால், அவன் அதுகாறும் போர் புரியாதவன் என்பதும், அவன் வேல்கள் போரில் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்பதும், அவன் போர் அநுபவம் இல்லாதவன் என்பதும் மறைமுகமாகக் குறிக்கப்பட்ட உண்மைகள். அதியமானுடைய வேல்கள் கொல்லன் உலைக் களத்தில் கிடக்கின்றன என்ற கூற்றால், அதியமான் அடிக்கடி போர் செய்பவன் என்பதும், அவன் வேல்கள் பழுதடைகின்றன என்பதும், அவன் போர் அநுபவம் மிக்கவன் என்பதும் மறைமுகமாக அறிவிக்கப்பட்ட உண்மைகளாகும். மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், ஒளவையார் பேச்சுத் தொண்டைமானைப் புகழ்வது போலவும் அதிய மானை இகழ்வது போலவும் காணப்படும். ஆனால் உண்மை அஃதன்று. ஒளவையார் தமது பேச்சில் அதியமானைப் பழிப்பது போலப் புகழ்ந்தார் என் பதையும், தொண்டைமானைப் புகழ்வதுபோலப் பழித்தார் என்பதையும் அறிக.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tfj9e5sqb28ck3362vhydpcbvw0myms</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/72</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668644</id>
    <revision>
      <id>1987076</id>
      <timestamp>2026-11-06T01:39:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>KISHORNANGUR</username>
        <id>17604</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987076</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3030" sha1="bhzh3899m4e3f1j60apzj6p3sciug3k" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;KISHORNANGUR&quot; /&gt;{{rh||48|}}&lt;/noinclude&gt;
வருத்தியது. &quot;தந்தை மறவன்; தாய் மறத்தி. இவ்விருவருக்கும் பிறந்த மகன் புறப்புண் பட்டா. இறப்பது? கேட்க வெட்கமாய் இருக்கின்றதே! என் கணவன் கையாண்ட வாளை எடுத்துக் கொண்டு போர்க்களம் புகுவேன்; என்மைந்தன் உடலத்தைப் பார்ப்பேன்; வீரன் கூறியபடி என் அருமை மகன் புறப்புண்பட்டு இறந்தது உண்மையாயின், அவனுக்குப் பாலீந்த மார்பினை இவ்வாளால் அறுத்து எறிவேன்,&quot; என்று சினத்துடன் செப்பினாள்.

{{larger|&lt;b&gt;விழுப்புண்பட்ட வீரன்&lt;/b&gt;}}
{{gap}}வீராயி வீட்டை விட்டு அகன்றாள்; பேய் பிடித்தவள் போலக் கடுகி நடந்தாள். தள்ளாத கிழவி வாளேந்தி விரைந்து செல்வதைக் கண்டோர் வியப்புடன் நின்றனர். காற்றில் கூந்தல் அசைய, கையில் ஏந்திய வாள் பளபள வென்று மின்ன, வீராயி விரைந்து நடந்தாள்; மாலையில் போர்க் களம் புகுந்தாள். அவள் ஊரில் இருந்து வந்து போர் புரிந்துகொண்டிருந்த வீரர்கள் அவள் மகனது ஆவியற்ற உடலைக் காட்டினர். வீராயி தன் மைந்தன் உடலைப் புரட்டிப் புரட்டிப் பார்த் தாள்; பகைவன் எறிந்த வேல் அவனது அகன்ற மார்பில் பட்டு முதுகையும் துளைத்திருந்ததைக் கண்டாள். அவ்வளவில் அவள் உள்ளத்தில் ஒருவ ராலும் கரைசெய்ய அரியதொரு பேருவகை கொண்டாள்; அவள் முகம் அன்று அலர்ந்த செந் தாமரையினை வென்றது; என் வீரமகன் உண்மை யில் வீரப்பனே. இவன் மார்பில் புண்பட்டே இறந்தனன். இவனைப் பெற்ற யான் பேறு பெற்ற&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bhzh3899m4e3f1j60apzj6p3sciug3k</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:இலக்கிய அறிமுகம்.pdf/74</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668645</id>
    <revision>
      <id>1987077</id>
      <timestamp>2026-11-06T01:43:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>KISHORNANGUR</username>
        <id>17604</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்புப் பார்க்கப்பட்டவை */</comment>
      <origin>1987077</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2826" sha1="jzrb80eliyw2gx84w4ku17kafq1itas" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;KISHORNANGUR&quot; /&gt;{{rh||68|}}&lt;/noinclude&gt;{{larger|&lt;b&gt;
அழியாப் பெயர்&lt;/b&gt;}}
{{gap}}இவ்வரசன் வயதில் இளையவன்; ஆண்மை யில் முதியவன்; ஆளும் திறத்தில் உயர்ந்தவன்; ஒழுக்கத்தில் சிறந்தவன்; தமிழ்ப் புலவர்களைத் தன் உயிர்போலப் பாதுகாத்துவந்தவன் ; நூலறிவிலும் நுண்ணறிவிலும் மிக்கவன்; கவிபாடும் ஆற்றல் பெற்றவன். இப்பெருமகன் தன்னை எதிர்த்து வந்த சேர சோழரையும் ஐம்பெரு வேளி ரையும் தலையாலங்கானம் என்னும் சோழ நாட்டு ஊரில்முற்றிலும் முறியடித்தான்; 'அதனால் தலையா லங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன்' என்னும் அழியாத பெயரைப் பெற்றான்.

{{larger|&lt;b&gt;நூல் அறிமுகம்&lt;/b&gt;}}
{{gap}}நம் பண்டைத் தமிழருடைய வீரம், கொடை, அரசியல் அறிவு, ஒழுக்கம் முதலியவற்றை அறிவுறுத்தும் இத்தகைய நிகழ்ச்சிகளைக் குறிக்கும் பாடல்கள் நானூறு கொண்டது புறநானூறு என்பது. அதில் அறம், பொருள், வீடு என்னும் புறப் பொருள் பகுதிகள் பற்றிய செய்திகள் அடங்கியுள்
ளன.
புறநானூறே பழந்தமிழர் பண்பாட்டை உள்ளவாறு விளக்கும் ஒப்பற்ற நூல். இந்நூலில் முடியுடை மூவேந்தர், வணிகர், வேளாளர் முதலிய பலதிறப்பட்ட புலவர் பாடல்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. இப்புலவர்கள் இற்றைக்கு ஏறத்தாழ 1800 ஆண்டுகட்கு முற்பட்டவர். இப்புலவர் பெரு மக்களுடைய உயர்ந்த கருத்துக்கள் நமது வாழ் வைச் செம்மைப்படுத்துவனவாகும்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jzrb80eliyw2gx84w4ku17kafq1itas</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10.pdf/641</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668646</id>
    <revision>
      <id>1987093</id>
      <timestamp>2026-11-06T07:54:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Bharathblesson</username>
        <id>15164</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;என்று கருதினார்கள். எனவே இப்ராகிமினுடைய செயல்கள் அவர்களுக்கு எரிச்சலை ஊட்டின. எனவே அவர்களுள் சிலர் காபூலை ஆண்டு வந்த பாபரின் உதவியை நா...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987093</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10936" sha1="7g79w37wmdfqq7pm58u8h8ezffoilrf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Bharathblesson&quot; /&gt;{{rh|தில்லிசுல்தானியம்|615|தில்லித் தமிழ்ச்சங்கம்}}&lt;/noinclude&gt;என்று கருதினார்கள். எனவே இப்ராகிமினுடைய செயல்கள் அவர்களுக்கு எரிச்சலை ஊட்டின. எனவே அவர்களுள் சிலர் காபூலை ஆண்டு வந்த பாபரின் உதவியை நாடினர். பாபர் அவர்களுடைய வேண்டுகோளை ஏற்று இந்தியாவின் மீது படையெடுத்து வந்து பானிப்பட்டு என்னுமிடத்தில் சுல்தானைத் தோற்கடித்து தில்லி சுல்தானியத்தை அழித்தார்.

சுல்தான்களுடைய ஆட்சி சமயச் சார்புடையதாக இருந்தது. சுல்தான் அரசியல் தலைவராக மட்டுமன்றிச் சமயத் தலைவராகவும் இருந்தார். இசுலாமே நாட்டின் அங்கீகாரம் பெற்ற சமயம். நாட்டின் வளங்கள் அனைத்தும் இசுலாமின் நலனுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டன. இவர்களுடைய ஆட்சி ஒர் இராணுவ பாரசீக துருக்கிய அரசியல் நிறுவனங்கள் இந்தியாவில் ஏற்படுத்தப்பட்டன. ஆயினும் கிராமங்களுடைய ஆட்சி இந்து அதிகாரிகளிடம் விட்டுவைக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ஒரு பஞ்சாயத்து சபை இயங்கி வந்தது.

சுல்தான்களுடைய ஆட்சியின்போது சமுதாய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. முசுலீம் சமுதாயம் வேரூன்றியது. சிறுபான்மையினர்களாக இருப்பினும் ஆட்சிப் பொறுப்பு அவர்களிடமேயிருந்தது. முசுலிம்கள் இன் அடிப்படையில் இரு பிரிவுகளாகப் பிரிந்திருந்தனர். அந்நிய முசுலீம்கள் சமயக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் சுன்னிகள் என்றும் சியாக்கள் (Shias) என்றும் பிரிந்திருந்தனர். இந்துக்கள் கொடுமைக்குள்ளாயினர். கோயில்கள் அழிக்கப்பட்டன அவர்கள் மீது செசியா எனப்படும் தலைவரி விதிக்கப்பட்டது. இந்துக்கள் பல சாதிகளாகப் பிரிந்திருந்தனர். பிராமணர்கள் மிக்க செல்வாக்குப் பெற்றிருந்தனர். சுல்தான்கள் ஆட்சியில் நாடு செல்வச் சிறப்புடன் இருந்தது, ஆனால் நாட்டின் செல்வம் உயர்குடியாளரிடம் குவிக்கப்பட்டிருந்தது. பணக்காரருக்கும் ஏழைக்கும் இடையே பெரியதோர் இடைவெளி ஏற்பட்டது.

தில்லி சுல்தான்களுடைய ஆட்சிக் காலத்தில் பக்தி இயக்கம் தோன்றியது. பக்தி இயக்கத்தைத் தொடங்கிய பெரியார்கள் இக்காலத்தில் வாழ்ந்தனர். இராமானுசர் கி.பி.12-ஆம் நூற்றாண்டிலும் இராமானந்தர் கி.பி. 14-ஆம் நூற்றாண்டிலும், வல்லபா சார்யாவும் சைதன்யரும் கி.பி.15-ஆம் நூற்றாண்டிலும் வாழ்ந்தனர். இராமானந்தருடைய சீடருள் ஒருவர் கபீர். சீக்கிய மதத்தைத் தோற்றுவித்த குருநானக்கும் கி.பி.15-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவரேயாவார். பக்திமார்க்கத்தைப் பரப்பிய சமயத் தலைவர்கள் கடவுள் ஒருவரே என்ற கோட்பாட்டையும் சாதிப் பாகுபாட்டையும் எதிர்த்தனர்.

தில்லி சுல்தான்களுடைய ஆட்சியின்போது இலக்கியம் வளர்ந்தது. இந்துத்தானத்தின் கிளி எனக் கருதப்படும் அமீர்குசுரூ இக்காலத்தவரேயாவார். நான்கு இலட்சம் கவிதைகளை இவர் இயற்றியதாகக் கூறப்படுகின்றது. பலவரலாற்று நூலாசிரியர்கள் இக்காலத்தில் வாழ்ந்திருந்தனர். அவர்களுள் குறிப்பிடத்தக்கவர் சியா உத்தீன் பரணி யாவார். பாரசீக மொழி, வடமொழிகளிலன்றி இந்தி மொழியிலும் பல நூல்கள் இயற்றப்பட்டன. செயதேவருடைய கீதகோவிந்தம், கல்கணருடைய இராசதரங்கிணி போன்ற நூல்கள் இக்காலத்தில் இயற்றப்பட்டனவேயாகும்.

கட்டடக் கலையும் இக்காலத்தில் வளர்ச்சியுற்றது. அயல்நாட்டுப் பாணியும், சிந்துப் பாணியும் கலந்த  கட்டடங்கள் பல எழுந்தன. இக்காலக் கட்டடங்களுள் குறிப்பிடத்தக்கவை குதுப்மினார், அலாயி தர்வாசா, துக்ளகாபாது நகரம் ஆகியவையாகும்.{{Right|&lt;b&gt;தி.ஆர்.இரா.&lt;/b&gt;}} 
&lt;section end=&quot;தில்லிசுல்தானியம்&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;தில்லித் தமிழ்ச் சங்கம்&quot;/&gt;
{{dhr}}
&lt;b&gt;தில்லித் தமிழ்ச் சங்கம்&lt;/b&gt;: தமிழகத்திலிருந்து வாழ்வு தேடித் தில்லிக்கு வந்த தமிழ் மக்களுக்கு வயிற்றுப்பசி தணிந்தபோதிலும், அவர்களது அறிவுப் பசி தணியவில்லை. தில்லியில் எந்தப்பக்கம் திரும்பினாலும் இந்தி, பஞ்சாபி, உருது போன்ற மொழிகளே கேட்கக் கூடியனவாக இருந்தன. செந்தமிழ் என்ற இன்பத்தேன் காதில் கேட்காதா என்ற ஏக்கமும், சங்கப்புலவர்களும், வள்ளுவரும், இளங்கோவும், பாரதியும் கட்டிக்காத்த தமிழ் இலக்கியங்களைச் சுவைத்து மகிழவேண்டும் என்ற ஆர்வமும், தமிழ் இலக்கியங்களின் சிறப்பை மற்றவர்களுக்கு எடுத்துக்கூறவேண்டும் என்ற வேட்கையும் தில்லி வாழ் தமிழர்பால் மிக்கன.  வயிற்றுப்பசியைக் காட்டிலும் கொடிய பசியாக இவ்விலக்கியப்பசி ஓவ்வொரு தமிழனிடம் எழுந்தது. இப்பசிக்கு அருமருந்தாக தில்லியிலிருந்த ஒரு தென்னிந்திய உணவு விடுதியில் 1946-ஆம் ஆண்டு ‘சங்கம் நிறுவிய துங்கர்கள்’ எனச் செல்லமாக குறிக்கப்படும் ஒன்பது உறுப்பினர்களால் தில்லித் தமிழ்ச் சங்கம் நிறுவப்பட்டது. தலைநகரில் வாழ்ந்த தமிழர்கள் தமிழின் சுவையைப் பருகி மகிழ்வதும், தமிழ்மொழியைத் தில்லியில் வளர்ப்பதும் தமிழ் இலக்கியத்தை மற்றவர்களுக்கு எடுத்துக் கூறுவதும் சங்கத்தின் தொடக்ககால நோக்கங்களாக இருந்தன.

&lt;b&gt;வளர்ச்சி&lt;/b&gt;: இவ்வாறு சிறிய அறையில் சங்கம் நிறுவப்பட்டாலும், அதன் நோக்கங்கள் உயர்ந்தனவாக இருந்தமையால் அதன் தேவைகள் வளர்ச்சி அடைந்தன. அந்தத் தேவைகளை நிறைவு செய்-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7g79w37wmdfqq7pm58u8h8ezffoilrf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10.pdf/642</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668647</id>
    <revision>
      <id>1987094</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:08:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Bharathblesson</username>
        <id>15164</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;யும் வகையில் சங்கம் நிறுவியவர்களில் ஒருவர் தம் வீட்டின் ஓர் அறையைச் சங்கப் பணிகளுக்காகக் கொடுத்துதவினார், அந்த அறையில் சிறு நூலகம் ஒன...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987094</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10755" sha1="8ps6ngimsxoms3cfj9le684htqtowwy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Bharathblesson&quot; /&gt;{{rh|தில்லித் தமிழ்ச் சங்கம்|616|தில்லித் தமிழ்ச் சங்கம்}}&lt;/noinclude&gt;யும் வகையில் சங்கம் நிறுவியவர்களில் ஒருவர் தம் வீட்டின் ஓர் அறையைச் சங்கப் பணிகளுக்காகக் கொடுத்துதவினார், அந்த அறையில் சிறு நூலகம் ஒன்று நிறுவப்பட்டது. தில்லிவாழ் தமிழ் மக்களின் இலக்கியப் பசியை அந்நூலகம் ஓரளவு தணித்த தோடு, தில்லிக்கு வருகை தந்த தமிழர்களையும் சங்கம் கவர்ந்தது. தமிழர்கள் பலரும் சங்கத்தில் ஈடுபாடு கொள்ளவே அதன் சிறிய அறைகள் போதியனவாக அமையவில்லை. ஆகவே புதுதில்லியின் மத்திய பகுதியான ‘கனாட்டு பிளேசு’ என்னும் இடத்தில் சிறிய கட்டடம் ஒன்று ஒரு உரூபாய் வாடகையில் அமர்த்தப்பட்டது. அக்கட்டடத்தில் இருந்த மூன்று அறைகளிலும் சங்க அலுவலகம், நூலகம், சத்திய மூர்த்தி நினைவுப் படிப்பகம் போன்றவை இயங்கி வந்தன.

வசதியான இடம் கிடைத்த நிலையில், தமிழ்ச் சங்கத்தின் பணிகள் பல்துறைகளிலும் விரிவடைந்தன. இலக்கியச் சொற்பொழிவுகள், கவியரங்கங்கள், பட்டி மன்றங்கள், கலந்துரையாடல்கள், வரவேற்பு-வழியனுப்பு விழாக்கள் போன்ற பல்வேறு நிகழ்ச்சிகள் நடத்தப்பட்டன. இவை தவிர, தமிழ்ச் சான்றோர்களின் நினைவு விழாக்கள், தமிழ்ப் புத்தாண்டு விழா, பொங்கல் விழா, சுதந்திர தினவிழா, குடியரசு தினவிழா போன்ற விழாக்களும் ஆண்டுதோறும் தமிழ்ச் சங்கத்தால் கொண்டாடப்பட்டன.

மேலும், தமிழ்மொழியின் சிறப்பையும், தமிழ்ச் சமுதாயத்தின் பண்பாட்டையும் தமிழரல்லாத மக்களுக்கு உணர்த்தும் வகையில் தமிழ் வகுப்புகன் இலவசமாக நடத்தப்பட்டன. அவ்வாறே, தமிழ் மக்கள் வடநாட்டு மக்களோடு நெருங்கிப் பழகும் வகையில் தமிழ் மக்களுக்கு இந்தி வகுப்புகளும் நடத்தப்பட்டன. மேலும், தமிழ இலக்கியம் தமிழ்ப் பண்பாடு ஆகியவை குறித்துப் பற்பல நூல்களும் ஆங்கிலத்தில் வெளியிடப்பட்டன. இவைதவிர, இலக்கியக் கூட்டம் ஒன்றும் வாரந்தோறும் நடத்தப்பட்டு, அதில் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் படிக்கப்பட்டு, தமிழ் மக்களிடையே இலக்கிய உணர்வைத் தமிழ்ச் சங்கம் வளர்த்தும் வந்தது.

&lt;b&gt;தனிக் கட்டடம்&lt;/b&gt;: பெருகி வந்த சங்கத்தின் இலக்கியப் பணிகளுக்கு, ‘கனாட்டு பிளேசில்’ இருந்த கட்டடம் நாளடைவில் வசதியற்றதாகிவிட்டது. இந்நிலையில், சங்கக்கட்டட நிதிக்காகப் பலர் கொடுத்த நன்கொடையாலும், தமிழக அரசு கொடுத்த உதவிப் பணத்தாலும், பற்பல கலைநிகழ்ச்சிகள் நடத்தித் திரட்டிய பணத்தாலும், சிண்டிகேட் வங்கியின் கடனுதவியாலும் தில்லி மாநகரத்தின் தென் பகுதியில் உள்ள  இராமகிருட்டிணபுரத்தில் புதிய தமிழ்ச் சங்கம் நிறுவப்பட்டது. இப்புதிய சங்கம் அமைந்திருக்கும் சாலைக்கு ‘தமிழ்ச் சங்கம் மார்க்’ எனவும் பெயரிடப்பட்டது. இப்புதிய கட்டடத்தில் சங்க அலுவலகம், தமிழ் - இந்தி வகுப்புகள், இலக்கியச் சொற்பொழிவுகள், சங்கத்தின் நூலகம், படிப்பகம் போன்றவை இயங்கி வருகின்றன.

&lt;b&gt;நூலகமும் படிப்பகமும்&lt;/b&gt;: தமிழ்ச் சங்கத்தின் நூலகத்தில் ஏறத்தாழ பத்தாயிரம் தமிழ்-ஆங்கில நூல்கள் உள்ளன. தமிழகத்தில் கிடைத்தற்கரிய சிற்சில தமிழ்நூல்களும் இந்நூலகத்தை அலங்கரிக்கின்றன. இந்நூலகத்தைத் தவிர, தமிழர்கள் அதிகமாக வாழும் கரோல் பாக்கு என்ற பகுதியிலும் ஒரு கிளை நூலகம் இயங்கி வருகிறது. இராமகிருட்டிணபுரத்தில் உள்ள தமிழ்ச் சங்கத்தில் இலவசப் படிப்பகம் ஒன்றும் உள்ளது. அதில் தமிழ், இந்தி, ஆங்கிலம் போன்ற மொழிகளில் வெளிவரும் நாளிதழ்களும், வார மாத இதழ்களும் வாசகர்களுக்கு இலவசமாக வழங்கப்படுகின்றன.

&lt;b&gt;விழாக்களும் பரிசுகளும்&lt;/b&gt;: தமிழ்ச் சங்கம் கொண்டாடும் விழாக்களில் பாரதிவிழா சிறப்பிடம் பெற்று விளங்குகின்றது. இவ்விழாவையொட்டி நினைவுத் திறனாய்வுப் போட்டி, பேச்சுப்போட்டி, கட்டுரைப் போட்டி, இசைப் போட்டி போன்ற போட்டிகள் நடத்தப்படுகின்றன. இப்போட்டிகளில் பற்பல பள்ளி கல்லூரி மாணவ மாணிவியர் கலந்துகொள்கின்றனர். மேலும் தில்லிவாழ் தமிழ் மாணவர்களிடை தமிழார்வத்தையும், தமிழ்மொழியில் பேச்சாற்றலையும் வளர்க்கும் வகையில் அனைத்துக் கல்லூரிகளுக்கான பேச்சுப் போட்டியினை நடத்துவதற்காகத் திருவேங்கடவன் கல்லூரிக்குச் சத்தியமுர்த்தி நினைவுச் சுழற்கோப்பையையும், சீமாட்டி சீராம் கல்லூரிக்குத் திருவள்ளுவர் நினைவுச் சுழற்கோப்பையையும் தமிழ்ச் சங்கம் வழங்கியுள்ளது. இவைதவிர, அனைத்துத் தமிழ்ப் பள்ளி மாணவர்களிடமும் பேச்சாற்றலை வளர்க்கும் வகையில் ‘மகாகவி சுப்பிரமணிய பாரதியார் நினைவுச் சுழற்கோப்பை’க்கான பேச்சுப் போட்டியைத் தமிழ்ச் சங்கம் நடத்தி வருகின்றது. மேலும், ஆண்டுதோறும் பள்ளி இறுதித் தேர்வில் தமிழ்மொழியில் அதிக மதிப்பெண்கள்- பெறும் மாணவர்களுக்கு அன்பளிப்பாக நூறு உரூபாயும், சான்றிதழும் வழங்கி அவர்களைப் பெருமைப் படுத்துகின்றது.

&lt;b&gt;நூல் வெயீடுகள்&lt;/b&gt;: தமிழ்ச் சங்கம் வாய்ப்பும் வசதியும் கிடைக்கும்போது பற்பல நூல்களையும் வெளியிட்டு வருகின்றது. திரு.வ.வே.சு.ஐயர் எழுதிய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8ps6ngimsxoms3cfj9le684htqtowwy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/182</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668648</id>
    <revision>
      <id>1987095</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:33:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987095</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9873" sha1="ont8q0o53dlqfhcmbbu1cviz1v3io2b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

+மிரம்
கலர் இதழ்போன்ற தூவியையும் செவ்வாயையும் உடையது (குறு.103:2,3), மகளிர் கவிர் போன்ற இதழை யுடையவர் (பரி.22:29).
கவிரம் - குன்று. கவிரம் என்னும் பெயருடைய பக்க மலையின் சுனையில் உறையும் சூர்மகள் போன்ற வள் தலைவி (அகம். 198:15-17). கவின் - 1. அழகு. கரிகாற்பெருவளத்தான்
கண்
ணிந்து விளங்கும் கவின் - அழகு - வில்லையுடைய வன் (புறம்.7:4). களிறு மிகவுடைய கவின்பெறும் இக் காடு ஆய் அண்டிரன் மலையைப் பாடிப் பரிசு பெற்றதோ என வியப்பதன்வழி ஆய் அண்டிர னின் யானைக் கொடையை ஏணிச்சேரிமுடமோசி யார் பாராட்டுகின்றார் ( புறம் . 131:2-4). குமண னது முதிரமலையில் உள்ள கடுவன் ஆசினியொடு கவின் பெற்ற பலாப்பழத்தை விரும்பிப் பெற்று மந்தியைக் கையினாற் குறிசெய்து அழைக்கும் (புறம். 158:21-24). பிட்டங்கொற்றனுக்குரிய குதிரை மலை வாழ் குறவரின் மனைமுற்றத்துக் கவின் பெற்ற கூதாளியுடன் மலைமல்லிகை மணக்கும் (புறம். 168:12-14). வெளிமான் துஞ்சியமையால் வளை கழிக்கப் பெற்ற அவனுடைய உரிமை மக ளிர்போலப் பாடுநர் கடும்பு கவின் வாடியது (புறம். 238:5-7). மகட்கொடை மறுத்தவன் ஊர் களிறு பொரக் கலங்கிய தண்கயம் போலப் பெருங்கவின் இழக்குமோ எனப் பரணர் கலங்கிப் பாடுவர் (புறம். 341:17-19). மகட்கொடை மறுத்த தந்தையின் ஊர் கவின் இழப்பதற்கு மடந்தையின் மான் பிணையன்ன மகிழ்நோக்கம் காரணமாகும் போ லும் எனப் பரணர் இரங்குவர் (புறம்.354:7-10). இமையவரம்பன் படையெடுத்துச் சென்றமையால், புலவர் பாராட்டும் வளம்பெற்ற பகைவர்நாடு கூற்றுவனால் அடப்பட்ட யாக்கைபோலக் கவின் அழிந்து காணப்பெற்றது (பதி. 13:9-12). இமைய வரம்பன் ஒன்னார் நாட்டின்மீது படையெடுத்துச் சென்று அதனை எரித்தமையால் அப்பரந்த இடம் தொல்கவின் அழிய ஆண்டு வேளையும் சுரையும் தழைத்து வளர்ந்தன (பதி. 15:6-9), பல்யானைச் செல்கெழுகுட்டுவனைப் பகைத்தோர் நாடு புல் மிக்கு, நடமாடுவோரின்றி முட்செடிகள் மண்டித் தூர்ந்து பெருங்கவின் இழந்தது (பதி. 23:10-13). பகைவர் நாட்டு யாணர் அறாக் காமரு கவின், சேரனது சீற்றத்தால் சிதைந்தழிந்தது (பதி.27:1, 15,16). போரடுதானைப் பொலந்தார்க் குட்டுவன் இமய முதல் குமரி வரையாண்ட அரசர்தம் புகழ் படைத்த நாட்டின் தொல்கவினை அழித்தான் (பதி. 43:7-11). பகைவர் முனைசுடு கனையெரி எரித்தலி
174
கவின்
னால், கடல்பிறக் கோட்டிய செங்குட்டுவன் அணிந்த மாலையின் பூவிதழ்கள் கவினழிந்தன (பதி. 48:10,11). சூரரமகளிர் கைபுனைந்தியற்றாக் கவின் பெறு வனப்புடையர் முரு. 17). முருகன் உறையும் பல்வேறு இடங்களுள் கவின்பெறு துருத்தியும் ஒன்றாகும் (முரு. 123). மால்வரைச் சாரலில் விளைந்த கவினிய நெல்லிக்கனியை அதியன் ஒளவைக் கீந்தான் (சிறு. 99-101). முல்லைநிலத்துச் சீறூரில் சுரிய வரகு வைக்கோல் கொண்டு கவின் குடியிருப்பு அமைத்தனர் (பெரு.191), பெருங்கலின் பெற்ற சிறுதலை நவ்வி மடக்கண் பிணையொடு சுழன்று துள்ளியது (மது. 275,276). நெருப்பு நைக் கையினாலே மூங்கிலின் கணுக்கள் திறக்கப்பட்டுத் தட்டை கவின் அழிந்தது (மது. 302,305), மதுரை யில் ஐம்பால் திணைகளும் கவின் பெற்று லிளங் கின (மது.326). கவின்பெறு தேர் காற்றெனக் கடிது சென்றது (மது. 388). காமர் கவின்பெற்ற பேரிளம் பெண்டிர் (மது. 465). கவின்பெற்ற தேமாங் கனி (மது. 528). மழை பருவத்தே பெய்து வளர்க் கையினாலே கொடிகள் விட்டுக் கவின் பெற்று இலைக் கறிகள் வளர்ந்தன (மது. 530,531). புத் தேள் உலகம் காணுதலுண்டாகத் தான் கவின் பெற்றுப் பெரும் பொருளையுடைய மதுரை மிகு புகழ் எய்தியது (மது. 698,699). செங்கேழ் ஆல் வட்டம் கைவல் கம்மியனால் கவின்பெறப் புனை யப் பெற்றது (நெடு.57, 58). இயற்கைப் புணர்ச்சி யின் பின் தலைவி நற்கவின் தொலையவும் நறுத் தோள் நெகிழவும் பிரிவில் வருந்தினாள் (குறி. 9, 10). தலைவி தோழியருடன் வனப்பமை கோதை களை மெல்லிய கரியமுடி கவின்பெறச் சூடினாள் (குறி. 103,104). தலைவன் தலைவியின் ஐம்பால் ஆய்கவினை ஏத்தினான் (குறி. 139). தலைவன் வம்பு விரிகளத்தின் கவின் பெறப் பொலிந்த குன்று கெழுநாடன் (குறி. 198,199).கரும்புப்பாகு அடும் கொட்டிலின் நெருப்புப்புகை சுடுதலினால் வயலி டத்துள்ள நெய்தற்பூ கவின் வாடும் (பட். 9-12). கரிகாலன் பகைவரின் அருங்கடி வரைப்பின் ஊர் கவின் அழியப் பெரும்பாழ் செய்தனன் (பட். 269, 270). இஞ்சியின் முதல் ஒருவராற் பண்ணப்படாத பாவைகள் வளரப்பட்டுக் கவின் முற்றிக் காயம் (உறைப்பு) கொண்டன (மலை. 125,126). கார்காலம் கதழ் உறை சிதறிக் கானம் கவின்பெறச் செய்தது (அகம். 4:6,7).நீடிதழ்க்கொண்ட கவின் பெறு நீலம் சுனையில் கண்ணென மலர்ந்தது (அகம். 38:10,11). காடு கோழிணர் கொண்ட மரங்களை உடைமை யான் கவின் பெற்றது (அகம். 41:8). பல்கதிர் மதியைப் போலும் பெருநல் ஆய்களின் நீங்கத்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ont8q0o53dlqfhcmbbu1cviz1v3io2b</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/183</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668649</id>
    <revision>
      <id>1987096</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:33:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987096</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9590" sha1="28x0m71cj16t6f267ak0ny6zd9nlsl6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கவின்
175
கவின்
தலைவியின் சிறிய நெற்றி பீர்க்கம்பூ வண்ணம்
கொண்டது (அகம். 57:11-13). தலைவியைப்
பிரியின் அவளது மாய்ந்த மிக்க கவினை உள்ளி
இரங்க முடியுமே அன்றிப் பெயர்த்து அன்வழ
கினை யாரும் தரமுடியாது (அகம். 75:14-16),
மாதிரம் புதைப்ப மழைபொழிதலின் கார்ப்
பருவம் இருநிலங் கவினுற்ற ஏமுறு காலமாக
விளங்கியது (அகம். 84:4,5). கனையிருள் அகன்ற
கவின்பெறு விடியற்காலம் (அகம். 86:5). பாவை
யைப் போலும் பலராலும் ஆராயப்பெறும்
மாண்கவின் உடையவள் தலைவி (அகம். 98:12).
தலைவியின் நன்னர் ஆய்கவின் தொலையத் தலை
வன் சேய்நாட்டில் பொருள் தேடச் சென்றான்
(அகம்.115:16-18). உண்ணாது வாடிய வயிற்றினை
யுடைய ஆடாப் படிவத்து ஆன்றோர் போலக்
கானயானை கவின் அழிந்தது (அகம். 123:1-4), தலை
வியின் நெற்றி காமநோய் மிகுதியால் ஆய்கவின்
இழந்தது (அகம்.132:1,2), வானம் மழை பொழியக்
கானம் கவின் பெற்றது (அகம். 134:1). தலைவியின்
தோள் தொல்கவின் தொலைந்தன (அகம்.137:12,
16). காடு கவின் அழியக் கடுங்கதிர் காய்ந்தது
(அகம். 148:2).ஊர்கள் வெயிலால் கவின் இழந்தன
(அகம். 145:4). தலைவன் பிரிவால் தலைலியின்
தோள் தொல்கவின் இழந்தன (அகம். 147:18). தண்
பதப் பெருவழியையுடைய காடு கவின் பெற்றது
(அகம். 154:10). காடு கவின் பெறக் கனைபெயல்
பொழிந்தது (அகம். 164:4). காடுகவின் அழியக்
கோடை நிலை பெற்றது (அகம்.173:12). தலைவி
யின் பணைத்தோள் கவினழியாது தலைவனுடன்
புணர்ந்து இம்மையிலும் மறுமையிலும் உறையு
மாறு தோழி வாழ்த்தினாள் (அகம். 178:13-15).
முக்கட் செல்வன் உறையும் ஆலமுற்றம் என்னும்
ஊரில் கவினுற இயற்றப் பெற்ற பொய்கைகள்
இருந்தன (அகம்.181:36-18). தலைவியின் நல்லெழில்
பணைத்தோள் பெருங்கவின் அழியத் தலைவன்
பொருள் வயிற் பிரிந்தான் (அகம். 185:1-3). தன்
தந்தையின் கண்கவின் அழித்த கோசர்களைக்
கொலவித்து அன்னி மிஞிலி மகிழ்ந்தாள் (அகம்.
196:8-12). எருமையின் மயீர்க்கவின் கொண்ட
மாத்தோல் இரும்புறம் சிறுதொழில்: மகார் ஏறிச்
சென்றனர் (அகம். 206:3-5). பிரிவிடை வேறுபட்ட
தலைவி தோளின் தொல்கவின் தொலைந்தது
(அகம்: 809:1). தலைவன் தலைவியின் ஊரிலுள்ள
கானலம் பெருந்துறைக் கவின் பாராட்டினான்
(அகம். 210:9), தலைவியின் தொகு குரல் ஒம்பால்
மிகுகவின் உடையது (அகம். 212:3), நீர்ஸ் திைைட
நிழல்கவின் இழந்தது (அகம். 215:5). நின் எணைத்
தோள் பெருங்கவின் சிதையத் தலைவர் நீட்டித்
திரார் எனத் தோழி தலைவியை வற்புறுத்தினாள்
(அகம். 213:14-19). கழைகவின் கெட்ட பாலைவழித்
தலைவனுடன் தலைவி செல்லத் தோழி ஒருப்படல்
(அகம். 221:10,14). தலைவியின் பணைத்தோள்
தொல்களின் பெறுமாறு இளமுலை மூழ்கத் தலை
வன் மார்பைப் பன்முறை முயங்குதல் தக்கது என்
பது தோழியின் சிறைப்புறக் கூற்று (அகம். 242:15-
17,22). அறனின்று அலைக்கும் ஆனா வாடையால்
தலைவியின் தோள் பெருங்கவின் சாய நிரைவளை
நெகிழ்ந்தது (அகம். 255:18-13). கரிந்த மரங்களின்
இளைய தளிர்கள் அடிமுதற் கிளைத்துக் கவின்
பெற மழை பொழிந்தது (அகம். 283:9-12). காதலி
யின் பணைத்தோள் விளங்கு மாண்கவினைத் தலை
வன் நெஞ்சம் இடைச்சுரத்து எண்ணியது (அகம்.
291:21-35). கடுங்கண் மறவர் இருங்கலின் இல்லாப்
பொலிவற்ற தாடியை யுடையவர் (அகம். 297:5,6).
பிரிவு அறிந்த தலைவியின் நமல்கெழு திருமுகம்
புலம்புகொள் அவலமொடு புதுக்கவின் இழிந்தது
(அகம். 299:10-13). பெருங்குரல் ஏனல் கரும்பு
போலத் திரண்டு கவின் பெற்றது (அகம். 302:16).
தலைவன் 'இனிப் பிறிதுண்டோ, அஞ்சல்' எனத்
தலைவியைத் தேற்றி அணிக்கவின் வளர முகங்
கினான் (அகம். 313: 1,2). மலை கலின் அிந்த
காடாகிய அருஞ்சுரம் (அகம். 325:10), இருங்கதிர்க்
கழனியின் பெருங்களின் அன்ன நலம் வாய்ந்தவள்
தலைவி (அகம். 326: 6,7). தலைவர் செல்லும் சுர
நெறியில் வெயிலுக்காக நிழலில் தங்கிச் செல்லு
மாறு காடு கவின் பெறுக எனத் தலைவி கூறல்
(அகம்.345:18,21). தோள் தொல் கவின் தொலை
யத் தலைவர் பொருள் தேடச் சென்றாராயிலும்
அவர்க்கு வினை வாய்க்க எனத் தலைவி விரும்பி
னாள் (அகம். 347: 1,9). வளைசெறிந்த முன்கை
பற்றி வரைந்து கொண்டதாலாய தொல்களின்
கெடத் தலைவர் என்ன பொருளைக் கருதினர்
என்பது தலைவி வினா (அகம். 349: 1-3). வினை
முற்றிய தலைவன் தலைவியினுடைய கண்களின்
பார்வை பெருங்கவின் கொள்ள மீண்டான்
(அகம்.363:15-19). நீடிணர்க் கொன்றை கலீன்
பெறக் கார் தொடங்கியது (அகம். 364: 5,97, தாழ்
சினை மருதம் தகைபெறக் களின் பெற்ற நீர்
சூழ் வியன்களத்தில் கடாவடி அடித்தனர் (அகம்.
366:1-3). கார்கவின் கொண்ட விரும்பத்தகுந்த
காலத்தே அரிவை விருந்தெதிர் கொள்ளத் தேர்
செல்க எனப் பாசறை முற்றிய தலைவன் பாகற்
குக் கூறல் (அகம். 374: 15-18), அலவன் நாவற்
களியை கலின் சிதைய இழுத்துச் சென்று தன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>28x0m71cj16t6f267ak0ny6zd9nlsl6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/184</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668650</id>
    <revision>
      <id>1987097</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:34:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987097</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9570" sha1="ms8t11y5hcpoadvrcqszlxsjs85uwrb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;சுவின்
துணைக்குத் தரும் (அகம்.380:4-6), ஐதகல் அல்குல்
கவின்பெறப் பலகுழைத் தழையுடையை நெய்தல்
மகளிர் அணிந்தனர் (அகம். $90:6,7). காய்கதிர்
முடுகுதலால் பாறைகள் கவின் அழிந்தன (அகம்.
399.16). தன் திதலை அல்குலின் மாமைக் கவினைப்
பசலை உண்ணுகின்றது என்று பிரிவிடை ஆற்றாத்
தலைவி கூறினாள் (குறு. 27:4,5). துறைவன
உடனுறை காலத்தும் தலைவியின் நன்னுதற் கவின்
மாறியது (குறு. 109:2-4). கவின ஒழுகி விளங்கும்
அசைநடையுடையவள் தலைவி (குறு. 182:6). பிரிவி
னால் தலைவி பூச்சேர் அணையிற் கிடந்து பெருங்
கவின் இழநதாள் (குறு. 253:3,4). 'தோள் கவின்
பெறும் பொருட்டுத் தலைவன மலையைக் காண்
பாயாக' எனத் தோழி தலைவியை ஆற்றினாள்
(குறு. 367: 1, 2, 7), துறைவனைக் கண்டு
இலங்கெயிறு தோனற நக்கதன் பயன், தொல
கவின தொலைந்து தோள்நலம் சாய்வது
கொல்லோ எனத் தோழி தலைவியிடம் தலை
மகனை இயற்பழித்தாள (குறு. 381: 1,7). தொல்
கவின் தொலையத் தோள நலம் சாயுமாறு
அருளாத தலைவன பொருள் தேடச் சென்றான்
(நற. 14:1, 2). சிறிதளவு முயக்கம் கைநெகிழ்ந்த
தனால் கெட்ட கவின் நலமோ, காம
வேறு
பாடோ இவள் கண் பசப்புக்குக் காரணம்
எனத் தோழி தலைவற் குரைத்தல் (நற், 35:
9-12). குரவின் நறுமலரில் வணடு விழுதலால்
எழும் நறுமணத்தைக் காற்று வீசுதல் கண்டு கண்
களிபெறும் கவின் பெறு காலம் (நற். 88:1-3), தலை
வியின் நுதற்கவினைப் பசலை அழிக்கும் (நற். 73:10).
கவினபெறக் கழுவாத பசிய முத்து ஒளியை
மறைத்துக் காட்டல், தலைவி புணர்ச்சியால்
நிகழ்ந்த மிக்க நலனைப் புலப்படாமல் மறைத்
தலுக்கு உவமை (நற். 94:3-5). இடியேறு பாம்பின்
கலின் அழிக்கும் (நற்.114.9,10). யாற்றின் அடை
கரையில் உள்ள மாமரங்கள் கிளை தழைககத்
தளிரீன்று கவின் எயதின (நற. 118:1,2). தலைவனின்
தேர் வந்தமையான தலைவியின் ஆய்நுதற கவின்
உயநதது (நற்.181,12,13). நாளை முண்டக மணிப்
பூவைக் கொயயேனாயின என அக்கவின் உள
தாதல் அரிது என்பது செறிப்பு அறிவுறுத்தும்
தோழி கூற்று (நற்.191.8-10).'திங்களே, நீ அறிகரி
பொத்தலின நறகலின இழந்த என தோளபோல்
வாட்ட முற்று, நாளதோறும் சிறுகச் சிறுகக்
குறைந்து விழிப்புலம் மறைபட்டுத தலைவ
னுள்ள இடத்தைக காட்ட வியலாததாகுக' என்பது
தலைவியின திங்களை நோககிக் கூறிய ஆற்றா
வுரை (நற். 196:7-9),' நீ வினைவயிற பிரிவாயாயின,
176
கவின்
மழையைப் பெற்ற தளிரின் நிறம் போன்ற தலைவி
யின் மாமைக்கவின் இன்றொடு நீங்கும்' என்று
தலைவன நெஞ்சிற்குக கூறினான் (நற்.205:7-11).
தலைவன் பல்பூங்கானம் பகற்குறி வந்து தலைவி
யின மெய்களின் சிதைய நலன் நுகர்ந்து பெயர்ந்து
போயினான் (நற். 235:4,5). தலைவியின் தளிர்
போனற மேனியின் தொலகவின அழிந்தமையால்
தாப் அவளை இற்செறித்து வெறியெடுத்தாள்
(நற. 25: 7, 8), பாரியின் பலாப டொருந்திய
குன்றம் போலப் பெருங்கவின எய்தியமையால்
தலைவி இறசெறிக்கப் பெற்று அரிய காவலுட்
பட்டாள் (நற.255:7-9), காடுகள் தீப்பற்றிய மரங்
களை யுடைமையான நிழலும் கவினும் நீங்கின
(நற) 256:3). 'வல்லோர் ஆய்ந்த தொலகலின்
தொலைய நீ வரைவு நீட்டிததல் தகுமோ எனக்
கூறித் தோழி தலைவனை வரைவு கடாயினாள்
(நற்.283-4,5) பூத்த கொன்றைக் காடு இழையணி
மகளிர் போலக கவின் மிககிருநதது (நற். 302.1-3).
மழையின்மையால் கல்லதர்ச் சிறுநெறியில் கழை
வாடிக் கவின் இழந்தன (நற்.333:1,2). 'விரான
என்னும் வள்ளலுக்குரிய இருபபையூர் போன்று
என் தொல்கவின் கெடுவதாயினும் நின்னை என
பால் நெருங்கவிடேன' என ஊடிய தலைவி கூறி
னாள் (நற்.350:4-5). பசும்பூண் வழுதியின் மருங்
கையூர் அன்ன அரும் பெறல ஆய்கவின கெடுமாறு
தலைவன தலைவியைப் பிரிந்தான் (நற்.358:10-12).
சுவின் பெறு தோகை (மயில) வேங்கையின்
தாதினை அளைந்து பாறை மீதிருந்து இளவெயில்
உண்ணும் (நற்.396.3-7). தலைவியின் திருநுதற்
கவின் மலைநாடனை நயந்து வரசசெய்யும் பெருமை
யுடையது என்பது தோழி கூற்று (நற்.399:8-10).
'ஊரனுக்கு இவள பெருங்கவின இழப்பது என்ன
காரணமோ' எனக் கூறித் தோழி அறத்தொடு
நிற்றல் (ஐங்.30:3,4). தன மாமைக்கவின ஆம்பல
நாருரி மெல்லிய தண்டின நிறததிலும் ஒளிவிடுதல
இப்பொழுது கெட்டது எனத் தலைவி கூறினாள்
(ஐங், 35:2-4). கவினபெறு சுடர் நுதலினையுடைய
தலைவியின் தந்தையூரில் கழனித தாமரை மலரும்
(ஐங். 94:4, 5), துறைவன இவட்கு அமைந்தனன;
அதனால் தலைவியின் மாமைக் கவின் அவளுக்
கமைந்தது என அறத்தொடு நின்ற தோழி வதுவை
நிகழ்ந்துழித் தாய்க்குக் காட்டி யுரைத்தாள் (ஐங்.
108:2-4). நெடுந்தேர்க் கொண்கன் மீண்டபொழுது
என் மாமைக் கவினும் மீண்டது என்பது தலைவி
கூற்று (ஐங். 134:2,3). துறைவற்கு இனிப்பசந்தனறு
என மாமைக்கவின் எனத் தலைவன வரைவு,
நீட்டிததவழித் தோழிக்குத் தலைவி கூறினாள் (ஐங.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ms8t11y5hcpoadvrcqszlxsjs85uwrb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/185</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668651</id>
    <revision>
      <id>1987098</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:35:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987098</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9537" sha1="a6tzudfvlzz9dfdj31jzlgvbfv3pnkf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கவின்
144:2.3). நறிய கமழுந் துறைவற்கு இனிய மன்ற
என் மாமைக் கவினே' என வரைவு வந்துழித்
தலைவி தோழிக்குக் கூறல் (ஐங். 146:2,3). தலைவி
கவின்பெறு கானல் ஞாழல் தழை ஆடை அணிந்
தவள் (ஐங், 191:1,3), கொண்கன பொலந்தேரில்
வந்தமையால் தலைவியின் மெலிந்த நுதல் கவின
பெற்றது (ஐங். 200:2,2). பாவையன்ன தலைவியின்
ஆயகவின் தொலையத் தலைவன் பொருள்தேடச்
செல்வான (ஐங். 221:2,4), தலைவியின் விறற்கவின்
கொண்ட அன்பிலாளனாகிய தலைவன் வரைய
வந்தான் எனத் தோழி கூறல் (ஐங்.226:4,5),
வரைவிடை வைத்துப் பிரிந்த தலைவன் மீண்ட
மையால் தலைவியின் பொன் போன்ற நுதல்
விறற்கவின கொண்டது (ஐ. 129:3,4). தலை
வியின் பொன் போல் விறற்கவினைத் தலைவன்
தொலைத்தான் (ஐங். 230:4,5), வெறியாடுதற்
குப் பெய்மணல் முற்றம் கவின்பெற இயற்றப்
பெற்றது (ஐங். 248:1) தலைவியின் மென்றோட் கவி
னையும் துயிலையும நாடன் தன்னுடன் கொண்டு
சென்றனன் (ஐங். 274:3-8). நன்மலைநாடன்
தலைவியின மாமைக்கவினைக் கவர்ந்தான் - (ஐங்.
286:3-5). தலைவன் பிரிதலில் வலலவன் ஆயின்
தலைவி ஆயநுதற் கவின் பெறல் அரிது எனபது
செலவழுங்குவிக்கும் தோழி கூற்று (ஐங்.310:3,4).
யாய் நயந்தெடுத்த ஆய்நலம் மேலும் கவின் கொள்
ளத் தான் உடனபோக்கு மேவியதைத் தன்
ஆயத்தார்க்கு உணர்த்துமாறு மதிரிற்கண்ட அந்த
ணரைத் தலைவி வேண்டல் (ஐன். 384:3-3). தலை
வியின் நுதல் ஆய்கவின் தொலைந்தது (ஐங்.392:
2). கார்ப்பருவத்தே காடு தழைத்துப் பலவகைப்
பூக்களைப் பூத்துக் கவின்கொண்டது (ஐங். 412:1-3).
சுரும்பு காட்டிலுள்ள மலர்களின் நறுந்துகளால்
கவின்பெற்று அரற்றும் (ஐங். 416:1-8). போர்வினை
முற்றிய பின் தலைவியின் கவினபெறு சுடர்நுதல்
காண்போம் எனப்பாசறையில் தலைவன் எண்ணு
தல் (ஐங். 443:3-5). பிரிவினால் தலைவியின் மென்
றோள் ஆய்கவின மறையப் பசலை பூத்தது (ஐங.
452:3-5). தலைவியின் மாமைக்கவின் தலைவனது
தேர் நயந்துறையும் (ஐ 454:4). புதல்மிசை நறு
மலரைக் கொண்டு கவின பெற மாலை புனைந்து
தலைவன் தலைவி கூந்தலிற் புனைதல (ஐங்.
463:1,2). சிறப்பொடு விளங்கிய தலைவியின்
மாமைக் கவின்காட்சி தலைவனை மறக்கவிடாது
என்பது தோழியின் தேற்றுரை (ஐங்.470:3-5).
வேனில நீங்கக் கார்ப்பருவதது மழை பெற்றுக்
காடு கலின் கொண்டது (ஐங். 484:1,2). வரையக
நாடன் வந்தமையான் தலைவியின்
இபொக தொ 2-12
தோள்
177
கவின்
சுவின எய்தின (ஐங. 498:1,6). கானம் மழை
பெய்தமையான் பிடவமும் தளவமும் மலரக்
கவின் கொண்டது (ஐங். 499:1,2), தலைவன்
வினைமுற்றி மீண்டதனால் தலைவியின் கொன்
றைப் பூவின் பசந்த உணகண் குவளை போலத்
தொல்கவின் பெற்றன (ஐங். 580). தலைவியின
தொல்கவின் தொலைதல் அஞ்சித் தோழியின
சொற்கேட்டுத் தலைவர் பிரியாமல் தங்கினார் (கவிஞ
8:28,29).விழா 'கல்' என்னும் ஓசையுடன் கவின்
பெற்றது (கலி.5:10). 'கிளி மொழியாய், எம்மொடு
நீ வரின் தளிரன்ன நின மேனியின் கவின் வாடும்
எனத் தலைவன் தலைவியிடம் செல்லும் நெறியின்
கடுமை கூறினான் (கலி, 13:18,19). மூங்கில்
போலும் கவின்கொண்ட தோளினை உடையாள்
தலைவி (கலி. 31: 14). வானந்துளி மாறும் போது
இவ்வுலகம் கெடுமாறு போலத் தலைவன் அளிமா
றும் பொழுது தலைவியின் கவின் கெடும் (களி.
25:28,29). போதவிழ மரத்தொடு பொருகரை
கவின்பெற இளவேனில் வந்தது (கலி. 26:7,8). *தாம்
குறித்துச் சென்ற பருவமாகிய இளவேனிற காலத்
துத் தொல்கவின் தொலைந்த என் தடமெனறோ
ளைத் தலைவர் நினைப்பர்' எனத தலைவி கூறல்
(கலி. 26:9,10). இளவேனிற் காலத்துக் கிளைகள்
தாழ்ந்து துறைதோறும் மரங்கள் கவினபெற யாறு
ஓடிற்று (கலி, 28:4,7). யாறு கூதிர்க்காலத்து நீர்
வற்றிக் கலக்கம் தெளிந்து கவின பெற்றது (கவி.
81:8). மேகத்தின் கவின் பெற்றுக் கத்திரிகை இடை
யிலே, தீண்டிய;ஐம்பாவ் போல துவாமணல் விளங்
கியது (கலி. 32:1,2), உலகிடத்து அழகைக் காண
யாறு கண்விழித்துப் பார்த்தன போலப் பக்கத்தில்
நின்ற குளங்கள் நீர்நிறைந்து பூக்களால் கவின பெற
றன (கலி. 33:1, 2).ஆறுகள் கவினபெற இளவேனிற்
பருவத்தில் மரஙகள் கொமபுகளிலிருந்து பல மல
ரைச் சிந்தின (கலி. 34:3-7). பெரிய நீர்த்துறை
கவின் பெறக் குழவி வேனில் லந்தது (கலி. 36:7,8),
இரவுக்குறி வரும் தலைவனை முயங்கும் தலைவி
கார் பெற்ற புலம்போல கவின் பெறுவாள (கலி.
38:10-12). 'நின வரவால் தலைவி பெற்ற கவின
தீராமற் காக்குநதிறம் உரைப்பாயாக' எனத தலை
வனிடம் தோழி கூறி வரைவு கடாயினாள் (கலி.
38:12,13). தன மலையைத் தலைவியும் தோழியும
பாடக் கேட்ட தலைவன உவகையொடு தலைவி
யின் மென முலையாகம் கவினபெற வரையப்
புகுந்தான (கலி. 40:31 - 34). கதிரவிரி கனைசுடரின்
கவின கொண்டது நனஞ்சாரல (கலி. 44.1). பாறை
யிடத்துள்ள சுனை கவின் பெறக் காநதள வளர்ந்
துள்ளது (கலி. 45:1,21. யாமததும துயில் கொள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>a6tzudfvlzz9dfdj31jzlgvbfv3pnkf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/186</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668652</id>
    <revision>
      <id>1987099</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:37:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987099</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9714" sha1="7tbm5iyxcrr41ggs3d81y0o17ic6poe" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கவின்
178
கவுன்
ளாது அலமரும் தலைவியின் காமரு நல்லெழில்
கவின வாடத் தலைவன் அதனைச் சிதைத்தான்
(கவி, 45:18,19). முன்பு நீங்காது பாராட்டிய நீ
தலைவியை விட்டு நீங்குவையாயின் இழையணி யல்
குலை யுடைய என் தோழியது கவினும் நீங்கும்
என்று தலைவனிடம் தோழி உரைத்தாள் (கவி, 80:
23,14). தலைவனின் அளிபெறின் தலைவியது ஆய்
நுதல் மழை பெற்ற சிறுதினை அழகுபெறுவது
போலக் கவின் பெறும் (கலி. 53:22-24). அசோகந்
தண்காவினுள் நின்ற மிக்க கவின் பொருந்திய இள
மாந்தளிரை ஒத்த நிறத்தினையுடையவள் தலைவி
(கவி. 87:12,13). தலைவி கவின்பெறு
சுடர்
நுதலினள் (கவி. 58:3). தலைவி களைநர் பிறர்
இல்லாத நோயைச் செய்யும் கவின் உடையவள்
(கவி. 58:9). களி தட்ப வந்த கவின் (கவி. 66:20).
&quot;எழில் நலம் செலக் கொண்டு நீ மாறிய கவின்
பெறல் வேண்டேன்' என்று தலைவனின் பரத்
தைமைக்கு வருந்தும் தலைவி அவனிடம் கூறினாள்
(கலி. 17:8,9).இருங்கூந்தலில் மலர் சேர்ந்து வண்
டார்க்கும் கவின்பெறல் வேண்டேன் எனப் பரத்
தைமைத் தலைவனிடம் தலைவி கூறல் (கலி. 77:16,
17). தலைவி தலைவனின் பரத்தைமையால்
காற்றுப் பொருகின்ற பூப்போலக் கவின் வாடி
னாள் (கலி.86:19,20). குதிரை கண்ணாற் கண்டு
அஞ்சும்படியாகக் கவின்பெற்ற மத்திகை விட்டு
வைக்கப் பெற்றது (கவி. 96:12). வேய்நலம் இழந்த
தோள் கவின்வாட வருந்துகின்றவளுக்கு அருள்
செய்யத் தலைவனைச் சான்றோர் வேண்டல் (கலி.
99:16). கண்ணோக்கு ஒழிக்கும் கவின்பெறு பெண்
நீர்மையினள் தலைவி (கலி. 108:37). காண்வர
வியன்ற கவின்பெறு பனித்துறை (கலி. 127:14).
கானலஞ்சேர்ப்பனைக் கண்டாய் போலப் புதுக்
கவின் பெற்றாய் என்னும் தோழிக்குத் தலைவி
கனவு நிலை கூறினாள் (கலி. 128:6-9). கனவிடத்துத்
தலைவி தலைவனைக் கலந்து கவின பெற முயங்கி
னாள் (கலி.128:12). தலைவி பூக்கவின் கொண்ட
புகழ்சால் எழில் உண்கண் உடையவள் (கலி.131:4).
பொற்பூண் தாழ்ந்து நன்கதுப்பு அவ்வாறன்றிக்
காய்கின்ற கவினைத் தலைவன் காண ஒல்லான்
என்பது ஆற்றுவிக்கும் தோழி கூற்று (கலி. 150:17,
18). புனலாடியவரின் உரை (வார்த்தை) மூதூர்
மலிந்தது; அவர் கவின் அவ்வுரையிலும் மிக்கது
பேரி. 18:94,95). வையை வரவால் ஆரவாரமிக்க
மூதூரில் வாழ்வார்க்கு இன்பமும் கவினும் நன்பல
உளவாயின (பரி. 12:300, 101). வண்டினம் வாயைச்
சூழும் கவினுடன் பரத்தையர் வையையில்
நீராடினர் (பரி. 16:41,43), கார்காலத்தில் தோன்றும்
காந்தளின் செறிந்த கவின், போர் தோற்றுக்
கட்டுண்டார் கையை யொக்கும் (பகி. 18:34,35).
தும்பி கட்டவிழ்ப்பனவாகிய காந்தளின் கவின்
முகைகள் கட்டுதலை யுடைய யாழ் நரம்பினது
புரியை நெகிழ்ப்பார் கையை ஒத்தன (பசி. 18:36,
37). மகளிரும் மைந்தருமாகிய அவ்விரு திறத்தாரை
யும் கரையையும் வையை சேர்கின்ற கட்புலனாகிய
கவின் தேர்தற்கு அரியது (பரி. 33:34,35).
2.ஒளி. உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட்சென்னி செஞ்
ஞாயிற்றின் கவின் - ஒளி - உடையவன் (புறம்.4:16).
கவுணியன் - கவுண்டினிய கோத்திரத்தான் (த.பே.பக்.
795). இதுகுடிப்பெயர் (ப. மு. பக். 238). பூதத்
தனாரும் (அகம். 74. அடிக்குறிப்பு) விண்ணந்
தாயனாரும் (புறம். 166. அடிக்குறிப்பு) கவுணியன்
குடியைச் சேர்ந்தவர்.
.
கவுதமன் - முனிவன். 'இவ்வுருவம் பூனை வடிவிற்
சென்ற இந்திரன்; இவள் அகலிகை ; இவன் கவுத
மன்; சினத்தால் கல்லுருவான அகலிகை இது
எனப் பரங்குன்றில் உள்ள எழுத்து நிலை மண்டபம்
(ஓவிய மண்டபம்) கண்டு கேட்ட மனைவியர்க்குக்
கணவன்மார் விளக்கமளித்தனர் (பரி. 39:50-53).
கவுரியர் - பாண்டியர். கருங்கை ஒள்வாட் பெரும்
பெயர் வழுதி தவிரா ஈகைக் கவுரியர் மரபில் வந்
தவன் (புறம்.3:8). தொன்முது கோடி (திருவணைக்
கரை) வெற்றிவேலினை யுடைய கவுரியர்க்குரியது
(அகம், 70:33). வெல்போர்க் கவுரியர் நன்னாடு
தெற்கின்கண் உள்ளது (அகம். 343:3,4).
கவுள் - கன்னம். களிறு தன் கவுளில் - கன்னத்தில்
அடக்கிய எறிகல் போல நலங்கிள்ளி ஒளித்த துப்
பினை உடையவன் (புறம்.30:8-13). சான்றோர் நரை
முதிர்ந்த திரைந்த கவுள் உடையவர் (புறம். 195:3,J).
களமர் கள்ளை ஆமையிறைச்சியுடன் உண்டு ஆரல்
மீனாகிய கொழுவிய சூட்டைக் கவுளில் அடக்கி
வைகுதொழில் ஒழிந்தனர் (புறம். J13:3-5), வெட்சி
வீரனின குரூஉ மயிர், மோவாயையும் செவியையும்
கடந்து முன்னே கவுளில் பொருந்தியிருந்தது (புறம்.
387:3,4). யானை நீறாடிய நறுங்கவுளையுடையது
(புறம்.387:6).யானை மதம் வீழ்கின்ற கவுளையும்
தறுகண் பூட்கையையும் உடையது (சிறு. 340-343).
கவைத்த முலையையுடைய இரும்பிடியின் கவுள்
மருப்பு, வளைந்து முற்றின வாழைப் பழத்திற்கு
உவமை (பெரு.358,359). மதம்பாயும் கவுள் உடைய
சிறுகண் யானை நாற்சந்தி முற்றத்தே காவல்
செய்யும் (முல்லை. 30,31). கூதிர்க்காலத்துப் பெரும்
பனி வருத்துதலால் கோவலர் கைக்கொள் கொள்ளி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7tbm5iyxcrr41ggs3d81y0o17ic6poe</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/187</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668653</id>
    <revision>
      <id>1987100</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:37:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987100</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9232" sha1="qgq65fp992txabcl6f6oja3m8thw1rm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கவை
179
கவைமுக
யராய்க் கவுள் புடைக்க (ற்பறைகொட்ட) நடுங்கினர்
(நெடு. 7,8). பிணைமான் அறுகினை யுண்டு வார்
மணல் அடைகரையில் அசையிடும் கவுளுடன்
துஞ்ச அதனை இரலை காக்கும் (அகம். 34:4-8).
எருமை குவளைமலர் மாந்திக் காஞ்சி நுண்தாது
உறைப்ப அசையிடும் கவுளை உடையதாய்க்
கொட்டிலில் புகும் (அகம். 56:3-7). களிறு, மடப்பிடி
உண்ணுமாறு யாமரத்தை வளைத்துக் கொடுத்து
மதத்தால் நனையும் கவுளில் படியும் வண்டுகளை
ஓட்டும் (அகம. 59:7-9). பெருங் கை யானையின கவுளி
லிருந்து பெருகி வழியும் மதநீரில் வண்டின் கூட்
டம ஒலிக்கும் (அகம், 88:9-11). கானவர் பகழி களிற
றின் மதம் பொருந்திய கவுள் உடைய முகத்தைக்
கிழித்தது (அகம், 132:4,5). வேங்கை மலரை ஊதிக்
காந்தள் குலையில் உறங்கும் வண்டுகள் யானை
யின பெரிய கவுளில் ஒழுகும் மதத்தினை உண்ப
தாகக் கனாக்காணும் (அகம். 132:10-13), வண்டுகள்
மொய்க்கும் கவுளை உடையது சிறுகண் யானை
(அகம். 159:16). கடாஅ யானையின் கவுள் மருங்கு
ஒப்ப மலையுச்சியி லிருந்து நீர் ஊர்ந்து இழிதரும
(அகம்.205:16-18). களிறு வண்டு பொருந்தும் மதம்
கரந்தொழிந்த கவுளை யுடையது (அகம். 207:8,9),
காயும் சினம் மிக்கமையால நனைந்த கவுளி
னினறும் வாயிற்புகும் மதநீரை யுடையது யானை
(அகம். 227:5,6). நனைகவுள கான யானை
(அகம்.
245:10,11). புலியேறு நனைகவுள் அண்ணல யானை
யின் அணிமுகம் பாய்ந்து, வேங்கை மரத்தின்
வாடு பூஞ்சினை போல மாய்ந்து கிடக்கும (குறு. 343).
கொடிச்சி காக்கும் முற்றிய தினைக்கதிர்களைக்
கொண்ட மந்தி கடுவனொடு மலையேறிக் கதிர்
களைக் கயக்கித் தூய்மை செய்து திரைத்த அணலை
யுடைய வளைந்த கவுள் நிறைய உண்ணும்
(நற. 22:1-5). கரிய மேகம் போன்ற யானை
வளைந்த கவுளையும் உடையது (நற். 141:1,2). புலி
யானையின் குருதி பருகிய கொழுவிய கவுளை
யுடைய பெரிய வாயை வேங்கையின் அடிமரத்தில
துடைக்கும் (நற். 158:7). விளக்கத்தையும் மதததால்
நனைந்த கவுளையும் உடையது களிறு (கலி. 48:2).
தலைவனின் மைந்தன் அடியிற் சிலம்பொலிப்ப
அணுகிக கண்ணாலும் நுதலாலும் கவுளாலும்
அவனைத் தழுவிய தாயாக்கு இனபம தந்தான்
(கலி.83:16-19),
கவை 1.பிளவு. வரகு கவைக் கதிரினை உடையது
(புறம். 201:1; அகம். 194:9,10; 359:13; 384:6; 393:5;
நற்.121:2,3), கள்ளி கவை பொருந்திய முட்களை
யுடையது (புறம். 322:2), அரவு கவை நாவை உடைய
யது (புறம். 382:13,14). பேயமகள் கலைப்பட்ட தலை
இபோ ச தொ 2-12-அ
முடியினை உடையவள் (பதி. 13:15). அலவன் கவை
பொருந்திய காலை உடையது (சிறு.195,பெரு.208;
அகம். 350:3,4). கவைபட்ட அடியினை உடையவள்
பேய் மகள் (சிறு. 197; மது. 162,163). முதற்பிறை
ஏந்தியிருந்தாற் போன்ற கவை பொருந்திய
கடைப்பகுதியை யாழ் பெற்றிருந்தது (பெரு. 11).
அம்பு கடையிடத்தே கவையுடையது (பெரு. 183),
கவையுடைய நெடிய தாம்பில் பசுவின
கூறு
களைக் கட்டினர் (பெரு. 243,244), தருககம் கூறு
கின்றவன கையிடத்து இணைந்த விரலகளை
யொத்த கவை பொருந்திய தினைக்கதிர முற்ற
விளைந்தது (மலை. 112,113). கானவன் கவை (களைக்
கோல்) சுமந்தாலொத்த இருதிரி மருப்பினையுடைய
அண்ணல் இரலை, பிணைக்கு அறுகம்புலலை அருத்
தியது (அகம். 34:3-6). எழிறகலை வற்றிய மரக
கொம்பினை ஒத்த கவை மருப்பினை உடையது
(அகம். 395:8). கள்ளி கலைப்பட்ட முள்ளினை
டையது (குறு. 174:2; நற். 384:2). முதிய கலைமான
கவை போன்ற கொம்புடைத் தலையினது (ருது.
213:2), முதுகலை கவைசு கோடுடையது (ஐங்.373.
2). ஆயிரம் தலைகளையும் கலைகொண்ட நாவி
னையும் உடைய அரவம் (ஆதிசேடன்) திருமாலின்
பாயலாகும் (பரி.13:27,28).
2.
104.
இரட்டை. பெணயானை சுவை இரட்டை-
முலைகளையுடையது (பெரு.358) வெள்ளை வெண்
மறி
சிறாரொடு குதிதது ஓடிக கவை இலை
யுடைய ஆததியின தளிரைக கடிக்கும (அகம
9-12). யாமரத்தின கவை ஓண்டளிர், கோழி
யின தாழ்ந்து தொங்கும் தாடிபோல இருக்கும்
(அகம்.187:14,15). ஆண்மை முன்னே இழுககக்
காமம் பின்னே நினறு தடுகக, அவற்றால் கவை
பட்ட நெஞ்சம் வருநதியது (அகம். 339 6-8), நரை
மூதாளார் நடுங்குந் தலையைத் தாழ்த்தி வெலவோ
மோ தோற்போமோ என்று கவைபட்ட மனத்
தோடுபொதியிலிடத்துச் சூதாடினர் (அகம்.377·6-8).
3.கிளை. யாமரத்தின் தளிர்கள் இழந்த சுவை
களில் - கிளைகளில் - இருந்து பருந்து பேடையை
அழைககும் (அகம். 33:3-6). கள்வராகிய பகையிரும்
கவர்த்த நடைவழியை யறிய வழிச்செலவோர்
மேலேறிப்பார்க்க ஏணி மரத்தை யாமரத்தில
சார்த்தக் கலை முறிக்கப்படும (அகம். 857-12-14).
கவைமக - இரட்டைப் பிளளை, அன்பினால் வழி
ஏதம் கருதாது இரவுக்குறி வரும் தலைவற்காகவும்
அறியாமையினால வருந்தும் தலைலிககாகவும்
தோழி, கலைமக இரட்டைப்பிள்ளைகள்
-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qgq65fp992txabcl6f6oja3m8thw1rm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/188</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668654</id>
    <revision>
      <id>1987101</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:38:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987101</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9295" sha1="sxjb7cvqc6t1p9cywdr24o7q3zln7h2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கவைமகளார்
சுண்டவழி இருவர்திறத்தும் வருந்தும் தாய்போல்
வருந்தினாள (குறு. 324:4-6).
கவைமகனார் - புலவர். குறுந்தொகையில் தோழி
வரைவுகடாவும் துறையில் வரும் ஒரே பாடல்
(324) இவர் பாடியதாகும். வழி ஏதம் கருதாது
இரவில் வரும் தலைவனுக்காகவும் அவனுக்கு
நேரக்கூடும் வழிரதம் கருதி வருந்தும் தலைவிக்
காகவும் வருந்தும் தோழியின் நிலைக்கு, இரட்
டைப்பிள்ளைகள் நஞ்சுண்ண அவர்க்காக வருந்
தும் தாயின் நிலையை உவமை கூறியுள்ளார்.
இரட்டைப் பிள்ளைகளைக் கவைமக' எனக் கூறிய
சிறப்பினால் இவர் கவைமகனார் எனக் குறிக்கப்
பெற்றார் என்பர் உ. வே. சா. (குறுந்தொகை. பாடி
னோர் வரலாறு. பக். 137).
கவைமரம் - சுவைக்கோல். புள்ளிமான், கவைமரம்-
கவைக்கோல் - போன்ற பிளவுபட்ட கொம்பினை
யுடையது (பதி, 74:9,10).
கவைமுட்கருவி - பரிக்கோல் (யானையை அடக்கும் கருவி).
யானைப்பாகர் கவைமுட் கருவியால் - பரிக்
கோலால் - யானைகளைக் குத்தி வடமொழி பயிற்
றிக் கவளங் கொள்ளச் செய்தனர் (முல்லை.35,36).
கவைமுள் வேலமுள். அதியமான்நெடுமான் அஞ்சி
யின குதிரைப்படை வரக் கண்ட அவன் பகைவர்
கவைமுளளால் - வேலமுள்ளால் - காட்டு வாயில்
களை அடைத்தனர் (புறம. 98:7,8).
கழகம் - சூதாடுமிடம். உயர்ந்த இடு:மணலிடத்து
ஆடித்திரியும் புள்ளியையுடைய அலவன், கழகத்து-
சூதாடுமிடத்து உருட்டப்பெறும் கவற்றினை
யொககும் (கவி. 136: 2-4).
னால
-
கழங்கு - 1. கழற்சிக்காய். எண்ணுதற்குக் கருவியாக
வுள்ள கழங்கு - கழற்சிக்காய் - போதாவாறு பகை
மன்னரை மிக்க அளவில் இமையவரம்பன நெடுஞ்
சேரலாதன் வெனறான (பதி. 15:5). களங்காய்க்
கணணி நார்முடிசசேரலின் சால்பும் செமமையும்
வளனும் வெனறியும் ஆகியவற்றை எண்ணி
எண்ணுதற்கு இடப்படும் கழங்குகள்
போதா (பதி. 33:1-8). தலைவி இளந்துணை யாய
மொடு கழங்காடினாள்
தலைவி
கிளியினையும் பதினையும் கழஙகினையும் மிக
விருமபிக் கைவிடாதிருந்தாள் (அகம். 49:1). கழங்
காடு ஆயம் (அகம். 66:24). கழங்கு போன்றது
முதது (அசும. 126:12). கோடை மிகுதியால
மூங்கிலின கணுக்கள் பிளக்கத் தெறித்து விழும்
மண்ணா முத்தம கழங்குபோல தோன்றும் (அகம்.
173:12-15), துய்த்தலைமந்தி நெல்லித் திரள்காயைக்
(அகம்.17:2).
180
அழஞ்சு
கழங்காகக் கொண்டு ஆடும் (அகம். 241:13-15).
மகளிர் விரும்பியாடும் கழங்கை ஒத்த ஆலங்கட்டி
சிதறி மழை பொழிந்தது (அகம். 334:7-9). ஈங்கைத்
திரள்வீ, குறுந்தொடி மகளிர் மணலாடு கழங்கு
போலக் கற்பாறையின் மேல் பரவிக் கிடக்கும்
(நற். 79:1-3). படிமத்தான், மணலைப் பரப்பிய
மெய்ம்மையைக்
முற்றததைச் சிறப்புச் செய்து
கூறும் கழங்கிட்டுக் குறி பார்ப்பான் (நற். 268:8,9).
முதுவாய் வேலன் வெறிக்களத்து முருகவேளின்
முன் கழங்கிட்டு நோய்க் காரணம் அறிவான் (நற்.
282:5,6). வெறியாடும் வேலன கழங்குகொண்டு
மெய்யறிந்து கூறுவான் (ஐங். 245:1,2). விலங்குகள்
மேயாமல் தினைப்பயிரைக் காககப புலிவடிவம்
செய்து கழங்கினை அதன் கண்ணாகப் பொருத்
துவர் (ஐங. 246:2,3), வேலன் பெய்ம்மணல் முற்றம்
கவின் பெற இயற்றிக் கழங்கினால் தலைவியின்
நோய்க் காரணம் அறிகுவன் (ஐவ். 248:1-3), வேலன்
பெய்ம்மணல் பரப்பிய வெறியாடுமிடத்தில் கழங்கு
பரப்பிக் குறி பார்த்து முருகனால் வந்தது இந்நோய்
என மொழிந்தான் (ஐங். 249:1,2). பொய்படுதல்
அறியாதது கழங்கு (ஐங். 250:1). பந்தும் பாவையும்
கழங்கும் எமககீதது எனமகள் உடன்போக்கு
மேவினள் என்பது தாய்க் கூற்று (ஐங்.377:3,4).
மகளிரிடமிருந்த பந்தினையும் சுழங்கினையும்
களவு கொண்டோடிய மைந்தர் வையை நீருட்
பாய்வர் (பரி. 10:107,108),
விளையாட்டுக்
2. கழற்சிக்காய் வடிவிலமைந்த
கருவி. சிலம்பணிந்த குறுந்தொடி மகளிர் ஆன்
பொருநை
வெண்மணல் எக்கரிலிருந்து பொன
னாற் செய்யப்பெற்ற கழங்கு கொண்டு ஆடுவர்
(புறம், 36:3-5). மகளிர் வெண்மணலில் குறுந்தொடி
யசையப் பொனனாற் செய்த கழங்கினைக்
கொண்டு ஆடுவர் (பெரு.334,335). வெள்ளிய
இருப்பைப்பூ, யானைக் கோட்டாற் கடைந்து
செய்த கழங்கு போன்று பாறையிற பரவிக் கிடக்கும்
(அகம். 135:8,9),
3.கழங்கினைக் கொண்டு கூறும் குறி. ‘ஆகு
வதறியும் முதுவாய் வேல' என்று விளிதது நீகழங்
கினை - கழங்கினைக் கொண்டு கூறும் குறியினை-
கூறுவாயாக என நற்றாய வேண்டினாள் (அகம்.
195:14,15). தெய்வத்தால் அறியப்படுகின்ற கழங்
கினால் தலைவியின் வேறுபாட்டை உணர்ந்து
வெறியாட்டெடுத்தல (நற்.47:7-9).
கழஞ்சு -ஓர் எடுத்தலளவு (ஆகுபெயராய் அந்த அன
வுளள பொன்னைக் குறிக்கும்). பாலை பாடிய பெருங்
கடுங்கோவின் மறம் பாடிய பாடினி
தோற்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sxjb7cvqc6t1p9cywdr24o7q3zln7h2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/189</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668655</id>
    <revision>
      <id>1987102</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:40:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987102</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9410" sha1="2eon5gamkzxagq56witwj18pv1av70g" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கழல்-
றப் பொலிவுடைய சிறந்த கழஞ்சினால் கழஞ்சு
அளவாகிய பொன்னினால் - செய்த அணிகலன்
களைப் பெற்றாள் (புறம். 11:11-13).
சுழல் - 1. வீரக்கழல். கருங்கையொள்வாட் பெரும்
பெயர் வழுதி பொன்னாலாகிய கழலணிந்த காலி
னன் (புறம்.3:15). உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட் சென்
னியின் தாள் புடைபெயர்ந்து போர் செய்தலின்
அருப்புத் தொழில் பறைந்த கழல் கொல்லேற்றின்
கோட்டை ஒத்தன (புறம்.4:3,4). கரிகாற் பெரு
வளத்தான் கழல் உரிஞ்சிய திருந்திய அடி உடைய
வன் (புறம்.7:8). புனைகழல் மறவர் போரெனில்
விரும்புவர் (புறம். 31:9), கிள்ளிவளவன் அடிபொலி
யக் கழலணிந்தவன் (புறம்.40:4). புனைகழல் எழு
வர் நல்வலம் அடங்கப் பொருதான் தலையாலங்
கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் (புறம்.
78:12), நெடுஞ்செழியன் கிண்கிணி களைந்த காலில்
ஒண்கழல் புனைந்து போருக்குப் புறப்பட்டான
(புறம். 77:1). மையணற்காளை அடிபுனை தொடு
கழல் அணிந்தவன் (புறம், 83:1), மேம்பட்ட
கழலணிந்தவர் மறவர் (புறம். 93:10), அம்பு கழல்
வடிவாகவும் பாண்டில் வடிவாகவும் செய்யப் பெற்
றன (புறம். 97:15). அதியமான் ஈகையங்கழற் காலி
ளன் (புறம். 99:8). அதியமான் தவமகன் பிறந்தவ
னைக் கண்டபோது அவன் கையது வேல்; காலன
புனைகழல் (புறம். 100:1), பகைவர் தோற்றோடுங்
கால் எழும் கழலொலி கேட்டு நாணிப் பாரி அவர்
மேற் செல்லானாயினான் (புறம். 120:20,21). கழல்
புனை திருந்தடிக் காரி (புறம். 123:2). கழலணிப்
பொலிந்த சேவடி யுடையவன் தேர்வண்மலையன்
(புறம்.185:12). சுழற்காற் பேகன் (புறம். 142:4).
மான்கணந் தொலைச்சிய குருதியங் கழற்காலினன்
பெருநள்ளி (புறம்.350;5). கழல் புனை திருந்தடிக்
கிள்ளி (புறம். 167:10), வீரன் 'புனை கழலோய்'
என விளிக்கப் பெறுதல் (புறம். 259:7).பூம்பொறிக்
கழற்கால் (புறம்.281:9). நிணம் பொதி கழல் (புறம்.
185:11). திருந்து கழற் சேவடி (புறம்.387:18). திருந்து
கழல் நோன்தாள் (புறம்.397:27). ஒண்பொறிக்
கழற்கால் (பதி.19:3;30:40;34:2). கறையடிக் கழற்
கால் (பதி, 18:3), பொலங்கழல் நோன்றாள் (பதி. 31:
31). மாக்கழல் (பதி. 37:8). ஈகைவான் கழல் (பதி.
38:7;42:1;குறி. 138). வான் கழல் (பதி. 57:2). வலம்
படு வான்கழல் (பதி. 70:11). கழற்கால் (பதி. 80:7).
வேலன் வடிவு கொள்ளும் வேலன் கழல் அணிந்த
வன் (முரு. 108). நல்லியக்கோடன் களிற்றுத் தழும்
பிருந்த கழல் தயங்கு திருந்தடி உடையவன் (சிறு.113,
116). ஒண்தொழில் கழற்கால் (பெரு. 102). கழற்கால்
மறவர் (மது. 395). கச்சம்தின்ற கழல் தயங்குதிருந்
181
கழனி
தடி (மது.435).பசுமணி பொருக பரேர் எறுழ்
கழற்கால் பொற்றொடிப் புதல்வர் ஓடியாடினர்
(பட். 294,293). மழவர் ஒண் கழல் உடையர் (அகம். I:
1,S). கள்வர் கோமானாகிய புல்லி சுழல் புனை திருந்
தடி உடையவன் (அகம். 61:11,12). தொடுகழல் மற
வர் (அகம்.75:6). பொருநன் கச்சினையும் கழலினை
யும் தாரினையும் அணிந்தவன (அகம். 76:7,9), புனை
கழல் பிட்டன் (அகம். 143:12). கழற்கால் பண்ணன்
(அகம்.177:16). வார்கழல் பொலிந்த வன்கண் மழ
வர் (அகம், 187:7). கழற்காலையும் நெடுவேலையும்
உடைய இளையோன் (அகம்.303:9,19), கழற்கால்
இளையர் (அகம். 269:12). கழற்கால் புல்லி (அகம்.
295:13). திருந்து கழற் சேவடி நற்போர் வானவன
(அகம். 309:10,11), ஒண்பொறிப் புனைகழல் சேவ
டிப் புரளச் சென்று அத்தி புனலாடினான (அகம்.
376:7,10). வில்லோன் காலன கழல் (குறு. 7:1). ஆய்
கழல்விடலை (குறு. 15:4,5). கழலோன் (குறு. 356:2).
கண்ணியும் கழலும் தாரும் தலைவன் அணிதல்
(நற். 128:7,8). பாசி சூழ்ந்த பெருங்கழல (ஐங்.105;
4).திருந்து கழற்காளை (ஐங்.383:2). செய்வினைப்
பொலிந்த செறிகழல் நோன்தாள் மையணற்
காளை (ஐங். 889:1,2). மையற விளங்கிய கழலடிப்
பொய்வல் காளை (ஐங். 399:4,5). ஆய்கழல் வெஞ்
சின விறல் வேற் காளை (ஐங். 400:4,5). காமர்
கழலடி (கவி. 30:20). புனைகழற்காற் றென்னவன்
(கலி. 98:30). புனைகழல் மைந்தர் (பரி. 12:27).
2. சுழற்சிக் கொடி. சீறூர் கழலால் - கழற்சிக் கொடி
யால் - ஆகிய முள்வேலியுடையது (புறம். 306:1,3).
3. கழற்சிக்காய். மணற்குன்றை ஆடும் இடமாகக்
கொண்டு ஒண்ணுதல் மகளிர் கழல்கழறசிக்காய-
ஆடுவர் (பதி. 30:27,28).
4. கால்மோதிரம். வையையில் நீராடப போந்த மக
ளிரிற் சிலர் கட்டுவடம், கழல் - கால்மோதிரம்-
அணிந்திருந்தனர் (பரி. 12:24).
5. தாள் (ஆகுபெயர்1. மூன்று காலங்களையும கடந்து
அக்காலங்கள் தாமே பொருந்திய கழல் - தாள் -
நிழலையுடையவர் திருமால் (பரி. 18:46,47).
கழற்களி-சுழற்சிமணி. மகளிர் கூந்தலைக் கழற்கனி
யால் - கழற்சிமணியால - வகுத்து ஒழுங்கு படுத்தி
னர் (புறம்.27,23,24).
கழனி - வயல். வயலிடத்து மயில் உதிர்த்த பீலியைக்
கழனி உழவர் நெற்சூட்டுடனே திரட்டுவர் (புறம்.
13:10,11). நாரை கழனியிடத்துக் கயல்மீனைத்
தின்று நெற்போரின்கண்ணே உறங்கியது (புறம்.
24:19,20). நெல் விளைந்த கழனியிடத் துள்ள&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2eon5gamkzxagq56witwj18pv1av70g</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/190</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668656</id>
    <revision>
      <id>1987103</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:40:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987103</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9894" sha1="iiwhg6ga3pntakfv05nn4mc13bgusw7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கழனி
புள்ளை யோட்டுவோர் பனங்கருக்காகிய விறகால்
கழிமீன் சுட்டு அதனுடன் வெங்கள்ளுண்டும்
அமையாராய்த் தெங்கினது இளநீரை உதிர்ப்பர்
(புறம். 19:13-16). புனங்காப்போர் கிளிகடி கருவி
யைப் புடைப்பின், அப்புனத்திற்கு அயலதாகிய
வளைந்த நெற்கதிர் சுழலும் கழனியின் கண்ணும்
மிக்க நீரையுடைய கடற்கரையின்கண்ணும் உள
வாகிய புட்கள் ஒருசேர எழும் (புறம்.49:4-6).நீ
பிறர் நாடு கொள்ளுங்காலை அவர் நாட்டு
வளைந்த கதிரையுடைய கழனியை நின் மறவரும்
கொள்ளை கொள்க என இலவந்திகைப் பள்ளித்
துஞ்சிய பாண்டியன் நன்மாறனிடத்துக் காவிரிப்
பூம் பட்டினத்துக் காரிக்கண்ணனார் கூறினார்
(புறம்.57:5,6}, வன்கை வினைஞராகிய உழவர்
பழன வாளையினது துணியப் புதுநெல் வெண்
சோற்றிற்கு மேலீடாகக் கொண்டு விலாப்புடை
மருங்கு விம்முமாறு உண்டு நெடிய கதிரையுடைய
கழனியிடத்துச் சூட்டை இடுமிடம் அறியாது
தடுமாறுவர் (புறம். 53:4-7), கழனியிடத்துள்ள ஆம்
பல் தண்டாற் செய்த வளையணிந்த கையினை
யுடைய மகளிர், செவ்வி யவலை முக்கிக் குளிர்ந்த
புனற்கண்ணே பாய்வர் (புறம். 63:11-18). பகை
வரது அகன்றலை நாடு, வரப்பைச் சேர்ந்து வளை
யும் நெற்கதிர் சுழலும் கழனியொடு பெரும் புனல்
படப்பையை உடையது (புறம். 98:18-20). பொய்
கைக்கண் மேய்ந்த நாரை நெற்போரின்கண்ணே
உறங்கும் நெய்தலையுடைய அழகிய கழனியிடத்து
விளைந்த நெல்லை உழவர் அறுப்பர் (புறம், 209:
1.2). மழை பொய்த்தலால் கயங்கள் களியாய் முளி
யும் கோடையினும் ஆம்பலின் அகலிலை நிழற்
கண் நத்தையினது ஏற்றை நாகாகிய இளைய
சங்குடன் பகற்காலத்தே மணங்கூடும் நீர் விளங்கும்
கழனி நாடுடையவன் உருவப் பஃறேர் இளஞ்சேட்
சென்னி (புறம்.268:1-6). கதிர்கள் தம்மிற் பினனிக்
கொண்டசையும் நெற்கழனிகளையுடையது மருத
நிலத்தூர் (புறம்.285:14,15). வளவிய தோட்டினை
யும் ஒன்றோடொன்று தம்மிற் பின்னிக் கிடக்கும்
கதிர்களையும் உடைய கழனியின் நடுவே ஒரெயில்
தோன்றியது (புறம். 338:9-12). வயல்கள் பொருந்திய
கழனிகட்கு வாயிலாகிய பொய்கைக்கண்
மீனை உண்ணும் நாரையால் துரத்தப்பட்ட
வாளை மீனைப் புனலாடு மகளிர் தம் வளமனைக்
குப் பிடித்துச் செல்வர் (புறம்.354:4-6). அம்பர்
எனும் ஊர் காவிரி பாயும் தாழ்ந்த நிலப்பாங்
கினையுடைய படப்பைகளையும் நெல் விளையும்
கழனிகளையும் உடையது (புறம்.385:8,9), பலவாகிய
ஊர்களைச் சூழவுள்ள கழனிகளெல்லாவற்றினும்
கயல்
182
கழனி
விளையும் நெல்லினும் பலவாகிய ஊழிகள்
வாழியர் எனச் செல்வக் கடுங்கோ வாழியா
தனைக் குண்டுகட் பாலியாதனார் வாழ்த்துவர்
(புறம்.387:28,36). தழைத்த கதிர்கள் பொருந்
திய கழனிகள் சூழ்ந்த வெண்குடை என்னும்
ஊர்க் குரியவன் சோழிய ஏனாதி திருக்குட்டுவன்
(புறம். 394:2,3). கழிகால்களாற் சூழப்பட்ட நெல்
விளைந்து கிடக்கும் கழனியின்கண் பறையை
முழக்குவதால் கதிர் கவர வரும் புள்ளினம் வெருண்
டோடும் (புறம்.396:3,4). இமையவரம்பன் நெடுஞ்
சேரலாதன் சினந்து இறுத்த பகைவரது பாக்கத்
திலுள்ள விரிந்த பூவையுடைய கரும்பு விளையும்
கழனிகள் பொலிவிழந்து தோன்றின (பதி. 13:22,
13). பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவனின் பகை
வரது நாடு கழனிகட்கு வாயிலாக உள்ள பொய்
க்ையை அடுத்த விளைநிலத்தில் நெருப்பை யொத்த
தாமரையும் மகளிர் பறிக்காமையான் தானே
மலர்ந்த ஆம்பலும் நீங்காத புதுவருவாயும்
உடையது (பதி. 23.22-25). வளைந்த கதிர்களை
யுடைய நெல்லின் தாள்கள் செறிந்த கழனி
யின்கண் தடந்தாள் நாரை இரை கவரும்
(பதி. 32:12,13).கரும்பு தழைத்து நெருங்கிய கழனி
களையுடைய நாடு வளம் மிக மழை பெய்தது
(பதி. 50:2,3). கழனியிலுள்ள உழவர் தண்ணுமைப்
பறையை இசைத்ததால் பழனத்திலுள்ள மயில்
அதன் ஓசையை மேகத்தின் ஓசையென்று எண்ணி
ஆடும் (பதி. 90:41,42), வினைஞராகிய உழவர்
இடையறாத புது வருவாயினையுடைய வளையுங்
கதிரினை யுடைத்தாகிய கழனியிடத்துப் பசுமை
யறும்படி முற்றின செந்நெல்லின் தாளினை அறுத்
தனர் (பெரு. 228-131). யானைகள் நின்றால்
அவற்றை மறைக்கும் படி கழனியில் நெற் கதிர்கள்
ஓங்கி வளர்ந்தன (மது. 147). மருத நிலத்திலுண்
டாகும் பல்வேறு ஓசைகளுள் தழைத்த பகனறை
யினையுடைய நெல் முற்றிய கழனியில் அந்
நெல்லை வன்கையினாலே அறுப்பாருடைய அரித்
தெழும் பறையோசையும் ஒன்றாகும் (மது.261,
162). சோழநாடு விளைவறாத வியன்கழனிகளை
உடையது (பட், 8). வளம் மிக்க வயலில் அழலின்
கொழுந்தினை யொத்த தோடுகளை யீன்ற கழனி
நெல்லின் சுவை முதலிலிருந்து தோன்றிய கதிர்
செறுவிடத்து வரப்புகளை அணையாகக் கொண்டு
கிடந்து அலைந்தது (அகம். 33:17-20). கழனிகளில்
வெண்ணெல்லை அரிவோரது பின்பு நின்றொலிக்
கும் தண்ணுமைப் பறையொலியை வெருவிய
நாரை, கொம்புபோல் ஒலித்துப் பனைமரத்தின்
மடலகத்தே சென்று தங்கும் (அகம். 40:12-16).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>iiwhg6ga3pntakfv05nn4mc13bgusw7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/191</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668657</id>
    <revision>
      <id>1987104</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:40:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987104</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10133" sha1="cnr9h35c3pygjp0c9us9byg9dzgkb0q" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கழனி
உழவர் நெடிய நெற்பயிர் நட்ட கழனியிலுள்ள
ஏர்களைத் தலைகுவிந்த கட்டிகளை யுடைய
தோட்டத்தில் சேர்த்து மண் பிறழ அரிதாளை
யுடைய நிலத்தைப் பிளந்துழுவர் (அகம். 41: 4-6).
கானலம் பெருந்துறையில் கழனிகளிலுள்ள கரிய
நீரில் பசிய இலைகளை யுடைய தழைத்த கணைக்
கால் நெய்தற் பூக்களை விழாவிற்கு அணி செய்
யும் மகளிர் தம் தழையுடைக்கு அணிசெயச்
சேர்ப்பர் (அகம். 70: 10-12), பிரப்பங்கொடி ஆம்
பல் இலையைச் சுற்றிக்கொள்ள, வாடைக்காற்று
வீசும்போது அவ்விலை ஊதுலைத்துருத்தி போல
வீங்கி நெகிழ்தற்கிடனான கழனியம் படப்பைக்
குரியவன் தலைவன் (அகம். 96: 3-8).
பல்லிளங்
கோசர் கடலாடு மகளிர் கொய்து வந்த ஞாழற்
பூவினையும் கழனி உழவர் கொய்து வந்த குவளைப்
பூவினையும் காவற் காட்டினையுடைய புறவில்
மலர்ந்த முல்லைப்பூவுடன் சேர்த்துக் கண்ணியாகக்
கட்டி விளையாடுவர் (அகம். 216:8-11). தண்ணிய
சாய்க்கானம் என்னும் ஊர் நீண்ட கதிர்களைக்
கொண்ட கழனிகளை உடையது (அகம். 220:18).
குறுந்தொடி மகளிர் புனலாட்டை வெறுப்பின்
பொய்கைக்கண் கோரைகளைக் கோதி, கழனி
யாகிய கரந்தைமிக்க வயலிடத்து வெண்குருகு
களை ஓட்டுவர் (அகம். 226:4-6). கழனியின் வரப்
பில் நின்ற மாமரத்தின் கொம்புகளிலிருந்து
உதிரும் புதிய பூக்கள் மழைத்துளி போலப்
பரந்தன (அகம். 236: 6-8). உறந்தையிலுள்ளோர்
பெரிய நெற்கதிர்கள் சுழல்கினற கழனியிடத்து
முற்றிய கரும்பினைப் பிழிந்த இனிய சாறு அட்ட
பாகுடன் பாலினையும் பெய்து செந்நெல்லாலாகிய
அவலைப் பாணர் முதலாயினார்க்குப் பகுத்துக்
கொடுப்பர் (அகம். 237:11-14). கிளைத்தல் பொருந்
திக் கருவிரிந்து எழுந்து வளைந்த விளங்கும் கதிர்
களையுடைய கழனியின் நெல் ஒலி செய்யும் பசிய
பள்ளங்களைத் துழாவிய கண்ணோட்ட மற்ற
வாடைக்காற்று கல்லென்ற ஒலியுடன் விரைந்து
வந்தது (அகம்.243:5-8). கள்ளூர் அழகு விளங்கத்
தொல்புகழ மிக்க பலவகையான பூக்கள் நிறைந்த
கழனிகளையும் கரும்பு மிக்க படப்பைகளையு
முடையது (அகம். 256:13-15). கழனியில் உழுவோர்
கலிசிறந்து எழுப்பிய இசைக்கு வெருவிய மயில்
தெய்வத்தையுடைய குன்றிடத்தே பொலிவுற வந்து
தங்கும் (அகம். 266:17-19). பொய்கையில் உள்ள
யாமை, நீர் சூழ்ந்த வளம் பொருந்திய வயலிடத்தே
யுள்ள கழனிக் கரும்பின் சாய்ந்த பக்கத்தே
ஊர்ந்து சென்று இளவெயிற் காயும் (அகம். 306:5-7).
பரத்தையாகிய குறுமகள் அட்டவாயில் என்னும்
183
கழனி
ஊரிலுள்ள நீண்ட கதிர்களை யுடைய கழனியின்
பெருங்கவின் ஒத்த நலத்தினள் (அகம். 326:3,5-7).
நெல்தூற்றும்போது எழுந்த துரும்பு படிந்து
வெள்ளுப்புக் கெட்டமையின் பரதவர் சினந்து
கழனி உழவரோடு மாறுபட்டு எதிர்த்துக் கை
கலந்து சேற்றுக் குழம்பினை எறிந்து போர் செய்
தனர் (அகம். 866:3-9). கழாஅர் முன்றுறை நீர்
மோதிய மருத மரங்கள் ஓங்கிய படப்பையினையும்
தழைத்த கதிர்களையுடைய கழனிகளையும் உடை
யது (அகம். 376: 3,4). கழனியின் அருகிலுள்ள மா
மரத்தினது களித்து வீழ்கின்ற இனியபழத்தைட
பொய்கையிலுள்ள வாளைமீன்கள் கதுவி உன்
டன (குறு. 8:3,2). நாரை கவர்ந்து கொள்ள அத
னினின்றும் தப்பி நீருட் குளித்த கெண்டை அயலி
லுள்ள தாமரையின் வெள்ளிய அருமபை வெருவும்
கழனிப் பக்கங்களையுடைய காஞ்சி மரங்கள் மிக்க
ஊரையுடையவன் தலைவன் (குறு. 137:1-3), தலைவி
யின் தாய் உப்பை விற்று வெண்ணெல்லைக்
கொள்ளும் பொருட்டு உப்பு விளைகின்ற கழனி
யாகிய அளத்திற்குச் சென்றாள் (குறு. 269; 4-6),
உமணரின் நெடுநெறியிற் செல்லும் உப்பு வண்டி
கள் மணலின் மடுத்து முழங்கும் ஓசையைக் கேட்
டுக் கழனியிலுள்ள குருகுகள் வெருவும் (நற்.4:7-11).
தலைவன் ஊரிடத்துள்ள தீம்புனல் இங்கும் வந்து
பரக்கின்ற கழனியையுடைய நல்லவூரினன் தலைவன
(நற். 70:7,8). பழனத்தினருகே யிருக்கினற பலா
மரத்திலுள்ள முயிறுகள் முட்டையிட்டு நெருங்கி
உறைகின்ற கூடுகளைக் கழனியின் கண்ணே இரை
யுண்ண வந்த நாரை உரிஞ்சுதலான் அம்முயிறு
களும் முட்டைகளும் செந்நெல்லோடு கலந்த அரிசி
யுதிர்ந்து பரவினாற்போல உதிர்ந்து கிடந்தன
(நற்.189:1-3), நெற்கதிர்களிடையே மலகும் நெய்
தற் பூவினின்று தேன் வடியும் கழனி சூழ்நதது
ஆர்க்காடு (நற்.190:5, 6), இரைவேட்டுக் கடுஞ்சூல
வயாவினால் நெய்தற் கழியை அடையாது கழனி
யின்கண் தங்கியிருந்த பேடைக்கு நாரைப் போத்து
கடல்மீனைக் கொண்டுபோய்க கொடுக்கும் (நற்.
363: 4-7), பழனத்திலுள்ள யாமையின் பசிய கற்
போன்ற முதுகிலே கழனியைக் காக்கும் மள்ளர்
தாம் சுடுகின்ற நத்தையை உடைததுத் தின்பர்
(நற். 280:6,7), பெருங்குளத்து நீர் மடை
திறந்து கொண்டு ஓடியதனால் அக்குளத்
தினினறும் புறம்போய்க் கால்வாயை யடைந்து
திரும்பிய வாளைமீன சேற்றையுடைய கழனியுள்
ஓடி, உழவர் கோல்கொண்டு புடைத்தற்கும் அஞ
சாது சேற்றின் வரம்படியிலே புரளும் (நற்.340:
3-8). வெண்ணெல் அறுக்கும் மள்ளர் முழங்குகின்ற&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cnr9h35c3pygjp0c9us9byg9dzgkb0q</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/192</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668658</id>
    <revision>
      <id>1987105</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:41:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987105</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9620" sha1="rwi3irkbxgfo4n7eu0v7ixnyr7whiuh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கழனி
தண்ணுமைப் பறையொலிக்கு அஞ்சி பழனத்தி
லுள்ள
.
புள்ளினங்கள் இரிநதோடிக் கழனியின்
மீதுள்ள மருதமரத்தில செறிதலால அம்மரத்
தின பூங்கொத்துககள உதிர்ந்தன (நற்.350:1-3).
வாழைத்தாற்றின பூவை அசைக்கின்ற நெற்
கதிர் விளைந்த கழனியிலுள்ள சேற்றில் மள்ளர்
அறுத்துப் போட்ட அரிச்சூட்டின பக்கத்தே
வாளைமீன் பிறழும் (நற்.400:1-4). தனைவன்
பூத்துனை கரும்பினையும் ' விளைத்து முதிர்த்து
பயனதரும் நெல்லினையும் ஒருங்கேயுடைய கழனி
களைக கொண்ட ஊரினன் (ஐங். 4:4,5), பஞ்சாய்க்
கோரை யன்ன செருந்திக் கோரையோடு வேழம்
கரும்பு போலச் சுழலுதற்குக் காரணமான கழனி
கள் சூழந்தது தலைவனது ஊர் (ஐங்.18:1,8),
தலைவன் பசிய காயையுடைய வயலையினது
சிலந்த கொடியினை நண்டுகள அறுத்தற்கிடனான
கழனிகளை யுடைய ஊரினன (ஐங். 25: 1-3), மழை
மிகுதியாகப் பெயயக காவலர் கடுக நண்டு உழவர்
வித்திய வெண்முளையை அறுத்தற்கிடனான
கழனியூரன தலைவன் (ஐங். 29:1-3). அணையை
உடைத்துப் பாயும் புதுநீர் பாய்ந்த அளவிலே
கழனியிலுள்ள தாமரைகள முதலிற் கலங்கிப் பின்
னர் மலர்ந்தன (ஐங். 53:2,3). பழனத்திலுள்ள
சம்பங்கோழி ஒலிக்கின்ற தன பெடையை அகவும்
கழனியூரன தலைவன் (ஐங்.60.1,2). பழனத்திலுள்ள
பலவேறு மீன்களையும் தின்ற நாரை கழனியி
லுள்ள மருதமரத்தின் உச்சியில் செனறு தங்கும்
(ஐங்.70.1,2). எருமைக்கடா மணமுடைய மலர்மிக்க
நீர் நிலைக்கண புகுந்து ஆம்பல் மலரைச் சிதைத்
தற்கிடனான கழனியூரனின மகள் தலைவி (ஐங்.
91:1-3). கவின பெறு சுடர்நுதலளாகிய தலைவியின்
தந்தையூரிலுள்ள கழனியின்கண தாமரைகள்
மலர்ந்தன (ஐங். 94:4,5), தலைவி எருமை பாய்ந்து
உழக்கியதனாவ உண்டான சேற்றின்கண்ணே
நெய்தல் ஆம்பலோடு தழைத்தறகிடனான கழனி
யூரனின மகள் (ஐங.96:1-3). பழனத்திலுள்ள
பாகற்கொடியின்கண முயிறுகள் மொய்தது உறை
கின்ற கூட்டைக் கழனி எருமை நெற்கதிரோடு ஒரு
சேரக கெடுக்கும் (ஐங. 99:1,2). பறவைகள் ஒலிக்கும்
வயலிடத்து ஒலிக்கின்ற செந்நெலலிடையே பூத்த
தாமரையைச் செந்நெல்லினது முதல சாய்க்கை
யினாலே அதனுடைய வள்ளிதழை யுறும்படி
வளர்ந்து அப்பூவிலே கிடந்து விளங்கிய ஒருகதிர்.
அரங்கின மேல ஆடுவாளது அணி நுதலில் செரு
கப்பட்ட வயந்தகம் போல தோனறும் அழகு பெறு
கின்ற கழனியையுடையவன் தண்டுறை யூரனாகிய
தலைவன (கலி. 73:1-6). வையையாற்றின்கண வெள்
1845
கழாஅர்
ளம் வரக் கண்டோர் அப்பெருவெள்ளம் பாடு
பவர், இருந்த பாக்கத்தைக் கொண்டதெனவும்
கூத்தர் இருந்த சேரியை அடைந்தது எனவும்
கழனிகளில் வெள்ளக்கால் வந்து கோத்தது என
வும் கூறினர் (பரி. 7:31-33).
கழாஅத்தலை - புலவர். இருங்கோவேளின் முன்னோன்
ஒருவன் புகழ்ந்த செய்யுளையுடைய கழாஅத்
தலையை- கழாஅத்தலையார் எனனும் புலவரை -
இகழ்ந்ததன் பயனாகச் சிற்றரையம் பேரரையமென
இரு கூற்றாற் பெயர் பெற்ற அச்சம் பொருந்திய
அரையம் என்னும் மூதூர் அழிந்தது என்று
கபிலர் குறிப்பிட்டுள்ளார் (புறம். 202:6-13).
கழாஅர் - ஊர். பல வேற்படையினையுடைய மத்தி
யின் கழாஅர் என்னும் ஊரின்கண் தாமரைப்
பூக்களையுடைய நீர்மிக்க வயலில் வள்ளையின்
மென்கொடிகளை உழக்கி வாளை மீன்களை
மேய்ந்த நீாநாய் பிரம்பினது பழைய தூறுகளில்
தங்கியிருக்கும் (அகம்.6:16-20), முழவின் ஒலி
மாறாத ஆரவாரம் நிகழும் இடமாகிய கழாஅர்ப்
பெருந்துறையிடத்து விழாவில் ஆடிய ஆட்டனத்தி
யின் அழகினை நயந்து வந்து காவிரி கவர்ந்து
கொண்டமையின் திசையெலலாம் தேடி மதி
மருண்டு வாடிய ஆதிமந்திக்கு மருதி அவள்
காதலனைக் காட்டிக கடலில் மறைநதாள் (அகம்.
222:4-12), மகளிர் புனல்விளையாட்டை வெறுப்
பின் பழனத்திலுள்ள கோரைகளைக் கோதி
வயலில் உளள நாரையை ஓட்டும் இடமாகிய
பரதவர் கோமான் பல்வேல் மத்தியின கழாஅர்த்
துறை முற்றத்தே விடியலில வந்த பெருநீர்க்
காவிரியில் தலைவன் பரத்தையோடு புனலாடி
னான் (அகம்.226:4-12). மிக்கெழும் நீர்மோதிய மருத
மரஙகள உயர்ந்த தோட்டத்தினையும் தழைத்த
கதிர்களைக் கொண்ட வயல்களையு முடைய
கழாஅர்த துறை முற்றத்தே சுற்றத்தோடு கரிகால்
வளவன் கண்ணுற்று மகிழப் புனலாடிய அத்தியின்
நலன் நயந்து அவனைக காவிரி கொண்டொளித்
தது (அகம். 376.3-11). மாசற்ற மரத்திலுள்ள
பலியுணவை உண்ணுங் காககை காற்று மோதும்
நெடுங்கிளையில் மழைத் துளியுடனே அசைந்து
கொண்டு வெல்போர்ச் சோழரது கழாஅரில்
கொள்ளப்படுகின்ற பலிக்கொடையோடு கொடுக்
கும் அளவிறந்த சோற்றுடன் ஊனொடு கலந்து
இடப்படும் பெருஞ்சோற்றை உண்ணக் கருதி
யிருக்கும் (நற்.281.1-5). நறிய வடுவினையுடைய
மாமரததின முதிர்ந்த தீமபழம் நெடுநீர்ப் பொய்
கையினகண துடுமென விழுதற்கிடனான &quot;கை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rwi3irkbxgfo4n7eu0v7ixnyr7whiuh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/193</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668659</id>
    <revision>
      <id>1987106</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:41:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987106</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10024" sha1="0v71wy5u8pseaczkxjj7e8mbbntkdnk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கழந்தலையார்
வண்மையுடைய மத்தியின் கழாஅர் என்னும்
மூதூரை ஒத்த நலங்கெழுமியவர் பரத்தையர் (ஐங்.
61:1-4).
பெயர்
கழாத்தலையார் - புலவர். கழாத்தலை என்பது ஓரூர்
எனக் குறிப்பர் உ. வே. சா. (புறம், 'பாடினோர்
வரிலாறு). அக்குறிப்பின்படி இவர் ஊரால் பெயர்
பெற்றவராகிறார். அவின், உறுய்யான்
பெற்றவர் வரிசையில் இவரை நிறுத்துவர் வையா
புரிப்பிள்ளை {சங்க இலக்கியப் புலவர்களின் பெயர் வகை),
அவ்வகையில் கழுவாத தலையையுடையவர் என்ற
காரணம் விளங்கவில்லை. இவரைக் குறித்துப்
புகழ்ந்த செய்யுட் ' ' கழாத்தலை' (புறம். 302:12)
என்று பொய்யா நாவிற் கபிலர் புகழ்வர்.
இருங்கோவேளின் முன்னோ னொருவன்
இப்
புலவரை இகழ்ந்ததன் பயனாகச் சிற்றரையம்
பேரரையம் என்ற இரு பகுதிகளையுடைய அரைய
மேனும் அவன் மூதூர் தன் சிறந்த பொனவளங்
கெட்டு அழிந்தது (புறம். 208:1-13) என்றதனால்
இவருடைய ஆற்றலும் பெருமையும் அறியப்படும்.
இவர் பாடிய ஆறுபாடலும் (62,65,270,288,289,
368) புறநூனூற்றில் அமைந்துள்ளன. சேரமான்
குடக்கோ நெடுஞ்சேரலாதன், சோழன் வேற்பற்ற
டக்கைப் பெருநற் (விறற்) கிள்ளியொடு போர்ப்
புறத்துப் பொருது வீழ்ந்து ஆரம் கழுத்திடத்ததாக
உயிர் போகாது கிடந்தானை மறக்களவழித் துறை
யிலும் (புறம்.368) அவ்வேந்தர் இருவரும் (அக்
களத்தே படையொடு மாய்ந்து கிடந்ததைத் தொகை
நிலைத் துறையிலும் (புறம். 62) இவர் பாடியுள்ளார்.
சேரமான பெருஞ்சேரலாதன் சோழன் கரிகாற்
பெருவளத்தானொடு பொருது புறப்புண்ணுக்கு
நாணி வடக்கிருந்ததைக் கையறு நிலையில் (புறம்.
(65) பாடியுள்ளார். இம்மூன்று பாடல்களிலேயன்றி
ஏனைய மூன்றிலும் (புறம், 270,288,289) போர்
குறித்த செய்திகளையே இவர் தனித்தனிப் புள்ளகின்
றார். இந்த ஆறனுள் ஐந்து பாடல்களில் போரில்
நேர்ந்த வீழ்ச்சியை இரக்கமும் கடுமையும் தோன்ற
இவர் இயம்பக் காணலாம். வேந்தரும் மறவரும்
வீழ்ந்த நிலையில் அவர்தம் பெண்டிர் கைம்மை
நோன்பு நோற்றுவாழ விரும்பாதவராய்த் தத்தம்
கணவனமாருடனே களத்தில் இறந்தமையை (புறம்.
58) இவர் காட்டுகின்றார். 'உவவுத்தலை வந்த
பெருநாளமயத்து, இருசுடர் தம்முள் நோக்கியொரு
சுடர், புன்கண் மாலை மலைமறைந் தாங்குத்
தன்போல் வேந்தன் முன்புகுறித் தெறிந்த, புறப்
புண் ணாணி மறத்தகை மன்னன், வாள்வடக்
இருந்தனன்' (புறம். &amp;5: 6-21) என்ற இவரது பாடற்
பகுதி உவமையும் நயமு முடையது. 'பல்லெருத்
185
கழார்க்கீரனெயிததியார்
துள்ளும் நல்லெருது நோக்கி, வீறுவீறாயும் உழவன
போல அரசன் முதுகுடி மறவருள் சிறப்புடை
யொருவனைத் தேர்ந்தனன் (புறம்.289) எனவும்
'வளிவழக் கறுத்த வங்கம் போலப் போர்பபுரவி
கள் புண்பட்டு மடிந்து கிடந்தன (புறம்.3683
எனவும் இவர் கூறுகின்ற உவமைகளும் உணரத்
தக்கன.
கழார்க்கீரனெயிற்றியனார் - புலவர். சோழநாட்டில்
காவிரிக்கரையில் மயிலாடுதுறைக்குக் கிழக்கேயுளள
கழார் என்ற ஊரினரான கீரனென்பவருக்கு மக
னாகிய எயிற்றியனார் என இவர் பெயருக்கு
விளக்கம் 'காணலாம். இவர் வேட்டுவக்குடியின
ரென்பதும் பெயராலேயே விளங்கும். இவர் பாடி
யதாகக் குறுந்தொகையின் ஒரு பாடலே (330}
உள்ளது. அப்பாடலில் வண்ணாத்தி கஞ்சியில்
தோய்த்தெடுத்து முதல் தப்பலுக்குப் பின் முறுககி
நீரில் போட்ட நிலையில் பிரியாது கிடக்கும் வெள்
ளாடையைப் பகன்றையின கூம்பு மலர்நத வெண
மலர்க்கு இவர் உவமை கூறியுள்ள திறன உணாந்து
இன்புறத்தக்கதாம். இவ்வொரு பாடலையே பாடிய
இவ்வெயிற்றியனாரை `வேறு பல பாடல்கள
பாடிய கழார்க் கீரனெயிறறியாரெனக கொண்டு
பெண்பாற்புலவர் எனறு உ. வே. சா. வும பி.நா.
வும் குறிப்பர்' (குறுநதொகை, நற்றிணை. பாடினோர்
வரவாறு}. 1
கழார்க்கீரனெயிற்றியார் - புலவர். கழார் என்னும ஊரி
னரான கீரன எனபார்க்கு மகளாகிய இவரது
இயற்பெயர் எயிற்றி என்பதாம். இவரைக கீர
னுக்கு மனைவி எனபா பி.நா. (நற்றிணை. பாடினோர்
வரலாறு). எயினர் குலப்பெண்ணான இவர் பாடிய
னவாய் அகநானூற்றில நானகும் (163,217,235,
294), குறுந்தொகையில் இரணடும் (35,261),நற
றிணையில் இரண்டும் (281,312) ஆக எட்டுப் பாடல
கள் உள்ளன. கழார்க் கீரனெயிற்றியனாரை இவ
ராகக் கொண்டதனால் குறுந்தொகையில் அவர்
பாடலாகவுள்ள ஒன்றையும் இவருடையதாகவே
காட்டுவர் உ.வே.சா.வும் பி.நா.வும. (குறுந்தொகை
நற்றிணை. பாடினோர் வரலாறு). மற்றும அகநானூற
றில் நான்கு பாடல்களே இவருடையனவாகவிருக்க,
ஐந்து பாடல்களென்று அவவிருவரும் கணக்கிடு
வது எங்ஙனமென்று விளங்கவிலலை இவர் நெயத
லொழிந்த நான்கு திணைகளைப் பாடியுள்ளார்.
பாலை, முல்லைத் திணைகளிற் போலவே மருதத்
திணையிலும் பிரிவாற்றாமையைப் பேசுகிறார்.
எல்லாப் பாடல்களிலும் வாடையொடு கூடிய
பனிப்பருவ நிகழ்ச்சிகளைச் சிறப்புறப் புனைவர்.
'களிறுயிர்த் தன்ன கண்ணழி துவலை, முளரி கரி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0v71wy5u8pseaczkxjj7e8mbbntkdnk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/194</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668660</id>
    <revision>
      <id>1987107</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:41:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987107</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10082" sha1="8t99bmzkutfv3z5lbrk7e9yjdfyyvcx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;முன்பனிப் பானாள் குன்றுநெகிழ்ப் பன்ன
கொள் வாடை&quot; (அகம். 163:7-9) என்ற அடி
களில் உவமை நயத்தோடு இவர் பனிப்பருவ
வாடையைப் பாடுவது காணலாம். நெடுநாள்
மழை பொழிந்ததனால் கார்ப்பருவக் கடைநாளில்
எள்ளுக்காய்கள் உள்ளீடற்ற சிதட்டுக் காய்களாய்
ஒழிவதையும் அத்நாளில் சேற்றிடத்தில் நிற்றலை
வெறுத்த செங்கட் காரெருமை நள்ளிரவில் ஐயெ
னக் கரை தலையும் இவர் ஒருபாடலில் (குறு. 261)
அழகுறப் பாடியுள்ளார். முன்பனிக் காலத்தில்
காதலரைப் பிரிந்திருந்து செயலற்ற மகளிரின்
நீரொழுகும் கண்ணைப் போல் கருவிளை மலரு
மென்று இவர் புனைவது (அகம். 394) காலத்திற்
சேற்ற உவமப் புனைவாம். அக்காலத்தில் தலை
வன பிரிவையாற்றாத தலைவி புணர்ச்சியை
விரும்பிப் பற்களைத் தீப்பிறக்குமாறு கறித்து நடுங்
குவதாகவும் (அகம். 217) இரவெல்லாம்
விழித்
திருந்து நாழிகைக் கணக்கெடுக்கும் காவலரைப்
போல அவள் நெஞ்சு புண்ணுற்ற விழுமத்தினால்
துஞ்சாது வருந்துவதாகவும் (குறு.251) அவள்
கூற்றில் வைத்து இவர் பாடுவன உணர்ச்சி மிக்க
னவாம்.
சுழி
கழி
-
1. உப்பங்கழி, தெளித்த சுழி உப்பங்
இடத்துத் தீப்போலும் பூவினை யுடையது
தொண்டி மாநகரம் (புறம். 17:12,13). நெற்கழ
னியில் பறவையை ஓட்டுபவர் பனங்கருக்
கால் கழியிடத்து மீனைச்சுட்டு அதனுடன்
மதுவையும் உண்பர் (புறம்.29:13-15). கானலை
யுடைய தொண்டி கரிய கழியின்கண் மலர்ந்த
நெய்தற் பூவான்
தேன் மணக்கும் (புறம்.
48:3,4). வண்டிகள் கான
னற் கழி யிடத்துள்ள
உப்பை முகந்து கொண்டு மலை நாட்டை
நோக்கிச் செல்லும் (புறம். 60:6,7). உப்பைக்
கொண்டு செல்லும் வண்டிகளை யுடைய உமணரின்
காட்டிடத்த தாகிய கழிநீரால் அலைக்கப்பட்ட
குன்றம் இகழுந்தன்மைய தன்று (புறம்.313:5-7).
மகளிர் கடல்நீராடிக் கயத்தில் மூழ்கிக் கழியிடத்துப்
பூத்த நெய்தற்பூக்களைப் பறிப்பர் (புறம்.339:6-8).
கலங்கள் கொணர்ந்த பொன்னாகிய பொருள்கள்
கழிகளில் இயங்கும் தோணிகளால் கரைசேர்க்கப்
படும் (புறம். 343:5,6). கழிசார்ந்த பகுதியில் சிறு
வெள்ளுப்பின் விலையைச் சொல்லிப் பெருமலைகள்
பொருந்திய நன்னாடுகட்குக் கொண்டு சென்று
விற்கும் உமணர்குடி தழைத்திருக்கும் (புறம்.386:
16,17). புதா என்னும் புள்ளினம் கரிய நீர்நிறைந்த
பெரிய கழியிடத்தே துழவி மீனைப் பிடித்துண்ணும்
(புறம்.391:15,16). கழிகளால் சூழப்பட்ட நெல்
186
அழி
விளையும் வயலின்கண் பறையை முழக்கிப் புள்ளி
னங்களை ஓட்டுவர் (புறம்: 398:3,4). கரிய கழி வழி
யாகக் கடலில் செல்லும் ஓடங்கள் வந்திறங்கும்
(புறம்.400:20). இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலா
தனின்வேற்படை பகைவர் மார்பைப் பிளக்க,
அப்புண்ணினின் றொழுகும் திரத்தால் மணிநிற
இருங்கழியிடத்துள்ள நீர் செந்நிறமாகியது (பதி.
11:7-10). நீல மணியாற் செய்த கலம் போன்ற கரிய
இதழையுடைய நெய்தலின் பசிய இலையையுடைய
குளிர்ந்த கழிக்கண் குருகுகன் மீனைத் துழாவிப்
புன்னைமரக் கிளைகளில் தங்கும் (பதி. 30:2-4). செல்
வக்கடுங்கோ வாழியாதன் கருநிற முண்டாகின்ற
மலர்களையுடைய கழியிடத்தே மலர்ந்த நெய்தற்
பூவின் நிறத்தோடு கயர்த்தெழுந்த மேகத்தினும்
மிக்க செல்வத்தை வழங்கினான் (பதி. 64:16-18).
கரிகாலனின் சோழநாட்டில் மலையிடத்து மந்திகள்
கழியிடத்து மூழ்கின; கழியிடத்து நாரைகள் மலை
யிடத்துத் தங்கின (பொரு, 224,325), முதுவெள்ளிலை
என்னும் ஊர், பெரிய கழியிடத்தே உப்புப்
பாத்தியின் வெள்ளுப்பு விற்கும் அளவர் ஒலி
யுடையது (மது, 117-119). பாண்டி நாடு கரிய கழி
யிடத்துப் பாத்தியில் விற்கும் தித்திப்புக் கூட்டிப்
பொரித்த புளியோடு ஆண்டு விளையும் வெள்ளிய
உப்பும் கொண்டது (மது. 318), பெருங்கடலிடத்தே
பெருகும் ஓதம் கரிய சுழிகளிடத்தே பெருகிப்பாய்ந்து
மீண்டது (மது. 540-548). காவிரிப்பூம் பட்டினம்
பந்தியிலே நிரல்படக் குதிரைகளைப் பிணிக்குமாறு
போல உப்பு விற்ற நெல்லினைக் கொணர்ந்த
படகுகளைத் தறிகளிலே பிணிக்கும் கழிசூழ்ந்த
தோட்டங்களைக் கொண்டது (பட். 29-32). ஓமை
மரம் பெரிய கழியில் வாழும் முதலையின் முதுகுத்
தோல் போன்ற பொருக்கமைந்த அடிப்பகுதியை
யுடையது (அகம். 3:1,2). கொடுங்கழி யிடத்து
உண்டான தாழையின் விழுதாலியன்ற கயிற்றால்
ஞாழல் மரக்கிளையில் கட்டப்பட்ட ஊஞ்சலில்
தலைவியும் தோழியும் ஆடினர் (அகம். 20:5,6).
கடற்கரையை அடுத்துள்ள கழிகளிடத்தே மாலை
யில் மலர்கள் குவிந்தன (அகம். 40:1). நெய்
தல் நிலத்துக் கரிய கழிகளில் கொடிய சுறா
மீன்கள் செருக்கித் திரிந்தன (அகம். 50: 2).
கடற்கழியில் முதலைகளுடன் சுறாமீனும்
திரிதரும் அகம். 80:1,2). கழியிடத்துள்ள சுறாமீன்
எறிந்தமையான் தலைவனின் ஊர்தி யாகிய
கோவேறு கழுதை காலிற் புண்பட்டு நடை மெலிந்
தது (அகம்.120:10,11). தலைவியின் நெய்தற்பூக்க
ளையுடைய பெரிய கழிசூழ்ந்த ஊரின்கண் பனை
ஓங்கிய மணற்படப்பையில் இரவில் அன்றிற்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8t99bmzkutfv3z5lbrk7e9yjdfyyvcx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/195</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668661</id>
    <revision>
      <id>1987108</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:41:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987108</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10238" sha1="fn68mjt9e0mnb1x08a5hp5lqgixx0tc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கழி
பறவை தன் பேடையை அழைக்கும் (அகம்.130:
14-18). தலைவியின் கண்களுக்கு, வளைந்த கழி
யில் வண்டு வாய்திறந்த நெய்தற்போதுகள் புறங்
கொடுத்தன (அகம். 130:13,13), பரதவர் கரிய கழி
யாகிய வயலில் ஏராவே உழுதலின்றி வெண்கல்
லுப்பு விளைத்தனர் (அகம்.140:1-3). கழியில் நெய்
தல் மலர் காலையில் தேன்மணம் கமழும் குவளை
மலரோடு தண்ணென மலரும் (அகம். 151:8-12).
உமணர் தெண்ணீர்க் கழிவிடத்தே விளைந்த
வெண்கல் உப்பைப் பலருமறிய விலை கூறி விற்ற
னர் (அகம்.159:1,2) நிறைசூல் யாமை அடும்பின்
கொடியை இழுத்து வளைந்த கழியின் கரைக்கண்
ணமைந்த வெண்மணல் பக்கத்தில் சேர்த்து மறை
வாக முட்டையை ஈனும் (அகம்.160:3-6). அம்பு
போன்று பாயும் தொழில்பயின்ற அழகு நடைக்
குதிரைகள் செழுநீர்த் தண்கழியை நீந்திதால்
தேரின் உருளைபட்டுத் துணிப்புண்ட நெய்தலரும்
புகள் பாம்பு உயர்த்திய தலைபோல் நீர்க்கு மேலே
தோன்றின (அகம். 160:11-14). கடற்கரைச் சோலை
யும் தலைவனிடத்து என் நிலையைச் சொல்லாது;
இக்கழியும் கூறாது; ஆகவே நீ சொல்லல் வேண்
டும் எனத் தலைவி நண்டினை நோக்கிக் காமம்
மிக்க கழிபடர் கிளவியாற் கூறினாள் (அகம். 170:
1,8). மகளிர் கண்களைப் போல் கழியின்கண்
நெய்தல் மலர்ந்தது (அகம்.170:4). புலால் நாறும்
கரிய கழியிடத்துத் துழாவிப் பறவைகள் தாழை
யில் தங்கின (அகம். 180:10-12). பெருங்கழி கடலில்
களக்குமிடத்தில் தவைவன் தேரிற்பூட்டிய குதிரை
களைக் காலின்கண் சுறாமீன் தாக்கியதால் அவை
விரைந்த நடையைத் தவிர்ந்தன (அகம்.190:11-14).
மலர்கள் விரிந்துள்ள நெடுங்கழியிடையே பெரும்
புகழுடைய காவிரிப் படப்பைப் பட்டினம் இருந்
தது (அகம். 205: 11.18). பெருங்கழியைத் துழாவி
முகந்த வலை இறாமீனுடன் இனமீன்களையும்
குவிக்கும் (அகம். 220: 16, 17). மருங்கூர்ப் பட்டினம்
பெரிய கழியையும் தோட்டத்தையுமுடையது (அகம்.
227:20).பெருங்கழியின் பக்கத்தில் கடல் ஓதத்தி
னால் மலர்ந்த நெய்தல் மலர் கண்ணைப் போன்று
காட்சியளித்தது (அகம். 230:1,2). நாரை நீலமணி
போலும் நெய்தற் பூக்களையுடைய கரிய கழியி
னின்றும் மேல் எழுந்து பறந்ததால் கடற்கரைச்
சோலை தனித்துள்ளது (அகம். 240:2-4). கழியிடத்
துள்ள மலர்கள் இதழ் குவியவும் பொழில் சூழ்ந்த
மனைக்கண் உள்ள புன்னையின் நறுமலர் பொன்
னிறங் கொண்டு விரியவும் மாலைப்பொழுது வந்
தது (அகம். 260:8-10). சிறுகுடிப் பாக்கத்திலுள்ள
இனமீன் வேட்டுவர் பெருங்கழியில் மலர்ந்த நீலப்
187
பூக்களைப் புளிதகக் கொன்றைப் பூக்களுடன்
சூடுவர் (அகம்.270:1-3). கழியிடத்துள்ள புன்னை
யின் மிக்க மலர்களை யுடையது கடற்கரைச்
சோலை (அகம்.190:9), நீண்ட கழியைத் துழாவிய
அன்னம், அடும்பின் கொடி பொருந்திய மணல்
மேட்டிலிருந்து தனது அழகிய சிறகினைக் கோதி
உலர்த்தும் (அகம். 320:8,9). நெய்தல் நிலத்தலைவன்
கழியின்கண் பூப்பறித்தும் கடற்கரைச் சோலையில்
தங்கியும் வரிமணலால் வண்டற் பாவை செய்து
விளையாடியும் மகிழ்ந்தான் (அகம்.330:1,2),
ஒல்லென்று ஆரவாரிக்கும் முழக்கத்துடன் கழி¥
டத்து நீர்ப் பெருக்கு மிக்கது (அகம். 340:8,9). கழியி
னிடத்துச் சிறிய பூங்கொத்துக்களை யுடைய நெய்
தற்பூவும் காவியும் குவிய வீசும் அலைகளோடு
நீர்ப்பெருக்கு எப்பொழுதும் மிகுந்தது (அகம். 350:
1,2). வளைந்த கழியிலுள்ள சேற்றில் மலர்ந்த
நெய்தற்பூவின் நுண்தாதுக்களை உண்டு வண்டின்
கூட்டம் அதனை விட்டு நீங்கியது (அகம். 360:3-5).
பூக்கள் நிறைந்த கரிய கழியிடத்தில் இருந்த இவை
யோடு நெய்தல் மலரையும் அதன்வழி வந்த
தேராழி கொணர்ந்தன (அகம். 400:20,21). இலைக்கு
மேல் உயர்ந்த நெய்தற்பூ கரிய கழியின்கண் ஓதம்
மிகுந்தோறும் குளத்தில் மூழ்கும் மகளிரது கண்ணை
ஒக்கும் (குறு.9:4-6). கருங்கழியினிடத்துள்ள நீலமணி
போன்ற பூக்கள் குவியும்படி வாடைக் காற்று
வந்தது (குறு.85:1-3). தலைவி ஆயத்தோடு கழியி
டத்துள்ள காவிமலர் கொய்தும் கடலலையில் ஆடி
யும் விளையாட்டயர்ந்தாள் (குறு. 144:1-3).
லொலி அடங்க இருளினால் கடற்கரைச் சோலை
மயங்க இருங்கழியின் துறையிலுள்ள நீர் பொலி
வழிந்தது (குறு. 177:1,2). கடற்கரையிலுள்ள சிறு
வெண் காக்கை நள்ளிரவில் களிற்றின் செலியைப்
போன்ற பசிய இலையைக் கலக்கிக் குளிர்ந்த கழி
நீரை இரையின் பொருட்டுத் துழாவும் (குறு.
246:1-3). புன்னைக் கிளையில் இருந்த நாரை கழி
யிடத்துள்ள சிறுமீன் உணவை வெறுத்தால் வயலி
லுள்ள தேன் மணக்கும் நெய்தற் பூவை நெற்கதி
ரோடு விரும்பும் (குறு. 296:1-4). கருங்கால் வெண்
குருகு மீனுணவின் பொருட்டுக் கழியின் நீரை
ஆராய்ந்து உணவுண்டு அடைகரைத் தாழையில்
தங்கும் (குறு. 303:1,2), பெருங்கடற்கரையிலுள்ள
சிறுவெண் காக்கை கரிய கழியிடத்து இரையைத்
தேர்ந்துண்டு பூச்சோலையில் தங்கும் (குறு. 313:1-3).
கடலிடத்துப் பரதவர் கொண்ட மீனின் வற்றலும்
கழியிடத்து அவர்கொண்ட இறாமீனின் வற்றலும்
வெண்மணற் பரப்பில் புலால் நாற்றம் வீசச் செய்
யும் (குறு. 320:1-3) கடற்றுறையின்கண் இன மீன்
க&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fn68mjt9e0mnb1x08a5hp5lqgixx0tc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/196</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668662</id>
    <revision>
      <id>1987109</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:42:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987109</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10136" sha1="byi89dvnapkx4jjmc03mfx3q0rz0k80" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;188
கழி
M கொண்ட கருங்கழியை நீந்தித் தலைவன்
வந்தான் (குறு. 334:2,3). விரையும் குதிரை பூண்ட
நெடிய தேரின் உருளை ஏறியதால் நலிந்த கருங்
கழியிலுள்ள நெய்தல் போலத் தலைவி வருந்
தினாள் (குறு. 336:4-6). கடற்கரைப் பரப்பில் நின்ற
தாழை கழியில் ஓதம் மிகும்போது கழிநீர் ஓடிய
பக்கத்தே தளர்ந்து ஓதம் மீளும்போது தானும்
மீண்டது (குறு. 340:4-6). தாழை பொருந்திய விளங்
கும் அலைகளைக் கொண்ட கொடுங்கழி கடலை
எல்லலயாக வுடைய சிறு நல்லூரில் இழுமென
ஒலிக்கும் (குறு. 345:5-7). தலைவனின் உறைவிடம்,
மணயில் உமணர் செலுத்தும் உப்பு வண்டிகள்
மடுத்து முழங்கும் ஓசையைக் கேட்டு வயலிலுள்ள
நாகள் வெருவும்படியான கழிசூழ்ந்த நெய்தல்
நிலத்தின்கண் உள்ளது (நற்.4:7-12). பூவில் வண்டி
னம் ஒப்பியும் கழிசூழ் கானல் ஆடியும் தலைவி
தோழியுடன் விளையாட்டயர்ந்தாள் (நற். 27:1-4).
கழியைச் சேர்ந்த இடத்தில் நெய்தல் மலர் தண்டு
நீண்டு கண்களைப் போலப் பூத்தன (நற்.27:9,10).
சிறுவெண்காக்கை கரிய பெரிய குளிர்ந்த கழியிடத்
தைத் துழாவி இறாமீனை எடுத்துத் தன்
பெடையை அழைத்துக் கொடுக்கும் (நற்.31:2-4).
காண்டவாயில் என்னும் ஊர் கலங்கிய நீரையுடைய
கடற்கழி சூழ்ந்த தோட்டங்களை யுடையது (நற்.
38:6,7). பறவைகள் வந்திருத்தலால் உதிர்ந்த பூக்
கலந்த சேற்றினையுடைய கழியிடத்து ஓடும் தேரின்
குதிரையை அலைநீர் கழுவும் (நற். 63:8-10).
திரண்ட தண்டினையுடைய நெய்தல் மலர் மறையும்
படி நீர்பெருகும் கழியில் துணையோடு சுறாமீன்
இயங்குதலும் செய்யும் (நற். 67:6,7). கொல்லும்
தன்மையுள்ள சுறா இயங்கும் ஒள்ளிய நிறத்தை
யுடைய பெரிய கழியில் நீலமணி போன்ற நெய்தல்
மலர் நிறைந்திருந்தன (நற். 78:1,8). தெளிந்த கழி
யின்கண் உள்ள நீரிடத்துத் தேருருளின் உள்வா
யளவு அழுந்தினும் பறவை போற் பறக்கும் குதிரை
வலவன் தாற்றுக் கோல் படாமலே தேரை இழுத்
தோடும் (நற். 78:7-11). பரதவர் கழியிடத்துக்
கொண்ட இறாமீனின் கூட்டத்தைக் கடற்பரப்பில்
காய வைப்பர் (நற்.101:2,8), பெரிய கழி சூழ்ந்த
பாக்கம் கல்லென ஒலிக்குமாறு தலைவனின் தேர்
வரும் (நற்.111:9,10). கரியகழியின் ஓதநீர் மனை
எல்லையைக் கடந்து நிறைந்தது (நற். 117:2). கரிய
சுழியின்கண் இரையுண்ணும் குருகுக் கூட்டம்
இரவில் பனைமடலில் கட்டிய குடம்பையில் தங்கும்
(நற். 123:1-4). கரிய கழியில் இரைதேடிய நாரை
தன் சிறகை உதறும் நீர்த்திவலையாலே பாக்கம்
குளிர்ந்து நடுங்கும் (நற். 127:1,2). இருங்கழியிலுள்ள
அலை மோதுதலான் வெண்மணல் ஈரமாகியது
(நற்.145:1). இடந்தலைப்பாட்டின்கண் தலை
வியைக் கண்ட தலைவன் இவள் கருங்கழி யருகில்
நிலைபெற்றுறையும் மாதோ என ஐயுற்றான் (நற்.
155:7). நாரையால் இன்பம் நுகரப் பெற்ற பேடை
கழிக்கரையில் பெயருமிடங்களில் பெயர்ந்து சிறு
மீன் உண்ணாது தாழைக் கிளையில் வருத்தத்
துடன் தூங்கும் (நற்.178:2-5). நீலமணி போலும்
கருங்கழியிடத்துள்ள சோலையில் தலைவன் வந்து
தலைவியை அணையாது செல்வது தலைவியை
இற்செறிப்பதை விடக் கொடியது (நற். 191:10-12).
கருங்கழியிலுள்ள நீர்நாயின் குருளை கொழுமீனை
மாந்தித் தில்லை மரப் பொந்துகளில் துயிலும்
(நற்.195:1-3). கழி சூழ்ந்த கண்டல் மரங்களாலாகிய
வேலியையுடைய படப்பைக் கிடையே பரதவரின்
முள்ளிச் செடி வேய்ந்த சிறு குடில்கள் இருந்தன
(நற்.207:1-3). வளைந்த கழியிடத்து இரைவேட்
டெழுத்த குருன் குத்துக்குத் தப்பி இறவின்
ஏற்றை மணல்மேட்டிற்கு ஓடியது (நற். 211:3-6).
பரதவர் தாம் சிறுகுடிக்குச் செல்லும் வழியில்
நெய்தற்பூவை மிதிக்கும் வளப்பமுடைய கரிய கழி
பொருந்திய மலிநீர்ச் சேர்ப்பன தலைவன் (நற்.
239:8). கடலங் காக்கை, நிரம்பிய சூல்கொண்ட
தன் பேடைக்குக் கரிய சேற்றில் உள்ள அயிரை
மீனைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தெளித்த கழியிடத்துப்
பூவுடைக் குட்டத்தைத் துழாவும் (நற். 872:1-6).
கழிக்கரையி லுள்ள சேறுபட்ட காலையுடைய
கோவேறுக்ழுதையின் குளம்புகளில் இறாமீல்கள்
ஒடுங்கப்பட்டு அழிந்தன (நற்.278:7,8). ஒண்ணு
தல் மகளிர் உயர்ந்த கழியிடத்துக் கண்போல்
மலர்ந்த நெய்தல் மலரைப் பறித்து மனையை
அணி செய்தனர் (நற். 383:1-3). வளைந்த சுழியின்
கண் நெய்தல் மிக்க பனிநீர்ச் சேர்ப்பன் முதலை
யின் பகைக்கஞ்சாது வந்தான் (நற். 287:3-7). கரிய
கழிச்சேற்றிடமெங்கும் வெண்ணிற உப்பு விளை
யும் (நற்.311:4), காற்று மோதுதலான் கடற்
கரைச் சோலையிலுள்ள கண்டல் மரத்தின் பசுங்
காய் நீல நிறமுடைய பெரிய கழியிடத்து உள்ளே
சென்று வீழ ஆம்பல் வெண்ணிறத்துடன் மலரும்
(நற்.345:1-5). வளைந்த கழியருகுள்ள அடும்பின்
மலரைத் தலைவன் பறித்தான் (நற். 349:2).
தெண்கடல் நாடு கண்டல் மரங்களை வேலியாக
வுடைய கழிசூழ்ந்த கொல்லைகளை உடையது
(நற்.363:1,8). கடற்கரைச் சோலையிலுள்ள பனை
யிலிருந்து பழம் கழியை அடைந்து நெய்தல் மலர்
வருந்துமாறு சேற்றில் வீழக் குருகினம் ஓடும் (நற்.
372:1-6), கண்டல் மரத்தை வேலியாகவுடைய கழி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>byi89dvnapkx4jjmc03mfx3q0rz0k80</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/197</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668663</id>
    <revision>
      <id>1987110</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:42:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987110</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9925" sha1="gkd0ya0vsib81mk07wnevz2qes8v71w" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கழி
189
சூழ்ந்த நல்லூரின் மனையிலிருந்து இருங்கழி
துழவும் பரதவர் படகிலுள்ள விளக்குகளை
எண்ணுவர் (நற். 372:10-13). மாலைப்பொழுதில்
கடற்கரைச் சோலை சூழ்ந்த கழியிடத்து நீர்
வெள்ளமாகிப் பெருக நீலநிற நெய்தலின் இதழ்கள்
குவியக் கடலலை ஓயாது அலைக்கும் (நற்.382:1-3),
வளைந்த கழியில் இரை தேடும் விருப்பத்தால்
உண்டாகும் வருத்தம் தீர மாலைப் பொழுதில்
பறவைகள் மரத்தின் மீது தம் குஞ்சுகளுடன்
தங்கின (நற்.385:3-5). கழியின்கண் முள்ளி மலர்தற்
கிடனான குளிர்ந்த கடலை யுடைய நெய்தல்
நிலத்திற்குரியவன் தலைவன் (ஐங்.108:1,2). பாண்
மகன் ஊரைச் சூழ்ந்துள்ள கழியின் பக்கத்தே
இருந்து தூண்டிற் கயிற்றில் இரையை மாட்டி
வைத்துக் கருக்கொண்ட கயல்மீனைக் கொன்றான்
(ஐங்.111:1-3), சேர்ப்பன் செருந்திமரங்கள் பரவிய
கரிய கழிக் கரையை உடையவன் (ஐங். 112:1,2).
நீலநிறமுடைய பெரிய கழியிடத்துள்ள நீல மலர்
மாலைக் காலத்தில் குவியும் (ஐங். 116:2,3). வள
மிக்க கரியகழியிடத்துப் பூக்கள் மலரும் (ஐங்.120;
3). கரியகழியில் பாய்ந்தோடும் குதிரை பூட்டப்
பெற்ற நெடுந்தேரினன் தலைவன் (ஐங். 134:1,2).
நாரையின் உடலினின்றும் நீங்கிய செந்
நிறத்தை யுடைய தூவி தெளிந்த கழியிடத்துப்
பரக்கும் (ஐங். 156:2-4). கடற்கரையி லுள்ள
சிறுவெண் காக்கை மிக்க ஆழமான நீரையுடைய
கரியகழியின்கண் இரை தேர்ந்துண்டு பூக்கமழ்
சோலையில் தங்கும் (ஐங். 162:2-3). கடற்கரை
யிலுள்ள சிறுவெண் காக்கை பெரிய
கண் எழும் துவலையின் பேரொலியில் உறங்
கும் (ஐங். 183:1,2). கடற்கரையிலுள்ள சிறு
வெண் காக்கை கரிய கழியிடத்தே அயிரைமீனை
இரையாகத் தேர்ந்துண்ணும் (ஐங். 164:1,2). கடற்
கரையில் வாழும் சிறுவெண்காக்கை நீரற்ற கழி
யின்கண்ணுள்ள சிறிய மீன்களைத் தன் வயிறார
உண்ணும் (ஐங்.165:1,2), கடற்கரையிலுள்ள சிறு
வெண்காக்கை கரிய கழியிடத்தே கூட்டமான
கெடிற்று மீன்களைப் பற்றித் தின்னும் (ஐங். 167:
1,2). கடற்கரையில் வாழும் சிறுவெண் காக்கை
கரிய கழியிடத்தேயுள்ள நெய்தற்பூக்களைச் சிதைக்
கும் (ஐங்.170:1,2). பிரிவாற்றாத தலைவி மாலைப்
பொழுதைப் பார்த்து வளைந்த கழியிடத்துள்ள
நெய்தல் மலர்கள் தாம் மலரும் பொழுதிலேயே
கூம்பும்படி நீ காலைப் பொழுதிலே வந்தாலும்
வருவாய்; நின்னைத் தடுப்பார் யார்
எனக்
கூறினாள் (ஐங்.183:4-6). மீனுண்குருகு நெய்தல்
நிலத்தில் கழியின்கண்ணுள்ள நெய்தல் மலரில்
கழியின்
தங்குதலை விட்டுக் கரைக்கண்ணுள்ள இளஞ்
சோலையில் தங்கும் (ஐங், 184:1,2). தலை.சரின்
தேர், நீர் பெருகும் கழிமருங்குள்ள நெய்தல் மார்
தனது உருளையில்பட்டுத் தேன் துனிக்கும்படி
பன்முறையும் வந்தது (ஐங். 186:3,4). கருங்கழியில்
பறவைகளின் கூட்டம் சிவந்த இறாமீனை வயிறு
நிரம்பத் தின்னும் (ஐங். 188:1). தலைவி கடலிற்
பிறந்த சங்கினாலியன்ற வெள்வளை செறிக்க.
பட்ட முன்கையினையும் கடற்கழியில் மலர்ந்த
மலர் சூட்டப்பட்ட கூந்தலையும் உடையவள் (ஐங்
191:1,2). பரதவர் தெளிந்த கழியின் கண் இற
மீனைப் படுப்பர் (ஐங்.196:3). பொய்கை மலரின்
புதிய தேனை உண்ட வரிவண்டு கழியிடத்துப்
பூத்த நெய்தற் பூவின் தாதை நுகர்ந்து வயல்பூத்
தாமரையை நோக்கிச் சென்றது (கலி. 74:1-4),
கதிரவன் மறைதலானும் மதியம் நிலவொளியைப்
பரப்புதலானும் பறவைகள் இரையைத் தின்று
தாம் தங்கும் புகலிடம் சேர்தலால் ஆரவாரம்
அடங்கி மலர்கள் குவிந்து நீலமணியொத்த பெருங்
கழி துயில் கொண்ட தன்மையை ஒக்கும் (கலி.
121:1-6). கரியகழியில் ஓதம் போவதும் வருவது
மாய்த் தடுமாறும் (கலி.123:18). மலர்மணக்கு
மிடத்து, இது தலைவன் மார்பிற்கிடக்கும் மாவை
யின் மணம் எனத் தெளிந்த தலைவி,
அதனைக் கழியிடத்துப் பூத்த மலர் மணமே என
உணர்ந்து மயக்கம் கொண்டு வருந்தினாள் (கலி.
126:10-13). கொடுங்கழி சூழ்ந்த குன்று போல்
உயர்ந்த வெண்மணலிடத்துத் தலைவன் செய்த
குறி தப்பாது தலைவி வந்தாள் (கலி. 127:6,7).
மாலைப்பொழுதில் கரிய கழியில் மலர்கள் குவியத்
தலைவியின் நெஞ்சமும் தலைவனை உள்ளுதலால்
செயலிழந்து கூம்பியது (கலி. 130:11-13). கரைகவர்
கொடுங்கழியிடத்துப் பறவைக் கூட்டம், அவை
மோதுவதால் இறந்த மீனை இரையாகத் தின்ப
தல்லது, ஒன்றன் உயிரைப் போக்கி உண்ணாது
(கலி. 131:31-33).தலைவனையே எண்ணிக் குவியும்
தலைவியின் உள்ளம் போன்று நெடுங்கழியி
பின்
டத்துள்ள மலர்கள்குவிந்தன (சுலி. 143:36).கருங்கழி
யிலுள்ள நெய்தல்மலர் இதழ் குவிய வெண்ணிலா
வீசியது (கலி. 145:39,40). பொருளில்லார் ஆற்றும்
இல்லறம் போலக் கருங்கழியின்கண் மலர்கள்
கூம்பின (கலி. 148:6).
2. கோல். தலைவியின் அண்ணன்மார் குடிமை
முதலியவற்றால் ஒவ்வர்தாருக்கு அவளைத் தருவ
தில்லை யென்று அவர் தரும் செல்வம் வேண்டா
ராய்ப் போரை விரும்பிக் கழிப்பிணி - கோலால்
பின்னிக்கட்டப்பட்ட- கேடயத்தை ஏந்தினர் (புறம்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gkd0ya0vsib81mk07wnevz2qes8v71w</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/198</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668664</id>
    <revision>
      <id>1987111</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:42:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987111</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9655" sha1="tlipmtvygd2wswux6w4zarxn5fqb58y" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கழிகலில் படுஉ
518:12-14). கோவலரின் குடில் சிறு தூற்றை
கய வாயிலையும் செறிக்கப்பட்ட கழிகளை
யுடைய கதவினையும் கொண்டது (பெரு. 148,149).
குடில் கழிகளால் தெற்றிப் பண்ணின புல்லான்
வேயப்பட்டது (மலை. 438,439). கழியோடு பிணிக்
கப்பட்ட தோலால் இயன்ற கிடுகின்கண் பகை
வர் பொழியும் அம்புகள் தாக்கின (அகம். 24:14).
3. காம்பு. அதியமான் நெடுமானஞ்சியின் வேலைக்
கண்ட பகைவர் தம் கிடுகைக் கழியொடு -காம்
பொடு-பிடித்துக் கொண்டனர் (புறம். 98:10,11).
4.மூங்கில். வையையாற்றில் மகளிர் கண்ணுக்கு
நிறைந்த அழகையுடைய கழியால் - மூங்கிற் கழி
யால் - நீரை வாங்கித் தம் மேல் செலுத்துகின்ற
வரை அரக்கு நீரை அடக்கிய வட்டாலே எறிந்து
ஆடினர் (பரி. 11:54,55).
கழிகலமகடூஉ - கைம்பெண். மல்லிநாட்டுத் தலைவ
னாம் காரியாதியின் அடையாத பெரிய இல்லம்
அவன் இறந்தமையால் புலம்பிக் கொய்யப்பட்ட
மழித்த தலையுடன் கைம்மை நோன்பால் கலக்க
முற்ற அவனது அணிகலத்தை நீக்கிய கழிகலமகடூஉ
கைம்பெண் - போலப் பொலிவிழந்து காணப்
பட்டது (புறம்.261:1,16-19).
கழிகலமகளிர் - கைம்பெண்டிர். தலைவன்
இறந்த
பின்பு கழுவுகின்ற மழித்த தலையிலிருந்து நீரொழுக
ஆம்பலரிசியை உண்ணும் கழிகலமகளிர் - கைம்
பெண்டிர் - போல வாழும் திறம் நினைந்து யான்
உயிர் வாழ்ந்திருப்பது அரிது எனத் தன் கொழு
நன் சாவ இருக்கும் நிலையில் வீரன் ஒருவனின்
மனைவி கூறினாள் (புறம். 280:10-15).
கழு - 1. கழுமரம். எயினர் அரண் செம்மையாக நிற்
கின்ற நெடிய முனையினையுடைய வலிய கழு
கழுமரம் - நிரைத்த ஊர் வாயிலைக் கொண்டது
(பெரு. 127-129). கழு உயர்ந்து நின்றாற் போன்று
கொழுவிய தாமரை மொட்டுகள் உயர்ந்து நின்றன
(அகம். 176:5).
2. கறத்தற்கரிய பசுக்களைக் கறத்தற்கு இரண்டு
தலையும் சீவி மாலையாகக் கட்டிக் கழுத்திலிடுவது.
கோவலர் கறவைக் கலங்கள் வைத்த உறியோடு
தோற்பையிடத்துக் கழுவோடே சூட்டுக் கோலை
யும் இட்டுச் சுருக்கிய பைகளையும்
தூக்கிக்
கொண்டு கொன்றைத் தீங்குழல் இசைத்துச் சென்
றனர் (கலி.106:1-4).
கழுகு - பறவை வகை. கண்டார்க்கு அச்சம் பயக்கும்
இடத்தையுடைய போர்க்களத்தில் கழுகுகளும்
சிவந்த செவியையுடைய பருந்துகளும் வட்டமிட்
190
கழுது
டுத் திரியும் (புறம்.370:25-27). காணத்தில் மறவர்
வில்லிடப் புண் சொரியும் குருதி சூழக் கிடந்தோ
ரது கண்ணைக் கழுகுகள் கவர்ந்து சென்று தம்
பார்ப்புகளுக்குக் கொடுக்கும் (அகம். 33:6-11),
தலைவன் சென்ற நெறியில் கருங்கண் காக்கையு
டன் கழுகுகள் வானத்தில் பறக்க யானை ஆளைக்
கொன்று திரியும் (ஐங். 314:2-5).
கழுத்து - கண்டம். இறந்துபடுவோரது ஊனைத் தின்ன
விரும்பிப் பறக்கும் நெடுங்கழுத்தினை யுடைய
பருந்து கோடுயர்ந்த பக்கமலையிலுள்ள மரக்கிளை
களில் தங்கியிருக்கும் (அகம். 247:11-13). தலைவி
மெய்க்கண் பூண்டன வன்றிக் கழுத்திடத்திலும்
அழகையுடைய மகரக்குழை யாடுதலால் உண்டான
அழகை யுடையவள் (கலி. 109:14,15). வையை
யாற்றில் மகளிர் புனல் தூவி விளையாடுகையில்
ஒருத்தி தோற்றுத் தன் கண்களைக் கையால்
மூடிக் கொண்டாள்; உடனே ஒருத்தி வெற்றியால்
இறுமாந்த தன் கழுத்திலிருந்த பொன் நாணால்
அவளது தோளைக் கட்டிச் சிறையாகப் பிடித்தாள்
(பரி. 7:51-56). நீராடும் மகளிருட்சிலர் வையையிடம்
எம் காதலரின் கழுத்தில் அமைந்த கை நீங்கா
வண்ணம் யாம் அவரைப் புல்லும் வீறு பெறுக
என வேண்டினர் (பரி. 11:116,117).
கழுது - 1. பேய்வகை. பிணக்குவியலைக் கணநரி
யொடு கழுதும் இழுத்துண்டன (புறம்.369:15,16).
கவைத்தலைப் பேய்மகள் கழுதினை ஊர்ந்து
இயங்குமாறு பகைவர் நாட்டைப் பாழாக்கினான்
இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் (பதி. 13:18,19).
நடுக்கங்குலில் மதுரையிலே பேய்களும் அணங்கு
களும் வடிவம் பெற்றுக் கூற்றுவன் கொலை செய்
தற்கு ஊரும்தேராகிய கழுதுடன் சுழன்று திரிந்தன
(மது. 631-633). கழுது வழங்கும் யாமத்தில் இல்
லெலியை இரையாகக் கொள்ள வரும் வல்வாய்க்
கூகை குழறும் (அகம். 122:13,14). கழுது நடமாடும்
நள்ளிரவில் முதுமரத் துறையும் முதுபுள் (பேராந்தை
கதுமெனக் குழறும் (அகம்.260:12,13), கழுதுலாவும்
அரைநாளில் காவலர் சோர்ந்திருக்கும் அற்றம்
பார்த்துக் கதவு திறந்து வந்து தலைவன் தலைவி
யைக் கூடினான் (அகம். 311:3-5). கழுது அடிக்கடிக்
கண்ணைக் கொட்டி நடுங்குமாறு மழை ஓவாது
வீசியது (குறு. 181:1,2), மணிகளைக் களையப்பட்ட
வேற்படை யொப்பா
கழுது கால்கொள்ளும்
பானாள் (நற்.171:8,9). ஊர் முழுதும் துயில் கொள்
ளும் இராப்பொழுதில் கழுது விளக்கமுற இயங்கும்
(நற். 255:1). விளங்கும் தொடியணிந்த பேய்மகள்
இரையை விரும்பிச் சுழலவும் அவள் ஊர்தியாகிய
கழுது உணவைத் தின்னவும் சுரநெறியில் சிறுகண்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tlipmtvygd2wswux6w4zarxn5fqb58y</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/199</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668665</id>
    <revision>
      <id>1987112</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:42:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987112</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9497" sha1="hp0mjpylzxo9b8t525i7qrs4l3jkiu4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கழுதை
யானை ஆள்வீழ்த்துத் திரிதரும் (ஐங்.314:1-4).
2. பரண். சுழுதின் பரணின் - மேலிருந்த
சேணோன் எய்த அம்பு மருமத்திற் பாயப் பன்றி
நெறி கெடக் கிடந்தது (மலை. 243-247). கானவன்
புருவைப் பன்றி வருதிறம் நோக்கிக் கழுது மிசைக்
கொளுத்தி வைத்த விளக்குத்
துணையாகத்
தலைவன் வந்து தலைவியைக் கூடினான் (அகம். 88:
4-7). ஓங்குதினைப் பெரும் புனத்துக் கழுதில்
இருந்த கானவன் கள்ளுண்டு களித்திருந்தான்
(அகம். 102:1,2), மலையிடத் தமைந்த கழுதின்
மிசையுள்ள கானவன் இரவில் மேயவரும் யானை
மீது எறிந்த கவண்கல் வேங்கை மலரை உதிர்த்
துத் தேனடையைச் சிதைத்துப் பலவின் பழத்துள்
தங்கும் (அகம்.292:8-14). மலையிடத்தே உயர்ந்த
கழுதில் உள்ள சேணோன் இரவில் தினைமேய்
யானையினம் இரிந்தோடுமாறு எறிந்த கவண்கல்
ஒலிகேட்டு மலையிடத்துயிர்கள் அஞ்சும் (அகம். 392:
12-18). மலையிடத்துச் சேணோன் இழைத்த நெடுங்
காலுடைய கழுதில் கானமஞ்ஞை தன் சேக்கை
யெனக் கருதிச் சென்று தங்கும் (நற்.276:5-7).
கழுதை - விலங்குவகை. பல்யாக சாலை முதுகுடுமிப்
பெருவழுதி பகைவர் நாட்டில் தேர்குழித்த தெரு
வின்கண் வெள்வாய்க் கழுதையின் புல்லினத்தைப்
பூட்டி உழுது அவரின் நல்லெயிலை அழித்தான்
(புறம். 15:1-3). அதியமான் பொகுட்டெழினி இருங்,
களந்தோறும் வெள்வாய்க் கழுதைப் புல்லினம்
பூட்டி உழுது வெள்ளைவரகும் கொள்ளும் விதைத்
தான் (புறம்.393:8-10). பல்யானைச் செல்கெழு
குட்டுவனின் படைஞர் சேர்ந்த பகைநாட்டு
மன்றம் கழுதையால் உழப் பெற்றது (பதி. 25:4).
மிளகுப் பொதி சுமந்து சாத்தொடு செல்லும்
கழுதை வடுவழுந்தின வலிய முதுகினையும்
மேனோக்கிய செவியையும் உடையது (பெரு. 78-80).
திருந்துவாள் வயவர் (வணிகவீரர்) பொதி சுமக்கும்
கழுதைக் கூட்டத்தின் பின் வருவர் (அகம்.89:12,
13). சுரநெறியில் அடுக்கிய உப்புப்பொதி சுமந்த
வெள்ளிய புறத்தினையுடைய கழுதைகளின் தேய்ந்த
குளம்புபட்டுப் பரற்கற்கள் பிறழ்ந்தன (அகம். 207:
5-7). பண்ட வாணிகர் சுரநெறியில் நெடுஞ்
செவியினையும் குறுங்காலினையும் உடைய ஆண்
கழுதைக்கு முதுகிற் சுமந்த பண்டத்துப் பாரத்
தால் உண்டான தளர்வினைப் போக்குவர் (அகம்.
343:12-14).
கழுந்து - தடியின் திரண்ட நுனி. பரத்தையரின்
பணைத்தோள் உழுத்தங்காயை அடித்தற்குரிய
கழுந்துள்ள தடி போன்றது (குறு. 384:1,2).
191
கழுவும்
கழுநீர் - நீர்ப்பூ வகை. கயவாய் எருமை கொழுமீன்'
துணிபட, தடந்து வள்ளிதழ்க் சுழுநீரை மேய்ந்தது
(சிறு. 41, 42). கண்ணகன் பொய்கையில் கழுநீர்
பொலிந்தது (மது. 171). காதற் கணவரைக் கூடுதற்கு
மகளிர் அழகிய இதழையுடைய தண்ணறுங் கழு
நீரால் மாலை கட்டினர் (மது. 550.851). மலையில்
உள்ள சுனையில் பூத்த கழுநீர்ப் பூவுடன் ஒப்ப4ை
யாற் பொலிவு பெற்ற கூந்தலசையும் முதுகின
தலைவி (அகம். 59:12-14). கழுநீர், ஆம்பல் ஆகிய
வற்றின் இதழ் ஒடியாத பூக்களுடன் கூடிய பசிய
தழையுடையைத் தலைவியும் தோழியும் அணிந்த
னர் (அகம். 156:8-10). கருந்தாள் எருமை கழுநீரை
மேய்ந்தது (நற்.360:1), வையை வெள்ளம் ஓடையி
லுள்ள கழுநீர் மலர்கள் மீது பாய்ந்தது (பரி. 7:23,
24). வையையின் இருசார் கரையிலும் மல்லிகை,
மௌவல், சண்பகம், அல்லி, கழுநீர் முதலிய பல
மலர்கள் கமழ்ந்தன (ப.ரி. 12:77-81). செங்கழுநீர்
காண்க.
கழுமலம் - சேரநாட்டு ஊர். பெரும்பூட்சென்னி கணை
யனை வென்று கழுமலத்தைக் கைப்பற்றினான்
(அகம். 44:13,14). நல்தேர்க் குட்டுவனுக்குரிய கழு
மலம் என்னும் ஊரினைப் போன்ற அழகுடையவள்
தலைவி (அகம்.270:9,10). நற்றேர்ச் செம்பியன்
கழுமலத்தை வென்றான் (நற்.234:6).
கழுவாய் - உய்தி. ஆன்முலை யறுத்தோர்க்கும் மகளிர்
கருச்சிதைத்தோர்க்கும் பார்ப்பார்த் தப்பியோர்க்
கும் கழுவாய் - உய்தி - உள; ஆனால் நன்றி கொன்
றோர்க்கு உய்தி இல்லை (புறம். 34:1-6).
கழுவுள் -1 இடையர் தலைவன். பெருஞ்சேரல்
இரும் பொறை கழுவுளை - இடையர் தலைவனை
வெற்றி கொண்டான் (பதி. 71:17). போர்செய்தற்
கேற்ற வன்மையுடைய கழுவுள் என்பான் இளஞ்
சேரலிரும்பொறைக்குத் தோற்றோடினான் (பதி.
88:7).
2. குறுநில மன்னன். காமூரின் தலைவன்; கழுவுள்
அடுபோர்த் திறனும் வீயா விழுப்புகழும் விண்
தோய் வியன் குடையும் உடையவன்; இலனது
காமூரைப் பதினான்கு வேளிர் ஒன்று கூடித் தாக்
கிய போது அவ்வூர் கலங்கியது (அகம். 138:10-14).
வென்றி வேலினையும் சிறந்த வன்மையினையும்
உடைய கழுவுளுக்கு உரியது காமூர் (அகம். 365:11.
12).(இடையர் தலைவனான கழுவுளும் குறுநில
மன்னனாகிய கழுவுளும் வேறாவர் என்பர் சுப்பிர
மணியம் (u.மு. பக். 241). இவ்விருவரையும் ஒருவ
ராகக் கருதுவர் இராமச்சந்திரன் (வ.பி.அ. பக். 50).)&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hp0mjpylzxo9b8t525i7qrs4l3jkiu4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/200</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668666</id>
    <revision>
      <id>1987113</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:43:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987113</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9719" sha1="p5on155kvigtvl04hfwunchkfhglbhh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கீழை
கழை முங்கில். வலிமையுடைய கழையை - மூங்கிலை-
தின்னும் யானையின் காலகப்பட்ட நீள்முளை
சிதையுமாறு போலப் பகைவர் வருந்தப் பொரு
தழிப்பேன் எனச் சோழன் நலங்கிள்ளி உரைத்
தான் (புறம்: 73:8-11). வேள்பாரியின் மலையில்
ஆடுகழை நரலும் (புறம். 120:18). சிலம்பில் விசும்
புறக் கழை வளரும் (புறம்.158:20,21). கழைவளர்
இமயம் (புறம். 166:33). அருவியார்க்கும் கழை
பயில் நனந்தலை (புறம். 168-1). கடுவன் செம்முக
மந்தியொடு பொலிந்து மால்வரை அடுக்கத்துக்
கழையிசைத் துஞ்சும் (புறம். 200:2-5). கழைக்கண்
நெடுவரை (புறம். 281:4), கணவனை இழந்த
பெண்ணின் வளையல் இல்லாத வறுங்கைக்கு நெல்
எழாத பைங்கழையின் பட்டை நீங்கிய நிலை
உவமை (புறம்.258:3-5). சிறுவன் களிறெறிந்து
பட்டனன் என்றறிந்து மகிழும் வீரத்தாயின்
உவகைக் கண்ணீர் வலிய கழை அசையும் வெதிரம்
என்னும் மலையில் மழை பெய்தவழித் துளிக்கும்
நீர்த்துளியினும் பலவாகும் (புறம். 277:2-6). வறங்
கூர்ந்த நீளிடையில் கழைகாய்ந்து உலறியது (புறம்.
370: 9). கழையின் உட்புறத்தே யுள்ள தோல்
போன்றது இழை தெரியாத ஒண் பூங்கலிங்கம்
(புறம்.383:10,11). கிணைமகள் நெடுங்கழைத்
தூண்டிலால் பிடித்த மீனை விற்றுப் புளிங்கூழ்
அட்டாள் (புறம்.399:15, 16). மழைபெயல் மாறிய
கழை திரங்கு அத்தத்தில் களிறு காடு சிலம்பப்
பிளிறும் (பதி. 41:14). கொல்லிமலை கழைவிரிந்
தெழுதரும் மழைதவழ் நெடுங்கோட்டினை யுடை
யது (பதி. 73:14, 15). மழை தவழும் துயல் கழை
நெடுங்கோடு (சிறு. 265). மழைவிளையாடுங் கழை
வளர் அடுக்கம் (பெரு. 257). பாண்மகன் நெடுங்
கழையாற் செய்த தூண்டிலின் முள்ளில் வைத்த
இரையை வாளை கதுவியது (பெரு.284-287). கழை
வளர் சாரல் {மது. 242). அலங் கழை நரலும்
சிலம்பு (மலை. 161, 152). கழைளர் நெல்லின்
அரிசியை உலையிலிட்டனர் (மலை.180). கூத்த
ருடைய பிள்ளைகளை யொத்த கடுவன் நெடுங்
கழைக் கொம்பரில் உகளும் (மலை. 236,237).
உலர்ந்த கழை தம்மில் இழைந்ததனால் பிறந்த
தீ காடெங்கும் பரவியது (மலை, 248). மகளிர்
ஒலிக்கும் கழையாற் செய்த தட்டையால் புனத்தில்
கிளியை ஒட்டினர் (மலை. 328,329). கழையில்
இசைவளர் தூம்பு (பெருவங்கியம்) அமைத்தல் (மலை.
533). வளம் முற்றிய நவிரம் என்னும் மலையில்
கழை வளர்ந்தது (மலை. 578, 579). கழை நரல்
சிலம்பு (அகம்.8:8). வேங்கை மலர்கள் உதிர்ந்து
பரவிய குறவரின் குரம்பையைக் கண்ட வேழம்
192
போல்
கழை
மலை
புலி எனக் கருதி மழைபடு சிலம்பிற் கழைபடப்
பெயரும் (அகம்.12:9-12). த்ழைத்த கழை ஒன்றோ
டொன்று உராய்ந்ததால் ஒண்பொறி பிறக்கும்
(அகம்.39:6). கடுவளி வெப்பமுறச் செய்த கொடி
விடு கூர்எரி அலங்கு கழையை நரலத் தாக்கிப்
பக்க மலையிற் பரவியது (அகம். 47:4-5),
தொறும் பெரிய கழை உராய்தலால் எழுந்து காற்
றால் மிகுந்து தோன்றும் எரி மீன்கொள் பரத
வரின் படகில் தோன்றும் மிக்க சுடரெனத் தோன்
றும் (அகம். 65:9-13), அணங்குடைய பக்கமலை
யில் மஞ்சு சுமந்து ஆடுகழை நரலும் (அகம். 72:10,
11). கழைவளர் அடுக்கத்து ஆடும் மயில் விறலி
தோன்றும் (அகம். 82:9,10). அகவன்
மகளிர் இருங்கழையுடைய சிறுகாட்டில் ஆய்ந்து
கொண்டறுத்த சிறிய கணுக்களை யுடைய நுண்
கோலையுடையவர் (அகம். 97:9-11), ஒலிகழை நெல்
லின் அரிசியொடு உலர்ந்த மான் தசையை ஆயர்
சேரியிலுள்ள தயிர்பெய்து அட்டு வழிச் செல்
லும் வம்பலர் உண்பர் (அகம். 107:5-10), ஒன்றை
யொன்று விழையும் அணில்கள் சோலையிலுள்ள
கழையில் விளையாடும் (அகம். 109:5,6). புல்மறந்து
அசையும் வான்கழை உதிர்நெல் நோக்கிக் கலை
தன் பிணையை விளிக்கும் (அகம். 129:3-5). உறுவளி
ஒலிக்கின்ற கழையின் கணுக்களைப் பொருந்தித்
தாக்குதலினால் கூர்எரி எழுந்தது (அகம்.153:9,10).
கழை கண்டன்ன துளையுடைய திரண்ட தண்டி.
னையுடையது தாமரை (அகம். 176:3,7). சிலம்பில்
காண்டற்கினிய கழை நெருங்கியிருந்தது (அகம். 177:
6,7), கழைகளின் போகிய மழையுயர் நனந்தலை
(அகம். 221:10), யானை கழை தின்னும் (அகம். 232:
2,3). மழை பெயல் மறந்த கழை திரங்கு இயவு
(அகம். 245:5). கழையால் மறையும் உயர்ந்த தோற்ற
முடைய மலையைக் கடந்து தலைவன் பொருள்
தேடச் சென்றான் (அகம். 249:19). கரிய முகமுடைய
முசுக்கலை பசுமையற்ற நெடுங்கழை பாய்தலின்
வெதிர்படு வெண்ணெல் வெப்பம் மிக்க பாறையில்
விழுந்து உகிர்நெரி ஓசையிற் பொரியும் (அகம். 267:
9-12). மலையில் கடுஞ்சூல் ஈன்று கழை தின்ற
பிடியானையைக் களிறு தடவ அது துயிலும் (அகம்.
328:11-14). மழை வாயாது கரந்தமையின் அடுக்
கத்துள்ள கழை திரங்கின (அகம். 347:9,10). விழை
தக ஓங்கிய கழை துஞ்சு மருங்கு (அகம். 392:26).
ஏனல் காவலர் விடும் கவண் கல்லின் ஒலிக்கு
அஞ்சிய கான யானை கைவிட்ட பசுங்கழை
மீனைக் கவர்ந்து கொண்ட தூண்டிலைப் போல
மேலே செல்லும் (குறு. 54:2-4). அவிழ்த்து விடப்
பட்ட குதிரை துள்ளியெழும் எழுச்சியைப் போன்று&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>p5on155kvigtvl04hfwunchkfhglbhh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/201</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668667</id>
    <revision>
      <id>1987114</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:44:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987114</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9983" sha1="803sf29kctwli7mte12it48l3jjshgo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கழை
வளைத்துப் பின் விட்டமையால் வானத்தைத்
தோயும் பசுங்கழைகளை உடையது குன்று (குறு.
7,4:1,2), உயர்ந்த மலைப்பக்கத்தில் இனிய தேனி
றாலைக் கிழித்த கூட்டமாகிய பசுங்கழையை
யானை தின்றது (குறு. 179:4-6), இருங்களிற்று இன
நிரையின் ஏந்தலால முறிக்கப்பட்ட கரும்பினது
கணுக்களின் இடையேயுள்ள பகுதியளவு உள்ள
பைதல் ஒரு கழை சுரத்தில் வளர்ந்திருந்தது (குறு.
120:2-4). மலைச்சாரலில் ஒன்றோடொன்று
உராய்ந்து ஒலிக்கின்ற கழை நிவந்திருந்தது (குறு&quot;
253:5). நீரற்ற கடத்தற்கரிய பாலையில் நெடுங்
கழை திரங்கியிருந்தது (குறு. 331:1). கழைதிரங்கிய
அரிய வழியிலே தலைவி தலைவனுடன சென்றனள்
(குறு. 396:7).கூத்தி நடந்த நோன்கயிற்றில் குரங்குக்
குட்டி ஆடுதலைக் கண்ட குறக்குறு மாக்கள்,
இரும்பொறையி லுள்ள கழைக்கண் விசைத்
தெழுந்து ஏறித் தாளங்கொட்டுவர் (நற்.95:2-6).
தலைவனைக் கூடிய தலைவி மிகுதியான கழை
உயர்ந்து தோன்றும் தன் சீறூர்ககண் சென்றாள்.
தேற். 204:10,11}, வானுயர் நெடுங்கோட்டில்
கழை நெருங்கி உயர்ந்து வளர்ந்திருந்தது (நற்.
257:3). மழையின்மையால் கல்லதர்ச் சிறுநெறி
யில் கழைகள் கவின் இழந்தன (நற்.333:1,8).
மந்தி பெருவரையடுக்கத்து அருவியாடி, உயர்ந்த
கழையில் ஏறி அதன் நுனியை ஊசலாகக்
கொண்டு ஆடும் (நற். 334:1-3). ஆண்பன்றி ஏனல்
மாந்திப் புலிக்கஞ்சாது கழை வளர் சாரலில் துஞ்
சும் (நற்.386:1-5). நெடுங்கழை நிவந்த நிழல்படு
சிலம்பில் பிடி கன்றீன்று வருந்தும் (நற்.393:1,2),
ஆடுகழை அடுக்கத்து அகனகண் அருவி இழிதரும்
(ஐங்.230:1,2). மலையின்கண் உள்ள மூங்கிலின்
கணுக்கள் தோற்றுவித்த கழைக்கோல் தன் மீதி
ருந்த வலிய குரங்குக்குட்டி வேறு கோலிற் பாய்ந்த
அளவில் குளத்தின் மீன் எறி தூண்டில் போல
நிமிர்ந்தெழும் (ஐங். 278:1-3). ஒன்றோடொன்று
உராய்ந்து கொண்ட கழையில் முழங்கும் அழல்
கண்டு வயமா வெருவும் (ஐங். 307:1). கழை முதிர்
சோலைக் காடு கடந்து தலைவர் சென்றார (ஐன்.
815:4). நெடுங்கழை முளிய வேனில் நீடியது (ஐங்.
322:1). முளிந்த கழையுடைய உயர்மலையைக்
களிறு அகத்திருப்பத் தீ வளைத்துக் கொண்டது
(கலி.25:5,6). வள்ளைப் பாட்டுப் பாடும் பெண்
டிர் களிற்றுக் கொம்பு உலக்கையாகவும் சேம்பின்
இலை சுளகாகவும் கொண்டு கழை நெல்லைப்
பாறையாகிய உரலிலிட்டுக் குற்றுவர் (கலி. 41:1-3).
2.தண்டு. கயத்திட்ட வித்து வறட்சியால் சாலாது
கழைக்கரும்பு - தண்டினையுடைய கரும்பு - போலத
இபொக தொ 2-13
ச
1
198
கழை
தழைக்கும் (புறம். 137:5,6). கதிர்க் கனத்தின் மிகு
தியால் வளைந்த நெல்லின் கழை செறிந்த வய
லின் பிழையா விளையுளைக் கொண்ட பகைவர்
நாடுகளைக் களங்காய்க் கண்ணி நார்முடிச்சேரல்
கைப்படுத்தினான் (பதி. 32: 13, 14). தீங்கழைக்
கரும்பு ஆலைக்கு அலமலரும் (மலை. 119). மலை
யிடத்தெழுந்த ஓசைகளுள் கரும்பின் கழையை
ஆலைதோறும் சாறு கொள்ளும் ஓசையும் ஒன்றா
கும் (மலை.340,341). நீண்ட மலையில் அசையும்
கழையுடைய பெரிய மூங்கில மேல் காற்றினா
வளையும் (அகம். 27:1,2), வாடுதலுற்ற ஒலிக்கின்ற
மேல் நோக்கி எழுந்த கழையினையும் நெற்களை
யும் உடைய நெடுவெதிர் உடையுமாறு கானம்
வெம்பியது (அகம். 185:5-8). அகன்ற வயலிலுள்ள
நீடுகழைக் கரும்பின் கணைக்கால் வான்பூ
கோடைக் காலத்துப் பூளைப்பூப் போல வாடை
யால் அசைந்தது (அகம்: 217:3-5). கழனிக கரும்பின
விளை கழை பிழிந்த சாறு அட்ட பாகினோடு
பால்பெயது அளைந்த பாசவலினை உறந்தையில்
உள்ளோர் பிறர்க்குப் பகுததுக் கொடுப்பர் (அகம்.
237:11-14). மழை மறந்தமையின் மூங்கிலின இள
முளை திரங்க அதன் கழை ஒலிக்கும் வியலகம்
லெம்பியது (அகம். 241: 6,7). மலையிற் பெய்த மழை
யால் அருவி ஓடிப் பெரிய வெதிரின அழகிய கழை
முரியும்படி தாக்கும் (அகம். 278:5-8), மூங்கிலின்
அழகிய சுழை உடைதற்கு ஏதுவாய கவண்
கல்லின் வேகம் தங்கிய கடிய தாக்குதலை
யுடைய வெப்பம் மிக்க பகற்பொழுதில் யானை
மேயச்செல்லாது (அகம். 309:12-15). உழவர் காஞ்சி
மரத்தின் குறிய துண்டுகளை நட்டு இனிய
சுவையுடைய மெல்லிய கழையுடைய கரும்பினைக்
குறுக்கே வைத்து அணைகட்டி நீரைத் தேக்கினர்
(அகம். 346:6-7), எரிவாய்க் கோடைக் காற்று
மூங்கிலின் அங்கழை தீண்டியது (அகம். 853:7,8).
குன்றில் அசையும் கழையினையுடைய மூங்கில்
ஒலிக்கும் (அகம்.395:13,14). சேவற்குருவி சூல் முதிர்
பேடைக்கு ஈனில் அமைக்கும் பொருட்டு இனிய
கழையினையுடைய கரும்பின நாறா வெண்பூவைக்
கோதி யெடுக்கும் (குறு.85:2-5). மலைப்பககத்து
ஆடுகழை உயர்ந்த பைங்கண் மூங்கில் ஓடும்
மேகத்தைக் கிழிக்கும் (நற். 28:6-8). விடரகமெங்கும்
ஓங்கு சுழையினையுடைய மூங்கில் நிறைந்திருந்தது
(நற். 81:1,2). வளைந்த கழையுயர்ந்த நீண்ட காம்
பினையுடைய நெய்தல் தழையைத் தலைவி
அணிந்தாள் (நற். 96:7,8). அறிவு மிக்க தூக்கணங்
குருவி முயன்று செயத கூட்டினையுடைய மூங்
கிலின் அங்கழை அசையுமாறு வாடை வீசியது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>803sf29kctwli7mte12it48l3jjshgo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/202</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668668</id>
    <revision>
      <id>1987115</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:44:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987115</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9474" sha1="drwtiswekys9nkhd1k5l0h52792aau3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கழை
(நற்.368:9-11). எழில் வேழம் தன் பிடிக்குற்ற
கடுஞ்சூல் வயாவிற்கு நெடுஞ்சினையுடைய கரும்
பின் கழையை முறிக்கும் (கவி. 40:36-38).
3.கோல். வேலிப்புறத்து நின்று வேண்டிய மாக்
கட்கு அறங்கருதி அகத்தோர் பிடுங்கி யெறியும்
கரும்பாகிய கழை - கோல் - தாமரைப் பூம்போது
சிதைய வீழ்ந்தது (புறம். 28:11-13). குறவர் பரண்
மீதேறித் தினைப் பயிரை அழிக்க வரும் யானை
மீது எறியுங் கவண்கல், கருவிரல் ஊகம் பார்ப்
பொடு இரியுமாறு பெரிய மூங்கிலினது பசிய கழை
கடந்து வருகின்ற விசை மாறாது வரும் (மலை.
203-210). இலங்கு பூங்கரும்பின் ஏர் கழையிருந்த
வெண்குருகு நரல வாடை வீசும் (அகம். 13:21-23).
நீலமென்சிறை வள்ளுகிர்ப்பறவை (வௌவால்) மாம்
பழத்தையும் நெல்லிக்காயையும் உண்டு மூங்கிற்
கிளையில் தொங்கும் சோலையில் கழை உயர்ந்து
வளர்ந்துள்ளன (குறு. 201:3-6). மந்தியின் குட்டி
பெரிய மூங்கிலின் ஈரமுடைய கழையேறி அசைந்
தாடும் போது அது சிறுகோல் கொண்டு மதியைப்
புடைப்பது போல் தோன்றும் (ஐங்.280:1-3).
-
4. அடக்கோன், இளஞ்சேரலிரும்பொறைக் குரிய
வானியாறு கழை - ஓடக்கோல் நிலைபெறாத
ஆழத்தையுடையது (பதி. 86:9,18). காவிரிப் பேரி
யாறு கழைநிலை பெறாத நீர்ப்பெருக்கு உடையது
(அகம்.6:6), யாறு கழை மறையும் வெள்ளம் கல்
லிற் பொருது ஒலிக்க அச்சந்தரும் முதலைகளை
யுடையது (அகம். 72:7-9). கழைமாய் காவிரி கடலில்
மண்டும் பெருந்துறையில் பெருங்கடல் ஓதம் இற
வொடு வந்து கோதையொடு பெயரும் (அகம்.123:
11-13). கழையால் அளந்தறிய முடியாத வெள்ள
முடையது காவிரி (அகம். 326:10). கழை யழி நீத்தம்
(அகம். 341:5). கல்லலைத்து இழிதரும் கான் யாற்
றின் கழைமாய் நீத்தம் காடலைத்து ஆர்ப்பரித்தது
(நற். 7:3,4).
5.குழல் (ஆகுபெயர்). ஆடுமகள் பக்கத்திலே கழை-
குழல் - ஒலிப்ப்ப பல்லியங்களும் முழங்க நோன்
கயிற்றின் மீதேறி நடந்தாள் (நற்.95:1,2).
6.கரும்பு. முன்பனிப் பருவ மழை நீண்ட கழை
யில் - கரும்பில் - ஓங்கின பூவை நிறங்கெடும்படி
காற்றால் தூற்றியது (கலி. 81:15,16).
7.தூம்பு (ஆகுபெயர்). புலிதாக்கிய புண் மிகுந்து
வலி குன்றிய களிறு, வருந்தும் பெண் யானை
யால் தழுவப் பெற்று வளைந்த மூங்கிலாலாய
கழையின - தூம்புபோல - ஒலிக்கும் (அகம்.388:
32-24).
194
கள்
8.மூங்கிற்குழாய். காட்டிலுள்ள எருமையின் கழை
யில் தோய்த்த தீந்தயிரும் தேனிறாலும் பிறவும்
நன்னன் தலைவாயிலில் நிறைந்தன (மலை. 513,
529).
கழைதின்யானையார் - புலவர். இவர் இயற்பெயர்
அறியுமாறில்லை. இவர் பாடிய பாடலில் அமைந்
திருந்த கழைதின் யானை என்ற சிறப்புத் தொட
ரால் இவர் பெயர் பெற்றிருக்கலாம் என ப. மு.
கூறும் (பக். 242). எழுவள்ளல்களுள் ஒருவனாகிய
வல்விலோரியின் வள்ளன்மையை இவர் பாடியுள்
ளார் (புறம்.204. அடிக்குறிப்பு). 'ஈயென விரத்தல்
இழிந்தன்று; அதனெதிர், ஈயேன் என்றல் அதனி
னும் இழிந்தன்று; கொள்ளெனக் கொடுத்தல்
உயர்ந்தன்று; அதனெதிர், கொள்ளேன் என்றல்
அதனினும் உயர்ந்தன்று' என்ற சிறந்த கோட்
பாடுகளை இவர் பாடிய ஒரே பாடலான புறம்
(204) உணர்த்தும்.
கள்
-
1.மது. சோழன் முடித்தலைக் கோப்பெருநற்
கிள்ளி, கொழுவிய மீனையும் விளைந்த கள்ளை
யும் - மதுவையும் உடைய நாட்டிற் குரியவன்
(புறம்.13:12,13). நெற்கழனியில் புள் ஓட்டுவார்
பனங்கருக்கால் கழிமீனைச் சுட்டு அதனுடனே
வெங்கள்ளையும் உண்டு அமையாராய்த் தெங்
கினது இளநீரை உதிர்ப்பர் (புறம்.29:13-16), உறந்
தையில் கடுங்கள் பருகுநர் தம் நடுங்கு கையான்
உகுத்த நறுஞ்சேற்றில் ஆடிய வறுந்தலை யானை
நெடுநகர் வரைப்பின் முழவொலியைக் கேட்கும்
(புறம். 68:15-18). இனிய அழன்ற கள்ளினை உடை
யது ஆமூர் (புறம், 80:1). அதியமான் நெடுமான்
அஞ்சியின் வேல் பகைவரது நறிய கள்ளினை
யுடைய நாட்டை யழித்தலால் சுரையோடு பொருந்
திய கரிய காம்புடனே ஆணி கலங்கி நிலை கெட்
டது (புறம். 97:4-7). நாட்காலையே கள்ளையுண்டு
நாளோலக்கத்து மகிழ்ச்சியை மகிழின் தேர் வழங்கு
தல் யார்க்கும் எளிது (புறம். 123:1,2). பிட்டங்
கொற்றன் தந்த பெருவளத்தால் மகிழ்வுற்ற
பாணன் உலையை ஏற்றுக; சோற்றை ஆககுக;
கள்ளையும் நிறைய உண்டாக்குக; விறலியர்
கோதையும் புனைக: பிறவுஞ் செய்க; சிறிதும் வருந்
தல் வேண்டா என்று கூறி அவனை வாழ்த்து
கிறான் (புறம். 172:1-5). குறும்பில் இருந்த செங்
கண் ஆடவர் கள்ளை யொருவர்க்கொருவர் மாறு
மாறாக நீட்டிட நிரம்ப உண்டனர் (புறம். 177:6-8).
பாண்டியன் கீரஞ்சாத்தன் தன் வீரர் கள்ளுடைய
கலத்தினராய் உள்ளூரில் கூறிய நெடுமொழியை
மறந்து போர்க்களத்தே அஞ்சி நீங்குங்காலை அவர்
க்கு அரணாகத் தான் முந்துறுவான் (புறம். 178:8-11).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>drwtiswekys9nkhd1k5l0h52792aau3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/203</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668669</id>
    <revision>
      <id>1987116</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:45:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987116</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10048" sha1="1qquhnr1ucsn8n5vbiue2rdughtzn3v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கள்
195
கள்
களமர் அரிக்கப்பட்ட முதிர்ந்த விரும்பத்தக்க கள்ளை
ஆமையிறைச்சியுடனே வேட்கைதீர உண்பர் (புறம்.
212:2,3), சிறிய அளவினையுடைய கள்ளைப் பெற்
றானாயின் எமக்கே தருவன்; பெரிய அளவினை
யுடைய கள்ளைப் பெற்றானாயின் யாம் உண்டு
பாட எஞ்சியவற்றைத் தான் மகிழ்ந்து உண்பன்;
அது கழிந்ததே என்று அதியமானைக் குறித்துத்
தம் கையறு நிலைப் பாடலில் ஒளவையார் இரங்
கிக் கூறுவர் (புறம். 335:2-3). வெளிமான் கள்ளைக்
காமுறுபவன் (புறம். 238:5), ஆனிரையைக் கவர்ந்து
வரச் சென்ற கள்ளை விரும்பும் மறவன் விடாய்த்
தலும் உண்டு; எனவே, முதிர்ந்த கள்ளையுடைய
சாடியைப் பாதுகாத்து வைப்பாயாக என உலோச்
சனார் கள் விறபோனிடம் கூறுவது போலப் பாடி
யுள்ளார் (புறம்.258:9-11). நிரை கோடற்கு எழுந்த
மறவனை வடித்த தேறலை யுண்க என வேண்டியும்
அவன் அக்கள்ளினை வாழ்த்திக் கொள்ளானாய்
வாளைக் கொண்டனன் (புறம்.269:7,8). நின்னைக்
குறித்து எறியும் வேலைத் தான் இடைநின்று ஏற்
றுத் தாங்குவனாதலால் கள்ளை முன்னர் இவ
னுக்குத் தந்து பின்னர் நீ உண்பாயாக என
ஒளவையார் வேந்தனிடம் மறவனின் குடிநிலைச்
சிறப்பினை எடுத்தோதினார் (புறம், 890:1,8), பேரூ
ரின்கண் காய்ச்சிய கள்ளைப் பெறும் பொருட்டு
மனைக்குட் புகுந்து கட்கலயத்தைத் தேடுவது
போல மறவனொருவன் தன் தமையனைக் கொன்
றவனைத் தேடினான் (புறம். 300:3-6). வேந்தன்
கள்ளினை வாழ்த்திச் செத்தைகளால் நிறைந்து
தூசி துடைக்காத முற்றத்தில் விடியற்காலத்தே
குடித்த மயக்கத்தால் உறங்கினான் (புறம். 316:1-3).
பரணர் கள்ளைக் கொண்ட கலங்களையுடையவர்
(புறம்.316:10). இல்லங்களில் அடப்படும் கள்ளினை
யுடையது சிலகுடிச் சீறூர் (புறம்.329:1). புனலைப்
போன்று மிகுதியான கள்ளையுடையது குட்டுவ
னது முசிறி நகர் (புறம். 343:9,10). நறிய கள்ளை
யுண்பவன் அதற்குத் துணையாகச் சில வெஞ்ச
னங்களை இட்டு உண்ணுகையில் பற்களில்
இடையே ஒட்டிக் கொண்டவற்றை நாவினால்
தேர்ந்து பலலினால் அரைபடுமாறு செலுத்துவ
தால் நாச் சிவப்பேறியது (புறம். 347:1,2). பிணஞ்
சுடுகளத்தின்கண் பாடையை நிறுத்திய
பரப்பிய தருப்பைப் புல்லினமேல் கள்ளுடனே
படைக்கப்பட்ட உணவைப் புலையன் பிணத்திற்
குப் படைப்பான் (புறம். 360:16-19). சோழன் நல்ல
தாரினையும் கள்ளினையும் உடையவன் (புறம்.378:
8). விழா இல்லாவிடிலும் உழவரது உண்கலத்தில்
பெரிய கெடிற்று மீனாகிய உணவுடனே இஞ்சி
இபொகதொ2.13.அ
பின்பு
யனைய மறவன்
முதலிய பூவிரவிய கள் நிறைந்திருக்கும் (புறம்.184:
8,9). சேரலாதன் விரும்பிய பரிசிற்பொருளைத் தரு
தலிற் பொய்த்தல் செய்யான் ஆதலின் நீயிர் கள்
ளினை உண்மின்; உண்டற்குச் சோற்றை அடுமின்
என்று பாணன் தன் சுற்றத்திடம் கூறினான் (பதி.
18:1,13). பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவன் மழை
போன்ற மிக்க கள்ளினையுடையவன் (பதி. 21:17).
நிரம்புதலையும் அகலுதலையும் அறியாத கோக்காலி
யினிடத்தே நிறைந்து நெடிது இராத பானைக
ளில் உள்ள குறைவுபடாத கள்ளைக் கூத்தர் உண்
டனர் (பதி, 43:33-35). மறவர் பகைவேந்தர்
ஏறிச் சென்ற யானையின் வெண்கோட்டைக்
கொண்டு கொடி அசையும் கள்விற்கும் கடைத்
தெருவிலே புக்குப் பெறுதற்கு அரிய
கள்ளிற்கு
விலையாகக் கொடுத்து உண்டு மகிழ்வா (பதி.
88:9-11). அரிய பறையுடைய தொழில் செய்வோர்
போரிலே பகைவரைத் தோல்வியடையச் செய்து
பெற்ற பொருள்களைக் கள்விற்கும் கடைத்தெரு
வில் விலையாகக் கொடுப்பர் (பதி. 75:9,10). புலி
பகைமன்னர் நாடுசெனறு
ஆனிரை கவர்ந்து வந்து நறவு விலை கொடுததுத்
தன் இல்லிலே சமைத்த கள்ளில் இனிதாகிய தோப
பியைப் பருகினான் (பெரு. 138-142), கள் அடுகின்ற
மகளிர் வட்டில் கழுவின நீர் பல்கால் வடிதலின்
நிறைந்து வழிந்த குழம்பிடத்துப் பல குட்டிகளை
யுடைய பெண் பன்றி ஈரச்சேற்றை அளையும
(பெரு.339-342). கள்ளாகிய உணவினைக் கொண்ட
குடிகள் மிக்க சீறூர்களை உடையது கொற்கை
(மது,137,138). மனனர் கள்ளினைக கொண்ட
பெருமையுடைய பச்சைக்குப்பிகள் வற்றும்படியாக
மதுவை உண்ணுவர் (மது.228). சேற்றிலே வலியற்
றுத் தங்கிய எருதுற்ற வருத்தததைக் கள்ளை உண
ணும் களமர் பெயர்ப்பதால் ஆரவாரம் எழுந்தது
(மது. 259,260), அங்காடித் தெருவிடத்துக் காணப
படும் பல்வேறு கொடிகளுள் கள்ளினது களிப்பு
மிகுதியைச் சாற்றுகின்ற கொடியும் ஒன்றாகும்
(மது. 372,373), அச்சந் தோன்றுகின்ற யானையை
யொத்த போக்கினையுடைய கள்ளினையுண்ணும்
வீரர் தம்மிற் பெரும்போரைச் செய்தனர் (மது.
393,393). களளை விற்போர்களிப்பினையுடைய மது
விற்கு விலை கூறினர் (மது. 662). மதுரை நகரத்து
வியன் நகரில் இடங்கள் தோறும் கள அரிக்கப்
பட்டது (மது. 753,758), அஃதை இனிய கடிய கள்
ளினை யுடையவன் (அகம். 76:3). நெல்லறுப்போர்
கட்டிய நெற்கட்டினைக் கள்ளினை உண்ட களமர்
களந்தோறும் கொண்டு செல்வர் (அகம். 84:12,13).
மறவர் பிழிந்த தேனாற்சமைந்த நறிய கள்ளுண்ட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1qquhnr1ucsn8n5vbiue2rdughtzn3v</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/204</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668670</id>
    <revision>
      <id>1987117</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:45:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987117</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10008" sha1="pia66vaob1b0pocot9dy1glbkvywd1k" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கள்
மகிழச்சியினால் பகைவர் போர் முனையைக் கடந்து ஏறுகளோடு கூடிய ஆனிரை கொணர்வர் (அகம். 105 13-15). புதிய கள கமழும் நெய்தலஞ் செறுவின் வளங்கெழுவிய நன்னாடு கோசாக்குரியது (அகம். 117.8-7). செநநெல் அரியுநர் தங்கட்குக் கள்ளைக் கொண்டு பலகாலும் திரியும் சாகாடு சேற்றிற்பதிற் திடின அதனைப் போக்கக் கரும்பினை அடுக்கி இடைமடுப்பர் (அகம். 116:2-4). உறையூர் இனிய கடுப்பு மிக்க கள்ளினை யுடையது (அகம். 137:6). தலைவியின் தாய் துறையினிடத்துறையும் கடவு ளுக்குக் கையுறையாகக் கள்ளும் கண்ணியும் வெள் ளாட்டுக்கிடாயும் செலுத்தினாள் (அகம்.156:13-18) யாமை தன் பிளந்த வாய நிறைந்திடப் பனங்கள் ளின் ஒழுககினை உண்டு களிநடையோடு சென்று வயலினை உழக்கி அயலிலுள்ள ஆம்பலிலையில் ஒடுங்கும் (அகம். 256:2-7). எவ்வி தன் பகைவரது வலியைக் கெடுத்த அரிமணவாயில் உறத்தூரிடத்தே அவன் படையாளர்க் களித்த கள்ளுடன. கூடிய பெருஞ்சோற்றினால் பகலில் ஆரவாரம் எழுந்தது (அகம். 266:11-14),
தினையாலாக்கிய கள்ளினை
யுண்ட மறவர் விசைத்த வில்லினராய் வேட்டை யாடி முல்லை நிலத்தோட்டத்தே மானை யறுத் துண்ணுவர் (அகம் 284:8-10). தலைவியின் தந்தை மழை போன்ற கள்ளையும் விரையும் தேரினையும் உடையவன் (அகம். 298:15), கள்ளால் ஆகிய மகிழ்வு போல மகிழ்தற்கு ஏதுவாகிய செவ்வரி படாந்த மதர்த்த குளிர்நத கண்களை யுடையவள் தலைவி (அகம். 343:16-19). உழவர் கள்ளினையுண்ட மகிழலாலாகிய மிக்க செருக்கினைக் கொண்டவர் (அகம். 346:5). களம் பொலிய நெற்போரினை அழித்துக் கடாவிட்டுக் கள்ளுண்ட உழவர் கடாக் களைப பூட்டவிழ்த்து விட்டுக் கடுங்காறறில் நெல் தூற்றுவா (அகம். 366:2- 4). களளைக்குடிககும் விருப் பத்தையுடையோர் அதனை உணணக கடைக்குச் செனறு பெறாமல், ஊரின் அகத்துள்ள பனையினது நுங்கைக் கைக்கொண்டு மீள்வர் (குறு. 293:1-3), அகுதை
கள்ளை
இனிய கடுமையை யுடைய யுடையவன (குறு. 298:5). பெரிய இலையையுடைய பகன்றையினது மலர்ந்த வெண்மலர் இனிய கடுமை யாகிய கள்ளைப் போல நறுமணம் இல்லாதன் வாகிக் கமழும் (குறு. 330:4,5). சோழர் இனிய கடுப் புடைய கள்ளையும் இழையணிந்த நெடுந்தேர்க ளையும் உடையவர் (நற் 10.5,6). களளுண்டு மகிழ் வோர்க்குக் கள் அறுகினற காலத்து வேறுபாடு தோனறும் (நற்.35:10,11). வேட்டுவன இரவிடைத் தோளில் சுமந்து வந்த பல்வேறு பண்டப் பொதி களை ஏனைய கருவிகளுடன மனையகத்தே விடுத்து
196.
கள்
தலை
பனங்
மறந்து அங்கு மிகுதியாகப் பருகிய கள்ளின் இனிய மயக்கத்தால் செருக்குண்டு கிடப்பான் (தற்.59:3-5), பெரியனின் களளின் மணங்கமழும் பொறையாறு என்னும் ஊர் போன்ற நல்ல தோள்களை உடை யவள் தலைவி (நற். 131:7-9). தலைவன் விக்குச் செய்த தலையளியால் சோழரது ஆர்க் காட்டில் கள்ளுடைய சாடியில் வண்டுகள் ஒலித்து நீங்காத் தேர்கள் இயங்கும் தெருவின் ஆரவாரம் போன்று கவ்வை எழுந்தது (நற். 227:5-9). குடையில் இட்டு உணணும் கள்ளினாலாய பேரு ணவை உடையவன பாரி (நற்.253:7). பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து வந்த கலங்கள் தோன்றும் பெருந் துறைக்கண்ணே செருக்கு மிகுகின்ற கள்ளின் சாடி போன்ற தலைவியின இளமையும் அழகும் இல்லி டத்தே தங்கிக் கெடும் எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (நற்.295:5-8). நல்லோள் தந்தையின் சிறு குடிப்பாக்கம் ஓங்கித் தோன்றும் இனிய கள் வடித லையுடைய பனைகளின் நடுவணது (நற். 333:1,2,6). தலைவியின எயிற்றிடத்து ஊறும் அமிழ்து போலும் இனிய நீர் கள்ளைக் காட்டினும் மகிழ்ச்சி தரும் (கலி. 4:13,14). பூவாய் அழகிய கள்ளைப் பொதிதலைச் செய்யாத முகைபோலும் லௌளிய பல்லின் நுனிகள் தம்மிற பொரும்படி (பற்பறை கொட்ட கடும்பனி வந்தது (கலி.31:19,20), பிறர் காணாமல் உண்ட கள்ளின களிப்பு மெய்யின் கண் தோன்றி மிகுதலினால் பின் நாணாமற் சென்று பிறர் நடுங்கும்படி அக்கள்ளினைத் தாம் உண்டபடியை உரைத்தல் போலத் தலை வியின் களவொழுக்கம் வெளிப்பட்டது (கலி. 115:1-3). அற நெறியில்லாத தீ மொழிகளைத் தோற்றுவித்து அறச் செயலகளைத் தம்மிடம் தோன்றாமல் கலக்க வேண்டித் தெளியுங் கள்ளை யும் நறவையும் உண்டவரது உலகியல் கெட்ட மயக்கம் போல நன்மக்கள் ஆற்றுகின்ற காமம் உலகியல் தப்பி வேறோர் பகுதியாய் விட்டதோ எனத் தலைவி தோழியை வினவினாள் 147:1-3). காமம் மிகுதலினால் உண்டாகிய கண் ணின் களிப்பை ஊரிலுள்ளவர்க்கு அஞ்சிக் கரத் தல், கள்ளை உண்டதனால் உண்டாய மயக்கத்தின் மதர்ப்பை ஊராரது பழிக்கு அஞ்சி மறைத்தலைப் போலும் (பரி.10:63-68). வையைப்புனல கள்ளை யும் காமத்தையும் பொருந்தியதனால் எல்லையற்ற இன்பவெள்ளத்தைத் தந்தது (பரி. 10:69,70), அருவி தந்த பலவகை மலர்களைத் திரை தள்ளிக் கொண்டு வந்து திருமருதத் துறைக்கண்ணே தருதலான் அத்துறை கள்ளை வாய்க்கொண்டு பருகும் நில மகளின் மிடறு போல விளங்கியது (பரி. 11:23-29). காதற் பரத்தையின் கெண்டையைப் போன்ற&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pia66vaob1b0pocot9dy1glbkvywd1k</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/205</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668671</id>
    <revision>
      <id>1987118</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:45:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987118</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9803" sha1="3z4ck0jsk8q9axotgh7se46d3d5dl4g" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கள்
கண்ணின் ஒள்ளிய நிறம் கள்ளாலும் புனலாட்டா
லும் புலவியாலும் சிவந்தது (பரி. 16:39,40). மயக்
கமும் புணர்தலும் பிரிதலுமாகிய காமத்தையும்
கள்ளையும் உடன் விரவி, மகளிர் யாவரும்
பாராட்ட அவர் தாம் விரும்பின காதலரொடு
புனலாடுமாறு முன் பிரிந்தவரைக் கொண்டு வந்து
கூட்டுதல் வையைக்கு இயல்பு (பரி. 20:108-111).
2.தேன். கோக்கோதை மார்பனது மார்பிற்
கணிந்த கோதையானும் அக் கோக் கோதையைப்
புணர்ந்த மகளிர் சூடிய கோதையானும் கழியின்
கண் மலர்ந்த நெய்தற்பூவானும் கள் - தேன்-
நாறும் கானலையுடையது தொண்டி (புறம். 68:1-4).
வெண்ணெல் அரியுநர் தண்ணுமை யோசையைக்
கேட்டு அஞ்சிக் கணுவிடத்தே தோன்றும் மடலில்
கட்டப்பட்டிருந்த இனிய தேன் கூட்டினின்றும்
தேனீக்கள் நீங்கியதனால் குயவர் அத்தேனடையி
லுள்ள களளை வடித்தெடுப்பர் (புறம்.348:1-3),
கோசர் மலர்களிடத்திற் பெற்ற கள் நிறைந்த
மனைகளை யுடையவர் (புறம். 396:7). பாணர் சுற்றத்
தார் நிணத்தோடு சேர்ந்த கொழுலிய துண்டாகிய
ஆட்டிறைச்சி பெய்த வெண்ணெல் வெண்சோற்
றினையும் மலரரும்பு பெய்து பக்குவம் செய்யப்பட்ட
கள்ளினது தெளிவுடன் உண்டனர் (பதி, 12:14-18)
திருப்பரங்குன்றில் வண்டினம, தாமரையில் இராப
பொழுது துயின்று, வைகறையில் கள் நாறுகின்ற
நெய்தற் பூவை ஊதி, ஞாயிறு தோன்றின
காலத்துச் சுனைப் பூக்களிலே செனறு ஆரவாரிக்
கும் (முரு. 73-77). கழுநீர் மேய்ந்த எருமை பலாவின்
நிழலில் மஞ்சளின் மெல்லிலை தன முதுகைத்
தடவ முற்றாத இளைய கள் நாற மென்று அசை
யிட்டுக் காட்டு மல்லிகையாகிய படுக்கையிலே
துயிலும் (சிறு. 42-45), உழவர் வயலில் களை பறிப்
போர் பறித்து எறிந்த நெய்தலின் கள் கமழும்
புதிய பூக்களைச் சூடுவர் (பெரு.211-214). வண்டு
தங்கிய கமழ்பூம் பொய்கை கள் நாறும்
நறிய நெய்தற் பூவினை யுடையது (மது. 280, 253).
தலைவியும் தோழியும் பறித்துக் குவிதத மலர்க
ளுள் நீலமணிபோலும் கொத்துக்களை உடைய
கள் நாறும் நெய்தலும் (சுருங்குவளையும்) ஒன்றாகும்
(குறி. 84).கள் நாறும் குவளை (அகம. 150:11), தேன்
பரந்து வண்டுகள் ஆர்க்கும் கோங்கின் கள் கமழும்
புதுமலர் காற்று வீச உதிர்ந்தது (அகம். 153:16,17).
தலைவனின் தேராழி உப்பங்கழி வழியே வந்ததால்
நெய்தலின் முதிராத இளங்கள் நாறும்படி பல
வற்றுடன் கட்டவிழ்ந்த தண்ணிய மலர்களைக்
கொண்டு வந்தது (அகம். 400:21-23). புன்னைக்
கிளையிலிருந்த நாரை கழியிடத்துள்ள மீனை
197
கள்வர்
வறுத்ததாயின் வயலிலுள்ள கள் மணக்கின்ற
நெய்தற்பூவை நெற்கதிரோடு விரும்பும் (குறு 296:
2-4). தலைவி கானலிடத்து ஆயத்தாரோடு காலை
யில் சென்று கொய்து கொணர்ந்த கள் நாறும்
மலரையுடைய காவியின் (நெய்தலின்) தழையை அணி
பெற உடுத்தினாள் (நற். 1:3:5-7) தலைவி புனல்
விளையாட்டயர்ந்ததால் பெருந்துறைப் புனல் கள்
பொருந்திய நறிய குவளையின மணங் கமழ்ந்து
தண்ணியதாயிற்று (ஐங். 73:2-4), நாரை தன்
காலால் மிதித்ததனால் இதழவிரிந்த கண்ணைட்
போலும் நெய்தல் மலர் கள் மணம கமழ்ந்தது (ஐங்.
151:2-4). கதிரவன் தோனறிய போது பொய்கை
யில் மலர்ந்த செவ்விய பூவிடத்துள்ள அழகிய
கள்ளை வண்டுகள் கூடி நுகர்ந்தன (கலி.7I:1-3).
கள் நிறைந்த பசுந்துழாய் மாலை யுடையவர்
திருமால் (பரி. 15.54).
-
3. வண்டு. வயல் நெய்தல் இடையறாது பூக்கும்
மரபினையும் நிரைத்த களளினையும் வண்டினை
யும் - உடையது (பதி. 27:10). கள் படரும் கூந்தலை
யுடையவள் தலைவி (அகம். 39:14).
கள்வர் - பொருளைக் கவர்வோர். அருஞசுரத்துக் களவர்
பசுக்களைத் தொழுவிலிருந்து கொண்ட கனறிட
அவர் பின்னே தொடர்ந்து சென்று செயயும போரி
னைப் போலச் செல்லுமிடங்களில் எல்லாம் ஓடியும
தலைவியை அணுகப் பெற்றிலேன் என மகட்
போக்கிய செவிலித்தாய் புலம்பினாள் (அகம. 7:14-
16).உடனபோகும் தலைவி தலைவன தன தோள்
துணையாகத் துயிற்றவும் துயிலாதவளாய் வேட்
டைக் கள்வர் ஏறுகோட் பறையினை யடிக்கும்
பறையொலி கேட்டு வருந்துவளோ எனச' செவிலி
அழுதாள் (அகம். 63: 16-19). கள்வருடைய பகை
மிக்க கவர்த்த நெறிகளில் வம்பலா தாம செல்லு
வதற்குரிய நெறி எது என்பதைக காண யாமரத
தின் மேல் ஏணியைச் சாரத்துவர் (அகம்.257:12-14).
களவர் இரும்பினாற் புனையப்பட்ட தம அம்பைச்
செப்பஞ் செய்யும்பொருட்டு அதன் நுனியை
நகத்தினால் வருடுவர் (குறு. 16:1-3). நின் பாணன
ஒருவன் பொய்யன் ஆனமையான் மற்றுமுள்ள
பாணர் யாவரும் நீ அகனறதனால் தனித்திருக்கும்
மகளிர்க்குக் கள்வர் போலத் தோற்றுவர் எனத
தோழி தலைவனிடம் கூறினாள (குறு. 127.4-6).
தலைவன் முன்பு என் கையை எடுத்துத தன்
கண்களில் ஒற்றியும் தன் கையால் என்நுதல் நீவி
யும் அன்னை போல இன்சொல் கூறியும் தலையளி
செய்து இன்று கள்வர் போலக் கொடியனானான
எனத தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (நற். 28:1-4}.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3z4ck0jsk8q9axotgh7se46d3d5dl4g</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/206</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668672</id>
    <revision>
      <id>1987119</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:46:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987119</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9232" sha1="a6mpxtmhee3wtjeut5qup9uf7m5e5gx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கள்வர்கோமான்
கள்வர் தாம் குறித்த பொருளை நோக்காது
நோக்குமாறு போலத் தலைவன் தலைவியை
நோக்கினான் (கலி. 81:28), மதிலையுடைய ஊரின்
காவல் செய்வோர் கள்வரைக் கண்ணாற் காணா
திருக்கவும் அவரால் வரும். குற்றத்தைக் கருதிக்
கள்வரை இங்கே கண்டேம் என்று கூறுவர் (கலி.
81:25, 16).
கள்வர்கோமான் - புல்லி. இடியென முழங்கும் ஊக்க
மொடு வல்வில்லில் நாணைப் பூட்டிப் பகைவர்
மார்பிற் செலுத்தும் அம்பினையுடைய இளையர்
பலருடன் யானையது வெண்கோடு கொண்டு
அக்கோட்டுடன் கள்ளினை விற்றுக் கொண்ட
நெலலால் நாளோலக்கச் சிறப்புச் செய்யும் கழலினை
யணிந்த திருந்திய அடியினையுடைய கள்வர்
கோமானாகிய புல்லி மழபுலம் வணக்கினான்
விழவுடை விழுச்சீர் பெற்ற வேங்கடம் அவனுக்
குரியது (அகம்.61:6-13).
கள்வர் பெருமகன் - தென்னன். தெற்கேயுள்ள கவுரியர்
நாட்டின மண்ணாலாய புற்றினையுடைய காட்
டரணின் இடத்தைத் திறத்தலோடு பகைவர்
ஆக்களைக் கவர்ந்து கொள்ளும் மூதூர்க் கள்வர்
பெருமகனும் ஏவலிளையர் தலைவனும் பல
போரினை வென்ற நல்லிசையுடையவனும் தென்
னன் ஆவான் (அகம். 343:5-10).
கள்வன்- பொருளைக் சுவர்வோன். பொய்கையில்
இரை வேட்டெழுந்த வாளை மீனை உண்ணும்
பொருட்டு நாரை தன் அடியொலியை அம்மீன்
உணராவண்ணம் அஞ்சி மெலலெனக் காவல்
பொருந்திய வீட்டிற் புகும் கள்வனைப் போலத்
தளர்ந்து நடக்கும் (அகம். 376:1-5). தலைவன
என்னைக்களவில மணந்த ஞான்று சான்றாவார்
எவரும் இலர்; தலைவனாகிய கள்வன் ஒருவன்
தான் இருந்தனன்; அவன் அப்பொழுதுரைத்த
சூளுறவு பொய்த்தால் யான் யாது செய்யவலலேன்'
எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (குறு. 25).
என தோளை அணைந்த நாளில் பிழையாமை
யைப் புலப்படுத்தும் சூளைச் செய்த கள்வனும்
கடப்பாடுடையவனும் புணைபோன்றிருப்பவனும்
தலைவனே என்று தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள்
(குறு. 318:6-8), தன் சிறந்த தந்தையின் பெயர
னாகிய மகன் பிறந்ததனால் இடையாமத்து
இருளிலே கள்வனைப் போலத் தலைவன் வந்தனன
எனப் பரத்தை தலைமகட்குப் பாங்காயினார்
கேட்பக் கூறினாள் (நற். 60:10-12). தன்னைக்கடைக்
கண்ணால் கொல்லான் போல் நோக்கி நகைக்
கூட்டஞ் செய்தான அக் கள்வனாகிய தலைமகன்
198
கள்ளம்பாளனார்
எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (கலி. 81:14-
16). மகனை விளையாடுவித்துக் கொண்டு வருதற்கு
அழைந்துச் சென்ற நீ காலத்தாழ்த்தி வத்தமைக்குக்
காரணம் என்ன என்று தோழியைத் தலைவி
வினவ, அதற்கு அவள் வேற்றுத் தாயர் எதிர்
கொள்ள அதனை மாற்றாத இக்கள்வனாலே
காலந்தாழ்க்க நேர்ந்தது என்று பதிலிறுத்
தாள் (கவி. 88:4-6,23,24). தலைவி கள்வனா
கிய தலைவன் மறைந்திருக்கக் கடவனோ என
நீளிவைத் தாழையிருக்கின்ற சிவந்த மணலை
யுடைய கானற்பொழில்கள் தோறும்
சென்று
பார்த்தாள் (கவி. 144:27-29). தலைவியின் ஒள்ளிய
வளை கழலும்படி அவளைத் துறந்து வருத்தம்
செய்த கள்வன் தலைவன் (கலி. 145:36,37). தலை
வன் என் மேனி வேறுபாட்டினைக் கண்டு நம்
தலைவியோ என ஐயங்கொண்டு அறியாது கை
விடுவானாயின் நான் என் நலனைக் கைக்கொண்டு
போன கள்வன் என்று எல்லோரும் கேட்கும்படி
கூவுவேன் எனத் தலைவி காமனை நோக்கிக்
கூறினாள் (கலி. 147: 50 88), வையைக் கரையின்
கண்ணே நின்ற ஆயத்தார் தலைவியின் ஆரத்தை
யும் வளையையும் பரத்தைக்குத் தந்த கள்வனா
கிய தலைவனுடைய நாணும் முகத்தைக் காணுங்
கள் என்றனர் (பரி. 20:32-36), நீ அன்பு பூண்ட
தலைவன் என்பால் அனபுடையவனாதலின் இவ்
வளையும் ஆரமும் புணர்தற்கு விலையாகத்
தந்தான்; இவையேயன்றி நின காற்சிலம்பையும்
கழற்றும் தன்மையான்; அதனால யான் கள்வி யல்
லேன்: அவன்றான் கள்வன்; அவனைப் பற்றுவா
எனப் பரத்தை தலைவியிடம் கூறினாள்
(பரி. 20:79-82).
யாக
கள்வி - கள்ளத் தன்மையுடையவள். நம் தலைவி இரு
வேறுபட்ட ஒழுகலாற்றை அறிந்த கள்வி - கள்ளத்
தன்மையுடையவள் - எனத் தலைவன் தன்னெஞ்
சிற்குக் கூறினான் (குறு. 313:1). இளைய மாவடு
வைப் பிளந்தாலொத்த கண்ணாலே என்னெஞ்சை
தினக்குத் களமாகக் கொண்டா யல்லையோ.
நீயோர் கள்வியை எனத் தலைவன் தலைவியிடம்
கூறினான் (கலி. 108:28,29). நீ அன்பு கொண்ட
தலைவன் என்பால் அன்புடையவனாதலின் இவ்
வளையும் ஆரமும் புணர்தற்கு விலையாகத்
தந்தான்; இவையே யன்றி நிற்காற்சிலம்பையும்
கழற்றுவான்; அதனால் யான் கள்வி யல்லேன்;
தலைவனதான் கள்வன்; அவனைப் பற்றுக எனப்
பரத்தை தலைவியிடம் கூறினாள் (பரி. 20:79-82).
கன்னம்பானனார் -புலவர். கருவூர்க் கண்ணம்பாள்
வார் காண்க.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>a6mpxtmhee3wtjeut5qup9uf7m5e5gx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/207</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668673</id>
    <revision>
      <id>1987120</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:46:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987120</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10055" sha1="jwhgcvn3gx9wniiqjqry6iox60edd7j" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கள்ளர்
கள்ளர் - கள்வர். 'பனகவரை நினைத்து அவரிடத்தே
படைக்கலன்களை விடுதற்குக் கள்ளர் - கள்வர்-
வருவது போலத் தலைவர் இங்கு எம்மை இகழ்
வதற்கே வந்தார்; நம்மேல் அன்பாக வந்தாரல்லர்
எனத் தலைவன் கேட்பத் தலைவி தோழியிடம்
கூறினாள் (களி. 81:22-24).
கள்ளி - செடிவகை, கள்ளி போகிய களரியம் பறந்
தலை (புறம். 228:7; 837:13). கள்ளியம் பறந்தலை
(புறம். 240:9; அகம். 231:7), களளி போகிய களரி
மருங்கு (புறம். 248:3: 360:8), பாணர் களர்நிலத்
துள்ள கள்ளி மரத்தின் நிழற்கண் உள்ள தெய்'
வத்தை வாழ்த்தி ஏத்தினர் (புறம்.260:4-8). நிலத்தை
உழுது ஓய்ந்த
நடையையுடைய
காளையின்
தலையில் முளைத்த கொம்பு போலக் கவைத்த
முட்களையுடையது கள்ளி மரம் (புறம்.322:1,2).
! களரி படர்ந்து கள்ளி மிகுந்து பகலிலும்
கூவும் கூகையோடு ஈமவிளக்காலும் பேய்மகளிரா
லும் புகைதவழும் சுடுகாடு அச்சத்தைத் தரும்
(புறம், 356:1-4). கள்ளி வேய்ந்த முளளியம் புறங்
காடு (புறம்.363:10). கள்ளியங்காடு (அகம். 53:7;97:
1). கணிவாய்ப் பல்லி பதுக்கையின குறைந்த நிழ
லையுடைய கள்ளியின் முட்பொருந்திய அடியில்
தங்கி வழிச்செலவார்க்கு வரப்போகும் நிகழச்சி
களைக் கூறும் (அகம்.152:11-15). குறிய கிளைகளை
யும் குறிய முட்களையு முடைய கள்ளியின உச்சி
யினை முல்லைக் கொடி படர்ந்து மூடியது (அகம்.
184:8,9), ஆண்நரி வெள்ளிய பரற்கற்கள் மின்னும்
கண்ணொளியைக் கவரும் கவர்த்த நெறியில் கள்ளி
நிழற் கண்ணே கதறித தங்கும் (அகம்.337:15,17).
அழகிய அடியையுடைய களளியங் காட்டில செங்
காற் பல்லி தன் துணையை அழைக்கும் (குறு. 16:
4,5). நிலங்கரிந்துள்ள கள்ளியையுடைய காட்டி
னைத் தலைவர் கடந்து சென்றார் (குறு. 67:5),
அருஞ்சுர நெறியில் இரைவேட்டெழுந்த சேவலை
உள்ளிப் பெண்புறா பொரிந்த அடியையுடைய கள்
ளியின் வெடித்த காயையுடைய அழகிய கிளையில்
தங்கித் தனிமை தோனறக் கூவும (குறு. 154;3-6}.
மழை பொய்த்த பாலைநிலத்தில் கவைத்த முள
ளையுடைய கள்ளியினது காய் வெடிக்கும் போது
எழும் கடிய ஒலி ஆணும் பெண்ணுமாகிய துணைப்
புறாக்களை நீக்கும்) (குறு. 174:1-3). பரல் மிக்க
பாலை நிலத்தின்கண் வளர்ந்தோங்கிய சிச்சிலிப
பறவை போன்ற தலையையுடைய களளியின்
மேலே நறுவீ முல்லை படர்ந்தது (நற். 169:4,5).
நொடித்து விட்டாற் போன்ற ஒலியெழக் காய்கள்
தெறிக்கினற கள்ளியின் அசைகின்ற பாவை
போன்ற கிளைகளிலே ஏறிப் புலம்புகொள் புறா
1
199
கள்ளில் ஆத்திரையனார்
தன் பெடையை அழைககும் (நற்.314:9-11). களரி
யில் உயர்ந்து வளர்ந்த கவையாகிய முள்ளை
யுடைய கள்ளியின் தலையிலே சுளளிகளை யடுக்கி
அமைத்த கூட்டில் புறவுப் பெடை முட்டை ஈன்றது
(நற்.384:2-4). கள்ளியங்கடம் (ஐங்.323:2), தீதுறு
களளியங்காடு (ஐங். தி. 1:4). அகில்படு களளியங்
காடு (ஐங்,தி.2:4) அரில்படு கள்ளியங்காடு (ஐங்.
தி. 3:4). மாலுறு களளியங்காடு (ஐங.நி.4.5).
கள்ளிக்குடிப் பூதம்புலலனார் - புலவர். களளிக்குடி என்
னும் ஊரினராகிய பூதன் என்பார்க்கு மகனாகிய
புல்லனார் என இவர் பெயர்க்கு விளக்கம் காண
லாம். கள்ளிக்குடி என்ற பெயரில் பல பகுதிகள் ?
லும் பல ஊர்கள் இருத்தலால் இவரது கள்ளிக்குடி
எதுவென்று தெரியக கூடவில்லை. நற்றிணையில்
333-ஆம் எண்ணிலமைநத ஒரு பாடலே இவர்
பெயரோடு உள்ளது. குறுந்தொகையில் 190-ஆம்
பாடலைப் பாடிய பூதம் புலலனாரும் இவரும் ஒரு
வரேயெனபர் பி.நா. (நற்றிணை, பாடினோர் வரலாறு).
ஆயினும்,வையாபுரிப் பிள்ளையின சங்க இலக்கி
வப் பதிப்பு இருவரையும் வேறுபாடுத்தும், மழையின்
மையால் கழைகவின அழிந்த கல்லதாச சிறுநெறி
யில் பருக்கைப் பள்ளத்தில ஊறியிருக்கும் சிறிது
நீரினை யானையொடு போரிட்டுப் புலி உண்ணு
கின்ற செய்தியை இவர் தம்பாலைத்திணைப் பாட
லில் (நற்.333) புனைகின்றார். அப்பாடல் தன்னிடம்
வந்து இரப்போர்க்கு வழஙகும வண்மை வேண்
டியே தலைவன பொருளவயிற் பிரிந்தானெனற
குறிப்பையும் அவன் வருகை குறித்து நினையும்
போதெல்லாம தோழிக்குப் பலலி நன்குரல்
கொடுக்கின்ற நிமிததததையும் காட்டுகின்றது
கள்ளில்
&quot;
1.ஓர் ஊர்.கள்ளுண்ட மகிழ்ச்சி மிகுதற்
கிடனான கள்ளில் எனனும் ஊர் நலல தேரை
யுடைய அவியனுக்குரியது (அக்ம. 271.12). மதுரைக
கள்ளிற் கடையத்தன் வெண்ணாகனார் என்ற
புலவர் இவ்வூரினா (புறம்.316, அடிக்குறிப்பு), கள்ளில்
ஆத்திரையனார் இவ்வூரில் வாழ்ந்தவர் (புறம்.175:
389). அடிக்குறிப்பு, குறு, 293, அடிக்குறிப்பு).
2. கள்விற்கும் கடை, ஆதி அருமனின ஊரிலுள்ளோர்
கள்ளில் - கள்விற்கும் கடையில - களளைப் பருகும்
விருப்பமுடன சென்று அதனைப பெறாது நுங்
கைக் கைக்கொண்டு திரும்புவர் (குறு.293:1-4).
கள்ளில் ஆத்திரையனார் - புலவர்.
கள்ளில் என்ற
ஊரினர். இவ்வூர் தொண்டை நாட்டில் திருஞான
சம்பந்தா தேவாரம் பெற்றதும கலவெட்டில் குறிக்
கப் பெற்றதுமானதோர் சிவததலம். இது கள்ளூர்
என்றும் கலவெட்டினுள் குறிக்கப் பெறுதலால்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jwhgcvn3gx9wniiqjqry6iox60edd7j</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/208</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668674</id>
    <revision>
      <id>1987121</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:47:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987121</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10113" sha1="e61k18mwpcj0xuoztcq4xxyqfdm92r0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கள்ளில் ஆத்திரையனார்
தொலபுகழ் நிறைந்த பலபூங் கழனிக் கரும்பமஸ்
படப்பைப் பெரும் பெயர்க் கள்ளூர்' (அகம், 256:
14, 15) என்று கடுவன் மள்ளனாரால் புனையப்
பெறுகின்ற கள்ளூரும் இதுவும் ஒன்றேயென்று
கருதுவோரும் உண்டெனத் தெரிகிறது (புறம்.389.
ஒளவை.து.குறிப்பு). இதற்கு இப்போது மடவிளாகம்
என்பது பெயர் என்பர் ஔவை. து. இனி, கள்
ளில் என்ற சொல்லைத் தம் பாடலில் (குறு. 293)
ஆண்டிருப்பதனால் இப்புலவர் கள்ளில் ஆத்திரை
யனார் எனப் பெயர் பெற்றிருக்கலாம் எனவும்
அவ்வாறாயின், இவர் கள்ளில் என்னும் ஊரின்
ராகாமல், வேங்கட நாட்டுத் தலைவரையே பாடி
யிருத்தலின் அந்நாட்டினராகலாம் எனவும் கருதப்
பெறும் (ப.மு.பக். 244), மற்று, ஆத்திரையனார்
என்ற பெயரை ஆத்திரேயனார் என்பதன் மரூஉ
வாகக் கொண்டு அததிரி கோத்திரத்தவர் எனப்
பொருள் கூறுவர் உ. வே.சா.(புறம். குறு. பாடினோர்
வரலாறு). அம்முறையில் அந்தணராகும் இவர்க்கு
இப்பெயர் குடிப்பெயராம். வையாபுரிப் பிள்ளை
யும் கோத்திரத்தாற் பெயர் பெற்ற புலவர் வரிசை
யில் இவரை நிறுத்துவர் (சங்க இலக்கியம் புலவர்களின்
பெயர் வகை). ஆயின், ஆத்திரையனார் என்பதை
ஆதிரையனார் என்பதன் மரூஉவாகக் கொள்ளு
தற்கும் இடனுண்டு என்பர் ஔவை.து.(புறம்.
175,ஒளவை.து.குறிப்பு). அவ்வாறாயின் ஆதிரையன்
என்பது திருவாதிரை நாளுக்குரிய சிவபெரு
மானைக் குறிக்குமாதலால் இப்புலவர்க்கு அப்
பெயர் இயற்பெயராக இடப்பெற்றதெனக் கொள்
ளலாம். இவர் பாடல்கள் புறநானூற்றில் இரண்
டும் (175,389) குறுந்தொகையில் ஒன்றும் (293)
ஆக மூன்றுள்ளன, புறப்பாடல்களிரண்டும் ஆத
னுங்கனைப் பாடியனவாய்க் குறிப்புகள் காணப்
படுகின்றன. ஆயினும், 'நல்லேர் முதியன். ஆதனுங்
கன் போல நீயும்...... வீறுசால் நன்கலம் நல்குமதி&quot;
என்று அவனைப் படர்க்கையில் குறித்து வேறொரு
வனை முன்னிலைப்படுத்தும் ஒரு பாடல் (புறம்.389)
அவனைப் பாடியதன்று என்னுமாறுள்ளது. அதில்
'நல்லேர் முதியன்' என்ற பெயரை இயல்பு
விளியாகக் கொண்டால் அப்பாடல் அம்முதியனைப்
பாடியதாகலாம். 'நல்லேர் முதிய' என விளியேற்ற
பெயராகவே பாடங் கொண்டு அப்பாடலுக்கு
அவனையே தலைவனாக்கி யுரைப்பர் ஒளவை. து,
இப்புலவர் ஆதனுங்கனை விளித்து, 'என் நெஞ்சந்
திறப்போர் நிற்காண் குவரே' (புறம். 175) என்று
அவனிடத்துத் தமக்குள்ள கெழுதகு நட்பினை
அழகுறக் கூறிப் பின்னும் தாம் அவனை மறத்தற்
கரிய நிலையையும் திறம்படக் கிளப்பர். ஆதனுங்கன்
200
களங்காய்க்கண்ணி நார்முடிச்சேரல்
இறந்தபின் அவன் மரபினனான நல்லேர் முதிய
னிடம் சென்று இவர் தமக்கு அவன் ஈந்தமை
சொல்லிச் சுற்றத்தினர்க்காகப் பரிசில் வேண்டு
கின்றார் (புறம.389). இவர் பாடல்களில் மோரியரது
ஆட்சிக்குறிப்பும் (புறம்.175) ஆதியருமனின்
மூதூர்ச் சிறப்பும் (குறு. 293) புனைவு பெற்றுள்ளன.
கள்ளூர் - ஓர் ஊர். மிக்க சிறப்பு வாய்ந்த கள்ளூர்
நிறைந்த கழனிகளையும் கருமபுத் தோட்டங்களை
யும் உடையது; இவ்வூரைச் சார்ந்த அறனிலாளன்
ஒருவன குறுமகள ஒருத்தியின நலம் நுகர்ந்து பின்பு
அவளை அறியேன் என்று கூறிய சூளினை அவ்
வூர்ச் சான்றோர் அவர்தம் கூட்டம் உணர்ந்த
சான்றாவாரை வினவிப் பொயயென உணர்ந்து
அவனை மரக்கிளையில் செறியப்பற்றி நீற்றினைத்
தலையிற் பெய்து ஒறுததனர் (அகம். 256:14-21).
கள
1. களாச்செடி. 'எம் சிறு நல்லூரில் களவும்
- களாச்செடியின் பழங்களும் - புளித்தன; விளா
மரங்களும் பழுத்தன' எனத் தோழி கூறினாள்
(அகம். 394:1).
2.களவொழுக்கம். மறையிற் புணர்ந்த மைந்தரும்
மாமயிலன்னாரும் காமம் சிறப்புடைய கள - கள
வொழுக்கத்தை விட்டுக் கற்பொழுக்கத்தை மேற்
கொண்டனர் (பரி. 11:41,48).
களங்கள் - நெற்களங்கள். ஞாயிற்றினது இளங்கதிர்
எறிக்கும் காலத்தில் களங்கள் தொறும் அசையும்
யானையினின்றும் வார்த்த பசிய முளையாலாகிய
தேறலைப் பெறுகுவீர் எனக் கூத்தாளிடம் ஆற்றுப்
படுத்தும் கூத்தன் கூறினான் (மலை. 463,464).
கலங்கனி - களாப்பழம். சீறியாழ் களங்கனி போலும்
கரிய கோட்டையுடையது (புறம். 127:1;145:8). நிறத
தால் களங்கனியை ஒவ்வாத கருநிறம் பொருந்திய
கண்டத்தையுடையவன் சிவபெருமான் (பதி. க.வா.
9.10). பேரியாழ் கரிய நிறத்தால் களங்கனியன்ன
விளங்கித் தோன்றும் வளைந்து ஏந்தின கோட்டை
யுடையது (மலை. 36,37). இளம்பிறையன்ன கோட்
டினையுடைய ஆண்பன்றி களங்கனியன்ன நிற
முடைய பிணவைப் புணரும் (ஐங். 264:1,2).
களங்காய்க்கண்ணி கார்முடிச்சேரல், சேரவேந்தன்.
இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனுக்கு வேளாலிக்
கோமானாகிய பதுமனின் மகள் வயிற்றிற்
பிறந்தவன். தான் முடிசூடுகின்ற காலத்து ஒரு
காரணத்தால் முடித்தற்குத தக்க கண்ணியும்
முடியும் உதவாமையின, களங்காயால் கண்ணியும்
நாரால்முடியும் செய்து சூடிக்கொண்டான் என்று
களங்காய்க்கண்ணி நார்முடிச்சேரல் எனும் இவன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>e61k18mwpcj0xuoztcq4xxyqfdm92r0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/209</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668675</id>
    <revision>
      <id>1987122</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:47:28Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987122</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10046" sha1="gxvb08rshnc6ubve3x8wmjc7iijga6f" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களங்காய்க்கண்ணி நார்முடிச்சேரல்
பெயர்க்கு விளக்கம் கூறுவர் பதிற்றுப்பத்தின்
பழையவுரையாசிரியர் (பதி. 38:4). இவனுக்கு இப்
பெயர் வந்தபின் இயற்பெயர் விளங்கவில்லை
போலும். பதிற்றுப்பத்திலும் (88:4) அகநானுற்
றிலும் (199:22) இப்பெயர் முழுதுமாகப் பயின்று
வந்துள்ளது. நார்முடிச்சேரல் என்ற அளவிலும்
(பதி. 39:17;40:18) இது வழங்குகின்றது. விளிம்பில்
மணிகள் அழுத்தப்பட்ட பொற்றகட்டாலான
கூட்டின் மேல் சிலந்தி வலைபோல் நாரால் பின்னி
அதன்மேல் நூலிற் கோத்த முத்துவடங்களைத்
தொடுத்து அமைக்கப்பட்டதாக இவனது நார்
முடியின் அமைப்பும் பாடப்படுகிறது (பதி. 39:13-17).
இவனைக் காப்பியாற்றுக் காப்பியனார் பாடிய
பத்துப் பாட்டுக்கள் பதிற்றுப்பத்தில் நான்காம்
பத்தாக அமைந்துள்ளன. தன்னை அப்பாடல்
களால் பாடியதற்குப் பரிசிலாக இவன் அவர்க்கு
நாற்பது நூறாயிரம் பொன ஒருங்கு கொடுத்துத்
தான் ஆள்வதில் பாகமும் கொடுத்தான் (பதி.ப.4).
தன் நாட்டில் வறுமையால் தளர்ந்திருந்த குடி
மக்களைச் சிறந்த ஒழுக்கத்துடன் வாழும்வண்ணம்
இவன் நிலை நிறுத்திய செயலை (பதி. 31:13;88:7;
37:7; பதி.ப.4:12) இவனது ஆட்சியின் குறிப்பிடத்
தக்க சிறப்புகளில் தலையாயதாய்க் கொள்ளலாம்.
நெடுமிடல் என்பான் வீழவும் அவனது வலிமிக்க
போர் அழியவும் அவனொடு பொருது அவனாட்
டினை அகப்படுத்திக் கொண்டதும் (பதி. 33:10-14).
நன்னன் இடைவிடாது செய்த போரின் வலியை
யழித்து அவனது காவல்மரமாகிய வாகையின்
அடிமரத்தை வெட்டியதும் (பதி. 40:14-16; பதி.ப. 4:
7-9). பூழிநாட்டின் மீது படையெடுத்து வென்று
அதனைத் தன்னாட்டோடு சேர்ததுக் கொண்ட
தும் (பதி. ப. 4:6) இவன் வெற்றிச் செயல்களாம்.
நன்னனொடு செய்த போரில் அவன் அழிய,
அவனிடத்து இழந்திருந்த நாட்டினை இவன்
மீட்டெய்தினன் என்ற குறிப்பு அகநானூற்றுப்
பாடலால் (199:18-23) அறியப்படுகிறது. அப்பாடல்
இப்போரினை 'வாகைப் பெருந்துறைச் செரு
எனக் குறிப்பிடும். பகைவர்க்கு நிறைந்த துன்பத்தை
ஈந்தும் பாணர் முதலிய நகைவர்க்கு நன்கலன்
களை வழங்கியும் (பதி. 37:3,4) விளங்கிய இவன்
பண்பிற்கேற்ப இவன் தானையும் நகைவர்க்கு
அரணமாகிப் பகைவர்க்குத் துன்பத்தைச் செய்தது
(பதி.31:34,35). அவ்வகையில் 'காலன் அனைய
கடுஞ்சின முன்ப (பதி. 39:8) என விளிக்கப்படும்
இவன், 'ஆன்றவிந்தடங்கிய செயிர்தீர் செம்மால்'
(பதி. 37:5) எனவும் விளிக்கப்படுகிறான். மற்றும்,
செயலமை கண்ணிச் சேரலர் வேந்தே, பரி
201
களம்
சிலர் வெறுக்கை பாணர் நாளவை, வாணுதல்
கணவ, மள்ளர் ஏறே. மையற விளங்கிய வடுவாழ்
மார்பின், வசையில் செல்வ வான வரம்ப' (பதி.
38:8-12) என வரும் விளிகளாலும் இவன் சிறப்
பியல்புகள் புலனாகும்.
களம் - 1. போர்க்களம், அலங்குளைப புரவி ஐவ
ரொடு (பாண்டவரொடு) சினந்து ஈரைம்பதின்மரும்
பொருது களத்து - போர்ககளத்தில் ஒழிந்தனா
(புறம். 3:13-15). வீரர் கால் புடைபெயர்ந்து களத்
தைத் தமதாக்கிக் கொள்ளுதலினால் கழல தேய்ந்
தன (புறம்.4.8). எம புதல்வர் யானையை எறிந்து
களம்படுத்த வாள் வெற்றியை யுடையோராய் எம்
தலைவனொடு கிடந்தார் என திற்பெண்டிர்
உவகைக் கண்ணீர் சிந்தினர் (புறம. 19:9-15). தலை
யாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன்
பகைவேந்தரை வென்று அவர் முடித்தலை அடுப
பாகக் கொண்டு குருதிப் புனலாகிய உலையின
கண் மூளை முதலியன பெய்து தோளாகிய துடுப்
பால் அட்ட உணவால் அடுகளத்தில் வேள்வி
செய்தான் (புறம். 26:8-11). விளங்கில் என்னும்
ஊர்க்குப் பகைவரால் வந்த துன்பம் தீர்தத மாந
தரஞ்சேரலிரும்பொறை களததைத் தமதாக்கிக
கொண்ட யானையையும் குதிரையையும் உடைய
வன் (புறம்.$3:4,5). பெருந்திருமாவளவனும் பெரு
வழுதியும் ஒருங்கிருந்தவழிக் கண்ட காவிரிப்பூம்
பட்டினத்துக் காரிக்கண்ணனார் 'இன்றே போலசு
நும் புணர்ச்சி; வென்று அடுகளத்து உயர்க நும்
வேல்' என வாழ்த்தினார் (புறம. 58-28,29). இடம்
இலலையாம்படி கூடிய பாடி வீட்டில் களங்
கொளற்குரியோர் ஒருவரும் இனறி மடிந்தனர்
(புறம். 62:11-13). மார்பில நெடுவேல் பாயந்து
வேந்தரும் பொருகளத்து ஒழிந்தனர் (புறம. 63:9,10).
குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிளளி வளவன குருதிப
பரபபில் யானையைத் தொலைச்சிப புலால் வீசும்
களத்தையுண்டாக்கிய போர் செயயும் படையை
யுடையவன் (புறம். 69:10,11). எழுவர் நலவலம்
அடங்கத் தான ஒருவனாய் நின்று பொருது களத
துக் கொன்றான தலையாலங்கானத்துச் செரு
வென்ற நெடுஞ்செழியன (புறம்.76:12,13), போர்
வைக்கோப்பெருநற்கிள்ளி களம்புகுந்த முக்காவ
னாட்டு ஆமூர் மல்லனைக் கடந்தட்டான் (புறம.
போர்வைக்கோப் பெருநற்கிளளி போர்க்
களம் புகின், தோள்வலி பேசி இன்புற்று வந்த
மள்ளர்க்கு உமணர் அஞ்சும் துறை போல்பவன
(புறம். 84:3-6), நின் மகன் யாண்டுளன் எனக்
கேட்டவளுக்கு என் மகன் போர்ககளத்தில
தோன்றுவன் எனத் தாய் கூறல் (புறம். 86:1-6).
80:9).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gxvb08rshnc6ubve3x8wmjc7iijga6f</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/210</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668676</id>
    <revision>
      <id>1987123</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:47:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987123</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10103" sha1="io9c8wr4llt89ke7u0x8caq1eey9pyd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களம்
202
கனம்
தெவ்விர், எங்களுள்ளும் பெருவீரன் ஒருவன்
உளன் ஆதலால் களம் புகுதலைத் தவிர்மின்&quot; என
ஒளவையார் நெடுமானஞ்சியின் பகைவரை நோக்
கிக் கூறினார் (புறம். 87:1,2).. அதியமான் நெடு
மானஞ்சி களம் புதின அவனை எதிர்க்கும் பொரு
நர் இலர் (புறம். 90:12,13), அதியமான் நெடுமான்
அஞ்சி வலம்படு வாய்வாளேந்தி ஒன்னார் களம்
பட வென்றவன் (புறம். 91:1-3). அதியமான்
நெடுமான் அஞ்சி அண்ணல் யானை அடுகளத்
தொழிய அமரில் சிதற வெட்டி விழுப்புண்
பட்டான (புறம். 93'13-15). மலையமான திரு
முடிக்காரி, அண்ணல் யானையொடு பகைவேந்தர்
களத்தொழிய அருஞ்சமரில் சிதறத் தாக்கினான்
(புறம்.126:30,21). விசசிக்கோ களங்கொண்டு கன
லுங் கடுங்கண் யானை உடையவன் (புறம்.200;
7,8). குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன்
நாளும் குருதிப் புனல் மிக்க பொருகளத்தில் மறவ
ரும் களிறும் மாவும் அழியப் பொருதான் (புறம்.
227:4-6). பொய்யா எழினி பொருது களம் வீழ்ந்த
மையால் ஈன்றோள் நீத்த குழவிபோல அவன் சுற்
றத்தார் இடந்தோறும் வருந்தினர் (புறம். 230:6-8).
கூற்றமே எழினியின் ஆருயிரை நீ உண்ணாதிருப்
பின் அவன் போர் செய்யுங் களத்தே பகைவரின்
பல்லுயிரைப் பருகுவாய்; அது கழிந்ததே' என அரி
சில் கிழார் இரங்கிக் கூறுவர் (புறம். 239:14-16),
என் மகன் போரில் பிறக்கிட்டிருப்பா னாயின்
அவன் பால் உண்ட என் முலையை அறுத்திடுவேன்
என்று கூறி வாளொடு சென்று செங்களம் துழவிய
வீரத்தாய், சிதைத்து வேறாகிய படுமகன் கிடக்கை
கண்டு ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிதுவந்தாள் (புறம்.
278:4-9). மூதின மகளின் தந்தை முன்னாள்
நிகழ்ந்த போரில் யானை எறிந்து களத்தில் இறந்
தான் (புறம்.279.3,4). வீரன் ஒருவன் களத்து ஒழி
யாமல் நல்ல புகழை நிலைநாட்டி நாநவில் புலவர்
பாடும் செய்யுளில் நிலைபெற்றான் (புறம், 282:
9-11). முடம்பட்டதனால் உமணரால் கைவிடப்
பட்ட எருதுபோல இயங்காநிலையிலும் பகைவர்,
பேருயிர் கொள்ளும் வீரன் செய்கை கண்ட வேந்
தன், இக்களத்தில் இறபபதே சிறப்பெனக் கருதிப்
பொருது மாய்ந்தான (புறம். 307:7-14). போர்க்
களத்தில் பரிசு காணப் பெறாமையின் மகிழ்ச்சி
இனறி அஃது இரப்போர் இரங்கும் இன்னாமை
யுடையதாயிற்று (புறம், 368:11,18). களததில் பிணக்
' வியலைக் கூட்டமான நரிகளும் பேய்களும் ஈர்த்து
உண்டன (புறம்.369:15,16), சேரமான் கடலோட்
டிய வேல்கெழு குட்டுவன், பூதங்காப்பப் பொலி
களம் பொருந்திப் பாடுநர்க்காகத் தங்கியிருந்த
பீடுடையாளன் (புறம். 389:17,18). தடாரிப் பொரு
நன் 'வெந்திறல் வியன்களம் பொலிக' என்று
ஏத்தி யானைப் பரிசிலை வேண்டினான் (புறம்.
876:18-21). பேய்மகள் அழுகுரலெடுத்துப் பாடிக்
கூத்தாடக் கழுகும் பருந்தும் வட்டமிட்டுத் திரியும்
அச்சம் பொருந்திய இடத்தையுடைய களத்திற்கு
உரியவன் செருப்பாழியெறிந்த இளஞ்சேட்சென்னி
(புறம். 370: 25-27). தலையாலங்கானத்துச் செரு
வென்ற நெடுஞ்செழியன், உருகெழு பேய்மகள்
பாடிக் கூத்தயரும் குருதியுவர்ந்து துகள்பட்ட களத்
திற்கு உரியவன் (புறம்.371:27,18). தலையாலங்
கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் புலால்
நாறும் களம் பொலிய மறக்கள வேள்வி செய்
தான் (புறம். 372:13). குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய
கிள்ளி வளவன் வஞ்சி முற்றத்தை வயக்கள
மாக்கி வென்றான் (புறம். 373: 24-26). பொருநன்
விளங்குதிணை வேந்தர் களந்தொறும் சென்று
&quot;முரசு முழங்கு வீயன்களம் பொலிக' என்று
ஏத்தி யானைப் பரிசில் பெறுவான் (புறம்.
373:27-30), அஞ்சத்தகும் இடத்தையுடைய களத்
தில் பேயொடு கண நரி திரிதரும்; ஊன் தின்னும்
செஞ்செவி எருவை (கழுகு) குழுமியிருக்கும் (புறம்.
873:36-39). பொகுட்டெழினி, அணங்குடை மர
பின் இருங்களந்தோறும் கழுதை ஏர் பூட்டி
வெள்ளை வரகும் கொள்ளும் விதைக்கும் போரா
கிய உழவைச் செய்யும் வேந்தனாவான் (புறம். 392:
8-11), இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனின்
படைவீரர் படைக் கருவிகளைப் புலியுறையினின்
றும் எடுத்து இரத்தத்தால் சிவந்த களம் செல்லும்
விருப்பினராய் உருவச் செந்தினை குருதியொடு
தூவிப் பலியிட்டு முரசத்தை வழிபட்டனர் (பதி.
19:3-7). யானை மருப்பும் தேர்த்திகிரியும் சிதறிப்
பரந்து கிடக்கும் பெரிய களத்தில் பெடையொடு
கூடிய சேவற் பருந்தினம் தசையாகிய இரையை
யுண்ணத் தலை துமிந்து எஞ்சிய கவந்தம் எழுந்
தாடியது (பதி. 35:3-6). விறலியர் இழையணிந்து
சிறக்கவும் பாணர் பைம்பூ மலையவும் ஏவல்
இளையர் இனிய களிப்பு வழுவாத மென்
சொல்லை விரும்பி நெஞ்சுமலி உவகையராய்
வியன்களம் வாழ்த்தினர் (பதி. 40:23-26). களங்
காய்க்கண்ணி நார்முடிச் சேரல் செருப்பல செய்து
செங்களம் வேட்டுத் துளங்கு குடி திருத்திய வளம்
படு வென்றியுடையவன் (பதி. ப. 4:11,12). கணுக்க
ளையுடைய நுண்கோலேந்தி ஊர் மன்றத்தே
இருந்து, பாடுதற்குரிய தலைவன் புகழ்களை
யெண்ணித் தெருக்களின் இரு மருங்கும் சென்று
களம் வாழ்த்தும் அகவலனுக்கு (பாணனுக்கு) கடல்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>io9c8wr4llt89ke7u0x8caq1eey9pyd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10.pdf/643</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668677</id>
    <revision>
      <id>1987124</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:47:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Bharathblesson</username>
        <id>15164</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;‘கம்பராமாயணம் ஓர் ஆய்வு’ (Kambaramayanam-A-Study) ‘திருவள்ளுவர் கொள்கை’ (Maxims of Thiruvalluvar) போன்ற ஆங்கில நூல்களையும். வான்மீகநாதனின். ‘கம்பனின் சீதை’ (Kamban's Sita) ‘தி...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987124</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10231" sha1="4wxey5gbsgoj5b0fpe0vf9v7arj29qa" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Bharathblesson&quot; /&gt;{{rh|தில்லிப் பல்கலைக் கழகம்|617|தில்லிப் பல்கலைக் கழகம்}}&lt;/noinclude&gt;‘கம்பராமாயணம் ஓர் ஆய்வு’ (Kambaramayanam-A-Study) ‘திருவள்ளுவர் கொள்கை’ (Maxims of Thiruvalluvar) போன்ற ஆங்கில நூல்களையும். வான்மீகநாதனின். ‘கம்பனின் சீதை’ (Kamban's Sita) ‘திருவாசகத்தின் வழி இறைவனை எய்தும் வழி’ (pathway to God Through Literature Thiruvachakam) போன்ற ஆங்கில நூல்களையும் தில்லித் தமிழ்ச் சங்கம் இதுவரையில் வெளியிட்டுள்ளது. இவை தவிர  இராசாசி, பாரதி, உ.வே.சா, திரு.வி.க. கவிமணி பாரதிதாசன், திருவள்ளுவர், மகாத்மா காந்தியடிகள், அறிஞர் அண்ணா போன்ற பெரியோர்களின் பெயரில் ஆண்டு மலர்களையும் தமிழ்ச்சங்கம் வெளியிட்டுள்ளது.

&lt;b&gt;கலையரங்கம்&lt;/b&gt;: தில்லித் தமிழ்ச் சங்கத்திற்கெனத் தனியான தொரு கட்டடம் அமைந்துள்ளதைப் போல், சங்கம்  நடத்தும் கலை நிகழ்ச்சிகளுக்கும் விழாக்களுக்கும் ஒரு கலையரங்கம் ஏறத்தாழ எண்பது இலட்ச உரூபாய் செலவில் கட்டப்பட்டு வருகின்றது. இக்கட்டடப் பணிக்குப் பற்பல அறிஞர்களும் வள்ளல்களும் தம்மாலியன்ற கொடையினை வழங்கி வருகின்றனர்.{{Right|&lt;b&gt;சு.மா.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;தில்லித் தமிழ்ச் சங்கம்&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;தில்லிப் பல்கலைக் கழகம்&quot;/&gt;
{{dhr}}
&lt;b&gt;தில்லிப் பல்கலைக் கழகம்,&lt;/b&gt; இந்தியத் தலைநகரில் 1922-ஆம் ஆண்டு தோற்றுவிக்கப்பட்டது. நாட்டின் உயர் கல்விக்காகவும், பல புதிய துறைகளில் மாணவர்கள் பயிலவும் எண்ணிக் கல்கத்தாப் பல்கலைக்கழகக் குழுவின் பரிந்துரை அடிப்படையில் இப்பல்கலைக் கழகம் வடக்கு தில்லியில் 443 ஏக்கர் பரப்பில் அமைக்கப்பட்டது. இன்று இப்பல்கலைக் கழகத்தில் பல புதிய துறைகள் பெருகியுள்ளமையால் தெற்குத் தில்லியில் 1973-இல் புதிய வளாகம் ஒன்று ஏற்படுத்தப்பட்டது. இங்கு முதுநிலைக் கல்வி வழங்கப்படுகிறது. அதனோடு தெற்குத் தில்லிப் பகுதியிலுள்ள கல்லூரிகளைக் கவனிக்கும் நிருவாகத் துறையும் இங்கு உள்ளது. வடக்கு தில்லி வளாகத்தில் நிருவாகம், நூலகம், புலங்கள், மாணவர் விடுதி முதலானவை செயற்படுகின்றன. இப்பல்கலைக் கழகத்தின் பார்வையாளராகக் குடியரசுத் தலைவர் உள்ளார்.

தில்லிப் பல்கலைக் கழகத்தின் நோக்கங்களுள் கற்பித்தல், இணைப்புரிமை (Affiliation) தருதம், உறுப்புக் கல்லூரிகளைக் (Constitunt Colleges) கவனித்தல், ஆராய்ச்சி முதலானவை அடங்கும். இப்பல்கலைக் கழகத்தில் இரண்டு இணைப்புரிமை பெற்ற கல்லூரிகளும், 38 உறுப்புக் கல்லூரிகளும் உள்ளன. இதன் நேரடி நிருவாகத்தின் கண் இயங்கும் 8 நிறுவனங்களும் உள்ளன. அரசு நிருவகிக்கும் 8 கல்வி நிறுவனங்களும் தில்லிப் பல்கலைக் கழகத்தில் இடம் பெற்றுள்ளன. இங்குப் பல்வேறு புலங்கள் உள்ளன. அவற்றுள் கலை, கல்வியியல், மேலாண்மையியல், சமுதாய அறிவியல், சட்டவியல், இசை மற்றும் கவின் கலைகள், ஆயுர்வேதம் மற்றும் இசுலாமிய மருத்துவம் (Unani), மருத்துவ அறிவியல், கணிதவியல், அறிவியல், தொழில் நுட்பவியல் முதலியவை அடங்கும்.

இப்பல்களவக் கழகத்தில் புகுமுகப் படிப்பு இல்லை. பட்டப்படிப்பு முதல் ஆராய்ச்சிப் பட்டங்கள் வரை பயில வாய்ப்புண்டு. இங்கு ஆப்பிரிக்கவியல் (African Studies), மானிடவியல், அராபிய மொழி, சீன, சப்பானிய மொழிகள், புதிய ஐரோப்பிய மொழிகள் (Modern European Languages), இந்திய மொழிகள், புத்தவியல் (Buddhist Studies), மேலாண்மையியல், கல்வியியல், வணிகவியல், பொருளியல், புவியியல், வரலாற்றியல், சட்டவியல், மொழியியல், தத்துவவியல், அரசியல், சமூகவியல், உளவியல், நூலகவியல் முதலான கலைத் துறைகளும் தாவரவியல், வேதியியல், கணிப்பொழி அறிவியல், மண்ணியல், கணக்கியல், இயற்பியலும் வாணியலும், விலங்கியல் முதலான துறைகளும் உள்ளன.

இணைப்புரிமைக் கல்லூரிகளில் இளம்நிலைப் பட்டப்படிப்பு மட்டுமே படிக்கமுடியும். உறுப்புக் கல்லூரிகளிலும் பல்கலைக் கழகத் துறைகளிலும் உயர் பட்டப் படிப்பு வழங்கப்படுகிறது.

முதுநிலைப் பட்டங்கள், ஆராய்ச்சி முதலானவை அனைத்துத் துறைகளில் வழங்கப்பட்டாலும் இங்கு விலங்கியல்,  தாவரவியல், வேதியியும், பொருளியல், இயற்பியல், சமுதாயவியல் ஆகிய துறைகளில் சில உட்பிரிவுகள் உயராய்வு மையங்களாகச் (Centres of Advanced Studies) செயற்படுகின்றன. இது தவிர்த்துத் தில்லிப் பல்கலைக் கழகத்தில் வேளாண்மைப் பொருளியல் ஆய்வு மையம் ஒன்று இயங்குகிறது. இம்மையம் 1954-இல் தோற்றுவிக்கப்பட்டு நாட்டின் 10 பல்கலைக் கழகங்களில் இயங்கும் மையங்களுள் ஒன்றாக விளங்குகிறது. வேளாண் பொருளியல் சார்ந்த பல்வேறு நடைமுறை ஆய்வுகளை இம்மையம் மேற்கொள்கிறது. 

தில்லிப் பல்கலைக்கழகத்தில் அஞ்சல்வழிக் கல்வியும் வழங்கப்படுகிறது. இளங்கலை, முதுகலை முதலான பட்டங்களைச் சில பாடங்களில் மட்டும் பெறமுடியும். தனிப்பட்ட முறையில் பயிலவும் இங்கு அயல்வழி மாணவராகப் (External Candidates) பதிவு செய்துகொள்ளப்படுகிறார்கள். இவ்வகைக் கல்வியில் பி.ஏ.,பி.கரம்.,எம்.ஏ.,எம்.காம். முதலான&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4wxey5gbsgoj5b0fpe0vf9v7arj29qa</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/211</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668678</id>
    <revision>
      <id>1987125</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:48:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987125</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10044" sha1="2jj0qi3jvtqe5p5l6msdu6jiat0faui" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களம்
பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் குதிரைகளை வழங்
குவான் (பதி. 43:38-38). ஆடு கோட்பாட்டுச் சேர
லாதன், அறியாமை மிகுதலால் படையெடுத்து
வந்த பகை வேந்தர் தம் உடம்பை மறந்த வாழ்வு
(வெற்றிச்செலவம்) வீழ்ந்துகும் போர்க்களத்தில் இனிது
ஆடுதல் வல்லவன் (பதி. 56:6-8). துணங்கை ஆடிய
வலம்படு கோமானாகிய ஆடுகோட்பாட்டுச் சேர
லாதன் ஓடாப்பூட்கைப் பகை மறவரைப் பொருத
ழித்து அவர் குருதியால் தன் மாலையும் கழலும்
சிவப்பப் புலவுநாறும் களத்திருந்தான் (பதி. 57:1-
4). பகைப் படையிலுள்ள வீரர் அழிந்தோடவும்
பகையரசர் போர்க்களத்தே பட்டு வீழவும்
கொன்று வென்ற வீரர் துணங்கையாடுவர் (பதி.
77:3,4). பெருஞ்சேரலிரும்பொறை இருபெரு வேந்
தரையும் வென்று முரசும் குடையும் கலனும்
கொண்டு உரைசால் சிறப்பின் களத்தில் வேள்வி
செய்தான் (பதி. ப. 8:5-7). இளஞ்சேரலிரும்
பொறை நிலத்தில் சிந்தும் குருதியால களம் புலால்
நாற்றம் வீசும்படி பகைவர் சேனையைக் கொன்று
அமர்கடந்தவன் (பதி. 86:1-3). அஞ்சுவரு பேய்
மகள், அவுணர்க்கு அச்சந் தோன்ற வஞ்சியாது
எதிர்நின்று கொன்ற முருகனது வெற்றிக்
களத்தைப் பாடிக் கூத்தாடினாள் (முரு. 51,55).
முருகனின் ஆறுமுகங்களுள் ஒரு முகம் செல்சமம்
முருக்கிக் கறுவுதல் கொண்ட உள்ளததோடே அசு
ரர் முதலிய பகைவரைக் கெடுத்துக் களம் வேட்
டது (முரு.98-100). கரிகாற் சோழன் இருபெரு
வேந்தரும் (சேரனும பாண்டியனும்) ஒருகளததே அவியு
மாறு வெண்ணிப் பறந்தலையில் வென்றான்
(பொரு. 145-148). யானைப் பிணத்தைக் குருதியாறு
இழுததுப் போகும்படி ஈரைம்பதின்மரும களத்து
அவிய ஐவர் (பாண்டவர்) பேரமரில் வென்றனர் (பெரு.
414-417). பேய்மகளின் துணங்கைக் கூத்தின் சீர்க்கு
ஒப்பச் செறிந்த குறைத்தலைப் பிணம் எழுந்து
ஆடுதலினால் போர்க்களம் அச்சம் தருவ
தாயிற்று (மது. 25-28), பாண்டியன் நெடுஞ்செழி
யன் ஆலங்கானத்தில் நெடுநில மன்னர் இருவரும்
குறுநில மன்னர் ஐவரும் படும்படி போரிலே
வென்று அவர் முரசைக் கைக்கொண்டு களவேள்வி
வேட்டான் (மது. 127-130), பெருஞ்செய் ஆடவர்,
நீள்திரள் தடக்கை நிலமிசைப் புரளுமாறு களிற
றைக் களத்திற் கொனறனர் (நெடு. 170, 171).
நெடுஞ்செழியன் எழுவர் நல்வலம் அடங்க ஒரு
பகலில் அவரைக் கொன்று களம் வேட்டான் (அகம்.
36:13-22). சேரலாதன் கரிகால் வளவனொடு வெண்
ணிப் பறந்தலையிற் பொருது புறப்புண் பட்ட
மைக்கு நாணி அழிகளம் மருங்கின் வாளொடுவடக்
203
களம்
கிருந்தான் (அகம். 55:10-12). சோழர் பருவூர்ப் பறந்
தலையில் பொருத இருபெரு வேந்தரும் களத்து
ஒழியுமாறு வாட்போர் செய்து வென்றார் (அகம்.
96:13-16), 'உன் தந்தை பகைவரை அடும் களத்துப்
பாய்ந்து போர் செய்தலால் பூண்சிதைந்த கோட்
டினை யுடையவும் பிடிகள் சூழப் பெற்றவுமாகிய
களிறுகள் போல் தோன்றும் குறுநெடுங்குனறம்
காண்பாயாக' என உடன்போகிய தலைவியிடம்
தலைவன் கூறினான் (அகம். 99:11-14). மறப்போர்ச்
செழியன கூடற் போர்க்களத்தில் உடனியைந்து
எழுந்த இருபெரு வேந்தரையும் ஓடுபுறம் கண்ட
ஞான்று அவன் வெற்றி கொண்ட வியன்களத்து
ஆர்ப்பு எழுந்தது (அகம்.116:13-19), ஆய் எயினன்
மிஞிலியோடு பொருது களததிற் பட்டனன் (அகம்.
148:7,8). இரு பெரு வேந்தர் மாறுகொள் வியன
களத்தில் ஒருபடை கொண்டு வருபடையைப் புறங்
காட்டச் செய்யும் மறச்செல்வ முடையாாககே
வெற்றி நிலைபெறும் (அகம்.174:1-3). ஆய எயினன
முருகனை ஒத்த வலியுடன் மிஞிலியொடு பொருது
களம் சிவபப வீழ்நதனன (அகம். 181:5-7). வி.வலேர்
உழவர் பெருநாள் வேட்டையில் பொருத களத்தில
உக்க குருதியை எருவை உண்டது (அகம்.193 2..6).
களங்காயக்கண்ணி நார்முடிச் சேரல
செயத
வாகைப் பெருந்துறைச் செருவில நனனை பொருது
களத்து வீழ்நதான் (அசும. 199119-23), ஆய எய்னன
மிஞிலியொடு பொருது வீழ்ந்த படுகளம காணாது
நனனன் சினமிகுந்து அருளினறி மறைந்தனன
(அகம். 208*5-14), மதம பொருந்திய யானை புலி
யின் நிறத்தினைக் கொண்ட வேங்கை மரத்தின
அடியிற குததிச் செருமலைந்து களம் கொள மள்
ளரின் முழங்கும் (அகம். 227:5-11). கரிகாலன
வெண்ணிவாயில் எனனுமிடத்தில் தன்னொடு
மாறுபட்டெழுந்த போரில் பதினொரு வேளிரொடு
வேந்தரும் இமிழிசை முரசம் பொருகளத்தே கிடப்ப
வலிமையை ஒழித்தான (அகம். 246 8-13). இடியென
முழங்கும் வென்றி முரசம் பொருகளத்தே ஒலிக்க
வேந்தன போர் வெனறு கொடியை உயர்த்தினான
(அகம். 354:2,3). களம இரத்தத்தால் செந்நிறமடையு
மாறு முருகன அவுணரைக் கொன்றான் (குறு. 1.1.
3). உதியன் பொருத ஒலிக்கும் இடததையுடைய
பெருங்களத்தில் இயலர் ஆம்பல என்னும் பண்ணி
னைக் குழலில இசைத்தனர் (நற். 113:9-11). கடும்
பகட்டியானை நெடுந்தேர்க்குட்டுவன் பகைவேந்
தரை அட்ட களத்தில் முரசு அதிர்நததைப் போன்று
கடல் ஒலிக்கும் (நற். 395:4-6). மாறுபட்ட பகைவரை
வென்று களங்கொள்ளும் வெற்றிக் குணத்தால் நீ
நின் தந்தையை ஒத்திருப்பாயாக எனத் தலைவி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2jj0qi3jvtqe5p5l6msdu6jiat0faui</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/212</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668679</id>
    <revision>
      <id>1987126</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:48:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987126</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9657" sha1="t74un2mucscjpyhmhajxrl298898v7v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களம்
தன் மகனிடம் கூறினாள் (கவி. 86:13,14). போரை
விரும்பி மேலெழுந்த நூற்றுவர் படும்படி வலிய
வில்லையுடைய ஐவர் அட்ட பொருகளம் போன்று
பொதுவர் ஏறுதழுவும தொழு காணப்பட்டது (கலி.
104:57-59). ஏறும் பொதுவரும் மாறுபடுகையி
னாலே தொழு, வேந்த ரிருவர்
மாறுபட்டுப்
பொரும் களத்தை ஒக்கும் (கலி.105:47-49), ஏற்றி
னம் பல களம்புகு வீரரின் அழகை யொத்தன
(கலி.108:9,10).மைநதர் வேலாலும் வாளாலும்
மாறுபட்டு உழக்கக் களிறுகள் தம்மிற் பொருத
லுற்ற களம் போன்றமையான் வையைப் புனல்
தெளிவிலதாயிற்று (பரி. 10108-111). மகளிர் தத்தம்
அன்பரொடு நீர் விளையாட்டில் நாளும் திளைக்
கும் தோற்றத்தால் லையை பொருகளம் போன்று
காட்சியளித்தது (பரி.11:58-60).
2, வெறியாடுகளம். காவுதோறும் அமைத்த வெறி
யயரும் களத்தின்கண் இடமின்றித் தொகுக்கப்
பெற்ற ஆடுகளைப் போல் உயிர்கள் மடிவது
உறுதி என்பது கோதமனார் தெளிவுரை (புறம்.
366:22-24). குறமகள் முருகாற்றுப்படுத்த உருகெழு
வியனகரில் ஆடுகளம் சிலம்பப் பாடினாள் (முரு.
244,245). தெளிந்த நீரையுடைய நெகிழ்ந்த பள்ளத்
தில நீலமணி போன்ற நெய்தல் தொய்யிற் கொடி
யுடன் மலர்ந்த காட்சிக்கு வல்லோன இழைத்த
வெறிக்களம் உவமை (மது. 282-284). அணங்குறு
மகளிர்க்கு மறியறுத்தாடுங் களத்தில் குருதி குதிக்கு
மாறு போலத் தலைவனின் பகழிபட்ட யானையின்
முகத்திலிருந்து குருதி கொட்டியது (குறி. 171-175).
மழையாலே செழித்த காந்தட் புதுமுகையை ஊன்
எனக் கருதி எடுத்த பருந்து ஊன் அன்மையின்
உண்ணாது பாறைகள்தோறும் சிந்தியமையால்
அவ்விடம் நெருப்பினை ஒத்த பல இதழ்கள் பரந்து
வெறிக்களம் ஒக்கும் (மலை. 145-150). தலைவி
வீட்டினர் களம நன்கு இழைத்துக் கண்ணி சூட்டி
வளநகர் சிலம்பப் பாடிப பலி கொடுத்துக் குருதிச்
செந்தினை தூவி முருகனை ஆற்றுப் படுததினர்
(அகம்.22:8-11). களன அமைத்து இனனியம் கறங்கப்
பந்தர்ககீழ், வெண்போழ கடம்பொடு சூடித்
தாளத்தொடு பொருநதி முருகனின் பெரும்புகழ
ஏத்தி வெறியாடும் வேலன் வியன்களம் பொற்ப
ஆடினான (அகம். 98:14-20), வேலன் வெறியயர்
களத்தில் சிறிய பலவாகிய கலந்த பூக்கள் பரவிக்
கிடந்தன (அகம். 114:1-3). பரல்மிகக லனனிலத்தில்
வெள்ளெலி கிளறிப்போட்ட புழுதியில் வேங்கைப்
பூக்கள் உதிர்ந்து கிடப்பது களம் போல அழகு
செய்தது (அகம்.133,2-4). அதிர்குரல் முதுகலை
மிளகின தளிரை உண்டு வெறுத்து உயர்சிமை
204
களம்
நெடுங்கோடு தாவுதலால் உதிர்ந்த பூக்கள் பரந்
துள்ள மலைப்பகுதி வேலன் வெறி அயர் வியன்
களம் ஒக்கும் (அகம். 182:14-18). தாய் தன் மகள்
துயர்க்குக் காரணம் அறிய வேண்டி, உண்மை
யறியா வேலனை அழைத்து வெறியயர் வியன்
களம் பொலியுமாறு ஏத்தினாள் (அகம். 242:
8-11), நமர் வெறியாட்டுச் செய்யும் பெரிய களம்
பொலியுமாறு மெல்ல ஆடுதலை விரும்பினர்
என்பதைத் தலைவற்குத் தோழி உணர்த்தல்
வேண்டும் எனத் தலைவி கருதினாள் (அகம. 382:
6-8). எக்கர் பொருந்திய நீர்த் துறையில் புன்க மரப்
பூக்கள் பரவிக்கிடப்பது வேலன புனைந்த வெறி
யயர் களந்தொறும் செந்நெல் வான்பொரி சிதறிக்
கிடப்பது போனறுள்ளது (குறு.53.1-5). கடற்கரைப்
பரப்பில் நறிய ஞாழற பூவோடு புன்னை மலரும்
பரவி வெறியயர் களம போலத் தோன்றும் (குறு.
318:1-3).
3. விழாக்களம். செந்நெற் கதிரால் வேயப்பட்ட
மெல்லிய கரும்பால் கட்டப்பட்ட ஒழுங்குபட்ட
கூரை விழாக் கொண்ட களம் போல வேறு
வேறாகப் பொலிவுடன் தோன்றின (புறம். 23: 14-
17). முருகன் புகழ்பாடி நின்னடி உள்ளி வந்த
னென் என்று அனபன் சொன்ன அளவில் கூளியர்
விழாவெடுத்த களத்து வீறு பெறத் தோன்றி
முருகன்பால் கொண்டுய்ப்பர் (முரு. 277-286),
விழாக்கொள்ளும் இடங்களையுடைய பெரிய ஊர்
களில் விழவுக் களத்தில் ஆடுமகள் இன்னியம்
கறங்கத் தாளத்திற் காற்றாது தளருதல் போல
மலைச்சாரலில் நீரெனக கருதித் தேறலையுண்ட
மயில் தளரும் (குறி. 191-194). குறவர் மனைமுதிர்
மகளிரொடு குரவை யாடும் ஆரவாரம் மிக்க
விழவுக்களம் போல விரவிய பலலகைப் பூக்களா
கிய பலிகொண்டு வேலன் வெறியாட்டெடுத்தான்
(அகம்.232:9-14). கடற்கரையிலுள்ள தாழையரும்பு
மலர்ந்து விழவுக் களமெல்லாம் கமழும் (நற்.19:
2-5), தலைவனது தூதாக வந்த விறலி மடக்
கண்ணும் தகரக் கூந்தலும் பணைத்தோளும்
வால்எயிறும் செறிந்த குறங்கும் உடையவளாய்த்
தழையாடை யுடுத்து விழாக் களம் பொலிய
வந்தாள் (நற்.170:1-4). முற்றிய கதிர்கொய்
யப் பெற்ற கொம்பாகிய தலையை யுடைய
தினைத்தாள் விழவொழிந்த வியன்களம் போலப்
பொலிவற் றிருந்தது (நற்.360: 5-7). முழவின்
மார்ச்சனை பறந்து போகுமாறு முறையே கூத்துக்
களை ஆடிய விழவு ஒழி களத்தில் உள்ள பாவை
போன்ற அழகுடையவர் கூத்தியர் (நற்.360:1,2).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t74un2mucscjpyhmhajxrl298898v7v</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/213</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668680</id>
    <revision>
      <id>1987127</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:49:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987127</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9820" sha1="1ve5wbmg00qw2f75rk99j5wk7ri4za2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களம்
205
களமர்
4. இடம். களந்தோறும் கள் அரித்தலின் மதுரை
புகழெய்தியது (மது. 753,758), கச்சுப் பரந்த களம்
போலே காந்தள் மலர் பரவி அழகுறப் பொலிவு
பெற்ற மலைநாடன் தலைவன் (குறி. 198-199).
கொடுவிற் கானவர் கணைவிடத் தொலைந்தோர்
விழுந்து கிடக்கும் களத்தில் அமையும் மயிர்த்தலைப்
பதுக்கைகள் கள்ளிப் பறந்தலைக் களர் தோறும்
குவிந்திருந்தன (அகம். 231:5-7). மழவர் இளைய
பசுவினைக் கொன்று தசையைத் தின்றதால் புலால்
வீசும் களத்தைத் துழவி மேல் காற்று வீசியது
(அகம்.249:12-14), யானையொடு புலி பொருதமை
யால குருதியால் குழைவுற்ற சிவந்த களததின்
புலால் நாற்றத்தை வேங்கைமலர், காட்டு மல்லிகை
மலர்களின் மணம் போக்கியது (அகம். 268:2-4).
கல்லென்னும் ஓசை உண்டாகக் கலின்பெற்ற விழா
ஆற்றுப்படுத்த பிற்றை நாளில் பொலிவழிந்த களம்
போலத் தலைவி தனிமை பெற்று ஆற்றியிராள்
(கலி.8:10,11). காற்றின் விசைபோல ஓடிவந்த ஏறா
கிய காரியைப் பலரும் கூடும் களத்தே பொதுவன்
அடக்கி வென்றி கொண்டு அதனமேல் தோன்றி
நின்றான் (கவி. 103:40-42). 'கானச் சிற்றாற்றின்
அயலே, மாவடுவைப் பிளந்தாற் போனற கண்
ணால் என் நெஞ்சை நீ இருத்தற்குரிய களமாகக்
கொண்டாய்' எனத் தலைவன் தலைவியிடம் கூறி
னான் (கலி. 108:27-29),
5.நெற்களம். தென்னம் பொருப்பன் நன்னாட்டில்
உள்ள மகளிர் குளத்துக்கீழ் விளைந்து களத்தின்
கண் கொள்ளப்பட்ட வெண்ணெல்லை வேட்டுவன்
மான்தசை சொரிந்த வட்டியும் ஆய்மகள் தயிர்
கொண்டு வந்த கடகமும் நிறையக் கொடுப்பர்
(புறம். 33:1-6). திருந்து வேல் பிட்டங்கொற்றன்
களம் மலி நெல்லின் குப்பை வேண்டினும் அருங்
கலம் களிற்றொடு வேண்டினும் நமக்கேயன்றிப்
பிறர்க்கும் வழங்கும் தன்மையுடையவன் என அவ
னைக் காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிக் கண்ண
னார் பாராட்டுவர் (புறம். 171:7-11), அதியமான்
எழினியின் பகை கடிந்த செவ்விய ஆட்சியில் களம்
நிறைந்த நெற்பொலி காவலின்றிக் கிடந்தது (புறம்.
230:3,4). சிக்கற் பள்ளித் துஞ்சிய செல்வக்
கடுங்கோ வாழியாதன், பொருநனுக்குக் களிறு,
குதிரை, ஆனிரை, மனைக்கண் பணிபுரியும் களமர்,
களம் ஆகியவற்றை அளித்தான் (புறம். 387:22-25).
உழவர் மருதமர நிழலில் தெய்வங்கள் பலிபெறு
கின்ற அகன்ற களங்களில் செந்நெல் தாளையறுத்
துப் போராக அமைத்தனர் (பெரு.230-233). பெருங்
களத்தில் உழவர் (நெல்லைத்) தொகுத்தனர் (அகம்.
30:8). நெல்லரிஞர் கட்டிய நெற்கட்டினைக்
கள்ளுண்ட களமர் களந்தொறும் கொண்டு
செல்வர் (அகம். 84:12,13). களமர் மருதமரம் அழகு
பெற்ற நீர் சூழ்ந்த வியன்களம் பொலியப் போரி
னைப் பிரித்துக் கடாவிட்டனர் (அகம்.366:2,3),
6. கூத்தாடுகளம். வயலகத்தோர் அறங்குறித்து
வேலிப் புறத்தே நின்றவர்க்குப் பிடுங்கி யெறிந்த
கரும்பின் கழைபட்டுத தாமரைப் போது சிதைந்து
வீழ்ந்ததாக, அது கூத்தர் ஆடுகளத்தை ஒத்தது
(புறம். 28:11-14). நாடக மகளிர் ஆடுகளத்தே
வாராற் பிணித்தல் இறுகிய இன்னியத்தை
(முழவை) கொண்டிருந்தனர் (பெரு. 55,56). உழுஞ்
சிலின் (வாகையின நெற்றுக்களைக் கொண்ட
கொத்து ஆடுகளப் பறை போல விட்டு விட்டு
ஒலிக்கும் (அகம். 45:1,2), பெருமழை பொழிந்த
போழ்து பள்ளந்தோறும் இருந்த வரிபொருந்திய
நுணல் (தேரை) ஆடுகளப் பறைபோல ஒலித்தன
(அகம்.364:1-3). மயில் மலைவாழ் வருடையின
முழக்கத்திற்கஞ்சி ஆடுகளததில் ஒலிக்கும் கொம்பு
போல் ஒலித்துப் பறந்து சென்று மூங்கிலில் தங்கி
யது (அகம். 378.5-10).
7. வேள்விக்களம். நினக்குத் தோற்று வசைபட
வாழ்ந்தோர் பலரோ, வியாச் சிறப்பின் வேள்வி
முற்றி யூபம் நட்ட வியன்களம் பலவோ, யாபல
எனப் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியை
நெட்டிமையார் வினவுவார் போலப் பாராட்டி
னார் (புறம.15:13-18, 20-22).
களமர் - 1.உழவர். சேரமான் சிககற் பள்ளித்துஞ்சிய
செல்லக் கடுங்கோ வாழியாதன் தனனைப் பாடி
வந்த குண்டுகட் பாலியாதனாருக்கு மனைக்க
ணிருந்து பணிபுரியும களமரொடு - உழவரொடு -
களத்தையும் நல்கினான் (புறம் 387-25-27). கரும்பு
நெற் கழனிகளிடத்தே தொழில் செய்யும் களமரின்
இசையொலி மிகுவதால் நாரைகள் அகன்று
போயின (பொரு.193, 194,204). சேற்றில் தங்கிய
எருதினைக் கரைசேர்க்கும கள்ளுண்ட களமரின்
ஆரவாரத்தைக் கொண்டது மருதநிலம் (மது.
289,$60). எருதை அடிக்கின்ற களமர்பாடும் ஏர்
மங்கலப் பாட்டிற் கிசைய யாழிடத்தே மருதப்
பண்ணை எழுப்பித் தங்கிச் செலசு எனக் கூததர்
ஆற்றுப்படுத்தப் பெற்றனர் (மலை,469, 170). களத்
தில் வைக்கோற் போரினைப் பிரித்துக் கடாவிட்ட
பின்னர்க் கள்ளைப்பருகிய களமர் கடாக்களைப்
பூட்டவிழ்த்து விட்டனர் (அகம். 368:2,3). எருதை
ஓட்டிக் கதிர்ப் போரடிக்கும் களமர் கற்பாறை
யில் தினையைத் துவைத்துப் போராக விடுதற்குத்
துயிலும் களிற்றை எழுப்புவர் (நற்.125.9-12). திரு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1ve5wbmg00qw2f75rk99j5wk7ri4za2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/214</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668681</id>
    <revision>
      <id>1987128</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:49:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987128</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9766" sha1="ez3v6na3ri61n5rug4qg94h35mtbyhg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கலர்
விருந்தையூர் என்னும் திருப்பதியில் மருதமும் நெய்
தலுமாகிய மென்புலத்திலும் குறிஞ்சியும் முல்லையு
மாகிய வன்புலத்திலும் தொழில் செய்வோராகிய
களமர் தெருக்கள் இருந்தன (பரி.தி. 1:26,27).
2.வீரர். களமர் - வீரர் - அரிக்கப்பட்ட கள்ளை
யாமை இறைச்சியுடன் வேட்கை தீர உண்டு
ஆரல் மீன் சூட்டைக் கதுப்பினுள் அடக்கி மது
மயக்கத்தால் தொழில் செய்யாது மடிந்திருப்பர்
(புறம். 212:2-5). யானை போன்ற அச்சம் வருவ
தற்குக் காரணமான போக்கினை யுடையவர்
கள்ளை உண்ணும் களமர் (மது.332,893).
களர் - உவர் நிலம். நெடுவெண்களர் - உவர்நிலம் -
தோலைப் புடைத்து வைத்தாற் போன்றது (புறம்.
103:1). புலத்தி களர் நிலத்துண்டாகிய கூவலைத்
தோண்டி ஆடையைத் துவைத்து வெளுத்தாள் (புறம்.
$11:1,2). சிறுவெள்ளெலும்புகள் கிடக்கும் நெடு
வெண்களரில் காக்கையும் கூகையும் பகற்போதி
லும் கூவும் (புறம்.363:16-18). களரிடத்து வளர்த்த
ஈந்தினது வதையைக் கண்டாற் போனறது மேட்டு
நிலத்தே விளைந்த நெல்லின் சிவந்த அவிழாகிய
சோறு (பெரு.136,137). தண்கமழ் புறவில் வெள்
ளிய களரிடத்தே மணலின் மேல் படர்ந்த முல்லைப்
போதை வண்டு மலர்விக்கும் (அகம். 74:6-8), கான
வர் அம்பு எய்தலால் இறந்து வீழ்ந்த பிணங்
களைக் கொண்ட பதுக்கைகள் கள்ளியங்காட்
டோடு கூடிய பாழ்பட்ட களர்தோறும் குவிந்து
கிடந்தன (அகம். 231:5-7). களர் நிலமாகிய பாலை
நிலப் பரப்பில் கானல் நீரை நீரெனக் கருதி
விலங்குகள் அலையும் (அகம். 327:8-11). செறிந்த
மணலால உயர்ந்துள்ள களர் தோன்றும் வழியில்
இந்திரகோபப் பூச்சிகள் ஓடிக் காயாமலரில் மறைந்
தன (அகம். 374:11-14). களரில் பிணைமான் மருண்டு
விழித்தலையுடைய தன் குட்டியோடு கூட்டத்தி
னின்று இரிந்தோட அதனை விருப்புடைய நெஞ்
சுடன் ஆணமான தேடும் (நற். 842:7-10).
களரி - 1. உவர்நிலம். நலங்கிள்ளியின் ஆற்றல் என்று
சொல்லப்பட்டதன் விளைவு கள்ளியோங்கிய களரி
-உவர்நிலம் - ஆகிய பாழ்பட்ட இடத்தின் முள்ளு
டைய வியன் காட்டதாயிற்று என அவன் இறந்த
காலை ஆலத்தூர்கிழார் வருந்திக் கூறுகிறார் (புறம்.
235:6-8). முதிய வாக்கினை உடைய சுற்றத்தோடு
கூடிய பரிசிலர் இரங்சு, கள்ளி ஓங்கிய களரியம்
பறந்தலையில் வீரன் இறந்துபட்டான் என வெளி
மான் இறந்ததைப் பெருஞ்சித்திரனார் கூறுகிறார்
(புறம்,137:13,14). கள்ளி வளர்ந்துள்ள களரியம்
பறந்தலையில் தீயை விளைக்கும் விறகையுடைய
206
களவன்
ஈமத்து அழலாகிய பாயலின்கண் பொருந்தித்
தன் மனைவி மாய்ந்தாளெனச் சேரமான் கோட்
டம் பலத்துத் துஞ்சிய மாக்கோதை கூறுகிறான்
(புறம். 245:8-6). களரி பரந்து கள்ளி மிகுந்து பகற்
காலத்தும் கூவும் கூகைகளைக் கொண்டது முது
காடு (புறம்.356:1-4). பேய் மகளிர் பிணங்களைத்
தழுவிக் கொண்டு ஊன் தின்ற புலால் மெய்யொடு
களரி மருங்கில் காலைப் பெயர்த்து வைத்துக் கூத்
தாடுவர் (புறம். 359:4-6), களரிநிலம் அச்சம் தரத்
தக்கதாய்க் கேடு பொருந்தியதாய் மாறுபட்ட
இடத்திற்கேற்பக் கள்ளி ஓங்கியிருந்தது (புறம்.389:
14-16). கல்நெடு மருங்கு காழியரின் (வண்ணாரின்)
உவர்ப்பு மண் ஒழியக் களரி பரந்தது (அகம். 39:
7-9). மழை பெய்த வெண்ணிறக் களரியில் குளிர்
காற்றுப் படுந்தோறும் பிடவஞ் செடிகள் மலர்ந்
தன (அகம்.344:1-3). வெப்பத்தைக் கொண்ட
மேல்காற்று நெடிய வெள்ளிய களரியிடத்துள்ள
துகளை முகந்து சுற்றியது (அகம். 353:8,9).
யானை தனது காலால் உதைத்தலால் களரி
யின் பொடி வெண்ணிற மேலிடத்தைச் சூழ்ந்தது
(நற்.41:1,2), தயிர்த் தாழியில் மத்தாற் கலக்கிய
காலத்து உண்டாகும் வெண்ணெய் சிதறிக் கிடந்
தாற் போன்று களரியில் உப்புப் பூத்தது (நற்.
84:5,8), வெண்புறக்களரியில் கனிகளையுடைய ஈத்த
மரங்கள் இருந்தன (நற். 126:2), உமண் குடிமக்கள்
களரியில் விளைந்த புளியின் கனியைச் சுவைத்துப்
பசியைப் போக்கினர் (நற்.374:2,3). புறவின் சேவல்
களரியில் உயர்ந்து வளர்ந்த கள்ளியின் தலையில்
சுள்ளிகளை அடுக்கிக் கூடு கட்டும் (நற். 884:1-3).
2. காடு. வெயில் மிகுந்த வெவ்விய களரியில் -
காட்டின்கண் -உகாமரத்தின் கிளைகளிலிருந்து
குயிலின் கண்ணைப் போன்ற காய்கள் முதிர்ந்து
பொற்காசு போன்ற கனிகள் உதிரும் (அகம்.
293:5-8). களரியிடத் துள்ள ஆவிரை மலராலே
தொடுத்த மாலைகள் மகளிரின் மார்பில் கிடந்து
அசைந்தன (அகம். 301:14,15).
-
3. போர்க்களம், முதுமரத்தினை யுடைய முரண்கௗரி
யின் போர்க்களத்தின் மணல் திட்டையில்
போர் மறவர் சுற்றத்துடன் கூடியிருந்தனர் (பட்,
39-61).
களவன்- 1. நண்டு. களவன் - நண்டு - தன் மண்
வளையுட் செறிந்தது (களவன் என்ற பாடமும் உண்டு)
(அகம். 235:11). புள்ளியை உடைய களவன் சென்ற
நடையா லுண்டான வடு நீரருகைச் சேர்ந்து
கிடந்தது (கவி.88:10),
2.சான்றாளன். ஆண்சங்கு ஆரல்மீனைக் களவ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ez3v6na3ri61n5rug4qg94h35mtbyhg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/215</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668682</id>
    <revision>
      <id>1987129</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:50:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987129</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9193" sha1="58kcqdwlxiqhqchyc4y6yr5dnw8vlr0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களவு
னாக - சான்றாளனாக -வைத்துப் பொய்கையின்
கண் தன் துணையுடன் புணரும் (கள்வன் என்ற
பாடமும் உண்டு) (அகம். 346:1-3),
களவு - 1. களவொழுக்கம். தித்தனின் உறையூரைச்
சூழ்ந்த புறங்காடு போல நம் களவும் - களவொ
ழுக்கமும் - பல இடையூறுகளைக் கொண்டது
எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (அகம்.
122:21-23). நள்ளிரவில் தலைவனுடன் புணர்குறி
வாய்த்த களவும் எல்லை கடந்து நீண்டு விட்டது
எனத் தலைவி தோழியிடம் உரைத்தாள் (அகம்.
325:3,4). கடற்கரைச் சோலையில் பிறர் யாரும்
அறியா வண்ணம் தலைவனுடன் தங்கிய களவு
நீங்கித் திருமணம் நிகழப் பல செயல்கள்
புரிந்தோம் எனத் தோழி தலைவியிடம்
கூறினாள் (அகம். 400:3,4). இரவின்கண் வரும்
தலைவனின் களவிற்கு நெடுவெண்ணிலவே, நீ
நல்லை யல்லை எனத் தோழி நிலவை நோக்கிக்
கூறினாள் (குறு. 47:3,4). மிளகுக் கொடி படர்ந்த
மலைப் பக்கததில் களவினில் புணர்ந்ததைத் தன்
சுற்றம் அறிதல் அஞ்சி மந்தி தனது குலைந்த
மயிரைத் திருத்தும் (நற். 151:6-11). தலைவனின்
பரத்தைமை களவாதல் கண்டேன் எனக் காமக்
கிழத்தி கூறினாள்.(கலி. 90:1).
2.திருட்டு. கொலைத் தொழிலை நீக்கியும் களவை-
திருட்டை - நீக்கியும் உழவு வாழ்ககையை விரும்பிய
வேளாண்மாந்தர் வாழ்ந்தனர் (பட். 199,205). தன்
மகனை அணைத்த பரததையைக் கண்டு தலைவி
நீயும் தாயை இவற்கெனக் கூறியதும் அவள் கள
வுக் குற்றத்தை உடன்பட்டு நிற்கும் கள்வரே
போன்று நிலத்தைக் காற்பெருவிரலால் கீறி நின்
றாள் (அகம். 16:5-16), களவாகிய உழவினைச் செய்
யும் கடுங்கண் மழவர் தம் தொழிலுககு ஒடுங்காடு
செல்வர் (அகம்.91:11,12). களவு இல்லாமல் ஆட்சி
சிறக்க என வாழ்த்துதல் (ஐங். 8:2). வாடிய தழை
யைத் தலைவன் கொணர்ந்தமையால் காதற்
பரத்தை நின் களவு எனக்குப் புலப்பட்டது என
அவனிடம் கூறினாள் (பரி. 6:63-65), வையை வெள்
ளம் பந்தையும் கழங்கையும் உரிய மகளிர் அறியாத
வாறு களவு கொண்டு ஓடியது (பரி. 10:108,107).
தலைவியின சாயலைக் களவு கொள்ள எண்ணி
அஃதியலாமையால் மயில் பெரிதும் வருந்தியது
எனத் தலைவன் தலைவியிடம் கூறினான் (பரி.18:
11.12). எந்தை எமக்கு வழங்கிய கைவளையும்
முத்துமாலையும் நின்னிடத்திற்கு வந்த வழி வஞ்ச
னையுடைய களவு வழியே எனத் தலைவி பரத்தை
யைப் பார்த்துக் கூறினாள் (பரி.20:78,77)
207
.
களன்
3. களாச்செடி. களவு களாவினது பழத்தின்
புளிப்புப்போல் விளைந்த கள் புளிப்பேறியிருந்தது
(புறம். 338:8). களவும் பழுத்து நைந்து புளிப்
பேறின; விளாமரங்களும் காய்த்து முதிர்ந்தன
எனத்தோழி தலைவனிடம் கூறி வரைவு கடா
யினாள் (அகம். 394:1). கூரிய நுனியை உடைய
களவு மணம் கமழப பிடவு கட்டவிழக் கார்ப்
பருவம் மழை பெய்யத் தொடங்கியது (நற். 256.5-7).
களவேர்வாழ்க்கை களவையே உழவு போலும் தொழி
லாகக் கொண்டு வாழும் வாழ்க்கை. வழிச செல்
வோரை அலறும்படி தாக்கி அவர்களின் கைப
பொருளைக் கைக்கொள்ளும் களவேர் வாழககை -
களவையே உழவு போலும் தொழிலாகக் கொண்டு
வாழும் வாழ்க்கை - உடையாரைத் தனபால்
கொள்ளாதது தொண்டைமான் நாடு (பெரு. 60,41).
களன் - 1. போர்க்களம். களிறு சென்று களன -
போர்க்களத்தை - இடமகலச் செய்தது (புறம். 26 3).
யானையால் களம அகற்றப்பட்ட பரநத இடத்தில்
பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற
நெடுஞ்செழியன் ஒளிவீசும் லேலை யேந்தினான
(புறம்.26:4,5). அதியமானின் குதிரை களனிடத்துப
பொருதமையால் குருதியான் மறுப்பட்ட குளம்பை
யுடைய வாயின (புறம். 97:11,13). இறந்துபட்
டோரது பிணம் உருவழியக் களன உழக்கிச்
செல்லுதலால் அதியமானின் குதிரைகள குருதித்
கறைபடிந்த குளமபை யுடையவாயின (புறம். 985,
6). கிள்ளிவளவன வஞ்சிமா நகரின் முற்றம்
வெற்றியுடைய களனாக மாற அஞ்சாத இயல்
பினரான வீரர்களின் பிணப் போரை அழித்துக்
குடநாட்டின் கண கடாவிட்டான எனப் போற்றப்
படுதல் (புறம். 373:24-26). போர்ப்பயிற்சியுடைய
யானை வெகுளி மிக்குக் களன் உழககியது (மது.
47,48).
உறை
2. வெறிவாடுகாம். படிமத்தான இழைத்த வெறிய
யர்களனும் - வெறியாடுகளனும் - முருகன
விடமாகும் (முரு. 122), தமமுள் இசை முதலிய
வற்றால் இயைகின்ற கேட்டற்கினிய இசைக
கருவிகள் பலவும் முழங்க வேலன களனிழைத்துக்
கடம்பு சூடி முருகனை ஏத்தி வெறியயர் வியன
களம் பொற்ப ஆடினான (அகம். 98:14-20).
பிட்டங்கொற்றன
3.தொழுவம்.
இனமாகிய
மிகக சேக்களைக் களனொடு - தொழுவத்தொடு
வேணடினும் தருவன் (புறம்.171:8).
4. நெற்களம். வயலில் விளைந்த கதிரினின்றும்
உதிர்ந்த களன் - நெற்களத்தில் - சேர்த்துத் தூற&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>58kcqdwlxiqhqchyc4y6yr5dnw8vlr0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/322</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668683</id>
    <revision>
      <id>1987130</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:50:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987130</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9798" sha1="k6sjfzjybakfrkj344a7js1ogr69sz7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காள்யாறு
வரும் கான்யாற்றில் முதலை தங்கும் கல்லில் மோதி
மீளும் சுழிகளையுடையதும் களிறுகளை மதங்கெட
மோதி இழுததுச் செல்லுதலின் அச்சம் தோன்று
வதுமாகிய வெள்ளத்தினைத் தலைவன் கடுங்கண்
பன்றியைப் போனறு நடுங்காது கடந்து வந்தான்
(அகம். 38:1-8). நீண்ட கரையினைக் கொண்ட கான்
யாற்றின் கடும்புனல் அற்றொழிய அறல்கொண்ட
விரவு மணல் மிக்க அகன்ற துறையிடத்துள்ள
மடுக்கள் பொருநதிய பொழில் தோறும் காஞ்சி
யின் மலர்கள் உதிர்ந்த மணல் மேடுகள் புது
மணம் கொண்டன (அகம். 25:1-8). தலைவன்
தலைவியின் கூந்தலில் மலர்களை வைத்துப் பின்னும்
தலைச் செய்ய அக்கூந்தல் வாணன் சிறுகுடியின்
வடக்கிலுள்ள இனிய நீரினையுடைய கான்யாற்
றின் விளங்கும் அறல் போனறு பிடர் மறைய
நெறிந்து தாழ்ந்தது (அகம்.117.12-19). காயாவின்
வாடற்பூக்களோடு இலவமலரைச் சுமந்து வரும்
இனிய புனலையுடைய கான்யாற்றில் காற்று எழுப்
புதலின மேவே எழும் துளிகளை உண்பேம் எம்
மோடு Jதல் வல்லையோ எனத் தலைவன தலை
வியை வினவினான் (அகம்.138:8-13). கான்யாற்
றிளையுடைய சுரநெறியிற் செல்லும் புதியர் சேற்
றைக் கிண்டி ஊறிய நீரை உண்ட கேணிகளைப்
பிடியின் அடிச்சுவடு எனக் களிறுகள் விரும்பித்
தொட்டுப் பார்த்துச் செல்லும் (அகம்.137:1-3).
பொய்கை ஊர்க்கு அருகிலுள்ளது; சிறு கான்
யாறு அப்பொய்கைக்குச் சேய்த்துமன்று; அங்
குள்ள சோலையில் இரைதேர் குருகல்லது வேறு
எவ்வுயிரும் நெருங்கிச் செல்லாது; யானும்
தலைவியும் கூந்தலுக்கு எருமண் கொணர
அங்கே செல்வோம் எனத் தோழி தலைவனிடம்
குறிப்பினாற் குறியிடம் குறித்தாள் (குறு. 113).
ஆரவாரத்தை யுடைய மழை பொருந்திய கான்யாற்
றினது தாழ்ந்த கரையில் ஆடுமயில்கள் தோகை
அசைய நடந்து அகவின (குறு. 264:1-3). கற்களை
அலைத்து விரைந்தோடி வரும் கான்யாற்றில்
பற்றுக்கோடாகிய மூங்கிலும் முழுகுமாறு பெருகிய
வெள்ளத்தின் அலை காட்டிற் சென்று மோதுமாறு
இடி முழங்கி மழை பெயய மின்னியது (நற். 7:3-6).
விட்டு வீட்டுக் கரைத்துச் செல்லுதலை யுடைய
கான்யாற்றில் கலங்கும் பாசிகளை நீர் அலைத்
தலான் அவை எங்கும் சென்று கலந்தன (நற். 65:
3,3), முசுக்கலை நல்லுணவை உண்ணும் பலவாய
மலரையுடைய கான்யாற்றின மேலுள்ள கரையில்
கலைமான மலையாட்டினத்தோடு தாவித் துள்ளிக்
குதிக்கும் (நற்.119:4-7). தணபெயல் பொழிதலான்
பெருகிய கான்யாறு கொழித்த மணற்கரை பின்னே
314
கானக்கோழி
செல்லும்படி தலைவன் தலைவியைக் காணப்
பாகன தேரினை விரைவாகச் செலுத்தினான (மற்
21:8-12), விளங்கிய விரைந்தி செலவையுடைய
நீரோடுகின்ற கரைகாண்பது அரிதாகிய கான்
யாற்றின் ஆழமுடைய புனலின்கண் தலைவன்
தலைவியைக் காணத் தமியனாய் இரவில் நீந்தி
வந்தான் (நற்.144:7-10). கரிய கற்பாறையில் ஓடு
கிறை கான்யாற்றின் நீந்துதற்கரிய நீர்ச் சுழியை
யுடைய இடங்கள்தோறும் முதலைகள் இயங்கின
(நற்.292:7,8). கரையை மோதி யோடுகின்ற கான்
யாற்றின் இடிகரைவி்ல் வேர்கள் அலைக்கப்
பெற்றுக் காற்றாலசையும் மாந்தளிர் போல
நடுங்கும் நெஞ்சோடு இடும்பையை எவ்வாறு
தாங்குவேன் எனப் பிரிவிடை ஆற்றாத தலைவி
பருவ வரவின்கண் புலம்பினாள் (நற்.381:3-8). உயர்
ந்த கரைகளையுடைய கான்யாற்றின் மணற்பரப்
பையுடைய அகன்ற துறையிடத்து நின்ற பாதிரி
மலரைக் கொயது தலைவி மாலை புனைந்தாள்
(ஐங்.361:1-3).இளவேனிற் பருவத்தே பல்வேறு
மலர்களை அணிந்து கொண்ட வெள்ளம் பெருகிய
கான்யாற்றில் தலைவி நீராடிக் கால்தளர்ந்த வழித்
தலைவன் தேரோடு குறுக வந்து காத்தான் (ஐங்.
387). எம்மூர் அல்லது அணித்தாகிய ஊரில்லை;
ஞாயிறும் மறைந்தது; மடந்தையாகிய தலைவி
இளையள்; மெல்லியள்; பெருங் கான்யாறோ கடத்
தற்கு அருமையுடையது; சேய்மையி லுள்ளது;
எனவே, இங்கே தங்கிச் செல்வாயாக என இடைச்
சுரத்தார் தலைவனிடம் கூறினர் (ஐங். தி. 5). தலைவி
முல்லையைக் குருந்த மலரோடு முடியிலே சூடிக்
கான்யாற்றின் விளங்குகின்ற மணலையுடைய தண்
பொழிலிடத்து அகன்ற பாறையிலே பன்முறை
ஆயத்தோடு விளையாடினாள் (கவி. 113:23-25).
மகளிர் சிலர் நறு மணமிக்க பூக்களை உடைய
கான்யாற்றுத் துருத்தி (ஆற்றிடைக்குறை சென்று
தம்மால் விருமபப் பெறும் கணவரைத் தழுவினர்
(பரி. 10:30,31).
கானக்காக்கை - காட்டுக்காக்கை. பெருந்தோட் குறு
மகள் கானக் காக்கையின் - காட்டுக்காக்கையின் -
தழைத்த சிறகை யொத்த இருள்வாசிப் பூவால்
தொடுக்கப்பட்ட கண்ணியை யணிந்திருந்தாள்
(புறம்.342:1,2),
கானக்கோழி - காட்டுக்கோழி. மான் தோலின் மீது
பரப்பி உலர வைத்த தினையரிசியைக் கானக்
கோழியும்-காட்டுக்கோழியும் - இதற் பறவையும்
சுவர்ந்துண்டன (புறம்.320:10,11). மனைக்கோழி
கூயதால் கானக்கோழியும் நீர்க்கோழியும் தம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k6sjfzjybakfrkj344a7js1ogr69sz7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/216</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668684</id>
    <revision>
      <id>1987131</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:50:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987131</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9739" sha1="9gqt3vu8i7irys0hqyn54deozpv0w9v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களா
றப்படுதலில்லாத நெல்மணிக் குவியலைக் காஞ்சி
மரத்தினடியில் கள்ளுண்ட உழவர் தொகுத்தனர்
(பதி. 62:14-16),
5. இடம். தலைவன் தலைவியின நெஞ்சு களனாக
இடனாக - இருந்து பிரியேன் என்று அவளது
தோளைக் கூடியபோது வஞ்சினம் உரைத்தான்
(குறு. 36:2-5).
களா - களாப்பழம். புளிச்சுவை வேட்ட செங்கண்
ஆடவர் இனிய புளிப்பையுடைய களாவுடனே
துடரிப் பழத்தைத் தின்றனர் (புறம். 177:8,9). கள
காணக.
களி - 1. மகிழ்ச்சி. வாடூன கொழுங்குறையைத் தினை
யரிசியுடன் நெய்பெய்து சமைக்கும் களிககொள -
மகிழ்ச்சியைக கொண்ட வெண்சோற்றினைத்
துடுப்பால் துழலினர் (புறம். 328:9-11). இளைய
பாணர் இன்களி வழுவாத மெனசொல்லை விரும்பி
உலகையுடன் களங்காய்க் கண்ணி நார்முடிச்
சேரலின் வியன்களம் வாழத்தினர் (பதி, 40:24*26).
களி மயில் யானை பிளிறுவது போன்ற குரலு
டைய குருகொடு (யானையங் குருகொடு) ஒலிக்கும்
(அகம். 145:14,18). இரவுக்குறிக்கண் வந்து கூடிச்
செல்லும் தலைவியின வணர்சுரி ஐம்பால், களி
மயில் கலாவம் போன்றது எனத் தலைவன்
பாராட்டல் (அகம். 152:1-3,14), கரிய கழியில்
மலாந்த நெய்தல் நாற்றத்தினை அமுதம் என்று
விரும்பிச் சென்று தண் தாதூதிய வண்டினம் களி
சிறந்து பறத்தற் கியலாது தளரும் (அகம். 170:4-7),
இன்களிநறலின் இயலதேர் நன்னன (அகம். 173:16).
களி மலிந்த கள்ளில் என்ற ஊரினையும் நல்ல
தேரினையும் உடையவன் அலியன் (அகம். 271:12),
குரவம்பூவில் வண்டு விழுதலால் எழும் மணத்தைக
காற்று கலந்து வீசக் கண் களிபெறும் கவினபெறு
பொழுதில் தலைவியின் நெஞ்சம் தலைவனை
எண்ணியது (நற். 86:1-5). மலையில கடுஞ்சூல் வயப்
பிடி கன்றீன்று வருநத, அதன் வருத்தம் தீர்க்க
வேண்டிக் களி சிறந்து களிறு வளைந்த தினைக்
கதிரைக் கொய்து செல்லும் (கலி.393:1-4),
கடுங்களிறுகள் களிதிகழ் கடாஅத்தை யுடையன
(கலி. 25 5). கூட்டத்தால் களிபட்ட பரத்தையரின்
கமழ்கின்ற மாலை முயக்கத்தான் தலைவன மார்பு
மெனமையுற்றது (கலி. 72:19,20). நின்னை மிகாமல்
சீரமைப்பட நுகர்நத சிறிய களியுடன் அழகினை
யுடையவாகிய மையுண்கண் அழும்படி சிலநாள்
விட்டுப் பினனாக கூடியவனும் நீயே எனத் தலைவி
தலைவனைக் குறிப்பு மொழிபேசி இடித்துரைத்
தாள (கலி. 97:26,27). உழவர் கவி தூங்க லையை
208
களி
யில் நீர் பெருகியது (பரி. 7116,28). நெஞ்சத்துக்காமம்
மிகுதலால் கண்ணின் வழி அக்களி தோன்ற அதனை
ஊர் அஞ்சி ஒளிப்பார்நிலை, கள்ளின் களியே புறத்
தார்க்குப் புலப்படுத்தவும் ஊரார் பழிதூற்றலை
அஞ்சி அதனை மறைப்பார் நிலையை ஒத்தது (பரி.
10:68-68). வையையில் நீராடிய ஆடவரும் பெண்
டிரும் நாகரைப்போல் இடைவிடாது இறுகப் புண
ரப் பாகு தங்கிய இளங்கள்ளைப் பருகிக் களி
பரந்து பாடலின்பத்தால் தம் செவியை நிறைத்தனர்
(பரி. 11:65-69), விடுமலர் சுமந்து பூ நீர்நிறைதலால்
வயல் ஆடனமகளிர் இசையுடன கூத்தாடுகின்ற
களிநாளில் இயற்றிய அரங்கின அணிநலததை ஒத்
தது (பரி. 16:11-13), தலைவன் காதற் பரத்தையின்
இல்லத்திற்கு விரைந்து சென்று களி பொருந்திய
பழத்தேனாற் செய்த தேறலையும் பருகானாய்
அவளை மருவினான் (பரி. 16:27-29). தனது களி
மகிழ்வால் தலைவியின் சாயலைக் களவுகொள்ள
எண்ணி அதளைப் பெற இயலாது மயில பெரிதும்
வருந்தியதாகத் தலைவன் புனைந்துரைத்தான (பரி.
18:11,12).
2. கள்ளின் களிப்பு. வைக்கோல்களிற் பொழுதெல்
லாம் உழைக்கும் களமர் தாம் உண்ட களியில் - கள்
ளின் களிப்பால் - மடிந்திருநதனர் (புறம்.399:10).
கள் அருந்தியமையால் களியுடைய சுரும்பு மகளி
ரின் முலையில் அமைந்த சுணங்கினை ஓதியில்
சூடுகின்ற வேங்கையின் நாண்மலரென்று கருதி ஆர
வாரித்தது (சிறு. 22-26). மதுரை அங்காடியில் எடுக்
கப் பெற்ற கொடிகளில் கள்ளின களிநவில் கொடி
யும் ஒனறாகும் (மது. 372, 373). சீறூரில் வாழும்
வில்லினையுடைய கானவர் களி பட்டு வல்வாய்க்
கடுந்துடி முழக்குவர் (அகம.261:13-15), முயலெறிந்த
வேட்டுவன தான் வேட்டையாடிக கொணர்ந்த
வற்றை இல்லத்திட்டு மறந்து மிகுதியாக அருந்திய
கள்ளின் இன்களியால் செருக்குண்டு கிடப்பான்
(நற். 89:3-5), கருங்கோட்டுப் புன்னை மலரின் தாது
அருந்திய இருங்களி வண்டு தலைவியின் முன் வந்து
ஊதியது அவளுக்கு நன்னிமித்தமாயிற்று (நற்.3112
9,10). புறவில் மலர்ந்த பூக்களின் தேனுண்ட களிச்
சுரும்புகள் புதரிடையே அரற்றும் (ஐங். 416:1-3).
ஒருத்தி அறிவுபோதற்குக் காரணமான களியால்
இமை கூடுதலினால் பார்வை மறைந்த கண்ணை
யுடையளாயத தன்மீது பறக்கும் வண்டுகளை ஓட்டு
கிறைவள் ஓட்டுமிடம் அறியாளாய்க கை சோர்ந
தாள் (கவி, 92:48-50). மழை பெய்தவுடன கோடல (செங்
காந்தள் ) களிபட்டான் நிலைபோல அசைந்து துடுப்
புப் போலும் முகையை முன ஈன்று, பின்னர்த் தீப்
போன்ற இதழையுடைய பூவை ஈன்றது (கலி.101:34).{{Pline|}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9gqt3vu8i7irys0hqyn54deozpv0w9v</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/323</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668685</id>
    <revision>
      <id>1987132</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:50:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987132</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9646" sha1="f1udalnei551pk5o48dottgc2j6mock" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கானகநாடன்
குரலெடுத்துக் கூவின (புறம்.398:9-113, கானக்
கோழி நெற்கதிரைத் தின்றது (பொரு.332). நன்
னனது அரண்மனை வாயிலில் காணப்பட்ட பல்
வேறு திறைப் பொருள்களில் கானக்கோழியின்
கவர் குரற்சேவலும் ஒன்றாகும் (மலை. 510).
கானகநாடன் - காட்டு நாட்டிற்குரியவன். சேரமான் கரு
வூரேறிய ஒள்வாட் கோப்பெருஞ்சேரலிரும்பொறை,
எருமை போலும் வடிவையுடைய கரிய கற்பொருந்
திய இடங்கள் தோறும் பெற்றம் போலப் பரக்கும்
யானைகளை உடைய வலிமை மிக்க கானகநாடன்
- காட்டுநாட்டிற்குரியவன - ஆவான் (புறம்.5:1-3).
'யான் இவ்விடத்திலுள்ளேன்; என் நலன தினைக்
காவலர் கவண் ஒலிக்கு வெருவிக் காட்டுயானை
கைவிட்ட மூங்கில், மீனைக் கவர்ந்த தூண்டில்
செல்வது போல மேலே செல்வதற்கு இடமாகிய
கானக நாடனோடு அவ்விடத்தே ஒழிந்தது' எனத்
தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (குறு . 54). புலி
களிற்றியானையைக் கொன்றதெனப் பிடியானை
வாடிய துன்பத்தோடும் வருத்தத்தோடும் இயங்
காது தன் கன்றினைத் தழுவிக் கொண்டு தீர்த்தற்
கரிய புண்ணுற்றாரைப் போல வருந்துதற்கு இட
னாய கானக நாடன் தலைவன் (நற். 47:1-6). வேங்
கையின்பொன் போன்ற நறுமலர்களை மானினம்
தமக்குரிய உணவாக மேய்வதற்கு இடனான கானசு
நாடனாகிய தலைவன் வரைவோடு வரவும் நின்
மேனி பசப்பதற்குக் காரணம் என்ன எனத் தோழி
தலைவியை வினவினாள் (ஐங். 217). குன்றக்குறவன்
சந்தன மரத்தைச் சுடுதலான் எழுந்த நறும்புகை
மலையிடமெல்லாம் பரவி மணத்தலைச் செய்கின்ற
கானக நாடனாகிய தலைவன் என்னை மணந்து
கொள்ளின் யாய் மகிழ்ச்சி கொள்வளோ எனத்
தலைவி தோழியை வினவினாள் (ஐங். 253), தலை
வன் தினைப்புனப் பரணிடத்து எழுந்த அகிற்
புகையால் ஒளிமழுங்கித் திரியும் மதியம மலையிலே
தங்கின் அதனை மலையில் வைத்த தேனிறால்
என்று கருதி அதனை அழிக்கக் கண்ணேணி வைக்
கும் கானக நாடனின் மகன் (கலி. 39:7-10).
கானங்கிழவோன் - காட்டிற்கு உரிமையுடைய தலைவன்.
நீலமணி போலும் நிறமுடைய மலைகளமைந்த
காட்டினூடே இளமயில்கள் களித்துக் கூத்தாடுதற்
கிடனான வள்ளிக் கொடி படர்ந்த கானங்கிழ
வோன் - காட்டிற்கு உரிமையுடைய தலைவன்-
தலைவியை வருத்தினான் (ஐங். 250:2-5).
கானங்கோழி - காட்டுக்கோழி. கானங்கோழியின்-
காட்டுக்கோழியின்- கவர்த்த குரலையுடைய சேவ
லினது ஒள்ளிய புள்ளிகளையுடைய கழுத்தில் தண்
315
கானப்பேரெயில் கடந்த உக்கிரப்பெருவழுதி
ணிய நீர்த்துளி துளிக்கும்படி புதலில் நீர் ஒழுகியது
(குறு. 243: 1-3),
கானத்தோர்-காட்டிலுள்ளோர். கோழிச்சேவல் தினைப்
புனங் காப்போரைத் துயிலுணர்த்தக் கூவும்
கானத்தோர் - காட்டிலுள்ளோர் -சோழன நலங்
கிள்ளியின் பகைவராவர் (புறம். 28: 8-10),
கானதர் - காட்டுவழி, நள்ளி நெய்யிழுது போறை
நிணத்தை யுடைய கொழுந்தடியைக் கானதரில்-
காட்டு வழியில் - வழி மயங்கிப் போகிய இளையர்
தம்மை விரைய வந்து சேர்வதற்கு முனனே தீயால்
விரைந்து சுட்டு 'நின ஒக்கலோடு தின்மின' என
வன்பரணருக்குத் தந்தான் (புறம். 150: 9-13).
கானநாடன் - காட்டு நாட்டினையுடைய தலைவன். தலை
வியின் நெஞ்சம், சுனையிற் பூத்த குவளைப்
பூவினை வண்டு மொயததிடச் சூடிக் கானநாடன-
காட்டு நாட்டினையுடைய தலைவன் - வருகின்ற
மலை மீதுள்ள சிறிய வழியாகிய படுகுழிகளைக்
கொண்ட நெறியில் இருளில் மிதிக்குமிடத்து அவ
னது தளரும் அடியைத் தாங்கும பொருட்டு அங்
குச் சென்றது (அகம்.128:6-15). வானுற உயர்ந்த
நீலநிறப் பெருமலையினை அடுத்துள்ள கான நாட
னாகிய தலைவன் அடைவித்த நோயால தலைவி
மேனியின் அழகிய நலம் தொலைந்தது (அகம். 322:
1-3).
கானப்பேர் - ஓர் அரண். அணைதற்கரிய
சிற்றரண்
களால் சூழப்பட்ட கானப்பேர் என்னும் அரண்
கருங்கைக் கொல்லனால் செந்தீயின்கண மாட்டப்
பட்ட இரும்புண்ட நீரினும மீட்டற்கரிதென அவ்
வரணுக்குரிய வேங்கை மார்பன வருந்த அதனை
உக்கிரப்பெருவழுதி கைக்கொணடான (புறம்.21;
6-11).
கானப்பேரெயில் கடந்த உக்கிரப்பெருவழுதி - பாண்டிய
வேந்தன். உக்கிரப்பெருவழுதி யென்பது இவன
இயற்பெயர். இக்காலத்துக் காளையர் கோயில் என
வழங்கும் முறகாலக் கானப்பேரெயிலை வென்று
கைக்கொண்டதனால் இவன் கானப் பேரெயில்
கடந்த உக்கிரப்பெருவழுதி எனக் குறிக்கப் பெற்
றான் (புறம்.21). இப்பெயர் பாண்டியன காளப
பேர் தந்த உக்கிரப் பெருவழுதி எனவும் (புறம்.367)
பாண்டியன் கானப்பேரெயில் தந்த உக்கிரப் பெரு
வழுதி எனவும் (அகம். 26) உக்கிரப்பெருவழுதி என
வும் (நற். 98) காணப்பெறுகிறது. பாண்டியன உச்சி
ரப்பெருவழுதி என அகநானூற்றின் இறுதியில்
அமைந்துள்ள பாயிரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
இவனை ஐயூர் மூலங்கிழாரும் (புறம்.21) ஒளவை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>f1udalnei551pk5o48dottgc2j6mock</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/217</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668686</id>
    <revision>
      <id>1987133</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:50:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987133</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9006" sha1="dkucu66v96p6cjh1zq08wm23asj09qd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களியாளன்
3. வண்டல். மழை பெய்யாது மாறினமையால்
கோடையில் நீர் நிலைகள் களியாய் - வண்டலாய்.
முளியும் (புறம்.266:1, 3). பனை நுங்கு நீரின்றி வற்ற
வும் கான வேம்பின் காய் உலரவும் காய்ந்த
கோடையில் நீர்நிலைகள் வற்றிக்களியாயின (புறம்.
389:1-3). கரிய களி பரந்த ஈர வெண் மணலி
லிருந்து கொக்கின் கூட்டம் நாரையொடு கயல்
மீனைக் கவர்ந்தன (நெடு. 15-18),
-
4. செருக்கு, பகைவரைப் புறங்காணேனாயின் கண்
போலும் நண்பினையுடைய நட்டாரொடு கூடிய
இன் களி - இனிய செருக்கினையுடைய மகிழ
நகையை இழப்பேனாக எனப் பூதப்பாண்டியன்
லஞ்சினம் உரைத்தான் (புறம். 71:5,15,16), பொலிவு
பெற்ற நுதலினையுடைய பரததையரை முயங்கிய
மையால் உண்டான பூண் வடுக்களுடன் பொலிந்த
தலைவனின் களி நிலையைக கண்ட தலைவி ஊடி
னாள் (கலி. 66:19,20).
5. களிமண். குடவர் களிபடு - களிமண்ணாற்
செய்த - பானையைக் கல்லடுப்பில் ஏற்றிக் கொன
றையின் பூந்தாது போலச் சோறாக்கினர் (அகம்.
392:14-16).
-
6.குழைதல், திருமண வீட்டில் உழுத்தம் பருப்பு
டன் கூட்டிச் சமைத்த செவ்விய களி - குழைத்
லுடைய பொங்கலோடு பெருஞ் சோற்றுத் திர
ளையை இடையறாது உண்டனா (அகம். 86:1,2).
ஈத்த மரத்தின பசுங்காய் நிறமாறிச் செங்காயாகிப்
பின்னர்க் கருநிறமுடைய களியுடைய பழமாய்
உதிர்ந்தது (நற். 186:1,2).
7.கள். (ஆகுபெயர்). மதுரையில் கள்ளோர் களி
கள் - விலை கூறி விற்றனர் (மது. 662).
8. வெறி. தலைவியின் ஆயத்தார் பரத்தையைக்
'காரிகை நீர்மையையுடைய வனப்பாகிய வயலிலே
காமமாகிய களி - வெறி - மிக்க நாஞ்சிலால் உழும்
மழைய சாலே' என இகழ்ந்து கூறினர் (பரி.20:
53,54).
9.கூழ். நெய்தனில மகளிர் குற்றாத கொழியலரிசி
கொண்டு அழகினை யுடைய களியாக - கூழாக
துழாவி யட்டதைத் தட்டுப்பிழாவில் உலரும்படி
ஆற்றுவர் (பெரு.275,276).
-
10. மதம். கரிகால் வளவன் களி இயல் - மதம்
பொருந்திய யானையுடையவன் (புறம். 66:3).
களியானன் - கள் உண்டு களித்தவன். வந்து முன்றிற்
கிடக்கும் பெருங்களியாளற்கும் தோய் இருக்கு
மாயினும் பாய் இருக்குமாயினும் யாதிருக்குமாயி
209
களிற்றுயிர்த்தூம்பு
னும் விரைந்து கொடுமின் எனப் பாணர் கூறினர்
(புறம். 317:1-4).
-
என
களிற்றியாளை - ஆண்யானை. சினந்து செய்யும் போரி
னையும் இனமான களிற்றியானைகளையும் - ஆண
யானைகளையும் செய்யப்பட்ட தோகளையும்
உடைய குருசில், இவன் வழிவழி வந்த மறவனாத
லின் இவறகு ஈத்து
கள்ளே
உணமதி
ஒளவையார் பாடியுள்ளார் (புறம், 299,1-3), அகனற
போர்க்களத்தின்கண்ணே இருங்களிற்றியானை
களின் வெள்ளிய மருப்புக்களுடன் நெடுந்தே
திகிரிகளும் சிதறிப் பரந்து கிடந்தன (பதி. 35.3,4
பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவன் கருங்களிற்த
யானைகள் பொருந்திய வரிசையை நிறுத்தி இரு
கடல நீரையும் ஒரு பகலில் தருவித்து நீராடினான
(பதி. ப. 3:6,7). செங்குட்டுவன பல போர்களை
வஞ்சியாது எதிர்நினறு வென்ற, கொல்லுகின்ற
களிற்றியானைகளை யுடையவன் (பதி. 46*10). தாங்
குதற்கு அரிய போரில் அரிய நிலையைத் தடுத்த,
புள்ளிகள் பொருந்திய நெற்றியையுடைய பெருங்
களிற்றியானைகளோடு அருங்கலனகளைப் பெருஞ்
சேரலிரும்பொறைக்குத் திறையாகச் செலுத்தாத
பகைவர் உடல் நடுக்கம் மிகுந்து அவனை அணங்
கெனப பரவுவர் (பதி. 71-20-23).பெருஞ்சேரலிரும்
பொறை, தனனோடு இசைந்து வருதலிலராகித
தம் நாடுகளில் தங்கியிருந்து பின போர்க்களததே
தன் வனமையைக் கணடும் பொர வருபலரின
கொல்றுகின்ற களிற்றியானையின் எருத்தம
பொலிவழிய வில்லின நாணை யறுத்து முரசின
கண்ணைப் போழ்வான் (பதி. 79.9-12). வெளளிய
கொம்பையுடைய களிற்றியானைகள் பெரிய மலை
யைப் போலக் கூட்டமாகத் திரண்டு நினறன
(பதி. 80: 1, 2). பாசுன நெடுங்காலம உயிருடன
வாழ்தற்குக் காரணம் மிகக சினத்தினையுடைய
கொல்லும் களிற்றியானை அவனைக் கொல்லாது
அருள செய்தலேயாம் (அகம். 336:13,14).
களிற்றுயிர் - பெருவங்கியம் (ஆகுபெயா). கண திறக்கப
பட்ட தூம்பாகிய களிற்றுயிரை - களிற்றினது கை
போலும் வடிவை யுடைய பெருவங்கியத்தை
இசைமின் என வன்பரணர் விறலியிடம் கூறினார்
(புறம். 158:15). களிற்றுயிர்த்தூமபு காண்க.
களிற்றுயிர்த்தூம்பு - பெருவங்கியம். கூத்தர், கணகளின்
நடுவே வெளியாகத் துறந்த களிற்றுயிர்த் தூம்
பொடு - களிற்றின் கைபோலும் பெருவஙகியத்
தோடு - பிற இசைக் கருவிகளையும் சேர்த்துக
கட்டிய கலப் பையை உடையவர் (மலை. 6.13).
களிற்றுயிர் காண்க.
-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dkucu66v96p6cjh1zq08wm23asj09qd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/324</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668687</id>
    <revision>
      <id>1987134</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:51:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987134</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10171" sha1="sjs3w3xibk7hvtsh37n3b2bfzltkjr0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கானம்
யாரும் (புறம்.367) பாடியுள்ளனர். கொல்லனால்
செந்தியின கண் மாட்டப்பட்ட இரும்புண்ட நீரி
னும் மீட்டற்கரிதெனக் கருதி வேங்கைமார்பன்
வருந்துமாறு இவன் கானப்பேர் என்னும்
எயிலைக கைப்பற்றினான் என்ற குறிப்பு:
ஐயூர் மூலங்கிழார் பாடலால் அறியப்படுகின்றது.
'பாடுவாரது அறிவின் எல்லையைக் கடந்த
புகழமைந்த தலைவ' எனவும் 'புலவரால் பாடப்
படும் துறைகளை முடித்த வெற்றியினை யுடைய
வேந்தே' எனவும் இவன் அப்புலவரால் புகழ்ந்து
விளிக்கப் பெறுகின்றான. சேரமான் மாரிவெண்
கோவும் சோழன் இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்
கிள்ளியும் இவனும கூடி ஒருங்கிருந்த நிலையினை
ஒளவையார் உவகையோடு வாழ்ததிப் பாடியுள்ளது
கொண்டு ஏனையிருவரும் இவனுக்கு நண்பரென
அறியலாம். இறையனார் களவியலுரையில் கூறப்
பட்டுள்ள முச்சங்க வரலாற்றினால இவன் கடைச்
சங்கத்தை இருத்திய பாண்டியர் நாற்பத்தொன்
பதின்மருள் இறுதி வேந்தன் என்பது புலனாம்.
இவன் தானும புலத்துறை முற்றி அச்சங்கப் புலவ
ரோடு ஒப்பப் பாடிய பாக்கள் அகநானூற்றில்
ஒன்றும் (26) நற்றிணையில் ஒன்றும் (98)
ஆக இரண்டுள்ளன. தலைவியிடத்துத் தலைவன்
கொண்டிருந்த காதல் அவள் மகப் பெற்றபின்
குறைந்ததையும் அதனால் ஊடல் கொண்ட அவளி
டதது ஆற்றாமையே வாயிலாக அவன் வந்து தழு
விய நிலையில் அவள் அவனோடு ஒன்றிச் சேர்ந்த
தையும் இவன் அகப்பாட்டில் அழகுறப் பாடுகின்
றான். அநநிகழ்ச்சியில் அவளது நெஞ்சின் நெகிழ்
வினுக்குப் பலமுறை உழுது பண்படுத்தப்பட்டு
மழையையேற்ற மண்ணின நெகிழவினை இவன்
உலமை கூறியுள்ளதும் நயம் மிக்கதாம். தினைப்
புனததிற் சென்று மேய விரும்பிய பன்றி இயந்திரம்
அமைந்த புழைவழியே புகும்பொழுது பல்லியடித்
தலைக் கேட்டு அங்கே சென்றால் ஊறுநேருமென
அஞ்சிப் பின்வாங்கித் தன் முழைப் பள்ளியிடத்தே
மீண்டுபோய்த் தங்குவதாகத் தன் நற்றிணைப்
பாடலில் விலங்கிறகும் நிமித்தம் பார்ததற பண்
பினை ஏற்றிப் புனைந்துள்ளான, மதுரை உப்பூரி
குடிகிழார் மகனான உருத்திர சனமனைக் கொண்டு
அகநானூற்றைத் தொகுததவனும் இவனேயென்ப
தால தமிழிலும் அதன் வாழ்விலும் இவன வைத்த
நடுபாடு விளங்கும்.
கானம் . காடு. மாலைக்காலம் வந்த அளவில் சிறிய
யாழை இரங்கற் பணணாகிய செவ்வழி என்னும்
பண்ணிலே
லாசித்துப் பேகனின் கானததை .
காட்டை - பரணர் பாடினார் (புறம். 144:1-3). ஞாயிற்
316
கானம்
றின் சுடர் தின்று உலர்ந்த புல்லையுடைய கானம்
தளிர்ப்பு அதிரும் இடிபோசையுடன் மழை பொழிந்
தது (புறம்.18011-3). மலையிடம் பொடியவும்
கானம் வெம்பவும் கயங்கள் பலவும் உணங்கவும்
கோடை நீடியது (புறம். 174:24-26). மனையிடத்து
வீழ்ந்த விளாம்பழத்தை எயிற்றியின் மகனுடன்
கானத்தில் வாழும் பிடியின் சன்றும் வந்து எடுக்கும்
(புறம்.181:1-3). வெட்சியை யுடைய கானத்தில்
வேட்டுவர் அலைத்தலால் கடமாவின் நல்லேறு
புகலிடம் காணாது ஓடும் (புறம், 202:1,2). எழினி
யின் செங்கோலாட்சியால் கன்றை மேவிய ஆனிரை
கானத்தில் பிறிதொன்றால் ஏதமின்றித் தங்கியது
(புறம்.230:1,4-8). போரின்கண் வீரன் ஒருவனுடைய
உடம்பு கானத்தில் ஓடும் சிற்றியாற்றினது கரையி
டத்துக் காலுற நின்று நடுக்கத்தோடு சாய்ந்த இலக்
கத்தை ஒப்ப அம்பாற் சலிக்கப் பெற்று வீழ்நதது
(புறம். 260:21-24). கானத்திலுள்ள ஊகம்பூ வரி
களையுடைய அணிலின் வாலைப் போன்றது (புறம்.
307:4,5). பறவைகள் வரிமரல் வற்றித் திரங்கிக் கிடக்
கும் கானம் பிற்பட்டொழியப் பழுத்த மரங்களை
நினைந்து செல்லும் (புறம். 370:10,11). கோடைக்
காலத்தில் கானத்திலுள்ள வேம்பின் காய்கள் முற்
றாது உலர்ந்து செட்டன (புறம்.389:2,3). கடலும்
கானமும் தம்மிடத்தே உண்டாகும் பல பொருள்
களை உதவப் பிறரை நலியாது வேற்றுப் பொருள்
விழையாது அரசியலை முறையே செலுத்திய பேர
ரசர் வழித்தோன்றல் பல்யானைச் செல்கெழுகுட்டு
வன் (பதி.22:6-11), கானத்தில் வேல மரத்தின்
பொரியரையில் பொருந்திச் தெடிகள் ரிக்கும்
(பதி. 58:12-14). கடவுளின் பெயரைக் கொண்ட
கானம் என்று விநதாடவி குறிக்கப் பெறுகிறது
(பதி. 88:2), மழை பொழுதொடு பொழியக் கானத்
தில் பிணை மான் கூட்டங்கள் தத்தம் ஆணொடு
கூடி இனிது சென்றன (பதி. 89:1.2). கடலிலே நீரை
முகந்து சூல கொண்ட மேகங்களின் தலைப்பெய
லைப் பெற்ற தண்ணறுங் கானத்திலுள்ள வெண்
கடம்பின பூவாலாய மாலை புரளும் மார்பினர்
முருகன் (முரு. 7-11). யானை உலாவரும் வழியை
உடைய கானத்தில் பாடினி தங்கி வழிநடை வருத்
தம் தீர்ந்து சென்றாள் (பொரு. 47-49). கானத்தி
லுள்ள குமிழம் பழத்தின் நிறத்தை ஒப்பத் துவ
ரூட்டின கைத்தொழிலால் பொலிவு பெற்ற போர்
வையையுடையது யாழ் (சிறு.225,226). வெம்மை
மிக்க கானத்தில் வாழும் உயிர்கள் மகிழுமாறு
வானம் மழை பொழிந்தது (பெரு.23,24). இடையன்
கன்றுகளை விரும்பும் ஆனிரைகளுடன் கானத்தில்
தங்கினான் (பெரு. 175,176). கானம் செழித்த செந்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sjs3w3xibk7hvtsh37n3b2bfzltkjr0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/218</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668688</id>
    <revision>
      <id>1987135</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:51:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987135</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9880" sha1="c7cmcremdphfe42ct4o3s70cdj9std4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களிற்றொருத்தல்
களிற்றொருத்தல் - ஆண்வானை. புலி கடுங்கட் கேழற்
பன்றி இடப்பக்கத்தே வீழ்ந்ததென உண்ணா
தாகிப் பிறறை நாள் மலையின் முழைவிடம் புலம்ப
வேட்டெழுந்து பெரிய களிற்றொருத்தலை - ஆண்
யானையை - வலப்பக்கத்தே படுமாறு வீழ்த்தியது
(புறம்.190'6-10). தன் இனத்தைத் தன்னிடத்தே
கூட்டிக்கொள்ளும் மிக்க வலியினையும் வண்டுகள்
ஒலிக்கும் வாயிறபுகும் மதத்தினையும் உடைய,
புள்ளிகள் பொருநதிய நெற்றியாற் பொலிந்த,
வலிய களிற்றொருத்தல் தன கரிய சருச்சரையுடைய
பெரிய கையால் ஏமுறத் தழுவவும் கடுஞ்சூல்
மடப்பிடி ஆளிக்கு அஞ்சி நடுஙகியது (அகம். 78:
1-6). பகலில் வந்து தினைப்புனத்தில் எம்மொடு
கிளி ஒப்பிக் கூந்தல மெல்லணைத் துஞ்சிப்பொழுது
பட நும் ஊக்குக் காவல் கொண்ட புனத்தை
வளைத்துண்ட பெருங்களிற்றொருத்தலைப் போலச்
செல்க எனத் தோழி தலைவனிடம் இரவுக்
குறி மறுத்துப் பகற்குறி நேர்ந்தனள் (அகம்.
308: 7-16). கொல்லும தொழிலையுடைய களிற்
றொருத்தல் ஆனிரை உண்ணுதற்கு எடுத்து
வைத்த நீர்ப்பததரில் புன்றலை மடப்பிடி தன்
கன்றோடு நீர் உண்ண வேண்டி அதன் வாயை
மூடிய விற்பொறியை முறித்து நீரை ஊட்டும்
(நற. 92: 6-9). பரிக்கோலாற் குத்தவும் தன்னெறி
யில் நில்லாத கடுங்களிற் றொருத்தல் மெல்லிய
யாழின் இசையிலே கட்டுண்டு நின்றது (கலி.2:
26,27).
கதவை
களிறு - 1. ஆண்யானை. களிறுகள் - ஆண்யானைகள்-
முறித்து வெகுண்டு உலாவி நுனை
தேய்ந்த வெண்கோட்டை உடைமையான் உயிரை
யுண்ணும் கூற்றை யொத்தன (புறம். 4:10-12).
சோழன கரிகாற பெருவளத்தான் தாளால் களிற்
றைச் செலுத்தினான் (புறம்.7:1). முதுகுடுமிப் பெரு
வழுதியின கொல்களிறறின் மேலே எடுக்கப்பட்ட
கொடிகள விணணிடத்தை நிழல் செய்தன (புறம்.
9:7,8). சோழன் முடிததலைக கோப் பெருநற்கிள்ளி
கூற்றம் போனற களிற்று மிசையோன் (புறம்.
13:4), சோழன முடிததலைக் கோப் பெருநற்கிள்ளி
ஏறிச் சென்ற களிறு கடலின்கண் இயங்கும்
நாவாய் போலவும் பல மீனினது நடுவே செலலும்
திங்களைப் போலவும் சுறவினத்தை
யொத்த
வாளோர் சூழத் தன்னை மருவிய பாகரை
யறியாது மதம் பட்டது (புறம், 13:5-8). வன்கண்
மையுடைய கொலகளிற்றாலே காவலை யுடைய
கணைய மரத்தை முறிததுத் தோட்டியால் முன
னர்க் கடாவி அது செய்யும் வினையைப் பின்
வேண்டுமளவும் பிடித்தது செல்வக் கடுங்கோ
210
களிறு
வாழியாதனின் கைகள் வன்மை பெற்றமைக்கு
ஒரு காரணமாகும் (புறம்.14: 1-4), முதுகுடுமிப்
பெருவழுதி அசைந்த தன்மையோடு பெரிய கழுத்
தினையும் பரந்த அடியோடு செறல் நோக்கினை
யும் விளங்கிய கோட்டினையும் உடைய களிற்றைப்
பகைவர் நாட்டிலுள்ள காவலையுடைய கயத்தின்
கண் படிவித்தான் (புறம. 15.6-10).சோழன் இராச
சூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி பகைவரது காவற்
பொய்கைகளின் நீரிலே களிற்றைப் படிவித்தான
(புறம். 16:6). இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி
யின் களிறுகள் பகைவரது ஏம நன்னாட்டை ஒள்
ளெரியூட்டி அஞ்சததக்க நலல போரைச் செய்ய
அவன் கருத்திற் கேற்ப ஒரு பெற்றிப்படப்
பொருதன (புறம். 16:17-19), யானைகளைப்
படுக்கும் பள்ளத்தின்மேல் பரப்பிய பாவைத் தன்
செருக்கால் போற்றாது நெடுங்குழியில் அகப்
பட்ட பீடுடைய மிகக வலிமையுடைய கோடு
முதிர்ந்த கொல்களிறு அதன நிலைசரியக் குழி
யைத் தூர்த்துத தன்னின ததைச் சென்று சேர்ந்தது
போல யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேர லிரும்
பொறை சிறையினினறு மீண்டு அரசுகட்டி லெய்தி
னான் (புறம.17:14-19). அசைந்த பெருங்கையுடன்
உயர்ந்த நடையையும் மாறுபட ஒலிக்கும் மணி
யுடன உயர்ந்த கோட்டினையும் பிறை நுதலுடன்
செறல் நோககினையும பரந்த அடியுடன் பரிய
கழுததையும் தேன் சிதைந்த மலை போலத் தேனீ
ஒலிக்கும் கமழும் மதததையும் புண வழலை வடி
யும் பெரிய தலையையும் உடைய வலிமை மிக்க
இளங்களிறு கம்பத்தைப் பொருந்தித் தான் நினற
நிலையிலே அசைந்தது (புறம், 22:1-9). வயிரக் கம்
பத்தையுடைய கூடததில் நிற்றலை வெறுத்துச்
சென்ற களிறு நீருண்டதால் துறை கலக்கமுற்றது
(புறம்.23:1,2). பெரிய கடலின் ஆழத்திடத்து வளி
யாற் புடைக்கப்பட்ட கலம் நீரைக கிழித்து ஓடு
மாறு போலக் களிறு சென்று போர்க்களத்தை
இடமகலச் செய்தது (புறம்.26:1-3). சோழன் நலங்
கிள்ளி களிறு தன கதுப்பினகண அடக்கி எறியும்
கல்லைப்போல மறைத்த வலிமையுடையவன் (புறம்.
30'8,9). சோழன்
நலங்கிளளியின் களிறுகள்
கோட்டினது நுனைமுகம் மழுங்க மடுத்துப் பகை
வரது கடிமதிலைக் குததி அடங்காவாயின (புறம்.
31:7,8). இளைய பனையினது துண்டம் போல
வேறு வேறு கிடப்பக் களிற்றுக் கணம் பொருத
இடமகன்ற பறந்தலையில் வருபடை தாங்கிய
புறங்காட்டி ஓடச் செய்து பெறும் வெற்றியும்
உழும் கலப்பை நிலத்தில விளைக்கும் நெலலின்
பயனேயாகும் (புறம். 35:22-28). மலையை யொக்கும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>c7cmcremdphfe42ct4o3s70cdj9std4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/325</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668689</id>
    <revision>
      <id>1987136</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:51:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987136</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10037" sha1="23139cn131muix2o14kcugu1x1kk08r" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கானம்
317
கானம்
நிலப் பெருவழியில் வேண்டும் பருவத்தே மழை பெய்த வரகிடத்தே இரலைமான் பிணையொடு துள்ளி விளையாடியது (முல்லை. 97-99). நெடுஞ் செழியன் பனி ஒழுகும் மலையிடத்துள்ள கானம் கடந்து பகைவரின் உள் நாடுகளில் புகுந்து அவரது அரண்களைக் கைக்கொண்டான் (மது. 148,149), நெடுஞ்செழியனின் தேவி உறங்கும் வட்டக்கட்டி லில் அகன்ற இடத்தையுடைய கானத்தில் மலர்ந்த முல்லைப் போதுடன் ஏனைய பூக்களையும் நிரைத் தனர் (நெடு.129-131), இளைஞர் சினம் கொண்டு செருக்கி அம்பை எய்து தட்டையைப் புடைத்துக் கானமெல்லாம் கல்லென்னும் ஓசை உண்டாகும் படி ஆரவாரம் செய்தனர் (குறி. 159-161). கானத் திலுள்ள விலங்குகள் ஒலி எழுப்பவும் பறவை இனங்கள் ஆரவாரிக்கவும் மாலைக்காலம் வந்தது (குறி. 117-130). தலைவன் பொருளீட்டச் செல்லக் கருதிய கானம் திருமாவளவன் தன் பகைவர் மேல் ஓச்சிய வேலினும் வெப்பமுடையது (பட்199, 300). பறவையினம் பழங்களைச் சொரிகின்ற கானத்திடத்தே சுற்றத்தோடு சென்று அவற் றைத் தினன விரையும் (மலை. 54,55). நன்னன் நாட்டின்கண்ணுள்ள மலையும் சோலையும் விலங் குகள் புகும் கானமும் உலகம் உள்ளவரை புகழு டன் அழியாமல் நிற்கும் (மலை. 89,70), மலைசார்ந்த கானத்து வழியே செல்லின், கானவன் அமபெய்து வீழ்த்திய பன்றியைக் காணலாம் எனக் கூத்தருக்குப் பரிசில் பெற்று வந்த கூத்தன் கூறினான் (மலை. 942+ 247), 'களிறுகள் தம்மில் மலைந்தாற்போன்றுகாணப் படும் துறுகல்லும் மழை பெய்யும் கானமும் மிகப் பல உள' எனக் கூத்தர் அறிவுறுத்தப் பெறுகின்ற னர் (மலை 384,385). கானத்தில் புலிக்கஞ்சி ஓடிய பிணையை நினைந்து கலை மான் விளிக்கும் (மலை. 404,405). மின் முதலியவற்றின் தொகுதியை உடைய மேகம் மழைத் துளிகளைச் சிதறிக் கானத் தைக் கார்ப்பருவம் செய்தது (அகம். 4:6,7). கானம் பரற் கற்களையுடைய மேட்டு நிலமாகிய வளமற்ற தன்மையுடையது (அகம். 5:15). குளங்கள் நீரறறுத் துகள்பட்டிருக்கும் வளம் தப்பிய கானத்தே தலை வர் நம்மையும் உடன் கொண்டு செல்வராயின் கை விரும்பும் முயக்கத்தை அவரும் பெறுகுவர் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (அகம். 11:6, 7,10,11). பெரிய புலி வெளிப்பட்டுத் தோன்றக் கானத்தே மேலைக்காற்றினால் மூங்கில் தளர்ந்து வளைந்தது (அகம். 17:3,3), புண்ணுமிழ் குருதி சூழ இறந்து கிடந்தவரின் கண்ணைப் பறித்துக் கழுகு கானத்தில் தன் பார்ப்பினங்கட்கு உணவாகக் கொடுக்கும் (அகம். 31:0,11). முல்லை மலரின் மணத்
தைக் கொண்டு காற்று வீசுதலால் கரிய கானம் கமழ்ந்தது (அகம். 43:9,10). மூங்கில் கரிந்தொழியும் கானத்தே களிற்றினை ஒத்த காளையுடன் தலைவி உடனபோக்கு மேவினாள் (அகம். 55:4-6). அச்ச முறத் தகுவதாகிய கானம் கடந்து தலைவி தலை வனுடன் சென்றாள் (அகம்.63:9). நெலலியின் புளித்த காயினைக் கானத்திலுள்ள மரைமானின் கூட்டம் தின்னும் (அகம்.69:7,8). ஆய் என்பானது கானத்தின் அன்றலர்ந்த மலரென மணக்கும் நின பரந்த முலையினையுடைய மார்பினகண் துயிலும் துயிலை மறந்து தலைவன் தாழ்த்திரான எனறு பிரிவாற்றாது வருந்தும் தலைவிக்குத தோழி கூறி ஆற்றுவித்தாள் (அகம்.69.18-20). எரியும தீபபரந்த பெருங் காட்டில் புகுமிடத்தே இலைகரித்து உதிரப் பெற்ற மரமுடைய கானத்து வாழும் வாழ்க்கையை யும் புலிபோலும் வலியையும் உடையவர் தொடு கழல் மறவர் (அகம். 75:4-6). தலைவியின் நெற்றி பசப்ப முயற்சியால் பொருள் ஈட்டு தற்கு அடைதற்கரிய கான நெறியில் செல்லு தல் நன்றென எண்ணிச் சூழ்ந்தனையாயின், நீ மிகவும் கொடியை எனத் தலைவன் பொருள் வயிற் பிரியக் கருதிய தன் நெஞ்சிற்குக் கூறினான் (அகம். 77:1-4). வலிய களிறு கானத்தில் ஆளிக்கு அஞ்சித் தன் இனத்தைத் தன் இடத்தே கூட்டிக கொள்ளும் (அகம். 78:1-4). வேடர், இளைய பெண் யானை கானத்தில் பிளிறி யலற அதன் கன்றைப் பிரித்துக் கொண்டுவந்து மூதூரில் கள் விறகும் இடத்தில் கட்டுவர் (அகம். 83:3,4). பரவுக் கடன் பூண்ட தெய்வம் உறையும் கோயிலின்கண கலந்து கிடக்கும் பல பூக்களைப் போலக் கானம் பெரிதும விரும்பத்தககதா யிருந்தது (அகம். 99: 8-10). எழினி ஏவிய தொழிலை முடிக்கும் பொருட்டு, மிக்சு எரிபரத்தலான் பாறைகள் காயநதிருக்கும் கானத்தில் போர்த்திறம் வாயந வீரர் முனைகடந்து ஆனுடன் கூடிய ஏற்றின. கொர விரைந்தேகுவா (அகம. 105.10-15). தோ இனக சுண்டு காலையில் நறுமன்ட்.. பாரது உதிர்ந்து கிடத்தலால் மணம் நிகழ் மனை போன்று கமழும் கானததில் நின்னுடன் தலைபி வருவாள் எனக்கூறினாள (அகம்.107-10-3.). கானததில சாத்தரது சோறு பொடுத்த வௌ விய பனை ஓலையாலாய குடையினைச் சூறாவளி தூக்கலின் எழுந்த ஒலியினைத் தன் துணையினது குரலெனக் கருதி ஆண் குரங்கு அதனை அழைக் கும் (அகம். 131:12-15). கானத்திடத்தே மூங்கில் நெல் உதிர்வது கண்டு கலைமான் புல்லுண்டலை மறந்து தன் பிணையினை அழைக்கும் (அகம்.189:&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>23139cn131muix2o14kcugu1x1kk08r</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/219</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668690</id>
    <revision>
      <id>1987137</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:51:28Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987137</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10032" sha1="1fkkcj85sy1sm7z3rmziw4wusmbuujq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கவி
இளங்களிற்றின்மேல் வானத்தைத் தடவும் கூறு பாட்டை யுடையன போலப் பல நிறத்தையுடைய கொடிகள் அசைந்து தோன்றும் படையையுடைய வெற்றி வேந்தன் கிள்ளிவளவன் (புறம். 38:1-4). கிள்ளிவளவன் ஒருபிடி கிடக்கும் சிறிய இடம் ஏழு களிறுகளைப் பாதுகாக்கும் நாட்டையுடையவன் (புறம்.40:10,11). மலையமான் மக்கள் தம்மைக் கொல்ல வரும் களிற்றினைக் கண்டு தம் இளமை யால் வெருவி யழுகின்ற அழுகையை மறந்தனர் (புறம்.46:8,6). கடுஞ்சினத்தை யுடைய கொல்களி றும் குதிரையும் தேரும் மறவரும் என நான்கு படையுடன் மாட்சிமைப்பட்டதாயினும் அரசின் கொற்றம் மாட்சிமைப்பட்ட அறநெறியை முதலாக உடையது (புறம்.55:7-10). களிற்றுக் கூட்டம் பொருத கண்ணகன் பறந்தலையில் பசிய ஊன் தடி விண்ணில் பறக்கும் எருவையைத் தடுத்தது (புறம். 64:3,4). சோழன் போரவைக் கோப்பெரு நற்கிள்ளியின் களிறு கார்காலத்து மழையின் இடி போன்று முழங்கும் (புறம். 81:1,2). ஊர்க்குறு மாக்கள் வெண்கோட்டைக் கழுவுதல் காரணமாக நீர்த்துறைக்கண் படியும் பெருங்களிறு போல அதியமான் நெடுமானஞ்சி இரவலர்க்கு இனியன்; அந்த யானையின் நெருங்குதற்கரிய மதம்பட்ட நிலை போலப் பகைவர்க்கு இன்னாதவன் (புறம்.
94).
211
அதியமான் நெடுமானஞ்சியின் களிறுகள் கணைய மரத்தால் தடுக்கப்பட்ட கதவைப் பொருது பகைவரது திரண்ட களிற்றினையுடைய அரணை அழித்தலால் அவற்றின் கிம்புரிகள் கழன்றன (புறம். 97: 8-10). போர்முனைக்கண் பகைவரது முரண் அவியப் பொருதலால் தேய்ந்து குறைந்த நுனையுடைத்தாகிய கோட்டையுடைய அதியமானின் இனக்களிறுகள் செலக்கண்ட பகை வர் தமது மதில்வாயிற் கதவங்களும் கணைய மரங்களும் புதியனவாக இடுதற்குப் பழையனவற் றைப் போக்குவர் (புறம். 98:1-4). அதியமான் நெடு மானஞ்சி, புலியொடு பொருத வயக்களிறு போல நீங்காச் சினத்தை யுடையவன் (புறம். 100: 7,8). முனைப்புலத்தைச் சுடுதலான் எழுந்த கரிய புகை மலையைச் சூழும் முகில் போல இளங்களிற்றைச் சூழும் (புறம்.103:6,7). ஊர்க்குறு மாக்கள் ஆடக் கலங்குகின்ற காலளவான சின்னீருள் முதலை களிற் றைக் கொன்று வீழ்க்கும் (புறம்.104:2-4). பறம்பு மலையிடத்துள்ள மரந்தோறும் கட்டப்பட்ட களிற்றைப் பகைவர் உடையவ ராயினும் அம் மலை அவர் கொள்ளற் கரியது (புறம். 109:11,13), பாரியின் பறம்பு மலையில் களிறு மென்றிட்ட கவளம் போன்று கள் பிழிந்திடப்பட்ட கோது
து
களிறு
டைச் சிதறல் கிடந்தது (புறம 114:3-6). களிற்று முகத்திடத்துள்ள புள்ளி போலத் தெறும் மலர்கள் பூத்தன (புறம்.119:2). போரில் மலைபோலும் களிறுபட எதிர்நினறு கொன்று வென்றவனும் நம்மை வெல்வித்தவன் தேர்வணமலையனே என அவனைப் புகழ்வான் (புறம். 128:9-11), பாணர் பரி சில பெற்றமையால் களிறுகள் இல்லையாகிய புல்லிய பக்கத்தையுடைய நெடிய தறியின்கண் காட்டு மயிலகள் தத்தம் இனத்தோடு தங்கின (புறம்.127:2-4). களிறுகளை மிகவும் உடைய கவின பெறு காடு ஆய்அண்டிரன் குன்றம் பாடி அக் களிறுகளைப் பரிசாகப் பெற்றதோ என்று ஏணிச் சேரி முடமோசியார் அண்டிரனது யானைக் கொடையை வியப்பர் (புறம.131:2-4), 'மாவேள் ஆய் யான் வந்தது களிறு பெறுதற்காக அன்று; நின்னைக் காணல வேண்டிய அளவே' என அண்டி ரனிடம் ஏணிச்சேரி முடமோசியார் கூறினார் (புறம். 135:14,15,30). நாஞ்சில் வள்ளுவன ஒளவை யாருக்குப் பெரிய சுரஞசூழ்ந்த குனறம் போலவ தொரு பெரிய களிறறை அளித்தான் (புறம்.140:7,8), கண்டீரக்கோப் பெருநள்ளி நல்ல அணிகலத்தைக் களிற்றோடே கொணர்ந்து அவற்றை வியனகரின் கண் இருந்து பரிசிலர்க்கு ஈந்தான (புறம். 148:3,4). பெருஞ்சித்திரனார் குமணனிடம் உயர்ந்தேந்தும் கோட்டையுடைய கொல் களிற்றைப் பெறினும் முகம் மாறித் தரும் பரிசிலைக் கொள்ளேன என்று கூறினார் (புறம்.159:22,23). பிட்டங் கொற்றன பெறுதற்கரிய அணிகலன்களைக் களிற்றுடனே வேண்டினும் வேண்டியாங்கு ஈயும் பெருந்தகை யாளன (புறம். 171:10,11), வேநதர் கடல்கண்டனை படைத்தானையொடு மலையொடு மாறுபட்டுப பொரும் களிறுடையர் என்று வியக்கமாட்டோம் என்று மாடலன் மதுரைக் குமரனார் கூறுவர் (புறம். 197:3,4), முகில் நீரின்றி மீளாதவாறு போலக் கடிய நெடுவேட்டுவனை நாடிய பரிசிலர் சுற்றம் தேருடன் கோடுயர்ந்த தலைமையையுடைய களிற் றையின்றி மீளாது (புறம். 205:11-14). பெருஞ்சோற் றைக் கொடுத்துப பல்யாண்டு பாதுகாத்த பெருங் களிற்றை யிழந்த பாகன் அவ்வியானை சேர்ந்து தங்கிய சும்பம் வறிதே நிற்பதைக் கண்டு கலங்கி னான் (புறம்.220:1-4), சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன் மறவரும் களிறும் மாவும் போர்க் களத்தின்கண் மாய எதிர்நின்று கொன்று கூற்றத்தின் வாடு பசியைப் போக்கினான் (புறம். 237:4-7). புலிபார்த்து வீழ்த்திய களிறாகிய இரை தப்பின் அதற்காகத் தனக்கு இரையா தற்குப் போதாத எலியைப் பார்த்து வீழ்த்தாது (புறம்.237:
சஇ பொகதொ2-14 அ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1fkkcj85sy1sm7z3rmziw4wusmbuujq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/220</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668691</id>
    <revision>
      <id>1987138</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:51:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987138</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9910" sha1="k5h37v9o2hh0twjxp0mf3prrqgnhbm3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களிறு
18,17). நம்பி நெடுஞ்செழியன் உயர்ந்த இயல்பை
யுடைய களிற்றைச் செலுத்தினான் (புறம். 239:153.
ஆய அண்டிரன் புரவியும் களிறும் தேரும் வள
மிக்க நாடும் ஊரும் பாடுநர்க்குக் குறையறக்
கொடுத்தவன் (புறம். 240:1-3), ஒருகண் இரும்பறை,
பெருங்களிற்றின் அடிபோலத் தோன்றும் (புறம்.
263:1,2). பெருந்தகை மறவன் தன்மேல கொலை
குறித்து வரும் களிற்றின் நெற்றியில் வேலைச்
செலுத்தினான் (புறம். 274:2,3), முதியவளுடைய
சிறுவன் போரில் தன்மேல் வந்த களிற்றைக்
கொன்று தானும் பட்டனன் என்ற செய்தியைக்
கேட்ட அம்முதியவள் ஈன்ற பொழுதினும் பேரு
வகை கொண்டனள் (புறம். 277:3-4). விளங்குகின்ற
உயர்ந்த கொம்புகளை உடைய நும் களிறும்
போற்றுமின் எனப் பகை வீரரிடம் தானைத்
தலைவன் கூறுதல் (புறம். 301:8). தலைவன் தன்
வேலாற் கொன்ற களிறுகளை எண்ணின் அவை
விணமீன்களினும் மழைத் துளிகளினும் பலவாயி
ருந்தன (புறம்.203:8-11). களிறு படிந்து உழக்கக்
கலங்கிச் சேறாகும் நீர்நிலையை யுடையது சீறூர்
(புறம். 806:1,2), மறவன் மலைபோன்ற களிற்றை
யெறிந்து அதனோடு தானும் பட்டான (புறம். 307:
2). மறவன் புள்ளி பொருந்திய நுதலையுடைய களிற்
றைக் கொன்றான் (புறம. 310:4). ஒளிறுவாள் ஏந்தி
அரும்போரைச் செயது பகைவர் களிறுகளைக்
கொன்று வெற்றியோடு பெயர்தல் காளை போன்ற
வீரனது கடமையாகும் (புறம்.313:5,6). இரவலர்
களிற்றோடு நெடுந்தேரை வேண்டின ராயினும்
பகைவர்பால் உள்ளவற்றைக் கவர்ந்து வந்து நல்
கும் கடப்பாடுடையவன தலைவன (புறம், 313:3,4),
மறவனின் பெருந்தகைமை யுடைய வேல் வேந்த
ரின் பெரிய களிற்றின் முகத்தில் சென்று பாய்தலில்
தப்பாதது (புறம்.332:2,10), பகைவரைத் தடுத்து
விளங்குகின்ற உயர்ந்த கோட்டினையுடைய களிறு
களைக் கொன்று தாமும் பட்ட மறவரது நடுகல்
லைப் பரவுதல் அல்லது வேறு வழிபடும் கடவுள்
இல்லை (புறம. 335:9-13), விளங்குகின்ற முகத்தின்
கண் உயர்ந்துள்ள பெரிய தொடியணிந்த கோட்டி
னையுடைய களிறுகள் கடிமரததைச் சேர்ந்து நில்
லாவாயின (புறம்.336:3,4). நீராடும் களிறுகள் தம்
முள் பொருவதால் தண்கயம கலங்சிக் கவினிழந்
தது (புறம். 341:17,18). தலைவியின் தமையன்
மார் போரிற் பட்டோரது பிணக்குவியலை வைக்
கோற் போராகவும் களிறுகளை அப்போரை யழிக்
கும் எருதாகவும கொண்டு நாளும் வாளுழவு செய்
யும் மாட்சியர் (புறம். 342:13-25). களிறுகளைக் கட்டு
வதால் காவிலுளள மரங்கள் நிலை கலங்கின
212
களிறு
(புறம். 345:1). வெண்ணிறக் கொம்புகளையுடைய
பல களிற்றோடு குதிரை, தேர் ஆகியவற்றை இர
வலர்க்குக் குறையாது நலகின நீ மேலுலகு
பெயர்ந்த பின்னரும் நின் புகழ் ஈண்டு நீடும் என
அந்துவன் கீரனிடம் காவட்டனார் கூறுவர் (புறம்.
359:13-18). தலைவன் தன் அருள்நிலை பாடும்
பொருநர்க்குத் தெருண்ட நடையினை யுடைய
குதிரையைக் களிற்றோடு நல்கினான் (புறம். 361:7,8).
களிறுகளைத் தரப் பெற்றுப் பெயர்குலம் எனின்
அவை குனறம்போல் அம்புபட்டு இறந்தன எனக்
கழாத்தலையார் போர்க் களத்தில் பொருது
கிடந்த சேரமான குடக்கோ நெடுஞ்சேரலாதனைக்
கண்டு பாடினார் (புறம, 368:1-3). இறந்த பிணங்
களாகிய போர்கள் அழியும்படி களிறுகளை எரு
தாகக் கொண்டு வாள மடல ஓச்சிக் கடா விடப்
பட்டது (புறம்.310:15-17). செல்வக் கடுங்கோ
வாழியாதன் மலை போன்ற களிறு, குதிரை, நிரை,
களமர், களம் ஆகியவற்றைக் கனலென மருளும்படி
இரவலர்க்கு நனலில் நல்கினான (புறம்.387:22-27).
பொருகளிற்றின் அடிச்சுவடு போல வட்டமானது
ஒருகண் மாக்கிணை (புறம். 392:4,5). சோழிய
ஏனாதி திருக்குட்டுவன நல்கிய வெவ்விய சினததை
யுடைய வேழத்தை அஞ்சிக் கிணைஞன மீட்டும்
அவனிடம் செல்ல அதுகண்ட குட்டுவன கிணைஞன்
வரிசைக்கு அது சிறிதென உணர்ந்து நாணிப்
பிறிதும் ஒரு பெருங்களிறறை நலகினான (புறம்.
394:12-15). பேரிசைக் கடுஞ்சினச் செவ்வேள் களிறு
ஊர்ந்து சென்றது போல நெடுஞ்சேரலாதன
யானை மீதேறிப் பொரச் சென்றான் (பதி. 11:5-10).
உதிராத பசிய மயிரினையும் இளமைத தன்மைக்
கொத்த அசைந்த நடையினையு முடைய பெருமை
பொருந்திய இலங்களிறு கன்றுபுணர் பிடியை
மொயககும் வண்டுகளை ஓட்டும் (பதி. 12:11-13).
இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் பலவாகிய
களிற்றுக் கூட்டத்தோடு வெல்கொடி உயர்ந்து
அசையும் படையினை ஏராக உடைய உழவனா
வான் (பதி. 14:16,17), நிரை களிறுகள் பகைவரது
மதின்மரத்தை (கணையமரத்தை) அழித்தன (பதி. 15:
3,4). மதிலினுடைய நெடுங்கதவுகளைத் தாக்கிச்
சிதைத்தலால் மருப்பின் நுனை முரிந்து பன்றி
யைப் போலத் தோன்றும இளங்களிறுகள கடாம்
சொரிந்து கடுஞ்சினங் கொண்டு கணையமரம்,
காவல்மரம் முதலியவற்றை அழிததுப் பாசறைக்
கண்ணே முழங்கின (பதி. 1:4-8). இமையவரம்பன்
நெடுஞ்சேரலாதன் வயிரியர், கணணுளர் என்ற
இருவகைக் கூத்தர்க்குக் குதிரைகளையும் களிறு
களையும் தேர்களையும் தனக்கெனப் பாது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k5h37v9o2hh0twjxp0mf3prrqgnhbm3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/326</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668692</id>
    <revision>
      <id>1987139</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:51:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987139</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9854" sha1="r2pm4hl2g6b8zo2dd0tqnzhq971ntax" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கானம்
318
கானம்
3-5). பீலி சூட்டிய பிறங்கு நிலை நடுகல் முன்
ஊனறிய வேலும் சார்த்திய கேடகமும் அமைந்த
அஞ்சத்தக்க கானம் பகைவர் போர்முனை போல்
தோன்றும் (அகம். 191:11-13). நிறைசூல் கொண்ட
மேகங்கள் கார் காலத்தைத் தந்து மழை தப்பாது
பெய்தலால், கானம் அழகு பெற்றது (அகம்.134:
1,2). பெரிய யானைகளை உடைய ஆய்வள்ளலின்
கானத்தில் தலையாறு என்னுமிடத்துள்ள மலை
யின் மூங்கில் போன்ற தோளினள் தலைவி (அகம்.
152:14,11-83), அச்சம் தோன்றும் கானத்தின்கண்
வன்கணாடவர் அம்பெய்திக் கொன்ற வம்பலரின்
தசையை உண்ணப் பருந்தின் சேவல் தன் சுற்
றத்தை அழைக்கும் (அகம். 181:2-7). மிக்க மழை
பொழிந்தமையால் இன வண்டு ஆரவாரம் செய்ய
முல்லை, காந்தள் முதலிய பூக்கள் மலரக் கானம்
மலர் மணம் கமழ்ந்தது (அகம்.164:4-7). கானத்தி
லுள்ள சூல் கொண்ட பெடை மயில் பாகற்
கொடியின சிவந்த பழத்தை விரும்பி அயிர்யாற்று
அடைகரையில் ஊது கொம்பென ஒலிக்கும் (அகம்.
177:9-11). செல்லுதற்கரிய கானத்தைக் கடக்கத்
துணியாமல் தலைவன் நெஞ்சம் தடுமாறியது
(அகம். 181:1-3). தலைவன் வண்டுகள் ஒலிக்கும்
மலர்களையுடைய கானம் பிற்பட அருந்தொழில்
முடித்த செம்மல் உள்ளத்துடன் மனைவந்து சேர்ந்
தான் (அகம். 184:5,63. யாமரங்களையுடைய வேனில்
வெப்பம் வாய்ந்த மலையை யடுத்த கானம் காய்ந்
தது (அகம்.187:15,16). பழங்களைக் கொண்ட பலா
மரம் செறிந்த கானம் வெதும்ப, மேகம் வானிடத்
திலிருந்து நீங்க வேனில் நீடியது (அகம்.189:1,8).
கடல போன்ற விரிந்த கானத்தில் மாலைப் போழ்
தில் கலைமான் தன் இனத்தை ஆண்குரல்
தோன்ற அழைக்கும் (அகம். 199:11-13), தன் பிண
வுக்காக இரைவேட்டெழுந்த ஆண் புலி அகன்ற
இடத்தையுடைய கானத்தில் காட்டுப் பசு அலற
அதன ஏற்றினை வலப் பக்கம் வீழக் கொன்று
பாறை சிவப்ப அதன்மேல் இழுத்தேகும்
(அகம். 238:2-9). 'உலர்ந்த வெள்ளெலும்பு ஒட்ட
கத்தின் பசியைப் போக்குதற்கு இடனான கவர்த்த
வழிகளையுடைய கானத்தைக் கடந்து நீ செல்க;
தலைவி தனித்திருக்க யான் வாரேன்' எனப்
பொருள் கடைக்கூட்டிய தன் நெஞ்சிற்குத் தலை
வன் கூறினான் (அகம். 345:17-21) அரிய கானத்தில்
ஆண கரடி இருப்பையின் வெள்ளிய பூவை வெறுத்
தால் செம்மண புற்றின் உச்சியைப் பெயர்க்கும்
(அகம். 847:4-7). 1மழவர் பல பூக்களையுடைய கானத்
தில நிழலில தங்கி இளைய பசுவினைக் கொன்று
தினபர் (அகம். 249:11-13), மழை பெய்ததால் மரங்
கள் தளிரீன்று தழைத்தன; பொழிலின்கண் நறு
மலர்கள் புனையப்பட்டன போலத் தோன்றித்
தேன்படச் செறிந்ததனால் கானமும் மிகவும்
நல்லன ஆயின (அகம். 259:4-8). கானத்தில்
இளவேனிற் பருவத்தில் பாதிரியின் ஒளி பொருந்
திய மலர்கள் பூத்திருக்கும் (அகம்.281:1,2).
இன்னாமையுடைய கானத்தின்கண் இருப்பை
மரத்தின் துளையுடைய வெள்ளிய பூக்களைக்
கரடிக் குட்டிகளின் பெரிய கூட்டம் கவர்ந்துண்
ணும் (அகம்.275:11-14). மழை பெய்து புல் குருத்து
விடும் நல்ல நெடிய கானத்தில் செந்நிறம் ஊட்டிய
பஞ்சின் பிதிர் பரவியது போலச் செந்நிறமுடைய
தம்பலப்பூச்சிகள் அழகுறுத்தும் (அகம். 283:12-15).
மேகம் பெயலாகிய வளத்தை மறைப்பக் கானம்
காய்ந்து இமைகள் இல்லாதொழிய ஏறுடை
ஆனிரை பசியால் வருந்தின (அகம்.291:1-3).
கற்களையுடைய நெறிகளைக் கொண்ட கானத்தில்
வேங்கையை வென்ற மலைபோன்ற யானை
வருந்தித் தன் கொம்பில் பெரிய கையை அணைத்
துக்கொண்டு ஒரு பக்கத்தே தன்பிடியோடு வதியும்
(அகம். 295:4-8). தலைவன் பொருளீட்டப் புல்லி
என்பானது குன்றத்தைச் சார்ந்த செல்லற்கரிய
கானம் கடந்து சென்றான் (அகம். 395:13,14).
அச்சம் தரும் கானத்தில் சிறுகுடி மறவரின். ஏறு
கோட் பறையொலி கேட்டு ஆண் பருந்து தன்
பெரிய சிறகினை எழுப்பிப் பறந்தேகும் (அகம்.
397:17-19). நீலமணிபோன்று நீர் பொதிந்த சூல்
கொண்டு வானம் அதிர இடித்துப் பெய்த நீரி
னால் நிலம் தட்பமுற்றுக் கானம் தழைத்தது
(அகம். 314:1-3). கானத்திலுள்ள விலங்குகள் செல்
லும் நெறியில் யானைகளும் இயங்கும் (அகம்.
418:1), வென்வேற் சேரனது கொல்லிமலை
அகலிருங் கானத்தே உள்ளது (அகம். 338:13,14).
கண் பொரியும் கவர்த்த நெறிகளையுடைய கானத்
தில் வலிய பாறையிலுள்ள உமணர் சகடத்தின்
உருளையைச் சிதைத்த நடுகல்லில் கூரிய உளியால்
இயற்றப் பெற்ற கீற்றுக்கள் மறைந்த எழுத்துக்கள்
அவ்வழியில் செல்லும் புதியவர்க்கு
பொருளினவாகப் பிறழ்ந்து காணப்படும்; அங்
குளள யாமர நிழலில் வெயில் களைப்பு நீங்கக்
கழுதை மீதுள்ள சுமையை இறக்கி வழிப்போக்கர்
தங்கிச் செல்வர் (அகம். 343: 4-14). மரங்கள்
அடர்ந்த கானத்தில் மயில் கூட்டம் ஆடும் (அகம்.
344:6). புற்கள் சாய்ந்து கிடக்கும் சிறு நெறி
மிக்க பெருங்கானததில் தன் பிணவுக்காக
யானையை வலப்பக்கத்தே வீழக் கொன்ற புலி மூரி
நிமிர்ந்து புரளும்; அங்குக் களிற்றினம்
வேறு
நட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r2pm4hl2g6b8zo2dd0tqnzhq971ntax</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/221</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668693</id>
    <revision>
      <id>1987140</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:52:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987140</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9911" sha1="46li5w1qcwqz05qv5ucqzavvbhqr2yy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கனிறு
213
காவாது மிகுதியாக வழங்கினான் (பதி. 20:15,16).
களிறு பட்டம் முதலிய அணிகளாற் பொலிவு
பெற்றது (பதி-22:18). முத்தைக் கொண்டமருப்பினை
யுடைய இளங்களிறுகள் பிளிறின (பதி. 32:3). களங்
காய்க்கண்ணி நார்முடிச்சேரல் திருந்திய மணி
யைப் பக்கத்திலே கொண்ட துடியை யொத்த
வலிய தாளையுடைய களிற்றைப் பகைவரது
கடிமரத்தில் கட்டினான் (பதி. 33:2,3).
இளையர் கடவுளை வாழ்த்தும் ஒலியினை மறப்
புலிக் கூட்டத்தின் குரலாகக் கருதிய வயக்களிறு
மலையில் எழுந்த சுடர் வீ வேங்கைக் கிளையை
வளைத்துப் பிளந்து தனது தலையிலே பொலிவு
பெறச் சூடிப் படைமறவர் தண்டேந்திப் போரெ
திர்ந்து ஆர்த்தாற் போன்று சுரபுன்னை நெருங்
கிய சாட்டகம் எதிரொலிக்கப் பிளிறும் (பதி. 41:
6-13), செங்குட்டுவன் விளங்குகின்ற நிலையினை
யுடைய உயர்ந்த கொம்புகளைக் கொண்ட களிறு
ஊர்ந்து வந்தான் (பதி. 42:18). பகைப்புலத்தே
கொள்ளும் கொள்ளையை யுடைய படைமறவர்
கொல்களிறுகளைப் பெற்றனர் (பதி. 43:25). கடல்
பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் மோகூர் மன்னனை
வென்று அவன் காவன்மரமான வேம்பினைத்
தடிந்து அதனை முரசு செய்யச் சிறு துண்டு
களாக்கி வண்டியிலேற்றிக் களிறுகளை அதனை
ஈர்க்கும் பகடுகளாகப் பூட்டிச் செலுத்தினான்
(பதி, 44:14-17). மறவர் களிறுகளைக் குத்தி
வளைந்த வடுக்களைப் பெற்ற வேலை உடையவர்
(பதி. 45:4,5). குட்டுவன் பகைவரை அடுதோறும்
பரிசிலர் களிறுகளைப் பெற்றனர் (பதி. 47:1,2).
கடல் பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவனின் படையி
லுள்ள களிறுகள் பரந்து இயன்றன (பதி. 49:4).
கொல்லுகின்ற களிறாகிய உலாவுதலை யுடைய
அலைகள் தம்மில் மாறுபட்டுப் புடைபெயர்ந்தன
எனப் படையிலுள்ள யானை அலையாக உருவகஞ்
செய்யப்படுகிறது (பதி. 50:8). கடலின் மேல் மிதந்து
செல்லும் கப்பல்கள் திசையில் திரிவது போலக்
கொடிகள் அசையும் நிலையுடைய கொல்களிறுகள
செறிந்து திரிந்தன (பதி, 52:2-4). தேனீக்கள்
பரவிய மதத்தால் குத்துக் கோலைக் கடந்து.
வேங்கை மலரை வென்ற புள்ளிகள் விளங்கப்
பெற்ற நுதலினிடத்தே ஏந்திய கையைச் சுருட்டி,
அங்குசத்தைக் கடந்து, வெல்கொடி அசையச்
செல்லும் சேரனின் களிறுகள் பகைவரது மதிற்
கதவினைக் காணின் தாங்கலாற்றாது சென்று
குத்துதலைச் செய்யும் (பதி. 83:16-21). புலால்
நாற்றம் வீசும் பாசறை ஒள்வாளால் வெட்டப்
பட்ட வன்மையையுடைய களிறுகளை உடையது
கவிறு
(பதி.61:14,15).ஓடை, பொன்னரிமாலை முதலிய
இழையணித்து எழுதரும் பல்களிற்றுத் தொகுதி
பகைவர் மதிலை வளைக்கும் (பதி. 62:1-4), செல்வக்
கடுங்கோ அந்தணர்க்கு அருங்கலன்களை நீர்
வார்த்துக் கொடுத்தலான் அந்நீர் ஒழுகிக் கருஞ்
சேறு உண்டான மணல் முற்றத்தி னிடத்தே
களிறுகள் தாம் நிற்றலை வெறுத்தன (பதி. 64:5-7).
வாழியாதன் பகைவரை அழித்து அவர் போர்க்
களத்தில் திறையாகத் தந்த களிறுகளை இர
வலர்க்கு அளித்தான் (பதி. 66:4-9). பல களிறாகிய
இனத்தின் வரிசை போரை விரும்பித் தம் இருப்
பிடத்தை விட்டுத் திரிந்தது (பதி. 67:7). போர்க்
களத்தே களிறுகளைச் செலுத்திய தாளையுடைய
வயவர் பெரும் எனச் செல்வக் கடுங்கோ
வாழியாதன் விளிக்கப் பெறுகிறான் (பதி. 10:1,11).
பெருஞ்சேரலிரும்பொறை இரும்புலியைக் கொன்று
பெருங்களிற்றை வீழ்த்தும் சிங்கத்தைப் போன்ற
வன் (பதி. 75:1,2). பெருஞ்சேரலிரும்பொறை களிறு
களையுடைய பெரிய போர் சிதையுமாறு வேலை
யுயர்த்து ஒளிறுவாள் மன்னரது ஒன்று கூடிய
நிலையை அழித்தவன் (பதி. 76:1,2). களிறுகள்
பாசறை யெல்லையில் பரந்து இயங்கின (பதி. 81:6).
கொல்களிறு செறிந்த கிடுகுத் தொகுதியோடு
நெடுந்தேரில் நுடங்கும் கொடிகள் பொலிவுபெறச்
செல்லும் சேரனின் செலவு காண்பார்க்கு இன்பம்
தரும் (பதி. 83:3-5). நீண்ட மேகத்தின் முழக்கத்
தைப் போல மழகளிறு வன்மைமிக்குத் தன்காற்
கீழ் அகப்படுத்திய இளைய மூங்கிலின் கிளை
யாகிய முளைபோலச் சேரனை உடன்ற பகைவர்
உய்யார் (பதி.84:11-13). போர்க்களத்தில், இடி
வீழ்த்திய மலை போலக் களிறுகள் கொலையுண்டு
நிலத்தில் வீழப் போர்புரிந்தவன் இளஞ்சேரலிரும்
பொறை (பதி.84:18,19). உலாவுதலையுடைய களிற்
றிடத்தே வெல்கொடி அசையும் (பதி. 88:17). ஒளிறு
வாள் வயவேந்தர் இளஞ்சேரலிரும்பொறைக்குக்
களிறுகளோடு அணிகலனகளைத் திறையாகக்
கொடுத்தனர் (பதி. 90:5, 7). சேரனின் நகைசால்
இருக்கை இரவலர்க்குக் களிற்றையும் குதிரையை
யும் தேரோடு சுரந்து நன்கலம் ஈயும் தன்மையது
(பதி.தி. 4:2,3). பழமுதிர் சோலையில் இழிதரும்
அருவி பெருங்களிற்றின் முத்தையுடையவெள்ளிய
கோடுகளைத் தழுவி விரையும் (முரு. 304,305,316,
817). கானம் களிறு உலாவும் வழியையுடையது
(பொரு.48). ஆளிநன்மானினது குருளை முலை
யுண்டலைக் கைவிடாத இளம்பருவத்தில், இரை
யைக் கோடற்குக் காரணமான முதல் வேட்டை
யில் களிற்றைக் கொன்றது போல் கரிகாலன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>46li5w1qcwqz05qv5ucqzavvbhqr2yy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/327</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668694</id>
    <revision>
      <id>1987141</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:52:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987141</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10039" sha1="75ghp4irao8k2lsqyvu3teiyflnrn9t" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கானம்
மாடாது (அகம். 357:4-7). நடுகற் பொருந்தி இரை
விரும்பிக் கிடந்த மல்லி ஒலித்தால் நெற்றிப்
பட்டம் அணிந்த யானையிற் செல்லும் உயர்ந்
தோராயினும் மேற்செவ்வாது மீளும்படியான
கானத்திடத்தே தலைவன் சென்றான் (அகம்.387:
15-20). கானத்தில் தன்னால் விரும்பப்படும் பெண்
யானையை இழந்த களிறு உண்ணும் தழையை
மறுத்து வாடியது (அகம். 392:2-3). தலைவனின்
மலை நாட்டினின்றும் வரும் யாற்றைப் பார்த்து
எம் தந்தையின் பல பூக்களையுடைய கானத்தில்
தங்கி இற்றைப் பொழுது இவ்விடத்தே சேர்ந்
திருந்து செல்லின், நின் செயல் ஏதேனும் கெடு
வது உண்டோ' எனத் தலைவி கேட்டாள் (அகம்.
398:39-21). மயிர்ச் சாந்தினைக் கொண்டு இருண்டு
இமைய மலையிலுள்ள கானம் போல மணம்
மிக்க கூந்தலையுடையவள் தலைவி (அகம். 399:1-3).
பொய்யாத தலைவர் தாம் குறித்த கார்ப்பருவத்து
வாராமையின் புதுப்பூங்கொன்றை மரங்களைக்
கொண்ட கானம், இதுகார்ப் பருவமென்று மலர்
களால் தெரிவிப்பினும் யான் தெளியேன் எனத்
தலைவி கூறினாள் (குறு. 21:3-5). இறந்த வழிப்
போக்கரைத் தழையால் மூடிய பதுக்கை
யானைக்கு நிழலாதற் கிடனான அரிய கானம்
கடந்து சென்ற நம் தலைவரை எண்ணி என்
தோள்கள் மெலிந்தன என்று தலைவி தோழியிடம்
கூறினாள் (குறு. 77:3-6). பெண்புறா கள்ளியின்
கிளையில் இருந்து தனிமைத் துன்பம் மிகச் சேவ
லைக் கூவும் கடத்தற்கரிய கானத்தைக் கடந்து
நெடுந்தொலைவில் தங்கும் வன்மையுடைய தலை
வர் அவ்வன்மையை எவ்வாறு அறிந்தாரோ
எனப் பிரிவாற்றாது வருந்தும் தலைவி தோழி
யிடம் கூறினாள் (குறு. 154:3-8). தலைவன் மிக்க
ஆரவாரத்தை யுடைய கானத்தில் கடமாவை
அலைத்ததால் பகற்பொழுது மங்கியது (குறு. 179:
1,2). மழை பெய்யுமுன் பொலிவற்றிருந்த காயா
மழை பெய்த பின் மயிலின் கழுத்தைப் போலப்
பொலிவுடன மலர்ந்து தோன்றும் புன்புல வைப்
பினைக் கொண்ட கானத்தில் பிணையின் நீங்கிய
இரலை மானைத் தலைவர் காண்பரோ எனத்
தலைவி தோழியை வினவினாள் (குறு. 183:3-7).
மலையனது கானத்தில் வளர்ந்த சந்தனம் மணக்
கின்ற மார்பினை உடையவன் தலைவன் (குறு. 198:
'6,7). ஓரியின் கானத்தைத் தீண்டி வீசும் காற்றுப்
போலக் கமழும் நெறிபடு கூந்தலை யுடையவள்
தலைவி (குறு. 199:3-5), நள்ளியின கானத்தில்
வாழ்ந்த கோவலரின் பசுக்கள் பயந்த நெய் சிறப்
பானது (குறு. 210:1,2). மயிலினம் அகவும் மரங்கள்
319
கானம்
செறிந்த கானத்தில் வெள்ளை முகத்தை உடைய
கருங்குரங்கு தன் குட்டிகளுடன குளிரால் நடுங்கப்
பெருமழை பொழிந்தது (குறு. 249:1-3). அறுகம்
புல்லைப் பிணையுடன் உண்ட கலைமான் துளளும்
கானம் பிற்படும்படி தலைவன் பொருளீட்டச் சென்
றான் (குறு.256:1-4). அகன்ற இடத்தையுடைய கா
எத்தில் தன் இனத்தைப் பிரிந்த பெண்மான் காணு
மாறு கொடிச்சியின் தமையனமார் ஆண்மானை
அம்பெய்து கொன்றனர் (குறு. 272:3-6), பொன்
னாலும் மணியாலும் இயன்ற அணிகளை அணிந்த
தலைவியின் மார்பை நினைந்து செனறால், உகாஅ
மரக்கிளையிலேறி வழிப்போக்கரை எதிர்பார்க்கும்
வன்கண் ஆடவர்தம் நீர் வேட்கையை நார்மென்று
தணிக்கும் இன்னாத கானமும் இனியவாகும் என்று
பொருள்வயிற் பிரியக் கருதிய தலைவன் தன் நெஞ்
சிற்குக் கூறினான் (குறு. 274). தலையிற் பூச்சூடித்
தலைவர் மலைகளோடு கூடிய கானத்தைக் கடந்து
சென்றனரோ எனத் தோழியிடம் தலைவி வருந்தி
வினவினாள (குறு. 281:4-6). தலைவி மலையனது
முள்ளூர்க் கானத்தின் நறுமணம் போன்ற மணம
கமழ வந்து நள்ளிரவில் நம்மோடு ஒத்தவளாயி
னாள் எனத் தலைவன் தன் நெஞ்சிறகுக் கூறி
னான் (குறு. 318:2-4). ஆண்மான் மடப்பிணையைத்
தழுவி மயக்கம் மிக்குக் கானத்தில் பொருநதிய
புதலில் மறைந்து ஒடுங்கியது (குறு. 319:1,2), காட்
டுப்பசுவின் கன்று, வேட்டுவர் எடுப்ப அஞ்சித் தன
இனத்தினின்றும் பிரிந்து சென்று கானத்திலுள்ள
சிற்றூரில் அகப்பட்டது (குறு. 382:1-3). கானத்தில்
வளர்த்த இருப்பையின் வேனிற்காலத்து மலர்ந்த
வெள்ளிய பூக்கள் காற்று அலைக்க உதிர்நது வழி
மறையப் பரவின (குறு. 329:1-3). மூங்கில் வற்றிய
நீரில்லாத அரிய வழியில் வழிப்போக்கரைக்
கொள்ளையடித் துண்ணும் கடுங்கண் யானை
யுடைய கானத்தைக் கடந்து தலைவர் செலவாரோ
எனத் தோழி தலைவியைக் கேட்டாள் (ரூறு. 331:
1-5). கான வழியிலுள்ள வாகை நறுமலர் மயிலின்
உச்சிக் கொண்டை போலத் தோனறும் (குறு. 341:
(த-4). தலைவர் பிரிந்து செலவாராயின், கானத்தில்
யானையின் கோட்டிடை முல்லைக் கொம்பிலிருந்து
உதிரும் மலர்போல நின் கண்ணீர்த் துளி விழுந்து
பூணக வன முலையை நனைத்தலையும் காணாரோ
எனத் தோழி தலைவியை வினவினாள் (குறு. 348).
மலையுடைக்கானத்தில் கணந்துட் பறவைகள் ஊறு
விளைக்கும் வேட்டுவ மக்களுண்மையை வழிப்
போவார்க்கு அறிவுறுத்தி அவர்தம் போக்கைத
தடுத்து மீளச் செய்யும் (குறு. 350:5-7). 'வாகையின்
நெற்று ஆரவாரிக்க மேல்காற்று அலைக்கும் கானத&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>75ghp4irao8k2lsqyvu3teiyflnrn9t</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/222</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668695</id>
    <revision>
      <id>1987142</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:52:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987142</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9898" sha1="56hwi92sacba4jtvn8b3kqykjpbipfx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களிறு
214
இளமையில் இருபெரு வேந்தரை வென்றான்
(பொரு. 139-148). நலலியக் கோடன் களிறுகளைச்
செலுத்துவதனால் உண்டாகிய தழும்பு கிடந்த
கழல் கிடந்து அசையும் பிறக்கிடாத அடியினை
யுடையவன் (சிறு. 183). தொண்டைமான் இளந்
திரையனிடமிருந்து பரிசிற் பெற்று மீளும் பாணன்
'புரவியொடு வயக்களிற்றையும் முகந்து கொண்டு
அவன் ஊரினின்றும் வருதும்' எனப் பரிசிற்
பெறாத பாணனிடம் கூறினான் (பெரு.27,28).
திரிகை மரம் களிற்றினது காலைப் போன்று
காணப்படும் (பெரு. 187). காந்தளையுடைய அழகிய
பக்கமலையில் களிறு கிடந்தாற் போலப் பாம்
பணையாகிய புடுக்கையிவே துயில் கொண்டவர்
(திருமால்) (பெரு.371-373). கந்தினால் சினத்தை
யடக்கிய களிறுகளும் நெடுங்கை யானைகளும்
தின்னும் நெய்ம்மிதி கவளங்களைப் பரிக்கோற்
காரர் நெகிழ்ந்த சமயம் பார்த்துக் கடுஞ்சூல்மந்தி
கவரும் (பெரு. 393-395), செந்தீப் பேணிய முனிவர்
வெள்ளிய கோட்டினையுடைய களிறுகள் முறித்துக்
கொணர்ந்த விறகாலே வேள்வியைச் செய்வர்
(பெரு.498,489). பொலிவு பெற்ற உலகத்தைத்
தாங்குமாறு உயர்ந்த நிலையையுடைய வலிமிக்க
களிறுகள் (திசையானைகள்) தமது பொறை நீங்கி
வருத்தமற்று மேம்படுமாறு உலகாண்ட உயர்ந்
தோர் குடியில் தோன்றியவன் தலையாலங்கானத்
துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் (மது. 13-15,23).
பேய்மகளிர், பிணங்களைக் கொண்ட கொம்பு
களையுடையனவாய்ப் பட்ட களிற்றுத் திரளின்
நிணத்தைத் தின்றனர் (மது. 24,35), தலையாலங்
கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன தடாரிப்
பொருநர்க்கு, அச்சம் பொருந்திய பெரிய தலை
மையையுடைய கன்றும் பிடியுமென்னும் இரண்டு
பெயரையுடைய பெரிய திரளுடனே விளங்குகின்ற
கொம்பினை யுடைய களிறுகளை வழங்கினான்
(மது.99-102). கழுநீர்ப் பொலிந்த பொய்கை
யில் களிறு நினறால் மறையும்படி செருத்
தியோடு சண்பங்கோரை நெருங்கி வளர்ந்திருந்
தன (மது. 171,172). நெடுஞ்செழியன் முழங்குகின்ற
ஓசையையும் பெருமையை யுடைய கால்களையும்
உயர்ந்த கொம்புகளையும் கடுஞ்சினத்தையும்
உடைய களிறுகளைப் பரப்பிப் பெருந்தானை
யுடன பகையிடம் சென்று கணை சிதறி வென்று
நாடழிய மதிலைக் கைப்பற்றினான் (மது. 177,187).
மன்னர் பாணர் மகிழும்படி களிறுகள் பலவற்
றையும் கொடுத்தனர் (மது.219,234). மூங்கில்
வளர்ந்த மலைப்பக்கத்தில் களிற்றுத்திரள் நடுங்கு
மாறு உருமேறு ஒலித்தது (மது. 242,243). களிறுகள்
களிறு
நின்றால் அவற்றையும் மறைக்கும்படி விளைந்த
கதிரையுடையது கழனி (மது. 247). மாயோன்
பிறந்த ஓண நன்னாளில் மறவர், தோட்டி வெட்
டின வடு அழுந்தின முகத்தை யுடையவாய்ப்
போர்யானை பலகாலமெடுத்தவால் தழும்பிருந்த
போரைத் தாங்கும் பெரிய கையினையுடைய கடுங்
களிறுகளை ஒன்றனோடு ஒன்று போரிடுமாறு
செலுத்துவர் (மது. 591-597). ஊர்காப்பாளர் வயக்
களிற்றை இரையாகப் பார்க்கும் வயப்புலி போலக்
கள்வர் ஒதுங்கியிருக்கின்ற இடத்தை ஒற்றி அறிவர்
(மது. 642-647). பரிக்கோற்காரர் கடுங்களிற்றிற்குக்
கவளம் ஊட்டினர் (மது. 658,659). பிடியொடு
கூடின பெருங்களிறு முழங்கியது (மது. 676). தலை
யாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன்
இருங்கிளை ஓம்பும் இரவலர்க்கெல்லாம் கொடுஞ்
சியையுடைய நெடுந்தேர்களைக் களிற்றோடும் நல்
கினான் (மது. 751,752). பெருஞ்செய் ஆடவர்
ஓடை பொலிந்த வினைநவில் யானையினுடைய
தடக்கை அற்று நிலத்தே புரளும்படி களிற்றைக்
கொனறனர் (நெடு.169-171). ஓடை பொலிந்த மழ
களிற்றானாகிய தலைவன் தலைவியின் தோண
லத்தை நச்சாது பகையோடு பாசறையின்கண்
இருந்தான் (நெடு. வெ ). தலைவன் தலைவியிடத்து
மொய்த்த வணடினத்தைப் பூங்கொம்பால் தன்
னைச் செலுத்துகின்ற பரிக்கோலைக் கைகடந்த
மதக்களிறு போல வெற்றியுண்டாக ஓட்டினான்
(குறி. 148-180). தலைவன் இராக்காலததே வரு
கின்ற குழுமலை விடரகம் களிறு முதலியவற்றால்
இடும்பைதரும் தன்மையுடையது எனத் தலைவி
கலுழ்ந்தாள் (குறி. 251-261). பட்டினத்தின் அட்
டிற் சாலையில் சோறு வடித்த கொழுங்கஞ்சி யாறு
போலப் பரந்து, ஏறுகள் பொரச் சேறாகி. தேரோ
டத் துகள் பொருந்தி, வெண்கோயிலின் ஓவியம்
புழுதியை மேலே பூசிக்கொண்ட களிற்றைப் போல
மாசு படிந்தது (பட். 43-50), புகாரின் துறையி
டத்து அசைகின்ற நாவாய், அசையாத கம்பத்
தினை அசைக்கும் களிற்றைப் போன்றது
(பட். 172-174). வேல் களிற்றைக் குத்தினாற்
போன்று வாழையினது ஊழ்மலர் ஒழிந்த முகை
துறுகல்லைப் பொருந்தியது (மலை. 129-131).
இருள் செறிந்த காவற்காடு வலிய களிறுகளை
விழுங்கும் முதலைகள் உறையும் ஆழமான
நீர் நிலைகளை உடையது (மலை. 211-218),
வலிமிகுகின்ற சினமுடைய களிற்றினது வலி
யைக் கெடுத்து விழுங்கும் பாம்புகள் காட்டின்
கண்ணே பெருமரங்கள் வீழ்ந்து கிடப்பதைப்
போல் வீழ்ந்து கிடக்கும் (மலை. 259-261). களிறுகள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>56hwi92sacba4jtvn8b3kqykjpbipfx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/328</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668696</id>
    <revision>
      <id>1987143</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:52:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987143</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10205" sha1="nudugnyx0fvwnagnymekw3s4vsu2ust" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காலம்
தில் நாம் செல்வோமாக எனத் தோழி தலை விக்கு உடன் போக்கு உணர்த்தினாள் (குறு. 389). உலர்ந்த மரக்கிளைகளை முரிக்கும் வன்மையின்றி யானை தன் கையை மடித்து வருந்தும் கானமும் தலைவனொடு வரின் தலைவிக்கு இனியவாம் எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (குறு. 388:5-7). வல்வில் ஓரியின் மணமிக்க கானத்தில் குமிழ மரத் திலிருந்து கீழே உதிர்ந்த கனிகள் ஆங்குக் குதித்து விளையாட்டயர்கின்ற இளமானுக்கு உணவாகும் (தற்.5:7-9). யாம் செல்லும் நெறியிலுள்ள கான மெல்லாம் மாமரத்தின் அரும்பைக் கோதி மகிழும் குயில் கூவி விளையாடும் நறுந்தண் பொழிலை உடையன எனத் தலைவன் தன்னுடன் வந்த தலை வியிடம் கூறினான் (நற். 9:10-12). விடியற்காலத்து மழை பெய்த மலையினின்று கடலின் அலைபோல இழிகின்ற அருவி கானத்திடத்துச் செல்லும் (நற். 17:1 3). வானம் மிகவும் மழை பொழிந்தமையால். கற்கள் நிரமபிய கானத்தில் இலைச்சருகுகளுடன் பூங்கொத்துக்களையும் அடித்துக்கொண்டு ஓடும் யாற்றுநீர் தலைவிக்கு மருந்துமாகும் (நற்.53:6-8). குன்றங்களை இடைஇடையே கொண்ட கானத்தில் மடப்பிடியின் பசியைப் போக்கக் களிறு தொலைத்த ஓமை மரம் அருஞ்சுரம் செல்வோர்க்குத் தங்குநிழல் தந்துதவும் (நற்.137:6-9), கானம் கம்மென்று ஒலி யடங்குவதாயிற்று (நற். 184:1). கானம் முழுவதை யும் தீ எரிப்ப அதனிடை உள்ள மரங்களெல்லாம் அழிந்த நிழலில்லாத கொடிய சுரத்தின்கண் தலை வர் சென்றார் (நற். 177:1-3). கானம் முழுதும் வெப்பமடைந்த வறன் மிக்க கற்சுரத்தில் ஊற்றுக் குழியிலுள்ள நீரை அறமுகந்து கொண்ட களிற்றி யானை தன் பிடியை நோககி ஓடும் (நற்.186:1-4). பெருமலைப்பக்கத்தில் உள்ள கானத்தில் ஆளி என் னும் விலங்கு, புலியால் கொல்லப்பட்ட களிற்றி யானையை இரையாக இழுத்துச்செல்லும் (நற்.205: 1-8). கோடை தெறுதலால் பட்டுப்போன கானத் தில் மழை பருவம் செய்தமையின் மலர்ந்த பிடவம் பூவணிந்த கூந்தலையுடைய மகளிர் கூட்டம் போன் றிருந்தது (நற். 838:1-5). கானத்திலுள்ள பள்ள மான இடத்தில் கணிச்சியால் ஆயர் குழித்த நீரை யானைக் கூட்டம் சென்று உணணும் (நற். 240:6-9), களாவின மணம் கமழப் பிடலம் மலர மேகம் மழை பொழிந்த போது மடப்பிணையைத் தழுவிய இரலை வேலமரத்தின் வரிநிழலில் தங்குதறகிட னானது கானம் (தற். 158:6-10). சந்தன மரக்கிளை யில் பின்னிக் கிடந்த தமாலக் கொடியைத் தேன் எடுக்கும் வேடர் அறுத்துக் கொண்டு செல்லும் புது வருவாய் மிக்கது கானம் (நற். 392:1-4), களிறு
320
கானம்
உதைத்தலால் எழுந்த நீறு வேல மரம் உள்ள பழைய வழியை மறைக்கும் நடமாட்டமற்றது கானம் (நற். 302:7-10). தலைவன் தலைவியைக் காணுதற்காக அவள் வரும் கானத்திற்குப் பல நாள் சென்றான் (நற். 326:7,8). மேகம் முதற்பெய வைத் தொடங்கிய அணிமிகு கானத்தின் புறத்தே சிவந்த இந்திரகோபம் பரந்து கிடந்தன (நற். 262: 3-5). மரங்கள் நெருங்கிய இடமகன்ற கானத்தின் கண் ஞெமையின் மீதிருந்த பேராந்தை பொற் கொல்லன் தொழில் செய்வதின் எழுகின்ற ஒலி போல அலறும் (தற். 394:1,3). புலியின் ஏற்றை நெடிய புதரையுடைய கானத்தில் பிடியானை ஈன்ற கன்றினைக் கொள்ளுதற்குப் பலாமர நிழலில் பதுங் கிக் கிடக்கும் (ஐங். 216:1-4). தலைவனின் வள்ளிக் கொடி படர்ந்த அழகிய கானத்தில் மயில்கள் மகிழ்ந்தாடும் (ஐன். 350:2,3), மலைகளையும் பொலி வற்ற ஓமை மரங்களையும் புலிகள் திரிகின்ற கொடிய நெறிகளையும் உடையது கானம் (ஐங்.316:2-5). காதலர் ஞாயிற்றின் கதிர் சுட்டெரித்த பாழ்நிலத் தையுடைய மரங்கள் கரிந்து வீழும் கொடிய கானத்தைக் கடந்து போயினரோ எனத் தலைமகள் வருந்தினாள் (ஐங். 319:1-8). நிலம் காயும் கானத் தில் பருந்தின் பேடை வற்றிய தலையை யுடைய ஓமை மரத்திலிருந்து தனிமை வருத்தத்துடன் தன் சேவலை அழைக்கும் (ஐங். 321:1-3). மலை பொருந் திய கானத்தில் வாழும் பண்பு இல்லாத விலங்கினங் கள் காதலியைப் பிரிதல் கொடிது; செல்லற்க எனக் கூறித் தலைவன் செல்லுதலைத் தடுக்காமையால் அவற்றை அறனில எனத் தலைவி கூறினாள் (ஐங். 332:2-5), கானம் யானைகள் திரியும் கவர்த்த வழி களை யுடையது (ஐங். 355:4,5). குரவம் மலர்ந்தமை யாலும் மரவம் பூத்தமையாலும் கானம் அழகுற் றது (ஐங்.357:1,2). கானத்தில பொலிவற்ற முது குடைய (மயில) பேடை தன் சேவலை அழைத்துக் கூடி இன்புறும் பொருட்டு வேந்தனுடைய இசைக் கருவியாளர் போன்று ஒலிக்கும் (ஐங், 425:1,3). காதலர் சென்ற நெறி நீர்நிலைகள் நிரமபும்படி மேகம் மழை பொழியும் கார்ப்பருவத்து மழையை எதிர்கொள்ளும் கானமும் உடையது (ஐங். 433). கார்ப்பருவத்தைக் கொண்ட கானம் பிற்படுமாறு தேரைச் செலுத்தித் தலைவியின் மார்பை முயங்கத் தலைவர் விரைவின் வருவர் எனத் தோழி தலைவி யிடம் கூறினாள் (ஐங். 465:1-4). பிடவம் மலரவும் முல்லை அரும்பவும் கார்ப்பருவத்தால் அழகு கொண்ட கானத்தைத் தலைவி சுண்டால் வருந்து வள் என எண்ணிய காதலர் தாம் மேற்கொண்ட போர்ச் செயலுக்கு மேலும் செல்லாது மீண்டு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nudugnyx0fvwnagnymekw3s4vsu2ust</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/223</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668697</id>
    <revision>
      <id>1987144</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:52:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987144</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9805" sha1="5361tmk8e55mttorsa7znpk6hwfc2kt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களிறு
215
தம்மிற் கூடிப் பொருதாற் போன்று ஒன்றி
னோடு ஒன்று பொருந்திய துறுகல்லை யுடையது
கானம் (மலை. 384,385). மலையிடத்துக் குழியில்
அகப்பட்ட கடுங்களிற்றின் வருத்தத்தை நீக்கப
பிடியானை அக்குழியினின்றும் ஏறுதற்குப் படி
யாகப் பெருமரத்தினை முறித்திட்ட ஓசை மலை
முழைக்கண் சென்றொலிக்கும் (அகம். 8:8-18), அருஞ்
சுரத்திலுள்ள யாமரம் பெருங்களிறு உரிஞ்சியதால்
சேற்று மண்ணைப் பொருந்திய அடியினையுடைய
தாயிற்று (அகம். 17: 16, 17). கோவலர் தோண்டிய
ஊறாத உவலைக் கூவலைப் பெருங்களிற்று
இனநிரை தம் வெண்கோடு விரும்பிய கான
வர் தம்மை அகப்படுத்தக் காட்டில் அகழ்நத
குழியெனக கருதித் தூர்க்கும் (அகம். 21:22-26).
வயப்புலி. களிறாகிய இரையைத தெரிதற்
பொருட்டு ஒதுங்கிய பார்வையோடு மறைந்து
இயங்கும் இயல்பினை உடையது (அகம். 22:14,15).
புலி பட்டினி கிடந்து உயிர் வருந்துவதாயினும் தான்
வீழ்த்திய களிறு இடப்பக்கம் வீழின அதனை
உண்ணாத தாழ்வற்ற ஊக்கமுடையது (அகம்.
29:2-4). தலைவியிடமிருந்து சொல்லெதிர் பெறா
னாகிய தலைவன் வருததமுற்றுத் தன் இனத்தினின்
றும் நீங்கும் களிற்றைப் போல் பெயாந்து சென்
றான் (அகம். 32:15,16). ஞாயிற்றின் வெம்மையால்
உழந்த புன்றலை மடப்பிடி மேலே உயர்த்திய தன்
கையும் மறையத் தக்க ஆழந்த வெள்ளத்தில் களிற்
றுடன் படிந்து விளையாடியது (அகம், 43:3,4).
கோடை நீடிய பெருங்குன்றினிடத்து நீரற்ற அருஞ
சுரத்தில் ஓங்கின களிற்றைக் கொன்று மக்கள் நட
மாட்டமற்ற பாலைவழியில் புலி திரியும் (அகம்.
45:3-8). கொற்றச் செழியன் பகைவரது களிறு
களைக் கொண்ட அரிய போரினைச் சிதையக
கொல்லும் ஒளிறுவாள் தானையை உடையவன்
(அகம். 46:1I-13). கானத்தில் வயக்களிற்றன்ன தலை
வன தன் மகளொடு உடன்போக்கு மேவியதை
நினைந்து தாய் இரங்கினாள் (அகம். 55:4-6), செழி
யன் முசிறியை வளைத்துக் களிறுகள் மடியக்
கொன்ற போரில் விழுப்புண்பட்டவர் போலத்
தலைவி பெரிதும் அழிந்து வருநதினாள் (அகம்.
57:14-17), தொழுநை யாற்றின துறையில் ஆயர்
மகளிர் தழையை உடுத்திக கொள்ள மரத்தை
வளைய மிதித்துத் தந்த மால் போலக் களிறு தன்
புன்றலை மடப்பிடி தளிர்களை உண்ணற்கு
யாமரத்தை வளைத்துத் தந்து மதத்தால் நனைந்த
அதன் கன்னத்தில் படியும் வண்டுகளை ஓட்டும்
(அகம்.59:4-9).பொறையன் களிறுகள் மிக்க படை
யினையுடையவன் (அகம்.62:13), அஃதை களிறு
களிறு
களோடு நல்ல அணிகளை நாளோலக்கததில் பரி
சிலர்க்கு வழங்கி மகிழ்வான் (அகம். 76.3,4). கடலன்
பகைவரது ஒளிர்கின்ற வேலினையுடைய போர்க்
களத்தில் களிறுகள் மடிய வென்றான (அகம். 81:
11-13). கல்லா இளையர் உரல போன்ற அடி
யினையுடைய மடப்பிடி காட்டில அலறக களிற்றுக்
கன்றினைப் பிரித்துக கொண்ட உவகையராயக
கலி சிறந்து கடம்பினைப் பிளந்து அதன் வெண்
ணார்க் கயிற்றினால் அக்கன்றினைப் பிணித்துக
கொணர்ந்து நியமம் என்னும் மூதூரில் கள விற்கும்
இல்லத்தின வாயிலிடததே கட்டுவர் (அகம.83 3 1),
சோழர் பருவூர்ப போர்க்களத்தே இருபெரு வேந்
தரும பொருது களத்தில் பட்டொழியுமாறு நல்ல
போரினை வென்ற காலத்து அவரது களிறுகளைக
கவர்ந்த போது ஆரவாரம் எழுந்தது (அகம். 96:
13-17). சிறியவும் பெரியவுமாகிய அளவினையுடைய
குறைங்கள், தலைவியின் தந்தையுடைய போர்க்
களத்துப பாய்ந்து போர செய்தலால் பூண
சிதைந்த கோட்டினையுடையவும பிடிகள் குழ
பெற்றவுமாகிய களிறுகளைப் போலத் நோன்றின்
(அகம். 99:11-14) கொடிச்சி பெருவரை மருங்கில
குறிஞ்சிப்பண் பாட, தான கொண்ட தினைக்கதி
ரையும் கொள்ளாது, நினற நிலையினின்றும் பெய
ராது, துயிலாப் பைங்கண் துயிலவரப பெற்று
மறத்தினை விரும்பிய மழகளிறு உறங்கியது (அகம்.
102:5-9). செழியன போரில் அடுந்தோறும் களி
றாகிய உணவினைப பெறும் பாணன தண்ணுமை
எறிவான (அகம்.106.. 10-13). தம கொம்பினால்
பகையாயவற்றைக் குத்தி உழும் களிறுகளின்
கூட்டம் சோலையில் கூடியது (அகம். 109'4,5), அற
னில வேந்தன் சுரநெறியில் அறியாது வந்தோர
கையிற் பொருள் இல்லையாயினும் அவரைக
கொலலாது விட்டு வந்த பிழைககாகத் தன வெல
ரிடம் பெரிய களிற்றின் மருப்போடு புலியின்
தோலைக் கொண்டு வருமாறு தண்டனை வழங்கு
வான (அகம்.109:10-14). ஞெமை மரத்தின் மீதுள்ள
சிலம்பின்கூடு மேல்காற்றால் அசைய அதனை
மழையென மருண்ட மயக்கத்தினை
யுடைய
இளைத்த களிறுகள் தூக்கிய நீண்ட கைகள கூத்
தரது தூம்பினைப் போலத் தோனறி ஒலிக்கும்
(அகம்.111:8-9). ஈனறணிமை கொண்ட வேடகை
யுடைய பெண்புலி பசிதததென மறப்புலி ஒளி
வீசுகின்ற ஏந்திய கோட்டினையுடைய களிற்றைக்
கொன்று சோலையில் முழங்கியது (அகம. 112.5-7),
சிறுகுளத்தில் தோண்டப்பெற்ற குழியின்கண்
ணுள்ள கலங்கிய நீரால் கனறினை உடைய மடப்
பிடியின மெல்லிய தலையை முதலிற் கழுவி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5361tmk8e55mttorsa7znpk6hwfc2kt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/329</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668698</id>
    <revision>
      <id>1987145</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:52:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987145</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9700" sha1="k86unsfwf1h62we4kp9xt5g7o320t3s" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கானமர் செல்வி
வந்தார் (ஐங்.499:1-4), உறுதிபயக்கும் உண்மை களை இடித்துக்கூறும் நண்பரைப்போல, நீ செல் லும் கானவழிகளே உனக்கு அறிவுரைகளைக் கூறா மல் கூறித்தடுக்கும் எனப் பிரிவு உணர்த்தப்பட்ட தோழி தலைவனுக்குக் கூறினாள் (கலி. 3:20-23), வேனில் வெம்மையால் உழந்து மெலிந்த களிறு கானததில பேய்ததேரை நீரெனக் கருதி ஓடி அலையும் (கவி. 7:1-3). பிடியூட்டிப் பின்னுண்ணும களிறு, மென்சிறகால் பெடை வருத்தம் போக்கும் புறவு, பிணைக்குத் தன நிழலைக் கொடுத்தளிக்கும் கலைமான உடைய கானம் செனற காதவர் என் நலத்தை வாட்டுநர் அல்லர் எனத் தலைவி தோழி யிடம் கூறினாள் (கலி. 11:8-20). ஏற்றையும் அவ் வேற்றை அடக்கிய காதலரையும் பாராட்டிச் சுரும் பினம் ஒலிக்கின்ற கானத்தை நாம் பாடினமாய் (திருமாலை) பரவுவோம் என ஆய்ச்சியர் கூறினர் (கலி. 106:47,48). தலைவன தலைவியைப் பார்த்து, 'அநநாளில் மோர்விற்று மீள்கின்ற நீ செம்முல்லை நெருங்கினதோர் கானத்துச் சிற்றாற்றின அயலே நின் மாவடுப் போனற கண்ணால் என் நெஞ்சை நினக்கு இருப்பிடமாகக் கொண்டு என்னை அடிமைத் தொழில் கொண்டாய்; நீ கள்வி அல்லை யோ' என வினவினான் (கலி. 108:26-29). தலைவி தோழியைப் பார்த்து 'நேற்றுச் செவிலித்தாய என் கூந்தவை விரித்தாளாக, அதில் இருந்த தலைவர் தந்த பூ தாய் முன் அவள் பார்க்க வீழந்து விட்டது; அவள் தீயைக் கையால் தொட்ட வரைப் போலப் புறங்கடைச் சென்றாள்; யானும் அச்சத்தால் அருகிருந்த அருங்கானத்தில் ஒளிந்து கொண்டேன்' எனக் கூறினாள் (கலி. 115:6-15). 'வானமே, என் தொடியை நெகிழ்த்த தலைவன் பிரிந்துசென்ற கானத்தை நெருப்புச் சுடாதவாறு என் கண்ணீர்க் கடலிலே நீரை மேகமாக முகந்து கொண்டு சென்று அங்கு மழையைப் பொழியா யோ' எனப் பிரிவாற்றாத தலைவி வானத்தை நோக்கி வேண்டினாள (கலி. 145:18-22). மழை வெள்ளம் பாண்டியன் தானை போல எவ்விடத் தும் சென்று வயலிற் புகுந்து கான மலைத்தரையை அழித்தது (பரி.22:9-13).
கானமர் செல்வி - கொற்றவை. மேகக்கூட்டம் தவழும் ஏழிற் குனறத்தைப் பாடிய தொல்லிசை வாய்ந்த நுண்ணிய செய்யுட்களை இயற்றிய புலவன் புகழ் மிக்க கானமர் செல்வி - கொற்றவை அருளிய மையான் வெண்காற் புரவி எயதினான் (அகம்.
345:3-7).
-
-
கானல் - 1. கடற்கரைச்சோலை. வண்டுகள் மொய்ப்ப
இபொக தொ 2 21
321
கானல்
மலர்ந்த தண்ணறுங் கானலிடத்து - கடற்கரைச் சோலையிடத்து - முள்ளிப் பூவாற் செய்த மாலை யணிந்த மகளிர், பனை நுங்கின நீரும் கரும்பின் தீஞ் சாறும் இளநீருடன் கலந்து உண்டு கடலில் பாய்ந்து விளையாடுவர் (புறம். 24:10-16). கானலையுடைய தொண்டி சேரனின மார்பில் அணிந்த கோதை யாலும் அசசேரனைப் புணர்ந்த மகளிர் சூடிய கோதையாலும் கழியிடத்து மலர்ந்த நெய்தற் பூவா லும் தேன் மணம் கமழும் (புறம்.48:1-4). காற்றால் கொணரப்பட்ட மரக்கலங்களை யெண்ணும் மகளிர் தங்கும் கானலில் உள்ள புன்னை பீன கிளைகள் கடவலையால் அலைப்புண்டன (புற.0. 386:14,15). குருகு பனிக்கழியில் இரையைத் துழா விக் கானலின புனனையது கிளையில் தங்கும் (பதி. 30:3-8). கடற்பரப்புக கலங்குமாறு காற்று அடித்தவால பெரிய அலைகள் இடியோசை போல முழங்குகின்ற கடவைச் சேர்ந்த கானலை உடை யது குடபுலம் (பதி. 81:1-3). வயலுக்கு நீர் இறைப் பார் பாடும் ஓசைமுதலியன நீலமணி போலும் பூககள் நிறைந்த கழிமுள்ளி மிக்க மணற்குனறு களையுடைய கானலில் இருக்கும் பரதவர் மகளி ரின் குரவை ஒலியோடு கூடி ஒலித்தன (மது. 89,90, 96,97). கானல புலால் நாற்றத்தையும் மணலிடத்தே பூக்களையும் உடையது (பட். 94). தலைவி தலைவ னொடு பல பூக்களையுடைய கானலிடத்தே தங்கி வருதலான் ஊரில் அலர் எழுந்தது (அகம். 20:10,11). 'தூய்மை செய்யப் பெறாத முத்துக்கள் அரும்பி யிருக்கும் புன்னை மரங்களையுடைய தண்ணறுங் கானலிடத்து வநது நுங்கள் மேனியின வண்ணம் எத்தகையதோ என்று வினவிச் செல்லின் நின் பெருமைககுக் கேடாமோ' எனத் தோழி. தலை
வனை வினவினாள் (அகம்.30.12-15). மாலைப் பொழுதில் கானலை அடுத்துள்ள கழியிலுள்ள பூக்கள குவிந்தன (அகம். 40:1). இலையொடு பொலிந்த பூங்கொத்துக்கள் தண்ணறுந் தாதுக் களைச் சொரியும் புனனை மரங்களை யுடைய அழகிய கானலிடத்தே பகலில் வருவாயாக எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (அகம். 80:11-13). புறையாற்றின கடற்றுறை, புன்னை மரங்களை யுடைய அழகிய கானலால் சூழப் பெற்றது (அகம்.100.13). தலைவியும் ஆயத்தாரும் கானலிடத்தே சிற்றில இழைத்தும் சிறுசோறு சமைத்தும் விளையாடினர் (அகம். 110:5-7). நெய் தல் மலர் மாலைப்பொழுதில் இதழ குவிய, விடிய லில் செருந்தியின் இதழ விரியக் கள் நாறும் குவ ளையுடன் தட்பம் உற மலருகின்ற கழியையும் கானலையும் காணுந்தோறும் தலைவி பலவும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>k86unsfwf1h62we4kp9xt5g7o320t3s</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/224</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668699</id>
    <revision>
      <id>1987146</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:53:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987146</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9950" sha1="2cubgc3m20y8p3z6wl5yypy23m53az2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

களிறு
எஞ்சிய சேறுகொண்டு அளைந்து நிறம் வேறுபட்ட வயக்களிறு வெண்கடம்பின் வெள்ளிய கொத்துக் கள அசையத் தினவு கொண்ட தன் முதுகினைச் சொரியும் (அகம்.121:3-8). பகைவர் வேந்தனுக்கு நல்ல அணிகளைக் களிற்றோடு திறையாகக் கொடுத்து வணங்கினர் (அகம். 124:1,2). கானவர் களிற்றின மதம் பொருந்திய கனனத்தையுடைய முகத்தைக் கிழித்த அம்பினையுடையவர் (அகம்.132; 4,5). சுரநெறியிற செல்லும் புதியவர் சேற்றைக் கிண்டி ஊறிய நீரை உண்ட சிறிய பலவாய கேணி களைத் தன பிடியின அடிச்சுவடென விருமபிக் களிறுகள் தொட்டுப்பார்த்துக் காட்டாற்றுவழி யைக் கடந்து செனறன (அகம். 137:1-3). (கட்டு விசசியும் வேலனும) அச்சந தோன்றும் தலைமையை யுடைய முருகனை மனைக்கண வருவிதது இனனியங் கறங் கக் கைதொழுது அவனது கடம்பினையும களிற்றி னையும் பாடினர் (அகம்.138:9-11), பெருங்களிறு சோலையின்கண்ணுளள மூங்கிற் குருத்தினைத்
தினனும் (அகம.148:12,13). நனனன் புகழ் மேவிய நலலஈகையினையும் களிறுகளை வழங்கும வணமை யினையும் உடையவன (அகம், 152:11,12). ஆநிரை களுக்கு நீரூட்டக் கோவலர் தோண்டிய கிணற்றி னின்றும் முகந்த பத்தலினின்று நீர்
216
வடிந்து செல்லும் சிறிய குழி நீரினறிக் காயநததனாலாய வருததத்துடன் சேரத்தக்க வேறிடம் பெறாது பெருங்களிறு மிதித்தேகிய அடிச்சுவட்டில் இரும் புலிகள் அடிவைத்து நடந்து சென்றன (அகம். 185; 7-12), உயர்ந்து தோனறும் அருவிகள பசும்பூட் பாண்டியனது களிற்றின மீது எடுத்த வெல் கொடியை ஒப்ப அழகுபெற ஒளிறுவனவாய் மலையினின்று இழிதரும (அகம். 162:22-24), களிறு நீரைப்பருகி உயிர்ப்பது போன்று முன்பனிக் காலம் பனித்துளிகளை நள்ளிரவில் இடம் மறைய வீசும் (அகம. 163:7,8). மடப்பிடி குழியில் அகப் பட்டதெனக் களிறு பிளிறிய ஆரவாரத்திற்கு வெருவி விரைந்தோடிய அதன கன்று மூதூரிடத்து எருமை நல்லானின் முலைப்பாலை மாந்தும் (அகம். 165:1-8) பரத்தை காவிரிப் புதுவெள்ளத்தில் தார ணிந்த களிற்றினைப் போன்ற புணையின் தலை யிடத்தை (தலைவனை) தழுவி வதுவை ஈரணிப் பொலி யப் புனலாடினாள் (அசும்.166:12-18), பெருவரை யினது பக்கமலையில களிறு ஈன்றணிமையுடைய பெரிய பிடியினைத் தழுவிக் கொண்டு தனது அசைத்த நடையினையுடைய சூழலி உறங்குகினற இடத்தைக் காத்திருக்கும் (அகம்.168:8-10). புலி கொன்று தின்ற பெருங்களிற்றினது எஞ்சிக் கிடந்த ஊனில் ஆறலைப்போர் கோலிற் கோததது
* களிறு
போக எஞ்சியதை உமணர் சிறு தீயில் வதக்கிச் சுனைநீராலாய சோற்றின் உலையில கூட்டி ஆக்கு வர் (அகம்.109:3-7). தாமரையிலை களிற்றின செவி போன்றிருக்கும (அகம். 176:4,7; நற்.310.1,2). தாமரையின் அகன்ற இலை பெரிய குளம் அலை யக் காற்று அடிக்குந்தோறும் பெருங்களிற்றின காது போல அசையும் (அகம். 186:3-6). கற்கள் உயர்ந்த இடங்களில் இளைய பிடியைத் தழுவிக் களிறுகள் தம் முழவுகளை எடுதது உயர்ததுக் கொண்டு வேற்று நாட்டில் நிகழும் விழாவினை நினைத்துச் செல்லும மள்ளரைப் போலச் சென்றன (அகம்.189:3-6). பறையினை யொத்த வட்டமாகிய பரந்த அடியினையுடைய வலிய தாளினையும் திண்ணிய நிலைலாயநத கோட்டினையும் உடைய வயக்களிறு வெண்கடப்ப மரத்தை உரிஞ்சு தோறும் அதன் மலாகள பாறையின மீது உதிர்ந்து பரவிக் காய்ந்து கிடக்கும் (அகம். 211: 2-6). தலைவன் தெய்வத்தினை இயலபினை யுடைய தலைவியை விரும்பிய பெருங்களிற்றினது கூட்டம் படிந்து கலக்கிய நீரைப போலக் கலககமுற்று வருந்தினான (அகம். 312:8,9). மேகம பெருங்களிற றின பிடியுடன் கூடிய தொகுதி குளிர்ந்திடப பெரும் பெயலாகிய மிக்க துளிகளை வீசிப் பொழிந் தது (அகம். 214:2-4). ஆதன எழினி வெள்வேலால் பெருங்களிற்றின் அரிய மாாபில் அழுத்த அது துன்பமுற்றது (அகம். 216.13-18). தன் இனங்கள் பாராட்டும் கடிய செல்வினையுடைய வயக்களிறு அவற்றுக்கு 'மூங்கில் முளைகளைத தந்து ஊட்டி வேணடும் தழைகளையும அருத்தியது (அகம். 218: 1.2). களிறாகிய இரை பிழைத்தலின் கயவாய் வேங்கை சினம் மிக்கு முழங்கும் முழக்கத்தினை அஞ்சிய பிடிகள காட்டின்கண் இரிந்தோடின (அகம். 221:11-13), நள்ளி இரவலர்க்கு மழை சுரந் தளிப்பது போனறு எனறும் அணிகள் அணிந்த நெடுந்தேரைக் களிற்றுடன தரும் ஈகையினையுடை யவன் (அகம்.238:11-14). முசுண்டை பாணர் இரந்து வேண்டின் இமிலேறு, உணவு, தேர் ஆகியவற்றி னைக் களிற்றோடு நலகும் வண்மையன் (அகம். 249: 4-9). களிறு சுவைத்திட்ட யாமரத்தின கோதாகிய சக்கைகள் உமணர் தீ மூட்டுதற்கு உதவும் (அகம். 257:14-17).இரும்புலி களிறறைக் கொனறு முழங் கியது (அகம்.261:12,13). தலைவன் புதுநீர்ப் பெருக் கில் வலிமை மிக்க கயிற்றினைப் போல் புணையின் தலைப்புறத்தினைத் தழுலிப் பரத்தையரோடு புன வாடிக் காமம் சிறததலின நாணிழந்து ஆடினான் (அகம். 266:2-9). ஆரியர் பழக்கி வைத்துள்ள பிடி யானை தான் பழசிப் பெருங்களிற்றினைக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2cubgc3m20y8p3z6wl5yypy23m53az2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/330</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668700</id>
    <revision>
      <id>1987147</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:53:14Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987147</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9808" sha1="kr8lxztvxt4mqmkgikdqpc5z9gl7d1l" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காளல்
322
கானல்
புலந்து தலைவர் வாராரோ எனக் கூறி வருந்தி னாள் (அகம். 150:8-13), கானலில், நிறைகலுற்ற யாமை அடுப்பங் கொடியை இழுத்து மண மேட் டின பக்கததே சேர்த்து அதனகண் மறைய ஈன்று புதைத்த புலால் நாறும் முட்டையை ஆண் யாமை அம்முட்டையினின்று குஞ்சு வெளிப்படும் வரை ாதுகாததிருக்கும் (அகம்.180:3-8). கானலும்
பா
சென்று தூது கூறாது; கழியும் இயம்பாது; புள் னையும் மொழியாது; யானுற்ற துயரினை நீயே தலைவன்பாற் சென்று சொல்லல வேண்டும் எனத் தலைவி நண்டிடம் புலந்து கூறினாள் (அகம்.170: 1,2,7,8). தலைவி ஆயத்தாரோடு திரண்ட மணல் மேட்டில் ஏறி மலர் நெருங்கிய கானலில் வண்டல் அயர்ந்தனள் (அகம்.180:2,3). இழும் எனனும் ஒலி யையுடைய கானலிடத்தே தலைவன் தன் புரவி யோடு வந்து மயங்கிய மாலைப்பொழுதில் தங்கி யதும் இலன; தலைவியும் அவனைத் தன் மழைக் கண்ணால் நோக்கினாளும் அல்லள்; அங்ஙனமிருப் பவும் ஊர் அலர் கூறியது (அகம்.190:3-5,15-17). சாய்க்கானத்திலுள்ள அழகிய குளிர்நத மூங்கிலை ஒக்கும் எனக் கானலிடத்தே ஆயத்தார் தலைவி யின் தோளைப் பாராட்டினர் (அகம், 820: 18-20), நாரை, நீலமணி போலும் நெய்தற் பூக்களை யுடைய கழியினின்று பறந்ததால கானல் தனிமை யுற்றது (அகம்.240:2-4). அழகிய வலைகளை யுடைய பரதவரது கானலஞ் சிறுகுடியிலுள்ள பெண்டிர் அலர் தூற்றுகையினாலே தலைவி உள்ளம் கலங் கினாள (அகம்.250: 11,12), தாழைகளை யுடைய கானலில் நாரையினங்கள் ஒலித்தன (அகம். 260:3). மகளிர் வண்டற் பாவையை நீர் உண்ணும் துறை யில் கொணர்ந்து வைத்துக் குரவைக் கூத்தாடும் கடற்கரைக் கானல் சூழ்ந்தது வாணனது சிறுகுடி (அகம். 269:19-38). கழியைச் சார்ந்த புனனையின் மிக்க பூக்களையுடைய கானலின் தலைவன தமிய னாய் வந்து தலைவியைக் கூடுதற்கு முன்னும் அவள் கண்கள் அழகிய நிறத்தினை நீங்கிப் பொன் போலும் பசலை நிறங்கொண்டன (அகம். 290.8-18). தமையன் கொண்டு வந்த மீனகளைச் செல்வத் தங்கையர் தெருக்களில் விலை கூறி விற்கும் காலை சூழந்த சீறூர்களையுடைய கடற்கரைக் குரியவன் தலைவன (அகம். 329:2-5). தலைவன் தலைவியோடு கழியிலுள்ள பூக்களைப் பறித்தும் கானலில் தங்கியும் வண்டற்பாவை செய்தும் விளையாடினான (அகம்.330: 1.2). பவத்திரி என் னும் ஊர் பல பூக்களையுடைய கானலிடத்தது (அகம். 340:7). கடல்கெழு செல்வி கரையில் தனித்து நிற்பது போவ நீ இக்கானலில் நிற்க, யான் வெறி
யாட்டம் மேவிய மகள் போல என் பொலிந்த அழகினைத் துறந்து ஆடுமகள் போலப் பெயர் தல் ஆற்றேன்; இவ்வூர் அலர் கூறினும் கூறுக எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (அகம். 370: 12-16). தலைவனுடன விரும்பிக் கானலில் செனறு தங்கிய நம் களவொழுக்கம் நீங்கும்படி நல்வினை யால் தலைவன் மலர் சூடி வருதலைக் கண்ட அழுங்கல் ஊர் அவரினை விடுத்துப் புதிய தன்மை யினை உடையது ஆகின்றது; இது பெரிதும் நகை யினை விளைவிப்பதாகும் என்று தோழி தலைவி யிடம் கூறினாள் (அகம். 400:1-4,22-25).நிலவும் அதனோடு சேர்ந்த இருளும் போலப் புலால் நாற்றத்தையுடைய கடலும் அதன் கரையிலுள்ள கானலும் தோனறின (குறு 81:5,6). யான இவ்வி டத்துளளேன்; என நலன அமையாத வருத்தத தோடு கானலிடத்தது; தலைவன் தன ஊரிடத் துள்ளான்; எம் நட்பு அவராகிப் பொதுவிடத்தில் பரவியுள்ளது எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறி னாள் (ரூறு. 97). சிற்றூர், கானலஞ் சேர்ப்பனது கொடுமையை நினைத்து வருந்தி நடுயாமத்தில் துஞ்சாது உறைவாரை ஏனென்று வினவாத துயில் கின்ற மக்களை உடையது எனத் தலைவி தோழி யிடம் கூறினாள் (குறு. 145). (இரவு வர) கானல் மயங்கியது (குறு. 177:1). பரதவர் மகளது கண் வலை ஆண்டுச் செல்வோரை அகப்படுக்கும் கானலிடத்து என் நெஞ்சம் இதற்கு இது மாட்சியுடையது என்று ஆராயாமல் அக்கண் வலையில் பட்டு அவ்விடததே தங்கியது எனத் தலைவன் பாங்கனிடம் கூறினான் (குறு. 184:3-7}. தேரில்வந்த தலைவன மீண்டு சென்ற கானலி றுன்ன இடம் தேருருளையின் வாள்முகம் துணித் தலினால் இதழ் துணிக்கப்பட்ட கூழை நெய்தலை உடையது எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (குறு. 227). தாழையின் அரும்பு நாரைகள் கோது கின்ற சிறகைப் போல விரிந்து மலர்கின்ற கான லைப் பொருந்திய சிற்றூரின் முன்றிலில் கடல் அலைகள் வந்து மீளும் (குறு. 228:1-4). தலைவனின் கொடுமை பல்லோர் அறியப் பரந்து வெளிப் படின் அது கடற்கரைக் கானலில் விளையாடும் ஆயத்தார் பாராட்டிய என் நலத்தை நான் இழந் ததைக் காட்டிலும் இன்னாமையைத் தரும் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (குறு. 345). கான லில் உள்ள அடியிடம் புதையும்படி மேல்காற்றுக் கொணர்ந்து இட்ட மணற்குவியல் பரவுதலின் நெடிய பனைமரங்கள் குறியவாயின (குறு. 248: 3-6). தலைவன் தலைவியொடு கடலாடியும் கான லிவ் தங்கியும் ஆயமொடு குரவை அயர்ந்தும் அய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kr8lxztvxt4mqmkgikdqpc5z9gl7d1l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/225</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668701</id>
    <revision>
      <id>1987148</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:53:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987148</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10009" sha1="8iv012kv6wt351x00i4hqs0jrezwprl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களிலு
கொண்டு வந்து தரும் (அகம். 276:9,10). புலியுடன்
சினஞ்சிறந்து பொருது செருக்குடன் வலிய களிறு
நடந்த இடங்களில் பரிய பரற்கற்கள் மின்மினிப்
பூச்சிகளைப் போல் எவ்விடத்தும் இமைத்தன
(அகம்.291:6-9). பெரிய களிறு தன் பகையினைக்
கொன்று சினந்தணியாது அதனை வென்றோட்டி
மாறுபாட்டினை மெலிவிக்காது பிடியானைகளின்
கூட்டமாகிய இனத்துடன் கலவாது பெருமழை
போலும் மதததால செருக்குற்றுப் பெருங்காட்டு
நெறியில் இயங்கும் (அகம்.298:7-10), செறிந்த நடை
யினையுடைய பெண்யானையின உயிர்ப்பு ஒலி
யுடன் களிற்றின உயிர்ப்பொலி கூடினாற் போன்ற
சிறுவங்கியம் பெருவஙகியங்களின் ஒலியொடு முழ
வின் ஓசை பொருந்தி ஒலிததது (அகம். 301:16,17).
பாரி அறிவே பற்றுக்கோடாகக் கொண்டு இரவ
லர் வரின் அவர்க்கு வரைபோலும் களிறுகளுடன
நனகலன்களையும் நல்குவான் (அகம். 303:8-10),
களிறு நிமிர்ந்து பற்றலாகாத மலைக்குகையின்
மேல பரண் அமைக்கப்பட்டது (அகம். 308:9). இலவ
மரத்தில் களிறு தன் புறத்தினை உரச அதன் விதை
காட்டில் ஆலங்கட்டி போல பரவிக்கிடந்தது (அகம்.
309:7-9). ஆனிரை உண்ணுதற்குக் கோவலர் தரிசு
நிலத்தை உடைத்து இயற்றிய கிணற்றினைக் கன்
றுடை மடப்பிடி தன் களிற்றுடன் தடவிப் பார்க்
கும் (அகம. 321:7-9). இடிபோன்ற முழக்கத்தினை
யுடைய களிறு போர்க்களததே பொருத்து (அகம்.
322:6,7). முதற்சூலினை ஈன்று மலையில் மூங்கி
லைத்தினனும் மடப் பிடியை விருப்பம் மிக்க களிறு
தடவிக் கொடுக்க அது வாழையஞ் சிலம்பில் துயி
லும் (அகம்.388:11-14). மேகம் கடல்நீரை முகந்
தெழுந்த முழக்கினோடு இரும்பிடியில் கூட்டம்
போனறு சேர்ந்து திரண்டு பெருங்களிற்றின்
பருத்த கை போலக் கால் இறக்கி மகளிராடும்
கழங்கு போன்ற பனிக்கட்டியுடன் துளிகளைச்
சிதறிப் பெய்தலைத் தொடங்கியது (அகம். 334:4-று),
கிள்ளிவளவன பழையன மாறனைக் கூடலில்
போரின்கண் சாய்த்துக் குதிரைகளுடன் பல்
களிறுகளையும் பற்றினான (அகம். 346:19-28),
வேங்கையின பூக்களால ஆகிய கவளத்தை உண்ட
களிறு தனது வரிகள தங்கிய நெற்றியில் வைத்த
வலிமை குன்றிய பெரிய கை குன்றததே ஏறும்
பாம்பு போலத் தோன்றும் (அகம்.349:10-13).
பெருங்களிற்றின் இனநிரை புலிகள் திரியும்
கானம் செல்லாது பலாவின் இனிய சுளை
களைத் தம் கைகளால் தோண்டித் தின்னும் (அகம்.
357:6-9). நின் தேரினைச் சேய்மையின் நீக்கி
மெல்லெனக் குன்றில் இழிந்து செல்லும் களிறு
217
களிறு
போல் மணல்மேட்டினைக் கடந்து நம் குறியிடத்
திற்கு இரவில் வருவாயாக எனத் தோழி தலைவ
னிடம் கூறினாள் (அகம்.360:13-15). பிடியுடன்
கூடிய களிறுபோலத் தலைவன் தலைலியுடன் கூடிச்
சுனைநீர் ஆடினான் (அகம்.368:10,11). ஆறுசெல்
வம்பலர் வேறு வேறாகப் பிரிந்து போய் அவற்க
கொல்லும் கொடுமை நோக்கித் தன் நிலையை
விட்டு வேறிடத்துத் தங்கிய பெருங்களிற்றினைப்
புலியேறு கொனறு வென்றியோடு சிலம்பகம் எதி
ரொலிக்க இடியென முழங்கும் (அகம்.389 18-23).
துறுகலலின் அயலதாகிய மாணைக் கொடி துஞ்சு
கினற களிற்றின் மேல் படரும (குறு. 36:1,2). சளிறு
மிதிததமையான் உண்டாகிய பள்ளத்தில் நீர்
தங்கியது (குறு. 52:1). மலையிலுள்ள அசைகின்ற
சேம்பின இலை பெருங்களிற்றினது செவியை ஒப்
பத் தோனறும்படி வாடைக்காற்று வீசும (குறு.
76:3-5). நெருங்குதற்கரிய மலைச்சாரலில் சிறுகட்
பெருங்களிறு வயப்புலியை எதிர்த்துப் பொருது
தனது பழைய வலிசோரும் (குறு. 88:2,3). தலைவன
நுகர்ந்த தலைவியின் பெண்மை நலம் பெருங்
களிறு உண்ணும் பொருட்டு வளைக்க வளைந்து
நிலத்திற் படாத நாருடைய ஒடிந்து கிவையை
போன்றது (குறு. 112: 3-5). பேயின் பறகளைப்
போன்ற பருத்த நகங்களை யுடைய பரவிய அடிக
ளைப் பெற்ற பெருங்களிற்று இனத்தின் தலைவன
கைக்கொள்வதினால் கரும்புகள் அழிந்து பாத்தி
யின்கண் வீழ்ந்தன (குறு. 180:2-3). குனறத்தில ஒன்
றோடொன்று பொருத களிறுகளால மிதிககப்பட்ட
வேங்கைமரம் குறமகளிர் தம் கூந்தலில் அணிந்து
கொள்ள நின்றபடியே மலர்களைக் கொய்யுமாறு
தாழ்ந்து மலர்ந்தது (குறு. 208-1-4). தலைவன தலை
வியை முயங்க நளளென யாமத்தில் வலியையுடைய
களிற்றைப் போல் வந்து கதவைத் திறக்க முயன்
றான் (குறு. 244:1,2), சடற்கரையிலுள்ள காககை
களிற்றினது காதைப் போன்ற பசிய இலையைக்
கலக்கிக் கழிநீரை நள்ளிரவில் இரையின பொருட்
டுத் துழாவும் (குறு. 246:1-3). மலையடி வாரத்தி
லுள்ள கரும்பு நட்ட பாத்தியைப் போன்ற பெருங்
களிற்றினது அடிச்சுவட்டின்கண் தங்கிய நீரைத்
தலைவி தலைவனொடு உண்டாள் (குறு.262:5-8).
நன்னன் புனலாடச் சென்ற பெண்ணொருத்தி
அப்புனல் தந்த பசுங்காயைத் தின்றதன குற்றத்
திற்காக எண்பத்தொரு களிறுகளோடு அவள்
நிறையையுடைய பொன்னாற் செய்த பாவையைக்
கொடுப்பவும் கொள்ளானாய் அப்பெண்ணைக்
கொலை செய்தான் (குறு. 192:1-5), களிறு தன்
வருந்திய நடையை உடைய மடப்பிடியினது வருத்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8iv012kv6wt351x00i4hqs0jrezwprl</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/331</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668702</id>
    <revision>
      <id>1987149</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:53:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987149</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9909" sha1="trwprseag3z49bnbgr9f5if48wj62da" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கானல்
323
கானல்
வாரைப் போல விரைந்து வந்து தலைவியைத் தழுவிச் சென்றதால் அலரெழுந்தது (குறு. 294:1-4). கடலின் அலை அளவளாவுகின்ற, பறவைகள் ஒலிக் கின்ற கானலில் பூங்கொத்துக்கள் மலர்ந்த புன்னை வளர்ந்த மணல் மேட்டிலுள்ள நிழலில் தலைவி தலைவனைத் தலைப்பெய்தாள் (குறு.299:1-4). மலர்கள் நெருங்கிய கானலில் பரதவர் சுறாவினை எறியக் கரையி லிருந்த அன்னங்களின் கூட்டம் இரிந்தோடியது (குறு. 304:4-6), மா மரத்தின் தாதுகள் பொருந்திய மலரினிடத்து வண்டுகள் பல ஒருங்கே வீழதலைச் செய்யும் கானலை உடைய வன் தண்கடற் சேர்ப்பன் (குறு. 306:4-6). பகல் நீங்கப் புள்ளும் புலம்பின; பூவும் கூம்பின; கான லும் தனிமைத் துன்பமுடையது (குறு. 310:1,2). கடலாடு மகளிர் கானலில் இழைத்த சிற்றிலில் தலைவி தலைவனைக் கூடினாள் (குறு. 326:2,3). அலைகளின் நீர்த்துளிகள் காக்கைக் கூட்டத்தின் ஈரமாகிய புறத்தை நனைக்க அவை அக்குளிரை வெறுத்து உறையும் பல மலர்களை யுடைய கானலை உடையவன் விரிநீர்ச் சேர்ப்பன் (குறு. 334: 1-4). தண்ணந்துறைவனாகிய தலைவன் வெண் மணல் பரவிய மலர்கள் செறிந்த கானலை உடை யவன் (குறு. 386:1,2). கானலஞ் சிறுகுடியிலுள்ள பரதவர் புன்னை நிழற் கீழிருந்து கடலிற் செல்லு தற்குப் பதம் நோக்கி வலையைப் புலத்துவர் (நற். 4:2-4). பூ மணல் அடைகரையில் தேருருளையில் நண்டு அகப்படாதவாறு வலவன் ஓம்பித் தேரைச் செலுத்துமாறு இரவில் கானலிடத்தே தீவவு வெளிப்பட்டது (நற. 11:8-9). பொறையன், மூவனை வென்று அவன பற்களைப் பிடுங்கிக் கொணர்ந்து வைத்து இழைத்த வாயிற்கதவினையுடைய கானல் பொருந்திய தொண்டி நகர்க்குத் தலைவன் (நற். 18:2-6). தலைவியும் தோழியும் வண்டினம் ஒப்பித் திரை கொழித்த வெண் மண வடுத்த கழிகரை சூழந்த கானலில் விளையாடினர் (நற். 27:2-4). தலைவி கானலிற் பொருந்திய சிறுகுடியில் இருக் கின்ற கடலும் கலங்குமாறு அதன மேற்சென்று வலைவீசி மீன் பிடிக்கும் பரதவர்க்கு மகள் (நற். 45:1-3). களவொழுக்கம் கானலில் விளையாட்டயர் சின்ற தோழியர் கூட்டம் அறியினும் எனன ஏதம் வருமோ எனத் தலைவன் அஞ்சுவான் (நற். 72:8, 9). போது அவிழ்கின்ற புதிய மணற்பரப்பை யுடைய கானலில் உள்ள புனனையின் தாது கீழைக் காற்று வந்து மோதுந்தோறும் குருகின் முதுகில் உதிர்ந்து அதனை மறைக்கும் (நற்.74:6-9). புன்னையின் மலர் உதிர்ந்ததனாலே தேன் மணம் கமழும் புலவினையுடைய கானலில் உள்ள மணலில் ச இ பொக தொ 2 21அ
நடந்து கல்லுறச் சிவந்த நின் மெல்லடிகள் வருந்தா வண்ணம், ஆலமர நிழலில் தங்கி இளைப்பாறி வருந்தாது செல்க எனத் தலைவன் தலைவியிடம் கூறினான் (நற். 76:8-9). பொன் போன்ற தாதி னைப் புன்னை தூவத் தாழையின் மணம் கமழக் கானல் திகழும் (நற். 78:3,4). தலைவனின் சிறு குடியிலுள்ள பரதவர் மகிழும மகிழ்ச்சியையும் பெருந்தண் கானலையும் நினைத்த பொழுதிலே தலைவிக்குத் தலைவனுடன் தான் இனபுற்ற தாகக் கண்ட கனவு மறைந்தது (நற்.87:8,9). நாரை சிறுமீன்களைப் பிடித்துத் தன் பிள்ளை யின் வாயிற்படக் கொடுக்கும் கானலம் படப் பையையுடைய சிறுகுடி பொலியத் தலைவன் பகற் பொழுதில் (வரைவு வேண்டி) தேரில் வந்தான் (நற். 91:4-12), நெய்தலின் ஒன்றோடொன்று மாறுபடத தொடுத்த நெறிப்பையுடைய தழையை அழகுபெற எனக்கு அணிவித்துத் தமியராயச் சென்றுவிட்ட கானல் இதுவே எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறி னாள் (நற். 96:7-9). பெருங்கடல் முழங்கக் காலை மலர மாலைப்பொழுது வந்தது (நற. 117:1, 7). கழி மீன் அருந்திய குருகினம் பனைமடலில் கட்டிய குடம்பைகளில் நெருங்கி யுறையும் பனைமரஙகள் உயர்ந்த வெண்மணற் கொல்லையைச் சூழந்த கானலிடத்துத் தலைவி ஆயத்தோடு சென்று காலை யில் கொணர்ந்த நெய்தல் தழையை அணிபெறச் சூடினாள் (நற்.123:1-7). தலைவி ஆயத்தோடு முன் விளையாடிய பாவை விளையாட்டு அயர்தற் குத் தலைவன் அல்லாமலும் கானலில் விளையாடச் செல்வோம் என்றாள் எனப் பாணனிடம் தோழி வாயில் மறுத்துக் கூறினாள் (நற். 137:6-9). கானலில் உள்ள புதுமலரைத் தீண்டிய, பிடரி மயிரையுடைய குதிரை பூண்ட நெடுந்தேரைச் செலுத்தி நடுஇர வில் வரும் தலைவனொடு தலைவி உடன் போக்கினை மேற்கொண்டாள் (நற். 149:5-9), விரிந்த பூவையுடைய கானலில் ஒரு பக்கத்தே நின் றோய்; நின்னைத் தொழுது வினவுகின்றேம்; நீதான் ஒரு தெய்வமகளோ; பிறளொரு மடந் தையோ; கூறுக எனத் தலைவன் தலைவியை வின வினான் (தற்.155:3-8). பெருங்கடல் பக்கத்ததாகிய கானலில் புன்னையின் அருகேயுள்ள தாழைமடல் ஞாயிற்றினது பாடு சாயகின்ற அலகு போலத் தோன்றும் (நற். 163:7-12). கானல் புதிய ஞாழல் மலரோடு புன்னை மலரும் உதிர்ந்து பரவிய மணத்தையுடையது (நற்.167:8,9). பலவாய மலர் களையுடைய கானல் மாலைப்பொழுதில் தன் தோற்றப் பொலிவு அழிந்து காணப்பட்டது (நற், 187:3). நீலமணி போன்ற கரிய கழியிடத்துள்ள&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>trwprseag3z49bnbgr9f5if48wj62da</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/226</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668703</id>
    <revision>
      <id>1987150</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:53:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987150</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9994" sha1="d6vk6rwgoxm87sbwbk2qiu9jzytna3b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களிறு
தததைப் பொறாது யாமரம் அழியும்படி கொம்
பாற் குத்தி அதன வெண்ணாரைக் கைக்கொண்டு
வறுங்கையைச் சுவைத்து மேல்நோக்கி அழுங்கல
நெஞ்சமொடு முழங்கியது (குறு. 307:4-8). களிறு
நடமாடும் சிறிய வழி புதையுமாறு காற்று
வீசியதால் இருப்பைபபூ உதிர்ந்து பரவியது
(குறு. 329:1-3). இளம்பிடியை விரும்பிய மூங்
கில முளையைப் போன்ற கொம்பை யுடைய
இளங்களிறு மலையிடத்தே பொருந்தி அங்
குளள குறவர் ஆர்ப்பதனால் ஊரிடத்துள்ள
மன்றத்தைப் போழ்ந்து செல்லும் (குறு. 346:1-3).
வாகைப் பறந்தலையில் பசும்பூட் பாணடியனது
ஏவல் வல்ல அதிகன தனது களிறொடு பட்ட
காலத்தில் கொங்கா ஆர்த்தனர் (குறு. 393:3-6).
மலர் கவிழ்ந்து மடலவிழ்நத காந்தள் மிக்க மலைச்
சாரலில் இருந்த இனத்தொடு கூடிய வலிய களிற்
றைப் பாமபின வாய் சிக்கியதென்று கருதித் துய
ரொடு அஞ்சிய பிடியானை பிளிறியது (நற். 14:
6-10). தாழையரும்பு பெருங் களிற்றின் மருப்
பினைப் போனறது (நற்.19:1,3). புலியேறு
பொலிந்த நுதலையுடைய இரும்பிடி புலம்பப்
பெருங்களிற்றைத் தாக்கிக் கொன்றது (நற்.36:1-3).
புலி பெருங்களிற்றைக் கொல்லப் பிடியானை
வாடிய துன்பத்தோடு இயங்காது நெய்தலிலை
போலும் அழகிய செலியினைக் கொண்ட தன்
கன்றினைத் தழுவிக் கொண்டு அரும்புண் உற்றா
ரைப் போல வருநதியது (நற். 47:1-5). பச்சிலை
மரத்தை முரித்து உழக்கின பரந்த அடிகளையும்
கரிய சேற்றையப்பிய நுதலையும் உடைய கொல்
களிறு அறியாமையால் ஆசினியை முரித்து மலரு
தீர்ந்து பரவிய வேங்கையின் கீழ் தங்கும் (நற். 51:
8-11). பரதவர் வலையேற்றப்பட்ட தோணியைப்
பரிக்கோறகாரர் பிணித்துச் செலுத்துகின்ற அடக்
குதற்கரிய களிற்றைப் போலக கடலிற் செலுத்து
வா (நற.74:1-4).வேப்ப மரத்தின் பெருங்கிளையை
முரித்த மதத்தாற் செருக்குண்ட கடிய சினமும்
வலிமையும் உடைய களிறு நின்று சென்ற நீரல்
லாத ஈரமான இடத்தில் செந்நாய் தன் வயிற்றைப்
பொருத்தி முடங்கிக் கிடந்தது (நற். 103:2-6). புலி
யேற்றை மலைப்பக்கததே களிற்றோடு போர்
செய்தால் குறக குறுமாக்கள் தொண்டகச் சிறு
பறை எறிவா (நற. 104:2-5). சிங்கம் அடுக்கம்
218
அஞ்சும்படியாகக் களிற்றைக் கொன்று இயங்கும்
(நற்.112:3,4). இடியேறு கரிய நிறத்தையுடைய
இளம்பிடி வருந்துமாறு தன கையை ஊன்றி
இறங்குகின்ற களிற்றின் மேலே பாய்ந்து அதனைக்
கொன்றொழித்தது (நற்.114:9-12). குறவர் தினை
களிறு
யைத் துவைத்து அதன் தாளைப் போரடிப்பதற்
காகக் கற்பாறையில் துயிலும் களிற்றை வைகறை
யில எழுப்புவர் (நற்.125:9-12).நீரற்ற நெடுவழி
யில் பிடியின் கடும்பசியைப் போக்குவதற்குப்
பெருங்களிறு முரித்துத் தள்ளிய ஓமை மரம் அருஞ்
சுரம் செல்பவருக்குத் தங்கு நிழலாகும் (நற். 137:
ஈ-8). புலி பெருங்களிற்றைத் தாக்கிக் கொல்லு
தலின் கரிய பிடியானை கருமேகம் முழங்குவது
போலப் பிளிறியது (நற்.144:1,2). வழுதி காவல்
ரண் சிதையும்படி பலவாய களிறுகளைப் பரப்பிச்
சென்று அரண்பல கொண்ட வலிமை மிக்க
தானையை உடையவன (நற். 150-2-4). மேகந்தவ
ழும குறுங்காட்டிடததே களிற்றை வலத்தே வீழக்
கொன்ற வெஞ்சினப் புலியேறு யாவரும் அஞ்சுமாறு
முழங்கியது (நற. 154:4-6). தறியிலே பிணித்துக்
காப்பவரும் மீதேறி நடத்துபவரும் ஒழிந்து வறுந்
தலைப் பெருங்களிறுபோலத் தலைவன தமியனாகத்
தலைவியைக காண வநதான் (நற். 182:8-10). பக்க
மலையில் ஆளி புலியைத் தொலைத்த கூரிய நுனி
யைக் கொண்ட வெண்கோட்டினையுடைய வயக்
களிற்றை இரையாகக கொண்டு இழுததேகும் (நற்.
205:1-4). மலையில் துஞ்சுகினற பிடியானையை
மேகம் மறைத்தலின அதனைக் காணாத பெருங்
களிறு பிளிறியது (நற். 322:7-9). வயக்களிற்றைப்
பொருத புலி கன்முகைச் சிலம்பில் முழங்கும் (நற்.
255:4,5). நள்ளிரவில் மலைக்குகையில் களிற்றைப்
பற்றிச் சுற்றிக் கொண்ட பெரும்பாம்பு அதனை
மரத்துடனே சேரப பிணித்துப் புரட்டும் (நற்.261:
5-8). தலைவியை விழையும் உள்ளத்திற்கும்
பொருளை விழையும் அறிவிறகும் இடைப்பட்ட
தலைவனின் உடல இலங்கும் கொம்பினையுடைய
களிறு ஒன்றோடொன்று மாறாகப் பற்றி யீர்த்த
தேய்ந்த புரியையுடைய பழைய கயிறு இற்றொழி
வது போல அழியும் (நற். 284:3-11). களிறுகள் ஒன்
றோடொன்று பொருதலாலே இடிந்தொழிந்த கருங்
கற் கான்யாற்றின் பள்ளங்கள் பொருந்திய கரை
யிடமெல்லாம வெண்பளிங்கும் செம்பொன்னும்
மின்னின (நற்.292:5-7). தழும்பனது ஊணூரிடத்
துப் பிச்சைக்கு வந்த பெருங்களிறு நிற்றல் போலப்
பாணன் காமக்கிழத்தியின் அட்டிற்சாலைக் கூரை
யின் பனையோலையைத் தொட்டு நின்றான் (நற்.
390:10-12). களிறு காலால் உதைத்தலால் எழுந்த
புழுதி வேலமரங்கள் நெருங்கிய செல்வோர்க்குத்
துன்பஞ்செய்தலையுடைய அரிய முதுநெறியை
மறைக்கும் (நற.302:7-10). களிறு பெறு வல்சிப்
பாணன் (நற்.310:9). மலையகத்தின் பிளப்பிடம்
எதிரொலிக்க இரும்புலி களிற்றைத் தொலைத்து&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>d6vk6rwgoxm87sbwbk2qiu9jzytna3b</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/332</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668704</id>
    <revision>
      <id>1987151</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:53:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987151</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10098" sha1="r6frir5b8yz1mucsgzxhlz9hhk4bzaf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கானல்
324
கானல்
நறும் பூங் கானலில தலைவன் வந்து அணையாது வறிதே பெயர்தல தலைவிக்கு இவ்வயிற் செறித்தலி லும் துன்பமுடையதாகும் (நற். 191:10-18). தொண்டி கல்லென ஒலிக்கின்ற புள்ளினங்களுடைய கானல் சூழப்பெற்றது (நற்.195:5). பூவையுடைய தாழை எறிகின்ற அலை மோதுதலால் பொங்கித் தாது உதிர்ந்து சிறுகுடிப பாக்கததுத் தெருவில் எழு கின்ற புலவு நாறறததைப் போக்கும் மணம் கமழ் கின்ற கானலில இயைந்த காதலரது கேண்மை ஒருநாள் பிரியினும் தலைவிக்கு உயிருய்தல் அரிதா கும் (நற்.203:4-8). தலைவிக்குத் தலையளி செய்தல் வேண்டித் தலைவன் பகற்பொழுதில் பலவாய மலர் களையுடைய கானலுக்கு வந்தான் (நற். 223:2,3). புனனையங் கானலிடத்துத் தலைவன் குறித்த குறிவயின வந்த தலைவிக்கு அவன் செய்த தலையளி அலராகியது (நற். 227:3,4,9). தலை வன், ஊரக்குருவியின் முட்டையை உடைத்தாற் போன்ற பெரிய அரும்பு மலர்ந்த கருந்தாள் புன்னையுடைய கானலை உடையவன் (நற். 231; 6-8). தாழைப்பூ புன்னை மலரொடு சேர்ந்து மணங்கமழும் பலவாகிய மலர்களை உடைய கான லிடத்தே தலைவன குறியிடத்தில் பகற் பொழுதில் வந்து தலைவியின் நலம் நுகர்ந்து பின அவள் மேனியின அழகு சிதையப் பெயர்ந்தான் (நற்.238: 2-B), தலைவன் தலைவியால் தான் அணங்குற்ற மையைக கூறிக் கானலில் வண்டுகள் சூழ்ந்தொலிக் கினற தலைவியின் ஒண்ணுதலை நோககித் தொழுது நின்றான் (pp. 245: 10-12). உப்புப் பாத்தியிலே கடலின் நீரைக் கொணர்ந்து பாய்ச்சி விளைவித்துக் கொள்வதன்றி மழையை விரும்பாத வேளாண்மையுடையது கானலஞ் சிறுகுடி (நற்.254: 10-12). தலைவியின் இற்செறிததலைத தலைவனுக்கு உணர்த்தத் தோழி பலவாய மலர்களை யுடைய கானலிடத்தே பகற்பொழுதில் குறியிடம் வந்தாள் (pp. 258:1,2). தலைவனோடு கூட்டிய இனிய விருப்பத்தை யுடைய கானலில் தலைவியினறித் தனியே வருதல் தனக்கு மிகவும் துன்பமுடைத்து எனத தோழி கூறினாள் (நற.267: 5-7). நள்ளிரவில் மலர்விரிந்த கானலில் நாம் புணர்கின்ற குறியிடத்து வந்து நறும பொழிற்கண்ணே நம்மைக காணாது தலைவன படும் அல்லலை நாம் சிறிது காணப் புன்னை மரத்தடியில் மறைவோம்; வருக எனத் தோழி தலைவியை அழைததாள் (நற். 307:8-10). நம் மூர் எல்லா வளனும் உடையது; துறையும் இனிமை யுடையது; ஆனால் காதலரின் தேரொலி கேட்டல் அரிதானமையின நம்மூர்க்கானலுக்கு அஃது ஒன்றே பழியுடையதாயிருக்கின்றது எனத் தோழி தலைவி
யிடம் கூறினாள் (நற். 811). நடுஇரவில், ஊதைக் காற்று மகரந்தத்தைக் கிண்டுகின்ற கானல் பொலி விழந்து காணப்பட்டது (நற்.319:36),தண்ணந் துறைவன் அரும்புகள் மலர்கின்ற புன்னை மரங்கள் ஓங்கிய கானலையுடையவன் (நற். 327:7-9), பரதவர் உவர்நிலத்து விளைகின்ற உப்பினை உமணர் வரு கின்ற காலம் நோக்கிக் கானலிலே குலடாகக குவித்து வைத்திருப்பர் (நற்.331:1-3). கழிநீர் சூழ்ந்த பலவாய் அழகிய கானலில் உள்ள தாழையின் கூம் பிய அரும்புகள் மலர்ந்து மணம் பரப்பும் (நற்.335: 3-6). வேலி சூழ்ந்த கானலிடத்தே வண்டுகள் உண் ணுகின்ற நறுமலர் உதிர்ந்து நுண்ணியதாகக் கோ லஞ் செய்தது (நற். 342.7,8). மிக்க காற்று வீசுதலி னால் கானலில் உள்ள கண்டல் மரத்திலிருந்து கழன்று வீழுகின்ற காய கழியின உள்ளே விழுந்து மோதுதலின ஆம்பலின் அரும்பு மலர்ந்தது (நற்.345: 1-B). கானலிடத்துள்ள பனையினினறும் வீழந்த வற்றிய ஓலையை வேலியாக மறைபடக் கட்டிய கானலை அடுத்த வெண்மணலைஉடையது முன்றில் (நற்.354:1-4). கானலில் உள்ள பனையின் தேனுடைய பழம் மூக்கு இற்றுக கழியிலுள்ள நெய்தல் வருந்தச் சேற்றில் புதையும்படி வீழ்ந்ததனால் எழுந்த ஓசைக்கஞ்சி நாரையினம் இரிந்தோடியது (நற். 378: 2-5). புன்னையினது நறுந்தாது உதிரும்படி அதன்கிளைமீது வைகிய நாரையினம் இரைவேண் டிப் பெயர்ந்து உலாவுதற் கிடனாயது பலமலர் களையுடைய கானல் (நற்.375:1-3). மாலைப்பொழு தில் கானல் சூழ்ந்த கழியிடத்து நீர் வெள்ளமாகிப் பெருகியது (நற். 382.1). பரதவர் கடலிலே பிடித்த மீன்களை விடியற்காலையில் கொண்டு வந்து கான லில் குவித்துப் புன்னை நிழலில் தங்கித் தேறலைச் சுற்றத்துடன மாந்தி மகிழ்வர் (நற். 388:4-9), தலை வர் செம்மாப்புற்ற உள்ளத்துடனே முன்பு வந்து நின்னை முயங்கி அகனற கானலிடத்துள்ள குறியை இப்பொழுது வந்து கண்டு நின்று அழிகின்றனர் போலும் என்று தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (நற்.393:8,9). அரும்பு நிறைந்த புன்னை மரங்களை யுடையது கானல் (ஐங். 132:1,2). தலைவன கானலத் துறைவன் (ஐங்.136.3). தலைவன் காலையுடைய அழகிய கடற்றுறையினை யுடையவன் (ஐங். 152: 3,4). வெள்ளாங்குருகின் பாரப்பு இறந்ததெனறு அதனைக் காண்பதற்குச் சென்ற மெல்லிய நடை யினையுடைய நாரை கானலில் தங்கியது (ஐங்.154: I-3). மீனைத் தின்னும் கொக்கு நெயதவ நிலத் தின் கழியிலுள்ள நெய்தலில் தங்குதலை ஒழித்துக் கானலில் சென்று தங்கியது (ஐங, 184:1,2), தலைவி கானலில் உள்ள ஞாழல் மரத்தினது அழகுடைய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>r6frir5b8yz1mucsgzxhlz9hhk4bzaf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/227</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668705</id>
    <revision>
      <id>1987152</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:54:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987152</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9827" sha1="bv7lygdbsc7qamu56m1ex4ek3zi9lxw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

களிறு
219
முழங்கும் (நற்.344:9,10). விளங்குகின்ற படைக் கடலிலே களிறு படப் பொருது பெரும்புண் உற் றுக் கிடந்தோரைப் பேய் காத்து நின்றது (நற். 349:7,8). கட்டுப்பரண் களிற்றின் வலிமைக்கு அஞ் சாத புலித்தோலால் வேயப்பட்டிருந்தது (நற்.351: 7). இளைய களிறு வேங்கை மரத்தின் பருத்த அடி யில் உராய்ந்தது (நற்.362:7). புனிற்று வயா நோயையுடைய பெண்புலி பசித்ததென வயப்புலி நள்ளிரவில புள்ளிகளையுடைய முகம் பிளவுபடு மாறு களிற்றைக் கொன்று இடிமுழக்கம் செய்யும் (நற்.383:3-5). கொலைத் தொழிலன்றிப் பிறவற் றைக் கல்லாத ஏவல் இளையர், களிற்றின் மூகத தைப் பிளநத சிறந்த அம்பையுடையவர் (நற்.389: 4,5). மணி விளக்கததில் கன்றையீன்ற பிடியானை தன்னைக் களிறு அயலிலே காத்து நிற்ப மலையில் தன் கன்றொடு வதியும் (நற். 399:5-7). தேனூரின் கண் கரும்பினை அடும் எந்திரம் களிறு பிளிறு வதற்கு எதிராக ஒலிக்கும் (ஐங. 55:1,2). களிற்றி னைக் கொள்ளுவதினினறும் வழுவிய புலி கதஞ் சிறந்து மேகத்தைப் போல் முழங்கும (ஐங்.218:3, க). பிடியினைத் தழுவிய களிறு வேற்றிடம் செல் லாது பசிநோய் வருத்த வருந்தும் (ஐங்.305:1,2), பனி வரையின்கண் இனக்களிறுக இயங்கும் சோலையின் வழியே தலைவி தலைவனோடு உடன் போயினள் (ஐங். 379:2-4). வேனிற் பரு வத்து வெம்மையால் வருந்தி உடல் தளர்ந்த ஓய்ந்த களிறுகள் காட்டில் மழை நீங்குதற்குக் காரணமாக கொடுமையை யுடைய ஊர்களிலே நீருண்டற்குப் பேய்த்தேரை நீரென அவாவும் (கலி. ?:2-3). களிறு துடிபோலும் அடியையுடைய யானைக்கன்றுகள் இழிந்து கலக்கிய சினனீரை முதற்கண் பிடிக்கு ஊட்டிப் பினபு தானும் உண் ணும் (கலி. 11:8,9).வெற்றியையுடைய மலை குளிர்ச் சியை விரும்பித் திரட்சி கொள்ளும் பசிப்பிணி யாற் சுடுதலையுடைய வருத்தத்தினை யுடையவாகிய பெருங்களிற்றினத்தைத் தாங்கும் (சுலி. 20: 3-8). களிப்பு விளங்குகின்ற மதத்தவாகிய கடிய களிறுகள் உள்ளே அகப்பட்டுக் கொள்ள மூங்கில்களை உடைய மலையைச் சூழ்ந்து கொண்ட பெருந் தீயைத் தீப்பற்றி யெரியும அரக்கு மாளிகையை வளிமகன் (வீமன்) அழித்துத் தன் உடன்பிறந்தா ரோடு பிழைத்துப் போதலைப் போன்று அவ்வி யானைகளின் தலைவனாகிய வேழம் அதர்பட மிதித்துத் தன் இனத்தோடு வெளியேறியது (கலி. 25:5-11). போரின் கண் பகைவனைக் கொன்று அவன் நாட்டைக் கைக்கொண்டு களிற்றின் மேலே வரும்
தலைவனுடைய வீரத்தாற் பொலிவுற்ற
களிறு
தலைவன்
அழகை நாம்காண அதுகாறும் வாடைக்காற்று நம்மை உயிரோடு விட்டு வைக்குமோ எனத் தலைவி வருந்தினாள் (கலி.31.9-12), மகளிர் மூங் கில் நெல்லைப் பாறையாகிய உரலிலே பெயது வயக்களிற்றின் கொம்பினை உலக்கையாகக கொண்டு குற்றிச் சேமபிலைச் சுளகால புடைப்பர் (கலி. 41:1-3), மலையடுக்கத்தினகண புகாமுகக் களிற்றோடு புலி பொருது உழக்கித் திரிநதது (கலி. 45:12,13). எண்டிசையும் காத்தவ தொழிலை மேற்கோடற்குப் பொருந்தினவாய்ப் பகைத்தவை எதிர்க்க லாற்றாத மிக்க வலியினையும் விளக்கத் தைத் தருகின்ற கமழகின்ற கடாததால் நனைத்த கவுளினையும் வேங்கை மரததினது அழகு போல வண்டுகள் மொயக்கும் புகரினையுடைய முகத தினையும் கொண்ட பெருங்களிற்றினதநோடு இரும்புலி மாறுபட்டுப் போர் செய்யும் (கலி. 48: 1-7). தலைவன் தலைவியைக் காண வேலைக கையி வேந்தித் தனியனாய்க் களிறுகள இயங்கும் அரிய வழியில் வந்தான் (கவி. 49. 20, 21), தன்பால் வந்த புலவர்ககுத் தேரையும் களிற்றை யும் கொடுத்துக் கையொழியானாய் மழையினும் அருள் சிறந்தான (கலி. 60: 15-17). தலைவி செய்த குறியிடத்துத் தலைவன் வருவானாயின் தினைப புனங்காப்போர் கொள்ளியும் கவணையும வில லும் உடையராய்க களிறு வந்ததென ஆரப்பா (கலி. 52:12-14). தலைவன மதததான அறிவிழந்து பரிக்கோலெலலையில் நிலலாத கடுங்களிற்றை யொத்தவன் (கலி. 55 20), தலைவன் தன்னிடத்துப் பொருகின்ற களிற்றை யொதத தனமை கெட்டு மனமுடைந்து உளளே உருகுவான போல் நின றான எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (கலி. 60:10,11), மிக்குச செலகின்ற போரில பகைவரைக் கொன்ற களிற்றைப் போனற வன் தலைவன் (சுலி. 61:18). பட்டத்தை யுடைய இளைய களிற்றினது கருமை யுண்டாகின்ற தலையில் தொங்குகின்ற மூன்று வடம போலக் கையாற் புனைந்த மூன்று வடம் புதலவனின் தலையிடத்தே தாழத் தொங்கின (கலி. 86.1,2). மதத்தை யுடைய களிற்றைக் காட்டினும் தறு கண்மை உடைய ஏற்றை ஆயமகன் கொளவான (கலி. 101:36,37.) ஏறுகள் பலவற்றையும் தொழுவி னுள்ளே விடுகையினாலே புகை சூழநத அத்தொழு சிங்கமும் குதிரையும் களிறும் முதலையும் மலை முழையிடத்திலே சேரக குழுமிப் படுமழை ஒருங்கு திரியும் மலையிடத்தை ஓக்கும் (கவி. 103.17-21). பெரிய புலித் திரளும் பெரிய களிற்றுத திரளும் தம் முள் மாறுபட்டுப் பொருதாற் போன்று பொதுவர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bv7lygdbsc7qamu56m1ex4ek3zi9lxw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/228</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668706</id>
    <revision>
      <id>1987153</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:54:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987153</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9874" sha1="sdfifcdqnfe3wt7zscjv0w4f8v5nl42" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

களிறு
ஏறுகளோடு பொருாதனர் (கலி. 193:5658), கொல்லேறு வெருவுதல் வருதற்குக் காரண மான மருந்தினாற் புகைக்க அதற்கு வெகுண்டு திரி தரும் கொல்களிற்றைப் போன்று திரிந்தது (கலி.104: 43-44). முரசு மூன்று ஆள்பவர் (பாண்டியர்) தம் பகைவரது மாறுபாடு கெடும்படி நிரைத்த களிறு களை ஏனைய படைக்கு நடுவே நிற்கும்படி நெறி யுண்டாகக் கமபததோடு கட்டுவர் (சுலி. 132:4,5). வேற்படைகளை வைத்து அடித்து ஆக்கிய பெரிய கதவினையிட்டு வாயிலை அடைத்து அழகு செய்த எயிலைக் களிறு குத்தியது (கலி.185:3,4). வரிசை யாக மிதக்கும் திமில்கள் களிறாகத் திரையொலி பறையாகப் புள்ளினம் காலாட் படையாக அரசன், படைமேற் சென்றாலொத்த செலவினை - யுடையது போல் கடல காட்சியளித்தது (கலி. 149; I-3). (தேவசேனையின்) தோழியர் போரை மேற்கொண் டமை கண்ட (வளளியின) தோழியராகிய மென்சீர் மயிலியலவர் தோட்டிப் புண்ணால் மென்மைபட் டதும் மதமணம் கமழ்வது மாகிய தலையினை யுடைய களிற்றினது தன்மையைத் தம்பால் கொள் ளுவர் (பரி.9:50,56). மகளிரின் பந்தும் கழங்கும் கவர்ந்து கொண்டு மைந்தர் கரையிலிருந்து வையை யாற்றில் பாய்ந்தனர்; வீரர் வேலாலும் வாளாலும் போர் செய்யக் களிறுகள் தம்முள் பொருதலுற்ற களம் போன்றமையின் அவ் வையைப் புனல் தெளிவின்றாயிற்று (பரி. 10:106-111). கூடல் நகரத்து ஆடவருள் சிலர் வையைப் புலைணி காணக் களிற்றின் மேல் ஏறிச் சென்றனர் (பரி. 12:28). மழை முழங்கிய மலையும் அதன்கண் தோன்றும் கொடி மின்னலும் செவ்வேளினது ஓடையை யுடைய களிற்றை யொக்கும் (பரி. 18:23-27). வையையாறு மலர்கள் பலவற்றையும் தன அலை களாலே தள்ளிக் கொண்டு கூடல் நகரக் கடிமதிலி லுள்ள பெரிய சுருங்கையினூடே வந்து மிக்க நீரைச் சொரியும்போது, அந்நீர் கடுமாவாகிய களிறு தன் கையை உயர்த்து விடும் நீரினை ஓத்துத் தோன்றும் (பரி.20:102-107). ஒளிறுவாட் பொருப்பன்(பாண்டியன்) போரின்கண களிறுகளை வரிசையாக நிறுத்தினாற் போல மேகங்கள் வானத்தில நெருங்கின (பரி. 22: 1,2). மதுரை நகரத்து மைந்தரும் மகளிரும் குதிரையும் களிரும் கோவேறு கழுதையும் ஆகிய ஊர்திகளில் ஏறி, வையைக் கரை நெரியும் படி சென்று சோலையை நிறைத்தனர் (பரி.22: 21-25). ஊர்ந்து செல்லும் களிற்றை ஒத்த செம்ம லோரும் வரைகெழு செல்வன் நகர் சென்ற னர் (பரி.தி.1:85,49), மகளிர், விளங்குகின்ற கடிய மரத்தினையுடைய களிற்றைப் போன்ற தலைமைத்
220
களை
தன்மையுடைய தத்தம் கணவரோடு கூடிக் குளவாய் அமர்ந்தானை வழிபட்டனர் (பரி.தி.1:61-63).
2. ஆண்பன்றி. தீ நிமித்தமாகக் கொள்ளப்படுவன வற்றுள் கனவின்கண் களிற்றின - ஆண் பன்றியின்- மீது ஏறிச் செல்லுதலும் ஒன்றாகும் (புறம்.41.9), களிறுகளால் புழுதியாக்கப்பட்ட விடுநிலத்தின் கண் வம்பப் பெருமழை சொரிந்து நீங்கிடக் குழி களில் தங்கிய சின்னீரைக் குரால (பசு) உண்டது (புறம்.325:1-3). பேய்மகளின் வெள்ளிய பற்கள் களிற்றின் கோடு போன்றன (புறம்.371:81,36). பகைவர் தேயத்தினகண் உள்ள வயல்களைக் களிறுகள் உழுதமையால் அவை பின நாஞ்சில களால் உழுதல வேண்டாதனவாயின (பதி. 26:2). கருவுற்றிருக்கும் பெண்புலியின் வயவுப் பசி யினைக் களையப் பெருஞ்சினப் புலியேறு பெரிய களிற்றைக் கொன்று, பாம்பு மேய்தற்குச் செல்வ ஒளியுண்டாக உமிழ்ந்து வைத்த மணியாகிய விளக்கில் குருதி புலர இழுத்துச் செல்லும் (களிறு - யானை எனவும் கொள்ளலாம்) (அகம். 72:12-15).வளரு கின்ற அலைகளையுடைய கடலிலே மூழ்கி எடுத்த லாலே அவ்வலைகளால் கழுவப்பட்ட புள்ளிகளை யுடைய கூர்த்த வெள்ளிய தன் கொம்புகளானே நிலமகளைக் களிறாகிய ஆதி வராகம் மணம் அயர்தலாற் புள்ளியளவேனும் அந்நிலம் வெள்ளத் தால் வருந்த வில்லை யென்ற புகழோடு திருமாலின திருமார்பு விளங்கியது (பரி. 2:31-35). நானிலத் துயிர்களின் நடுக்கம் தீர அதனை நீரினினறும் மேலே எடுத்தற்குப் பரிய அடிப்பகுதி வரை பொருந்தக் கவித்த பொன்னாலாகிய மலரானே அழகிய மணிகளைப் பெற்ற மடலைக் கொண்ட பெரிய கிம்புரியை யணிந்த இலங்கொளி மருப் பினை யுடைய களிறாகத் திருமால் திருவுருவங் கொண்டார் (பரி. 13:34-36).
களிறுதருபுணர்ச்சி - களிறு- ஏதுவாக நிகழ்ந்த கூட்டம். தலைவன் அரிய முழைஞ்சுகளி னிடத்தே பொருந்திய வானவர் விழையும் பூமலி சோலையில் களிறுதரு புணர்ச்சியால் தலைவியைக் கூடிப் பகலைக் கழித்து மாலைப் பொழுது நெருங்குதல கண்டு, 'இலங்கிழையீர், நுமர் நும் முனகை பற்றித்தர நன்மணம் அயர்கம்; கலங்கல் ஓம்புமின்' என ஈர நன்மொழி கூறித் தலைவியைப் பிரிந்து சென்றான் (குறி. 212-214,230-234).
களை - பயிர் வளர்ச்சிக்குத் தடையாக முளைக்கும் பூடு. பயிரினிடையே விளைந்த களையை நீக்கிய மையான வரகு தழைத்துச் செழித்தது (புறம். 120:8). ஓலைக் குடையைத் தலையிற் சூடிய உழவர் பறை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sdfifcdqnfe3wt7zscjv0w4f8v5nl42</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/333</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668707</id>
    <revision>
      <id>1987154</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:54:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987154</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9733" sha1="hqrsw60i34aph50t71yewp41j6rz9qs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கானல்
இளந்தளிரை அணிந்திருந்தாள் (ஐங்.192:3). ஆய மகளிர் விளையாடும் மலர்கள் கட்டவிழ்ந்து மலர்ந்த கானலிடத்தே தலைவன் வந்து, இறங்கி ஆடுதற்குரிய குறுந்துறை எது' எனத் தலைவி தோழியரிடம் வினவினான் (ஐங்.198), புன்னையின் நறுமலர் தோறும் சுரும்பினம் ஆர்க்கும் ஓசை யோடு தும்பிகளும் ஒருங்கியைந்து பாட இரண்டும் சேர்ந்து இம்மெனும் ஓசைபட ஒலிக்க, பெரிய கடலும் ஒலியவிந்து உறக்கத்தைக் கொள்ளும் கங் குலில் வண்டு ஒலிக்கின்ற கானலிடத்தே தலைவ னைத் தேடிச் சென்ற மடநெஞ்சே. அவனைக் காணவும் பெற்றாயோ எனத் தலைவி தன்னெஞ் சினை நோக்கி அழிந்து கூறினாள் (கலி. 128:1-8). தலைவி இராப்பொழுதில் குருகுகள் ஒலிக்கு மிடத்து அவ்வோசையைத் தலைவனின் திண்டேர் மணியோசை எனத் துணிவாள்; பின்பு அவ் லோசை அடங்கி ஆரவாரியாதிருக்கக் கண்டு அவ் லொலி கானலிடத்துள்ள பறவைகள் ஒலியென்று உணர்ந்து தனிமையால் வருந்துவாள் (கலி. 126; 6-9). தலைவி எறிகின்ற திரையொலிக்கின்ற கான லில் தலைவனின் திண்டேர் இன்ன காலத்தே வரும் என்னும் குறிப்பின்றிப் பலநாளும் வருங் காலத்தை மனத்தாலே நோக்கி எதிர்கொண்டாள் - (கலி. 127:10,11). வாடைக்காற்று அசைக்கையி னாலே வளைந்த தாழையின் கொம்பிலிருந்து நாரை தலைவியின் தோள்துறந்து அருளாத தலை வனைப் போலத் தலைவியின் துயரை அறியாது, அளிக்காது, வருந்தாது இரவில் கூவும் கானலை உடையவன் தலைவன் (கலி. 128:1-8). கனவில் வந்த கானலஞ் சேர்ப்பன் நனவில் வருதலும் உண் டென்று கருதி எனது அரும்பெறல் உயிர் போகாது நின்றது எனத் தலைவி தோழி யிடம் கூறினாள் (கலி. 128:24 → 26), லிடத்துக் கமழ்கின்ற ஞாழற்பூவின் நிறத்தைப் போலத் தலைவியின மேனி பசப்புற்றது (கலி.131: 19,20). கழிமுள்ளி தில்லையோடே சேரச் சூழ்ந்த கானலிடத்துத் திரையிட்ட மணல் மேட்டில் தாழைப்பூ மலர்ந்தவை போல் பறவைகள் தங்கின (கலி, 133:1-5). நீண்ட இலையினை யுடைய தாழை நிற்கின்ற சிவந்த மணலையுடைய காலை தோறும் ஓடிச்சென்று தேடுவேன் எனத் தலைவன் பிரிவால வருத்தமுற்ற தலைவி புலம்பிக் கூறினாள் (கலி. 144: 27,28). மாலைப்பொழுதில் கானல், பறவைகள் முதலியவின்றித் தனிமையுற்றது (சுலி.145:38). குல வரைகள் சிலவற்றில், கடலும் கானலும் போல வேறாகிய நிறத்தினையும் சொல்லும் பொருளும் போல வேறுபடாத தொழிலினையு முடைய
கான
காளலம் பெருந்துறை
மாயோனும் பலதேவனும் தங்கியுள்ள இருங்குன்றம் சிறந்தது (பரி. 15:19-14).
2. கடறகரை. தொண்டி நிலாப்போன்ற மணலை யுடைய அகன்ற கானலை - கடற்கரையை - உடை யது (புறம்.17:11,13), கானலிடத் துள்ள கழியின் நீரால் விளைந்த உப்பை முகந்து கொண்டு சகடம் மலைநாட்டை நோக்கிச் செல்லும் (புறம.60:6-8). கடல் பரந்து ஏற்றிப் பொருதவான் அலைநீரை யுடைய கானல் வெண்மணலிடத்து நின்ற தாழை அன்னம் போலப் பூத்தது (சிறு. 146,150). இன மரக்கா நிலவுபோலும் மணலையுடைய கானலில் குடமுழாப் போலும் காயையுடைய தாழையை வேலியாகவுடையது (மது. 114,115), கானலில் உள்ள வண்டாழ்ங்குருகின பெருந்தொகுதி பகைவரைக கொன்ற வீரரது முழக்கததினைக்கேட்டஞ்சும் (குறு. 34:4,5). பனையின உச்சியிலுள்ள மடல குருத்தோடு மறையக்காற்றுக் கூட்டிய வெண்மணற் குவியலாகிய தொகுதியைக் கொண்ட சிகரத்தை உடைய வருத்து கினற கானலில் கடல்வீசிய கருமணற் சேற்றை யுடைய அருவியால் கூந்தலிடத்தே பெய்யப்பட்ட எக்கராகிய குவியல் உலரும முன்பே இவ்வூரில அலர் எழுந்தது எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (குறு.372). நாரைகள் ஒலிக்கின்ற தண்கமழ் கான வில உள்ள மலர் நிறைந்த சோலையிலுள்ள மலர் களைக கலங்கச்செய்து கடல அலைகள் உடைந்து செல்லும் (குறு.381:4-6), இரை விரும்பிக கடுஞசூலி னால் இயங்காது வருந்திக கானலை அடையாமல் கழனியில் தங்கிய நாரைப் பேடைக்கு ஆணநாரை கடல்மீனைக் கொண்டு போய்க் கொடுககும் (நற்.
263:4-7).
கானலம் பெருந்துறை சோலை சூழ்ந்த கடற்றுறை. ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன மணம் வீசுகின்ற தாழைகள் பொருந்திய கானலம் பெருந்துறையை சோலை சூழ்ந்த கடற்றுறையை - உடைய தண்ணிய கடற்பக்கத்தைக் கொண்ட நன்னாட்டுக்குப்பொரு நன் (பதி. 55:5,6), பொனவீ ஞாழலொடு புன்னைப் பூக்கள் உதிர்ந்து அழகு செய்யும் கானலம் பெருந் துறைகளில் விழாவிற்கு அணி செய்யும் மகளிர் கழ னியிலுள்ள நெய்தற்பூக்களைத் தங்கள தழையுடைய அழகு பெறச் சோப்பர் (அகம். 70:9-12), வெளளிய தலையை யுடைய கடல் மகளிர் விளையாடும் வண் டல் மனையினை அழிக்கும் கானலம் பெருந்துறை யிடத்துச் சிலராலே அறியப்பட்ட காதற்புணர்ச்சி அலராகி எங்கும் பரவத் தாய் தலைவியை இற் செறித்தாள் (அகம். 90: I-5). தீததன் வெளியனின் ஒலிக்கும் நீர்ப்பரப்பினையுடைய கானலம் பெருந&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hqrsw60i34aph50t71yewp41j6rz9qs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/229</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668708</id>
    <revision>
      <id>1987155</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:54:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987155</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9315" sha1="mwlw9c0s3zyvnyqnbxzpnbe6lv1ctrj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

களைஞர்
யொலியுடன் பயிர்கள் வளையும்படி ஒதுக்கி வா கின் களையைப் பறித்தனர் (அகம். 104:7-9). களைஞர் - 1. களைபறிப்போர். நாற்று நட்ட செறுவில் முளைத்த, தேன் நாறும் நெய்தற்பூவைக் களைஞர் பறித்து எறிந்தனர் (பெரு.212-214). சிறுதினையி டத்தே களையெடுக்கும் களைஞரின் தங்கையாகிய தலைவி இனனும் தமரின் தீராள் என்பதைத் தலை வற்கு உணர்த்துமாறு தோழி தும்பியை விளித்துக் கூறினாள் (குறு. 393:1-6).
2. நீக்குவோர். 'நீ இன்னாசெயினும் இனிதாகத் தலையளி செய்தாலும நின் வரைப்பினள தலைவி; அவள் துன்பத்தைக் களைஞர் நின்னையன்றிப் பிறர் இலர்' என்று பிரியும் தலைவனிடம் தோழி உரைத்தாள் (குறு. 397:6-8). காமம் பெரிது; களை ஞர் இலர் என்பது தலைவியின் காமம் மிக்க கழி படர் கிளவி (நற்.335:11). 'மாலைக்காலமே, சேர்ப பன் பிரிந்தமையான் நீ கடும்பகல் வருகின்றாய்; காலையே வரினும் நின்னைக் களைஞர் இலர்' என் பது ஆற்றாத தலைவியின கூற்று (ஐங்.183:3-6). 3.காப்பாற்றுவோர். மலர் சூடிய மாயப் புதுப்புன லில் நீ பலமுறை ஆடுங்கால களைஞர்- காப்பாற்று வோர் - இல்லாத இடத்தில் அகப்பட்டுக் கால் சோர்ந்து போகாமல் விழிப்பாயிருப்பாயாக என்று கூறிப் பரத்தைமைத் தலைவனைத் தலைவி நகை யாடினாள் (கலி. 98:35-37).
களைந்தோள் - நீக்கியவள், 'அலவனே, இருள்செறிந்த நள்ளிரவில் வந்து பலநாளும் நின் துனபங் களைந் தோள்-நீக்கியவள் நின்பிரிவால் தனனுறு விழுமம் நீந்துமோ எனத் தலைவற்கு நீயே சொல்ல வேண் டும்' எனத் தலைவி காமமிக்க நிலையில் அதனிடம் கூறினாள் (அகம்.170:8,12-14).
களைந்தோன் - நீக்கியவன், தன் மனை வருதற்குப பிறன் மனையில் நின்று பாடுகின்ற பொழுதே அருள் கூர்ந்து வெள்ளிய ஆடை உடுப்பித்து என் பசி களைந்தோன அம்பர் கிழவோன நல்லருவந்தை ஆவான எனக் கல்லாடனார் பாராட்டல் (புறம். 385:3-10).
களைநர் - நீக்குநர். காமஞ்சாலா இளமையோளிடத்
துக் 'களைநர் பிறர் இல்லாத நோய செய்யும் அழ குடைய நின்னை மேலும் அழகு செய்து, தம் வள மையால் வெளியே அனுப்பிவைத்த நின் சுற்றத் தார் தவறுடையர்' என்பதுபடக் கைக்கிளைத் தலை வன் கூறல் (கலி. 58:9,10), நம் துயரத்தைக் களை நர் (களங்காய்ககணணி நார்முடிச் சேரலை அனறி) பிறர் யாரெனக் கருதி மன்னெயில மறவர் விரும்பி வந்து
221
கற்சுளை
ஆரவாரம் குறைந்து பணிந்தனர் (பதி.19:7,8). களையுநர் - நீக்குபவர். தன் சுற்றத்தின் கடுபம்சி களையுநரை - நீக்குபவரை காணாது யாழப்பா ணன் மிகவும் வருந்தினன் (புறம், 68:2,3), குறும்பர் செய்யும் பூசல களையுநரைக் காணமுடியாத அரிய சுரநெறியைக் கடந்து செல்லத் தலைவன் விரும்பி னான (அகம்.179:9,10). கடுங்கண ஆடவர் அம பெய்யப் பதுங்கியிருக்கும் இடத்தில் வருநர்
மையின் தம் வறுமை களையுநரைக் காணாது வெஞ்சுரத்தில் வருந்துவர் (அகம். 365,7-9). துணை யாக நின்ற அரசன கைவிட்டானாக, யானைப படையுடைய பகைவேந்தன் மதிற்புறத்து வந்து தங்கவும் களையுநர்க் காணாது சிதைந்த ஒரு மதிலை யுடைய மன்னன் அழிவெயதினாற போலப் பிரிவுணர்ந்த தலைவி அழிவெயதினாள் (நற். 43:8-12).
களைவார் - நீக்குவார். 'கடலே, யான் உற்ற வருத தத்தைக் களைவார் - நீககுவார் - நின்னை ஒழியப் பிறரை உடையே னவலேன' எனத தலைவி கடலை விளித்துக் கூறிப் புலம்பினாள் (கலி. 144.53-55). களைவோர் - நீக்குவோர், 'யானுற்ற காமநோயைக் களைவோர் - நீக்குவோர் - இல்லை' என்று ஆற றாமை தோன்றத தலைவி கூறினாள் (குறு. 305.8). எல்லா உலகத்திலும் வெளிப்பட்டு அவ்விடதது உயிர்க் கூட்டங்களின் பிறவித் துன்பத்தைக் களைவோ னாகிய திருமால் இருங்குனறததில் அனபு கொண்டு தஙகியுள்ளார் (பரி. 15 52-63). களைவோன் - நீக்குவோன். களைவோர் காணக. கற்கோள் படிமம் அமைத்தற்குரிய கல்லைத தெரிந் தெடுத்தல். கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன கடவுட் பத்தினிக்குக் கறகோள - படிமம் அமைத் தற்குரிய கல்லைத் தெரிந்தெடுததல் - விருமபி இமயஞ்சென்று, எதிரதத ஆர் ரிய
-
வண்லை
அழித்துக் கல்லெடுத்துக் கங்கையில் நீராடடிக் கொணர்நதான் (பதி. ப. 5:4-7).
கற்சிறை - கல்லணை, தலையாலங்கானத்துச் செரு வென்ற நெடுஞ்செழியனின் படைத்தலைவா, மிக்கு வருகின்ற யாற்று நீரைத் தாங்கும் கற்சிறை - கல்லணை - போலத் தம படையைக கெடுத்து மிக்கு வருகின்ற பகைவா படையைத் தடுத்து நிறுத்தினர் (மது.725,726).
கற்சுனை - மலைச்சுனை. கடவுட்டன்மை பொருந்திய கற்சுனையில் - மலைச்சுனையில் - மலர்ந்த குவளை மலரோடு செங்காந்தளையும் பொலியச் சூடி அருவியின ஒலியை இன்னியமாகக் கொண்டு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mwlw9c0s3zyvnyqnbxzpnbe6lv1ctrj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/334</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668709</id>
    <revision>
      <id>1987156</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:54:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987156</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10202" sha1="ly5ulqssyali02l3jl5bbe3c7i91mgv" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கானவர்
326
கானவர்
துறையிடத்தே பொன்னைக் கொண்டு வரும் மரக் கலத்தை இறாமீன் கூட்டம் சிதையுமாறு தாக்கும் (அகம். 352: 5-8). நடுநாள் இரவில் தலைவியின் பணைத்தோளை நினைத்துத் திமிலில் வந்த தலை வன் அவளூர்க் கானலம் பெருந்துறையின் அழகி னைப் பாராட்டி அமையாது புகழ்ந்தனன் (அகம். 210: 8–10), சிவந்த இறாமீன் சலக்கிய நுரையுடன் கூடிய திவலை பொருந்திய அலைகள் புன்னையின் வளைந்த கிளைகளில் பொருந்தும் கானலம் பெருந் துறையை நோக்கிய தலைவி குட்டுவன் கழுமலத் தன்ன தன் மேனியின் அழகு கெடத் துஞ்சாக் கண் ணளாகி மனம் கலங்கினாள் (அகம். 270:5-11), பரதவன விரிகடலில் கொண்ட திரள் முத்துக்களை வண்டுகள் ஒலிக்கும் அகன்ற கரையிடத்தே பகுத் துக் கொள்ளும் கானலம் பெருந்துறையினையுடை யவன் (அகம். 280:11-14). நாட்காலையில் மீன்களை முகந்து கொண்ட பரதவர் பறியால் கொண்ட மீனினை யுடையராகி அவற்றை மணலிடத்தே புல ரும்படி பரப்ப அம்மீன்களைத் தின்னும் குருகு களை உடைய கானலம் பெருந்துறை தண பொழி லுடையது (அகம். 300:1-5). மீனை உண்ணும் கொக்குகளை யுடைய கானலம் பெருந்துறையிடத் துள்ள தாழையைக் கடல் அலைகள் அலைத்தன (குறு. 163:3,4). முதலையேற்றை வழியினிடத்தே பிறர் செல்லுவதை நீக்கும் கானலம் பெருந்துறை யிடத்தே திரளாகிய மீன்களையுடைய கரிய கழியை நீந்திக் கடந்து தலைவியைக் காண்பதற்குத் தலை வன் வந்தான் (குறு. 324:1-4), நண்டுகளோடு பெயர்ந்தேகும் அலைகள் நெருங்கிய கடலில் பெரிய மீனைப் பிடிக்கும் சிறுகுடிப் பரதவர் மரக்கலங்க ளில் ஒளிகாட்ட இரவில் இடப்பட்ட விளக்கம் முதி ராத இளஞாயிற்றின் எதிரே தோன்றிய ஒளிக்கு ஒப்பாகும் காலைம் பெருந்துறையினை யுடையவன் தலைவன் (நற்.119: 5-9). வெள்ளாங்குருகின் பார்ப்பு இறந்ததெனக் காணச் சென்ற நாரை மீண்டும் வந்து கானலம் பெருந்துறையிடத்துத் தன் துணை யொடு சுற்றித் திரியும் (ஐங். 158: 1-3), கானலம் பெருந்துறையின் அலைகள் பாயும் வானுயர் நெடுமணற் குன்றில் ஏறி நின்று செறிவளை நெகிழ்த்த தலைவனது எறிகடல் நாட்டினைக் காண்குவம்; வருவாயாக எனத் தோழி தலைவியை அழைத்தாள் (ஐங்.199)
கானவர் - காட்டு நில மக்கள். சுடப்பட்டுக் கரிந்த புனத்தை மயங்க உழுத கொல்லைக்கண் கானவர் ஐவன நெல்லோடு தினையை லித்துவர் (புறம். 159: 15-18), யானை கொணர்ந்த உலர்ந்த மரத்து விற கினால் கானவர் மூட்டிய எரியாகிய விளக்கின ஒளி
யையுடைய அணங்குடைய முற்றத்தில் பூதபாண்டி யன்தேவி பெருங்கோப் பெண்டு தீப்பாய்ந்தனள் (புறம். 247: 1-7). கொடிய தொழிலையுடைய வலிய வில்வால் கொல்லுதலைச் செய்த கானவர் மூங்கிலிடத்தே யிருந்து முற்றிய தேனாற் செய்த கள்ளின் தெளிவைத் தம் குன்றகச் சிறுகுடியிலிருக் கும் சுற்றத்தினருடன் உண்டு மகிழ்ந்து தொண்ட கச் சிறுபறையின் தாளத்திற்கேற்பக் குரவையாடு வர் (முரு.194-197). முல்லை நிலத்து வாழும் கான வர் மருதப்பண் பாடினர் (பொரு.320), அரிய பாலை நிலத்தில் கடுங்கண் கானவர் இராவேட்டை ஒழித்தனராயின் மறுநாள் பகலில் நாய்களுடனே சென்று காட்டிலே வலைகளை மாட்டிப் பசுந் தூறுகளினின்றும் குறுமுயல்களை ஓட்டிவளைத்துப் பிடித்து உண்பர் (பெரு. 111-117). நெடுஞ்செழிய னது பாண்டி நாட்டில் ஒருபக்கத்தே எழும் அவ ரையின தளிரை மேயும் ஆமாவை ஓட்டும் கான வருடைய பூசல் உட்படப் பல ஆரவாரங்களும் சிலம்பகத்தில் மாறி மாறி ஒலிக்கும் குறிஞ்சி சான்ற மலை தழுவப்பட்டிருந்தது (மது. 292-301). விண்ணைத் தீண்டுகின்ற பரணின் மேலே கான வர் தீக்கடை கோலினால் நெருப்பைப் பிறப் பித்து எரிக்குமாறு மாலைப்பொழுது வந்தது (குறி. 285,226,230), தொடுத்த அம்பினை யுடைய ராய்த் தம் மனைவியரோடு கூடியிருக்கும் கான வர் வழிப்போவாரை வருத்தாது போக்கும் மலை யிடத்து உயர்ந்த வழியைக் கடந்து கூத்தர் தலை வன் தன் சுற்றத்தோடு சென்றான (மலை. 17-20). மலைப்பக்கத்துச் சிறுகுடியில் தேனையும் கிழங்கை யும் ஊன் நிறைந்த வட்டிகளையும் யானைக் கொம்புகளே காவுமரமாகக் கட்டிக் கொண்டு வரும் கானவர் அங்கு வரும் கூத்தச் சுற்றத்திற்கு உணவளிப்பர் (மலை. 151-157). குறவரும் மருளும் குன்றத்தே நீவிர் செல்ல நேர்ந்தால் அவ்வழியில் போதலைத் தவிர்த்து நும் வாச்சியங்களை இயக்கு வீராயின் உச்சிமலையில் காடுகாத்து உறையும் கானவர் விரைந்து வந்து நுமக்கு வழிகாட்டி. முன்னே போக நீலிர் மனமகிழ்வீர் எனக் கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப்படுகின்றனர் (மலை. 275-286). நன் னன்சேய் நன்னனிடம் போதற்குரிய நெறியாகக் கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் பெறும் மலைவழிகளில் தலைமைத் தன்மையுடைய யானை பரணிடத்தே இருக்கும் கானவருடைய தினைப்புனம் புக்கு உண்ண அதனைப் பிடிக்க விரும்பி அவர் வளைத் தலால் உண்டாகிய பூசலும் நெடிய முழையினில் உறையும் கூர்முள்ளை யுடைய எய்ப்பன்றி தனக் குத் தவறு செய்த கானவரை வருத்த எழும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ly5ulqssyali02l3jl5bbe3c7i91mgv</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/335</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668710</id>
    <revision>
      <id>1987157</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:55:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987157</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10092" sha1="6kjzp4x01e141066lfuz6a3kn1ro3fo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கானவர்
அழுகையொலியும் நன்னனுக்கு இறைப்பொருள் களைக் கொடுத்தற்காக அழித்தற்கரிய பகைவரின் சிற்றரண்களை அழித்த கானவரின மகிழ்ச்சியார வாரமும் கேட்கும் (மலை. 297-801,318,319). யானை களின் வெண்கோடுகளைக் கவர விரும்பிய அன் பில்லாத கானவர் அவை தீங்கில்லை யென நினைத்துக் கருத்தின்றிச் செல்லும் நெறிகளில் அவற்றை அகப்படுத்தக் குழிகளை யகழ்ந்து தழை களையிட்டு மறைத்து வைப்பர் (அகம். 21:23-25). களிற்றியானையின் மதம் பொருந்திய கன்னத்தை யுடைய முகத்தைக் கிழித்த அம்பினையும நிணத் கானவர் உணவினையு முடைய துடன் கூடிய தங்கை என்று தலைவியைத் தோழி குறிப் பிட்டாள்
(அகம், 132:4,5), கானவரும் துயின்ற நள்ளிரவில் விலங்குகள் செல்லும் வழியாகிய சிறு நெறியில் நீ வருதலை இனித் தவிர்தல வேண்டும் என்று தோழி தலைவனை இரவுக்குறி விலக்கி வரைவு கடாவினாள் (அகம, 168:2,3,13,14). கொடிய வில்லையுடைய கானவர் தம் அம்பினை விடுதலால் இறந்துபட்ட வழிப்போககர் வீழந்து கிடக்கும் களததில் அவர் மயிர்த்தலை புறந்தோன்றுமாறு உயர்ததிய கற்குவியல்கள் கள்ளியம் பறந்தலைக் களர்நிலந்தோறும் நிறைந்து நினைப்போரையும் நடுங்கச் செய்யும் காட்டிடைச் சுரத்தைக் கடந்து தலைவன் பொருளீட்டச் சென்றான் (அகம். 231: 5-9). கானவர் தம் அம்பினைச் செப்பஞ் செய்தற் பொருட்டுத் தமது விரலின நக நுனியிலே புரட் டும் ஓசைபோலக் கள்ளியங் காட்டில் பல்லி தன் துணையை யழைக்கும் ('கானவர்' என்பதற்குக் 'களவர்’ என்ற பாடமும் உண்டு) (ருறு. 16). கல்கெழு கானவர் நலகுறு மகள் எனறு தலைவியைத் தலைவன குறிப் பிட்டான் (குறு.71:4), காட்டுப்பசுவின கனறு கான வர் எடுப்ப அஞ்சித் தன் இனத்தினினறும் பிரிந்து சென்று கானகச சிறுகுடிக்கண் அகப்பட்ட நிலை யில் அங்குள்ள இளையோர் பாதுகாப்ப அவரு டன் கலந்து அவ்விடத்தை விரும்பி மனையுறை வாழ்க்கையில் வன்மை பெற்றது (குறு 322:1-5), நீண்ட அம்பையும் வலிய வில்லையும் உடைய கானவர் தங்கை என்று தலைவியைத் தோழி குறித் தல் (குறு. 335:5,6). புலியொடு பொருத புணமிக்க யானையின் நலல கோட்டினை நயநத அன்பில் லாத கானவர் வில்லை வளைத்து விட்ட அம்பு பட்டு அச்சம் நிறைநத அவ்வியானை பிளிறும் ஒலி இடிமுழக்கத்தை ஒத்தது (நற். 68:5-8), சிறுகட் பன் றியின பெருஞ்சின ஒருத்தலை வெற்றுப் பிளப் பிடத்தே வீழத்த நாய கொண்டு வளைத்து வலை யில் அகப்படுத்திக் கானவர் தம் சிறுகுடி பெயர்
327
கானவன்
வர் (நற்.82:7-11). தலைவியின் காவல் மிக்க பெரிய ஊரைக் கானவர் இரவில குறிஞ்சிப் பண்ணைப பாடியவாறே துயிலாது காத்தனர் (நற். 255:2,3). கிளிகடி கருவி பொருந்திய கையையுடைய கொடிச் சியே, நீ மனைக்குச் செலவாயாக' எனத் தலைவிக்கு நல்ல இனிய மொழிகளைக் கூறிக் கானவர் தினைக் கதிரைக கொயயத் தொடங்கினர் (நற். 306:3-5). மாலையணிந்த கானவர் உழுது விளைத்த தினைக்கதிரைத் தின்று சிறுகட் பன்றியின் பெருஞ் சின ஒருத்தல் பக்கததே யுள்ள மலைப்பிளபபில் உறையும் புலிக்கும் அஞ்சாமல கழை வளர் சார லிடத்தே உறங்கும (நற்.386:1-5). தலைவனது நாட் டின் மணிநிற மால்வரையில் கானவர் கிழங்கினை அகழ்ந்து கொண்ட நெடுங்குழி நிறைய வேங்கை யின் புதுப் பூக்கள் உதிர்ந்து பரவும (ஐங். 208.1-4), தலைவனது மலைநாட்டில் தாயை யிழந்த குட்டி யோடே ஆண்பன்றி இரவுப்போதில் தினைக் கதிரை மேயக் கருதிப் பகற்போதில் கானவர் வாழும் மலையுச்சியில் உறங்கும் (ஐங். 268:1-4). தலைவனது மலையில் கிழங்கை அகழும் பனறி உழுத புழுதிக்கண்ணே வித்தி விளைநத விளை வைக் கானவர் கொய்து போவர் (ஐங.2701-3). கானவன் - காட்டுநில மகன். 'பலாவின் சிறநத சுளை களை உண்ணும் முசுக்கலைகளால உதிர்க்கப் பெற்ற பலா விதைகள எங்கணும கிடக்கின்ற மலையிலுள்ள சிறுகுடியினையுடைய கானவனின் - காட்டுநில மகனின - மகள் எனத் தலைவியைத தாய் குறித்தாள் (அகம். 7:20-22). பெரிய முறுக்குண்ட மருப்பினையுடைய தலைமை பொருந்திய இரலை மான் செருப்பணிந்த கானவன் கவைக கோலைச் சுமநதாலொத்த தோற்றமுடையது (அகம். 34:3,4). செந்தினைககதிரை மேய பல்லியின் சொறகேட்டு வரும் பன்றியைப் பார்த்தறிய வலிய கையினை யுடைய கானவன பரண மீது கொளுத்திய நெடுஞ் சுடர் விளக்கத்தை நோக்கியவாறே தலைலன் இரவுக்குறியிடை வந்து தலைவியின் நடுங்கு துய ரினைக் களைந்தான (அகம. 88:1-7). பெரிய தினைப் புனத்தின ஓங்கிய பரணில் இருநது காப்போ னாகிய சிங்கம் போலும் வலிமையினை யுடைய கானவன் கள்ளுண்டு களித்துக் காவலை மறந்திருந தனன் (அகம்.102:1,2).இரும்பினை வார்த்துச் செய்தாற் போன்ற வலிய கையினை யுடைய கானவன வெண்கடப்ப மரத்தினைச் சார்ந்து நின்று அம்பினை யாராய்ந்து களிற்றின் மார்பிற் செலுத்தி அதன் வெண்கொம்பைக் கொணர்ந்து தன் குடிசையில் ஊன்றி விட்டு முன்றிலில உயர்ந்த பலாமரத்தின கனியிலிருந்து பிழிந்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6kjzp4x01e141066lfuz6a3kn1ro3fo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/230</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668711</id>
    <revision>
      <id>1987158</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:55:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987158</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9876" sha1="hyv3kkce992x9znl1e1xmiaj7vn6fau" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கற்பன்
சூரரமகள் ஆடினாள் (நற்.34:1-5). மந்தி அருவி ஆடி, கழை ஊசல் தூங்கி, வேங்கையினது நறு மலர் கற்சுனையிலே உதிர அதன் கிளையிலேறிக் கடுவனோடு திளைத்தது (நற். 334:1-5).
கற்பன் - கல்வியன். கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டு வன் பகைவராலும் போற்றப் பெறும் அழியாத கற்ப - கல்வியை உடையவ - எனப் போற்றப் பெறுகின்றான (பதி. 43:29-31). பெருஞ்சேரலிரும் பொறை 'தொலையாக் கற்ப என விளிக்கப் பெறுகிறான் (கற்பன் என்னும் பெயர் விளியேற்றுக் 'கற்ப' என வந்தது) (பதி. 80:17).
கற்பித்தான் - ஆசிரியன். தனக்கு நூல் கற்பித்தான்
ஆசிரியன - நெஞ்சம் வருந்துமாறு கைப்பொருள் கொடுத்து உதவானாய்த் தான் கற்ற கல்வியிடத்துத் தப்புச் செய்தவனது கல்விப் பொருள் நாடொறும் தேயும் (கலி. 149:4,8).
கற்பினாள் - இல்லற ஒழுக்கம் உடையவன். நிலைத்த கற் பினாள் ஆகிய தலைவி தலைவனைப் பிரிந்துஉயிர் வாழமாட்டாள் (கலி.2:13). தலைவிவடமீன் (அருந்ததி) போல் தொழுதேத்தும் வயங்கிய கற்பினாள் (கவி. 2:31). உடன்போக்கிற் சென்ற மகளைத் தேடிவந்த செவிலித்தாயை இடைச்சுரத்துக் கண்ட முக்கோற் பகவர் அவளிடம் சிறந்தானை வழிபட்டுச் சென்ற மையால் மிக்க கற்பினாளாகிய நின் மகளுக்குத் துன்பம் செய்யற்க எனக் கூறினர் (கலி.9:22,23). வற்கடமான காலத்தே வையத்து மழையைப் பெய் விக்கும் கற்பினாள் தலைவி (கலி. 16:20).
கற்பு - 1. இல்லறாழுக்கம். கருங்கையொள்வாட் பெரும் பெயர் வழுதி செயிர்தீர் கற்பினை - இல்லற ஒழுக் கத்தை - உடைய சேயிழையின் கணவன் (புறம். 3:6). மலையமான திருமுடிக்காரி வடமீன் (அருந்ததி) போன்ற கற்பும் மடமொழியும் உடைய தன்மனைவி தோள்மட்டுமே தனசுகுரியன்; மற்றவற்றையெல்லாம் பிறர்க்கு அளிப்பன் (புறம. 122:8-10). பெருஞ்சித்திர னார் குமணனைப் பாடிப் பெற்று வந்த பொரு ளைத் தம் மனைவியிடம் தந்து 'பலகுணங்களும் மாட்சிமைப்பட்ட கற்பினையுடைய நின் சுற்றத்து மூத்த மகளிர்க்கும் கொடுப்பாயாக' எனக் கூறி னார் (புறம். 163:2,7), சோணாட்டுப் பூஞ்சாற்றூர்ப் பார்ப்பான் கவுணியன் விண்ணந்தாயனின் துணை வியர் மறங்கடிந்த அருங்கற்பினையுடையவர் (புறம். 166:13,17). நாணல்லது இல்லாக் கற்பின்வாணுதல் குறுமகளை எண்ணிச் செல்வதாக ஆவூர் மூலங் கிழார் குறிப்பிடுவர் (புறம்.196:13-15). பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறனின் மனைவி கடவுள் சான்ற கற்பினையும் சிவந்த
இழைகளையும் உடைய மடவோள் புறம்.288:3,4). அடங்கிய கற்பின் ஆய்நுதல் மடந்தை. உயர் நிலையுலகம் புக்க கணவற்குப் படைத்தல்வேண்டி ஆப்பி கொண்டு கண்ணீரால் மெழுகினாள் (புறம். 249:10-14). வளைந்த இடையினையும் அழகுறச் சுழிந்த உந்தியையும் உடைய கற்புடை மடந்தை தன் கணவனின் புறம் புல்லிக் கிடந்தாள் (புறம். 383:11-14).இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனின் மனைவி ஆறிய கற்பும் (அறக்கற்பும) அடங்கிய சாய லும் உடையவள் (பதி. 16:10). களங்காய்க் கண்ணி நார்முடிச் சேரலின் தேவி தழைத்த கூந்தலையும் அறஞ்சால் கற்பினையும் உடையவள் (பதி. 31:24). மூங்கில் போன்ற பெருத்த தோள்களையும் விரும் பத்தக்க கடவுளை (அருந்ததியை) வெனற கற்பினை யும் உடைய சேயிழையின் கணவன் செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் (பதி, 85:8-10). செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் அமைதி மிக்குப் பெரிய மடம் என்னும் குணம் நிலைபெற்றவளும் கற்பி னைத் தாங்கியவளும் மணங் கமழும் சுடர் நெற் றியை யுடையவளுமான உயர்ந்தவளின் கணவன் (பதி. 70:14-16).இளஞ்சேரலிரும்பொறையின் தேவி மீனொடு (அருந்ததி) புரையும் கற்பினையுடைய வாணுதல் அரிவையாவாள் (பதி.89:19,20). இளஞ் சேரலிரும்பொறையின் தேவி ஆறிய கற்பினையும் தேறிய நல்ல புகழையும் வண்டார் கூந்தலுடன் ஒண்டொடியையும் உடையவள் (பதி. 90:49,50). மறுவில் கற்பினையும் வாள் நுதலையும் உடையவ ளின் கணவன் முருகன் (முரு. 6). விறலியர் கஞ்சங் குல்லையுடைய அழகிய காட்டகத்தே, குவிந்த அரும்பு எயிறு எனும்படி மலர்ந்த முல்லை சூடுதற் கமைந்த கற்பினையுடைய மெல்லியலார் (சிறு. 28- 20). மறைகாப்பாளர் உறைபதியில் வாழும் வளைக்கை மகடூஉ, வானத்து வடதிசையில் விளங் கும் சிறுமீன் (அருந்ததி) போலும் கற்பினை உடை யவள் (பெரு.301-304). மாசில் கற்பின் புதல்வன் தாய் எனத் தலைவன் தலைவியிடம் மாயப் பன்மொழி கூறினான் (அகம். 6:13,14). நாணொடு மிடைந்த கற்பினையும் வாள் நுதலையும் அந்தீங் கிளவியையும் உடைய இளையோள் எனத் தலை வன் தலைவியைப் பாராட்டல் (அகம். 9:24,25). தலைவி மனைமாண் கற்பின் வாணுதல் ஆவாள் (அகம். 33:2). வணங்கத் தக்க கற்போடு தலைவி மடங்கொள வருந்தினாள் (அகம். 73:5), வதுவை நாளில் புதல்வற் பயந்த மகளிர் நால்வர் கூடி நின்று 'கற்பினின் வழாஅது நற்பல உதவிக் கொழு நனை விழையும் பிணையை யாகுக' என்று மண மகளை வாழ்த்தினர் (அகம். 86:11-14). தலைவன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hyv3kkce992x9znl1e1xmiaj7vn6fau</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/336</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668712</id>
    <revision>
      <id>1987159</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:55:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987159</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10042" sha1="f2ei8nbwvev9msfryt1gyri9105n0d6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காளவன்
தெடுத்த மதுவையுண்ட களிப்பினனாய்ச் சுற்றத் தினருடன் ஆரவாரம் மிக்குச் சந்தன விறகின் தீயில் ஊன்சோற்றை அட்டுண்ணும் குன்ற நாட் டையுடையலன் தலைவன் (அகம். 173:6 - 14). தலை வனின் மலை நாட்டில் அரும்புழை முடுக்கரில் வேட்டை ஆட்களை எதிர்நோக்கி நின்ற அஞ்சா மையினையுடைய பன்றியைக் காவைன் அணிமை யிற் சென்று நோக்கி, இது தன் படை பெயரவும தான் பெயராது நின்று பகைவர் வரும் அருவழியில் அவரைத் தடுத்து நிற்கும் எம் பெருவல்லாளனை யொக்கும் என வியந்து தான் வில்நாணில் தொடுத்த அம்பினை அதனமீது எய்யாது பெயர் வான் (அகம். 248:5-10). பெருமலைப்பக்கத்தே வேட் டைக்குச் சென்ற அம்பினையும் வில்லினையுமுடைய கானவன் தன்னுடன் போர் செய்து பட்ட யானை யின் வெண்கொம்பினால் மலையில் சிறந்த பொன்னை அகழ்ந்தெடுக்குங்கால் திண்ணிய மணி கள் பொன்னுடன் மேல்வந்து விளங்க அவற்றை யானைக் கொம்பு ஒடிந்துதிர்ந்த முத்துக்களோடு கூட்டியெடுத்து அம்மூனறு பணடங்களையும் சந் தனமரமே காவு மரமாகக் காவிக் கொண்டு நறைக் கொடியாகிய நாரினால் வேங்கை மலரைத் தொடுத்த கண்ணியணிந்து மலையினின்றும் இழி வான் (அகம்.283:1-10). மலை நாட்டில வேற்றுப்புலம் செனறு இரவில் மேய்நத யானையின் காலோ சையைக் கூர்த்தறிந்து நள்ளிரவில் மலையிடத்துப் பரண மீதுள்ள வனகைக் கானவன் மிக்க விசை கொண்ட கவணால் எறிந்த சிறுகல் அம்புபோல் விரைந்து சென்று பக்கமலையில் வேங்கைப் பூங் கொததுக்களைச் சிதறித் தேனை அழித்துப் பலாப் பழத்தினுள் தங்கும் (அகம்.292:7-14). காலிலே செருப்பினை யணிந்த
.
கானவன கொல்லையிலே வேங்கை மரக்கிளைகளைத் தழைகளோடு வெட்டிப் போகட்டுச் சுட்டெரிப்பான (அகம். 368:1,5,6}, மரங்களை வெட்டிய கானவன கொல்லையை உழுது விளைத்த தினையைக் காக்கும் கொடிசசி என்று தலைவியைத் தோழி குறித்தனள் (குறு. 214:1-3). குறும்படையாகிய அம்பையும் வளைந்த விலலையும் உடைய கானவன தன் தினைப் புனத்தை உண்ட பைங்கண் யானையை விலக்கி னான (குறு. 333:1,2), குரஙகு தன் கையால் தோண்டிய மணங்கமழும் சுளைகளையுடைய பெரிய பலாப்பழத்தைக் காத்தல் மறந்த கானவன அதனபின மரந்தோறும் குரங்குகளை அகப்படுத்த வலையை மாட்டி வைத்தான் (குறு. 342:1-3). தலை வனது மலையில் பழைய குழியைத் தோண்டிய கானவன் கிழங்கினொடு மணியைப் பெறுவான்
328
கானவன்
(குறு. 379:1-3). பலாமரத்தில் பழத்தை யுண்ட குரங்குகள் சிலைமரத்தாற் செய்த வில்லையுடைய கானவனின் செவ்விய அம்புத் தொடைக்கு அஞ்சிப் போர்க்குதிரை போல் தாவிச் சாரலிலுள்ள மூங்கிற் கோல் அசையுமாறு பாயும் (குறு. 385:1-4). மலைச் சாரலிலே வளைந்த வில்லையுடைய கானவன் கொன்ற பன்றியின் தசையினை ஊடுருவிய சிவந்த அம்பினைப் போலத் தலைவியின் செவ்வரி பரந்த கண்கள் தோன்றின (நற். 75:5-8). சாரலிடததுக் கானவன் எய்து கொணர்ந்த முள்ளம் பன்றியின் கொழுவிய தசைத்துண்டத்தை அவன் மனைவி சிறு குடியிலுள்ளார் பலர்க்கும் பகுத்துக் கொடுத் தாள் (நற். 85:7-10). ஆமானின் நெஞ்சில் பாய்ந்து தங்காது குறிதவறிப் போன அம்பின் போக்கினைக் கருதிக் கானவன், இம் மலையில் தெய்வம் வெளிப்பட்டு நின்றது; மழை பெய்தால் அதன் வீறு தணியுமாதலின் மலையை மேகம் சூழ்வதாக என்று அம் மலை மேலுள்ள கடவுளை வழிபட எழுந்து சுற்றத்தினருடன் போய்ப் பலியிட்டு மகிழ்வான் (நற்.165:1-5). கானவனது சிறுபுறம் போன்ற பெரிய கையை யுடையது களிற்றியானை (நற்.228:5,6), மலைச் சாரலிடத்தே அகிலைத் தீயிட்டுக் கொளுத்தும் கானவன் அங்குள்ள சருகுகளை முதலில் தீயிடுதலாலே எழும் நறுமணம் வீசும் புகை இயங்குகின்ற மழைமேகம் போல் சென்று மறைக்கும் (நற். 282:6-8). வன்கைக் கானவன் தன் கொடிய வில்லை வளைத்து வலிய கணையை எய்து கொன்ற முள்ளம்பன்றி யேற்றை யைக் கைக்கொண்டு வேட்டை வெற்றியாலான உவகையனாய் மனையகத்தி லுள்ள நாய்கள் ஒருங்கே சூழ்ந்து விளையாடி வரக் காட்டகத்தே நட்ட காலில் கட்டிய தன் குடிசையுள்ள சேரிக்குத் திரும்புவான் (நற்.385:2-7). ஆண்பன்றி தன் துணையுடனே வந்து தினைக்கதிர்களை அளவின்றி மேய்ந்து அழித்தமையால் கானவன் மலை வழியி லுள்ள சிறு புழையிலே பதுங்கியிருந்து வில்லினால் கொன்று கொணர்நத அவ்வாண் பன்றியை அவன் மனையோள் அறுத்துத் தன் சுற்றமாகிய குடிகள் இருக்கும் இடந்தோறும் சென்று பகுத்துக் கொடுப்பாள் (நற்.336:1-6). பிடியானை கன்றை யீன்று வருந்தியிருக்கையில் பால்மடி சுரந்த ஈன்ற ணிமையினாலுண்டான அதன் பசிநோயைத தீர்க்க வேண்டிக் சுளிற்றி யானை தினைக்கதிரைக் கவர்ந்தமையின் கானவன் எறிந்த எரிகொள்ளி மலைப் பக்கமெங்கும் விளங்கும்படி மின்னி விசும் பிடத்து நிலை கிளர்ந்து வீழும் மீன்போலத் தோன் றும் (மீனின் என்பதற்கு மின்னின் என்றும் பாடமுண்டு) (நற்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>f2ei8nbwvev9msfryt1gyri9105n0d6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/231</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668713</id>
    <revision>
      <id>1987160</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:55:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987160</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9793" sha1="qn4nkfihwhkwo6rbmd3ach8vd52p4c4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கற்பு
தலைவியை 'மாசில் கற்பினையும் அரிமதர் மழைக் கண்ணினையும் மூங்கில் போன்ற பணைத் தோளையு முடைய அரிவை' எனப் பாராட்டல் (அகம், 114:13-15). என் உயிர்க்கு உடம்பாக அடுத் தவள் வெறுப்பு நீங்கிய கற்பினையுடையவள் எனத் தலைவன் தலைவியைப் பாராட்டல் (அகம்.136:19). தலை கடவுட் கற்பினையும் குடிக்கு விளக்கா கிய புதல்வற் பயந்த புகழ்மிகு சிறப்பினையும் உடைய நன்னராட்டி (அகம்.184:1-3), தன்னை முயங்கிச் செல்லும் தலைவி ஆன்ற கற்பினால் உயர்ந்த பெருமையுற்ற அழகிய மாமை நிறமுடைய பெண் அல்லள்; சூர்மகள் எனத் தலைவன் பாராட் டல் (அகம்.198:11-17). முல்லை சான்ற கற்பின் மெல்லியல் குறுமகள் (அகம். 274:13,14), தலைவி கடவுள் கற்பின் மடவோள் (அகம்.314:15). கற்பு மேம்படுவி
எனத் தோழி தலைவியை விளித் தாள் (அகம்.323:7), 'தலைவன் பரத்தையர் வீட்டி னின்று வருங்காலத்து இன்முகந் திரியாது கடவுட் கற்பினால் அவனை எதிர்பேணி மடவை மன்ற நீ என வினவி வருந்தாதே' எனத் தலைவி தோழிக் குரைத்தாள் (குறு. 252:2-6). விளங்கும் இல்லத்தி லுள்ள அடங்கிய கற்பின் நலங்கேழ் அரிவையின் தனிமைத் துன்பம் நீங்குமாறு தலைவன் தேர் வந்தது (குறு. 338:6-8). தலைவி மாசில்கற்பின் மட வோள் (நற்.15:7), இரவாயினும் விருந்துவரின் உவக்கும் முல்லை சான்ற கற்பின் மெல்லியல் தலைவி (நற்.142:9-11). நீ விழையும் பரத்தை மகளிரொடு சிறுவரைப் பெற்று நன்றி சான்ற கற்பொடு எம் பக்கத்து அமர்தல் மிக அரிது எனத் தலைவி தலைவனிடம் கூறினாள் (நற்.330:8-11). உயர்நிலை யுலகத்துள்ள அருந்ததி யனைய கற்பின் புதல்வன் தாய் தலைவி (ஐங். 442:3-5). மாதவர் மனைவியர் மறுவறு கற்பினர் (பரி. 5:46). புலத்தலி னால் கற்புச் சிறந்தது (பரி. 9:16). செவ்வேள் கற்புப் பொருந்திய நெறியுடைய தேவியரது அன்பு பொருந்திய ஊடலுரிமையை நயத்தற்கேற்ற பண் பினையுடையவர் (பரி.9:81,82).மறையிற் புணர்ந்த மைந்தரும் மாமயிலன்னாரும் காமம் சிறப்புடைய களவொழுக்கத்தைக் கைவிட்டுக் கற்பொழுக் கத்தை மேற்கொண்டனர் (பரி. 11:41,42).
2.கல்வி. ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் இரவல் மாக்களின் சிறுகுடிகள் பெருகுமாறு உலகத்தைத் தாங்கிய மேம்படு கற்பினை கல்வியை யுடைய
-
வில்லோர் மெய்ம்மறை யாவான் (பதி. 59: 7-2). எழுதாக் கற்பாகிய வேதத்தை அறிந்த நின் சொல் லுள் பிரிந்தோரைப் புணர்க்கும் பண்பின் மருந்தும் உண்டோ எனத் தலைவன், கழறிய பார்ப்பனப்
223
பாங்கனை வினவினான் (குறு. 156:4-7).
*கறவை
3. பயிற்சி. ஒளிறுவாள் தானைக் கொற்றச் செழி யன் குற்றமற்ற கற்பின் - பயிற்சியினால் -நெருங்கிய போரில் வெற்றி பெற்றான் (அகம்.106:10,11). ஆய்எயினன் நன்னனிடம் உரைத்தவாறு போர் வெல்லும் கற்பினையுடைய மிஞிலியுடன் பொருது தன்னுயிர் கொடுத்தனன் (அகம். 396:4-6). கற்றார்-கற்றவர். வையை நோக்கிச் செல்வாரே அல்லது ஊருக்குத் திரும்பிப் போவார் ஒருவரும் இலராய்க் கற்றாரும் கல்லாதவரும் கயவரும் கண வரும் கணவரின் சொற்கடவாத பெண்டிரும் பாண்டியனும் மதுரை நகரத்தினரும் வையையை அடைந்தனர் (பரி.தி, 2:23-27).
கற்றை - திரட்சி. கற்றை வேய்ந்த - வரகுக் கற்றை யாகிய திரட்சியால் வேயப்பட்ட கழிகளைத் தலையில் கொண்ட குடிலின்கண் தோற்பாயலில் கோவலர் தங்கினர் (பெரு. 149,151). ஈந்தின் கற்றை யான முற்றிய குலை போன்றது தாளிப்பனை யின் குலை (நற். 174:1-3). பரதவர் கடலில் மீன் பிடிக்கும் படகில் காற்று மோதுதலால் சர்கின்ற கற்றை சாய்ந்து பரவிய விளக்கு ஆகாயத்தில் ஒளிரும் மீன்களைப் போல மெல்ல ஒளி வீசும் (நற். 199:5-10),
கற்றோர்- படித்தோர். திருவாவினன்குடியில் மும், பல நூல்களையும், கற்றோரானும் - படித்தோபா னும் - சிறிதும் அறியப்படாத இயற்கை யறிவு உடையவரும் பல நூல்களைக் கற்றோர்க்கும் தாம் எல்லையாகிய தலைமை உடையவருமாய் விளங்கினர் (முரு. 132-134).
கறவை - பசு. கன்றொடு கறவை - பசு - மீட்டுப் பகை வரைப் புறங்கண்டு மாய்ந்த நெடுந்தகைக்குக் கல் நட்டனர் (புறம். 264:4-6). மறவன் ஒருவன் கன்றை விரும்பும் கறவை ஒப்ப முன்னணிப் போரில் பகை வருடன் போர் புரியும் தன் தோழனுக்குத் துணை யாக விரைந்து வந்தான் (புறம். 275:8,9), நெல்லைப் பெறுவதற்கு உழுகின்ற எருதுகளுடன் கறவைக ளும் நெருங்காவாய் மேழகக் கிடாயோடு நாயும் சுழன்று திரியும் வீடுகளையுடையது பட்டினம் (பெரு. 325-327). கறவை குளிரின் மிகுதியால் கன்று பால் குடித்த போது விரைய உதைத்தது (நெடு. 10,11). மரத்திற் கட்டப் பெற்ற தன் கன்றை ஆவலுடன் விரைந்து பார்க்கும் கறவையைப் போவச் செவிலி தலைவியின் சிறுபுறம் நோக்கினாள் (அகம். 49:4,5), கன்று காணாது புன்கண்ணவாய்ச் செவி சாய்த்து வருந்தும் கறவை பலவற்றையும் கவர்ந்து வந்தனர் வெட்சிமறவர் (அகம். 63:10-12). கன்றோடு கறவைப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qn4nkfihwhkwo6rbmd3ach8vd52p4c4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/232</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668714</id>
    <revision>
      <id>1987161</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:55:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987161</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10285" sha1="7znro7s7moew7e02org5i27ealf2uoh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கறாஅ௭எருமை

கறுத்தோச்‌

பலலினம்‌ முல்லை நிலத்தில மேயந்து திரிதலால்‌
கோவலர்‌ வேயஙதழல்‌
களதினர்‌ (அகம்‌. 8854:2-5),
மலையைச

சார்ந்த

சிற்றூரிடத்தில்‌

கறவை

தம்‌

யில்‌ கண்வளரும்‌ (அகம்‌. 2:4-7). சுலைமான்கள்‌
தாழ ஓலித்தற்‌ கடமான
கறிக்கொடி படர்ந்த
மலைச்சாரலில்‌ தலைவனும தலைவியும்‌ இயற்கைப்‌

கன்றுக ளிடததே
சென்றன
(em. 702: 7, 8).
கறவைகள்‌ தாம்‌ தங்ருகின்ற கஊரிடத்துள்ள கன்று

புணர்ச்சியால ஒன்று
கூடினர்‌ (அகம்‌.
யவனர்‌
கொணர்ந்த
வினைமாண்‌

களை
விரும்பி
மன்றுகள்‌
நிறையப்‌
மாலைக்‌ காலம்‌ வற்தது
(கலி, 77929-71),

பொன்னுடன

கறாஅ௭எருமை

தன

- கறக்கப்படாத

புகுமாறு

காட்டெருமை,

தலைவி

முனகையில்‌ கிடந்து சுழலும்‌ வளையிடத்தைப்‌

பிடிததுத்‌ தெளிவித்துக்‌

கூடின

தலைவன

கறாஅ

எருமை - கறச்குப்படாத காட்டெருமை - வாழும்‌
காட்டைக்‌ கடநது போயினானோ என
வருந்தி
னாள்‌
கறி - 1.

இறைசசி,

கொளுததி

புலால்‌

அமைத்த

நாறும்‌

பைந்தடியைக்‌

கனையும்‌

துவையையும்‌

கறியையும்‌- இறைச்சியையும்‌ - சோற்றையும்‌ உண்டு

வருந்தும்‌ தொழிலல்லது
லின

என

ச௪ைகள்‌

செலவக்‌
(mw.

வேறு

தொழிலறியாவாக

மெல்லியவாயின

கடுங்கோ

எனக்‌ கபிலர்‌

வாழியாதனிடம்‌

கூறினார்‌

14/1216},

2. மிளகு.
கறி - மிளகு - வளரும்‌
காந்தள்‌ மலர்ந்தது (புறம்‌. 168:2),

குவிக்கப்‌
னின்றும்‌
மயங்கச்‌

மலைச்சாரலில்‌
மனையிடத்தே

பெற்ற
கறிமூடைகளால்‌
பிரித்தறிய
இயலாதபடி
செயயும்‌

(புறம,

கருங்‌ கொததுககள
மலையினினறும்‌

849:8,4).

சாயப்‌

அருவி

கடற்கரையி
காண்பாரை

கறிக்கொடியின

பழமுஇர்சோலையில்‌

இழியும்‌ (முரு. 209,216,52777,

எருமை பைஙகறி படர்ந்த பலாமரததின்‌ நிழலில்‌,
மஞ்சள்‌ இலை தன்முதுகைத்‌ தடவப்படுத்திருக்கும்‌

கறியொடு

மலைப்பக்கததில்‌ மேகம
90:1,2).

பக்கத்தில தளிரை
கூடியிருந்தன

மலைப்‌

ஒருங்கு

(குறு.

கூடியது

288:7,8).

வநத

கருஙகறி

மூடைகளும்‌

மணியும்‌

பொன்னும்‌ ஆரமும
அகலும்‌ முத்தும்‌ பவழமும்‌
பிறவும திரணடு மயங்கிக
கடநத
தெருக்களை
யுடையது

காவிரிபபூம்பட்டினம்‌

கருங்கொடி

மிளகின

(டட்‌.

கொத்தாகவுள்ள

186-193).

படிய

கறியும்‌ பிற பொருள்களும்‌ நன்னனின்‌
தலைவா
யிலில நிறைந்தன (மலை, 521,529). பாறை நெடுஞ்‌

சுனையில
கடுவன்‌

விளைந்த
அயலிலுள்ள

சநத௲னமரத்தில்‌ ஏற

தேறலை

அறியாதுண்ட

கறிக்கொடி

இயலாது

வளர்ந்துள்ள

நறுமலர்ப்படுக்கை

கறிக்கொடி

கடுவனைப

(நற.

இனையுடைய
பூவை
னொன்று
பினனிக்‌

757:௪-௪).

துயிலும்‌ (5H. 297:7,8), வேலன

படர்‌

பெண்குரங்கு
மலரும்‌

வெறுத்த
கடக்கும்‌

பருவத்‌

கோழி
ஓனறுட
கறிககொடியில
கறிவளரும்‌

சிலம்‌

பின்கண்‌ உறையும்‌ கடவுளைப்‌ பேணினான்‌
(ஐங்‌.
243:7,2). கறிக்கொடி. படரும்‌ கல்முழைஞ்சினுள்‌
வயபபுலி தங்கும்‌ (ஐங்‌. 246:1,2)) தலைவன
குறி
யிடம்‌ வருதல்‌ கண்டு விலஙகு முதலியன வெருவி
ஓடும்‌ ஓசையால்‌,

இன்ற

52:16-18),

வையை

பொருளாம்‌
கரை

கறிவளர்ந்த

புலி எனறு

பேல்‌

யாறறு

கறியையும்‌
வீசும்‌

(பரி,

உலாவு

எண்ணினார்‌
வெள்ளம்‌

(கலி.

மலைபடு

சந்தனத்தையும்‌

அதன

16:2-4),

கறுத்தோர்‌ - வெருண்டோர்‌.

சேரமான்‌

செயலற்று

குடக்கோச்‌

கறுத்தோரின்‌ - வெகுண

டோரின்‌ - அரிய காவலை
அரண

மலையில்‌

ஊர்‌ மக்கள்‌

துள்ள

களில

முழங்கியது

அருந்தம்‌ குரங்குகள்‌

கின்ற மலைபபக்கத்தில்‌
களவினில்‌

முற்றி

வளர்கின்ற

மாவடுவின்‌

பாணா
அற்றுப்படுத்தப்‌
பெறுகிறார்‌
(பெர.
307-3810).
இஞசியும்‌
மஞ்சளும்‌
பசுமையான
கறியும்‌ பலவேறுபட்ட
பண்டஙகளுடன கற்றரை
யில குவிக்கபபட்டிருந்தன
(மது, 889,890), சகடங்‌

சூல்‌

கறிககொடி

சேரலிரும்‌ பொறையைக்‌

பெறுவீர்‌ எனப்‌ பெரும்‌

(அகம்‌,
தினறு
மலை

தலைவியின்‌ An 5.9.5 $3515
(அகம்‌. 878:10,11). கறி வளர்ந்த

(சிறு. 42-40). அந்தணர்‌ வீடுசெல்லின்‌ கறிப்பொடி.
கலந்து கஞ்சக நறிய இலை அளாவப்பட்டுச்‌ செய்த

ஊறுகாயைப்‌

பெயரும்‌

கறியின்‌
தளிரைத
சிகரங்களையுடைய

யில்‌ தரியும்‌ (அகம்‌. 188:14,15). கறிககொடி படர்ந்த
தோட்டத்திலுள்ள
தலைவன்‌ வததான
(குறு,

(கலி,747:26-58),

வந்து

749:9,10). மூசுக்கலை
வெறுப்புற்று உயர்நத

112:74,75).
நனகலம்‌

யுடைய

முனையிடத்‌

அழியும்‌ (புறம்‌, 210172,24).

கறுத்தோரது வலியைத்‌ தடுததற்‌ குரியதும்‌ அவரால்‌
அழித்தற்கரியதுமாகிய படைவகுபபினையுடையவா்‌
மள்ளர்‌

(பதி.

66:9,10).

பெருஞ்சேரலிரும்பொறை

யைக்‌ கறுத்தோர்‌ தம்‌ பகைமை

பெரிதாகையினால்‌

அஞ்சாராய்ப்‌

பொருதாலும்‌

படை

கொண்டு

நாட்டைச்‌ சிறிது காலமும்‌ காததுக்‌ கொளள

தம்‌

இய

லாது (பதி.72:7-2), கடலன்‌ ஏஎனனும்‌ குறுநிலமன்னன

தனனொடு

கறுத்தோரின்‌

ஒளிர்கினற

வேலு

டைய போர்க்களத்தை யானைகள்‌ மடியப பொருது
வெல்வான்‌ (அகம்‌. 87:17-12). தன்னைக்‌ குறுத்தோர்‌

இகமும்‌
நெஞ்சத்தோடு
கூறும்‌
சொல்லிற்கு நாணித்‌
தலைவன்‌
சென்றான்‌

யுடைய

(அகம்‌.

வன்கண்‌

771:2,2,18).

மழவர்‌

அம்புபோலும்‌
பொருளீட்டச்‌
சுடும்பரிப்‌

கறுத்தோரின்‌

புரவி

போர்‌&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7znro7s7moew7e02org5i27ealf2uoh</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1987163</id>
      <parentid>1987161</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T08:55:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987163</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9710" sha1="84w4surqhl36rpljxr7zok7rjd3n4of" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கறாஅஎருமை
பலலினம் முல்லை நிலத்தில மேயந்து திரிதலால் கோவலர் வேயங்குழல் ஊதினர் (அகம். 354'3-5). மலையைச் சார்ந்த சிற்றூரிடத்தில் கறவை தம் கன்றுக ளிடத்தே சென்றன (குறு. 108: 1, 2). கறவைகள் தாம் தங்குகின்ற ஊரிடத்துள்ள கன்று களை விரும்பி மன்றுகள் நிறையப் புகுமாறு மாலைக் காலம் வந்தது (கலி.119:9-11). கறா அஎருமை - சுறக்கப்படாத காட்டெருமை. தலைவி தன முனகையில் கிடந்து சுழலும் வளையிடத்தைப் பிடித்துத் தெளிவித்துக் கூடின தலைவன கறாஅ எருமை - கறக்கப்படாத காட்டெருமை - வாழும் காட்டைக் கடந்து போயினானோ என வருந்தி னாள் (கலி.147:36-38).
கறி - 1. இறைச்சி. புலால் நாறும் பைந்தடியைக் கொளுததி அமைத்த ஊனையும் துவையையும் கறியையும் - இறைச்சியையும் - சோற்றையும் உண்டு வருந்தும் தொழிலல்லது வேறு தொழிலறியாவாக லின என கைகள் மெல்லியவாயின எனக் கபிலர் செலவக் கடுங்கோ வாழியாதனிடம் கூறினார்
(புறம்.14:12-16),
2.மிளகு. கறி - மிளகு - வளரும் மலைச்சாரலில் காந்தள் மலர்ந்தது (புறம். 168:2). மனையிடத்தே குவிக்கப் பெற்ற கறிமூடைகளால் கடற்கரையி னின்றும் பிரித்தறிய இயலாதபடி காண்பாரை மயங்கச் செய்யும் (புறம. 343:3,4). கறிக்கொடியின கருங் கொத்துககள சாயப் பழமுதிர்சோலையில் மலையினினறும் அருவி இழியும் (முரு. 309,316,317). எருமை பைங்கறி படர்ந்த பலாமரததின் நிழவில், மஞ்சள் இலை தன்முதுகைத் தடவப்படுத்திருக்கும் (சிறு. 42-46). அந்தணர் வீடுசெல்லின் கறிப்பொடி கலந்து கஞ்சக நறிய இலை அளாவப்பட்டுச் செய்த மாவடுவின் ஊறுகாயைப் பெறுவீர் எனப் பெரும் பாணா ஆற்றுப்படுத்தப் பெறுகிறார் (பெரு. 307-810). இஞ்சியும் மஞ்சளும் பசுமையான கறியும் பலவேறுபட்ட பண்டங்களுடன கற்றரை யில குவிக்கப்பட்டிருந்தன (மது. 289,290). சகடங் களில் வந்த கருங்கறி மூடைகளும் மணியும் பொன்னும் ஆரமும அகிலும் மூத்தும் பவழமும் பிறவும் திரண்டு மயங்கிக கிடந்த தெருக்களை யுடையது காவிரிபபூம்பட்டினம் (பட். 186-193). கருங்கொடி மிளகின கொத்தாகவுள்ள பசிய கறியும் பிற பொருள்களும் நன்னனின் தலைவா யிலில் நிறைந்தன (மலை, 521,529). பாறை நெடுஞ் சுனையில் விளைந்த தேறலை அறியாதுண்ட கடுவன் அயலிலுள்ள கறிக்கொடி வளர்ந்துள்ள சந்தனமரத்தில் ஏற இயலாது நறுமலர்ப்படுக்கை
224
கறுத்தோர்
யில் கண்வளரும் (அகம். 216-7}, கலைமான்கள் தாழ ஒலித்தற் கிடமான கறிக்கொடி படர்ந்த மலைச்சாரலில் தலைவனும தலைவியும் இயற்கைப் புணர்ச்சியால ஒன்று கூடினர் (அகம். 113:14,15). யவனர் கொணர்ந்த வினைமாண் நனகலம் பொன்னுடன வந்து கறியொடு பெயரும் (அகம், 149:9,10). முசுக்கலை கறியின் தளிரைத தின்று வெறுப்புற்று உயர்நத சிகரங்களையுடைய மலை யில் திரியும் (அகம், 182:14,15). கறிககொடி படர்ந்த தோட்டத்திலுள்ள தலைவியின் சிறுகுடிலிடத்துத் தலைவன் வந்தான (அகம். 272:10,11), கறி வளர்ந்த மலைப்பக்கத்தில் மேகம சூல் முற்றி முழங்கியது (குறு.90-1,2). கறிக்கொடி வளர்கின்ற மலைப் பக்கத்தில தளிரை அருந்தும் குரங்குகள் ஒருங்கு கூடியிருந்தன (குறு. 288:1,2). கறிக்கொடி படர் கின்ற மலைபபக்கத்தில் கடுவனைப பெண்குரங்கு களவினில் கூடியது (நற. 151:5-8). மலரும் பருவத் தினையுடைய பூவை வெறுத்த கோழி ஒன்றுட னொன்று பினனிக் கிடக்கும் கறிக்கொடியில் துயிலும் (நற். 297:7,8), வேலன கறிவளரும் சிலம் பின்கண் உறையும் கடவுளைப் பேணினான் (ஐங். 243:1,2). கறிக்கொடி படரும் கல்முழைஞ்சினுள் வயப்புலி தங்கும் (ஐங். 246:1,2). தலைவன குறி யிடம் வருதல் கண்டு விலஙகு முதலியன வெருவி ஓடும் ஓசையால், கறிவளர்ந்த மலையில் உலாவு கின்ற புலி என்று ஊர் மக்கள் எண்ணினர் (களி. 52:16-18). வையை யாற்று வெள்ளம் மலைபடு பொருளாம் கறியையும் சந்தனத்தையும் அதன் கரை மேல் வீசும் (பரி. 16:2-4).
கறுத்தோர் - வெருண்டோர். சேரமான் குடக்கோச் சேரலிரும் பொறையைக் கறுத்தோரின் - வெகுண டோரின் - அரிய காலலை யுடைய முனையிடத் துள்ள அரண செயவற்று அழியும் (புறம். 210:13,14). கறுத்தோரது வலியைத் தடுததற் குரியதும் அவரால் அழித்தற்கரியதுமாகிய படைவகுப்பினையுடையவர் மள்ளர் (பதி. 66:9,10). பெருஞ்சேரலிரும்பொறை யைக் கறுத்தோர் தம் பகைமை பெரிதாகையினால் அஞ்சாராய்ப் படை கொண்டு பொருதாலும் தம் நாட்டைச் சிறிது காலமும் காததுக் கொள்ள இய லாது (பதி.72:1-3), கடலன் எனனும் குறுநிலமன்னன தனனொடு கறுத்தோரின் ஒளிர்கின்ற வேலு டைய போர்க்களத்தை யானைகள் மடியப பொருது வெல்வான் (அகம். 81:11-13). தன்னைக் கறுத்தோர் இகழும் நெஞ்சத்தோடு கூறும் அம்புபோலும் சொல்லிற்கு நாணித் தலைவன் பொருளீட்டச் சென்றான் (அகம்.111:1,2,15). கடும்பரிப் புரவி யுடைய வன்கண் மழவர் கறுத்தோரின் போர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>84w4surqhl36rpljxr7zok7rjd3n4of</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/337</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668715</id>
    <revision>
      <id>1987162</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:55:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987162</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9442" sha1="qik005gy1r72uwz8wztkvf19lbe6fdn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கானவாரணம்
893:2-7), புன்செய் நிலத்தே உழுது வித்திய தினைப் புனத்தில் படிந்துண்ணும் பைம்புறக் கிளிகளை வன்கண்மையுடைய கானவனின் மென்சொல் மட மகள் ஒட்டுவாள் (ஐங். 283:1-3). இடித்து மழை பெய்து இருண்ட நள்ளிரலில் மின்னொளியின் விளக்கத்தில் பிடியுடன் வந்து புன்செய் நிலத்தில் மேயும் யானைகளின் அடியோசை கேட்ட கான வன் உயர்ந்த மலையில் ஆசினிப் பலாவின்மேல இடப்பட்ட பரணில் ஏறிக் கருவிசைக் கவணையின் கல்லை, எறிய, அக்கல் வேங்கை மரத்தின் பூக் களைச் சிதறி ஆசினிப் பலாவின் அளிந்த மென் பழத்தையுதிர்த்துத் தேனிறாலைத் துளைத்துருவிப் போய் மாமரத்தின் பசியகாய்க் கொத்துக்களை யுழக்கிக் குலையுடை வாழையின் கொழு மடலைக் கிழித்துப் பலாவினது பழத்துள் சென்று தங்கியது
(கலி. 41:5-16).
·
கானவாரணம் காட்டுக்கோழி, பாண்டியன் கூடகாரத் துத் துஞ்சிய மாறன வழுதி போரைக் கருதுவா னாயின, அவன் பகைவர் நாடு நல்ல புது வருவா யினின்று நீங்கிக் கடவுள் நீங்கியதால் பலியிடுதல் மாறிய பாழ்பட்ட அம்பலத்தில் முனபு முதியோர் சூதாடுங் கருவியை இடுதலால் குழிந்த அச்சூதுக் கருவியின் நல்லகம் நிறையுமாறு பல பொறிகளை யுடைய கானவாரணம் - காட்டுக்கோழி - முட்டை யிடும் காடாய்க் கெட்டொழியும் (புறம். 52:6-17).
கி
கிடக்கை - 1. கிடத்தல். ஈன்றெடுத்த முதியோள் தன் மகன செங்களத்தில் விழுப்புண் பட்டுச் சிதைந்து வேறுவேறாகத் துணிபட்டுக் கிடக்கின்ற கிடக்கை- கிடத்தல - கண்டு அவனை ஈன்ற ஞானறினும் பெரிதுவந்தாள் (புறம், 278:2,7-9). தலைவி தன் அணை மீதிருந்து கிடக்கை பொருந்திப் பிரிவால் வருந்தும் அவளது தோளின் மெலிவைத் தீர்க்கும் மருந்தாகத் தன் வரவைப் பல்லி அவளது செவியிற் சொல்லுமோ எனப் பொருளீட்டி வரும் தலைவன் இடைவழியில் தலைவியை நினைந்து கூறினான் (அகம். 381:14-17). பாணன் என்ற மல்லனுடன் எதிர்ந்த ஆரியமல்லன் உயிர் நீங்கிப் பிணமாகிக் கிடக்கும் கிடக்கையைப் பார்த்து நல்ல போர்த்தொழிலைச் செய்யும் கணையன் நாணினான் (அகம். 386:3-8). புதல்வன் நடுவண் விளங்கத் தலைவனும் தலைவி யும் இருபக்கமும் கிடந்த கிடக்கை இவ்வுலகத்தும் மேலுலகத்தும் பெறுதற்கரிய இன்பத்தைத் தருவ
329
கிடக்கை
தாகும் என்பது செவிலி கூற்று (ஐங். 401:3,3). தன் புதல்வனை அனைத்துக் கொண்ட தாயின் புறத் தைத் தழுவி அவள் கணவன் கிடக்கை பாணர் யாழின் நரம்பிடை எழும் இசை போல இனிமை யுடையது; பண்பும் சான்றது (ஐது. 402).த நதை தன் புதல்வனைப் புல்லிக் கொள்ள, அப்புதல்வனின் தாய் அவ்விருவரையும் தழுவிக் கிடக்கை இன்பத் திற்கு இவ்வுலகு முற்றுமே ஒப்பாதாகும் (ஐங. 409). சுற்றத்தார் கண்டு வருந்தும்படி மகவீனற நங்கை குலத்தைக் காக்கப் பிறந்த குழத்தை யோடு கிடந்த கிடக்கை போல், தனனை உழுது விளைவித்த உழவர் கண்டு வருந்தும்படி நோய் கண்ட ஞாலம் அவ்வருததமெல்லாம நீங்கும்படி தன் னிடம் விளைந்த பொருள்களால் உயிர்களைக் காப பாற்றிப் புதுநலம் பெற்றுக் கிடந்தது (கவி. 29:1-8). 2.உலகம். தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன், கடலாற் சூழப்பட்ட அகன்ற கிடக்கையில உலகின்கண் - தமிழ்ப் படை கை கலந்த தலையாலங் கானத்தில் உயிர்களது பன் மையையும் கூற்றின தொருமையையும் சீரதூக்கிக் காட்டினான (புறம். 19:1-4). கடல் எல்லையாகக் காற்று ஊடுபோகாத வானத்தைச் சூடிய மண செறிந்த கிடக்கையில் தண்தமிழ் நாட்டிறகுரியவர் முரசு முழங்கு தானை மூவராவர் (புறம. 35.1-4), ஒரு வனுக்கு விரிதிரைக கடலாற் சூழப்பட்ட மண் திணிந்த கிடக்கை பிறருக்கும் பொது என்பதின்றித் தனக்கே உரியதாயக் கைகூடி வந்த தாயினும் அஃது அவன் கையை விட்டுப் போவது கனவிற் கண்ட பொருள் பொய்யாய்ப் போவது போலும்
(அகம்.379:6-9).
3. பரபபு. கடலின் கரைகளால சூழப்பட்ட அகன்ற கிடக்கைக்கண - (நிலப்) பரபபின்கண - ஒலநெ மாநிலத்திலும் உள்ள திடாதோறும் தெ சோலை நிறைந்திருந்தது (பொரு. 178-181). 16 பொருந்திய பூக்கள நிறத்தால் தம்முள் மாறுப கிடககையால் பொய்கை பன்னிற ஒளியுடன் விளங்கியது (பட். 37,38). நீடிய வெண்மையுடைய நீர்க்கிடக்கை விளங்கும் நீர்மையுடையவன சேர்ப்
பன் (கலி.131:42,43).
4. இடம், சேரமான்குடக்கோ நெடுஞ்சேரலாதனும் சோழன் லேற்பற்றடக்கைப் பெருவிற்றசெனியும் பொருது வீழ்ந்தாரைக் கண்ட பரணர் 'புது வரு வாயறாத ஊர்களைக் கொண்ட அழகிய கிடக் கையை - இடத்தை - உடைய அவரது அகன்றநாடு இனி என்னாகுமோ' என வருந்தினார் (புறம்.63,11 15). வெம்மை மிக்க பாலை நிலத்து ஆறவை கள்வர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qik005gy1r72uwz8wztkvf19lbe6fdn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/338</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668716</id>
    <revision>
      <id>1987164</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:56:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987164</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9709" sha1="empvmw6l0q3ywjmx4yjwfb096vexrvj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கிடங்கில்
கொள்ளை கொள்ளுதற்கு முயலும் கிடக்கைக்கண் வழிப்போக்கா எவரும் செல்லார் (அகம். 365:7-9), 5. போர்க்களம். இடமகன்ற கிடக்கை - போர்க் களத்தில் - விசைத்துக் கட்டபபட்ட வலிய வில்லின நாண் செலுத்திய அம்புகளாகிய மழை பொழிந் தது (புறம்.369:8,9), செந்நிறச் செவியை யுடைய கழுகுகள் திரியும் அச்சம தோனறும்படியான கிடக்கையினையுடைய இடத்துக்குரியவன சோழன் செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட் செனனி (புறம்.
370:26,27).
-
கிடங்கில் - 1. ஓர் ஊர். கொத்தான மலர்களைக் கொண்ட தோட்டங்களையுடைய கிடங்கில என் னும் ஊருக்கரசன் நலலியக் கோடன (சிறு. 160). 2. அசுழி. கிடங்கில் அகழி - போன்ற குறுகிய கரைகளையுடையது கானயாறு (நற். 65:2). கிடங்கிற் காவிதி கீரங்கண்ணனார் - புலவர். கிடங்கில் என்னும் ஊரினராய்க் காவிதிப்பட்டம் பெற்ற கீரன் என்பார்க்கு மகனாரான கண்ணனார் என்று இவர் பெயர்விளக்கம் பெறுவார். காவிதி என்பது வழக்கியல் துறையில் சால்புடைய அமைச்சர்ககு வழங்கப்படுவதோர் சிறப்புப்பட்டம் (மது. 496- 499). இப்பட்டத்தைப் பெறுவார் முடியுடைய
வேந்தர்க்கு மகட்கொடை நேரும் வேளாளர் என்பர் நச்சினார்க்கினியர் (தொல. பொருள்.கு. 30. உரை). அவரது விளககத்தினாற் போலும் இவரை அம்மரபினராகக கருதுவர் பி.நா. (நற. பாடினோர் வரலாறு). நற்றிணையில் 2.8-ஆம் பாட லொன்றே இவர் பாடியதாகவுள்ளது. வரைவிடை மெலிந்த தலைமகள வன்பொறை எதிர்மொழியும் துறையிலமைந்த நெயதல திணைப் பாடலான அதனுள் அவளது இரக்கத்தை இவர் அழகுற வெளிப்படுத்தியுள்ளார். ஞாயிறு பட்டுக் கதிர் மழுங்குதல், இரவு தனித்துப் பொலிவிழத்தல், வௌவால பறத்தல், ஆநதை அலறுதல், கூகை குழறுதல், அன்றில் கூவுதல் ஆகிய மாலைக் காலத்துத் துன்ப நிகழ்ச்சிகளைக் கண்டு தலைவி நெஞ்சழிவதாக இவர் அப்பாடலை முடித்துள்ள
நயம் காணத்தகும்.
கிடங்கிற் க..விதிப் பெருங்கொற்றனார் - புலவர். கிடங் கில் எனற ஊரினர்; திறனமைந்த அமைச்சர்க்கு வழங்கப்படுவதான காவிதி (மது-496-499) என னும் பட்டத்தினர்; பெருங்கொறறன் என்ற இயற் பெயரினர். இவரது பாடல் நற்றிணையில் 364 ஆவதாக அமைந்துள்ளது. அப்பாடல் முல்லைத திணையில் தலைமகள் வரைவிடை மெலிந்த
330
கிடங்கு
துறையின் பாற்படும். வரைவிடை வைத்துப் பொருள் வயிற் பிரிந்த தலைவன மீண்டு வருவ தாகச் சொல்லிய பருவம் கழிந்த அளவில் மாரிக் காலத்து மாலைப்பொழுதுக்கு ஆற்றாத தலைவி யின் மெலிவினை அப்பாடலில் இவர் புனைந்துள் ளார். 'உருமிசை யறியாச் சிறு செந்நாவின், ஈர் மணி இன்குரல்' என்று மாலையில் ஊர்திரும்பும் ஆனிரையின மணியோசையை இவர் குறித்துள்ள அழகு பாராட்டத் தகுவதாம்.
கிடங்கிற் குலபதி நக்கண்ணனார் - புலவர். கண்ணன் என்பது இவரது இயற்பெயர். சிறப்புக் குறித்த 'ந', 'ஆர்' எனற முன்பின் ஒட்டுக்கள் சேர்ந்து இவர் பெயர் நககண்ணனார் எனறாயிற்று. ஆயி ரம் மாணவர்களை வைத்துக் கற்பிக்கும் ஆசிரியர்க் சூரிய குலபதி என்ற பட்டமும் (உ. வே. சா. குறுந் தொகை. பாடினோர் வரலாறு) அதன் முன கிடங்கில் என்ற ஊர்ப்பெயரும் நினறு கிடங்கிற் குலபதி நக் கணணனார் என்று இப்புலவர் வழஙகப் பெற் றார். இவர் சிறந்த ஆசிரியரென்பதை இவரது பட்டத்தைக் கொண்டே உணரலாம். இவர் பாடிய ஒரே பாடல் குறுநதொகையில் 252 ஆக அமைந் துள்ளது. நெடிய திரண்ட தோள்வளை நெகிழு மாறு தலைவியை விட்டுப் பரத்தையிற் பிரிந்த கொடியனாகிய தலைவன மீளும்போது அவனை இன்முரம் திரியாது எதிரகொண்டு ஏற்கும் அவளது பணபினைக் கடவுட் கற்பு எனத தோழி கூற்றில் வைத்து இவர் பாராட்டும் திறன் உணரத்தகும். புகழும் முன்னரே நாணுவோராகிய சானறோர் பழியை எங்ஙனம் பொறுப்பர் என்பதனால் தலைவி தலைவனிடத்துப் பழி கூற முற்படவில்லை எறை பண்பினையும் இவர் தம் பாடல் காட்டும். கிடங்கிற கோமான் - கிடங்கில் என்னும் ஊர்க்கு அரசன் (ஓயமானாட்டு நலலியக கோடன்). கொத்தில் மலர்ந்த பூக்கள் நிறைந்த தோட்டங்களையுடைய கிடங்கில் என்னும் ஊர்க்கு அரசன் என ஓய்மானாட்டு நலலியக்கோடன் குறிக்கப் பெறுகினறான் (சிறு. 160). இக்காலத்துத திண்டிவனம் என வழங்கும் நகரமும் அதனைச் சார்ந்த இடங்களும் அடங்கிய பெரு நகராக முற்காலததுக்கிடங்கிலகிடந்தது. இது கிடங் கால் எனவும் வழஙகும். இதனகண சிதைந்த அக ழியும் இடிந்த கோட்டையும் அண்மைக்காலம் வரை காணப்பட்டு இக்காலத்துத் தெருக்களும் வீடுகளு மாக மாற்றம் பெற்றன. (உ. வே. சா. பத்துப்பாட்டு. பாடப்பட்டோர் வரலாறு; ஒளவை. து. நற்றிணை. 218.முன் னுரை). ஓய்மானாட்டு நல்லியக்கோடன் காண்சு. கிடங்கு - அகழி. துார்ந்து போன கிடங்கினையும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>empvmw6l0q3ywjmx4yjwfb096vexrvj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/233</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668717</id>
    <revision>
      <id>1987165</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:56:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987165</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9197" sha1="ocwkrdqx14bfmhx625fcgc6hjwz9gdu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;சுறிவு
முனையைச் சிதைத்தனர் (அகம். 187:5-7). கறுத்தோ
ரது இழி சொல்லாகிய துன்பம் பாழ்படவும் தன்
பால் புகழை நிறுத்தவும் தலைவன் பொருளீட்டச்
சென்றான் (அகம். 389:13-15). கறுத்தோரின் அரண்
களைச் செருமிகுதானை சிதைத்தது (ஐங். 474:1,2).
கறுவு - சினம். முருகனின் ஒருமுகம் மேற்செனற
போரின்கண் கறுவு - சினம் - கொண்ட நெஞ்சு
டன அழிதற்குரிய அசுரர் முதலியோரை அழித்துக்
களவேள்வி செய்தது (முரு. 98-100). புலி வடிவை
யொப்பப் பூத்த வேங்கை மரததைப் புலியெனக
கறுவுகொண்டு அதன் அடியிலே குத்திய மதயானை
தன் கோட்டினைப் பறிததெடுக்க வியலாது மலை
யகம் சிலம்பப் பிளிறி வருந்தியது (கலி. 38:6-9),
கறுழ் - கடிவாளம். எதிரியை எறியும் காலமறிந்தவன்
குதிரைகளுக்கு இடவாய் வலவாய் ஆகிய இடத்
தைக் காட்ட அவை கறுழ் - கடிவாளம் - பொருத
செவ்வாயை யுடைமையான் விலங்கினைக் கவ்விய
புலிபோன்றன (புறம்.4:7-9).
கறை - 1.கறுப்பு. அருந்தவத்தோனுக்கு (சிவனுக்கு)
கறை - (நஞ்சினது) கறுபபு - மிடற்றை அழகு செய்
தது; அக்கறைதான் மறை பயிலும் அந்தணரால்
புகழவும் படும் (புறம்.1:5,6,13), கறைமிடற்றண்ண
லாகிய இறைவனது நெற்றியில் ஒரு கண் விளங்கும்
(புறம். 55:4, 5). மனை உறை குருவியின் கறையணற்
சேவல் தான் இழைத்த கூட்டில் நெல்லரிசியுண்டு
தன் பேடையொடு தங்கும் (புறம். 318:4-8). இளங்
குஞ்சுகளைத் தழுவிக் கொண்டு குறுங்காலையும்
கறை அணலையுமுடைய குறும்பூழ் காட்டிலே தங்
கும் (பெரு.204,205). கழிகளுடன பிணிக்கப்பட்ட
கறைத் தோலாகிய கேடகத்தில் அம்புகள் தைத்தன
(அகம். 24:14), கழியால பிணிக்கப்பட்ட கறைத்
தோல் நிரையினைக் கண்டாற் போன்று இறந்த
வரை யிட்டுத்தழைகளால் மூடிய பதுக்கை காணப்
படும் (அகம். 67:13,14). கடிய பல்லையும கறை
விரலையுமுடையது ஆண் கருங்குரங்கு (குறு. 373:4).
செவ்வேள கறை இல்லாத கார்காலதது வெண்
மேகம் கிளர்ந்தெழுந்தாற் போன்ற நறிய அகில்
முதலியவற்றால் புகைத்த நறுமணப் புகையை
விரும்புவார் (பரி. 14:19,20).
2. அழுக்கு. (குருதிக்) கறை - அழுக்கு - படிந்த
கழற்காவையும் கடுமாப் போலும் விரைந்த செல
வையும் உடையவர் வீரர் (பதி. 28:3,4). கறை
பொருந்திய கூரிய நகத்தினையும் கஞ்சிப் பசை
கொண்ட விரலையு முடையவள் புலைத்தி (அகம்.
387:5,6). புலியைக் குத்திப் பிளந்ததால் கோட்
சஇ பொக தொ 2-15
225
கன்று
டின்கண் உண்டான
குருதியாகிய கறையை
யானை மழைநீரில் கழுவிற்று (பரி. 20.3-5).
3. உரல. கறை - உரல் - போன்ற அடியையுடைய
யானை (புறம்.39:1,2, 135:12;323:8; பெரு.351,382;
அகம். 142:9). கறையடி மடப்பிடி (அகம். 83:3).
4. குற்றம். வையைப் புனலுக்கு விருந்தயரும் கூட
லிடத்து அருங்கறை - குற்றமின்றி - இசைக்கும்
இசைப்பாடலுக்கு உரிமையுடைய பாணரும் கூத்
தரும் ஒருங்கு சென்று தொழுதேத்தினர் (பகி. 10
129-131).
-
சிவன்
கறைமிடற்றண்ணல் கருநிறமிடற்றையுடைய
கறைமிடற்றண்ணல் கருநிற மிடற்றை யுடைய
சிவன் - மலையாகிய விலலில் பாம்பாகிய நாணைப்
பொருத்தி ஒரு கணை கொண்டு மூவெயிலையும்
எய்து அமரர்க்கு வெற்றியைத் தநதான (புறம். 55:
1-1).
கன்முகை - மலைக்குகை. மலைச்சாரலில் தேனொடு
கலந்த வெள்ளிய அருவிகள் இசைக்கருவி போல
இம்மெனறு கன்முகை - மலைக்குகை - எதிரொ
லிக்க இழிதரும் (அகம. 172.8-5). நம் காதலர் சுன
முகையில் உளள சுனையின்கண நம்மொடு நீரா
டிப் பகற்பொழுதை இனிது கழித்து இரவு செல்
வாராயின் தனறு எனத் தலைவன் சிறைப்புறத்
தானாகத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (அகம்.
222:5-7). உயரிய கனமுகை மேல் பரண் அமைக
கப்பட்டது (அகம், 308:9). யானை புலியைக் குத்திய
செருக்குடன் கன்முகையுடன் கூடிய
மலையில்
மெல்ல மெல்லச சென்று தன பிடியைப புணர்ந்து
வாழையஞ்சிலம்பில் துஞ்சும் (அகம். 332:2-9). பெரு
மலையினினறு வீழும் அருவி கனமுகையில முழங்
கும் (குறு.95:1,2). களிற்றியானையோடு பொருத
வேங்கைப்புலி கன்முகையுடன கூடிய மலையடி
யில் முழங்கும் (நற். 255:4,5). மிளகுக் கொடியை
யுடைய கனமுகையினகண் உறையும் ஆண்புலி
கழற்சிக் காயைக் கண்ணாகக் கொண்டு பொய்
யாகச் செய்து வைத்த பெண்புலியைப புணர்ந்து
துன்பம் தீரும் (ஐங். 245.1-5). கன்முகை மீது
வேங்கை மலரும் (ஐங்.276:5).
கன்முழை - மலைக்குகை, கன்முழையில - மலைக்குகை
யில் - வீழும் அருவிகளையுடைய பல மலைகளைக்
கடந்து பேகனைக் காணப் பெருங்குன்றூர் கிழார்
சென்றார் (புறம்.147:1). வயப்புலி தான் உறை
கின்ற இடம் தனித்தொழியச் சென்று கன்முழை
யில் முழங்கியது (அகம். 168:11,12).
கன்று
விலங்கின் குட்டி. ஆய்வள்ளல் மன்றத்தில்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ocwkrdqx14bfmhx625fcgc6hjwz9gdu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/339</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668718</id>
    <revision>
      <id>1987166</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:56:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987166</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9568" sha1="6fspxpuy0wm9itfug9wynuufmf9pojj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கிடந்தோர்
அகழியினையும் - தளர்ந்த மதிலுறுப்பினையும்
இடிந்த மதிலையுமுடையது மூதூர் (புறம்.350:1,2).
கிடங்கில் நீர் இன்மையால் கன்றுகள் மேய்ந்து
திரிந்தன (புறம். 355:1.2) பகைவருடைய காவற்
காடும் ஆழ்ந்த கிடங்கும் நெடிய மதிலும் நிலைத்த
ஞாயிலும் அம்புக்கட்டுகளும கொண்ட அகநகரை
அழித்தவன் இமயவரம்பன் நெடுஞ் சேரலா
தன்
(பதி. 20:17-19). பல்யானைச் செல்கெழு
குட்டுவன் காவற்காட்டையும் ஆழ்ந்த கிடங்கையும
நெடிய மதிலிடத்தே நிரல்பட வமைந்த பதணத
தையும் கொண்ட பகைவருடைய பெருமை பொருந்
திய அகப்பா என்னும் அரணை எறிந்து வென்றி
கொண்டான் (பதி. $2:24-87). செல்வக் கடுங்கோ
வாழியாதனின் பகைவர் நீர்மிக்கு மதிலைப் பொரு
கின்ற கிடங்கையும் மலைபோலும் மதிலையும்
கொண்டவர் (பதி. 68:10-12). காவற்காடும் ஆழ்ந்த
கிடங்கும் அரிய அரணும் கொண்ட தேயம் நெஞ்
சழிந்து நிலைதளரும்படி பகை மன்னர் நடுங்கச்
சேரமன்னன் ஒருவன் போர் மேறசென்றான் (பதி.
தி. 2: 12-16). ஓய்மா நாட்டு நல்லியக் கோட
னின் ஆமூர் அந்தணர் நிறைந்த சிறப்பையும்
அரிய காவலைக் கொண்ட பெரிய கோயிலை
யும் அழகிய குளிர்ந்த அகழியையும் கொண்டது
(சிறு.187,188).நெடுஞ்செழியனால் வெல்லப்பட்ட
பகைவர் அரிய காவற்காட்டையும் ஆழமுடைய
கிடங்கையும் உயர்ந்தோங்கிய மதிலையும் உடை
யவர் (மது. 64-65). நெடுஞ்செழியன் மண்ணுற
ஆழ்ந்த நீலமணி போலும் நீரையுடைய கிடங்கினன்
(மது.351). கற்றரையைப் பொளிந்து பண்ணின
இட்டிதாகிய நீர்வரும் வாயையுடைய கிடங்கினைக்
கொண்ட நல்லமதின்மீது பொருதுழந்த வீரச்செல்வ
முடையாரைக் கொணர்மின்' எனப் பரிசிலளிக்கப்
பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் பணித்தான் (மது.
730,731). அலைகள் மோதக் குழிந்த கல்லை அகழ்ந்
தியற்றிய நன்னனின் கிடங்கில் முதலைகள் இரை
தேடித் திரியும் (மலை. 90,91). தலைவியின் அழுத
கண்கள், இரவலருக்குத் தேர் வழங்கும் சோழரின
குடந்தை வாயிலில் உள்ள கிடங்கின் மாரிக்காலத்து
மலர்ந்த நீல மலரைப் போன்றன (நற். 379:6-9),
கிடந்தோர் - கிடந்தவர். காட்டில் ஆறலைகள்வர்
அம்புகளை ஏவுதலால் குருதி சூழ வீழ்ந்து கிடந்
தோர் கிடந்தவர் - கண்களைப் பறித்துக்
கொணர்ந்து கழுகு யாமரக் கிளையிலிருந்த தன்
பார்ப்பினங்களுக்கு இரையாகக் கொடுக்கும் (அகம்.
31:5-11).
கிடந்தோள் - கிடந்தவள். எழுநிலை மாடத்தில் அருவி
331
கிண்கிணி
யின் இனிய ஓசையைக் கேட்டுத் தலைவன் வரு
கையை எதிர்நோக்கிக் கிடந்தோள் - கிடந்தவள்-
செவியில் தலைவன் வரும் தேரில் பூட்டப்பட்ட
குதிரையின் ஒலிகள் ஆரவாரித்தன (மூலலை. 85-89,
103). மகவீனறு குடிக்குதவிய தலைவி நெயயொடு
கலந்து சிறுவெண்கடுகாகிய விதைகளை மாளிகை
யெங்கும் பூசிப் பாயலில் கிடந்தோளைத் தலைவன்
குறுகினான (நற்.370,1-4).
கிடாஅய் - ஆட்டுக்கிடாய், அன்னை, மலையுறை கடவுட்
குக் கையுறையாகக் கள்ளையும் கண்ணியையும்
கொடுத்து வெள்ளாட்டுக் கிடாஅய் -ஆட்டுக்
கிடாய் - பலி கொடுத்தும் தன் மகளுக்கு உற்ற
நோய் தணியும் பெற்றி அறியாளாய்க் கலங்கினாள்
(அகம். 156:13-I8).
கிடுகு - கேடகம்,
போர் வீரர் பாசறையின் கண்
குந்தங்கோல்களை ஊன்றிக் கிடுகுகளை - கேட
கங்களை - நிரலாகப் பிணைத்து விலலரண்களை
அமைத்தனர் (முல்லை. 41,42). கிடுகை திரவபகூ
வைத்து வேலை ஊன்றி மறவரின நடுகல்லிற்கிட்ட
அரண்போன்று நெடுந் தூண்டிற் கோலைச் சார்த்
திய பரதவரின் குறுங்கூரை காட்சியளித்தது (பட்.
7881). சந்தனக் குழம்பினைக் கொட்டி மெழுகிய
பசிய மெழுக்கு நிலத்தின் மேலே வேலின காம்
பைக் கால்களாக ஊன்றிக் கவித்த கிடுகின் மேல்
துகிற்கொடி நாட்டப்பட்டிருந்தது (பட். 166-168).
கிடை - நெட்டி. அரசுமுறையை வலியுடைய விழுமி
யோன் பெறுகுவனாயின், அவனுக்கு அது நீரற்ற
கயத்திடத்தே உலர்ந்த கிடை - நெட்டி - போல
நொய்தாம் எனச் சோழன நலங்கிள்ளி கூறினான
(புறம்.75:6-10). தெளிநத கணணையுடைய பெரிய
கிணைப்பறை கிடையின் காம்பு போன்றது (புங்ம்.
382:18). வையையில் வெள்ளம் வந்த போது
மதுரை நகரத்து ஆடவரும் மகளிரும் து
யையும் பனிநீர் அடைத்த கொம்புகளையும்
ளிய கிடையால் செய்யப்பட்ட தெப்பங்களையும்
நல்ல கிடையாற் செய்யப்பட்ட தேர்களையும்
கொண்டு செனறனர் (பரி. 6:34,38).
கிண்கிணி - சதங்கை. நெடுஞ்செழியன் தலையாலங்
கானத்துப் போரின் போது கிணகிணி - சதங்கை -
வாங்கப்பட்ட காலிலே ஒள்ளிய வீரக் கழலைச்
செறித்துச் சென்றான் (புறம். 77:1), புதல்வர் கிண்
கிணி அணிந்தனர் (புறம். 198:8). ஆடுகோட்பாட்
டுச் சேரலாதனின் தேவியது சிறிய அடியில் அணிந்
துள்ள பல மணிகள் கோத்த கிண்கிணி சிறிய
பரட்டின்கண் கிடந்து ஒலித்தது (பதி. 52:18-20.)&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6fspxpuy0wm9itfug9wynuufmf9pojj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/234</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668719</id>
    <revision>
      <id>1987167</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:56:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987167</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10194" sha1="5begsty4jze0j83539iwsvfyzcot3nj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கன்று
226
பரிசிலரைக் காணின் அவர்க்குக் கன்றுகளுடன்
யானைகளை அணி அணியாகச் சாய்த்துக் கொடுப்
பான (புறம்.138:11-13). மன்றைச் சார்ந்த மனை
யின் முன்றிலில் வீழந்த விளாங்கனிகளை எயிற்றி
யிள் மகனொடு காட்டில வாழும் பிடியின் கன்றும்
எடுக்கும் (புறம . 181:1-3). கன்றை மேவிய ஆனிரை
மேய்ந்த காட்டிடத்தே பிறிதொன்றால் ஏதமின்
றிக் கிடக்குமாறு எழினி ஆட்சி புரிந்தான்
(புறம்.230:1-6). மறவரின் கையினின்றும் வீர
னொருவன் கன்றுகளுடன் பல ஆனிரைகளை
மீட்டு வந்தான் (புறம். 260:17-19). ஒரு நெடுந்தகை
கன்றுடனே கறவையையும் மீட்டுக் கொண்டு
வந்து பகைவரை ஒட்டிப் புகழுடன் மாய்ந்தான்
(புறம். 264:4-6), மறவன் ஒருவன் கன்றை விரும்பும்
கறவைப் பசுப்போல முன்னணிப் போரில் பொருத
தன் தோழனிடம் விருப்புடன் உதவ விரைந்தான்
(புறம்.275:8,9).சீறூரில் மரை ஆன் துஞ்சும் (புறம்.
397:4). சீறூரில் ஆமானின் இளங்குழவியைப் புன்
தலைச் சிறுவர் தம்முடைய சிறுதேருக்குக் கன்றெ
னப் பூட்டுவர் (புறம். 319:10-13). புலியிடத்தகப்
பட்ட மானின் குழவிக்குச் சினமற்ற முதிய கற
வைப்பசு தன்கன்றென நினைத்துப் பால் கொடுக்
கும் (புறம்.32:1,2). அகழியில் நீர் இல்லாமையால்
கன்றுகள் மேய்ந்து திரியும் (புறம். 355:1,2). வேங்க
டம் கிழவோனாகிய நல்லேர் முதியன் பிடியானை
வருந்த அதன் கன்றைக் கொணர்ந்து ஊரின் மன்
றத்தே பிணித்து வைத்தான் (புறம்.389:9-12).
பாணன் கன்றோடு கூடிய பிடிகளையுடைய குன்
றங்கள் பலவற்றைக் கடந்து வந்தான் (பதி. 12:
13,14), செங்குட்டுவன் நல்ல இனம் என்று தேர்ந்த
பல பசுக்களைக் கன்றுகளொடு கைக்கொண்டு
வந்து இடும்பாத வனத்தில் தங்கினான் (பதி. u. 5:
8.9).பெருஞ்சேரலிரும்பொறை ஏறுகளுடன் கன்று
களையுடைய ஆநிரைகளைக் கொணர்ந்து புலவு
வில் இளையர்க்குக் கொடுத்தான் (பதி. 71:13-15).
செழுங்கன்றுகளைக் கட்டின சிறிய கால்களையு
டைய பந்தரினைக் கொண்டது அந்தணர் இல்லம்
(பெரு.297-301). சிறுதாம்பால் கட்டப் பெற்ற
இளங்கன்றின பாலுண்ணாமையா லுற்ற துய
ராவே தாய் வருமெனறு சுழல்கின்ற தன்மையைப்
பார்த்து ஆயர்மகள் குளிரால் நடுங்கும் தன்
தோளின் மேல் கட்டிய கையளாய் உன் தாய்
விரைவில் வருமென்றாள் (முலலை. 12-16). கூதிர்க்
காலத்தில் கறவைப்பசு, கன்று பால் குடித்தபோது
விரைந்து உதைத்தது (நெடு.10-12). மாலைக்காலத்
தில் ஆனினங்கள் தம் கன்றுகளை அழைக்கும் குரலை
யுடையவாய் மன்றுகள் நிறையுமாறு புகுந்தன
கன்று
(குறி. 216-218). கன்றை வயிற்றில் கொண்ட
பிடியை வலிமைக்கு வரம்பாகிய களிறு பாதுகாத்
துச் செல்கையில் புலி பாயப் பிடி தன் இனத்
தொடு மலையில் பிளிறும் (மலை. 307-310). பலாப்
பழத்தை உண்டு எஞ்சிக் கிடந்ததை, விதைகளைப்
பிரித்துப் பயன் கோடற்குப் பிள்ளைகள் கன்றுக
ளைப் பிணைத்துக் கடாவிட்டனர் (மலை. 387-339).
ஆன்கன்றுகள் மாலைக் காலத்தே இவலிற்குத் திரும்
பும் (அகம்.9:20). அறுகம்புல்லைத் தின்ற நல்லான்
கள் பாலைச் சொரியக் கன்றை நினைந்தழைக்கும்
குரலினவாய் மாலையில் மன்றுகளிற் புகும் (அகம்.
14:9-11). வெட்சி மறவர் கன்றுகளைக் காணாமை
யின் பொலிவற்ற கண்ணினவாய்ச் செவிகளைச்
சாய்த்து வருந்திய கறவையினங்களைக் கொணர்
ந்து மன்றில் அடைத்தனர் (அகம், 63:10-13). ஏறு
தன் பசுவைத் தழுவிக் கொண்டு மாலையில் ஊரி
டத்து வரும்போது அவை கன்றுகளை அழைக்கும்
குரலினவாய்த் தொழுவில் புகும் (அகம்.64:11-14).
மேகங்கள் மழைபெய்தமையால் இடந்தொறும்
மிகுந்த வெள்ளம் யானைக் கன்றின் கால்களை
இழுத்துச் செல்லப் பிடி பிளிறியது (அகம். 68:15-18).
கல்லா இளையர் (வேடர்) காட்டில் பெண் யானை
பிரிந்தலற அதன் கன்றைப் பிரித்து வெண்கடம்ப
நாரினாற் கட்டியிழுத்து வந்து மூதூரில் கள்
விற்கும் வீட்டில் கட்டினர் (அகம். 83:3-9). ஈன்றணி
மை கழிந்த பெண்யானைக்கும் அதன் கன்றுக்கும்
பசியைப் போக்கக் களிற்றியானை மூங்கிலின்
முற்றாத முளையைக் கொணர்ந்து ஊட்டும் (அகம்.
88:5-8), தீந்தயிரைக் கடைந்த மத்து பசுங்கன்று
தன் வாயால் சுவைப்ப முற்றத்தே தொங்கும் (அகம்.
87:1,2). மழவர் ஆனிரைகள் உள்ளவிடத்துச்
சென்று கன்றுகளுடன் கூடிய ஆன் இனத்தைக்
கவர்ந்து செல்வர் (அகம்.101:5-11), கரிய பிடியோடும்
கன்றோடும் கூடிய களிறு புலி கோட்படாது
பிழைக்க, அக்களிறு பகைமையுடன் காட்டில்
மறைந்திருக்கும் (அகம். 118:6-9). குழியிற் கிடந்த
கலங்கல்நீரை முகந்து கன்றையுடைய தன் பெண்
யானையின் தலையைக் கழுவி எஞ்சிய சேற்றைத்
தன்மேல் முகந்து சொரிந்து கொண்ட களிறு நிறம்
வேறுபட்டது (அகம்.121:4-6). வெட்சிமறவரால்
கவரப்பட்டுப் பாலை வழியில் நெடுந்தொலைவு
சென்றமையால் நடைத்தொழில் குறைந்து தம்
தாய்களைப் பிரிந்துவிட்ட ஆன்கன்றுகள் கடைக்
கண்ணால் உகுத்த துன்பக் கண்ணீரைக் கரந்தை
யார் துடைத்தனர் (அகம்.131:7-9). பழங்கன்று
பள்ள நிலத்தில் தோன்றிய அறுகம்புல்லைக் கறித்
தது (அகம்.136:11). களிற்றியானை தன்மேல் தன&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5begsty4jze0j83539iwsvfyzcot3nj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/340</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668720</id>
    <revision>
      <id>1987168</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:56:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987168</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9785" sha1="6ksfhnu6ali4e17dbz7nnvviejsj0m3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கிணறு
சூரரமகளிர் கிண்கிணி சூழ்ந்த ஒளிவீசும் சிறிய அடியையுடையவர் (முரு. 18), செவிலியர் பாராட் டத தலைவி பொன்னால செயயபபட்ட கிண்கிணி அணிந்த அழகிய அடியால் மணல் பரநத முற்றத் தில நிலம் வடுக்கொள விளையாடுவாள் (அகம். 254:2-4). தவளையின் வாயைப் போனற பொன்னா லான கிண்கிணி செலவச் சிறுவரின் சிறிய அடியில் பொலிந்து கிடந்தது (குறு. 148:1,2). தலைவனின் புதலவன, பகுத்த வாய்வழியே உள்ளே பரலிடப் பட்ட கிண்கிணி ஒலிக்குமாறு தெருவில் தேரைப் பற்றிக் கொண்டு நடை பயின்றான (நற். 250:1-3), தலைவனின் புதல்வன குரும்பை போன்ற மணியை யுடைய பெருத்த சிவந்த கிண்கிணியை அணிந் திருந்தான் (நற. 269:1,2), பரத்தை கிண்கிணி, தண்டை, சிறுமணிகள் கோத்த தாருடனே ஒலி யெழுந்து ஆரவாரிப்பச் சென்று தன் கண் வலை யில் பிறரை அகப்படுத்துவள் (கலி. 74:13,14).உடுத்து தல் கழன்ற துகில, கிணகிணி ஒலிக்கும் அடியைத தடுக்கத் தலைவனின புதலவன் முலை மறந்து தேரைச் செலுத்தி நடை கற்றான் (கலி. 81:5-8). சுடும் பொனனால வளைத்த இரண்டாய் அமைந்த சுற்றோடு செய்யப் பெற்ற கிண்கிணி புதல்வன் காலிற் கிடந்தன (கலி.85:1,2). 'மகளிர் இழைத்த வண்டலிடத்தே கையாற் புனைந்த வேழப் பாவையை விட்டு உழக்கித தேரை வாய போலும் வாயையுடைய கிணகிணி அடியிடத்து ஒலிப்பஈர்த் துத் திரியும் என போர் யானையே வருக' எனத் தலைவி தன் புதலவனை அழைத்தாள (கலி. 86:7- 10).'அடியிடத்தே கட்டிய ஒழுகிய பொன்னாற் செய்த கிண்கிணியும் சிலம்பாகிய கெச்சையும் ஆர வாரிக்கச் செலுத்திக் காதலித்து, நீ காமக் குதிரை மீதேறினாய' எனத் தலைவி தலைவனிடம் பரத்தை யைக் குதிரையாக்கிக் கூறினாள் (கலி. 96:16 18). கிணறு-கேணி. ஆய் அண்டிரனின புகழன்றிப் பிறர் புகழைக் கூறக கேட்ட என் செவி பாழ்பட்ட ஊரி லுளள கிணறு - கேணி- போலத் தூர்வதாக என உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார் கூறியுள்ளார் (புறம்.132:3). எயிற்றியர் நிலவுரலிலே புல்லரிசி யைச் சொரிந்து உலக்கையால் குத்தி, நெடிய ஆழதத கிணற்றில் உள்ள சில்லூற்றாகிய நீரை முகந்து பானையில் வார்தத உலையை அடுப்பில் ஏற்றிச் சமைப்பர் (பெரு.94-100). புறச்சேரி குட்டி களையுடைய பன்றிகளையும் பலகோழிகளையும் உறைவைத்த கிணறுகளையும் உடையது (பட், 75, 76).
கிணை
-
1. தடாரிப் பறை. அழகிய கண்ணையுடைய
332
கிணை
பெரிய கிணை - தடாரிப்பறை - அதிரும்படி அறைந்து அன்புடன் பரவி 'நின்னை ஒப்பவர் உலகில் இன் மையான் நீ பகைவர் எயிலிடத்துப் பெற்ற பொருள் களைப் பரிசில் பெற வந்தேன்' எனப் பொருநன் கிள்ளிவளவனிடம் கூறினான் (புறம். 373:31-34). தெளிந்த கண்ணையுடைய பெரிய கிணையைக் கலைமானினம் செவிசாய்த்துக் கேட்ப நன்கு இசைத்து, அழகுண்டாகக் குறிஞ்சி நெருங்கிய மலையைப் பாடுவோர்க்குக் குறமகளிர் முள்ளம் பன்றித் தசையையும் சந்தனக் கட்டையையும்
களிற்றுக் கோட்டையும் விருந்திறையாகப் புலித் தோலில் குவித்துக் கொடுப்பர் (புறம்.374:6-15). பாழான மன்றத்தின் ஒரு பக்கத்தைப் படுக்கை யிடமாகக் கொண்டு, பனைமடல் நாரையும் பனங் குருத்தையும் கிணையோடு சேர்த்துக் கட்டி உழவர் மனைக்குச் சென்று அவர் நல்கும் உணவை இரந் துண்ணும் வருததம் மிக்க வாழ்க்கையுடையவர் பரிசிலர் (புறம். 375:2-7). எனது சிறுகிணை ஒரு நாளும் இரவலர்ககு அருளும் வள்ளன்மையுடையார் தலைவாயிற் சென்று அவர் நெடும்புகழைப் பரவி, ஒன்று வேண்டி இசையாதாயிற்று என ஓய்மான நல்லியாதனிடம் பெரும்பொருள் பெற்ற பொரு நன் அவன் கொடைநலத்தைப் பாராட்டினான் (புறம்.376:20-22). பொருநன் தன் வறுமை வருத் தம் நீங்கக் கிணையை இசைத்துச் சென்று அவியு ணவை உண்ணுவோர் (தேவர்) புறங்காபப அற நெஞ்சின னாகிய வேந்தன பனனாள் வாழ் வானாக என இராச சூயம் வேட்ட பெரு நற்கிள்ளியை வாழத்தினான் (புறம். 377:4-6), பொருநன் இளஞ்சேட் செனனியின் கோயிலது முற்றததே நினறு தன அரித்த ஓசையைச் செய்யும் பெரிய கிணை கிழியுமாறு முழக்கி வஞ்சித்துறைப் பாடல்களை இசைத்துப் பாடி னான (புறம்.378:5-9). ஓய்மான வில்லியாதனுக்கு யாம் கிணையேம் (கிணைப் பொருநராவேம்) எனப் பரிசில் பெற்ற பொருநன் பெறாத பொருநனிடம் கூறினான் (புறம். 379:7). வியனுலகு பலரும் அறிய நினதேயாகும்; அவ்வாறே நெட்டியின் காம்பு போன்ற தெளிந்த கணணையுடைய பெரிய கிணை யும் எனதாகும்; இப்பறை சிறுகோலால் அடிக்குந் தோறும் நடுங்குவது போல நின் பகைவர் கேட் டொறும் நடுங்குமாறு அவர் அவையில் நீ வென்ற தேர்களை ஏத்துவேன் எனக் கோவூர் கிழார் கிணைஞன கூற்றில் நலங்கிள்ளியைப் பாராட்டுவர் (புறம்.388:17-22).பொருநன, சேவல் துயிலெடுப்ப எழுந்து தண்பனி துளிக்கும் வைகறையில் நுண்ணிய கோல் கட்டப்பட்ட சிறுகிணையைக் கொட்டி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6ksfhnu6ali4e17dbz7nnvviejsj0m3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/235</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668721</id>
    <revision>
      <id>1987169</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:57:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987169</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9907" sha1="37xpbxxh4rr4hhsmy8xto0h9rnc9u0p" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கன்று
கன்று ஏறி இறங்கும்படி பள்ளிகொள்ளும் (ஆதம். 197:14,15). அகழ்ந்த குழிகளில் கன்றுகளையுடைய பெண்யானைகளை அகப்படுக்கின்ற பூசலின்கண் எழினி வாராதொழியச் சோழ மன்னன் சினந்தான் (அகம். 211:9-13). வடுகர் பெருமகன் கோவலரின் தொழுவத்திலுளள கன்றுகளைக் கொண்ட ஆனி ரையைக் கவர்ந்து தனது ஊர் மன்றம் நிறையும் படி செய்தான் (அகம். 253:16-18). கோவலர் வறுநிலத்தின்கண் கற்களை உடைத்து ஆனிரை நீருண்ணத் தோண்டிய ஊற்றுக்கணகளை யுடைய கிணற்றினைக் கன்றுகளை யுடைய பிடியானை களிற்றியானையொடு கையால் தடவும் (அகம். 321:7-9). மலைச்சாரலில் வயப்புலி பாய்ந்த தாகக் களிற்றியானை பிளிறிய ஒலியைக் கேட்டஞ் சிப் பெண்யானை தன் கன்றைத் தனியே விட்டு ஓடியது (அகம்.347:10-13). காட்டிடத்தே கன்றுக ளோடு கூடிய ஆநிரைகள் புல்லருந்தித் திரிதலால் ஆயர் வேய்ங்குழ லிசைத்தனர் (அகம். 354:3-5). நல்ல பசுவின் தீம்பால் கன்றாலும் உண்ணப் படாமல் கறக்கும் பாத்திரத்திலும் வீழாமல் தரை யில சிந்தி வீணாயிற்று (குறு. 27:1,2). முகிவ தவ ழும் குனறு சேர்ந்த சிற்றூரிடத்து மேயச் சென்ற பசுக்கள் தம் கன்றுகளை நினைநது அவையிருக்கு மிடம் சென்றன (குறு. 108:1,2). கன்று தன்னிடம் பால்குடித்து நிற்ப வீட்டின முன்னிடத்துள்ள தினைப் பயிரைப் பெண்யானை உண்ணும் (குறு. 225:1,2), கன்றுகளை மேயுமிடத்திற் செலுத் திய சிறுவர் வேங்கை மவரும் செவ்வியைப் பார்த்து ஆரவாரித்தனர் (குறு. 241:3-5). பாலை நிலம கன்றிலலாத ஒற்றைப் பசுவை நிழலினால் தம்பால் வரச்செயது வேறிடம் செல்லாமல தடுக் கும் ஓமை மரங்களைக கொண்டது (குறு. 260:7,8). மலையின்கண்ணுள்ள வேங்கை மரத்தின் கீழ் ஆமான் தன்கனறொடு தங்கியது (நற். 57:1,2). கரிய எருமைகளின் பாலைக் கறந்து கொள்ளும் பொருட்டுத் தொழுவத்தில் அவற்றின் கன்றுகளை நிறுத்திவிட்டு இளஞ்சிறார் பிறவற்றை ஓட்டிச செலவர் (நற். 80:1-3). புலிக்கு அச்சமுற்று விரைந்து செல்லவியலாத குறுநடையுடைய தன கன்றைப் பிடியானை ஆரிருளில் காத்து 'நிற்கும் (நற். 85:3-5), ஆனிரை உண்ணுதற்கு எடுத்துவைத்த நீரை இளம் பிடி தன் கன்றுடன உணடது (நற். 92:6,7). நெடு நீரற்ற நிழலில்லாத அருஞ்சுரத்தில் பிடிகள் தத்தம் கன்றுகளுடன் வருந்தின (நற். 135:4-6), யானைக் குட்டி சேரிப்பெண்டிர் அஞ்சுமாறு பசுவின் கன் றொடு சேர்ந்து அச்சேரிக்குட் புகுந்தது (நற்.171: 3-5). பெரிய வாயையுடைய கன்றினை மருங்கிற்
இபொகதொ -15அ
227
3-6).
கன்னம்
கொண்ட பிடியைக் களிறு புணர்ந்து செல்லும் (நற்.194:3-5). களிற்றியானை வேங்கை மரத்தின் அடியை முறித்துக் கன்றுடன் பிடியைத் தழுவி வேங்கைப் பூவைக் கவழமாக ஊட்டும் (நற.202: பலாமரத்தில் ஆவின்கன்றைக் காலில் கயிறிட்டுப் பிணித்தனர் (நற். 213:2). கன்றை ஈன்ற பசு ஆம்பல் மலரைத் தின்று எஞ்சிய மிச்சிலைப் பகடு உண்ணும் (நற்.290:1-3), பாணன் கன்றை உணவிற்காகப் பெறுவான் (நற்.310:9). மலையில் மேய்ந்த பசு காந்தளைத் தீண்ட அதன் தாதுக்கள் தன்மேல உதிரப்பெற்றதால் நிறம் வேறுபட்டமை நோக்கி அதன் கன்று தாயெனறறியாமல் மயஙகும் (நற்.359:1-3). மூங்கிலுயர்ந்த மலையில் கடுஞ்சூ
கொண்ட பெண்யானை தன கன்றை ஈன்று வருந தியது (நற்.393:1,2) பன்றி நிலததைக கிளறியதால் வெளிப்பட்ட மணி ஒளியில் என்ற மடப்பிடி களிறு புறங்காப்பக் கனறொடு வதியும் (நற. 399. 4-7). தாய் எருமையின பகன்றை மலர் செறிந்த கோட்டைக் கண்டு அதன் கன்று அஞ்சும் (ஐவ்.97: 1,2) தன் கன்றைக் கட்டின இடத்தே கெடாத விருப்பத்தோடு பசு செல்லும் (கலி. 81:35,37), 'நின் நெஞ்சு தினை அரிந்த தாளிடத்தே யாய மேய விட்ட கன்றை மேய்ககுமோ' எனத தலைவி தலை வனைக் கேட்டாள (கலி. 108:30,33), முதற் சூல கொண்ட பசு பகற்காலத்தும் வீட்டை விட்டு மேயப் போகாது தொழுவினுள் கட்டி வைககப் பெற்ற தன் கனறைச் சூழ்ந்து திரியும (கலி.110: 12-14). 'இன்றேயனறி நாளையும் புலத்திலே கன்று மேய்த்தற்குப போவேம், ஆண்டு வருக' எனத் தலைவி தலைவனிடம கூறினாள் (கலி. 110:22, 23). ஆயர் பாலைக் கறந்த கலங்களை எடுத்து வைத் துக் கன்றுகளை யெல்லாம தாம்பாற கட்டி மனைக்கணணே நிறுத்தினர் (சுலி. 111:1,2). ஆயர் குலமகள் ஒருவரும் நடமாடாத வெயில் மிக்க உச்சிப் பொழுதில் கன்று மேயபபாள் போலத் திரிந்தாள் (கவி. 112:12,13). மனைப் பக்கத்தில் பயிர் செய்யும் தோட்டத்திடத்தே தலைவி கன றொடு சென்றபோது தலைவன் விலக்கினான் (கலி. 116:1-3). தன்னுடைய கனறைச் சேர்ந்தார் மேல் புனிற்றிளம் பசு சீற்றத்துடன் விரைந்து செல்லும் (கலி.116:8). மாலைப்போதில் கறவைகள் தாம் தங்கும் ஊர்களிடத்தில் கன்றின் மேல் அமர்ந்த விருப்பத்தோடே மன்றிற் புகுநதன (கலி.
119:9-11).
கன்னம் 1. சிறுபடிமம் (தாயத்து). வேலன் கழங்கு களால் ஆராய்ந்து உண்மைகண்டு கன்னம்-சிறு படிமம் (தாயதது) - தூக்கித்தலைவி உற்ற நோயக்குக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>37xpbxxh4rr4hhsmy8xto0h9rnc9u0p</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/341</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668722</id>
    <revision>
      <id>1987170</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:57:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987170</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9667" sha1="dbadph8q32udpg6rsr0s2jzrm1h3got" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கிணை
நெடுமனை முற்றத்தில் நின்று உழவெருதுகளை வாழத்தி அவியன் புகழ்களைச் சொல்லி ஏத்தி னான் (புறம்.383:1-8). 'யாம் கரும்பனூர் கிழானு டைய கிணையேம்' எனக் கிணைஞர் கூறினர் (புறம். 384:10). வயலாமையின் வெண்மையான வயிற்றைக் கண்டாற் போன்ற பெரிதாய் வலித்துக் கட்டப்பட்ட புதிய தோல் போர்த்த தெளிந்த கண்ணையுடைய பெரிய கிணையை அறைந்து நின் திருவடி பொலிக என்று பொருநன் கூற்றில் குண்டு கட் பாலியாதனார் செலவக் கடுங்கோ வாழி யாதனை வாழ்த்துவர் (நற். 387:1-4,14). பண்ண னது உழவுவினைக்குரிய எருதுகளையும் ஏற்றத்தை யும் யாழிலிட்டு இசைத்துக் கிணையைக் கொட்டி நாடோறும் பாடேனாயின் என் சுற்றத்தை வழுதி அருள் செய்யாதொழிவானாக என்று மதுரை அளக் கர் ஞாழலார் மகனார் மள்ளனார் பண்ணனைப் பாடுவர் (புறம். 388:10-16), ஒருகண் மாக்கிணை (புறம்.392:5;394:7). பொருநன் குறைவில்லாத முழு மதியத்தை யொக்கும் பெரிய கிணையை ஒலிக்க இசைததுக் கிள்ளிவளவனின் பீடுகெழு நோன் தாளைப் பாடி வாழ்த்தினான் (புறம். 393:19-25). &quot;யாம் வாட்டாற் றெழினியாதனின் கிணையேம், எனக் கிணைஞர் கூறினர் (புறம். 396:13,14). பொரு நன் கிள்ளிவளவனின் நெடிய வாயிலில் தோன்றி நின்று தெளிந்த கண்ணையுடைய பெரிய கிணையை ஒலிப்ப இசைத்து, 'நீ துயில் எழுமதி' எனப் பாடி னான் (புறம. 397:9-11). பொருநனின் தெளிந்த கிணைக்குரலைக் கடைக்கங்குலில் கேட்ட நலங் கிள்ளி அவன்பால் அருள் கொண்டு பழைய ஆடையை அகற்றிப் புதிய கலிங்கத்தை உடுப் பித்து உயர்ந்த கலன்களை நல்கினான் (புறம். 400; 8-13). தித்தன லெளியனின் உறையூரில் உள்ள நாளோலக்கத்தில் எழுந்த ஓசையினிய தெளிந்த கிணையினது ஒலியைக் கேட்டு அவனது பெருமை களை உணர்ந்த கட்டி அஞ்சிப் போர் செயயாது ஓடினான (அகம். 226:14-17). பாணர், வளம் பொருந் திய வாரினால் இறுகப் பிணித்துக் கட்டிய இழுத்து அடிக்கும் கோலினையுடைய தெளிந்த ஒலியின தாகிய கிணையின் இனிய குரலை எழுப்பிப் பாடி இரந்து பரிசில் பெறுவர் (அகம். 249:2-7). கூத்தர் சுரத்திடத்தே வந்த வெம்மையாலாய வருத்தத்தை மரததடியில் போக்கி இனிய ஒலியினையுடைய தெள்ளிய கிணையை ஒலிப்பர் (அகம்.301.9,10,23). அதியன் துஞ்சிய பின்பு சிறந்த ஒலியினை யுடைய பெரிய கிணையானது ஒலி அடங்கினாற் போல மலையின் அழகு ஒழிந்த காடாகிய பாலைவழிகள் ஒருதலையாகக் கொடியன (அகம். 385:8-11). மேலைத்
333
கிணைஞள்
துறையில் கட்கலங்களைக் கழுவுதலின் கீழைத் துறையில் ஒழுகும் கள்ளின் தாரையை அருந்திட யாமை, சமபங்கோழி வாச்சியக்காரனாக இறுகப் பிணித்த தெளிந்த கண்ணினையுடைய கிணை போலப் பிறழும் (அகம். 356:1-4). களிற்றியானை தினைப்புனம புகுவதை நோக்கிய குறவர் கணையுடையவரும் கிணையுடையவரும் கவணு டையவரும் கூச்சலிடுபவருமாகக் குடியிருப்பின புறமெல்லாம் சென்று ஆரவாரித்தனா 108:1-5). பரங்குன்றிற்குச் சென்று மலரைத் தூவுவோம்; அவியை ஊட்டுவோம்; தாளத்தோடு இசைப் பாட்டைப் பாடுவோம்; கிணையை முழக்கு வோம் என்று தலைவன் இளையரிடம் கூறினான (um. 8:80-82).
(நற்.
2. போர்ப்பறை. தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் வேம்பின தளிரை உழிஞையுடன் சேர்த்துக் கட்டித் தொடுக்கப்பட்ட கண்ணியை வளைய மாலையுடன் சிறக்கச் சூடி ஓசையினிய தெளிந்த கிணை - போர்ப்பறை - முழங்கப் புனை கழல் எழுவரோடு பொருதான் (புறம். 78:4-13). நெடுஞ்செழியன் தன்னை இகழந்து வத்த பகை வரைப் போர்க்களத்தில் கொனறிடுதலும் உடம் படானாய் அவ்விடத்து அவர் மகளிர் நாணி இறந்துபடத் தந்தையருடையவாகிய தம்மூரிடத்துத் தெளிந்த கிணை முழங்கச் செனறு அவ்விடத்தே கொன்றான் (புறம்.78:7-12). நெடுஞ்செழியன் பொய்கையில் நீராடி வேம்பின தளிரைச்சூடித் தெளிந்த ஓசையையுடைய கிணை முன்னாகக் களிறு போலப் பெருமிதத்தோடு போர் புரிய வந்தான் (புறம்.79:1-4), குளிர்ந்த நீரில் ஆடுவாரது முழக்கத்தோடு கலந்து கொடிய போரைச் செய்யும மறவரது தெளிந்த கிணையும் ஒலித்தது (பதி. 90;
43,44).
3.உடுக்கை. கயத்தில் வாழும யாமையை இரும். கம்பியில் கோத்தாற் போன்ற நுண்ணிய கோச பிணிக்கப்பட்ட தெளிந்த கண்ணையுடைய பெ கிணையை - உடுக்கையை - இசைக்கும் கிள்ளிவளவனிடம் ஆற்றுப்படுத்தப் பெறா 30 (புறம். 70:1-3),
பாவள்
கிணைஞன் - கிணைப்பொருநன், ஏனைய வேந்தர்க்குத் தான் உவமமாவானே யன்றித் தனக்குப் பிறர் உவமமாகார் என்ற சானறோரின் பாராட்டினைப் பெற்ற கிள்ளியின் புகழினைக் கேட்டு மதி மயங்கி நின்றானைச் சோழன் இராசசூயம வேட்ட பெரு நற்கிள்ளி புரவலரை நாடிச் சேய்மையிலுள்ள நாடு கட்குச் செல்லும் கிணைஞனே - கிணைப் பொரு நனே நீயும் எம்மால் புரக்கப்படுதலை யுடையை
·&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dbadph8q32udpg6rsr0s2jzrm1h3got</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/236</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668723</id>
    <revision>
      <id>1987171</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:57:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987171</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9479" sha1="i8mln91ri1hrkiv8haigvwd16oqi44w" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;சுன்னல்
காரணம் முருகன் என்று கூறினான் (ஐங். 245:1-
3).வேலன் தலைவியின வீட்டில் வெறியாடல்
நிகழ்த்தி இறுதியாகக் கன்னத்தைத் தூக்கித்
தலைவி உற்ற நோய முருகனால் வந்தது என்றான்
(ஐங். 247:2-3).
-
2. துலாக்கோலின் தட்டு. பொற்கொல்லனது பொன்
னால் செய்யப்பட்ட கனனம் துலாககோலின்
தட்டு - பொலிவுறும்படி. வெள்ளி நுண்கோலை
அறுத்த துணுக்குகள் அதனிடத்து உதிர்ந்தன
போல வண்டினம் ஊதுநதோறும் குரவமலர்
கோங்குமலரில் உதிர்ந்தன (அகம்.317:8-11).
கன்னல் - 1. சிறுகுடம், சிறுதுவலையை வாடைக்காற்று
எங்கும் வீசுதலின் யாவரும் குவிந்த வாயையுடைய
கன்னலில் - சிறுகுடத்தில்
தண்ணீரைப்
பருகவில்லை (நெடு.64,65).
-
உள்ள
2.நாழிகைவட்டில். நாழிகைக் கணக்கர் மன்னனை
வாழ்த்தி, நீரைக் கொண்ட கன்னலில் - நாழிகை
வட்டிலில் - நாழிகையை அறிந்து அதனை அவனுக்
கறிவித்தனர் (மூல்லை. 85-58).
கன்னல் எண்ணுநர் - நாழிகை வட்டிலால் பொழுதறிந்து
கூறுவார். நிலத்தினும் வானினும் மழைக்கால் நீர்
பொருந்திச் சோதலான குறுநீர்க் கன்னல் எண்ணு
நர் - நாழிகைவட்டிலால் பொழுதறிந்து கூறுவார்-
கூறலன்றி யாவர்க்கும் ஞாயிறு உள்ள இடம்
இதுவென அறியப்படாததால் காலம் அறிய
இயலாது போயிற்று (அகம். 43:5-7).
கன்னாடு - மலைநாடு. சாகாடு (வண்டி) கானற்கழி
யில் விளைந்த உப்பை முகந்து கொண்டு கன்னாடு
மலைநாடு -செல்லும் (புறம். 60:6-8).
கன்னிமை - கன்னித்தன்மை. முருகவேளின் திருப்
பரங்குன்றத்தை அடைந்து செய்யும் பூசைக்கண்
யானைக்கிடும் கவழத்தில் அஃதுண்டெஞ்சிய மிச்
சிலை மணமாகாத கன்னிமை - கன்னித்தன்மை
முதிர்ந்த பருவத்தை யுடைய மகளிர் உண்ணா
தொழியின குற்றமறற காதலரை எய்தார் (பரி.
19:90-94).
ண்
கன்னியர் மணமாகா மகளிர், உலகம் மழையாற்
குளிர்வதாக என்று அம்பாவாடலை (தைநநீராடலை
மேற்கொள்ளும் கன்னியர் - மணமாகா மகளிர்
முனித்துறை முதல்வியர் (சடங்கறிந்த முதிய அந்தண
மகளிர்) நோன்பு செயயும் முறைமையைக் காட்டப்
பனியை யுடைய விடியற் காலத்தே நீராடி, குளிர்
வாடை வீசுதலான் கரையினகண் அந்தணரது
வேத நெறியான் வளர்ந்த அழற்கண் சென்று
தம ஈரவணியைப் புலர்த்துவர் (பரி. 11:80-86).
228
களலி
கன்னிவிடியல் மிக்க இளமைவான காலைப் பொழுது.
கன்னி விடியலில் - மிக்க இளமையான காலைப்
பொழுதில் - திரண்ட காலையுடைய ஆம்பல்
தாமரையைப் போல மலரும் (ஐங்.68:1,2),
கனல் - நெருப்பு. நிணத்தைச் சுடுதலால உண்டான
புகையோடு கனல் - நெருப்பு - வெம்மை நீங்காது
(பதி. 43:33). தினையைக் காக்கும் பரணமேலுள்ள
வன் கையிலுள்ள கனல் பொருநதிய கொள்ளி
விடும் சுடர்ப் பொறிகளைப் போல மின்னி மழை
பெய்தது (அகம. 73: 14-17). இவைததின ஒனி
பொருந்திய கொத்தான பெரிய மலர்கள் காற்று
வீசுதலின இடியிற் பட்ட கனல் போல நிலத்தின்
கண் உதிர்ந்தன (ஐங. 320: 1-3). வேள்விக்கண்
மறைமுறைப்படி கனலைப் பெருக்குங்கால் ஆண்
டுத்தோனறும் ஒளிச்சுடர் திருமாலின் வெளிப்பாடு
எனக் கீரந்தையார் குறிப்பிடுவர் (பரி. 2: 63-68).
புனலாடிய மகளிர், கனல் சுட்ட அகிலின புகை
காவின்கண் எழ அதனான் உடம்பின ஈரத்தைப்
புலர்த்தித் தம் முலைமுகட்டில் கலவைக் குழம்
பைப் பூசினர் (பரி. 10: 71-73). மூலப் பகுதியும்
அறமும் முதன்மை கடந்த காலமும் விசுமபும
காற்றும் கனலும் கூடிய இம்மூவேழ் உலகத்து
உயிர்களெல்லாம் திருமாலிடத்தில் உளவாயின்
என நல்லெழுநியார் உரைப்பர் (பரி. 13:23-25).
கனலி 1. ஞாயிறு. விளங்கிய சுடரையுடைய கனலி
ஞாயிறு-நான்கு திசைகளில் தோன்றினும் இலங்கு
கதிர் வெள்ளி தென்றிசைப் படரினும் அந்தண்
காவிரி பலகாலாய் ஓடி நீரை ஊட்டும் (புறம். 33:
6-8). நனவின்கண் தோன்றும் தீ நிமித்தங்களாகக
கூறப்படுவனவற்றுள், வெய்ய சுடரையுடைய கனலி
பலவிடத்துச் செறிந்து தோன்றுதலும் ஒனறாகும்
(புறம்.41:8), முனிவர் நிலமிசை வாழ்நர்க்கு வெம்
மையான் உளதாகிய துன்பம் நீங்கச் சுடுகின்ற கதி
ரையுடைய கனலியின் வெம்மையைத் தாமபொறுத்
துக் காற்றை உணவாகக் கொண்டு அச்சுடருடனே
தாமும் சூழத் திரிவர் (புறம்.43:1-4), கிளளியின்
திருந்து கழல் அடியின் தண்ணிழற்கீழ் உள்ளேமா
தலால் எறிதிரைப் பெருங்கடல் முடி லெய்தும்
ஊழிக் காலமே வரினும் வெதுபபுகின்ற கதிர்
களையுடைய களலி தென்றிசைக்கண் தோனறினும்
யாம் அஞ்சேம் எனக் கிணைப்பொருநன் கூற்றில்
வைத்துக் கிள்ளிவளவனைத் தாயங் கண்ணனார்
போற்றுவர் (புறம்.397:23-27). கடல் சூழ்ந்த உல
கினை வெய்ய தெறுதல் தொழிலையுடைய கனலி
யோடு திங்களும் வலமாகச் சுற்றும் (பெரு.17,18).
லெப்பம் மிக்க நீண்ட வழியிடத்தே வெம்மையுற்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i8mln91ri1hrkiv8haigvwd16oqi44w</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/237</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668724</id>
    <revision>
      <id>1987172</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:57:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987172</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9704" sha1="9oyg903h4hppalfj16x5pxxud9f9eyt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களவு
றுச் செல்லுதலையுடைய கனலி மலை பிளக்கக்
காய்வதனால் அவ்வழியைக் கடந்து செல்லும் பற
வைகள் உருகின (அகம். 55:1,2), மடந்தையுடன்
தலைவன் முன்னிய சுரத்தை, நெருப்பு விளங்கும்
கனலியின் வெப்பம் தணியுமளவும் யாமரத்தின
நிழலில் தங்கிச் சிறுமலைகளைக் கடபபின் காண்
குவை எனச் செவிலியிடம் இடைச்சுரத்திலுள்
ளார் கூறினர் (ஐங்.388) காதலா சென்ற
அரிய வழியிடத்தே மரச்சினைகள்
வாடச்
பரவிச்
சிறக்கும் நின சினந் தணிக என்று
செறிந்த கதிரையுடைய கனலியை நாம வேண்டிக்
கோடல் நங்கற்பிற்கு இயையுமோ' எனத் தலைவி
தோழியை வினவினாள் (கலி.16:9-12). கலந்த
உறவும் வாய்மையும் நனமையுடைய நடுவுநிலையும்
இனி விளக்கமினறிப் போயின என்று உலகத்தார்
இரங்கும்படி இனிது ஆண்ட அரசனோடு கெட்ட
நல்லூழிச் செல்வம் போல் நிரைத்த கதிரையுடைய
கனலி படுதலாலே பகற்காலம மறைந்தது (கலி.
130:1-5). திருமால் வானத்தின்கண அழகிய நில
வொளியோடே விளங்கும் திங்களும் சுடுகின்ற
கதிர்களையுடைய கனவியுமாவார் (பரி. 1:44,45),
2. நெருப்பு. எல்லாம் தீகின்ற செங்கனலியும் -
செந்நெருப்பும் -கூற்றுவனும் யமனும் ஞாயிறும்
கூடும் ஊழி முடிவில் கடலிலே அழுந்துகின்ற
நிலமகளைத் திருமால் கேழலாய் (வராகமாகி) கொம்
பினால் எடுத்தார் (பரி. 3:21-24). குழவிப் பருவத்
தில் விளையாட்டாகச் செய்த போரின்கண் செவ்
வேள் இந்திரனை வென்றிட அங்கி முதலானோர்
'இவனே இனி நம் படைக்குத் தலைவன' எனக்
கருதிக் கொடுத்த படைக் கருவிகளுள் தெறுகதிர்க்
கனலியும் ஒன்றாகும் (பரி. 5:55-67).
கனவு - கனா. சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய
கிள்ளிவளவன கனவினும் மெய்ம்மையினும்
பொறுத்தற்கரிய தீநிமித்தங்களைக் கண்டும் போர்
செய்யும் வலிமையை யுடையவன (புறம்.41:11,12).
சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவன்
குளிர்ந்த நீராலுள்ளதாகிய பூசலல்லது வருத்த
முற்று, 'எவ்வம் களைவாய்; வாழி வளவ' என்று
சொல்லி அவனது முந்துற்றுச் செல்லும் படை
யுண்டாக்கும் பூசலைக கனவின்கண்ணும் அறியான்
(புறம்.42:7-9). நினனைப் பாராட்டி அனபுமிகுதி
யால் கனவின்கண்ணும நின் புகழையே கூறும்
எனது காமர் நெஞ்சம் உவப்ப ஆலமர் கடவு
ளன்ன நின செல்வத்தைக் கண்டேன்; வாழ்க நின
கணணி என்று வடமவண்ணக்கன் பேரிசாததனார்
இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நனமாறனிடம்
229
உ
கனவு
கூறினார் (புறம்.198.6-11). மணியும பொன்னும்
முத்தும் உடையும் கட்குடங்களும் யான் இனி
வறுமையுற்று வருந்தாமல இருக்க இராச சூயம்
வேட்ட பெருநற்கிள்ளி கனவில் கண்டது போல
நனவிலே தந்தான் என அமமன்னனை உலோச்
சனார் போற்றுவர் (புறம்.377.16-20). செலவக்
கடுங்கோ வாழியாதன
களிறு,
இரவலர்க்குக்
குதிரை முதலானவற்றைக கனவென்று மயங்கு
மாறு நனவின்கண் நலகினான (புறம். 387:22-27.4-
அதியமானின் வியனகரை ஆரவலர் நெருங்கலாே
யன்றிப் பகைவர் கனவின்கணணும் சென்று சேர்
தற்கியலாத காவலை யுடையது (புறம்.390.5,6},
மலையிடத்தே துஞ்சும் கவரிமான் பகற்பொழுதில்
தான் மேய்ந்த நரநதம் புற்களையும் அவை
வளாநதிருக்கும் பரநது விளஙகும் அருவிகளையும்
கனவிற்கண்டு மகிழ்ந்தது (பதி.11:21,22). சேரன
மாதேவி பகலில் (சேரனின்) பிரிவை ஆற்றியிருந்து
இரவில் அரிதிற பெற்ற துயிலின்கண் உணடாகும்
சிறுமகிழ்ச்சிக காலததும் கனவு கண்டனள (மதி.
19.11-13). இமையவரம்பன நெடுஞ்சேரலாதன்
கனவின்கண்ணும் பொய கூறுதலை அறியாதவன
(பதி. 20:9,10). கடலபிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன்
கனவிலும் பிறரை இரந்து எனக்குற்ற இடுக
கணைக் களைக் என லேண்டியறியாத கசடு
இல்லாத நெஞ்சத்தினன (பதி. 44:5,6), பெருஞ்சேர
லிரும்பொறையிடமிருந்து பிரிந்து பல திசைகளிற்
சென்ற அவன நல்லிசைகள் கனவிலும் பிறரை
விரும்புதலை அறியா (பதி. 79:4,5), ‘கனவிலும்
பிரிதலை யறியாது உறைதலையுடைய வாணுதல்
அரிவையோடு அழகுறப் பொலிந்து நோயின்றி
வாழ்வாயாக' என்று
இளஞ்சேரலிரும்பொறை
யைப் பெருங்குன்றூர்கிழார், வாழ்த்துவர் (பறி. 89:
13-20). கரிகாலனிடம் பெரும பொருள்களைப்
பரிசில் பெற்ற பொருநனின நெஞ்சம இது
கனவோ என்று மருண்டது (பொரு. 98). தலைவன
கொண்ட
அருஞ்சுரத்திடையே
துயிலினகண
ஊடிய தலைவியைக் கண்டு புருவமொடு நுதலை
நீவி நறுமணம் பொருந்திய கூந்தலைக் கோதிய
அப்பொய்க்
பொழுதிலே வெறுங்கை யாக்கிய
கனவினால் வருத்த முற்றான் (அகம். 39:15-24),
வண்டு வேங்கையின் மலரினை ஊதிக் காந்தட்
குலையில் துஞ்சி யானையின் கன்னத்தில் ஒழுகும்
மதததினை உண்ணக கனவு காணும் (அகம. 132:
10-13). கங்குல் தோறும் கனவு மிகவும் இனிய;
நனவிலும் மனையிலே புள் நிமித்தங்கள் நல்ல
வாயின; எனவே தலைவர் மதிநிறைந்து
கார்த்திகையைச் சேரும் நடுநாள் விழவினை நம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9oyg903h4hppalfj16x5pxxud9f9eyt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/342</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668725</id>
    <revision>
      <id>1987173</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:57:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987173</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9523" sha1="iq39ipkrddvdfacxpu5c1gvia124iqm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கிணைத்தல்
-
என்று கூறினான் (புறம். 377:10-15),
கிணைத்தல் - கிணைப்பறை முழக்குதல். 'கிணைத்து -
கிணைப்பறை முழககி பரவுதற் கேற்பப் புரப்
போர் பிறர் இனமையால் யான் நின்னை உள்ளி
வந்தேன' என ஏணிசசேரி முடமோசியார் ஆய்
அண்டிரனிடம் கூறினார் (புறம். 375:12-14).
கிணைமகள் - விறலி, பறம்பு மலையை வேலினால்
வெல்லுதல் வேந்தர்க்கும் அரிது; ஆனால் நீலத்தி
னது இணைந்த மலரை யொக்கும் மையுண்ட கண்
ணையுடைய கிணைமகள் பாடினளாய் வரின் அம்
மலையைப் பெறுதல் அவளுக்கு எளிது (புறம். 111).
நெடிய மூங்கிலாலாகிய தூண்டிலாற் பிடித்த மீனை
விற்றுக் கிணைமகள் சமைத்த புளிங்கூழைக் கால
மல்லாத காலத்தில் உண்ணும் வறுமையுடையவன்
பொருநன் (புறம்.399:15-17). பசியாலே வருந்தி
நுடங்கும் நுண்ணிய இடையினையும் வளையலை
யணிந்த கையினையு முடைய கிணைமகள் நகத்
தாற் கிள்ளிக் குறைதத குப்பை வேளையை உப்பில்
லாமல் வேக வைத்து மடவோர் காட்சிக்கு நாணி
வாயிலை யடைததுத் தன் பெருஞ் சுற்றத்துடன்
உண்ணும் (சிறு.135-139).
கிணைமகன் - கிணைப்பொருநன். வெள்ளி தென்திசை
யில் நிற்க,விளை வயல்களும் நீர்நிலைகளும் வற்
றிய பயனில்லாத காலத்தில் பெரிய பறையாகிய
தடாரியை இசைக்கும் கிணைமகன் - கிணைப்பொரு
நன - பண்ணனை அடைந்து தன் நிலையை அறி
விக்க அவன் துனபம் நீங்கப பெரும் பொருள நல
கினான் (புறம. 388:1-7).
கிணைவன் - கிணைப்பொருநன். 'வில்லியாதன் பன்றி
யின ஊன துணடங்களைச் சோற்றுணவோடு நல
கிப பசி தீர்க்க வல்லவனாவான் என்று விடியற்
காலத்தே வந்து பாடும் மரபினையுடைய நின்
கிணைவன - கிணைப்பொருநன் - சொல்லக் கேட்டு
நினனைக் காண வேண்டுமென்ற வேட்கையால்
வந்தேன' எனப புறத்திணை நனனாகனார் ஓய்
மான வில்லியாதனிடம கூறினார் (புறம்.379:8-14).
'ஈயா வேந்தரைப பாடி வறுமையைப் போக்குவது
இயலாது, வட பதத்தோடு வள்ளியோரைச் சூழந்து
திரியும் துன்பத்தை யாம் போக்குவோம்; கிணைவ,
வாழ்வாயாக; வேனில் மிக்க வறற்காலத்திவ
நெடுந்தொலைவில் இருப்பினும இத்நாட்டே இருப்
பினும் கவலையுறாது வருக' எனக் கரும்பனூர்
கிழான் பொருநனிடம் கூறினான (புறம். 381:11-21).
கிம்பூரி மகரவாய் வடிவிலமைந்த தூம்பு.
-
நிலா
334
கிழங்கு
வின் பயனை நுகரும் நெடு முற்றத்தில் உள்ள
கிம்புரியின் - மகரவாய் வடிவிலமைந்த தூம்பின்.
பகுத்த வாயினை யுடைய அம்பணம் நிறைகையி
னால் கலங்கி விழும் அருவியின் ஓசையும் மயில்கள்
ஆரவாரிக்கும் இனிய வோசையும் செறிந்து மலை
யில தோன்றும் ஆரவாரம் போல அரண்மனை
யிடத்தே எழும் (நெடு.94-100).
கிலுகிலி - கிலுகிலுப்பை. மந்தி, மகளிரது எயிற்றினை
யொத்த முத்தைக் கிளிஞ்சிவின் வயிற்றிடத்தே
இட்டு உப்பு வாணிக மகளிர் பெற்ற புதல்வரோடு
கிலுகிலி - கிலுகிலுப்பை - விளையாடும் (சிறு. 58-
61).
கிழக்கு - கீழ். விலங்குகளும் வீரரும் பட்ட பிணத்தை
உண்ணும் பொருட்டு எருவைச் சேவல் புல்லூறு
என்னும் பறவையோடு கிழக்கே - கீழே - இறங்கும்
(பதி. 36t 7-10). தலைவியின் தலையில் கிளைத்த
மெல்லிய மயிரக் கொத்துக்கள் கிழக்கே தாழ்ந்தன
(குறு. 337: 1, 2), 'பொற்கிண்ணத்துள் வைத்த பால
நின்னால் உண்ணப்படாமல் கிழககே வைத்திருக்
கின்றமையைக் காணாய்' எனத் தோழி தலைவி
யிடம் கூறினாள் (நற்.297:1).
கிழங்கு - செடி கொடி முதலியவற்றின் மூலம். பாரி
யின் பறம்பு மலையில் உழவரால் உழுது விளைக்கப்
படாது விளையும் நானகு பொருள்களில் கொழு
விய கொடியையுடைய வள்ளிக்கிழங்கும் ஒன்றாகும
(புறம்.109:3,6). மிளகுக் கொடி வளரும் மலைச்
சாரலிடத்துக் காந்தட் கொழுங்கிழங்கு மிளிருமாறு
கடுங்கட்பன்றி கிளையொடு உழுத பூழிக்கண் குற
வர் தினையை விதைத்தனர் (புறம். 168:2-6). விளை
யாடும் மகளிர் பெருமாவிலங்கையில் பன்றி உழுத
கரிய சேற்றைக் கிளைப்பின புலால் நாறும் யாமை
முட்டையினைத் தேன நாறும் ஆம்பற் கிழங்கொடு
பெறுவர் (புறம்.176-1-6). சோழன் நலங்கிள்ளியின்
படை செல்லுங்கால் முன்னே செல்லும் தூசிப்
படையினர் பனையின் நுங்கினைத் தின்னுங் கால
மாயின் இடைப்படையிலுள்ளோர் அப்பனை இருக்
கும் இடம் சேரும்போது நுங்கு முற்றிக் கனிந்த
பனமபழம் தின்பர்; படையின் கடையிற் செல்
வோர் அங்கு வரும்போது பிசிருடனே கூடிய சுடப்
பட்ட பனங்கிழங்கு உணபர் எனச் சோழன் நலங்
கிள்ளியின் படைப்பெருக்கை ஆலத்தூர் கிழார்
புனைவர் (புறம்.225:1-3). இரும்பொறையே, பழங்
களும் கிழங்குகளும் உண்ணுதல் அற்றுப் போகா
வாறு இடையறாது எக்காலத்திலும் கிடைக்கும்படி
வளம் பொருந்திப் பல்லூழி வாழ்க என இளஞ்
சேரலிரும்பொறையைப் பெருங்குன்றூர் கிழார்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>iq39ipkrddvdfacxpu5c1gvia124iqm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/238</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668726</id>
    <revision>
      <id>1987174</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:58:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987174</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9907" sha1="1ce24o31ynm5xkk54co3zerp9d5nacf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;களவு
230
களவு
கன
மோடு அயர விரைகுவர் எனத் தலைவி தோழியி
டம் கூறினாள் (அகம். 141:1-3,7-11). நம் மலையில்
படப்பையின்கண் சுடர்ப்பூ வேய்ந்து அணங்
கொன்று வேண்டுருவம் கொண்டு வரும் நனவினது
உண்மைத் தோற்றம் போலவே துயில்வோரிடத்துக்
கனவு தோன்றி மருட்டலும் உண்டு; எனவே, நடு
நாள் இரவில் தலைவி பரணில் ஏறி இறங்கி வரக்
கண்டேன் என அவளை அலைக்காதே எனத்தோழி
செவிலியிடம் கூறினாள் (அகம். 158:6-11). தாழைச்
சுனையின்கண் பெடையோடு வருத்தமுடன்
தளர்ந்திருக்கும் கடற்காக்கை சுறாமீன இயங்கும்
வேட்டம் மடிந்த இடத்திலுள்ள இறாமீனைப்பற்றி
யுண்பதாக நள்ளிரவில் கனவு காணும் (அகம்.170:
9-12). தலைவன் தணபனி அற்சிரம் தமியோர்க்கு
அரிது எனத் தலைவியைக் கனவிலும் பிரிதலை
அறியாதவன் (அகம். 178:19,40), தம்மிடை நிகழ்ந்
தவற்றைப் பிறர் அறிதவை அஞ்சிப் பேய் தாம்
கண்ட கனவினைக் கூறாதது போன்று மறை
யினைக் கரத்தலால் நுண்ணிதின் இயைநத காமம்
அலராகி வெளிப்பட்டது (அகம். 303:1-3,7).
வின்கண்ணே பொருள்கள் தோன்றி விரைந்து
மறைவது போன்று நனவின் கண்ணே நாளினது
செலவும் மூப்பினது வரவும் காமத்தியற்கையும்
விரைந்து செல்லும் (அகம். 353:3-6). திகிரி உருட்
டும் உலகம் முழுதாளும் செல்வம் பொதுமையின்றி
நனவில் கைகூடியதாயினும் அதன் கழிவு இரவில்
கனவில் தோன்றி மறையும் தன்மையுடையது (அகழ்.
379:6-9). 'கனவே, அழகு ஒழுகும் மாமையையும்
நுண்பூணினையும் உடைய தலைவியைத் தந்தோய்
போல இனிய துயிலினின்றும் எழுப்புகின்றாய்;
தம் துணையைப் பிரிந்தோர் நின்னை எள்ளார்'
எனத் தலைவன் பிரிவிடத்துக் கனாக்கண்டு கூறி
னான் (குறு. 147). பொன்னாற் செய்யப்பட்ட
கிண்கிணிக் காசைப் போன்ற பேரரும்பை வெளிப்
படுத்தும் கொன்றை குருந்த மரத்தோடு சுழலும்
பெருந்தண் பருவத்தைக் கார்காலம் அன்றெனறு
நீ கூறுவாயாயின இங்ஙனம் தோன்றுவது கனவோ
எனத் தலைவி தோழியை வினவினாள் (குறு. 148:
2-5), உள்ளூர் மாமரத்தின் ஓங்கிய கிளையில்
தொங்கித் துயிலுற்ற வௌவால் வெல்போர்ச்
சோழரது குடியிற் பிறந்த அழிசியின் பெருங்காட்
டிடத்துள்ள நெல்லிப் பழத்தின் புளிச்சுவையை
நுகர்தற்குக் கனவு காணும் (நற். 67:1-4). யாமுற்ற
காமநோய் முருகு அணங்கியதனான வந்தது என
வெறியயர்ந்த நம் அன்னைக்குக் கணணாலே
குறிப்பாகக் காட்டுவதோடு கனவின் கண்ணும்
தோன்றி இந்நோய் என்னால் எய்தியதன்று; தலை
வனால் வந்தது என்று கூறுவது முருகவேளுக்கு
ஏதம் உடைத்தோ என்று தோழி தலைவிக்குரைப்
பாளாய்ச் சிறைப்புறமாகக் கூறினாள் (தற். 173:4-
8). தலைவி துயில் கொள்ளுங்கால் தோன்றும்
கனவின்கண் தலைவனுடைய மார்பினைப்பொருந்
தியவள் நனவிற் காண்கின்றிலள் (ஐங்.234:2-4).
தலைவியின் தோளிடத்தே துயில் கொண்டு
கனவு காணும் தலைவர் 'தொடிநிரை முன்கைய
ளாகிய தலைவி நாம் பொருள் வயிற் சென்று
மீளும் அளவும் கையாறு கொள்ளாமல் கடிமனை
யைக் காத்தோம்ப வலலவளோ' என்று மொழிந்
தார் (கலி.24: 7-18). காதலரைப் பிரிவின்றிப்
பெற்று நனவிற் புணர்ச்சி நடக்குமாதலின் இனிக்
கனவிடத்தே உண்டாகும் புணர்ச்சியைப் போக்கி
விடுவோ மல்லவோ எனத் தலைவி தோழியிடம்
கேட்டாள் (கலி. 39:35,36), புலியைத் தாக்கி வென்ற
வருத்தத்தோடு மலைப்பக்கத்தில் துயிலும் யானை
நனவிற் செய்தது மனத்தி லிருநதமையின் கள
விடததே புலியைக் கண்டு வெருவி எழுந்து புதுவ
தாக மலர்ந்த வேங்கையைப் புலியாகக் கருதி அதன்
அணிநலம் சிதைத்தது (கவி. 49:1-6), 'நனவின்கண்
தலைவியின் நலங்கெடும்படி வருத்திய துனபம்
கங்குலில் கனவின்கண் வந்து அவளை வருத்தா
திருக்குமானால் அஞ்சலென்று கூறி நீ அருளாது
துறத்தலின் நெஞ்சழியும்படியான வருத்தத்தால்
அவள் இறந்துபாடு எய்தாமல் காக்கவும் இயலும்
என்று தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 58:
16-19). &quot;ஐயனே, கனவினகண் வரப்பெற்ற செல்
வத்தைப் போன்றது எமக்கு நின் மார்பு' எனக்
காமக்கிழத்தி தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 68:
24,25). பரத்தையரிடத்து ஒழுகி வந்த தலைவனைக்
காமக்கிழத்தி பல கூறி ஊடிச் சினந்திட, தலைவன்
யான் தவறுடையேன் அல்லேன; இராக்காலத்து
நீ கண்டது தான் கனவு போல இருந்தது என்றான;
அதனைக் கேட்ட அவள தணபெயல் பொழிந்த
இராக்காலத்தே ஒருவன செய்த குறியிடத்தே
வந்தவளைக் கண்டதனான் வந்த கனவு இது; நீ
உண்மையை மாற்றிக் கூறுகினறாய் எனக் கூறி
அவள் மேலும் சினந்தாள (கலி, 90:20-23), சுன
வென்று சொல்லப்பட்டது ஓர் அழகிய இயல்
பினை யுடையது (கலி. 92:2), 'வையை யாற்றங்
கரையை அழகு பெறுத்தின பொழிலினிடத்தே
நனவிடத்தே சௌறாற்போல இராப்பொழுதிவே
கனவிடத்தே சென்றேன' எனத் தலைவன் தலைவி
யிடம் கூறினான் (கலி. 92: 10-13), நின்னை நின்
னுடைய பெண்டிா ஊடினவற்றையும் நீ அவரு
டைய அடிமுன்னே வணங்கி ஊடல் தீர்த்தன&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1ce24o31ynm5xkk54co3zerp9d5nacf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/343</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668727</id>
    <revision>
      <id>1987175</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:58:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987175</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10022" sha1="jx2yx3j4myb939dxk1zjo2zwxrdfz7x" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கிழங்கு
வாழ்த்தினார் (பதி.19:4-9). தேனாகிய நெய்யோடே
கிழங்கையும் விற்றவர் பண்டமாற்றாக மீனினது
நெய்யோடே நறவையும் பெற்றுச் சென்றனர்
(பொரு. 214,218), தொண்டைமானிளந்திரையன்
நாட்டில் உழவர் மனையில் தங்கின் பலாப்பழம்
இளநீர், வாழைப்பழம், பனை நுங்கு, சேம்பின
முதிர்கிழங்கு முதலியவற்றை உண்ணலாம் எனப்
பெரும்பாணன் ஆற்றுப்படுத்தப் பெற்றான் (பெரு.
365-368), மதுரையில் சோறிடுஞ்சாலையில் கண்ட
சருக்கரைத் தெளிவையும் ஊன்சோற்றையும்
மண்ணின் கீழ் வீழ்ந்த கிடங்குடனே பாற்சோறு
முதலியவற்றையும் அயின்றனர் (மது. 832-535}.
கானவர் தேனினையும் கிழங்கினையும் தசை
நிறைந்த கடகத்தையும் பன்றி இறைச்சியையும்
பிற இறைச்சிகள் நிறைந்த வட்டியையும் யானைக்
கொம்பினையும்கொண்டுவந்தனர் (மலை. 152-155).
நன்னனின் நாடு காக்கும் வேடர் திரளைக் கண்டு,
நாங்கள் நன்னனைக் காணச் செலகின்றோம்.
என்று கூறுவீராயின், அவ்வேடர் தசைகளையும்
கிழங்குகளையும் தந்து ஓம்புவர் எனக் கூத்தர்
ஆற்றுப்படுத்தப் பெற்றனர் (மலை. 428-426). நிலம்
பிளக்குமாறு இறங்கிய வேரில் முதிர்ந்த கிழங்கி
னையும் மூங்கிலொத்த திரண்ட தண்டினையும்
களிற்றுச் செவி போன்ற இலையிடையே கழு
நிவந்தன்ன முகைகளின் நடுவில் நகை முகம்
போன்ற மலர்கள் விளங்கத்தாமரை மருத நீர்ப்
பரப்பில் படர்ந்திருந்தது (அகம் 176:1-7). வயிரம்
போன்ற கோட்டினையும் மூங்கில் வேர் போன்ற
மயிரினையும் உடைய பன்றி சுனை நீரைக் குடித்
துப் பிண்டம் போன்ற சேம்பின் கொழுங்கிழங்கை
நிறையத் தின்றது (அகம். 178:1-5), கிளைத்த தூறா
கிய நாணற் கிழங்கு மணலிடத்தே ஈன்ற
முளையை ஒத்த கூரிய பற்களை உடையவள்
தலைவி (அகம். 212:4,5). குன்றினிடத்தே பழங்
குழியைத் தோண்டிய வேட்டுவன் கிழங்கினொடு
தூய மணியைப் பெறுவான் (குறு. 379:1-3).
வன்? எய்து : கொணர்ந்த முள்ளம் பன்றியின்
கொழுந்தசைத் துண்டத்தைக் கிழங்கொடு சிறு
குடியில் உள்ளார் பலர்க்கும் கொடிச்சி பகுத்துக்
கொடுத்தாள் (நற். 88:8-10). கிழங்குகள் கீழிறங்கு
தலும் தேனடைகள் மிகுதியாக மேலே தொங்கு
தலும் சிலவாய தினைகளை விதைத்து மிகுதியாகப்
பயன் பெறுதலும் தலைவனின் மாலைச் சிறப்பு
களாகும் (நற்.338:1-3). கானவர் கிழங்ககழ்ந்த
நெடுங்குழி மல்குமாறு வேங்கைப் பமலர் பரவிக்
கிடக்கும் (ஐங். 208:1-3). கிழங்கு - ஒET அகழ்ந்
துண்டற் பொருட்டுப் பன்றிகள் உழுக குறிஞ்சிக்
கான
335
கிழமை
பெயர்
கொல்லைக்கண் கானவர் தாம் வித்திய தினை
யினது முதல் விலைச்சலைக் கொய்தனர் (ஐங்.270;
1,2). சூடிக் கழித்த மென்மலரும் தாரும் கோதை
யும் கரைக்கண் உள்ள மரங்கொடிகளின் வேரும்
தூரும் காயும் கிழங்கும் பரக்க அதன்மேல் பூரிய
மாக்கள் உண்டு எஞ்சிய நறவத்தை உகுத்தலான்
வையை நீர் நலனழிந்து வேறாகியது (பரி 6:46-50),
கிழமை - 1. உரிமை, சோழன் நலங்கிள்ளியின் பழைய
நிலக்கிழமை - உரிமை - குறிப்பின் இத்தண்பணை
நாடு திகிரிக்கண் பிசைந்து வைத்த மண் குயலன்
கருத்துப்படி உருப்பெறுதல் போல அவன் கருத்
திற் கொண்ட முடிபை உடையது (புறம். 38:7-10)
கோப்பெருஞ்சோழன தன் இனிய நணபன் பிசி
ராந்தையைக் குறிப்பிடுகையில், 'தன் பெயரைப்
பிறர்க்குச் சொல்லும் பொழுது என
பேதைச் சோழன் என்று என் பெயரைத் தனக்குப்
பெயராகச் சொல்லும் சிறந்த காதற் கிழமையும்
உடையவன்' எனக் கூறினான் (புறம். 816:8-10),
உடம்பொடு இனிய உயிர் விரும்புமாறு போல
விழையும் கிழமையும் கூடிய தொனனட்புடையவரி
டம் செல்லின் நடுகல்லாகியவிடத்தும் இடங்கொடுத்
தளிப்பர் என்பது உறுதி' எனக் கலலாகியும் இடங
கொடுத்த கோப்பெருஞ் சோழனை வடக்கிருந்த
பொத்தியார் பாராட்டினார் (புறம், 223:3-6). மகளி
ரின் அல்குலினிடத்தே தழையாகக் கிடப்பதாலும்
நகர்ப்புறத்தைக் கைவிடாது காக்கும் நெடுந்தகை
யின் சென்னியில் அணியப்படும் கிழமையுடைய
தாய் இருப்பதாலும் நொச்சி பனமரத்தினுள்ளும்
சிறந்த நன்மரமாகும் (புறம். 272), தலைவன தலை
வியின் பணைத்தோட் கிழமை தனக்கே
மையை அறியாது வருநதினான் (அகம். 33:18-20).
தலைமகளைக் கண்ணுற்று நீங்கும் தலைமகன
அவளை நோக்கி வெண்மணலில் புனனை உதிர்த்த
பொடியினைப் பொன்னாகக் கொண்டு இல
நடத்துவாயாயின், இந்த மனைக்கிழமை எம்மெ
சிறிதேனும் பொருந்துமாயின் தீதும் உண்?-.
என வினவினான் (அகம். 330:6-10), குரவைக பக.
தாடி மரபினாற் பாடிப் பழைய நிலத்தை யாளும்
கிழமையுடைய கோவாகிய பாணடியன் இமமலர்
தலையுலகில் வாழ்வானாக என்று தெய்வத்தைப்
பரவுவோம்; வருக எனத் தோழி தலைவியை
அழைத்தாள் (கலி. 103: 75-79). கற்புப் பொருநதிய
நெறியையுடைய மனைவியரது அன்பு பொருநதிய
ஊடற் கிழமையை நயத்தற் கேற்ற பண்பினை
உடையவர் குமரன் (பரி, B: 81,821. காம நுகர்ச்
சிக்குக் கிழமையுடைய நயத்தகு நல்லாளை
(இற்பரத்தையை) கூடும் எண்ணத்துடன் தான் அணிந
உடை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jx2yx3j4myb939dxk1zjo2zwxrdfz7x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/239</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668728</id>
    <revision>
      <id>1987176</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:58:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987176</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9485" sha1="kmcm4rzty3k64jxkskjkmnttbpo9xdr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

களவு
231
கனி
வற்றையும் பலபடியாகக் கனவின் மேலிட்டுக் கூறாதே எனத் தலைவி தலைவனிடம் சினந்து கூறினாள் (கலி.92: 55-58). ஊடிய தலைவியிடம் தலைவன், 'வேனிற்காலம் வரக்கண்டு கூடல் நகரத்து மகளிரும் மைந்தரும் காமனுக்கு விழாக் கொண்டாடிச் சோலையிலே விளையாடத் தம்மை அழகு செய்து கொள்வர்; ஆதலால் நான் கணட கனவு நனவாகுமாறு நீ அருள புரிவாயாக' என்று கூறினான் (கலி. 92: 59-68). தலைவி துயின்ற விடத்துத் தன் தோள் மேலுள்ள தலைவனை மெயயென்று கருதித் தழுவுமிடத்து அவனைக் காணாளாய்த் தான கண்டது கனவென்பதை யறிந்து செயலற்றுக் கலங்கினாள (கலி. 126:14-17). நனவில் வாராத நயனற்ற தலைவனைக கனவிற் கண்டு தலைவி அவனைப் பற்றிக்கொண்டு என் நலந் தாராயோ என வளைப்பது போலவும் அவன கலினபெற முயங்கி வருந்தாதே என அருள் செயவான் போலவும் முலையிடைத் துயிலும் மறந்தாயோ எனக் கூறி நிலையழிந்த நெஞ்சத்தோடு நான் அழுவது போலவும் என் அடியிலே அவன் தலை படுமபடி வணங்குவான் போலவும் மாலையைக் கோலாக் கொண்டு வணங் கியவனை நான் அடிப்பது போலவும் அவன் யான செய்த பிழை யாது எனக் கேட்டு நடுங்கித் தன்னை ஊடல் உணர்த்துவான் போலவும் பல கனவுச் செய்திகளைத் தோழிக்குக் கூறினாள் (கலி. 128:8-21). 'தலைவனைக் கனவிடத்தே கண்டேன்; கனவிலே வந்த கானலஞ்சேர்ப்பன் நனவில் வருத லும் உண்டென்ற நம்பிக்கையில் என் அரும்பெறல உயிர் நிற்கின்றது' எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (கலி. 128:23-26). தலைவனின் அறிவும் அடக்கமும் நாணும் அவனை விட்டு நீங்கப் பிறர் எள்ளி நகும்படி தலைவி மின்னவிர் நுடககமும் கனவும் போலே தன மெய்யைக் காட்டி அவன் நெஞ்சினை மிகவும் கலர்ந்தாள் (கலி.138.3-6). ஊர்க்காவலர் காவல் கொண்ட நளளிரவில கன விலே யான் உள்ளியவாறே தலைவன வந்து தோன்றினனாக யான் அவனை வளைத்துப் பிடித்துக காண்பதற்கு மெல்ல விழிக்க யான் பிடித்த கையுள்ளே மறைந்து தோன்றானாயினான எனப் பிரிவாற்றாத தலைவி கலங்கி மொழிந்தாள் (கலி. 142:32-35).நீ உற்றது என்னென்பார்க்குப் பிரிவு நோயுற்ற தலைவி கனவின்கண் வாய் வெருலிக் கூறுவாரைப் போல விடை அல்லாதன சில சொல்லிப் பலகாலும் நகுதலைச் செய்து தெளிவும் மயக்கமுமாய மயங்கி நிற்பாள் (கலி. 144:5-7) மக்கள் விரைந்து விரும்பும் தலைமை போல் தோன்
றும் காமம் நள்ளிருளில் கண்டவர்ககு நனவில் உதவாது வேறுபடும் கனவைக் காட்டிலும் நிலை யற்றது (கலி. 145:1-3). இராக்காலத்தே கனவின் கண தலைவனைக் கணடு ஆற்றுதற்குக் காமன கணை செய்கின்ற கொடுமையாலே கண்கள் துயிலா வாயின எனத் தலைவி வருநதினாள் (கலி.147.57- 60). தலைவி ஊடல் கொண்டு கூறியது நனவுமன்று; கனவுமன்று; பொயயே எனத தலைவன கூறி னான (பரி. 8:75-77). யாம் எம் காதலரொடு அளவ ளாவியதாகக் கண்ட கனவு பொய்யாகாமல் அவர் நனவில எயதி நீராடும் பொருடடு நினக்குய வையை புதுவெள்ளத்தைப் பெறுகவென்று மகளிர் செவ்வேளிடம் வரம் வேண்டினா (பரி. 8.103-105). கனவுவார் - கனாக்காண்பவர். மாசில்லாத வணமை யுடைய படுக்கையில் புணர்ந்த புனாச்சியில் தலைவியின தோளில் துயில் கொண்டு கணவுவார் கனாக காண்பவர் தலைவர் (கலி.24 6,/) கனா - கனவு. தலைவன தன உடம்புடன அணைந்த மெய்போலும் தன்மையுடைய பொய்யாகிய கனா- கனவு தனனை மருட்ட எழுந்து படுக்கையைக் தடலியதாகத் தலைவி தோழியிடம் உரைதநாள் (குறு. 30:2-4), 'ஓர்ததது இசைசுகும் பறையைப் போல நீ நெஞ்சத்து விருமபியதனையே கன் வாசுக் கண்டாய்' எனத் தலைவனிடம் தலைவி கூறி னாள் (கலி, 92:21,22).
கனி - பழம். குளிர்ச்சியுடைய பகனறையையும் கனி பழம் - உடைய பாசுலையும் கொண்ட கரும் பல்லது பிறிது காடறியாத பெரிய மரு தநிலம் பாழாகுமாறு இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி பகைவா நாட்டை ஒளளெரி யூட்டினான (புறம்.16 14-17). ஒளவைக்குப பெரிய மலைவிடரின்கண உச்சியிலிருந்த நெலலிக்கனியைச் சாதல் நீங்க அதிய மான் அளித்தான (புறம்.91.8-11), மகளிர் கழற் கனியால் வகுத்த துணைசசில் ஓதியினை உடைய வா (புறம். 97:23, 84). களங்கனி போலும் கரிய கோட்டையுடையது சிறிய யாழ (புறம். 1237.1,1435:5). ஊர்ப் பொதுவில் உள்ள பலாமரத்தில் வாழும் மநதி பரிசிலர் தொங்கவிட்ட மததளத்தின கண் ணைப் பலாக்கனி என்று அடிக்க அனனச்சேவல் அவ்வொலிக்கு மாறாக ஆடியது (புறம் 128:1-3). முதிர மலையில் முள்ளைப் புறத்தே யுடைய முதிர்ந்த பலாக்கனியைப் பெற்ற கடுவன தன் மநதியைக் கையால குறி செய்தழைக்கும் (புறம். 158:23-25). புளிச்சுவை விரும்பிய செங்கண ஆடலர் களாப்பழத்துடன் துடரிப்பழத்தைத் தினறு வெறுப் பின மணல மேட்டிலேறிக் கரிய நாவற்கனியைப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kmcm4rzty3k64jxkskjkmnttbpo9xdr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/344</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668729</id>
    <revision>
      <id>1987177</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:58:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987177</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9531" sha1="m0ob0fw91g5ozqxax760fm8ckn3mcf2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கிழமையர்
திருந்த மாலையைத் தலைவன் லையை நீரில்
அவளைச் சென்றடையுமாறு விடுத்தான எனபது
பரததை கூற்று (பரி.தி.2.42-44),
2.ஆளத்திவகை. முருகவேளின் திருப்பரங்குன்றத்
தொரு பக்கம், பாடினி பாலைப்பண்ணுடன் கூடிய
அழகிய மிடற்றுப் பாடற்கண் நாலுதாக்குடைய
கிழமையும் - ஆள ததிலகையும் - நிறையும் குறையும்
தோனறப் பாடினாள் (பரி. 17: 17,18).
கிழமையர் - உரிமையுடையர். 'வேந்தே, பிசிராந்தையார்
நின்னைக் கேட்டிருக்கின்றரே யன்றி நேரிற் கண்ட
திலர்; பல யாண்டுகளாக வழுவினறிப் பழகிய
கிழமையர் உரிமையுடையர் - ஆயினும் நேரில்
வருதல் அரிது' என்று கோப்பெருஞ்சோழன் வடக்
கிருக்குங்கால் உடனிருந்த சானறோர் அவனிடம்
கூறினர் (புறம்.216: 1-4),
-
கிழமையோன் - உரிமையுடையோன். பெருந்தலைச் சாத்
தனார் காடு பற்றியிருந்த குமணனைக் கண்டு
அவன் வாள் கொடுப்பக் கொணடு வந்து இளங்
குமணனுக்குக் காட்டித் 'தன்னிற் சிறந்தது பிறி
தொன்று இன்மையால் தன் தலையைத் தருதற்
பொருட்டு வாள் தந்த பின்னிடாத கொள்கை
யினையுடைய நின் கிழமையோனாகிய உரிமை
யுடையோனாகிய - தமையனைக் கண்டு வெற்றி
மிக்க உவகையுடன் வந்தேன்' என்று கூறினார்
(புறம். 165:12-15).
-
கிழவ - உரியவ. அணுகுதற்கரிய வலிமையையுடைய,
பொன உண்டாகும் பெரிய மலைக்குரிய இருங்
கோவேள், பொன்படு மால்வரைக் கிழவ - உரியவ
என்று விளிக்கப் பெற்றான் (புறம். 201:17,18).
முருகவேள், 'விண்பொரு நெடுவரைக் குறிஞ்சிக்
கிழவ என விளிக்கப் பெறுகிறார் (முரு. 267).
ஏழநரம்பின் கண்ணும் உரிமையுடைய பொருநன்,
'ஏழின் கிழவ' என விளிக்கப் பெற்றான் (பொரு.
63). குமணனைப் பெருஞ்சித்திரனார் 'தளராத
புதுவருவாயை யுடைய முதிரத்துக் கிழல' என
விளித்துள்ளார் (புறம்.158:25,26), 'ஊரப்படாத
குதிரை (குதிரைமலையின்) கிழவ எனப்பிட்டங்
கொற்றனைக் கருவூர் கதப்பிள்ளைச் சாத்தனார்
விளித்துள்ளார் (புறம். 168:34).
-
கிழவர் - 1.உரியவர். பெருமானே, மண் செறிந்த
உலகத்தின்கண் தமிழ் நாட்டுக்குக் கிழவர் - உரிய
வர்
-
ஆகிய மூவேந்தருள்ளும் அரசென்று சிறப்
பித்துச் சொல்லப்படுவது நின்னுடைய அரசே'
எனக் கிள்ளிவளவனை வெள்ளைக் குடி நாகனார்
பாராட்டினார் (புறம். 35:3-3), பாரி மாய்ந்தானாகக்
336
கிழவன்
கையற்று வருந்திய கபிலர் பறம்பு மலையைத்
தொழுது வழிபட்டு, முன்கையிற் குறுந்தொடி
யணிந்த பாரிமகளிரின் கூந்தற்கிழவரை நாடிச்சென்
றார் (புறம்.113:5-9), முள்ளூர் மன்னனாகிய மலைய
மான் திருமுடிக்காரி குதிரை ஊர்ந்து சென்று
இராப்பொழுதில் அடித்துக்கொணர்ந்த பலலான
இன நிரைக்குக் கிழவர் அவனொடு எதிர்ந்து அழிந்
தனர் (நற்.191:7-9), பிரிவுணர்த்திய தலைவனைத்
தோழி நெருங்கி, 'நீ தேடுகின்ற பொருள், இத்
தனமையோர் நமக்குக் கிழவர் எனறு கருதாது,
பிறரிடத்து நின்ற நல்லினையானே மீண்டு மீண்டு
சென்று தங்கும் நிலையில்லாத் தன்மையுடையது'
என்று கூறிப் பொருளின் நிலையாமையை விளக்கி
னாள் (கலி.21:10-12). கிழவன 1. காண்க.
2. முதிய ஆடவர். வையையில் நீராடிய பெண் டி
ருட் சிலர், 'எம் கணவரும் யாமும் கிழவர் - முதிய
ஆடவர் - கிழவியர் எனப்படாமல நிலையுறும்
இளமையை இத்தவம் தரச் செல்வத்தோடும் சுற்றத்
தோடும் யாம் நிலைபெறுக' என வேண்டினர்
(பரி. 11:120,181J,,
(புறம். 88:1),
கிழவன் - 1.உரியவன். பெருந்திருமாவளவன் குளிர்ந்த
நீரையுடைய காவிரிக் கிழவன் - உரியவன் - ஆவான்
ஆய் அண்டிரன், குறவர் தேறல்
மகிழ்ந்து வேங்கை மரத்தையுடைய முற்றத்தில்
குரவை அயரும் மலைக்குக் கிழவன் (புறம். 129:1-5).
அண்டிரன் முகிலினம் சென்று தங்கும் உயர்ந்த
(பொதியின்) மலைக்குக் கிழவன் (புறம். 131:1).
சாரற்கண்ணே அருவியை யுடைய, பயன்படு
(கொல்லி) மலைக்குக் கிழவன சந்தனம் பூசிப்
புலர்ந்த பரந்த மார்பினையுடைய வல்விலோரி
(புறம். 162:10-12). இழையணிந்த யானையை யிரப்
போர்க்கு ஈயும் ஆதனோரி முகில் சூழ்ந்த (கொலலி)
மலைக்குக் கிழவனாவான் (புறம். 183:1-4), வறுமை
யுற்ற யாழ்ப்புலவரின் ஏற்கும் மண்டை புகழ்மிக்க
கொண்கானத்துக் கிழவனின் தண்தா ரகலத்தை
மலர்ந்து நோக்கின (புறம். 155: 6-8). குமணன்
பழந்தூங்கும் முதிரத்துக் கிழவன் (புறம். 163:8,9).
ஆண்மைக் கூறுபாடு பொருந்திய ஊக்கத்தினை
யும் தோலாத நல்லிசையினையும் உடைய நாகன்
நாலையூரின் கிழவன் (புறம். 179:9,10). வேந்தன்
வரிபெறும் முறை அறியாமைக்குக் கிழவனாகி,
உறுதி கூறாத அரசியற் சுற்றத்துடன் கூடி வரிப்
பொருள் கொள்வானாயின் அவன் வறுமையுறு
வான்; உலகமும் கெடும் (புறம்.184:7-11). வேந்தர்க்கு
மகட்கொடை மறுத்த தந்தை தண்பணைக் கிழவ
னாவன் (புறம். 342:11). மாயா நல்லிசைக் கிள்ளி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>m0ob0fw91g5ozqxax760fm8ckn3mcf2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/240</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668730</id>
    <revision>
      <id>1987178</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:58:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987178</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10209" sha1="14mb4plvg90sj6nd32qy607jywhimex" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கனி
232
கனி
பறித்து இருந்துண்பர் (புறம்-177:8-11). பனிவரை
யின் மீதுள்ள பலாக்கனியைக் கருவிரல் கடுவன
கவர்ந்துணடது (புறம், 200:1,2). வாயாத வன்
கனிக்கு உலமருவோர் ஒருவருமிலர் (புறம். 307:12).
பறவையினம் பலகனிகளையும் விரும்பி விசும்பிற்
பறந்து மலைக்குச் செனறு மரத்தில் பழந்தீர்ந்த
தால் பெறாது வருந்தித் திரும்பியது (புறம். 209:
7-10). தூசிப்படையோர் நுங்கின் தீஞ்சேற்றை
உண்ண, இடைச் செலவோர் பழத்தின் பைங்
கனியை மாநதினர் (புறம்.225:1,2). தீவிய கனி
களைத் தரும் இரவ மரத்தின தழையுடன் வேப்பி
லையும் சேர்த்து மனையிறப்பில் செருகினர் (புறம்.
281:1). ஒளிவீசும் படைக்கருவிகளாகிய மழைமுகில்
விரும்பிய தலைகளாகிய கனிகளைப் பெய்தது (புறம்.
370:12). மாமரத்தின் தீவிய கனிகளைப் பிசைந்து
நறிய புளிக்குழம்பு செயயப்பட்டது (புறம். 399:4).
வண்டுகள் மொய்க்கவும் இனிய சுவை திரியாத அரி
வாளாலும் பிளக்கவியலாத சாறு நிரம்பிய முட்டை
போன்ற முதிர்ந்த பலாக் கனிகள் வழிச்செல்
வோர்க்கு உணவாகி அவர்தம் வழிநடந்த களைப்
பைப் போக்கும் (பதி. 80:4-7). மயிலகள் பசிய
பாகற் பழத்தையும் செஞ்சுளைகளை உடைய
பலாக்கனியையும் தின்று ஆரவாரித்தன (பொரு.
190-192). அதிகமான் மலையின் கமழபூஞ் சாரலி
லுள்ள அழகிய அமிழ்து விளை நெலலித் தீங்
கனியை ஔவைக்குக் கொடுத்தான் (சிறு. 99-101).
காட்டிடத்துள்ள குமிழின் கனி நிறத்தை ஒப்பத்
துவரூட்டின கைத்தொழிலால் பொலிவு பெற்ற
போர்வையைக் கொண்டது யாழ் (சிறு.225,226).
சாற்றானும் மணத்தானும் ஒன்றற்கொன்று வேறு
பட்ட அழகிய பலாவின் சுளையும் தேமாஙகனியும்
பிறர்க்கு வழங்கப்பட்டன (மது. 537,528). பாறை
யிலுள்ள நெடுஞ்சுனையில் மாவின் தீங்கனிகள்
உதிர்ந்தன (குறி. 187,188). களங்கனி போன்று கடு
கித்தோன்றும் நிறத்தையுடையது வளைத்து ஏந்தின
கோட்டினைக் கொண்ட பேரியாழ் (மலை. 36, 37).
பறவைக் கூட்டம் கனிகளைப் பொழியும் காட்டி
டத்தே சுற்றத்தோடு விரையும் (மலை. 54,55). நாவல்
மரங்களின் கரிய கனிகள் காற்றால் உதிர்ந்தன
(மலை.135), வாழைக் குலையினின்று முதிர்ந்த
இனிய கனிகள் பலாச்சுளையோடு பாறையிலுள்ள
நெடுஞ்சுனையில் தேறவை விளைத்தன (அகம்.2:1-
4). வாவல்பேடை வானத்தின்கண் பறந்து மிகத்
தொலையை வெயிலின் வெம்மையிற் கடந்து வந்து
கனிகள் பெறாமல் வருந்தின (அகம். 57:1-4). காட்
டில் வாழும் சூல்கொண்ட மயிற்பேடை பாகற்
கனியைத் தின்ன விரும்பி அயிரியாற்றின் கரையி
லிருந்து கொம்புபோல் அகவும் (அகம். 177:9-11).
பாண்மகளிர் தம் கணவன்மார்க்கு வைகறைப்
பொழுதில் ஆம்பல் இலையில் சோற்றுடன் பிரம்
பின் கனியால் இயற்றிய புளிங்கறியை இட்டனர்
(அகம். 196:4-7). கனிகள் முதிர்ந்துள்ள பக்கமலை
யின் சாரலில் தலைவன் தலைவியின் தனிமை கண்
டான் (அகம். 288:7). உகாமரக் கிளையிலிருந்து
குயிலின் கண்ணைப் போன்ற நிறமிக்க காயகள்
முதிர்ந்து பொற்காசு போன்ற நிறமுடைய கனிகள்
உதிரும் (அகம்.293:6-8). முற்றத்தில் நிறகின்ற மா
மரத்தில் கோடைப் பருவததில் காயத்து முதிர்ந்த
கமழநறுந் தீங்கனியைப் பலாச்சுளையுடனும் தேனு
டனும் சேர்த்து அரியவ (கள்) செய்தனர் (அகம். 348:
1-5). பலாக்கனியைக் கவரும் கல்லாமந்தி நெடும
பெருங் குனறில கடுவனொடு திரியும் (அகம்.378:20-
22). நீர் உண்ணும் துறையில் நாவலமரம் உதிர்த்த
கனி ஒன்றைக் கவர்ந்து சென்று நண்டு தாழை
வேர்பபக்கததி லுள்ள வளையிலிருக்கும் தன
பெடைக்கு நல்கும் (அசும.380:4-7), ஆண்குரங்கு
தீண்டியதனால் நழுவிய பூ நாறும் பலாககனியை
மலைப்பக்கத்தில் வீழும் அருவி நீருண்ணும துறை
யிடத்துச் சேர்ககும் (குறு, 90:4,5). பிரப்பங் கொடி
யின் வரிப்புற விளைகனியை ஆழமான குளத்தி
லுள்ள கெண்டை மீன கவ்வும் (சூறு. 91:1,2). புறா
வினது முதுகைப் போன்ற புல்லிய அடியை
உடைய உகாய் மரத்தின மணியைப் போன்ற
செறிந்த கனிகள் உதிர ஆறலைகள்வர் அம்பு விட்
டனர் (குறு. 274:1-4), ஆண்குரங்கு முதிர்நத இனிய
கனிகளை மரத்தின் மேலிருநது உதிர்க்க அம்மரத்
தின் கீழிருந்து குட்டிகளையுடைய பெண்குரங்கு
ஏற்பவற்றைத் தினனும் (குறு. 273:4-7). ஆண் கருங்
குரங்கு பக்கத்தில் தோண்டியதனால் உடைந்த பூ
நாறு பலவுக்கனி காந்தள் மலர் மிகக சிறுகுடியில்
மணங்கமழும் (குறு. 3?3:5-7). சுரத்திலுள்ள குமிழ
மரத்தின வளைந்த மூக்கினையுடைய முற்றிய கனி
கீழே உதிர்ந்து ஆங்குள்ள இளமானுக்கு உண
வாகும் (நற்.6:7,8). அடைகரையின்கண உதிர்ந்த
நாவற்கனியைத தம்மினமென்று கருதி மொய்த்த
தும்பியைப் பழமெனக் கருதி அலவன் பற்றியது
(நற். 35:1-4). கொன்றையந் தீங்கனிகள் பாணா
ஐயம் கொள்ளும்படி அவர்தம் பறையை முழக்கும்
குறுந்தடி போலக் காணப்பட்டன (நற். 46:5-7).
மந்தி இனிய அத்திக்கனி போன்று சிவந்த முகத்தை
யும் பஞ்சு போனற தலையையும் உடையது (நற்.
95:8,4), மலையிடத்துண்டாகிய வாழையின் கொழு
விய கனியை மந்திகள் கவர்ந்துண்ணும் (நற்.251:
2,3). கோவலர் சுரும்பை முரிததுக் குறுந்தடியாகக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>14mb4plvg90sj6nd32qy607jywhimex</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/345</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668731</id>
    <revision>
      <id>1987179</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:58:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987179</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9733" sha1="drmiu23dfe5tudsgmnt6ioa7tfpyvdi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கிழவியர்
வளவன் முழங்குநீர்ப் படப்பைக் காவிரிக் கிழவன் ஆவான் (புறம். 399: 11-13), குட்டுவன் மரந்தை யன்ன குழைவிளங்கும் அழகிய நுதலையுடைய தலைவிக்குக் கிழவன் வரைவொடு வருவானெனத் தோழி தலைவிக்குணர்த்தினாள் (குறு. 24:6, 7). பெரிய மலைப்பக்கத்துக் கிழவன், எனறும் அன்றை யன்ன நட்பினனாகவே இருந்தான் (குறு. 385:5,6). மழை பன்னாள் பெய்யாதாயினும் அருவி இடையறா தொழுகும் வான தோய் மாமலைக் கிழவனைக் கண்டு, 'எம்மைக்கைவிடுதலினால் நீ சான்றோயல்லை என்று சொல்லிவருவோம்; வா' எனத் தலைவி தோழியை அழைத்தாள் (நற்.368: 5-9), 'வள்ளைப் பாட்டிடத்தே நாம் பொருந்திப் பாட, நம் மெனறோளின் கிழவனும் மறைந்து நின்று கேட்டு அருள்பண்ணி வரைவு வேண்டி வந்தனன்' எனத் தோழி தலைவிக் குரைத்தாள் (கலி. 41:40-42). நின் கையிடத்து யாதுளது எனத் தலைவியைக் கேட்ட ஆற்றிடைத் தலைவனுக்கு அவள், 'யான் இச்சேரிக் கிழவன் மகள்; என் கை யிலிருப்பது புலத்தி விற்பதற்காகப் பனையோலை யால் முடைந்த புட்டில்' எனறாள் (கலி. 117:5,8). 2. கணவன். கண்டீரக்கோனின் பெண்டிர் தம் கிழவன் -கணவன்- சேட்புலம் செல்லின், பாடுநர் உவக்குமாறு இழையணிந்த புன்றலை மடப் பிடியைப் பரிசிலாக நல்குவர் (புறம். 151:3-6). மறக் குடி மகள் பாணர்க்கு வருவிருந்து அயரும் விருப் பினள்; அவள் கிழவனும் போரில் யானைகளை வென்று அவற்றின் பொன்னாலான ஓடை முதலிய வற்றைப் பரிசிலாக வழங்கும் இயல்பினன் (புறம். 326:7-16).
கிழவியர் - முதிய பெண்டிர். வையையில் நீராடிய பெண்டிருட் சிலர், 'எம் கணவரும் யாமும் கிழவர் கிழவியர் - முதிய பெண்டிர் - எனப் படாமல் ஏழ் பிறப்பும் நிலைத்த இளமையுடனும் செல்வத்துட னும் சுற்றத்துடனும் யாம் நிலைபெறுக' என வேண்டினர் (பரி. 11:120,121).
கிழவிர் - உரிமை உடையிர், 'நன்னனின் கூத்தரேம் என்று கூறி, நும்முடைய மனைபோலத் தடையின் றிச் சென்று கிழவிர் - உரிமை உடையிர் - போலக் கேளாதே உறவு கொள்ளின் நெயயில் பொரித்த தசையுடன் தினைச் சோற்றைப் பெறுவீர்' எனக் கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் பெற்றனர் (மலை. 164-169). கிழவோய் உரியோய், 'கடலால் வரும் பல பண் டத்தையுடைய நாடு கிழவோய் - உரியோய்-' எனச்
❤
சோழன் நலங்கிள்ளி விளிக்கப் பெறுகிறான் (புறம். 10:15). 'ஒரு பெண் யானை படியும் சிறிய இடம் \ ச இ பொ கதொ 2 22
337
னியை
கிழவோர்
67: 7
ஏழு களிற்றினைப் புரக்கும் நாடு கிழவோய்' எனக் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன் விளிக்கப் பெற்றான் (புறம். 40:10,11). 'பெண்ணை யாற்றுப் பக்கத்தையுடைய நாடு கிழவோய்' என மலையமான திருமுடிக்காரி விளிக்கப் பெறுகிறான (புறம். 126:28). 'யாவரும் ஒப்பப் புகழும் நாடு கிழ வோய்' என ஆய்வள்ளல் விளிக்கப பெற்றான் (புறம்.138:88), பெருஞ்சித்திரனார் தம மனைவியை 'மனைகிழவோய்' என விளித்துக் குமணன நல்கி வளனை எல்லோர்க்கும் கொடுப்பாயாக உரைத்தார் (புறம்.183:7-9). 'போரில் அடங்கா ம-எ னரை அடக்கும் நிறைந்த விளையுளை யுடைப நாடு கிழவோய்&quot; என விச்சிக்கோன் விளிக்கப் பெற்றான (புறம்.200:15-17). ‘இருங்கோவேள் பகை வர் அஞ்சும் தானையுடைய கேடில்லாத நாடுகிழ வோய்' என விளிக்கப் பெற்றான் (புறம். 201:19,20). பெருங்கல் வைப்பின் நாடு கிழவோய்' என்பது இருங்கோவேளைக் குறித்த விளி (புறம்.202:21). 'கண்டார்க்கு அச்சம் பயக்கும் களஙகிழவோய் எனச் செருப்பாழி யெறிந்த இளஞ்சேட் சென் ஊனபொதி பசுங்குடையார் விளிப்பர் (புறம்.370:27). 'குருதியுலர்ந்து துகள்பட்ட களங் கிழவோய' என்பது தலையாலங்கானத்துச் செரு வென்ற நெடுஞ்செழியனைக் குறிதத விளியாகும் (புறம். 371:27). 'கண்டார்க்கு அச்சம் தரும் இ மாகிய களங்கிழவோய' எனக் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவன் விளிக்கப் பெற்றான் (புறம்.373:39), 'பகைவரது யானைப் படையைக் கண்டால் நிலலாமல் அதனமேற் செல்லும் தானை யையுடைய இறைகிழவோயே' என ஆடுகோட் பாட்டுச் சேரலாதன விளிக்கப் பெற்றான (பதி. 54: 16,17). பெருஞ்சேர லிரும்பொறை, 'அகன்ற இடத்தையுடைய ஊர்களைக கொண்ட நாடு கிழ வோய என விளிக்கப பெற்றான் (பதி. 76:15). 'குளிர்ந்த கடற்பக்கத்தையுடைய நாடு கிழவோய்' என்பது இளஞ்சேரலிரும் பொறையைக் குறித்த விளி (பதி. 88:42). இளஞ்சேர லிரும்பொறைக்குப் &quot;பெருநல் யானைகளை யுடைய இறைகிழவோய்' என்பதும் விளியாக அமைந்துள்ளது (பதி. 90:57). கிழவோர் - உரியோர். 'தும்பி, நீ சென்று தேனடைகள் தொங்கும் மலை கிழவோரிடம் - உரியோரிடம்- களையெடுப்பாரின் தங்கையாகிய தலைவி தமரின் நீங்காளாய் வருந்துகின்றாள் என்பதைச் சொல்வா யாக' எனத் தோழி கூறினாள் (குறு. 393:1,5-8), தலைவி, செவ்வாய்ப் பைங்கிளியை நோக்கிய பலா மரங்கள் நிறைந்த சாரலையுடைய தலைவர் நாட்டு மலைப்பக்கம் நின் கிளையைக் காணச்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>drmiu23dfe5tudsgmnt6ioa7tfpyvdi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/241</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668732</id>
    <revision>
      <id>1987180</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:58:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987180</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9407" sha1="42qoebry10tbnubye7d9ao6j1gprk36" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கா
233
க
கொண்டு மாங்கனியை உதிர்ப்பார் (ஐங். 87:1,2).
இளம்பிறை போன்ற மருப்பினை யுடைய ஆண்
பன்றி களங்கனி போன்ற தன் பெண்பன் றியைப்
புணரும் (ஐங். 284:3,3). புதிய மட்கலம் போன்ற
சிவந்தநிறமுடைய கனிகளையுடைய ஆலமரம்இரை
தேடிச் செல்லும் பறவையைத் தடுக்கும் (ஐங். 303:1,
2),பல குலைகளையுடைய பலாவின் பிசினையுடைய
இனிய கனி பாறையிடத்தே வீழ்ந்து கிடக்கும் (கவி.
50:12,13). தலைவன் தன் மீது காணும் நாற்றம்,
திருப்பரங்குன்றத்திலுள்ள கனியினுமமலரினும் பயி
னறு வந்த காற்று தனமீது அடித்தமையால் உண்டா
கியது எனத் தலைவியிடம் கூறி ஊடல்கொள்ளற்க
என வேண்டினான (பரி. 8:53-$5). திருமாலிருஞ்
சோலை மலையில் சுனையிடமெல்லாம் நீலம் மலர
அச்சுனைகளைச் சுற்றி நிற்கும் அசோக மரத்தின்
கிளைகளில் எல்லாம பூக்கள் மலர ஆண்டுள்ள
காய் கனிகளுடன் நிறம் மாறுபட வேங்கை மலர்ந்
தது (பரி. 15:30-82). காடுகள் தரும் வெங்கார்
மணமும் மரக் கொம்புகள் உதிர்த்த கனிகளின்
மணமும் ஒருசேரக் கலந்து கொண்டு ஓடிய வையை
அம் மணததைப் பிறர்க்கு நல்கியது (பரி. 20:10,11).
கா
கா- 1.சோலை. தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற
நெடுஞ்செழியன் பகைவர்தம் ஊர்தோறும் சென்று
காவன் மரங்களை நவியத்தால் வெட்டுதலான்
அவை இருந்த கா-சோலை - கலங்கின (புறம்.25:8,9).
காம இருவரல்லது யாமத்துப் பனிமலர்க் காவிற்குத்
தனிமகன் செல்ல வியலாது (புறம்.33:18,19).
பொற்பூப் பொருந்திய கா (கற்பகக்கா) விண்ணகத்
திருந்தது (புறம். 38:12). பூவார் காவை யுடையவன்
அதியமான் நெடுமானஞ்சி (புறம். 99:6). நம்பி நெடுஞ்
செழியன் கடிகாவின் பூக்களைச் சூடினான் (புறம்.
239:2). நெடுவேளாதன் படுவண்டார்க்கும் பன்
மலர்க் காவினை யுடையவன் (புறம். 338:3,4). வயல்
சூழ்ந்த காவினிலுள்ள மயில்களை மகளிர் ஓட்டு
தற்கு ஒலியெழுப்பினால் பாட்டெனக் கருதி அவை
மருண்டு ஆடின (பதி, 27:7,8). செவ்வேள் உறையும்
இடங்களுள கா ஒன்றாகும் (முரு. 223). இனக்கள
மரின் இசை மிகுதலால் வெருவி நீங்கிய நாரைகள்
அடும்பும் பகன்றையும் புனகும் தாழ்ந்த காவு
முடைய ஞாழலொடு ஏனைய மரங்கள நிறைந்த
நாட்டைச் சென்றடைந்தன (பொரு.194-198).கா
(காண்டல வனத்தை) எரியூட்டி அழித்த புகழையுடை
யோன் (அருச்சுனன்) (சிறு. 238,239). காவில் கடுஞ்
சூல் மந்தி காழோர் இகழ்பதம் நோக்கி யானைக
கிடும் நெய்ம்மிதி கவளத்தைக் கவரும் (பெரு.393-
395). தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்
செழியன் பகைவர் புலம் புக்கு அவர் கடிகாவின்
நிலை தொலைத்தான் (மது. 158,183), மரம் பயில்
காவில் கலை தாய கொம்புகளிலே அவற்றின
மந்தி ஆடின (மது.332,335).காவில பிண்டியின
கிளைகளில் செந்தீப்போலும் பூக்கள் மலர்ந்தன
(மது.700,701). உயர்ந்த வியன்காவில பல நிற
மலர்கள் விரவிபபூத்தன (நெடு. 17). தாழ்ந்த காவில்
அவிர்சடை முனிவர் அங்கி வேட்டனர் (பட். 53,
84). நன்னனின் தண்பணை நாடு காவும பள்ளியும்
கொண்டது (மலை. 451,453). நன்னனின மூதூர்
துனிதீர் காதலின இனிதமர்ந்துறைதற் குரிய பல
வண்டு இமிரும் குளிர்ந்த நெடிய காவினை
யுடையது (மலை. 485-487). துளுநாடு மயிலகள்
பொருந்திய காலினையுடையது (அகம்.15 5). வையை
யின் மணல் மிக்க அகன்ற துறையைச் சார்ந்த
மருதமர மோங்கிய விரிமலர்க காவில் தலைவன
பரத்தையை வதுவை அயர்ந்தான (அகம். 36-9-12),
ஊரும் சேரியும் ஓராங்கு அலர் எழக காடும் காவும்
தலைவனுடன செல்லத் துணிந்து தலைவி பலநாடும்
தேயமும் கடந்து சென்றாள் (அகம். 383:2-4), நல
லெருது நடைவளம் குறையின் தொழில் செய்யாத
படி உழவர் அதனைப் புலலுடைக் காவில
விட்டொழிவர் (நற்.315:4,5). வெயிலொளி யறியாத
விரிமலர்த் தண்காவிற குயில் கூவுங்காலம இள
வேனில் (கலி. 30:7,8). மழைபோலும்
யாளனின் (பாண்டியனின்) அசோக மரம் பொருந்திய
தண்காவிலுள்ள மிகக அழகுடைய இளமாவின்
தளிர் போன்றவள் தலைவி (கலி. 57:12,13). பூங்
கொத்து மிக்க தண்காவினை க குறியிடமாகக்
கொண்டு தலைவி வந்தாள் (கவி, 69:18). வையைக
கரை சூழ்ந்த காவிடத்துத் தலைவன் சென்றான
(கலி, 92:12,13). காவில காற்றடிக்க ஒதுங்கி
வளைந்து கொடியும் கொடியும் தம்மிற் பிணங்
கிள போல மகளிர் தம் அணிகள் ஆரவாரிப்பத்
தம்மில் மயங்கி வண்டுகளுககுக் கெட்டோடினர்
(கலி. 92:51-54).நான்மாடக் கூடல் மகளிரும் மைந்
தரும் தேனினும் ஒலிக்கும் காவில் விருப்பத்துடன
கூடி விளையாட அணிகளை அணிவர் (கலி. 92:65-
கோயிலுட் கண்டார்
67). குறளனிடம் கூனி
கொடை
எள்ளி நகாமை வேண்டுல்ல; காவின் கீழ்ப் போத
ருக; புல்லுவேம்' என்று கூறினாள் (கலி. 94:39-41).
முத்துமாலையினை அழகுற அணிந்து தன் பககல
வரும் முருகனைத் தொழுது தேவசேனை 'ஐயனே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>42qoebry10tbnubye7d9ao6j1gprk36</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/242</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668733</id>
    <revision>
      <id>1987181</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:59:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987181</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9794" sha1="oxz38dejbmxvgq77l89vqzqe8dltqb4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காஅ
பிரிவால எம் போல் நிறங்கெட்ட மகளிர் திறம்
இனி மழை பெய்ய உழக்கும் காவின் திறம் ஒப்ப
தாகும்' என்றாள (பரி.9:31-34), வையைப் புன
லாடு மகளின் கனல் சுட்ட அகிலின் புகை காவின்
கண எழ அதனால ஈரம் புலர்த்தித் தம் முலை
முகட்டில கலவைக் குழம்பை மெழுகினர் (பரி.10:
72,73). கா தனக்கு விருந்தளித்த இனிய வையைக்கு
எதிர்விருந்து அயர்வதுபோல் சுரும்பு இமிர்
தாதொடு நரந்தம் போலக் கமழும் நறுமலர் நன்
களிக்கும் (பரி. 16-14-16). வையை வரவினகண்
மணத்தையுடைய காவினும் கயங்களினும் ஆற்றி
டைக குறையினும் தேனையுண்டு வண்டுகள்
பாடப் பூவினாகிய அழகு திசை தோறும்
பொலிந்தது (பரி. 16:17-18). செவ்வேள் குன்றத்
தினகண சூர் நிறைந்த காவும நீர் நிறைந்த சுனை
யும் தம்பால் நிரம்பிய மலர்களை உடைமையால்
அவை அசசெல்வேளின அம்புநிறை நாழி (அம்பறாத்
தூணி) ஒக்கும் (பரி. 18:30-33). நீராடும் விருப்புடன்
மதுரையில் உள்ள பலதிறத்து ஆடவரும் மகளிரும்
குதிரை, யானை, கோவேறு கழுதையாகிய ஊர்தி
களில் ஏறி வையைக் கரை நெரியும்படி வந்து
காவினை நிறைத்தனர் (பரி. 22:21-25).நல்யாழில்
பாலைக்கோவை இசைக்க அதனெதிரே காவிடத்
துள்ள புகர்வரி வண்டினம் பூஞ்சினைக்கண்
இமிர்ந்தது (பரி. 23:38,39). காஅ காண்க.
2. காவுத்தண்டு. பாணர் காவில் - காவுத்தண்டில் -
கட்டிய, ஆடற்றுறைக்கு வேண்டுவன வெல்லாம்
கூடின முட்டுக்களை யுடையவர் (பதி. 41:5). இரண்டு
தலைகளிலும் உறியினையுடைய காககளைத் தோளி
னில் சுமந்ததால் இடையனது தோட்கட்டு தழும்
புடன் காணப்பட்டது (பெரு.171,175), 'நலியும்
காமமும் கௌவையும் எனறு சொல்லப்படும்
இரண்டு விழுமம் உயிரைக் காவாகக் கொண்டு
இரண்டு புறமும் தொங்கி என்னை வருத்தும்'
எனச் சான்றோரிடம் நாணுவரை யிறந்த தலைவி
கலங்கி மொழிந்தாள் (கலி.142:55-58).
3. நிறுத்தலளவு (100 பலம் கொண்டது). ஆடுகோட்
பாட்டுச் சேரலாதன் தன்னை ஆறாம் பத்தாற்
பாடிய காக்கைபாடினியார் நசசெள்ளையார்க்கு
ஒன்பது காப்பொனனும் நூறாயிரம் காணமும்
கொடுத்தான் (பதி. ப. 6. அடிக்குறிப்பு).
காஅ - சோலை. மறவர் பகைவர்நாட்டுக் காஅவி
னில் - சோலையினில் - களிறுகளைக் கட்டியமை
யால் அவை நிலைகுலைந்தன (புறம் 345:1). கா-1.
காணக.
காஅய் கடவுட் சேஎய் - முருகன். காய் கடவுட்
234
காக்கை
சேய் -உலகை அழிக்கும் கடவுளாகிய சிவனின்
எனக் கடுவனிளவெயினனார் முருகனை
விளிக்கின்றார் (பரி. 5:13).
மகன்
-
காக்கை - 1. காகம். இடுகாட்டில் வாய்வலிய காக்கை
யும் கோட்டானும் கூடிப் பேயினத்துடன் தாம்
லிரும்பிய வழியே இயங்கும் (புறம்.238:3-5). மயிலை
யால் (இருவாட்சிப்பூவால) தொடுக்கப்பட்ட கண்
ணிக்குக் கானக் காக்கையின் கலிச் சிறகு உவமை
(புறம். 342:1,2), இடுகாட்டில் வாய்வன் காக்கை&quot;
கூகையொடு கூடிப் பகற்பொழுதிலும் கூவும் (புறம்.
362:16-18). முரசுறை கடவுளுக்குப் பலியாக
ஓச்சிய பிடத்தை அச்சத்தால் பேய்மகளும்
எறும்பு முதலியனவும் பெறாமல் இருப்பக் கருங்கண்
காக்கையும் பருந்தும உண்டன (பதி. 30:34-89).
மருதநிலத்தில் சிலந்த சோற்றை யுடையவாகிய
பலியை விழுங்கின கரிய காக்கை அதனை வெறுத்
தால் மனைநொச்சி நிழலில் உள்ள யாமையின்
பார்ப்பைப் பசித்த காலத்துத தினனப் பாதுகாத்து
வைக்கும் (பொரு. 182-186). தாழைமரத்தின தாழ்
நத கிளையில் பெடையொடு தங்கும் கடற்சிறு
காக்கை சுறாமீன இயங்கும் வேட்டையாடுதல்
நீங்கிய இடத்திலுள்ள வெள்ளிய இறாமீனைப்
பற்றி உண்பதாக நள்ளிரவில் கனாக்காணும் (அகம்.
170:9-12). ஆறலைகள்வரால் மாய்ந்தோரின் வசிபடு
புண்ணின் குருதி பருகிய காக்கை, ஒற்றுச் செல்
மாக்களின் ஒடுங்கிய குரலவாய் மனையிடத்து வந்து
தங்கும் (அகம்.313:13-16), மணிவாய்க் காக்கையின்
மாநிறப் பெருங்கிளை, ஆலமரக் கிளையிலேறி
மறவரின் அம்புபட்டு வீழ்ந்தோரின் பிணங்களைக்
கவர்ந்துண்ணும் (அகம்.319:1-5). மேகம் போன்ற
உருவினையும் நீலமணிபோலும் கண்ணினையும்
உடைய காக்கை பிணங்களின் பைந்நிணம் கவரும்
சுரவழியே தலைலன பொருள் தேடச் செனறான்
(அகம். 327:16-17). விருந்துவரக கரைந்த காககைக்
குப் பலியாக நள்ளியின கானத்துள்ள ஆயர் தம்
பசுக்கள் பயந்த நெய்யும் தொண்டியில் விளைந்த
வெண்ணெற் சோறும் எழுகலத்திலிட்டுக் கொடுத்
தாலும் சிறிதாகும் எனத் தோழி கூறினாள (குறு.
210). கடற்கரையிலுள்ள சிறுவெண்காக்கை நள்ளி
ரவில் இரையின் பொருட்டுப் பசிய இலையைக்
கலக்கி உப்பங்கழி நீரைத் துழவும் (குறு. 246:1-3),
கடற்கரையிலுள்ள சிறுவெணகாக்கை வெள்ள
மாகிய நீரையுடைய கரிய கழியிடத்து மீனாகிய
இரையைத் தேடியுண்டு பூக்கமழ் சோலையில் தங்
கும் (குறு.313:1-3), சிறுவெண் காக்கையின் செவ்
வாய்ப் பெருந்தொகுதி, அலைகளின் நீர்த்துளிகள்
தம் ஈரமாகிய புறத்தை நனைப்ப அக்குளிரை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>oxz38dejbmxvgq77l89vqzqe8dltqb4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/346</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668734</id>
    <revision>
      <id>1987182</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:59:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987182</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9693" sha1="a0x0uusuldbn4u3qa34sr8ztb4s7mk7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கிழவோன்
செல்வாயாயின, 'இம்மலைக் கானக்குறவர் மட
மகள ஏனல் காவல ஆயினள்' என அம்மலைகிழ
வோற்குச் சொல்லுக என வேண்டினள் (நற.102:
1,5-9).
-
கிழவோன் - உரியோன். நெல்லரிபும் தொழுவர் தம்
கூர்வாள மழுங்குமாயின் பின்னும் திறம்பட அரிதல்
வேண்டிக கலலெனக கருதி யாமையின் முது
கோட்டில் அதனைத தீட்டும் மாவிலங்கைக் கிழ
வோன் - உரியோன் ஓய்மான் வில்லியாதன்
(புறம். 379:3-7). காவிரி பாயும் தோட்டங்களையும்
நெலவிளையும் கழனிகளையும் உடைய அம்பர்
எனனும் ஊருக்குக் கிழவோன நல் அருவந்தை
(புறம். 385:8-10). புல்லிய தலையை யுடைய பிடி
யானை வருந்த, அதன் கன்றைக் கொணர்ந்து
குறைக நல்லூரின மன்றத்தே பிணித்து வைக்கும்
அருவி பாயும் வேங்கடங்கிழவோன், தன் மனம்
செல்லுமிட மெல்லாம சேறற் கெழாத நல்லேர்
முதியன ஆவான (புறம். 389: 9-12). வன்மை
பொருந்திய தடக்கையினையும் வாய் வாளினையும்
விற்பயிற்சியால் உயர்ந்தகன்ற சந்தனம் பூசிய
மார்பினையும் உடைய சோழிய ஏனாதி திருக்
குட்டுவன் தழைத்த கதிர்களையுடைய கழனிகள் -
சூழந்த வெண்குடை எனனும் ஊர்க்குக் கிழவோன்
ஆவான் (புறம். 394:1-3). சோழன நலங்கிள்ளி
கடலிற் செவலும் வங்கங்களைத துறைதோறும்
பிணிக்கும் நல்லவூர்களையும் உறைதற்கினிய புது
வருவாயையு முடைய நாடு கிழவோன் ஆவான்
(புறம்.400:20-23). ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன
உழவர் பல கடாக்களைப் பூட்டி உழுத கலபபைக்
கொழுவின் பக்கத்தே அழகிய மணியைப் பெறு
வதற் கிடமான சிறந்த ஊர்களைக் கொண்ட
நாட்டிற்குக் கிழவோன (பதி. 58:18-19). செலவக்
கடுங்கோ வாழியாதன் பளிங்கு விரவிய செம்பரல்
முரம்பில் கதிர்த்திருமணி பெறும் அகன்ற இடத்
தையுடைய ஊர்களுடன் கூடிய நாடு கிழவோன்
ஆவான (பதி. 66: 18-20). பழமுதிர்சோலை மலை
கிழவோன (முருகன) பெறலரும் பரிசில் நல்குவான்
என அன்பன் ஆற்றுப்படுத்தப் பெறுகிறான
(முரு. 295,317), காவிரிபுரக்கும் நாடு கிழவோன
எனக் கரிகால வளவன சுட்டப் பெறுகிறான
(பொரு. 248). செந்தீப் பேணும் முனிவர் களிறு
தரும விறகினால வேள்வி செய்யும் இலங்கும் அருவி
யுடைய மலை கிழவோன தொண்டைமான் இளந்
திரையன் (பெரு.498-500). மலையினின்றும் வீழும்
அருவிகள் வென்றுயர்கின்ற கொடிகள் போலத்
தோனறும் குனறுசூழ பரப்பினையுடைய நாடு
கிழவோன நன்னன (மலை. 581-583). குன்று கிழ
338
கிழவோன்
வோனாய தலைவன் தலைவியின் மையுண்ட கண்
களைப் பலமுறை நோககிச் சென்றான்; மாலைப்
போதில் அவன் மறைந்திடும் திசை நோக்கித் &quot;தோழி
இவன் மகனே' என்று தலைவி தன்னிடம் கூறியதைத்
தோழி செவிலித் தாய்க்குக் கூறி அறத்தொடு நின்
றாள் (அகம். 48:21-25). மேகம் தழுவும் சிமையங்
களை உடைய மலைகிழவோன், படுமழைபொழிந்த
நள்ளீரவில் கொல்லுந்தொழிலையுடைய விலங்குகள்
திரியும் இருளிடையே நாடோறும் தமியனாய்த்
தலைவியைக் காண வந்தான் (அகம் 108:8-11,18).
எவ்வி யாழொலிக்கும் மறுகினையுடைய நீடூர்க்குக்
கிழவோனாவான் (அகம். 266:10,11). காவிரிப்படப்
பையையும் நீர் நிறைந்தோடும் புதவங்களையும்
உடையபோர் என்னும் ஊரின் கிழவோன் பழையன்
{அகம். 324:10-12). நெற்கதிர்களையுடைய வல்லம்
என்னும் ஊரின் கிழவோனாகிய நல்லடி என்பான
நல்ல தேரினையும் கடிய களிற்றியானைகளையு
முடைய சோழரின வழித்தோன்றல் ஆவான் (அகம்.
356:11-14). 'மூங்கில் வேலியை யுடைய மலைகிழ
வோனாகிய தலைவன் பொருட்டு தலைவிக்குத்
தொடி நெகிழ்ந்தன; தோள் மெலிநதன (குறு. 239;
1,6). யானை மடப பிடி தழுவிக் குன்றச் சிறுகுடி
இறங்கிச் செல்லும் மன்றங்கள் பொருந்திய மலை
கிழவோனுக்கு நின் பொறுத்தற்கரிய துன்பம்
தீரும் வண்ணம் கூறத் தகுவனவற்றைக் கூறினால்
எனன எனத் தலைவியைத தோழி வினவினாள்
(குறு.832). வலிமிக்க சோழ மனனர் கொங்கரை
யடக்கும் பொருட்டுப் போர் எனனும் ஊரின் கிழ
வோன் பழையனிடம் தப்பாத வேற்படையைப்
பெற்று வைத்திருந்தார் (நற். 10:6-8). கொடுமுடிகள்
உயர்ந்து விளங்கும் மலைகிழவோ னாகிய
தலைவன் முன்பு எம் கைக்கொண்டு தன்கண்
ஒற்றியும் தனகைக கொண்டு
நன்னுதல்
நீவியும் அன்னைபோல இனிய கூறினான எனப்
பிரிவாற்றாத தலைவிக்குத் தோழி கூறினாள (நற்.
28:1-4,9). கரிய மலைப்பக்கத்தையும்
அருவியையும் உடைய மலைகிழவோன என்றும்
நம் நயந்து வருந்தினான என்னும் 'என்னுடைய
வாயமொழியைத் தெளிந்தாய் அலலை' எனக்
குறை நயந்த தோழி தலைவிக்குக் கூறினாள் (நற.
32:1-4). தலைவன் வரும ஆற்றது ஏதம் அஞ்சி
நிறம் வேறுபட்ட தலைவி வெறியாடல் உற்ற
விடத்து, 'மலர் உதிர்ந்து பரவிய வேங்கை
தின் கீழே தங்கியிருக்கும் மலை கிழவோனுக்கு
நாம் எனை செய்ய வல்லோம்' எனச் சிறைப்புறத்
தலைவன் கேட்குமாறு தோழிக்குரைத்தாள (நற்.
82:1,13). கண்டல் மர வேலிகளை யுடைய நும்
என்
வெள்ளிய
மரத்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>a0x0uusuldbn4u3qa34sr8ztb4s7mk7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10.pdf/644</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668735</id>
    <revision>
      <id>1987183</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:59:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Bharathblesson</username>
        <id>15164</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;பட்டங்களைப் பெறலாம். இப்பல்கலைக் கழகத்தில் டிசி எல். (Dc.L), டி.லிட்., டி.எசுசி (D.Sc.) முதலான சிறப்புப் பட்டங்கள் பெற வழியுண்டு.  பட்டயப் படிப்புக...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987183</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10105" sha1="7muv4o1fhdv4lw9p7kyppdwbnxgzxli" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Bharathblesson&quot; /&gt;{{rh|தில்லை|618|தில்லை வாழந்தணர்}}&lt;/noinclude&gt;பட்டங்களைப் பெறலாம். இப்பல்கலைக் கழகத்தில் டிசி எல். (Dc.L), டி.லிட்., டி.எசுசி (D.Sc.) முதலான சிறப்புப் பட்டங்கள் பெற வழியுண்டு.

பட்டயப் படிப்புகள் (Diploma), சான்றிதழ் படிப்புகள் (Certificate Course) முதலான குறுகிய காலக் கல்வி, பெரும் எண்ணிக்கையிலான பாடங்களில் வழங்கப்படுகிறது. குறிப்பாக, இந்திய, ஐரோப்பிய, ஆசிய மொழிகள், சட்டவியல், மருந்தியல், மேலாண்மையியல், மொழிபெயர்ப்பியல் முதலான துறைகளில் இவ்வகைக் கல்வியைப் பெறலாம். தில்லிப் பல்கலைக்கழக நூலகத்தில் 9 இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட நூல்கள் உள்ளன. சற்றேறக்குறைய 3,400 காலமுறை இதழ்கள் பெறப்படுகின்றன.

மாணவர்கள் பகுதி நேரத்தில் விளையாட்டு, தேசிய மாணவர் படை முதலான துறைகளில் ஈடுபாடு கொள்வதற்குச் சிறந்த வசதிகளை இப்பல்கலைக்கழகம் ஏற்படுத்தியுள்ளது.{{Right|&lt;b&gt;சீ.ப.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;தில்லிப் பல்கலைக் கழகம்&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;தில்லை&quot;/&gt;
{{dhr}}
&lt;b&gt;தில்லை&lt;/b&gt;: காண்க: சிதம்பரம்.
&lt;section end=&quot;தில்லை&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;தில்லை உலா&quot;/&gt;
{{dhr}}
&lt;b&gt;தில்லை உலா&lt;/b&gt;: தமிழ்ச் சிற்றிலக்கிய வகைகளுள் ஒன்று உலா. இத்தில்லை உலா இறைவன் மேல் பாடப்பட்டதாகும். தில்லை உலா, ‘தில்லை வளாகம் வீர கோதண்ட ராமசாமி உலா’ என்பதன் சுருக்கமாகும். இவ்வுலாவைப் பாடியவர் பெரும்புலவர் பின்னத்தூர் நாராயணசாமி ஐயர் என்பார். இவ்வுலா நூல் 1902-இல் வெளிவந்ததாக இலக்கிய அகராதி வழியே அறிய முடிகின்றது. கோதண்டராமர் மேல் பாடப்பட்டதால் ‘வைணவ’ச் சார்புடையது என்பது விளங்கும்.

தில்லை வளாகம் ‘தென்றில்லை’ எனவும் வழங்கும். அதனால், இவ்வுலா ‘தென்றில்லை உலா’ என்றும் சொல்லப்படும். இவ்வாசிரியரே இயற்றிய மற்றொரு நூல் ‘தென்றில்லைக் கலம்பகம்’ என்பதாம்.

இறையனார் ஆற்றுப்படை, நீலகண்டேச்சரக் கோவை, சிவபுராணம், சிவகீதை முதலிய நூல்களை இயற்றிய இவ்வாசிரியர், இவ்வுலாவும் கலம்பகமும் இயற்றியமையால், சைவ வைணவப் பொதுமை போற்றிய பெருந்தகை என்பது விளங்கும்.

‘பழையது விடு தூது’, ‘செருப்பு விடு தூது’ என இவர் இயற்றிய தூது நூல்கள் இவர்தம் புதிய பார்வையை விளக்கும். இவர் எழுதிய நற்றிணை உரை சிறப்பு வாய்ந்தது. சிறந்த உரைவல்லார் இவர் என்பதை நிலைநாட்டுவது.{{Right|&lt;b&gt;இரா.இ.&lt;/b&gt;}} 
&lt;section end=&quot;தில்லை உலா&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;தில்லை நாயக முதலியார்&quot;/&gt;
{{dhr}}
&lt;b&gt;தில்லை நாயக முதலியார்&lt;/b&gt;: இவர் தென்னார்க்காடு மாவட்டத்திலுள்ள சிதம்பரத்தில் கி.பி. 1876-ஆம் ஆண்டு பிறந்தவர். சிதம்பரத்தில் ‘செந்தமிழ்ச் சங்கம்’ நிறுவித் தமிழ்ப் பணிபுரிந்தவரிவர். ஈசானிய மடம் இராமலிங்கத் தம்பிரானிடம் இவர் கல்வி கற்றார். சிதம்பரம் நாவலர் சைவப் பிரகாச வித்தியாசாலையில் ஊதியம் பெறாமல் தமிழாசிரியராகப் பணிபுரிந்து வந்தார். தமிழ்நாடு அரசு ஏற்படுத்திய தமிழ் அகராதித் தொகுப்புக் குழுவில் இவர் மதிப்புறு உறுப்பினராக இருந்துள்ளார். இவர் ‘முருக வேள் மும்மணிக் கோவை’ என்னும் நூலை எழுதியுள்ளார். சைவசித்தாந்தக் கருத்துகள் நிரம்பிய அந்நூல் புகழ்வாய்ந்தது. இவர் 1917-ஆம் ஆண்டு மறைந்தார்.{{Right|&lt;b&gt;சா.உ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;தில்லை நாயக முதலியார்&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;தில்லை வாழந்தணர்&quot;/&gt;
{{dhr}}
&lt;b&gt;தில்லை வாழந்தணர்&lt;/b&gt;: ‘தில்லை’ என வழங்கப்படும் சிதம்பரத்தில் வாழ்ந்து நடராசரைப் பூசித்து வரும் அந்தணர்கள் ‘தில்லை வாழ் அந்தணர்’ என இலக்கியங்களில் குறிக்கப்பெற்றனர். இவர்கள் தொகையடியார் ஆவர்.

‘தில்லை வாழ் அந்தணர்தம் அடியார்க்கு மடியேன்’ எனச் சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகளால் போற்றப்பட்ட பெருமைக்குரியவர்கள்.

தீட்சிதர்கள் அந்தண மரபில் வந்தவர்கள். இல்லற மாண்பு உடையவர்கள். நான்கு வேதங்களையும் ஆறு வேதாங்கங்களையும் ஓதியுணர்ந்தவர்கள். ஆகவனீயம், தட்சிணாக்கினி, காருகபத்தியம் என்னும் முத்தீயையும் முறைப்படி வளர்த்து ஓம்புபவர்கள். உடலினர் திருநீறும் உருத்திர மணியும் பொலியும் சிவபெருமானுடைய திருவடிகளில் இடையறாது பதிந்த பேரன்பே தெய்வமெனக் கொண்டவர்கள்.

எந்தத் தீட்சிதரும் திருமணம் செய்துகொண்ட பின்னரே நடராச மூர்த்தியை அருச்சிக்கும் உரிமையையும் கோயில் நிருவாகப் பொறுப்பின் உரிமையையும் பெறுகின்றார். இவ்வாறு பங்கு பெறும் தீட்சிதர் வயது, கல்வி, திறமை, செல்வம் போன்றவற்றால் எந்த வேறுபாடும் உடையவராகக் கருதப்பட மாட்டார்.

தீட்சிதர்களின் பொதுக்குழு ‘பொது தீட்சிதர்’ என வழங்கப்படுகிறது. இச்சபை போம்பலத்தில் கூடும். இச்சபையினரே தில்லைக் கோயிலை வழிவழியாகப் பாதுகாத்துவரும் அறங்காவலர் ஆவர்.

கோயிலுக்கெனத் தனிப்பட்ட முறையில் ஒரு காணி நிலம் கூட இல்லை. பொது மக்களிடமிருந்து கிடைக்கும் வருவாயைக் கொண்டே கோயில் செலவுகளும் நித்திய நைமித்திக பூசைகளும் நடந்து வருகின்றன.
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7muv4o1fhdv4lw9p7kyppdwbnxgzxli</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/243</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668736</id>
    <revision>
      <id>1987184</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:59:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987184</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10224" sha1="jup6a24jlzftqbr4y32cmlq6w90faw1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;235

காக்கை

வெறுத்துக்‌ கடற்கரைச்‌ சோலையில்‌ தங்கும்‌ (குறு.
734:7-8). சிவந்த இறாமீனைப்‌ பிடிக்கப்‌ பாய்ந்த
சிறுவெண்காக்கை
பாயிரும்‌
பனிக்கழி துழாவி
யெடுத்துத்‌ தான்‌ விரும்பும்‌ பெடையை அழைத்து
அதற்கு

அதனைக்‌

கொடுக்கும்‌ (தற்‌. 87:22). மாசற

விளங்கிய

நீலமணி

போன்ற

விசும்பில்‌

கைதொழு

மரபின்‌

நிறத்தையுடைய
(முனிவரின்‌

தோற்ற

மாகிய) எழு மீன்களைப போலப்‌ பெரிய கடற்‌
பரப்பின கண்ணே இரும்புறம நனையும்படி சிறு
வெண்‌ காக்கை பலவும்‌ ஒரு சேரக்‌ குடைந்தாடும்‌
(தற்‌. 287:7-2). பொற்றொடி மகளிர்‌ முற்றததிலே
உகுத்த சோற்றைத தினறு பொழுதுபடும்‌ அளவில்‌
அகனற மீன்‌ கடையில அசைினெற நிழலிலே குவி
த்த பசிய

இறாமீனைக்‌

சகுவாந்துண்ட

பசுங்கண்‌

காக்கை ஆங்கு வினையின்றிக்‌ காற்றாலசைகினற
தோணியிலே பிணித்த பாயமரத்திற சென்று தங்‌
கும்‌ (நற்‌. 258:5-97. மரத்தில்‌ தஙகி மக்கள்‌ இடும்‌
பலியை யுணணும்‌ காககை
காற்றால்‌ அசையும்‌
கிளையில்‌ மழைத்துளியுடனே தஙகச சோழரது
கழார்‌ என்னும பதியில்‌ இடப்படும்‌ பலியாகிய
சனன்கலதத
சோற்றை உணணச்‌
கருதியிருக்கும்‌
(நற்‌.

281216).

கடவுள

கடவுளுக்கு இடப்படும

உறையும்‌

ஆலமரததில்‌

பலிச்‌ சோற்றைத்‌

சேர்நத
வீரலகளை
யுடைய
காககை
பொழுதில்‌ தம்‌ சுற்றமிருககும்‌ இடத்தை

தினற,
மாலைப்‌
யடையும்‌

(நற்‌ 342:4-7). கழியின்கண வீழும்‌ கண்டற்காய்‌
மோ இ ஆமபலின அரும்பு சாய்நது வெணமையாக
மலா்தலுககுச்‌ சிறுவெணகாககை அஆவித்தல (கொட்‌
டாவி

விடுதல)

உவமை

தலையையடைய

(நற்‌. 845:1-5),

Fuss

பஞ்சுபோன்ற

இறாவின

முடங்கலைச

சிறுவெணகாககை பசும்பூண வழுதியின்‌ மருங்கை
யில நாளிரையாகப்‌ பெறும்‌ (ற்‌. 858:8-10). வட்ட
மாகிய

கண்களையும்‌

கூரிய

வாயையுமுடைய

காக்‌

கைப்‌ பேடை,
நடுங்குகினற சிறகையுடைய தன்‌
பிள்ளையைத்‌ தழுவிக்‌ கொணடு, சுற்றததை விளித்‌
துக்‌ கரிய கண்ணையுடைய
கருணைக்‌ கிழங்கின்‌
பொரிக்கறியோடு சோற்றுத்‌ திரளையைத தெய்‌
வத்திற்‌ இடும்‌ பலியுடன
உண்ண
மனையின்‌
கண்ணே சூழ்நதுருககும (நற்‌. 367:1-5), பெரிய கடற்‌
கரைககணணைதாகிய
சிறுவெண காசுகை
கருங்‌
கோட்டுப்‌ புனனை மரத்தில்‌ தங்கும; இருங்கழி
நீரில்‌ நீந்தி இரைதேர்நதுண்டு பூக்கமழ சோலை
யில்‌ உறையும்‌; கருங்கழியின்‌ எழும்‌ துவலையொலி
கேட்டுத்‌ துஞ்சும்‌; இருங்கழிக்கண இருந்து அயிரை
மீனை உண்ணும்‌; நீர்‌ அற்ற கழியில வாழும்‌ Hm
மீன்களை
நிரம்ப
உண்ணும்‌;
வரிபொருந்திய
வெள்ளிய

பலகறைகளை

வலையெனக்‌

கருதி அஞ்‌

காக்கைபாடினியார்‌ நச்செள்ளையார்‌
சும்‌; கரியகழியிலுள்ள கெடிற்று மீனை அருநதும்‌;
துறையிடத்துத்‌ தங்கும்‌ தோணியினகத்தே
கூடு
அமைத்து முட்டையிட்டு வாழும்‌; பொனபோலும்‌
பூங்கொத்துக்களையுடைய ஞாழலை
வெறுபபின்‌
பொதியவிழ்‌ புன்னையின்‌ பூஞ்சினையில்‌ தங்கும்‌,
இருஙகழி நெயதலைச
சிதைக்கும்‌ (ஐங்‌. 761-170).
அருஞ்சுர நெறியில்‌ நிணத்தை யுணணும கரங்க
காக்கையுடன்‌ கழுகு'விசும்பின்சுண அகவியது (தங,
$141 2,4). மறுவறற
சிறகினை யுடைய
இறுகருங
காக்கைக்குச்‌ சுற்றத்தோடுணண ஊன சோறறைப்‌

பொலங்கலததில
போகிய
அதனை

தருவதாசக

கூறித்‌ தாய

தலைமகள . மீளுகுறருக
வேணடுகிறாள (ஐக. ௪91).

உடன்‌

சரையுமாறு

2. காத்தல்‌. வையை நீராடடின்௧ண்‌ தன தலைவலுக
குரிய பரத்தையிடம சினநத
தலைவியை மகளி!,

“புணர்ச்சி இனிமை மிககுடைய பர ததையரிடததே
செலவானைச
செலலாமல
காக்கை - காததல மனையாளாற்‌
கூடுமோ;
கூடா'
எனக
கூறித
தெருட்டினர்‌ (பரி, 20:86,8%).
காக்கைபாடினியார்‌ நச்செளளையார்‌ - பெணபாற
செள்ளை

எனற

பெயருக்கு
இடைச்‌

இயறபெயர்‌

முனனும
சொறகளைப்‌

பாடியவர்‌
பெயரொடும்‌

எனனும்‌
சேர்தது

உடைய

பின்னும்‌
பெறறு,

புலவா

;9வா, தம

சிறபபுணாததும
காசுகையைப

பொருளையுடைய

சிறபபுப

காக்கைபாடினியார்‌

நச

செள்ளையார்‌
எனறமைக்கப பெற்றார்‌, பிரிந்த
தலைவனின்‌
மீட்சியை யெண்ணி வருந்தியிருநத
துலைவிககு
அவன
வருகையைக
சுரைநது
காட்டிய
காக்கையைக்‌ குறிதது இவர்‌
பாடிய
பாடல்‌ குறுந்தொகையில
(210) சேர்க்கப்படமிள
ளது.
இவர்‌
பாடியனவாக
இககுறுததொகைப
பாடல ஒனறும்‌ புறநானூறறுப பாடல
னறும்‌

(278) பதிற்றுப்பததில ஆறாம பததும்‌ (51-60)
ஆகப்‌ பன்னிரு பாடல்கள
உள்ளன.
மறசகுடி
முதுமகளின உவகைக்‌ கலுழசசியாக இவர்‌ பாடி
யுள்ள
புறப்பாடல்‌ பொருட்சிறபபு மிககது. தன
மகன்‌ போரில்‌ புறஙகாட்டினனாகப பலரும கூறக்‌
கேட்ட
தாய்‌, “அவவாறு
புறங்காட்டினனாயின
அவன்‌
பாலுண்ட
என
முலையை
அறுதுதிரு
வேன்‌ எனச சினநது கையில வாளோடு
சென்று
“செங்களந்துழவுவோள சிதைந்து
வேறாகிய, படு
மகன்‌
இடககை
SHTMIL,
ஈனற
ஸஞானறினும

பெரிதுவந்தனளே” என இவர்‌ அப்பாடலை
துள்ளாா. ஆடுகோட்பாட்டுச்‌ சேரலாதனை

முடித்‌
இவர்‌

பாடிய பத்துப்‌ பாடல்களுககுப பரிசிலாக அணி
கலன்‌ அணிக என அவன்‌ கொடுத்த ஓனபது கா&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jup6a24jlzftqbr4y32cmlq6w90faw1</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1987186</id>
      <parentid>1987184</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T09:00:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987186</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9970" sha1="cpfd0jqjaolvg07kvlip7u5i0v07atl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காக்கை
வெறுத்துக் கடற்கரைச் சோலையில் தங்கும் (குறு.
334:1-3). சிவந்த இறாமீனைப் பிடிக்கப் பாய்ந்த
சிறுவெண்காக்கை பாயிரும் பனிக்கழி துழாவி
யெடுத்துத் தான் விரும்பும் பெடையை அழைத்து
அதற்கு அதனைக் கொடுக்கும் (நற்.31:2-4). மாசற
விளங்கிய நீலமணி போன்ற நிறத்தையுடைய
விசும்பில் கைதொழு மரபின் (முனிவரின் தோற்ற
மாகிய) எழு மீன்களைப போலப் பெரிய கடற்
பரப்பின கண்ணே இரும்புறம நனையும்படி சிறு
வெண் காக்கை பலவும் ஒரு சேரக் குடைந்தாடும்
(நற். 231:1-4). பொற்றொடி மகளிர் முற்றத்திலே
உகுத்த சோற்றைத தின்று பொழுதுபடும் அளவில்
அகன்ற மீன் கடையில் அசைகின்ற நிழலிலே குவி
த்த பசிய இறாமீனைக் கவரந்துண்ட பசுங்கண்
காக்கை ஆங்கு வினையின்றிக் காற்றாலசைகின்ற
தோணியிலே பிணித்த பாயமரத்திற சென்று தங்
கும் (நற்.258:5-9). மரத்தில் தஙகி மக்கள் இடும்
பலியை யுண்ணும் காககை காற்றால் அசையும்
கிளையில் மழைத்துளியுடனே தங்கிச் சோழரது
கழார் என்னும் பதியில் இடப்படும் பலியாகிய
ஊன்கலந்த சோற்றை உணணக் கருதியிருக்கும்
(நற். 281:1-6). கடவுள உறையும் ஆலமரததில்
கடவுளுக்கு இடப்படும் பலிச் சோற்றைத் தினற.
சேர்ந்த
விரலகளை யுடைய காக்கை மாலைப்
பொழுதில் தம் சுற்றமிருககும் இடத்தை யடையும்
(நற் 343:4-7). கழியின்கண வீழும் கண்டற்காய்
மோதி ஆமபலின அரும்பு சாய்ந்து வெண்மையாக
மலர்தலுக்குச் சிறுவெண்காக்கை ஆவித்தல (கொட்
டாவி விடுதல) உவமை (நற்.345:1-5). பஞ்சுபோன்ற
தலையையுடைய சிவந்த இறாவின முடங்கலைச்
சிறுவெண்காக்கை பசும்பூண வழுதியின் மருங்கை
யில நாளிரையாகப் பெறும் (நற். 358:8-10). வட்ட
மாகிய கண்களையும் கூரிய வாயையுமுடைய காக்
கைப் பேடை, நடுங்குகினற சிறகையுடைய தன்
பிள்ளையைத் தழுவிக் கொண்டு, சுற்றததை விளித்
துக் கரிய கண்ணையுடைய கருணைக் கிழங்கின்
பொரிக்கறியோடு சோற்றுத் திரளையைத தெய்
வத்திற் கிடும் பலியுடன உண்ண மனையின்
கண்ணே சூழ்ந்திருக்கும் (நற்.367:1-5). பெரிய கடற்
கரைக்கண்ணதாகிய சிறுவெண காக்கை
கருங்
கோட்டுப் புனனை மரத்தில் தங்கும்; இருங்கழி
நீரில் நீந்தி இரைதேர்ந்துண்டு பூக்கமழ சோலை
யில் உறையும்; கருங்கழியின் எழும் வலையொலி
கேட்டுத் துஞ்சும்; இருங்கழிக்கண இருந்து அயிரை
மீனை உண்ணும்; நீர் அற்ற கழியில வாழும் சிறு
மீன்களை நிரம்ப உண்ணும்; வரிபொருந்திய
வெள்ளிய பலகறைகளை வலையெனக் கருதி அஞ்
235
காக்கைபாடினியார் நச்செள்ளையார்
சும்; கரியகழியிலுள்ள கெடிற்று மீனை அருந்தும்;
துறையிடத்துத் தங்கும் தோணியினகத்தே கூடு
அமைத்து முட்டையிட்டு வாழும்; பொனபோலும்
பூங்கொத்துக்களையுடைய ஞாழலை வெறுப்பின்
பொதியவிழ் புன்னையின் பூஞ்சினையில் தங்கும்,
இருங்கழி நெய்தலைச் சிதைக்கும் (ஐங். 161-170).
அருஞ்சுர நெறியில் நிணத்தை யுண்ணும கருங்கண
காக்கையுடன் கழுகு'விசும்பின்சுண அகவியது (ஐங்.
314:2,4). மறுவற்ற சிறகினை யுடைய சிறுகருங்
காக்கைக்குச் சுற்றத்தோடுண்ண ஊன சோற்றைப்
பொலங்கலத்தில் தருவதாகக கூறித் தாய உடன்
போகிய தலைமகள் மீளுதற்குக சுரையுமாறு
அதனை வேண்டுகிறாள் (ஐது.391).
2.காத்தல். வையை நீராட்டின்கண் தன தலைவனுக
குரிய பரத்தையிடம் சினந்த தலைவியை மகளிர்,
'புணர்ச்சி இனிமை மிசுகுடைய பரத்தையரிடத்தே
செலவானைச செல்லாமல் காக்கை காததல்-
மனையாளாற் கூடுமோ; கூடா எனக கூறித
தெருட்டினர் (பரி.20:86,8:).
காக்கைபாடினியார் நச்செனளையார் - பெண்பாற புலவா
செள்ளை என்ற இயறபெயர் உடைய இவர், தம்
பெயருக்கு முனனும பின்னும் சிறப்புணாததும்
இடைச் சொற்களைப் பெற்று, காககையைப்
பாடியவர் எனனும் பொருளையுடைய சிறப்புப்
பெயரொடும் சேர்ந்து காக்கைபாடினியார் நச
செள்ளையார் எனறழைக்கப பெற்றார். பிரிந்த
தலைவனின் மீட்சியை யெண்ணி வருந்தியிருந்த
தலைவிக்கு அவன வருகையைக கரைந்து
காட்டிய காக்கையைக் குறித்து இவர் பாடிய
பாடல் குறுந்தொகையில் (210) சேர்க்கப்பட்டுள
ளது. இவர் பாடியனவாக இக்குறுந்தொகைப்
பாடல ஒன்றும் புறநானூற்றுப் பாடல் ஒனறும்
(278) பதிற்றுப்பத்தில் ஆறாம பததும் (51-60)
ஆகப் பன்னிரு பாடல்கள உள்ளன. மறக்குடி
முதுமகளின உவகைக் கலுழசசியாக இவர் பாடி
யுள்ள புறப்பாடல் பொருட்சிறப்பு மிக்கது. தன
மகன் போரில் புறங்காட்டினனாகப் பலரும் கூறக்
கேட்ட தாய், 'அவவாறு புறங்காட்டினனாயின
அவன் பாலுண்ட
முலையை அறுத்திடு
வேன்' எனச சினந்து கையில வாளோடு சென்று
செங்களந்துழவுவோள இதைந்து வேறாகிய, படு
மகன் கிடக்கை காணூஉ, ஈன்ற ஞானறினும்
பெரிதுவந்தனளே' என இவர் அப்பாடலை முடித்
துள்ளார். ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனை இவர்
பாடிய பத்துப் பாடல்களுககுப பரிசிலாக அணி
கலன் அணிசு என அவன் கொடுத்த ஒன்பது கா
675or&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cpfd0jqjaolvg07kvlip7u5i0v07atl</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/347</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668737</id>
    <revision>
      <id>1987185</id>
      <timestamp>2026-11-06T08:59:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987185</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9796" sha1="d6dc5wms0e8ebv7d504176rboly2w7w" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கிழாஅர்
துறைகிழவோனிடம், என் குறை இத்தன்மையது
என உணர உரைக்குமாறு தலைவி வெண்குருகிடம்
வேண்டினாள் (நற், 54:4-11). தலைவியின் மேனிவேறு
பாடு முருகனாலும் வேறுளள அணங்குகளாலும்
எய்திய தொன்றன்று; மணிபோலத்தோன்றும்மலை
கிழவோன் இதனைச் செய்வித்தான் என்று நெடு
வேள் கூறின், அதனால் அவனுக்குக் குற்றமுண்டோ
என்று தோழி தலைவிக்கு உரைப்பாளாய்ச்
சிறைப்புறத்தலைவனுக்கு வெறியயரும் செய்தியை
உணர்த்தினாள் (நற். 173:5-10). குதித்து விழுகின்ற
அருவியையுடைய மலைகிழவோன் மேகம் பரத்தலி
னால் செறிந்த இருளுடைய நடு யாமத்தில் அரிய
வழியில் வந்து அருளுதல் செய்யானோ எனச்
சிறைப்புறமாகத் தலைவன் கேட்பத்தோழி தலைவி
யிடம் கூறினாள் (நற். 228:2-5,9), ஊர் கிழவோன்
தன் சொல்லை நம்பிய பேதை மகளின் மேனியைப்
பசலை மூழ்கச் செய்யும் கொடுமையுடையவன்
(ஐங். 41:3,4). வரையர மகளிர் குழுவுடன கூடிச்
செல்லுமிடமெல்லாம் நீங்காது நோக்கி நல்லள்
என்று என்னைப் பாராட்டுவர்; ஆனால் மலை
கிழவோர்க்கு நான் தீயேன் ஆதல் யாங்ஙனம்
எனச் சிறைப்புறத் தலைவன் கேட்கத் தலைவி
தோழியிடம் கூறினாள் (ஐவ், 204:2-5). முல்லை
நிலம் அழகுசெய்யும் சிறுமலைகள் பொருந்திய
நாடு கிழவோன், தலைவி மகனுக்கு முலைப்பாலூட்
டும்போது அவளது சிறுபுறந்தழுவுதல் கண்டு
அவன் பேரன்பினைத் தலைவியின் தாய் பாராட்டி
னாள் (ஐங்.404). வண்டூதும் பூக்கள் நிறைந்த
முல்லை நிலப் பரப்பினையுடைய நாடு கிழவோன்
மகன் விளையாடுதலைக் கண்டு காதலியைத்
தழுவிக் களித்து இனிஇருந்தனன் (ஐங்.406).
மென்புல வைப்பின் நாடு கிழவோன் நயந்த
காதலியைத் தழுவிப் பாணர் யாத்த பாலின் பயன்
தெரிந்து இன்புற் றிருந்தான் (ஐங். 407). நாம்
தன்னுடைய மலையைப் பாட அதுகேட்ட மலை
கிழவோன், மெய்ம்மலி யுவகையனாய் நின் மென்
முலை ஆகம் அழகுபெற வரைவொடு புகுந்தான்
எனத் தோழி தலைவிக்குரைத்தாள் (கலி. 40:31-34).
'நாம் பாடிய வள்ளைப் பாட்டினைச் சிறைப்புற
மாக நின்று கேட்ட தலைவன் வரைவு வேண்டி
வந்தனன்; உன்னுடைய தந்தையும் மணத்தை
யுடைய வேங்கைக்கீழிருந்து அம்மலைகிழவோனுக்கு
மணஞ்செய்தலை விரும்பிக் கூறினான; ஆதலால்
நமக்கு நனமை உண்டாகின்றது; வருந்தாதே
எனத் தோழி தலைவியைத் தேற்றினாள் (கவி.
41:40-44).
.
கிழாஅர் - பூட்டைப்பொறி. தலையாலங்கானத்துச் செரு
இபொக தொ 2 22அ
339
கிள்ளிமங்கலங் கிழார்
வென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனுடைய
ஊர்களில் மெத்தெனற கட்டுக்களையுடைய வலிய
கிழாஅர் - பூட்டைப்பொறி - ஓசை கேட்டது
(மது. 93).
கிழி - ஆடை. எள்ளைப் பிழிந்தெடுக்கும் நெய்யும்
வெள்ளிய கிழியும் - ஆடையும் - பெறாது நனகலம்
பெறும் விறலி ஊரில் கூத்தயர்வாள் (நற்.328:8,11).
கிழிப்பு - குகை, வானம், மலைகிழிப்பு குகை
போன்று கரிய இருளைப் பரப்பிப் பலவாய இம்.
யொலியுடைய மேகம் முழங்குவதும் நீங்கவில்லை.
(நற். 184:1,3).
-
கிள்ளி - சோழ அரசன். 'பகைவரை வென்ற மாறுபாட்
டான் மிக்க செல்வத்தையுடைய தேர்வண் கிள்ளி
யின் (தலங்கிள்ளியின்) தம்பியே' எனச் சோழன் மாவ
ளத்தான் விளிக்கப்படுகிறான் (புறம்.43:9,10). பிசி
ராந்தையார் 'அன்னச் சேவலே, நீ சோழ நாடு செல்
லின் உறையூரின்கண் உள்ள அரண்மனைக்குள்
சென்று எம் பேரரசன கிள்ளி (கோப்பெருஞ்சோழன்)
கேட்குமாறு பிசிர் என்னும் ஊரின்கண் ஆநதை
யுடைய அடிக் கீழ் என்று சொல்லின் நின் பேடை
அணிய நன்கலம் நல்குவான் என்று அதனை விளித்
துக் கூறினார் (புறம், 67:1,8-14). வெல்லும் போரி
னைச் செய்யும் வீரக்கழ லணிந்த திருந்திய அடி
யினையும் கடிய செலவினையுமுடைய குதிரையைக்
கொண்ட கிள்ளி என ஏனாதி திருக்கிள்ளி விளிக்
கப் படுதல் (புறம். 167:9,10). பொன்னாற் செய்த
மாலையை யுடைய தேர்வண்மையைச் செய்யும்
கிள்ளி (கோப்பெருஞ்சோழன்) இல்லாத பேரிசை மூதூர்
மன்றம் கண்டு வருந்தினேன் எனப் பொத்தியார்
கூறுகின்றார் (புறம், 220:5-7). கடுமான் கிள்ளி, கண்
ணுக்கு அழகு நிறைந்த ஆததி மாலையையும்
விரைந்து செல்லும் குதிரைகளையு முடையவன்
(புறம்.355:5). கோசரது படையை அழித்து நாட்
டைக் கைக்கொள்ள விரும்பிய பொலம்பூண்
கிள்ளிக்கு மலர்கள் விரிந்துள்ள நெடிய கழியின்
இடையே அமைந்த பெரிய புகழையும் தோட்டங்
களையும் உடைய காவிரிப்பூம்பட்டினம் உரிய
தாகும் (அகம்.205:9-13). யானைகளைக் கொண்ட
இசைவிரும்பிய கிள்ளி அரிசிலாற்றுக் குரியவன (நற்.
141:9-11), கைவண்மையுடைய கிள்ளிக்கு வெண்ணி
என்னும் ஊர் உரியது (தற்.390:8), ஒளிவீசும் இலை
போன்ற வேற்படையையும் விரைந்து செல்லும் குதி
ரையையும் உடைய கிள்ளியின் மதில்கொல் யானை
போல விரைந்து அணையை அழிக்கும் புதுப்புனல்
வந்தது (ஐங். 78:1-3).
கிள்ளிமங்கலங் கிழார் - புலவர். கிளிமங்கலங்கிழார்,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>d6dc5wms0e8ebv7d504176rboly2w7w</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/348</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668738</id>
    <revision>
      <id>1987187</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:00:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987187</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10148" sha1="flyjzf5jeyopqkxvk381x0qvi6my157" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கிள்ளிமங்கலங்கிழார் மகனார் சேரகோவனார்
கிள்ளி
அகன்ற
கிழிமங்கலங் கிழார், கழிமங்கலங்கிழார்,
கிழார் என்ற வேறு நான்கு பாடங்களோடும் இவர்
பெயர் காணப்படும். கிள்ளிமங்கல மென்பதே ஏற்
புடைய பாடமாயின், இப்புலவர் பாண்டிநாட்டி
லுள்ள கிள்ளிமங்கலமென்னும் ஊரினராவர்.
கிளிமங்கல மென்ற பெயரில் சோழ நாட்டில்
திருச்சிராப்பள்ளி மாவட்டம் அரியலூர்க்கருகில்
ஓரூர் உள்ளதெனபதும் கருதத்தகும், நிழிமங்கலம்,
கழிமங்கலம் என்ற பாடத் தொடர்கள் ஆய்விற்
சூரியன. கிள்ளிகிழார் என்ற பாடத்தை நோக்கின்
இவர் சோழமன்னர் குடியுடன தொடர்புடையவர்
எனக் கருத இடனுண்டு. கிழார் என்பதனால்
வேளாளர் என்பது போதரும். ஊரொடு
தொடர்ந்த மரபுப் பெயராலேயே குறிக்கப்படு
மளவு புகழமைந்தமையால் இவர்க்கு இயற்பெயர்
வேண்டப்படாது மறைந்தது போலும். இவர்
பாடியனவாகக் குறுந்தொகையில் மட்டும் நான்கு
பாடல்கள் (76,110,152,181) உள்ளன. குறிஞ்சி,
முல்லை,மருதம் எனற முத்திணைகளை இவர் பாடி
யுள்ளார். மலைப்பக்கத்தின் சேம்பின்
இலையை யானையின செவியசைப்பைப் போல்
வாடைக்காற்று அசைக்குமென்றும (குறு. 76) நீலத்
தின பேரரும்பை மலர்ததிப் புதரில் கருவிளை
மலரை யாட்டி ஈங்கை மலர்கள் உதிருமாறு
வாடைக் காற்று வீசுமென்றும் (குறு.110) இருபாடல்
களில் இவரால் வாடை புனைவு பெறுகின்றது.
தாயமுகம் நோக்கி வளரும் யாமைப்பார்ப்பினைப்
போலத் தலைவரைப் பலகால் காண்டலால் தலை
வியர் காமம் வளரும் எனவும் தலைவரால் பிரியப்
படும் நிலையில் தலைவியர் காமம் தாயில்லாத
மூட்டை அடைகாக்கப்படாது கிடந்தபடியே
அழிவதுபோல உள்ளத்துக்குள்ளே கிடந்து மெலி
யும் எனவும் (குறு. 152) தலைவி கூற்றில் இவர்
தரும் உவமைக் குறிப்புகள் சிறப்புநயங் கொண்
டன. ஈன்றணிமையுடைய காரான். உழவனால்
கட்டப்பட்ட கன்றின அருகிலிருந்து அகன்று செல்
லாமல் பக்கத்திலேயே உள்ள பசும் பயிர்களை
மேயும் என்பதனால் தலைவன் இல்லின்கண் உறை
யும தலைவிபால் கொண்ட அன்பு குறையாம
லேயே தனக்கு வேண்டும் இன்பத்தை அருகிலுள்ள
பரத்தையர்பால் பெறுகின்றான் என்ற குறிப்புப்
பொருளை யமைத்து இவர் மருதத்திணைப்
பாடலை (குறு. 181) யாத்துள்ளார்.
கிள்ளிமங்கலங்கிழார் மகனார் சேர கோவனார் - புலவர்.
பாண்டி நாட்டிலுள்ள கிள்ளிமங்கலமென்ற ஊரி
னராய்ப் புகழமைந்த வேளாளர்க்கு மகனாரான
சேர கோலனார். என்று இவர் பெயர் விளக்கம்
340
பாடலாக
கிள்ளிவளவன்
பெறுவார். இவர் தந்தையாரான கிள்ளிமங்கலங்
கிழார் குறுந்தொகையில் நான்கு பாடல்களைப்
பாடிய புலவராவார். அவர் மகனாரான இவர்
பாடிய பாடலொன்று நற்றிணையில் 365-ஆம்
அமைந்துள்ளது. ஒன்றேயாயினும்
நன்றாய் இயன்றுள்ள இவர் பாடலில் தலைவ
னைப் பலநாள் மழை பெய்யாதொழியினும் அருவீ
ஆரவாரிக்கும் நீர்வளம் மிக்க மலைநாடனாகக்
குறிப்பிட்டுக் களவு நீட்டிக்கும் நிலையில் அவனைச்
'சான்றோய் அல்லை' எனச் சொல்லி விட்டு வரு
தற்குத் தோழி தலைவியை அழைக்கின்றாள்.
அருமையிற் காக்கின்ற அன்னையின் காவலை
மீறிப் பெருவாயிலைக் கடந்துபோய் ஊர்ப்பொது
மன்றத்தினை யடைந்து பகலிலேயே பலரும் காணு
மாறு அவனூரை வினவிச் செல்வோமோ என்று
அவன் சிறைப்புறத்தானாய் நிற்கையில் அவள் தலை
வியை அழைப்பது நயமுறவுள்ளது. இவர் பெயர்
சோகோவனார் எனறு நற்றிணை பி.நா. உரையில்
காணப்படுகின்றது. அவ்வுரையாசிரியர் கோவன்
என்பதை இவரது இயற்பெயராகவும் சோ
என்பதை அடைமொழியாகவும் காட்டி, அவ்வடை
மொழியைப் பலர் பெற்றிருக்கின்றனர் என்றும்
இன்ன காரணத்தால் அவ்வடைமொழி கொடுக்
கப்படுவ தென்பதும் அதன் பொருள் இன்ன
தென்பதும் விளங்கவில்லை என்றும் கூறுவர்
(பி.நா.நற்றிணை, பாடினோர் வரலாறு). ஆயின், வையா
புரிப் பிள்ளையின் சங்க இலக்கியப் பதிப்பில்
இவர் பெயர் சேரகோவனார் என்று கொள்ளப்
பட்டுள்ளது. இவை இரண்டினுக்கும் மாறாக,
மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கதது ஏட்டில் இவர் பெயர்
சொகிரனார் என்று காணப்படுவதாகக் காட்டி
அது சங்ககாலப் பெயர் வகையென்றும் கணித்
தொழிலடியாக அப்பெயர் அமையு மென்றும்
கூறுவர் ஒளவை.து.
கிள்ளிவளவன் - சோழ மன்னன், நீ கிள்ளிவளவனிடம்
செல்குவையாயின் அவனது நெடுங்கடைவாயிலில்
நிற்றலும் இலை; அவனது தேர்வீசு இருக்கையில்
அவனைக் கண்டால் வண்டு ஒலிக்காத பொற்றா
மரைப் பூவினைச் சூடாயாதல் அதனினும் இலை
என்று ஆலத்தூர் கிழார் கிள்ளி வளவனிடம்
பாணனை ஆற்றுப்படுத்துவர் (புறம். 69:4,16,17).
கிள்ளிவளவனது. கொள்ளக்கொள்ளக் குறைபடாத
கூழ் உடைய வியன் நகர் அடு நெருப்பல்லது சுடு
நெருப்பறியாது; அவள் 'சோற்றையும் தண்ணீரை
யும் விளைக்கும் நல்ல நாட்டுக்கு வேந்தன்; அவனது
நல்லிசையை உள்ளிச் சென்றால் செல்வனாகலாம்;
விறகு தேடும் மாக்களுக்குப் ' பொன் கிடைத்தாற்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>flyjzf5jeyopqkxvk381x0qvi6my157</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/244</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668739</id>
    <revision>
      <id>1987188</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:00:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987188</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9531" sha1="13gji1j43sx6ffml6nei9t7xnbsw45q" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காசிபன் கீரனார்
(துளாம்) பொனனும் நூறாயிரம் காணமும் (பொற்
காசும் பெற்று அவனது அவைககளத்திலும்
பொறுப்பேற்று அமர்நதார் (பதி. ப. 6). அடும்பமல்
அடைகரையில் அலவன் ஆடிய வடுவை ஊதைக்
காற்று நுண்மலை கொண்டு மறைப்பதைப் பட்.
டாங்கு புனைந்துள்ளார் (பதி.51:7,8). சேரலாதனது
கொடை யியல்பை, 'வாராராயினும் இரவலர்
வேண்டித் தேரின் தந்து அவர்க்கு ஆர்பதம நல்கு
வான்' (பதி.65.10,11) என்றும் 'ஒண்ணுதல் மகளிர்
துனித்த கண்ணிலும் இரவலர் புனகண அஞ்சு
வான்' (பதி. 57.13,14) என்றும் புலப்படுத்துவர்.
அவன வீரததைச் செருககளத்தில் கூற்றம வலை
விரித்தன்ன நோக்க முடையான் எனக் கூறிச்
சிறப்பிப்பர் (பதி. 51 35-37). இளபத் துறையில்
மெல்லியனாய் அவன ஈடுபட்ட காலங்களில் இப்
புலவர் குறிப்பாக அறிவுறுத்திப் பாடிய பகுதி
(பதி.51.19-24) நயமிக்கது. நள்ளியின கானத்து
நெய்ச்சிறப்பையும் தொண்டிப் பட்டினத்து நெற்
சிறபபையும் இவர் விதந்து கூறியுள்ளார் (குறு.
210).
காசிபன் கீரனார் - புலவர். காசிப கோத்திரத்து அந்
தணராகிய இவரது இயறபெயர் கீரன் எனபதாம்.
இககீரனார் பாடியதாக நற்றிணையில் 248-ஆம்
பாட லொன்றே காணப்படுகின்றது. முல்லைத்
திணைப் பாடலாகிய அது பருவங்கண்டு ஆற்றா
ளாகிய தலைமகளைத் தோழி மழைமேல் வைததுப்
பருவம மறுத்ததாக அமைந்துள்ளது. பிரிவினா
லாகிய பெருந்துயர் பொருந்திய தலைவியின
உள்ளம் நடுங்குவதைக காணும் பொருட்டு அவளி
டத்து அன்பில்லாமையால் முகில் பொய்யிடி பயிற்று
வதாகவும் அதனை மெய்யிடியென மருண்டு மயி
லின மடக்கணம் தோகை விரித்தாடுவதாகவும் கூறு
கின்ற தோழி, காரப்படுவத்தைக் குறித்துப் பிரிநத
தலைவன் மீளாதது கொண்டு தான அப்பருவத்
திற்கு மருளாமை கூறித தலைவியை ஆற்றுவிக்கும்
முறையில் அப்பாடலை இவா பாடியுள்ளார்.
புதாகளிலெல்லாம் யானையின் புகர்முகம் போல்
முல்லை அழகுற மலருமாறு கார்ப்பருவம் வருத
லையும் இவரது பாடல புனைகின்றது.
காசு - 1. பொன் முதலியவற்றால் செய்யப் பெற்ற
கா.
பலகாசுகள் கோத்தமைநதது சிலகாழ் (ஏழு
வடம் கொண்ட மேகலை) (முரு. 16).வேனிற் காலத்தே
உகாஅ மரக்கிளையினின்று அழகிய காசு போன்ற
அதன கனி உதிரும் (அகம். 293:7-9). மேற்காற்று
விசுதலினால் உதிர்ந்த நெல்லிக் காய்கள் நூலற்று
உதிர்ந்த துளையுடைய பளிங்குக் காசுகளை ஒப்ப
236
காஞ்சி
வறுநிலத்தில் வீழ்ந்தன (அகம்.315:10-13). நெல்லிப
பசுங்காய் கடுவளியுதிர்த்தலால் கலைதர் மருங்கில்
பொலஞ்செய காசுபோல அழகுறப் பரவிக் கிடக்
கும் (அகம. 363, 6-8), கிளி வளைந்த வாயிற்
கொண்ட வேபபம் பழம் பொற்கொலலன் கூரிய
கைநநகத்திற கொணட பொலங்கலத்திற் குரிய
ஒரு காசை ஒக்கும் (குறு. 67:1-4). தவளை வாயைப்
போன்ற வாயினையுடைய பொன்னாற் செய்யப்
பெற்ற செலவச் சிறாரின் சீறடிப் பொலிந்த ணெ
கிணிக் காசு போனறு கொன்றையின் பேரரும்பு
விளங்கும் (குறு. 148:1-3). உகாய் மரததின் கனி
காசு போன்ற தோற்றமுடையது (குறு. 274 1,3).
குமிழ மரத்தை மான் உராயதலால் வீழ்ந்த அதன
பழங்கள் இழையணிந்த மகளின் பொன்னாற்
செய்த காசினைப் பரப்பினாற் போன்று காட்சி
யளித்தன (நற். 274:3-5). கைத்தொழிலாலே
பொலிவு பெற்ற காசு இடையிடையே அமைந்த
பொனமணிகளையுடைய வடம் அலகுலின் மேல்
அணியப் பெற்றது (கலி.85:3,4).
2. அணிகலன் (ஆகுபெயர்). குற்றமற்ற பொற்கொல
லன் பழுதறச் செய்த பொலஞ்செய பலகாசு
(மேகலை) அணிந்த அல்குலை யுடையவள் தலைவி
(புறம்.353:1, 2), தலைவி பல்காசுகளா வாய
மேகலையணிந்த கோடேந்து அலகுலையுடையவள்
(அகம. 75:10,20,269:15), உடனபோக்கில் சென்ற
தன் மகள காஞ்சி யணிந்த அலகுலின மேல்
தொங்குகின்ற காசு முறை பிறழ்ந்து கிடந்தாலும்
அதனைத் திருத்த அறியாள் எனத தாய் கவனறாள்
(நற். 66: 9-11). பொன்னாலான பாண்டிற்காசு
கொண்டு செய்யப் பெற்ற அணி பொருந்திய அல்
குலையுடையவள் தலைவி (ஐங், 310:1),
3 குற்றம், புலன அமைந்த காசு - குற்றம் -அற்ற
செய்யுள் பாடும் பரணா கடல்பிறக்கோட்டிய
செங்குட்டுவனைப் பததுப பாட்டாற் பாடினார்
(பதி, ப.5.அடிக்குறிப்பு).
(புறம்.
காஞ்சி - 1. மரம் நீரின்கண்ணே யுறத்தாழ்ந்த குறிய
காஞ்சியின் பூவை வாளையினம் சுவரும் (புறம்.18;
7,8). காஞ்சியின தளிருடனே ஆததிப் பூவையும்
விரவிக் கணணி தொடுக்கப பெற்றது
344:8). பொய்கை மேய்நத செவ்வரி நாரை தேன
பொருந்திய பூவினையுடைய மருதக் கிளையில்
தங்குதலை வெறுப்பின், காஞ்சி மரததில் உறங்கும்
(புறம். 351: 9-11), மணலமலி பெருந்துறைக்கண்
விளையாட்டு மகளிர் பலரும் தளிரும முறியும்
தாதும் பூவும் பறித்தலால் சிதைவுபட்டுக்
கிடக்கின்ற காஞ்சியும் செம்முருக்கையும் நிறைந்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>13gji1j43sx6ffml6nei9t7xnbsw45q</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/245</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668740</id>
    <revision>
      <id>1987189</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:00:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987189</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9657" sha1="hx43z1b8ak178h4hxufid11z7q1bjxx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காஞ்சி
திருந்தன (பதி. 43:19, 20). உழவர் வளமுடைய செறுவின்கண் விளைந்த கதிரினின்று உதிர்ந்த, களத்தில் தூற்றப்படாத நெல்மணியின் குவிய 'லைக் காஞ்சி மரத்தினடியில் தொகுத்தனர் (பதி. 62:14-16). வளைவை யுடைய காஞ்சியிலும் செவ்விய மருத மரத்திலும் ஏறி இளைய மயில் கள் ஆரவாரித்தன (பொரு. 189,190). நாட் காலத்தே மாலை கட்டினாற்போல இடையறா மற் றொடுத்த நறிய பூக்களைக் கொண்ட குறிய தாளினையுடைய காஞ்சியின் கிளையிலேறிச் சிரல் குட்டத்திலிருந்த கயலை எடுத்தது (சிறு. 178-181). பொதும்பரிலுள்ள குறுங்காற் காஞ்சியில் குருக் கத்தி படர்ந்தது (பெரு. 374-376). தலைவியும் தோழி யும் பறித்த குறிஞ்சி நிலப் பூக்களுள் காஞ்சிப்பூவும் ஒன்றாம் (குறி. 84). புற்கென்ற அரையினை யுடையது காஞ்சி (மலை. 449). பொழில்தொறும் காஞ்சியின் பைந்தாது கொண்ட பூக்கள் மிக உதிர்ந்துள்ள எக்கர் புதியமணம் வீசியது (அகம். 25: 3-5). காஞ்சி நுண்தாது கருங்கோட்டெருமையின் ஈர்ம் புறத்துச் சிந்தியது (அகம். 56:3,6). தலைவன் கழனியம் படப்பைக் காஞ்சி ஊரன் (அகம். 96:8; குறு. 137:3). வயற் காவலர் புனிற்றுக் கதிரை மூதா தின்றல் அஞ்சி, பாகற் கொடி பகனறைக் கொடி களால் அதனைக் காஞ்சிமரததிடத்துப் பிணிப்பர் (அகம். 156:3-6). தலைவன தான் விரும்பிய பரத்தை யுடன், பூக்கள் நிறைந்த குளிர்ந்த காஞ்சிப் பொழில் சூழ்ந்த அகன்ற ஆற்றின்கண்ணே நேற்று நீராடி னான் என அலர் எழுந்தது (அகம்.246:5-7), ஊர்க் குறு மகளிர் காஞ்சி நிழலில் கருப்புலக்கையால் வெண்மணற் குவித்துத தமர் வளம் பாடிக் குற்று வர் (அகம்.286:1-5). மாயோள் மாலை போன்ற பூங் கொத்துக்களையும் குறுங்காலையும் உடைய காஞ் சியின் போதவிழ் நறுந்தாது அணிந்த கூந்தலை யுடையவள் (அகம். 296:1-3). மகளிர் மகிழ்நன் பரத்தைமை பாடி அவிழ் இணர்க்காஞ்சி நிழலில் குரவை அயர்வர் (அகம். 336:6-9.) அறுகம்புல மேய்ந்த ஏறு நீர் பருகிக் குறுங்காற் காஞ்சியின் மாலைபோன்ற மெல்லிய இணரிலிருந்து உதிரும் நுண்தாது உறைப்ப மணல்மேட்டில் உறங்கும் (அகம். 341:6-11). உழவர் காஞ்சிக் குறுந்தறி நட்டுக் கரும்பின் நல்லகழிகளைக் குறுக்கே வைத்து மிடைந்து அணை கட்டிப் பள்ளத்தில் நீரைத் தேக்குவர் (அகம். 346:5-8), காஞ்சிப் பூங்கொத்தி லுள்ள பைந்தாது தம்மேல் படும்படி உழவர் அதன் கமழ் மென்சினைகளை வளைத்தனர் (குறு. 10:2-4). அரும்புகளையுடைய காஞ்சி (ஐங். 1:4), மிஞிறுகள் ஆரவாரிக்கும் காஞ்சிமலர் மீனேற்
237
காஞ்சிப்புலவனார்
றுக்கொடியோன் (காமன்) போன்ற நிறமுடையது (கலி.26:3). காஞ்சித் தாது ஆடி இருங்குயில் கூவின (கலி. 34:8). மகளிர் கொய்யுநதழை தளிர்க்கின்ற காஞ்சித் துறையணிந்த நல்ல ஊரையுடையவன் தலைவன் (கலி. 74:5). மன்றம் காஞ்சித்தாது உதிர்ந்தன போன்ற தாதாகிய எருவையுடையது (கலி. 108:60). 'எம்முடைய படப்பையில் உள்ள காஞ்சிக்கீழ்க் குறியிடம் செயதோம்; நீயும் ஆம்பற் குழலால் குறி செய்து வருவாயாக' எனத் தலைவி தலைவனுக்குக் கூறினாள் (கலி. 108:82,63).
2.நிலையாமை. போர்வலிமையுடைய முன்னோர் செல்லவும் தான் செல்லாது இருப்பதாகக் கூறி நில மகள் புலம்புவதை 'நிலமகள் அழுத காஞ்சி' - நிலையாமை - என்று கூறுவர் எனபர் மார்ககண் டேயனார் (புறம்.385:8-10). செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன. தம்மொடு மாறுபட்ட பகைவரது வீரம் கெடும்படி வஞ்சியாது எதிர்நின்று வெனற வரும் தம் நெஞ்சில் காஞ்சி நிலைபெற்றவருமா கிய வீரரின தலைவனாவான (பதி. 65:3,4). இளஞ் சேரலிரும்பொறையின் வீரர் குழாம் காஞ்சி தம் நெஞ்சில் அமைந்த போர் பல செய்தது ( பதி. 84: 19).இளஞ்சேரலிரும்பொறை வேலெறிந்து பகை வர்க்குத் துன்பம் செய்தலை விரும்பும் நீஙகாத ஆண்மையுடைய காஞ்சி தம் நெஞ்சிலே மிகக வீரர்க்குத் தலைவன் (பதி. 90.37-39).
3. காஞ்சிப்பண். நெடுந்தகையின் புணணைப் பேய தொடாமல் காக்க, அவன் மனைவி இசைமணி எறிந்து காஞ்சி - காஞ்சிப்பண் - பாடினாள் (புறம். 281:5). போருக்குச் சென்று புண்பட்டு மீண்ட வீர ரின் இல்லம் வேம்பின் சினையொடிக்கவும் காஞ்சி பாடவும் நெய்யுடைக் கையராய் ஐயவி புகைப் பவும் ஆரவாரமாயிருந்தது (புறம். 296:1-3). 4.ஆறு (நொய்யலாறு). மக்களின் தொகுதி ஆடு கின்ற இனிய புனலையுடைய காஞ்சி எனனும் ஆற்றின் அழகிய பெரிய துறையிடத்தே உள்ள மணலைக் காட்டிலும் பலகாலம் வாழுமாறு கடல் பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவனைப் பரணர் வாழத் தினார் (பதி. 48:17,18),
5. அணிவகை (எண்வடமாய் ஆடையின் மேலணியும் அணி கலன்). வையையாற்று வெள்ளம் நீராட வந்தோ ரின் ஆடை, மேகலை, காஞ்சி - அணிவகை - வாகு வலயம் மூதலிய பொருள்களைக் கவர்ந்து சென றது (பரி. 7:46-50),
-
காஞ்சிப்புலவனார் - புலவர். மாங்குடி மருதனார் காண்க.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hx43z1b8ak178h4hxufid11z7q1bjxx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/349</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668741</id>
    <revision>
      <id>1987190</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:00:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987190</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9497" sha1="hykbt6ywmdy68s2f9dtq0ox4i8bs9hp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கிள்ளை
341
கிளவி
போன்றதன்று அவன ஈகை எனறு கிள்ளிவளவன்
சிறப்புக்களைக் கோவூர்கிழார் பாடுவர் (புறம்.70:
7-18). நாங்கள் அசையும் தலையாட்டம் அணிந்த
குதிரைகளையுடைய நலங்கிள்ளியின் விருப்பத்திற்
குரிய பொருநராவேம்; பிறரைப் பாடிப பரிசி
லைப் பெற விரும்பேம்; அவனையே பாடுவேம்
எனப் பொருநர் கூற்றில் நலங்கிள்ளியைக் கோவூர்
கிழார் பாடுவர் (புறம்.382:4,7). காவிரி பாயும்
நாட்டிற்குரிய கெடாத நல்ல புகழையுடையவன்
கிள்ளிவளவன் (புறம். 399: 12,13). பழையன் மாற
னைக் கடலிற் சென்று கிள்ளிவளவன் பொருது
வென்றான். (அகம். 346: 19-22).
கிள்ளை
-
கிளி, வைக்கோல்
-
-
பின்
வேய்ந்த குடிலின்
முற்றத்தே அவல் இடிக்கும் உலக்கை ஓசையை
அயலிடத்துள்ள கிள்ளை - கிளி தமக்குண்டாய
பகையாகக் கருதி அஞ்சும் (பெரு.225-237). மனை
களில் தங்கும் கோழிகளுடனே நாயும் சேராத
தம் பதியில் வளைந்த வாயுடைய கிள்ளைக்கு மறை
யினை அந்தணர் பயிற்றுவர் (பெரு.299 301).
பறவைகள் நிறைந்த வழிகளையுடைய மலைப் பக்
கததிலுள்ள புனத்தில் தெளித்த சொற்களை இடை
யிடையே கூறித் தலைவி தோழியுடன் கிள்ளை
களை ஓட்டினாள் (குறி. 99-101). 'நீ பூமாலை
அசைய ஓடிக் கிள்ளையைத் தெள்விளி பயிற்றி
ஓட்டாயாயின கிளிகடியத் தெரிந்திவள் என
அன்னை பிறரைக் காவலாக வைத்தால்
தலைவன் மார்பினைப் பொருந்துதல் அரிதாகி
விடும்' எனத் தலைவன் சிறைப்புறத்தானாகத்
தலைவியிடம் தோழி கூறினாள் (அகம். 28:9,10).
செந்தினைப்புனத்தில் தலைவன தலைவியோடு
சிவந்த கழுத்தையுடைய கிள்ளைகளை ஓட்டினான்
(அகம். 242:5,6). மழையால் வளர்க்கப்பட்ட பசும்
பயிர்கள் தளிரியல் கிள்ளையின் சிறு குஞ்சின்
தூவியைப் போனறு காட்சியளித்தன (அகம்.324:
3-5). தலைவியால் வளர்க்கப்பட்ட செந்தார்க்
கிள்ளைகள் அவளது பிரிவாற்றாது மங்கையர்
பாலூட்டவும் உண்ணவில்லை (அகம். 369:3,4).
கிள்ளை தன் வளைந்த வாயிலே கொண்டுள்ள
வேம்பின ஒண்பழம், புது நூலில் நுழைத்தற்குத்
தன் வளைந்த உகிர்களிடையே கொண்ட ஒற்றைப்
பொற்காசினை ஒக்கும் (குறு. 67:1-4). நறுந்தழை
உடையணிந்த மகளிரால் கடியப் பட்ட கிள்ளை
குறிய பொற்றைமலையின உச்சியைச் சேரும் (குறு.
333:3,4). நீர்வடிகின்ற கண்ணையுடையேனாகி அழு
கின்ற எனனை விடத் தலைவி வளர்த்த கிள்ளையும்
'அனனாய், துயிலுணர்தி' எனக் கூவும் எனத்
தலைவி தலைவனுடன் கூடி உடன் போயினள்
எனக் கேட்ட தாய் வருந்திக் கூறினாள் (நற். 143:
4,8). தினைப்புனங் காவலுக்குக் காரணமாயிருந்
தமையின் வெள்ளம் எனனும் பேரெண்ணை
எல்லையாக வுடைய தழிகள் பற்பல கழிவன
வாகியும் கிள்ளைகள் பலவும் இவ்வுலகில் நிலை
பெற்று வாழ்வனவாக எனத் தலைவன் வாழ்த்
தினான (ஐங்.281). நெடிய மலையின்கண் ணுளன்
குறுங்கால்களைக்
கொண்ட வருடையாடடை.
கண்டு, தினையிற் பாய்ந்து கதிர் கொய்யும் கிள்னள
அஞ்சும் (ஐங். 287:1,2). நல்லறமே நாளும் செய்து
வரும் செங்கோல் மன்னனைப் போலவே கிளளை
களும் நனி சிறந்தன என்பது தோழி கூற்று (ஐங்.
290:1,2). கிளி காண்க.
கிளவி - 1.சொல். தலைவி அழகிய இனிய கிளவி
யினை - சொல்லினை - உடையவள் (அகம். 3:16;9:
18). தலைவி காதலுடையாரை விட்டுப் பிரிதல்
அறநெறி அன்றெனக் கூறிய தொன்மை பொருந்
திய கிளவி அவ்வாறு சொல்லிய அளவில கழிக
என்று கூறுவாள் போல அக்குறிப்பினை முகக்
குறிப்பான உரைத்துக் காட்டினாள (அகம். 5:16-19).
தலைவி யாழின் நரம்பு ஒலிப்பது போன்ற மிக
இனிய கிளவியை உடையவள் (அகம்.109.1,8),
ஆயத்தார் அழகிய இனிய கிளவியர் (அகம்.163.2).
யாழ் வல்லோன் இயக்கும் நல்ல யாழினது செவ்
வழிப் பண்ணின் இசையைக் கேட்டாற் போலும்
மிக இனிய கிளவியை உடையவள் தலைவி (அகம்.
212:6-8). அன்பும் மடனும சாயலும் இயல்பும்
என்பை நெகிழ வைக்கும் கிளவியும் உடையவள
தலைவி (அகம்.225:1,2) தலைவி இயற்றிய வண்
டல் மனையைப் புகழந்த கிளவியை உடையனா
கிய தலைவன் அவளிடமிருந்து மறுமொழிபெறாது
மீண்டு சென்றனன் (அகம.250: 8,9). தலைவன்
வினைவயிற் பிரிவினை உணர்ந்த தலைவி மிக்க
துன்பத்தாற் கலக்கமுற்று விரிந்த கூந்தலில்
மறைந்து, நாவானது நடுக்கமுற்ற திருந்தாத கிள
வியால் நும் செலவு மாட்சியுற்றுச் செப்பமுறுக
என வெயதுயிர்த்துக் கூறினாள் (அகம்.299:16-19).
இரப்போர்க்கு ஈந்து மகிழும் அரும்பொருளை
ஈட்டி வருதலை விரும்பிப் பகைவரது சிறிய புல்
லிய கிளவியாலாகிய துனபம் அழியவும் தம்பால்
நல்ல புகழினை நிறுத்தவும் தலைவர் மலைவழி
களைக் கடந்து சென்றார் (அகம். 389:11-15, 24).
தலைவியின் கிளவி சின்மையையும் மென்மையையும்
உடையது (குறு. 70:4). தலைவன் குற்றமற்ற நெஞ்
சினால் நினைந்து கூறிய கிளவிகளை உரைக்கும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hykbt6ywmdy68s2f9dtq0ox4i8bs9hp</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/350</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668742</id>
    <revision>
      <id>1987191</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:01:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987191</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9699" sha1="p6g66i9oe1rai8lub068opn7rpxbp62" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கிளவி
342
கிளி
தூது தலைவியிடம் வந்தது (குறு. 106:2-4). புல விக் காலத்தினிடையே தலைவர் இத்தகையரென் னும் இனிமையிலலாத கிளவியாகிய இயற்பழித்த லால் என்ன பயன் எனத தலைவி தோழியை வின வினாள் (குறு. 181:1,2). அமிழதத்தைப் போனற அழகிய இனிய கிளவியினை யுடையவள் தலைவி (குறு.2061). தலைவர் பொருள்வயிற் பிரியக் கருதுவர் எனின் யாம் மறுக்க வல்லேமோ என் னும் விம்மிய கிளவியை உடையளாய்த் தோழியின் முகத்தை நோக்கித் தலைவி கண்ணீர் வடித்தாள் (நற். 33:8-12), பெண்டிர் அலர் தூற்ற, நம் காதலர் அச்சம் மிகுகின்ற துனபத்தை நமக்குச் செய்குவரல் லர் என்று நீ கூறும் அன்பு மிக்க அழகிய கிளவி கொல்லன உலையில தெளித்த நீர் போல நோய் மலிந்த என் நெஞ்சிற்குச் சிறிது ஏமமாகியது என்று தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (நற்.133:6-11). ஆர்வ மாக்கள் நெருங்கிக் கூறும் மீக்கூற்றால் 'யாம் நல்லேம்' என்னும் கிளவியை அடையப் பெற்ற ஓவியம் வல்லோன் எழுதி வைத்ததைப் போன்ற வனப்பினை உடையவள தலைவி (நற். 146:7-10). புதல்வன் 'எந்தாய் வருக' என்று அழைக்கின்ற அழ கிய இனிய கிளவியை நாம் கேட்கத் தேரினை விரையச் செலுத்துவாயாக என்று தலைவன் பாக னிடம் கூறினான் (நற்.281:7,11-13). 'தெளிந்த
இனிய கிளவியை உடையாய், எனது ஆருயிரைக் கைக்கொண்ட நீ யாரையோ' எனத் தலைவன் தலைவியை வினவினான (நற். 245:6,7). தலைவியின் அருநோய் செவ்வேளின் முன்பு இடப்பட்ட கழங்கி னைக் கொண்டு ஆராயந்த வேலன் கிளவியால் தணியுமாயின் நன்று (நற். 282:3-6). தலைவி AO யின் ஒரு தனமை யொத்த கிளவியள் (நற். 301:5). தலைவி பாணர் இசைக்கும் யாழ் நரம்பினும் இனிய கிளவியள் (ஐங். 100:4), இசை நரம்பு ஆர்த் தாற் போன்ற தீங்கிளவியள் தலைவி (ஐங்.185:4). தலைவன் தேம்படு கிளவியால் தலைவியைத் தெளிவு பெறச் செய்யும் இளவேனிற் பொழுது வந்தது (ஐங். 350:1-3). தலைவியின அழகையுடைய கிளவிகள் கார் காலத்து இடியோடு கூடித் தலைவனுக்கு நோயைச் செய்தன (ஐவ. 441:1-3), என் பொருட்டுத் தலைவர் காரப்பருவம் வந்ததை உணராராயினும் 'வருவேன' என்று கூறிச் சென்ற கிளவி பொய்படு மொழியாதற்கு அவர் நாணவும் அறியாது உள்ள மைக்கு யான வருந்துகின்றேன என்று தலைவி பாணனிடம் கூறினாள (ஐங். 478). தலைவி கிளி யினது மொழியை ஒக்கும் கிளவியாள (கலி. 18:18; 20:7). தலைவி இன்றீங் கிளவியாள் (கலி. 24:3). குற்றம் நீங்கிய கிளவியினை யுடையவள் தலைவி
(கலி. 29:19). வேனிற்காலம் தலைவியின் உயிரை உண்டாக்கும் உயிராகவும் அவள் துயர் அறுதற்குக் காரணமான கிளவியோடு காதலனுடைய தூதாக வும் வந்தது (கலி. 38:15-19), என்னுடைய கிளவி யைக் கேட்டு என் நெஞ்சம் அறியாமையிலே புகுந்து எனக்கு ஏவலைச் செய்யுமாயின் நின் மொழியை உணமையாகக் கொண்டு நின்னைப் போகவும் விடுவேன்; ஆனால், என் நெஞ்சு யான் ஏவியதைச் செய்யாதாயிற்று என்று தலை வன் தலைவியிடம் கூறினான் (கலி. 113:18-18). மகளிர் செவ்வழியென்னும் பண்ணையுடைய யாழி னது நரம்போசை போன்ற கிளவியர் (கவி. 118:18). தலைவி அன்புறு கிளவியாள் (கலி.138:27). தலை வன் மடன்மா ஊர்ந்து மறுகிற் பாடத் தலைவி யைப் பெறுதற்குப் பொருந்தின கிளவிகளை அவன் கூறக் கேட்ட தமர் வழுதிக்குப் பகைவர் திறை கொடுக்குமாறு போல அவனுக்கு மகட்கொடை நேர்ந்தனர் (கலி. 141:32-25). தலைவியின் அலைவு பெற்ற கிளவி போல யாழின் செவ்வழிப்பண் ஒலித் த்து (கலி. 143:38).
2.தலைவி. பேகனது மேகம் தவழும் மலைபோலும் மணம் உடையளாய் அழகிய இனிய கிளவி - சொல் லையுடைய தலைவி - வந்து கூடியமையின் தலைவன் உவகை கொண்டான் (அகம்.262:13,16-18). அந்தீங் கிளவி தந்தையது காவல், மாங்காடு என்னும் ஊரின் காவலை ஒத்தது (அகம். 288:15-17). மாலைக் காலம் வருதற்கு முன்னே, கயல்களை ஒத்த மை யுண்ட கணகளையுடைய தெரிதீங் கிளவியின துன் பம் நீங்கக் குதிரைகளை விரைந்து செலுத்துவா யாக எனத் தலைவன் பாகனிடம் கூறினான் (குறு. 350:3-6), தலைவன் வந்தனன்; அவனுக்கு நமர் மகட்கொடை நேர்ந்தனர்; அந்தீங்கிளவி நின் சிறப்புப் பொலிக எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறி னாள் (ஐங், 300:2-4). அந்தீங்கிளவியை எம்மிடம் கரக் கார்ப்பருவம் வந்தது; தேரை விரைந்து செலுத்துக எனத் தலைவன் பாகனிடம் கூறினான் (ஐங். 490), காரால் கவின் கொண்ட கானத்தைக் காணின் வருந்துவள் எனக் காதலர் அந்தீங்கிளவி யின் நலத்தைக் கொண்டு வந்தனர் (ஐங்.499:2-5). கிள்ளை. நாஞ்சில் வள்ளுவன், கிளி மருவிய அகன்ற புனத்தின்கண் மரப் பொதும்பில் வைத்த பெரிய கதிர்த்தொகுதிக்கு ஒப்பானவன் (புறம்.138: 9,10). மகளிர் புனததிற் படியும் கிளிகளை ஒப்பு வாராயின் சேற்றிடத்தே நின்ற புள்ளினங்கள் அவ் விடத்தை விட்டு இரிந்தோடும் (புறம். 385:18-15). மகளிர் காட்டிலுளள புனத்திற் படியும் கிளிகளைக்
கிளி
-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>p6g66i9oe1rai8lub068opn7rpxbp62</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/246</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668743</id>
    <revision>
      <id>1987192</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:01:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987192</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9899" sha1="9gpsfdrdttarnzkz5eb7af8a3vd53gh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காட்சி
238
காட்சி
காட்சி - 1. அறிவு. சீறூரில் வாழும் கல்வியில்லாத
காட்சியை - அறிவை உடைய வில்லுழுதுண்ப
வர் வேட்டையாடிக் காலங் கழித்தனர் (புறம். 170:
2-4). கோப்பெருஞ்சோழனிடம் அமர் விரும்பிய
காட்சியுடன் மாறு கொண்டு எழுந்தவர் வலிமை
கொண்ட பகைவரல்லர்; அவன் மக்களேயாவர்
(புறம்.213:4-6).கோப்பெருஞ் சோழனின் மக்கள்
சூழ்ச்சியில்லாத காட்சியையுடைய இளையோரா
வர் (புறம்.213:15). அழுக்குச் செறிந்த காட்சி நீங்
காத உள்ளத்தை உடைய தெளிவில்லாதவர் நல்
வினையைச் செய்வேமோ அல்லேமோ என்று கருதி
ஐயம் நீங்கார் (புறம்.214:1-3). திருவாவிநன்குடி
உறையும் முருகனைக் காண ஒருவருடனும் வெறுப்
பில்லாத நல்ல காட்சியையுடைய முனிவர் முன்னே
சென்றனர் (முரு. 137). நால்வேறு இயற்கையினை
யுடைய பதினொரு மூவரும் (முப்பத்து மூன்று
தேவரும்) ஒருபொருள் பலவாமாறு பகுத்துக்
காண்டற்கண் வேறுபடத் தோன்றும் தம்முள்
மாறுபாடில்லாத காட்சியினர் (முரு. 166), தொண்
டைமான் இளந்திரையன் நடுவு நிலையை ஆராய்ந்
தறியும் இருள் தீர்ந்த காட்சியையுடையவன் (பெரு.
445). சால்பும் வியப்பும் குன்றின் அதனால்
உண்டாய அழுக்கைப் போக்கிப் புகழை முன்பு
போல் நிலைநிறுத்துதல் ஆசறு காட்சி ஐயர்க்கும்
எளிதன்றாம் என்பர் சான்றோர் (குறி. 15-18). வழி
வந்த வருத்தத்தைக் கைவிட்டுக் காட்சியுடனும்
பேரணிகலங்களைப் பெறும் சிறப்புடனும் இருந்த
வன் கூத்தர்சுற்றத் தலைவன் (மலை. 49,30). தலைவி
யும் தோழியும ஒருவர் செய்வது நெறியன்று என்று
மற்றவர் எண்ணாத வேற்றுமையற்ற காட்சியை
உடையவர் (அகம். 78:8-10), அருள் அன்றாக, ஆள்
வினையே யாகுமெனப் பொருள்தேடத் துணிந்த
பொருளல் காட்சியினை உடைய ஆடவர் துஞ்சல்
செல்லாது கல்நெறிப்படர்குவர் (அகம். 75:1-3). மற
வர், குறித்த இவக்குத் தப்புவதாயின் அம்பினைத்
தொடுத்த கைவிரலை வாயாற் கவ்விக் கொள்ளும்
கல்லாக் காட்சியினர் (ஆகம், 215:7-10). நன்மையை
விரும்பும் காட்சியினையுடைய தலைவர் உயிரினும்
சிறந்த ஒண் பொருள் தருவதற்குப் பிரிந்தனர் (அகம்-
245:1,2). 'தலைவர் குறித்துச் சென்ற அற்சிரப்
போழ்தீன்கண் நினையாராயினும் பெருமையுடன்
விளங்குதற்கேதுவாகிய அவர் காட்சிதானும் நின்
மாமைக் கவினை மறக்கவிடாது' எனத் தோழி
தலைவியைத் தேற்றினாள் (ஐங்.470).
துகளறு
கின்ற காட்சியினையுடைய அவையத்தார் ஓலையின்
தலையைக் கட்டி அதன் தலையில் அரக்கிலச்சினை
இடுவர் (கலி. 94:42,43). அருளற்ற காட்சியுடையான்
அறம் செய்தல் இருமைக்கும் பயன்தரும் என்று
கருதானாய், நன்மை செய்யானாய்த் தனக்குள்ள
நாளைப் பயன்படாமற் செய்பவன் நெஞ்சு இருண்
டிருக்கும் (கலி. 120:2-3). 'புகரறு காட்சியை
அளிக்கும் புலமும் (வேதமும்) பூவனும் (தான்
முகனும்) அவனால் செய்யப் பெறும் படைப்பும்
திருமாலே' (பரி. 1:45,46).
2. காணுதல். 'இப்பிறப்பின்கண் நீயும் நானும் கூடி
இன்புற்றிருந்தவாறு போலக் காட்டி, மறு பிறப்
பினும் இடைவிடாத காட்சி - காணுதல் - உடைய
நின்னொடு கூடி வாழ்தலை உயாந்த பால் (விதி)
கூட்டுவதாக&quot; என வடக்கிருந்த கபிலர் பாரியை
எண்ணிக் கூறினார் (புறம்.236:10-12). கிணைமகள்
குப்பை வேளைக்கீரை உப்பின்றி வெந்ததை மட
வோர் காட்சி நாணிக் கடைஅடைத்து ஒக்கலொடு
உண்டாள் (சிறு. 136-139). 'குறித்த பருவத்துத்
தலைவன் வாராமையால் தோள் வாட்டம் அடைந்
தன; நீண்ட சுர நெறியை நோக்கி நோககி
ஒளியற்று எண் கண்களும் காட்சிக்குரிய பொலி
வழிந்தன' எனத் தலைவி வருந்தினாள் (நற்.397:
1-3). 'முது பார்ப்பானின் வீழ்க்கைப் பெருங்கருங்
கூத்து, நம்மைக் குறியிடத்து வந்து காணும்
காதலன் காட்சி கெடும்படியாக நமக்கு வருத்தமாய்
விளைந்தது' எனத் தோழி சிறைப்புறத் தலைவன்
கேட்குமாறு
தலைவிக்கு உரைத்தாள் (கலி.
65:25-29).
உலக
3.அழகு.தெய்வம் தன்னிடத்தே நின்ற இலக்கணம்
பொருந்தி வரும் காட்சி அழகு உடையது
யாழ் (பொரு. 20). செறுநரும் விழையும் செயிர்தீர்
காட்சியையுடைய சிறுவரைப் பெற்ற செம்மலோர்
இம்மையுலகத்து இசையொடு விளங்கி மறுமை
இன்பமும் எய்துவர் (வகம். 66: 1-6).
தேனை உண்ணும் வேட்கையாலே நறுமல ரின்ன
தென ஆராயாது யாண்டும் போய் விழுகின்ற
வண்டின் தன்மையை யொத்த தலைவனது தண்
டாக் காட்சியைக் கண்டும் கழன்ற தொடியை
மீண்டு செறித்த எனது பண்பில்லாத செய்கையை
நினைக்கின்றது என்னுள்ளம் எனத்தோழி தலைவி
யைக் குறைநயப்புக் கூறினாள் (நற். 25: 9-12),
தலைவி புனைசுவரில் வரையப் பெற்ற பாவை
போனற குற்றம் தீர்ந்த காட்சியள் (நற். 232:8,7).
4. தோற்றம், மன்பதை காக்கும் நின் உயர்ச்சி
யைப் பாராது காதல் கண்மாறிய, அறமில்லாத
காட்சியொடு - தோற்றத்தொடு - நும்போல்வாரும்
அருள் மாறுவாராயின் எம்போல்வர் இவண்
பிறவாதொழியக்கடவர்' எனப் பரிசில் நீட்டித்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9gpsfdrdttarnzkz5eb7af8a3vd53gh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/247</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668744</id>
    <revision>
      <id>1987193</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:01:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987193</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9242" sha1="7v5pboa09vfvdttad1v3bujqymatmut" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காட்டகம்
குடக்கோச் சேரல் இரும்பொறையிடம் பெருங்
குன்றூர்கிழார் கூறினார் (புறம்.210:1-4).
5. நூல். யாற்றுநீர் வழியே போம் மிதவைபோல
அரியவுயிர் ஊழின் வழியே படுமென்பது திறவோர்
காட்சியால் - நூலால் - தெளிந்தனம் என்பது
கணியன் பூங்குன்றன் கூற்று (புறம்.193:8-11).
காட்டகம் - காட்டிடம். மரத்தைத் துணிக்கும் தச்சன்
பயந்த மழுவையுடைய கைத் தொழிலில் வல்ல
மகாஅர் காட்டகம் காட்டிடம் செலலின் அக்
காடு அவர்க்குத் தவறாமற் பயன்படும் (புறம்.
206:11,12). ஆரிருள் பெருகியமையாலும் கோட்
டுமா வழங்குவதாலும் காட்டக நெறியில் வாரற்க
என்று தலைவனிடம் தோழி வேண்டினாள் (ஐங்*
282: 4,5). கரிகாய்ந்த கவர்த்த வழிகளையுடைய
கல்காய்ந்த காட்டகத்தின் வழியே தலைவன
பொருள்தேடச் செனறான் (கலி. 150:11,12).
காட்டாறு - காட்டுவழி. தலைவன் செய்வினை முடித்த
செம்மல் உள்ளமொடு இளையர் பக்கம போற்றத்
தேரேறி ஈர்மணல் காட்டாறு - காட்டு வழியே
வருவான் (குறு. 275:5-7).
-
காட்டு - செத்தை. வெற்றி பெற்ற வேந்தனொருவன்
காட்டொடு - செத்தைகளால் - மிடையப் பெற்ற
சீயா முன்றிலில் விடியறகாலத்திலே உண்ட கள்
மயக்கத்தால் உறங்கினான் (புறம். 316:2-4).
காட்டுமா - காட்டு விலங்கு. தொண்டைமானிளந்
திரையன் ஆட்சிக்குட்பட்ட நிலத்து உருமேறும்
இடியாது; பாம்புகளும் கொல்லுதலைச் செய்யா;
காட்டுமாவும் - காட்டு விலங்கும் வருத்தம்
செய்யா (பெரு. 41-43). காட்டுமான் காண்க.
காட்டுமான் - காட்டு விலங்கு. 'என்நோய் முருகனால்
வந்ததெனறு கூறும் வேலனிடம் நும் இறைவ
னாய முருகவேள் ஊன் பொருந்திய அம்பினுடன்
காட்டுமான் - காட்டு விலங்கு - சென்ற வழி ஒற்றி
வேட்டம் செல்லுமோ என வினவின என்னா
கும்' எனச் சிறைப்புறத் தலைவன் கேட்குமாறு
தலைமகள் தோழியிடம் கூறினாள் (அகம். 388:
19-26). காட்டுமா காண்க.
காட்டுநாடு - காட்டினகத்துள்ள குடிவாழ்பகுதி. கண்டீ
ரக்கோப்பெருநள்ளி வன்பரணரிடம் 'யாம் காட்டு
நாட்டேம் ஆதலின் பெறுதற்கரிய வீறுசால் நன்
கலம் எம்மிடம் இல்லை' என்று கூறி மார்பிற்
பூண்ட வயங்கு காழாரத்தை முன்கைக் கடகமொடு
அவர்க்கு ஈந்தான் (புறம். 150:18-21), தலைவியின
ஊர், வன்புலக் காட்டு நாட்டில் உள்ளது (அகம்.
94:12-14). தலைவியின் ஊர், உடும்பைப் பிடித்து
239
காடி
நுணலை அகழ்ந்து ஈயல் கெண்டி முயலெறிந்த
வேட்டுவன் வேட்டையாற் பெற்ற பண்டங்களை
யும் கருவிகளையும் இல்லத்திலே விடுத்து இரும
டைக்கள்ளின் இன்களி செருக்கும் வன்புலக காட்டு
நாட்டிலுள்ளது (நற். 69.1-8).
&quot;
காட்டூர் கிழார் மகனார் கண்ணனார் புலவர். காட்டூர
எனும் ஊரால் பெயர் பெற்ற வேளாளர் ஒரு
வர்க்கு மகனாரான கண்ணனார் என இவரது
பெயர் விளக்கம் பெறும். இவர் பாடியதாக அக
நானூறு 85-ஆம் பாடல் ஒன்றே உள்ளது. தலை
வனின் பிரிவாற்றாத தலைவியைத் தோழி பருவங்
காட்டி ஆற்றுவிக்கும் முறையில் அப்பாடலைப்
பாடியுள்ளார். திரையன் எனபானுக்குரிய வேங்
கட மலையில் ஈன்றணிமை கழிந்த மென்னடை
மடப்பிடிக்கும் அதன் கனறிற்கும் முற்றாத மூங்கில
முளையினைக் கொணர்ந்து ஊட்டும் களிற்றின
அன்புச் செயலை அழகுறப் புனைந்துள்ளார். கார்ப
பருவத்தில் வேங்கைப் பூவின தாதினை யாடிய
மயில் குருந்த மரக் கிளையிலிருந்து துணையை
யழைப்பதையும் இவர் பாடல குறிப்பிடுகிறது.
காடி
-
1. ஊறுகறி.(ஊற வைத்த புளியங்காய் நெல்
லிக்காய் முதலியவற்றா லாய) காடியை
றியை - உடைய மிடாவைப் பாரில் வைததுக் கயிற
றால் வரிந்து கட்டி உமணர் சகடத்தைச் செலுததி
னர் (பெரு. 56,57). பெரும்பாணன மறைகாபபாள
ரின் உறைபதி சேரின சிறந்த உணவுடன மாவினது
பசிய வடுவினைப பலவாக இட்ட காடியும் பெறு
வான் என்று ஆற்றுப்படுத்தப் பெறுகிறான (பெரு.
308,310). மோருக்கு மாறாக மாங்காயை நறிய
காடியாகக கூட்டி ஆயர் உணபர் (கலி.10923).
2.சுழுத்து. கரிகாற்பெருவளத்தான வேண்ட, முனை
முரியாத அரிசிச் சோற்றையும் வித்துக்களைப
பொரித்துச் செய்த பொரிக்கறிகளையும் காடி
கழுத்து-இடத்தே வந்து நிரமபுமாறு பொருநர்
உண்டனர் (பொரு. 113-116). கயிற்றாலே வரிந்த
மிடாவைச் சகடததிலுள்ள பாரின் காடியில வைத்
துக் கட்டி உமணர் அதனைச் செலுத்தினர் (பெரு.
56,57).
3. புளித்தநீர். அடுகின்ற மகள உலக்கையால் குற்
றிய வெண்ணெல் அரிசியைக் கொண்டு காடி
புளித்தநீர் - வெள்ளுலையில் சோறு சமைத்தாள்
(புறம்.399:1-3).
4. நெய்.காடி - நெய் - வைத்த மிடாவைப் பாரின்
தலையில் வரிந்து கட்டி உமணர் சகடத்தைச்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7v5pboa09vfvdttad1v3bujqymatmut</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/248</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668745</id>
    <revision>
      <id>1987194</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:02:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987194</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10051" sha1="n3nhcv351imiccr7gy8fojs0ld5of3s" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

240
காடு
செலுத்தினர். (காடி நெய் யென்பாருமுளர் என நச்சினார்க் கினியர் உரைப்பர்) (பெரு.56,57).
5.கஞ்சி. கட்டிற் படுக்கை மேம்பட அன்னச் சேவ லின தூய நிறத்தையுடைய சூட்டாகிய மயிரைப் பரப்பி அணையிட்டு அதனமீது காடி - கஞ்சி - இட்ட வெளுத்த ஆடை விரிக்கப்பட்டது (நெடு.
131-135).
காடு - கானகம், கரும்பல்லது பிற காடு - கானகம் அறியாத மருதநிலம் பாழாகப் பகைவர் நாட்டை இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி எரியூட்டி னான் (புறம். 16:15 17). யானைக்கட் சேய் மாந்தரஞ் சேரலிரும்பொறையைக் குன்றும் மலையும் காடும் நாடும் என இவற்றை யுடையோர் ஒரு பெற்றிப் பட்டு வழிமொழிந்தனர் (புறம். 17:3,4). தலையாலங் கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியனால் அழிக் கப் பெற்ற அவன் பகைவர் நாடு கலைமான் புலிப் பாற் பட்டெனப் பிணைமான் சிறுமறியைத் தழு விக் கொண்டு வேளை வெண்பூவைக் கறிக்கும் ஆளில்லாத அருஞ்சுரத்தையுடைய காடு ஆயிற்று (புறம். 23:18-22), சோழன் நலங்கிள்ளியின் மறவர் பொருதற்குக் காடிடைக் கிடந்த நாடு தொலை விலுள்ளதாதலின் செல்லேம் எனக் கூறார் (புறம். 31:9-11). கூடகாரத்துத் துஞ்சிய மாறன் வழுதியின் பகைவர் நாடு வருவாயிழந்து கடவுள் கந்து விட்டு நீங்கிப் பலிகண் மாறிய பாழ்படு பொதியில் நரை மூதாளர் நாய் (சூதாடுங்கருவி) இடுதலாற் குழிந்த இடத்தில் கானலாரணம் முட்டையிடும் காடாகி அழிந்தது (புறம். 53:11-17), களிறு மிகவுடைய கவின் பெறு காடுகளைப் பார்த்த ஏணிச்சேரி முடமோசி யார், இவை ஆய்அண்டிரனின் குன்றைப் பாடிப் பரிசு பெற்றனவோ என அவன் யானைக் கொடையை வியந்து பாராட்டுவர் (புறம். 131:2-4). தம்பியால் நாடு கொள்ளப்பட்டுக் காடு பற்றி யிருந்த குமணனைப் பெருந்தலைச் சாத்தனார் பாடினார் (புறம். 164,165. அடிக்குறிப்பு). சோணாட் டுப் பூஞ்சாற்றுப் பார்ப்பான் கௌணியன் விண்ணநதாயன் காடு, நாடு என்னும் இரண்டிடத் தும் ஈரேழு பசுக்களான் வேள்வி பல செய்தான் (புறம்,166,19-22). நாடாயினும் காடாயினும் மேடா யினும் பள்ளமாயினும் அவ்விடத்து வாழும் ஆட வா தன்மை கொண்டு நிலத்தின் தன்மை சுட்டப் பெறும் (புறம. 187), வெட்சிவீரன் தனக்கு அரணா கக் காட்டையும் கைக்கொள்ளாமல் எதிர்த்த கரந்தையாரை வென்று ஆனிரை கவர்ந்து வந்தான் (புறம், 257:8-10). நிரைகலர்ந்து செனற வெட்சி மறவர் ஆனிரைபின செல்லாது இலைபுதை பெருங்
காட்டுத் தலைகரந்திருத்தலால் அவரை வென்று செல்க எனக் கரந்தை மறவன் அறிவுறுத்தப் பெறு கிறான (புறம். 259:1-4). இமையவரம்பன் நெடுஞ் சேரலாதனின் ஆளுகைக்குட்பட்ட காடுகள் கட வுள் (முனிவர்) உறையும் இடமாயின (பதி. 13: 20).பல்யானைச் செல்கெழுகுட்டுவனின் மைந்து மலி பெரும்புகழ் அறியாது எதிர்ந்த பகைவர் தோற்று ஓடுதலால் அவர் நாடு நடமாட்டமற்றுப் பெருங்கவின் அழிந்த வழிகளை யுடையவாய் ஏறு புணர்ந்து அண்ணல் மரையா அமர்ந்தினிதுறை யும் காடாயிற்று (பதி. 23:10-18,25). பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவனின் வயவர் சீறியதால் அவன் பகைவர் நாடு முன்பிருந்த வளங்கெட்டுப் பீர்க்குப் படர்ந்த வேலியையுடைய பாழ்மனை நெருஞ்சி முட்கள் காடுபோல் செறிந்த வழிகளையுடைய தாயிற்று (பதி.26:10-14). பலபூஞ் செம்மற் காடு பயன் மாறிச் செவ்வரக்குப் போன்ற நுண்ணிய மணல் பொருந்திய கோடு கொண்டு காட்சி யளித்தது (பதி. 30:26,27). கடலிலும் காட்டிலும் அரண்களைப் பெற்றிருக்கும் பகைவர் பல்யா னைச் செல்கெழு குட்டுலனின் போர் முழக்கங் கேட்டு அவ்வரண்களால் நன்மை பெறாராய் நடுங்குவர் (பதி: 30:31,44), தன் புரோகிதராகிய நெடும்பாரதாயனார் தனக்கு முனனே துறந்து காடுபோக அது கண்டு பல்யானைச் செல் கெழு குட்டுவனும் துறவுள்ளம் பிறந்து (காடு) சென்றான் (பதி.ப. 3:10,&amp; 1), காட்டின்கண் தோன்றியதும் நாட்டில் உள்ளோரெல்லாம் காணத்தக்கதுமாகிய சுடரைப் போன்ற சினத்தை யானை கைவிட்டது (பதி. 40:29-31). இசையில் வல்ல இளைஞர் யாழ் வாசித்துக் கடவுளர்ப் பரவ, வயக்களிறு அதனைப் புலிக் குரலாகக் கருதிப் பூத்த வேங்கை மரத்தின் பெருஞ்சினையை வளைத்துப் பிளந்து தன சென் னியில் மிலைச்சிச் சுரபுன்னை செறிந்த வியனகாடு சிலம்பப் பிளிறும் (பதி. 41:5-13), வாடைப் பாச றையில் உள்ள வீரர் காட்டிலுள்ள விறகையெல் லாம் வெட்டிக் குளிர் காய்ந்து அங்கு நெடுநாள் தங்கினர் (பதி.82:9). முருகன் உறையும் இடங் களுள் காடும் ஒன்றாகும் (முரு. 223), தொண்டை மான் இளந்திரையனின் ஆட்சிக்குட்பட்ட நிலத்தில் வழிப்பறி செய்வோரிலர்; உருமேறும் இடியாது; அரவும் கொல்லுதலைச் செய்யா; காட்டிடத்துப் புலி முதலியனவும் வருத்தம் செய்யா (பெரு.37-43). கழுதைச் சாத்தொடு வம்பலர் வழங்கும் உல் குடைப் பெரிய வழியில கவர்த்த வழிகளைக் காத்திருக்கும் விற்படை இருக்கின்ற ஊர்களில் வியன் காட்டு வழியில் இலவு காய்த்திருந்தது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>n3nhcv351imiccr7gy8fojs0ld5of3s</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/249</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668746</id>
    <revision>
      <id>1987195</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:02:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987195</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10436" sha1="0to7m27c5jyy88tkeqaao0o3zt9yw45" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காடு
(பெரு. 75-84). இடையன் காட்டிடத்தனவாகிய கொம்புகளிலும் கொடிகளிலும் உள்ள பல பூக் களைக் கலந்து கட்டிய படலை (கலம்பகமாகிய) மாலையை அணிந்திருந்தான் (பெரு.171-175).ஊர் களில் முள்ளுடைய மரங்கள். ஓங்கிய காடுகள் சூழ வளர்ந்த தொழுக்கள் இருந்தன (பெரு. 184,185). வள்ளியங்காடு பிற்படத் தவைவன் தேரிற் பூட்டிய குதிரை விரைந்தது (முல்லை,101-103). பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் ஒன்னார் நாட்டின் மீது படை யெடுத்தமையால் அது நாடெனும். பெயர் நீங்கிக் காடெனும் பெயர் பெற்றது (மது. 156). காட்டில் உலர்ந்த ஊகம்புல், வைக்கோலைக் கண்டாற் போன்று தோன்றியது (மது.307). கரிகாற் பெரு வளத்தான் சோழமண்டலத்திற் காடு கொன்று நாடாக்கினான் (பட், 284), உலர்ந்த மூங்கில் தம்மில் இழைந்ததனால் காட்டில் தீ உண்டாகியது (மலை. 248). நன்னன் ஆட்சிக்குரிய குறிஞ்சிநிலத் தில் ஓசை இனிதாகிய அருவியின் பயன் பொருந் திய காடு காத்து உறையும் கானவர் இருந்தனர் (மலை. 178,179), கல்லைக் கொணர்ந்து அதனிடத்தே பெயரை அறிதற்கு எழுதிய கடவுள் ஓங்கிய காடு தன் கொடுமையாற் பிற காடுகளை இகழும் இயல் பினது (மலை. 394-396), நிலம் பிளக்குமாறு தீயைப் போன்று ஞாயிறு காய்தலின் வற்றிய மரங்களை யும் உகும் மூங்கில்நெற் பொரியும் பாறைகளையும் நீர் வற்றிய சுனைகளையும் வழிச் செல்வோர் இன்மையின் வறுமையான் மெலியும் ஆறலைப் போர் பொருந்திய சுரநெறிகளையும் வெள்ளிய முருங்கைப் பூ கடுவளியால் பரந்து கிடக்கும் இடத் தையும் உடைய காட்டு வழியே தலைவன் பொருள் தேடச் சென்றான் (அகம். 1:9-19). காய்ந்த ஓமை மரங்களை யுடைய முதிய காட்டில் பளிங்கு போன்ற நெல்லிக் காய்கள் பெரிய பாறைகளில் சிறார் விளையாடற்கு ஈட்டி வைத்திருக்கும் வட்டுக்கள் போல் உதிர்ந்து கிடக்கும் (அகம். 5:8- 11).ஞாயிற்று மண்டிலம் நெருப்பெனச் சிவந்த வெப்பமிக்க கயம் துகளாகிய பயனகெட்ட காட் டில் இலையிலவாய் மலர்ந்துள்ள அரும்பில்லாத இலவம் பூக்கள் மகளிர் கூட்டம் மகிழ்ந்து எடுத்த அம் சுடர் (கார்த்திகை விளக்கின்) நெடிய வரிசை போலத் தோன்றும் (அகம். 11:1-6). குன்றம் சூழ்ந்த காட்டில் உள்ள செந்நிலப் பெருவழியில் காயா வின் வாடிய பூக்கள் பரவிக் கிடப்ப, ஈயல் மூதாய் (இந்திரகோபம்) ஒருங்கே வரிவரியாக ஊர்ந்து செல் லுதல் பவளத்தொடு நீலமணி நெருங்கி இருப் பதை ஒக்கும் (அகம். 14:1-5), பருந்து ஈன்று காவற் படும் ஓமைமரங்கள் பொருந்திய மலைமுழைஞ்சி
இபொக தொ.2-15
241
.
காடு
னிடத்து ஈன்றணிமை யுடைய பிணவு பசித்த தெனச் செந்நாய் ஏறு, ஆண்பன்றியினைத் தாக்க அதுகண்டு ஓடும் பெண் பன்றி ஈந்தினை மோதிச் செல்லுதலின் வீழ்ந்து கிடக்கும் செங்காய் வித்துக் களுடன் கூடிய வன்னிலத்தைக் கூவலர் குந்தாலி யால் உடைத்து, நீர் ஊறாமையால் விட்டேகிய உவலைக் கிணறுகளைக் கண்ட பெரிய களிற்றினம் தங்களை அகப்படுத்த வேடர் அமைத்த குழியெ னக் கருதி அவற்றைத் தூர்க்கும் இயல்புடையது காடு (அகம். 21:15-27). மண் குளிர்ப்பத் தண் பெயல் பொழிந்தமையான், புதரின் மீது படர்ந் துள்ள செம்முல்லையின் சிவல் முள்ளைப் போன்ற சிவந்த அரும்பு. நெருங்கிய குலையினையுடைய பிடவமொடு மலரக் காடு கம் என்று மணம் வீசி யது (அகம். 28:1-5). திதியனின் இனிய வெற்றி முரசு போல ஒலிக்கும் மலையுச்சியினின்று வீழும் அருவிகளையுடைய காடுகளைத் தாண்டித் தலை வர் பொருள் தேடச் சென்றார் (அகம்.15:20-22). தழைத்த மூங்கில் உராய்வதால் எழுந்த தீபபொறி நெடுந்தூரம் கடந்து சருகுகள் மறையும்படி மூள. நெடிய இடத்துள்ள உலர்ந்த ஊகம்புல் மீது காற்று சுழற்றிப் பரவச் செய்யக் காட்டைப் பெருந்தீ கவர்ந்தமையின் வலி கெட்டு அவறிய சாத்தொடு புலிக்கஞ்சிய யானைக் கூட்டம் மயங் குதற்குக் காரணமாகியது காடு (அகம். 39:8-12). அழகுற்றுச் செழித்த பூங்கொத்துக்கள் தோன்றிய மரங்களையுடைய காடு அழகு பெற்ற காட்சி பொருந்திய இக்காலத்தில் இயற்கையழகு கெட வருந்தினளோ' எனப் பொருள்வயிற பிரிந்த விடத்துத் தலைவன் கிழத்தியை நினைந்து கூறி னான் (அகம். 41:8-18). வாகையின் முதிர்ந்த நெற்றுக் களைக் கொண்ட கொத்து ஆடுகளப் பறையின் விட்டு விட்டு ஒலிக்கக் கோடை நீடிய அகன் பெருங் குன்றத்து நீரில்லா அரிய சுரநெறியில் களிற்றினைக் கொன்று, மக்கள் இயங்குதல் அற்ற சுரத்தே புலி திரியும் காட்டினைக கடந்து தலைவர் பொருள் தேடச்சென்றார் (அகம். 45:1-6). மேகத்தை வெறுத்து வருந்திய மடமான கூட்டம் வற்றிய மரற் செடி யினைச் சுவைக்கும் காட்டு வழியே தலைவன் தலை வியை உடன்கொண்டு சென்றான் (அகம். 49:12-13). கடுங்கதிர் எறித்தலால் உண்டாய பிளவிடங்களில் முருங்கைப்பூ நிறைந்து பரவ, நீரற வறந்த நிரம்பா நீளிடையுடைய கள்ளியங்காட்டில் வள்ளெயிற்றுச் செந்நாய் வருந்து பசிப் பிணவொடு தங்கும்; அக் காட்டிலுள்ள வாகைமரத்தின் அடியைச் சுரிமூக்கு நொள்ளை (நத்தை) மூடியிருக்கும் (அகம். 53:5-9). கூதிர்க் காலத்தில் இடியுடன் மிக்க மழை பெய்ய,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0to7m27c5jyy88tkeqaao0o3zt9yw45</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/250</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668747</id>
    <revision>
      <id>1987196</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:03:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987196</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10186" sha1="1uro0qt9aa4yqyv99r892cu8hefrfy8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;i
242
மன்னுயிர் உறங்கிய நள்ளிரவில் குறத்தியரின்
தீத்தைமார் காட்டில் விலங்குகளை ஆராயும் வேட்
டையினால் துயிலிடம் பெறாமல் இல்லம் வந்து
புலித் தோவினை விரித்துப் படுப்பர் (அகம்.58:1-8).
நிமிர்த்த கோட்டினையுடைய. களிறுடைமையான்
சிறப்புறும் காடு பாறையில் ஏறியும் இறங்கியும்
செல்லும் மூங்கில் சாய்ந்த சிறுநெறியை யுடையது
(அகம். 88:15,15). புள்ளிகளையுடைய கலைமானை
அதன் வறட்சியுற்ற அழகிய கொம்பு சிதர்ந்தொழிய
அதன் ஓட்டத்தினை வென்று பற்றித் தின்ற புவி,
கள்ளிக்காட்டில் விட்டுச் சென்ற ஊன் தசை முடை
நாற்றம் வீசியது (அகம். 97:1-3). பகைவர் காவல்
புரியும் இடத்திலே கன்றினைக் கவர்ந்த கொள்
ளையர் அவ்வினத்தினை அவ்விடத்தினின்று
கொண்டு போகும் நனந்தலைப் பெருங்காட்டில்
வெப்பம் விளங்கிப் பரக்கச் சுழன்றுவரும் கோடைக்
காற்றினால் முருங்கை மலர் ஆலங்கட்டி போல
உதிர்ந்து பரவிக் கிடக்கும் (அகம்.101:10-16).
காட்டில் தம் கொம்பினால் பகையாயவற்றைக்
குத்தி உழும் களிற்றியானையின் கூட்டம் தங்கும்
நீடுமரச் சோலை இருந்தது (அகம். 109:4,5). ஈரமு
டைய மேட்டுநிலத்தே தழைத்த வரிமரலைக் கறித்
துண்ணும் மடப்பிணையுடன் கூடிய திரிமருப்பு
இரலை (ஆண்மான்கள்) உள்ள காடு சுடந்து தலைவர்
பொருள் தேடச் சென்றார் (அகம்.133:15-18).
காயும் கதிர்தாக்குதலினாலும் காற்றுக் கடுகி விசு
தவினாலும் இருப்பைப்பூ யானை மருப்பினாற்
கடைந்த கழங்கு போன்று பாறைமீது பரவிக்
கிடக்கும் காட்டைத் தலைவர் கடந்து சென்றார்
(அகம்.135:7-10). கடுங்கதிர் தெறுதலின் காடு
கவின் அழிந்தது (அகம். 143:2). வெள்ளிய
ஞெமை மரங்களுடைய வியன் காட்டில் வற்றல்
என்னும் மரத்தில் உள்ள பொன் தலை ஓந்தி
வெயிலால் அழகொழிந்த ஊர்களில் வருத்தங்
கொள்ளுதலின் மெல்லெனத்தாவும் (அகம். 145:3-5).
மிக்க காற்று வீசுநதோறும் குறுங்கால் வாகை
மரத்தின் நெற்றுக்குலை ஆடுமகல் அரிக்கோற்
பறையின் ஒலிக்கும் காட்டில் பதுக்கையை
அடுத்த குறைந்த நிழலுடைய கள்ளியின்
முட்பொருந்திய அடியில் தங்கிப் பல்லி தன்
சிறுசெந் நாவால் வழிச்செல்பவர்க்கு உறுவது
கூறும் (அகம். 151:6-15). கடுங்காற்று தழைத்த
மூங்கிலின் கணுக்களைப் பொருந்தித் தாக்கி
யதால் எழுந்த கூரெரியால், ஞாயிற்றின் கதிர்
கெடுத்த வெங்காடு பசுமையற்ற அரிய வழி
யுடையதாயிற்று (அகம். 153: &amp;-11). படுமழை
பொழிந்த பயன் மிக்க காட்டில் பள்ளத்திலுள்ள
தேரை சிறு பல்லியம் போல் ஒலிக்கவும் பிடவ
மலர்கள் நுண்ணிய செம்மணலைக் கோலம் செய்
யவும் காத்தட் பூலின் தாது கட்டவிழ்த்து விரியவும்
இரலை தெள்ளறல் பருகிக் காமர் துணையொடு
வதியவும் காடு கவின் பெற்றது (அகம். 184:1-10).
ஞாயிறு தெறுதலின் பயன் மாறிய மாநிலத்துக்
காடு அழகுபெற மழை பொழிந்தமையின் வண்டி
னம் ஆர்ப்ப முல்லையும் தோன்றியும் மலரக்
கானம் கமழ்ந்தது (அகம். 184:1-7). காடு கவின்
அழியுமாறு கோடை நீடியதால் மூங்கிலின் கணுவி
லிருந்து தெறித்த முத்து குழியிடைப் பரவிக் கிடத்
தது (அகம்.173:18-15). ஞாயிற்றின் சிளம் மிக்க,
கற்கள் பொருந்திய சுரநெறியில் பாகற் கனியை
விரும்பி அயிர்யாற்று அடைகரையில் கானமயிலின்
கமஞ்சூல் பெடை வயிரின் நரலும் காடு கடந்து
தலைவன் பொருள் தேடச் சென்றான் (அகம். 117:
8-12). விரைந்த எரி பரந்த வியன் காட்டில்
யானை பக்கமலையில் ஓடும் வெண்தேரை (பேய்த்
தேரை) நீரென நினைந்து அதன்பால் தன்
நெடுங்கை நீட்டி வான் வாய் திறந்தும் நீர்
பெறாது கான புலந்து செல்லும் (அகம்.179:1-60).
வேட்டம் போகிய குறவன், காட்டில் உள்ள குள
விப்புதர் குருதியொடு துயல்வர முள்ளம் பன்றி
யைக் கொன்றான் (அகம். 183:6-8). உமணரின் வண்
டியில் பூட்டிய எருதுகளின் கழுத்துமணியோசை,
அவர்கள் வாயினை மடித்து எழுப்பும் சீழ்க்கை
ஒலியொடு விரைந்து எதிரே சென்று, ஒமையம்
பெருங்காட்டில் வரும் வம்பலர்க்கு ஏமம் செப்பும்
(அகம். 191:4-10). காய்சினக் கடுவளி வீசுதலால்
வீழும் செந்நிற முருக்கமலர்கள் சூழப்பெற்ற
பெருங்கல் அழலினால் மூடப்பெற்ற யானை
போல வியப்புறத் தோன்றும் வெங்காட்டின் நிழ
லற்ற ஓமையுள்ள நீரற்ற நெடுவழியே தலைவன்
கடந்து போயினான் (அகம்.283;5-9). மூங்கில் இள
முளை திரங்க, காம்பின் கழை வெம்ப, மழை மறந்து
அருவி இல்லையாகிய அஞ்சத்தகும் பரந்தவிடத்தே
தோன்றிய பேய் வெண்தேரை மழையென்று கருதி
ஓடித் தாகம்பட்ட பெரிய கலைமான் வேற்றுப்
புலம் செல்லாது அவ்வெங் காட்டின்கண்ணே
வருந்தித் தங்கும் (அகம். 241:8-13). பழமை பொருத்
திய பசிய காட்டிலே பின்னிய கொடிகளை உழக்
கிப் பல ஏரால் உழுது, இடுவென இட்டுப் பொருந்
திய வினை செய்தமையின் பாசிலை அமன்ற
பயறு விளைந்தது (அகம். 368:1-4), வேறுபட்ட
பலவாய் கவர்த்த நெறிகளையுடைய வெருவரு
வியன்காட்டகத்தே வழிச்செல்லும் வம்பலரைக்
காணும் பொருட்டு வல்வில் ஆடவர் (ஆறவைகள்வர்)&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1uro0qt9aa4yqyv99r892cu8hefrfy8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/251</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668748</id>
    <revision>
      <id>1987197</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:03:28Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987197</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10237" sha1="p5vybuezcjwhxf7evlcm427f9ccptf6" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காடு
நீடுநிலை யாமரத்தின் கிளை மேலிருப்பர் (அகம். 363:6-8), செந்நாய் ஏற்றை பெண் நாயின் மிக்க பசியைப் போக்கும் பொருட்டுக் காட்டிலுள்ள மடப்பிணை அலற அதன் கலையைச் சிதைக்கும் (அகம். 288: 4-5' பெருங்காட்டு நெறியில் தன் பகையினைக் கொன்று சினத்தைத் தணித்துக் கொள்ளாமலும் அன்றி அதனை வென்றோட்டி மாறுபாட்டினை மெலிவிக்காமலும் பெண்யானை களின் கூட்டமாகிய இனத்துடன் கலவாமலும் மழைபோலும் மதத்தால் செருக்குற்றுப் பெரிய களிறு இயங்கும் (அகம். 298: 7-10). அகன்ற காட் டில் கடுங்காற்றால் பறிக்கப் பெற்ற காம்பு ஒழிந்த தேக்கிலைகள், பருந்தின் வட்டம் எழுந்தது போன்று விசும்பிடம் மறையப் பரவி அவ்வழிச் செல்லுநர் அறிவு (சுவடு அறியாது) மயங்கும்படி, கவர்த்த நெறிகளை யெல்லாம் மறைக்கும் (அகம். 299:5-9). காட்டிடத்தே ஆனிரை கவர்ந்த மழவர் தெய்வம் சேர்ந்த வேம்பில் பசுவினைக் கொன்று குருதி தூவிப் புலவுப் புழுக்குண்ட அகன்ற பாறை யில், களிறு தன் புறத்தினை உரசிக் கொண்ட கரிய அடியினையுடைய இலவ மரத்தின் வெள்ளிய விதை ஆலங்கட்டி போலப் பரவிக் கிடக்கும் (அகம். 309: 1-10). மழை மாறிய வெங்காட்டில் தூதுசெல்லும் பார்ப்பானின் கையிலுள்ள ஓலைச் சுருளைப் பொன்னெனக் கருதி அவனை வீணே வீழ்த்திய மழவர், அவன் வறுமை கண்டு கை நொடித்துச் செல்ல ஆங்குள்ள நரியேற்றை குருதி யுடன் கூடிய குடலைக் கடித்துக் கள்ளி நிழலில் ஊளையிட்டுத் தங்கும் (அகம். 337:7-18). தலைவரும் அவருடன் செல்லும் திருந்துவேல் இளையரும் வெயிற் காலத்து நீழலில் தங்கினர்; அவர்கள் வண்டுகள் உண்ணுமாறு மலர் அணிதற்கு ஏற்ற வாறு மழையால் சுருங்கால் நுணவின் வெள்ளிய பூக்கள் சிறுநெறிகளில் மணம் பரப்பக் காடு கவின் பெறுக எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறி னாள் (அகம். 345: 12-21). காட்டில் கதிரவன் வெதுப்பக் காற்றால் இலை உதிர்ந்த கிளைகளில் தீ கப்பு விட்டாலொத்த அழகிய தளிர்களையுடைய மரச் செறிவில் உள் துளை பொருந்திய பூக்களை யுடைய பொலிவற்ற இருப்பை மரங்கள் நிறைந் திருந்தன (அகம். 351: 5-8). மூங்கிலைத் தாக்கி ஞெமை மரங்களில் இலைகளை உதிர்த்த வெப்பம் பொருந்திய கோடைக்காற்று, நெடுவெண் களரில் உள்ள புழுதியை முகந்து சுழன்றடிப்பதால் வேனில் வெப்பம் நிறைந்த காட்டில் பிணை தழுவிய சுலைமான் நீர் வேட்கையால் தழை தின்னு தலை மறந்து சூல் வேட்கையுடன் கயத்தில் நீரின் இபொக தொ 2-16.அ
243
காடு
மையின் வாடியது (அகம். 358:7-14). ஈங்கையும் சூரலும் நிறைந்த குறுங்காட்டில் கருவேட்கை யால் உண்ணாதிருந்த பெண் புலியின் வருத்தம் தீர யானையைக் கொன்று அகன்ற பாறைகள் குருதியாற் சிவக்கும்படி இழுத்து வந்து புலால் நாறும் புலி கிடந்து புரண்டதால் புற்கள் சாய்நது கிடக்கும் சிறு நெறிகளை யுடைய கானத்திலே யானைக் கூட்டம் நடமாடாமல் உம்பற் பெருங் காட்டிலுள்ள பலாமரங்களின் பழங்களைக் கையால் தோண்டித் தின்னும் (அகம். 357:1-10). திசைகளெல்லாம் மறையப் பரவி மேகம் கால் வீழ்த்து மழை பொழிந்தமையான்,காட்டின் பள்ளங் கள்தோறும் தேரைகள் ஒலித்தன; நீடிணர்க் கொன றை தோன்றி, முல்லை, இல்லம் முதலிய எல்லாம் மலர்ந்தன (அகம்.864:1-7). பொருள் தேடச் செல்லும் தலைவன், காற்றினால் மிக்கெழும் தீ பரவிய இலை யற்ற காட்டில் மானின் புறத்துள்ள புள்ளிபோன்ற புள்ளிகளையுடைய மரநிழலில் தங்கிச்சென்றான் (அகம்.379:18-81). குறிஞ்சி நில மக்கள், கடம்பின் கட் கொடியினைக் கட்டிக் கண்ணி சூட்டி இனிய வாச்சியங்களைக் கொண்டு காடுகெழு நெடு வேளைப் பாடும் பாட்டிறகேற்ப வெறியாட்டயாந் தனர் (அகம்.382:3-7). எடுத்து வளர்த்த தாயைத் துறந்து, ஊரும் சேரியும் அலரெழத் தலைவனொடு காடும் காவும போகத் துணிந்து நாடும் தேயமும் நனிபல கடந்து சென்ற தலைவியை எண்ணி மகட்போக்கிய தாய் இரங்கல் (அகம். 283:1-4). காடுறை இடையன் தன் யாட்டினத்தை ஒருவழிக் கூட்டும் பொருட்டு எழுப்பும் சீழ்ககையொலி கேட்டுக் குறுமுயல் மன்றத்திலுள்ள பெரும்புதரில் மறையும் (அகம்.394:13-15), யானை குத்திப் புண் படுத்திய ஓமையின் பட்டை யுரிந்த சிவந்த அடி மரத்தினை ஊன் என்று கருதி யாமரத்துப் பருந்து வந்து தங்கும். மூங்கிலின் நெல்லிளை யும் காட்டு வழியே தலைவன் தலைவியை உடன் கொண்டு செல்லத் துணிந்தான் (அகம். 397: 8- 16).செங்காற் பல்லி தன் துணையை அழைத்தற் கிடமான கள்ளிக் காட்டைக் கடந்து தலைவன் பொருள்வயிற் பிரிந்தான் (குறு.16:4,5). காட்டினிடத்தே வேங்கை மலர்கள் உதிர்ந்த துறு கல், பெரிய புலிக்குட்டி போலத் தோனறும் (சூறு. 47:1,2). நிலம் கரிந்த கள்ளியங் காட்டில் கிளி வேப்பங்கனி தின்னும் (குறு. 67). உமணர் சேர்ந்து கழிந்த பக்கத்தையும் விரிந்த இடத்தையும் பாழ்த்த தோற்றத்தையும் உடையது ஓமை மரங்கள் பொருந திய பெருங்காடு (குறு. 184:1,2). கேடில்லாத விழுப பொருள் கொணரும் பொருட்டுப் பாசிலைகளை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>p5vybuezcjwhxf7evlcm427f9ccptf6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/252</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668749</id>
    <revision>
      <id>1987198</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:03:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987198</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10287" sha1="82z6f97bqmuvawqflq4suvh9hhgci2x" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காடு
யுடைய வாடாத வள்ளிக்கொடி படர்ந்த காட்
டைத் தலைவர் கடந்து சென்றார் (ரூறு. 116:3,3),
இரவில் தாதையுடைய அரும்பு விளங்கப் பெரிய
காட்டில் வீசும் அசைகின்ற காற்றைப் போலத்
தண்ணிய மணங்கமழும் நெற்றியை யுடையவள்
தலைவி (குறு. 273:1-3). செய்வினை முடித்த செம்மல்
உள்ளமொடு இளைய வீரர் பக்கம் போற்ற ஈர
மாகிய மணலையுடைய காட்டு வழியே தலைவன்
வந்தான் (குறு.275.5-7), ஆழ்ந்துபடக் கிடந்த பெரிய
குளிர்ச்சியையுடைய குன்றத்துத் தழைத்த வலிய
ஈததமரங்களை யுடைய காட்டில் காற்றுச் சுழன்று
வீசும் (நற்.2:1,3), பக்கமலையில் அருவி யார்ப்பக் கல்
லலைத்திழிதரும் சுடுவரற் கான்யாற்று வெள்ளம்
காட்டிற் சென்று அலை மோதவும் வானம் இடித்து
மழை பெய்ய மின்னியது (தற். 7:2-6), சந்தன மரம்
மிக்க வாடிய பெருங்காட்டில் வெண்ணெல்
அருந்திய யானை தண்ணறுஞ் சிலம்பில் துஞ்சும்
(நற். 7:7-9). புல்லி என்பானின் காட்டில், காந்தளஞ்
சாரலில் களிறு பெரும்பாம்பின் வாய்ப்பட்டதாக
அதன் பிடி மிக்க துயரத்துடன் பிளிறும் பூசல்
மலையின் பிளப்பிடங்களில் எதிரொலிக்கும் (நற்.
14:7 - 11). தலைவியை உடன்கொண்டு சென்ற
காலை கானத்தில் இடைப்பட்ட ஆறலை கள்வரை
வென்ற தலைவன், தலைவியின் சுற்றம் பின்
தொடர்ந்து வருதலைக் கண்டு, தலைவியைத்
தனியே விடுத்துக் காட்டில் மறைந்தனன் (நற். 48:
5-9). விசும்பின் நுண்துளி மாறிய உலவையங்
காட்டில் ஆலமரத்து நிழலில் தங்கிக் களைப்பாறிச்
செல்லுமாறு தலைவிக்கு உடன்போகும் தலைவன்
இடைச்சுரத்துக் கூறினான் (நற். 76:2-5), பேய்த்
தேரை நீரென விரும்பிச் செல்லும் மான்கள்
நிறைந்ததும் உப்புப் பூத்த களரை உடையதும்
ஓமை மரங்கள் நிறைந்ததும் ஆகிய காட்டு வழியே
தலைவர் பிரிந்து சென்றார் (நற். 84:4-10), உள்ளூர்
மாமரக் கிளையில் தொங்கித் துயிலும் வாவல்,
சோழர் குடியிற் பிறந்த அழிசிக்குரிய பெருங்
காட்டில் இருக்கும் நெல்லியின் இனிய புளிச்சுவை
யைத் தான பெற்றதாகக் கனவு காணும் (நற். 87:
1-4). களிறு நின்று சுழித்தகனற சிறுநீரின் ஈரத்துப்
பால் வற்றிய முலையை யுடைய வயிற்றைப்
பொருத்திப பசியினால் வருந்திக் கிடக்கும் பெண்
நாயினுக்காக வேட்டை மேற் சென்ற ஏற்றை
அதன துயர்நினைந்து வருந்துதற் கிடனாகியது
புதிய காடு (தற்.103:4-9), பெருங்காட்டில் மானி
னம் நிமிர்ந்து தழை யுண்ணுதலினாலே சிறிது
வளைந்த உயர்ந்த கிளையையும் புல்லிய அடியையு
முடைய இலந்தை மரத்தின மேலே களியையுடைய
244
காடு
பசிய காய்,பரல் பொருந்திய வழியில் உதிர்ந்து
பரவிக் கிடக்கும் (நற். 113:1-4). விதைப்பவர்
பலபடியாக உழுது விதைத்த வரகின் கவைத்த
கதிர்களைத் தின்ற காமர் மடப்பிணை மரல்
வித்துக்கள் சுதிர்த்து டெக்கும் அழியே காட்டில்
கலையொடு மகிழ்ந்து விளையாடும் (நற். 131:1-4).
காட்டின்கண் உள்ள சிறிய மலையின் பக்கத்தவா
கிய வேங்கையின் அழகிய பூந்தாது உதிர்ந்தது
போன்ற சுணங்கு பரந்த மாமை நிறத்தினள்
தலைவி (நற்.157:7-10). பரந்துபட்ட மிக்க தீ,
கானம் முழுவதும் எரித்து நைத்தலினால் மரங்க
ளெல்லாம் தீயுற்று மகிழ்ச்சி நீங்கிய காட்டசுத்து
நிழலற்ற வழியைத் தலைவன் கடந்து சென்றான்
(நற். 177:1-3). கொலைவல் வேட்டுவனது வலையை
யறுத்து விட்டோடிய கானப் புறாவின் சேவல்
சிலம்பி தன் வாய் நூலால் கட்டிய வலையைக்
கண்டஞ்சும் சூறைக காற்று சுழன்றடிக்கும் காட்
டைக் கடந்து தலைவன் பொருள் தேடச் சென்
றான் (நற்.189:7-10), 'குறுமகளே, கரிய மலைப்
பிளப்பிடங்களைச் சூழ்ந்து, அழகு மிக அறுமீன்
பயந்த (கார்த்திகை நாளின் பெயராலே பெற்ற) அறஞ்
செய்தற்குரிய திங்களில் (கார்த்திகை மாதத்தில்) எடுக்
கப்பட்ட விசும்பிலே செல்லுகின்ற ஒளியையுடைய
நீண்ட விளக்குகளின் வரிசைபோலப் பல பூக்கள்
நிரம்பிய கோங்கங்கள் அழகு செய்யும் நின்
தந்தைக்குரிய காட்டினைக் காண்பாயாக' என
உடன்போக்கில் தலைவிக்குத் தலைவன் கூறல்
(நற்.202:7-11). அழல் பற்றி எரிந்தமையான்
நிழலும் அழகும் ஒழிந்த மரங்களை யுடைய
காட்டில் தனிமை மிக்கு நன்மைக ளெல்லாம்
ஒருங்கே சிதைவுற்றன (நற்.256:3,4). வேட்டுவர்
கொம்பை யூதி ஒலிப்பித்துக் கௌவிக் கொள்ளும்
நாயுடன் காட்டின்கண் ஆராயும் விருப்பமும் மான்
வேட்டையாடும் இயல்பும் உடையவர் (நற்.276:1-3),
கார்காலத்தில் இழையணி மகளிர் போல யாவரும்
விரும்பும் வண்ணம் மலர்விரிந்த நீண்ட சுரிந்த
பூங்கொத்தில் விளங்கும் பூவையுடைய கொன்றைக்
காடு அழகுடன் விளங்கியது (நற். 302:1-3), கோடு
முற்றிய யானைகள் காட்டில் நிறைநதிருந்தன
(நற்.314:1-3). காட்டில் வேங்கைப் பூவைக் கொய்
யும் மகளிர் பஞ்சுரம் என்னும் பாலைப் பண்ணைப்
பாடுவாராயினும் அரிய வழியில் செல்வோர் அப்
பண்ணைக் கேட்டு அஞ்சுவர் (ஐங்.311:1-3). நாடு
களின் குறுக்கே கிடக்கும் இடமுடைய காட்
டைக் கடந்து தலைவனுடன் தலைவி உடனபோக்கு
மேற்கொண்டாள் (ஐங். 313:4,5). கழைமுதிர்
சோலைக் காடு (ஐங்.315:4). பாழ்பட்டுப் ஈகற&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>82z6f97bqmuvawqflq4suvh9hhgci2x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/253</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668750</id>
    <revision>
      <id>1987199</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:03:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987199</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10036" sha1="fxhd7gajlhk6ocknjf3q6onajw0cit4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காடு
வெந்த பாலை வெங்காடு (ஐங். 317:1,8).கட முதிர்
சோலைய காடு (ஐங். 328:6), குருதி போலச் சிவந்த
செவியினையுடைய எருவை, கற்களினிடையே கடு
முடை வீசிக் கிடக்கும் ஊன் துண்டங்களைப்
பார்க்கும் காடுகள் மிகவும் கடியன (ஐங்.335:2-4}.
அருஞ்சுரம் செல்வோர் வழியில் உள்ள பலவின்
சிறுகாயை வெயிலில் அருந்திச் செல்லுதற் கிடனா
னது காடு (ஐங். 851:1-3). கடுவனுமறியாக் காடு
(ஐங்.374:4). காடு படுதீ (ஐங்.376:2). மாலை
மூன்றில் குறுங் காட் டின்னகை மனையோள்
(குறுங்காற் கட்டில் மனையோள் என்றும் பாடம்)
(ஐங். 410:1,2). 'வேனிலநீங்கக் கார்ப்பருவத்து
மழை பெய்தமையின் காடு கலின் கொண்டது
(ஐங். 484:1,2), தீதறு கள்ளியங் காட்டில் பருந்து
வீழ்ந்தெடுத்த பைந்தலை யரவம் காதற்ற கவண்
போலத் தோன்றும் (ஐங். தி.1:2-4). அகில்படு
கள்ளியங் காட்டில் சிலம்பியின் நூலால் மூடப்
பெற்ற ஈந்தின் சிவந்த காய் துகிலால் மூடப்
பெற்ற பவளத்தை ஒக்கும் (ஐங்.தி.2:2-6), தூறு
மிக்க கள்ளியங் காட்டில் பூத்த இலவமரத்தில்
ஏறிய மயில் எரிபுகுமகளிரை ஒக்கும் (ஐங், தி. 3:2-
4). மாலுறு கள்ளியங் காட்டில் நுண்குழிப்புற்றின்
மண்காலியல் கோல்பிடி குருடரை ஒக்கும் (ஐங்.
தி. 4:3-5). மரையா மரலைக் கவர,மாரி வறப்ப,
அரியவழியிடைச் செல்வோர் நா வறண்டு தண்
ணீர் பெறாத் தடுமாற்றருந் துயரைக் குற்றத்தை
யுடைய மறவோர் அவர் மீது அம்பு எய்தமையால்
கண்ணீர் பெருகிவந்து அவர் நாவினை நனைத்துப்
போக்கும் கடுமையுடையது காடு (கலி.B:1-6) காடு
கள் அழலன்ன வெம்மையால் அடிபொறுக்கும்
அளவின்றிக் கடியவாய் இருக்கும் எனறும் அக்காட்
டில் யானைக் கன்றுகள் அறியாமற் கலககிய சிறிய
நீரை முதலிற் பிடியை ஊட்டிப் பின் களிறு உண்
ணும் என்றும் தனக்குத் தலைவன் கூறியதாகத்
தலைவி கூறினாள் (கலி. 11:8-9). காடுகள் இலை
தீந்த கொம்புகளாலே இன்பத்தினின்றும் நீங்கிச்
சென்றாரைத் துன்புறுததும் தகைமை யுடையன
என்றும் அக் காட்டில் புறவுகள் தாம் அன்பு
கொண்ட மடப்பெடைகள் வெம்மையால் இளைத்த
வருத்தத்தைத் தம் சிறகை விரித்து மென் நிழலாலே
தீர்க்கும் என்றும் தனக்குத் தலைவன் கூறியதாகத்
தலைவி கூறினாள் (கலி.11:10-13). ஞாயிற்றின்
செறிந்த கதிர்கள் மலைமிசை நின்ற வேய் வாடும்
படிசுடுதலாலே காடுகள் நெருங்குதற்கரிய தகையன
என்றும் அக்காட்டில் நிழலின்மையால் வருந்தும்
மடப்பிணைக்குக் கலை தன் நிழலைக்கொடுத்துஉயி
ரைத்தூக்கும் என்றும் தலைவன் தன்னிடம் கூறிய
245
காடு
தாகத்தலைவி கூறினாள் (கலி. 11:15-17). தலைவியின்
மெய்ந்நடுக்கம் காணுதற்குத் தலைவன் காடு கடிய
அருமைய என்று கூறினான் எனக் கூறித் தோழி
தலைவியைத் தேற்றல் (கவி. 13:25-27). மழைத்துளி
விழுதலை யறியாத காடு தலைவி நடத்தற்கு எளி
தாய் இராது என்று தலைவன் கூறல் (கலி 20:7,8).
காடு அணைதற் கரிய வெம்மையை உடையது
(கலி.20:20). பெருங்காட்டில் உள்ள கொற்றிக்குப்
பேய் நொடித்தல் (கவி. 89:8), பனங்குருத்தின் வகி
ராற் பொத்தின புட்டிலுள் காட்டுச் சார்க்
கொய்த சிறுமுல்லை இருபபதாக முல்லைநிலத்
தலைவி கூறினாள் (கவி. 117:8-11), 'எனனைத்
தெளிவித்துக் கூடின தலைவன் கறக்கப்படாத
காட்டெருமைகளை யுடையவாகிய காட்டைக
கடந்து போயினனோ' என நெய்தல் தலைவி புலம்
பல் (கலி. 147:37,38). சீற்றத்தவையாய்ச் செருச
செய்த அம்புகளை யொத்த கண்ணாரது கூட்டம
மறையுங் காடாக ஓடியொளித்து ஆயத்தார் தன
னைக் காணாதவாறு பரத்தை தப்பினாள் (பரி.
20:37-39),
2.இடுகாடு. பிணயிட்டுப் புதைக்கப்பட்ட கவி செந்
தாழியின் புறத்திருந்த கழுகின் சேவலும் பொரு
வல் என்னும் புள்ளும் காக்கையும் கூகையும் கூடிப
பேய் ஆயமொடு காட்டில்- இடுகாட்டில் - திரியும்
காடு சேர்ந்தான் கட்காமுறுநனாய வெளிமான்
(புறம். 838:1-5). கணவனை இழந்தவள், நீர்வார்
கூந்தல் இரும்புறம் தாழப் பேரஞர்க் கணணளாய்ப்
பெருங்காடு நோக்கிச் சுழலும் (புறம். 247:5-7).
வளங்கெழு திருநகர், புதல்வர் தந்தை தனித்தலைப்
பெருங்காடு முன்னியமையான பொலிவழிந்தது
(புறம்.250:6-9). பெருகிய சுற்றம் நிலையாமையை
யுணர்த்தும் காட்டின் உண்மையை நினையாவாறு
அறிவுக் கண்ணை மறைப்பவும், வீரர் நிலையாமை
நிலவும் நெஞ்சினராய் உயர்ந்தோர் நாட்டு உடம்
பொடும் செல்லப் பொருதனர் (புறம். 362:19-23).
கள்ளி யேய்ந்த முள்ளியம் புறங்காடு (புறம்.363:10).
முதுமரப் பொந்திலிருந்து கதுமெனக கூவும்பேராந்
தைகளையும் தாழிகளையும் உடையது பெருங்
காடு (புறம்.164:11-13). பரணர், கடலபிறக் கோட்
டிய செங்குட்டுவனது நோய் நீங்கிய யாக்கையாகிய
நோன்றொடையைப் பாடுமகள் காண்பாளாக;
வன்னிமன்றத்து விளங்கிய காட்டில் உள்ள வேந்
தரை இட்டுப் புதைக்கும் தாழி காணா தொழிக
என அவனை வாழ்த்துவர் (பதி. 44:7-9, 22, 23).
3. சுடுகாடு. முட்கள் பொருந்திய வியனகாடு - சுடு
காடு - கள்ளி யோங்கிய களர்நிலமாகிய பாழபட்ட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fxhd7gajlhk6ocknjf3q6onajw0cit4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/254</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668751</id>
    <revision>
      <id>1987200</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:04:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987200</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9955" sha1="b68mtbxg2gw7vx78qifu58i81fbxb5z" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காடுறைகடவுள்
இடத்திலுள்ளது (புறம். 225:7,8). பெருங்காட்டில்
கரிய முருட்டால் பிணப்படுக்கை அடுக்கப் பெற்
றது (புறம். 246:11). பல நாடுகளையும் வெற்றி
கொண்ட வேந்தரும் தேய்ந்தழிந்த முட்கள் கிடக்
கின்ற பக்கத்தில் கூகையும் குறுநரியும் பிணங்களைத்
தின்ன. பேய்மகளிர் பிணத்தைப் பற்றிக்கொண்டு
ஊன் தின்ற புலால் நாறும் மெய்யுடன் களரியில்
கால்பெயர்த்தாடி ஈம விளக்கில் காண்போர்க்கு
அச்சம் உண்டாக்கிச் செல்லும் காட்டை அடைந்
தனர் (புறம்.359:1-8). மாநிலம் முழுதும் தமதுடை
மையாய்க் கொண்டு வாழ்ந்த வேந்தர் பலரும்
தம் நாட்டைப் பிறர்கொள்ளப் பிணஞ்சுடும் காடு
தமக்கு இடமாகச் சென்று மாய்ந்தனர் (புறம்.368:
1-6). பயில் இருளில் காடு அமர்ந்து ஆடிய ஆடலன்
சிவபெருமான் (பதி. க.வா. 3,4).
காடுறைகடவுள் - காட்டின்கண் தங்கும் தெய்வம். பொரு
நன், பாடினி பாடின பாணிக்கு ஏற்ப, காடுறை
கடவுளுக்குச் செய்யும் முறையைச் செய்த பின்னர்
யாழுடன் கூடிய மிடற்றுப் பாடலை எழுப்பினான்
(பொரு. 62,85).
காண்டவாவில் - ஓர் ஊர். கலங்கிய நீரையுடைய கடற்
கழி சூழ்ந்த தோட்டங்களை யுடையது காண்ட
வாயில் என்னும் ஊர் (நற்.28.7,8).
காணம் - பொற்காசு. ஆடுகோட்பாட்டுச்சேரலாதன்
தன்னைப் பாடிய காக்கைபாடினியார் நச்செள்ளை
யாருக்கு ஒன்பது காப்பொன்னும் நூறாயிரம்
காணமும் - பொற்காசும் - பரிசிலாகக் கொடுத்
தான (பதி.ப.பி. அடிக்குறிப்பு). செல்வக்கடுங்கோ
வாழியாதன் தன்னைப் பாடிய கபிலருக்குச் சிறு
புறமென நூறாயிரம் காணம் பரிசு கொடுத்தான்
(பதி.ப.7. அடிக்குறிப்பு), பெருஞ்சேரலிரும்பொறை
தன்னைப் பாடிய அரிசில் கிழாருக்குக் காணம்
ஒன்பது நூறாயிரம் பரிசிலாகக் கொடுத்தான்
(பதி. ப. 8. அடிக்குறிப்பு). இளஞ்சேரலிரும்பொறை
தன்னைப் பாடிய பெருங்குன்றூர் கிழாருக்கு முப்
பத்தீராயிரம் காணம் பரிசிலாகக் கொடுத்தான்
(பதி. ப. 9, அடிக்குறிப்பு).
காதல் - அன்பு. சோழன் குராப்பள்ளித் துஞ்சிய
பெருந்திருமாவளவனும் பாண்டியன் வெள்ளியம்
பலத்துத்துஞ்சிய பெருவழுதியும் ஒருங்கிருந்தாரைக்
கண்ட காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிக் கண்ணனார்
'காதல் - அன்பு - பொருந்திய நெஞ்சை யுடைய
நும்மிடையே புகுந்து நும்மைப் பிரித்தற்கு அல
மரும் அயலாருடைய பொதுமொழியைக் கேளாது
இன்றே போல்க நும் புணர்ச்சி&quot; என வாழ்த்தி
246
காதல்
னார் (புறம். 68:28-29). சோழன் நலங்கிள்ளி பகை
வர் வருந்தப் பொரேனாயின், தீதில்லாத நெஞ்சத்
துடன் காதல் கொள்ளாத பெண்டிரது பொருந்
தாத புணர்ச்சியிடையே என் மாலை துவள்வ
தாக' என வஞ்சினம் மொழிந்தான் (யுறம. 73:11-
34). போர்க்களத்தில் விழுப்புண்பட்டு இறவாது
நோயால் விளிந்த மன்னரின் யாக்கையைக் காதல்
மறந்து வாள் போழ்ந்தடக்குவர் (புறம். 93:4-6,11).
மனையிடத்து வீழ்நத விளாம் பழத்தை எயிற்றியின்
காதல் மசுனுடன் பிடியின் கன்றும் வந்து எடுக்கும்
(புறம்.181:1-3). பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித்
துஞ்சிய நன்மாறனிடம் காதல் பெரிதாகலின், கன
வின் கண்ணும் அவன புகழையே அரற்றுவதாக
வடம வண்ணக்கன் பேரிசாத்தனார் கூறுகிறார்
(புறம்.198:7). பிசிராந்தை தன் பெயர் கூறும்
பொழுது 'என்பெயர் பேதைச் சோழன்' என்று
கூறும் சிறந்த காதற் கிழமையும் உடையன் எனக்
கோப்பெருஞ்சோழன் வடக்கிருந்த பொழுது
கூறினான் (புறம்.225:8-10). நொச்சிமரத்தைப்
பூக்களையுடைய பல மரங்களுள்ளும் சிறந்த காதல்
மரம் என மோசிசாத்தனார் கூறுகிறார் (புறம்.
$71:1-3). செம்முது பெண்டின் காதலஞ்சிறுவன்
பகைவர் படைத்திரள் உடைந்து கெடுவதற்குத்
தான் ஒருவனே காரணனாயினான் (புறம்: 275:3,6).
'காதலம் தோழியே, வேந்தனின் இடுக்கணைத்
தாளேற்றுக் காத்த நெடுந்தகையாகிய தலைவற்
குண்டாகிய புண்களைக் காக்க வருக' எனத்
தலைவி தன் தோழியை அழைத்தாள் (புறம்.282:
7-9). முதுகுடி மறவருள்ளும் வேந்தன் தனக்கு
முகந்தேந்திய கள்ளைக் காதலால் தன்னருகுள்ள
வீரனுக்குத் தருக எனக் கூறி அவனைச் சிறப்பித்
தான் (புறம்.289:4-7), கருவூரெறிந்த கிள்ளிவன
வனைக் காதலின் ரத்திப் பகைமன்னரிடத்துக்
கொண்ட பொருள்களைப் பரிசிலாகப் பெறும்
பொருட்டு வந்ததாகக் கோவூர் கிழார் கிணைருன
கூற்றில் கூறுவர் (புறம்.373:32-34). பொறையாற்றுக்
கிழான் தன் வளமனையின்கண் நெஞ்சமர்ந்த
காதலையுடைய மனைவியுடன் கூடி வாழ்வானாக
எனக் கல்லாடனார் வாழ்த்துகிறார் (புறம்,391:
17-19). செவ்வேளின் ஒருமுகம் ஆர்வலர் ஏத்த
அமர்ந்தினிது ஒழுகிக் காதலாலே மகிழ்ந்து வரம்
கொடுத்தது (முரு. 93-94). கருங்கை வினைஞராகிய
உழவரின் காதல் அஞ் சிறார் இரும்பினைத்
தகடாக்கினாலொத்த திரையாத மென்தோலை
உடையவர் (பெரு.223,233). பகல் போனற ஒளியை
யுடைய இரவு வர மகளிர் தம் காதற் கொழு
நரோடு கூடி இன்புறுதலை விழைந்தனர் (மது. 549,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>b68mtbxg2gw7vx78qifu58i81fbxb5z</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/255</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668752</id>
    <revision>
      <id>1987201</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:04:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987201</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9569" sha1="t7tii3wqzxqyjr05a1q916bm0xopya8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காதல்
819). புகார் நகர மக்கள் நீங்காத காதலுடன் பகற்பொழுதெல்லாம் விளையாடினர் (பட் நன்னன் மூதூரில் வாழ்பவர் வெறுப்பில்லாத காதலுடன் இனிதமர்ந்துறைவர் (மலை. 485,487). தலைவிமீது தாய் கண்ணினும் மிகவும் காதலுடை. யவன் (அகம்.13:1), தலைவனிடம் ஊடல் கொண்ட தலைவி 'யாம் எம் மகனுக்கு ஒத்தனம' எனக் கூறி அவளிடம் செல்லத் தலைவனும், 'யாமும் அவனுக்குக் காதல் உடையேம்' என்று கூறித் தலைவியின முதுகைத தைவந்தான் (அகம். 261 23,33). காதலர் நம்மினும் பொருள் மீதே காதலு டையவர்; ஆனால் நீயோ அவர் நம்பால அருளுத லில் காதலர் என்கிறாய் எனத் தலைவி தோழியி டம் கூறினாள் (அகம். 53:14-16). மகளது உடன் போக்குக் கண்டு வருந்திய தாய் தான் உடனே சாகவில்லையே, இவ்வுலகில் வாழக் காதல்கொண்டு உயிருடன வாழ்கின்றேனே என உயிரொடு புலந்து நொந்து கூறினாள் (அகம். 55: 15-17). காதலத் தோழியே, நம்மிருவரது துன்பமும் ஒருங்கு தீரத் தலைவன் வருதற்குரிய அறிகுறியைக் காணு வோம் வா எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (அகம். 13: 10,11). ஆரம் தாங்கிய மார்பிடத்தே ஆராக்காதலுடன் தலைவன் தார் குழைய முயங் கல் (அகம்.75:11-13;298:8-10). காதலந்தோழி&quot; எனத் தலைவி தோழியை விளித்தல் (அகம். 135:6; 188:1; நற்.327:3). உமணர்தம் காதல் மகள் சேரி யில் வெண்கல்லுப்பும் நெல்லும் சமம் என விலை கூறி விற்பாள் (அகம்.140: 5-8). காதலந் தோழி எனத் தலைவியைத் தோழி விளித்தல் (அகம்.159:12;302:8;நற்.25:8). நாள்தோறும் பிரியாக் காதலோடு தலைவி பக்கலில் இருப்பவர் தலைவர் (அகம். 341:3-8). மலைநாடனொடு காமங்கலந்த காதல் உண்டெனின் அது மிகவும் நன்றெனத் தலைவியிடத்துத் தோழி கூறினாள் (அகம்.308:5-7). ஊரோர் எடுத்த அம்பலாகிய கிளையில் காதல் என்னுந் தளிர் உண்டாயிற்று (அகம்.273:13,14). தலைவி தன் இல்லத்தின நீங்கி ஏதிலாளன் காதலை நம்பி அருஞ்சுரம் சென்றதாக மகட்போக்கிய தாய் கூறினாள் (அகம். 275:9-13). நம் காதலர் செய்த காதல் நினைவுகள் நீள்வதன்றி மறத்தல் கூடுமோ எனப் பிரிவிடை வேறுபட்ட தலைவி வற்புறுத்தும் தோழிக்குக் கூறினாள் (அகம்.301:11. 18).பனிமிகுந்த நள்ளிரவில் ஒருவரை ஒருவர் பருகிவிடுவார் போன்ற காதலன்போடு இறுக முயங்குபவரும் வருந்துவர் (அகம். 305:4-3). தலைவி தாயின் இல்லத்தில் பிறந்தநாள் தொடங்கிச் சுற்றத்தார் பாராட்டக் காதலின் வனர்ந்தவள்
247
காதல்
(அகம். 310:7,8), தலைவர் பலநாளும், இரவில் வந்து தலைவியைக் கூடி 'நம்மின் சிறந்தோர் இம்மை உலகத்தில்லை” எனக் கூறிக் காத லொடு கூந்தலைத் தடவினார் (அகம். 311:4-7). காதலம் தோழியே மலைநாடனின் மார்பே புணை யாசு மலையிலிருந்து இழியும் வெள்ளத்தில் ஆடுவோம் வா எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறி னாள் (அகம்.312:7,8). தலைவனது மார்பை இறுகத் தழுவிய முயக்கமும் அழியாத காதலும் அவனைக் கண்ணுற்ற முதலநாள் இருந்தவாறே இருப்பதாகத் தலைவி கூறினாள (அகம். 332:13-15). யாக்கைக்கு உயிர்பொருத்தினாற் போன்ற நட்பி னையும் அவ்வுயிர் வாழவது போன்ற காதலையும் உடையவள் தலைவி எனத தலைவன் தன் நெஞ் சிற்குக் கூறினான (அகம்.339:11-13), காதல் ஆம் தோழியே, நீ வல்ல கூறித் தலைவனைக் கூட்டு விதததால் எனக்கு நல்லை காண் என வரைந தெய்திய பின் தலைவி தோழியிடத்துக் கூறினாள் (அகம்.352:10,11). தலைவியை விரும்பிய காதலுடன யான் தேரில் ஏறியதை அறிந்த தல்லால வந்த வழியை அறிந்திலேன எனத தலைவன தேர்ப் பாகனிடம் கூறினான (அகம். 384*2-4). இனபம் உறுதற்குக் காரணமாக நின மேனியைப் பருகுவது போன்ற காதலுள்ளத்தோடு முயங்குதலின்றித் தலைவர் பிரிந்து நீட்டித்திரார் எனத் தோழி தலைவியை வற்புறுத்தினாள் (அகம். 399'3-5). தலைவனை நீ மணந்துகொள்ள யானும் காத லுடையேன்; யாயும் மிகவும விரும்பினள் எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (குறு. 51:4). இப் பொழுது தலைவனும் தலைவியுமாக உள்ள இவர் கள் முன இளமைக்காலத்துக் காதற செவிலியர் இடைமறித்து விலககவும் விலகாமல் சிறுபோர் செய்தனர் என இடைச்சுரத்துக் கண்டார் தம் முட் கூறினா (குறு. 229:1-4). தலைவி நல்ல மலை நாடனின் காதலமகளாவாள (தற். 44:22). கடிய செலவினை யுடைய தேரைக் கொண்ட செல்வனின் காதலமகன் தலைவன் (நற். 45:8), தலைவர் விரைய வருகுவர்; நாமுறு துயரம் செய்ய மாட்டார் என்று தோழி தலைவியிடம் கூறும் காதற்சொல் கொல்லனின உலையில் தெளித்த நீர் போல அவளது நோய்மலி நெஞ்சிற்குச் சிறிது ஏமமாகியது (நற்.133:7-11). தலை வியைக் காதலகெழுமிய நலத்தள் எனத் தலைவன் குறிப்பிடுகின்றான் (நற். 181:10).மடந்தை நின் பால் எனக்குணடாகிய காதல் கடலினும் பெரியது' எனத் தலைவன் தலைவியிடம் கூறுகிறான (ரத். 148: 9,10). தலைவிபால் பரத்தை மிக்க கா தலையுடைய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t7tii3wqzxqyjr05a1q916bm0xopya8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/256</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668753</id>
    <revision>
      <id>1987202</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:04:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987202</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9892" sha1="9vzmytdp6ip36h1u80dbu4bh8yftce0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காதல்
காண
வள் (நற்.176:3,4). மலையின்கண் உறைகின்ற குற
வனின் காதல்மடமகள் அரிய காவலையுடையவள்
(நற்.201:1,2),தீராக் காதலுடன் என்னைத் தேற்
றிய தலைவர் கூறிய பருவமும் மெல்லச் சென்றது
எனத் தலைவி கூறி வருந்தினாள் (நற்.218:5,6).
கொண்கன தந்த காதல் நம்மை விட்டு நீங்கவில்லை
எனத் தோழி தலைவன் சிறைப்புறமாகத் தலைவிக்
குக் கூறினாள் (நற். 231:8,9). தலைமகனுக்குப் பல
படியாகக் காதலை உண்டாக்கியிருந்தும் அவனால்
காதலிக்கப்படாத காரணம் என்னை எனத் தோழி
தலைவியை வினவினாள் (நற்.268:5-7).
வேண்டுமென்ற காதல் மிகுதலால், கைவிட்டிருக்
கும் தலைவனை எவ்வாறு சென்று சேர்வது எனத்
தோழி தலைவியைக் கேட்டாள் (நற்.313:5,6).
பலாப்பழத்தை மலைவாழ் குறவரின் காதல்மகள்
கருவிரல மந்திக்கு விருந்தயர்ந்தாள் (நற்.353:4-6).
ஈன்றணிமை யுடைய எருமைஆன் தனது
காதல் கன்றுக்குப் பால் கொடுக்கும் (ஐங். 93:1,2).
நெய்தல் நிலத் தலைவனின் காதல் மடமகள்
கெடலரும் துன்பம் தந்து துயில்வதைக் கவர்ந்து
கொண்டாள் எனப் பொருளீட்டச் சென்ற தலை
வன் கூறினான் (ஐங். 195:2-4). குன்றக் குறவனின்
காதல் மடமகள் வரையர மகளிரை ஒத்த சாயலள்;
அழகினள்; அரும்பிய முலையள்; சிவந்த வாயினள்;
சுணங்குடை மார்பினள் எனத் தலைவன் பாங்
கனிடம் கூறினான் (ஐம். 255). தலைவி குன்றக்
குறவனின் காதல் மடமகளாவாள் (ஐங். 258:1; 258:
1: 259: 2; 260:1). நம்மிடம் காதல் கொண்டு
தலைவி தலைவனுடன் இனறு வருவாள் எனச்
செவிலி கேட்டு நற்றாய்ககுக் கூறினாள் (ஐங். 400;
4-6). காடுகளான கவின் பெற்ற நாடனின் காதல்
மகளின் நுதல் பசப்பத் தலைவன் பிரிந்தால்
அவனது காதலம் புதல்வன் பாலுக்கு அழுவான்
(ஐங். 484), காதலுக்குரிய நம் நல்ல நாட்டிற்குச்
செல்லும்போது நின் கூந்தல் மலர்மணம் கமழும்
படி மலர் கொய்து அணிந்து செல்வோம் எனத்
தலைவன் தலைவியிடம் கூறினான் (ஐங். 446). எம்
விருப்பமிக்க காதலுடன எம்மை நீத்துச் சென்ற
தலைவன் மிகவும் பேரன்பினன் எனத் தலைவி
தோழிககுரைத்தாள் (ஐங். 475:6, $). மறத்தற்கரிய
காதலுடைய தலைவி இறந்துபடும்படி தலைவன்
பொருள்வயிற் பிரிய எண்ணினான் (கலி. 2:9,10).
பொருள் புரிவமர் காதலின புணர்ச்சியுந் தரு
மென்று காதலர் பொருள்வயிற் பிரிந்தார் (கலி.
11:34). இளவேனிற் செவ்வியும் வந்தது; ஆனால்
நம் காதலோர் மட்டும் வரவில்லை எனத் தலைவி
யிடம் தோழி கூறினாள் (கலி. 38: 10, 11). காதலர்
248
காதல்
நம்மிடத்துக் காதல் இல்லாததனால் பிரித்தாரோ
எனத் தலைவி தோழியை வினவினாள் (கலி. 36:28).
பிரிந்து சென்ற காதலர் மீண்டுவந்து நம்மிடத்து
நிகழ்த்தும் காதலை நாம். இறந்து படாமலிருந்து
காண்போமா எனத் தலைவியிடம் தோழி வின
வினாள் (கலி.36:80), 'மையுண்ட கண்களையுடைய
தலைவி மாட்டு நீ காதலையுடையை என்னும் சொல்
இனிமையாகவுள்ளது' எனத் தோழி தலைவனிடம்
கூறினாள் (கவி. 49:10,11). தலைவியின் தந்தை
இரப்பார் மீதுள்ள காதலால் அவருக்குச் சீரிய
பொருள்களைக் கொடுக்கும்; நீ வேண்டியது யாது
எனத் தோழி தலைவனிடம் கேட்டாள் (கலி. 61:
13,14). காதலைக் கொண்ட வதுவை நாளில் கலிங்
கத்துள் ஒடுங்கிய மான்போலும் நோககினையுடை
யவள் தலைவி (கலி. 69:3,4). அமர்ந்த காதலொடு
புனலாடுதலால் வெளிப்படும் அலரை யான் அறி
தலை அஞ்சி மறைந்து நடந்தா யென்று பிறர்
சொல்லவும் கேட்டேன் எனப் பரத்தை மாட்டுச்
சென்று வந்த தலைவனிடம் தலைவி கூறினாள்
(கலி. 98:20-22). 'காதல்கொண்ட காமம் கலக்குவ
தால் என் நெஞ்சு ஏவலைச் செய்யாதெனச்
சொல்லி நினற உனக்கு ஏதிலாரின் பொய்ம்
மொழியைத் தெளிவது எவ்வாறு' எனத் தலைவி
தலைவனைக் கேட்டாள் (கவி. 113:19-21). தலைவி
யிடத்து மிக்க காதலை நிகழ்த்திப் பினனர் அரு
ளாது தலைவன் ஒரு காரணமுமின்றித் துறந்தான்
(கலி. 122:3). தலைவி கடலைப் பார்த்து 'என்னைப்
போலவே நீயும் முனபு காதல் செய்து பின்பு
நீங்கினாரை உடையையாய வருந்துகினறாயோ'
எனக் கேட்டாள் (கலி. 129:8-11). சான்றோர்
திங்களைப் பாம்பு மறைக்குங்கால் அதன் வருத்
தத்தைத் தீர்க்க மாட்டாராயினும் அதன்மேல்
தமக்குள்ள காதலைக் காட்டித் துன்புறுவர் (கலி.
140:17,18). தலைவியரானே தூதாக விடப்பட்டுத்
தலைவர்களோடே மீண்ட வண்டுக்கூட்டத்தின்
இசை, அத்தலைவியரின் காதல் பெருக்கத்தை
மதுரை நகரத்துள்ளார் அறிய ஏதுவாயிற்று (பரி.
8:36,37), திருப்பரங்குன்று வரைந்து வாழும் மக
ளிர் தம் கணவரைப் பிரியாமல் காதலோடு ஒழி
யாத இன்பநுகர்ச்சியைத் தரும் சிறபபினது (பரி.
8:42-46). காதற்காமம் காமத்திலும் சிறந்தது (பரி.
9-14), முகைப்பருவத்து மகளிர் தாம் விரும்பும்
காதற் கணவர் தம்மை விரும்பி வந்து புணரும்
பொருட்டுத் தமககுக் காவலாகிய பாட்டியரைத்
தப்பி அவர் கடுத்தலையும் கடந்து சென்று அவர்
வருகையை எதிர்கொண்டனர் (பரி. 10:38-40).
வையையில் வெள்ளம் கரைக்குமேல்
பெருகிய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9vzmytdp6ip36h1u80dbu4bh8yftce0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/257</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668754</id>
    <revision>
      <id>1987203</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:05:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987203</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9631" sha1="lw92bn6act63nwqk5qgg4n1tqrf5rhc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;வதலங்காமம்
தன்மை, தனனைக் காணவந்த மக்களின் காத
வெள்ளத்தையும் கவர்ந்து கொண்டு பெருகியது
போலிருந்தது (பரி.13:31-35).
காதலங்காமம்
காதலையுடைய காமம். காதலங்
காமம் - காதலையுடைய' 'காமம் - ஒருமிக்க ஒரே
தன்மை யுடையதாய இருப்பதில்லை எனச் சொல்
லப்பெறுதல் (பரி. 6:71,18). காதற்காமம் காண்க.
காதலர் - அன்புடையவர். மனம் பொருந்திய காதலர்.
அன்புடையவர் - அழுத கண்ணீர் எலும்பு கிடக்கும்
சுடலைக்கண் ணுள்ள சாம்பலை அவிக்க முது
காடு எல்லோரையும் முதுகு காணும் தன்மை
யுடையது (புறம். 356.4-7). (வீடுபேற்றின் மீது) காதலர்
இல்வாழ்வில் பற்றுவிட்டனர் (புறம். 358:5). கற்
புடை மகளிர் தாம் விரும்பிய காதலரின் முயக்கத்
தின் பிணிப்பால் இனிது துயில் கொண்டனர் (மது
662,663) காதலரைப் பிரிந்த மகளிர் வருந்தினா
(நெடு.11). பிரிவாற்றாமை எனனும் பிணியைத்
தீர்த்தற்குரிய காதலர் இரவுக்குறியிடத்தே வந்தா
(அகம். 23:20). களிற்றைக் கொன்று புலி திரியும் ஆ
நடமாட்டமற்ற பாலைநில வழியை யுடைய கால
களைக் கடந்து காதலர் சென்றார் (அகம். 45:4-6
தோழியே, நம் காதலரால் காதலிக்கப்படுவ
அருளே என்றாய்; அஃதன்று; நம் காதலரால் கா
லிக்கப்படுவது பொருளே' எனத் தலைவி தோ
யிடம் வருந்திக் கூறினாள் (அகம்.53:15,16), பிரிந்
சென்ற நம் காதலர் வருவாராயின் அதற்குரி
பருவம் இதுவே எனத் தோழி தலைமட்குக் கூ
னாள் (அகம்.68:10,11). முன்பே தலைவி காத
ரைப் பிரிந்து வருந்தியிருக்கத் துன்பம் உறுபவரி
மார்பில் வேலை எறிபவர் போல் மாலைக்கால்
அவளை மேலும் துன்புறுத்தியது (அகம்.71:9-1.
சான்றோர் மிகவும் காதலர் ஆகியவிடத்தும் ப
யொடு வருவதாயின் அக்காதலால் வரும் இ
பத்தை விரும்புவதிலர் (அகம். 118:11,12). காத
பழைய ஊர் அலரினை மிகுத்துக் கூறத் தலைவில்
அருளாது விட்டுப் பிரிந்தார் (அகம். 113:8,9), 'என
நலம் அழியினும் அழிக; காதலர் நோயினறி வ
வாராக' எனத் தலைமகள தோழியிடம் கூறிரை
(அகம். 115.6,7). பழிதீர் காதலர் தாம் செ
நாட்டில் வழிநாள் தங்காது வந்துவிடுவர்
தோழி தலைமகளை வற்புறுத்தினாள் (அ
127:11,12,18). காதலர் பிரியேன எனனும்
உள்ளக்கருத்தை வாய்விட்டு மொழிந்தனர் எ
தோழி பிரிவிடை வேறுபட்ட தலைமகட்குக் 8
னாள் (அகம்.119:17,18): காதலர் காடு கட
சென்றார் (அகம்.135:10). கூறிய கார்ப்பரு
GTE
3849
காதலர்
வந்துற்றும் நம் காதலா வந்திலரேல் அவரது நிலை
தான் என்னையோ எனத் தலைவி தோழியிடத்துக்
சுவன்றுரைத்தாள் (அகம். 139: 16, 17), 'காதலந்
தோழியே, சுவர்த்த நெறியில் நம்காதலர் பிரிந்து
சென்றனர் என்று அவலம் கொள்ளற்க' எனத்
தோழி தலைவியை வற்புறுத்தினாள் (அகம். 159:
I1,12). கொடுஞ்சுர நேறியைக் கடந்து சென்ற
காதலர் வஞ்சினம் கூறியும் தெரிவளை முன்கை
பற்றியும் வினை முடித்து வருதும் என்று தலைவி
யிடம் கூறிச் சென்றார் (அகம்.175:5-9). காதலர்
நம்மைத் துறந்து இரும்பினால் இயன்ற உயிரை
உடையவரைப் போலத் தமது நெஞ்சத்தை வன்மை
செய்து கொண்டு காலந்தாழ்ந்திருத்தலில் பெரிதும்
வல்லவராயினர் எனத் தலைமகள் தோழியிடத்து
உரைத்தாள் (அகம். 185.3-5). காதலர் நம் உயர்வை
எண்ணி அரிய பொருளை ஈட்டத் துணிந்த நெஞ்
சத்துடன் சேய்நாடு சென்றார் எனப்படுதல்
(அகம்.187:3-5). அற்சிரக் காலத்தே அருளாத
காதலர் பிரியின் தலைவி நோய் மிக்க நெஞ்
சொடு முயக்கத்தை விருமபிக் கடும் பனியாவ்
வருந்திப் பல்பறை கொட்ட நடுங்குவாள் (அகம்.
217: 18-20). ஆரவாரிக்கின்ற அவர்மொழியை
உண்டாக்கிப் பாலைவழி பல கடந்து சென்ற
காதலர் நோயின்றி வாழ்வாராக எனத் தலைவி
வாழ்த்தினாள் (அகம். 227: 11-13,22). காதலர்
பொருளையே விரும்பி நம்மை நினையாராம்
னாரோ, சிறந்த செய்தியின் மறந்தனரோ எனத்
தோழியைத் தலைமகள் கேட்டாள் (அகம். 236:1-3).
காதலர் தம் கடமையாகிய பொருள் ஈட்டுகின்ற
ஆண்மைத்தொழில் காரணமாகப் பிரிந்து சென
றார் (அகம். 255:7). காதலர் நம் நிலை அறியாராயி
னும் தம் நிலையையேனும் அறிந்தனரோ எனத்
தலைவி தோழியிடம் கேட்டல் (அகம். 264:10-12).
தலைவியும் எம்மொடு வருவாள் என்று காதலர்
கூறினார்; ஆகவே நாமிருவரும் பனமுறை தழுவிக்
கொள்வோம் வா எனத் தோழி தலைவியிடம்
கூறல் (அகம். 285:13-15). தம் காதவரைப பிரிந்த
பெருந்துன்பத்தையுடைய மகளிரின் நீர் ஒழுகும்
கண்களைப் போலக் கருவிளை மலர்ந்தன (அகம்.
294:4,5). காதலர் செய்த காதல் நினைவுகள் நீள்
வதன்றி நம்மால் மறத்தல் கூடுமோ எனத் தலைவி
தோழியிடம் கூறினாள் (அகம். 301:27,28). ஒரு
பொருளை விரும்பி நினைத்தவுடன் நெஞ்சம்
நினைக்கப்பட்ட அப்பொருளின்பாற் சென்று நிற்
பது போல நம் காதலரும நம்பால வந்து நின்ற
னர் எனத் தோழி தலைமகளிடம் கூறினாள் (அகம.
317:19-21). நம்பால் யாண்டும் அலரெழச் செய்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lw92bn6act63nwqk5qgg4n1tqrf5rhc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/258</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668755</id>
    <revision>
      <id>1987204</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:05:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987204</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10182" sha1="6g4du2ma1un0z8fb1vuvv07nvtqvuxf" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காதல்
வோரின் செருக்குச்னொல் வாடும்படி நம் காதவர் இன்னே வருவர் எனத் தோழி தலைமகளை வற் புறுத்தினாள் அம். 113: 1-3). நம் காதவருடன் இரவின்கண் புணருமிட்மாவே இரவுக்குறியில் வாய்த்துள்ள களவொழுக்கம் எல்லை கடந்து நீகண்டு விட்டது எனத் தலைவி, தோழியிடம் கூறி னாள் (அகம்.325:1-4). கண்ணும் நுதலும் பசந்து யான் வருந்தவும் காதலர் என்னை விட்டு நீங்கித் துணிந்து வாழ்தலில் வல்ல வராயினர் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (அகம்.389:1-3). பிரிந்து சென்ற நம் காதலர் குறித்த காலத்து வரு வராயின் நன்று; அவ்வாறு வாராது அவ்விடத்தே உறைவாராயினும் உறைக எனத் தலைவி வற் புறுக்கும் தோழிக்குக் கூறுதல் (அகம்.333.17,18). மணல்மேட்டிலுள்ள தண்பொழிலில் தங்கிக் காத லர் தமது செழுமனையை மறக்கும் வேனிற்பருவம் வந்தது (அகம்.355:6-9). கண்களும் தோள்களும் பிறர் அறியும்படி வாட நாளும் அவற்றை மறைத்து வாழும் நம் இயல்பினை அறியாராய்க் காதலர் வாராது காலம் தாழ்த்தனர் எனத் தலைவி தோழியிடம் கையற்றுக் கூறினாள் (அகம். 359:1-8). கார்ப்பருவம் தொடங்கியும் காதவர் வேந்தனின் பாசறைக்கண்ணே பகைவரை வென்றி கொள்ளும் வேட்கையொடு நம்மை நினைத்தலும் செய்திலர்; நாம் என் செய்வோம் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (அகம். 264:9-18). எனது கண்ணீரைத் தாம் துடைத்து அமைதற் கமைந்த நம் காதலர் இப்போது மனம் பொருந்தாராய்ப் பிரிந்திருத்தலால் எனது நெஞ்சம் வருந்தும் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (குறு. 4:2-4). என் காதலர் என்னை விட்டுச் செல்ல, ஏழு நண்டு களால் மிதிக்கப்பட்ட ஓர் அத்திப் பழத்தைப் போலக் குழைந்து வருந்தினேன் எனத் தலைவி கூறுதல் (சூறு. 34: 3-6). காதலர் பக்கத் திருப்ப மிக மகிழ்ச்சியுற்று விழாக் கொண்ட ஊரிைைரப் போல மகிழ்வேன் எனத் தலைவி கூறினாள் (குறு. 41:1,2). தலைவியின் பசலை நீங்கும்படி காதல ரிடத்து விருப்பம் தரும் இயல்புடைய ஒருசொல் உண்டாகாதோ எனத் தோழி கூறினாள் (குறு.48: 5-7). காதவர் தண்ணளி செய்யினும் செய்யாவிடி னும் அவரைப் பலமுறை பார்ப்பது உள்ளத்திற் கினிது எனத் தலைவி கூறினாள் (குறு.60:4-5). காதலரது வரவை நீ யார்வாய்க் கேட்டளை எனத் தலைவி பாணனை விளவினாள் (குறு.75:5), துயர் கூரும் வாடைக்காற்று வீசும் கூதிர்க்காலத்திலும் பிரிந்து சென்ற நம் காதலர் வாரார் போல்வர்; ஆகவே யானும் வாழேன் போல்வன் எனத் தலைவி
+850
காதலர்
தோழியிடம் கூறினாள் (குறு. 168:4-ல். காதவர் பனி வீழகின்ற காலத்திலே என்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்றார் எனத் தலைவி கூறுதல் (குறு. 104: 1,4). காதலர் பாலை நிலத்திற், பிரிந்து சென்றாம்; அதனால் வலிமை கெட்டு யான் பொறுத்துக் கொண்டிருக்கும் துன்பத்தை இவ்வூர் எப்படி அறிந் தது எனத் தலைவி வருந்திக் கூறினாள் (குறு. 140: 3-5). காதலரைப் பல்கால் காண்டலால் வளரும் காமம், அவர் கைவிடின் உள்ளத்துள்ளே கிடந்து மெலியும் எனத் தலைவி கூறினாள் (குறு. 152:2-5). எனது தோளை மணந்த காதலரைப் பிரியச் செய் யும் வாள் போன்ற வைகறை வந்தது எனத்தலைவி வருந்தினாள் (குறு. 157:3,4), மிகவும் தண்மையு டைய வாடைக்காற்று வீசும் கூதிர்க் காலத்திலும் வந்தாரிலர்; காதலர் மணந்து கொள்ள வருவது இதுதானோ எனத் தலைவி ஆற்றாதுரைத்தாள் (குறு.160:5,6). ஊதையம் குளிரொடு பேதுற்று மயங்கிய கூதிர் உருவினையுடைய கூற்றம், காதல ரைப் பிரிநதிருக்கும் என்னைக் கொல்லுதல் குறித்து வரும் எனத் தலைவி வருந்திக் கூறினாள் (குறு. 197:2-5). முன்பு நமக்கு இனியவற்றைச் செய்த காதலர் இப்பொழுது இன்னாதனவற்றைச் செய்த லால் என் நெஞ்சு நோகின்றது எனத் தலைவி கூறினாள் (குறு. 102:4,8). காதலர் தம் கடமையை நிறைவேற்றும் பொருட்டுப் பொருள்மீதுள்ள விருட் பத்தால் இடங்கள்தோறும் சென்றார் (குறு. 255:6- 8). பெருமுழக்கத்தைச் செய்யும் மேகங்கள் எழு கின்ற கார்ப்பருவத்தைப் பார்த்த பின்னும் கூட நம் காதலர் நம்மைப் பிரிந்து வாராமல் இருப் பாரோ எனத் தோழி கூறுதல் (குறு. 287:1,2,8). என் காதலரை யான் காணேனாயின் துயர்மிக்க நெஞ்சுடன் பாறையை மோதும் சிறுநுரை போல மெல்ல மெல்ல இல்லையாவேன் எனத் தலைவி கூறினாள் (குறு. 299:3-6). காதலர் இருந்த தலைவி நெஞ்சம் காமம் மிகின் அக்காதலரிடத்துச் சென் றும் அவர் வரும் வழி குறித்து வருந்தின் அவளு டன் சேர்ந்தும் ஒருபாற்படாது வருந்தியது (குறு. 340:1-3,7). கார்ப்பருவத்திலும் வாராது காதலர் காவாராயினும் யான் எனது தறுகண்மையால் வாழ் கிறேன் எனத் தலைவி கூறினாள் (குறு. 341:3,4,7). பொருள்வயிற் பிரிந்துறைந்த காதலரை மீண்டுவரக் காணும் மகளிர் உறுதியாக நோற்றோரே யாவர் எனத் தலைவி கூறினாள் (குறு. 844:1,7,8), வானம் மழை பொழிதலை நீங்காத இக்கார்ப்பருவத்தில் நம் காதலர் நனிசேய் நாட்டிலுள்ளார்; நம்மை நினைந்திலர்; என் செய்வாம் எனத் தலைவி வருந் தல் (குறு.880:3-5). துன்பமிகும் மாலைக்காலத்து&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6g4du2ma1un0z8fb1vuvv07nvtqvuxf</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/259</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668756</id>
    <revision>
      <id>1987205</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:05:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987205</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10146" sha1="5wxwcwcouo1kb5vbtrqss0icsivjh99" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காதாட்
அரும்பெறற் காதலர் வர விருந்தயர்ந்து மெய்ம்
மலி உவகையினால் உகும் கண்ணீரை அரக்குப
வரை அறியோம் எனத் தலைவி ஆற்றாமை மீதூரக்
கூறினாள் (குறு. 398:1,5-8). பசலைநோய் காதலர்
தொடுவுழி நீங்கியும் விடுவுழிப் பரந்தும் நிற்கின்
றது எனத் தலைவி கூறினாள் (குறு. 399:2-4). பெரு
மழை பொழிந்த மேகம் தென்திசை செல்லும் முன்
பனிக்காலத்தும் நீ நின் காதலரைப் பிரிந்துறைதல்
அரிது எனத் தோழி தலைவியிடம் உரைத்தாள்
(தற்.5:5-7). காதலர் இனி இங்கு வந்தாலும் என்
நோய்க்குரிய மருந்தாகார் ஆகலின், வாராது
அங்கேயே உறைவாராக எனத்தலைவி தோழியிடம்
கூறல் (தற். 64:9-11), காதலர் பிரிந்து செல்வதை
எத்தகைய சூழ்ச்சியால் தவிர்க்கலாம்; நீ ஆராய்ந்து
காண் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (நற்.
79:9, 10), 'கூகையே, எம் காதலர் வருதலை விரும்
பித் துஞ்சாது வருந்தும் பொழுது யாவரும் அஞ்சும்
படி நின்கடிய குரலாற் குழறி எம்மை வருத்தாதே.
எனத் தோழி உரைத்தாள் (தற். 83:4,7-9).ஓமை
மரமுடைய புலி இயங்கு சுரத்திற் சென்ற காதலர்
பால் படர்ந்த என் நெஞ்சு நல்வினை உடையது
எனத் தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள் (நற்.107:
சு-8). எப்போதும் ஒன்றியிருப்பேம் எனக் கூறிய
பழைய நட்பினின்றும் காதலர் தலைவியைப் பிரிந்
தமையான் வருந்திய அவளது நிலை கண்டு
தோழி கலங்கிப் பேதுற்றாள் (நற். 109:1-4). காதலர்
மிகச் சேய்மையிலுள்ள நாட்டினராயினும் நம்பால்
மிகப் பேரன்பினராதலின், குறித்த பருவத்தில்
வருவர் எனத் தோழி தலைவியை வற்புறுத்தினாள்
(நற்.115:7-10). காதலர் குறித்த காலத்தினும் ஒரு
நாள் கழிந்து வரினும் தலைவி உயிர் வேறுபடுவள்
(நற். 139:1-3). காதலர் மலையிடத்துள்ள சிறிய
தினைப்புனத்தே தாம் வருதற்குரிய குறி செய்தார்
எனத் தோழி கூறல் (நற்.134:2,3). புலி உலாவும்
கோடைக்காற்று வீசுகின்ற அரிய நெறியிற் சென்ற
காதலர் வந்து இனிது முயங்கிப் பிரியாது உடன்
உறைந்தாலும் தலைவி வருந்தினாள் எனத் தோழி
கூறினாள் (நற்.174:4-7). பிறர்க்கென முயலும்
பேரருள் நெஞ்சத்தோடு பொருளீட்டக் காதலர்
சென்றார் (நற். 186:8-10). பணைத்தோளில்
அணிந்த வளைநெகிழும்படி செய்த காதலர் அரும்
பொருளீட்டுதற்காகத் தன்னைப் பிரிந்து சென்
றார் எனத் தலைவி கூறினாள் (நற்.193:6,7).
காதலர் நின்னைப் பிரிந்து செல்பவ ரல்லர்;
அவ்வாறு செல்லினும் சென்றவிடத்தில் தமக்குண்
டாய காமநோயைப் பொறுப்பவ ரல்லர்; அவர்
பேரன்பினர்; நம்மினும் இரங்கிப் பொருள்
251
காதலர்
முடியாதாயினும் வருவர்&quot; எனத் தோழி ஆற்றா
ளாய தலைவிக்குக் கூறினாள (நற்.308:5-10).
பொருளுக்காக அகன்ற காதலர் எனது வளையை
நெகிழ்த துன்பத்தை எளளி நகுவது போல
மின்னி ஆரவாரம் செய்வது போறை மேகத்தின
முழக்கத்தைக் கேளாரோ எனத் தலைவி பருவங்
கண்டு வருந்திக் கூறினாள் (நற்.224:8-12). தாம்
ஈட்டும் பொருளளவு அறியாராயப் பெரிதும்
ஈட்டச் சுரநெறியில் தலைவியைப் பிரிந்து சென்ற
வர் காதலர் மற்.226:5-7).இன்னுயிர் போன்ற
பிரிதற்கரிய காதலர் தலைவியை விட்டுப் பிரிந்து
நெடுந்தூரம் சென்றார் (நற். 237:3,4). நிலம் தன
நிலை பெயர்வதா யிருந்தாலும் காதலர் தாம்
கூறிய சொல்லினின்றும் பிறழமாட்டார் (நற்.289:
I-3). பிரிந்தோர் வருந்தும் கார்காலத்திலும்
காதலர் தாம் செய்யும் வினையையே நினைத்த
உள்ளத்தோடு பிரிந்து செல்வார் (நற்.1966-8).
வண்மை வேண்டிய அரும் பொருளுக்காக அகன்ற
காதலர் நின்னை முயங்குதல எண்ணி இன்று
வந்து நின் தோளைக் கூடுவர்; துன்பம் தவிர்க
எனத் தோழி தலைவிக்குக் கூறி வற்புறுத்தினாள்
(நற். 833:6-9). பகைப்புலததுத் தோல்வியே காணாத
காதலர் நம்மைத் துறந்து பின் அருள் செயபவ
ரல்லர் எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள (தற்
339.1). பிரிந்தாரை வருத்தும் மாலைப்பொழுது,
நம்மைத் துறந்து பொருளீட்டக் கருதிய பிந்து
துறையும் நம் காதலர் சென்ற நாட்டில் இல்லையோ
எனத் தலைவி கூறல் (நற்.343.7-10). காதலர்
இரவில் வரும் துன்பத்தினின்று நாம் உயய அவர்
புதியராய் வரும் வருகையும் வதுவைக்காக நீ
நாணி ஒடுங்கும் ஒடுக்கமும் கண்டால் வரைவதற்கு
வந்த வாய்மைக் கேற்ப நம் சுற்றத்தார் மகட்
கொடைக்குடன்படுவர் போலும் எனத் தோழி
தலைவியிடம் கூறினாள் (நற்.393:7-13), காதலர்
தம் மலைகெழு நாட்டிறகுச செலவேன என்பர்;
அதனால் என கவின் தொலையும்; மேனி பசக்கும்;
யான் என் செய்வேன எனத் தலைவி தோழியிடம்
கூறல் (ஐங். 231). பனியையும் வாடைக் காறறையும்
தன்பாற் கொண்ட அசசிரப்பொழுது தத்தம் காத
லரைப் பிரிந்த மகளிர் கையறத் துனபுறுத்தும்
(ஐங்.323:3,4). நம் காதலர் வந்து நிற்கும் இட
பொழுது, முகில்கள் ஒரு சிறிதுமில்லாத தூய
வானத்தோடு கூடிய அரிய பொழுதாகவுள்ளது
எனத் தோழி கூறினாள் (ஐங். 235:1,2). கொடுங
காடுகளைக் கடந்து சென்ற காதலர் ஆங்குத் தஙகி
நீட்டிப்பரோ என எண்ணித் தன் நெஞ்சு வருந்து
வதாகத் தலைவி கூறுகிறாள் (ஐங்.311.3,4). காதலர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5wxwcwcouo1kb5vbtrqss0icsivjh99</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/260</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668757</id>
    <revision>
      <id>1987206</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:06:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987206</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10023" sha1="6wcrcqpmsftfn8kzyxhaynyaynqx2ve" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காதலன்
கொடும் பாலைக் காட்டைக் கடந்து போயினரோ; தம்மை மறவாத நம்மை மறந்து போயினரோ எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறி வருந்தினாள் (ஐங்.319:2-4).ஊரில் அலரெழக் காதலர் நம்மை வீட்டுச் சென்றார்; அவர் குறித்துச் சென்ற காலத்தை நினையாரோ; நாம் மருள் உற்றனம் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறல் (ஐங். 340:1-4). காதலர் சென்ற வழி பெரிய மலையுச்சியில் நீலமணி போனற அழகுமிக்க தோகைகளைக் கொண்ட மயில் களை உடையது (ஐங். 431). பகையை விரும்பும் காதலர் அதனை வெல்லுதற்குச் செய்த முயற்சி தலைவியின் அழகை மறைத்துப் பசலை படரச் செய்தது (ஐங்.452:3-5). பனி வருத்துவதால் குருகினம் ஆரவாரிக்கும் கூதிர்ப்பருவத்தில் காதலர் தலைவி யைக் கைவீட்டுப் பாசறைக்கண் தங்கார் (ஐங். 457: I-3). காதலர் கொடிய அற்சிரப் பொழுதை மறப் பினும் தலைவியின் மாமைக் கவினை மறக்கவிய வாது (ஐங. 470:2-5), கார்காலத்துக் கவின் பெற்ற கானத்தைக் கண்டால் தலைவி பெரிதும் வருந்து வள் எனக் காதலர் அவளது ஆய்நலம் கொண்டு வந்தார் எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறுதல் (ஐம். 499:2-5). காதலர் தலைவியின் மார்பை இறுக முயங் கியும் அமையாராய் அவளது கூட்டத்தால் தாழ்ந்த மயிரைக் கோலஞ் செய்வர் (கலி. 4:9-11). தலைவியின் எயிற்று நீரைக் கள்ளினும் மகிழ் செய்யும் என உரைத்தும் அமையாராய்க் காதலர் அவளது ஒளி வீசும் பூண்களைப் பழைய நிலையிலிருக்கும்படி திருத்துவர் (கலி. 4:13-15). காதலர் தலைவியின் சுணங்கணிந்த ஆகத்தை விடாமல் நோக்கியும் அமையாராய் அவளது ஒளிபொருந்திய நுதலைத் தடவுவர் (கலி. 4:17-19). பொருள்வயிற் பிரிவை நன் றென்றெண்ணிச் சென்ற காதலர் வருவர் போலத் தோன்றுகிறது எனத் தலைவி கூறுதல் (கலி. 11: 4,5). சுரநெறியின் கொடுமை கூறித் தலைவி உடன் வருதலை மறுத்ததால காதலர் வினையிடத்துப் பிரிவர் என்று வருந்தாதே எனத் தோழி தலைவி யிடம் கூறினாள் (கலி. 18:23-25). காதலர் தலைவி இயற்கை நலங்கெட்டு வருந்துமாறு பிரிந்து சென் றார் (கலி. 16:5,6). தான தனியே கிடந்து வருந்தக் காதலா பொருள் மீது கொண்ட ஆசையால் பகைப் புல மென்றும் பாராது பிரிந்து சென்றார் எனத் தலைவி கூறினாள் (கலி. 16:9,10). காதலர் தலைவி இங்கே துயருறும்படி அனபைக் கைவிட்டுப் பொருள் மேல் வேட்கை கொண்டு பிரிந்து சென்றார் (கலி. 18:13,14). காதலர் பகைவரை வென்ற வெற்றி யோடு வருவார் எனத் தூது வந்தது என்று தோழி தலைவிக்குக் கூறல் (கலி. 26:22-25). தண்மை
252
காதலன்
கொண்ட மணல், தாதாலும் தளிராலும் காத லரை முயங்கியவரின் மயிர்போல அழகு பெற்றது. (கலி.27:5,6). தலைவி பிரிவில் பெரிதும் கலங்குவாள் என்று கருதிக் காதலர் திண்ணிய தேரைச் செலுத் திக் கொண்டு அவளுக்குத் துணையாக விரைந்து வந்தார் (கலி.27:25,36). தாம் காதலித்த காதலரைப் புணர்ந்த மகளிரின் முகம் போலப் பொய்கை தாமரை மலரைப் புதிதாகப் பூத்தது (கலி. 31:4,5}. இளவேனிற்பருவம் காதலரின தூதாக வந்தது; நாம் துயரறு கிளவியோடு விருந்தயர்வோம் எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறல் (கவி. 32:16-19). காதல் ரைக் கூடினவருடைய கவவுக்கை நெகிழாது தாதை அவிழ்க்கும் இளவேனில் வந்தது (கலி. 33.7,8). காத லர் வருவர் என நாம் எண்ணியிருந்த நாள் எல்லை கடலாமல் குதிரை ஊர்ந்து வந்தார் எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறல் (கலி. 34:21-23). நினைக்கும் போதெல்லாம் நெஞ்சழியும் தலைவியின் காம நோய்க்கு இளைப்பாறுதலாகிக் காதலர் வந்தார் (கலி.35:23,33). பிரிவாற்றாத தலைவி காதலரின் காதலையும் நாம் இறந்துபடாம லிருந்து காண் போமோ எனத் தோழியை வருந்தி வின வினாள் (கலி. 36: 20). ஆய்ச்சியர் அல்புறு காதலரின் கைகோத்து இன்பமுற்றுக் குரவை யாடுவர் (கலி. 106: 32, 33). ஏற்றையும் நம் காதலரையும் பேணிச் சுரும்பினம் ஒலிக்கும் கானத்தை நாம் பாடிப் பரவுவோம் என ஆய்ச்சி யர் கூறினர் (கலி. 106: 47,48). மாலைப்பொழுது காதலரைக் கூடியிருக்கும் மகளிருடைய அழகைப் போக்கவில்லையெனப் பிரிவிடை ஆற்றாத தலைவி கூறி வருந்தினாள் (கவி. 118:9,12), அருளில்லாத காதலர் எனனைவிட்டு நீங்கிய காலம் பார்த்துப் பொறுத்தற்கரிய துன்பமுற்ற என்னை வருத்த வந்தாயோ எனப் பிரிவிடை ஆற்றாத தலைவி மாலைப்பொழுது கண்டு வினவினாள் (கலி. 120; 13-15). தலைவியின் வெறுப்புக் கொண்ட வருத் தம் தீரும்படி காதலர் விரைந்து வநதார் (கவி. 120:21). நடுக்கடலில் மரக்கலம் சிதைந்து அழுந்து கின்றவன் ஒரு தெப்பத்தைப் பெற்றுப் பிழைத் தாற் போலத் தலைவியின் காதலர் விரைந்து புக அவளது துயரம் நீங்கிற்று (கலி.134:24-27). பிரிந்த தலைவர் உறுத்திய நோய் பொறுத்தற்கரி தாய் உயிரைப் போக்கும்; அக்காதலர் உயிர் மீட்கும் மருத்துவராயின் அந்நிலை அவர்க்கு எப் பொழுதுண்டாகும் எனத் தோழியிடம் தலைவி வன்புறை எதிரழிந்து கூறினாள் (கலி. 137: 24-28). கடலோடு வருந்திக் கூறிய தலைவியின் வருத்தம் தீரும்படி காதலர் வந்தார் (கலி. 144: 88,69).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6wcrcqpmsftfn8kzyxhaynyaynqx2ve</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/261</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668758</id>
    <revision>
      <id>1987207</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:07:04Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987207</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9512" sha1="8705ier4v82bn3zocundu0ynpbc67l0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காதலர்
'ஞாயிறே! நீ எம் காதலரை விரையக் கொண்டு கடலில் ஊர்ந்து நாட்காலையில் வரின் யான் அவரைக் காண்பேன்' எனத் தலைவி உரைத்தாள் (கலி. 145: 32,33). சேய்மையில் தங்கிய காதலர் போர்முடித்து அவர் மண்ணைக் கைக்கொண்டு தலைவியின் வருத்தம் நீங்க வந்தார் (கலி. 148:21- 24). வையையில் வெள்ளம் வந்தவிடத்து மகளிர் புகை,அவி, ஆராதனை, அழல பல ஏந்திப் புனலாட்டு விழாவுக்குரிய அணியைத் தம் காத லரை அணியச் செய்தனர் (பரி. 8:11-13). திருப் பரங்குன்றத்தில் காதலரும் அல்லாரும் கூடி மணி மிடற்றண்ணலுக்கு மாசிலோள் தந்த கடம்பமர் செல்வன் திருக்கோயிலை வழிபட்டனர் (பரி.8: 128-127). வையையில் நீராடச் சென்ற மகளிருட் சிலர் தம் காதலரைத் தழுவும் வீறு பெறுக என வேண்டி நின்றனர் (பரி. 11:116, 117). தாம் விரும் பின காதலருடன் புனலாடுமாறு பிரிந்தவரைக் கொண்டு வந்து கூட்டுதல் வையைக்கு இயல்பாகும் (பரி. 20: 110,111), வையைத் துறையில் ஆடும் காதலரின் தோள்களையே தெப்பமாகக் கொண்டு பரத்தையர் மறைவாக நீராடினர் (பரி.தி.2:28,29). காதலவர் - அன்புடையவர். காதலவர் - அன்புடையவர்- சென்ற நாட்டில் வேப்பம் பழங்களைத் தின்ன வௌவால்கள் ஏறப் பறக்கின்ற மாலைக்காலம் இல்லையோ எனத் தலைவி தோழியைக் கேட்டாள் (ஐங்.339). திருமாலிருங்குன்றத்தை மகளிரொடும் ஆடவரொடும் கைம்மகவொடும் காதலவரொடும் அம்மலை நிற்கும் திசை நோக்கித் தொழுது செல் லுமின் என இளம் பெருவழுதியார் பாடுவர் (பரி. 18:46-48),
காதலவன் - அன்புடையவன். கடும்பகல் எமக்கு எம் கண்ணுறக்கத்தைக் கைக் கொண்டு எம்மை நினை யாத காதலவன் - அன்புடையவன் - செய்த பண்பு தரவந்த இடையறாத நோயால் வந்த கடுங்குளிரை வேதுகொளவது போல் உள்ளது எனப் பிரிவு நோயால் வருததமுற்ற தலைவி ஊரிலுள்ளாரைப் பார்த்துக் கூறினாள் (கலி. 145:23-26).
காதலன் - அன்புடையன்.
அச்சம் பொருந்திய நோயொடு துயிலேனாகி ஆதிமந்தியைப் போலக் காதலனை - அன்புடையனை காணா தொழிந்த சிறுமையால் துன்பம் மிகுநது மயங்கித் தேடித் திரிவேனோ எனத் தலைவனைப் பிரிந்த தலைவி தோழியிடம் கூறி வருத்தமுற்றாள் (அகம். 45:13- 15).தனனையே ஒத்த தகைமையையும் விருப்பத் தையுமுடைய காதலன் (தலைவன்) மணங்கமழும்
25,3
காதலன்
பல மலர்களை வைத்து அணி செய்தற்குப் பின்னி விடத் தலைவியின் கூந்தல் கான்யாற்று அறல் போன்று சிறுபுறம் மறைய நெறிந்து தொங்கி யதோ என மகட்போக்கிய செவிலிததாய் கூறி னாள் (அகம்.117:18-14,19). ஆட்டனத்தியின் நலன் நயந்து காவிரி கவர்ந்து கொண்டமையின் மதி மருணடு வாடிய ஆதிமந்திக்கு மருதி என்பாள் அவளுடைய காதலனைக் காட்டிக் கடலிற் புக்கு மறைந்து பாடுபுக மெய்தினாள் (அகம். 332:7-12). தனகாதலனை இழந்த ஆதிமந்தி கலுழ்ந்த கண்ணினளாய ஆட்டனத்தியைக காணீரோ
என
நாடுதோறும் ஊர்தோறும் சென்று கடல் கொண்டதோ புனல ஒளிதததோ எனத் துன்பந் தரும் சொற்களைக் கூறிய பெரிதும் மயங்கினாள் (அகம். 236:16-21). தலைவி வெப்ப மான புழுதி மிகக வழியில் தன்னை விருமபிய காதலனைக் கூடிச் சென்றாள் (நற். 66,5,6). தலைவி யின் துன்பமிக்க காமநோய் காதலனாலே வந்தது என்பதை அறியாத அன்னை வெறியாட்டயர்ந் தாள் (நற்.288:3,4).இறபபதற்கு அஞ்சேன்; இறந்து அடுத்து வரும் பிறபபு மககட் பிறப்பனறி வேறு பிறப்பாக மாறிவிடின் என காதலனை மறப் பேனோ என்றுதான அஞ்சுகிறேன் எனத தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (நற. 397:7-9). மந்தியின காதலனாகிய தளிரை மேயும கடுவன கற்பாறை யின் மீது பொங்குகின்ற இளமுகிலை நறைக்கொடி கொண்டு புடைககும் (ஐங 276:1-3) தலைவி, தன்னை நயந்த காதலனைக் கூடி யானைகளோடு புலிகள் திரியும் பாலை நெறியிலே சென்றாள் (ஐது 386:1,2). தனித்து நிற்கும் மகளிரைக கண்டால காமவேட் கையால் மேல் விழுதலாகக் கொண்ட முதுபார்ப பானுடைய நாடகம் காதலன நம்மைசு குறியி டத்து வந்து காணுங் காட்சி கெட நமக்கு வருத தமாய் விளைந்தது என்று தோழி தலைவன கேட் பத் தலைவியிடம் கூறினாள் (கலி. 65.25-29). தலை விக்கு ஊடல் மிகுதலாலே ஒழுகும் கணணீர் காமத் தீயால் வறண்டு துளித் துளியாக வீழ அவ்வருத் தததைக் கண்டு காதலன் அவள் அடியைச் சேர்ந்து இறைஞ்சி அளித்தலாலே அவள் சிறிது மகிழ்ந்தாள் (கலி. 71:4-6). புலவியால் புலலாதிருந்த தலைவி வண்டினம் மொய்த்து ஆர்ப்பதனால் வருத்தமுற்று அப்புலவியைக் கைவிட்டுக காதலனது மார்பைத தழுவினாள் (கலி. 92: 39-41). அருள் செய்யாதே கைவிட்ட காதலன செயத கலக்குறு நோயககு ஏதி லார் ஒரு மருந்தைத் தெளிவித்துக கூறார் ஆத லான் ஊரவாக்கெல்லாம் பெரியதோர் இகழ்ச்சி உண்டாம்படி என ஆருயிர் போகும். இநநிலை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8705ier4v82bn3zocundu0ynpbc67l0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/262</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668759</id>
    <revision>
      <id>1987208</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:07:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987208</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9572" sha1="5bk479ivyn7z5x0jf0cektgmv1n628u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காதலார்
நோககித திங்களே, நீ தலைவனிடம் சென்று என குறை முடிப்பாயாக எனத தலைவி கூறினாள (கலி. 145 45-50). பிரிவால வருததமுற்ற தலைவி தன காதலன் வர அவனைக் கண்டு தான் அழுநதின துயரமெல்லாம் அறுதியாக மறந்தாள் (கலி.147: 66-68). ஊடல் கொண்ட தலைவி அரக்கு நீரால் நிறைந்த வட்டைத தலைவன் மார்பில் எறிய, அவன் நெஞ்சு சோர்ந்து கீழே விழுந்து வணங்கி னமை கண்டு தலைவி வட்டெறிந்தமையான் வீழ்ந் தான என அஞ்சி மயங்கி முன்புள்ள ஊடல் நீங் கித் தன காதலன ஆகத்தைச் சேர்ந்தாள் (பரி.
12:67-74).
காதலார் - அன்புடையார். பொருளில்லாதவருக்குக் காத லரா - அன்புடையார் -எனன காரியத்தைச செயவர் என்று உறவு போல இருந்து உறுதியல்லன கூறு வார் கூறும் மொழிகளை நினக்குப் பொருளாக மதித்தாயோ எனத் தோழி தலைவனை விளவி னாள (கலி. 34,12,13).
.
காதலான் அன்புடையான். காதலான - அன்புடை யான் தன மார்பில் கமழ்கினற மாலையைப் புனலில் இட அம்மாலையை ஏதிலாளாகிய இற்பரத் தைப் புனலினினறும் எடுத்துத் தன கூந்தலில் சூடிக் கொண்டாள் (பரி.தி. 2:34,35).
காதவி - அன்புடையவள். 'குற்றந் தீர்ந்த கற்பினை யுடையளாய எம்மை விரும்பிய காதலி - அன்புடை யவள் - இறந்துபடாது உயிர் வாழவாளாயின். எம்மை நினையாதிருததல் அரிது; அதனால் அற னில கூற்றம் திறனின்று துணிய மாய்ந்தானோ; என்னுயிர் கெடுக எனத் துன்புடன் பல புலந்து உறையும் மனைவியின் இடுக்கண் தீரச் செல்கி றேன்' என்று பரிசில் நீட்டித்த குடககோச்சேரலி ரும்பொறைவிடம் பெருங்குளலூர்கிழார் கூறினார் (புறம்.210:5-12) உலகத்தார் யாவரும் புகும்படி திறந்த வாயிலையுடைய பலரோடும் கூடி உண் டலை மருவியோனாகிய வேள் எவ்வி, சிறிய இடத் தினை மெழுகித் தன்னை விருமபிய காதலி புல் மேல் வைத்த இனிய சிறிய பிண்டததை எவ்வாறு உண்டானோ என வெள்ளெருககிலையார் கையறு நிலை தோன்றப பாடுவர் (புறம்.224). குவளை யிதழையொக்கும்நீர் மிகுந்த கண்களின் இமை நற் வத்தின சிறநத இதழ் அனையவாகி உள்ளம் கனல, நினையுந்தோறும் வற்றி விழும் அறல்நீர் வெப் பங் கொண்டவாய்ச் சொரிய அஞ்சி, சில வளை கள் சொரிந்த மெலலிய முன்கை யுடையவளும் பூ வொழிந்த கொடி போலப் பொலிவறச் சென்று அகலிடத்துத தான் ஏற்றிய விளக்கே துணையாக
254
மலரை
காதலி
எங்கும் இயங்காது வலியற்று ஓரிடத்தே தங்கிய நம் காதலியின் வருந்தி மெலிந்த சுறுபுறத்தைத் தழுவியபின் எம்மை மறத்தலை நீக்குவாயாக என்று தலைவன் தன்னெஞ்சிற்குக் கூறினான் (அகம். 19:9-19). &quot;என் மகனை நினைந்து இவண் வருதியாயின் நினக்குப் பால் தருகுவன் என இனமொழி கூறி ஒருக்கணித்து நோக்கும் அமரிய கணணினளாய். விரலால் அழைத்துப் புதல் வனைப் பொய்க்கும் தேமல் அணிந்த அல்குலினை யுடைய காதலியாகிய பூங்கொடி நிலையினைக் காண்குவம்' என வினைமுற்றிய தலைவன் தேர்ப் பாகனிடம் கூறினான் (அகம். 54:18-22). நெய்தல் யொத்த அழகினை ஏநதிய குளிர்ந்த கண்ணினளாகிய நம் காதலியின் குணங்கள் சேய் மையர் என்றெணணாது அன்பு செலுத்திட நம் பால் அணுக வந்தன எனத தலைவன் இடைச் சுரத்துக்கண தன்னெஞ்சிற்குக் கூறினான் (அகம். 83: 11-14). பெரிய மாளிகையினகண் தாழிருங் கூந்தலையுடைய நம் காதலியின் சுணங்கணிந்த வனமுலையின நலம் பாராட்டி, தோளையும் அணைந்து, மகிழலாயாக என்று விளைமுற்றி மீளுந் தலைவன் இடைச்சுரத்துத் தனனெஞ சிறகுக் கூறினான் (அகம். 87: 12-16). மாடங்களால் மாணபுற்ற நமது மாளிகையில் பெருமையமைந்த சேக்கையிடத்துள்ள வெறுப்பற்ற கொள்கையினை யுடைய நம் காதலி இனிமை உறவும் நமக்குப் பாசறை வருததம் ஒழியவும் நீ புரவியை விரைந்து செலுத்துவாயாக எனத் தலைவன் தேர்ப்பாக னிடம் கூறினான் (அகம். 124:6-13), 'நெஞ்சே. நம் காதலி பலரும் அறிந்து அலர்கூறுதலை அஞ்சி, வளைகள செறிந்த முன்கையளாய். இரும்பல் கூந்தல சிறுபுறத்து அணியோடு துயல்வரக் கடல மீன துஞ்சும நள்ளிரவில அழகிய பாவை கற்றாற் போன்று மெல்ல வந்து இனிய மொழிந்து, முலைக்கண் வடுக்கொள முயங்கினாள்; இனி நீ உவப்பாயாக' எனறு இரவுக்குறி வந்து நீங்கும் தலைவன் தன்னெஞ்சிற்குக் கூறினான (அசும். 142:7,15-26). 'விழவாடு மகளிரொடு நீ தழுவி யாடியபோது நின் காதலியாகிய பரத்தையின் கையை விடுத்தறகு அவள் சினந்தனள் போலும்; அப்பரததை எம்மைப் போல் புதல்வனைப் பெற்று, நெடுமனையில் நின்னைப் பிரிந்து தங்க என்ன கடப்பாடு உடையவளோ' எனத் தோழி தலைவனை வினவினாள (அகம். 176:18-21).இன்று இவ்விடததே ஒரு பெற்றியே தழுலி, நாளை அருஞ் சுரத்துச் சீறூரின்கண்ணே பூவாற் புனையப் பெற்ற மேகம் போலத தழைத்த கரிய கூந்தலினை
நடை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5bk479ivyn7z5x0jf0cektgmv1n628u</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/263</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668760</id>
    <revision>
      <id>1987209</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:07:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987209</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9995" sha1="9hjsdz9svgor45z6u2477nvp6l6d6ij" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காதலி
யும் செறிதொடி முன்கையினையும் உடைய நம்
காதலியின் அறிவு கலங்கிய பார்வையினையும் புல
லியினையும் நினைத்துத் தங்கியிருப்பமோ என்று
பொருள்கடைக் கூட்டிய நெஞ்சினைத் தலைவன
வீனவினான் (அகம். 185:3,4,13-17). மலரென இட
மெல்லாம் கமழும் நாற்றத்தினையுடைய கரிய கூந்
தலையும் நல்லெழில் மழைக்கண்ணையும் உடைய
நம் காதலியின் மெல்லிய இறையினை யுடைய
பருத்த தோலின் விளங்கும் மாண்புற்ற அழகினை
அரியசுரநெறியைக் கடந்து வந்து உள்ளினை எனத்
தலைவன் இடைச்சுரத்துக்கண் தன்னெஞ்சிடம்
உரைத்தான் (அகம். 391:21-25), பசலை உற்ற துன்
பம் வருத்த வருந்திய அனபு மிக்க காதலியின்
நகையுடன் கூடிய முகத்தினைப் பெறத் தேரினை
இயக்குக என வினைமுற்றிய தலைவன் தேர்ப்
பாகனிடம் கூறினான் (அகம். 344:11-13), வண்டு
விழையும் மலர்கள் நிறைந்த கூந்தலையுடைய
நம் காதலியின் கண்கள், பாழ்பட்ட சுரநெறி
வினைத் தனியே கடந்து செல்லும் நம்மைக்
காட்டிலும் நீர் ஒழுகப் பெற்று எத்தன்மையான
துன்பத்தினை எய்தினவோ எனத் தலைவன் தன்
னெஞ்சிற்குக் கூறினான் (அகம். 371:9-14). நம்
காதலி நல்லள் ஆதலை அறிந்தது போல நாம்
நினைக்கும் போதெல்லாம் எளியளாய் வருவதன்றி
அவள் பெறுதற்கு அரியள் ஆதலை அறியாயா
யினை என அல்லகுறிப்பட்ட தலைவன் தன்னெஞ்
சிற்குக் கூறினான் (குறு. 130:3-4), 'நெஞ்சே, குன்று
கெழு சிறுநெறி அரிய என்னாது மறத்தற்கரிய
காதலி இங்கே தங்க நான் செல்வேன் என்று
துணிவது நம் இளமைப்பருவத்துக்கு முடிவாகும்'
எனத் தலைவன் தன்னெஞ்சிற் குரைத்தான் (குறு.
351:8-6). பிறைத் திங்களைப் போன்ற அழகு
பொருந்திய மாசற்ற சிறப்புடைய நெற்றியையும்
மணங்கமழும் கரிய கூந்தலையு முடைய காதலி,
புதல்வனிடம் தழுவல் விருப்போடு சென்ற என
னைக் 'கண்டு வெருவி, யாரையோ நீ என்று வினவி
இகழ்ந்து நின்றாள் எனத் தலைவன் பாணனிடம்
கூறினான் (தற்.250:8-10). அழகிய எயிற்றினின்றும்
ஒழுகிய நசைமையும் குற்றமத்த கோட்பாட்டி
னையு முடைய நம்முயிர் போன்ற விருப்பம் மிக்க
காதலியினது முகத்தில் அலமரும் கண்கள் துன்ப
மெய்தி நம்மைப் பிணிக்குமே என்று எண்ணா
ராய்க் குன்றம் இறப்போர் (தலைவர்) கருதியதை
அறிய வல்லார் யாவர் என்று தோழி வாயின
மறுத்துரைத்தாள்- (நற்.259:4-9). கீழ்த்திசையில்
விடியற்பொழுதில் தோன்றும் வெள்ளி போல நம்
காதலி ஒருநாள் நம் அருகில் வைகுமாறு நமக்குக்
255
காதலி
கிடைப்பாளோ என்று வரைவு மறுக்கப்பட்டு
ஆற்றாளாகிய தலைவன் தன்னெஞ்சிற்குக் கூறி
னான் (நற்.386:8-10), நல்லோர் அஞ்சுதற்குக்
காரணமான நடையினையும் குறுந்தொடியினை
யும் உடைய நின்னுடைய விருப்பத்திற் கியன்ற
காதலியை (காதற்பரத்தையை) தழுவிக் கொண்டு
நேற்று நீ புனலாடினை என்று பலரும் கூறினர்;
அதனா லெழுந்த அவரை மறைக்க இயலுமோ
என்று தலைவி தலைவனிடம் புலந்து மொழிந்
தாள் (ஐங். 11:1-4). காதலியின் கண்கள் கொற்
கைப் பெருந்துறையிடத்து வைகறைப் பொழுதில்
மலரும் நெய்தல் போலத் தகைமை பெரிதுடையன
எனத் தலைவன் தலைவியைப் புகழ்ந்துரைத்தான்
(ஐங். 188:2-4), மூங்கில் போன்ற தோளையும்
ஆய்தழை நுடங்கும் அல்குலினையும் உடைய
காதலி உறையும் நல்லூர் பக்கமலையிடத்துள்ளது
(ஐவ், 201:2-4), எம்மால் விரும்பப்படும் காதலியின்
பண்புகளைத் துணையாகப் பெற்றமையானே
அருஞ்சுர நெறிகள் வருத்தாவாயின என்று பிரிந்து
வந்த தலைவன் தோழியிடம் கூறினான் (ஆல். 388;
2,4). காதலியைப் பிரிந்து போதல கொடிதே என்று
பிரிந்து செல்லும் தலைவனிடம் கூறாத குன்று
கெழு கானத்திலுள்ள பண்பற்ற விலங்கினங்கள்
சிறிதும் அறமில்லாதன என்று தலைவி தோழியீ
டம் கூறினாள் (ஐங். 333). புணர்ந்த காதலியினும்
தலைவன நெஞ்சம் தன புதல்வன முறுவலொடு
இன்னகை பயிற்றிச் சிறுதேர் உருட்டும் தளர்நடை
யைக் கண்டு பெரிதும் விரும்பியது எனச் செவிலி
நற்றாயிடம் கூறினாள் (ஐவ்.403). மைந்தன், தன்
முன் விளையாட அதனைக் கண்டு தலைவன காத
லியைத் தழுவி இனிது இருந்தனன் (ஐங்.406),
தலைவன் தன்னை நயந்த காதலியைத் தழுவிக
கொண்டு பாணரது இசையின் பயன்தெரிந்து இன
புறு புணர்ச்சியை நுகர்நதான (ஐ.1053. புசழ்
சால் சிறப்பினையுடைய காதலி புலம்பத் துறந்து
வந்தனையே என்று பாசறைக்கண் இருநத தலை
வன் பருவவரவினகண தலைவியை நினைத்து நெஞ்
சோடு புலந்து கூறினான் (ஐங். 445:1,2). பாணனே,
யாம் விரும்புங் காதலி, காலம் நீட்டித்தோம
என்று கொடுமை :தூற்றி, வாடிய நுதலள் ஆ
எம்மை மாறுபட உணர்ந்து நோய்மிக, உடம்பு
நனி சுருங்கி, நின்பாற் கூறி விடுத்த செய்தியை
உரைப்பாயாக எனத் தலைவி தூதாய் விடுத்த
பாணனைத் தலைவன் வினவினான் (ஐங். 478).
நின் விருப்பத்திற்கிடனான காதலி தன் மனைக்
கண் தனிமையுற்றிருந்து ஈரிதழ் உண்கண்
சொரிந்த கண்ணீரின பூசலைக் கேட்டும் அவளுக்கு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9hjsdz9svgor45z6u2477nvp6l6d6ij</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/264</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668761</id>
    <revision>
      <id>1987210</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:08:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987210</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9982" sha1="09qp7r2dxv5jgvh35ty1kkxinniwajy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;சாதலோர்
அருளாதோய்; நினக்கு யாம் பாணரும் அல்லேம்;
நீயும் எமக்குக் குருசிலை யல்லை என்று தலைவியின்
'தூதாய்ச் சென்ற பாணன தலைவனிடம் கூறி
னான் (ஐங்.480).வானம் மழை பெய்யத் தொடங்கி
விட்டது; கற்பினால் உண்டான வெற்றியை
யுடைய காதலியின் துன்பந் தீரும்படி தேரை
விரைந்து செலுத்துக எனத் தலைவன் தேர்ப்பாக
னிடம் கூறினான் (ஐங். 488).
காதலோர்- அன்புடையோர். இளவேனிற் காலம் வந்
தது; நம் காதலோர் - அன்புடையோர் - இன்னும்
வநதிலர் என்று பருவங்கண்டழிந்த தலைவி தோழி
யிடம் கூறினாள் (அகம். 277:18-20), நம் காதலோர்
வெஞ்சுரத்தில் தமியராய்ச் செல்வர் என ஊரார்
கூறுவர்; அவ்வூராரே. பண்பில்லாத கோலவர்
தாயைப் பிரித்துக் கட்டி வைத்த கன்று
போல
யாம் மிக நொந்து இன்னாதவற்றை மொழிதும்
என்றும் கூறுவர்; அவர் இவ்வாறு மயங்கியது
என்னையோ எனத் தலைவி தோழியை வினவி
னாள் (அகம். 293:9-14), மாலைக் காலத்தில் பலரும்
புகுதற்குரிய வீட்டுவாயிலை அடைக்க எண்ணி
வினவுவார் 'உள்ளே வருவீர் உளீரோ' என்று
கேட்கவும் நம் காதலோர் வாரா ராயினர்
என்று தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (குறு.
118:2-5). நம் காதலோர் நிலத்தைத் தோண்டி
உள்ளே புகார்; வானத்தின்கண் ஏறார்;
பெருங்கடல் மீது காலினால் நடந்து செல்லார்;நாடு
கள் தோறும் ஊர்கள் தோறும் குடிகள் தோறும்
உள்ளாரை ஆராய்ந்து வினவின் அகப்படாது
காணாமற் போலாரோ என்று கூறித் தோழி
தலைவியை ஆற்றுவித்தாள் (குறு. 130). மின்ன
லிடையுடைய தலைவி நடுங்குவதற்குக் காரணமான
இறுதியிற் பெய்யும் மழைக்குப் பின் வரும் வாடை
எப்பொழுது வரும் என்பாயோ அப்பொழுது
எம் காதலோர் வருவர் என்று, தோழி அறிவரைக்
கண்டு தலைவன் குறித்த பருவ வரவு பற்றி வின
வினாள் (குறு. 277:5-8). முல்லை முகை மலர்ந்தமணம்
செம்முல்லையோடு தேன் மணக்கும் வண்ணம்
நெருங்கித் தோன்ற மேகம் காலமல்லாக் காலத்துப்
பெய்யும் மழையை வம்ப மாரியன்று, கார்ப்பருவ
மழை என்று கூறின், நம் காதலோர் வாராரோ
என்று பருவவரவினால் துயருற்ற தலைவியைத்
தோழி பருவமன்று என்று கூறித் தெளிவித்தாள்
(குறு. 382). நம் காதலோர் மழை பெய்தலையுற்ற
இருளின் நடுயாமத்தில் அவர் நம்மை முயங்கி
யிருப்பவும் நாம் குளிரின் கடுமையால் பெரிதும்
வருந்தித் துயிலாதிருந்ததை அறிந்தும் கைவிட்டு
அகன்றனர்; ஆதலின் அவர் நம் மீது அன்பிலர்
256
காதலோர்
என்று தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (நற்.281:
7-11), சீறூரிலுள்ள நம் மனையகத்தைத் தலைவர்
அறியின் நல்லதேயாம்; நம் காதலோர் நம்பால்
நனிபேரன்பினர்; நடுயாமத்தில் தம்மை வருத்தும்
துன்பத்தைக் களையினும் களைவர்; அவர் தாம்
முன்பு வந்து நின்னை முயங்கி அகன்ற கானலிடத்
துள்ள குறியை இப்பொழுது வந்து கண்டு நின்று
அழிகின்றனர் போலும் என்று இரவுக்குறி உடன்
பட்ட தோழி தலைவியிடம் குறிப்பாகக் கூறினாள்
(தற். 392:6-11). கணவரைப் பிரிந்த மகளிரை வருத்
தும் தண்பனியையும் வாடையையும உடைய அற்
சிரப் பருவத்திற்கு முன்னரே காதலோர் வந்தனர்
எனத் தோழி தலைவியிடம் மகிழ்ந்து கூறினாள்
(ஐங். 223:3-5). நம் காதலோர் குவளையின் நறு
மணம் கமழும் கூந்தலையுடைய தலைவியின் அழகு
விளங்கும் நுதல் பசத்தலை அறியார் என்று
தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (ஐங். 225: 2-5).
புலம்புகொள் நெடுவரையைத் தலைவி காணின்
கண் கலங்கி நீருகுத்தற்குக் காரணமான துன்பத்
தைக் கருதிக் காதலோர் வந்தனர் (ஐங். 270:35).
நம் காதலோர் மலைச்சாரற்கண் இலையுதிர்ந்து
மலர்ந்த இலவம் அம்மலையில் தோன்றுந தீயைப்
போல் சுரத்திடத்துத் தோன்றும் பிரிதற்கரிய
காலத்தினும் அரிதிற் பிரிதலில் வல்லுநராயினார்
எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (ஐங்.338).
காதலோர் யானை இனமிகுகின்ற வெஞ்சுரம்
கடத்தற்கு அரிய என்றெண்ணாது விரைந்து
வந்தனர் (ஐங். 352;3-5). குரவமும் கடம்பும்
மலர்ந்து சுரனணி கொண்ட கானத்தைக் கண்டு
செய்பொருட் செலவு அழுங்குக என உட்
கொண்டு நின் அழகொழுகும் மாமை நிறம்
ஒளிபெறக் காதலோர் வந்தெய்தினர் எனத்
தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (ஐவ். 357), நெல்லிக்
காயைப் பலவின் கனியோடு உண்டு. செங்கடம்
பின் நிழலில் தங்கிய மகன்றிற் பறவை போன்ற
உடன்புணர் கொள்கையுடைய காதலோர் யார்
கொல்; அவர் அளித்தக்கார் என உடன்போக்கின்
கண் இடைச்சுரத்துக் கண்டோர் கூறினர் (ஐங்.
381). நறுமலர்களைக் கவின்பெறத் தொடுத்து
நின் கூந்தல் தகைகொளப் புனைய நம் காதலோர்
வாராதிரார்; பகைவர் தேயத்து நன்கலன்களைக்
கொணர்தல் வேண்டிக் காலம் நீட்டித்தார் என்று
தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (ஐங். 463). நுணல்
கறங்கத் தேரை தெவிட்டக் கார்காலம் தொடங்
கியது; நின் பணைத் தோள்களைப் பொருந்தி
விருந்தாதலை வேண்டிக் காதலோர் நெடுந்தேரைச்
செலுத்தி இன்றே வருகுவர் எனத் தோழி தலைவி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>09qp7r2dxv5jgvh35ty1kkxinniwajy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/265</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668762</id>
    <revision>
      <id>1987211</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:08:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987211</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9601" sha1="1wbivve83hgldi81n2a6a7m09ynrlb4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காதலோள்
யிடம் கூறினாள் (ஐங்.468). நின் தொல்கவின்
அழிதற்கு அஞ்சிய காதலோர் நீ துன்பங் கொண்டு
வருந்தப் பொருள்வயிற் பிரிதல் அன்பன்று எனக்
கூறிய என சொல்லுககுக் கட்டுப்பட்டுப பிரியா
தொழிந்தார் எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறி
னாள (கலி. 2:23-29). வேனில் விழாவை எதிர்
கொள்ளும் இளவேனிற் செவ்வியும் வந்தது;
ஆனால் நம் காதலோர் வந்திலர் என்று காலங்
கண்டு ஆற்றாத தலைவியிடம் தோழி தானும்
ஆற்றாளாய்க் கூறினாள் (கலி. 36:9-11).
காதலோள் - அன்புடையோள். நம் காதலோள் - அன்
புடையோள் - இருவேறு ஒழுகலாற்றை யறிந்த
கள்ளத் தன்மை உடையவள்; நள்ளென் கங்குலில்
மலையனது முள்ளூர்க் கானததின் நறுமணத்தைப்
போனறு மணக்க வந்து நம்மோடு ஒத்தவளா
யினாள்; வைகறைப் பொழுதில் யான் கூந்தலில்
அணிந்த விரவு மலர்களை உதிர்த்துச் சாந்துளர்
கூந்தலில் எண்ணெய் நீவிப் பொருந்தா முகத்த
ளாகித் தமரோடு ஒத்தவளாயினாள் என இரவுக்
குறி வந்து மீளும் தலைவன் தன்னெஞ்சிற்குக் கூறி
னான் (குறு. 312). உறுதுயர் அவலத்தோடு உயிர்
செல்ல மெலிந்து பாழ்படு நெஞ்சம் பிரிவு நோயால்
கலங்கக் காதலோள் காடிறந்தனள்; நும் மகள்
மேல் வைத்த விருப்பு தெறுகின்றது என்று தலைவி
புணர்ந்துடன் போகியவழிச் செவிலியிடம் நற்றாய்
கூறினாள (ஐங்.313).
-
காதலோள் - அன்புடையோன். கா தலோனாகிய - அன்
புடையோனாகிய என் புதல்வன் தெண்கடற்
சேர்ப்பனாகிய தன் தந்தையோடு வாராது
தனித்து வந்தனன் என்று வாயில வேண்டி ஒழுகும்
தலைவன புதல்வன் வாயிலாக வருமெனக் கேட்டு
அஞ்சிய தலைவி புதல்வன் விளையாடித் தனித்து
வநதவழி மகிழ்ந்து கூறினாள் (ஐங்.157:4,8).
காதற்காமம் - காதலையுடைய காமம். காமத்திற் சிறந்
தது காதற்காமம் - காதலையுடைய காமம் -; அது
தான் மெய்யுற்று அறியார் இருவர் அன்பொத்து
ஊழ்வகையினாலே தாமே மெயயுற்றுப் புணரும்
புணர்ச்சியாகும் (பரி.9:14,15).
காதற்கிழமை - அன்புரிமை. தனது பெயரைப் பிறர்க்
குச் சொல்லும்போது, என்னுடையபெயர் பேதை
மையுடைய சோழன் என்று எனது பெயரைத்
தனக்குப் பெயராகக் கூறும் சிறந்த காதற்கிழமை
அன்புரிமை உடையவன்' என்று வடக்கிருந்த
கோப்பெருஞ்சோழன் பிபிராத்தையாசி குறித்துப்
புகழ்ந்து கூறினான் (புறம். 216:8-10).
.
ச இ பொ சு தொ 2 17.
257
கா
ாது
கூகை
காது - 1. செவி, சூரரமகளிர் தம் வளப்பமான
காதிலே-செவியிலே - தம்மில் ஒத்தற்குப் பொருந்த
இட்டு நிறைந்த பிண்டியின் ஒண்டளிர் அவர் நுண்
பூண் மார்பகத்தே அசைந்தது (முரு. 30-33,41).
பேய்மகள் பிதுங்கிய கண்ணை யுடைய
யோடே கடிய பாம்பு தூங்குகையினாலே பெரு
மூலையிடத்தே வீழந்து வருந்துகின்ற காதினை
உடையவள் (முரு. 49-51). வேலன் அசோகினது
குளிர்ந்த தளிர் அசையும் காதினன் (முரு. 207,
பாடினி மயிரை வெட்டுகின்ற கத்தரிக் கோ!
னுடைய குழைச்சை யொத்ததும் பொலிவினை
யுடைய மகரக் குழையினுடைய அசைவினைப்
பொறுத்த வமைந்ததுமாகிய காதினை உடையவள்
(பொரு. 29,39).பேய்மகள் வெள்யாட்டுமறிகளை
அணிந்த காதினை உடையவள் (சிறு. 197). ஆய்
மகள் சிறுகுழை அசையும் காதினை உடையவள்
(பெரு.181,162).ஆய்தொடி மகளிர் ஒள்ளிய மகரக்
குழை பொருந்திய வளவிய தாழ்ந்த காதினை
உடையவர் (மது. 709,712), துணை துறந்து புலம்
பொடு வதியும் அரிவை ஒளிமிக்க மகரக்குழையைக்
களைந்ததால் சிறிதே தாழந்து குறுங்கண் தாளு
ருவி அழுத்திய காதினை உடையவள் (நெடு. 137-
140). தலைவன தோளிலே வீழ்ந்து அலைக்கும்படி
செந்தீப் போனற ஒளிமிக்க பூவினையுடைய அசோ
கினது அழகிய தளிரைத தோளிலே கிடந்து
அலைக்கும்படி ஒரு காதிலே செருகிவந்தான் (குறி.
118- 120). சிவந்த மணிகள் பதிதத ஒண்குழை வள
விய காதில் அசைய அகமலி உவகையளாய்த்
தலைவி தலை தாழ்ந்தாள் (அகம். 86:27-
29). எம்முடைய காதில் உள்ள பொன்னாற்
செய்த குழையை அசைந்து சென்று மீளுந்தோறும்
எம்முடைய பூவில்லாத வறுங்கூந்தலில நின்னை
வைத்துக்கொள்வது, நுந்தையின மார்பிலுள்ள
கோதையைப் பரத்தையா வருந்தும்படி நீ
அறுத்து விளையாடுவதற்கேயாம் எனத் தலைவி
புதல்வனிடம் கூறினாள் (கலி. 80:22 26). இணர்
களில் மொயத்த வணடுகள மகளிரைச் சூழ்ந்து
மொய்த்தலானே ஏற்பட்ட பூசலில் ஒருததியின்
நெற்றியில் கிடந்த முததுவடம வேறொருத்தியின்
அழகிய விளங்கும் காதிற் கிடந்த மகரக்குழையில்
சிக்கிக்கொண்டது (கலி. 92.35,36). பரத்தையாகிய
குதிரை மெல்லிய காதிற் கிடக்கும் புல்லிகை
(கள்ளப்பூ) என்னும் பூணாகிய கீழே தொங்கும்
இயல்புடைய கன்னசாமரை (குதிரை காதிலணியும்
சாமரை எனும் அணி) உடையது என்று பரத்தை
குதிரையாக உருவகிக்கப் பட்டுள்ளாள் (கவி. 98:
11,12). ஆயர்மகளிர் விளங்கும் பொன்னாற்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1wbivve83hgldi81n2a6a7m09ynrlb4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/266</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668763</id>
    <revision>
      <id>1987212</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:08:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987212</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9624" sha1="lyifqlbjyw87cfdxbxuayl106h7hce0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காந்தள்
செய்த மகரக்குழை யணிந்த காதினை உடையவர் (களி.103.8). வையைப புதுப்புனல் தன்பால ஆடிய மகளிரின் காதினகண தளிரைச் செருகியது (பரி. 7: 43-45). தைந்நீராடும்போது தன் செவியில் நீல மலரை அணிந்து கொண்ட ஒருத்தி அசோகந்தளி ரைக் காதில செருகிசு கொண்டிருந்த மற்றொருத் தியை நோக்கினாள், அவ்வசோகந்தளிரின் ஒளி யால் அவளணிந்த நீலமலர் இளவெயிலைப் போல் ஆனதைக் கண்டு அம்மற்றொருத்தி அவளது குழைக் காதினையுடைய கோலச் செவியில் நீல மலரைச் செருகி நான்கு விழிபடைத்தாள என்று கூறினாள் (பரி. 11.93-98). சிவந்த பொன்னாலான குழைபோல் தொங்கும்படி ஒரு பெண் அசோகினது சிவந்த புதுமலரைத் தன் காதிலே செருகிக்
கொண்டு பூங்கொடிபோல அசைந்தாடினாள் (பரி 12-87-92). கடிப்பு என்னும் அணியிட்டுத் தாழ வளர்த்த காதில் கனங்குழை அணியும் பொருட்டு, மகளின் வளையணிந்த கையினை மேலே உயர்த் துதலான எழும் வளையொலிக்கு அஞ்சி மாலையை மொயத்த வண்டினங்கள் பறந்தோடின (பரி. தி.1:30-33). மதுரை, கொடித் தேரானது (பாண்டி யனது) தமிழமொழி உளதாகும் காலமளவும், கார்த் திகை மகளிரின் காதிலிடப்பட்ட கன மகர குண்ட லம் விளங்குதல போல் சிறந்து விளஙகிச் செல்வத் தாற் பொலியும் (பரி.தி.10).
2. கவண்காது. பருந்து வீழந்தெடுத்த பைந்தலை அரவம் காதற்ற கலண போன்று காணப்பட்டது (ஐங.தி.1:2,3),
காந்தன் கொடிவகை. உடைந்த வளையை ஒப்ப மலாந்த வெண்காந்தள் காட்டு மல்லிகையுடன் சேர்ந்து மலைச்சாரலில் மணம் பரப்பியது (புறம். 90;1,2). பேகன மனைவி காந்தள் மொட்டுப் போலும் விரலாலே தன கண்ணீரைத் துடைத்தாள் (புறம். 144 8,9), மலைச்சாரலிடத்து மலர்ந்த காந்த ளினது கொழுங்கிழங்கு பிறழக கிளறிக் கேழற் பன்றி தன இனத்துடன உழுத புழுதிக்கணணே குறவர் சிறுதினை விதைத்தனர் (புறம. 168:2-6). இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனின பகைவர் நாட்டில் வேளைக் கொடியும சுரைக் கொடியும் தழைத்து வளரப பீர்க்கங் கொடியேறிப் படர்ந்த நீரற்ற உழுசாலகளில் சிவந்த காநதட் கிழங்கு சிதைந்தது (பதி. 15:8-11). அசைகினற காந்தள் மலர் விளங்கும் நீர்ப்பரப்பில் முளைத்த மூங்கிலை யொத்த தோளையுடையவள் சேரமான்தேவி (பதி. 11:36-38). கொலைவில் வேட்டுவர் காந்தளங் கண்ணி சூடினர் (பதி, 30:9). மலையில் மலர்ந்த
258
மலரின்
காந்தன்
காந்தள் மலரை இது தெய்வத்திற்கு உரிய தென்று அறிந்தும் அதனிடத்தினின்றும் நீங்கா மல் ஊதிய விரைந்து பறக்கும் தும்பி (அம் தெயவத் தன்மையால பறத்தல் இயல்பு கெட்டது (பதி. 67: 19- 21). செழுங்குடிச் செல்வர் காந்தட் பூவாலாகிய கண்ணியை அணிந் தனர் (பதி.81:22). செவ்வேள் சுரும்பினம் மொய் யாத நெருப்புப்போலும் பூவினையுடைய காந்த ளினது பெரிய குளிர்ந்த கண்ணியைச் சூடிய திருமுடியை யுடையவர் (முரு. 43,44). பாடினி நெடிய மலையின் உச்சியிடத்திலுள்ள காந்தள் போலும் மெல்லிய விரலினள் (பொரு.33,47). பாக்கம், காயினையுடைய தென்னை. குலையினை யுடைய வாழை, கொழுவிய காந்தள் முதலான வற்றை யுடையது (பொரு. 208-210). செழுங்குலை யினையுடைய காந்தள கைவிரல் போலப் பூத்தது (சிறு. 167). நீண்ட பூங்கொத்துக்களையுடைய காந்தள் மிக்க பக்கமலையில் களிறு கிடந்தாற் போன்று பாம்பணையாகிய படுக்கையிலே துயில் கொண்டவர் (திருமால) (பெரு. 371-373). தலைவியும் தோழியரும் பறித்துக் குவித்த குறிஞ்சி நில மலர் களுள பெரிய இதழையுடைய ஒள்ளிய சிவந்த காந்தட் பூவும் ஒனறாகும் (குறி. 61,62). விணணைத் தீண்டுகினற சிகரங்களிலே கிளைத்த காந்தளி னுடைய குளிர்ந்த மணக்கின்ற பூக்கள் வரையர மகளிர் பரந்து விளையாடுதலின் தன்நலம் சிறிது கெட்டுக் கீழே வந்து பரந்து கச்சுப்பரந்த களம் போல அழகுபெறப் பொலிவுறுத்தும் (குறி.195- 198). மகளிர் மலைப்பக்கத்தே மெல்லிய தேன் துளிக்கும் காந்தளினது அழகிய கண்ணிடத்து இணைந்த குலையை யொத்த செறிந்த தொடி யினையுடைய முன கையினைக் குவித்து வணங்கி னர் (பட், 150-154). நெருப்பினை யொத்த ஒள்ளிய செங்காந்தளின் மழையாலே செருக்கி வளர்ந்த புதிய முகையைத் தசையாகக கருதி எடுத்த பருந்து ஊன் அன்மையின உண்ணாது பாறைகள்மீது உகுத்ததனால் அவை நெருப்பினை யொத்த பல இதழ்கள் பரந்து வெறியாடுகின்ற களத்தை யொத்தன (coene, 145-150). கானவரின் சிறார் உண்டு கழித்த பலாப்பழத்தின் விதையைப் பயன் கோடற்குக கன்றுகளைப் பிணைத்துக் காந்தளின் துடுப்புப் போலும் கமழகின்ற மடலாலே யடித்துக் கடாவிடுவர் (மலை. 336-339). நன்னன் வேண் மானின் அரண்மனை வாயிலில் காணப்படும் பல்வேறு வகைக் கையுறைப் பொருள்களுள் வளை யுடைந்தாற் போன்ற வளவிய இதழையுடைய
வெண் காந்தட் பூவும் ஒன்றாகும, (up, 510).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lyifqlbjyw87cfdxbxuayl106h7hce0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/267</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668764</id>
    <revision>
      <id>1987213</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:08:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987213</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10099" sha1="rlq503jealbd4flam68upijzs4te00s" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காந்தள்
தலைவி உறையூர்க்குக கீழ்பாலுள்ள நெடும் பெருங்குன்றத்தினகண்ணே நெருங்கிய காந்தளின் போது விரிந்த மலரென மணக்கும் சிறந்த அழகினை உடையவள் (அகம்.4:14-17). தலைவியின் தடமென்தோளை எம் படப்பையை அடுத்துள்ள தேன் இழைத்த உயர்ந்த மலையிடத்துப் பழங்கள் தொங்குகின்ற மரச்செறிவினுள் காந்தள் மிக்க புதரிடத்துப் பகற்காலத்தில் நீ வரினும முயங்கு வாய் எனத் தோழி தலைவனிடம் இரவுக்குறி மறுத்துப் பகற்குறி நேர்ந்தனள் (அகம். 18:13-18). முன்பனிக் காலத்தில் மூங்கிலின அழகிய மலர்கள் உதிரவும் காந்தளின் நீண்ட இதழையுடைய பெரிய மலர் முறியவும் வாடைக்காற்று தண்ணென வீசி யது (அகம். 78:8-10). நாளைப் பகற்கண மநதியும் அறியா மரமபயில் கானத்தில் ஒளளிய செங்காந் தள மலர்ந்த அவ்விடத்தே அருவிகள் இழிதரும் அனையின் ஒருபுறம் தலைவியின் மென்கூநதல கத்து இன்பத் துயிலை அடைவாய் எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (அகம், 92:7-13), மயிலைக் கண்டஞ்சிப் பாமபு படத்தை லிரிப்பது போல் காயாவின் மெனசினைக்கு அயலே நீண்டு தூக்கிய பல துடுப்புகள் போலும் அசையும் குலைகளை யுடைய காந்தள் விரிந்து மலர்நதன (அகம். 108:12- 16). சுனையில் குவிந்த அரும்பினை விரித்த வண்டு வேங்கை மலரின தாதினை ஊதி, காந்தளின் தேன் பொருந்திய குவிந்த குலையில் உறங்கி, யானையின் கன்னத்தில் தோனறும் மதத்தினை உண்பதாகக் கனவு காணும் (அகம. 132:9-13).காந் தளின் கொழுவிய மடலையுடைய புதிய பூவினைத் தும்பி ஊதும் (அகம். 138:17,18). தலைவியின் தோன் நள்ளியின் சோலை அடுக்கத்தே வண்டுகள் உண்ண விரிந்த கடவுள் சூடுதற்குரிய காந்தட் பூவுள்ளும் வியப்பு மிக்க அழகிய மலர் பலவும் ஒருங்கு கமழவது போல மணக்கும் (அகம். 152:15- 18). நள்ளியின் பக்கமலைகளில் பனையின் அடிப் பக்கத்தே நிலைபெற்றுள்ள காந்தளின் மெல்லிய பிணிக்கப்பெற்ற அரும்புகள் இதழ் விரிந்து மலர்ந்த தண்கமழ் புதுமலர் போலத் தலைவியின் நறுநுதல் மணங்கமழும் (அகம். 238:14-18). சீறூர் காந்தட் பூக்களையுடையது (அகம். 312:5), பசும்பூட் பாண் யனது அணங்குடை பொதியிலின் பக்க மலையி லுள்ள கிளைத்த ஒளி பொருந்திய காந்தட் பூப் போல மணக்கும் நறுநுதலை உடையவள் தலைவி (அகம். 338:5-7), மலைப்பக்கத்தே காந்தளையுடைய அழகிய சோலை உள்ளது (அகம். 368:8), சேய் (முருகன்) குன்றம் குருதி போன்ற சிவப்பாகிய பூங் கொத்துள்ள காந்தளை உடையது (குறு. 1.3-4).
6)un a 61gn 2 17.
டி
259
காந்தன்
தலைவர் காந்தளை வேலியாக வுடைய ஓங்கு மலை நன்னாட்டிடத்து என்னைப் பிரிந்து போவா ரெனறு கூறுகின்றனர் எனத தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (குறு. 76:1,2). தலைவி ஆயினது பொதி யின மலையிலுள்ள வேங்கை மலரினது மணத்தை யும் காந்தள் மலரினது மணத்தையும் வீசி ஆமபல மலரிலும் தணணியள் (குறு. 84:3-5), சிறுகுடி காந்த ளையே இயற்கை வேலியாக உடையது (குறு. 100:3), தலைவி காந்தள் மலரைப போனற மெல்லிய விரலை உடையவள் (குறு. 167:1). பாமபினது படம் ஒடுங்கியதைப் போலக் குளிந்து கொண்டற் காற றால் வீழ்த்தப்பட்ட ஒள்ளிய செங்காந்தள் மலர்கள் பாறையின்மீது கவிந்து கிடந்தன (குறு.185.5-7). பக்கமலை முழுவதும் மணம வீசும் அசைகின்ற கொத்துக்களில் உள்ள காந்தட் பூவின நறுந்தா தைத் தும்பி ஊதும் (குறு.239.3.4). மாரிக் குனறத் திலுள்ள அருவிக்கு அருகில் பொருந்திய தண்ணிய நறிய காநதளரும்புகள விரிந்து அமையாதனவாய் மணம் வீசுகின்ற நறுநுதலையுடையவள தலைவி (குறு. 259:1-3). காந்தளின அழகிய கொழுவிய அரும் பைத் தானாக மலரும் வரையில காதது நிலலாத வண்டுகள் அதன் மூடிய இதழகளைத திறக்கும சமயத்தில் முன்பு தாம் அறிந்த நடுநிலைமை யுடைய சான்றோரைக கண்ட கடனறி மாக்கள போல இடங்கொடுதது அவ்விதழ்கள பிணிப்ப விழ்ந்தன (குறு. 265:1-5). போர் செய்த யானையி னது புகர் முகத்தை யொப்ப மன்றத்திலுள்ள துறு கல்லின் மீது பவ ஒள்ளிய செங்காந்தள் மலர் ஒருங்கே மலர்ந்தன (குறு. 284: 1-3). தலைவரது மலையில் மாலைப் பொழுதில் பெய்த மழையி னால் உண்டாகிய நறுமணங் கமழும் ஆற்றோடு காலையில் வந்த காந்தளினது முழுச் செடியினை அதன் மெல்லிய இலை குழைய முயங்குதலையும் வீட்டிற் கொணாந்து அதன் கிழங்கை நடுதலையும் விலக்காத அனனைக்குக் கைம்மாறாகக் மிடத்து உயர்நிலை யுலகமும் சிறிதாகும் எனத தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (குறு. 361). ஆண் கருங்குரங்கு தோண்டியதனால் உடைந்த பூநாறு பலவினது பழம் காந்தளஞ் சிறுகுடியிடத்தே மணக் கும் (குறு. 373:8-7), சாரல் மலர் தலைகவிழ்ந்து பெரிய இதழ் விரிந்த காந்தளை யுடையது (நற். 14:6,7). சாரலில் காந்தளின் தேனையுண்ட நீலமணி போலும் நிறத்தையுடைய தும்பி யாழிற் கட்டிய இனிய நரம்பு போல ஒலிக்கும் (நற். 17:9-11). அழல் வீசும் நெடுவழியில் வேனில் நிலைபெற்றி ருந்தமையான் காந்தள் காய்ந்து வாடியது (நற். 29:1,2). சூரரமகள் கடவுட் கற்சுனையில் மலர்ந்த
கருது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rlq503jealbd4flam68upijzs4te00s</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/268</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668765</id>
    <revision>
      <id>1987214</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:09:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987214</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9968" sha1="o17tidq1x3fvfcnnxcj3qfnm7aoqjae" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காந்தள்
குவளை மலரொடு குருதி போன்ற காந்தளின் ஒள்
ளிய மலர்களை வடிவு விளங்கக் கட்டிச் சூடிப்
பெருவரை யடுக்கம் பொலிய அருவியின் இனனிய
ஓசையில் ஆடினாள் (நற். 34:1-5),கானவன் எய்து
கொணர்ந்த பனறியின இறைச்சியைக் கொடிச்சி
காந்தளஞ் சிறுகுடியில் உள்ளார் பலர்க்கும் பகுத்
துக் கொடுத்தனள் (நற். 85:8-10). காந்தளின் வள
விய இதழ்கள் சங்கு உடைந்து கிடந்தாற் போலக்
கிடைக்குமாறு குதிரையின் கவிந்த குளம்பு மிதித்து
அறுத்தது (நற்.161:6,7), நெடுவேளுக்கு மலையி
லுளள செங்காந்தள் மலரைக் கொய்து கண்ணி
யாக அமைத்து அன்னை சூட்டினாள் (நற்.173:
2,9). யானையின் முகத்திலுள்ள கோடு போலப்
போது மலர்ந்த ஒள்ளிய செங்காந்தள் வாழையஞ்
சிலமபை மணங் கமழச் செய்யும் (நற். 176:5-7),
வண்டுகள் அகன்ற இலையையுடைய காந்தளின்
அசையும் குலையிலே பாய்ந்து தேனைக் கொண்டு
வந்து மலையில தேன்கூடு கட்டின (நற். 185:8-10).
மலைப்பக்கததில் செழிதத வாழையின் கொடு
மடலினின்று வெளிவந்த கூர்வாய்க் குவிமுகை;
ஒள்ளிழை மகளிரின் இலங்கு வளையோடு
பிணிப்புற்ற மென்விரலில் அணிந்த மோசை
(அணி) போலக் காநதளின வளவிய இதழிலே
தோயந்தது (நற் 1881-5) வலிமையுடன் முரண்
மிகச் சினந்து புலியைக் கொன்ற யானையின
சிவந்த கொம்பைப் போல மலையில் செவ்விய
புறத்தையுடைய கொழுவிய அரும்பவிழ்ந்த காந்
தள் தோன்றியது (நற். 294:5-8). மலைச் சாரலின்
கண்
காந்தளின் கமழ்கின்ற குலை மலர்ந்தது
(நற்.313:6,7). புதல்வனை ஈன்ற மடந்தை முலை
யைத் தன் கையினால் பிடித்துப் புதல்வன் வாயில்
வைத்துப் பாலூட்ட அக்குழந்தை பால் குடிப்பது
போலக் காநதளின் பூங்கொததோடு பொருந்திய
கொழுமடல் உள்ள வாழைப்பூவின மடலினின்று
இழிதரும் இனிய நீரைச் செம்முக மந்தி புருகும்
(நற்.355.1-5). மலையில் மேய்ந்த சிவந்த பசு,
அசைகின்ற குலையையுடைய காந்தளைத் தீண்டித்
தாதுசுகள உதிரப் பெற்று நிறம் வேறுபாடுற்ற
மையின அதன் கனறு அதனைத் தன் தாயென்
றறியாது மருண்டது (நற். 359:1-3). குரங்குக் குட்டி
வேங்கைக கிளையிலிருந்து தலைவியின் கையகத்
திருந்த தீம்பாலைக் கவர்ந்து கொண்டமையின்
அழுது ஆற்றாது அழகிய வயிற்றிலே அடித்துக்
கொண்டதனால் அவளுடைய வீரல்கள் பொதி
யின் மலையிலுள்ள பூத்த காந்தளங் கொழுமுகை
போன்று சிவந்தன (நற்.379). அருவி ஆர்க்கும்
நெடுவரை அடுக்கத்தில் குருதி போன்ற கமழ்
260
காந்தன்
கின்ற காந்தள் மலர்கள் வண்டுகள் உண்ணும்படி
மலர்ந்தன (நற். 399:1-3), தலைவியின் கவினைக்
சுவர்ந்து கொண்ட தலைவன் மணக்கும் காந்தட்
பூங்கொத்தில் தேனுண்ட வண்டு போன்று பிரிந்து
போய், புறம் மாறி, மீண்டும் வந்தனன் (ஐங். 236).
தலைவி காந்தள் நாறும் வண்டுகள் இசைக்கும்
சுடர் நுதலை உடையவள் (ஐங்.354:2.3). தலைவி
மலர்ந்த காந்தட் பூவினது மணங் கமழ்ந்து கலங்
கிய கண்ணையுடையவள் (ஐங். 259:5,6). மலையிட
மெங்கும் மணங்கமழ்கின்ற காந்தளினது நறிய
பூங்கொத்தைப் போன்ற நலம்பெறு கையினள்
தலைவி (ஐங். 293:1,2). கண்டவர் கண்ணைக் கவ
ரும் கரிய மலையிடத்துக் காந்தள் மணம் கமழும்
(கலி. 39:15). கொடிச்சியர் மலையைத் தொழக்
கூப்பிய கை போல உயர்ந்த நறவினை யுடைய
கொத்துக்கள் அசையுங் காந்தளிடத்துத் தொடுத்த
தேன் ஒழுகியது (கலி. 40:11-13), தும்பி மகளிர்
கையிலிட்ட தாள் கூட்டாகிய நீலக்கடைச் செறி
என்னும் அணி போலக் காந்தளின் முகை மேலி
ருந்து அது அலரும் காலத்தைப் பார்த்திருக்கும்
(கலி. 43:8,9). பாறையின் சுனையிடத்தே அழகு
பெற்று வளர்ந்த காந்தளின் அழகிய குலையினைப்
பாம்பு நீருண்டலாகக் கருதி உருமேறு இடித்தது
(கலி. 48:1-5). தன் பகையானையின் நுதலைக்
குத்திப் புண் செய்த வேழத்தின் குருதி படிந்த
கோடு போன்ற உயர்ந்த முகையினையுடைய
நறிய காந்தள் நாடோறும் புதிய அரும்புகளை
ஈன்றது (கலி. 53:3-8). பக்க மலையெல்லாம் மணக்
கும் கூரிய அழகினை யுடைய அலர்களைக்
கொண்ட காந்தளின் குளிர்ந்த எழுச்சியுடைய
வடிவினைக் கொண்ட துடுப்பென்று கூறும்படி
யாகத் திரண்ட இணையொத்த முன்கையினை
யுடையவள் தலைவி (கலி. 59:3,4). பரங்குன்
றிற்கும் கூடலுக்கும் இடைபபட்ட வழியெல்லாம்
மலர்ந்த காந்தட் பூவால் மணம் கமழ்ந்தது (பரி.
8:25,28), வேங்கை, கூட்டமாக மலர்ந்த காந்தள்
முதலான மலர்களை அருவி கொண்டு வந்து திரு
மருதத் துறைக்கண்ணே சேர்த்தது (பரி. 11:30-30).
நீர்நிலையின் பக்கத்தே தழைத்த நெரிப்புடைய
அரும்புகளைக் கொண்ட காந்தளின் அவிழ்ந்த
வள்ளிதழ தோறும் தோன்றியின் (செங்காந்தளின்)
சிவந்த மலர் பரந்து பரங்குன்றம் காரகாலத்தன்மை
மிக்கது (பரி. 14:13-17). கார் காலம் தோற்று
விக்கும் காந்தட் குலைகள் போரில் தோற்றுக்
கட்டுண்டார் கையை ஒக்கும்; தும்பி கட்டவிழ்ப்
பனவாகிய கவினையுடைய காந்தள் முகைகள்
யாழ் நரம்பினது புரியை நெகிழ்ப்பார் கயை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>o17tidq1x3fvfcnnxcj3qfnm7aoqjae</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/269</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668766</id>
    <revision>
      <id>1987215</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:09:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987215</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9885" sha1="sxh6sneh3vgbels8shdittok8e1ubnr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காப்பாள்
காந்தள்
ஒத்தன (பரி. 18:34-37). கமழ்குலைக்
மகளிரின் கை போல் மலர்ந்தது (பரி. 19:76)
காப்பாள் - காவலாள். 'மழைக்காலத்தில் நீர் நிறைந்த
குளத்தைக் கரையுடையாமற் பாதுகாக்கும் காப்
பாள் - காவலாள் - போன்றவனாய் இரவுசு குறியில்
நிற்கும் தலைவனைக் காண்பாயாக' என்று தோழி
தலைவியிடம் கூறினாள் ('மாலிக் குறைத்துக் காப்பாள'
என்றும் பாடம் உண்டு) (ஐங். 206:1,2).
காக்க
காப்பான - காவலாள (காப்பாளன் என்பதன் அண்மை விளி).
படைப்பெருமை காரணமாகப் பகைவர் அஞ்சும்
படியான மதிப்புடைமையால் இடத்தைக்
வேண்டாது பரந்து கிடக்கினற அகன்ற பாசறை
யின் காப்பாள காவலாள - எனறு சேரமான்
யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேரலிரும்பொறையைக்
குறுங்கோழியூர் கிழார் விளித்துப் பாடினார்
(புறம்.22:24,25),
காப்பியஞ் சேந்தனார் - புலவர். காப்பியக் குடி மரபில்
வந்த சேந்தனார் என இவரது பெயர்க்கு விளக்கங்
காண்பர். இவரைக் காப்பியன் என்பார்க்கு மக
னாராகிய சேந்தனார் என்றும் கொள்ளவாம்
என்பர் பி.நா.(நற்றிணை, பாடினோர் வரலாறு), இவர்
பாடியது நற்றிணையில் 246-ஆம் பாடலொன்றே
யாகும். தலைவனது பிரிவிடை மெலிந்த தலைவி
யைத் தோழி வற்புறுத்தியதாக அப்பாடல் அமைந்
துள்ளது. 'உரம்புரி உள்ளமொடு சுரம்பல நீந்திச்
செய்பொருட்கு அகன்றனர்' என்ற அடிகளால்
தலைவனின் ஆல்வினையுடைமையினை இவர் சிறப்
பித்துக் கூறுவர். 'பொன்வீக் கொன்றையொடு
பிடவுத்தளை யலிழ, இன்னிசை வானம இரங்கும்'
என அவன மீளுதற்குரிய பருவ வரவினைத் தலை
விக்குத் தோழி காட்டுவது இவரது இனிய புனை
வாகும். நெடுஞ்சுவர்ப் பல்லி பாங்கில் இசைத்
தலையும் இப்பாடல் குறிக்கும்.
காப்பியாற்றுக் காப்பியனார் - புலவர். இவர் காப்பியாறு
என்னும் ஊரினர் எனச் சங்க இவக்கியம்
வை.பி. பதிப்புக் கூறும். காப்பியன் எனனும்
பெயர் கொண்டு இவர் காப்பியக் குடியினராகக்
கருதப்படுகிறார் (ப.மு.). காப்பியன் என்பது
இவரது இயற்பெயராகவும் இருக்கலாம். இவர்
பாடியனவாய்ப் பதிற்றுப் பததின் நான்காம்
பத்துப் பாடல்கள் உளளன. இவர் களங்காய்க்
கண்ணி நார்முடிச் சேரலைப் பாடி நாற்பது
நூறாயிரம் பொன்னும் அவன் ஆள்வதில் பாசு
மும் பரிசிலாகப் பெற்றார். இவர் தம் பாடல்
களை அந்தாதித் தொடையும் அழகிய நடையும்
அமையப் பாடியுள்ளார். வறுமையால் தளர்ந்த
261
காப்பு
குடிகளின் தேய்ந்த ஒழுக்கம் நிறைவுற்றதற்குக்
கலைகள் தேய்ந்த மூன்றாம் பிறை நிறைவுற்று
முழுமதியானதையும் (பதி. 31: 12,13) குருதிபரந்த
போர்க்களத்துக்கு அந்தி மாலையின செக்கர்
வானத்தையும் (பதி, 35:7, 8) இவர் உவமை கூறி
யுள்ள பகுதிகள் நயமானவை. சேரனது நார் முடி
யில் தொடுக்கப்பட்ட முத்து வடங்களுக்குச் சிலநதி
வலையை உவமை கூறும்போது வறிதே சிலந்தி
வலை யென்னாமல் புறாக்கணம் தம்மை அசுப்
படுக்கும் வலையென்று மருண்டு அலறுதற்கேது
வாக வேல மரத்தின் உலவைக் கிளைகளில் பின்
னப்பட்ட சிலந்திவலை எனக் கூறுவது (பதி. 18:
11-17) இவர்தம் புனைவாற்றலைப் புலப்படுத்
தும். இவர் பாடல்களில் களஙகாய்க் கண்ணி நார்
முடிச்சேரலை யனறியும் கடவுளஞ்சி (பதி. 31:18),
வண்டன் (பதி.31:23), நெடுமிடல் அஞ்சி (பதி.
32:10), நன்னன் (பதி. 40:14) ஆகியோரைப்
பற்றிய குறிப்புக்களும் உள்ளன.
காப்பு - காவல், 'பகைவரது காப்புடைய - காவ
லுடைய - கணைய மரத்தைக் கொல்களிற்றினால்
முறித்து அங்குசத்தால் அக்களிற்றினை முன்னர்க்
கடாவி அது செய்யும் வினையைப் பினவேண்டு
மளவில் பிடிக்க நின் பெரிய கைகள் வலிமையுடை
யனவாம்' என்று
கபிலர் சேரமான் செல்வக்
கடுங்கோ வாழியாதனது கைவலிமையைக் கூறி
னார் (புறம்.14:1-4,11). பாண்டியன் பலயாகசாலை
முதுகுடுமிப் பெருவழுதி தன் களிறுகளைப் பகை
வரின் காப்புடைய கயங்களில் படிவித்தான் (புறம்.
15:9,10). புதிய பறவைகள் தன்னாட்டிற்கு வரினும்
பழைய பறவைகள் தன்னாட்டை விட்டுப போகி
னும் அவற்றால் நடுக்கமுறாத ஏமக் காப்புடைய
வன சேரமான் யானைக்கட் சேய் மாந்தரஞ்
சேரலிரும் பொறை (புறம. 20:18,19), சேரமான்
யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேர லிரும் பொறை
தங்கியிருந்த பாசறையில் அவனது வானமதி
போலும் வெண்கொற்றக்குடை நிழலில் தம்பக்
கத்து வாளில்லாத வீரர் அக்குடையே காப்பாக
உறங்குவர் (புறம். 22:11-13). அதியமான் நெடு
மானஞ்சி போர் செய்தற்கு உறையினின்று
கழித்த வாள்கள் பகைவரது காப்புடைய மதிலை
யழித்தலால் அப்பகைவர் தசையில் பொருந்தப்
பாய்ந்து கதுவாய் மிக்கு வடிவிழந்தன (புறம். 97:
1-3). களத்தின்கண் நிறைந்த நெற்பொலிகள்
காப்பிலவாய்க் கிடக்குமாறு பகையைக் கடிந்
தோட்டிய செவ்விய ஆட்சியினை யுடையவன்
அதியமான் தகடூர் பொருது வீழ்ந்த எழினி (புறம்.
230:3-6). 'நொச்சியே, காப்புடைய எயிலிடத்து&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sxh6sneh3vgbels8shdittok8e1ubnr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/270</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668767</id>
    <revision>
      <id>1987216</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:09:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987216</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9833" sha1="tgllbe97aedv1horqaips1oaz9s8x2h" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காந்தன்
நின்று பகையையழித்தலால் நகர்ப்புறத்தைக் கை விடாது காக்கும் நெடுந்தகையினது பெருமை பொருந்திய தலையி லணியப்படும் உரிமையும் நினதே' என்று மோசி சாத்தனார் பாடியுள்ளார் (புறம். 272:1,6-8). நெடிய மதில்களையும் அவற்றின் மேல் வரிசைப்பட அமைந்த ஞாயிலகளையும் மிக்க காவலமைந்த காவற்காடுகளையும் ஆழ்ந்த அகழி களையும் கொண்டு உயர்ந்த அரிய அரண்களால் காப்புடைய நாடுகளில் பசுை மன்னர் நடுங்குமாறு சேரனது படைகள எழுந்தன (பதி.தி.2:11-16). கோவலரது முல்லை நிலத்து ஊரிலுள்ள குடில், ஆட்டுக்கிடாயின தோல்களைப் பாயலாக இட்டு முதியோன் துயில் கொள்ளும் காப்பினையுடையது (பெரு. 148-151,168). அமரர் காப்பினால் கடவில் கலங்களில் வந்த குதிரைகள் முதலான பலபொருள் களும் காவிரிப்பூம் பட்டினத் தெருக்களில் நிறைந் திருக்கும் (பட், 184-193). காட்டிலே தம் கணவர் மார்பில் புலி பாய்ந்ததனால் பட்ட நெடிய பிளப் பினையுடைய விழுப்புண்ணை ஆற்றுதற்குக் காப் பெனக் கருதிக் கொடிச்சியர் பாடுவர் (மலை. 302- 304), 'நீ காப்பும் பூண்டனை; இனி, நம் வாயி லகத்தும் போதலாகாது, நீ பேதை அல்லை; பெதும் பைப் பருவமும் கடந்து விட்டாய் எனச் செவிலி தலைவிக்கு அறிவுறுததினாள் (அகம். 7:5), காவல் மிகக தந்தையது பெரிய மனையின் செறிந்த காப் பினைக் கடந்து தலைவி தலைவனுடன் போனாள் (அகம். 15:11,18). தலைவியது மனையெல்லை காப் புடையது (அகம். 34:13). அஃதை யென்பானுக்குத் துன்பம் நேர்ந்த காலத்தும் அவன்பால் நட்பிற் கோடாத கோசர் அவனைப் போற்றிக் காப்பு மிக்க இடததிலே நிலை நிறுத்தினர் (அகம். 113; 1-5). அணுகுதற்கரிய மிக்க காப்பினை யுடையது தலைவியின மூதூர் (அகம்.114:12). தன் பிடிப் பினின்று தப்பிய வயப்புலியை நிலங்குழியுமாறு குத்திக்கொன்ற அண்ணல் யானை செருக்குடன் சென்று தேக்கமரச் சோலைக் காப்பில் தங்கி யிருக்கும் (&quot;காப்பில் வைகும்' என்பதற்குக் 'காப்பில வைகும்' என்னும் பாடமுண்டு) (அகம். 261:15-18). 'தலைவியின் தந்தையது காப்பு மகளிரே உறையும் மாங்காட்டின் (தெய்வக்) காவலையொத்தது' என்று தோழி தலைவனுக்குச் செறிப்பறிவுறுத்தி வரைவு கடாவினாள் (அகம். 288:15-17), 'பகைவேந்தரது மாறுபாடு தணிதற்குக் காரணமான மதில்போலக் காப்புமிகுந்து நம் காதலி நம்மால் எய்துதற் கரி யள்' என்று அல்லகுறிப்பட்டு மீளும் தலைவன் தன்னெஞ்சொடு கூறினான் (அகம். 372:16-16). யாமந்தோறும் காவல்செய்தலை மேற்கொள்ளும்
201
காரிதின்
பேரூர்க் காவலர், 'காப்புடைவாயில்களைப் பாது காத்துக் கொள்ளுங்கள்' என்று மணியொலி செய் வர் (நற்.182:8-10), 'மலையுறை குறவனின் காதல் மடமகள் அரிய பெரிய காப்பினையுடையவளா கலின் தின்னால் பெறுதற் கரியவன்; அவளை உள்ளல் கூடாது' எனத் தலைவியின் அருமை கூறிப் பாங்கள் தலைவனைக் கழறினான் (நற். 201:1-4). தலைவி பாரியின் பலவுமிக்க குன்றம் போலப் பெருங்கவின் எய்திய அருங்காப்பினள் என்று தோழி அவளது இற்செறிப்பினைத் தலை வனுக்கு அறிவித்து வரைவு கடாவினாள் (தற். 253: 5-9), 'தலைவியின் களவொழுக்கத்தை யாயும் அறிந்தனளாய் அவளை இல்வயிற் செறித்து அரிய பெரிய காப்பினைச் செய்தனள்' என்பது தலை வனிடத்துத் தோழியின் கூற்று (தற். 295:3,4), 'என் தோழி தான் இழந்த நலத்தினை மீண்டும் தினைப் புனங் காப்பினால் பெறுவாள்' எனத் தோழி தலைவியின் களவொழுக்கத்தைக் குறிப்பினால் செவிலிக்கு அறிவித்தாள் (நற். 351:8,9). தாழிட்டு அடைத்தாற் போலும் கடுங்காப்பினையுடைய தாய் முனனே தலைவியின் வளைகள் கோடற் பூக்கள் உதிருமாறு போல் உதிர்கின்றன' என்று தோழி அவளது ஆற்றாமையினைத் தலைவனிடம் கூறி னாள் (கலி. 48:10,11).
2.மதில். புலிப் பொறியும் பொருத்தமுள்ள கதவும் அமைந்த திருமகள் தங்கும் திண்ணிய காப்பினை - மதிலினை - உடையது காவிரிப்பூம்பட்டினம் (பட். 40,41), களவுக் காலத்துத் தலைவன் தலைவியது மனைவாயிலில் நெடும்பொழுது நின்றிருந்து அரிய காவல் மிக்க காப்பினையுடைய அகன்ற மனையின் கதவினை நள்ளிரவில் காவலர் சோர்ந்திருக்கும் சமயம் பார்த்துத் திறந்து தலைவியைக் கூடிப் பாராட்டிச் சென்றான் (அகம். 311:1-6).
3. பண்டசாலை. காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் அரிய காவலையுடைய பெரிய காப்பின் - பண்டசாலை யின்கண் - அளந்தறியாப் பலபண்டம் வரம்பறியா மல் வந்து நெருங்குவனவற்றை அச்சடையாள மாகிய புலியினைப் பொறித்து வெளியிற் போக்கு
வர்(பட். 181-135),
4. சிறை. திருமாவளவன் தன் தாயத்தாராகிய பகைவர் தன்னைப் பிணித்திருந்த நெருங்கிய திண்ணிய காப்பினை - சிறையினை - ஏறிக் கடந்து தாயத்தினை முறையால் எய்தினான் (பட். 225-387). 5. அரக்கிலச்சினை. 'கோயிலுக்குப் புறத்தேயுள்ள காவின் கீழே நீ வருவாயாயின், ஆசறுகின்ற அறி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tgllbe97aedv1horqaips1oaz9s8x2h</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/271</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668768</id>
    <revision>
      <id>1987217</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:10:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987217</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9679" sha1="fp2dxbmfxs14nxz64srwmuadr6y54om" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காப்புமறம்
வினையுடைய அவையோர் திரட்சி பொருந்திய ஓலையின் தலையைக் கட்டி அதன் தலையில் காப்பு - அரக்கிலச்சினை - இட்டு விட்டாற் போல நாம் உடலுறு முயக்கம் பெற்று இறுக்கப் புல்லிக் கூடுவோம்' என அடியோர் பாங்கின் தலைவி அவ் வகைத் தலைவனுக்கு இசைந்து குறியிடங் கூறி னாள் (கவி. 94:40-43).
6. குறும்பு (முல்லைநிலத்து ஊர்). 'வரைவு கொண்ட பெரிய காப்பில் - குறும்பில் - இருக்கின்ற ஆட் டிடைய ருடைய குடிதோறு முள்ள மகளிரை நீ விரும்புகின்றாய்' என வினைவல பாங்கின் தலைவி அவ்வகைத் தலைவனொடு உறழ்ந்து கூறினாள் (கலி. 110:1,2),
காப்புமறம்
காப்போர்
·
-
காவற்படை
இளஞ்சேரலிரும்பொறை
தன்னைப் பத்துப் பாடல்களால் பாடிய பெருங் குன்றூர் கிழார்க்குப் பரிசிலாக உவகையுடன் முப்பத்தீராயிரம் காணம் (பொற்காசு) கொடுத்து அவரறியாமை ஊரும் மனையும் வளமிசுப் படைத்து, ஏரும் இன்பமும் இயல்வரப் பரப்பி எண்ணற்காகா அருங்கல வெறுக்கையொடு பன் னூறாயிரம் பாற்பட வகுத்துக் காப்புமறம் - காவற்படை - விட்டான் - (பதி. ப. 9. அடிக்குறிப்பு). காவல் செய்வோர். காட்டுக்கோழியின் சேவல் கானத்தே தினைப்புனங் காப்போரை காவல் செய்வோரை - துயிலுணர்த்துவதுபோல் கூவும் (புறம்.28:8-10). சேம்பையும் மஞ்சளையும் விதைத்து அவை வளர்ந்தபின் அவற்றின் கிழங்கு களைப் பன்றிகள் அகழாமல் காபபோர் பறை முழக்குவர் (மலை. 343,344). 'பணைத் தோளை யுடைய குறுமகளாகிய என காதலியின உருத் தெழு வனமுலையில் ஒளி பெறுமாறு யான் எழுதிய தொய்யிலை அவளைக் காப்போர் அறியா திருக்கின்றனர்&quot; என்று தலைவன் தோழி கேட்கு மாறு முன்னிலைப் புறமொழியாய்க் கூறினான் (குறு. 276:1-4). தறியில் பிணித்தும் மேலேறி நடத் தியும் காப்போர் இல்லாத களிற்றியானை போலத் தலைவன் தனியனாய்க் குறியிடத்தே வந்தான் (நற்.182:8-10). திசைகள் காப்போர் உள்ளிட்ட அமரரும் அவுணரும் முனிவரும் பிறருமெல்லாம் முருகனைக் காண்டல் காரணமாக மண்ணில் வந்து உறையுமிடமாகத் திருப்பரங்குன்றம் ஆயின மையின் அஃது இமயக் குன்றத்தை நிகர்க்கும் (பரி.
8:7-11).
காபாலம் - கபாலத்தைக் கையிலேந்திச் சிவபெருமான் ஆடியதோர் கூத்து. 'புலித்தோலை யுடுத்துக் கொன்றை மாலை தோளிலசைய (அயனது) தலையை
263
காம்பு
(சுபாலத்தை) அகங்கையிலே கொண்டு நீ காபால மென்று பெயர்பெற்ற கூத்தினை ஆடுங்காலத்து அங்கே பிறரில்லாமையால் முல்லையை யொத்த எயிற்றினையுடையாளோ (உமையவளோ தாளத் தின் முதற்பாணியைத் தருவாள்' என வினவுவார் போலச் சிவபெருமானின ஈறின்மையை நலலந்து வனார் தம் கடவுள் வாழ்த்தில் சுட்டுவர் (கவி,
1:11-13).
காம்பு - 1. மூங்கில். அவியன் விடியற்காலத்துத் தன் நெடுங்கடையில் நின்று கிணை கொட்டிப் புகழ் பாடிய பொருநனுக்குப் பாம்பின் உரிபோன்றன வும் காம்பின் - மூங்கிலின் - கோலுக்குள் இருந்து பெயர்த்தெடுக்கப்பட்ட வெள்ளிய தோல் போன்ற னவுமான ஒண்பூங் கலிங்கங்களைக கொடுத்தான (புறம்.383:1-12). 'நீ நல்லியக் கோடனிடம் சென்று அவனைப் புகழ்ந்து சில சொல்லுமுன்பே அவன காம்பின் உள்ளாடையை உரித்தாற் போன்ற மாசில்லாத உடையினைக் கொடுத்து உனனை உடுக்கச் செயவான்' என்று சிறுபாணன ஆற்றுப் படுத்தப் பெறுகின்றான (சிறு. 235,336). காம்பு நெருங்கி வளர்ந்த காடு (அகம். 88:18). காம்பு தலை மணந்த ஓங்குமலைச் சாரல் (அகம. 172.8). காம் புடை நெடுவரை வேங்கடம் (அகம். 209:9). மலை யுச்சியில் மூங்கில இளமுளை திரங்கக காமபின தண்டுகள் ஒலிக்கும் பெரிய பாறையிடங்கள் வெம்பு மாறு மழை பெயயாது மறந்தது (அகம். 241:5-7). அவியனது மலையிலே வளாந்த காம்பின கணுக்க ளுக்கிடைப்பட்ட பகுதியை யொக்கும் நெடுமென் பணைத்தோளை யுடையவள் தலைவி (அகம். 271: 18-15). காம்பின் அழகிய தண்டு உடையும்படியாகத் தினைப்புனங்காப்போர் கவண்கல்லை விசையுடன் எறியும் பகற்பொழுதில் இயங்காத யானை இர விலே சென்று புனததை மேயும் (அகம.309 18-15). காம்பொடு நெல்லிமரங்கள் கற்பாறைகளையுடைய மலைப்பக்கத்து ஓங்கி வளர்ந்திருந்தன (அகம்.385:7, 8).உயர்ந்த தண்டினையுடைய காம்பு வளர்ந்தவிட ரகம் எதிரொலிக்குமாறு வானம் இடியுடன் மழை பெய்யத் தொடங்கியது (நற்.51:1-5), காம்புதலை மணந்த கல்லதர்ச் சிறுநெறி (நற்.55:2). காம்பி னைக் கண்டா லொத்த உள்துளையினையுடையது கொறுக்காந்தட்டை (ஐங். 20:3), கதிரவன் எப்பக்க மும் சுடுதலினால் காய்ந்த காம்பு தம்மில் இழைய அதனிடத்தே கடுததெழுந்த காட்டுத்தீ மலையிடத் தைக் கொண்டு வானுற ஒங்கிக் காட்டிலே வெம் மையைச் செய்தது (கலி. 150:2-6).
2.குடைக்காம்பு. மகளிர் திருப்பரங்குன்றத்தை அணுகிச் செவ்வேளின் யானையைப் புனைந்து பூநீ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fp2dxbmfxs14nxz64srwmuadr6y54om</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/272</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668769</id>
    <revision>
      <id>1987218</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:10:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987218</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9447" sha1="i1hj00yl908gdjxt2xihn8y3y3ls1tu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காம்
ரூட்டிக் கவரி சார்த்திப் பொலிலான பவழத்தாற் செய்த நல்ல காம்பினை 'யுடைய பொற்குடையை ஏற்றி உவகையுள்ளத்தொடு பூசை செய்வர் (பரி.
10:85-88).
காம் - காமன். (அண்மைவினி) &quot;காம,நின்னுடைய அம்பு தனக்குரித்தாகிய நெஞ்சினைத் தன்மேல் அன்பில் லாத ஒருவன் பொருட்டு வருந்தச் செய்யும் தனமை யுடையவோ' என நாணுவரை யிறந்த தலைவி
காமனைக் கேட்டாள் (கலி. 147:46,47). காமக்கடவுள் - வழிபடு தெய்வம். 'இருங்குன்றம் தொன் மையான பெரும் புகழினது; அது தன்னைக் கண் டாரின் மயர் அறுக்கும் காமக் கடவுள் - வழிபடு தெய்வம் - ஆகும்; அதனால் அங்குச் சென்று திரு மாலைத் தொழமாட்டாதவர் அம்மலையைக் கண் டேனும் பணிமின்' எனக் கூறி இளம்பெருவழுதி யார் தம் ஆழ்ந்த திருமால் பற்றைப் புலப்படுத்து வர் (பரி. 16:34-37)
காமக்கணிப்
பசனைபார் - புலவர்: 'நப்பசலையா
-
காண்க. காமஞ்சேர்குளத்தார் புலவர். 'காமஞ்சேர் குளம்' என்ற தொடரைச் செய்யுளில் பயன்படுத்தி இவர் இப்பெயரைப் பெற்றிருக்கக் கூடும் என்பர் துரை. அரங்கசாமி (ச. பி. பெ. பகி. 99), குறுந்தொகையில் நான்காம் பாடல் ஒன்றே இவரால் பாடப்பட்டுள் ளது. பிரிவிடை ஆற்றாளெனக்கலன்ற தோழிக்குத் தலைவி உரைத்த அப்பாடலில் இவர் அவளது ஆற்றாமையைச் சிறப்புற வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இமையைத் தீய்ப்பது போன்ற வெம்மையுடையது கண்ணீர் என்பதும் அக்கண்ணீரைத் துடைத்து அளவளாவுதற் குரிய தலைவன் பிரிந்திருத்தலால் தலைவியின் நெஞ்சு வருந்துகின்றது என்பதும் இவர் பாடல் தரும் செய்திகளாகும்.
காம்
காமகோய்-காமத்தால் உண்டாகும் துன்பம். 'தோழி, நம் யாக்கையினின்றும் இனிய உயிர் பிரிவதாயி னும் கண்ணிடத்துத் தோன்றிய பசலை நோயால் - காமத்தால் உண்டாகும் துன்பத்தால் உண்டாயது என விளங்கக் கூறாதே (குறிப்பினாற் கூறுக எனத் தலைவி தோழியிடம் செவிலிக்கு அறத்தொடு நிற்குமாறு உணர்த்தினாள் (அகம்.53: 12-15). மெல்லம்புலம்பன் பிரிந்தானாகத் தாமரை மலரைப் போன்ற என் கண்கள் இமை பொருந்து தலைச் செய்யாலாயின: காமநோய் என்பது அத் தன்மைத்தோ என வினவுவாளாய்த் தலைவி அந் நோயின் கொடுமையை வியந்தாள் (குறு. 5). காம நோய் இறத்தலைச் சேர்த்துகையினாலே தான்
204
அாமம்:
உயிர் வாழும் நாளை வெறுத்த திலைவியை அருளிப் பாராய் என்ச்சொன்றோர் அரசத் தலை வற்கு எடுத்துக் கூறினர்&quot; கேள். 99:11, 19). அளம நோயாலே -மிக்க நெஞ்சந்தான், நடுநாள் 'யாமத் 'தில் 'நாம் கொள்ளும் துயிலை வாங்கிக்கொண்டு ஒளித்தவர்பாற் சென்று பொருந்தி விடுமாயின் நாம் உயிர்வாழ்தல் பிறர் நகைப்பதற்கு இட மாகும். என்பது தலைவி கூற்று (கவி. 121:41-340 என்னுயிர் பொறுத்தல் என்னும் எல்வையைச் தடந்து, நிறை என்னும்குணம் அழிகற்குக் காரண மான பூநுதலாள் தந்து காமநோயை நீந்தி அதிலே சுரைந்து விட்டது என்பது தலைவன் கூற்று (கலி. 138:14-17), 'ஊரீரே, நும்முடையதோர் தொழிலா கக் கொண்டு எனது காமநோயை நீக்குங்கள்' என நர்ணுவறை யிறந்த தலைவி முறையிட்டாள் (கலி.
145:51).
காமம்-1.காதல், இயங்குதற் கினிய செறிந்த மண லையும் புதிய பூவையும் உடைய பனிமவர்க்காவில் காமம் - காதல் - உடைய இருவர் செல்லுதலல்லது தனிமகன் செல்லுதல் துன்பந்தரும் (புறம். 33:18-30). ஒருவர் மெய்யினின்றும் ஒருவர் மெய்நீங்காதவாறு பொருந்திய காமத்தால் உணரா யாயினும் அத னால் வரும் துன்பத்தினை நான் உரைப்பேன். எனத் தோழி தலைமகட்கு உரைத்தாள் (அகம்.28: 1.). 'மிளகுக்கொடி படர்ந்த மலைச்சாரலில் எய்துதற்கரிய காமத்தால் நீர் கூடிய களவொழுக் கத்தினை அறியாத எமர் தொன்றுதொட்டு வரும் முறைப்படி வதுவை நிகழ்த்திட நீ வரைய வருவா யர்க' எனத் தோழி இரவுக்குறி வந்து மீளும் தலைவனிடம் கூறினாள் (அகம். 118:14-17). கொன் றாலொத்த கொடுமையுடன் இன்று நடுயாமம் பொருந்தவரின் காமம் செறிந்து, கடலைக் காட்டி லும் பரவிக் கரைகடந்து செல்லும் எனச் சிறைப் புறத் தலைவன் கேட்கத் தோழியிடம் தலைவி கூறினாள் (அகம்.128:2-4). தன்னுள் மறைந்துறையும் காமத்தினைத் தலைவியிடம் சொல்லுவோமோ, சொல்லாது விடுவோமோ என எண்ணி முடிவில் அடக்க இயலாது தலைவன் வெளியிட்டான் (அகம். 198:1-8). உப்பு அணையினால் தடைப்பட்டு நில் வாத மழை மிகுந்தோடி வரும் வெள்ளம் போல நாணத்தின எல்லையில் அடங்காது தலைவியின் காமம் பெருகிற்று (அகம்.208:18-20). ஊரனாகிய தலைவனின் காமம், பெருமை ஆகிய இவற்றினை அறியேன் எனத் தலைவி கூறல் (அகம்.236:8,9). காமம் அளவு கடந்து மிகலான் தலைவன் அருந் துயரடைந்தான் (அகம். 258:14,15). மகிழ்நனே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i1hj00yl908gdjxt2xihn8y3y3ls1tu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10.pdf/645</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668770</id>
    <revision>
      <id>1987219</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:10:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Bharathblesson</username>
        <id>15164</id>
      </contributor>
      <comment>/* மெய்ப்பு பார்க்கப்படாதவை */ &quot;தில்லைப் பெருங்கோயிலில் பூசை செய்யும் உரிமை தீட்சிதர்களுக்கு மட்டுமே உண்டு. இக்கோயில் இவர்களது சொந்தக் கோயிலென இவர்கள் வெளியில் எங்க...&quot;-இப்பெயரில் புதிய பக்கம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது</comment>
      <origin>1987219</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9256" sha1="hd024do4j5weurvuvk1fv9mlj9c3hye" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Bharathblesson&quot; /&gt;{{rh|தில்லை விடங்கன்...|619|திலகர் பாலகங்காதர}}&lt;/noinclude&gt;தில்லைப் பெருங்கோயிலில் பூசை செய்யும் உரிமை தீட்சிதர்களுக்கு மட்டுமே உண்டு. இக்கோயில் இவர்களது சொந்தக் கோயிலென இவர்கள் வெளியில் எங்கும் அலுவல்களில் அமர்வதில்லை. தில்லை கோயிலின் முன்னர் உள்ள கோவிந்தராசப் பெருமானுக்கும் கி.பி.8-ஆம் நூற்றாண்டு வரையில் இவர்களே பூசை செய்து வந்தனர் என்பர்.

வறுமையில் வாழ்ந்த போதிலும் இவர்கள் செம்மையில் தவறுவதில்லை. தமிழ் நாட்டுச் செல்வர்களும், மன்னர்களும் வழங்கிய விலை மதிப்பற்ற அணிகலன்கள் கோயிலில் உள்ளன. இவை அனைத்தும் 4 நாள்களுக்கு ஒருமுறையும், 20 நாள்களுக்கு ஒருமுறையும், 6 மாதத்திற்கு ஒரு முறையும் எவ்வெவ்வாறு சரிபார்க்கப்பட வேண்டும் என்ற வரையரை வகுக்கப்பட்டிருக்கின்றது.

இன்றுவரை இக்கணக்குகள் எவ்விதக் கையாடலும் இன்றிச் செம்மையாகவே இருந்து வருகின்றன. சித்தாந்த நூல்கள் பலவற்றை இயற்றிய உமாபதி சிவனார் இத்தில்லை வாழந்தணர்களுள் ஒருவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.{{Right|&lt;b&gt;அ.ஆ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;தில்லை வாழந்தணர்&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;தில்லை விடங்கள் மாரிமுத்தா பிள்ளை&quot;/&gt;
{{dhr}}
&lt;b&gt;தில்லை விடங்கள் மாரிமுத்தா பிள்ளை&lt;/b&gt;: இவர் கி.பி.18-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த தமிழ்ப் புலவர். இவர் தென்னார்க்காடு மாவட்டத்தில் சிதம்பரத்திற்கு அருகேயுள்ள தில்லை விடங்கன் என்னும் ஊரில் வாழ்ந்தவர். தெய்வங்கள் பெருமாள் பிள்ளை இவர் தந்தையாராவார். சிதம்பரேசர் விறலிவிடு தூது, புலியூர் வெண்பா, அம்பலப்பள்ளி, வருணா புரி ஆதிமூலேசர் குறவஞ்சி, ஆதி மலேசர் நொண்டி நாடகம், நடராசர் கீர்த்தனை முதலிய நூல்களின் ஆசிரியரிவர். இவருடைய மூத்த மகன் பெயர் தெய்வங்கள் பெருமாள் பிள்ளை. அவரது மனமயக்கந்தீர்க்க இறைவன் அருளியவாறு ‘புலியூர் வெண்பா’ பாடினார் என்பர். இவர்தம் நூல்கள் பொருள் வளமும் சிலேடை நயமும் கொண்டவை.{{Right|&lt;b&gt;சா.உ.&lt;/b&gt;}}
&lt;section end=&quot;தில்லை விடங்கள் மாரிமுத்தா பிள்ளை&quot;/&gt;
&lt;section begin=&quot;திலகர், பாலகங்காதர(உலோகமானிய)&quot;/&gt;
{{dhr}}
&lt;b&gt;திலகர், பாலகங்காதர(உலோகமானிய)&lt;/b&gt; இந்திய  விடுதலைப் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்ட மிகச்சிறந்த விடுதலை வீரர்களுள் ஒருவர். இவர் கி.பி.1856-ஆம் ஆண்டு சூலைத் திங்கள் 23-ஆம் நாள் மகாராட்டிரத்திலுள்ள இரத்தினகிரியில் பிறந்தார், இவர் வைதிக சித்துபாவன பிராமணக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். இவருடைய முன்னோர்கள் கோட்டுகள் (Khots) ஆவார்கள். சிறு நிலக்கிழார்களைக் கோட்டுகள் என்பர். இவர்தம் முப்பாட்டனார் பெயர் கேசவராவு, குதிரைச் சவாரியில் மிகத் திறமையாளவர், இலக்காண்மை மிக்கவர், பீசுவாக்

{{Css image crop
|Image = வாழ்வியற் களஞ்சியம் 10.pdf
|Page = 645
|bSize = 375
|cWidth = 117
|cHeight = 135
|oTop = 40
|oLeft = 217
|Location = center
|Description = 
}}
{{center|பாலகங்காதர திலகர்}}

களின் (Pheshwa) கீழ் உயர் பதவி வகித்தவர். இவர் கி.பி. 1818-ஆம் ஆண்டில் நிருவாகம் ஆங்கிலேவர் கைக்கு மாறிய போது தம் பதவியைத் துறந்தார். திலகரின் பாட்டனார் பெயர் இராமச்சந்திர பந்து; திறமையானவர்; துறவறம் மேற்கொண்டு வாரணாசியில் உயிர் நீத்தார். திலகரின் தந்தையின் பெயர் கங்காதர சாசுதிரி (Sastri). இவர் ஒரு சிறந்த வடமொழிப் புலவர். திலகரின் அன்னையின் பெயர் பார்வதிபாய். கங்காதர சாசுதிரி இரத்தனகிரியில் ஒரு பள்ளி ஆசிரியராக வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். பூனாவில் கி.பி.1886-இல் தொடக்கப் பள்ளித் துணை ஆய்வாளருக்கு உதவியாளராகப் பொறுப்பேற்றார். திலகர் கி.பி. 1871-இல் திருமணம் செய்துகொண்டார். இவரது மனைவியின் பெயர் தாபிபாய் (Tapibai). திருமணத்திற்குப் பிறகு இவருக்கு சத்திய பாமா என்பது பெயராயிற்று. இவர் இரத்தினகிரி மாவட்டத்திலுள்ள தபோலிக்கு அருகேயுள்ள இலட்கார் (Ladghar) என்னும் கிராமத்தைச் சார்ந்த பல்லால் பால் சித்துபாவனக் (Ballal Bal Chitpavan) குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்.

திலகர் தமது கல்வியைப் பெரும்பாலும் பூனாவிலேயே பெற்றார். படிப்பில் திறமை சாலியாகத் திகழ்ந்தார். இவர் கி.பி.1876-இல் இளங்கலைப் பட்டப்படிப்பில் முதல் வகுப்பில்  தேறினார். கமிதமும், வடமொழியும் இவருடைய சிறப்புப் பாடங்கள். பின் கி.பி.1879-இல் சட்டப்படிப்பில் தேர்ச்சிபெற்றார். - குழந்தைப் பருவம் முதற்கொண்டே இவர்  சுயமரியாதை உணர்ச்சிக்குப் பெயர்பெற்றவர். உண்மை பேசுவதை விரும்பினார். அநியாயத்தைப் பார்த்து வாளாயிருக்கமாட்டார், கல்லூரியில் படிக்கும்போது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hd024do4j5weurvuvk1fv9mlj9c3hye</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/273</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668771</id>
    <revision>
      <id>1987220</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:10:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987220</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10221" sha1="bm5pmdo594io5dm04k7yf6fuw6pszto" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காமம்
புதுப்புனலாட்டிவ் இளந்துணை. மகளிரின் ஏந் தெழில் மழைக்கண் நின்னைக் காணுந்தோறும் நீ விருப்பம் தவிராயாகிக் காமம் அளவு கடந்து மிகுதலினால் நாணிழந்து ஆடினமை அலராயிற்று எனத் தலைவி தலைவனுக்கு உரைத்தாள் (அகம். 266:8-9), 'காமத்தால் நம்மைக் காட்டிலும் மிக்க மயக்கமுற்ற அழகிய மாமை நிறமுடைய தலைவி உறையும் இனிய ஊர் அழகிய காட்டிடத்தது' என வினைமுற்றிய தலைவன் தேர்ப்பாகற்குக் கூறி னான் (அகம்.284:12-13). தன் களவொழுக்கத்தைத் தாய் அறிதலஞ்சிக் கரவல் நெஞ்சமொடு தனது காமம் செப்பாது தலைவன் கொடுமையைத் தலைவி தோழியிடம் மெல்லக் கூறினாள் (அகம். 298:17-19). நம்மிடை நிகழ்ந்தனவற்றைப் பிறர் அறிதல் அஞ்சி மறையினை வெளிப்படுத்தாது அடக்குதலால் பலமாணபுடன் கூடி நுட்பமாகப் பொருந்திய காமம் அலராகும்படி தலைவர் பிரிந்து சென்றார் எனத் தலைவி தன நெஞ்சிற்கு உரைத் தாள் (அகம்.303: 1-3,7). 'நடு இரவில் ஆராக் காமம் வருத்தி அலைக்கப் பாம்பெறி கோல்போல் தனித்திருந்து வாடுவையோ' என அல்லகுறிப்பட்ட தலைவன் தன் நெஞ்சினை வினவினான் (அகம்.332: 2-6). 'நம் அன்பு பெறாமையின் சோர்ந்த நெஞ்சு டன் செல்லும் தலைவனின் முன்நின்று செல்லற்க எனக் கூறச்சென்ற என் உறுதியற்ற நெஞ்சம் தலை வனைச் சார்ந்ததோ; சார்ந்தும் நம் காமத்தினைக் கூற நாணியதோ' எனத் தோழி தலைமகளிடம் குறைநயப்பக கூறினாள் (அகம். 330:5-10). நாளும் கனவில் கண்ட பொருள தோன்றி மறைவதுபோல நாளின் செலவும் மூப்பினது வரவும அரிதாகப் பெறும் சிறப்பினையுடைய காமத்தின தன்மையும் நனவில் விரைந்து மறையும் எனபது மீண்டும் பொருள் வலித்த நெஞ்சிற்குத் தலைவன் கூறிய அறிவுரை (அகம். 363:2-5). தலைவியின் முலைப் பரப்பின் முயக்கத்தினை ஒரு நூல் இடையே தடுப் பினும் புலந்துறையும் மிகப் பெரிய காமத்துடன் இனபம் துய்க்கும் நுகர்ச்சியைக் காட்டினும் சிறந் தது ஒன்று இலலை' என்பது தலைவன நெஞ்சுக் குரைத்த பொருளுரை (அகம். 361:4-7). காமம் முதிர் வுற்றவர் மடலும் ஊர்வர்; எருக்கங் கண்ணியும் சூடுவர்; தெருவில் பிறரால் ஆரவாரிக்கவும் படுவர்; பிறிதும் ஆவர் (குறு. 17). தலைவியின் உயிர்தவச் சிறிது: காமம் தவப்பெரிது; ஆதலால் அவளை விரைந்து மணந்துகொள் என இரவுக்குறி வந்து மீளும் தலைவற்குத் தோழி கூறினாள் (குறு. 18:2, 5). 'காலை, பகல், மாலை, யாமம், விடியல் என்ற இச்சிறுபொழுது இடையே தோன்றுமாயின் காமம்
26ல்
காமம்
பொய்யே' என்பது இரத்து பின்னிற்கும் தலைவன் கூற்று (குறு. 32:1-3). 'வெற்பனே, காமம், நன்மை யென உணரும் அறிவில்லாதவரிடத்தும் சென்று நிற்கும் பெரும் பேதைமையுடையது; ஆதலால் அது வெறுக்கத் தக்கது' எனப் பாங்கன் தலைவனை இடித்துரைத்தான் (குறு. 76:3-6). நீண்ட மரத்தின் கிளையைத் தொட்டுச் சென்ற வெள்ளம் நெடுந் தூரம் வந்து, இறைத்துண்ணும்படி சிறுகிப் பினபு அற்றதுபோலக் காமவெள்ளம மிகப் பெரியதாயி ருந்து தலைவன் பொருளீட்டி மீண்டு வரும்போது வரவரக் குறைந்து, தலைவியொடு அளவளாவிய பின் அற்றது (குறு. 99:4-6). பிரிவாற்றாமை மிக்க தலைவி, 'தலைவரை நினைத்தால் உள்ளம் வேகும், நினையாதிருத்தலும் முடிவதில்லை; காமம் என்னை வருத்தி வானளவு பெருகியது; என்னால் மருவப் பெற்ற தலைவர் சான்றோரல்லா' எனக் கூறிக கவன்றாள் (குறு. 102), 'ஊரார் கூறும் கௌவையை (பழிமொழியை) அஞ்சினால் காமம மெலிவடையும் என்பது தலைவி கூற்று (குறு. 113:1), 'காமம் காமம் என்று உலகினர் அதனைக் குறை கூறுவர்; அக காமம் புதிதாகத் தோற்றும் வருத்தமும நோயும் அன்று அது மிகுவதும் குறைவது மன்று; தான தோன்றுதற்குக் காரணமாவாரைக் காணப் பெற் றால் அதுவெளிப்படும் செவ்வியுடையது எனத் தலை மகன பாங்கற்குரைத்தான் (குறு.136). நம்மொடு மிகநெடுங்காலம் உடனிருந்து வருந்திய நாணம், தடுக்கும் வரையில தடுத்துக காமம் மெனமேலும நெருக்குதலால் நம்பால நில்லாது போயவிட்டது என உடன்போக்குணர்ததிய தோழிக்குத் தலைவி இரங்கிக் கூறினாள் (குறு. 149). தாய்முகம நோக்கி வளரும் தனமையுடைய யாமையின் பார்ப்பைப் போலத் தலைவரைப் பல்காற் காண்டலால் வளரும் தன்மையுடைய காமம், காதலர் பிரியின தாயில் லாத முட்டைபோல உள்ளத்துள்ளே கிடந்து மெலி யும் எனபது தோழியிடம் கூறிய தலைவி கூற்று (குறு. 152). காமம காமம் எனறு கூறுவர், அக காமம் வருத்தமும் நோயும் அன்று; முதிய பசு முதிரா இளம்புல்லை மென்று இன்புறாது தடவி இன்புற்றாற் போலக் காமம் நினைக்குங் காலத்துப் புதிய இன்பத்தை உடையதாகும் என்று கூறித் தலைவனைப் பாங்கன் இடித்துரைத்தான (குறு. 204), 'அமிழ்தம் அன்ன கிளவியும் இனிமையும் உடையாளின் குணம் அரிய துன்பத்தைத் தருமா யின் காமமுடையவர் பிரிவின்றி உடனுறைதல் அரிதாகும்; ஆதலால், அறிவுடையோர் காமத்தை அணுகுதலை ஓம்புக என்று கூறித் தலைவன். கழறிய பாங்கற்குத் தன் இயலாமையை உணர்த்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bm5pmdo594io5dm04k7yf6fuw6pszto</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/274</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668772</id>
    <revision>
      <id>1987221</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:11:08Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987221</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9754" sha1="af6ej4ngpc8adeidpqagy6bexypfyxw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;தினான் (குறு.206). கொண்கன் நெடுந்தேர்
ஊர்ந்து நம்மைக் காணவந்து பின்பு நாம் நாணும்
படி மீண்டு செல்கின்றான்; காமம் இரங்கத்தக்
கது: உறுதியாக அழியற்பாலது' எனக் குறை
நேர்ந்த தோழி தலைமகளுக்குக் கூறினாள் (குறு.
212). 'பகற்குறியும் இரவுக்குறியும் இப்பொழுது
பொருந்தா; என செய்வேம்' எனத் தோழி கவன்ற
போது தலைவன் உடன்போக்கை எண்ணி வெய்
துயிர்த்தான்; அதுகண்ட தோழி, காமம் மிக
நுண்ணியது என்றாள் (குறு. 217:1-6). காமம்
நாணத்தை அழித்து நல்லறிலையும் இழக்கச்
செய்யும் (குறு. 231:4,8) 'யாம் எம் காமந் தாங்க
வும குன்ற நாடனைக் கண்ட எம்கண் எம்பால்
உள்ள உரிமையால் அழுதன' எனத் தான் ஆற்ற
கிலலா நிலையைத் தலைவி தோழிககுரைத்தாள்
(குறு. 241:1,2,7). 'நம்மிடத்துள்ள காமமாகிய பகை
வெற்பன் வருந்தோறும் வெளிப்படும்; அவன்
அகலினும் அகலாதாகி மாறுபடும்' எனத் தலைவி
அக்காமத்தின் இயல்பை வியந்து கூறினாள் (சூறு.
257:4-6). 'காமத்தைப் பொறுத்து ஆற்றுவாயாக
என வற்புறுத்துவோர் அக்காமத்தின் தனமையை
அறிந்திலரோ அல்லது அத்துணை வலிமையுடை
யரோ' எனத் தலைவி அழிவுற்றுக் கூறினாள் (குறு.
299:1,2). தலைவனைக் கண்ட கண் தர தலைவிக்கு
வந்த காம ஒள்ளெரி அவளது எலும்பைப் பொருந்
திச் சுட்டு வருத்தியது (குறு. 305:1,2). எப்பொழுதும்
பிரியாது
தலைவர் வீற்றிருக்கும் என் நெஞ்சு
காமம் வருத்துமிடத்து அவர் பிரிந்து சென்ற இடம்
ஏகும் (குறு. 340:1,7). 'யான ஆற்றியிருப்பினும்
காமம் பெரிதாகலின் வளைநெகிழ்தலும் மெய்
பசப்பூர்தலும் என் வரைத்தின்றி நிகழ்ந்துள்ளன
எனத் தலைவி கூறல (குறு. 871). 'நெடுந்தூரமாகிய
வழியைக் கடந்து செல்வோமாயின் தலைவியின
காமததை நீக்க மாட்டோம்' என்று தலைவன்
கருத்தறிந்து புதுவழிப்படுத்து விரைந்து தேரைச்
செலுத்தியமைக்காகத தேர்வலவனைத் தலைவன்
பாராட்டினான் (குறு. 400:1-8). தலைவியின அழகு
தொலைந்த கணகள் காமத்தை மறைத்தற்கரிய
வாயின (நற். 23:8,9). காமத்தால் தலைவியின்
கண்கள் பசந்தனவோ என்று தோழி ஐயுறுவது
போலக் கூறினாள் (நற்.35:18).காமம் கைம்மிகின்
தாங்குதல எளிதன்று என்பது தலைவன்
கருத்து (நற்.39:3), காமமும் அதனாலுண்டா
கிய நினைவும நம்மை யொறுத்தலாலே வருநதிய
நோயமிக்க ஏதப்பாட்டினை நமது சுற்றத்தார்
காணாது ஒழிவாராக' எனத் தலைவி தோழியிடம்
கூறினாள (நற். 64.11-13), 'இளமையிற் சிறந்த
208
காம
வளமையுமில்லை; இளமைக் காலம் கழிந்தபிறகு
வளமை காமம் தருதலுமின்று' என்பது தலைவன்
நெஞ்சுக்குச் சொல்லும் தெளிவுரை (நற். 126:8-10).
காமம் வியப்புடையது (நற்.143:1). தலைவன்
கொண்ட காமம் மடன்மாவைத் தந்தது (நற்.182:
1).காமம் கைம்மிகுதலான் தான் கையறு துயரம்
கொண்டதாகத் தலைவன் பாங்கற்குக் கூறினான்
(நற்.186:2,3). உடம்பில் மலியப் பெற்ற காமத்தை
யுடைய யாம் பினனே நின்று தொழும்படி
பொழுதுபடத் தேரேறித் தலைவன் மறைத்
தான் என்பது தலைவி கூற்று (தற், 187:4-6).
மிகுதியால் தலைவனின் தலையளியைக்
கருதிய தலைவியை அளிசெய்ய வேண்டித் தலை
வன் பகலிலும் (பகற்குறியிலும) வர இசைந்தான் (நற்
223-1-3). பனிநீர்ச் சேர்ப்பன் அச்சந்தரும் முதலை
யால் வரும் பகைக்கு அஞ்சானாய்க காம மிகுதி
யால் தலைவியிருக்கும் இடம் அடைந்தான் (நற்
287:8-7). திங்கள் விளக்கத்தாலும் கடல்ஓசையா
லும் அன்றில் ஒலியாலும் யாழின் இசையாலும்
என் காமம் பெரிதாயிற்று; அதனை நீக்கும் காதலர்
இலரே எனக் காமத்தால் கழிபடர் உறும் தலைவி
கூறினாள் (நற்.335), 'வெற்பனே, எம்பால் நீ
கொண்ட காமம் கனிவதாயினும் அஞ்சத்தக்க
சிறுநெறி வருதல் நின் சால்புடைமைக்கு ஏற்ற
தாகாது' எனத தோழி ஆற்ற தருமை அஞ்சித்
தான் ஆற்றாளாய்க் கூறினாள் (நற்.363:7-11).
'அணையை உடைத்துச்செல்லும் கடிய செலவினை
யுடைய வெள்ளம் போல் என் நிறையை யழித்துப்
பெருகும் காம வெள்ளத்தை நீந்தும் வழி தெரிந்
திலேன்' என வன்பொறை எதிரழிந்த தலைவி
கூறினாள் (நற்.369:10,11). நடுயாமமும் நெடும்
பொழுதுடையதாய்க் கழியும்; இரவில் எமக்குள
தாகிய காமமும் கண்ணுறங்க வொட்டாது பெரு
கிடும் எனத் தலைவி அழிந்துகூறல் (நற். 878:1,2).
அன்புறு காமம் காரணமாகத் தலைவிக்கு நாட
னொடு தொடர்பு உண்டாயிற்று (நற்.389:10,11).
காமம் செலுத்துதலினாலே தலைவியின உள்ளம்,
தலைவன்பாற செல்க என வருத்துவ தாயிற்று
(ஐங,237:1), தலைவன் பொருள் தேடி வரக்
குறித்த காலத்தளவும் இளமையும் காமமும அவன்
கையிடத்து நில்லாவாய் நாடொறும் கழியும்
என்பது செலவழுங்குவிக்கும் தோழியின் தெளி
வுரை (கலி. 13:12). காமம் குற்றப்படும்படி அத
னொடு வேறுபாடு கொண்டு பொருளிடத்தே
வேட்கை கொண்டு போகின்றவனே' எனத் தலை
வனைத் தோழி விளித்தாள் (கலி. 12:16,17),
இளமையையும் இருதலையும் ஒத்த காமத்தையும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>af6ej4ngpc8adeidpqagy6bexypfyxw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/275</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668773</id>
    <revision>
      <id>1987222</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:11:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987222</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10094" sha1="61jpr9zirwtotchioj9st38msqocolp" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காமம்
சேரப் பெற்றவர் விரும்பத்தக்கதொரு நன்மை
செல்வத்திற் கில்லை என்பது செல்வழுங்குவிக்
கும் தோழி கூற்று (கலி.18:7,8). ஆராக்கனை
காமம் (கலி. 93:27}. தாங்கருங் காமத்தைத்
தணந்து தலைவன பிரிந்தமையால் தலைவி
வருந்தியழுதாள் (சுவி. 121:7-10). காமம் பெரிதாக
வும் அதனாற்றேய்ந்த உயிர் சிறிதாகவும் இருத்தலி
னால் நாணைத் தன்னிடம் நிறுத்துதல் தலைவிக்கு
அரிதாயிற்று (கலி. 137:1,2). 'தேமொழி மாதர்
தாம் காமுறாதே என்னைக் காமுறுத்திய காமமா
கிய கடலிலே அகப்பட்டு மடன்மாவைத் தெப்பமா
கக் கொண்டு அக்கடலை நீந்துவேன' என மட்
லேறுகின்ற தலைவன் சான்றோரிடம் கூறினான்
(கலி. 139:15-17). 'காமக் கடும்பகையால் மடலே
றும் வடிவு கொண்டு தோன்றிய எனக்கு எழில்
நுதலாள் தந்த இம்மடன்மா பரிகாரமாயிற்று என்
பது மடலேறும் தலைவன் கூற்று (கலி.139:24,35).
காமமாகிய பொறுத்தற்கரிய வெம்மையிலகப்பட்ட
எனக்கு நேரிழையீந்த இம் மடன்மா நிழலாயிற்று
என மடலேறும் தலைவன் கூறினான் (கலி. 139:
80,31).'பூப்போலும் கண்ணையும் கடைகுழன்று
தழைக்கின்ற ஐம்பாலினையும் உடையாள் எனக்
குச் செய்த காமநோயின் வருத்தத்தை அறிந்திருந்
தும் இவ்வூரிலுள்ளார் தீர்ப்பதோர் வழியை அறி
கின்றிலர்' என மடலேறும் தலைவன் கூறினான்
(கலி. 140:22-24). 'அழகிய முறுவலை யுடையாள்
செய்த காமநோயை அறிந்துவைத்தும் இங்வூரிலுன்
ளார் அதனைத் தீர்ப்பதற்கு வழி அறிகின்றிலர்'
என்பது மடலேறும் தலைவன் கூற்று (கலி. 140:26-
28). தலைவன் தலைவியிடை எழுந்த காமம் பண்
ணிசைக்குங் காலத்து அறுந்துபோகும் நரம்பைப்
போல் இடையறவு பட்டுப் பயனினறிக் கழியும்
என்பது கண்டோர் கூற்று (கலி. 148:3-5). 'நலியும்
காமமும் கௌவையும் என்று சொல்லப்படும்
இரண்டு துன்பம் உயிர் காத்தண்டாக இரண்டு
புறத்தும் தொங்கி என்னை நலியும்' என நாணு
வரையிறந்த தலைவி கலங்கி மொழிந்தாள் (கலி. 142:
56-58). கனலும் கடுந்தீயுள் நீர்பெய்தால் சினந்
தணியும்; ஆனால் அருளற்ற கேள்வன் உறுவித்த
காமமாகிய தீ நீருட் புகுந்தாலும் சுடும்' எனத்
தலைவி புலம்பினாள் (கலி. 144:59-62). நள்ளிருளில்
கண்டவருக்கு நனவின்கண் உதவாதே வேறுபட்டுப்
போங் கனவைப் போல் காமம் நிலையில்லாதது
(கலி.145:1-8). பிரிவாற்ற இயலாது அறிவழிந்த
தலைவி, தனக்குச் சிறந்த தன் நாணையும் மற்று
முள்ள நன்மைக் குணங்களையும் நிலைபெற நினை
யாதே காமம் ஒன்றையுமே நினைந்து அலமந்தாள்
267
காமம்
காமம்
(கலி.145,10,11). தனக்குப் புகழ உண்டாகுமாறு
செயலாற்றியவரை (அமைச்சரை) நடுக்கமுறச் செய்து
கொல்லும் அரசனைக காட்டிலும் அனபறறது
காமம் (கலி.148:1-3). கள்ளையும் நறவையும் உண
டவருடைய உலகியல் கெட்ட மயக்கம்போல நன்
மக்கள் ஆற்றுகின்ற காமம் உலகியல் தப்பி
வேறொரு பகுதியாய விட்டதோ எனப் பிரிவினால்
அறிவிழந்த தலைவி கூறினாள் (கலி. 147.2,3). தேறு
தல் ஒழிந்த காமத்து மிகுதிறமும் ஒரு
என்று நூல்கள் கூறும (கலி. 147:14). மாலைக்காலம்
மகளிரைக் கூடிய கணவருடைய காமததைக் கனலச்
செய்யும் (கலி.148.12,13). நின உண்கண் சிவப்பிறகு
அஞ்சுவானொடு துனி நீங்கி விளையாடுக; துனியின்
கண மிகுவை யாயின அவன் காமவிபைம கெடும்
என்று முதுபெணடிா காதற்பரததையை இடிததுக்
கூறினாள் (பரி. 6:96-98), ஊடல் தணிந்த பினனாத்
தலைமகனும் பரததையும் கூடி மதுவாற்களித்து,
லையையுட் குளிததுக காமம் செழிக்கக் கலப்பா
(பரி. 8:102-104). 'வையையே, நினகட் புனலாடுவார
நெஞ்சத்து மிககுப் பொருந்திய காமத்தை உண்டாக
குந் தன்மை நினக்கு எஞ்ஞான்றும் குறையா
தொழிக' எனத் தலைவி வாழ்ததினாள (பரி 6105.
106). மகளிரது ஆராககாம இன்பத்தைப் பொழிற
பாயற்கண் தலைவரொடு கூடடும் களவிற் புணாச்
சியைத் தண்பரங்குனறு தரும் (பரி.8 39-41). நீராட
வையையை அடைந்த மகளிரிறசிலா காமமாகிய(மழு)
கணிச்சி உடைப்பதனால் ஊடலைச் சுழற்றி எறிந்து
விட்டுத்திரையை வீழ்த்துப் படுக்கையிற் சேர்நதனர்
(பரி.10:33,34).நீராடுவோர் காமம் மிககெழ அதனா
னாகிய களிப்பு கண்ணிற் புலப்படவும் ஊரிலுள
ளாரை மிகவும் அஞ்சி அதனை மறைக்க முயனறனர்
(பரி. 10:63,64), வையைபபுனல் கள்ளொடு காமம
பொருந்தியதனாற் கரையற்ற இனப் வெள்ளத்தைத்
தந்தது (பரி. 10-69,70). மறையிற புணர்ந்த மைந்
தரும் மாமயிலன்னாரும் காமம சிறப்புடைய கள
வொழுக்கத்தை விட்டு இளிவந்த கற்பொழுக்கத்தை
மேற்கொள்ளல் வையை மலையின நீங்கிக் கடலுக்
குச செல்லுதலுக்கு உவமையாக வந்துள்ளது (பரி.
11:41-44). *இசை பரிபாடலை யுடைய வையையே,
கன்னிமை முதிராத கைக்கிளைக் காமத்தைத் தரு
கின்ற நின்னிடத்துத் தைந்நீராடலை முற்பிறப்பில்
செய்த தவத்தாற் பெற்றோம்' எனத் தலைவி கூறி
னாள் (பரி. 11:134-138), திருமாலிருஞ் சோலை
மலை மகளிரும் மைந்தரும் தாம விரும்பும்
காமத்தை விதைத்து விளைக்கும் யாமத்தியல்பை
யுடையது (பரி. 15:23-261. தலைவியின ஆயத்தில்
ஒருத்தி பரத்தையை, 'விரும்பப் பெறும் காமத்தை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>61jpr9zirwtotchioj9st38msqocolp</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/276</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668774</id>
    <revision>
      <id>1987223</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:11:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987223</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10065" sha1="68iicc01sx2esrssysmitpx6k8aulvm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காமம்
268
காமம்
மாயப் பொய்யொடுங் கூட்டி மயக்கும் விலைக்
கணிகை' எனப் பழித்தாள் (பரி. 20:48,49). பொருள்
ஈபவர்களை வெளியே போகாமல் தடுத்துக்
கண்ணே கயிறாகக் கொண்டு தோளாகிய தறி
யோடு கட்டிக் காமம் மிகும் பொருட்டு யாழிசை
துசுரிச்செய்யும் இன்பத்துறைப் பொதுவியென ஆய
மகளிருள் ஒருத்தி பரத்தையை இகழ்ந்தான் (பரிசு
20:88-583, 'பரத்தையரைச் சார்ந்தொழுகும் மைந்
தரின் மார்பைத் தோயோம் என்றிருத்தல் மங்கை
யர் யார்க்கும் முடியும் பொருளன்று; ஆதலின் நீ
சினவாதே; காமம் தகுதியான இடத்தில் நிற்குமோ'
என வினவி மகளிர் சிலர் தலைவிக்கு அறிவுரை
கூறினர் (பரி. 20:91-94). மயக்கமும் புணர்தலும்
பிரிதலுமாகிய காமத்தையும் இதற்குச் செருக்கினை
விளைக்கும் கள்ளையும் உடன்விரவி மகளிர்
யாவரும் பாராட்ட அவர்கள தாம் விரும்பின
காதலரொடு புனலாடுமாறு முன் பிரிந்த தலைவ
ரைக் கொண்டு வந்து கூட்டுதல் வையைக் கியல்பு
(பரி. 20: 108,111). பூமுடிநாகர் நகரின் ஒரு சார்,
சூடுதற் குரிய நறவ மொட்டோடே அதனைச்
சூடிய மைந்தர் மகளிரின் காமப் பண்பும் விரிந்தது;
அமமைந்தரும் மகளிரும் சூடா நறவமொடு (கள்
ளொடு) காமம் விரும்பினர் (பரி.தி. 1:55-59). தலை
வன் காம நுகர்ச்சிக்கு உரிமையுடைய நயத்தகு
நல்லாளைச் சேருமாறு தன் மாலையை ஆற்றில்
போக்கினன் (பரி.தி.2:41-44).
2.விருப்பம்.களமர் அரிக்கப்பட்ட முதிர்ந்த விரும்
பத்தக்க மதுவை யாமை இறைச்சியுடன் காமம்
விருப்பம் - தீர உண்டு தம் தொழில் ஒழிந்தனர்
(புறம்.212:2-5). திருவாவிநன் குடியில் உள்ள முரு
கனைக் காண முன்னே செல்லும் முனிவர்,காம
மொடு கடிய சினத்தையும் போக்கிய அறிவினை
யுடையவர் (முரு. 134,135), எம் காமம் கை கூடுவ
தாயின என மகள் சென்ற வழி பொருளின்றி
வரும் வம்பலரைப் புரக்கும் தலைமை வாய்ந்த
மூதூரில் முகமறிந்த மக்களை உடையதாகுக என
மகட்போக்கிய தாய் விரும்பினாள் (அகம். 15:1,6-8,
19). களவுக் காலத்துக் கூடுதற்கரிய காமம் நீங்குத
லால் தாம் சென்றிருக்கும் இடத்தைக் கடந்து
வாராது நீங்குபவர் நமக்கு என்ன உறவினர் என்று
கருதாமல் தலைவி கண்ணில் நிறையும் நீரைப்
பிறர் அறியாமல் மறைத்தாள் (அகம்.50:7-14).
தாளாண்மை பற்றி எழுநத தலைவனின் தளர்
வில்லாத நெஞ்சத்தை ஆண்மை முன்னே இழுக்க
வும் காமம் பினனே நினறு தடுக்கவும் இருதலைக்
கொளளியின் இடைநின்ற எறும்பு போல் அவன்
வருந்தினான் (அகம். 389:6-10), இயற்கைப் புணர்ச்
சிக்கண் தலைவியின் நலம் பாராட்டும் தலைவன்
தும்பியை நோக்கி, &quot;நீ பயின்ற பூக்களில் அரிவை
யின் கூந்தலைப் போல நறுமணம் உடைய பூக்
களும் உளவோ,காமம் செப்பாது, நீ கண்கூடாக
அறிந்ததைச் சொல்வாயாக' எனக் கேட்டான்
(குறு.2). 'எம்முடன் கூடியிருந்த நீவிர் பிரிந்து
போதற்கு நினைப்பதினும் கொடுமையுண்டோ'
என்று நாம் தலைவன்பாற் சென்று கூறி நம்
காமத்தைச் சொல்லிப் பிரிவைத் தவிர்ப்போம்
எனத் தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள் (நற். 79:8-
7,10). (காம) நோயால் கலக்கமுற்று வலியழிந்த
பொழுதில் காமம் செப்புதல் ஆண்மகற்குப்
பொருந்தும் (நற். 94:1,2), தலைவனுடன் உறைநத
சீறூரின்கண்ணே இருத்தலைப் பெற்றுள்ளோம்;
அதுவே எம் காமத்திற்குப் பொருந்துவதாகும் எனச்
செலவுடன் பட்டதைத் தலைவனிடம் தோழி
கூறுதல் (தற்.266:4,5). தலைவன் காமம் (விருப்பம்)
வாய்ந்த குதிரையாகிய பரத்தையைக் காதலித்து
ஊர்ந்தான் எனத் தலைவி கூறல் (கலி. 96:18).
திருமாலே, முற்பிறப்பில் யாம் செய்த தவப்
பயனால் நின் திருவடியைப் பலமுறை இறைஞ்சி
வாழ்த்தும் பேறு பெற்றோம்; மேலும் மேலும்
எம் காமம் இதுவே' என நல்லெழுநியார் வேண்டு
கின்றார் (பரி.13:61-64},
3. புணர்ச்சி. 'மாமலை நாடனொடு குற்றமில்லை
யாகத் தோன்றிய காமம் - புணர்ச்சி - கலந்தகாதல்
உண்டெனில் அது மிக நன்றாகும்; அதனை நீ ஆரா
யாமற் கூறுகின்றாய்' எனக்குறை நேர்ந்த தோழி
தலைமகட்குக் குறை நயப்பக் கூறினாள் (அகம்.
238:5-7). காமம் ஒழிவதாயினும் நின்னிடத்து எமக்
குள்ள தொடர்பு தேயுமோ&quot; என்று தலைவனிடம்
தோழிஉரைத்தாள் (குறு. 42:1,4). காப்பு மிகுதிக்கண்
ஆற்றாளாய தலைமகள், 'பிரிவுத்துன்பத்தினின்றும்
உய்தற்கு. பூ இடையுறினும் பல யாண்டு கழிந்தாற்
போன்ற துன்பத்தை அடையும் நீருறை மகன்றி
லின் புணர்ச்சியைப் போலப் பிரிவு அரிதாகிய நீங்
காத காமத்துடன் உயிர்போவதாக' எனத் தோழி
யிடம் கூறினாள் (குறு.57). 'மாமலை நாடன் கேண்
மை காமம் தருவதொரு செயலிலே தங்கியது' எனக்
கூறி வரைவிடைப் பிரிவில் வேறுபட்ட தலைவி
யைத் தோழி ஆற்றினாள் (குறு. 308:6,7). 'காதல்
கொண்ட காமம் கலக்குதலினால் நின்வழிப்படா
நெஞ்சத்திற்கு ஏதிலார் கூறிய பொய்ம்மொழியைத்
தெளியும் தன்மை எவ்வாறு உண்டாயிற்று' என
வினவல பாங்கனை அத்தகு தலைவி வினவினாள்
(கவி. 113:19-21). வையை வரவு காமர் (அழகிய)
பெருக்கன்றோ என்று தலைவன் கூறக் காமர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>68iicc01sx2esrssysmitpx6k8aulvm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/277</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668775</id>
    <revision>
      <id>1987224</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:12:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987224</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9880" sha1="lo7xs2wwmnhg69f8z4b6gnw9f1wy95x" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காமர்
பெருக்கம் (காமப்பெருக்கம்) வையை வரவொக்கும்
என்று அவள் கூறியதாக உட்கொண்ட காதற்
பரத்தை, 'காதலையுடைய காமம் எப்பொழுதும்
ஒரு தன்மையில் நில்லாது; சிலர்பால் விரையச்
சுருங்கும், சிலர்பால் விரையப் பெருகும்; ஆதலால்
வையைப் பெருக்கினை ஒக்கும் என்று கூறியது
பொருத்தமே என்றாள் (பரி. 5:69-74). காமத்தினும்
காதலையுடைய காமம் சிறந்தது (பரி, 9:14).
4. இன்பம் இம்மை மறுமை இரண்டிலும் உள
இன்பம்
தாகிய காமம்
நல்கும் இணையேரி
காவிரிப்பூம்பட்டினத்து இருந்தது (பட், 39). தலைவி
தன்னைப் புலந்தாலும் பிரிதலை அஞ்சி, நீங்குதற்
கரிய காமத்தை வறபுறுத்திப பெற்றவர் தலைவர்
ஆதலின் அவர் வருவர் எனத் தோழி கூறுதல்
(குறு. 177:4-7).
5. அளவிறந்தகாதல். சினன், காமம் - அளவிறந்த
காதல்-கழிகண்ணோட்டம், அச்சம், பொய்ச்சொல்,
அன்பு மிக உடைமை, தெறல் கடுமை முதலியன
அறத்துடன கூடிய ஆட்சிக்குத் தடையாகும் (பதி.
22:1-4).
காமர் - 1. அழகு, சிவபெருமானின் காமர் - அழகு -
நிறத்தையுடைய மார்பின் மாலை கொன்றைப்
பூவால் ஆயது (புறம். க. வா, 1, 3). கறைமிடற்றண்
ணலின் (இவபெருமானின்) காமர் சென்னியின் பக்கத்
தணிந்த பிறை சேர்ந்த நெற்றியில் ஒருகண் விளங்கு
கின்றது (புறம். 55:4,5), வெண்டலைப் புணரி
அலைக்கும் திருச்செந்திலின் காமர் வியன்துறை
யில் நெடுவேள் (முருகன்) நிலைபெற்றுள்ளார் (புறம்.
55:18,19). வேந்தர்நாடு ஆம்பல் தண்டாற் செய்த
வளைக்கை மகளிர் பசிய அவலை முக்கித் தண்
புனற்கண்ணே பாயும் புதுவருவாய் அறாத
ஊர்களையுடைய காமர் கிடக்கை (இடம்) உடையது
(புறம்.63.12-15).மாண்புற்ற நலத்தினைத் துய்க்கும்
துணையினைப் பிரியாதார்க்குக் காமர் வேனில்
ஏற்றதாகும்; அது கழிந்ததே என வன்புறைக்கு
எதிரழிந்து தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (அகம்.
37:17,18). மாலைப்பொழுதில் பிரிந்தோர் வருந்து
மாறு வந்த கீழைக்காற்றால் துனபமுற்ற தலை
வியின் காமர் நெஞ்சம் கையற்று வருந்தியது (அகம்.
40:6-8). தலைவன், முல்லை நிலத்தில் கருங்கோட்டு
இரலையுடன்
மடப்பிணையின்
கூடிய காமர்
மருண்ட நோக்கத்தைக் காணுந்தோறும் தலைவியை
நினைந்து பாகனைத் தேரை விரைந்து செலுத்துக
எனக் கூறினான் (அகம். 74:8 - 11). குன்றத்து
இரும்புலி தொலைத்த பெருங்கை யானையின்
கன்னத்திலிருந்து இழிதரும் காமர் மதநீரில் வண்
269
காமர்
டின கூட்டம் ஒலிக்க அதனை யாழிசை யெனக்
கருதி அசுணம் உற்றுக்கேட்கும் (அகம் 88 8-12).
காமர் (குறும்பூழ்) சேவல் பெரிய தலையினையும்
நுணுகிய சிவந்த நாவினையும் தெளித்தன போலும்
அழகிய சிறிய பலவாய புள்ளிகளையும் உடையது
(அகம். 103:2-4). கார்காலத்தில், திரிமருப்பினை
யுடைய மானேறு காமர் துணையொடு பிடவமரத்
தின் கொழு நிழலில் இனபமுறத் தங்கும் (அகம்.
139:10-18).பெரும்புனத்து விளைந்த வரகின கவைக்
உச்சிக்கொண்டையை
கதிரையுண்ட, தலையில்
யுடைய மயில்
காமர் தோகையினைப் பரப்பிக்
குருந்தமரத்தின் வளைந்த கிளையிலிருந்து கிளி
யோட்டும் மகளிர்போல் ஒலியுண்டாக அகவும்(அகம்.
194:8-15). மழைபோலப் பனிபெய்யும் முன்பனிய
பருவத்து, மூங்கில் நிழல பொருந்திய பக்கமலையின்
காமர் சென்னி உச்சியிலிருந்து நீர் ஊர்ந்து இறங
கும் (அகம்.205:15-18). மனையுறை கோழியின மற
னுடைச் சேவல், கூரிய வாயினையும் அழல்
கொழுந்து விட்டெரிந்தாற் போன்ற காமர் (அழகிய)
செறிந்த மயிர்ச் சிறகினையும் உடையது (அகம். 277:
18-15). காமத்தால் நம்மினும் மிக்க மயசகமுற்ற
தலைவி உறையும் இனிய ஊர் காமா காட்டின்
கண் உள்ளது என வினைமுற்றிய தலைவன பாகற
குரைத்தான் (அகம். 284:11-13). காமர் வேனிலில்
மானினங்கள் இன்பமுறும் (அசம். 317:14). மயில்
நீலமணியை யொத்த நிறம் விளங்கும் கழுநதினை
யும் காமர் பீலியாகிய சிறந்த தோகையையும் உடை
யன (அகம்.368:1,2), முருகனின் காமர் சேவடி தாம்
ரை மலரை ஒக்கும் (குறு. க. வா. 13. காமர் மாமரத்
தின் தாது பொருந்திய பூவில் வண்டு பல ஒருங்கே
வீழந்து மயங்கும் (குறு. 306:4-6). கடறகரைச்
சோலையிற் பொருநதிய காமர்
சிறுகுடிக்கண
உள்ள, நீலநிறப் பெருங்கடல் கலங்குமாறு அதன
மேற்சென்று வலைவீசி மீனைப் பிடிககினற பரதவர்
மகள் தலைவி (நற. 45:1,3), வரகின் கவைத்த கதிர
களைத் தின்ற காமர் மடப்பிணை மரல வித்துக்கள்
உதிர்ந்து கிடக்கும் அழகிய காட்டில கலையொடு
மகிழ்ந்து விளையாடும் (நற். 121: 2-4), மனை
யிடத்து
உறைகின்ற புறாவின் பேடையாகிய
காமர்
அதன்
துணையொடு
சேவல் கூடிப்
புணரப் பிரிந்தார்க்குத துன்பம் செய்யும் மாலைப்
பொழுது வந்தது (நற். 163:1-3). பிறர்க்கென முய
லும் பேரருள் நெஞ்சமொடு காமர் பொருளாசை
பிணித்தலால் தலைவன அச்சமுடைய வழியே
சென்றான் (நற்.386:8-10). களாவும் பிடவமும்
மலர மேகம் மழை பெய்யத் தொடங்கும காமர்
காலை (கார்ப்பருவத்தில) பிணைமானைப் புணர்ந்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lo7xs2wwmnhg69f8z4b6gnw9f1wy95x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/278</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668776</id>
    <revision>
      <id>1987225</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:12:28Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987225</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9856" sha1="ih61u5rjmby8gdw6xn9wq8otj6h9ww8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கலைமான் வேலமரத்தின் கண்கவர் வரி நிழலில் வதியும் (நற். 256:6-30). கடற்காக்கைச் சேவல், வெண்மணற் பரப்பின் ஒருபக்கம் நிரம்பிய சூலு டன் தங்கிய காமர் பேடைக்கு அயிரை மீனைத் தேர்ந்தெடுக்கக் கழியின்கண் பூவுதிரப் பெற்ற ஆழமான இடத்தைத் துழவும் (தற். 272:1-6), மேல் காற்று மோதுதலாலே நுண்ணிய தாழைமலரில் உள்ள தாதுக்கள் உதிர்ந்து பரவிக் கிடக்கும் அழகிய கடற்கரையின்கண காமர் சிறுகுடி உள் ளது (நற்.299:2-5). பருவங்கண்டழிந்த தலைவி, அதிரல்கொடி நிலமகளின் அறவாகிய கூந்தலைத் தன் புதுப்பூக்களால் அழகு செய்யும் காமர் பொழுது (இளவேனிறகாலம்) வந்தது; தலைவரோ வந்திலர்&quot; எனறு கவன்றாள் (ஐங்.345). காமர் புறவில் ஆர்குரல் எழிலி மிக்க மழையைப் பொழிந்து கார்ப்பருவத்தைச் செய்தது; புதுப் புனலாட வருக வெனத் தலைவன் தலைவியை அழைத்தான (ஐங். 411). வண்டுகள் முல்லைப் பரப்பில் போதார் நறுந்துக ளாடியமையால் பொனனிறம் பெற்றுப் புததழகுடன் அரற்றுதற் கிடமான காமர் புதர்களிடையே யானைகள் முயங்கின (ஐ.416:1-4). தேமொழியினையுடைய அரிவை பெண்ணிற்,தரிய நல்லியல்புகளையும் காமர் சுடர் நுதலையும் உடையவள் (ஐங். 466:3-5). மீளாத காமநோயால் வருநதிய தலைவி நின் காமர் கழலடி சேராத் தெவ்வரைப் போலப் பெரி தும் நடுங்கினள்; அவள் அழகைப் பெறும்படி அணிகிளர் திண்டேரைச் செலுத்துவாயாக' எனப் பாணன் பாசறைக்கண் உள்ள தலைவனிடம் கூறி னான் (கலி. 30:18-21), வையையில் நீர்வருதல் காமர் பெருக்கமாகும் என நீராடுந் தலைவன் காதற் பரத்தையிடம் கூறினான் (பரி. 6:69, 70). 2.விருப்பம். வடம வண்ணக்கன் பேரிசாத்தனார் காமர் - விருப்பம் - மிக்க நெஞ்சம் இன்புற்று மகி ழத் திருமால் போலும் நின் செல்வததையெல்லாம் கண்டேன்; நீ வாழ்க எனக் கூறி இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறனை வாழத்தினார் (புறம். 198:8-11) செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதனின் பெருந்தேவி காமர் மேவும் கடவுளை (அருந்ததியை) வென்ற கற்பினையுடையவள் (பதி. 65:9,10). தொய் யிற் கொடியோடு மாறுபட்டுக் காமர் தரும் தெளிந்த நீர் மிக்க பள்ளத்தில் நீலமணி போன்ற நெய்தல் மலர்ந்தது (மது.282,283). காமர் கவினிய பேரிளம் பெண்டிர் பூவும் புகையுங் கொண்டு கடவுட் பள்ளி சென்று தொழுதனர் (மது: 465+487). யானையங் குருகின் சேவல்க ளோடே காமர் அன்னச்சேவல்களும் தமக்குரிய
பேடைகளை அழைத்தன (மது, 614:675). வினை முற்றி மீளுந தலைமகன், திரிமருப்புடைய மானேற் றுடன் திரண்ட காவினையுடைய அழகிய பெண் மானினது காமர் புணர்நிலை கெடாதவாறு மெல்ல நடக்கும்படி குதிரையைச் செலுத்துவா யாக' எனப் பாகற் குரைத்தான் (அகம். 134:7-14). படுமழை பொழிந்த பயன்மிக்க முல்லைநிலத்தில், திரிமருப்புடைய மானேறு தெளிந்த நீர் பருகிக் காமர் துணையொடு இன்பம் பெருகத் தங்கியது (அகம், 154: 1, 8, 9). தாழைமரத்தின் தாழ்ந்த கிளையில், காமர் பெடையொடு வருத்தமுடன் தளர்ந்திருக்கும் கடற்சிறுகாக்கை, சுறாமீன் வேட் டையாடுதல் நீங்கிய இடத்திலுள்ள வெள்ளிய இறாமீனைப் பற்றியுண்பதாகக் கனவு காணும் (அகம். 170:9-12). ஒன்றை யொன்று பிரிந்திருத் தலைப் பொறாத பறவை (மகன்றிவ) போல ஒருவர் நெஞ்சிலே ஒருவர் பொருந்திக் காதல் நீங்காத காமர் புணர்ச்சியால் தலைவியின் பணைத்தோள் எழில் நலம் சிதையாது அமையும் என்பது தோழி கூற்று (அகம். 230:14,15.20,313.பாசறை முற்றிய தலைவன் பாகனை நோக்கிக் கார்ப்பருவம் அழகு பெற்ற காமர் காலைத் தலைவி நம்மை விருந்தாக எதிர் கொள்ளுமாறு விரைந்து தேரைச் செலுத் துக எனக் கூறி விரைவுபடுத்தினான் (அகம். 374: 15-18). காற்று அசைத்தலால் வேங்கையின் நறுந் தாது உதிரக் காமர் பீலியை உடைய மயில், வருடைகளின் ஒலியைக்கேட்டஞ்சி நீண்ட கணுக் களையுடைய மூங்கிலின் புறம் வளையுமாறு அதன் கண் தங்கும் (அகம். 378: 3-10). ஆண் குரங்கு இறந்துபடக் கைம்மைத் துன்பத்தைப் போக்க மாட்டாத காமர் மந்தி தன் குட்டிகளைச் சுற்றத் திடம் ஒப்படைத்து மலையிலிருந்து வீழ்ந்து உயிர் விட்டது (குறு.69:1-4). தலைவி தழுவுவதில் விரைவு டையவள்; காமர் வனப்பினள்; குவவு மென் முலையள்; நீண்ட கூந்தலையுடையவள் எனத் தலைவன் பாங்கனிடம் கூறினான் (குறு. 138:1,2). தலைவன் தனது கடமையை நிறைவேற்றும் பொருட்டு இடங்கள்தோறும் காமர் பொருள் முயற்சிக்கண் உள்ளப் பிணிப்பினாற் சென்றான் (குறு. 255:6-8).பனைமரத்தில் கட்டிய கூட்டிலுள்ள கருங்கால் அனறிலினது காமர் கடுஞ்சூல் வயவுப் பெடை நள்ளிரவில் அகவும் (குறு. 301:1-3). காமர் தலைவனது கேண்மை இப்பொழுதில்லாதிருந்தும் அன்னை உண்டெனக் கூறுகிறாள் எனத் தோழி தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாகத் தலைவியிடம் கூறினாள் (நற். 145:4-7), அழிசியின் ஆர்க்காடு போன்ற காமர் பணைத்தோளினன் தலைவி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ih61u5rjmby8gdw6xn9wq8otj6h9ww8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/279</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668777</id>
    <revision>
      <id>1987226</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:12:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987226</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9455" sha1="7dcvnypvqw8r75xbt2gmzq5mahz3zz9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காமரம்
(நற்.190:4-8).காமர் சிறுகுடி கண்டல் மரவேலியை
யுடையது (நற்.191:5). காமர் சிறுகுடி நண்டு விளை
யாடிய புலவு நாற்றத்தையுடைய மணல் பரந்த
முன்றிலை யுடையது (நற். 239:4, 5). களர் நிலத்
திலே சென்ற பிணைமான் மருண்டு விழித்தலை
யுடைய தன் குட்டியொடு கூட்டத்தினின்று நீங்கி
நெஞ்சமொடு
ஓட இரலை (ஆண்மான்) காமர்
அவற்றைத் தேடும் (நற்.242:7-10). காமர் நெஞ்சம்
செலுத்துதலினால், புதல்வனின் பூநாறு செவ்
வாயிலிருந்து ஒழுகிய நீர் தன் மார்புச் சந்தனப்
பூச்சைச் சிதைக்கத் தலைவன் முயங்கல் விருப்
பொடு தலைவியைக் குறுகினான் (நற். 250:2-
6). தலைவியைத் தலைவன், குறிஞ்சி மலர் போனற
மேனியையும் பெருஞ்சுனைக் குவளை மலரன்ன
கண்ணிணையையும் மயில்போன்ற சாயலினையும்
கிளி அன்ன கிளவியையும் பணைத் தோளையும்
பாவை அன்ன வனப்பினையும் உடையவள் எனக்
காமர் நெஞ்சமொடு பல பாராட்டினான (நற்.301:
1-7). பன்னாளும் காமர் விளைக்கும் இனிய
சொற்கள் பலவும் சொல்லிய தலைவன், தலைவிக்குக்
காப்பாகும் என்று வரைந்து கொண்டு அருளாமல்
களவு நீட்டித்தான (நற். 396:9-11). காமர் மெலலியற்
கொடிச்சி காத்தற்குக் காரணமாகும்படி தினைப்
புனத்தில் கிளிகள் பரவி நமக்கு நனமை செய்தன
என்று தலைவன் நெஞ்சிறகுக் கூறி மகிழந்தான
(ஐங்.288:2-4). மலைக்குரிய பாண்டியன் காமர் திண்
டேர் உடையவன் (கலி. 35:24). காமர் கடும்புன
லில் நீராடிய தலைவி கால தளர்ந்து அஞ்சிப் புன
லொடு செல்லத் தலைவன் நீரிற் குதிதது மார்போ
டணைத்து மீட்டமையின் அவனையே விரும்பும்
தலைவியின் கற்புடைமையைத் தோழி பாராட்டி
னாள் (கலி. 39:1-6), உயர்ந்த இடுமணலிடத்து
அளையினின்றும் போந்து விளையாடித் திரியும்
புள்ளிகளையுடைய அல்வன, பொருநதிய காமர்
பூங்கடற் சேர்ப்பன தலைவன் (கலி. 136:1-4).
3.காமனார். 'யாமையை எடுத்து நிறுத்தினாற்
போல நெடியனாய்த் தோளிரண்டையும் விலாவுக
குள்ளே வீசி, யாம் நினனைவிரும்பேம எனறு விலக்
கவும் எம்மை விரும்பி வருகினற காமர் - காமனார்-
நடக்கும் நடையை நெஞ்சே நீ காண்' எனக் கூனி
குறளனைப் பற்றித் தன நெஞ்சிடம் கூறினாள்
(கலி. 94:31-33).
சிவந்த
காமரம் - ஒருவகைப்பண். மருதநிலத்துச்
தாமரைப்பூவில் உள்ள செம்பொன்னாற் செய்தா
லொத்த கொட்டையில், தன்னுயிர்க்குக் காவலாகிய
இனிய பெடையைத் தழுவித் துயில்கொண்டு, அத்
271
காமன்
துயிலெழுந்து விருப்பம் மருவிய தும்பி காமரம்
(சீகாமரம்) என்னும் பண்ணைப் பாடும் (சிறு. 73-78).
காமவதுவை - காமத்தை நுகரும் வதுவை, மூலகையு
டைய அரிய மதில்களை அமபினால் எரிதது அமரர்க
குச் செய்யும் வேள்வியில் அவிப்பாகத்தை யுணட
பைங்கண் பார்ப்பான் (சிவன) உமையொடு
புணர்ந்த காம வதுவையுள - காமத்தை நுகாகின்ற
வதுவை நாளில் அமையாத புணாச்சி அமைந
தனன (பரி. 5:25-29).
காமவேள்
-
மன்மநன், திருபபரங் குனறத்தின்கண
உள்ள எழுதெழிலம்பலம (சித்திரசாலை) காமவேளின
- மன்மதனின் - படைபயிலுமிடத்தை ஓககும் (பரி.
18:27,29).
காமவேள் விழவு - மன்மதனுக்குச் செயயும விழா. பிரித
தார்க்கு நடுக்கஞ் செய்யும் இளவேனிற் காலத்து
ஊரிலுள்ளார் எடுக்கும் காமவேள் விழவு
- மனமதனுக்குச் செய்யும் விழா கண்டு தலைவி
பெரிதும கலங்குவள் என்று கருதித தலைவன
விரைந்து மீண்டான எனக கூறித நோழி தலை
வியைத் தேற்றினாள் (கலி. 27:23-26),
காமன் - மன்மதன். இளவேனிறபொழுதில் காமற
மன்மதனுக்கு - விருந்திடுதலை எதிர்கொண்டு நான்
மாடக கூடலின் மகளிரும் அவா கணவரும்
பொழிலில் கூடியிருந்து ஆனா விருப்புடன் அணி
அணிவர் (கலி. 92.65-68). மோர் விற்றுச் செல்லும்
முல்லை நிலத தலைவி பிறர்க்கு மனக்கவலை செய்த
லோடு காமனும் தன அம்பையும் விடுதறகுக் காரண
மான அழகுடையவள் (கலி. 108:4,5). தெய்வத
திறகுப் பலியாகச சமைக்கும் பாவோடே காமன
கோவிலுக்கு இவள செல்லின அககாமனும் நெஞ்
சழிந்து தன படைககலங்களைக கைவிடுவான
எனத் தலைவன் கூறினான (கலி. 109.19,20).
மாணிழை மாதராளின் அழகால வந்க வருத்த
மென்னும்படி காமன் ஏவலாலே வந்த காம நோ
யாகிய படை எனனைக கணடார் இகழுமபடி கலக்
குறுத்தது என்பது மடலேறும் தலைவன கூற்று
(கலி. 139:22,23). 'நீ என தலைவனைக் காட்டாயா
கில காமன காலைக கட்டிக்கொண்டு, தலைவன
மடலேறி என்பால் வரச்செய்யுமாறும் காமன் அம்பு
களை எனக்குத் தருமாறும் வேண்டுவேன்' என
நெய்தல தலைவி ஞாயிற்றை நோக்கிக கலங்கி
மொழிந்தாள் (கலி. 147:57-60). நீராடும் மகளிருள்
ஒருததியைக் கண்டு, 'இவள் கண் காமனுக்குரிய
கருவூலமும் படையுமாயிருக்கும்&quot; எனச சிலா கூறி
னர் (பரி. 11.123). திருப்பரங்குனறத்துச் சித்திர&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7dcvnypvqw8r75xbt2gmzq5mahz3zz9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/280</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668778</id>
    <revision>
      <id>1987227</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:13:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987227</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9850" sha1="bhhuy428grdnyxqonw4atj1z4o4ddhx" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காஜன்கொடி
சாலைகளில் உள்ள சித்திரங்களைச் சுட்டிக்கேட்ட
மனைவியர்க்குக் கணவன்மார் 'இவள் இரதி;
இவன் காமன' என விடையிறுத்தனர் (பி.19:
48,49).
காமன்கொடி- மகரம் (ஆகுபெயர்). தலைவனின் மகனுக்
குப் பரத்தை காமன் கொடி - மகரம் - அழுத்திய
மோதிரத்தை அணிவித்து அதன் வாயிலாக இவன்
தந்தை தனக்கு அடிமை என்பதை உணர்த்தக்
கருதினாள் எனத தலைவி புலந்து கூறினாள்
(கலி. 84:23-27),
காமுறுநன் - விரும்புநன். 'கள்ளைக் காமுறுநனாகிய
-விரும்புநனாகிய-வெளிமான் சுடுகாட்டை அடைந்
தான்; அவன் துணையின்றித் துன்புறுதலினும்
இறத்தல் நன்று&quot; எனப் பெருஞ்சித்திரனார் கையற்
றுக் கூறினார் (புறம். 238:5,18,19).
.
காமூர் - ஒரூர். பதினான்கு வேளிர் ஒருங்கு கூடித்
தாக்கியபோது கழுவுள் என்பானின் காமூர் கலங்
கியது போலத் தலைவர் பிரியார் என்று தெளிந்த
தன் நெஞ்சம் கலங்கியதெனத் தலைவி தோழிக்குக்
கூறினாள் (அகம். 135:13-14), வண்மைமிக்க கழுவு
ளுக்குரிய காமூரிடத்தே பூதத்தால் தரப்பட்ட
வேங்கையது புதுமலரின் மணம் போலத் தலை
வியின் கூந்தல் மணம் கமழ்ந்தது (அகம்.365:12-15).
காய்-1.கனிக்கு முந்தியது. குலை தாழ்ந்த, காய்
நிறைந்த தெங்கினை யுடையது தொண்டி நகர்
(காய் என்பதற்குக் 'கோள்' என்றும் பாடமுண்டு) (புறம்.17:
9,13). பாரியின் நாடு அவரைக் கொழுங்கொடி
யின் வௌளைக்காய் அறுக்கும் செவ்வியாகப் புது
வருவாயினை யுடையது (புறம். 120:10,11,16),
கோடையில் காட்டிலுள்ள வேம்பின் காய் முற்றா
மவே உலர்ந்தொழிந்தது (புறம். 889;2,3). முறுக்
குண்ட காயினையுடையது விடத்தரென்னும் முள்
மரம் (பதி. 13: 14). இலவங்காயின் முதுகுவிரிந்து
பஞ்சு தோன்றினாற் போன்ற வரியை முதுகிலேயு
டையது அணில் (பெரு. 83-85). கழனிகளில் தொழில்
செய்வோருடைய காதலஞ்சிறுவர் சண்பங்கோரை
யின புல்லிய காயில் தோன்றிய தாதினை மார்பில்
அடித்துக் கொள்வதனால் அம்மார்பு பொன்னை
யுரைத்து மாற்றுக்காணும் உரைகல்லை யொத்துக்
காணபபெற்றது (பெரு.220-283). வலைஞர் தம்
குடியிருப்பின் முற்றத்தில் புன்னைக் கிளைகளை
வெட்டியிட்ட பைங்காய் தொங்கும் பந்தரில் சுற்
றத்துடன நிறைந்திருப்பர் (பெரு. 166-268, 274).
பாணன் தன் சுற்றத்துடனே தொண்டைமான்
இளந்திரையனைக் காணச் செல்லுங்கால் அவனது
நாட்டில் மறைகாப்பாளர் உறைபதியில் தங்கின்
272
Jard
கொம்மட்டி மாதுளையின் பசுங்காய் மிளகுப்
பொடி கலக்கப்பட்டுக் கருவேம்பின் நறிய இலை
அளாவப்பட்டுப் பசுவினது வெண்ணெயில் கிடந்து
வெந்த வகிரோடே நெல்லரிசிச் சோற்றைப் பெறு
வான் (பெரு.301-310). தெங்கினது திரண்ட காய்
மூன்று புடைப்பினையுடையது (பெரு.364). கண்
ணன் தான் நிரைமேய்த்த காலத்தில் பசுவின் கன்
றையே எடுத்து வீசி விளவின் காயினை உதிர்த்
தான் (முல்லை.வெ.1). மதுரை அல்லங்காடியில்
பல்வேறு வடிவினையுடைய காய்களையும் பழங்க
ளையும் பிறவற்றையும் பலவிடங்களிலும் நுகர்
வோர்க்கு இடுவோரிடத்து எழுத்த ஓசை மற்ற
ஓசைகளுடன் சேர்ந்து ஒரு துறைமுகப் பட்டினத்
தின் முழக்கத்தை ஒத்தது (மது. 529-544). கமுகினது
மடலிடத்துப் பாளை விரிந்த தாறுகளில் தெளிந்த
நீரை உள்ளேயுடைய பசுங்காய் நுண்ணிய நீர் திர
ளும்படி வீங்கிப் பக்கம திரண்டு இனிமை கொள்ளு
மாறு முற்றக் கால மழை செறிந்து கூதிர்க்கா
லம் நிலைபெற்றது (நெடு. 23-26, 71.72). காயையு
டைய கமுகினையும் பிறவறறையுமுடைய விளை
வறா வியன் கழனிகள் நிறைந்தது காவிரி பாயும்
சோணாடு (பட்.6-8,17,28). கார்காலத்தில் பகுத்
தலை யுடைய பலாவின் காய்கள் நிறையக் காய்க்
கும் (மலை. 18). அரக்குப் பாயாமல் மிக்க மழை
பெய்ததனால் கொல்லைகளில் இளம்பிஞ்சாகிய
தன்மை போன எள்ளின் கரிய காய ஒரு பிடிக்கு
ஏழாக நெய்கொண்டு வளர்ந்தன (மலை. 108-106).
அரிவாளை யொத்த வளைந்த காயை யுடையது
அவரை (மலை.118). பளிங்கை ஒத்த நெல்லிக்காய்
பாறைகளில் ஈட்டி வைக்கப் பெற்ற வட்டுக்களைப்
போல் உதிர்ந்து கிடந்தன (அகம். 5:9-11). திரண்ட
அழகிய பசுங்காயினது நுனி முதிர்ந்து பழுத்த
பாகற் கனியைத் தோகை மயில் தின்னும்
(அகம். 15: 3-5). ஆண்பன்றியைச் செந்நாய்
தாக்கியது கண்டு அஞ்சி ஓடிய பெண்பன்றி
மோதியதனால் ஈந்தினது பைங்குலையிலிருந்து
அதன் செங்காய் பலவும் உதிர்ந்தன (அகம். 21:
18-21). கிளி போலும் வடிவுடைய காய்களை
மாங்கிளையிலிருந்து பறித்து அவற்றோடு புளிப்
பதன் சேர்த்து அமைத்த சாரங்களை உழவர்
பருகினர் (அகம். 37:7-11), நெல்லியின் பைங்கா
யைத் தின்றவர் நீரைக் குடிக்கையில் இனிய சுவை
தோன்றும் (அகம். 54: 15, 16). வெம்மை மிக்க
காட்டு வழிகளில் நெல்லியின் இனிய புளிப்பினை
யுடைய திரண்ட காயினை இளைய மான் கூட்டம்
தின்னும் (அகம். 69:7-9). பாலை நிலச் சீறூரில்
தாழியின்கண் தழைத்த பருத்தியின் பஞ்சுபொதிந்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bhhuy428grdnyxqonw4atj1z4o4ddhx</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/281</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668779</id>
    <revision>
      <id>1987228</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:13:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987228</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10112" sha1="6sto6c61ba721zk9ccmb9a5vao283ds" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;வாய்
273
காய்
வயிற்றையுடைய இளங்காயை ஆண்பறவைகள்
பிளந்து தம் பெடைகளுக்கு ஊட்டிவிட்டுப் போன
மிகுதியான வெள்ளிய கொட்டைகளை வறிய
எயினமகளிர் உணவுக்காகத் தொகுப்பர் (அகம்.
118;T-21). முருக்க மரத்தின் ஆர்க்கினையுடைய
நெடும்பெருங்காய் பன்றியின் வளைந்த கொம்
பினை ஒத்திருக்கும் (அகம். 223:3-5). வெம்மை
மிக்க பாலைநிலப் பெருவழியி லுள்ள நெல்லி
மரத்தின் தீஞ்சுவைத்திரள் காயினை
வட்டக்
கழங்கு போற் கொண்டு மந்திகள் தாவி வினை
யாடும் (அகம். 341:13-15). பாகலின் பசும்பழம்
பலாக்காயினைப் போலும் புறத்தையுடையது
(அகம். 355:13). பாலைநிலத்தைக் கடந்து நெடுந்
தூரம் வந்த நீர்வேட்கை மிக்க வம்பலரின் செல்
லுயிரைச் செல்லாது நிறுத்தும் சுவைக் காயிளை
யுடைய நெல்லி மரக்கிளை பல காயினால் பொலிவு
பெற்றிருக்கும் (அகம்.171:5-8). நெல்லிக்காயைக்
கண்டாற்போன்ற குறுவிழிக் கண்ணையுடையது
முயல் (அகம். 284:1,2). உயர்ந்த மலைசார்ந்த
காட்டு நெறிகளில் நெல்லியின் தீஞ்சுவைத்
திரள்காய் பல உதிர்ந்து பரந்து கிடக்கும் (அகம்.
291:15-17). வெப்பம் மிக்க காட்டிடத்தே குயிலின்
கண்ணைப் போனற விளக்கமுடைய உகாக் காய்
முற்றி மணிக்காசு போன்ற நிறம் பொருந்திய
கனியாகிக் கிளைகளினின்று உதிர்ந்து கிடக்கும்
(அகம். 292:5-6). புறாக்கள் துளைத்து உண்ட
புல்லிய காயினையுடைய நெல்லி மரங்களிலிருந்து
கோடைக்காற்று உதிர்த்த குலித்த உடற்பகுதி
கொண்ட பசுங்காய் பலவும் அறுந்த நூலிலிருந்து
உதிர்ந்த துளையினையுடைய பளிங்குக் காசு
களைப் போல் வறுநிலத்தே உதிர்ந்து கிடக்கும்
(அகம். $15:10-181. கமுகின் பூவொடு வளர்ந்த
மூவாப் பசுங்காய் நீர் இனிமையுடையது (அகம்.
235:23,24). கூம்பிப் பிரியும் விரல் போலப் பயற்
றங்காய் பனிக்காலத்தில் முற்றும் (அகம். 329:3-5).
கற்கள் நிறைந்த காட்டு வழிகளில் நெல்லியின்
வடுவற்ற பசுங்காய் கடுங்காற்று உதிர்த்தலால்
பொற்காசு போல் பரவிக்கிடக்கும் (அகம். 363:6-9).
காட்டில் குற்றமற்ற பளிங்கு போன்ற தோற்றத்
தையுடைய பலவாகக்காய்த்த நெல்லியின் பைங்
காயினைத் தீன்று மானகள் அசையிடும் (அகம்.
899: 13-15). முன்பனிக்காலத்தில் முறைப்பட
முற்றிய உழுந்தின் முதுகாயை மான் கூட்டம்
மேயும் (குறு.68:1-3). கள்ளியின் காய் வெடிக்கும்
இயல்புடையது (குறு. 154:5). மழைதுறந்த காட்டு
வழிகளில் கள்ளிக்காய் வெடிக்கும் கடிய ஒலி அக்
கள்ளியினிடத்தே உறையும் துணைப்புறாக்களை
ச இ.பொ.க தொ 2-18
1
அஞ்சியோடச் செய்யும் (குறு. 174:1-4). தலை3
விடத்து அன்புகுறையாத களவுக்காலத்தில் வேம்
பின் பைங்காயை அவள் தந்தாலும் அதனைத்
தேம்பூங்கட்டி என்று தலைவன் பாராட்டினான்
(ரூறு. 124:1,2). பாலை வழியிற் போவாரது நீர்
வேட்கையினால் நீங்குதற்குரிய உயிரை நீங்க
விடாது வேட்கை தணித்துக் காத்தலின் நெல்லிக்
காய் அறந்தலைப்பட்டது எனப் போற்றப்பட்டது
(குறு.109:13. நெடுநாள் மழை பொழிவதனாவ
பதனழிந்து கார்ப்பருவக் கடைநாட்களில் எள்ளுக்
செடிகள் சிதட்டுக் காயுடையனவாய் இருக்கும்
(குறு. 261:1,2). நன்னன ஆற்றங்கரையிலிருந்த
தன் தோட்டத்தின் மாமரத்திலிருந்து ஆற்றில்
விழுந்து அடித்துச் செல்லப்பட்ட பசுங்காயினை
அங்கு நீராடச சென்ற பெண்ணொருத்தி அறி
யாது எடுத்துத் தின்ற தப்பிற்காக எண்பத்தொரு
களிறுகளையும் அவளது எடையளவு பொற்
பாவையையும் அவளைப் பெற்றோர் கொடுப்பவும்
கொள்ளானாய் அவளைக் கொன்று நிரையஞ்
சென்றான் (குறு. 19272-6).ஆகி அருமன் மூதூரில்
உள்ளோர் கடையில் கள் கிடைக்காதபோது
பாளை ஈன்ற பஞ்சு போன்ற நாரையுடைய பனை
யின் காயாகிய நுங்கைப் பெற்று மீள்வர் (குறு.
293:1-4). ஆதித்த மண்டிலம் தன் வெயிலை முற்
றும் வீசுதலால் பலாவின செழுங்காய திரங்கும்
(நற்.26:5,6). ஆசினிப் பலாவின் காய் குடம்
போன்றது (நற். 44:9), உகாயினது புல்லிய காய்
மிளகினை இட்டு வைத்தாற் போன்ற சுவையினை
யுடையது (நற். 66:1,2). மழை கழிந்த கார்ப்பருவக்
கடை நாட்களைத் தொடர்ந்த பணிப்பருவத்திலே
உழுந்து மயிர்சுளமைந்த காயினைக் காய்க்கும்
(நற். 89:4,5), வெண்பூங் கொத்துக்களையுடைய
பாலையின் காய் பற்றுக்குறடு போன்றது (நற்.
107:3). இரத்தியின் (இலந்தையின்) பொதிப்புறப்
பசுங்காய் மலை வழியில் உதிர்ந்து பரவிக் கிடக்
கும் (நற்.113:2,3). ஈந்தினது பைங்காய் நல்ல
மேலிட மெல்லாம் நிறம் மாறிச் செங்காயாகிப்
பின் கருங்களியையுடைய கனியாகும் (நற். 126:1,2).
கொன்றையின் காய் உள்துளையுடையது (நற். 141:
3;296:4). தலைவனுடன் அவனது நாட்டிற்குச்
செல்லும் தலைவி, சுவைக் காயினையுடைய நெல்
வியஞ்சோலையில் உதிர்ந்த கடைதிரணட காயி
னைத் தின்று சுனைநீரைக் குடித்துச் சென்றாள
(தற். 371:4-8). சூடுவோர் கொய்து தொடுத்தவை
போக எஞ்சிய புன்னைப் பூக்கள் நெய்மிக்க பசுங்
காயாக முதிர்ந்து கிளைகள்தோறும் தொங்கும்
(நற்.278:1-5). நொடித்து விட்டாற் போன்ற ஒலி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6sto6c61ba721zk9ccmb9a5vao283ds</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/282</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668780</id>
    <revision>
      <id>1987229</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:14:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987229</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9130" sha1="1a600qj1e5n5qwgdgyztrt7me8ite5i" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காய்தல்
யுடன் சுள்ளிக்காய் லெடிக்கும் (நற்.314:9). மிக்க
காற்று மோதுதலால் கானலிலுள்ள கண்டல் மரத்
திலிருந்து கழன்றுவிழும் பைங்காய் கழியினுள
வீழ்ந்து ஆம்பலருமபினை மலர்க்கும் (நற். 345:
1-5). கழனிகளில் பைங்காயையுடைய வயலைச்
செங்கொடியை நண்டு அறுக்கும் (ஐங். 25:1-3),
புளியங்காயை நினைவார்க்கு வாயில் நீரூறிச்
சிறிது வேட்கை தணியுமாறு போலத் தலை
வனது மலர்ந்த மார்பு நினைக்கபபடுமளவிலே
தலைவிக்கு இனபந்தரும் தன்மையது (ஐங். 51:3,4).
பாலையாகிய அருஞ்சுரத்தைக் கடந்து செல்வோர்
அவவழியிலுள்ள பலா மரத்தின வெயிலால் வெதுப்
பப்பட்ட சிறுகாயைத் தினபர் (ஐங்.351:1,2), உடன்
போகும் தலைவனும் தலைவியும நெல்லியின் பைங்
காய் பலவற்றை ஒருங்கு தின்று மராமரத்து வரி
நிழலிலே தங்கியிருந்தனர் (ஐங்.381*1,2). கொன்றை
யின் கொத்தான காய் முதிர்ந்து குழலபோல் பழ
மாயின (ஐங். 458:1). தலைவனது மலையிலே புலி
யின் அடியினைப் போல வாழையின் வளைந்த
காய் குலைகள்தோறும் தொங்கும் (கலி. 43:24-27).
வையைக் கரையிலிருந்த மரங்களி னுடையவும்
கொடிகளி னுடையவுமான பல காய்களையும்
கிழங்குகளையும் அவ்வாறறு நீர் அடித்துச்செல்லும்
திருமாலிருஞ்சோலை மலையில்
(பரி. 6:47,51).
வேங்கை மரங்கள் தம் காய் கனிகளொடு நிறம்
மாறுபட மலர்ந்து மாயோனின் மணிமுடிக்கு ஒப்பா
கத் தோன்றும் (பரி. 18.31-33).
2.பாக்கு.உடம்பிற்கு அழகைக்
கொடுக்கும்
இனிய களிக்கலந்த இனிய நீரினையுடையது பசிய
காய் - பாக்கு -(மது. 400). மணலமுற்றத்திலே வண்டு
களும் மிஞிறுகளும் ஆரவாரிக்குமாறு அழகிய
மெத்தெனற இளைய காயும் (பச்சைப்பாக்கும்)
பிறவும் சிந்திக்கிடககும் (மது. 683,684).
காய்தல் - 1. சினத்தல. எம்முலைகள் பாலாலே விம்
முதற்கேதுவாக மகனைக் கூட்டிக்கொண்டு காலந்
தாழ்ப்பச் சென்று வந்த இடததையெலலாம சொல்
என்ற தலைவிக்கு விடைகூறும் தோழி 'அவ்விடங்
களையெல்லாம் கூறுவேன்; அதுகேட்டு நீ என்னைக்
காயாமை - சினவாமை - வேண்டும் என்று வேண்ட,
அதன்படியே தலைவியும், 'யாம் காயேம்' என்று
மேலே சொல்லும்படி பணித்தாள் (கலி. 82.2-8).
*நமமொடு ஒப்பாளாகத் தலைமைப்பாடு கொண்டு
நமமைக் காய்ந்திருக்கும் புலக்குந தகைமையினை
யுடைய புதியவளிலலம் தலைவன சென்றான
என்று தலைவியிடம அவன் பரத்தைமை குறித்துத்
தோழி கூறினாள் (கலி. 88: 23,24), 'நீ காயதறகுக்
274
காயல்
காரணமாவதோர் தவறுடையேனல்லேன் யான்,
என்று பரத்தைமைத் தலைவன் தனனொடு ஊடிய
தலைவியிடம் கூறினான் (கலி. 87:10), 'பரததை
யொருத்தி இரவிலே வந்து நின இல்லக் கதவைத்
தட்டி ஆர்ப்பரித்ததையும் அதுகேட்டு அவளிடத்தே
நீ எழுந்து வந்ததையும் நினனிடத்தே அவள்
சினந்து மார்பின் மாலையறுத்து ஊடியதையும்
பின் ஊடல் தணிக்க நீ பணிநததையும் யாம் கண்
டேமாகலின் நின்னைக் காயாமோ' என்று கூறிக்
காமக்கிழத்தி தலைவனுடன் ஊடினாள் {கலி,
90:5-19).
2. வீடாய்த்தல், 'ஆதிரை கவர்ந்து வருதற்கு
வேற்று நாட்டிற்குச் சென்றிருப்போனாயே
மதுவை விருமபுவோன் காயதலும் - விடாய்த்
தலும் - உண்டாகலின் அவனுக்காக முதுகட்சாடி
யொன்றைப்
வைப்பாயாக' என
உண்டாட்டினிடையே கள்வழங்குவோனிடம் மறவ
னொருவன் கூறினான் (புறம. 258:6-11}.
பாதுகாத்து
3. எரித்தல், யாவற்றையும் அழிக்கும் கதிர்களை
யுடைய ஞாயிறு முதுவேனிற காலத்து இடைய
நாட்களில் நின்று காயதலால் எரித்தலால் - மழை
நீர் வறண்டு கானலநீர் பரந்து தோன்றும் (அகம்.
89:1,2),
4
4. கெடுத்தல். அகன்ற மாணிக்கப் பாறையிடத்து
நெருங்கி வளர்நத மூங்கில விடியற்காலத்து விருப
பம் மிகசு ஞாயிற்றின ஒளியைக காயும் - கெடுக
கும் - (கலி. 40:1),
காயம் - 1. ஆகாயம். வடிவினறி நிலைபெற்ற காயம்
ஆகாயம் - அளந்தறிதற்கு அரியது (புறம. 20:4,5;
30:5,6),
காயம்
அகன்ற
2. உறைப்பு. கரிய ஆட்டுக்கிடாயை வீழ்த்து அதன
ஊனைச் செந்தீயிலிட்டுச் சுட்டுக்
உறைப்பு - பெயது சமைத்த உடலிடம்
கொழுதத ஊனுணவைக் கள்ளுடன் உண்ணுதல்
(புறம். 354:4-7). ஒருவரால் செய்யப்படாத பாவை
களாகிய இஞ்சிக கிழங்குகள் வளாந்து அழகு
முதிர்ந்து காயங்கொண்டன (மலை. 125,126).
3. கூறி. நெய ஊறிய காடைப் பறவையின ஊன்
கறியாக - உண்ணும் உணவு சிறப்
பாகக கருதப் பெற்றது (குறு. 389:1,2).
காயமாக
-
காயல் - 1. உப்பளம், களத்தில் நெற்போரினைப்
பிரித்துக் கடாலிட்டபின கள்ளுண்டு வந்த உழவர்
கூடிய காற்றின நெல்லைத் தூற்றப் பறந்து போன
துரும்புகள் முழுதும் காயலின - உப்பளததின&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1a600qj1e5n5qwgdgyztrt7me8ite5i</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/283</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668781</id>
    <revision>
      <id>1987230</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:14:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987230</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9886" sha1="8569f802eoiaydn0yqv6p10x2qgqk6l" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காயா
275
கார்
சிறுசிறு பாத்திகளில் இடமெங்கும் பரவியது
(அகம் 386:2-5),
2. காய்ந்த புல் (ஆகுபெயர்). தலைவியின் தந்தையது
வளங்குன்றாத நல்ல இல்லம் காயல் - காய்நத புல் -
வேயப்பெற்றது (அகம்.370:5,6).
காயா - மரவகை. நீலமணிபோலும் பூவினையுடையது
காயா (பொரு.201), கரிய அருமபுகளை யுடைய
காயா மயிலின் கழுத்துப் போலப் பூக்கும் (சிறு.
185). நெருங்கிய இலைகளையுடைய காயா அஞ்
சனம் போல் மலரும் (முலலை. 93). காயாவின பூ.
பல கொத்துக்களையுடையது (குறி. 70). செந்நிலப்
பெருவழியில் காயாவின் வாடிய பூக்கள் பரவிக்
கிடக்க அவற்றிடையே தம்பலப் பூச்சிகள் பலவும்
ஊர்ந்து செல்வது நீல மணிகளோடு பவளங்கள்
நெருங்கியிருப்பது போல் தோன்றும் (அகம்.14:1-4;
304:13-16;374:12-14). மயிலைக் கண்டு அஞ்சிப்
பாம்பு படம் விரிப்பது போல் பூக்களை யுடைய
காயாவின் கிளைகளுக்கருகே காந்தள் மலர்ந்திருந்
தன (அகம்.108:12-16). கரி பரந்தாற் போன்ற காயா
வின் வாடிய பூக்களுடன் இலவமலர் சிறிய மலைப்
பக்கத்தே உதிர்ந்து கிடக்கும் (அகம். 133:7-9). காட்
டில் மழை பெய்வதற்கு முன் பொலிவற்றிருந்த
காயாவின் மலர்கள்பொருந்திய கிளை மழைபெய்த
பின் மயிலின் கழுத்துப்போல் பொலிந்து தோன்றும்
(குறு. 183:6-7).நீலமணி போலப் பலவாய மலர்களை
யுடைய காயாவின் குறுங்கிளைகள் விளங்கக் கார்ப்
பருவம் தொடங்கியது (நற்.242:3-5). நிறைய மலர்ந்
திருக்கின்ற
காயா மரங்களையுடைய மலையின்
இடையே சரக்கொன்றை மலர்ந்தாற்போல மேகங்
கள் மின்னிப் பரந்து மழை பெய்யத் தொடங்கின
(நற். 371:1-8). முலலைநிலம் கார்ப்பருவ வருகை
யால் காயா, கொன்றை, நெய்தல், முல்லை முத
லிய பலவும் மலர்ந்து அழகுற்று முழுதும் பூவணி
கொண்டு திகழ்ந்தது (ஐங். 413:1-3). கார்ப்பருவத்தி
ன்ால் பொன்னென மலர்ந்த கொன்றையொடும்
மணியென மலர்ந்த தேன்மிக்க மலர்களையுடைய
காயாவொடும் மலர்ச்சி கொண்ட தோன்றி
யொடும் முல்லைநிலம் நன்னலமெய்தியது (ஐங்.
480:1-3). நீலமணியை யொக்கும் நிறத்தினை
யுடைய காயாம்பூக்களும் பிறவும் அழகு கொள்ளும்
படி சூடிய கண்ணிகளை யுடையவர் ஆயர் (கவி.
101:5,6). பொதுவர் மெல்லிணர்க்
கொன்றை,
காயாம்பூ முதலிய பூக்களாற் செய்த கண்ணி
களைச் சூடி ஏறு தழுவினர் ( :வி. 103:1-5). மிக்க
சினத்துடன் வெம்மையுடையதாய்த் தன்மேல் தாவி
வந்த சிவந்த ஏற்றின் கொம்புகளைப் பிடித்துக்
ச இ பொ &amp; தொ 218 அ
காயாம்பூங் கண்ணிப் பொதுவன் தழுவினாள்
(கலி. 103:50-52). முல்லை தலைவன் காயாம்பூங்
கண்ணி யணிந்திருந்தான் (கலி.108:10). 'சுனை
யாடி, தளவமொடு முல்லை பறித்துக காயாம்பூவை
யுடைய குளிர்ந்த பொழிலிடத்தில் எனனொடு
தங்கிப் பொழுது குளிர்ச்சியுண்டாக நீ நுமமூர்க்
குச் செல்வாயாக' என்று தலைவன் தலைவியை
வேண்டினான (கலி. 108:41-44).
கார்
கார் - 1. கார்காலம், தாழசடைப் பொலிந்த அரு
தலத்தோனுக்கு (சிவபெருமானுக்கு) திருமுடிமேய்
சூடப்படும் கண்ணி கார் - கார்காலத்து - மலரும
நறுங்கொன்றைப் பூவாம் (புறம. 1:7,13),
நறுங் கடம்பினது பசிய இலையோடு விரவிய
மாலையையணிந்தவன் சூர்நவை முருகன் (சூரபன்
மனைக் கொன்ற முருகன்) (புறம்.23:3,4). சோழன்
போர்வைக் கோப்பெருநற்கிள்ளியின களிறு கார்
மழையுடன் கூடிய இடியினும் முழக்கம மிககன
(புறம். 82:1,2).கார்மழை பெயது மாறிய காட்சிக்
கினிய காலத்தில தெறுமலர் பூததது (புறம். 119:
1.). கார்மழையால மிகுந்த பெரிய பட்டததை
யுடைய ஈரத்தில் புழுதி கலககப் பலசால்பட
உழுது வரகு விதைத்தனர் (புறம 110.2,3). பேகனால்
துறக்கப்பட்ட கண்ணகி காரமழையினது இனிய
துளி வீழ்கின்ற ஓசையைத் தமியளாகக் கேட்டு
ஒரு பக்கத்தே வருநதி அழுது கொண்டிருந
தாள்
(புறம். 147:3-5). கார் காலத்தில் தோன்
றும் இடிபோல விரைந்து தோனறி நிறைந்த உயிர்
களையுண்டற் பொருட்டுக் கூற்றம் திரியும (புறம்.
361.1,2). சேரன மாதேவியின தாழிருங் கூந்தல்
கார்காலத்து மலரும் பூ (முலலை ) மணம் கமழும்
(பதி. 21:33). நிறைந்த சூலகொண்ட பெரிய மேகம்
கார்ப்பருவத்து மழை பொழியாது மறந்தாலும்
பல்யானைச் செல்கெழுகுட்டுவனது வளம நீங்காப்
புதுமையுடையது (பதி. 2428-30). கார்காலத்தில்
இடிக்கின்ற இடியேற்றினை யொதது முரசு ஒலிக்
கும் (பதி. 33:10;80:3,4). கொக்குகளின வரிசை கார்
காலத்து மேகக் கூட்டத்தின் முன்னே ஒழுங்கு
குலைந்து பறக்கும் (பதி. 83:1, 2). போர் முரசம்
கண்ணதிர்ந்தாற் போன்று கார்காலத்து மேகம்
முழக்கததைச் செய்தாலும் அதனையும் போர்முர
சொலியெனக் கருதித் தறியினின்றும் கட்டவிழ்த்
துக் கொண்டு களிறு நுதல் நிமிர்ததுப் போருக்குப்
புறப்படும் (பதி. 64:2-4). கார்காலத்து மலாவது
குறிஞ்சி (மது.613). யானை தினைப்புனத்தை
மேய்ந்தது பொறாத கானவர் அம்பெய்து தட்டை
யைப் புடைத்துச் சீழ்க்கையொலியுடன் ஓட்டுகை
யினால் சினந்திகழ் மதம் மிகுந்து மனம் செருக்கிய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8569f802eoiaydn0yqv6p10x2qgqk6l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/284</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668782</id>
    <revision>
      <id>1987231</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:15:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987231</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10080" sha1="ir1iipmpzwf83nr0vrtmyh4f5hprozk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கார்
276
கார்
மையலையுடைய அவ்வேழம் மரத்தை முறித்துக்
கார்மழையின இடியேறு போல முழங்கிக் கூறறு
வனைப் போல் தலைவி தோழியரை எதிர்நோக்கி
வந்தது (குறி. 156-165). கார்காலத்தில் பழுத்தலை
யுடையது பலாககாய ரீமலை.12). மணிமிடற்று
அந்தணனாகிய இறைவன் கார்விரி கொன்றையின்
பொன்னை யொத்த புதிய மலர்களாலான தாரி
னையும் மாலையினையும் கண்ணியினையும் உடை
யவன் (அகம். க.வா. 1,2,15). முலலையின் கூரிய
நுனியையுடைய அரும்புகள் தோன்றவும் தேற்றா
மரத்தின் முகையொடு கொன்றை முகைகளமெல்லிய
கட்டவிழந்து விரியவும் இரலை மானகள பள்ளங்
களிலெல்லாம் துள்ளிக் குதிக்கவும் உலகம நீரில்
லாத வருத்தத்தை விட்டொழியவும் மேகம் மழை
களைத் தூவி அழகிய காட்டினைக் கார் செய்தது
(அகம். 4:1-7). தலைவன் வரும்வழியில தேரின்
உருளை கற்களில மோதி ஒலிக்கும் ஒலி கார் மழை
யின இடிமுழக்கினை ஒக்கும் (அகம. 14:19-21). வேங்
கைமரததின பூந்துகளை அளைந்த மயில குருந்த
மரத்தின் கிளையிலிருந்து தன் துணையை அழைக்
கும் துணையைத் தருகின்ற குளிர்ந்த கார்காலத்தே
யான மீண்டு வருவேனென்று தலைவன தேற்றிச்
சென்ற பருவம் வந்தது எனத் தோழி தலைவியை
வற்புறுத்தினாள் (அகம்.85-10-15). முருங்கையின்
முதிர்நத பூக்கள வெப்பம்மிக்க கோடைக்காற்றி
னால் குளிர்ந்த கராகாலத்து ஆலங்கட்டிபோல்
உதிரும் (அகம்.101:14-16). கார்காலம் கூடியதால்
பசிய புதர்களையுடைய முல்லைநிலத்தே வெண்
மேகம் தவழும் (அகம.133.5,6).நிறைந்த சூலினை
யுடைய கரிய மேகங்கள கார்காலததைத் தந்து
தங்கியதனால் மழை பெய்து கானம் கவின
பெற்றது (அகம. 134:1,2). குளிர்ந்த கார்காலம்
வந்தமையால் அரும்பிய முலலைககொடியின் கூரிய
முனைவாயந்த வெள்ளிய அரும்புகளும் மலர்நதன
(அகம்.144.3,4). மேகககூட்டம் கடலிலே சென்று
நீரைப்பருகி மேலெழுந்து சூலுற்ற பிடியானைக்
கூட்டம்போல இடந்தோறும் பரந்து ஒலிசெய்து
பெய்தற்கு ஒருங்கு நெருங்கக கார் வந்தது (அகம்.
183:6-10). வரகுக் கதிர்களைப் பற்றியுண்ட மயில்
தோகையினை விரித்துக் குருந்தமரக கிளையி
லிருந்து இன்புறத் துணையினை அழைக்கும் கார்ப
பருவமே தலைவர் மீண்டுவருவதாகக் குறித்த
பொழுது என்று தலைவி ஆற்றாது கூறினாள(அகம்,
194:9-19). தலைலி கார் காலத்து (முவலை) மணம்
கமழும் கூந்தலையுடையவள் (அகம். 198:8,208:23,
24). கார்மழையை ஏற்றுததழைத்த காண்டற்கினிய
காட்டில் வண்டின தொகுதிகள் மணங்கமழும்
முல்லை மலரில் மாலைக் காலத்தே ஆரவாரிக்க
நாம் குறித்த பருவம் வந்துவிட்டது என்று வினை
முற்றிய தலைவன் தேர்ப்பாகனுக்குரைத்தான்
(அகம். 804:5-8), கார் தோன்றிய பொழுதில் காட்டு
நிலம் அழகுபெறும் (அகம்.304:16). மேகம் நீல
மணியையொத்த நீர்பொதிந்த சூலினைக் கொண்டு
கரிய வானில் அதிர இடித்துப்பெய்த நீரினால்
நிலம் தட்பமுற்றுக் காடு தழைகக, உழவர் இன்
குரல் இயம்ப, காட்டில குட்டியையுடைய பிணை
மானைத் தழுவிக்கொண்டு கலைமான் பசிய பயி
ரிலே துள்ளிததிரிய மிக்க மழையைத் தந்த காலம்
கார்செயதது(அகம்.314:1-7), காரினை எதிர்கொண்ட
பெரிய முல்லை நிலத்தே கூட்டமான மயில்கள்
அகவும் (அகம். 334,13). திசையெல்லாம மறையுமாறு
பரவிக் காலவீழ்த்து இடியேற்றினையுடைய பெரு
மழை பொழிந்ததாகப் பள்ளங்கள் தோறும் தேரை
கள் ஒலிக்க, நீணட பூங்கொததுக்களை யுடைய
கொன்றை அழகுபெற, காடுமுழுதும் தோனறிச்
செடி விளக்குப் போன்ற பூககளைக் கொள்ள,
தேற்றாவொடுமுல்லைகள் மலர, விலங்குகள் நீருண
ணுமாறு சுனைகள் நிறையக் காலம கார்தொ
டங்கியது (அகம். 364:1-9). கடல்நீரை முகந்து துசை
களில் சென்று இருண்டு உலகம் மறையுமாறு வல
மாக எழுந்து சென்று பொறையால் வருந்துதல
கொண்ட வளமிக்க பல மேகங்கள வானைப்
பிளந்தன போல ஒருங்கே மினனி இறங்குவன
போல நெருங்க வந்து கவிழ்நதன போல மிக்குப்
பொழிந்து இடித்தலும் குமுறலுமினறிப் பாணர்
யாழிசைத்தது போல இனிய குரலுடன் மிக்க துளி
களைப் பொருந்தி மழைபெய்து கழிந்த பூமணம்
மிக்க விடியலில் களர்மண வழியில் தம்பலப்பூச்சி
கள் குறுகக் குறுக ஓடிக் காயாவின வாடறபூக்களில்
ஒளிந்து மறையக் கார கவின கொண்டது (அகம்.
374:1-15), 'வண்டுகள வீழும்படி செறிந்து மலர்ந்த
நீண்ட பூங்கொத்துக்களைத் தழைகளின் இடையே
கொண்ட புதுபபூங்கொன்றை மரங்கள் நிறைந்த
கானம் இப்பருவததைக் கார என்று மலர்ந்து
தெரிவிப்பினும் பொய் கூறாத தலைவா இன்னும்
மீளாமையால் அவர் வருவதாகக் குறித்த காரப
பருவமாக யான் இதனைத் தெளியே' என்று
தலைவி கூறினாள் (குறு. 21). பருக்கைக் கற்களி
னிடத்தே உள்ள தெளிந்த நீரைக்குடித்த இரலை
மான் தன் இன்புறு துணையொடு களிப்பினால்
துள்ளி விளையாடுமாறு மழைத்துளியைத் தரும்
குளிர்ந்த கார் வந்தது (குறு. 65:1-3). பிரிந்து
சென்ற தலைவர் தாம் மீள்வதற்குக் குறித்த பரு
லம் வராத அளவிலேயே வம்பமாரியைக் கார்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ir1iipmpzwf83nr0vrtmyh4f5hprozk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/285</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668783</id>
    <revision>
      <id>1987232</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:16:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987232</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10104" sha1="onuaqh5wtjoxft1bujyf3b4fx9y4hi7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;277
கார்
மழையென மதித்துக் கொம்புகளிடத்தே பூங்கொத்
துககளை மலர்விததனவாதலான் இக் கொன்றை
மரங்கள் அறியாமையுடையனவே என்று தோழி
பருவமன்மை கூறித் தலைவியை ஆற்றுவித்தாள்
(குறு. 66). நறுமணமுடைய குளிர்ந்த கார் தன்
மழையாலே வளர்த்த பூங்கொடி முல்லையின்
அரும்புகளே பற்களாகத் தோன்றப் பிரிவில் வருந்
தும் என்னை நோக்கி, 'பொருளை விரும்பிச்
சென்ற தலைவர் நின இளமையினையும் கருதிலர்;
இப்பருவத்தும் வந்திலர்; எங்கேயிருக்கினறாரோ;
நீ இரங்கத்தக்காய்' என்று நகைக்கின்றது' எனத்
தலைவி தோழியிடம் நொந்துரைத்தாள் (குறு. 125).
அரும்புகளையுடைய கொன்றை மரங்கள் குருந்த
மரங்களோடு சுழன்றசையும் மிகக குளிர்ச்சியை
யுடைய இப்பருவத்தையும் கார் அன்று என, நீ
துணிந்து மறுப்பாயாயின இக்காட்சிகள் கனவோ'
என்று தலைவி தோழியிடம் கேட்டனள் (குறு. 148;
3-6). குளிர்ந்த காரினை யேற்ற முல்லை நிலங்கள்
முல்லையரும்புகளோடு அழகுமுதிர்ந்தன (குறு. 188:
1,2). நீரை ஏற்றுக்கொண்ட மின் முதலிய தொகுதி
கொணட கார் காலத்தை ஏற்றுக்கொண்ட மழை
ஊதைக் காற்றோடு வந்தது (குறு 197:2-5).
காரினை ஏற்றுக் கொண்ட முல்லை நிலத்தில கவ
லைக கிழங்கைக் கல்லியதனால் உண்டான குழி
யில் கொன்றைமலர் பரவிக்கிடக்கும் (குறு. 233:1-4).
முந்தைய மழைக்காலத்தில் பெய்யாது எஞ்சியி
ருந்த பழைய நீரைப் புதுநீரைக் கொள்ள வேண்
டிப் பொழியும் அயன்மையுடைய மேகத்தின ஓசை
யைக் கேட்டுக் காலமாரி பெய்ததெனக் கருதி அதற்
கெதிரே மயிலினங்கள் ஆலினவே யொழிய உண்
மையில் இது காரனறு' எனத் தோழி தலைவியிடம்
பருவமன்மை கூறி வற்புறுத்தினாள் (குறு. 251).
காரெதிர் தண்புனத்தில் பருவம் வாய்தத வரகு
நாற்றின் கரிய இலையை நாட்காலத்தே மான
குட்டி மேயும் (குறு. 282:1-4). தண்ணிய மழைத்
துளியை எதிர்கொண்ட முல்லையின் அரும்பு
மலர்ந்த மணம் செம்முல்லையொடு தேன் மணக்
கும் வண்ணம் நெருங்கித் தோனறும்படி மேகம்
காலமல்லாத காலத்தில் பெய்கிறது; இக்காலம்
கார்காலமாயின் பிரிந்துசென்ற காதலர் வாராரோ
என்று தோழி தலைவியிடம் வினவிப் பருவமனமை
சுட்டி ஆற்றுவித்தாள் (குறு. 382). கார்காலதது
மலர்வது கடம்பு (நற். 34:8). அனபில்லாது நீயிர்
தலைவியைப் பிரிந்து செல்லின் பாம்பின் தலை
துணிந்து விழும்படி சினந்து இடியேறு குமுறித்
திரியும் முகில் சூழ்ந்துலாவும் கார்பபருவ மாலைக்
காலம் வரும்போது இவள் படும் அவலம் என்
னாலே தாங்கப்படுவதன்று எனத்தோழி தலைவ
னிடம் கூறினாள் (நற. 37:7-11). அறிவில்லாது
பருவ காலத்தை மறந்து கடல்நீரை உண்டு
நிறைந்த சூலைக்கொண்ட கரிய மேகம் தாங்க மாட்
டாமல் பெய்தொழிந்த வளவிய மழையை நோக்கி
இது காரென்று மறதியுற்ற உள்ளத்துடனே அறி
யாதனவாய்ப பிடவும கொன்றையும் கோடலும்
பிறவும் மலர்ந்தன எனத் தோழி பருவத்தை மறுத்
துத் தலைவியை வறபுறுத்தினாள (நற். 99.5-10%,
பெரிய கடலில் எஞ்சியிருக்கும் நீர் சிறிதேயென்னு
மாறு மேகம் வாயினாலுண்டு நொச்சியும் முல்லை
யும் மலருமாறு பெயயக காலம் காரினை எதிர்
கொண்டது (நற. 115:4-7). 'என தோளிலுள்ள
வளைகளை நெகிழத்த துன்பததை நோக்கி இகழ்ந்து
நகைப்பதுபோல மினனி ஆர்பபது போலகின்ற
இக்கார்ப் பெயலின் இடியோசையைப் பொருள்
வயிற் பிரிந்த காதலர் கேளாரோ எனத் தலைமகள்
பருவங்கணடு நொந்தனள் (நற்.214:8-12). இலை
களில்லாத பிடாவெல்லாம் அரும்ப, முல்லையும்
கொன்றையும் மலர மலாகளையுடைய காயாவின்
குறுஞ்சினைகள் விளஙகக காலம கார் தொடங்கி
யது (நற. 242.1-6. சிறிய பூவையுடைய மூலலையின
பசிய மலரெல்லாம் புதாகளில் அழகுற மலரப் பெரு
மழை பொழியும் கார்காலமே யாம் மீண்டு வரும்
காலம் எனத் தலைவன தலைவியை வற்புறுத்திய
பிரிந்தான் (நற. 248:1-4). மேகம் கடலநீரை முகந்து
இருண்டு மிக்க மழையைப் பெயது கடிய இடிக
குரலைக காட்டிக் காரினைச் செயது துனபுறுத்து
தற்கு எனனிடம் வந்துள்ளதெனத தலைவி பிரிவி
டைப் பருவங்கண்டு ஆற்றாது கூறினாள் (நற். 289:
முல்லை நிலத்தில் நிறைந்த முழககத்தை
யுடைய முலைகள் மிகக மழைத்துளிகளைப் பொழி
யக் கார் தொடங்கியது (ஐல. 411:1,2). நின நுதல்
போனறு மணங்கமழும் நறுநதண புறவிலே நின்
னைப் போலவே மயிலகள் களித்துக கூத்தாடவும்
நாமிருவரும் விரும்பி இனபுறவும் கார் தொடங்
கியது எனத் தலைவன தலைவியிடத்துக் கூறினான்
(ஐங்.418). முல்லை நிலத்தில அதற்கு இயைந்த
கார் கலந்ததனால் அதன புனம் தழைத்து மலர்ந்து
அழகு பெற்றது (ஐங. 417:1,2), கார் எதிரும் கால
மென்பதனால் தலைவன பிரிதற்குத் தலைவி இசைந்
திலள்; பகையரசன் பாசறைக்கு வாரானென்று
போருடை வேந்தனும் படையெடுப்பைத் தவிரத்
தனன (ஐங். 427). மிக்க இடியோசையுடைய மேகம்
இந்திரவிலலைக் கோலி என் தேர்ச்செலவைத்
தடுக்குமாறு கார் தொடங்கியதனால் யானும் வேந்
தனுக்குத் துணையாகச் செல்லும் விழுமிய போர்த்
3-6).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>onuaqh5wtjoxft1bujyf3b4fx9y4hi7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/286</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668784</id>
    <revision>
      <id>1987233</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:16:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987233</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9998" sha1="oxxoyt8ewxjgyh3szjy03vxaswh97fj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கார்
தொழிலை யொழித்து உன்னைப் பாதுகாக்கத்
தொடங்கினேன் என்று தலைவன் தலைவியின்
ஐயந்தீரக் கூறினான் ('கார் தொடங்கின்றே' என்ப
தற்குச் 'சோர் தொடங்கின்றே' என்றும் பாடமுண்டு) (ஐன்,
438). நீர் மிகுமாறு மேகம் பெய்கின்ற கார்ப்
பெயலை ஏற்றுக் கொண்ட கானத்தையுடையதாய்
நம்மை நினைந்து மீளுதற்கு ஏதுவானதாகலின்
காதலர் பிரிந்து போன வழி நனமையுடையதே
எனத் தோழி தலைவியை ஆற்றுவித்தாள் (ஐங்.433),
காதலியை யான் கையறப் பிரிந்த இந்நிலையில்
அவள் கூறிவிடுத்த தூது மொழி இக்கார் நாள்
இடியோடு சேர்ந்து எனக்கு மிக்க துன்பத்தைத்
தந்தன என்று தலைவன் வினைமுற்றாத நிலையில்
வந்த தூதரிடத்துக் கூறினான் (ஐங். 441:1-3).
பள்ளங்களின் பக்கத்தே படர்ந்துள்ள முல்லைக்
கொடிகள் மலரும்படி கார் ஆரவாரமுடைய
மழையை ஏற்றுக்கொண்டது (ஐங். 448:3,4), தலை
வியைப் பிரிந்த தலைவன் காரினைச் செய்கின்ற
காலத்தின்கண் அவள் கையற்றிருக்கும்படி பிரிவு
நீட்டித்தனன் (ஐங். 451:1,2). வறண்ட உலகம்
செழிக்கும்படி மழைத்துளியை வீசி முழங்குகின்ற
ஒலியையுடைய முகிவ கார் செய்தது (ஐங். 452:1,2).
முல்லைநிலப் பள்ளங்கள் தோறும் நீர் நிறைந்த
மையால் அவற்றிலுள்ள தேரைகள் தெவிட்டவும்
மேட்டுநிலங்களி லெல்லாம் பல்வேறு பறவைகள்
ஒலிக்கவும் காலம் காரினைத் தொடங்கியது (ஐங்.
453:1-3). முல்லைக் கொடிகள் தம் பக்கத்தே
படர்ந்த செம்முல்லைக் கொடிகளோடு பிணைந்து
மெல்லத் தம் அரும்புகளைப் பேணிக் காரினை
நயந்திருநதன (ஐங். 454:1-3). நிறைந்த இடிமுழக்
கத்தையுடைய முகில் முரசுபோல் முழங்கிய போர்
மேற்செனற வேந்தர் பகை தணியக் காரினைத்
தொடங்கியது (ஐங். 455:1,2). மேகம் சிதறிய நீர்த்
துளிகளின் தொகுதியாலே பிடாவின் மொட்டுக்
கள் அழகுற்றுத தோன்றவும் காட்டகத்து மரங்கள்
துவலை தூவுதலைக் கற்கவும் கார் தொடங்கியது
(ஐங. 461:1,2), அயன்மை யுடையதாய்ப் பெய்யும்
வம்பமாரியைக் கார் மழையென மயங்கி மலர்ந்த
அறியாமை மிக்க கொன்றையின மாலை வடிவான
பூங்கொத்தை நோக்கி நீ ஏன் கலங்குகின்றாய்
என வினவித் தோழி தலைவியை வற்புறுத்தினாள்
(ஐங். 462:1~3). கார் தொடங்கப்பெற்ற கானம்
பிறபடுமாறு மிக்க செலவினையுடைய தேரினைச்
செலுத்தித் தலைவர் மீண்டு வருவாரெனத்
தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (ஐங். 465:2-4).
தவளைகள் ஆரவாரிக்கவும் தேரைகள் ஒலிக்கவும்
கார் தொடங்கியது (ஐங். 468*1,2), கார் சிறப்புறு
278
கார்
தலால் மின் இடிமுதலான தொகுதிகளையுடைய
முகில்கள் முழங்கப் பைங்கொடி முல்லை பருவஞ்
செய்தன (ஐங்.476:1,2). வேனிற்பருவம் நீங்கக்
கார்மழை பெய்தலால் காடு கவின் கொண்டது
(ஐங். 484:1,2). ஆமா நல்லேறுகள் மாறுபாடு
மிக்குச் சிலைக்க அவற்றிற் கெதிராக இடியேறுகள்
முழங்கக் காதலையுடைய பிணைமான்கள் குட்டி
களுடன் திரியக் கார் தொடங்கியது (ஐங்.493).
குறுகிய பல மாலைகளைப் போல் கொன்றை
மலரவும் புற்றுக்கள் ஈயல்களை வெளிப்படுத்தவும்
விலங்கினங்கள பசிதீர மேய்தலை மறுக்கவும்
கார் தொடங்கியது (ஐங். 497:1-3). பிடவம் மலர
வும் செம்முல்லை அரும்பவும் கானம காரினால்
கவின் கொண்டது (ஐங்.499:1,2). கார் முதிர்தலி
னால் பூங்கொத்துக்கள அலர்ந்தன (கலி. 67:1).
ஆயர் ஏறுகோள் நிகழ்ச்சியில் கார்காலத்துத் தம்
மில் எதிர்ந்த கலிப்பினையுடைய இடியினது கடிய
ஒலிபோல இயங்கள் ஒலித்தன (கலி.105:24). காதற்
பரத்தையது இருப்பிடம் தலைவனது இடத்திற்கு
அருகிலிருக்கவும் வானம் பொழியும் காரில் வையை
வெள்ளம மிகுதலின் அவன் அவளிடம் செல்லதில்
புணை காரணமாகக் காலம் தாழ்ந்தது (பரி.6:75-
77). முருகன் மான்மறி (வள்ளி) தோளை மணந்து
போது ஐயிரு நூற்று மெய்ந்நயனத்தவன் மகளு
டைய (இந்திரன் மகள் தேவசேனையுடைய) கண் முது
வேனிற்காலம் காரின் தன்மை பெறும்படி நீல
மணி போலும் நிறமுடைய முகில்கள் மழை
பெய்தாற் போன்று திருப்பரங்குன்றத்தின்கண்
கண்ணீராகிய தணிந்த மழையைப் பெய்தது (பரி.
9:8-11). 'வையையே, காாகாலத்துக் கலங்கி வேனிற்
காலத்துத் தெளிதலால் உன் நீர்மை எப்
பொழுதும் ஒருபடியாயிருப்பதில்லை எனத் தோழி
தலைவன கேட்பக் கூறினாள் (பரி. 11:72,73),
பணிமிகுதியின் குளிரால் நடுங்குதவையுடைய முன்
பணிப்பருவத்தில் கார்முகில்கள் அதிர்குரல் ஒழியும்
பேரி. 11:74, 75), வையையுள் ஒருவன் வாழைத்
தண்டைத் தழுவிப் புனலாடும்போது ஒருத்தியைக்
கண்ட பொழுதிலே அவன நெஞ்சை அவள்
வாங்கிக்கொள்ள, அவன் கையைப் புனல் வலிக்க,
அவனைப் புனை நெடுந்தூரம் இழுக்க, அவன
விரும்பின அவளிடத்துக கொணடு செல்லாமல்
வெள்ளம் தன் போக்கில் அவனைக் கொண்டு
போக, அதனைக் கண்ட அவள் அவன்பின
தொடர். அவ்வன்புடைமையை யறியாத தாய்
அவளைத் தடுத்து, ஆயத்திற் சேர்க என்று
அரற்றச் சிவப்புறற கார்காலத்து நீர்வரவு கரை
யைப் பொருது வந்தது (பரி. 11:108-114). வையை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>oxxoyt8ewxjgyh3szjy03vxaswh97fj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/287</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668785</id>
    <revision>
      <id>1987234</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:16:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987234</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9931" sha1="7ertl4o2avilr8uswk7qyd9lcbzmtfs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கார்
279
கார்
யில் நீர்விளையாடியோரின் ஈரத் துகிலிலிருந்து
வடிந்த நீரால் கரைகள் காரின் தன்மையைப்
பெற்றன (பரி.13:98). கார் மழை பெய்தலால்
நீர் நிறைந்த சுனையின் பூக்களும் கடம்பு முதலிய
மலர்களும் மலரப்பெற்ற திருப்பரங்குன்றம் கார்
காலத்தன்மை மிக்கது (பரி. 14:1-17), கார்காலத்து
வெண்மேகம் கிளர்நதாலன்ன நறுமணமிக்க அகிற்
புகை முதலியவற்றைச் செவ்வேள் மிகவும விரும்பு
வார் (பரி. 14:19, 20), விசும்பின்கண் பரந்து கார்
காலத்தை எதிர்ந்த நிறைசூல் மேகம் போல்
இருண்டு கடற்பரபபு நீரைப் பரந்து ஏற்றது (பரி.
18:2,3). திருப்பரங்குனறத்தில் கார்காலம் தோற்று
விக்கும் காந்தட் குலைகள் தம் நெருங்கிய அழகி
னால் போரில் தோற்றுக் கட்டுண்டார் கையை
ஒக்கும் (பரி. 18: 34, 35).
2. மோம். ஊசலாடும்
மகளிர் கார் - மேகம்-
போலும் கரிய விரிந்த கூந்தலையுடையவர் (பதி.
43: 1, 2), பகைவரது போர்முனைக்குச் சென்ற
தலைவர் மீண்டு வருமுன்னமே கார் கடல்நீரை
முகந்து கொண்டு மழை பெய்தலைக் குறித்து
வந்தது (முல்லை.வெ.2). திருவிழா என்னும்படி
பழங்குடியினர் பொருந்திக் கடலெனக் காரென
ஒலிக்கும் ஆரவாரத்தோடு திரிவதற்கு அகன்ற
இடம் பெறாத பெரிய அங்காடித் தெருவினை
உடையது நன்னனின் மூதூர் (மலை.479-483).
இனிய முதலமழை பெய்யும் காரும் ஆரவாரத்
தோடு பெய்யத் தொடங்கியது என்று வினை
முற்றி மீளும் தலைவன் பாகனிடம் கூறினான்
வானில்
கார் சினந்தெழுந்த
(அகம்.54:2, 3),
கொள்ளிபோல் மின்னி நள்ளிரவில் மழைபெய்தது
(அகம். 108: 6-8). காதலர் மீண்டு வருவதாகக்
குறித்தது தொகுதிகளையுடைய கார் இடிகளைக்
கொண்ட இப்பருவமன்றோ எனப் பிரிவிடை
மெலிந்த தலைவி தோழியை வினவினாள் (அகம்.
139:17-19), மின்னலால வானைப் பிளந்து வலிமை
யுடன் எழுகினற காரினை யொப்ப மறப்போர்க்
குட்டுவன் பகைத்து வலிமை கொண்டு பாசறை
யைத் தான் வேண்டும் இடங்களில் அமைத்துப்
பெருந்தானையுடன் போரிட்டான (அகம். 212:
12-16). கார நீரைப் பொழிந்ததனால் வெள்
ளம் மிக்க காலததில் நுணமணல் பரலிய நீர்
நிலையிடத்து அன்னங்கள் வரிசை வரிசைகளாய்ப்
பறக்கும் (அகம். 234:1-3). பசும்பூட் பொறை
யனது
கொல்லிமலை கார் விரும்பி மழை
யினைப் பெய்தமையால் வளம்பெற்றது (அகம். 303:
4-6). காரினால் காக்கப் பெற்ற நீர்வளம் மிக்கது
முல்லைநிலம் (குறு. 162:1), பெரு முழக்கத்தையுடைய
மெல்லாம்
இடியேற்றோடே கார்மழைபெய்து கலந்த முல்லை
நிலத்தில முல்லைக்கொடி அரும்பும் (குறு. 186:1-3).
களாவின் மலர் மணஙகமழவும் பிடாலின் மலர்
முறுக்குவாய் நெகிழவும் மழைக்காலத்தில் கார் தன்
செயலாகிய பெயலைச் செய்தது (நற்.356:6,7). நீர்த்
துளியைப் பெய்யும் தண்ணிய கார், பிரிந்த தலைவர்
மீண்டு வாராத அளவிலே மலையின் மேற்பக்க
மறையுமாறு காலிறங்கி மழையைப்
பெய்து விண்ணில் இடித்தலையும் செய்தது எனத்
தோழி அம்மேகத்தைப் பழித்தனள் (நற். 316:6-10).
பாம்பு உறைகின்ற புற்றினைக் கரடியினம கார்
போலச் சூழ்ந்து இரை தேர்ந்து அகழும் (நற்.336:
8-10). கீழைக்கடலிலே நீரை முகந்து மேலைத்
திசைக்கண் எழுந்து செனறு இருண்டு தண்ணிய
கார் மழை பெய்ததனால நிலத்தின் வெப்பம்
தணிந்தது (நற.346:1,2). கார் முழங்குகின்ற காலத்து
நின் நினைவு இடையீடின்றி எனனை வருத்த யான
ஆற்றாது மிக நொந்து வருந்தும் உள்ளததோடு
நின் பேரழகை மீண்டும் தருதற்கு விரைந்து வந்
தேன் எனறு தலைவன தலைவியிடத்துக் கூறினான
(ஐங். 491). நின்போன்ற மயில் ஆடவும் நின நுதல்
போல் மணக்கும் முல்லை மலரவும் நின்போல்
மான் மருண்டுநோக்கவும் யான் நின்னை நினைத்து
தலைவன
காரினும் விரைந்து வந்தேன் எனத
தலைவியிடம் கூறினான (ஐங். 492). விலங்கினஙகள்
புதர்களை அடையவும் வரகு தன கதிர்க கொத்துக்
களாலசிறப்பெயதவும் மலைகள் தமமிடத்துப் பயில்
வாரின்மையால் தனிமை எயதவும் கார் ஆரவாரித
துப் பெய்து வருத்துதலால் மெலிந்த தலைவியின
தோளுக்குத் துணையாகத் தலைவன் வினை முற்றி
மீண்டனன (ஐவ். 496:1-4), காரினது கவினைப்
பெற்ற கூந்தல் போல் இளவேனிற காலததில்
புலர்ந்த மணல் விளங்கியது (சுமி. 32:1,2). வானத்
து
திலுள்ள கார் ஓட்டையாயிற்று என ஒருசார் மக்
கள கூறுமாறு வையை வெள்ளம் பெருகியது (பரி.
7:30). திருப்பரங்குன்றத்தில் இடிக்கும் காரின்
குரல் முருகனின யானையது முழககத்தைக் கேட்
டாற் போனறிருந்தது (பரி. 8:17,18). திருமால்
காரினை யொக்கும் திருமேனியை உடையவர் (பரி.
13:42,43). திருப்பரங்குனறததில் கார் மிக்க மழை
யைப் பெய்தலால் அதனை யேற்ற நீர் நிறைந்த
சுனைகள் பூ மலர்ந்தன (பரி. 14:1,2), நீரை முகக்
கும் கார் போலும் திருமேனியுடையவர் திருமால்
(பரி. 15:50). பரங்குன்றத்தில் காரினால சுனைகள்
நீர் நிறைந்து துளும்பும் (பரி. 18:32). மகளிர்
காரினது அழகைக் கொண்ட கூந்தலையுடையவர்
(பரி. 22:29).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7ertl4o2avilr8uswk7qyd9lcbzmtfs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/288</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668786</id>
    <revision>
      <id>1987235</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:17:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987235</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9634" sha1="36cf3dilld6yam33qedg2px13097w37" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கார்
3. கருமை,
இமையவரம்பன் படையெடுத்துச்
சென்றுதங்கிய பகைநாட்டு வயல்களில் ..த்தேரை
என்னும் மரங்களோடு கார் - கருமை -- உடைய வேல்
மரங்களும் ஓங்கி வளர்ந்தன (பதி. 13:12-14). காரி
னைப் பொருந்திய அழகிய மூங்கிற் குழாயினிடத்தே
கள்ளை முதிரவைப்பர் (பதி.81:20,21). காரேறுகள்
தம்மில் பொருத வயலில் உழாமலே நுண்ணிய
சேற்றை ஒக்க மிதித்த உழவர் நாற்று நடுதல்
(பெரு. 210-212). அப்ப வாணிகர் காரகலில் பாகு
டனே வேண்டுவனவற்றைக் கூட்டி அப்பம் செய்வர்
(பெரு.377,378). விறலியர் நறுங்கார் அடுக்கத்திலே
குறிஞ்சிப் பண்ணைப்பாட நீவிரும் ஆண்டுறையும்
தெய்வங்களைத் தொழுது வாழ்த்தி நன்னனது
மலை பிற்படுமாறு போமின் எனக்கூத்தர் ஆற்றுப்
படுத்தப் படுகின்றனர் (மலை. 359-360). சூல் முதிர்
வதற்கு முனபு பஞ்சு போல் பொங்கிச் சென்று
மழைககாலம் வருமளவும் மேகம் கிடக்கும் பெரிய
மலையிடத்தில் கார்மேகத்திரள் கையினால் பிடிக்கு
மளவு தாழந்திருக்கும் (மலை,361,368), நள்ளியின
நறுங்கார் அடுககத்தில் பனையின் அடிப்பக்கத்தே
காந்தள் மொட்டு மலர்ந்தன (அகம். 238:14-16).
கார்மேகம் இடிக்குங்கால் நீரின்கண் தேரை ஒலிக்
கும் (அகம்.301:18,19). மழைக்காலத்தே ஏற்றுக்
கொண்ட கொல்லையில் பருவம் வாய்த்த வரகு
நாற்றின் தழைத்த கார் இருள் நிறமுடைய
இலையை விடியலில் மான்மறி மேயும் (குறு.282:1-4).
மனையகத்து இறப்பில் உறைகின்ற குருவிச் சேவல்
கார் அணலை (தாழ்வாயை) உடையது (நற். 181:1).
நெறிப்பமைந்ததும கார் முதிர்நததுமாகிய கூந்த
லையுடையவள் தலைவி (நற. 368:5), வேங்கைமரம்
கார் அரும்பு அவிழ்ந்தது (நற். 373:6) கார் பரந்த
கமழ்கின்ற பூக்களையுடைய சோலையிடத்தே வந்த
பரத்தையைப் பாணன் வாயிலாக ஊடல் தீர்த்துத்
தலைவன் கூடினான் (கலி. 98:16-19), வையைப்
புனலாட மகளிர் கார் கொண்ட தத்தம் கூந்தலைக்
கதுப்பமைத்து முடித்தனர் (பரி.13:18).
4. மழை. பேகனது காரெதிர் - மழையை ஏற்றுக்
கொண்ட - காட்டைப் பரணர் பாட அவனால்
துறக்கப்பட்ட கண்ணகி அப்பாடலைக் கேட்டு
அழுது நினறனள் (புறம். 144:3-6). நெடிய மலைப்
பக்கத்தில் கார மிக வாயத்துப் பலா மரங்கள்
கூத்தருடைய முழவு போல காயத்துத் தாழ்ந்தன
(மலை. 141-1449. கார் வாயத்து ஒழிநத ஈரமான
வாயினையுடைய புற்றிலிருந்து ஈயல்கள் வெளிப்
படும் (அகம். 394: 4,5), தலைவன் பிரியக் கைச்
சாட்டை இறுகக் கட்டி அம்புகளைத் தேர்ந்தெடுக்
கையில தலைவிக்குச் சுனையிடததவான நீலமலர்
280
கார்த்திகை
காரினை எதிர்கொள்ளுபவை நீரைச் சொரியு
மாறு போலக் கண் நீரைச்சிந்தும் (கலி. 7:9-12).
நின் அருளைப் பெறாமல் நீரற்ற நிலத்துப்
பயிர் போலப் பொலிவழிந்திருந்தவள் நீ இரவுக்
குறி வந்ததனால் விடியற் காலததே கார்
பெற்ற நிலத்துப் பயிர்போல அழகு பெறுவாள்
எனத் தலைவி நிலை குறித்துத தோழி தலை
வனிடம் கூறினாள் (கலி. 38:10-13), தலைவி
காரினை ஏற்றுக் கொண்ட தளிர்போலும் நிறத்தி
னை யுடையவள் (கலி. 58:3). தம் ஆனிரைகள்
மேயும்படியான காராலே நனைந்த அகன்ற நிலத்
திடத்தே கோவலர் சென்றனர் (கலி. 106:4,5). கார்
நிறையப் பெய்த அகனற நிலத்தே சென்று ஆனி
னம் அறுகம் புல்லை மேய்நதது (கலி. 109:1,2),
என் மெய்க்கண் நின்று எரியும் காமநோய்
காரெல்லாம் என்னிடத்தே நின்று பெய்யினும்
ஆறுவது போல் இல்லை; நீரைச் செறுத்து என்னு
யிர் ஓம்புமின' எனத தலைவனின் பிரிவு நீட்டிப்
பைப் பொறாத பெருந்திணைத் தலைவி சான்றோ
ரிடம் கூறினாள் (கலி. 140:42-45).
5. பசுமை, கார் - பசுமை - உடைய கரும்பின்
சாற்றினைக் காய்ச்சுகினற ஆலையின் நெருப்புப்
புகை சுடுதலால் வயலகளின் நெய்தற்பூ அழகழிந்து
வாடும் (பட். 9-13).
6. இருள். மாலைப் பொழுதில் தெளிந்து சென்று
அணைகளால் தேங்கி நினறு துறக்கவுலகின் எழி
லைத் தன் நீரிலே காட்டும் வையையாறு கார் அடு
காலை - இருளை - அழிக்கின்ற காலைப் பொழுதில்
கலங்கிய செங்குருதியை ஒத்தது (பரி. 13:82-86).
7.சுருங்குட்டம், 'காராலே - கருங்குட்டத்தாலே-
காலும் கையும் குறைந்து கடமைத்துறைப்பட்டு
வந்து நம் தெருவினின்றும் போகாமல ஒளித்துத்
திரியும் முடமுதிர் பார்ப்பானை நீ பேணுவாயாக'
என்று தோழியிடம் தலைவி கூறியிருந்தாள் (கலி.
65:7-9).
8. பொலிவின்மை,
காரென் - பொலிவில்லாத
சுற்றத்தையுடையவன் இரவலன் (புறம்.141:6).
கார்கோள் - சுடல் (ஆகுபெயர்). கார்கோளிலே - கடலிலே
முகந்ததனால் நிறை சூல் கொண்ட கரிய மேகம்
வானில் துளியை முற்படச் சிதறித் தண்ணறுங்
கானத்தில் கார் காலத்து முதற்பெயலைச் சொரிந்
த்து (முரு. 7-9),
கார்த்திகை - கார்த்திகை மகளிர். பாண்டியனுடைய
தமிழ்மொழி உளதாகும காலமளவும் மதுரை நகரம்
கார்த்திகையின் கார்த்திகை மகளிரின் காதிலி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>36cf3dilld6yam33qedg2px13097w37</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/289</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668787</id>
    <revision>
      <id>1987236</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:17:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987236</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9590" sha1="j715mspou34f6rypsisvn6cdj4vqd3r" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கார் நாற்றம்
டப்பட்ட கனமகர குண்டலம்போல் சிறந்து விளங்
கிச் செல்வம் பெருகுதலல்லது குறைவுபடாது
(ud, தி 10).
காலை
காள் நாற்றம் - வெங்கார் மணம் (மழை மணம்).
யில் கடலை முகந்து மாலையில் மேற்கு மலையைச்
சேர்ந்து கங்குலில் மேகம் மழையைப் பெய்தலால்
வையையாறு மலர் நாற்றத்துடன் வெயிலையும்
காற்றையுமுடைய காடுகள் தரும் கார் நாற்றத்தை
யும்- வெங்கார் மணத்தையும் கனிநாற்றத்தையும்
கலந்து கொண்டு வந்து பிறர்க்குக் கொடுத்தது
(பரி. 20:6-11).
-
காரணம் - ஏது. 'நம்மாவ தமக்கு நிகழ்ந்ததோர் கார
ணம் - ஏது - இன்றியே தெருவில் கலங்குவார்
சிலரைக் கண்டு நினக்கு ஏதிலவாயிருப்பனவற்றை
நீ நின்மேல் ஏறட்டுக் கொள்ளும் தன்மை என்னே'
என்று தலைவி தலைவனுக்காகக் குறை நேர்ந்த
தோழியைக் கடிந்தனள் (சுலி. 60:12-14). தெருவிலே
பிள்ளையை விளையாடுவித்துக் கொண்டு வருதற்
குப் போன நீ, யான் பிள்ளைக்குப் பாலூட்டாமல்
அப்பால் பெருகச் சுரக்குமளவு பிள்ளை பாலுண்
ணாதிருத்தற்கு நின் மனத்திலே வருத்தமின்றிக்
காலம் தாழ்த்தக் காரணம் யாது' என்று தலைவி
தோழியை வினவினாள் (கலி.83:3-6). முக்கடவுளரும்
அமரரும் அவுணரும் முனிவரும் பிறரும் முருகனைக்
காண்டல் காரணமாக மண்மிசை வந்து உறையும்
இடமாயினமையின் பரங்குன்று அவரது பழைய
இடமாகிய இமயக் குன்றை ஒக்கும் (பரி. 6:1-11).
காரான் எருமை, கட்டுத்தறியிடத்துச் சேற்றில் நிற்
றலை வெறுத்த சிவந்த கண்ணையுடைய காரான்-
எருமை - இரவில் கயிற்றை அறுத்துக்கொண்டு முள
வேவியைத் தனது கொம்பினால் அகற்றி வயலில்
மீன்களெல்லாம் கலங்கியோடச் சென்று வள்ளைக்
கொடியை உழக்கித் தாமரை மலர்களை நிறையத்
தின்னும் (அகம். 46:1-6). பெரிய கொம்பினை யுடைய
ஈன்றணிமையமைந்த எருமையாகிய காரான உழ
வன் கட்டிய கனறினின் றகலாமல் பக்கததேயுள்ள
பயிர்களை மேயும் (குறு. 181:3-5).சிறுமழை பெய்
யும் கார்ப்பருவக் கடைநாட்களில் கட்டுத் தறியி
உத்துச் சேற்றின்கண் நிற்றலை வெறுத்த சிவத்த
கண்ணையுடைய காரான் நள்ளிரவில் ஐயென
றொலிக்கும் (குறு. 261:2-4). தொழுவத்திலுள்ள
அகன்ற தலையையுடைய எருமையாகிய காரானிடத்
திருந்து பாலை மிகுதியும் கறக்கும் பொருட்டு
மாடு மேயக்கும் இளஞ்சிறுவர் விடியற்காலத்தே
கன்றுகளை நிறுத்திவிட்டு அவ்வெருமைகளின்
மேலேறிக் கொண்டு அவற்றை மேயத்துவரச்
281
காரி
செல்வர் (நற். 80:1-4). நன்னனது கொண்கான நன்
னாட்டில் பொதும்பரினிடையே படர்ந்த கொடி
யை மேயந்த நெடிய கரிய கொம்பையும் பருதத
தலையையுமுடைய காரான கழித்த மலைப்பச்சை
யின் இலைகளை மகளிர் தம் அணிகலனகளுக்கு
அழகுண்டாகுமாறு சேர்த்தணிவர் (நற்.391:2-6).
காரி · 1. கடையெழு வள்ளல்களுள்
ஒருவன்.
இவனைக், 'கழல்புனை திருந்தடிக்காரி' எனறு
கபிலா குறிப்பர் (புறம. 122:2). ஒலிக்கும் மணி
யினையும வெள்ளிய தலையாட்டத்தினையுமுடைய
குதிரைகளோடு தனது நாட்டினையும் அருளினை
யுடைய நன்மொழி யினையும் ஏனையோர் கேட்டு
வியக்கும்படி இரவலாககுக் கொடுத்தவனான இக
காரி அச்சம் தோன்றும நெடிய வேலினையும்
சுழலும் தொடியணிந்த தடக்கையினையும்
உடையவன் (சிறு. 91-95). இவன் முழவொலி
யறாத திருக்கோவலூர்க்குத் தலைவன; நெடிய
தேரினன்; பெண்ணையாறு பாய்வதான முன்று
றையமைந்த கொடுங்கால எனனும் ஊரின்ன
(அகம்.35:14-28). காரியென்னும் பெயரமைந்த
குதிரையுடைய காரியொடு ஓரிக் குதிரையுடைய
ஓரியெனனும் வள்ளல போரிட்டனன (சிறு. 110,
iii). சிவந்த வேலினையும் கழல் தொடியினையு
முடைய முள்ளூர் மனனனாகிய காரி வலவில்
ஓரியைக் கொன்று, அவனுடைய கொல்லி மலை
யைச் சேரர்க்கு ஈநதனன் (அகம். 209:11-15). ஓரி
யைக் கொன்ற காரி அவனது தெருவிலே புகுந்த
போது தன பகைவராகிய அவ்வோரியைச் சார்ந
தோர் யாவரும் ஒருசேர நின்று எதிர்ப்புக்குரல
எழுப்பி ஆர்ப்பரித்தனர் (நற்.320;5-7). இவனைக்
குறித்த இச்செய்திகளைப் பாடியோர் அம்மூல
இடைக்கழி நாட்டு நல்லூர்
நதத்தனார் (சிறு. 91-95, 110, 111), கபிலர் (புறம்.
122; நற்.320), கலலாடனார் (அகம். 209), என்ற
நாலவருமாவர். தேர்வண் மலையன', 'மலைய
மான திருமுடிக்காரி', 'மலையன்', முளளூர் மன
னன' காணக.
னார் (அகம்.35),
2.காரெருது.'சுட்டியை நெற்றியிலேயுடைய காரி
காரெருது - தன்னைத் தழுலியடக்க வந்தபொது
வனைச் சாடிக் குடர் சரியும்படி குத்திக் கோட்டி
டையே கொண்டு குலைப்பதன் தோற்றம் ஊழி
முடிலில் பசுங்கட்சுடவுள் எருமை ஊர்தியுடைய
கூற்றுவனது நெஞ்சைப் பிளந்து அவன குடரைக்
கூளிக்கிட்டு அவற்றின் வயிற்றை நிறைவிக்கும்
தோற்றத்தை ஒத்தது (கவி. 101:21-26). நீல மணி
களை யுடைய மலையிடத்தினின்றும் வீழ்கின்ற&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j715mspou34f6rypsisvn6cdj4vqd3r</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/290</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668788</id>
    <revision>
      <id>1987237</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:17:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987237</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9950" sha1="tazxjy4gnnmbzdqwo58m6ktbmtt1fpy" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காரி
282
காரிகை
அருவிகள போல அழகின் எல்லையைப் போக்கிய
வெண்காற் காரியினையும் பிற ஏறுகளையும்
தழுவுதற்காக ஆயர் அவற்றைத் தொழுவினுள்
விடுதலினால் அத்தொழு சிங்கமும் குதிரையும்
களிறும் கராமும் ஒருங்கு திரியும் மலையிடத்தை
யொத்தது (கவி. 103:11-21). 'காற்றின் விசைபோல
ஓடிவந்த காரியைக் களத்தில் வலியடங்கத் தழுவி
வருத்தி அதன்மேலே தோன்றி நின்ற பொது
வனது அழகு. ஏற்றெருமையை ஊர்ந்து வரும்
கூற்றுவனது நெஞ்சை வடிம்பாலே பிளந்து சினத்
தோடே ஆருயிரை வாங்கியபோது இறைவன்
இததன்மையனோ என்று கூறுமாறிருந்தது (கலி.
103:40-45), நல்லினத்தாயர் ஒருங்கு கூடிச் சக்கரப்
படையையுடைய திருமறு மார்பனைப் போல்
அமைந்த காரியையும் பிற ஏறுகளையும் மேகங்
கள் திரண்டலைபோல் முழங்கும்படி தொழுவி
னுள்ளே தழுவுதற்பொருட்டு விட்டனர் (கவி. 104:
8-17). 'கூரிய கொம்பினை யுடைய காரியது
சீற்றத்தை யஞ்சாது அதனைத் தழுவுமவன் இந்த
ஒள்ளிழையானது நெடுங்கூந்தலிலே துயில் பெறு
வான்' என்று ஏறுகோள் நிகழச்சியில் ஆயர் கூறி
னர் (கலி.104:20,21). 'ஏறுதழுவும் தொழுவினுள்
வெள்ளிய ஏற்றினது கழுத்திலே பாய்ந்தானைப்
பொறாது மேற்சென்று குத்தும் இளங்காரியின்
தோற்றம் பால்போலும் மதியைச் சேர்ந்து
மறைத்த பாம்பினை அது மறைத்த தன்மையை
விடுவிக்கும் நீல்நிற வண்ணனை ஒத்தது (கலி. 104:
35-38). 'கொள்ளுதல் அரிதாக நம சுற்றத்தார்
நிறுத்திய கொலையேறாகிய காரியது சினத்திற்கு
அஞ்சானாய்த தழுவின பொதுவனுக்கே நம்சுற்றத்
தார் மகிழ்ந்து நின்னைக் கொடுக்க நேர்ந்தனர்'
எனக் கூறித் தலைவியைத் தோழி ஆற்றுவித்தாள்
(கலி. 104:73-75). ஏறு தழுவுங்கால் பிறர்க்குத்
துன்பம நிகழுமென்னும் வருத்தமில்லாத உள்ளத்
தோடே ஆயர் ஒருங்கு கூடி நேமியான் ஊதிய
சங்குபோலத் தெள்ளிதாக விளங்கும் சுட்டியணிந்த
நெற்றியுடைய காரியையும் பிற ஏறுகளையும்
தொழுவிடத்தே புகவிட்டனர் (கலி.105:7-82). கொம்
புகள் மார்பிலே படுதலை ஏற்றவரைச் செங்காரி
தன் கொம்புகள் படக் குததி மேலே தூக்கிய போது
வீழந்த குருதியால் நனைந்த மணித்திரள் நறவ
மலரைச் சூழும் துமபிபோல் தோன்றியது (கலி.
105:39-43). தனமேல் சினந்து வந்து செங்காரியைத்
தழுவிய தலைவன் அதன் கோட்டிடைப் புகுந்த
போதே தன நெஞ்சமும் உடன்புகுந்தது எனத்
தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (கலி. 105:67-69)
3. மலையமான் திருமுடிக்காரியது குதிரையின் பெயர்.
காரியென்னும்
பெயரையுடைய குதிரையைச்
செலுத்திப் பெரிய பூசலை வென்றவன் மலையன்
(புறம்.188:6,7).
-
காரிக்குதிரை - மலையமான் திருமுடிக்காரியின் பெயர்
கொண்ட குதிரை, காரிக்குதிரைக் காரியோடு ஓரிக்
குதிரை ஓரி போரிட்டான் (சிறு. 110, 111).
காரி கிழார் - புலவுர், காரியென்பது தொண்டை
நாட்டில் இக்காவத்து இராமகிரியென வழங்கும்
ஓரூர் என்பர் உ. வே. சா. (புறம். பாடினோர் வரலாறு).
அவ்வூரைச் சேர்ந்த வேளாள மரபினரானதால்
இவர் காரிகிழார் எனப் பெயர் பெற்றார். பாண்
டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியின்
மேல் பாடப்பட்ட இவரது பாடலொன்று புறநா
னூற்றில் ஆறாவதாக அமைந்துள்ளது. அப்பாட
லில் முதுகுடுமியின் கொற்றக்குடை முக்கட்செல்வர்
(சிவபெருமான்) கோயிலை வலம் வருவதற்குப் பணிவ
தாக என்றமையால் இவரது சிவப்பற்றும் தன்னை
வாழ்த்துகின்ற நான்மறை முனிவர் ஏந்துகை
எதிரே அவன்முடி வணங்குவதாக என்றமையால்
இவரது வைதிகப் பற்றும் விளங்குகின்றன. 'தண்
கதிர் மதியம் போலவும் தெறுசுடர், ஒண்கதிர்
ஞாயிறு போலவும், மன்னிய பெருமநீ நிலமிசை
யானே' என இவர் அவனை வாழ்த்தியுள்ளார்.
காரிகை 1. அழகு.காதலர் நம்மை மறந்தாலும்
மறக்கட்டும்; தாம் அணிந்த கலங்கள் பொலிவு
பெறுவதற்குக் காரணமான அழகினைப் பெற்ற
பரத்தையருடைய காரிகை - அழகு - தம்மை மகிழ்ச்சி
யூட்டத் தம் அறிவு விளக்கம் பெற்று அவரைப்
புகழ்தல் நிறைந்த கூடலையும் நினையாரோ எனத்
தோழியிடம் தலைவி ஆற்றாது கூறினாள் (கலி.37:
10,11). கனவென்று சொல்லப்பட்டது ஓர் காரிகை
உடைத்தாகிய நீர்மையை யுடையது (கலி. 92:2).
இணர்களிலே மொய்த்த வண்டுகள் அவ்விடத்து
நின்ற காரிகையினையுடைய மகளிர் நலத்தைக்
கைக்கொண்டு நுகர்வன போல ஒருபடிப்பட
மொய்த்தன (களி. 92:30,31). ஆயர் கொல்லேற்
றின் கரிய தலையை அஞ்சுதலும் ஆய்ச்சியர் ஏறு
தழுவாதவருடைய காரிகைத் தோளைக் காமுறுத
லும் ஆகிய இரண்டு நிலையும் ஆயர் குடியில் பிறந்
தார்க்கு ஆகாதனவாகும் (கலி. 106:40-42), துறந்
தாரை நினைக்கையினாலே கயம்பூத்த மலர்போல்
மணம் குவிந்த என் எழில் நலத்தை எள்ளுகின்ற
நீ, வண்டொலிக்கச் சினைப்பூப் போல் மனமகிழ்ந்த
காதலரைக் கூடியிருக்கின்ற மகளிருடைய காரிகை
யைப் போக்காய் என்று பிரிவிடை யாற்றாத
பொழுது கண்டு பு
தலைவி மாலைப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tazxjy4gnnmbzdqwo58m6ktbmtt1fpy</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/291</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668789</id>
    <revision>
      <id>1987238</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:18:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987238</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9299" sha1="2gzpmyatvhzjlsuy2cnoofuou39dqxb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காரியக்சுண்ணவர்
மொழிந்தாள் (சுலி. 118:9-18). தலைவன் பிரிந்தமை
யான் காரிகை பெற்ற தன் வனப்புக் கெடும்படி
தலைவி மனம் கலங்குவதனாலே அவளது பிறை
நுதல் பீர்க்கம் பூவின் அழகைப் பெற்றது (கலி.
124:5-8). கடிமலர்ப் புன்னையின்கீழ் நின்னைக்
கூடினமையான் தன் காரிகை இழந்தவளைத் தன்
தோள்வளை இழந்து தளரும்படி கைவிடுவது நின்
குடிமைக்குக் குற்றமாகாதா எனத் தோழி தலை
வனை வினவினாள் (கலி.135:6-8). மதுவண்டு
நறவமலரைப் போல் சிவந்த தலைவியின் கண்ணி
யல்பினைக் கண்டு தலைவன் புகழ்ந்து அவற்றின்
காரிகையைப் பாராட்டிப் பாணரைப் போலப்
பலவகையாகப் பாடினான் (பரி. 7:63-66). காதலர்
தம் காரிகையாகிய மதுவை ஒருவரினொருவர்
கண்ணால் உண்டனர் (பரி. 11:68). மங்கை நல்
லாள் ஒருத்தி தன் காதில் அசோகமலரைச் செருகிக்
கொண்டு, பூங்கொடி போல நுடங்கி, அடிமேல்
அடிவைத்து நடந்து, முன் கையாலே தன் கூந்த
லின் கண்ணியைக் காரிகையாகத் திருத்தினாள்
(பரி.13:88-91). பரத்தை, காரிகை நீர்மையை
யுடைய வனப்பாகிய வயலிலே கள்ளாகிய புனலை
விட்டுக் காமமாகிய கலப்பையால் தலைவனாகிய
எருது மூரி தவிர உழும் பழைய சால் போன்ற
வள் (பரி. 20:52-54).
2.பெண். 'கண்டாரைத் தீண்டி வருத்தும்
தெய்வம் போன்ற இக்காரிகையை - பெண்ணை -
காண்மின்' என வையையில் நீராட வந்த மகளை
ஆடவர் சுட்டிக் காட்டினர் (பரி. 11:122). மத்த
ளத்தை ஒத்த தோளினையுடைய விரும்புதற்குக்
காரணமான காரிகையைக் கண்டோர்க்குத் தம்
நெஞ்சம் அவர்பால் செல்லாது தம்மொடு
நிற்குமோ? பேரி.தி.4).
காரியக்கண்ணவர் - அமைச்சர். வழுதி மடமயிலனைய
மகளிரோடும் கடனறி காரியக் கண்ணவரோடும் -
அமைச்சரோடும் - கூடிப் பரங்குன்றின் மேலேறிச்
செவ்வேள் மேவிய கடிநகரை வலம் வந்தான் (பரி.
19:30-24).
காரியாற்றுத் துஞ்சிய நெடுங்கிள்ளி - சோழவேந்தன்.
நெடுங்கிள்ளி என்ற இயற் பெயரையுடையவன்
காரியாறு என்னுமிடத்தில் இறந்தமை பற்றிக்
காரியாற்றுத்துஞ்சிய நெடுங்கிள்ளி எனப் பின்னர்
வழங்கப்பெற்றான். உறையூரைத் தலைநகராகக்
கொண்டு ஆட்சிபுரிந்த இவன் ஒருகால் ஆவூரில்
இருந்தபோது இவனுக்குப் பகைவனான நலங்கிள்ளி
அவ்வூரை முற்றுகையிட்டனன். அவனை எதிர்க்
காமல் இவன் அறமும் மறமுமின்றிக் கோயிலை
283
காரோடன்
யடைத்து உள்ளேயிருந்ததனால் அது நாணுத்த
கவுடைத்து எனக் கோவூர் கிழாரால் அறிவுறுத்த
வேண்டியவனானான். பின்னர் இவன் ஆவூரிலி
ருந்து தப்பிச்சென்று உறையூரிலிருந்தானாக
அங்கும் சென்று நலங்கிள்ளி முற்றுகையிட, அப்
போதும் இவன் அடைபட்டுக் கிடந்தது கண்டு
கோவூகிழாரே இருவரையும் அணுச் சந்து
செய்வாராயினர். மற்றொருகால் நலங்கிள்ளியிடம்
பரிசில் பெற்று இவனிடம் பரிசில் பெறவந்த இளந்
தத்தனென்னும் புலவனை ஒற்றுவந்தானென்று
சுருதி இவன் கொல்லப் புகுந்த நிலையிலும்
கோவூர்கிழார் இவனுக்கு உண்மையுணர்த்தி அப்
புலவனை உய்யச் செய்தார். இந்நிகழ்ச்சிகளால்
இவன் அரசியற் பண்புகளில் அத்துணைச் செல்வி*
யனல்லன் என்பது வெளிப்படும்.
-
காரிருண்டிக் கடவுள் - நஞ்சை ஊணாகவுடைய இறை
வன் (சிவன்). காரியுண்டிக் கடவுள் நஞ்சை
ஊணாகவுடைய இறைவன் (சிவன்) - கடல் சூழ்ந்த
உலகு நடுங்கும் அச்சந்தோன்றும் கடுந்திறலினை
யும் பேரிசையினையும் பெற்ற நவிர மலையில்
உறைவர் (மலை. 81-83).
காருகம் நெய்தல் தொழில், இருந்தையூரின் ஒரு
கத்தே உண்பன, பூசுவன, பூண்பன, உடுப்பன.
நீராடுவன ஆசியவற்றுக்குரிய பொருள்களும் மணி,
பொன் முதலிய மலைபடுபொருள்களும் கடல்
படு பொருள்களும் ஆகிய பயன்படு பொருள்
களைக் கொணர்ந்து தரும் காருகம் - நெய்தல்
தொழில்-செய்யும் அறவினை வணிகர் வாழும்
தெருக்கள் இருந்தன (பரி.தி.1:22-25).
காரேறு - கரிய சுடா (எருமைக்கடா). அலவனது சேற்றி
லுள்ள வளை சிதையக் கோரையை அடியிலே
குத்தியெடுத்த மண்படு மருப்பினையுடைய காரோ
- கரிய கடாக்கள் - தம்மிற் பொருத வயலில் உ
மல் நுண்ணிய சேற்றை மிதித்து நிரவி உ
நாற்றை நடுவர் (பெரு. 208-212).
காரை - முட்செடி. கள் வகையினதான கந்தாரம்,
முட்பொருந்திய தாளை யுடைய காரபன்
முதிர்ந்த பழத்தையொப்ப முற்ற விளைந்திருந்தது
(புறம். 258:1,2),
காரோடன் சாணைக்கல் செய்வோன். காரோடன் -
சாணைக்கல் செய்வோன் அரக்கோடு சேர்த்து
இயற்றிய கல்லைப் போலப் பிரியேம் என்று கூறிய
சொல்லைத் தலைவர் மறந்தாரோ எனப்பிரிவிடை
யாற்றாத தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (அகம்.1:
5-7). நன்னனது பறம்பு மலையில் சிறு கூரோடன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2gzpmyatvhzjlsuy2cnoofuou39dqxb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/292</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668790</id>
    <revision>
      <id>1987239</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:18:32Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987239</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9978" sha1="95k90j04cj6jsstn3xsjs7jbwsnav2k" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கால்
234
கால்
அரக்கோடு சேர்த்து இயற்றிய சாணைக்கல்லி
னைப் போலும் வன்மையுடைய நாவினேன் ஆகித்
தலைவன் தெருவில் என்னைக் கதுமெனக் கண்டு
முன்கை பற்றிய நிகழ்ச்சியை நம் தாய்க்குக் கூறி
னேன் அல்லேன் எனக் குறை நேர்ந்த தோழி
தலைவியைக் குறைநயப்பக் கூறினாள் (அகம். 356;
5-11).
கால் - 1. உறுப்புவகை. பாண்டியன் கருங்கையொள்
வாட் பெரும்பெயர் வழுதி பொன்னாற் செய்யப்
பட்ட வீரக்கழல் புனைந்த காலினன் (புறம்.3:15).
மூங்கிலைத் தின்னும் யானையின் காலில் அகப்
பட்ட மூங்கில் முளையைப் போலப் பகைவர்
வருந்தும்படி பொருவேன் என்று நலங்கிள்ளி கூறி
னான் (புறம். 73:9-11), தலையாலங்கானத்துச் செரு
வென்ற நெடுஞ்செழியன் கிண்கிணி களைந்த
காலிலே ஒள்ளிய வீரக்கழலினை அணிந்தான்
(புறம். 77:1). சோழன் போரவைக் கோப்பெரு நற்
கிள்ளி ஆமூர் மல்லனது மதவலி கெடுத்து ஒரு
காலை அவன் மார்பிலே மடித்து வைத்து ஒரு
காலால் வரும் படையைத் தடுத்து முதுகை
வளைத்து இருபக்கம் முரியும்படி மோதினான்
(புறம். 80). அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியின் முன்
னோர் தம் காலில் பொன்னாற் செய்யப்பட்ட
வீரக்கழல் புனைந்திருந்தனர் (புறம். 99:4,5). அதிய
மான் நெடுமான் அஞ்சி தன் காலில் வீரக்கழல்
களை அணிந்திருந்தான் (புறம். 100:1). பேகன்
சுழற்காலினன் (புறம். 142:4). கண்டீரக்கோப் பெரு
நள்ளி மான்கணம் தொலைத்ததால் அவன் காலில்
அணிந்த கழலில் குருதி தோய்ந்தது (புறம். 150:5).
பெருஞ்சித்திரனாரின் தாய், பிடித்த ஊன்றுகோலே
காலாக மெல்ல நடந்தாள் (புறம். 139:3). காய்த்த
நெல்லை யறுத்துக் கவளமாக உண்ணின் ஒரு
மாவிற்குக் குறைந்த நிலத்தின் கதிரும் யானைக்குப்
பல நாட்களுக்கு உணவாகும்; நூறு செய்யாயினும்
யானை தனித்துப் புக்கு உண்ணுமாயின் அதன்
வாயிற் புகும் நெல்லினும் கால் கெடுக்கும் நெல்
பலவாகும் (புறம்.184:1-4). வெண்களரின்கண் ஒரு
வனால் அலைப்புண்ட புல்வாய் எளிதில் ஓடிப்
பிழைக்குமாறு போல யானும் நன்னெறியான்
ஒழுகிப் பிழைக்கவும் கூடும்; ஆனால் ஒக்கல்
வாழ்க்கை அதன்கண் செல்லவொட்டாது காலைத்
தளைத்து நிற்கிறது என ஓரேருழவர் கூறினார்.
(புறம். 193). வெம்மையுற்ற காலினையுடைய வழிப்
போக்கர் தாம் வேண்டுமிடங்களில் துன்பின்றித்
தங்குமாறு எழினி செங்கோலாட்சி புரிந்தான்
(புறம்.230:2-5), பகைவர் நிரைகொணர்ந்த வெட்
சித் தலைவன் திரண்ட காளை உடையனின் (புறம்.
257:1). மறவளொருவல் சங்கிலியாகிய தளை
பூண்டு செல்லும் யானை போலக் கொலையுண்டு
வீழ்ந்த மறவரது குடர் தன் காலைத் தளைக்கவும்
கன்றை விரும்பும் கறவைப் பசுப் போலே பகை
வரால் வளைப்புண்டிருந்த தன் தோழன்பால் வந்
தான் (புறம்.375:7-9). நெடுந்தகையாகிய மறவன்
காளில் பூத்தொழில் பொறித்த கழலையணிந்திருந்
தான் (றம்.281:9). நூலரி மாலை சூடிக் காலால்
தனியனாய் வந்த மறக்குடி மறவன் அருஞ்சமர்
புரிந்தான் (புறம். 284:3-5). எருதுகளைப் பிணித்து
அவற்றின் காலின் கீழ்ப்பெய்து கடாவிடுதலின்றி
இளைஞர் மிதித்தெடுத்த வரகின் குப்பையைக்
கடன்காரர் கொண்டது போக எஞ்சியதைப்
பசித்த பாணர் உண்டு சென்றனர் (புறம். 327:1-4).
பைங்காற் கொக்கு (புறம். 342:7), பேய்மகளிர்
பிணங்களைத் தழுலிப் பற்றிக் கொண்டு ஊனைத்
தின்று புலால் நாறும் மெய்யுடன் களர்நிலை மருங்
கில் கால் பெயர்த்துக் கூத்தாடுவர் (புறம். 359:4-6).
தெடாரிப் பறையின் தெளிந்த கண் மதமுடைய
யானையின் கால் சுவட்டைப் போன்றது (புறம்.
368:14,15). கூளியர் வழிப்பறித்த பொருள்களை
யும் மேற் செலவை விரும்பின கால்களையும்
உடையவர் (பதி, 19:1). வீரத்தில் மாறுபடாத வய
வர் தம் காலில் ஒண்பொறிக் கழலினைப் பூண்ட
னர் (பதி.19:3; 30:40, 41; 34:2). மறவர் குருதிக்
கறைபடிந்த கழற் காலும் கடுமாப் போலும்
விரைந்த செலவும் உடையவர் (பதி. 28:3,4).
பெருங்கை மதமாவாகிய யானையின் பெரிய கால்
உரல் போன்றது (பதி. 43:3,4). சேரனின் பகைவர்
சுழலணிந்த காலினர் (பதி. 80:7). மழகளிறு வன்மை
மிக்குக் காலால் அகப்படுத்தப்பட்ட முளைத்த
மூங்கிலினது கவர்கிளையைப் போல இளஞ்சேர
லிரும் பொறையின் பகைவர் அழிவர் (பதி. 84:11-
13).இடையர், காலால் விரைந்து செல்லுதலில்
வல்ல குதிரைகளை உடையவர் (பதி.88:9). சூரர
மகளிர் கிண்கிணி சூழ்ந்த ஒள்ளிய சிவந்த சிறு
அடியினையும் திரண்ட காலினையும் உடையவர்
(முரு. 13,14). முருகனை முற்படக் கண்டவழி
முகனமர்ந்து ஏத்திக் கைதொழுது பரவிக் காலுற
வணங்கவேண்டும் (முரு. 251,252). முருகனை
நெஞ்சில் ஒருமுறை நினைப்பின் அவனது இரு
கால்களும் (திருவடிகளும்) தோன்றும் (முரு. வெ. 6:2,3),
ஒருகைமுகன் (விநாயகன் தம்பியே, நினது தண்டை
யணிந்த காலை எப்பொழுதும் நம்பியே கைதொழு
வேன் (முரு.வெ. 7:2-4). கரிகாற் பெருவளத்தான்
பொருநர்க்குப் பரிசில் நல்கி, பின்னர்த்தன்
காலாலே ஏழடி தொடர்ந்து பின்னே சென்று&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>95k90j04cj6jsstn3xsjs7jbwsnav2k</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/293</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668791</id>
    <revision>
      <id>1987240</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:18:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987240</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10034" sha1="652jb3u4m0dcd3hhp0cug23cly73gz5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கால்
வழியனுப்பினான் (பொரு. 166). பழுத்த மரத்தைத்
தேரும் பறவை போலப் பாணன் சுற்றமொடு
ஓரிடத்திராமற் காலால் ஓடித்திரிந்தான் (பெரு. 20-
33). வரைநாடன் தன்காலில் ஒள்ளிய தொழில்
களை யுடைத்தாகிய வீரக்கழ லணிந்தவன் (பெரு.
102,103).வில்லாகிய யாழ் இசைக்கும் குறிஞ்சிப்
பண்ணைப் பல கால்களையுடைய வண்டுகள் தம்
சுற்றத்தின் ஓசையாகக் கருதி ஓர்க்கும் (பெரு. 182,
183). குறிய காலினையும் கருமையான கழுத்தினை
யும் உடைய குறும்பூழ் காட்டில் தங்கும் (பெரு. 204,
205). மகளிர் கால்களில் அணிந்த பொன்னாற்
செய்த சிலம்புகள் ஆரவாரிப்ப மாடத்தில் வரிப்
பந்து விளையாடி இளைத்தனர் (பெரு. 331-333).
மாடத்தின் இறப்பில் தங்கிய புறாவின் செங்காற்
சேவல் கொல்லனது கூடத்தெழுந்த ஒலிகேட்டு
வெருவித் துயில் கெடும் (பெரு. 437-440). செங்கால்
அன்னச்சேவல் ஒண்கதிர் ஞாயிற்றைச் சேர்தலை
நினைத்து விரைந்து பறக்கும் (மது. 385,386). மழ
வர் வீரக்கழலணிந்த காலினர் (மது-395), சிறியரும்
பெரியருமான நெய்தல் தொழிலைச் செய்வோர்
திரண்டு நால்வேறு தெருக்கள் தோறும் ஒருவ
ரோடு ஒருவர் கால் உற நெருங்கி நின்றனர் (மது.
521,523). பைங்கால் கொக்கின் கூட்டம் நாரை
யோடு இரையைக் கவர்ந்துண்டன (நெடு. 15-17).
மனையின்கண் உறையும் புறலினது செங்காற்
சேவல் தன் பெடையோடு மன்றிலே சென்று இரை
தேடி யுண்ணாது இரவும் பகலும் மயங்கிக் கை
யற்று மதலைப் பள்ளியில் மாறிமாறி இருக்கும்
(நெடு. 45-48), திருநகர் முற்றத்தில் ஆண் அன்னம்
குறுங்கால் அன்னத்தோடு உலவும் (நெடு. 90-98).
பொற்காற் புதல்வர் புரவியின்றி முக்காற்
சிறுதேர் உருட்டுவர் (பட். 24,25). திருமா
வளவன் பகைவேந்தரின் மணிமுடி சூடிய பருத்த
அழகிய வலிய அடிகளில் வீரக் கழல் அணிந்திருந்
தான் (பட். 293,294). இடரைச் செய்யும் குழிகளி
டத்துண்டாகும் ஊறுகளைக் கடக்க முழவிடத்திற்
காமரத்தை நுமக்குக் காலாகக் கொண்டு, தளர்தல்
ஓம்ப அத்தண்டாகிய கோலை ஊன்றிச் செல்வீர்
எனக் கூத்தர் அவ்வழியில் ஆற்றுப் படுத்தப் பெற்
றனர் (மலை. 368-372). குறுநடைப்புறவின் செங்
காற் சேவல் பெரிய மனையின்கண் தம்பால் அன்பு
கொண்ட பெடையை அழைக்கும் (அகம். 47:11,
12). பாற்பசுக்கள் தம்சுன்றுகளுக்குப் பெருத்த மடி
யிலிருந்து பால்கொடுக்கக் கனைத்துக் கொண்டு
காலால் விரைந்து நடந்து மனைபுகும் (அகம். 54:
7-9). வாவற் பேடை சிறிய மெல்லிய சிறகினையும்
சிவந்த காலினையும் உடையது (அகம். 57:1,2). கடுங்
285
கால்
கால் மறவர் ஆனிரை கவர்ந்தனர் (அகம். 63:12),
மழைபெய்து மிக்குவரும் கடுஞ்சுழியினையுடைய
வெள்ளம் யானைக்கன்றின் கால்களை இழுத்துச்
சென்றது (அகம். 88:15-17). தலைவி சிற்றில் கட்டிச்
சிறுசோறு சமைத்த காலத்தில் அவற்றைக் காலால்
சிரைத்த இளைஞர் பலர் (அகம்.110:19, 20), மீனை
அருந்தும் பசிய காலையுடைய கொக்கின் இனம்
செவ்வானத்தின்கண் வரிசையாகப் பறந்தது (அகம்.
120:2.3). கடல்திரை தந்த 'முத்துக்கள் கொற்கை
முன்றுறையில் கவர் நடைக்குதிரையது காலினை
வடுச்செய்து அதன் செலவினைக் கெடுக்கும் (அகம்.
130:9-11). ஆண்மானோடு திரண்ட காலினை
உடைய அழகிய பெண்மான் கூடிய புணர்ச்சிநிலை
கெடுமென்று தேரொலி தவிர்க்கப்பட்டது (அகம்.
134:11-14). யானை கட்டுத்தறியைக் காலால்
சிதைக்கும் (அகம். 184:13). பண்ணன் வீரக்கழல்
தரித்த காலினன் (அகம். 177:16). இளையோனாகிய
தலைவன் கழலினைக் காலில் அணிந்திருந்தான்
(அகம். 203:9,10). பாறையிடத்தே காய்ந்து கிடக்கும்
வெள்ளெலும்புகள் விரைந்து நடக்கும் கால்களை
உடைய ஒட்டகத்தின் மிக்சு பசியினைப் போக்கும்
(அகம். 245:17,18). மனையில் உறையும் புறவின்
செங்காற் சேவல் தன்பெடையோடு குறுகப் பறக்
கும் (அகம்.254:5,63. இருப்பைப் பூக்களை மயிர்
அடர்ந்த காலினையுடைய கரடியினம் கவர்ந்துண்
ணும் (அகம்.267:6-8). இளையர் காலில் கழலினைத்
தரித்திருந்தனர் (அகம்.269:12,13). ஆண்புறாவின்
கால்கள் செந்நிறமாக இருக்கும் (அகம். 371:1}.
பசுங்காலையுடைய வெண்குருகு தாவிப் பறந்தது
(அகம். 278:2). இடையன் கோலினைக் காலுடன்
சார்த்தி ஊன்றிக்கொண்டு மழைபெய்யும் போது
தனித்து நின்றான் (அகம். 274: 7,8), கணைக்கா
லினை உடைய அழகிய பிணைமானின் முதுகை
ஆண்மான் நக்கியது (அகம். 287: 10). கொப்
பைங்காற் பேடை தன் சேவல் வலையிற் சிக்
கருதி இரை தின்னாமல் இருந்தது (அகம். 2061
இரவில் மேய வரும் யானையின் கால் வன்ற
நடக்கும் வலிய நடையைக் கூர்த்தறிந்த காலை
பரணிலிருந்து அதன்மேல் கவண்கல்லெறித்தான்
(அகம்.292:8-11). புல்லி என்பான் ஒலிக்கின்ற வீரக்
கழலணிந்த காலினன் (அகம். 895:13). தலை
வன் பொருள்வயிற் பிரிவதை யறிவிக்கத் தலைவி
கால் ஓரிடத்தில் நிற்றல் ஆற்றாது துன்பத்
கலக்கமுற்றாள்
தால்
குறுங்கால் அன்னம் நெடுங்கழியைத் துழாலி
மணல்மேட்டில் சிறகுலர்த்தியது (அகம், 320:8,9).
கதிர்போன்ற மெலிந்த நீண்ட காலை
(அகம்.
299: 10
-
16).
உடைய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>652jb3u4m0dcd3hhp0cug23cly73gz5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/294</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668792</id>
    <revision>
      <id>1987241</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:19:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987241</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9825" sha1="kx3917q7du0ip7vupy9wjpozmf7e8da" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கால்
பிணை உண்பதற்காக ஆண்மான் இருப்பைவெண்
பூவை உண்ணாமல் அதனைத் தன் குரலால் விளிக்
கும் (அகம. 321:4-6). அறுகாற் பறலையாகிய வண்டு
யாழிசை போல் ஒலித்தது (அகம்.332:7,8). குறுங்
காற் கழுதையேற்றை பண்டம் சுமந்து செனறது
(அகம். 843:12,18), வெள்ளிய காலினையும் பலபடை
யினையும் உடைய குதிரை புலவனுக்குப் பரிசிலாக
அளிக்கப் பெற்றது (அகம். 345.4-6). கணைக்கால்
அத்திரி (கோவேறு கழுதை) தேரில் பூட்டப்பெற்றது
(அகம். 350:6,7). வேட்டுவரின் ஒலிக்கு அஞ்சிக் கூரிய
முள்போன்ற விரலைக் கொண்ட சிவந்த காலை
யுடைய காடைச்சேவலை அதன் பேடையழைக்கும்
(அகம். 387:9-12). பெருங்களிற்றைத் தொலைத்த
புலியேறு செம்புல மருங்கில் தன் காலை வளைத்
துத் தாவி வெற்றிக் களிப்பினால் வெற்பிடம்
சிலம்ப முழங்கும் (அகம. 389:20-28). வில்லோனாகிய
தலைவனின் காலில் வீரக்கழல்கள உள்ளன; தொடி
யோளாகிய தலைவியின் மெல்லடியில சிலம்புகள்
உள்ளன; மூங்கில் செறிந்த பாலைவழியில் செல்
லும் இக்காதலர் அளியர் என்று கண்டோர் இரங்
கிக் கூறினர் (குறு. 7:1-3,6). தலைவன் எம் இலலில்
பெருமொழி கூறித் தனது இல்லில் கையையும்
காலையும் தூக்கத் தூக்கும் ஆடிப்பாவை போலத்
தன் மனைவிக்கு அவள் விருமபியவற்றைச் செய்கி
றான் எனக் காதற்பரத்தை அவனைக் குறை கூறி
னாள் (குறு, 8:2-6). செங்காற்பல்லி கள்ளியங்காட்
டில் தன் துணையை யழைக்கும் (குறு. 18:4,5). குருகு
தினையின் தாளைப் போன்ற சிறிய பசிய காவ
களை உடையது (குறு. 25:3, 5). என காலகள் நடந்து
நடந்து நடை ஓய்ந்தன; என் கண்கள் நோககி
நோக்கி ஒளியிழந்தன என உடன போக்கினை மேற்
கொண்ட தலைவியைத் தேடிசசென்ற செவிலி
கையற்றுக் கூறினாள (குறு. 44:1,2). சிவந்த தாளி
னையுடைய உழுந்து குறுமபூழ்ப பறவையின்
காலைப் போன்றிருக்கும் (குறு. 68:1). இறாமீன்
முள்ளைப்போன்ற காலை உடையது (குறு. 109.1).
கொக்கு பசிய கால்களை உடையது (குறு: 122:1).
நம காதலர் நிலத்தைத் தோண்டி உள்ளே புகார;
வானத்தினகண ஏறார்; கடலினமேல் காலினால்
நடந்து செல்லார்; ஆதலின நாடுகள் தோறும்
ஊர்கள் தோறும் ஆராயின அவர் அகப்படாது
போவாரோ எனத தோழி தலைவியிடம் கேட்டாள்
(குறு. 130). இலலினகண் உறைகின்ற கோழியின
பேடை குறிய கால்களை உடையது (குறு. 139:1),
லங்காப் பறவையின பேடை சிவநத கால்களை
உடையது (குறு. 151:1), முதிய ஆணமான தன் பசி
நோயைத் தீர்ததுக கொள்ளப பெரிய மரப்பட்டை
286
கால்
யைக் காலால் உதைத்துத் தன் குட்டிக்கு உரித்துக்
கொடுத்து அது உண்ட பின் எஞ்சியதைத் தானுண்
ணும் (குறு.213:2-4), யானை உரல் போன்ற காலை
உடையது (குறு. 232:4). அன்னப் பறவை குறிய
கால்களை உடையது. (குறு. 300: 6; 304:5).
கரிய கலையுடையது அன்றில் (குறு. 301:3).
கருங்கால் வெணகுருகு (குறு. 303:1;325:5; நற், 4:1;
54:4; 67.3). கொடுங்கால் முதலை (குறு. 324:1).
நெடுங்கால் கணந்துள் பறவை ஆறுசெல் வம்
பலர்க்கு ஆள் அறிவுறுத்தும (குறு. 350:4-6). தலைவ
னுடன் செல்ல முதலில் இசைந்து பின் மறுக்கும்
தலைவியின் நிலைகண்டு தோழி கையும் காலும்
ஓய்வனவாகி வருநத நெருப்பில் வீழநத தளிரைப்
போல நடுங்கினாள் (குறு. 383:1-5), தலைவி தன்மெய்
பிறர்க்குத் தோன்றாதபடி மறைத்துத்தன் காலில்
அணிந்த சிலம்பைக் கழற்றி வரிப்பந்தோடு வைக்
கச் செல்பவள், எனதோழிமார் இவற்றைக் காணுந்
தோறும் நோவா எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறிச்
செலவழுங்குவித்தாள் (நற். 12:4-7). சிறுவெண்
காக்கை தன் பைங்கால் பேடைக்குப் பனிக்கழி
துழாவிப் பிடித்த இறாமீனைக் கொடுக்கும் (நற்.
31:2-4). பலகால் அலவன (நற்.35:4). வீட்டின்
இறப்பில் தங்கியுள்ள செங்காற் சேவற்புறா தன்
துணைப்புறாவை அழைக்கும் (நற். 71:7-9). மழை
ஒரு புறம் நனைப்ப இடையன. கையின் கோலை
ஊன்றி அதன்மேல் ஒருகாலை வைத்து ஒடுங்கிய
நிலையில் யாட்டின் தொகுதியைக் காததிருந்தான்
(நற். 142:4-7), மனையுறை புறவின் சிவந்த கால்
களையுடைய பேடைத்துணையோடு சேவல் சேர்ந்
தது (நற. 162:1,2). கருங்கால் குருகு (நற். 211:4).
ஆவினது இளங்கனறின காலில் இட்ட கயிறு பலா
மரத்தில பிணிக்கப்பட்டிருந்தது (நற்.213:2). சிறு
கால அலவன் (நற்.219.4,5).ஞாயிற்றின கதிர்
எறித்தலான் மக்கள் முதலானோர் காலகள் வெம்
பின (நற்.258:3). கழிசசேறு ஆடிய கணைககால்
அத்திரியின குளம்பில சிவந்த இறாமீன் ஒடுஙகின
(நற.278:7,8).சிதர்கால் வாரணம் (நற். 297:7;389:8),
கடுந்தேரிலேறிச் செனறும் பின்பு காலால் நடந்து
சென்றும் கழியில் அடுமபு மலர்கொய்தும் கைதை
தூக்கியும் நெயதல் பறித்தும் தலைவன தலைவிக்கு
நாளும் உதவினான (நற். 349:1-5). செங்கால அன்
னம் (நற்.3562). புறவின சேவல பசிய புறத்தையும்
சிவந்த காலையும் உடையது (நற்.384.1). அஞ்
சிறைததும்பி ஆறு சிறு கால்களை உடையது (ஐங்.
20:1). தோலுறையும் காலையுடையது அனனச்
சேவல் (ஐங்.106:2). மலையாடு குறிய கால்களை
உடையது (ஐங். 287:1). வார்சிறைக் குறுங்கால்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kx3917q7du0ip7vupy9wjpozmf7e8da</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/295</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668793</id>
    <revision>
      <id>1987242</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:19:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987242</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9839" sha1="06bi014j6ing7i6856mz6mn7w7xhsdi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கால்
மகன்றில் (ஐங்.381:3,4). சிறுபட்டியாகிய தலைவன்
தலைவி விளையாடும் மணற்சிற்றிலைக் காலால்
சிதைத்து மாலையை அறுத்து வரிப்பந்தைக்
கொண்டு ஓடினான் (கலி.51:1-4). புதல்வனின் காலில்
பொன்னாலாய கிண்கிணி அணியப்பட்டிருந்தது
(கலி. 85:1,8), புது யானையாகிய பரத்தை தன
நலத்தைக் காட்டி அவ்வழகாலே ஒருவரும் போகாத
படி காலைத் தடுதது வீழ்க்கும் (கலி. 97:17). தென்
னவன் புனைந்த கழற்காலினன் (கலி. 98:30).
புதுப்புனலாடப் பலமுறையும் செல்லுமிடத்துக்
கரையேற விடுவார் இல்லாத காலத்து இளமகளிர்
நகைக்க இளமணலினுள்ளே கால் நிலை தளர்ந்து
அகப்பட்டுக கொள்ளாது காப்பீராக' எனத்
தலைவி தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 98:34-38).
காரியாகிய ஏறு வெள்ளிய கால்களை உடையது
(கலி. 103:12), சிவந்த ஏறு வெள்ளிய கால்களை
உடையது (கலி. 105:18). பனையீன்ற குதிரையேறித்
தலைலன என்பால் வருமாறு காமன் காலைக்
கட்டிக்கொண்டு அம்புகளை எனக்குத் தரவேண்டு
மென இரப்பேன எனத் தலைவி கலங்கிக் கூறினாள்
(கலி. 147:59,60). தலைவன நின் காலிலுள்ள சிலம்பு
களையும் எனக்குக் கழற்றித் தருவான் எனப்
பரத்தை தலைவியிடம் கூறினாள் (பரி. 20:79,30).
2. காற்று. அவிர்சடை முனிவர் நிலமிசை வாழ்நர்
துன்பம் தீரும்படி ஞாயிற்றினது வெம்மையைப்
பொறுத்துக காலை காற்றை உணவாகக்
கொண்டு அச்சுடரோடு சூழ வருவர் (புறம். 43:1-4),
கம்பத்தை வெறுத்து நெட்டுயிர்ப்புக் கொள்ளும்
யானைகளோடு வரிசையாக நிற்றலை முனிந்து
கால போலும் இயல்புடைய குதிரைகள ஒலித்தன
(புறம். 178:1,2). கீழததிசையிற செல்லாது வட
திசையிற் போகாது கடலாற் சூழப்பட்ட பூமிக்கு
விளக்காகத் தீப்பரக்கக் காலால பிதிர்ந்து கிளர்ந்து
ஒரு மீன வானததினின்றும வீழந்ததைக கண்ட
சான்றோர் யானைக்கட்சேஎய் மாநதரஞ்சேரவ
இரும்பொறைக்கு ஊறு நேருமே என அஞ்சினா
(புறம். 229:9-15), யானைக்கட்சேய்ய மாந்தரஞ்
சேரலிரும்பொறை கால் போலும் இயல்பையுடைய
குதிரைகள் கதியின்றிக் கிடக்கத் தேவருலகத்தை
அடைந்தான் (புறம். 229:21,22). கடல்சார்ந்த
நெய்தற பகுதியிலுள்ளவர் கால் தரவநத மரக்
கலங்களை எண்ணுவர் (புறம், 386:14), குளிர்ந்த
கால் நீர்மிக்க கடற்கரைக்கண் குவியும் மணலை
யள்ளித் தூவுதலின் புள்ளினங்கள் பறந்தோடின
(புறம்.398:5,6). பகைவர் நாட்டினைச் சேரன
எரித்தபோது கால் பொருதலின் கொடி விட்டு
எழும் நிறம் அமைந்த புகை பிசிராக வுடைந்து
287
கரல்
கெட்டது (பதி. 15:6-8), நீர் நிரமபக் கொண்டு
திரண்டெழும் முகிற்கூட்டம் பெய்யுமாறு கடுங்
கால் சுழனறு அடித்தது (பதி. 17:11, 12). காட்டு
வழியில் கடுங்கால் மோதுதலின சுடர் சிறந்
தெழுந்த பசிய பொறிகளை யுடைய ஒள்ளிய
காட்டுத்தீ பரவியது (பதி. 2516-8). கால் வழங்கு
ஆரெயில் (பதி, 33:11). கால் ஒலித்தலால் மிக்க
பிசிராக உடையப் புரவி ஊர்ந்து அலைகளுடைய
பனிக்கடலில் செங்குட்டுவனின தாள் உழந்தது
(பதி. 41:25-27), பெரிய மலையின்கண்ணே இடி
யோசையால் விலங்கின் கூட்டங்கள் நடுங்கக்
காலோடு மயங்கிய விரைந்த துளிகளை மேகம்
ஆலங்கட்டியோடு சிதறியது (பதி. 50:1,2). கடற்
பரப்புக் சுலங்கும்படி கால பொருதலான அங்கெ
ழும் பெரிய அலைகள் இடியோசை போல முழங்
கின (பதி, 61:1,2), நனந்தலை உலகம கால் உண
டாக்கும் அவைகள் முழங்கும ஓசையுடைய கடவை
எல்லையாக உடையது (பதி. 83:17,18). கால குறுந்
தடியாக அமையக் கடல ஒலித்தாற்போலப் பாசறை
நடுவே முரசம் விண்ணதிர முழங்கியது (பதி.
68:1-4). சுடல் போற் பரந்த சேனையிடத்தே கடுங்
குரல் முரசம் கால் பொருந்திய கடல்போலக் கடிய
வாய் முழங்கின (பதி. 69.3,4). குதிரைகள் து
எழுந்தாற் போனற விரைந்த செல்வை உடையன
(பதி. 80:13). கடலில் உறுகால எழுப்பிய ஓரு.கி
யெழும் அலைகள நுண்மணல் அடை-ஈரை!
மோதி உடையும் (பதி. 88140*42), கால கிளர்ந்தனன
ஊர்தி (பதி.தி, 1.6). குதிரை கால் கிளர்ந்தன்ன கடுஞ்
செலவை உடையது (பதி. தி 2:4). கால கிளர்நதனன
வேழம் (முரு 82). ஆடியற பெருநாவாய் கரியகடலி
டத்துக் கடுங்காலாலே எழுகின்ற திரையை
குறுககே பிளந்தோடும்படி பாய விரித்துக் கரை
யைச்சேர்ந்தது (மது. 76-79,83). தலையாலங்கானத
துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் கால எனனும்
படி கடிதாகப் பரந்து சென்று பகைவா நாடு
கெடும்படி நெருப்பைப் பரப்பி ஆலங்கானத்திலே
பகைவர் நடுங்கும்படி தங்கினான (மது. 125-127).
சூறாவளியை முழைஞ்சிடங்கள முகந்து கொளகை
யினாலே கால் மிகுநத கடல் போல ஒலிக்கும்
ஆரவாரத்தை உடையது வேனிற்குன்றம் (மது. 3n8,
309). மரம் பயில் காவில முழங்குகின்ற கால
பொருதது (மது.335). முரசு முழங்கும் ஓசை பெரு
மையையுடைய கால் எடுத்த கடலொலியை ஒத்தது
(மது.361,362). குதிரைகள் இழுத்துக்கொண்டு ஓடு
தலின் அழகிய தேர் காலெனக் கடிதின் ஓடும் (மது.
387,388). வளங்கெழுசெல்வர் திண்ணிய தேரிற்
பூண்ட காலினுடைய செலவினையொத்த விரைந்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>06bi014j6ing7i6856mz6mn7w7xhsdi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/296</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668794</id>
    <revision>
      <id>1987243</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:20:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987243</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9944" sha1="p20rhr8m77yjkh6kkka64yqljif443c" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கால்
288
கால்
குதிரைகளைச் செலுத்திக் காலாட்கள் சூழ்ந்து
காப்பக் கால என்னும்படி கடிதிற் செல்வர் (மது.
449-442). கரிய மிளகு மூடைகள் கடலிலே காலி
னால் (காற்றின் துணையால் வரும் திமிலால்) வந்தன
(கால என்பதறகுச் சகடம் எனப் பொ.வே.சோமசுந்தரனார்.
கூறுவர்) (பட். 188,186). வேற்படை திரண்ட தானை
கெட்டோடுவது போலக் கரும்பு கால் மிக்கு வீசு
கின்ற ஆரவாரத்தாலே கவிழ்ந்திறைஞ்சியது (மலை.
116-119). நாவலின கருங்கனிகள் காலினால் உதிர்ந்
தன (மலை. 135). இருபபையின் பூக்கள் ஆர்க்குக்
கழன்று வானினினறு வீழும் பனிக்கட்டி போலக்
காலால சிதறுண்டு சிவந்த மேட்டு நிலத்தில் பரவிக்
கிடககும் (அகம், 9:3-9),விழவு தலைக்கொண்ட
மூதூரிடத்தே நெய்யைப் பெய்த விளக்கின் சுடர்
விழுவது போல இலவ மலர்கள் கால பொருதலால்
விழுந்தன (அகம்.17:18-20). கொய்யப்படும் தழைத்த
முல்லை காலொடு மயங்குதலின் கரிய கானம்
மணம் கமழந்தது (அகம். 43:9,10). மலைதொறும்
மூங்கில்கள் உரசிக் கொள்வதனால் உண்டாகிக்
கால வீசுவதால் மிகுநது தோன்றும் தீச்சுடர்கள்
கடலமீது மீன் பிடிக்கச் செல்லும் பரதவரின் பட
கில தோன்றும் சுடர்போல் காணப்படும் (அகம்.
65:9-13). காய்கதிர் வெதுப்புதலால கால் மிகுந்து
விரைந்து வீசுதலால் இருப்பையின் மலர்கள் பாறை
யின் மீது உதிர்ந்து பரவிக் கிடந்தன (அகம். 135:
7-9). கால வீசுதலினால் உதிர்ந்த கோங்கமலர்
கைவிடு சுடர்போல் தோன்றும் (அகம், 153:18-18).
தலைவி கால் லீசபபெற்ற தளிரென நடுங்கினாள்
(அசும. 162:15).நெடுஞ்செழியன கால் போலக் கடி
தின இயங்கும் நெடுந்தேரினையும் கைவண்மை
யினையும் உடையவன் (அகம. 175:10). பொயகை
யில நீர்க்குமேல் உயர்ந்த தாமரையிலை கால்
வீசுந்தோறும் களிற்றியானையின் காதுபோல
அசையும் (அகம்.186:3-6). வெண்கடம்பின் முதிர்ந்த
மலாகள், சுரையின் கணணே மோதும் வெண்டி
ரையை ஒாய வரிசையாக வந்து கால் வீசுதலால்
பலவும் ஒருங்கே சேர்தது பாறையில் உதிரும்
(அகம்.. 199.1 -3). வியன புனத்துக்கண் பெரு
மரங்களை வெட்டியதால் கால தடையின்றி
வீசியது (அகம். 213:13), குதிரைகள் காலின்
வேசுத்தை யொதது விரைந்து ஓடும் (அகம்.224:
4,5). குதிரைகள் பூட்டப்பெற்ற நெடுந்தேர் நோக்
குவார் கண்ணிற் படாமல் விரைந்தோடும் (அகம்.
234: 7,8). கோசர் விரைந்து வீசும் கால்போன்ற
புனை தேரினர் (அகம். 851-7). குதிரை புரவிநூல்
கூறும் முறைப்படி நுண்ணிதின் அமைந்த வேகத்
தாற் கால
கூறும் தகுதியுடையது (அகம்.
314:8). கால் நவிலபுரவி நான்கு பூட்டிய தேரில்
தலை'ன் சென்றான் (அகம். 334.11,12), இருப்பை
யின் தாழ் சினைகளை அலைத்து அதிலுள்ள
இலைகளைக் கால் வீசி உதிர்த்தது (அகம. 351.6-8).
பொய்கையில் இலைகளுக்கு மேலெழுந்து விரிந்த
தண் கமழ் நீல மலரைக் கால் அசைத்தால் ஒத்த
ஆயிதழ் மழைக்கண்ணை உடையவள் தலைவி
(அகம். 357:13-16), இலை உதிர்ந்த உலர்ந்த காடு
காலொடு தீப்பற்றி எரிந்தது (அகம்.379:18,19).
வாகை வெண்ணெற்றுக்கள் கால் பொருதலான்
நிலை கலங்கி ஒலித்தள (குறு.7:4,5). முண்டகத்
தின் கரிய மவர் நூலற்று உதிர்ந்த முததுக்களைப்
போலக் காலால சிதறுண்டு நீர்த்துறை தோறும்
பரவிக்கிடக்கும் (குறு. 61:1-3). காலொடு கமஞ
சூன் மாமழை பெய்தது (குறு. 158:3), தேரினது
சக்கரம் வானினின்று வீழகின்ற கொள்ளியைப
போலப் பசும்பயிர் துமிப்பக் கால் போன்று
விரைந்தேகும் இயல்பினது (குறு. 189:3-5). காலியற்
கடுமா (குறு.250:3,4). காலொடு கலந்து மழை
பெய்யுங் காலததில் இடி பெரிய துறுகற்கள்
புரண்டு விழுமாறு மோதும் (நற்.2:9,10). கடலில்
கால் வீசிச் சுழற்றுதலின துன்புற்ற காலத்தில்
மரக்கலம் கவிழ்ந்தால் கலங்குவர் (நற் 30: 7,8).
வேறுபல நாட்டினின்று கால் தரக் கலங்கள்
கொணர்ந்த பல்வகைப பண்டங்கள் மணலின்
'மீது இறக்கி வைக்கப்பட்டன (நற்.31:8, 9). மூங்கில்
களிலே கால் பொருதலான் ஓசை எழுந்தது (நற்.
62:1). தெய்வங் காக்கும் கொல்லி மலைச்சாரலில்
உள்ள பாவைக்குக் கால் பொருது இடித்தல் முத
லான ஊறு பல தோன்றினும் அதன் நல்ல வடிவம்
கெடாது (நற்.201:5-11). பெருங்கால் வீசுதலின
கடலின்கண் அலையெழுந்தது (நற்.207:10,11),
இரவில் பேயினங்கள் கால போல் இயங்க ஊர்
முழுதும் துயின்றது (நற். 255:1), தலைவியின்
தந்தையினுடைய பெருந்துறைக்கண பல்வேறு
நாடுகளினின்றும் கால தரவந்த கலங்கள் பொலிவு
பெறத் தோன்றும் (நற். 295:4-6). மிகுதியான கால்
மோதுதலின் ஆம்பல் தளர்ந்து தாமரை மலரிடத்
தில் வந்து சாய்ந்து வணங்கி நிற்கும் (நற்.300:
3,4). மிகுதியான கால் மோதுதலின் கானலிடத்
துள்ள கணடல் மரத்தின் பசுங்காய்கள் கழன்று
நீலநிறக் கழியில் வீழ அங்குள்ள ஆம்பல் மலரும்
(நற்.348:1-8). தலைவி வருந்த யமனைப் போன்ற
காலை (தென்றல) முந்துறுதது மாலைக் காவம்
வந்தது (ஐங்.116:3,4). காலுறழ கடுந்திண்டேர்
(கலி.33:31). தலைவனின் கறங்கிசை யருவியுடைய
மால்வரை கால பொரவும் தன பெருமை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>p20rhr8m77yjkh6kkka64yqljif443c</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/297</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668795</id>
    <revision>
      <id>1987244</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:20:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987244</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9568" sha1="4cl5pvg4e2dmx7jr0s6f64tfgxhdlp9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கால்
யால் அசையாமல் நிற்கும் (கலி. 45:8,9). சாளரங்க
ளிலே இருந்து ஒதுங்கிப் பார்க்கும் மகளிரின் கண்
கள் நீலத்தினுடைய முறுக்கு நெகிழ்ந்த நிரைத்த
பூக்கள் உறுகாலுக்கு அசைவன போலத் தோன்
றின (கலி.83:12,13), கால பொருகின்ற பூப்போலத்
தலைவியின் கவின் வாடும்படி தலைவன் பரத்
தைமைமேற் கொண்டான் (கலி. 86:19,39). மண
முள்ளகாவில் கால் வீசுதலான் பூங்கொடிகள் ஒதுங்கி
வளைந்து தம்மிற் பின்னிக் கொண்டன (கலி. 92:
81,52). தளராத மனவெழுச்சியோடு வெகுண்டு
உடனியைந்து காலை யொத்து எதிர்ந்த அவுணர்
கலங்கி நிலை தளருமாறு திருமாலின் சங்கு இடி
யோசை போல் முழங்கியது (பரி. 2:36-40). பரங்
குன்று கால் வீசாத திணிந்த நிலையை யுடையது
(பரி. 4:68). பரங்குன்றினிடத்து அருவி தாலாட்ட
வும் கரையின்றிச் செல்லும் உருவிலதாகிய கால்
தாலாட்டவும் தலைவர் மகளிரோடு இன்புற்றுத்
துயின்றார் (பரி. 6:52-55). காலொடு மயங்கிய
புடைபெயர் கடலென முரசு ஆர்த்தது (பரி. 8:30,
31). நின்மேல் அயல்மகளிர் நாற்றம் கமழ்கின்ற
தென்று ஊடலுற்ற தலைவியிடம் தலைவன் இந்
நாற்றம் பரங்குன்றத்துக் கனியினும் மலரினும்
பயின்ற கால் வீசியதனால் வந்தது என மொழிந்
தான் (பரி. 8:47,53-55). மணிமாடத்து அகத்திருந்த
மகளிர் தூவிய பனிநீர் மணத்தோடு கலந்து கால்
திரிய அதனோடு மாடத்திலிருந்து புறப்பட்டுப்
பரக்கும் அகிற்புகையானது மலையிற் பூங்கொடிக்
கண் தங்கி அங்குள்ள கால் சார்பாக மேல் மண்டி
யேறுகின்ற பனியாவி போலும் (பரி. 10:121-135).
3.அடிமரம். கருங்கால் லேங்கை (புறம். 137:9;302:
13; மது.296; அகம். 348:8; 849: 10; 367: 6; குறு, 26;
1;47; 1; 343: 5; நற். 112:2; 188: 1; 217:4; 233:1;
313:1; 368:2;383:1; ஐங், 219:1). புன்கால் உன்
னம் (பதி. 40:17;81:6). செங்கால் மராஅம் (முரு.
202; நற். 148:5; ஐங்.381:2). நெடுங்காற் புன்னை
(சிறு. 149). குறுங்காற் காஞ்சி (சிறு. 179; பெரு. 375;
அகம்.296:1;841:9). கொடுங்கால் புன்னை (பெரு.
266). சோலையிடத்து நிற்கின்ற கமுகு திரண்ட
காலையுடையது (பெரு.380,381). நெடுங்கால் ஐயவி
(மது. 287). கருங்கால் ஓமை (அகம். 3:2; 117:6).
பைங்காற் கொன்றை (அகம். 4:2). நெடுங்கால்
முருங்கை (அகம். 53:4). குறுங்கால் இற்றி (அகம்.
57:6), கருங்கால் மராஅம் (அகம். 83:5; 127:13;
ஐவி. 331:2). நெடுங்கால் ஆசினி (அகம். 91:18).
இருப்பை பொரிந்த காலை உடையது (அகம். 95:5,
6). புன்கால் முருங்கை (அகம். 101:15). நெடுங்கால்
மா (அகம்.117:15; 241: 21; 177: 17), வற்றல் மரம்
ச இ பொ க தொ 2-19
289
கால்
வேர் முழுதும் வற்றி நின்ற துளைபட்ட காலை
உடையது (அகம். 145:1,4). குறுங்கால் உழிஞ்சில்
(அகம், 151:8), கருங்கால் யா (அகம்.187:25;397:13;
ஐங்.388:2). புன்காற் பாதிரி (அகம். 237:1). கரிந்த
மரங்கள் தம்மிடத்தே கிளைக்கப்பெறும் இளந்தளிர்
கள் கால் முதற்கிளைத்து அழகு பெற்றன (அகம்.183:
9,10).கருங்கால் இலவம் (அகம். 309:7), குதிர்கால்
இருப்பை (அகம். 321:5). கழுகு திரண்ட காலினை
உடையது (அகம். 335:12). கருங்கால் நுணவு (அகம்.
345:16;ஐங்.342:3). அங்காற் கள்ளி (குறு. 16:5). கருங்
கால் வேம்பு (குறு. 24:1). பொரிகாற் கள்ளி (குறு.
154:5). புன்கால் உகாஅ (குறு. 174:1), திரட்சியை
உடைய பனை பசிய காலையும் கருக்கையும்
உடையது (குறு. 281:1,2). பைங்கால் மா (குறு. 331:6).
புன்கால் நாவல் (நற். 35:2). வேங்கை கரிய காலை
யும் பொன் போனற பூங்கொத்தினையு முடையது
(த்ற். 151:8,9).செங்கால பலவு (நற். 231:5). குறுங்
காற் குரவு (நற். 266:2). கருஙகால் நுணவம் (ஐங்.
342:3). பொரிகால் மா (ஐல். 349:2), நெடுங்கால்
மராஅம் (ஐங்.383:2), குறுங்காற் கொன்றை (ஐங்.
430:1),
4. தண்டு. முட்காற் காரை (புறம், 258:1). புழற்கால்
ஆம்பல் (புறம்.366:3), செருந்தியின மலர் நெடிய
காலை உடையது (புறம். 390:3). கருங்காற் குறிஞ்சி
(மது.300; நற்.268:3), கொழுங்காற் புதவம (பட், 243),
திரள் கால் குவளை (அகம்.27:13). முண்டகம்
நுண்ணிய பூந்துகளால் மூடப்பட்ட சிவந்த காலை
யும். கொழு முகையையும் உடையது (அகம். 130:
z,4). முல்லையின் நேர் கால் முதுகொடி தழைப்ப
மழைபெய்தது (அகம். 174:5-7). தாமரை மூங்கிலைக்
கண்டாலொத்த துளையுடைய திரண்ட காலை
உடையது (அகம். 176.3,7). குழற்காற் சேம்பு (அகம்.
336:1). முடக்காற் பிடவு (அகம். 344:3). வணகாற்
குவளை (அகம்.395:1). செங்கால் உழுந்து (குறு.
68:1). ஆம்பல் உள்ளே துளையையுடைய திரணட
காலை உடையது (குறு. 178:2,3). தலைவி நீரில்
வளர்ந்த ஆம்பலில் உள்ளிற் புழையுடைய திரண்ட
காலை நர்ருரித்தாற் போன்ற அழகு குறைந்த
மாமை யுடையவள் (நற். 8:1,2). நெயதல் கணைக்
கால் நீடிக் கண்போல் பூத்தது (நற்.27:9,11).நெடுங்
கால் நெய்தல் (தற். 96:7). கணைக்கால் ஆம்பல்
(தற்.230:2; ஐங் 68:1). வேழத்தின் உட்டுளையுடைய
திரள்காலில் மகளிர் அஞ்சனத்தைப் பெய்து வைப்
பர் (ஐங்.16:1,2), கரந்தையஞ் செறுவில் துணை
துறந்த நண்டு வள்ளையின் மெனகாலை அறுக்கும்
(ஐவ். 26:1,2). புழைக்கால் ஆம்பல் (ஐங். 34:8),
தலைவியின் மாமைக் சுவின் முன்பு பொயகை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4cl5pvg4e2dmx7jr0s6f64tfgxhdlp9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/298</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668796</id>
    <revision>
      <id>1987245</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:20:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987245</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9381" sha1="cdebprk0e13u95v5nlakcdl8ubwz24i" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கால்
290
கால்-
நாருரித்த மென் காலின் நிறத்தைக் காட்டிலும்
ஒளி வீசுவதா யிருநதது; இப்பொழுது தலைவனைப்
பிரிந்ததால் பசந்தது (ஐங்.35), கண் பாயல்
பெற்றது போல் கணைக்காலை யுடைய தாமரை
முதலிய மலர்கள குவிந்தன (கலி.119:5).
5.காம்பு. செங்கால வெட்சி (முரு. 11), கணைக்
கால் நெய்தல (பெரு. 213; அகம். 70:11;360:4; குறு,
9:4; நற். 138.8). முள்ளி வளைந்த காலையுடைய பூக்
களை உடையது (பெரு. 216). பைங்காற் பித்திகம்
(நெடு.40;குறி.117). பெருமரக் குழாம் நீண்ட காலை
உடைய பூக்களை உடையது (மலை, 265), மீன் முள்
அனை வெண்கால் மாமலர் (அகம். 26:2), குறும்புதல்
பிடவின் நெடுங்கால் அலரி (அகம். 154:4). கரும்பின்
கணைக்கால் வானபூ (அகம். 217:4;235:12). கடுவளி
பறித்தலான் கால் ஒழிந்த தேக்கிலை மேலே
பறந்தது (அகம். 299:5-7). திரண்ட காலையுடைய
நெய்தல் மலர் மறையும்படி கழியின்கண் நீர் பெரு
கியது (நற். 67:6). புல்லிய காலையுடைய சிறிய
இலையை உடையது வேம்பு (நற்.103:1,2). முல்லை
குறுங்கால் மலர்களை உடையது (நற்.366:5).
எறுழின் விரியிணாக் கால் ஒள்வீ (ஐங்.308:2,3),
6. தாள். கருங்கால் வரகு (புறம்.335:4;384:4; மது.
272). செறு வெள்ளிய கால்களை உடையது (மலை.
123). நெல்லரிவோர் செநநெல்லினது காலை அரிந்து
அரியாகக் கிடத்தினர் (அகம. 116:3), உழவர் வரகின
பயிர்கள் வளையும்படி ஒதுககிக் களையைப் பறித்
துக காலைத் தூய்மை செய்தனர் (அகம்.194:8,9).
சுவைக் கதிர் வரகின் தொகுத்த காலகள மாடுகளின்
சுவர்த்த குளம்பால் துவைக்கப்பட்டன (அகம். 393:
5,6). முற்றிய கதிரைத் தாங்காது சாயந்த தினை
யின் வளைந்த கால நிமிர்ந்து நிற்குமாறு அதன்
கொழுங்கதிர்கள் கொய்யப்பட்டன (நற. 44:6.7).
கருங்காற் செந்தினை (நற். 122:2), கணைக்கால்
ஏனல் (நற. 336:2). புனம் குன்றக்குறவர் கொய்து
விட்ட தினையினது பைஙகாலை யுடைய வறுந்தட்
டைகள் மட்டும் நீண்டு நிற்றறகு இடனானது
(ஐங்.284:2,3). சிறிய தினைக் கதிரைக கொய்து
விட்ட இருவியாகிய வெண்காவின மேல படாந்து
காய்த்துள்ள அவரையின் மீது கிளிகள் வீழந்தன
(ஐங்.286:1,2), 'நின்னெஞ்சு தினையரிந்த
டததே யாய் மேயவிட்ட கன்றை மேய்க்குமோ
எனத தலைவி தலைவனை வினவினாள் (கலி.108:
30,33).
காலி
7.முறை. நெஞ்சில் முருகனை ஒருகால் - ஒருமுறை-
நினைப்பின் அவனது இருதிருவடிகளும் தோன்றும்
(முரு. வெ. 6:2,3). இழையணிந்த மகளிர் பொலங்
கலம் நிறையக் கள்ளைப் பல்கால் வார்த்துத் தரப்
பொருநர் உண்டு வழிவந்த துன்பம் தீர்ந்தனர்
(பொரு.85-88). தலைவி செவிலியைப் பல்கால் தழு
வினாள் (அகம்.49:9). தலைவி பல்காலும் தலைவனது
துயரினை நீக்கினாள் (அகம். 170:8,13), தலைவி தன
இன்னுயிராகிய தலைவன வருவானோ எனப் பல்
கால் மனையின் புறத்தே வந்து பார்த்து வருந்தி
னாள் (அகம். 224:15-18). நற்றாய் தலைவியின்
வீங்கிள முலைகளையும் ஒலிவரும் கதுப்பினையும்
பல்கால் நோக்கினாள் (அகம். 302:13-15). உமணர்
கூட்டமாகச் செல்லும பாறைகளின் வழியே
பார்ப்பான பல்காலும் தூது சென்றான (அகம்.
337:5-7). தலைவனைப் பல்கால் காண்டலும் உள்
ளத்துக்கு இனிது எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறி
னாள் (குறு. 160:6), கட டற்றுறையின்கண் தேரொன்று
பல்கால வந்து போகினறது எனத் தாய்
தலைவியை இறசெறித்தாள் (ஐங்.186:3-5). தலைவி
பல்கால் கானயாற்றினது அவிர் மணலிலுள்ள
தண்பொழிலிடத்து ஆயத்தோடு விளையாடித் தங்
கினாள் (கலி. 113:23,24).
8.மழைக்கால். புதுப்பெயலைத் தருதற்குக் கால்
மழைக்கால் - வீழ்த்துக் கடலிடத்தே நீரை முகக்கச்
சென்ற முகில நீரை முகவாமல் பெயராது (புறம்.
205:10-12), கால்கொண்டு மின் முதலிய தொகுதி
யையுடைய மேகம் தண்துளி சொரிந்தது (பதி. 76:
9,10). ஓங்குகின்ற துளி கால் வீழ்தல் தவிர்ந்த உயர்ச்
சியை உடைய அகன்ற பெரிய வானத்திடத்து
இந்திரவில் தோன்றியது (பெரு.291,292). மேகம்
அரவினை எறியும் இடியுடன கூடிக் கால் வீழ்த்து
நீரினைச் சொரிந்தது (அகம். 182:9,10). பசுகமலை
மறையக் கால் வீழ்த்து இடித்து மின்னி மழை
பெய்தது (அகம். 312:9-14). மேகம் வானினகண்
கதிர்மழுங்கப் பரவி இடியேற்றுடன மிக்க துளி
களைப் பெய்து கால் வீழத்தது (அகம். 323:9-13).
வானம் பெருங்களிற்றின் பருத்த கைபோலக கால்
வீழ்த்து மழை பெய்யத் தொடங்கியது (அகம். 334:
5,9). இடியேற்றினையுடைய பெருமழை திசையெல்
லாம் மறையப் பரவிக் கால் வீழததுப் பெய்தது
(அகம்.364.1,2). தலைவியின தாழ்ந்து தழைத்த
கூந்தல் போல மேகம் இறங்கிய காலுடன் தலை
வனின நன்மலை நாட்டின் கண்ணே தவழும் (நற்.
197:6,12). மலைப்பக்கம் மறையுமாறு கால்
வீழ்த்துத தண்கார் மழை பெய்தது (நற்.316:8,9).
8. வாய்க்கால். மழை பெய்யினும் பெய்யாதொழியி
னும் கொள்ளிற்கு உழுத பரந்த நிலத்திடையே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cdebprk0e13u95v5nlakcdl8ubwz24i</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/299</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668797</id>
    <revision>
      <id>1987246</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:21:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987246</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9847" sha1="e33cs7ja7zm3vxvjttz73sgbgsbsz9f" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கால்
291
கால்
காலாசு-வாய்க்காலாக - அருவி நெடுவரையின்
உச்சியினின்று இழிதரும் (புறம்.108:4-6), புனல்
காலிடத்து நுண்மணலிட்ட மேடு கரைந்தது (அகம்.
188:10,11). மழைபெய்து கழிந்தாலொத்த பெரிய
கால்களில் தங்கிய நீரினை அறுகம்புல்லினை மேய்ந்த
நல்லேறுகள் தளர்ச்சி நீங்கக் குடிக்கும் (அகம். 341:6-
). திண்டேரின் அம்பு பாய்ந்தாற் போன்ற வலிய
உருளையின் விரைந்த செலவு வெண்மணலிடத்துக்
காலைக் கண்டாற் போன்ற சுவட்டினை உண்டாக்
கும் (அகம்.400:13-16). தலைவியின் துன்பமுழந்த
துயிலற்ற கண் வடித்த நீர் கால்போல் பிளந்து
சென்று தோள் வழியே ஓடியது (குறு. 257:1,2).
செழியன் பெயராலே உண்டாக்கிய பெருங்குளத்து
நீர் மடைதிறந்துகொண்டோடியதனால் அங்கிருந்த
வாளைமீன் புறம்போந்து காலை அடைந்து
பின் எதிர்ந்தோடியது (நற். 348:2-4). யாறு கூதிர்க்
காலத்தில் பெருகுதலிற் கடிதாகிய நீர்வற்றிக்
கால்களாக ஓடிக் கலக்கம் தெளிந்து கவின்
பெற்றது (கலி. 31:1). ஊரிடத்தே வளர்ந்த இள
மரக்காவினுள் நீரோடுகின்ற காலிடத்தே நின்ற
ஞாழலினது முதிர்ந்த கொத்துக்களைப் பறித்துத்
தலைவி கூந்தலில் முடித்தாள் (கலி. 56:1-3).
9. தூண், நிலைதளர்ந்து பாழ்பட்ட வெடித்துச்
சீரழிந்த தரையையும் பல கால்களையும் - தூண்
களையும்- உடைய மன்றத்தின் ஒரு பக்கத்தில்
கிணைப்பொருநன் படுத்திருந்தான் (புறம். 275:2,1).
குரம்பை ஆட்டுமறிகள் நின்று தின்னும் தன்மை
யையுடைய தழைகளைத் தம்மிடத்தே கட்டின
குறிய கால்களை உடையது (பெரு. 147,148). குறுங்
காற் குரம்பை தினையரிந்த தாளால் வேயப்
பெற்றது (குறி. 153). நெடுங்கால் மாடம் (பட்.111).
கொடுங்கால் மாடம் (பட். 251). குடில் சோர்ந்த
காலினை உடையது (அகம். 63:14). அம்பலம் பழைய
விட்டம் வீழ்ந்த முது கால்களை உடையது (அகம்.
373:4). கூழுடை நன்மனை குறிய கால்களை
உடையது (கற். 307:4,5).
.
10.உருள். வேட்கோச் சிறார் கலம் வனைதற்குத்
தேர்க்காலில் - உருளில் வைத்த பசுமண் திரள்
போலத் தண்பணை நாடு சோழன் நலங்கிள்ளியின்
கருத்திற் கொண்ட முடிவை யுடைத்து (புறம்.32:
8-10). அதியமான் நெடுமானஞ்சி நாளொன்றுக்கு
எட்டுத் தேரைச் செய்யும் தச்சன் ஒரு திங்கள் கூடிக்
கருதிச் செய்யப்பட்ட காலை ஒப்பவன் (புறம். 87:
2-4). காலும் பாரும் கோத்து உலகிற் செலுத்தப்
படும் காவற் சாகாடு அதனைச் செலுத்துவோன்
மாட்சிமைப்படின் ஊறின்றாகி இனிதாகச்செல்லும்
(புறம்.188:1-3). முக்கால் சிறுதேரைப் புதல்வர்
இ பொ க தொ 2 19அ 1
புரவியின்றி உருட்டினர் (பட், 24,151, பருதியஞ்
செல்வன் ஒருகால் ஊர்தியை உடையவன் (அகம்.
280:2). அம்பு பாய்ந்தாற் போன்ற தேரின் வலிய
காலின் விரைந்த செலவு வெண்மணலிடத்து வாய்க்
காலைக் கண்டாற் போன்ற சுவட்டினை உண்
டாக்கும் (அகம். 400: 13-18), நெடுந்தேரின் காவை
ஓட்டுதலில் வல்ல குதிரை முல்லையொடு தளவு
மலர் உதிர விரையும் (ஐங். 413:1-3). கால் ஓடுதல்
வல்ல தேரைக் கையாலே செலுத்திப் புதலவ
நடைபயின்றான் (கலி.81:8).
11.இடம். பெருகிய புனல் பொழில்கள் தோறும்
காலை- இடத்தை தூய்மையாக்கிச் சென்றது
(பெரு. 280). மூதூர் பண்டங்களை விற்றலும்
கொள்ளலும் பொருந்திக் கால் நெருங்கின பல
குடிகளையுடைய கடையினையுடையது (பெரு, 389,
400). உத்திரக் கவியின் காலில் புதிய போதாய்
அவிழ்ந்த குவளைப் பூவோடு பிடி அமைக்கப்
பட்டிருந்தது (நெடு. 83,83). வானவரம்பன் கடலின்
காலினைப் புடைபெயரச் செய்த வென்றியினை
உடையவன் (அகம். 45:18,37). கால் எல்லாம் விரிந்து
மிக்க காற்று வீசியது (அகம். 151:5,6). பைங்கால்
செறு (நற். 340:8), மண்கால் ஈயல் (ஐன், இ. 4:3).
பாணள் தலைவனது கொடைப் பெருமையைப்
பாடித் தலைவனது காலிற் பிரியாது இருந்தான்
(கலி. 95:9,10).
12. பந்தற்கால். கூவை விலையால் வேயப்பட்ட
நான்கு காலையுடையது பந்தராகிய சிறுமனை
(புறம்.19:19,10). பசிய தழையாலே வேயப்பட்ட
புல்லிய காலையுடைய பந்தரின் கீழ் புதுமணல்
பரப்பப் பெற்றது (புறம். 362:3,8). வெள்ளாடுகளின்
பிழுக்கை பரவிக் கிடக்கின்ற வண்காற் பந்தரின்
கீழ் இடையன் கொளுத்திய சுடரொளியில் பாண
ரோடு தலைவன் தங்கியிருந்தான் (புறம். 16:9-18).
பந்தர் வரைத்தேன் புரையும் குதையினை யுடைத்
தாகிய அடியினையுடைய அம்புக்கட்டுடனே ஓசை
கடிய துடி தூங்கும் திரண்ட காலை யுடையது
(பெரு.118,134).தண்பெரும் பந்தர் வரிசையாகிய
கால்களை உடையது (அகம். 86:2,3). முடக்காற்
பந்தர் (அகம்.39418).
13. அடிப்பகுதி. கண்ணகி தழைத்த மயிலினது
பீலியைக் கால் - அடிப்பகுதி - ஒன்றக் குலித்தாற்
போன்ற தழைத்த மெல்லிய கூந்தலை உடையவள்
(புறம். 146:8,9). குருதி வெள்ளம் நிலத்திற் பரவ
விளைந்த செழுங்கதிராகிய கழுத்தை யறுத்துக்
கால் ஒன்றக் குவித்துப் படுபிணப் பல்போர்
அழித்துக் களிறு எருதாக வாள்மடல் ஓச்சிக்கடா
விடப்பட்டது (புறம். 370:13-17), கடாஅயானை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>e33cs7ja7zm3vxvjttz73sgbgsbsz9f</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/300</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668798</id>
    <revision>
      <id>1987247</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:23:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987247</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8250" sha1="8fxdq9ewdgfr0xodcz0hia7yzzikh3p" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கால்
வலிமை மிக்க ஊக்கத்தால் கட்டுத் தறியின் காவைப்
பிளந்து முழங்கியது (பதி.தி.3:8,9). தலைவியின்
வாலெயிறு ஊறிய நீர் கரும்பின் காலில வெட்டிய
துண்டத்தை அயினறாற் போன்ற சுவையுடையது
(குறு. 267:2-4). நீரைத் தனனுடைய காலிலே கட்டப்
பெற்ற நிரையிதழ்க் குவளை மேலைக் காற்று
தாக்கினும் வாடாது (குறு. 388:1,2).
14. சுட்டிற்கால், சாதிலிங்கம் பூசிய வலிய நிலை
யினையுடைய மேற்கட்டியின் (விதானத்தின்) கால்
களைக் கட்டிற் கால்களுக்கு அருகே நிற்கும்படி
செய்தனர் (நெடு.157,158). குறுங்காற் கட்டில் (குறு.
359:3), முன்றிலில் குறுங்காற் கட்டிலில் மனை
யோள் துணைவியாகப் புதல்வனொடு தலைவ
னிருந்தான (ஐங்.410:1-3).
15. மத்தின் தண்டு. மனைமுற்றத்தில் தொங்கிய
தீந்தயிர் கடைந்த திரண்ட காலினை - தண்டினை -
உடைய மத்தைக் கன்று தன் வாயாற் சுவைத்தது
(அகம். 87:1, 2). சுற்றப்பட்ட கயிறு தயிர் கடையும்
போது சுழன்று தேயத்தலால் மததின கால் தேய்ந
தது (நற். 12:2),
16.உறிக்கால். இடையன திண்கால் உறியன்
(அகம். 274: 6,8), இடையன் கையில் பல்கால்
மெல்லுறியும் தோற்பையும் இருந்தன (நற்.142:
2-4).'
17.வேர். வரகுடன் செழித்திருந்த களை காலு
டன - வேருடன் - களையபபட்டது ( புறம், 120;5),
18. குடைக்காம்பு. யானைக்கட் சேஎய் மாந்தரஞ்
சேரலிரும்பொறை உலகிற்குக் காவலாகிய வெண்
கொற்றக் குடையின் கால்
குடைக்காம்பு -
துணிந்து உலற மேலோரூலகம் அடைந்தான் (புறம்.
229: 20,22).
-
19. கதிர். அந்திக்காலத்தில் கதிரவன் மலையில்
மறையும் போது கால்- கதிர்- மாறும் (சிறு 170,171).
20. சட்டம், கொற்றக்குடை நூலாலே காலில்
சட்டத்தில் - கட்டின முத்து மாலையினை உடைய
யது (நெடு.184).
21. சுற்று. மகளிர் கொடுங்கால் - வளைந்த சுற்றி
னையுடைய - பொன்னாற் செயத மகரக் குழை
யால் உலர வைத்த நெல்லைத் தினனும் கோழியை
எறிவர் (பட்.22,23).
22. முதல். தினையின கதிர் முற்றிக் கொய்யாத
முன்னரும் நீரற்ற பசிய கால் - முதல் -தோறும்
கிளி கவர்ந்தமையின தட்டைகள் தோன்றின (அகம்.
28:3-8).
292
கால்கிளர்தல் &quot;
23.கடைப்பகுதி.பசிய காலும் - கடைப்பகுதியும்
மாண்புறும் வரியும் உடைய வலிய வில்லில்
நாணினைக் கொளுத்தினர். (அகம்.61:6,7).
24.தொடர்பு. தீய கோள்களின் கால்-தொடர்பு-
நீங்கப் பெற்ற திங்களை உரோகிணி எனும் நாள்
அடைந்த காலத்தில் திருமணம் நடைபெற்றது
(அகம், 86: 6, 7).
25. துறை.இடிந்து விழும் மண்ணின் இடையூற்
றினை அஞ்சும் ஒரு கால் - துறை - உடைய ஓடையில்
இன்னாத ஏற்றங் கொண்ட நெறியில் வழுக்கி
விழுந்து எருது முடம்பட்டது (அகம்.107:13-25).
26. காலம். மழை கால் - காலம் - நீங்கிய மாக
விசும்பு (அகம்.141:6).
27. பெய்தல், இரவு நடு யாமத்தில் மழைகால் -
பெய்தல் - மயங்கி நின்றது (நற. 255:9).
28. பரண்கால், சேணோன் அமைத்த நெடுங்காற்
கட்டுப் பரணில் காட்டு மயில் தங்கும் (நற். 276:5,6).
29. யமன். தலைவி வருந்தக் காலை யன்ன - யம்
னைப் போன்ற தென்றற காற்றை முந்துறுத்து
மாலைக்காலம் வந்தது (ஐங். 116).
1
30. ஐம்பெரும்பூதம். திருமால் கால் - ஐம்பெரும்
பூதங்கள் - முதலான தததுவங்களாலே எக்காலத்
தும் ஆராயப பெறும் பெருமை உடையவர் (பரி.3:
'77,80).
31. வெள்ளக்கால், வையையில் வெள்ளம் பெருகிய
தால் கழனியைக்கால் - வெள்ளக்கால் - வந்து
சூழ்ந்தது (பரி. 7:33).
கால்கழிகட்டில் - பாடை. இளையவீரர் பலர்க்கும் மேலா
கத் தன மகனுக்குத் தலைவனால் தரப்பட்ட கள்
அவனைக் கால்கழி கட்டிலில் - பாடையில்-
கிடத்தி அவன்மீது தூய வெள்ளாடை போர்ப்
பித்திலதே என்று மறக்குடி மகள் வருந்தினாள்
(புறம், 286:3-5).
கால்கழுவுதல் - தூய்மை செய்தல். மழைநீர் கால்கழு
விய - தூய்மை செய்த - பொழில்கள தோறும்
தங்கிச் செல்வீராக எனப் பாணர் ஆற்றுப் படுத்தப்
பெறுகின்றார் (பெரு.380,392), புனல் கால்கழுவிய
மணல் ஒழுங்குபட்ட புறவில் கூத்தர் தங்கினர்
(மலை. 48-50).
கால்கினர்தல் 1. இயங்குதல். பொலிவற்ற யாக்கை
யுடைய பாணன வள்ளலை நாடி ஆரவாரமிக்க
சுற்றத்துடன் கால்கிளர்ந்து - இயங்கி - திரிந்தான்
(பெரு. 21). பேயினங்கள் கால்கிர ஊர் முழுதும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8fxdq9ewdgfr0xodcz0hia7yzzikh3p</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/301</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668799</id>
    <revision>
      <id>1987248</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:23:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987248</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9520" sha1="1ig4en8izwae8rhgs1in8gmdiwt1ytu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கால்கொளல்
293
காலம்
துயின்றது (நற்.258:1), மிக்க இருள் செறிந்த நள்ளி
ரவில் அணங்கு கால் கிளரும் (நற்.319:6).
2. படையெடுத்தல். அரசு கால்கிளர்தல் -படை
யெடுத்தல் - போலத் திமில் களிறாகவும் அலை
யொலி பறையொலியாகவும் கரையிலுள்ள புள்ளி
னம் காலாட் படையாகவும் கொண்டு கடல் ஆர
வாரித்தது (கவி. 149:2-3).
கால்கொளல் - நிலைகொள்ளல். மணிகள் களையப்
பட்ட வேற்படையை ஒப்பக் கழுது கால் கொள்
ளும் - நிலைகொள்ளும் - நடுயாமத்தில்
தலைவ
னைப் பிரிந்த தலைவியின் கண்கள் உறங்கா
வாயின (தற். 171:7-10). கதிரவன் மறைந்த மாலைப்
பொழுது நீங்கிய பனிக் கால் கொண்ட துன்பந்
தரும் யாமத்தில் தலைவி அழத் தலைவர் பொருள்
வயிற் பிரிந்தார் (தற்.241:7-12).
கால்கோள் - தொடக்கம். பனங்குரும்பையைக் கொடி
யாற் கட்டிப் பின்னிய பின்னலை இழுத்துக் களைப்
புடன் செல்லும் சிறார் நடுவே தலைவரின் மகன்
செல்ல, ஆலமர் செல்வனாகிய சிவபெருமானின்
மகனாய முருகனுடைய விழாவுக்குக் கால்கோள் -
தொடக்கம் - செய்கின்ற நாளென்று கருதிப் பரத்
தையர் விரைந்து சென்று அம் மகனைத் தழுவினர்
(கலி. 83:8-17).
கால்சீத்தல் - போக்குதல். திங்கள் மாலைக் காலத்தே
தோனறி மயக்கத்தைச் செய்யும் இருளைக் கால்
சித்தது - போக்கியது - (பரி. 10:112).
கால்யாத்தல் - 1, நெருங்குதல். பண்டங்களை விற்ற
லும் வாங்குதலும் பொருந்தி அவ்விடத்தே கால்
யாத்த நெருங்கிய பலகுடிகளமைந்த கடை
யினையும் உடையது கச்சி மூதூர் (பெரு.399,400,
411). காடு கால் யாத்த நீடுமரச் சோலையினை
யுடையது சுரவழி (அகம். 109: 5,9). பெருமலை
விடரகம் தேனிறால்கள் கால்யாத்த குளிர்ந்த
முழைஞ்சுகளை யுடையது (அகம். 42:18,19). களர்
கால்யாத்த கண்ணகன் பரப்பினை யுடையது காடு
(அகம். 387:11,19). அகன்ற வாயையுடைய சுனை
யில் நீர் நிறைதலால் அங்கு முளைத்தெழுந்த குள
நெல் முதலிய பயிர்கள் கால்யாத்து வளருமாறு
மேகம் மழையைப் பொழிந்தது (நற். 8:2,5).
2. மறைத்தல், 'அருஞ்சுரம் கடந்து குறும்பில்
தங்கின் நாய் கொணர்ந்த உடும்பின் பொரியலால்
கால்யாத்த - மறைத்த - உணவினை மனைதொ
றும் பெறுகுவீர்' எனப் பெரும்பாணர் ஆற்றுப்
படுத்தப் பெறுவர் (பெரு. 117,129-133).
கால்வழி -அடிச்சுவடு. யானையின் கால்வழி - அடிச்
சுண்டு - போன்ற தடாரிப்பறையைப் பொருநன்
முழக்கினான் (புறம்.368:14,15).
கால்வீழ்த்தல் - காலிறங்குதல். 'புதுப்பெயவைத் தர
வேண்டிக் கடலிடத்துக் கால்வீழ்த்த - காலிறங்
கிய - மேகம் நீரின்றி மீளாதவாறு போலப்
பரிசிலர் சுற்றம் பரிசில் பெறாது மீளுவதில்லை&quot;
எனப் பரிசில் நீட்டித்த கடிய நெடுவேட்டுவனுக்
குப் பெருந்தலைச் சாத்தனார் அறிவுறுத்தினார்
(புறம். 205:10-14). உரவு மழை இடியுடன கூடிக்
கால்வீழ்த்துப் பானாள் கங்குலில் நீரைச் சொரிந்
தது (அகம்.188:9,10). தலைவர் பொருள் முற்ற
வருவதற்கு முன கன்மிசை அடுக்கம் புதையக் கா
வீழ்த்து இடியுடன் மழை பெய்த இம்மேகம் அறி
யாமையுடையது எனக் கூறித் தோழி தலைவியை
ஆற்றுவித்தாள் (நற்.316: 1,6-10).
காலக்கடவுள் - சிவன். சூலமும் வேறுபல படைகளும்
உடைய காலக்கடவுட்கு - சிவனுக்கு - வென்றி
மிகுவதாக எனக் கூறிப் புலவர் கடவுளை வாழ்த்
துகிறார் (பதி..வா.11,12).
கொம்
காலம் - 1. பொழுது. காலன் தன்னால் உயிர் கொள்
ளலாங் காலம் - பொழுது -பார்த்து உயிர்கொள்
வான் (புறம்.41:1), இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய
நன்மாறன், தன்னை யெதிர்ந்தோர்க்குத் தான
நினைந்தபொழுதே முடிவு காலத்தைச் செய்யும்
காலமுன்பினை யுடைய கடவுளர் நால்வருள்
கூற்றம் (சிவன்) போனறவன் (புறம்.56:9-11),
அதியமான் பரிசில் தரும் காலம் நீட்டிப்பினும்
நீட்டியா தொழியினும், யானை தன
பினிடையே வைத்த கவளம் அதன் வாயககுத்
தப்பாதவாறு போலத் தவறாமல் பரிசில் கிடைக்
கும்' என ஒளவையார் கூறினார் (புறம். 101: 5-8).
விலங்கும் பறவையும் உண்ணுமாறு பாரியின்
பறம்புமலையில் காலம் அல்லாக் காலத்தும் மரங்கள்
பயனதரும் (புறம். 116:12-14). வெளிமான் தன்னை
வந்தடைந்தோர்க்குக் கோடைக் காலத்துக் குளிர்
நிழலையொத்து இன்பம் செய்வான (புறம்.237:3).
பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவனின் நாட்டில்,
கரும்பு மூற்றி விளையும் காவத்தல்லாது எப்போதும்
அறுத்து முடியாமல் விளையும் (பதி. 30:14). சென்ற
காலத்தையும் வருகின்ற காலத்தையும் இன்று இவ்
வுலகில் தோன்றி நடக்கின்ற ஒழுக்கத்தோடே மிக
வுணர்ந்து உரைப்பதற் கேற்றவாறு வானமும் நில
மும் பற்றிய செய்திகளைத் தம் நெஞ்சால் அறிந்து
கூறும் அறிஞர் மதுரையில் இருந்தனர் (மது.477-
481). நன்னன் மலையிடத்துள்ள மரங்கள் கால
மன்றியும் பயன் கொடுத்தலின் நாவலின் கரிய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1ig4en8izwae8rhgs1in8gmdiwt1ytu</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1987275</id>
      <parentid>1987248</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T09:31:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>S.Naveenpriya</username>
        <id>17598</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987275</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9520" sha1="sg0ghrj2zpp7f1r4fcla8540x5vldux" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;S.Naveenpriya&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கால்கொளல்
293
காலம்
துயின்றது (நற்.258:1), மிக்க இருள் செறிந்த நள்ளி
ரவில் அணங்கு கால் கிளரும் (நற்.319:6).
2. படையெடுத்தல். அரசு கால்கிளர்தல் -படை
யெடுத்தல் - போலத் திமில் களிறாகவும் அலை
யொலி பறையொலியாகவும் கரையிலுள்ள புள்ளி
னம் காலாட் படையாகவும் கொண்டு கடல் ஆர
வாரித்தது (கவி. 149:2-3).
கால்கொளல் - நிலைகொள்ளல். மணிகள் களையப்
பட்ட வேற்படையை ஒப்பக் கழுது கால் கொள்
ளும் - நிலைகொள்ளும் - நடுயாமத்தில்
தலைவ
னைப் பிரிந்த தலைவியின் கண்கள் உறங்கா
வாயின (தற். 171:7-10). கதிரவன் மறைந்த மாலைப்
பொழுது நீங்கிய பனிக் கால் கொண்ட துன்பந்
தரும் யாமத்தில் தலைவி அழத் தலைவர் பொருள்
வயிற் பிரிந்தார் (தற்.241:7-12).
கால்கோள் - தொடக்கம். பனங்குரும்பையைக் கொடி
யாற் கட்டிப் பின்னிய பின்னலை இழுத்துக் களைப்
புடன் செல்லும் சிறார் நடுவே தலைவரின் மகன்
செல்ல, ஆலமர் செல்வனாகிய சிவபெருமானின்
மகனாய முருகனுடைய விழாவுக்குக் கால்கோள் -
தொடக்கம் - செய்கின்ற நாளென்று கருதிப் பரத்
தையர் விரைந்து சென்று அம் மகனைத் தழுவினர்
(கலி. 83:8-17).
கால்சீத்தல் - போக்குதல். திங்கள் மாலைக் காலத்தே
தோனறி மயக்கத்தைச் செய்யும் இருளைக் கால்
சித்தது - போக்கியது - (பரி. 10:112).
கால்யாத்தல் - 1, நெருங்குதல். பண்டங்களை விற்ற
லும் வாங்குதலும் பொருந்தி அவ்விடத்தே கால்
யாத்த நெருங்கிய பலகுடிகளமைந்த கடை
யினையும் உடையது கச்சி மூதூர் (பெரு.399,400,
411). காடு கால் யாத்த நீடுமரச் சோலையினை
யுடையது சுரவழி (அகம். 109: 5,9). பெருமலை
விடரகம் தேனிறால்கள் கால்யாத்த குளிர்ந்த
முழைஞ்சுகளை யுடையது (அகம். 42:18,19). களர்
கால்யாத்த கண்ணகன் பரப்பினை யுடையது காடு
(அகம். 387:11,19). அகன்ற வாயையுடைய சுனை
யில் நீர் நிறைதலால் அங்கு முளைத்தெழுந்த குள
நெல் முதலிய பயிர்கள் கால்யாத்து வளருமாறு
மேகம் மழையைப் பொழிந்தது (நற். 8:2,5).
2. மறைத்தல், 'அருஞ்சுரம் கடந்து குறும்பில்
தங்கின் நாய் கொணர்ந்த உடும்பின் பொரியலால்
கால்யாத்த - மறைத்த - உணவினை மனைதொ
றும் பெறுகுவீர்' எனப் பெரும்பாணர் ஆற்றுப்
படுத்தப் பெறுவர் (பெரு. 117,129-133).
கால்வழி -அடிச்சுவடு. யானையின் கால்வழி - அடிச்
சுண்டு - போன்ற தடாரிப்பறையைப் பொருநன்
முழக்கினான் (புறம்.368:14,15).
கால்வீழ்த்தல் - காலிறங்குதல். 'புதுப்பெயவைத் தர
வேண்டிக் கடலிடத்துக் கால்வீழ்த்த - காலிறங்
கிய - மேகம் நீரின்றி மீளாதவாறு போலப்
பரிசிலர் சுற்றம் பரிசில் பெறாது மீளுவதில்லை&quot;
எனப் பரிசில் நீட்டித்த கடிய நெடுவேட்டுவனுக்
குப் பெருந்தலைச் சாத்தனார் அறிவுறுத்தினார்
(புறம். 205:10-14). உரவு மழை இடியுடன கூடிக்
கால்வீழ்த்துப் பானாள் கங்குலில் நீரைச் சொரிந்
தது (அகம்.188:9,10). தலைவர் பொருள் முற்ற
வருவதற்கு முன கன்மிசை அடுக்கம் புதையக் கா
வீழ்த்து இடியுடன் மழை பெய்த இம்மேகம் அறி
யாமையுடையது எனக் கூறித் தோழி தலைவியை
ஆற்றுவித்தாள் (நற்.316: 1,6-10).
காலக்கடவுள் - சிவன். சூலமும் வேறுபல படைகளும்
உடைய காலக்கடவுட்கு - சிவனுக்கு - வென்றி
மிகுவதாக எனக் கூறிப் புலவர் கடவுளை வாழ்த்
துகிறார் (பதி..வா.11,12).
கொம்
காலம் - 1. பொழுது. காலன் தன்னால் உயிர் கொள்
ளலாங் காலம் - பொழுது -பார்த்து உயிர்கொள்
வான் (புறம்.41:1), இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய
நன்மாறன், தன்னை யெதிர்ந்தோர்க்குத் தான
நினைந்தபொழுதே முடிவு காலத்தைச் செய்யும்
காலமுன்பினை யுடைய கடவுளர் நால்வருள்
கூற்றம் (சிவன்) போனறவன் (புறம்.56:9-11),
அதியமான் பரிசில் தரும் காலம் நீட்டிப்பினும்
நீட்டியா தொழியினும், யானை தன
பினிடையே வைத்த கவளம் அதன் வாயககுத்
தப்பாதவாறு போலத் தவறாமல் பரிசில் கிடைக்
கும்' என ஒளவையார் கூறினார் (புறம். 101: 5-8).
விலங்கும் பறவையும் உண்ணுமாறு பாரியின்
பறம்புமலையில் காலம் அல்லாக் காலத்தும் மரங்கள்
பயனதரும் (புறம். 116:12-14). வெளிமான் தன்னை
வந்தடைந்தோர்க்குக் கோடைக் காலத்துக் குளிர்
நிழலையொத்து இன்பம் செய்வான (புறம்.237:3).
பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவனின் நாட்டில்,
கரும்பு மூற்றி விளையும் காவத்தல்லாது எப்போதும்
அறுத்து முடியாமல் விளையும் (பதி. 30:14). சென்ற
காலத்தையும் வருகின்ற காலத்தையும் இன்று இவ்
வுலகில் தோன்றி நடக்கின்ற ஒழுக்கத்தோடே மிக
வுணர்ந்து உரைப்பதற் கேற்றவாறு வானமும் நில
மும் பற்றிய செய்திகளைத் தம் நெஞ்சால் அறிந்து
கூறும் அறிஞர் மதுரையில் இருந்தனர் (மது.477-
481). நன்னன் மலையிடத்துள்ள மரங்கள் கால
மன்றியும் பயன் கொடுத்தலின் நாவலின் கரிய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>sg0ghrj2zpp7f1r4fcla8540x5vldux</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1987283</id>
      <parentid>1987275</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T09:34:28Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987283</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9520" sha1="1ig4en8izwae8rhgs1in8gmdiwt1ytu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கால்கொளல்
293
காலம்
துயின்றது (நற்.258:1), மிக்க இருள் செறிந்த நள்ளி
ரவில் அணங்கு கால் கிளரும் (நற்.319:6).
2. படையெடுத்தல். அரசு கால்கிளர்தல் -படை
யெடுத்தல் - போலத் திமில் களிறாகவும் அலை
யொலி பறையொலியாகவும் கரையிலுள்ள புள்ளி
னம் காலாட் படையாகவும் கொண்டு கடல் ஆர
வாரித்தது (கவி. 149:2-3).
கால்கொளல் - நிலைகொள்ளல். மணிகள் களையப்
பட்ட வேற்படையை ஒப்பக் கழுது கால் கொள்
ளும் - நிலைகொள்ளும் - நடுயாமத்தில்
தலைவ
னைப் பிரிந்த தலைவியின் கண்கள் உறங்கா
வாயின (தற். 171:7-10). கதிரவன் மறைந்த மாலைப்
பொழுது நீங்கிய பனிக் கால் கொண்ட துன்பந்
தரும் யாமத்தில் தலைவி அழத் தலைவர் பொருள்
வயிற் பிரிந்தார் (தற்.241:7-12).
கால்கோள் - தொடக்கம். பனங்குரும்பையைக் கொடி
யாற் கட்டிப் பின்னிய பின்னலை இழுத்துக் களைப்
புடன் செல்லும் சிறார் நடுவே தலைவரின் மகன்
செல்ல, ஆலமர் செல்வனாகிய சிவபெருமானின்
மகனாய முருகனுடைய விழாவுக்குக் கால்கோள் -
தொடக்கம் - செய்கின்ற நாளென்று கருதிப் பரத்
தையர் விரைந்து சென்று அம் மகனைத் தழுவினர்
(கலி. 83:8-17).
கால்சீத்தல் - போக்குதல். திங்கள் மாலைக் காலத்தே
தோனறி மயக்கத்தைச் செய்யும் இருளைக் கால்
சித்தது - போக்கியது - (பரி. 10:112).
கால்யாத்தல் - 1, நெருங்குதல். பண்டங்களை விற்ற
லும் வாங்குதலும் பொருந்தி அவ்விடத்தே கால்
யாத்த நெருங்கிய பலகுடிகளமைந்த கடை
யினையும் உடையது கச்சி மூதூர் (பெரு.399,400,
411). காடு கால் யாத்த நீடுமரச் சோலையினை
யுடையது சுரவழி (அகம். 109: 5,9). பெருமலை
விடரகம் தேனிறால்கள் கால்யாத்த குளிர்ந்த
முழைஞ்சுகளை யுடையது (அகம். 42:18,19). களர்
கால்யாத்த கண்ணகன் பரப்பினை யுடையது காடு
(அகம். 387:11,19). அகன்ற வாயையுடைய சுனை
யில் நீர் நிறைதலால் அங்கு முளைத்தெழுந்த குள
நெல் முதலிய பயிர்கள் கால்யாத்து வளருமாறு
மேகம் மழையைப் பொழிந்தது (நற். 8:2,5).
2. மறைத்தல், 'அருஞ்சுரம் கடந்து குறும்பில்
தங்கின் நாய் கொணர்ந்த உடும்பின் பொரியலால்
கால்யாத்த - மறைத்த - உணவினை மனைதொ
றும் பெறுகுவீர்' எனப் பெரும்பாணர் ஆற்றுப்
படுத்தப் பெறுவர் (பெரு. 117,129-133).
கால்வழி -அடிச்சுவடு. யானையின் கால்வழி - அடிச்
சுண்டு - போன்ற தடாரிப்பறையைப் பொருநன்
முழக்கினான் (புறம்.368:14,15).
கால்வீழ்த்தல் - காலிறங்குதல். 'புதுப்பெயவைத் தர
வேண்டிக் கடலிடத்துக் கால்வீழ்த்த - காலிறங்
கிய - மேகம் நீரின்றி மீளாதவாறு போலப்
பரிசிலர் சுற்றம் பரிசில் பெறாது மீளுவதில்லை&quot;
எனப் பரிசில் நீட்டித்த கடிய நெடுவேட்டுவனுக்
குப் பெருந்தலைச் சாத்தனார் அறிவுறுத்தினார்
(புறம். 205:10-14). உரவு மழை இடியுடன கூடிக்
கால்வீழ்த்துப் பானாள் கங்குலில் நீரைச் சொரிந்
தது (அகம்.188:9,10). தலைவர் பொருள் முற்ற
வருவதற்கு முன கன்மிசை அடுக்கம் புதையக் கா
வீழ்த்து இடியுடன் மழை பெய்த இம்மேகம் அறி
யாமையுடையது எனக் கூறித் தோழி தலைவியை
ஆற்றுவித்தாள் (நற்.316: 1,6-10).
காலக்கடவுள் - சிவன். சூலமும் வேறுபல படைகளும்
உடைய காலக்கடவுட்கு - சிவனுக்கு - வென்றி
மிகுவதாக எனக் கூறிப் புலவர் கடவுளை வாழ்த்
துகிறார் (பதி..வா.11,12).
கொம்
காலம் - 1. பொழுது. காலன் தன்னால் உயிர் கொள்
ளலாங் காலம் - பொழுது -பார்த்து உயிர்கொள்
வான் (புறம்.41:1), இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய
நன்மாறன், தன்னை யெதிர்ந்தோர்க்குத் தான
நினைந்தபொழுதே முடிவு காலத்தைச் செய்யும்
காலமுன்பினை யுடைய கடவுளர் நால்வருள்
கூற்றம் (சிவன்) போனறவன் (புறம்.56:9-11),
அதியமான் பரிசில் தரும் காலம் நீட்டிப்பினும்
நீட்டியா தொழியினும், யானை தன
பினிடையே வைத்த கவளம் அதன் வாயககுத்
தப்பாதவாறு போலத் தவறாமல் பரிசில் கிடைக்
கும்' என ஒளவையார் கூறினார் (புறம். 101: 5-8).
விலங்கும் பறவையும் உண்ணுமாறு பாரியின்
பறம்புமலையில் காலம் அல்லாக் காலத்தும் மரங்கள்
பயனதரும் (புறம். 116:12-14). வெளிமான் தன்னை
வந்தடைந்தோர்க்குக் கோடைக் காலத்துக் குளிர்
நிழலையொத்து இன்பம் செய்வான (புறம்.237:3).
பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவனின் நாட்டில்,
கரும்பு மூற்றி விளையும் காவத்தல்லாது எப்போதும்
அறுத்து முடியாமல் விளையும் (பதி. 30:14). சென்ற
காலத்தையும் வருகின்ற காலத்தையும் இன்று இவ்
வுலகில் தோன்றி நடக்கின்ற ஒழுக்கத்தோடே மிக
வுணர்ந்து உரைப்பதற் கேற்றவாறு வானமும் நில
மும் பற்றிய செய்திகளைத் தம் நெஞ்சால் அறிந்து
கூறும் அறிஞர் மதுரையில் இருந்தனர் (மது.477-
481). நன்னன் மலையிடத்துள்ள மரங்கள் கால
மன்றியும் பயன் கொடுத்தலின் நாவலின் கரிய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>1ig4en8izwae8rhgs1in8gmdiwt1ytu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/302</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668800</id>
    <revision>
      <id>1987249</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:23:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987249</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9620" sha1="fqrkx4lpozkt0gv5noyr84bljg7sdee" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காலமாரி
பழம் அகன்ற பாறையில் உதிர்ந்து கிடந்தன (மலை.
183-128). வெஞ்சின வேந்தன் போரினை முடிப்
பானாயின், மனையின்கண் வருந்தி இன்னாமை
யுடன் உறையும் தலைவி தொன்னலம் பெறுதற்கு
ஏற்ற காலம் இதுவாகும் எனத் தலைவன் நெஞ்சிற்
குரைத்தாள் (அகம், 184: 10-14). உரிய காலத்தில்
மகனுக்குப் பால் ஊட்டாத தாயின் முலை, வற்
கடம் நீங்கும்படி பெய்தற்குக் கிழக்கே எழுந்து
(கூற) காலத்தே தோன்றிய மேகம் போலப்
பாலாலே விம்மி நின்றன (கலி. 83: 1-8), உலகைக்
குடையால் நிழல்செய்து ஆண்ட அரசனுக்கும் அவ்
வுலகை ஆனவரும் அரசனுக்கும் நடுவுநின்ற வருத்
தந் தருகின்ற காலம் போலக் கதிரவன் பகலாற்றி
மலைசேரத் திங்கள் இருள் நீக்க எழும் இடைக்
காலத்தே மாலைப்பொழுது வந்ததெனப் பிரிவிடை
யாற்றாத தலைவி புலம்பினாள் (கலி. 118:4-8).
மூலப்பகுதியும் அறனும் முதன்மை நீங்கிய காலமும்
விசும்பும் காற்றொடு கனலும் கூடிய மூவேழுல
கத்து உயிர்களும் திருமாலிடத்து உளவாயின
(பரி.13:38-15). மலையைக் கடலில் நட்டு அவுணரும்
அமரரு மாகிய இருதிறத்தினரும், அமுது கடைவ
தற்குக் கெடாத வல்லமையுடன் ஒரு தோழங்காலம்
(மிகப்பெருங்காலம்) ஆதிசேடன் உதவினான் (பரி.தி.
1:64-71).
-
2. இயமன். தலையாலங் கானத்துச் செருவென்ற
நெடுஞ்செழியன் காலம் இயமன் போன்ற
வலிமை படைத்தவன் (புறம்.23:16,17). ஏறுதழுவு
வதற்குத் தொழுவத்தில் விடப்பட்ட ஏறுகள் காலம்
ஒத்த வலிமையுடையவா யிருந்தன (கவி. 105:19).
காலமாரி - கார்காலமழை. காலமாரி - கார்காலமழை-
போல அம்புகள் நிரைந்து விரைந்து வந்து தைப்
பினும் பிறக்கிடாத பீடுடையவர் வீரர் (புறம்.387:
3,7). காலமாரியையுடைய மாலைக்காலத்து வரும்
கரிய மேகங்கள் இன்னிசை இடியேற்றை உடையன
வாய் முழங்கும் (குறு. 200: 5,6). 'மயில்களாகிய
கரிய கூட்டங்கள் பருவமல்லாத காலத்துப் பெய்த
மழையைக் காலமாரி பெய்ததாகக் கொண்டு அம்
மழைக்கு எதிர் ஆடுதலைச் செய்தன வாதலின்
அவை அறியாமையுடையன என்று கூறித் தோழி
தலைவியை ஆற்றுவித்தாள் (குறு. 251:1-4).
காலமுதல்வன் - காலத்திற்கு முதல்வனான
திருமால்.
ஆயிரந் தலையுடைய அரவை வாயிற் கொண்ட
ஊர்தியாகிய சேவல் (கருடன்) இடருற்ற போது
வருந்திச் செங்கண் மாலே என்று அலறும் கால
முதல்லன் திருமாலாவான் (பரி. 3:59-51).
காலன் - இயமன், காலனும் - இயமனும் -உயிரைக்
294
காலை
கைப்பற்ற அதற்குரிய காலம் வரும்வரை எதிர்
பார்த்திருப்பான் (புறம். 41:1). காலன் என்னும்
கண்ணிலி, ஆய் அண்டிரனொடு அவன் உரிமை
மகளிரையும் கவர்ந்ததால் அவன் மேலோருலகம்
சென்றான் (புறம். 240:3-6). களங்காய்க் கண்ணி
நார்முடிச்சேரல்,காலன் அனைய மிக்க சினத்தை
யும் வன்மையையும் உடையவன் (பதி. 39.8). ஊழி
முடியும் அமையத்துக் காலனும் கூற்றுவனும் பல்
உயிர்களையும் உண்ண வேண்டி அவற்றின் பின்
விடாமல் சுழல்வர் (கலி. 105:30-31). பகல்மாய்ந்த
தும் மாலைக்காலம் கலக்கத்தோடே வந்த கால
னைப் போலத் தலைவியிடம் வந்தது (கலி. 143:
39-41).
காலுறுதல் - நிலைத்தல். நிரைமீட்டுப் பட்ட மற
-
வனின் உடல் கானச் சிற்றியாற்றினது கரையிடத்
துக் காலுற்று - நிலைத்து - பின் நடுக்கத்தோடு
சாய்ந்த இலக்கத்தைப் போல அம்பு சலித்து
வீழ்ந்தது (புறம்.260:31-24).
காலெறி கடிகைவார் புலவர், 'கரும்பின், காலெறி
கடிகைக் கண்ணயின் றன்ன, வாலெயி றூறிய
வசையில் தீநீர் (குறு.267) என்று தலைவியின்
வாய்நீரைச் சிறப்பித்துப் பாடிய தொடரினால்
இவர் காலெறி கடிகையார் எனக் குறிக்கப் பெற்
றார். இவரது இயற்பெயர் இன்னதென்று அறிதற்
கின்றி மறைந்தது. இவர் பாடியதாக மேற்குறித்த
குறுந்தொகைப் பாட லொன்றே உள்ளது.
கூற்றுவனது கொலைத் தொழிலை அறிந்தோர்
பெருஞ்செல்வம் ஒருங்கே பொருந்துவதாயினும்
இனிமை மிக்க எயிற்று நீரையுடைய தலைவி தனித்
திருக்குமாறு தாம் ஆள்வினைக்கு அகலார் என்று
தலைவன் நாளது சின்மையும் இளமையது அருமை
யும் கூறிச் செலவழுங்குவதாக இவர் அப்பாடலை
இயற்றியுள்ளார்.
காலை- 1.காலம். அதியமான் நெடுமானஞ்சி உல
-
கம் வறுமையுறும் காலை காலம் - ஆயினும்
புரத்தல் வல்லன் (புறம்.103:11,12). கார்காலத்து
மழை பெய்து மாறிய காட்சிக் கினிய காலையில்
தெறும் மலர் பூத்தது (புறம்.119:1,2). எனது
வறுமையுற்று நிற்கும் நிலைமை, நீ மனம் கனிந்து
நல்கும் காலையை நோக்கி யிருத்தற் கேற்றதன்று
என நாஞ்சில் வள்ளுவனிடம் பரிசில் வேண்டிச்
சென்ற மருதனிள நாகனார் கூறுகிறார் (புறம்.139;
10). வளம்தரும் மழை நீங்கிய கோடைக்காலையில்
உயிர்க் கூட்டங்களெல்லாம் சென்று நீருண்ணும்
படி கங்கையில் வெள்ளம் பெருகியது (புறம். 1618
5-7). 'சோணாட்டுப் பூஞ்சாற்றூர்ப் பார்ப்பான&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fqrkx4lpozkt0gv5noyr84bljg7sdee</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/303</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668801</id>
    <revision>
      <id>1987250</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:24:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987250</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9926" sha1="hj2w0zkyg4fk0av6sf5d1mrum1priik" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காலை
295
காலை
கௌணியன் விண்ணந்தாயன் நீர் நாண
நெய் வழங்கியும் எண்நாணப் பல வேட்டும்
மண் நாணப் புகழ் பரப்பியும் வேள்வி செய்த
காலையில் விருந்தளித்த மேம்பட்ட நிலையை
எந்நாளும் காண்போமாக' என ஆவூர் மூலங்
கிழார் அவனை வாழ்த்தினார் (புறம். 166:22-
28). நாஞ்சில் வள்ளுவன் உளனாக இலம்படு
காலை ஆயினும் என் சுற்றத்தார் வருந்துதலிலர்
எனக் கருவூர்க் கதப்பிள்ளை கூறுகிறார் (புறம்.
380:14-16). விளைவயல்களும் நீர்நிலைகளும் வற்
றிய காலையில் தடாரியை இசைக்கும் கிணைஞன்
பண்ணனைச் சென்றுபாட அவன் வறுமையைக்
களைந்தான் (புறம். 388:1-6). வெள்ளியாகிய மீன்
தென்திசைக்கண் சென்று வறம் செய்யும் காலை
ஆயினும் எம்மையும்
மழையை
எனச்
நினைப்பாயாக
சொல்லி நல்லேர் முதியன் பொருநனுக்குப் பெரு
வளமீந்தான் (புறம்.389:4-6). அருவிகள் வற்றி
யுலர்ந்த வறட்சிக் காவையிலும் பேரியாறு கரைய
ளவு உயர்ந்து நீர் பெருகியது (பதி. 28:9, 10;43:14,15),
நிலம் தன்னியல்பில் திரிந்து கெடுங்காலையாயினும்
சொல்லிய சொல் பொய்படுவதை அறியாதவன்
செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் (பதி. 63:6,7).
உரிய காலையில் பெய்து உழவுத்
தொழிலை இனிது நிகழப் பண்ணி மலையுச்சியை
அடைந்த மழைமுகில், நெடுங்காலை பெய்யாதி
ருந்து மலையை அடைந்து மிக்க மழையைப் பெய்
தது (பதி.84:21-23). காவிரி வற்கடம் உண்டான
காலையும், நறையும் நரந்தமும் அகிலும் ஆரமும்
துறைதோறும் ஒதுக்கி நடந்து சென்றது (பொரு.
237-239). நெடுஞ்செழியனின் அரண்மனையில் யவ
னர் இயற்றிய பாவைவிளக்கில் நெய்வற்றி ஒளி
மழுங்கின காலைதோறும் நெய்வார்த்துத் திரியைத்
தூண்டினர் (தெடு. 101-104). 'தலைவர் இந்த
மாலைப்பொழுதினும் எம்மை நினைந்து வாராரா
யின், எதிர்வரும் காலையில் எந்நிலையை எய்து
வமோ' எனத் தலைவி கூறி வருந்தினாள் (அகம்,
14:12,13). கோடை நீண்ட பசுமையற்ற காலையில்
பெருமழை பெய்தது போன்று தலைவர் வரைவு
மலிந்தமை கேட்டுத் தான் மகிழ்ந்ததாகத் தோழி
கூறுகிறாள் (அகம். 42:6-14). தலைவியின் சிறுபுறம்
பாராட்டிய காலையில் கூறிய சூள்மொழியையும்
எண்ணாராய்ப் பொருளீட்டும் பொருட்டுத் தலை
வர் பிரிந்தார் எனத் தோழி கூறுதல் (அகம். 59:
14-18). நன்மை அல்லாத துன்பம் வந்த காலையும்
தமது நட்புப் பண்பினின்றும் தலைவர் மாறு
படார் எனத் தலைவி கூறுதல்
வாடைக்காற்று பனிநலிகின்ற நடு இரவின் இரு
(அகம்.113:1).
ளில் தனிமை எய்தியவர் பொறுக்கும் வலியளவை
ஆராயாது மாறுபாடு இல்லாத காலையும் வெறுக்
கும்படி வீசியது (அகம்.138:11-13). புதல்கள் ஒளி
யாற் சிறந்த காண்டற்கினிய காலையில் அறுகம்
புல்லை மேயும் திரிமருப்பிரலை நீரருந்திக் கொழு
நிழலில் துணையொடு இன்பமுறத் தங்கும் (அகம்.
189:8-12). கார்ப்பருவம் அழகு பெற்ற காலையில்
தலைவி விருந்தாக ஏற்றுக்கொள்ள நம் தேர்
விரைந்து செல்வதாக எனத் தலைவன் தேர்ப்பா
கற்குக் கூறினான (அகம். 374:15-18). கொன்றை
மரம் குருந்த மரத்தோடு சுழலும் மிக்க தனமை
டைய காலையையும் கார்கால மன்று என நீ கூறு
வாயாயின், இங்ஙனம் தோற்றுவது கனவோ கூறுக
எனத் தலைவி தோழியை வினவினாள் (குறு. 148:8-6).
யாம் நுமக்கு அரியம் ஆகிய களவுக்காலையில் நீர்
மிகவும் பொறுத்திருந்தீர் எனத் தோழி தலைவனி
டம் கூறுதல் (குறு. 178:5-7). கொன்றை மலர்கள்
நம்மைப் போலப் பசலைநிறத்தையடையும் காலை
யில் பெண்மானிடத்தினின்றும் நீங்கிய ஆண
மானை நம் தலைவர் காண்பரோ எனத தலைவி
தோழியை வினவினாள் (குறு. 183:1-4). பரத்
தையர் வீட்டிலிருந்து தலைவன் வருங் காலை
தலைவி இன்முகம் திரியாது அவனை எதிரேற்றுப்
பேணினாள் (குறு. 252:2-4). நம் களவொழுக
கத்தை மறைக்கும் காலை இஃதனறு எனத்
தோழி தலைவியிடம் கூறல் (குறு.381:7). குராமரம்
புன்க மரத்துடன் அழகுகொண்டு கண்ணுக்கு இனி
தாகத் தோற்றிய காலையும், தலைவர் நமமைப்
பேணாராயினும் என் வனகண்மையால் வாழவேன்
எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (குறு.341:
I-4). தாய் சினந்து வருந்திய காலையும் குழவி
வாய்விட்டு அன்னையே என்றழும் (குறு. 397:4,5),
பெருமழை பொழிந்த மேகம தென்திசை எழுத
லால் பிரிந்தோர் இரங்கும் முன்பனிக்காலையும்
நீ நின் காதலரைப் பிரிந்து வாழ்தல் அரிதாகும்
எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (நற். 5:5-7).
சேவலுடன் கூடிய குயில் எதிரெதிர் இருந்து ஆர
வாரிக்கும் பூக்கள் மலியும் காலையும் (இளவேனிலிலும்)
பிரிந்த காதலர் வாராது நம்மை மறந்தனர் எனத்
தலைவி கூறினாள் (நற்.118:3-5). ஒன்று பிரிந்த
காலை மற்றோர் அனறில் பறவை ஆற்றாதிறத்தல
போலத் தலைவி தனிமையுற்றுறையும் வாழ்க்கையை
ஆற்றாது யானும் இறப்பேன் எனத் தலை
வனிடம் தோழி கூறுதல் (நற். 124:1-3). இன்னா
மையைத் தருவதாகிய இளவேனிற் காலையில்
பொருள்வயிற பிரிவது ஆடவர்க்கு இயல்பாம்
எனில், அடைந்தாரைப் பாதுகாக்கும் அறத்தை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hj2w0zkyg4fk0av6sf5d1mrum1priik</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/304</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668802</id>
    <revision>
      <id>1987251</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:25:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987251</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9927" sha1="d89y750ksatff6olsswxildvo5cvzh4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காலை
296
காலை
விடப் பொருள் அரியது போலும் எனத் தலைவி கூறி
னாள் (நற்.243:9-11). தலைவன் வேற்று நாட்டுக்
குச் செல்லக் கருதித் தலைவியை இல்லின்கண்
இருத்திய காலை அவள் வருந்தினாள்; பெரியவர்
நிலை பெரிய அல்ல எனத் தோழி கூறுதல் (நற்.
266:7,8). தலைவியின அழகு தலைவன் வருங்காலை
வந்து அவன் செல்லுங்கால் செல்லும் எனத் தோழி
கூறினாள் (ஐங். 238:4,5). தலைவர் தாம் குறித்துச்
சென்ற இக்காரப்பருவத்தைச் செய்யும் காலையில்
யாம செயலற்றுக் கிடக்கும்படி வாராதிருப்பது
எத்தன்மைத்து எனத் தலைவி வருந்திக் கூறினாள்
(ஐவ். 451:1,2). காலையே கார்ப்பருவமாதலைத்
தொடங்கி விட்டது (ஐங். 453:3;468:2;493:3). கார்ப்
பருவம் தொடங்கும் இக்காலை நின்நினைவு
என்னை வருத்துதலான் நொந்து வருந்தும் உள்ளத்
தோடு நின் பேரழகை நினக்கு மீண்டும் தருதற்கு
விரைந்து வந்தேன் என வினைமுற்றிப் புகுந்த தலை
மகன் தலைவியிடத்துக் கூறினான் (ஐங்.491).
மகளிர் உயிரை உடலினின்றும் பிரிக்கும் காலை என
அதன் இயல்பறியாராய் மயங்கியோர் மாலைக்கால
மென்று அதையும் ஒரு காலமாகக் கூறுவர் எனத்
தலைவி ஆற்றாளாய்த் தோழிக்குரைத்தாள் (கலி.
119:14-16). நாற்றிசையும் நடுங்கச் செய்யும் ஊழி
முடிவாகிய காலையில் கூற்றுவன் பிறையைத்
தனக்கு எயிறாகக் கொண்டு பல்லுயிரையும்
கோடற்கு நாகது போல அஞ்சுதலை யுடைய கடிய
மாலைப் பொழுது தோனறியது (கலி. 120:7-9).
தலைவரின்மையால பகலையும் முனிவேன்; பகற்
பொழுது போய் இரவு வந்த காலை அவ்விராக்
காலத்தையும் அப்பொழுதே முனிவேன் எனத்
தலைவி கூறினாள் (கலி. 144:82,83).
2. விடியற்காலம். பாணர் மாலை மருதப் பண்ணை
யும் காலை -விடியற்காலம் - செவ்வழிப் பண்ணை
யும் மாறிப் பாடியதன் காரணம் கண்டீரக்கோப்
பெருநள்ளியின் கைவண்மையே என வன்பரணர்
குறிப்பிட்டுள்ளார் (புறம்.149:2-5). முன்பு தூக்க
ணாங்குருவியின் கூட்டையொப்ப ஒருபக்கத்தில்
தொங்கிய வலம்புரிச்சங்கு இப்பொழுது அரசர்
வாயிலிடத்தே காலை தோன்றினும் யான்
நோவேன் எனச் சோழன் நெடுங்கிள்ளி இறந்த
காலத்து ஆலத்தூர் கிழார் சுட்டியுள்ளார் (புறம்,
225:11-14). வெட்சி வீரன் ஒருவன் காலையே
பகைவரின் இனநிரை போகும் இடத்தைப் பார்த்து
அவர் செய்யும் பூசலை மாற்றினான் (புறம். 257+
-10). மறக்குடி மகளை மணக்கும் பொருட்டு
இன்றுகாலை வேந்தர் வந்து நெடுநிலை வாயிலில்
சுற்றித் திரிகுவர் (புறம்.350:5,6). கரிகால் பெரு
வளத்தானைக் கண்டு பரிசில் பெற்ற பொருநனை
மறு நாட்காலை பார்த்தவர் 'இவன் நெருநல்
வந்தவனல்லன் என்று மருண்டனர் (பொரு. 96,97).
வேனிற் காலத்தில் காலையிலேயே ஞாயிற்றின்
கதிர் வெம்மையை உண்டாக்கிற்று (சிறு.9,10).
நெடுஞ்செழியனின் பாசறையில முரசம் காலையி
லேயே இயம்பியது (மது. 231,232). காலையில் பசிய
கொத்தினின்றும் நறுமலர்கள் பரற் கற்கள் மீது
உதிர்ந்தன (அகம்.107:19, 20). பாண்மகள் தன்
தமையன் மார் நடுஇரவிற் சென்று காலை
கொணர்ந்த வாளை மீனுக்கு விலையாகச் செந்
நெல்லைக் கொள்ளாது முத்துக்களுடன் அணி
கலன்களையும் பெறுவாள் (அகம். 126:7-12). கார்
காலம் காலையே வந்தது (அகம்.183:10). முழங்கும்
கடலின் திரைகள் காலையில் அலையும் (அகம்.
220:12). பாரியின் பறம்பு அரணில் குருவியின்
கூட்டம் காலையில் புறம் போய் நெற்கதிர்களைக்
கொண்டு மாலையில் மீளும் (அகம். 303:10-14).
சுனைகள் `நீர்நிறையுமாறு காலையே கார்ப்பருவம்
தொடங்கியது (அகம். 364:8,9). காலையும் பகலும்
மாலையும் யாமமும் விடியலும் என்ற இப்
பொழுதுகள் ஒருவருக்கு இடையே தோற்று
மாயின் அவரது காமம் பொயயே ஆகும் (குறு. 32:
1-3). தலைவன காலை எழுந்து தேரை ஒப்பனை
செய்து பரத்தையரைத் தழுவும் பொருட்டுச்
சென்றான் - (குறு. 45:1-3), விளையாட்டுப்பாவை
காலையில் வருந்துதலாற் பிறந்த செயலறுதலை
ஓம்புக என்று தலைவியிடம் தோழியர் கூறினர்
(குறு.48:1-31, தலைவன காலைவந்து சுனையில்
மலர்ந்த குவளை மலர் மாலையைத் தலைவிக்குத்
தந்தான் (குறு. 346:4-6). தலைவனின் மலையிலிருந்து
காலை வந்த காந்தளின மெல்லிலை குழையுமபடி
யான் தழுவுதலை அன்னை கடியவில்லை எனத்
தலைவி கூறல (குறு. 361:4-6). நொச்சியும், மனை
நடுவில் உள்ள முல்லையும் அரும்பவிழந்து மலரு
மாறு இன்று காலை கார்ப்பருவம் வந்தது (நற்.
115:5-7). தலைவி கானலிடத்துத் தன் ஆயத்துடன்
காலையில் செனறு மலர்களைக் கொய்து கொணர்ந்
தாள் (நற்.123:5,6). தலைவர் குதிரைகள் பூட்டிய
தேரைச் செலுத்திக் காலையில் புறத்தே சென்றார்
(நற்.180*3). இன்று காலைப் பொழுதிலேயே மேகம்
தன் மழைபெய்யும் தொழிலைத் தொடங்கியது
எனத் தலைவன் கூறினான் (நற். 242:5). மேகம்
மழை பொழிந்த (இனிய காட்சியையுடைய காலை
யில் மயில் தன் தோகை விரித்து ஆடியது (நற்.264:
2-4). வெள்ளைக் கொக்கின் பார்ப்பு இறந்துபட்ட
தாக, அதன் பொருட்டு அக்கொக்கைக் கண்டு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>d89y750ksatff6olsswxildvo5cvzh4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/305</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668803</id>
    <revision>
      <id>1987252</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:25:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987252</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9445" sha1="14di8jczevijmwfljzjr4zqhxwljj9n" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;நாலை
அளஉளாவச் சென்ற நாரை காலையிலிருந்தே
அதனுடனிருந்தும் அமையாது மாலையிலும் அங்
கேயே தங்கியது (ஐக, 187:1-3). மாலைப்பொழுது
இனி காலையிலேயே வரினும் தடுத்து நிறுத்துவார்
ஒருவருமிலர் எனப் பிரிவாற்றாத தலைவி கூறி
வருநதினாள் (ஐங். 183:4-6). காலையிலேயே முழங்
கும் குரலையுடைய போர்முரசம் இயம்பியது
(ஐங். 448:1). மெய்யினின்றும் வடிகின்ற குருதியை
யுடைய ஏறுகளெலலாம் காலை பெய்யும் மேகநிரை
யை ஒத்தன (கலி. 106:13,14). என காதலரை நீ
காலை கொண்டு வருவாயாயின யான என உயி
ரோடு சென்று அவரைக் காண்பேன எனக் கதிர
வனைப் பார்த்துப் பிரிவாற்றாத தலைவி கூறி
னாள் (கலி.145:32,33). தலைவி தன் கணவனைப்
பார்த்து 'நீ பரத்தையரொடு ஆடும பொருட்டே
காலையில் பிரிந்து சென்று மாலை வருகிறாய்
என்றுரைத்தாள் பேரி. 8:48-50). மலையிடத்து
மாலைப் பொழுது பெய்த மழையால் மறுநாள்
காலையில் வையையாற்றில் நீர் பெருகியது (பரி.
10:1,8). போரில் பகைவரை வெலலும் படையி
னையுடைய பாண்டியனின வையையாறு காலைப்
பொழுதில் கலஙகிச் சிவந்த குருதி போன்றிருக்கும்
(பரி. 12:85,80). மேகம காலைப் பொழுதில் கடலில்
படிந்து முகந்த நீரோடு ஞாயிறு சென்ற வழியே
மேலைத்திசை சென்று மலையை அடைந்து மண்
ணுலகம் உறங்கும் போது தானுறங்காது மழை
பொழியும் (பரி.20:6-8).
3. பருவம். மேகங்கள் சினம் சிறந்து இடித்து விசும்
பில் தவழ்ந்து காரென்னும் காலை - பருவத்தை-
அறிவிககும் பொழுதில மக்கள் வருந்தினர் (பதி.
81:2-5). குளிர்ந்த செவ்வியுடைய கார் காலையில்
தலைவர் வரினும் வாராராயினும் அவர் செனற
இடம் அவருக்கு இனியது போலும் எனத் தலைவி
கூறினாள் (அகம். 244:8-8), மேகம் மழை
பொழிதலைச் செய்யத் தொடங்கிய காலையில்
மடப்பிணையைக் கலைமான தழுவியது (நற்.256:7.
8). பிரிந்தோர் வருந்தும் அரும்பெறற் காலையும்
காதலர் தாம் செயய வேண்டிய செயலையே கரு
திய உள்ளத்துடன் விரைந்து செல்வாராயினர் (நற்.
296:6-8). தலைவர் பிரிந்துறைதற் கியலாத காலை
யும் பிரிந்துபோதலி வல்லுநர் எனத் தலைவி
கூறினாள் (ஐங்.338:4,5). பெய்பனி நலியக் குருகி
னம் வருந்தி நரலும் பிரிவருங்காலையில் (கூதிர்ப்பரு
வததில்) தலைவர் நம்மைக் கைவிட்டு உறைவா ரல்
லர் எனத் தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள் (ஐங். 457:
1-8). இருநிலம் குளிர்ப்ப நாளும் அருமபனி கலந்து
வீசும் அறசிரக் காலை நின்னை நினையாராயினும்
297
காவட்டனார்
நின் மாமைக்கவின நின்னை மறக்க விடுமோ எனத்
தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (ஐங்.470).
4.பகல். 'அதியமான் நெடுமானஞ்சியை இன்றிக்
கழிகின்ற காலையும் - பகலும - மாலையும் எனக்கு
இல்லையாகுக' என அவன் இறந்தகாலத்து ஒளவை
யார் கையற்றுப் பாடுகிறார் (புறம். 232 1). தலைவி
தன காமமிகுதியால இது காலை எனறும் கருநாது
தலைவனால் செயயப்படும் அன்பைப் பெரிதும்
பாராட்டிப் பகற்குறி வநதாள் (நற்.223:1-3).
5. வாழநாள். பாரிமகளிரைப் பாரப்பாற படுத்திய
கபிலர் யான நோவேன' எனது காலை - வாழ
-
நாள் கெடுவதாகுக' என வருநதிக கூறினார்
(புறம்.116:9). வேள எவ்வி இறந்ததை எண்ணி
'நோகோ யானே, தேயகமா காலை' என வௌ
ளெருககிலையார் கையற்றுப் பாடினார் (புறம்.
234:1).
6.ஞாயிறு.காலை- ஞாயிறு- போன்ற தப்பாத
வாய்மையன பலயானைச் செல்கெழு குட்டுவன
(பதி. 21:4). பல்யானைச் செலகெழு குட்டுவனின
பகைவர் நாடு மழையினறி அழிந்து விளைபொரு
ளின்றிக கெட்டு வெம்மை மிகுந்தமையான அந்
நாட்டு மக்கள 'காலையது வெம்மை நன்மையு
டையதன்று' எனக் கூறி வருந்தினர் (பதி. 26:6-8).
7. கீழ்த்திசை. காலை - கீழ்த்திசை - வானத்தெழுந்த
கடுங்குரல் மேகம் முல்லைக்கொடி தளிரப்ப மழை
பெயதது (அகம். 174:5-7)
8. பள்ளி எழுச்சி முரசம். படைவலி குறைந்தவனின்
செவியில் படைஎடுத்து மேல வந்தவனின காலை -
பள்ளியெழுச்சி முரசம் ஒலித்துப் பெருந்துயர்
செய்து துயில் போக்கும் (கலி. 70:30,21),
காலைஅந்தி - காலையை அடுத்த அந்திபபொழுது.
சோழன குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவனைப்
காலை அநதியும் - காலையை அடுத்த அந்திப்பொழு
தும் - மாலை அந்தியும் அவனுடைய தாளை வள
வன் வாழக என வாழத்திப் பாடுவேன் எ
ஆலத்தூர்கிழார் கூறுகிறார் (புறம். 34:8, 17).
காலோர் காலாண்மறவர். வளங்கெழு
காலோர் - காலாணமறவர் - சூழந்து காப்பக் காற
றின செலவை ஒதத விரைந்த தேர்க்குதிரைகளைக்
கடிதிற் செலுத்தினர் (மது. 440-442).
காவட்டனார் - புலவர். இவரது பெயர் விளக்கம் புரிய
வில்லை. கல்வெட்டுக்களில் காலிட்டனாரென்று
வேறு சிலர் பெயர்கள் காணப்படுதல் கொண்டு
இவர் பெயரையும் அவ்வாறே கொளவர் ஒளவை.
து. இவா பாடியனவாய்ப புறநானூற்றில் (359)
செலலர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>14di8jczevijmwfljzjr4zqhxwljj9n</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/306</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668804</id>
    <revision>
      <id>1987253</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:25:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987253</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9659" sha1="4nindvfj0suvydwhrtbp28ssu6flyd0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காவல்
ஒன்றும் அகநானூற்றில் (378) ஒன்றுமாக இரு
பாடல்கள் உள்ளன. அந்துவன கீரனைப் பாடிய
புறப்பாடலில் நிலையாமை, கொடை இரண்டை
யம் அவனுக்கு நனகு அறிவுறுத்தியுளளார். 'காடு
முனனினரே நாடு கொண்டோரும் என்று
பொதுப்பட நிலையாமையைக் கூறியதோடல்லா
மல. 'நினக்கும் வருதல வைக லற்றே' என்று கேட்
போனுக்கும் செவி கைப்பக் கூறுவதில் தனிப்
பண்பை வெளிப்படுத்துகிறார். 'வசையும் நிற்கும்
இசையும் நிற்கும், அதனால், வசை நீக்கி இசை
வேண்டி ஈலாயாயின நீ எய்திய புகழ நீ பெயர்ந்த
பின்னும் நீடு விளங்கும்' என்று இவர் அவனைத
தெளிவுபட அறிவுறுத்துகிறார். தலைவன் பிரிந்தத
னாலான தனிமைத் துன்பமும் அனனையின்
அமரா நோக்கமும் ஞாயிறு மறைந்த துன்பமிகக
மாலையும் ஆசிய அனைத்தும் வருத்துகின்ற நிலை
யில் தலைவி தலைவனின் மலையைக் கண்டவாறே
உயிரதாங்கி யிருக்கும வளமையை அகப்பாடலில்
காட்டுகினறார்.
காவல் - 1. காத்தல். 'யான் என் பகைவரைப் புறங்
காணே னாயின் பாண்டி நாட்டைக் காவல்
காததல - செய்வதினின்றும் நீங்கிப் பிறர்தம் வன்
புலங்களைக காவல் செய்வேனாக' என ஒல்லையூர்
தந்த பூதப் பாணடியன் வஞ்சினம் கூறினான்
(புறம்.71:5,18,19). காவலாகிய வெண்கொற்றக்
குடை கால் துணிந்து உலறும்படி கோச்சேரமான்
யானைக்கட் சேஎய மாந்தரஞ்சேரலிரும்பொறை
மேலோர் உலகம எயதினான் (புறம. 229:20,22).
நாடுகாவல செய்யும் வேந்தரின் பெருமனையின்
புறக்கடையில் எறியப்படும் பலியாகிய வெண்
சோற்றைப் போல, சீறூர்த் தலைவன் செல்வக்
காலத்தில் நிறைய வழங்கவும் வல்லன (புறம். 331:
11-13). தகடூர் எறிந்த பெருஞ்சேரல் இரும்பொறை
நாடு காவறகமைந்த அரசு துறை போகிய வீறு
சால் நனமகனைப் பெற்றான (பதி. 74:20,31).
தழையால் வேயப்பட்ட கூரை ஒழுங்குபட்ட தெரு
விடத்தே நாற்சநதியான முற்றத்தே யானை
காவலாக நின்றது (முல்லை. 29-31). தலைவியும்
யானும் தினைப்புனம் காலல செய்யக் கருதியுள்
ளோம் எனத தோழி தலைவனிடம் கூறல் (அகம்.
92:6,7). தலைவியின வேறுபாடு முருகக் கடவுளால்
ஆயது என்று கருதி அவளது தாய தனது இல்லத்
தைத தெயவத்தால் தீங்கு நேராவண்ணம் காவல்
செயயக் கருதினாள் (அவம. 232:12-14). 'காவல்
நெஞ்சமுடன் என காமத்தைச் செப்பாதிருந்தேன'
என இரவுக்குறி வந்த தலைவனிடம் தலைவி
கூறல் (அகம்.193:18). காந்தளின் கொழுவிய அரும்
298
காவல்
பைத் தானாக மலரும் வரை காவல் செய்யாது
வண்டுகள் மூடிய இதழ்களைத் திறக்கும் (குறு.
265; 1,3), குரங்கு பலாப்பழத்தைக் கவர்ந்தது
கண்ட காவல மறந்த கானவன் பலாமரந்தோறும்
வலையை மாட்டிவைத்தான் குறு. 342:1-3). முன்பு
தலைவன் பரத்தையிற் சென்றபோது அவனைப்
பாணர் சூழ்ந்து காவலை மேற்கொண்டு நின்றாற்
போல இப்பொழுது இழையணிமகளிர் விரிச்சி
கேட்ப நின்றனர் (நற். 40:3,4). குறவரின இளமகள்
முன்போலவே தினைக் கொல்லைக்குக் காவல்
அமைந்தாள் எனச் சொல்வாயாக என்று தலைவி
தினையை உணணவந்த கிள்ளைகளிடத்துக் கூறித்
தலைவரிடம் தூதனுப்பினாள் (நற். 102:7-9). அடி
யறிந்து ஒதுஙகா ஆரிருள் வந்து எம் அகன்ற
மாளிகையின் காவலையும் கடந்து என்னுடன்
கூடிப் பேரன்புடையவனாக இருந்தாய் எனத்
தலைவி தலைவனிடம் கூறினாள்.(நற.156:1-3).
*கொய்யததக்க இத்தினைப் புனங்காவலும் நும்
முடையது தானோ எனத் தலைவன் தலைவியை
வினவினான் (நற். 213: 9-11). இளைய பரத்தை
ஒருத்தி தெருவிற் சென்றபோது குல மாதர்கள்
தததம் கொழுநரைக் காவல செய்து கொண்டனர்
(நற்.320:3,10). பரதவர் கானலில காவல் கொண்ட
உப்புக்குவட்டில் ஏறி நின்று மீன்வேட்டைக்குச்
செனற தம்கிளைஞரின் கடலில் வரும் படகுகளை
எண்ணுவர் (நற். 331: I-8). மலைப் பக்கத்தில்
வளர்ந்த தினைக்கதிர் வளைந்துள்ள பெரும்புனத்
தைக் காவல் செய்யக் கருதினோம் ஆயின் தலை
வன நமநிலை உணரான் எனத் தோழி தலைவி
யிடம் கூறினாள் (நற்.344.1-5). அன்னையின
காவலைக் கடந்து அம்பலத்தை எய்திப் பகலில் பல
ரும் காண நாணை விடுத்துத தலைவனின் ஊர்
எவ்விடத்துள்ளது என வினவிக் கொண்டு செல்
வோமா எனத் தோழி தலைவியைக் கேட்டாள்
(நற்.365:1-5), அறனில்லாத தாய் திணைப்
புனத்தைக காவல் செய்யவிடாது வீட்டுக்குள்
வைத்திருப்பதனை நீவீர் அறிநதீரோ எனக்
கிளியினததைக் கேட்பது போலச் சிறைப்புறத்
தலைவனுக்குத் தோழி இற்செறிப்பறிவுறுத்தி
னாள் (நற்.378:10-12). தந்தை வேட்டை மேற்
சென்றதனால் தினைப்புனத்திற்கு இனி நீயே காவல்
எனத் தலைவியிடம் தாய் கூறினாள் (நற்.389:
5-7). தலைவி புனங் காவலை மேற்கொண்டமை
கண்டு தலைவன் மகிழ்ந்தான் (ஐங். 281:3,4),
தலைவியைத் தினைப்புனம் காவல் செய்தலைத்
தமர் நீக்குவர் எனத் தோழி கூறுதல் (ஐங், 289:3),
யானை மதநீரால் நனைந்த கன்னங்களையும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4nindvfj0suvydwhrtbp28ssu6flyd0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/307</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668805</id>
    <revision>
      <id>1987254</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:26:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987254</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9918" sha1="tpmyjkjhbm0yehfnhduelkqn7uk7bbw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காவலர்
எட்டுத்திசைகளையும் காவல் செய்யும் வல்லமை
யையும் கொண்டது (கலி, 48: 1-3), உயிரைக்
காற்று என அறியாது அரிய பொருள் என
மதித்துக் காவல் செய்வார்க்கு ஆயர்மகள்
தோளைத் தழுவுதல் அரிதாகும் (கலி. 103: 68-70).
அறங்காவற் பெண்டிர் தம் உரிமை மைந்தரொடு
வையையில் புனலாடினர் (பரி.தி. 2: 48-50).
2. காக்கப்படும் நாடு. 'நீ நரகம் செல்பவரோடு
பொருந்தாது காவலைக்- காக்கப்படும் நாட்டை –
குழவியை வளர்ப்பாரைப் போலக் காப்பாயாக'
எனச் சேரமான் கருவூரேறிய ஒள்வாள் கோப்
பெருஞ்சேரலிரும் பொறைக்கு நரிவெரூஉத்தலை
யார் அறிவுரை கூறினார் (புறம். 5:5,7).
காவலர் - 1.காக்கும் அரசர். உலகம் காவலர் - காக்கும்
அரசர் - வழிமொழிந்து நடக்கும் பெருமை உடை
யவன செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதன் (புறம்.8:1).
உலகம் காவலரது தோள் வலியைக் கெடுத்து நீ
ஒருவனே தலைவனாதலை விரும்பின், அதற்கு நீ
செய்ய வேண்டுவனவற்றைக் கேட்பாயாக எனக்
கூறிப் பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனிடம் குடபுல
வியனார் அறிவுரை வழங்கினார் (புறம். 18:14-17).
மழை பெய்யும் காலத்துப் பெய்யாதொழியினும்
விளைவு குறையினும் இயற்கை அல்லாதன
செயற்கையில் தோனறினும் இவ்வுலகம் காவல
ரைப் பழிக்கும் என்பது வெள்ளைக்குடி நாகனார்
கூற்று (புறம. 35:27-29). வலம்புரிச்சஙகம் ஞாலம்
காவலரது வாயிலிடத்தே பள்ளி எழுச்சிக் காலததே
தோன்றினும் யான் நோவேன் எனச் சோழன
நலங்கிள்ளி இறந்தகாலை ஆலத்தூர் கிழார் வருந்
திக் கூறினார் (புறம். 225:18-14), வையம காவலரின்
வளம் பொருந்திய திருநகர் வென்வேல் விடலை
மாய்ந்தமையின் இப்பொழுது தனித்துப் பல அணி
இன்றிப் பொலிவழிந்தது (புறம்.261:6,16-19). இவ்
வுலகைத் தாமே தமக்குரியதாக ஆண்ட இனபக்
காவலர், கடற்றிரைகள் கொழித் தொதுக்கும் நுண்
மணலினும் பலராவர் (புறம். 363:1-4). அன்புடை
யார்க்கன்றி மாறு கொண்ட காவலர் கனவிலும்
சென்று சேரஇயலாத தன்மையுடையது அதியமான்
நெடுமானஞ்சியின் கடியுடை வியனநகர் (புறம்.390;
5,6). சேரன செங்குட்டுவன் மேற்றிசைக்கண்ணுள்ள
நிலத்தைக் காக்கும் காவலர் மருமானும் பகைவரு
டைய இமயமலைமிசை வில் எழுதியவனும் ஆவான்
(சிறு. 47-49), செழியன் கொற்கை என்னும் ஊருக்கு
அரசனும் தெற்கின் கண்ணதாகிய நிலததை ஆளும்
காவலரின் மருமானும் ஆவான் (சிறு. 62-65), மருத
நிலம் சூழந்த குடியிருப்பை உடையவனும் கிழக
299
காவலர்
கின்கண்ணதாகிய நிலத்தை ஆளும் காவலரின்
மருமானும் ஆவான் தூங்கெயில் எறிந்த தொடித்
தோட் செம்பியன் (சிறு. 78-83).
2. காவல் செய்யும் ஆள். ஐவன நெல்லைக் காவலர்-
காவல் செய்யும் ஆள் - காவலுக்காக இடப்பட்ட தீ
கெட்ட காலத்து ஒளி விளங்கும் மாணிக்கம அங்
குள்ள இருளைத துரததும் (புறம. 173:6,7), புனத்தை
யானை தின்னாது காக்கும காவலரின் குடிவை
ஒப்பக் கோழிக்குக் கட்டிய கூடு காட்சியளிக்கும்
(பெரு. 81,52). தலைவியின் தந்தையின் காவலர்
சோர்வுற்றிருப்பதை மறைய உணர்ந்து தலைவன்
இரவில் வருதற்கும் உரியன (அகம். 2:13-15).
தினைப்புனம் காக்கும் காவலர் ஓயாது ஆர்க்கும்
தோறும் கிளிகள் தம் இனத்தை அழைக்கும்
(அகம். 12:6,7), தலைவியின் மனையின்கண்ணுளள
காவலரும் அறியா வண்ணம தலைவன் வந்து
தலைவியை முயங்கினாள் (அகம். 22:16-18). தினைப்
புனத்தைக் காக்கும் காவலர் பனறியின கூட்டத்தை
ஓட்டுவதற்குப் பெரிய கொம்பை எடுத்து ஊதுவர்
(அகம். 94:9-11). தலைவியின் மனையிலுள்ள காவ
லர் அறிதலைத் தவிர்த்துத் தலைவன் அம் மளை
யினுள் புகுந்தான (அகம். 102,18,13), வயலிலுள்ள
நெற்பயிரின இளங்கதிரை முதிய பசு தின்பதற்
கஞ்சிய காவலர் அப்பசுவைக் கொடிகளால் காஞ்சி
மரத்தில் கட்டிக் கரும்பை அருத்துவர் (அகம். 156:
3-6). மழைபொழியும் நள்ளிரவில் காவலர் நெகிழந்
திருக்கும் பதம் நோககித் தலைவன் தலைவியின்
மாளிகையின் ஒரு புறத்தே நின்று கொண்டிருந்தான
(அகம். 162:6-9). காவலருக்கு மறைந்து புனத்தை
வளைத்துக் கொண்ட பெரிய களிற்றியானையைப்
போல நும் ஊருக்குப் பெயர்ந்து செல்வாய் எனத்
தலைவனிடம் தோழிகூறல் (அகம்.308:14,15). பேய
வழங்கும் நள்ளிரவில் தலைவன் காவலர் சோர்ந்
திருக்கும் சமயம பார்த்துத் தலைவியின மனைச்
கதவைத் திறந்து வந்து அவளைக் கூடினான் (அகப்,
311.3-5). தினைப்புனம காவலர் விடும கவண்க
லின் ஒலிக்கு அஞ்சிக் காட்டுயானை பசிய மூங்ள்
லைக் கைவிடும் (குறு. 54:2,3), ஏனல் காவலா
ஆண்டுத்தின்றழிக்க வநத பன்றி முதலாய விலங்கு
களை அம்பெய்து கொல்வர் (நற.13:3). கழனி
காவலர் நத்தையை உடைத்துத் தினபா (நற்.280:7).
காவலர் மாலையில் தாம் கையிற் கொண்ட வெண
தடியை எறியக் காட்டில் ஒடுங்கிய முயல் விரைந
தோடும் (ஐங்.421:1). நீ இரவு வரின் ஏனல்
காவலர் களிறு வந்ததென ஆர்ப்பரிப்பர் எனத்
தலைவனிடம் தலைவி கூறினாள் (கலி. 52:12,14).
3. ஊர்க்காப்பாளர். தலைவன் இரவுக்கு றியிடத்து&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tpmyjkjhbm0yehfnhduelkqn7uk7bbw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/308</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668806</id>
    <revision>
      <id>1987255</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:26:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987255</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9638" sha1="0wlm9e9lhzhfrm0t9soyiyo3cpoe7wo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காவலன்
வரும் போதெல்லாம் காவலர் கடுகுதலானும் நாய்
குரைத்தலானும் இடையூறுற்று வறிதே மீள்வன்
(குறி.239-243). உறங்காத அன்னை உறங்கினும்
துயிலாத கண்களையுடைய காவலர் துஞ்சார்
(அகம். 122:5,6), தொண்டகச் சிறுபறை யாமம்
காவலர் தூங்காமையால் நள்ளிரவிலும் ஒலிக்கும்
(குறு. 375:4-6). காப்பு நிறைந்த நகரத்தைத் துஞ்
சாது காக்கும் காவலர் அயர்ந்திருக்கும் பதம்
நோக்கித் தலைவன் தலைவியை முயங்க இரவில்
வருதல் மிகக் கொடிதாகும் (நற். 98:8-10). மழை
மிகுதியாகப் பெய்யவும் காவலர் கடுகவும் கழனி
யில் நண்டு உழவர் வித்திய வெண்முளையை
அறுக்கும் (ஐங்.29:1,2).
4. நாழிகைக் கணக்கர். காவலர் - நாழிகைக் கணக்
கர் - இரவில கண் விழித்திருந்து காலக்கணக்கை
ஆராய்வர் (ரூறு.261:6,7).
காவலன் - 1. காக்கும் அரசன். ஒளிவீசும் சக்கரத்தால்
நிலம் முழுதையும் ஆண்டோரது மரபைக் காவல-
காக்கும் அரச - எனச் சேரமான் யானைக்
கட்சேய் மாந்தரஞ்சேரலிரும்பொறை விளிக்கப்
படுதல் (புறம். 17:7, 8). பகைவரால் தடுத்தற்கரிய
காவலன என்னை எவ்வாறறிந்தானோ என அதிய
மான் காணாது பரிசளித்த போது அதனைக்
கொள்ளாது பெருஞ்சித்திரனார் வருந்திக் கூறினார்
(புறம், 208:4,8). திருமால் 'காவல' என விளிக்கப்
பெறுதல் (பரி.3:83).
.
2. காவல் செய்யும் ஆள். பெருங்குளம் காவலன்
காவல்செய்யும் ஆள் - போல நம் தாயும் துயில்
மறந்தாள் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள்
(அகம். 252:13,14). தலைவன தானுமொரு தினைப்
புனக் காவலன் ஆகித் தலைவியின் மெனதோளை
நெகிழ்த்தான் (ஐங்.230:2,3).
காவற்சாகாடு - காவலாகிய சகடம். உலகின்கண் செலுத்
தும் காவற்சாகாடு - காவலாகிய சகடம் - அதனைச்
செலுத்துவோன மாட்சிமைப்படின் ஊறுபாடில்
லையாய் வழியில் இனிதாகச் செல்வான் எனத்
தொண்டைமான் இளந்திரையன் கூறினான்
(புறம். 185:1-3}.
காவற் பெண்டு
பெண்பாற்புலவர். பெயரைக்
கொண்டு இவரை ஒரு செவிலித்தாய் என்னலாம்.
இவர் சோழன போர்வைக்கோப் பெருநற்கிள்ளி
யின செவிலித்தாயென்று தெரிகிறது என்பார்
உ.வே.சா.(புறம். பாடினோர் வரலாறு), புறநானூற்றில்
அவனைப் பற்றிய (புறம். 80-85) பாடல்களையடுத்து
இவர் பாடல் (புறம்.85) அமைந்துள்ளதனால்
300
காவன்முல்லைப் பூதனார்
இவர் அவ்வாறு கருதப்படுகிறார் போலும். இவர்
பெயர் காதற்பெண்டு என்றும் காணப்படுகிறது.
தாம் பாடிய ஒரே பாடலில் (புறம். 89) 'புலி சேர்ந்து
போகிய கல்லளை போல, ஈன்ற வயிறோ இதுவே,
தோன்றுவன் மாதோ போர்க்களத் தானே
என்று மறக்குடித் தாயொருத்தி தன் மகன் சென்ற
இடம் குறித்து வினவியவட்குக் கூறியதாகக் குறிப்
பிட்டுள்ளார். அப்பாடலால் இப்புலவரை ஒரு மறக்
குடித் தாயாகவும் கொள்ளலாம்.
காவன்முல்லைப் பூதனார் - புலவர். பூதனார் எனபது
இவருக்குத் தெய்வப் பெயராக இடப் பெற்ற இயற்
பெயர். காவன் முல்லை யென்பது ஒரு புறத்துறை
யாகலின் அத்துறையைப் பாடினமையின் இவர்
காவன் முல்லைப் பூதனார் எனப் பெயர் பெற்றார்
என்று பி.நா.வும் (நற்றிணை. பாடினோர் வரலாறு) இவா
அத்துறையைப் பாடும் வல்லமையுடையார்போலும்
என்று உ.வே.சா.வும (குறுந்தொகை. பாடினோர் வரலாறு)
கூறுவர். இவர் அத்துறையே யன்றி வேறெத்துறை
யிலும் புறப்பாடல் பாடியதாகச் சான்றில்லை.
மற்று, காவன் முல்லை யெனபது இவரது
ஊராகவும் இருக்கலாம் என்று ப. மு. (பக். 267)
கூறும். பூதனார் என்ற இவர் பெயர் பூதத்த
னார் என்ற பாட வேறுபாட்டோடும் (அகம்.
காணப்படுகிறது. அகம் 151-ஆம் பாடலின்
கீழ் பூதனார் என்னும் பெயரன்றிப் பூதரத்தனார்,
. பூக்கரத்தனார், பூச்சாத்தனார், மழுககாத்தனார்
என்றெல்லாம் காணப்படுகின்றன. வாயினும்
காவன்முல்லை என்ற அடையினால் அப்பாடலும்
பூதனாருடையதாகவே சங்க இலக்கிய வை. பி.
பதிப்பில் அடக்கப்பட்டுள்ளது. அதனைச் சேர்த்து
அகநானூற்றில் ஐந்தும் (21,151,241,293,391)
குறுந்தொகையில் இரண்டும் (104,211) நற்றி
ணையில் ஒன்றும் (274) ஆக எட்டுப் பாடல்கள்
இவருடையனவாய்க் காணப்படுகின்றன. அவை
யெட்டும் பாலைத் திணையாகவே
அவற்றில் பாலைப்புனைவுகள் அழகுற அமைந்
துள. ஈன்று காவற்பட்ட பெண் நாயின் பசியி
னைப் போக்குதற்குச் செந்நாய் ஏற்றை ஆண்பன்
றியைத் தாக்குவதையும் கூழுண்பதற்கு கூவலர்
தோண்டி நீரினமையால் விட்டுச் சென்ற தழைகள்
படிந்த கிணறுகளை யானைகள் தம்மை அகப்
படுத்தற்கு வேடர்கள் அகழ்ந்து தழையிட்டு மூடிய
குழிகளாகக் கருதித் தூர்ப்பதையும் (அகம்.21)
நெல்லிக்காயினைக் கொண்டு செம்முக மந்தி கழங்
காடுதலையும் (அகம். 241) இவர் பாக்களில் காண
லாம். மூங்கில் இளமுளை வதங்கவும் மலையிடங்கள்
வெம்பவும் மழை பெய்யாது மறத்தலால் அருவி
391)
உள்ளன.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0wlm9e9lhzhfrm0t9soyiyo3cpoe7wo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/309</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668807</id>
    <revision>
      <id>1987256</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:27:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987256</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10338" sha1="jo9iogtw0l2n3blv3um6fv35qum5j3k" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;9
வி
யற்ற அகலிடத்தே தோன்றிய கானல் நீரை
மழையெனக் கருதியோடித் தாகம் பட்ட தனிமான்
அங்கிருந்து மீளவும் மாட்டாமல் வருந்திக் கிடக்
கும் என்று பாலையின் வெம்மை மிகுதியை இவர்
காட்டுகின்றார் (அகம். 241). வாகையின் கிளைக
ளுக்குக் கலைமான் கொம்புகளையும் வாகை நெற்
றின் ஒலிக்கு ஆடுமகள் பறையொலியையும் (அகம்.
151) உகாவின் காய்க்குக் குயிலின் கண்ணையும்
அதன் கனிக்கு மணிக்காசினையும் தலைவனைப்
பிரிந்த தலைவியின் வருத்தத்திற்குத் தாயைப்
பிரிந்த கன்றின் வருத்தத்தையும் (அகம். 293) அதி
ரல் முகைகளுக்கு வெருகின் பற்களையும் (அகம்.
391) சிதறி விழும் மழைத்துளிகளுக்கு முத்துவடத்தி
லிருந்து நூலற்று உதிரும் தனிமுத்துக்களையும்
(குறு. 104) குமிழம் பழங்களுக்குப் பொற்காசுகளை
யும் (நற்.274) இவர் நயமுற உவமித்துள்ளார்.
மண்ணில் ஊன்றிய கொம்பினைப் பெயர்க்க மாட்
டாத நிலையில் மதயானை தன் வாயில் புகுத்தி
யிருக்கும் பெரிய கை மலைமுழைஞ்சினுள் நுழை
யும் பாம்புபோல் தோன்றும் எனக் கூறுவது சிறப்
பாக உள்ளது (அகம். 391).
காவி - குவளை மலர். நாட்காலையில் தேன்மணம்
கமழும் காவி - குவளை மலர் - கண்ணென மலரும்
(அகம்.150:10,11). உப்பங்கழி தன்பாலுள்ள நெய்
தல் மலரும் காவியும் கூம்பி முழுகும்படி நீர்ப்
பெருக்கைக் கொண்டது (அகம். 350:1,2). ஆயத்தார்
கழியிடத்து மலர்ந்த காவி மவர்களைப் பறித்தும்
கடலில் விளையாடியும் தத்தமக்கு உரியதொன்
றைச் செய்தனர் (குறு. 144: 1-3). கானலிடத்து
ஆயத்தாரோடு பறித்த தேன் மணம் கமழும் காவி
யின் ஒன்றோடொன்று மாறுபட்ட நெறித்தழை
யைத் தலைவி அணிபெற உடுத்தனள் (நற்.123:
6-7). திரட்சிகொண்ட இடுமணல் படிதலால் காவி
வருந்த, அம்மணலைக் கடல் திரைகள் வந்து
கரைத்து அருள் செய்தன (கலி.131:37,38).
காவிதிமாக்கள் - காவிதிப்பட்டம் பெற்ற அமைச்சர்.
மதுரையில் இருந்த காவிதி மாக்கள் - காவிதிப்பட்
டம் பெற்ற அமைச்சர் - அன்பும் அறமும் நீங்காது
காத்துப் பழிப்பன விலக்கிப் புகழான் நிறைந்த
செம்மை சான்றவர் (மது. 497-499).
காவிரி -ஓர்யாறு. ஞாயிறு நான்கு திக்கினும் தோன்
றினும் வெள்ளிமீன் தென்திசைக்கண் செல்லினும்
வற்றாத காவிரி பல கால்களாகப் பிரிந்தோடி
உலகை உண்பிக்கும் (புறம். 35:6-8), பெருகிவரும்
இனிய நீரையுடைய காவிரி கொழிக்கும் மணலி
னும் பலவாக நின்வாழ் நாள் சிறப்பதாக என்று
301
காவிரி
385:8-10).
சோழன் மாவளத்தானைத் தாமப் பல் கண்ணனார்
வாழ்த்துகிறார் (புறம்.43:22-23). 'நீயே குளிர்ந்த
நீரையுடைய காவிரிக்குத் தலைவன்' என்று சோழன்
குராப் பள்ளித்துஞ்சிய திருமாவளவனைக் காரிக்
கண்ணனார் குறிப்பிடுகிறார் (புறம்.58:1), நீர்மிகுந்த
காவிரியின் கரையிலுள்ள மரத்தைச் சாய்க்கும் மிக்க
வெள்ளம் குழந்தைக்குப் பாலூட்டச் சுரக்கும் முலை
போல உலகத்து உயிர்ப் பன்மையைப் பாதுகாக்
கும் (புறம்.68:8-10). கௌணியன் விண்ணந்தாயன்
வேட்ட வேள்வியைக் கண்டு மகிழ்ந்த ஆவூர் மூலங்
கிழார், 'பூவிரி புதுநீர்க் காவிரி புரக்கும் தண்புனற்
படப்பையுடைய எம்மூரில் உண்டும் தின்றும் ஊர்ந்
தும் கொண்டாடுவோம்' எனக் கூறினார் (புறம்.
169:28-30). கரையைப் பொருது முழங்கும் நீர் மிகு
பெருங் காவிரி சோழநாட்டை வளம்பெறச் செய்
யும் (புறம்.174:739). அய்பர் என்னும் ஊர்க்குரியோ
னாகிய அருவந்தை காவிரி பாயும் தாழ்ந்த நிலப்
பாங்கையுடைய, தோட்டங்களையும் நெல்விளை
யும் கழனிகளையும் உடையவன் (புறம்.
கோடைக்காலம் வந்த போதும் தப்பாது நீர் ஒழுகு
தலையுடைய காவிரியாறு பாயும் நல்ல நாட்டுக்குத்
தலைவன் சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி
வளவன் (புறம்.393:22-24). கிள்ளிவளவன் முழங்கு
நீர்ப் படப்பைக் காவிரிக் கிழவன் எனச் கட்டப்
பெறுகின்றான் (புறம். 399:11-13). காவிரி வளம் பொருந்
திய நிலவுலகைப் புரந்து நேர்கிழக்காக ஓடும் கலங்
கலாகிய வெள்ளத்தைக் கொண்டது (பதி. 50:4-6).
தகடூர் எறிந்த பெருஞ்சேரல் இரும் பொறையைக்
காவிரியாற்றின் நீர் மிக்குள்ள நெடுந்தொலைவி
லேயே விரிந்து தோன்றும் அழகினை யுடைய
புகார் நகரத்தையுடைய செல்வனே' என அரிசில்
கிழார் விளிக்கிறார் (பதி. 73:8,9). காவிரிப்படப்பை
நன்னாடு, செழுமையான பல ஊர்களையுடை!
வளமிக்க தண்பணைகளைக் கொண்டது (25..
90:46,47). சோழன் கரிகாற் பெருவளத்தா
வேலிநிலம் ஆயிரம் கலம் நெல்விளையுமாறு காவிர்
யால் பாதுகாக்கப்படும் நாட்டிற்கு உரிமையுடை
யவன் (பொரு. 246-248), பிற நாடுகளில் ஏரியாலும்
ஏற்றத்தாலும் விளைகின்ற வளமெல்லாம், கரிகால்
னின் காவிரி சூழ்ந்த நாட்டில் நெல்லரியும் போது
கீழே சிந்துகின்ற நெல்லிற்கே சமமாகும் (பொரு.
வெ.1). வெள்ளி திசை திரிந்து தெற்கேகினும்
வானம்பாடி வருந்தப் புயல் மாறி வான் பொய்ப்
பினும் (குடக) மலையில் தோன்றிக் கடலிற் புகும்
காவிரி தான் பொய்யாது புனல் பரந்து பொன்
கொழிக்கும் (பட், 1-7), சுங்கம் கொள்வோர் பெருங்
காவிரியாறு மணம் கூட்டும் எக்கர் மணலில் கடை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jo9iogtw0l2n3blv3um6fv35qum5j3k</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/310</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668808</id>
    <revision>
      <id>1987257</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:27:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987257</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9851" sha1="dui0ochlnjmm6gn8laeevz82ci5j4xj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காவிரி
.
யாமத்தில் சிறிது துயில் கொள்வர் (பட்.115-117).
புகார் நகரத் தெருக்களில் சுங்கையாற்றுப்
பொருளும் காவிரியாற்றுப் பொருளும் ஈழத்
துணவும் காழகத்தாக்கமும் நிலம் நெளியும்படி
மயங்கிக் கிடக்கும் (பட். 180-193). குடமலையிற்
பிறந்த தண்பெருங் காவிரி கடலிற் கலக்கும்
புகார் முகத்தில் காணப்படும் பொருள்கள்
போன்று நன்னனின் தலைவாயிலில் மிகுதியாகப்
பொருள்கள் காணப்பட்டன மேலை. 527-829).
ஓடக்கோல் நிலைபெறாத ஆழமுடையது காவிரி
(அகம்.6:6;123:11;3:6:10). காவிரிப் பேரியாற்றின்
கடும்புனல் மிக்க நெடுஞ்சுழி வெள்ளத்தில் திளைத்
தாடுபவள் போன்று தலைவி தலைவனைத் துன்பந்
தீர முயங்கினாள் (அகம்.62:9-11). அணையை
அழித்துக் கரைகளை உராய்ந்து நேர்கிழக்காகப்
பாயும் அந்தண் காவிரி ஆதிமந்தி பேதுற்று வருந்த
ஆட்டனத்தியைக் கைக்கொண்டு சென்றது
(அகம். 76:10-13). மலையிலிருந்து வந்த வெள்ளம்
கொணர்ந்த தலைநாள் மாமலர் துறையில் விளங்க
காவிரிப் பேரியாறு கடற்கரையை மெலிவிக்கும்
தன்மையது (அகம், 126:3-5), புதிதாக வந்த காவிரி
வெள்ளத்தில் நேற்றுப் புணையினைத் தழுவி
வதுவை ஈரணிப் பொலிந்து புனலாடினோர் யார்
எனப் பரத்தை தன் பாங்காயினார் கேட்ப வின
வினாள் (அகம்.116:11-15). பண்ணனது காவிரியின்
வடபாலுள்ள குளத்தையடுத்த மாமரத்தின் தளிரை
ஒத்த ஆகத்தினள் தலைவி (அகம். 177:16-18).
காவிரிப் பேரியாற்றில் கடுகிவரும் நீர் கொணர்ந்த
மணல் திரண்டு மணல் மேடாகியது (அகம். 181:12-
13). பழையனின் காவிரி நாட்டின்கண் போடூர்
என்னும் ஊர் திகழ்ந்தது (அகம், 186:15,15). காவிரிப்
படப்பைப் பட்டினத்தை ஒத்த இல்லத்தில் நல்விருந்
தாற்றுவதற்குத் தலைவன் சென்ற தேயத்தில்
விழுநிதி எய்துக எனத் தலைலி வாழ்த்தினாள்
(அகம். 208:12-14). சோழரது இலங்குநீர்க் காவிரி
யின் வடிந்த நீர் வரிவரியாகச் செய்திட்ட கருமணல்
போன்ற வளைந்த கூந்தலை யுடையவள் தலைவி
(அகம். 213.21-23). தாழ்ந்து தொங்கும் கரிய
கூந்தலையுடைய காவிரிப்பெண ஆட்டனத்தியின்
அழகினை விரும்பிப் பரந்து வந்து அவ
னைக் கவர்ந்து கொண்டாள் (அகம் 322:7,8).
விடியலில் வெள்ளத்துடன் வந்த காவிரியிடத்தே
தான் விரும்பிய பரத்தையுடன் தலைவன் புனலாடி
ளான் (அகம்.216:10-12). நாட்டின் உயிரினங்கள்
எல்லாம் உண்ணுதற்குக் காரணமான காவிரியில்
கரையின் விளிம்பு தோயும் அளவிற்கு வெள்ளம்
சென்றது (அகம்.341:4,5). புனலாடலை விரும்பி
302
காவிரிப்பூம் பட்டினத்துக் கந்தரத்தனார்
ஆடிய அத்தியின் அழகை விரும்பிக் காவிரி அவ
னைக் கவர்ந்து சென்றொளித்தது (அகம்.378:10,
11:396:11-14). சோழ மன்னர்க்குரிய காவிரியாற்
றின் மருங்குள்ள உறையூர் போன்ற செல்வ வள
மிக்கது தலைவியின் தந்தையூர் (அகம்.385:4,5).
காவிரியாற்றின் பலராடும் நீர்த்துறையின்கண்
உள்ள மருதமரத்தில் ஏந்து கோட்டியானைகள்
கட்டப்பட்டிருந்தன (குறு.258:2-4). தலைவனின்
மார்பு காவிரியாற்றின் பெருக்கைப் போல் விரிந்
தது (ஐங். 42:3,4;
-
காவிரிக்கிழவன் காவிரியாற்றுக்குரியவன். சோழன்
குராப்பள்ளித் துஞ்சிய பெருந்திருமாவளவனை
நீயே தண்புனற் காவிரிக் கிழவன் - காவிரியாற்
றுக்குரியவன்
என்று காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக்
காரிக்கண்ணனார் பாடியுள்ளார் (புறம்.88:1).
நீர்வளம் மிக்க படப்பைகளை யுடைய காவிரிக்
கிழவனாகிய மாயா நல்லிசைக் கிள்ளிவளவனை
நினைந்து யாம் அவனிடம் போகின்றோம் என்று
கிணைப் பொருநன் கூற்றில் ஐயூர் முடவனார்
பாடியுள்ளார் (புறம்.398:11-13).
காவிரிப்படப்பை நன்னாடு - காவிரிப் பக்க நல்ல நாடு
(சோழநாடு), வயலிலுள்ள உழவர் தண்ணுமைப்
பறையை வாசித்தால் பழனத்திலுள்ள மயில் அவ்
வோசையை மேகமுழக்கமென எண்ணி யாடவும்
குளிர்ந்த நீரில் ஆடுவோரது முழக்கத்துடன்
கலந்து போர்வீரரின் தடாரிப்பறை ஒலிக்கவும்
உணவுமிக்க நல்ல வீடுகளில் ஏறுகள் ஒன்றோ
டொன்று எதிரெதிர் முழங்கவும் கூடிய செழுமை
யான பல கொழுத்த குளிர்ந்த வயல்களை
யுடையது காவிரிப்படப்பை நன்னாடு (சோழநாடு)
(பதி. 90:41-47),
காவிரிப்படப்பைப் பட்டினம் காவிரிப்பூம்பட்டினம்.
கிள்ளியினுடையதும் பூக்கள் மலர்ந்த நெடுங்கழி
களுக்கிடையே அமைத்ததுமான பெரும் புகழ்
வாய்ந்த காவிரிப் படப்பைப் பட்டினம் - காவிரிப்
பூம்பட்டினம் - போன்ற செழுமையுடையது தலை
வியின் இல்லம் (அகம். 205:10-13).
-
காவிரிப்பூம் பட்டினத்துக் சுந்தரத்தனார் - புலவர்.
காவிரிப்பூம்பட்டினத்தைச் சேர்ந்தவர். சுந்தரத்த
னார் என்பது இவரது இயற்பெயர். குறுந்தொகை
யில் 342-ஆம் பாடல் ஒன்றே இவருடையது. அப்
பாடல் தோழி தலைமகனை நெருங்கி வரைவுகடா
வுதல் என்னுந் துறை அமைந்தது. தலைவனது
களவொழுக்கத்தை அவரினாலறிந்த தலைவியின்
தமர் அவளை அவன் மறுமுறை எய்தவொண்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dui0ochlnjmm6gn8laeevz82ci5j4xj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/311</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668809</id>
    <revision>
      <id>1987258</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:27:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987258</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10023" sha1="s35t6g7y2f6u2n461htycaj6jme57yc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிக் கண்ணனார்
ணாதவாறு இற்செறித்தன ரென்ற கருத்தினை
அவனுக்குணர்த்த வந்த தோழி, 'பலாப்பழத்தைக்
குரங்கு கையால் தோண்டியதை மணத்தினா
லறிந்த கானவன் மீண்டும் அக்குரங்குககுக் கிட்டா
தவாறு பழத்திற்கு வலையிட்டுக் காககும் குனற
நாடனே' என அவனை விளிப்பதன் வாயிலாய்
உணர்த்துவதாக இவர் அப்பாடலில் உள்ளுறை
யுவமை அமைத்துள்ளார். இவர் பாடலால் பலாப
பழத்தினை வலைமாட்டிக காக்கும் பழசுகத்தை
பறியலாம்.
கண்ணனா
(நற்.
காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிக் கண்ணனார் - புலவர்.
காவிரிப்பூம் பட்டின ததைச சேர்ந்தவர். வணிகா
(தொல. பொருள மரபு 74. பேரா. உரை).
ரென்பதே இவரது இயற்பெயரெனத தோன்று
கின்றது.ஊர்ப்பெயர் இனறிக் காரிக்கண்ணனார்
எனவும் இவர் பெயர் காணப்படுகின்றது
237). இவர் இயற்றியனவாய்ப் புறநானூற்றில்
ஐந்தும் (57,58, 169, 171, 353) அகநானூற்றில்
மூன்றும் (107,123,285) குறுந்தொகையில் ஒன்றும்
(297) நற்றிணையில ஒனறும் (237) ஆகப் பத்துப்
பாடல்கள் உள. புறநானூற்றுப் பாடல்களால்
பாண்டியன இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய
நன்மாறன் (57), சோழன் குராபபள்ளித் துஞ்சிய
பெருந்திருமாவளவன் (58), பாண்டியன் வெள்ளி
யம்பலத்துத் துஞ்சிய பெருவழுதி (58), பிட்டங்
கொற்றன (169,171) ஆகியோரை இவர் சிறப்
பித்துப் பாடியுள்ளார். பாண்டியன நனமாறனுக்கு
மாயோனையும் (57), பெருந்திருமாவளவனும்
பனைக்
ஒருங்கிருநதார்க்குப்
பெருவழுதியும்
கொடியோனும் (பலதேவனும்) நேமியோனும்
(மாயோனும்) ஒருங்கிருந்தாரையும் (58) உவமித்
திருக்கும ஈடுபாடு பற்றி இவரைத் திருமாலடியவ
ராகக் கருதுவர் உ.வே.சா. (புறம். குறு, பாடினோர்
வரலாறு). 'பிறர் நாடுகளைக் கைப்பற்றுங்கால்
அவர்தம் காவல் மரஙகளை வெட்டுதலைத் தவிர்
வாயாக' என்று நன்மாறனுக்கு இவர் கூறும்
அறிவுரை (57) சிறப்பினது. 'நலல போலவும் நயவ
போலவும் தொல்லோர் சென்ற நெறிய போலவும்
கூறும் ஏதில மாககள் பொதுமொழி கொள்ளாது
'இன்றே போல்க நும் புணர்ச்சி; வென்றுவென்று,
அடுகளத்து உயர்கநும் வேலே' (58) என்று சோழ
பாண்டியரின் கூட்டுறவு நிலைகக அறிவுரை கூறி
வாழத்தியிருப்பது இவரது அரசியற் சால்பினை
யுணர்த்தும். இளம்பல் கோசர், படைப்பயிற்சி
பெற்றமையை (169) இவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
பிட்டங்கொற்றனது வள்ளன்மையைச் சிறப்புறக்
கூறிய இவர், 'ஈவோர் அரிய இவ்வுலகத்து, வாழ்
303
காவிரிப்பூம்பட்டினத்துச் செங்கண்ணனார்
வோர் வாழ அவன் தாள் வாழியவே' (171) என்று
அவனை வாழத்தியுள்ளார். மகட்பாற் காஞ்சித
துறையில் இவர் பாடியுள்ளதொரு பாடலும் (353)
பொருளழகுடன் பொலிகின்றது. இவருடைய அகத்
துறைப்பாடல்களில் தலைவி, தலைவனுடன்
போதற்குறிப்புப் பரவலாக வருகின்றது (அகம. 107,
285,குறு. 297).பாலைத்திணைப் பாடல்களாகிய
அவற்றுள் அத்திணைப புனைவுகளைச் சிறப்புற
அமைததுள்ளார். பிணவின பசியினைப் போக்கு
தற்குச் செந்நாய் ஏற்றை, பிணைமான அலறுமாறு
கலைமானின் தொடையினைக் கவவி யறுக்கு
மென்ற புனைவு (அகம். 285) குறிப்பிடத்தக்கது.
பாலை நிலத்தில் ஆறுசெல வம்பலா அடைகின்ற
துயாநிலைகளை இவர் நன்கு காட்டுகின்றார்
(அகம்.107,285,குறு. 297). 'கல்லா நீளமொழிக கத
நாய் வடுகா' (அகம்.107) என்று வடுகரையும்
'நிலவென நெயகனி நெடுவேல் எஃகிலை இமைக
கும், மழை மருள பலதோல் மாவண சோழ
(அகம்.123) என்று சோழரையும் குறிப்பா. அப
பாடலில் 'கழைமாய் காவிரிக கடலமண்டு பெருந்
துறை கடல் ஓதம் இறவொடு வந்து கோதையொடு
பெயரும்' எனத தம் காவிரிப்பூமபட்டினத துறை
முகததைச் சொல்லோவியப் படுத்துவா. உணவா
மையால் வாடிய வயிற்றினையும நீராடாத விரதத
தினையுமுடைய தவத்தினர் போலக் கூட்டமாக
செல்லும் காட்டு யானைகளையுடைய கவினழிந்த
குன்றம் தோன்றும் எனறும் (அகம். 123) ஆய அண
டிரன் பரிசிலர்க்குக் கொடுககத தொகுத்து வைத்த
வான முகிலகள ஓங்கித
யானைத்திரள் போல
தோனறும் என்றும (நற். 237) அருஞ்செய்திகளை
உவமைப்படுத்துவா. இவர் நற்றிணை அகப்பாட
லில் அண்டிரன் யானைக் கொடையை உவமை
வாயிலாகக் கூறுவது அவ்வளளல்பா லுளள ஈடு
பாட்டினைக் காட்டுவதாகும்.
செங்கண்ணனார்
காவிரிப்பூம்பட்டினத்துச்
காவிரிப்பூம்பட்டினத்தவர். செங்கணணன':
பது இவரது இயற்பெயர். அகநானூற்றில்
டும (103,271) நற்றிணையில் ஒன்றும் (3591 ஆக
மூன்று பாடல்கள் இவர் பாடியவை. அவை
பாலைத்திணையும் குறிஞ்சித் திணையும் பற்றியன.
புன்றூற்றினால் எற்றுதல் குறிக்கப்பட்ட குறும்
பூழ்ச் சேவல் தானுறையும் சிறு தூறு தனித்தொழிய
மாறு அப்புல்லூற்றின பார்வையிலிருந்து தப்பிச்
சென்று சிறுகுடி மனையிறப்பில் தங்கிப் பெருமூச்சு
விடுவதாகச செய்யும் பாலைப்புனைவு (அகம்.103)
நெடுந்தொலைவு
நயமானது. பாலை வழியில்
நடந்து வந்து நீர்வேட்கையுற்ற வம்பலரின செல்லு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s35t6g7y2f6u2n461htycaj6jme57yc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/312</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668810</id>
    <revision>
      <id>1987259</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:28:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987259</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9947" sha1="iuismhh2z5n7lfno4dt1nl3agbbblcj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காவிரிப்பூம்பட்டினத்துச் சேந்தங்கண்ணனார்
யிரை நிறுத்துகின்ற சுவைமிக்க காய்களை யுடைய
தாக இவர் நெல்லி மரததைககுறிப்பர் (அகம்.371).
இவாதம் மூன்று பாடல்களிலும் பறவைச்
செய்திகளைப் புனைவதனால் அவற்றிடத்து
இவர்க்குளள ஈடுபாட்டினையும் அம் மூன்றனுள்
இரண்டு புனைவுகளில் சேவலும் பெடையுமாகவே
அவற்றைக காட்டுவதனால் இவரது வாழ்வியற்
பாங்கினையும் உணரலாம். அகநானூற்றுப் பாட
வில (271) களி மலி கள்ளில் நற்றேர் அவியன்&quot;
என்று அவியன் பற்றிய குறிப்பு காணப்பெறுகிறது.
காவிரிப்பூம்பட்டினத்துச் சேந்தங்கண்ணனார் - புலவர்.
காவிரிப்பூம்பட்டினததைச் சேர்ந்த சேந்தன் என்
பார்க்கு மகனாகிய கண்ணன் என இவர்
பெயர் விரியும். ஊர்ப்பெயரும் தந்தை பெயரும்
சேர்த்தும் பெயர் அமையும் வழககத்தை இவர்
பெயராலும் அறியலாம். குறுந்தொகை 347-ஆம்
பாடலொன்றே இவருடையது. பாலைத்திணையில்
அமைந்த அப்பாடலில் தலைவியும் உடன்வரு
வாளாயின பொருள்வயிற் பிரிவு நன்றாமெனத்
தலைவன் பொருள்வலித்த நெஞ்சிற்குக் கூறிச்
செலவழுங்குவதாக இவர் பாடியுள்ளார். இளம்
என்று
மரததினைக் 'குமரி வாகை'
குறித்திருப்பதும் அதன பூ மயிலின் குடுமிபோல்
தோன்றுமென உவமித்திருப்பதும் இவர் பாடலில்
நயமான பகுதிகளாம்.
வாகை
-
காவிரிப்பூம் பட்டினத்துப் பொன்வாணிகனார் மகனார்
நப்பூதனார் புலவர். காவிரிப்பூம் பட்டினத்தில்
சிறப்புறப் பொன்வாணிகம் செய்து பெயர் பெற்ற
வணிகர் ஒருவாக்கு மகனாரான இவரது இயற்
பெயர் பூதனார் என்பதே. இப்பெயர் 'ந' என்
னும் சிறப்பு முன்னடை பெற்று நப்பூதனார்
என்றாயது. பொனவாணிகனார் மகனார் என்ற
தனால் இவரைப் பொற்கொல்லர்
என்று
ப. மு. குறிக்கும் (பக்.269). இவர் பாடிய
முல்லைப்பாட்டு பத்துப்பாட்டினுள் ஐந்தா
வதா யுள்ளது. அதனைத் தவிர வேறொன்றும்
இவா பாடியதாகக் காணப்படவில்லை, எனினும்,
நற்றிணையன் 29-ஆம் பாடலைப் பாடிய பூத
னார் இவரே போலும் எனபர் உ.வே.சா.
(பத்துப்பாட்டு, பாடினோர் வரலாறு). அகத்திணைப்
பாடலான முல்லைப்பாட்டினை 103 அடியளவில்
முதல், கரு, உரிப்பொருட் சிறப்புக்களோடு இவர்
நயம்படப் பாடியுள்ளார். இவர் பாடலின் எடுப்
பும் தொடுப்பும் முடிபபும திறம்படவுள்ளன.
தலைவியின இலவிருத்தற் பண்பும் தலைவனின்
பாசறை நிலையும் இவரால அழகுறப் புலப்படுத்
304
' காவு
தப் பெறுகின்றன. தலைவன் மீள்வதாகக் குறித்த
கார் காலத்து மாலைப்பொழுதிலே பெருமுது
பெண்டிர் நெல்லும் முல்லையும் தூவி ஊர்ப்
புறத்தே நற்சொல் கேட்டு நிற்பதும் தாய்ப்பசுக்
களால் பிரியப்பட்ட நிலையில் தொழுவிலே கட்
டுண்டு துயருற்று அலமரும் கனறுகளிடத்து ஓர்
ஆய் மகள, 'இப்பொழுதே வருகுவர் தாயர்' என
மொழிவது அம்முதுபெண்டிர்க்கு நற்சொல்லா
வதும் அதுகொண்டு அவர் தலைவி யிடத்தே
சென்று தலைவனின் வருகையைத் தெரியித்து
ஆற்றுவதும் (முல்லை, 5-21) இவருடைய இனிய
புனைவுகளாம். பாசறை யமைப்பும் பாசறையில்
அரசன் நிலை காட்டும் புனைவும் இப்பாட்டில்
நன்கு காட்டப் பெற்றுள்ளன இப்புலவர் செய்
துள்ள பாசறைப் புனைவுகளைக் கொண்டு, 'இவர்
வீரம் பொருந்திய அரசரோடு பழகியவரென்று
தோன்றுகின்றது' என்பர் உ.வே.சா (பத்துப்பாட்டு.
பாடினோர் வரலாறு), மாவலி வளர்த்த நீர் தன கையில்
சென்ற அளவிலே விண்ணில் ஓங்கி வளர்ந்த திரு
மால போல முகில்கள் கடல்நீரைக் குடித்து உல
கினை வளைத்தெழும் என்பது இவர்தம் உவமப்
புனைவுகளில் குறிப்பிடத்தக்கது. 'அரசிருந்து பணிக்
கும் முரசு முழங்கு பாசறை, இன்துயில் வதியுநற்
காணாள் துயருழந்து, நெஞ்சாற்றுப் படுத்த நிறை
தபு புலம்பொடு,நீடு நினைந்து தேற்றியும் ஓடு
வளை திருத்தியும், மையல் கொண்டு மொய்யென
வுயிர்த்தும், ஏவுறு மஞ்ஞையின் நடுங்கி விழை
நெகிழ்ந்து' (முல்லை. 79-84) கிடந்த தலைவியின்
செவி நிறையுமாறு தலைவனின் தேரிற் பூட்டப்
பெற்று வரும் குதிரைகள் ஆரவாரித்தன என்று
முல்லைப் பொருணமையை இவர் முற்றக்
காட்டும் பண்பு பாராட்டத்தகும்.
காவிரி வைப்பு -காவிரி நாடு, காவிரி வைப்பில் -
காவிரி நாட்டில் - உள்ள பழையன என்பானுக்குரிய
போர் என்னும் ஊரினையொத்த நலனமைந்தவள்
இற்பரத்தை (அகம்.186:15,16).
காவு - சோலை. காவுதோறும் - சோலைகள் தோறும்
காவல் மரங்களை வெட்டும் ஓசை தன்னுடை
ஊரின் நெடுமதில் எல்லையிலுள்ள அரண்மனை
யில் செனறொலிப்ப அங்கு இனிதாக இருந்த வேந
தனோடு பொருதாய் என்பது நாணுததகவுடைத்து
என ஆலத்தூர் கிழார் கருவூர் முற்றியிருந்த
கிள்ளி வளவனிடம் கூறினார் (புறம்.36:8-13).வேந்
தர் காய் நெற் கவளத்தைக் கடுங்கண யானைக்
குக் காவுதொறும் கவளமாகக் கொடுத்துக் காத்த
னர் (புறம்.337:14-16). நீர்நிலையிடத்தே பெருகி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>iuismhh2z5n7lfno4dt1nl3agbbblcj</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1987267</id>
      <parentid>1987259</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T09:30:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>S.Naveenpriya</username>
        <id>17598</id>
      </contributor>
      <comment>/* மேம்படுத்த வேண்டியவை */</comment>
      <origin>1987267</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9947" sha1="nz73lhct4n3aymncaha4q07d0kb5154" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;2&quot; user=&quot;S.Naveenpriya&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காவிரிப்பூம்பட்டினத்துச் சேந்தங்கண்ணனார்
யிரை நிறுத்துகின்ற சுவைமிக்க காய்களை யுடைய
தாக இவர் நெல்லி மரததைககுறிப்பர் (அகம்.371).
இவாதம் மூன்று பாடல்களிலும் பறவைச்
செய்திகளைப் புனைவதனால் அவற்றிடத்து
இவர்க்குளள ஈடுபாட்டினையும் அம் மூன்றனுள்
இரண்டு புனைவுகளில் சேவலும் பெடையுமாகவே
அவற்றைக காட்டுவதனால் இவரது வாழ்வியற்
பாங்கினையும் உணரலாம். அகநானூற்றுப் பாட
வில (271) களி மலி கள்ளில் நற்றேர் அவியன்&quot;
என்று அவியன் பற்றிய குறிப்பு காணப்பெறுகிறது.
காவிரிப்பூம்பட்டினத்துச் சேந்தங்கண்ணனார் - புலவர்.
காவிரிப்பூம்பட்டினததைச் சேர்ந்த சேந்தன் என்
பார்க்கு மகனாகிய கண்ணன் என இவர்
பெயர் விரியும். ஊர்ப்பெயரும் தந்தை பெயரும்
சேர்த்தும் பெயர் அமையும் வழககத்தை இவர்
பெயராலும் அறியலாம். குறுந்தொகை 347-ஆம்
பாடலொன்றே இவருடையது. பாலைத்திணையில்
அமைந்த அப்பாடலில் தலைவியும் உடன்வரு
வாளாயின பொருள்வயிற் பிரிவு நன்றாமெனத்
தலைவன் பொருள்வலித்த நெஞ்சிற்குக் கூறிச்
செலவழுங்குவதாக இவர் பாடியுள்ளார். இளம்
என்று
மரததினைக் 'குமரி வாகை'
குறித்திருப்பதும் அதன பூ மயிலின் குடுமிபோல்
தோன்றுமென உவமித்திருப்பதும் இவர் பாடலில்
நயமான பகுதிகளாம்.
வாகை
-
காவிரிப்பூம் பட்டினத்துப் பொன்வாணிகனார் மகனார்
நப்பூதனார் புலவர். காவிரிப்பூம் பட்டினத்தில்
சிறப்புறப் பொன்வாணிகம் செய்து பெயர் பெற்ற
வணிகர் ஒருவாக்கு மகனாரான இவரது இயற்
பெயர் பூதனார் என்பதே. இப்பெயர் 'ந' என்
னும் சிறப்பு முன்னடை பெற்று நப்பூதனார்
என்றாயது. பொனவாணிகனார் மகனார் என்ற
தனால் இவரைப் பொற்கொல்லர்
என்று
ப. மு. குறிக்கும் (பக்.269). இவர் பாடிய
முல்லைப்பாட்டு பத்துப்பாட்டினுள் ஐந்தா
வதா யுள்ளது. அதனைத் தவிர வேறொன்றும்
இவா பாடியதாகக் காணப்படவில்லை, எனினும்,
நற்றிணையன் 29-ஆம் பாடலைப் பாடிய பூத
னார் இவரே போலும் எனபர் உ.வே.சா.
(பத்துப்பாட்டு, பாடினோர் வரலாறு). அகத்திணைப்
பாடலான முல்லைப்பாட்டினை 103 அடியளவில்
முதல், கரு, உரிப்பொருட் சிறப்புக்களோடு இவர்
நயம்படப் பாடியுள்ளார். இவர் பாடலின் எடுப்
பும் தொடுப்பும் முடிபபும திறம்படவுள்ளன.
தலைவியின இலவிருத்தற் பண்பும் தலைவனின்
பாசறை நிலையும் இவரால அழகுறப் புலப்படுத்
304
' காவு
தப் பெறுகின்றன. தலைவன் மீள்வதாகக் குறித்த
கார் காலத்து மாலைப்பொழுதிலே பெருமுது
பெண்டிர் நெல்லும் முல்லையும் தூவி ஊர்ப்
புறத்தே நற்சொல் கேட்டு நிற்பதும் தாய்ப்பசுக்
களால் பிரியப்பட்ட நிலையில் தொழுவிலே கட்
டுண்டு துயருற்று அலமரும் கனறுகளிடத்து ஓர்
ஆய் மகள, 'இப்பொழுதே வருகுவர் தாயர்' என
மொழிவது அம்முதுபெண்டிர்க்கு நற்சொல்லா
வதும் அதுகொண்டு அவர் தலைவி யிடத்தே
சென்று தலைவனின் வருகையைத் தெரியித்து
ஆற்றுவதும் (முல்லை, 5-21) இவருடைய இனிய
புனைவுகளாம். பாசறை யமைப்பும் பாசறையில்
அரசன் நிலை காட்டும் புனைவும் இப்பாட்டில்
நன்கு காட்டப் பெற்றுள்ளன இப்புலவர் செய்
துள்ள பாசறைப் புனைவுகளைக் கொண்டு, 'இவர்
வீரம் பொருந்திய அரசரோடு பழகியவரென்று
தோன்றுகின்றது' என்பர் உ.வே.சா (பத்துப்பாட்டு.
பாடினோர் வரலாறு), மாவலி வளர்த்த நீர் தன கையில்
சென்ற அளவிலே விண்ணில் ஓங்கி வளர்ந்த திரு
மால போல முகில்கள் கடல்நீரைக் குடித்து உல
கினை வளைத்தெழும் என்பது இவர்தம் உவமப்
புனைவுகளில் குறிப்பிடத்தக்கது. 'அரசிருந்து பணிக்
கும் முரசு முழங்கு பாசறை, இன்துயில் வதியுநற்
காணாள் துயருழந்து, நெஞ்சாற்றுப் படுத்த நிறை
தபு புலம்பொடு,நீடு நினைந்து தேற்றியும் ஓடு
வளை திருத்தியும், மையல் கொண்டு மொய்யென
வுயிர்த்தும், ஏவுறு மஞ்ஞையின் நடுங்கி விழை
நெகிழ்ந்து' (முல்லை. 79-84) கிடந்த தலைவியின்
செவி நிறையுமாறு தலைவனின் தேரிற் பூட்டப்
பெற்று வரும் குதிரைகள் ஆரவாரித்தன என்று
முல்லைப் பொருணமையை இவர் முற்றக்
காட்டும் பண்பு பாராட்டத்தகும்.
காவிரி வைப்பு -காவிரி நாடு, காவிரி வைப்பில் -
காவிரி நாட்டில் - உள்ள பழையன என்பானுக்குரிய
போர் என்னும் ஊரினையொத்த நலனமைந்தவள்
இற்பரத்தை (அகம்.186:15,16).
காவு - சோலை. காவுதோறும் - சோலைகள் தோறும்
காவல் மரங்களை வெட்டும் ஓசை தன்னுடை
ஊரின் நெடுமதில் எல்லையிலுள்ள அரண்மனை
யில் செனறொலிப்ப அங்கு இனிதாக இருந்த வேந
தனோடு பொருதாய் என்பது நாணுததகவுடைத்து
என ஆலத்தூர் கிழார் கருவூர் முற்றியிருந்த
கிள்ளி வளவனிடம் கூறினார் (புறம்.36:8-13).வேந்
தர் காய் நெற் கவளத்தைக் கடுங்கண யானைக்
குக் காவுதொறும் கவளமாகக் கொடுத்துக் காத்த
னர் (புறம்.337:14-16). நீர்நிலையிடத்தே பெருகி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nz73lhct4n3aymncaha4q07d0kb5154</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>1987282</id>
      <parentid>1987267</parentid>
      <timestamp>2026-11-06T09:33:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987282</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9947" sha1="iuismhh2z5n7lfno4dt1nl3agbbblcj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காவிரிப்பூம்பட்டினத்துச் சேந்தங்கண்ணனார்
யிரை நிறுத்துகின்ற சுவைமிக்க காய்களை யுடைய
தாக இவர் நெல்லி மரததைககுறிப்பர் (அகம்.371).
இவாதம் மூன்று பாடல்களிலும் பறவைச்
செய்திகளைப் புனைவதனால் அவற்றிடத்து
இவர்க்குளள ஈடுபாட்டினையும் அம் மூன்றனுள்
இரண்டு புனைவுகளில் சேவலும் பெடையுமாகவே
அவற்றைக காட்டுவதனால் இவரது வாழ்வியற்
பாங்கினையும் உணரலாம். அகநானூற்றுப் பாட
வில (271) களி மலி கள்ளில் நற்றேர் அவியன்&quot;
என்று அவியன் பற்றிய குறிப்பு காணப்பெறுகிறது.
காவிரிப்பூம்பட்டினத்துச் சேந்தங்கண்ணனார் - புலவர்.
காவிரிப்பூம்பட்டினததைச் சேர்ந்த சேந்தன் என்
பார்க்கு மகனாகிய கண்ணன் என இவர்
பெயர் விரியும். ஊர்ப்பெயரும் தந்தை பெயரும்
சேர்த்தும் பெயர் அமையும் வழககத்தை இவர்
பெயராலும் அறியலாம். குறுந்தொகை 347-ஆம்
பாடலொன்றே இவருடையது. பாலைத்திணையில்
அமைந்த அப்பாடலில் தலைவியும் உடன்வரு
வாளாயின பொருள்வயிற் பிரிவு நன்றாமெனத்
தலைவன் பொருள்வலித்த நெஞ்சிற்குக் கூறிச்
செலவழுங்குவதாக இவர் பாடியுள்ளார். இளம்
என்று
மரததினைக் 'குமரி வாகை'
குறித்திருப்பதும் அதன பூ மயிலின் குடுமிபோல்
தோன்றுமென உவமித்திருப்பதும் இவர் பாடலில்
நயமான பகுதிகளாம்.
வாகை
-
காவிரிப்பூம் பட்டினத்துப் பொன்வாணிகனார் மகனார்
நப்பூதனார் புலவர். காவிரிப்பூம் பட்டினத்தில்
சிறப்புறப் பொன்வாணிகம் செய்து பெயர் பெற்ற
வணிகர் ஒருவாக்கு மகனாரான இவரது இயற்
பெயர் பூதனார் என்பதே. இப்பெயர் 'ந' என்
னும் சிறப்பு முன்னடை பெற்று நப்பூதனார்
என்றாயது. பொனவாணிகனார் மகனார் என்ற
தனால் இவரைப் பொற்கொல்லர்
என்று
ப. மு. குறிக்கும் (பக்.269). இவர் பாடிய
முல்லைப்பாட்டு பத்துப்பாட்டினுள் ஐந்தா
வதா யுள்ளது. அதனைத் தவிர வேறொன்றும்
இவா பாடியதாகக் காணப்படவில்லை, எனினும்,
நற்றிணையன் 29-ஆம் பாடலைப் பாடிய பூத
னார் இவரே போலும் எனபர் உ.வே.சா.
(பத்துப்பாட்டு, பாடினோர் வரலாறு). அகத்திணைப்
பாடலான முல்லைப்பாட்டினை 103 அடியளவில்
முதல், கரு, உரிப்பொருட் சிறப்புக்களோடு இவர்
நயம்படப் பாடியுள்ளார். இவர் பாடலின் எடுப்
பும் தொடுப்பும் முடிபபும திறம்படவுள்ளன.
தலைவியின இலவிருத்தற் பண்பும் தலைவனின்
பாசறை நிலையும் இவரால அழகுறப் புலப்படுத்
304
' காவு
தப் பெறுகின்றன. தலைவன் மீள்வதாகக் குறித்த
கார் காலத்து மாலைப்பொழுதிலே பெருமுது
பெண்டிர் நெல்லும் முல்லையும் தூவி ஊர்ப்
புறத்தே நற்சொல் கேட்டு நிற்பதும் தாய்ப்பசுக்
களால் பிரியப்பட்ட நிலையில் தொழுவிலே கட்
டுண்டு துயருற்று அலமரும் கனறுகளிடத்து ஓர்
ஆய் மகள, 'இப்பொழுதே வருகுவர் தாயர்' என
மொழிவது அம்முதுபெண்டிர்க்கு நற்சொல்லா
வதும் அதுகொண்டு அவர் தலைவி யிடத்தே
சென்று தலைவனின் வருகையைத் தெரியித்து
ஆற்றுவதும் (முல்லை, 5-21) இவருடைய இனிய
புனைவுகளாம். பாசறை யமைப்பும் பாசறையில்
அரசன் நிலை காட்டும் புனைவும் இப்பாட்டில்
நன்கு காட்டப் பெற்றுள்ளன இப்புலவர் செய்
துள்ள பாசறைப் புனைவுகளைக் கொண்டு, 'இவர்
வீரம் பொருந்திய அரசரோடு பழகியவரென்று
தோன்றுகின்றது' என்பர் உ.வே.சா (பத்துப்பாட்டு.
பாடினோர் வரலாறு), மாவலி வளர்த்த நீர் தன கையில்
சென்ற அளவிலே விண்ணில் ஓங்கி வளர்ந்த திரு
மால போல முகில்கள் கடல்நீரைக் குடித்து உல
கினை வளைத்தெழும் என்பது இவர்தம் உவமப்
புனைவுகளில் குறிப்பிடத்தக்கது. 'அரசிருந்து பணிக்
கும் முரசு முழங்கு பாசறை, இன்துயில் வதியுநற்
காணாள் துயருழந்து, நெஞ்சாற்றுப் படுத்த நிறை
தபு புலம்பொடு,நீடு நினைந்து தேற்றியும் ஓடு
வளை திருத்தியும், மையல் கொண்டு மொய்யென
வுயிர்த்தும், ஏவுறு மஞ்ஞையின் நடுங்கி விழை
நெகிழ்ந்து' (முல்லை. 79-84) கிடந்த தலைவியின்
செவி நிறையுமாறு தலைவனின் தேரிற் பூட்டப்
பெற்று வரும் குதிரைகள் ஆரவாரித்தன என்று
முல்லைப் பொருணமையை இவர் முற்றக்
காட்டும் பண்பு பாராட்டத்தகும்.
காவிரி வைப்பு -காவிரி நாடு, காவிரி வைப்பில் -
காவிரி நாட்டில் - உள்ள பழையன என்பானுக்குரிய
போர் என்னும் ஊரினையொத்த நலனமைந்தவள்
இற்பரத்தை (அகம்.186:15,16).
காவு - சோலை. காவுதோறும் - சோலைகள் தோறும்
காவல் மரங்களை வெட்டும் ஓசை தன்னுடை
ஊரின் நெடுமதில் எல்லையிலுள்ள அரண்மனை
யில் செனறொலிப்ப அங்கு இனிதாக இருந்த வேந
தனோடு பொருதாய் என்பது நாணுததகவுடைத்து
என ஆலத்தூர் கிழார் கருவூர் முற்றியிருந்த
கிள்ளி வளவனிடம் கூறினார் (புறம்.36:8-13).வேந்
தர் காய் நெற் கவளத்தைக் கடுங்கண யானைக்
குக் காவுதொறும் கவளமாகக் கொடுத்துக் காத்த
னர் (புறம்.337:14-16). நீர்நிலையிடத்தே பெருகி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>iuismhh2z5n7lfno4dt1nl3agbbblcj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/351</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668811</id>
    <revision>
      <id>1987260</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:29:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987260</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10107" sha1="fwb4pdsyifi83s67a5y22qp8gajis8b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கிளி
கடிதல் வேண்டி அதற்குரிய பாட்டைப் பாடினர்
(பதி. 78:5,6). பாடினி கிளியினது வாயோடு ஒப்பு
மையுடைய ஒளிவிடுகின்ற பெருமையுடைய உகி
ரினை உடையவள் (பொரு. 34, 47). குறிஞ்சி நிலத்
தில் தினை விளைகின்ற மலைப்பக்கத்திற் படியும்
கிளியை ஓட்டுவதனால் ஆரவாரம் உண்டாயிற்று
(மது. 291). மகளிர் மலைப்பககத்திலுள்ள பரண
மீது ஏறித் தழலும் தட்டையும் குளிரும் பிறவுமா
கிய கிளியோட்டும் முறைமையினையுடையவற்றை
முறைமுறையே கையிலே வாங்கி ஓட்டினர் (குறி.
41-44), மகளிர் கிளி போலும் மெல்லிய மழலை
மொழி பேசுவர் (பட். 150). ஒளிமிக்க சுவர்களை
யுடைய நல்லில்லின உயர்ந்த திண்ணைகளிலிருந்து
பைங்கிளி மிழற்றும் (பட். 263,264). மகளிர் ஒலிக்
கும மூங்கிலாற் செய்த தட்டையைப் புடைத்துப்
புனங்கள்தோறும் படியும் கிளிகளை ஓட்டுவ
தனால் ஆரவாரம் எழுந்தது (மலை. 328,329).
தினைப்புனங்காக்கும் மகளிர் ஓயாது ஆர்க்குந்
தோறும் கிளிகள் தம் இனத்தை அழைக்கும்
(அகம். 18:6,7). தலைவி சிறுகிளி கடிதலை
அறியாள் என்றெண்ணி அன்னை தினைகாத்தற்
குப் பிறரைக் கொணர்ந்து நிறுத்தினால் அவளுக்
குத் தலைவனைக் கூடுதல அரிதாகும் (அகம். 28:
11-14). தலைவி சிறுதினையிற் படியும் கிளிகளைக்
கடியக் குளிருடன் கூடிய தட்டையாய கருவிகள்
கொண்டு பலமுறையும் புடைத்துச் சூரரமகளிர்
போல நின்றாள் (அகம். 32:5-7). தலைவி, சிவந்த
மாலை யணிந்தது போன்ற கழுத்தினை யுடைய
பைங்கிளியை முன்கையில ஏந்தி, 'இலலில் உள்ளவர்
அறிதலை அஞ்சி மெல்லெனச் சென்ற தலைவர்
இன்றுவர உரைப்பாய்' என்று அதற்கு மழலை
இனசொல் பயிற்றினாள் (அகம். 34:14-18), மாமரம்
கிளி போன்ற வடிவினையுடைய காய்களை உடை
யது (அகம். 37:7,8). அழகிய சிறகினையுடைய
இளங்கிளி எடுத்துச் செல்ல இயலாதவாறு பெருங்
கதிர்களை யுடையது தினை (அகம். 38:12,13), கிளி,
பந்து, கழங்கு எனனும் இவற்றைத் தலைவி பெரி
தும் விரும்பினாள் (அகம்.49:1). தலைவி பலநாளும்
புணரும் பகற்குறியாகக் கொண்ட தினைப் புனத்
திலே கிளியை ஓட்டுவதற்குப் பாடும் பாடலும்
நீங்கினாள் (அகம். 118:11-13), தலைவி கிளிபோல
மெனசொற்களைக் கூறும் சிவந்த வாயினையுடை
யவள் (அகம்.126:17,18). வானவிலலை ஒத்த பசிய
மாலையினையும் சிவந்த வாயினையும் உடைய
சிறுகிளி, தினை சிதையும்படி கொய்து சுமக்கலாற்
றாது இட்ட பெரிய கதிரினைக் கானங்கோழி தன்
இனத்துடன் கவர்ந்துண்ணும் (அகம். 192:3-7),
343
கிளி
வரகினைப் பற்றியுண்ட மயில் தோகையினை
விரித்து இன்பம் உற, குருந்த மரத்தின் கிளையி
லிருந்து கிளிகளை ஓட்டும் மகளிர்போல ஒலி
யுண்டாக அகவும் (அசும். 194:9-15). கரும்பு போலத்
திரண்டு அழகுற்ற பெருங்கதிரையுடைய தினை
கிளிகள் வந்து வீழ நன்கு விளைந்ததை அறிந்தும்
அறனில்லாத யாய் நம்மைச் செல்க எனப் போக்கு
வள் அல்லள் எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறி
னாள் (அகம்.303:10-12,15). நீ பகற்கண் வரின்
பரணில் எம்முடனிருந்து சிறுநினையிற் படியும்
கிளிகளை ஓட்டித் தலைவியின் குவளை மலர்
அணிந்த கூந்தலணையில் துயின்று, பசுறபொழுது
கழியச் செல்லலாம் எனத் தோழி தலைவனிடம்
கூறினால் (அகம். 308:7-15). சிறுதினையினது
கதிரைக் கிளி ஒடித்துண்டமையால் கூழை
யாகிய தாளில் பெருமழை பொழிய இலைகள்
தழைத்தன (குறு. 133:1-3). விளைந்த தினையிற்
படியும் வளைந்த அலகையுடைய சிறுகிளிகளைக்
கடியும் பொருட்டுத் தாய், தலைவி தோழியரைச்
செல்கவென விடுத்தாள் (குறு. 141:1,2). புனத்தில்
படியும் கிளிகளைத் தலைவி ஓட்டினாள் (குறு. 143:
2). யாமரத்தை வெட்டி மரங்களைச் சுட்ட வழியி
லுள்ள செந்தினையின் பசிய சுதிர்களில் வீழ்கினற
கிளிகளை ஓட்டுதற்குச் செல்வோம் எனக் குறி
யிடம் பெயர்த்துத் தோழி தலைவனிடம் உரைத்
தாள் (குறு. 198:1-5). தினையில் படியும் கிளிகளை
ஓட்டுவீர்களாக வென்று எந்தாய் எம்மைப்போக
விடின் பகற்காலம் நினனோடு அளவளாவுதற்குப்
பொருந்தும் எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறினாள்
(குறு. 217:1). அவரைக் கொடியிற் பூத்த ஒளிமிக்க
மலர்கள் கிளி மூக்கினை ஒக்கும் (குறு. 240:1,2),
தினையிடத்தே வீழ்கின்ற கிளிகளை ஓட்டுகின்ற
கொடிச்சியின கையிலுள்ள குளிர் என்னும் கருவி
யின் இசையினை அக்கொடிச்சியின் பாடலென்று
கருதிய கிளிகள் தினையினின்றும் பறந்து செல்லாது
படிந்திருந்தன (குறு. 291:1-4). தலைவன தலைவி
தோழியரோடு தினைப்புனத்தில் படியும் கிளிகளை
ஓட்டினான் (குறு. 346:5), தினையை உண்ணுகின்ற
கிளிகளை ஓட்டும் கொடிச்சியின் கையிலுள்ள குளிர்
என்னும் கருவி சிலம்பைப் போல ஒலித்தது (குறு.
360:5-7). மயில்கள் தாம் அறிதலைப் பசிய புறத்
தையுடைய கிளிகள் அறியாதனவாய் நெருங்கிய
தினைக் கதிர்களைக் கவர்ந்து சென்றன (நற். 13:
8,9). தலைவன் நேற்றைப் பொழுது நம்மோடு
தினையில் விழும் கிளிகளைக் கடிந்து அங்குத் தங்கி
யிருந்தும் தன் குறையைக் கூறுமிடம் பெறானாகிப்
பெயர்ந்து சென்றான் எனத் தோழி தலைவியிடம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fwb4pdsyifi83s67a5y22qp8gajis8b</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/313</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668812</id>
    <revision>
      <id>1987261</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:29:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987261</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9871" sha1="5ppvizkndtg53b2euygixu75dvnbpq5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கவெரியூட்டிய
புகழோன் தம்முன்
யுள்ள மணல்பரந்த அடைகரையில் நிற்கும் காவு
தோறும் அமைக்கப்பட்ட வெறியாட்டிடங்களில்
தொகுத்து நிறுத்தப்பட்ட ஆடுகளைப் போல
இறத்தல் உண்மையே; பொய்யன்று (புறம். 366:21-
24). நீராடும் விருப்புடன் மதுரையில் உள்ள பல
திறத்து ஆடவரும் மகளிரும் குதிரை, யானை,
கோவேறு கழுதையாகிய ஊர்திகளில் ஏறி
வையைக் கரை நெரியும்படி வந்து காவினை நிறைத்
தனர் (பரி.22:21-25). கா - 1. காண்க.
காவெரியூட்டிய புகழோன் தம்முன் - காவை (காண்
டவ வனத்தை) எரித்த புகழோன் (அருச்சுனனின
தமையன் (வீமன்). காவினை எரியூட்டிய அம்புகளை
உள்ளடக்கிய தூணியினையும் பூத்தொழிலமைந்த
கச்சையினையுமுடைய புகழோளின் (அருச்சுனனின்)
தமையனாகிய இமயமலை போலும் மார்பினனான
வீமன் கண்ட நுண்பொருளமைந்த மடைநூல்
நெறியில் தப்பாத பல்வேறு அடிசிலை நல்லியக்
கோடன் சிறுபாணர்க்கு வழங்கினான (சிறு.138-
341).
காவோலை - முற்றியவோலை. காண்ட வாயில் என்
னும் ஊரில் உள்ள தோட்டங்களுக்குத் தழைத்த
காவோலையுடன் - முற்றிய வோலையுடன் - முட்
களைச் சேர்த்து வேலி கட்டினர் (நற். 38:7,8). கரிய
பனையினின்று காவோலை கொணர்ந்து வெயில்
மறையும்படி கட்டிய வேலியையுடைய கடற்கரைச்
சோலையை யடுத்த வெண் மணல் முன்றிலில்
உள்ள புன்னை மரத்தில் தோணி பிணிக்கப்பட்
டிருந்தது (நற்.354:2-7).
காழ்
-
1. விதை. நல்ல வெண்ணிறம் பொருந்திய
நறுநெய் வெள்ளரிக்காயின் காழ் - விதை - போன்
றிருக்கும் (புறம்.346:4,5) செம்முதுபெண்டு இரமரத்
தின் காழ்போன்ற கண்திரங்கிய வறுமுலையினள்
(புறம். 276:2,3). சீறூர் புல்லிய காழையுடைய
நெல்லிக்காய் நிரம்பிய மரங்கள் நிற்கும் புன்செய்
நிலங்களையுடையது (புறம்.314:4). சீறூரில் பந்தரின்
கீழ்க் குமிழம் பழத்தை யுண்ட வெள்ளாடுகள்
எருவாய் வழியாக வெளிப்படுத்திய வெண்காழ்கள்
பிழுக்கையுடன் கலந்து கிடந்தன (புறம். 384:8-10).
எயினரின் குறும்பிற் சென்று தங்கினால் ஈந்தின்
காழைக் கண்டது போன்ற சிவந்த அவிழாகிய
சோற்றை உடும்பின் பொரியலுடன் மனைதோறும்
பெறலாம் எனப் பெரும்பாணன் ஆற்றுப்படுத்தப்
பெறுகிறான் (பெரு. 129-133). குறமகள் அருவி
கொண்டு வந்த செவ்வியழிந்த பலாப்பழத்தின்
காழ் மாவுடன் இறைச்சியைக் கலந்து புளிப்பையும்
மோரையும் அளவாகச் சேர்த்து மூங்கிலரிசி
ச இ பொ க தொ 2 20
305
காழ்
கொண்டு சமைத்த உணவின் மணம் மலைச்சார
லெல்லாம் கமழ்ந்தது (மவை. 174-183). நன்னன்
நாட்டில் வளமான பலாப்பழத்தை விரும்பினோ
ரெல்லாம் தின்று கீழே வீழ்த்திய மிகையான பழத்
தின் காழ் கொள்ளற்குச் சிறுவர் கன்றுகளைப்
பிணைத்துக் கடாவிடும் ஓசை கேட்டது (மவை,
337-339). கல்கெழு சிறுகுடியிடத்தே கானவன்
மகள் பலாவின் சிறந்த சுளைகளை உண்ணும்
முசுக்கலைகள் உதிர்த்த தலையில் ஆர்க்கினைக்
கொண்ட வெண்காழினைப் பெறுவாள் (அகம்.
20-22), பண்ணனின் சிறுகுடியைச் சார்ந்த தோட்
டத்தில் உள்ள புல்லிய காழினைக் கொண்ட நெல்
லிக்காய்களைத் தின்றவர் நீரருந்திய காலை எழும்
சுவை போலத் தலைவி இன மொழி இயம்புவாள்
(அகம். 54:13-16). ஈங்கையின் முதிர்ந்த அரும்பு இர
வத்தின் காழை ஒக்கும் (அகம். 125:3). தாழியிடத்
துச் செழித்த பருத்தியின் இளங்காயை ஆண்பற
வைகள் தம் பெடைகட்கு அருத்திப் பிளந்து
போகட்ட பஞ்சினையுடைய வெண் காழை வறு
மையுற்ற மகளிர் உண்பதற்காகத் தொகுத்து
வைப்பர் (அகம். 129:7-10). களிறு தன் புறத்தினை
உராய்ந்ததால் இலவமரத்திலிருந்து வீழ்நத வெண்
காழ் ஆலங்கட்டி போலப் பாறையில் பரவிக்
கிடக்கும் (அகம். 309:6-8). தலைவி ஆயத்தோடு
விளையாடும் நாளில் வெண்மணலில் அழுத்தி
மறந்தொழிந்த புன்னைக் காழ் முளைத்தது கண்டு
அதற்கு நெய்பெய் தீம்பால் பெய்து வளர்த்தாள்
(நற்.171:1-8). குடி சிறக்கப் புதல்வனைப் பெற்ற
தலைவி நெய்யுடன் கலந்து ஒளிருகின்ற ஐயவி
யாகிய திரண்ட காழினை மாளிகை எங்கும் பூசிப்
பாயலிலே கிடந்தாள் (நற்.370:1-4) பிரிவிற் கலங்
கிய தலைவி, நல்லெழில் மார்பனைப் புணர்ந்து
இல்லமரத்தின் (தேற்றாமரத்தின) காழ்கொண்டு தேற்
றிய நீர் சிதைவு நீங்கித் தெளிதல் போலச் சிதைவு
நீங்கித் தெளிந்து பழைய நலத்தைப் பெற்றாள்
(கலி. 142:64-66),
2.வடம். வெட்சிப் போருக்குச் செல்லும் வீரன்
பல காழால்-வடத்தால் - அமைந்த அதிரற் பூ
மாலையைத் தலைமயிர் பொலிவு பெறச் சூடி
னான் (புறம்.269:1-3). நிரை மீட்கச் செல்லும்
கரந்தை வீரனுக்கு வேந்தன் தன் மார்பில் அணிந்
திருந்த மணிமருள் மாலையை அணிவித்து, வீரன்
மார்பிலிருந்த ஒற்றைக் காழ் மாலையை எடுத்துத்
கொண்டான் (புறம். 291:5-8).
தான் அணிந்து
நரந்தம் பூவால் பல்காழாகத் தொடுக்கப்பட்ட
கோதை சுற்றிய வளைந்த கோட்டுச் சீறியாழைப்
பானர் பெற்றிருந்தனர் (புறம்.302:4-6), மகளிர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5ppvizkndtg53b2euygixu75dvnbpq5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/352</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668813</id>
    <revision>
      <id>1987262</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:29:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987262</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9917" sha1="2pug2qluggxkoel5joc7raed1n87m87" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கிளி
344
கிளி
கூறினாள் (நற்.25:5-7). 'வளைந்த தினைக்கதிர்
களைக் கொய்த சிவந்த வாயையுடைய பைங்
கிளியே, நீ அஞ்சாது வேண்டிய உணவைக் கொண்டு
நின் குறையை முடித்த பின்பு என் குறையைச்
செய்து முடிக்கக் கைதொழுது வேண்டுவன்; தலை
வன் நாட்டிலுள்ள நின் சுற்றத்தினிடத்துச் செல்லு
வையாயின் அத்தலைவர்க்கு இம்மலை நாட்டின்
குறமகள் தினைபபுனததிற்குக் காவல் ஆயினாள்
என்பதை உரைப்பாயாக' என்று தலைவி கிள்ளை
யிடம் கூறினாள் (நற். 102). புலியேற்றை களிற்
றோடு போர் செய்கையில், குறவர் மாக்கள் பாறை
யுச்சியேறித் தொண்டகப்பறையை முழங்கும் ஓசை
தினைக் கதிர்களைக் கொய்ய வந்திறங்கும் கிளி
களை அச்சுறுத்தி வெருட்டும் (நற்.204:1-6). சிறு
தினையின் பெருங்கதிரைச் சிவந்த வாயையுடைய
பைங்கிளி கவர்ந்து போகின்ற அளவும் நீ அதனைக்
காவாது எங்குச் சென்றாய் எனத் தாய் தலைவி
யைக் கழறினாள் (நற். 147:8-5). தலைவனோடு
முயங்கி விளையாடிய பொழுது தினைக்கதிரைக்
கொண்டு போகாதொழிந்த சிறுபசுங்கிளிக்கு நாம்
என்ன கைம்மாறு செய்வோம் எனத்தோழி தலைவி
யிடம் கூறினாள் (நற். 194:1,2,8-10). தினைப்
புனத்தில் உள்ள மழலை மாறாத தலைவி பேசு
கின்ற இனிய குரலைக் கிளிகளும் அறிந்திருந்தன
(நற்.209:4-6). தலைவி பெருமலை நாடனோடு
தினைப்புனத்தில் தங்கிச் சிவந்த வாயையுடைய
பைங்கிளிகளை ஓட்டினாள் (நற்.259:3,4). மலையில்
நாம் தினைக்கதிர்களைக் கொய்து கொண்டு
போகும் சிறு கிளிகளை வெருட்டுதற்குச் சென்றி
ருந்தும் அதனையறியாத கட்டுக்குறியானது முருக
வேள அணங்கியதென்று கூறுமோ எனத் தோழி
தலைவியை வினவினாள் (நற்.288:7-10). தலைவி,
கழுத்திலிட்ட சிவந்த வரையுடைய கிளியின் ஒரு
தனமையொத்த சொல்லை யுடையவள் (நற்.301:4,
5), கிளிகள் சாரல் பொருந்திய மலையிலுள்ள
தம் இனத்தோடு சேர்ந்து தினைக்கதிரைக்
கொய்து தின்று காற்றினால் ஒலியெழுப்பும்
கொம்பு வாசசியம் போல விளி பயிற்றும் (நற்.
304:1-3). 'கொடிச்சியே, நீ மனையகம் புகுகவென
இனிய கூறிக் கானவர் தினைக்கதிரைக் கொய்யத்
தொடங்கினர்; ஆதலின் மென்தினையைக் கொய்து
கொண்டு போகுமாறு மெல்ல வருகின்ற சிறு
கிளியை வெருட்டுதல் இனி எப்படியாகும்' எனத்
தோழி தலைவியை வினவினாள் (நற்.306:1-5), பவ
ளம் போலச் சிவந்த வாயையுடைய பசிய கிளிகள்
தினைககதிரைக் கவர்ந்து சென்றன (நற்.317:3,4).
தினைக்கதிர்களைக் கிளி கொய்து போகாதபடி
காக்கும் பெருமலை நாட்டினன் தலைவன் (நற்.
328:3). தலைவி பெரிய புனத்திலுள்ள தினைக்கதிர்
களைக் கவரும் சிறுகிளிகளை வெருட்டி வேங்கை
மரத்தில் ஊசலாடித் தழையணிந்து தலைவனொடு
அருவி ஆடினாள் (நற்.368:1-4), நுந்தை வேட்டை
மேற் சென்றதனால் சிறுகிளிகள் கொய்தழிக்கின்ற
தினைப்புனத்தைக் காவல் கொள்க எனத் தாய்
தலைவியை ஏவினான் (நற்.389:6-7). தினை
விளைந்து முற்றியதால் இனிப் புனத்தில் வீழ்கின்ற
கிளிகளைத் தலைவி கடிய மாட்டாள் எனத் தோழி
தலைவனிடம் கூறினாள் (ஐங். 260:3,4). கொடிச்சி
கடிந்து வெருட்டவும் சோலைச் சிறுகிளி மலைச்சரி
விலுள்ள சிறுதினையை உண்டது (ஐங் 282:1-3).
கானவன் மடமகள் தினையில் வீழும் பசிய முது
கினையுடைய சிறு கிளிகளை ஓட்டினாள் (ஐங்.
883:1-3). சிவந்த வாயையும் பசிய நிறத்தையும்
உடைய கிளிகள், தினையரிந்து வறுந்தட்டைகள்
மட்டும் நீண்டு நிற்கும் தினைப்புனத்தைக் கண்டு,
அதனைப் பிரிந்து செல்ல விருமபாத பேரன்பின
(ஐங். 284). குறமகள் தினைமாவினைத் தின்று பசி
தீர்நதபின் மலை நெல்லைக் கொய்தற்கு வரும்
சிறுகிளிகளைத் தட்டையாற் கடிந்தாள் (ஐங். 285:
I-3). தினைக்கதிரைக் கொய்து விடப்பட்ட தாளின்
மேல்படர்ந்து காய்த்துள்ள அவரையில் விழும் கிளி
களை ஓட்டுகின்ற புதுவருவாயையுடைய மலை
நாட்டினன் தலைவன் (ஐங். 288:1-3). தலைவி காத்
தற்கு ஏதுவாகும்படி தினைப்புனத்தின மேல் பரவி
விழுகின்ற கிளிகளின் உதவிக்கு யான் என்ன கைம்
மாறு செய்ய வல்லேன் எனத் தலைவன் நெஞ்சிற்
குக் கூறினான் (ஐங். 288). தலைவியின் இனிய குர
லோசையைக் கிளியின் ஓசையென்று கருதிப பக்க
மலையில் வாழும் கிளிகள் எல்லாம அவளிருக்கும்
தினைப்புனத்தில் வநது படிந்தன (ஐங்.289:1,2).
இது, பசுமையான கிளிபோன்ற என் மகள் விரும்
பித் தன கையில் ஏநதிய பைங்கிளியாகும் என்று
மகட்போக்கிய தாய் புலம்பினாள் (ஐங்.375:2).
தலைவி கிளியையொக்கு மொழியினள் (கலி. 13:18;
20:7). தலைவியும் தோழியும புனத்தில் படியும் இன
மாகிய கிளிகளைக் கடிந்தனர் (சுலி. 37:12,13). படி
கின்ற கிளிகள், பரக்கும் பசிய கதிரையுடைய
தினைப்புனத்தில் தலைவி அவற்றைக் கடிந்தோம்பு
தலைத் தலைவன் மறக்கும்படி செய்தான் (கலி. 50:9,
10).மெல்ல நடக்கும்; மயிலுமன்று; சொல்லுச் சொல்
லத் தளரும்; கிளியுமன்று எனத் தலைவன் தலை
வியை நலம் பாராட்டினான் (கலி.55:13,14). தலைவி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2pug2qluggxkoel5joc7raed1n87m87</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/314</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668814</id>
    <revision>
      <id>1987263</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:29:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987263</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10002" sha1="bb3z53w1yvbms4dsbpray3j8n860juc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காழ்
தம் திருந்திய அல்குலிற் காழ் அசையும்படி உடுத்
தினர் (முரு. 204,305). மகளிர் கொன்றையின் மெல்
லரும்புள்ள கொம்புகளிலே பனிமாசு கிடந்து
தவழ்கின்றவை போலப் பசிய மணிகள் கோத்த
காழ் உடைய அல்குலில் மெல்லிய துகில் அசைய
மயில் போல உலவினர் (பெரு.327-331). மாணிழை
மகளிர் மதுவையுணடு தம் கணவரோடு புலந்து
பருமையுடைய காழ் பொருந்திய
மாலையை
அறுத்து முத்துக்களைச் சிந்தினர் (மது. 679-681).
பிச்சியின் அழகிய இதழ்களை யுடைய பூவைத்
தொடுத்த அழகான தொடையாகிய ஒரு காழைத்
தோழியர் தலைவியின் சென்னியில் சுற்றிக் கட்டி
னர் (குறி. 117,118). வெருக்குப் பூனை இருளிலே
நோக்கினாற் போன்ற முத்தினைக் கோத்தமைத்த
ஒரு காழ் தலைவியின் முலையிடையே கதிர்விட்டு
விளங்கியது (அகம். 73:3,4). தலைவி காழ் இயல் வன
முலையினன் (அகம். 116:8), தலைவி பல கிளை
யினவாய் நெருங்கிய பெரிய மாலையாய பசுங்
காழககொண்ட மேகலை அணிந்த அல்குலையுடை
யவள (அகம்.365:12,13). வண்ணாததி நெடிது
பிசைந்து கஞ்சி ஊட்டிய அழகிய ஆடை ஒளிரும்
பொனகாழ் அணிந்த அல்குலையுடையவள் தலைவி
(அகம்.387:6,7) காழ் (முத்து வடங்கள்) விரித்த, கலத்தை
அகத்திட்டுக் கிடக்கின்ற, ஆரம் மீதே கிடந்தசை
யும் இளைய முலையைத் தலைவன் இடைவிடாமற்
புல்லியும் அமையானாய்த் தலைவியின் கூந்தலை
அழகு செய்தான் (கவி . 4:9-11). 'காழ் கொண்ட
தலைவியின் இள முலைகள், பாண்டியனின் மதங்
கொண்ட யானையின் கோடுகளினும் சினமுடைய
வாய இருந்தன (கலி. 57:18,19). மென்மையுடைய
தலையிடத்தே கிடந்து மினனும் ஒளிவிடுகின்ற
மூன்று காழ (முத்துவடம) பாகனாகிய மகன் அணிந்
துள்ளான் (கலி.80, 8,9). தலைவியின் மகனை நோக்கி
'நின் முகத்தை யான் முத்தங் கோடற்குக் காட்
டென்று பரததை கூறிச் சொரியும் கண்ணீர்த்
துளிகள் காழிலிருந்து (முத்து வடததிலிருந்து) கழன்று
விழும் முத்துக்கள போலிருநதன (கலி. 82:13,14),
தலைவியின மகன அலகுவில் கைத்தொழிலாலே
பொலிவு பெற்ற மணிகள் இடையிடையே அமைந்த
பொனமணிகளை யுடைய காழ் அணிநதிருந்தான்
(களி. 85:3), தலைவியின் மகன் கரிய கடலின முத்தும்
அதனுடனே பல மணிகள் பிறவும் சேரக் கோதத
உருட்சியமைந்த முக்காழ் (மூன்றுவடம்) அணிந்திருந்
தான் (கவி. 85:12,13). பட்டத்தையுடைய இளைய
களிற்றினது கரிய தலையில் நாலுகின்ற ஓடை
போலக் கையாற் புனைந்த முக்காழ் சிறுவன்
செனனியில் தாழந்து விளங்கியது (கலி.86.1.2).
306
தலைவி குதிரையாக்கிக் கூறும் பரத்தை, தெய்வ
வுத்தியென்னும் பூணினருகே துவக்கி ஒருகாழ்
அணியையும் இனமொத்த மணிகளாற் செய்த
தம்மிலொத்த முக்காழாலான கட்டுவடமாகிய பல
நிறத்தையுடைய கண்டிகையினையும் அணிந்திருந்
தாள் (கலி, 96:13,14). ஆயர் மகனான தலைவன் முல்
லைக் காழினையும் கண்ணியையும் சூடி வந்தான்
(கலி, 115:4,5). எழுதின தொய்யிற் கொடிகள்
ஒன்றோடொன்று கலந்து அழிய, மேகலை அற்று
உதிர்ந்து காழ் (நூலாகிய வடம்) தோன்ற விருப்பு
ஒன்றுபட்ட மகளிரும் மைந்தரும் தம்முட் புணர்ந்
தனர் (பரி. 6:15-16). வையையில் நீராட வந்த
மகளிர் கட்டிய கொக்குவாய் அழகு செய்த காழ்
பூண்டனர் (பி.12:18). வையை வெள்ளம் முத்துச்
சேர்ந்த காழ் தலைக்கோல முத்து பொன்னணி முத
லியவற்றை மைந்தரும் மகளிரும் நீராடும் துறைக்
கண் கொணர்ந்து சேர்த்தது (பரி. 16:5-10).
3. காம்பு. 'தொண்டைமானின் படைக்கலக கொட்
டிலிலிருந்த படைக் கருவிகள் உடலிடம் திரண்ட
வலிய காழ்- காம்பு - அழகுபொருந்தச் செய்யப்
பெற்று நெய்பூசப் பெற்றுக் காவலையுடைய இடத்
தில் உள்ளன என ஒளவையார் தொண்டைமா
னைப் புகழ்வது போன்று குறிப்பால் இகழ்ந்து பாடி
யுள்ளார் (புறம். 95:1-3). பகைவர் நாட்டை யழித்
தலால் அதியமானெடுமானஞ்சியின் வேற்படைகள்
காழொடு மடை (ஆணி) கலங்கி நிலைகெட்டன
(புறம். 97:4-7). நிரைத்த காழ் அணிந்த வேலை நீர்ப்
படை செய்தற் பொருட்டு வீரர் ஒன்று கூடினர்
(புறம்.354:2,3), கிடையின் (நெட்டியின்) காழ் போன்
றது தெண்கண் மாககிணை (புறம். 382:18), இளஞ்
சேரலிரும்பொறையின் மறவர் காழ் உடைய எஃகம்
பிடித்தெறிந்து பகைவர்க்குத் துன்பம் செய்தலில்
விருப்பம் நீங்காத ஆண்மையும் நிலையாமை உண
ரும் நெஞ்சமும் உடையவர் (பதி. 90:37-39). வேந்
தன் நள்ளிரவிலும் பள்ளி கொள்ளானாய்க் குதிரை
மீதிவர்ந்து சென்று வேப்பந்தாரைத் தலையிலே
கட்டின வலிய காழுடைய வேலோடே முன்னே
செல்கின்ற படைததலைவன் புண்பட்ட வீரரை
முறைமுறை காட்டக கணடு வந்தான் (நெடு.176,177,
186,187). பரதவர், நெடிய தூண்டிற் காழினைக
குறுகிய கூரைக் குடியிருப்பில் சார்த்தினர் (புட். 80,
81). முறைப்பட மலர்தலை யொழிந்த வாழை
முகைகளினுடைய உயர்ந்த முகங்கள் துறுகல்லைத்
தீண்டும் நிலைக்குக் காழிலே பொருந்திய வேல்
யானையைக் குத்தும் நிலை உவமை (மலை. 129-131).
இளைஞர் ஏந்திய வேல் அழகுற விளங்கும் இலை
யினையும் நெய் கனியப் பெற்ற வலிய காழினையு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bb3z53w1yvbms4dsbpray3j8n860juc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/353</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668815</id>
    <revision>
      <id>1987264</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:29:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987264</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10060" sha1="ogz5lkyx3lif9d9xtggc3jpxnamy7qd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கிளிஞ்சில்
படுக்கையிடத்துக் கிடந்த மெல்லணையைச் சார்ந்
திருந்து, வட்டிலிவே வார்த்த பாலைச் சிறிது
காட்டி அப்பாலை யுண்ணாது வெறுத்திருந்த கிளி
அதனை உண்டற்கு வேண்டும் மொழிகளைக் கூறி
உண்பித்தாள் (கலி. 72:1-6). (வள்ளி, தேவசேனை)
இருவரின் வான் கிளிகளும் தம்முள் மழலைப்
பேச்சுப்பேசி எதிர்த்தன (பரி. 9:43). கிள்ளை
காண்க.
கிளிஞ்சில் - சிப்பி. பரதவர் கடலில் தாம் பிடித்து
வந்த மீன்களை மணற்பரப்பிலே குவித்து. மீன்
கொழுப்பாலாகிய நெய்யைக் கிளிஞ்சிலில் - சிப்பி
யில் - வார்த்து ஏற்றிய சுடர் விளக்கொளியில்
துஞ்சுவர் (நற்.175:1-4).
.
கிளை - 1. சுற்றம். புலனழுக்கற்ற அந்தணாளனாகிய
கபிலன் மலையமான் திருமுடிக்காரியை அவனது
அழித்தற்கரிய தன்மையை யுடைய கிளையொடும்
சுற்றத்தொடும் - பொலியவும் இரந்து செல்லும்
புலவர் இனிப் புகழ்தற்கு இடமில்லையாகப் பரந்து
புகழ் நிற்கப் பாடினன் (புறம்.186:9-13). உண்
ணாமையின் உடம்பு வாடித் தெளிந்த நீரால் கண்
நிறைந்து வியர்ப்புற்ற பல கிளையொடு பசிநோய்
வருத்துவதனைத் தமக்கொரு பகையாகத் துறையூர்
ஓடைகிழார் ஆய் அண்டிரனிடம் கூறினார் (புறம்.
136:6-9). குமணன் நல்கிய வளனைக் கொணர்ந்து
தம் மனைவியிடம் கொடுத்த பெருஞ்சித்திரனார்
அவளை விளித்துப் 'பல குணங்களும் மாட்சிமைப்
பட்ட கற்பினையுடைய நின் கிளையின்கண் மூத்த
மகளிர்க்கும் மற்றெல்லோர்க்கும் வழங்குவாயாக'
என்றார் (புறம். 163). மழை பெய்யுங் காலத்தைப்
பார்த்துத் தம் முட்டைகளைக் கொண்டு மேட்டு
நிலத்தை யடைகின்ற எறும்பின் ஒழுங்கினை
யொப்பப் பெரிய கிளையோடும் கூடிய பிள்ளைகள்
சோறுடைக் கையினராய்ப் பசிப்பிணி மருத்துவ
னாகிய பண்ணனது மனையினின்றும் தனித்தனியே
சென்றனர் (புறம். 173:5-9), நின்னைப் பிரிந்தபின்
இறந்து படினல்லது என் வளையில்லாத வறிய
கையைத் தலைமேலே வைத்துக் கொண்டு நின்
இறந்து பாட்டினைக் கிளையினரிடத்தே சென்று
சொல்லக் கடவேனோ எனப் போர்க்களத்தில்
கணவனை யிழந்த பெண்ணொருத்தி புலம்
பினாள் (புறம்.253:3-6). 'சுரத்திடை மேம்படப்
பொருது வீழ்ந்த இளையோனே.வளையில்லாத
வெளுத்த வறுங்கையைத் தலைமேல்
யான்
வைத்து
கிளையுள் சென்று இத்தன்மையனாயி
னான் இளையனெனச் சொல்லுமாறு நின் இறப்
புக் குறித்த சொல் செல்லுமாயின் நின்னை நாள்
345
கிளை
தோறும் அமையாது புகழும் நின் அன்னை எவ்வா
றாவாள்' என்பது சுரத்திடைக் கணவனையிழந்த
தனிமகளொருத்தியின் புலம்பல் (புறம்.234). பெரிய
கிளைக்குத் தலைமை யெய்திப்பொருநன் அரும்பட
ரெவ்வம் உழந்ததன் மாறாகச் சோழன் செருப்
பாழியெறிந்த இளஞ்சேட் சென்னி நல்கிய பரிசி
லாகிய அணிகலன்களை அவனுடைய இரும்பே
ரொக்கல், அணியும் முறைமை யறியாது மாற்றி
அணிந்து பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தது (புறம். 378:10
24). 'யான் சிறுகுடிகிழான் பண்ணனை நாடோறும்
பாடேனாயின், செய்ந்நன்றி மறந்த அக்குற்றம்
பற்றிப் பாண்டியன் என் பெருங்கிளையினைப்
புரந்து வரும் அருளினின்றும் மாறுவானாக' என
மதுரை அளக்கர் ஞாழார் மகனார் மள்ளனார்
குறித்துள்ளார் (புறம்.388:10-16). 'பிடவூரிலுள்ள
அறத்தாலுண்டாகிய புகிழமைந்த பெருஞ்சாத்த
னுடைய கிளையேம் யாம்' எனக் கிணைப்பொரு
நன் கூற்றில் நக்கீரர் பாடியுள்ளார் (புறம். 395:20,
21). பாணர் முதலிய பெருங்கிளை உவக்குமாறு
ஈதல் அமைந்து குறையாத செல்வ வளம் உனடய
வன் களங்காய்க் கண்ணி நார்முடிச்சேரல் (பதி. 32:
5,6). கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் கூத்தரது
பெருங்கிளை வாழுமாறு இனிய சுவைமுதிர்ந்த
மணிநிறக் கன்னையும் மகிழ்ச்சியையும் அனித்துத்
தலையாட்டம் விலங்குகின்ற மனஞ்செருக்கிய
குதிரைகளைக் கடலலைகளினும் பலவாகக் கொடுத்
தான் (பதி. 42:12-15,23). விறலியரே. இசையில்
வல்ல நும் கிளை இனிது உண்ணும் பொருட்டுச்
செங்குட்டுவனைக் கண்டு வருதற்கு நீயிரும் வம்
மின், யாமும் செல்கின்றோம் என விறலியின் கூற்
றில் பரணர் பாடியுள்ளார் (பதி. 49:1-3,17). நெடிய
மூங்கிலில் முற்றிய தேக்கள் தேறலைக் கால
தம் குன்றகச் சிறுகுடிக்கண் வாழும் கிளை
உண்டு மகிழ்ந்து தொண்டகச் சிறுபறைக்  ே
குரவை யாடுவர் (முரு. 194-197). ஆய்மகள்
விற்றதனா லுண்டான முதலைக் கொண்டு
யினரை யெல்லாம் உண்ணச் செய்தாள் (பெ
163). வலைஞர் தம் குடியிருப்பின்கண் பந்தரிலே
இளையரும் முதியருமாய்க் கிளையுடனே திறைத்
திருந்து பின்பு குளங்களைக் கலக்கி மீன்பிடித்து
அக்குளக்கரைகளைக் காத்திருப்பர் (பெரு. 267, 273).
தம் பெரிய கிளையைப் புரக்கும் இரவலாக்கெல்
லாம் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்
செழியன் கொடுஞ்சி நெடுந்தேர்களைக் களிறுகளு
டனே வழங்கினான் (மது. 751,753). காவிரிப்பூம்
பட்டினத்துப் புறஞ்சேரியிலுள்ள மணல்திட்டுக்
களில் பெரிய கிளையினரும் ஓரின உறவினருமாகிய
ஃனந்
&amp;IR&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ogz5lkyx3lif9d9xtggc3jpxnamy7qd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/315</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668816</id>
    <revision>
      <id>1987265</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:30:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987265</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9941" sha1="196oaz5ryd81ccx0dzce9sskewncjse" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காழ்
முடையது (அகம். 54:5,6). பாணன் எனபானின்
கையிலுள்ள வேல் பூணினையும் நெய்கனிந்த காழி
னையுமுடையது (அகம். 113:15-17). துணிவுள்ளத்
துடன் தலைவன், மணிகள் பதித்த பரிசையினை
யும் சிறந்த காழ் பொருந்திய நீண்ட வேலினையும்
துணையாகக் கொண்டு பொருள் தேடச் சுரவழியே
சென்றான் (அகம். 389:18-29). கொடுந்திமில் பரத
வர் உலர்ந்த மூங்கிலின் நோன் காழில் எறிஉளி
பொருத்திக் கோட்டுமீன் (சுறாமீன்) எறிந்தனர் (கறு.
304:1-4). நெய் பூசினாலொத்த வலிய காழ் செரு
கிய வேற்படை ஏந்திய செல்வத் தந்தையின் மகள்
தன் காதலனொடு சுரத்தே உடன் சென்றனள் (தற்.
324:5-9).
4. வயிரம். சூரர மகளிர் திண்ணிய காழ் - வயிரம்-
பொருந்திய நறிய சந்தனத்தை யுரைத்த குழம்
பைத் தம் குவி முலையில் அப்பினர் (முரூ.32-35).
திருச்சீரலைவாயிலில் ஒலிக்கும் இன்னியங்களுடன்
திண்ணிய காழ்பொருந்திய கொம்பு மிக்கொலித்
தது (முரு. 119,130), உழவர் தங்கை கரிய காழ்
பொருநதிய உலக்கையின் பூணினையுடைய முகத்
தால் குற்றி அரிசியை மாட்சிமையுறச் செய்தாள்
(சிறு.193,194),பூண் தலையிலே அழுத்தின நன்றா
கிய திரட்சியையும் வலியையும் காழினையும்
உடைய சீரிய கோல் செருகிய உளி போன்ற வாயை
யுடைய பாரைகளாலே எயிற்றியர் கட்டிகளைப்
பெயர்த்துப் புல்லரிசியைத் திரட்டினர் (பெரு.98
94). எயிற்றியர், விளாமரத்தின் நிழலுடைய முன்றி
லில் நிலவுரலில் புல்லரிசியை இட்டுக் குறிய காழ்
பொருந்திய உலக்கையாற் குற்றிச் செம்மை
செய்து உணவு சமைத்தனர் (பெரு. 94-100). படைத்
தலைவர் திண்ணிய காழ் பொருந்திய சந்தனம்
பூசிய மார்பினர் (மது. 715), மகளிர் மயிர்ச் சந்தன
மாகிய விறகிலே நெருப்பை யுண்டாக்கி அதிலே
கரிதாகிய காழ் பொருந்திய அகிலோடே அயிரையும்
(கண்டசருக்கரையையும்) கூட்டிப் புகைத்துக் கூந்தலை
உலர்த்தினர் (தெடு. 55,56). குன்றுகெழுநாடன் தன்
குஞ்சியை உவர்த்த நறிய காழுடைய அகிலினது
அழகிய புகையூட்டினன் (குறி. 109,110).திருமா
வளவன் பகைவரின் காவலிடத்தே இருந்து தனக்
குரிய பெருமை காழாக முற்றி நண்ணார் காப்ப
ரண் கடந்து தன் அரசுரிமையை எய்தினான் (பட்,
223-228). நன்னனின் அரண்மனைத் தலைவாசலில்
குவிந்திருந்த பொருள்களுள் நறிய காழ் பொருந்
திய சந்தனமும் ஒன்றாகும் (மலை. 520). மகளிர்
நெல்லின் வளைந்த கதிரினை முறித்துக் கரிய காழ்
பொருந்திய உலக்கையால் அவல் இடிப்பர் (அகம்.
141:16-18), மகளிர் பச்சை அவலை இடித்த கரிய
ச இபொக தொ 2 20.அ
307
காழ்
காழ் உலக்கையை நெற்பயிரையுடைய வயலின்
வரப்பாகிய அணையிலே படுக்க வைத்து வினை
யாடுவர் (குறு. 238:1-3). பாலை வழியிலுள்ள புரை
யற்ற காழபொருந்திய யாமரத்தின் பொரித்த
அடியைத் தன் கோட்டினால் யானை குத்தியது
(குறு.255:1-3). நறைக்கொடி தழைத்து
மணங்
கமழும் காழ் முற்றிய சந்தன மரத்தின் மீது படரு
மாறு மழை பொழிந்தது (நற். 8:3-5). கார்ப்பருவத்
தில் மடப்பிணையைத் தழுவிய கலைமான காழ்
பொருந்திய வேலமரத்தின வரி நிழலிலே தங்கும்
(தற்.258:7-10), களிற்றியானையைப் பற்றிச் சுற்றிக்
கொண்ட மிக்க சினமுடைய மாசுணம் வெண்மை
யில்லாது முற்றிய, காழ் பொருந்திய சந்தன மரத்
துடனே சேரப் பிணித்துப் புரட்டும் (நற்.361;8-8).
காழினையும் பருத்த அடியினையுமுடைய புன்னை
அரும்பீன்று மலர்ந்தது (நற். 178:2,3). கானம் காழ்
பொருந்திய வேல மரங்கள் செறிந்து செல்வோர்க்
குத் துன்பம் தரும் வழிகளை யுடையது (நற்.
302:8-10). தலைவன் நறிய காழ் பொருந்திய
சந்தனமும் பித்திக மலர் மாலையும் அணிந்த
மார்பினன் (நற். 314:2,3). புனல் தந்த காழ
பொருந்திய சந்தனத்தின் புகைசூழ்ந்த மாலை
யணிந்த மார்பினையுடையவன முருகன் (பரி. 9 27-
89).
5. மேகலை (ஆகுபெயர்). சூரரம்களிர் பல மணிகள்
கோத்தமைத்த சில்காழ - ஏழுவடமாகிய மேகலை -
அணிந்த அல்குலினை யுடையவர் (முரு. 16), பாடினி
பல வண்டினங்களின் இருப்பை யொதத பலகாழ
அணிந்த அல்குலையுடையவள் (பொரு.39). பளிங்கு
மணியினை யொத்த கூறுபாடமைந்த அழகினை
யுடைய பசுங்காழ அணிந்த அல்குலினை உடைய
வள் தலைவி (அகம். 167:1,2), 'காழ் அணிந்த அல்
குலின் மேல் நாலுகின்ற பொற்காசினம் முறை
பிறழ்ந்து கிடந்தாலும் அவற்றைத் திருத்துதற்குத்
தெரிந்திலனாய்த் தன் அழகு கெட அழும் இயல்
பினள் தலைவி என நற்றாய் கூறினாள் (நற். 86:
9-11). தித்தியின் சிலவாய புள்ளிகளமைந்த பல
வாய காழ் (காழாலாகிய மேகவை) அணிந்த அல்குவை
யும் நீலமணி போன்ற கூந்தலையும் உடையவள்
தலைவி (நற்.133:3-5), 'தலைவனின் சேணெடுங்
குன்றம் நீ காணுமாறு வேங்கை மரத்திற கட்டிய
ஊசலில் நினனை ஏற்றி வைத்துப் பசிய காழ
அணிந்த அல்குலைப் பற்றி நின்னை ஆட்டுகோ
என இற்செறிப்புண்ட தலைவியைத் தோழி கேட்
டாள் (நற்.232). பலவாகக் கலந்த காழ அணிந்த
தும் நடத்தலால் ஒதுக்கம் அமைந்த நுண்ணிய
துகிலினுள் தோன்றி விளங்குவதுமாகிய தலைவி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>196oaz5ryd81ccx0dzce9sskewncjse</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/354</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668817</id>
    <revision>
      <id>1987266</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:30:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987266</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9900" sha1="gg3ivome673ykdnx01f2144gv6b676h" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கிளை
பரதவப் பிள்ளைகள் கடலிறா மீனின் சூட்டினைத்
தினறும் வயலாமைப் புழுக்கினையுண்டும் அடும்
பின மலரை மலைநதும் ஆம்பற பூவைச் சூடியும்
மனறங்களில் குழுமித் தம் வலிமையை அளக்கும்
பொருட்டுக் கைகளாலும் கருவிகளாலும் ஒருவரை
யொருவர் தாக்கிப் புறங்கொடாது போர் செய்
தும ஒருவருக்கொருவர் தோலாமையால் பனை
மரங்களில் இலக்கு வைத்துக் சுவுண கற்களை
யெறிந்தும் விளையாடினர் (பட். 60-76). பரத
மாக்கள் வலையினால் கடல் மீன்களை முகந்து
துணையுடன் கூடிய மகிழ்ச்சியை யுடையவராய்
இளையரும் முதியருமான கிளையுடன குழுமி அம்
மீனகளை ஆரவாரத்தோடு கரைக்கு இழுத்து
வந்து தம்மிடம் இரப்போரின் வறுங்கலங்கள்
நிறையுமாறு கொடுத்து எஞ்சியவற்றைப் பல கூறு
களாக்கி விற்றுவிட்டு மணற்பரப்பிலே துயிலுவர்
(அகம். 30:1-11).தலைவனது மலைநாட்டில் கான
வன் அம்பினை ஆயந்து களிற்றின் மார்பிற்
செலுத்தி, அதன கொம்பினைக் கொணர்ந்து தன்
குடிசையில் ஊறிவிட்டுப் பலாக் கனியிலிருந்து
பிழிந்தெடுத்த மதுவினையுண்ட களிப்பினனாய்க்
கிளையொடு ஆரவாரம் மிக்குச் சந்தன விறகி
னால் ஊனசோற்றை அட்டுண்பான் (அகம். 172:
6-14). ஆறலை களவராகிய விலலேர் உழவர் தம்
கிளையுடன எழுந்து நன்னாளில் வேட்டைக்குச்
செலவர் (அகம், 193:2,3). முளைகளால் அழகு
பெற்று விளங்குகின்ற மூங்கிலைப் போலக் கிளை
களால் பொலிவுறற பெரும்புகழை யுடையவன்
தலைவியின தந்தை (அகம். 268: 11,12). தினைப்
புனங் காக்கும் குறவர் தம் மகளிர் கொடுத்த
தோப்பிக் களளினை மாந்திக் காவலை மறந்த
போது தினைக்கதிர்களை யானை மேய்ந்ததாக,
அதனைப் பொறாமல் அக்குறவர் இளையரும்
முதியருமான கிளையுடன் கூடி வில்லை ஆயந்
தெடுத்துக் கொண்டு திரிவர் (அகம்.348:7-13). 'தலை
வன எம்முடன வந்து புனலாடுதலைத் தலைவி
அஞ்சுவாளாயின அவள் தனக்குப் பாங்கான
கிளையொடும் கூடித தன் கொழுநரைக் காத்துக்
கொள்வாளாக' எனறு பரத்தை கூறினாள
(குறு.80). திறமையுள்ளோர் செயல் அறததொடு
பொருந்துவதன்றியும் கிளையுடைய மாநதர்க்குப்
பற்றுக்கோடுமாம (குறு. 247:3,3). மலை நாட்டில்
செழுமைமிக்க பல கிளைகளையுடைய குறவர்
புனத்தில் விளைந்த தினைக்கதிரைக் கொய்யக்
கருதி இரவில் மினமினி விளக்கததினால் வானில்
செல்லும் முகிலியக்கத்தைக் காணபர் (நற். 44:5-
12). ஆமானின் நெஞ்சில் பாயாது குறிதவறிப்
346
கிளை
போன அம்பின் போக்கினைக் கருதிக் கானவன்
தன்னுள்ளத்தே, இம்மலை அணங்கொடு நின்றது;
மழை பெயதால் அதனது வீறு தணியுமா
கலின் மலையை மேகம் வந்து சூழ்க' எனக்
கடவுளை அம்மலை மேல் வழிபடும் பொருட்டு
விரும்பியெழுந்து தன் கிளையொடும் போய்ப் பலி
யிட்டு மகிழவான் (நற்.165:2-5). வலை வீசிப் பிடிக்
கையில் சுறாமீன் கிழித்ததனால் சுருங்கிய நாம்பு
களைக் கொண்டு அவ்வலையைப் பரதவர் இளை
யரும் முதியருமான கிளையுடன் குழுமியிருந்து
இரவுப்பொழுதில் முடிவர் (நற். 297:6-9). படகினை
யுடைய பரதவர் விளக்குகளைக் கொளுத்திக்
கொண்டு நள்ளிரவில் மீன் வேட்டைக்குச் சென்று
கடலிற் பிடித்த மீன்களை வைகறையிற்
கொணர்ந்து கானற்சோலையிற்குவித்துப் புன்னை
யின் நிழலிலிருந்து தேங்கமழ் தேறலைக் கிளையோடு
மாந்திப் பெரிதும் மகிழ்வர் (நற். 388:4-9), அரக்கு
மாளிகையை எரி சூழ்ந்தபோது அதனுள்ளே அகப்
பட்ட ஐவருள் வளிமகன் (வீமன்) அதனை உடைத்
துத் தன்னுள்ளத்திற்குப் பொருந்திய கிளைகளாகிய
தாயோடும் துணைவரோடும் தப்பிச் சென்றான்
(கலி. 25:3-8). கிளையழிய வாழ்பவனுடைய ஆக்கம்
பொலிவழியும் (கலி. 34:18). காமஞ்சாலா இளமை
யோளைக் கண்ட ஊர்ப்பெண்டிர் இவள் தன்னை
நோக்கினார்க்கெல்லாம் வருத்தமாதல் அமைந்த
வளென்று கருதி, 'நீ (மோர் விற்றுத் திரியும்) நின்
கிளையோடே போவாயாக' எனக் கூறித் தம்
கணவரைப் புறத்துப் போகாமற் பாதுகாத்துக்
கொண்டனர் (கலி. 109:32-25). அன்பெனப்படுவது
தன் நிளை செறாமை (கலி. 133:9). வையை வெள்
ளம் விரைந்து வருகையில் உழவர் கிளையொடும்
கூடித் தம் தொழில் செய்ய வாளைமீன்களைப்
போலப் பாய்புனலில் பரந்து சென்றனர் (பரி. 7
38,39).
2.இனம், யானையை அகப்படுத்தும் குறிமேற்
பரப்பிய தழை முதலாயவற்றைத் தன் மனச்செருக்
கினால் போற்றாது ஆழத்தால் நெடிய குழியின்
கண் அகப்பட்ட கொல்களிறு அக்குழியை நிலை
சரியத் தூர்த்துத் தன் கிளை - இனம் - விரும்பச்
சென்று கூடியது (புறம். 17:14-19), பொறுத்தற்கரிய
வெள்ளிய உருமேறு தான் சிறிதேயாயினும் கிளை
யுடனே பாம்பைக் கொல்லும் (புறம். 58:6,7), மலைச்
சாரலில் மலர்ந்த காந்தளினது கொழுங்கிழங்கு
பிறழுமாறு கிளறித் தன் கிளையோடு தறுகணமை
யுடைய கேழல் உழுத புழுதிக்கண் நல்ல நாளில்
குறவர் தாம் வேறு உழாதே தினையை வித்துவர்
(புறம்.188:2-6).இராமன் மனைவியான சீதையை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gg3ivome673ykdnx01f2144gv6b676h</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/316</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668818</id>
    <revision>
      <id>1987269</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:30:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987269</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9145" sha1="n4263c3nch3qtb99h6rrvnxkpmq7qkk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காழ்
யின் அல்குல் அரவு சீறி யெழுந்தாற் போன்று
காணப்பெறும் (நற். 866.1-3) தலைவன பிரிவானா
யின் பலகாழ் - காழால் ஆகிய மேகலை - அணிந்த
அல்குலையுடைய தலைவி குழவ ஒலிப்பது போல
மிகவும் அழுவாள் (ஐங்.306)
6.குத்துக்கோல். ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாத
னின் களிறு பகைவர் மதிற் கதவங் காணில், மதத்
தால் காழ் - குத்துக்கோலை கை நீவிச் சென்று
அவற்றைப் பிளக்கும் (பதி. 53:17-21). பெருஞ்சேர
லிரும்பொறையின் தானையிடத்துள்ள யானைகள்
கட்டுத்தறியைக் கொள்ளாமல் காழ பல முருக்கி,
மேலே பறக்கும் பருந்தின நிழலை நிலத்திடத்தே
காணின வெகுண்டு பாயும் (பதி. 17:8-12). மொழி
வேறுபட்ட பலலாகிய பெரிய படைக்கு நடுவே
அமைத்த கூடாரத்தில் வேறோரிடத்தை அரசனுக
குக கோயிலாக எல்லாரும் உடன்பட்டு நெடிய
காழுடனே பண்ணின பல நிறத்தாற் கூறுபட்ட
மதிள் நுரையை வளைததுக் கட்டினர் (முவலை. 43,
44). பாகர் காழினற் குத்தி அலைத்தலாலே துன்
புற்ற யானைக கனறு தன கையிடை வைத்த
கவளத்தைத் தன மெய்யன மேலவாரி இறைத்துக
கொண்டது (நற். 360:7-9). காழாற குததவும் நெறி
யில் நிலலாத கடிய செல்வினையுடைய களிற்றொ
ருத்தல யாழோசை கேட்டு அடங்கி நினறது (கலி.
2:26,27). தலைவன் காழ எல்லையில் நில்லாத
கடிய களிற்றை யொப்பான (கவி. 55:20).
7. தண்டு. திண்ணிய கொடிககாழில் - கொடித்
தண்டுகளில் - கட்டப்பெற்ற பெருங்கொடிகளைக்
கடலலை போல எழுந்து விழுமபடி காற்று வீசி
யது (மது, 449,450). வேல் நெயதற் பூப்போலும்
உருவினையுடைய அழகிதாக விளங்கும் அகன்ற
இலையீனையும் தொடுத்த லமைந்த மயிற்றோ
கையால விளக்கமுற்ற காம்பினையும் மூட்டுவா
யமைந்த திண் சுரையையும் கரிய காழினையும்
உடையது (அகம். 119: 11-13) வணடினம் தனமீது
மொயக்கையினாலே கையாற் கடிய மாட்டாளாய
ஒருத்தி மணம் நாறும் மாலையை அறுத்து
அதனைக் கொண்டு ஓட்டியும், போகாமை கண்டு
வளைந்த காழ பூண்ட ஒடத்தில் புகுநதாள் (கலி.
92:48-50),
8. கட்டுத்தறி. வெண்மையில்லாத வலிய காழில்
கட்டுத்தறியில் - யானை கட்டப் பெற்றது (புறம்.
23:1). உழவரின் இல்லங்கள், எருதுகளோடு கூடிய
பசுக்கள ஈன்ற கனறுகளைக் கட்டின தாமணி
யாகிய நெடிய தாமபுகள் கட்டிக்கிடக்கின்ற காழ்
நடட பசுகங்களை யுடையன (பெரு. 242-244). மதம்
308
காழ்
கொண்ட யானை சினம் மிக்குப் பரிக்கோற்கார
ரைக் கொன்று பாகரை வீசி எறிந்து காவிற்கட்டும்
சங்கிலியை நமக்குக் காவலென்று பேணாதே அது
கட்டின காழைச் சாய்த்தது (மது-380-383).
9. இருப்புக்கம்பி, நுண்ணிய கோலாற் பிணிக்கப்
பட்ட மாக்கிணைக்குக் காழில் - இருப்புக்கம்பியில்
கோக்கப்பட்ட கயத்து வாழ் யாமை உவமை
(புறம்.76:2,3). புலி கொன்று உண்ட பெருங்களிற்
றின் எஞ்சிக் கிடந்த ஊனில் கலிகெழு மறவர்
காழில் சேர்த்துககொண்டு சென்றது போக
எஞ்சிய ஊனை உமணர் சமைத்துண்டனர் (அகம்.
269: 3-7).
-
10.கழி. முள்ளம் பனறியைக் கொன்ற மறவர்
ஓடுமரத்தின் காழ - சுழி - கொண்டு அமைத்த படல்
கட்டிய சிறுமனை முற்றத்தில, அதன் தசையைக்
கூறிடுவர் (புறம. 325: 6-8), கிணைமகளின் வீட்டு
அடுக்களையில் உள்ள காழ் சிதல் அரித்தமையின்
கட்டுக்குலைந்துளளன (சிறு. 142,133),
நெல்
11. மரம் (ஆகுபெயர்). மணம்பொருந்திய காழ் -
மரத்தை - அகில, சந்தனம் ஆகியவற்றை வெட்டிய
மேட்டு நிலத்தே குறுஙகதிர்த் தோரை
முதலியவற்றை விதைப்பர் (மது. 265,287).
12. முத்து. மாணிழை மகளிர், மதுவையுண்டு
தம் கணவரோடு புலந்து பருமையுடைய காழ-
முத்து - ஆரமாகிய மாலையை அறுத்து முத்துக்
களைச் சிநதினர் (மது. 679-581). படைத்தலைவர் ஒளி
பொருந்திய காழ்மாலை பொருந்திய மார்பினை
யுடையவர் (மது. 716). அழகிய நிறம் பொருந்த
கொண்டு
காழ (முத்து) முதலியன
புனைந்து
செய்த, அழகமைந்த வலிய சுவரின் கண்ணுள்ள
பாவைகளும் நின் பிரிவால பலி என எதனையும்
கொண்டில எனக கூறி மகட்போக்கிய தாய் வருந்
தினள் (அகம். 369,6-8).
13.முதிர்ச்சி. காமநோய் காழ்க் கொள்ளுமாயின்
முதிர்ச்சி பெறுமாயின - மடல் ஊர்வர்; எருக்கங்
கண்ணி சூடுவர்; வீதியில் பிறர் தம்மைக்கண்டு
ஆரவாரிக்கவும் படுவா; தம் கருத்து முற்றாதாயின்
சாதலுசு குரிய பிறவற்றையும் செய்வர் என்பது
தலைவன் கூற்று (குறு. 17). 'நின் அறிவு காழ்க்
கொள்ளும் பருவத்தில் நீ எம்முடைய வீட்டிற்கு
இல்லறம் நடத்த வருவாய் என்று கூறிக் கூந்த
லைத் தடவியவன் இன்று எவ்விடத்தில் உள்
ளானோ' எனத் தலைவியிடம் தோழி கூறினாள்
(குறு. 379:3-6),
14.வலிமை. பொருநன் சீர்குலைந்த தெண்கண்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>n4263c3nch3qtb99h6rrvnxkpmq7qkk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/355</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668819</id>
    <revision>
      <id>1987270</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:30:36Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987270</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10283" sha1="gik5idx9k5wxi2a3jfbegwlcuw3l1d5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;இளை
347
கிளை
அரக்கன் வௌவிச் சென்றபோது அவளால் இடப்
பட்டு நிலத்தில் விழுந்த அணிகளைக் கண்ட குரங்கு
களின் செம்முகப் பெருங்கிளை அவற்றை அணி
யும் முறைமையின்றி அணிந்து பொலிந்தது (புறம்.
378:18-31), போர்க்களத்தில் பெடையையுடைய
பருந்துச் சேவலின் கிளை தசையாகிய இரையை
உண்ணும் (பதி. 35:4,5). கடுமையாகக் கொட்டும்
குளவியின மிகுந்த கிளை நெல்லளவைக்குக் குவித்து
வைத்த உறை நெல போலக் கூட்டின்கண் மொய்த்
துத் துஞ்சும் (பதி. 71:4-7). தகடூரெறிந்த பெருஞ்
சேரலிரும்பொறை தன பெருந்தேவியைக் கொண்டு
குலவழியை நிலைபெறுத்தறகாகச் செய்த வேள்
வியில் வட்டமாயறுத்து இயற்றிய புள்ளிமான
தோலின் விளிம்பிலே கொடுமணம் என்னும்
ஊரிலுண்டான அருங்கலங்களையும் பந்தர் என்
னும் ஊரில் விளைநத முத்துக்களையும் கிளையாகக்
கட்டி வேள்வி வல்லோனால் அவள் தோளிலே
அணிவித்தான் (பதி. 74:4-16). ஆய்மகள் மோர்
விற்றதனாலுண்டான முதலைக் கொண்டு கிளை
யினரையெல்லாம் உண்ணச் செய்தாள் (பெரு. 162,
163). பசுந்தினை யரிசியால் ஆக்கப்பட்ட சிலுத்த
சோறு பெரிய கிளையுடைய நண்டின் பார்ப்பினை
ஒத்திருக்கும் (பெரு. 167,168). இடையன் ஆனிரை
யோடு கானத்திலே தங்கி வாசிக்கும் குறிஞ்சிப்
பண்ணைப் பல்காற் பறவைகளாகிய வண்டுகள்
தம் கிளையினது ஓசையெனக் கருதிச் செவிகொடுத்
துக் கேட்கும் (பெரு. 175-183). பலா மரத்தின்
கொம்புகளில் இழுமென்னும் ஓசையுடைய பறவை
களின் கிளையாகிய கூட்டம் திரண்டிருக்கும்
(பெரூ.406-408). மீன்களும் விலங்குகளும் முறையே
நீரிலும் நிலத்திலும் இனிது துயின்று தம் கிளை
பெருகித் தம்மைக் கொல்லும் பகையாவார் இவ
ரெனக் கருதாது வலைஞர் முன்றிலில் மீன்கள்
பிறழவும் இறைச்சி விற்போர் குடிலில் விலங்குகள்
நெருங்கவும் இங்ஙனமாகக் காவிரிப்பூம்பட்டினத்து
வேளாண் மாந்தர் கொலை சுடிந்து வாழ்ந்தனர்
(பட். 194-199), கனிபொழி கானததிலே பழங்களைக்
கிளையோடு தினபதற்கு விரைந்து பறக்கும் புள்ளி
னம் போல நன்னனிடத்துப் பரிசில் பெறச் செல்
வதற்குக் கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் பெற்றனர் (மலை.
54,55). வயிற்றிலே சுனறுண்டான மடப்பிடியைக்
களிறு ஓம்பிச் செல்லும் போக்கினைக் குறித்து
ஒளித்திருந்த புலி அப்பிடியின் மேல் பாய்ந்ததாக
அது தன கிளையொடு நெடிய மலையிடத்தே அல
றும் குரலும் தன் குட்டியைத் தழுவிக் கொள்ளு
தலை மறந்த மந்தி ஆழ்ந்த முழையில் வீழ்ந்த
அக் குட்டியைக் கருதிக் கிளையோடு நெருங்கி
.
நோய் கூர்ந்து இடுகின்ற ஆரவாரமும் கூத்தர்
ஆற்றுப்படுத்தப் பெறும் மலைவழியில் கேட்
கும் (மலை. 307-314). பல கிளைகளை யுடைய
கறையான் ஒருங்கு கூடி ஈரமுடைய வாயினால்
முயன்று கட்டிய புல்லிய வளைகளையுடைய புற்
றின் நெடிய உச்சியினைக் கரடி பெயர்த்து இரை
தேடும் (அகம். 81:1-5). சுரநெறியில் செல்லும் புதிய
வர் கணடு அஞ்சிப் போககினைத் தவிருமாறு
குட்டிகளை யீன்ற கரடிகளின இருங்கிளை இருப்
பையின் உதிர்ந்த பூக்களைக் கவர்ந்துண்ணும்
(அகம். 95:6-10), பாலை வழியில் பெரிய கையினை
யுடைய கரடிகளின் இருங்கிளை கறையானின புற்
றாம் பழஞ் சோற்றைத் தின்று வெறுத்தால்
இருப்பை மரத்தின் பூக்களைக் கவர்ந்துண்ணும்
(அகம்.148:1-5). வெம்மை மிக்க சுரநெறியில் மறவர்
எய்யும் அம்பு வழிப்போகும் வம்பலரின் உயிரைப்
போக்குதலால் அங்குள்ள பருந்து தன் கிளையினை
யழைத்துப் புலாலை யுண்ணும் (அகம்.178:2-8).
பெரிய கிளையினை யுடைய மேகங்கள் கடலிலே
சென்று நீர் பருகி மேலெழுந்து சூலுற்ற பிடியானை
யின் இனம்போல இடந்தோறும தோன்றி ஒலித்து
நெருங்குமாறு கார் காலம் வந்தது (அகம்.183-6-10).
பெருங்கடலை முகந்து பருகிய இருங்கிளை மேகம்
இருண்டு விசும்பிலே வலமாயெழுந்து முரசுபோவ்
முழங்கி வாள்போல் விளங்கும் மின்தொகுதியை
யுடையதாய் நாள்தோறும் ஆரவாரிக்கும் (அகம்.
188: 1 - 8). சிறுகிளி தினைப்புனத்தி லிருந்து
கவர்ந்து சுமந்தெடுத்துப் போகமாட்டாது நிலத்
திலே விழ விடுத்த கதிரைக் கானவாரணம் தன்
கிளையோடிருந்து தினனும் (அகம். 192:5-8). தன்
கிளையினைப் பாராட்டும் வலிய களிற்றியானை
அதற்கு மூங்கில் முளைகளைக் கொணர்ந்து ஊட்டி
வேண்டும் தழைகளையும் உணபிக்கும் (அகம்.PJG:
1,2). மலைச்சிலம்பில் தேனையுண்ணும் பல பெசன்
டின கிளை ஆரவாரிக்க மலையிலிருந் திழிந்த
அருவி சந்தனமரத்தை நனைக்கும் (அகம். 228:1-3).
கானத்தின்கண பெரிய கிளையினை யுடைய சுரடி
யேற்றை இருப்பை மரத்தின் வெண்பூக்களைத
தின்று வெறுத்தால் பெருஞ்செம் புற்றினைத்
தோண்டி அதனுள்ளிருக்கும் புற்றாம் பழஞ்
சோற்றைத் தினபதற்கு அதன் உச்சியைப் பெயாக்
கும் (அகம்.247:4-7). மலைவழியில் இறந்துபடு
வோரின் ஊனைத் தின்ன விரும்பிப் பறக்கும்
பருந்துகளின் கிளை தங்கியிருக்கும் (அகம். 247.11-
13). வலிய குட்டிகளைத் தழுவிக் கொண்டு தன்
கிளையொடு பிணவுப்பன்றி பெயர்வதற்குத
துணையாகத் தறுகண்மையுடைய பன்றியேற்றை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gik5idx9k5wxi2a3jfbegwlcuw3l1d5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/317</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668820</id>
    <revision>
      <id>1987271</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:30:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987271</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8713" sha1="3gcwtbqfaprl1ad8ys143z48v4k4u49" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காழ்
மாக்கிணையைப் புதுவார் கொண்டு விசித்துக்
கட்டி இசைக்குரிய புதிய காழ் - வலிமை - பொருந்
தீய போர்வை தோலைப்) பொருத்தினாள் (புதம்.
399:23,84).
15.சட்டக்கால், முற்பட்ட யாமம் சென்றபீள் மகளிர்
காழை - சட்டக்காலை - எடுத்துவிட்டு, பண்டங்க
ளுக்கு விலை கூறும் நெடிய கடையை யடைத்துத்
துயின்றனர் (மது. 631-613).
16.கட்டை. கல்லில் தேய்த்து அரைக்கப்படும் வெள்
ளிய சந்தனக் காழ் - கட்டை - போன்றது தடாரி
(புறம்.369:19-21).
17.தூண். அரசமாதேவி உறையும் நல்லில் நீலமணி
யைக் கண்டாற் போன்ற கருமையினையும் திரட்சி
யினையு முடைய திண் காழ்களை - தூண்களை-
உடையது (நெடு. 111,114).
.
18.கருமை. குன்றுகெழுநாடன் எண்ணெய் நீவிக்
கடைகுழன்று வளர்ந்த தன் குஞ்சியில் நறிய,
காழ் - கருமை - பொருந்திய மயிர்ச் சந்தனத்தை
மணம் கமழத் தடவினான் (குறி. 197,108). காழி
னைத் தன்னிடத்தே கொண்ட நுண்மையுடைய
அறல்மீது குயில்கள் அலகால் குடைந்துதிர்த்த
பூக்கள் பரவிக் கிடந்தன (சிறு.-6).
19.கால்.காவிரிப்பூம் பட்டினத்தில் புதுமெழுக்கி
னையுடைய மஞ்சிகையில் அரிசிப் பலி தூவி,காழ்
கால்கள் - ஊன்றிய சுவிந்த சட்டங்களின் மேல்
வெள்ளிய துகிற் கொடிகளை நட்டு வைத்தனர்
(பட், 168-168).
20. மிகுதி, கோவலர் நல்லேற்றின் கழுத்தில்.
தாழப் பூட்டியுள்ள அழகிய துளையுள்ள மூங்கிற்
குழாயில் பெய்து வைத்த செறிந்த காழ் - மிகுதி
யான - வல்சியுடன் ஆநிரைகளை ஓட்டிச் செல்வர்
(அகம். 258:12-17).
21. விட்டம். மனைகள் பாழ்பட்டுப் போன, மன்
றத்தில் உள்ள பணைத்தாள் யானையின் முதுகு
உராய்ந்தமையாற் சோர்ந்த காழ் விட்டம்.
வீழ்ந்த முதிய தூண்களை யுடையது அம்பலம்
(அகம். 373:3-4).
22, வரகரிசி. மாடுகளின் குளம்பால் துவைக்கப்
பட்ட உதிர்ந்த வரகினை அகன்ற பாறையில் குவித்
துத் தாயர் பண்ணை வெண்பழத்தின் அரிசி ஒப்
பத் திரிமரத்தால் தேய்த்துச் சுளகினால் கொழிக்
கப் பெற்ற வெண்காழை - வெள்ளிய வரகரிசியை
உரலிற் பெய்து உலக்கையால் தீட்டினர் (அகம்.
893:5-12).
389
காழகம்
23.பிணிப்பு.வருத்தமிக்க வெண்குருகைப் பார்வைப்
பறவையாக்கிய வேட்டுவன் அதன் காழ் - பிணிப்பு
கனைத்து மேயவிட்டான் (நற்.312:4,5).
24.தடி.புனங்காவலர் மாலைக்காலத்தே காழை
தடியை எறியப் புறவில் ஒடுங்கியிருக்கும் முயல்
அஞ்சி ஓடியது (ஐம். 432:1,2}.
25. மாலை. தலைவன் தலைவியின முடியிற் சுட்டப்
பட்டிருந்த பற்றமைந்த ஒரு காழினை - மாலையை
விரலாலே முறையாகச் சுற்றி அதனை மோந்தனன்
(கலி. 84:7,3).
26. கண்ணி. செவி மறையாயிருக்கின்ற ஏற்றைத்
தழுவினவனுடைய சென்னியிற் கிடந்த குவித்தி
முல்லைப் பூவாற் கட்டின வளைவினையுடைய
காழினை - கண்ணியை கொம்பாலே எடுத்துக்
கொண்டு அலைத்த புகரேறு துள்ளுகையினாலே
அக்கண்ணி தலைவியின் கூந்தலில் வந்து வீழ்ந்தது
(கலி. 107:8-9).
27. கைம்மரம். இயற்றப்பட்ட காழ் - கைம்மரம்-
சிதையுமாறு கறையான் பரவி மூடிக் கொள்ளு
தலின் அம்பலம் கூரை மடிந்த இறப்பினை யுடைய
தாயிற்று (அகம். 157:18-20).
காழ்வை -- அகில். தலைவி தன் ஆயத்துடன் குறிஞ்சி
நிலத்துப் பறித்த மலர்களுள் காழ்வை - அகில
மலரும் ஒன்றாகும் (குறி.93).
41:9).
-
காழகம்- 1. ஆடை, கனவில் காணப்படும் தீக் குறி
களுள் காழகம் - ஆடை - நீத்தலும் ஒன்று (புறம்.
இருபிறப்பாளர் (பார்ப்பார்) நீராடுங்கால்
தோய்த்த காழகத்தை உடம்பிலே கிடந்து புலரு
மாறு உடுத்தித் தலை மேலே கூப்பிய கையுடன்
செவ்வேளை வணங்கினர் (முரு. 182-125). பரத்தை
யர் ஆடும் துணங்கைக் கூத்திடத்தே சென்று
தலைக்கை கொடுத்தலினாவே அவர் சிலம்பு
தொடக்கிக் கரையிடத்தே கிழிந்த காழகம் தலை
வனுக்கு உட்பகையாய் அவன் பரத்தைமையைத்
தலைவிக்குரைத்தது (கவி. 13:16,17). ஒருத்தியின்
அல்குலிற் கிடந்த காழகத்தை வேறொருத்தியின்
சிலம்பிற் கிடந்த சுறா வடிவாகிய மூட்டுவாயிரும்
புகள் தளைத்துக் கொண்டன (கவி. 92:37.38).
2.நீலநிறப்புடவை,யானையின் வேகத்தைக் காணும்
பரிக்காரர் அதனைப் பிடித்துக் கொள்ளுங்காலத்து
அது மேல்வாராது அஞ்சி மீள நெடிய கரையுடைய
காழகத்தில் - நீலநிறப்புடவைகளில் - வைத்த கப்
பணத்தை அவற்றின் கால்களைத் துளைக்க நிலத்
தில் சிந்தினர் (மது.597,598).
3. கடாரம். புகாரின் செழுநகர் வரைப்பில் காழ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3gcwtbqfaprl1ad8ys143z48v4k4u49</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/356</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668821</id>
    <revision>
      <id>1987272</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:30:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987272</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10221" sha1="brwk3b9upxe356uq359ojs75a6uhsbo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கிளை
வேட்டை நாய்களை விலக்கி வேட்டுவரையும் தடுத்து அரும்புழை முடுக்கரிலே ஆட்களை எதிர் நோக்கி நின்றது (அகம். 248:2-6). வெம்மலை யருஞ் சுரத்தில் கரடிக் குட்டிகளின இருங்கிளை இருப் பைப் பூக்களைக் கவர்ந்துண்ணும் (&quot;இருங்கிளை' என்ப தற்கு ஈரினம் என்றும் பாடமுண்டு) (அகம். 270:11-13). பாழ்பட்ட அகன்ற பாலைநிலத்தில் கடுவினை மறவர் வில்லால் எய்ய வீழ்ந்தோருடைய பிணங் களைக் காக்கைப் பெருங்கிளை கவர்ந்துண்ணும் (அகம். 319:1-5). நிறம் விளங்கிய யானை தன் கிளையுடன் கூடி முளைகள் வளரும் தூறுகளி லுள்ள மூங்கில்களை ஓடித்து மேய்நதது (அகம். 332: 1,2). தலைவனது மலைநாட்டில் பல குரங்குகளின் கிளைக்குத் தலைவனாகிய கல்லாக் கடுவன் கற் பாறையிடத்தே பலாப்பழத்தைத் தழுவிக கொண்டு தன் இன்றுணை மந்தியை யழைக்கும் (அகம். 352: 1-7). அருஞ்சுரத்தின் கவர்த்த நெறியில் குருதி படிந்த புலால்நாறும் பெரிய சிறகினை யுடைய பருந்துச் சேவலின் கிளையுடன் கூடிய கூட்டம் பரிய ஊனின மிகுதியைத் தெரிவிப்பதுபோல் பறத் தெழுந்து விசும்பினைச் செவ்வானம் போல் அழ குறுத்தும் (அகம்.381:8-13). ஆண்குரங்கு இறந்து பட்டதனால் ஏற்பட்ட கைமமைத் துன்பத்தைத் தாங்கமாட்டாத காதலையுடைய மந்தி மரமேறுதல் முதலிய தம் தொழிலைக் கல்லாத குட்டியைக் கிளையினிடத்தே கையடையாக ஒப்படைத்து விட்டு ஓங்கிய மலைச்சாரலில் பாய்ந்து உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளும் மலைநாடன் தலைவன் (குறு. 69:1-8). இறாமீனின் பெருங்கிளையைக் கடலலை கொணர்ந்து தருதற்கிடமான துறையினை யுடைய வன் தலைவன் (குறு. 109:1,2), வேலிக்கு அயலிலுள்ள வெருகுப் பூனையின் இனம் மாலைக்காலத்தே வெளிப்படுமளவில் மனையுறை கோழிப்பெடை அஞ்சிப் புகுதற்குரிய காப்பிடத்தை யறியாமல் தன் குஞ்சுகளாகிய கிளையை ஒருங்கே கூடும் பொருட்டுக் கூவியழைக்கும் (குறு. 139:1-4). அடை கரையில் வீழ்ந்து கிடந்த கரிய நாவற்கனியைத் தன கிளையெனக் கருதித் தும்பி மொய்த்தது (நற். 35:1-3). மழைபொழிந்த புதுநீர் நிறைந்த பள்ளங் களில் நாவினால் ஒலிக்கின்ற பலவான தவளை களின் கிளை ஆரவாரித்தலாலே வினைமுற்றி மீளும் தலைவனது தேரிற்பூட்டிய நாவுடைய மணி களின் ஒலியைத் தலைவி கேட்டிலள் (நற். 42:3-5). 'கருங்கால் வெண்குருகே, நீ நின் கிளை முதலாய வற்றோடு சென்று இரையை மேய்ந்து தாவிப் பறத்தலை விரும்பினை யாயினும் புலாலருந்தும் நின் கிளையோடே சிறிது பொழுது தங்கி என்
348
கிளை
குறையைக் கேட்பாயாக' என்று தலைவி காம மிக்குத் துன்பமுழந்து குருகிடத்துப் பேசினாள்
அடியை
(நற். 54:1-4). 'செவ்வாய்ப் பைங்கிளியே, நீ தலை வரது மலை நாட்டிலுள்ள நின் கிளையிடத்தே செல்வாயாயின் இம்மலைக் குறவர் மடமகள் ஏனல் காவலுக்கு வந்துள்ளாள் எனறு அவர்க்குக் கூறுவாயாக' எனபது தலைவியின் வேண்டுகோள் (நற். 102*1,5-9). தலைவனது குன்ற நாட்டில் மலைச்சாரலில் கடுவனொடு களவினிற் புணர்ந்த செம்முக மந்தி அப்புணர்ச்சியால் தன்னுடலில் நேர்ந்த குறிகளைத் தன் பெருங்கிளை அறியுமென் றஞ்சி வேங்கைமரத்தில் ஏறிக் கீழேயுள்ள சுனையை நோக்கிக் கலைந்த தலைமயிரைத் திருத்தும் (நற். 151:5-12). மலர் உதிர்ந்து பரவிய வேங்கை மரங் களையுடைய காட்டின்கண் இம்மென ஒலிக்கினற வண்டுகளின் மிகுதியான கிளை இரிந்தோடுமாறு வினைமுற்றி மீளும் தலைவனது தேர் வந்தது (நற். 161:3-8). கன்றுடனே மடப்பிடியைத் தழுவிய தடக்கை வேழம் வேங்கை மரத்தின் முறித்துத் தேனைத் தொகுக்கின்ற ஈக்களின பெருங்கிளை இரியுமாறு அவ்வேங்கைமரக் கொத் துக்களாகிய கவழததை அக்கன்றினுக்கும் பிடிக்கும் ஊட்டிப் பாதுகாக்கும் (நற்.202:3-6). எக்கா மண லிடத்து நண்டுகளின் இருங்கிளைத் தொகுதி ஞாழல் மரத்தின மணங்கமழும் உதிர்ந்த மலர் களைக் கால்களால் வரித்துக் கோலஞ்செய்யும் (நற். 267:2-5). அருஞ்சுரத்தின் கவர்த்த வழியில் வம் பலர் வருகையைநோககிச் செங்கணை தொடுத்த செயிர் நோக்காடவராகிய ஆறலை கள்வரின் தண் ணுமையொலி கேட்டு அஞ்சிய பருந்துச் சேவல் கிளையினிடத்தே செல்லும் (நற்.298:1-5). நாட்டில் கிளிகள் கிளையுடன சேர்ந்து தினைக் கதிர்களைத் தின்று ஒன்றையொன்று விளிக்கும் (நற்.304:1-4). மலைநாட்டில் கரிய விரலையும் சிவந்த முகத்தையுமுடைய மந்திப் பெருங்கிளை மலைச்சாரலில் அருவியாடி மூங்கிலின் நுனியிலேறி அதனையே ஊசலாகக் கொண்டு தொங்கி விளையாடி வேங்கை மரத்தின் பூக்கள் கீழே யுள்ள சுனையில் உதிருமாறு அதன் கொம்புகளி லேறிக் கடுவனொடு புணரும் (நற். 334:1-5). சீறூரின்கண் கடவுள் உறையும் ஆலமரத்தி னிடத்தே படைத்திட்ட பலிசசோற்றை யருந்திய காக்கை அந்திப்பொழுதில் தன் கிளையிடத்துச் செல்லுமாறு மாலை வந்தது (நற்.343:2-7). அரு மன் என்பானது சிறுகுடியெனும் ஊரில் காக்கைப் பேடை தன் பிள்ளையைத் தழுவிக் கொண்டு கிளை யினையும் அழைத்துக் கருனைக் கிழங்கின பொரி
மலை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>brwk3b9upxe356uq359ojs75a6uhsbo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/357</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668822</id>
    <revision>
      <id>1987273</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:31:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987273</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9936" sha1="g27a1eyft0ietjyxropz574dujfxsod" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கிளை
தன்
யலொடு கூடிய செந்நெல் வெண்சோற்றைத் தெய் வத்துக்கிடும் பலியுடனே பெறுதற்கு மனையின் கண் கூடியிருக்கும் (நற். 367:1-6). கானற் சோலை யிலுள்ள பனையின் அளிந்த பழம் மூக்கற்று நெய் தங் மலணி வருந்தச் சேற்றிலே ஆழப்புதைய வீழ்ந்த தற்கஞ்சிக் கிளைக்குருகுகள் இரிந்தோடும் (நற்.3722 2-5), செந்தினைக் கதிர்களைப் பசிய கிளிகள் பல வும் கிளையோடு தின்றன (நற். 376:2-4), மருத மரங்களில் கிளைக்குருகுகள் தங்கும் தண்ணிய துறையினை யுடையவன் தலைவன (ஐங். 7:4-5), தலைவனது ஊரிலுள்ள தண்ணறும் பழனத்தில் சம்பங்கோழிப் பேடை கிளையோடே மகிழ்ந்து கூவும் (ஐங். 85:1-3). வேங்கையின் பொன் போலும் நறுமண மிக்க பூக்களை மான் கூட்டமா கிய பெருங்கிளை மேயும் கானக நாட்டையுடைய வன் தலைவன் (ஐங், 217.1-3). கோங்கமலராலான மணமிக்க மாலையை வண்டின் பெருங்கிளை மொய்க்குமாறு தலைவன் தன காதற் பரத்தைக்கு நயந்து சூட்டினான் (ஐங, 370:1-3). 'சிறுகருங் காக் கையே, நீ நின் அன்புடை மரபின் கிளையோடு கூடி நிரம்ப வுண்ணுமாறு பச்சூன் பெய்து பசிய நிணத்தாற் சமைத்த உணவினைப் பொற்கலத் திலே இட்டுத் தருவேன்; அதற்கீடாக நீ தலைவ னோடே என் மகளை இங்கு வரும்படி கரைந் தருள்வாய்' என்று மகட் போக்கிய தாய் காக்கைக் குப் பராய்க்கடன் உரைத்தாள் (ஐங்.391). தன் மேற் பாய்ந்து மாறுபாடு செய்த புலியைச் சினந்து கோட்டினாலே குத்தி அப்புலியின் நெஞ்சைப் பிளந்து முரண்தீர்நத யானை மலைச்சாரலில் தன் கிளை நடுவே கூடித் திரியும் (கலி. 2:1-6). வண்டின் கிளை வீழும்படி கட்டிய கோதையைத் தலைவன் மார்பில் பரத்தையர் அணிந்து விட, அதனை அவன் புதல்வன் அறுத்து விளையாடுவது தலை விக்கு உவகையாம் (கலி. 80:24-26), இசை நரம்புக ளில் குரல்நரம்பு கொண்ட கிளையாகிய இளி நரம் பிற்குப் பொருந்தியது உழை நரம்பு (பரி, 11:126,127). காற்றினால் பொரப்பட்ட வானம் மின்னையும் இருளையும் பரப்பிக் கிளையோடு மேற்கு மலையை முற்றி இடைவிடாது மழை பெய்தது (பரி. 12:1-3). 3. பயிரினத்தின் கப்பு.
பலமுறை உழுது விதைத்துத் தாளியடிக்கப்பட்ட பல கிளைகளை யுடைய பருவத்தில் களைபறித்தலால் வரகுப் பயிர் இலை தழைத்துச் செழித்தது (புறம்.120; 3-5). 'நின்னோடு மாறுபட்டுப் போர் செய்ய வந்த பகைவர், களிறு வன்மை மிக்குத் தன் காலால் அகப்படுத்த, அதனுட்பட்ட முளைத்த மூங்கிலின் கவர்த்த கிளை போல அழிவதல்லாமல்
349
கிளை
இளஞ்சேரலிரும்
தப்புதல் எங்கேயுள்ளது என பொறை மறத்தைப் பெருங்குன்றூர் கிழார் சிறப் பிப்பர் (பதி.84.11-13). கிளையினின்றும் அழகுறத் தோன்றி வளரும் நீர்க்கீழ்ச் செவ்வரும்புகளைக் கட்டிய மாலையை வளைய வைத்துச் சூரர மகளி ரின் கொண்டையைத் தோழியர் அணிசெய்தனர் (முரு. 29,30).மாமரத்தின் கிளைக்கொத்துக்கள் கிளி போன்ற காய்களையுடையவை (அகம் 37:7,8). மலைநாட்டில் கிளைசெறிந்த சிறுதினையின் விளை கதிர்களை மேய்ந்து பன்றி இனிது கண்ணுறங்கும் (அகம். 178:2,12,13), கிளையை யுடைய தூறாகிய நாணலினது கிழங்கு மணலிடத்தே ஈன்ற முளை யினை யொத்த கூரிய பற்களமைந்த சிவந்த வாயி னையுடையவள் தலைவி (அகம்.212:4,5). வயலில் கிளை விரிந்த கரும்பின் வெண்பூக்கள் மழையின நனைந்த நாரைகளைப்போல ஈரங் கொண்டன வாய் வளைந்திருக்குமாறு வாடைக்காலத்தில் பனி தங்கிப் பெயதது (அகம்.235:11-15). கள ளுரில் இளையாளொருத்தியின் நலததைக் கவர்ந்துண்ட அறனிலாளனொருவன, பினனர் அவளையறியேன எனக் கூறிய கொடுஞ் சூளினைக் கேட்டவுடன் அறங்கூறவையத்தார் அச்செயலுக்குச் சான்றா வாரை வினவி யுணர்ந்து அவனைத் தளிர்கள் பொருந்திய மரத்தின பெருங்கிளையில் இறுகப் பிணித்துச் சுண்ணாம்பு நீற்றினைத் தலையிற் பெய்தனர் (அகம். 256:15-20). பல கிளைகளாக ஒழு கிய கொம்புகள் பாரந தாங்காமற் சுழலுமாறு மலர்ந்த வயலைக் கொடி, தனக்குத் தழையுடை கூட்டும் அழகிய தளிர்களைத் தந்துதவத் தலைவி அதற்கு நாளதோறும நீருட்டி வளர்த்தாள (அகம். 383:6-13), கிளைகள் செறிந்த பெரிய மூங்கில்களை யுடையது மலைச்சாரவ (அகம. 388:4,5). தம்மில்லத் திலேயிருந்து தம் முயறசியா லுண்டான உணவைப் பகுத்துண்டாற் போன்ற இனிய பழங்கள் கி தொறும் தொங்குகினற பலாமரங்களையுடை தலைவனின் மலைநாடு (&quot;கிளை' என்பதற்குச் எனற பாடமும் உண்டு) (குறு. 83:3-5),
வளமலை
நாடனாகிய தலைவன் தலைவியோடும் தோழி யோடும் கிளைகள் செறிந்த தினைக்கதிர்களில் படியும் கிளிகளைக் கடிந்து தங்கியிருந்தும் அவ விருவரிடமும் தன குறையினைச் சொல்லுதற குரிய செவ்வி பெறாமல மீண்டனன (நற். 25 6-7). 4. உறவு. மாலைக்காலத்தே யாழைப் பண்ணிப் பேசுனது கானத்தைப் பாடி நினற பரணர்முன் அப்பேகன மனைவியாய கண்ணகி அழுது நிற்ப, அவர் அவளை நோக்கி, 'எம் கேண்மையை விரும் பும் பேசுனுக்கு நீ கிளை - உறவு - உடையையோ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>g27a1eyft0ietjyxropz574dujfxsod</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/318</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668823</id>
    <revision>
      <id>1987274</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:31:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987274</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9462" sha1="9w2hpkfjvcviv0tz8m8qq0hobvn37vk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காழாரம்
கத்தில் - கடாரத்தில் - ண்டான நுகரும் பொருள்
கள முதலானவை நிறைந்திருந்தன (பட். 183,191,192).
4. கைச்சரடு. தலைவன் மாட்சிமைப்பட்ட காழ
சுத்தை - கைச்சரட்டை - இறுகக்கட்டி அம்புகளை
ஆராய்ந் தெடுத்தபோது தலைவியின் மையுண்
கண்கள் நீரைச் சொரிந்தன (கலி. 7:9-12).
காழாரம் - முத்துமாலை, கண்டீரக்கோப் பெருநள்ளி
காட்டகத்தே தன்னைக் கண்ட வன்பரணர்க்குத்
தன் மார்பிற் பூண்ட விளங்கும் காழாரத்தை
முத்து மாலையை - முன்கைக் கடகமொடு ஈத்தனன்
(புறம்.180:20,21). மாணிழை மகளிர் கணவரோடே
புலந்து அறுத்த பருத்த காழாரம் சொரிந்த முத்தத்
தோடே சிந்திய பிற அணிகளும் விரவிக் கிடந்தன
(மது. 880-681). படைத்தலைவர் சந்தனம் பூசிய
தம் மார்பில் ஒளிவிடும் காழாரம் பூண்டிருந்தனர்
(மது. 715,716),
.
காழியர் - வண்ணார். காழியர் - வண்ணார் - எடுக்
கும் வெவ்விய உவர்மண் ஒழியக் களர்மண் பரத்
தது பெருங்காடு (அகம். 89:7-9,17).
காழோர் - பரிக்கோற்காரர், யானைகள் தின்கின்ற
நெய்ம்மிதி கவளங்களைக் கடுஞ்சூல் மந்தி காழோர்
பரிக்கோற்காரர் - நெகிழ்ந்த செவ்வியைப் பார்த்
துக்
.
கவர்ந்துண்டது (பெரு.393-395).காழோர்
களிற்றுக்குக் கவளத்தை ஊட்டினர் மது. 658,
659).காழோர் அடக்குதற் கரிய களிற்றியானை
யைப் பிணித்துச் செலுத்துவது போலப் பரதவர்
வலை ஏற்றப்பட்ட தோணியைச் செலுத்துவர்
(நற். 74:1-4).
காளாம்பி - காளான். அட்டிலில் உள்ள நனைந்த
புழுதி காளாம்பியை - காளானை - பூத்தது (சிறு.
132,134).
.
காளை - இளையோன். அடியின்கண் புனைந்த வீரக்
கழலினையும் மை போன்ற தாடியினையு முடைய
காளை இளையோன் - பொருட்டு என் வளைகள்
கழலுதலால் யான் யாயை அஞ்சுவேன்; அவன்
தோளை முயங்க அவைக்கு நாணுவேன் எனச்
சோழன் போர்வைக்கோப் பெருநற்கிள்ளிபால்
அன்பு கொண்ட நக்கண்ணையார் பாடியுள்ளார்
(புறம். 83:1,2). புல்லிய தாடியையுடைய காளை
வேற்றுப் புலத்துத் தான் கொண்டுவந்து நிறுத்திய
ஆனிரையைக் கள்விலைக்கு நேராகக் கொடுத்துக்
கள்ளுண்டு பச்சை ஊனைத் தின்று நிணமிக்க
எச்சில் ஈரக்கையை விற்புறத்தில் தடவியவாறே
வேற்று நாட்டின்கண் மறுபடியும் ஆனிரை கவரச்
சென்றான (புறம்.258:2-6). தன்னைச்
சினந்து
310
கானை
நோக்கும் பகைவரைக் கொல்லும் ஆற்றலுடையோ
னாகிய காளை போரில் ஊக்கம் கிளர்ந்து மேற்
சென்று வேலாற் கொன்ற களிறுகளை எண்ணின்
அவற்றிற்கு விண்மீன்களும் மழைத்துளிகளும்
உறையிடவும் போதா (புறம். 302:8-11). 'நேற்றைய
போரில் பகைவேந்தர் முன்னே அவர் படையைப்
பிளந்து பிடி புலம்ப யானையைக் கொன்று
வென்ற என்னோடு போரிட்டுக் காண்பதற்கு
இன்று தன்னை இகழ்வோரைக் கொல்லும் ஆற்ற
லுடைய காளையாகிய பகைவீரன விரைந்து
குதிரையைச் செலுத்தி நெஞ்சில் வடு விளைக்க
வேலினை யாட்டி வருகின்றான எனப் போர்க்
களத்தில் ஒரு வீரன் புகன்றான் (புறம்.303). ஒளிறு
வாளைக் கையில் ஏந்திச் சென்று தடுத்தற்கரிய
போரைச் செய்து பகைவரின் களிற்றியானை
களைக் கொன்று வெற்றியொடு மீளுவது காளைக்
குக் கடன் (புறம்.312:5,6), 'வேலையுடைய காளை
பரிசிலர்க்குப் பரிசில் ஈயக் கை ஓய்ந்திலன்' என்று
ஒரு தலைவன் பாராட்டப் பெறுகினறான் (புறம்.
334:10,11). மறம்பூண்ட வாழ்க்கையினையும் தம்
வலிமையால் கொள்ளை கொண்டுண்ணும் உண
வினையும் உடைய வாட்டொழிலே செய்யும் குடி
யிற் பிறந்த புலிப்போத்துப் போன்ற புல்லிய
தாடியமைந்த காளை காவலாளருடனே பகை
வரின் காவலமைந்த நிலத்தே சென்று விடியற்
காலத்தே அவர்கள் ஆனிரையைக் கவர்ந்து
கொணர்ந்து அவற்றைக் கள்விலையாகக் கொடுத்
துப் பின் இல்லிலே சமைத்த இனிய தோப்பிக்
கள்ளை யுண்டு மன்றத்தில் ஏற்றை அறுத்துத்
தின்று நடுவே மத்தளம் முழங்க விற்பயின்ற வலி
மிக்க இடத்தோளை உயர்த்தி வலப்பக்கத்தில்
வளைந்து பகலில் மகிழ்ச்சியோடே ஆடுகின்ற குடி
யிருப்பினை யுடையது குறிஞ்சி நிலம் (பெரு. 136-
146). வாளைத் தோளிலே கோத்த தறுகண்மையை
யுடைய காளையாகிய பாண்டியன் தலையாலங்
கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் தோளில்
வைத்த வலக்கையை யுடையனாய் மழை பெய்யும்
நள்ளிரவில் பள்ளி கொள்ளானாய்ப் பாசறை
யிடத்தே புண்பட்டுக் கிடந்த போர்வீரரைப்
பார்வையிட்டுத் திரிந்தனன் (தெடு. 188-188). வலிய
களிற்றியானை போன்ற காளையோடு தலைவி
மூங்கில்களும் கரிந்து போதற் கிடனான வெவ்
விய கானத்தைக் கடந்து சென்றனள் (அகம்.
55:4-6), 'புதிதாகப் புனையப்பட்ட செல்விய
இலை பொருத்திய வெள்ளிய வேலினையும்
உடன்போக்கிற் கிசைந்த மதியினையு முடைய
மைபோன்ற தாடியமைந்த காளையாகிய தலைவன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9w2hpkfjvcviv0tz8m8qq0hobvn37vk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/358</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668824</id>
    <revision>
      <id>1987276</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:31:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987276</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8561" sha1="dm1hbx39hom561md71qetmt2t17wvm5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கிளைகள்
350
கீரந்தையார்
என வினவினார் (புறம். 144:2-9). தலைவி தலை
வனுடன் சென்ற நிலையில் அவளால் வளர்க்கப்
பட்ட கிளி அவளைக காணாமல 'கிளையே' என
அழைத்தது (நற்.143.5).
.
-
5. காதல துணை. அச்சந்தோன்றும் கானத்தில்
ஆறலைகளவர் அம்பினை விடுத்து வழிச்செல்லு
வோரைக் கொன்ற கவர்த்த நெறியில் முடை
நாறும் புலாலை விரும்பி யுண்ணும் வாழக்கை
யினையுடைய பருந்தின சேவல் நெருங்கிய தன்
கிளையை
காதல் துணையை அழைக்கும்
{அகம். 161:2-7). காட்டினையடைந்து அங்கே வழிப்
போவாரைப் பார்த்திருநத கொடுந்தொழில் மறவர்
ஆறுசெல் மாககளின் அரிய மார்பிலே யெறிந்த
வேலால் வீழந்தோரை எயதிய பருந்தின சேவல்
ஊனுண்பதற்குத் தனது கிளையை அழைக்கும்
தெளிந்த குரலை யெழுபபும் (அகம். 363:9-14).
6. கொத்து, கிளையின் கண் - கொத்தின்கண்
எழுநத மலர்கள் நிறைந்த தோட்டங்களையுடைய
கிடங்கி லெனனும் ஊர்க்கு அரசன ஓயமானாட்டு
நல்லியக்கோடன (சிறு.160).
7.மூங்கில், கிளை - மூங்கில் - நெருங்கி வளர்ந்த
பெருவரையடுக்கத்துத் தலைவி சிறுதினை கவர்ந்த
குருவியை ஓப்பினள (அகம்.328.4,5).
கிளைகள் சுற்றத்தினர், அரக்கில்லத்தை வளிமகன்
(வீமன) அழித்துத் தன் உளததிறகுப் பொருநதின
கிளைகளோடு - சுற்றத்தினரோடு - தப்பிச் சென்
றான் (கலி. 25:7,8),
-
கிளைஞர் - உறவினர். கலுழ்ந்த கண்ணளாய்
இருந்த கண்ணகியைக் கண்டு பேகனுக்கு நீ
உறவோ எனப பரணர் கேட்க, அவள் காந்தள்
மலர் போலும் விரலாலே தன கண்ணீரைத்
துடைத்துக் கொண்டு நாங்கள் அவனுடைய
கிளைஞரேம் உறவினரேம் - அலலேம் எனக்
கூறினாள் (புறம். 144:5-10), உறவினர்களைத் தாங்
கவும் கிளைஞர் பெருகவும் சுற்றத்தார் அல்லாதார்
சுற்றத்தார் போலப் பொருந்தி நடக்கவும் ஊக்கத்
தோடு சென்று பெறலரும் நன்கலம் எய்தத்
தலைவன் சென்றான (அகம். 93:1-7). பரதவ மகளிர்
உப்புக் குவட்டில் ஏறிநின்று இஃது எந்தையின்
படகு; அது நுந்தையின் படகு எனறு கடல்நீரில்
வேட்டை மேற்சென்ற கிளைஞரின் படகுகளை
எண்ணுவர் (நற்.331:5-8).
கிளைஞன் - உறவினன். அவல குறிப்பட்ட தலைமகன்
தன நெஞ்சைப் பார்த்து, 'யான நின்னை இடித்துக்
கூறினும் தலைவியை நினைத்தலை ஒழியாய்;
.
தடுப்பினும் அவள்பால் செல்லாது நிற்கின்றாய்
இல்லை; நினக்கு யான கிளைஞன் உறவினன் -
அல்லனோ' எனக் கூறினான் (அகம். 342:13).
கிளைமை உறவு. தலைவன்பால் மயக்கமுற்ற நட்
பால் தன் மாணநலத்தையும் நீக்கிவிட்டு அவனது
கிளைமை உறவு - கொண்டவள் தலைவி (நற்.
323:4-6).
-
கிளையிதழ் - புறவிதழ். 'நாங்கள் கிளிகளை ஒட்டியும்
கிளையிதழ் - புறவிதழ் - களைந்து எமது அல்குலுக்
கேற்ற தழையினைக் கட்டி உடுத்தியும் இருந்
தோம் எனத தோழி தன் தாயிடம் கூறினாள்
(குறி. 101, 102).
கின்னரம்
-
இசை எழுப்பும் பறவை. தெய்வங்கள்
உறையும் சாரலில் இனிய தாளத்தில் கின்னரம்
இசை எழுப்பும் பறவை - முரலும் (பெரு. 494, 495).
கீ
கீரங்கீரனார் - புலவர். கீரன் என்பார்க்கு மகனாகிய
கீரனார், கீரங்கீரனார் என்று அழைக்கப் பெறு
வராதலின் இவரது பெயரும் இவர் தந்தை பெயரும்
கீரன் எனபதே என அறியலாம். இவர் பாடியதாக
நற்றிணையில் 78-ஆம் பாடலொனறே உள்ளது.
அப்பாடலின்கண் வரைவுமலிவினை நெயதல்
திணையில வைத்துத் தோழி கூற்றாக இவர்
அமைத்துளளார். வரைவிடை வைத்துப் பொருள்
வயிற் பிரிந்த தலைவன் மீண்டுவரும் தேர்மணிக்
குரலைக் கேட்டே தோழி அவன் வரைவுமலிந்து
வருகின்றான் எனறு நுண்ணிதின் உணர்ந்து
தலைவிக்குக் கூறும் தெளிவினை இவர் பாடல்
கொண்டுள்ளது குறிப்பிடத் தக்க சிறப்பாகும்.
கழியினகண் நெய்தலமலர் நிறையுமாறு புன்னை
நுண்தாது பரபபும் என்பதனால், தலைவியின்
தமர் கையகம் நிறையத் தலைவன பொற்குவியலை
வரைதற் பொருளாகத் தருவான் என்றும் தாழம்பூ
மணம்
கானலெங்கும் கமழும் என்பதனால்
தலைவியின வரைவு நாடெங்கும் மாட்சிமைப்படும்
என்றும் இரு குறிப்புப் பொருள்களை இவாதம்
பாடல் உணர்த்தும்.
கீரத்தனார் - புலவர். 'குடவாயிற் கீரத்தனார்' காண்க.
கீரந்தையார் - புலவர். கீரன் தந்தையார் கீரந்தையார்
எனறு மரூஉ முடிபாக அமைந்துள்ளது. இவர்
பாடிய பாடலொன்று பரிபாடல் தொகையில்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dm1hbx39hom561md71qetmt2t17wvm5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/319</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668825</id>
    <revision>
      <id>1987277</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:32:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987277</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9853" sha1="ba6qmujuhiprm2chf4r6akbu5qhwdbm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கானன
311
கானை
வெண்கடம்பின் பூங்கொத்துக்களைத் தளிருடன் கொண்டு நின் கூந்தலிற் சூடுமாறு நீ அவனு டன் சுரநெறியிற் செல்லுதலை யான் உடன்பட் டேன்' எனத் தோழி தலைவியைப் போக்குடன் படுத்திக் கூறினாள் (அகம்.181:5-9, 14). 'அருஞ் சுர நெறியிலே என் மகளை உடன்கொண்டு போன வன்கண்மையுடைய காளையிடத்தே அவள் கொண்ட அன்பின் உறுதியை யான் முன்னமே அறிந்திருந்தேனாயின் அவளது முலைப்பரப்பிலே அவன் இன்புற்றுத் துயிலும் துயிலினை யான் வெறுப்பின்றி என் வளநகர் விளங்க வதுவை முறையில் கூட்டி வைத்திருப்பேன்' என்று மகட் போக்கிய தாய் புலம்பிக் கூறினாள் (அகம். 888: 8- 15). அம்பினை எய்வோராகிய ஆறலை கள்வர்க்கு அஞ்சாத தறுகண்மையினையுடைய காளையாகிய தலைவனுடன் தலைவி போயினள் (அகம் 321:13, 13). தினைக்கதிர்களைக் கவர்ந்த கிளிகளை யோட் டித் தலைவியும் தோழியும் பரண்மேல் இருக்கையில், 'மடநல்லீரே, அம்பு பாய்ந்தமையால் புண்பட்டு வருத்தத்தொடு வந்த களிறு நும் புனத்தின் வழிப் போனதோ' என வினவிச் சென்ற வலிய வில்லை யுடைய காளையாகிய தலைவனின் சாந்துபூசப் பட்ட மார்பினையும் அழகினையும் மிக விரும்பித் தலைவி வருந்தியிருந்தாள் (அகம். 388: 4-17), விரை தலையுடைய வெவ்விய காளையாகிய தலைவன் என் மகளை மணமுறையிற் கொள்ளாமலும் அவ ளுக்கு எளிய தணிந்த பருவத்தே செல்லாமலும் மழை துறந்த வெவ்விய கோடைப்பருவத்தில் அவளை உடன்கொண்டு போகத் துணிந்தனனே என மகட்போக்கிய தாய் இரங்கிக் கூறினாள் (அகம். 397: 4-9). தலைவி தமரைப் பிரிந்து ஒளிபொருந்திய நெடிய வேலையுடைய காளையாகிய தலைவனொடு சுரநெறியிற் சென்றாள் (சூறு. 378:3-5). 'நேற்று வரையில் யானும் தன் நற்றாயும் தேனொடு தீம் பாலை ஊட்டவும். உண்ணாளாய் விம்மியழுத என் மகள் இன்று மைபோலும் தாடியினை யுடைய காளையாகிய தன் தலைவனின் பொய்ம்மொழி களையே தனக்குப் பற்றுக்கோடாகக் கொண்டு அவ னோடு அருஞ்சுரம் கடந்து போயினள்' என்று மகட்போக்கிய செவிலி கூறினாள்_(நற். 179; 8-10). &quot;என்னுடைய ஒரே மகளும் போரின் கண் மிகுகின்ற வலிமை யுடைய கூரிய வேலினைக் கொண்ட காளையாகிய தன் தலைவனுடன் பெருமலை அருஞ் சுரத்தில் நேற்றுச் சென்று விட்டனள்' என்று ஒரு தாய் இரங்கினள் (நற்.184: 1-3). செழுமைமிக்க குளிர்ந்த மனையோடு தமரையும் பிரிந்து தன்னை உடன்கொண்டு செல்லும் பெரிய காளையாகிய
தலைவனின் பொய்மமொழிகளில் மயங்கித் தலைவி நெல்லிக்காயைத் தின்று நீரைக் குடித்தவாறே அவ னொடு நெடுந்தூரம் சென்றனள் (நற்.311:3-1), 'எம மகளைத் தன் மயக்கு மொழிகளால் ஆட்படுத்தி உடன்கொண்டு போக நெஞ்சுறுதி கொண்ட வன்கண்மையுடைய காளையை ஈன்ற தாயும் எம்போல் பெருவிதுப்புறுக' என்றாள் மனைமரு ண்ட ஒரு தாய் (நற்.193:5-9). தன்னை நெஞ்சு கொள்ளத் தேற்றிய வஞ்சினக் காளையாகிய தலை வனொடு தலைவி ஊரில் அவரெழுமாறு பல குட றங்களைக் கடந்து சென்றாள (ஐங்.372). முடித் தற்கும் போதாத நீட்சியற்ற கூந்தலை யுடைய பேதைப் பருவத்தளாகிய தலைவி கூற்றுவளை யொத்த வலிமைகொண்ட காளையாகிய தலைவன் புறங்காத்துவரக் கடுவனுமறியாத அடர்ந்த காட் டினைக் கடந்து சென்றாள் (ஐங்.374). பறவை களின் ஓசைக்கும் அஞ்சி விழிக்கும் கண்ணளாய்த தலைவி வெள்ளிய வேலினையும் திருத்தமான சுழலி னையுமுடைய காளையொடு அருஞ்சுரங் கடந்தான் (ஐஸ். 388: 1, 2), 'கடுங்கண காளையொடு நெடுந் தேரில் ஏறி வேங்கைப் புலிகள் நிறைந்த மலை பிற் பட்டு ஒழியுமாறு பல்வேறுபட்ட அரிய சுரங்களைக் கடந்து சென்றனள் நின் மகள் என்று என் தாய்க் குக் கூறுமின்' எனத் தலைவி இடைச்சுரத்தே எதிர்ப் பட்ட வழிப்போக்கரிடம் வேண்டினாள் (ஐன். 385), 'வேலைப்பாடுகளால் பொலிவு பெற்ற செறி வுடைக் கழலணிந்த வலிய தாளையும் மை போலும் தாடியையு முடைய காளையாகிய தன் தலைவனொடு நின் மகளாகிய பாவை யனன ஆய்தொடி மடந்தை மெல்ல நடந்து சென்றனன் எனக் கண்டோர் தம்மை வினவிய செவிலியிடம் கூறினர் (ஐங்.389:1-4). திண்ணிய தோளையும் வலிய வில்லையுமுடைய காளையொடு நின் மகளைச் சுரத்திடையே யாம் கண்டனம்' என்று செவிலி யின் வினாவிற்குக் கண்டோர் எதிர் மொழிந் தனர் (ஐவ், 390:3,4). வெஞ்சினத்தையும் வெற்றி வேலையுமுடைய காளையாகிய'தன் தலைவனோடே என் மகள் வருமாறு கரைக; உன் சுற்றம் நிறைய உண்ணப் பச்சூன் பெய்த பைந்நிண வல்சியைப் பொற்கலத்தில் தருவேன்' எனத் தாய் காக்கைக்குப் பராய்க்கடன் உரைத்தாள் (ஐங்.391). தன் மகனை உடன்கொண்டு போன தலைவனை &quot;வெற்றி வேலையும் மையற விளங்கிய கழலணிந்த அடியி னையுமுடைய பொய்ம்மொழியில் வல்ல காளை என்று நற்றாய் குறிப்பிடுகிறாள் (ஐங்.399:8-5). ஆராய்ந் தணியப்பட்ட கழலையும் வெஞ்சினத் தையும் வெற்றிவேலையுமுடைய காளையுடனே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ba6qmujuhiprm2chf4r6akbu5qhwdbm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/359</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668826</id>
    <revision>
      <id>1987278</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:32:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987278</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9844" sha1="q3xndvspzy37jy68he7ilro3aqqrq1c" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கீரை
இரண்டாவதாக இடம் பெற்றுள்ளது. திருமால் வாழ்த்தான அப்பாடலில் ஐம்பூத வூழிகளை அடுக்கிக் கூறிய இவர், அவை கழிந்த காலத்தை நெய்தலும் குவளையும் ஆம்பலும் சங்கமும் கமலமும் வெள்ளமும் எனற பேரெண்களால் அளந்தறியப் படாததாகச் சொல்லுகின்றார். திருமாலின் அவதார நிலைகளைக் கூறும்போது பலதேவனாகவும் கண்ணனாகவும் அவர் தோன றிய அவதாரங்களைக் காட்டிக் கண்ண னைப்
பிறப்பு முறையால் பல தேவனுக்கு இளையவனாகவும் சிறப்புமுறையால் அவனுக்கு முதியவனாகவும் குறிப்.பிடுவார். திருமாலின திரு மார்பையும் அம்மார்பிலுறையும் திருமகளையும் அதனகண் அணியப்பட்ட அணிகளையும் உவமை களின் வாயிலாக இவர் நன்கு சிறப்பித்துள்ளார். அவர் ஏந்திய சக்கரப் படையின ஆற்றலையும் அதன் பண்புகளையும் இவர் பாடல் புனைகின்றது. 'நின் திருமேனி யொளி நிலமணியையும் தின் கண்கள் இணைத்தாமரைகளையும நின் வாய்மை தப்பாது வருகின்ற நாளையும் நின்பொறை நிலத் தையும் நின அருள சூல்மேகத்தையும் ஒக்கும் என வேதம் கூறும; நீ அப்பொருள்களையும் பிற வற்றையும் பண்புகளாலும் தொழிலகலாலும் ஒத்தனை' என்று இவர் திருமாலைப் போற்றும் பகுதி சிறப்புடையதாம். வேள்வியோடு தொடர் புறுத்தியும் இவர் திருமாலை வாழ்ததுகினறார். திருமால தேவர்களுக்கு அமிழ்தம் அளித்த அருளும் இவர் பாடலில் போற்றப்படுகின்றது. முடிபாக, 'எம் அறிவு கொடும்பாடறியாமல் எமக்கு மெய் யுணர்வே உண்டாகுக' என்று திருமாலிடத்து இவர் வேண்டுவர்.
கீரை - இலைக்கூறி, குமணனிடம் சென்ற பெருஞ்சித திரனார் தம் மனைவி குப்பையின்கண முளைத்த கீரையின் - இலைக்கறியின இளைய தளிரைப் பறித்துக்கொண்டு உப்பினறி உலையில் ஏற்றி மோர் இன்றி அவிழாகிய உணவை மறந்து பசிய இலையைத் தின்று மாசு படிந்த உடையளாய் உள்ளாள் எனக் கூறித் தம் வறுமையைப் புலப் படுத்துவர் (புறம். 159:9-13).
கீழ் - கீழிடம். கீழதாகிய - கீழிடத்ததாகிய - நிலமும் ஆகாயமும் சுவாககமும் என மூன்றும் கூடிய புணர்ச்சியாக அடுககப் பட்ட அடைவினகண்
முதற்கட்டாகிய நிலத்தின் கீழும் மேலுலகத்திலும் நின் ஆட்சிகுறித்த அசசமும புகழும் நிகழவன வாகுக எனப் பாண்டியன் பல்யாகசாலை முது குடுமிப் பெருவழுதியைக் காரிகிழார் பாடுகிறார்
351
கீழ்
(புறம். 6:5-8). மான் தசையைக் கொணர்ந்து கொடுத்த வேட்டுவனின் கடகமும் தயிர் கொணர்ந்து கொடுத்த இடைமகளது மிடாவும் நிறையுமாறு உழுதுண்டு வாழ்வாரது மனையி லுள்ள மகளிர் குளத்துக்கீழ் விளைந்த வெண் ணெல்லை முகந்து கொடுப்பர் (புறம். 33:1-6), புது வரகு கதிரின கீழும் மேலும் ஒழியாமல் மிக்க காய்த்துச் சீரிதாக விளைந்தது (புறம். 120: 8,9). முருகனின் ஒருகை கீழ் நோக்கி வீழும் தொடி யோடே மேலே சுழன்று களவேள்விக்கு முத்திரை கொடுப்பப் பிறிதொரு கை ஓசை இனிதாக ஒலிக கும் மணியை இரட்டச் 'செயதது (முரு. 113-116). பிறர் நாடுகளில் ஏரியாலும் ஏற்றத்தாலும் சுரக கின்ற வளமெல்லாம் காவிரி சூழ்ந்த கரிகாலன் நாட்டில் அரிகாலின கீழ் உகுகின்ற நெல் வளத் திற்கே ஒப்பாகும் (பெருா.வெ.1), பரிக்கோலை யுடையோர் நெகிழ்ந்த செவ்வியைப் பார்த்துக்க கீழ் வைக்கப்பட்ட யானைககிடும் நெய்வார்தது மிதித்த கவளங்களைத் தலைசசூலையுடைய மந்தி கவர்ந்து செல்லும் (பெரு. 393-395). மதுரையில் கீழ் செலவீழ்ந்த கிழங்கோடு பிற உண்டிகளையும் கொடுக்கப் பெற்றோர் அவற்றைப் பலவிடங்களில் நுகர்ந்தனர் (மது. 534,535). கரடி கீழ உதிர்ந்து கிடக்கும் பொருள்களை உண்ணாமல் மேலே கிளைகளிடத்துள்ள கனிகள போன்று சாறுமிக் குள்ள துளைகொண்ட மலர்களைத தினனும் பொருட்டு இருப்பை மரங்களின் மீது ஏறும் (அகம். 171: 12-15). என மகளின அலகுலுக்குத்
தழை அணிதற்குக் கொயத நொசசியின கீழ அம் மகள் தன சிறுவிரலால் கோலிய மணல வீட்டைக் காண்பீராக என மகட்போக்கிய தாய் கூறினாள்
(அகம். 275.16-19). மலையிடத்துப் பெருந தேனிறாலைக கண்ட காலமுடவன உள கையைக் குவித்துக் கொண்டு அம்மலையின் இருந்து அத்தேனிறாலை சுட்டிக காட்டி எது கையை நக்கினான் (குறு. 60.1-4). பலாமரங்களிளில் கீழ் விழுந்து விடுதல் போனறு வீழச்சியை யுடைய காய்கள் மிகுந்திருநதன (குறு. 257:3). ஆண்குரங்கு முதிர்ச்சியுற்ற இனிய பழங்களை மரத்தின மேலி ருந்து உதிர்ப்பக் கீழ இருநது குட்டிகளை யுடைய பெண்குரங்கு ஏற்பனவற்றை உண்ணும் (குறு. 278: 4- 7). கைத்தொழில் செய்யும் உழவர் தம செய் தொழிலை முடிப்பாராகி வண்டு உண்ணும்படி மலர்ந்த மலரின மணம் கீழே படுமாறு நீண்ட வரபபில் நெய்தலை வாடுமாறு விடினும் அவை மீண்டும் மலர்ந்தன (குறு. 309.1-6). கீழே தறியில் பிணித்துக் காப்பவரும் மேலே ஏறி நடத்துபவரும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>q3xndvspzy37jy68he7ilro3aqqrq1c</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/360</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668827</id>
    <revision>
      <id>1987279</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:32:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987279</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9368" sha1="i4yq6c7up2tgysay38qd4r75yp938cd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

கீழ்நீர்
நீங்கிய களிற்றியானை போலத் தலைவன் தமிய னாய வந்தான (நற. 182 8-10) கிழங்குகள் கீழிறங் கித தேனடைகள் மிகுதியாக மேலே தொங்கி மிகச் சிலவாய தினைகளை விதைத்து, அவை மிகப் பல வாக விளைந்து தினைப்புனத்திலிருந்து கிளி கொய்து போகாதபடி கடிந்து காக்கும மலைநாட் டையுடையவன் தலைவன (நற். 328:1-3). சான்று பொய்த்தவன கீழ வந்து தஙகியிருககும் மரம் கவின வாடும் (கலி, 34:10), ஈர்ஞ்சடை அந்தணன (சிவன்) உமையோடு உயர்மலையில் இருந்தபோது, அம்மலையை ஐயிருதலையின அரககர் கோமான (இராவணன) தன தடக்கையின கீழச்செருகி எடுக்க லாற்றாது வருந்தினான (கலி. 38.1-5). மலைவாழ் மக்கள தலைவியைத் தலைவனுக்குக கொடுக்க நினையாது நொதுமலருக்குக் கொடுக்க நினைப் பதால், இவ்விடத்து வள்ளியும் கிழங்கு கீழ் வீழா; மலைமிசைத தேனும் தொடா; கொல்லை யில தினைகளும் கதிர் வாங்கி ஈனா எனத தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (கலி. 39:11-14). குதிரை யூர்ந்து வந்தேன் எனற தலைவனிடம் 'மெல்லிய காதிற கிடக்கும் புல்லிகை எனனும் பூணாகிய கீழ் ஞாலும் இயல்புடைய கனனசாமரை யணிந்த அக் குதிரையை யான அறிவேன' எனத தலைவி பரத் தையைக் குதிரையாக்கிக கூறினாள் (கலி. 98:10,11). எங்கள் தோட்டத்துக் காஞ்சி மரத்துக கீழ நான் வரக்கூறிய குறியிடம் என அகப்புறத்தலைவி தலை வனிடம் கூறினாள் (கலி. 108.62,63), மணம்வீசும் மலர் கொண்ட புனனைக்கீழ நினனைக் கூடிய தால் தன்னழகைத் தோற்றவள தலைவி எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறல் (கலி. 135:6,9,12),நறும் பூவையுடைய புனனைக்கீழ நீ விருமபித் தலைவியைக் கூட அவள் மகிழந்தாள எனத் தோழி தலைவனி டம் கூறினாள் (கலி. 136:13,14). விசும்பு மதியத் தோடு புணாப்பனவாகிய எரியும் சடையும வேழமு முதலாக அவற்றின கீழ இருந்து வீதியால் வேறு படுக்கப்பட்ட ஓரொன்று ஒன்பது நாளாகிய மூவகை இராசிகள் என வகுக்கப்படும் (பரி. 11:1-3). குருகு எறிந்த வேலுடைய செவ்வேளின் பரங் குனறின கீழக் கிடந்த இடைநிலப்பரப்பு பாண்டி யன பாசறையின இயல்பினது (பரி. 19.35-37). கீழ்நீர் - நீரின் கீழ்ப்பகுதி, கீழநீரில் - நீரின கீழ்ப் பகுதியில் - மீனகள் சென்றுலவ, நீரின் மேல்பரப பில குவளையும் தாமரையுமாகிய பூக்கள் மலர்த் திருககும் (புறம்.396:1,2), கிளையினின்றும் தோன்றி அழகுற்று வளர்ந்த கீழநீர் நினற சிவந்த அரும் பைக் கட்டிய மாலையைச் சூரரமகளிரின் கொண் டையில் தோழியர் வளையச் சுற்றினர் (முரூ.29.30).
352
குங்குமம்
கீழ்ப்பணிதல் அடங்கியொழுகுதல், வேந்தரும் வேளிரும் பிறகும் பெருஞ்சேரல இரும்பொதையைக் கீழ்ப் பணிந்து - அடங்கியொழுகி - வழிபடுவர் (பரி. 15:
4,5).
கீழ்ப்பால் - கீழ்க்குலம். வேறுபாடு தெரியப்பட்ட நாற் குலத்துள்ளும் கீழப்பால் - கீழக்குலம் - சார்ந்த ஒரு வன் கற்பானாயின் மேற்குலத்துள் ஒருவனும் அவ னிடத்தே சென்று வழிபடுவான் எனபது ஆரியப் படை கடந்த நெடுஞ்செழியனின் கூற்று (புறம்,183:
8-10).
கீழ்மடை - கடைமடை நெல்லறுப்பார் கீழ்மடையில் கடைமடையில் - கொண்ட வாளையையும் உழு வார் படைவாளால் மறிக்கப்பட்ட ஆமையையும் வாங்கப்பட்ட கரும்பறுப்பார் கரும்பினின்றும்
தேனையும் பெண்டிர் பறித்த செங்கழுநீரையும் வனபுலத்தினினறும வந்த சுற்றத்தார்க்கு விருந்தா கக் கொடுக்கும் மென்புல வைப்பின் நாட்டிறகுத் தலைவன் கிள்ளிவளவன் (புறம்.42.12-18).
-
கீழ்மரம் - அச்சுமரம். உமணர் சகடத்தில் கீழ்மரம் அச்சுமரம் - பக்கத்தே சேம அச்சு ஒன்றை யும் அடுத்துக் கட்டியிருப்பர் (புறம். 102:4,5), கீழேழுலகம் - கீழேயுள்ள ஏழுலகங்கள். வாமனனாய்த் தோன்றித் திருமால் தன் திருவடியால் கீழேழுலக மும் - கீழே உள்ள ஏழுலகங்களையும் - அளக்கின்ற காலத்துச் சிறிதும் எஞ்சாமல பொருந்திய ஒரு திருவடியை உடையவர் (பரி. 3:20).
கீழோர் - உழலர் (கீழிடத்துள்ளவர்). மலையிடத்து வெள் ளிய அருவி இடையறாது ஒழுகிக் கீழோர் - உழவர்- வயல்களிற் பரவும் (பரி. 17: 40).
.
கு
குங்குமம் செந்நிறப்பொடி. வையைப் புனலாடி இளைத்த மகளிரிற் சிலர் சிவந்த குங்குமத்தாலாய சேற்றுடன் அகிற்சாந்து, கருப்பூரம் இவை தம்முள் கலக்குமாறு சாநதம்மிக்கண் குழவியால் அழலென நிறம பெற அரைத்தனர் (பரி. 10: 81-84), மகளிர் செவ்வேள் குன்றத்தையடைந்து அவனது கோழிக் கொடி ஏற்றப்படும யானையின் கும்பத்தைக் குங்கு மத்தால் புனைந்து பூவுடன் கூடிய நீரைத் தெளித் துச் செவிக்கவரி சார்த்திப் பொற்கொடையை மேலே கவித்து வழிபாடு செய்தனர் (பரி. 19: 88-88). நீராடுதற்கேற்ற தன்மையுடைய மஞ்சனப்பொருள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i4yq6c7up2tgysay38qd4r75yp938cd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/320</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668828</id>
    <revision>
      <id>1987280</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:32:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987280</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9852" sha1="tb82ypsjgbwlzdzqx7ikcvzpgizgy4a" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;காற்று
மணம்புணர்ந்தனளாய் நம் மகள் இன்று மீண்டு
வருவாளெனத் தூது வந்துள்ளது' எனச் செவிலி
நற்றாய்க்கு உரைத்தாள் (ஐங்.400: 4-6). முருகன்
கூற்றினது மிக்க ஆணையையும இகழும் ஆற்ற
லுடைய காளை எனக் குறிக்கப்படுகினறார் (பரி.
8:86). எல்லையற்ற நீண்டகனற கண்ணையுடைய
தலைவியை உடன்கொண்டு படையொடும்
பெயர்ந்த காளையாகிய தலைவனை அவளது
சுற்றம் இடைச்சுரததுச்
சென்று
பொருத்து
(பரி. 11.46-48).
2. எருது. கள்ளி நிலத்தை உழுது செல்லும் காளை
யின் - எருதின் - முதிர்ந்த கொமபு போன்ற அடி
யினையுடையது (புறம், 322:1,2),
-
காற்று வளி. குளமுற்றத்துத்துஞ்சிய கிள்ளிவளவன்
காற்றொடு - வளியுடன் தீ சேர்ந்தாற் போன்ற
செலவையுடைய போராற்றல் மிக்கவன் (புறம். 42:
16-18). கிள்ளிவளவன் போர் செய்யும் இடமகன்ற
பாசறையில் முரசம் இடி முழககென முழங்க,
களிறு முகில்போல் திரள, தேரும் குதிரைகளும்
மழைத்துளி போற சிதற, அம்பு காற்றெனச் சென்
றன (புறம்.373:1-4), வைக்கோலும் துரும்பும் நீக்கிக்
குட காற்றாலே கையால் காவித் தூற்றின நெற்
பொலி வடதிசைசகண் உள்ளசெம்பொன்மலை
(மேருமலை) போலச் சிறப்பத தோனறும் (பெரு.239-
241). பாண்டியன நெடுஞ்செழியன தலையாலங்
கானத்தில தாவும் குதிரைகளையுடைய செலவு
கடிய திண்தேரைக் காறறெனக் கடிது செலுத்தி
இருபெரு வேந்தரையும வேளிரையும் வென்றான்
(மது. 51-56). மதுரையில் உள்ள வானமளாவிய
சிறந்த இல்லங்கள் சில் காற்று (தெனறற்காற்று)
இசைக்கும பல சாளரங்களை உடையன (மது.
357,358). கடிய காற்று நாற்றிசையினும் சேரச்
சினந்தெழுந்தமையால சிதைந்த மரக்கலம் நெடிய
சுழியில் அகப்பட்டுச் சுழல்வது கந்து நீததுக் களிறு
சுழல்வதற்கு உவமை (மது. 377-379, 383). குளிர்ந்த
மேகங்கள தவழும் அருவி நீரோடும் அகன்ற இடத்
தினையுடைய கடிய காற்றுச் சுழலும் நீண்ட
பெருங்குனறினகணணே மயக்கத்தினைத் தரும்
இருட்குகையில் உள்ள கல் அழிவது போல நீ
அழிவாயாக என அல்ல குறிப்பட்டு மீளுந் தலை
வன தன் நெஞ்சிற்குரைத்தான் (அகம். 258:5-8).
உழவர் போரினைப் பிரித்துக் கடாவிட்டுக் கடுங்
காற்றில் நெல்நூற்றப் பறந்து போன துரும்புகள்
முழுவதும் உப்பனததிலுள்ள சிறிய பாததிகளில்
எங்கும் வீழ்ந்து பரவின (அகம். 366:2-5). பாறையில்
சுனையிடத்து மலர்ந்துள்ள காந்தட் குலையினைப்
312
கான்
பாம்பு நீர் உண்டலாகக் கருதி மலையைப் புரட்டு
வது போன்ற காற்றினையுடைய செறிந்த மேசுத்
தின உருமேறு இடித்தலால எழுந்த ஓசை மலைச்
சாரலில் எதிரொலித்தமையின சிறுகுடியிலுள்
ளார் விரைவாகத் துயிலெழுந்தனர் (கலி. 45:1-7).
'காற்றின விசையைப் போல ஓடிவந்த விரைந்த
ஏறாகிய காரியதனைக் களத்தே வலியடங்கத்
தழுவி வருத்தி அதன் மேலே தோனறி நின்ற
பொ துவனது அழகைப் பாராய்' என்று தோழி
தலைவிக்குக் காட்டினாள் (கலி. 103:40-42).மூலப்
பகுதியும் அறனும் முதன்மையின இகந்த (அநாதி
யான) காலமும் விசும்பும் காறறொடு கனலுங்
கூடிய இம்மூவேழ் உலகத்து உயிர்களெல்லாம்
திருமாலிடத்தவாயின (பரி. 13: 23-25).
கான் - 1. காடு. கதநாய் வேட்டுவன் கானுறை
காட்டில் உறையும் - வாழக்கை உடையவன் (புறம்.
33:1).கானிடத்தே திரிந்த முளளம்பனறியை வேட்டு
வர் விலலாற் கொலல அதன் கொழுங்குறையைக்
கிணைஞர்க்கு மானகண் மகளிர் விருந்திறையாக
நல்கும் நாட்டிற்குத் தலைவன் ஆய அண்டிரன்
(புறம்.374:10-18). கடுந்தேர் அவியன் குறுமுலையுண்
டற்குத் தாயைச் சுற்றித் திரியும் வெண்மறி குரங்
குக் குட்டியுடன் உகளும் -மூங்கில்கள் நிறைந்த
குன்றுகள் பல பொருந்திய கான் கெழு நாட்டினன்
(புறம்.383:18-22). ஆண்டலை என்னும் புள்
வழங்கும் கான் உணங்கு கடுநெறி (பதி.25:8).
கடல் பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் கடவுட்
பத்தினிக்குக் கற்கோள வேண்டிக் கான் நவில்
கானததே கணை போல் விரைந்து ஆரியர் தலை
வனை வென்று கலலையெடுத்துக் கங்கையில் நீர்ப்
படுத்தினான் (பதி.ப.5:4-7). கான் பயந்த கண்ணியை
யுடைய திரையனை &quot;யான் பயந்தேன' என்னும்
செருக்கால் கடல் கங்குலும் நன்பகலும் துஞ்சா
வியல்பினதாய் ஆர்ப்பரிக்கும் (பெரு.வெ). 'இரவில்
தங்கிக் களைப்பாறி விடியலில் எழுந்து கானிடத்
துள்ள செல்லிய நெறியைப் போகும் வழியாகக்
கொண்மின்' எனக கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப்பட்ட
னர் (மலை.256-258). நன்னனது அரண்மனை
வாயிலில் காணப்பட்ட பல்வேறு திறைப் பொருள்
களுள் கானிடத்து நிற்கும் எருமையின் மூங்கிற்
குழாயிலே தோய்த்த தீந்தயிரும் ஒன்றாகும் (மலை.
528). தலைவன அணங்குடைய நெடுவரையின் உச்
சியினின்று வீழும் அருவிகளையுடைய கான கெழு
நாட்டையுடையவன் (அகம். 22:1,2). தலைவன் கான்
கெழு நாட்டினன (அகம. 98:29). மலைப்பக்கத்தில்
பேய்த் தேர் ஓடும் காட்டிடத்தே யானை
நீட்டியும் வாய திறந்தும் புனல பெறாது கானை
கை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tb82ypsjgbwlzdzqx7ikcvzpgizgy4a</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/321</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668829</id>
    <revision>
      <id>1987281</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:32:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987281</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9627" sha1="t8hlgtrobhl9ljagaqua90fd6og14c3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

காள்
வெறுத்துக் கழியும் (அகம்.179:1-8). வில்லேர் உழவ ராகிய ஆறவைப்போர் கானிடத்தேயுள்ள கவர்த்த நெறிகளையன்றி மழையை வேண்டாதவர் (அகம். 193:1,2), தறுகண் பனறி, வய நாயை விலக்கி வேட்டுவரைத் தடுத்து வலிய குட்டியைத் தழுவிப் பெண்பன்றி கிளையுடன் பெயரக் கானிலிருந்து வெளிவந்து அரும்புழை முடுக்கரில் ஆள் குறித்து நிற்கும் (அகம். 248:2-6). தனமகள் தலைவனோடு விரைந்து சென்று கானில் பொருந்தி வாழ்பவ ருடைய சிறுகுடியில் தங்கி இருப்பாளோ என மகட் போக்கிய தாய் புலம்பினாள் (அகம். 316:14-18). வரகின் தாள்களையுடைய பழங் கொல்லையாகிய மேட்டு நிலத்தைச்சுற்றியுள்ள கானைச் சுடுவதால் எழும் புகை அருவியின் துவலையோடு விரவித் தோன்றும் (அகம். 359:13-15). கணமழை பொழிந்த கான் அடங்கிய இரவில் தினை மேய வந்த யானை யினம் இரிந்தோடுமாறு கானவன் கவணாற் கல் லெறிந்தான் (அகம். 392:13-15). நன்னன் கண்டார் விரும்புமாறு உயர்ந்த மூங்கில்கள் செறிந்த மலைப் பக்கத்துள்ள கானில் தங்கியிருந்து இழந்த தன் அரணை மீண்டும் கைக்கொண்டு பழைய புகழை நிலை நிறுத்தினான் (அகம். 392:15-28), பாறைகள் பிளவுபட மேகம் பெய்யாதொழிந்த உயர்ந்தகொடி படர்ந்த கான் மயங்கிய பரப்புக்கள் மாயோளா கிய தலைவிக்கு எளிமை யுடையனவாக வென்று தணிந்த பருவததில் செல்லாது தலைவியை உடன் கொண்டு செல்ல ஒருதலையாகத் துணிந்தான் என மகட்போக்கிய செவிலி தலைவனைக் குறித்துப் புலந்து மொழிந்தாள் (அகம். 897:4-9). பெண்புலி கானில் குட்டிகளை ஈன்று காவல் கொண்டிருந்தது (நற். 29:3). தலைவன் படுமழை பொழிந்த பாறை மருங்கில் மலர்ந்த முல்லையும் பரல்கள் நிரம்பிய பள்ளங்களும் உடைய கான கெழு நாட்டினன் (81:7-9). மலைசூழ்ந்த இடத்திலிருக்கின்ற கான் கெழு சிறுகுடியின பள்ளமான இடங்களிலுள்ள மல்லிகை அரும்பியது (நற்.122:3,4), கான் இடை யிட்ட சுர நெறியில் யாமரங்கள் உயர்ந்தும் ஓமை மரங்கள் நீடியும் காணப்பட்டன (நற். 198:1,2). குறவர்
மலைச் சார்பிடத்தில் அகலப்படுத்தி வளைத்த கொல்லையாகிய மழை பெய்யும் பதம் பெற்ற கானை உழுது தினை விதைத்தனர் (நற். 209:1-4), கானிடத்தில மலர்ந்த பூ விளங்கிய சோலை யின் இடங்கள் தோறும் துணையொடு ஆண் வண்டுகள் கூடி ஒலித்தன (நற்.348:5,6). தலைவன் திரட்சியையுடைய அருவிகளைக் கொண்ட கான் கெழு நாட்டினன் (ஐங். 183:1). தலைவி நெடிய மலையின் மேலுள்ள கொன்றையின் பொன்னா
313
கான்யாறு
லாகிய தகடு போன்ற சுடர் விடும் மலர்களைக் கொடுக்கும் கான் கெழு நாடனின் மகள் (ஐங். சு302 1-3), முகில் சிதறின நீர்த் தொகுதியாலே பிடவம் அரும்பவும் கானிலுள்ள மரங்கள் துளிக்கவும் கார் காலம் தொடங்கியது (ஐங். 461:1,2). மேகம் மழை பெய்தலான் வையை யாறு, செறுகின்ற வெயிலை யும் மிக்க காற்றையும் உடைய கான தரும் வெங் கார் நாற்றம், கனிநாற்றம் முதலான நாற்றங்களை உடன் கலந்து தழுவிக் கொண்டு வந்து பிறர்ககுக் கொடுத்தது (பரி. 20:8-11).
2.மணம்.காட்டுமல்லிகை கான் - மணம் - மிக்கது (பதி. 30:23). நறுங்கான் மிக்க சுனையிற பூதத வண்டுபடு கண்ணி (முரு.198,199). மணற்குன றிடத்துள்ள பொழில் கான்மிக்கது (மது. 336,337). தலைவன் தலைவியின் தலையிற் சூடிய கான்மிக்க மலர்களை முல்லையோடு போக்கி நறுங்கதுப்பில் துயின்றான் (அகம். 391:4-8). கானை உடைய காவின்கண் வணடுகள் மதுவையுண்டு பாடின பேரி. 16:17,18).
கான்முனை - வழித்தோன்றல். சேரது கானமுளை வழித்தோன்றல் - காற்று கிளர்ந்தது போன்ற ஊர்தியில் ஏறிச் சீற்றத்துடன் கரிய கடலை நெருங்கிப் பகைவரோடு பொருதான் (பதி..
1:5-20).
கான்யாறு - காட்டாறு. மாநில மடந்தையின் முலையிற் கிடந்தசையும் ஆரம் போல மலை உச்சியினின்றும் வரும் கரையைக் குத்துகினற கான்யாற்றிடத்து - காட்டாற்றிடத்து - ஓடுகின்ற புனலாலே நறும் பொழில் வருந்தியது (சிறு, 1-4). கானயாறு சூழந்த அகன்ற நெடிய காட்டிடத்தே பாசறை அமைக்கப் பட்டது (முல்லை. 24,28). வருபுனல் தந்த வெண் மணலை யுடைய கான்யாற்றுக் கரையில நினந கரும்பின் ஒண்பூப் போல அங்காடித தெருவின இரு புறங்களிலும் துகிற் கொடிகள் விளங்கிய பேட். 161,162,168). யானைகளை விழுங்கும் முத லைகள் தங்கும் இருள் செறிந்த மிளைகளையும் குமிழிகள் சுழலும் ஆழந்த நீர் அறாத மடுக்களை யுடைய முடுக்கரையும் கொண்ட அகழியிலே இழிந் தாற் போன்ற கான்யாற்று வழி காலகளை வழுக்கி விழும் இடங்களை உடையது (மலை. 211-215). கச்சினை விரித்தாற் போனறு விளங்கும் மனவ மிக்க கான்யாற்று எக்கரில் மெயகள் ஒனறில் ஒன்று புகுவது போன்ற முயக்கத்தைத் தலைவர் முன பெற்றார் (அகம். 11.8-11), நீர் நிறம் மறைய
ர்ந்து உதிர்ந்த மலர்கள் நெருங்கிய விரைந்து&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t8hlgtrobhl9ljagaqua90fd6og14c3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/361</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668830</id>
    <revision>
      <id>1987284</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:35:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987284</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9627" sha1="ks89qzhm6vdp2811fth8365c97r0qv9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குச்சு
களும் குங்குமச் சேறு முதலியனவும் கலந்தமை
யால் கலங்கலாகிய வையை நீர் தூய்தன்றாயிற்று
பரி, தி.2:88,89).
குச்சு - குச்சுப்புல். வெட்சிவீரன் திரண்ட காலினை
யும் அழகிய வயிற்றினையும் பரந்தமார்பினை
யும் பசியகண்ணினையும் குச்சு - குச்சுப்புல் -
'நிரைத்தாற் போன்ற நிறம் பொருந்திய தாடியி
னையும் முன்னே தாழ்ந்த கதுப்பினையும் உடை
யவன் (புறம. 257: 1-4),
'
.
குஞ்சரக்குரல குருகு - யானையங்குருகு. களிமயிலும்
குஞ்சரக்குரல குருகும் - யானையங் குருகும் - இடைய
றாது முழங்கும் முழவொலியைக காரொலி
எனக்கருதி ஒலிக்கும் (அகம். 145 : 14-16).
குஞ்சரம் யானை. பெருவேந்தன் எறிந்தவேல் சீறுார்
மன்னனின் சாந்தாரகலத்தை ஊடுருவ அவன்
அவ்வேலைப் பறித்து எறிந்த காலத்து, அப்பெரு
வேந்தனின குஞ்சரம் - யானை - எல்லாம் புன்றலை
மடப்பிடி நாணுமாறு புறங்கொடுததோடின (புறம்.
308: 6-11). களங்காயக் கண்ணி நார் முடிச்சேரல்
குருதிச் செம்புனல் குஞ்சரத்தை இழுத்துச் செல்லு
மாறு செருப்பல செயது, சிவந்த போர்க்களத்தில்
களவேள்வி செய்தான் (பதி. ப. 4: 10, 11). இலங்கு
தொடி யணிந்த மருப்பினையும் சிந்தும் மதத்
தினையும் உடைய வலம்படு குஞ்சரம் நிலத்
தைக் கையாற் புடைத்து எழும் (பதி.தி.2:1,2).
மிக்க மழைபொழிந்த நள்ளிரவில் குஞ்சரம்
நடுங்கும்படி தாக்கி மலைச் சாரலில் புலி முழங்
கும் (அகம். 92:2-4).
குஞ்சரவொழுகை - யானை சுட்டியசகடம். கடல் பிறக்
கோட்டிய செங்குட்டுவன பழையனை வென்று,
அவன் காவல் மரமாகிய வேம்பினைத் துணித்து,
அவன் பெண்டிரின் கூந்தலைக் கயிறாகக் கொண்டு
குஞ்சர ஒழுகையில் - யானை கட்டிய சகடத்தில் -
பூட்டி அவ்வேம்பினை ஏற்றிக் கொணர்நதான
(பதி. ப .8:13-17),
-
குஞ்சி ஆடவர் தலைமயிர். தலைவன் மணிநிறங்
கொண்ட தன மாயிருங் குஞ்சியில் மலை, நிலம,
சினை, சுனை ஆகிய இடங்களில் மலர்ந்த பல்
வகை மலர்கொண்டு கட்டிய கண்ணியை அணிந்
தான்
(குறி. 112-116). மதுரைக்கும் திருப்பரங்
குனறத்திறகும் இடையே உள்ள நிலத்தில் நெருங்கி
விளையாடுதலால, மகளிர் கூந்தலினின்றும் மைந்
தர் குஞ்சியினின்றும் வீழ்ந்து அவிழ்ந்த மாலை
களால் செல்லும் வழி இல்லையாயிற்று (பரி. 17:
22-27).
ஓ பொகதொ 2 23
353
குட்டம்
குட்டம் - 1.ஆழம். கடலினது குட்டமும் -ஆழமும்
உலகத்துப்பரப்பும் காற்றியங்கு திசையும் ஆகாய
மும் எனனுமவற்றை அளந்தறியினும் யானைக்கட்
சேய் மாததாஞ்சேரல் இரும்பொறையின் அறிவும்
அன்பும் கண்ணோட்டமும அளத்தற்கரியன (புறம்.
20:1-6). கடலின்கண் பெரிய குட்டத்துக் காற்றாற்
புடைக்கப்பட்ட மரககலம் நீரைக் கிழிதது ஓடு
மாறு போலத் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற
பாணடியன் நெடுஞ்செழியன களிறுசென்று போர்
களத்தை இடமகலச் செய்தது (புறம்.36:1-3
அகழியின் நீர் மிக்க மடுவினில் உள்ள முதலை
இடம் கரிதாகிய குட்டத்தின்கண் சேரத் திரண
டோடி இடையாமதது ஊரகாப்பாரின் விளக்கு
நிழலைக் கவரும் (புறம. 37:7-9). இளஞ்சேரலிரும்
பொறை கழை நிலைபெறாக் குட்டததையுடைய
சந்தன மரங்கள் மிதந்து வரும் வானி யாறறினும்
இனிய தண்ணிய மென்மையையுடையவன் (பதி. 86:
9-13). பொனனிறம் போலும் வாயையுடைய நீல
மணி போன்ற சிரல் ( பறவை) காஞ்சிக
கிளையில் ஏறி நிலைகாண முடியாத குட்டததில்
திரியும் மீன்களை எடுக்கும் காலஙகருதி நெடும்
பொழுது இருந்து கயலை எடுத்தது (சிறு. 179-181).
இரவுக் குறிக்கண் தலைவன் வரும் வழியிலுளள
ஒடுங்கிய கரிய குட்டத்தில், போதற்கரிய சுழி
விடத்தே கொடுத்தான் முதலையும் இடங்கரும்
கராமும் திரியும் (குறி. 256,257). கடல் கொளக்
குறைபடாமல் சங்கு வளரும் குட்டததினை யுடைய
யதாய் அளப்பரியதாய்க் கரிய தோற்றத்தினை
உடையது (அகம்.168:1-3). 'தலைவியின தந்தையுடன்
கூடி, செறுவில் உப்புக் குவித்துழந்தும் கடலின் குட்
டத்தில் புணையின்கட் சென்றும் மீன பிடித்தும்
அவனுககுப் பணிநது சார்ந்து நடப்பின அறம்
தெரிந்து அவளை நமக்குத் தருவானோ' எனத்
தலைவன் தன் நெஞ்சினிடம் வினவினான் (அகம்.
280:6-11), விரைந்து செல்லும் கரைகாண முடியாத
கானயாற்றுக் குட்டம் தனியனாக நீந்தி இரவில்
வரும் தலைவனின வழியருமை நிளைந்து தலைவி
வருந்தினாள் (நற.144:7-10).
2. ஆழமான நீர்நிலை. இளஞ்சேரலாதனின் முன்
னோர் தம ஒனனாராய கடம்பர் அழியுமாறு
துளங்கும் இருங்குட்டத்து - ஆழமான நீர் நிலையில்.
வேற்படையைச் செலுத்தி வென்றனர் (பதி. 88:4,5),
கொடுமுடி வலைஞர் செவ்வரிக் கயல்களோடே
இறாப்பிறழும் கரிய குட்டத்தில் பிள்ளைகளோடு
உலாவி மீனபிடித்தனர் (பெரு. 270-274). காற்றுக்
கொணரும் மரககலம் பெருங்கடலின குட்டத்
தினின்று ஓத ஏற்றத்தினால கழியிலே வந்து&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ks89qzhm6vdp2811fth8365c97r0qv9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/362</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668831</id>
    <revision>
      <id>1987285</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:35:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987285</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9583" sha1="i9btv5vkanaawe9kgx11h73sunf8g5b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குட்டி
நள்ளிரவில் பலவேறு பண்டங்களையும் இறக்கிச்
செல்லும் (மது, 839-542). கடலில் இயங்கும சேவற்
காக்கை தான் விரும்பும் சூலகொண்ட பேடைக்குக்
கரிய சேற்றிலுள்ள அயிரை மீனைத் தேர்ந்
தெடுக்கக் கழியிடத்துப் பூவுதிரப் பெற்ற குட்டத்
தினைத் துழாவும் (நற். 372:1-6). கொக்கு தங்கிய
தால் உதிர்ந்த மாங்கனி ஆம்பல் நிறைந்த தூங்கு
நீர்க் குட்டத்துத் துடுமென வீழ்ந்தது (நற. 280:1-3).
3.மடு. இளைஞருடன் நீருக்கு அண்மையிலுள்ள
மரத்திலேறிக் கரையிலுள்ளோர் மருளும்படி நெடு
நீர்க் குட்டத்து - மடுவில் - துடும் என்று ஒலிக்கு
மாறு குதித்து மூழ்கி மணலைமுகந்து காட்டிய தம்
இளமைக் காலச் செயலை நினைந்து தொடித்தலை
விழுத்தண்டினார் இரங்கினார் (புறம். 243:5-11).
குட்டி - விலங்கின் இளமைப்பெயர். கள்ளைச் சமைக்
கின்ற மகளிர் வட்டில் கழுவின நீர் நிறைந்து
வழிந்த குழம்பிடத்துள்ள ஈரச் சேற்றை யளைந்த
குட்டிகளுடன் பெண்பன்றிகள் இருந்தன
(பெரு.399-342).
பல
-
‘பகைவரின்
குட்டுவ - குட்டுவன் என்பதன் விளி.
அண்ணலம் பெருங்கோட்டு அகப்பாவை வென்று,
பொனனாற் செய்த உழிஞைமாலை யணிந்த
குட்டுவ' எனப் பல்யானைச் செலகெழு குட்டுவன்
விளிக்கப்பெற்றான் (பதி. 22:26,27). 'சிறுமகிழானும்
பெருங் கலம் வீசும் போரடு தானைப் பொவந்
தார்க் குட்டுவ&quot; என்பது பல்யானைச் செல்கெழு
குட்டுவனைக் குறித்த விளி
(பதி. 23:9,10).
'அண்ணல் யானை அடுபோர்க் குட்டுவ' எனக்
கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் விளிக்கப்
பெற்றான்
கடல்
(பதி. 42:8).
பிறக்கோட்டிய
செங்குட்டுவனைப் 'பகைவர் நாட்டின் நலனழித்த,
போரடு தானைப் பொலந்தார்க்குட்டுவ' எனப்
பரணர் விளித்தார் (பதி. 43:10,11).
குட்டுவர் - குட்டநாட்டினர். இளஞ்சேரலிரும் பொறை
களளாகிய உணவினையுடைய குட்டுவரின் - குட்ட
நாட்டினரின் - தலைவன (பதி. 90:28). தலையாலங்
கானததுச் செருவென்ற பாணடியன் நெடுஞ்
செழியன குட்டுவர் பலரை வென்ற வேந்தனா
-
வான (மது. 105).
குட்டுவன்
-
1. குட்டநாட்டையுடைய சேரவேந்தன்.
ஒடுங்காடு என்னும் ஊர்க்கு அப்பாலுள்ள குட
நாடு இறுகப் பிணித்த முழவினையுடைய குட்டு
காத்தலால் பசியென வறியாத மருதவளம்
மிக்க ஊர்களைக் கொண்டிருநதது (அகம். 91:12-
17), கழுமலமெனனும ஊர் குதிரைகளையும் நல்ல
வன்
354
குட்டுவன்
தேர்களையுமுடைய கைவண்மை மிக்க கோமா
னாகிய குட்டுவனுக் குரியது (அகம். 270:8,9),
தெளிந்த அலைகள் பொருந்திய கடற்பரப்பினை
யுடைய தொண்டி முன்றுறை. வெண்கோட்டு
யானைகளையும் வெற்றிமிகும் போர்த்தொழிலை
யுமுடைய குட்டுவனுக் குரியது (அகம். 290:12,13).
அழகிய குதிரைகளையுடைய குட்டுவனுக்குரியது
மரந்தையெனனும் ஊர் (அகம். 376:16-18), 'குட்டு
வனுடைய மரந்தையூர் போன்ற அழகினள் தலைவி
(குறு. 34:6,7). குட்டுவனுக்குரிய குடமலைச் சுனை
யில் மலர்ந்த குவளை மலரின் மணங்கமழும் கூந்த
லையுடையவள் தலைவி (நற்.105:7-10). கடிய பகட்டி
யானைகளையும் நெடிய தேர்களையுமுடைய
குட்டுவன் தன் பகைவேந்தரைக் கொன்ற போர்க்
களத்தில் அவனது போர் முரசு மிகவும் அதிர்ந்தது
(நற்.395:4,5). செங்கோலனான குட்டுவனுக்குரியது
தொண்டிப்பட்டினம் (ஐங். 178:2,3).
மலைபடு
கலந்து
2. கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன்.
பொருளையும் கடல்படு பொருளையும்
இரவலராய் வருவார்க்கு ஈவோனும் மிகுந்த
கள்ளையுடையவனும் பொன்மாலை யணிந்தோனு
மாகிய குட்டுவனுக்கு - கடல்பிறக்கோட்டிய செங்
குட்டுவனுக்கு - உரியது முசிறி நகரம் (புறம். 34:3,
7-10). பல போர்களை வஞ்சியாது எதிர்நின்று
பொருது வென்றவனும் கொல்லும் களிற்றியானை
களையுடையவனும் கடல் கலங்குமாறு வேலினைச்
செலுத்திப் படு கடலோட்டிய வெல்லும் புகழமைந்
தவனுமாகிய குட்டுவனைக் கண்டோர், அவனைப்
பாடியவுடன் செல்வோமென்று கூறார் (பதி 46:10-
14). குட்டுவன் தன்பகைவரைக் கொன்று அச்
செயல் போதுமென்று அமையான் (பதி. 47:1).
மோகூர் மனனனின் படைவீரராகிய செங்கை
மறவர்தம் குருதி நிலத்தில் படர்நதோடிப் பள்ளங்
களில் பாயவும் இறந்த பிணங்கள் மலைபோல
உயர்ந்து தோனறவும் பாழ் பல செய்து படை
நடுவே முரசம் ஒலிக்க அம்மோகூரின் வளனழியவும்
அங்கே விளங்கி வாழ்வார் பலர் இறப்பவும்
காவல மரமாகிய வேம்பினை வெட்டிய பெருஞ்
சினத்தையுடைய குட்டுவனைக் கண்டு வருதற்கு
யாமும் செலகினறோம்; விறலியரே, நீயிரும் வம்
மின்' என்று பரணர் பாடியுள்ளார் (பதி. 49), மின்
னலால் வானைப் பிளந்து வலிமை கொண்டெழும்
மேகத்தை யொப்பப் பகைத்து வலிமை கொண்
டெழுந்து பாசறையைத் தான் வேண்டுமிடங்களில்
அமைத்துப் படைக்கலன்களை
போன்ற தானையுடையவனும் தேனொழுகும்
யுடை ய
கடல்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i9btv5vkanaawe9kgx11h73sunf8g5b</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/363</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668832</id>
    <revision>
      <id>1987286</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:35:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987286</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9559" sha1="5wyzf78uqbhgkubbv38soq4b7nhbwiw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குட்டுவன் இரும்பொறை
மாலையணிந்தவனுமான தறுகண்மையுடன் போர்
செய்தல் வல்ல குட்டுவன், தன்னுடன் பொரும்
பகையை நிலவெல்லைக்குள் காணாமையால் சினம்
மிகுந்து, போர்புரியும் வலிமையோடு கடலை
வளைத்து உயர்ந்த அலைகளையுடைய அக்கடல்
பிறக்கிடும்படி தனது மாண்புற்ற வேலினைச்
செலுத்தினான் (அகம். 212:12-20).
உயர்
3. சோழிய ஏனாதி திருக்குட்டுவன். 'விற்பயிற்சியால்
உயர்ந்தகன்ற சாந்து பூசப்பட்ட மார்பினையும்
வலிமை நிலைபெற்ற பெரிய கையினையும் வாய்த்த
வாளினையு முடையோனாய் ஒலிககின்ற புனல்
பரந்த கழனிகளைக் கொண்ட வெண்குடையெனும்
ஊர்க்குத் தலைவனாகிய குட்டுவன் - சோழிய
ஏனாதி திருக்குட்டுவன் - வள்ளனமையுடையனா
தலை இவ்வையகமெல்லாம் புகழினும்
மொழிப் புலவீர், நீவிர் அவனை நினைதலைத் தவிர்
வீரா' என்று கோனாட்டு எறிச்சிலூர் மாடலன்
மதுரைக் குமரனார் குறிப்பிடுவர் (புறம். 394:1-5).
4. இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன். 'குடபுலங்காவல
ராகிய சேரர் மரபினனாய்ப் பகைவருடைய வடபுல
இமயத்தில் வளையும் வில்லைப் பொறித்த திண்
ணிய தோளினையும் இயல்தேரினையுமுடைய குட்
டுவனுக்கு - இமய வரம்பன நெடுஞ்சேரலாதனுக்கு
உரியது வஞ்சியெனும் ஊர் (சிறு.47-80).
பகை
5. பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவன், குட்டுவன்
பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவன் - தன
வருக்குரிய அகப்பா என்னும் நகரை யழித்துத்
தீயிட்டனன் (நற்.14:3-3).
குட்டுவன் இரும்பொறை- தகடூர் எறிந்த பெருஞ்சேரஸ்
இரும்பொறை, குட்டுவன் இரும்பொறைக்கு மையூர்
கிழானாகிய வேளின மகள் அந்துவஞ்சௌளை
யென்பாள ஈன்ற மகன் இளஞ்சேரல இரும்
பொறை (பதி.ப.9:1,2,17).
குட்டுவன் கண்ணனார் - புலவர். குட்டுவன் என்னும்
குடிப்பெயரைக் கொண்ட கண்ணனார் என இவர்
பெயர்க்கு விளக்கம் காணலாம். குட்டுவன் எனபது
குட்ட நாட்டையுடைய சேரர்க்குரிய குடிப்பெயரா
தலின் இப்புலவரையும் சேரர் மரபினராகக கருத
இடமுண்டு. இவர் பாடியதாகக் குறுந்தொகை
179-ஆம் பாடலொன்றே காணப்படுகின்றது.
தலைவன் நாயுடன் வந்து வேட்டை யாடிப்
பொழுது போனதையும் நாய் இளைத்ததையும்
தோழி அவனிடம் கூறி, அவனைத் தம்மூர்க்கு வந்து
தம்மில்லத்தில் தங்கி இரவைக் கழித்துச் செல்லு
மாறு வேண்டும் முறையில் இரவுக்குறி நேர்ந்தாள்
இபொக நொ2 23.2
355
குடக்கு
போன்று பகல்வருவானை விலக்கி வரைவு கடாவும்
துறையை இவர் அப்பாடலில் நயமுற இயைத்
துள்ளார்.
குட்டுவன்கீரனார் - புலவர். குட்டுவன் என்பது குடிப்
பெயர். கீரனார் என்பது சிறப்பு விகுதி சேர்க்கப்
பெற்ற இயற்பெயர். குட்ட நாட்டையுடைய சேரரே
குட்டுவராதலின அக்குடிப்பெயரைக் கொண்டுள்ள
இவரையும் சேரர் குடியினராகக் கொள்ளலாட்டி
இவர் பாடலொன்றுபுறநானூற்றில் (340) உள்ளது.
ஆய் அண்டிரன் தன் உரிமை மகளிரோடு இறந்த
நிலையில் அவனால் புரக்கப்படுதலை யொழிந்த
புலவ ரெல்லோரும் மேலே தம்மைப் புரப்பாரை
நாடிப் புல்லென கண்ணராய்ப் போகத் தலைப்
பட்டமை கண்ட கையறு நிலையாக இவர் அப்
பாடலைப் பாடியுள்ளார். அதனுள், 'ஆடுநடைப்
புரவியும் களிறும் தேரும், வாடா யாணர் நாடும்
ஊரும் பாடுநாக் கருகா ஆஅய் அண்டிரன்' என்று
அவன் கொடையையும் 'காலன் என்னும் கண்ணிலி
உய்ப்ப, மேலோர் உலகம் எய்தினன்' என்று அவ
னது இறப்பையும் இவர் குறிக்கும் பகுதிகள் சிறப்
பாகப் பாராட்டத் தக்கன. புறங்காட்டுள் பேராந்
தை, 'சுட்டுக்குவி' என்று செத்தோரை அழைப்பது
போலக் கூவும் என இவர் தற்குறிப்பேற்றிக
கூறுவர்.
குட்டுவன் சேரல் - சேர இளவரசன். கடல்பிறக்கோட்
டிய செங்குட்டுவன் தன்னைப் பததுப பாடல்
களால் பாடிய கரணம் அமைந்த காசறு செயயுட்
பரணர்க்குப் பரிசிலாக உம்பற்காடு என்னும்
தன்னாட்டுப் பகுதியின் வருவாயையும் தன மகன
குட்டுவன் சேரலையும் கொடுததான (பதி.ப.5.
அடிக்குறிப்பு).
குட குடத்தையுடையோய். திருமாலை (கூத்தாடற்
கெடுத்த) குட - குடத்தையுடையோய் - எனக் கடுவ
னிளலெயினனார் விளிப்பர் (குடல் என்பது குட. என
வந்துள்ளது) (பரி.3:83).
-
குடக்கு - மேற்கு. 'பனிமலை வடக்கும் குமரியின்
தெற்கும் கடலில் கிழக்கும் பழையதாய் முதிர்ந்த
கடலின குடக்கும் மேற்கும் - கீழும் மேலும்
நினக்கு உருவும் புகழும் உண்டாகுக' எனப்
பல்யாக சாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியைக் காரி
கிழார் வாழ்த்துகிறார் ( புறம், 6:1-8). திசைகளில்
விரிந்த கதிர்களைப் பரப்பிய அகன்ற இடத்தை
யுடைய ஞாயிறு குடக்குத் திசைககண் சேறற்கு
எழுந்தது (நெடு.72-74). பெருங்கூட்டமாய் மேசுங்
கள் கடலில் சென்று நீரைப் பருகிக் குடக்குத்திசை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5wyzf78uqbhgkubbv38soq4b7nhbwiw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/364</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668833</id>
    <revision>
      <id>1987287</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:36:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987287</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10027" sha1="bl1g8tazjb1k3xvychut7s7j3cksr91" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குடக்கோ இளஞ்சேரலிரும்பொறை
நோக்கி எழுந்து பிடியினம் போல் தோன்றின
(அகம், 183: 6-9). நீரை முகந்து கொண்ட கரிய
மேகம் குடக்குத திசையிலுள்ள மலையில் எழுந்து
மழை பெய்தது (தற். 140:1). மேகம கீழ்க்கடலில்
நீரை முகந்து குடக்கு நோக்கி எழுந்தது (நற்.153:
1-4; 346:1,2). புனனைமரத்தின் குடக்கு நோக்கி
வளைந்த பெருங்கிளையில் புதுவதாக வந்து தங்
கிய வெண் குருகு ஆரவாரித்தது (நற்.167:1,2).விரி
கதிர் ஞாயிறு குடக்குத் திசை சென்று மறையும்
(நற்.398:2).
-
டி
இரு
குடக்கோ இளஞ்சேரலிரும்பொறை சேர வேந்தன்,
இவன் சேரமான் குடக்கோச் சேரலிரும்பொறை
எனவும் குறிக்கப் பெறுகின்றான் (புறம். 210. அடிக்
குறிப்பு). குட்டுவன் இரும்பொறையாகிய தகடூர்
எறிந்த பெருஞ்சேரலிரும்பொறைக்கு மையூர்
கிழானாகிய வேளின் மகள அந்துவஞ்சென்னை
ஈனறெடுத்த மகன் இவனென்று பதிற்றுப் பத்
தினுள் இவனைப் பற்றிய ஒன்பதாம் பத்தின்
பதிகம் கூறும். இவனைச் சிறப்பித்து அப்பத்துப்
பாடல்களைப் பாடிய பெருங்குனறூர் கிழாரே
மேலும் இவனைக் குறிததுப் பாடியனவாய் இரு
பாடல்கள புறநானூற்றில் (210,211)
பெற்றுள்ளன. சோழ பாண்டியராகிய
பெரு வேந்தரும் அவருடன கூடி வந்த விச்சிக
கோவும் வீழுமாறு அரிய காவற்காட்டையுடைய
மலையகத்தே யமைந்த ஐந்தெயில்களை யெறிந்து
இவன கோப்பெருஞ்சோழனையும் இளம்பழையன
மாறனையும் வஞ்சினம் வாய்ப்ப வெனறான்
என்று பதிற்றுப்பத்தின் அப்பதிகம் கூறுகின்றது.
ஆயினும், இவனுடைய இவ்வெற்றிச் செயல்கள்
இவனைப் பற்றிய பாடலகளில் குறிப்பிட்டுப்
பாடப் பெறவிவலை. யாரோ ஒரு
சோழனை
வென்று பிடித்துக் கொணருமாறு இவன் தன்
படைஞரை ஏவ அப்படைஞருக்கு முன அச்
சோழன படைஞர் தோற்று வேலகளைக் கீழே
விடுத்துப் போயினர் என்ற குறிப்பொன்றே
(பதி. 85) காணப்படுகின்றது. மற்றும், இவன
மந்திர மரபின வழித தெய்வத்தைப பேணியதும்
அமைச்சியல் மையூர்கிழானைப் புரோகிதனிலும்
அறநெறியறிவானாகப் பண்ணியதும் சதுக்கப்
பூதரைக கொணர்ந்து நிறுததியதும் சாந்தி வேள்வி
செய்ததும் பதிகவழிச் செய்திகளாகவே அறியப்
படுகின்றன. பூழியர் கோவே' (பதி. 84:6), 'பூழியர்
மெய்ம்மறை' (பதி. 90:27), கொங்கர் கோவே'
(பதி. 88.19,90:25) என்ப பாடல்களில் இவன்
விளிக்கப் பெறுதல கொண்டு பூழி நாடு, கொங்கு
நாடுகளை இவன் தன் ஆட்சிக்குள கொண்டிருந்
356
குடக்கோ நெடுஞ்சேரலாதன்
-
தமை அறியலாம். 'நீ அன்புடைமையால் நீரை
யொத்தனை; சூழ்ச்சியில் பிறர்க்கு அளப்பருமை
யால் ஆகாயத்தை யொத்தனை; வறியோர் தாமே
கொள்ளக் கொள்ளக் குறையாத செல்வம் படைத்
தமையால், மேகம் முகந்து கொள்ளக் குறைவு
படாத கடலை யொத்தனை; பொலிவு பெற்ற
சுற்றததோடு விளங்குதலால் விண்மீன்களுக்கு
நடுவே விளங்கித் தோன்றும் திங்களை யொத்
தனை' என்று பாராட்டப் பெறும் இவன், 'நின்
வாழ்நாட்கள் திங்களைப் போன்றும் திங்கள்கள்
ஆண்டுகளைப் போனறும் ஆண்டுகள் ஊழிகளைப்
போன்றும் ஊழிகள் வெள்ளமெனும் பேரெண்
ணின் எல்லையுடையனவாகவும் வாழ்க' என்று
வாழ்த்தவும் பெறுகின்றான் (பதி. 90). இவன்
தன்னைப் பாடிய பெருங்குன்றூர் கிழார்க்கு
முப்பத்தீராயிரம் பொற்காசுகளைக் கொடுத்து
அவரறியாமலே ஊரும் மனையும் வளமிகப்
படைத்து எண்ணற்காகா அருங்கல வெறுக்கை
யொடு பன்னூ றாயிரம் பாற்பட வகுத்துக் காப்பு
மறமாகிய காவற்படையினையும் விட்டுப் பதினா
றாண்டு அரசு வீற்றிருந்தான் (பதி. ப. 9).
குடக்கோ நெடுஞ்சேரலாதன் சேரவேந்தன், பதிற்றுப்
பத்து ஆறாம் பதிகத்தில குடக்கோ நெடுஞ்சேர
லாதன் எனக் குறிக்கப்பெறும் இவனே சேரமான்
குடக்கோ நெடுஞ்சேரலாதன் (புறம.62,63,368.அடிக்
குறிப்பு) எனவும் குடவர்கோமான் நெடுஞ்சேரலா
தன் (பதி. ப. 5) எனவும் இமையவரம்பன் நெடுஞ்
சேரலாதன் (பதி. ப. 2) எனவும் இமையவரம்பன்
(பதி.ப.3) எனவும் சேரலாதன் (பதி. ப. 4) எனவும்
பலவாறு குறிக்கப்பெறுகின்றான். உதியஞ்சேரல
என்பானுக்கு வெளியன் வேளின் மகள் நல்லினி
ஈன்றமகனாகிய இவன் தம்பியே பல்யானைச் செல்
கெழுகுட்டுவன (பதி. ப, 2; ப. 3). இந்நெடுஞ்சேர
லாதனுக்கு வேளாவிக் கோமான பதுமன்தேவியும்
சோழன மகள் மணக்கிள்ளியும் மனைவியர். அவ
ருள் பதுமனதேவி ஈனற மக்கள் களங்காய்க்கண்ணி
நார்முடிச்சேரலும் ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாத
னும் ஆவர் (பதி, ப. 4. ப. 6). மணககிள்ளி ஈன்ற
மகன் கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் (பதி.ப.
8). இச்சேரமான் குடக்கோ நெடுஞ்சேரலாதனும்
சோழன் வேற்பஃறடக்கைப் பெருவிறற் கிள்ளியும்
போர்ப்புறத்துப் பொருது இருவரும் படையொடு
வீழ்ந்து மாண்டனர். அந்நிலையில் கழாத்தலை
யாரும் பரணரும் தொகைநிலைத் துறையில் இரு
வர் வீழ்ச்சியையும் இரக்கம் மிகப் பாடியுள்ளனர்
(புறம். 62;63). இவன் போர்க்களத்தில் வீழந்து ஆரம்
கழுத்திலேயிருக்க உயிர்போகாது கிடந்தபோது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bl1g8tazjb1k3xvychut7s7j3cksr91</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/365</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668834</id>
    <revision>
      <id>1987288</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:36:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987288</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9938" sha1="jqp5jwkh4smh98q3cysrszw3355y0ox" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குடகடல்
கழாத்தலையார் மறக்களவழித்துறையிற் பாடியுள்
ளார் (புறம்.368). 'வாளேருழவ, யாம் நின்னிடத்தே
களிறுகளைப் பரிசிலாகப் பெறுவோமென்றால்
அவை அம்புபட்டுத் தொலைந்தன; கொடுஞ்சி
நெடுந்தேர்களைப் பெறலா மென்றால் அவை
பீடழிந்து சிதைந்து நிலத்தே கிடக்கின்றன; குதிரை
களையோ என்றால் அவை வாளாற் பிளக்கப்
பட்ட வடுக்களோடு மாய்ந்து வளிவழக்கறுத்த
வங்கம் போலக் குருதிப் பெரும் புனலில் கிடக்கின்
றன. இதனால் பெறற்குரிய பெரும் பரிசில் பெறா
மையின் இரவலர் இரங்கும் இந்நிலையில் யாம்
தடாரிப் பறையை அறைந்து நின்னைப் பாடிவந்த
தெல்லாம் நின் தோளிடத்தே அரவுபோற் சுற்றிக்
கிடக்கும் மணிமிடைந்த ஆரத்தைப் பெறுதற்
பொருட்டே போலும்' என்ற பொருளமைந்த அப்
பாடலில் இவன் வீழ்ச்சியின் இரக்கம் காணலாம்.
இமையவரம்பன், இமைய வரம்பன் நெடுஞ்சேர
லாதன், குடவர் கோமான் நெடுஞ்சேரலாதன்
சேரமான் குடக்கோ நெடுஞ்சேரலாதன், சேரலா
தன் காண்க,
குடகடல் - மேலைக்கடல். சேரமான் பெருஞ்சோற்றுதி
யன் சேரலாதனை 'நின் குண கடலில் தோன்றிய
ஞாயிறு பெயர்த்தும் நின் வெள்ளிய தலையை
யுடைய அலைகளைக் கொண்ட - குடகடலில்
மேலைக்கடலில் - மூழ்கும் யாணர் வைப்பின் நல்
நாட்டுப் பொருந' என முரஞ்சியூர் முடிநாகனார்
பாராட்டுகிறார் (புறம். 2:9,10). தென் திசைக்கண்
குமரியும், வடதிசைக்கண் இமயமும் கிழக்கிலும்
மேற்கிலும் குணகடலும் குடகடலும் எல்லை
யாகக் கொண்ட, நடுவிலுள்ள குனறமும் மலையும்
காடும் நாடும் உள்ள பகுதியிலுள்ளார் ஒன்றுபட்டு
வழிமொழியச் சேரவேந்தர் ஆண்டனர் (புறம்.17:
1-8). கீழ்க்கடல் பின்னதாகக் குடகடலின் திரை
நின் குதிரையின குளம்பை அலைப்ப வலமாக வரு
தலுமுண்டாமென்று நெஞ்சம நடுங்கி வடபுலத்தர
சர் உறங்காராயினர் எனச் சோழன் நலங்கிள்ளி
யின் மறத்தைக் கோவூர்கிழார் பாராட்டுகிறார்
(புறம்.31:13-17). சினமிகு சேனையைக் கொண்ட
சேரன் குடகடலில் நாவாய் ஒட்டிய பின்பு அல்
விடத்து வேறு எவரும் கலம் செலுத்த இயலாது
(புறம். 126:14-16), ஆய் அண்டிரன் தன்னையும் தன
மலையையும் பாடிவருநர்க்கு உவந்தளித்த யானை
யை எண்ணின், அவன் கொங்கரைக் குடகடலின்
கண்தோற்றோடச் செய்த நாளில், அவர் தம்மிடத்
தினின்றும் எறிந்து சென்ற வேலினும் பல வாகும்
என உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார் கூறு
கிறார் (புறம்.130:3-7). பெரிய இமயமாகிய மலையும்
357
குடதிசை
குளிர்த்த தென்கடலும், கீழ்க்கடலும், குடகடலும்
ஆகிய நான்கு எல்லைக்கு இடைப்பட்ட நிலத்தில்
அரசரும் சானறோரும் பந்தரின்கண் கூடியிருந்த
னர் (பதி. 51: 13-15). தலையாலங்கானத்துச்செரு
வென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் தென திசை
யில் குமரியும் வடதிசையில் இமயமும், கீழ்த்திசையில்
குணகடலும் மேல்திசையில்குடகடலும் எல்லையாக
அமைந்த இவ்விடத்துள்ள வேநதரெல்லாம் ஏவல்
கேட்கும்படி விளங்கினான் (மது. 70-74). முகிலகள்
குணகடலிடத்தே நீரை முகந்து குடகடலிடத்தே
யுள்ள மலையிடத்தை வளைத்து இரவு பகல்
எல்லை அறியாதபடி பெருமழை பொழிந்தன (மது.
238, 239, 244). வாடைக்காற்று வீசும் பனிக்
காலத்தே ஞாயிறு, ஒளிபெறும் தனது மண்டிலம்
மழுங்க மாலைக் காலத்தில் குடகடலிற் சென்று
மறையும் (அகம். 378: 13-15).
குடகாற்று - மேலைக்காற்று. குடகாற்றால் - மேலைக்
காற்றால் - தூவித் தூற்றின நெற்பொலி வடதிசைக்
கண் உளதாகிய செம்பொன மலை (மேருமலை )
போலச் சிறப்பத் தோனறும் (பெரு.240,241).
தலைவி வில்லினைப் போலும் வகையமைந்த வளை
வினையுடைய குடச்சூலாகிய அழகிய சிலம்பை
ஒலியாது அடக்கி அசசத்துடன வநது ஊர் முழு
வதும் துயிலும் யாமத்தில் தலைவனைத் தழுவி
னாள் (அகம். 198: 9-11), குடைச்சூல காணக.
குடசம் - வெட்பாலை, வெள்ளை நிறம் பொருநதிய
குடசம் - வெட்பாலை - தலைவி தோழியர் விளை
யாடப் பறித்த பூக்களுள ஒன்று (குறி. 67).
குடஞ்சுட்டவர் - குடப்பால் தரும் பசு இடைவர். கோ
இனத்தையுடைய நம் சுற்றத்தார் குறும்பிடத்தே
பரந்திருக்கின்ற ஆட்டிடையாக்கும் குடஞ்சுட்ட
வர்க்கும குடப்பால் தரும் பசு இடையர்ககும்
கொலலும் ஏற்றைத் தழுவுதலே காரியம் என்று
தொழுவில் ஏறுகளைப் புகுத விட்டனர் (கலி.107:
1-4).
-
குடஞ்சுட்டு - குடப்பால் தரும் பசு. கார்காலத்தில்
மழை பெய்த நிலத்தில் சென்று அறுகம்புல்லை
நிறையத் தின்று நீர்நிறைந்த நிழலடியிலுள்ள
குடஞ்சுட்டின் - குடப்பால் தரும் பசுவின் - இனத்
துள்ள இளமபசு போர்த்தொழில் புரியும் ஏற்றினுக்
கீன்ற இளைய எருது கொல்லர் வண்டியை இறு
மாந்து ஈர்த்துச செல்லும் (கலி. 109:1-5), 'நீ
ஆட்டினத்தையுடைய ஆயனாயின், எம் சுற்றத்தார்
குடஞ்சுட்டு இனததையுடைய இடையரே' எனத்
தலைவி தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 113:9,10).
குடதிசை - மேற்குத்திசை. இலவந்திகைப் பள்ளித்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jqp5jwkh4smh98q3cysrszw3355y0ox</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/366</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668835</id>
    <revision>
      <id>1987289</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:36:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987289</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9621" sha1="kfjm13l1n0kyrinnpqzsrs6qdq7716q" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குடத்தப்படுதல்
துஞ்சிய நன்மாறன் வெங்கதிர் ஞாயிறு போலவும்
குடதிசை - மேற்குத்திசை - தோனறும் தண்கதிர்
மதியம் போலவும் நின்று நிலைபெறுவானாக என
நககீரர் வாழ்த்துகிறார் (புறம, 56:23-25). வெளளி
யாகிய மீன் குணதிசையிலிருந்து குடதிசைக்கும்
குடதிசையிலிருந்து குணதிசைக்கும் செல்லினும்
வடக்கிலிருந்து தெற்கேகு மாயினும் தெற்கில்
சின்னாள் இராது பன்னாள் நிற்குமாயினும் எங்கு
நிற்பினும் நிற்க; யாம் வேண்டுவனவற்றை எம்
குறிப்பறிந்து நல்கும் கிள்ளிவளவனின் தாள்வாழ்க
எனக் கோவூர் கிழார் வாழ்த்துகிறார் (புறம்.386;
20-25). ஞாயிறு மாலையில் குடதிசையில மறைந்து
காலையில் கீழ்த் திசையில் தோனறி நிலவுலகத்திற்
பரந்த இருளைப் போக்கும் (பதி. 23:32-34).
குடந்தம்படுதல் - வழிபாடு செய்தல், குறமகள் கோழிக்
கொடியுடன் உருகெழு வியனகரை (வெறியாடு
களத்தை) அமைவரப் பண்ணி, நெய்யோடு வெண்சிறு
கடுகையும் அப்பி வழிபடுதற் குரிய மந்திரத்தை
மெல்லச் சொல்லிக் குடந்தம்பட்டு - வழிபாடு
முருகாற்றுப்படுத்
செய்து - கொழுமலர் தூவி
தினாள் (முரு. 187-229,844).
குடந்தை - 1. சோழர்க்குரிய நகர். வெல்லும் வேலினை
யுடைய கொற்றச் சோழர், பகைவர் திறையாகக்
கொடுத்த நித்யைக குடந்தையில வைத்துக்
காத்தனர் (அகம். 60:12-15). (உறையூரின் மேற்கு
வாயிலாகிய குடவாசல் குடந்தையெனத் திரிந்தது) (அகம்.
60.வே.வி; பமு பக.28E),
2. வளைவு. குறுமபூழப் பறவையினது சேவல்
முற்றத்தில் உலாததப் பெற்ற வெள்ளெள்ளை
உண்டு, கோங்கின் பூவிடத்துள்ள கொட்டையைப்
போன்ற குடந்தை - வளைவு - பொருந்திய காது
களையுடைய கோட்டெலியை அலைக்கும் (புறம்.
321:1-5), குறுவிழி பொருநதிய கண்களையும் கூரிய
மயிரினையும் உடைய குறுமுயல் முடம்பட்ட
வரகின் பருத்த குருததினைத தின்று குடநதையஞ்
செலியவாய்க கொடிகளுட் புகுந்து ஒடுங்கிக
கிடந்து துயிலெழுந்து துணையொடு சென்று
முன்றிலில் நீர் தோநதுண்ணும் (அசும. 284:2-6).
குடந்தைவாயில - சோழர்ககுரிய நகர், இரவலர்க்குப்
பரிசாகத் தேர்களைக் கொடுக்கினற வண்மை
யுடைய சோழமனனர்க்குரியது குடந்தை வாயில்
(கும்பகோணததிற்கு அருகிலுள்ள இவ்வூர் குடவாசல்
இப்பொழுது வழங்குகின்றது) (நற்.379:7).
குடநாடு -சேரநாடு. புகழ வாய்ந்த ஆதி என்பானுக்
குரிய குடநாட்டில - சேரநாட்டில் - மறவர் தாம்
எனறு
358
குடபுலவியனார்
எய்து கொணர்ந்த பன்றித் தசையுடன் கூடிய
நிணமிக்க வெண் சோற்றுக் கட்டியை வருவார்க்
கெல்லாம் ஒப்ப வழங்குவர் (புறம. 177:12-15).ஆடு
கோட்பாட்டுச் சேரலாதன் பார்ப்பார்க்குக் கபிலை
யொடு தன் நாட்டைச் சேர்ந்த குடநாட்டிலுள்ள
ஓரூரைக் கொடுத்தான் (பதி. ப. 6:4,5,11).ஒடுங்காடு
எனனும் ஊர்க்கு அப்பால் உள்ளது குடநாடு;
அந்நாடு குட்டுவன் காத்தலால் பசியறியாத தண்
பணை மிக்க இருக்கையைக் கொண்டிருந்தது. அங்
குத் தடமருப்பெருமை தாமரையைத் தின்றலை
வெறுத்தால் பலா மரத்தின் கொழு நிழலில் தங்
கும் (அகம்.91:12-17). நுண் பூணணிந்த எருமை
என்பானுக்குக் குடநாடு உரியது (அகம்.115:5).
குடபுலங்காவலர் -சேரர், பகைவரது வடபுல இமயத்து
விற்பொறித்த குட்டுவன் குடபுலங்காவலர்-சேரர்
மரபில் வந்தவன் (சிறு. 47-49).
குடபுலம் - 1. மேற்கிடம்.
கிள்ளிவளவன்
வஞ்சியை
வென்று அதன் குடபுலத்தின்கண் வீரரின் பிணக்
குவியலை அழித்துக் கடாவிட்டான் (புறம். 373:24-
26). பள்ளங்களில் இரையின் பொருட்டுத் துழாவிய
நாரை, கடலைச் சேர்ந்த சோலையையுடைய குட
புலம் செல்லக் கருதி ஞாழல் மரத்தின பெரிய
கிளையில் தங்கும் பேதி .5 I:3-5). உப்பு வயலில்
விளைந்த உப்பினை வணிகர் குடபுல மருங்கிற்
கொண்டு போக நிமித்தம் பார்ப்பர் (அகம். 207:
1-4).
2.பொதியமலை
(ஆகுபெயர்). வட நாட்டார்
கொணர்ந்த வெள்ளிய நிறத்தையுடைய வட்டக்
கல்லில் குடபுலம் - பொதியமலையில் - விளைந்த
சந்தனக் கட்டையால் பிறமணப் பொருள்களும்
கூட்டி அரைத்து நறுஞ்சாந்து அமைப்பர் (அகம்.
340:18-18).
-
குடபுலவியனார் - புலவர். புலவியன் என்பது இவர்தம்
இயற்பெயரென்றும் விரிந்த அறிவுப் பரப்பினை
யுடையவர் என்பது அதன் பொருளென்றும் விளக்
கிக் குடநாட்டினராகலின் குடபுலவியனார் என
வழங்கப் பெற்றார் என்று இவர்க்குப் பெயர்க்
காரணம் கூறுவர் ஒளவை.து. (புறம்.18. முனனுரை).
இப்புலவர் பாணடியன் நெடுஞ்செழியனைப்
பாடிய இரு பாடல்கள் மட்டும் புறநானூற்றில்
(18,19). இடம்பெற்றுள்ளன. அவற்றுள் முதற்
பாடலில் நாட்டுவளம் கருதி நீர்நிலைகளை
யமைக்குமாறு அவனுக்கு அறிவுறுத்தி மறுபாட
லில் அவனது வென்றிச் சிறப்பை இங்கு இவர்
விரித்தோதுகின்றார். நீர்நிலை யமைக்க வேண்டு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kfjm13l1n0kyrinnpqzsrs6qdq7716q</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/367</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668836</id>
    <revision>
      <id>1987290</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:37:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987290</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9869" sha1="cxksfr8spyo10r5k9wta9cfko1tm8n2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குடம்
மென அரசனுக்கு அறிவுறுத்தப் புகும் இவர் நேரடி
யாக அதனைத் தொடங்கிக் கூறாமல் எடுத்த
எடுப்பில் அவன் முன்னோர் சிறப்பைக் கூறி, 'அவர்
வழித்தோன்றினோயு என அவனை விளித்து,
அவன் வாழ்நாளை வாழ்த்தி, அவனூரைப்
பாராட்டிப் பின்னரே மறுக்க வொண்ணாத ஏதுக்
களோடு தம் கருத்தினை இசைக்கின்ற இவரது
சொலவன்மை, 'விரைந்து தொழில் கேட்கும்
ஞாலம் நிரந்தினிது, சொல்லுதல் வல்லார்ப்
பெறின (648) என்ற அருமைத் திருக்குறளை
நினைவூட்டுகின்றது. 'நீரின் றமையா யாக்கைக்
கெலலாம், உணடி கொடுத்தோ ருயிர்கொடுத்
தோரே, உண்டி முதற்றே யுணவின் பிண்டம்,
உணவெனப் படுவது நிலத்தொடு நீரே, நீரும்
நிலனும் புணரி யோரீண்டு, உடம்பு முயிரும்
படைத்திசி னோரே' (புறம். 18:18-23)
என்றும்
'நிலனெளி மருங்கின் நீர்நிலை பெருகத், தட்டோர்
அம்ம இவண்தட் டோரே, தள்ளா தோர்இவண்
தள்ளாதோரே' (புறம்.18:23-30) என்றும் வருகின்ற
இவர்தம் பாடலடிகள் அழுத்தமும் தெளிவும்
உடையன. பாண்டியனின் வெற்றிச் சிறப்புக்குறித்த
பாடலில் (புறம்.19) போர்க்களப் புனைவும் மூதிற்
பெண்டிரின் மறமாண்பும் அம்மாண்பு கண்டு
நாணிக் கூற்றுக் கணணோடியதாகக் கூறப்படும்
நயமும் சிறப்புற அமைந்துள்ளன. நெடுஞ்செழிய
னது மார்பினைப் புலிவேட்டுவன் எந்திரமறிந்து
கொளுத்திய பெருங்கல்லடார் போலுமெனக் கருதி
விருப்பத்துடன் இப்புலவர் முயங்கியதாகக் கூறும
உவமை நயம் உய்த்துணர்ந்து இனபுறத் தகுவதாம்.
-
-
குடம்
1. கலத்தின் வகை. செம்முது பெண்டின் சிறு
வன், ஆய்மகள் நகத்தால் தெறித்த சிறிய மோர்த்
துளி குடத்திலுள்ள கலததிலுள்ள
பால் முற்
றும் கலங்கிக் கெடுதற்குக் காரணமானாற் போலப்
படைத்திரள் கலங்கக் காரணமானான் (புறம்.276:
3-6). விடியற்காலத்தே கடாவடி யிட்டு வைக்
கோலை உதறிய உழவர் மாங்காயுடன் புளிப்
பதன் சேர்த்துப் புதுக்குடங்களில் அமைத்த மலிர்
நிறையை (சாரத்தை) கயம் மண்டும் பகடுபோலப்
பருகினர் (அகம்.37:5-11), முதுசெம்பெண்டிர் மண
நாளன்று விடியலில் நீர் நிறைந்த குடத்தினை
உச்சியில் உடையராகவும் கையினில் புதிய அகன்ற
மண்டை எனும் கலத்தினை உடையராகவும் வந்து
மணவினை செய்தனர் (அகம். 86:8-10). நீரற்ற
கூவலைத் தலைவன் தோண்டுதலால் சிறிதளவு
ஊறிய உவர் நீரைக் குறைக் குடமாக முகந்து
தரத் தேன் கலந்த பாலை நயமொழி கூறிக்
கொடுத்தும் உண்ணாத என் மகள் அந்நீரை
359
குடம்பை
உண்டாளோ என மகட் போக்கிய தாய் வருந்திக்
கூறினாள் (அகம். 207:10-17). இரைவேட்ட நீர்
நாய் வாளையைப் பற்றிப் போர் செய்துழக்க,
நீர்த்துறை கலங்கினமையால் நீரை எடுக்க வந்த
மகளிர் தேறல் மாந்தி நுண்ணிய தொழில் நலம்
வாய்ந்த குடத்தினைக் கரையில் வைத்துவிட்டுத்
தம் கணவரது பரத்தைமையைப் பாடிக் காஞ்சி
மரத்தின் நீழலில் குரவை அயர்ந்தனர் (அகம்.
336:4-9). பலாமரத்தின பெரும்பழம் குட
போன்றிருந்தது (அகம். 352:1; நற்.383:4). ஆசினிட
பலாலின் காய் குடம் ஒததது (நற். 44:9), கானலில்
உள்ள முள்ளிலைத் தாழையின சோற்றைச் சொரி'
கின்ற குடம்போலப் பருத்த உள்ளீட்டினையுடைய
கூம்பிய அரும்பு மவர்ந்தது (நற். 335:4,5). சிறுவர்
குடம் போலத் திரண்ட பனங் குரும்பையைக்
கொடியாற் கட்டிப் பினனிய பின்னலை ஈர்த்து
விளையாடினமையால் தளர்ந்தனர் (கலி.83.8,9).
2. குப்பி. கமுகினை உடைய சூல்கொண்ட வயிற்றை
யொத்த நீலப் பைங் குடத்தில் -குப்பியில்-
உள்ள கள்ளை முழுதும் குடித்து மகிழலாம் எனப்
பெரும்பாணன் ஆற்றுப்படுத்தப் பெற்றான (பெரு.
380-382).
3.சுட்டிற்கால்.அரசமாதேவியது பாண்டிலின (கச்சுக்
கட்டிலின்) கால்கள், சூலமுற்றி அசைந்த இயல்பினை
யுடையராகிய மகளிரது பால்கட்டி வீங்கின முலை
யை யொப்பப் பக்கம் உருண்டிருந்த குடத்தை-
கட்டிற்காலை உடையவாய் விளங்கின (நெடு.
120-123).
-
குடம்பை - 1. கூடு. ஊர்க்குருவியின் கரிய கழுத்தை
யுடைய சேவல் பாணர் யாழ் நரமபின் கோதுகளு
டன் சிங்கத்தின் மயிரையும் கொண்டு இழைத்த
குடம்பையுள் கூட்டில் - தன் பெடையொடு நெல்
லின் அரிசி ஆர்ந்து வதியும் (புறம், 318:4-8). விடியற்
காலையில் புளளும் மரத்தின் உயர்ந்த கிளையில்
கட்டிய குடம்பையிலிருந்து குரல் எழுப்பின (புறம்.
397:1,2). மாலைப்பொழுதில மீனை யுண்ணும்
மெல்லிய சிறகினை யுடைய பறவைக்கூட்டம்
புன்னை மரத்திலுள்ள குடம்பையிற் சேர்ந்தன
(அகம். 40:3,4). பருத்த அரையிற் கிளைத்த கிளை
யிற் கட்டிய குடமபை பொலிவற்றுப் போகத் தான்
விரும்பிய இடத்திற்குப் பறவை சென்றாற்போல
மெய் இவண தனித் தொழிய அவர் வினைசெய்யு
மிடத்திற்கு என உயிர் செல்வதாக எனப் பிரி
வாற்றாத தலைவி தோழிக்குக் கூறினாள் (அகம்.
113:23-27). கடவுள் மரத்தின்கண் முள்ளால்
மிடையப்பெற்ற குடம்பையில் தன் சேவலொடு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cxksfr8spyo10r5k9wta9cfko1tm8n2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/368</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668837</id>
    <revision>
      <id>1987291</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:37:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987291</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9783" sha1="d5f0gp6bgqrcodwdm8mj5wwclj67at0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குடம்பை
கூடப்பெறாத சிறுகரும் பேடை (அன்றில்) துன்ப
முற்று வருந்தும் இரவிலும், நின் ஊர்க்குச் செல்ல
எண்ணுகின்றாய் யான நோவேன் எனக் கூறிப்
பகற்குறிக்கண் வந்து போகும் தலைவனைத் தோழி
வரைவு கடாயினாள் (அகம். 370:12-15), பனையின்
கொழுமடலில் சிறிய சுள்ளிகளாலமைந்த குடம்பை
யிலுளள முதற்சூல் கொண்ட அன்றிற்பெடை
பானாட் கங்குலில் ஆண்பறவையை அழைக்கும்
(குறு. 301:1-4). தன பெடையுடன சென்று கடலில்
இரைதேடும் நாரை சிறுமீனகளைப பிடித்துக்
கிளையின் மேலுள்ள குடம்பையிலிருந்து தாயைக்
கூவி யழைக்கின்ற தன் பிள்ளைக்கு அவற்றைக்
கொடுக்கும் (நற். 91:3-7). கரிய கழியின்கணுள்ள
மீனிரை தின்ற குருகின கூட்டம் வளைந்த பனை
மடலிற் கட்டிய குடம்பைகளில் மிக்க இருட்பொழு
தில் நெருங்கி யுறையும் (தற். 183: 1-3), வாடைக்
காற்று மெவலெனப் பனித்துளியைத் தூவுதலாலே
குடம்பையில் தன பெடையைப் பிரியாது புணர்ந்
திருக்கும் அனறிற் பறவையின் குரல் கேட்டுத
தலைவன நெஞ்சழிந்தான (நற்.151:5-8). வயலரு
கில் இருக்கின்ற பலாமரத்தின் இலைகளைக்
கூடாக்கி முயிறுகள் முட்டையிட்டு நெருங்கியுறை
கினற குடம்பையினைக் கழனி நாரை இரை
வேண்டி உரிஞ்சுதலானே அம்முயிறுகளும் முட்டை
களும் செந்நெல்லோடு கலந்த அரிசி போல
உதிரும் (நற்.180:1-3). தன் சேவல் வேற்றுப
புலம் சென்று வேறொரு குருவிப்பெடையுடன்
தங்கிப் புணர்ந்து வந்ததை அறிந்த ஊர்க்
குருவிப்பெடை தன சிறு பல் பிளளையொடு
சேர நினறு சேவல் குடம்பையுள் புகாவாறு
தடுத்தது (நற்.181:2-5). பனை மடலிற் கட்டிய
குடம்பையில் தங்கிப் பிரிவால் வருந்தும் நாரை
நள்ளிரவில நரலுந்தொறும் தலைவனைப் பிரிந்த
தலைவி வருந்தினாள் (நற். 199:1-5), கடவுள் உறை
யும் மன்றப பனையின் மடலிடத்துக் கட்டிய
குடம்பையி லிருந்து தன துணையைக் கூடும்
அன்றிற் பறவையின வருத்தந் தரும் குரவைக்
கேட்குந்தோறும் துஞ்சாக் கணணளாகிய தலைவி
வருந்தினாள் (நற்.303:3-6). குருகு சிறுகுடி மன்றத்
தோங்கிய பனையின் மடலில் ஏறியிருந்து யான்
கேட்டு உயிர் விடும் வண்ணம் பெடை தன குடம்பை
யில்வந்து தனனொடு புணருமாறு அதுதன்னை
வந்தனையுமளவும் கூவும் எனப் பிரிவாற்றாத
தலைவி கூறினாள் (நற்.338:8-12), அறிவு மிக்க தூக்
கணாங் குருவி முயன்று செய்த குடம்பையை
மூங்கில் சென்று மோதுமாறு வாடைக்காற்று
வீசியது(றற்.366.9-11). கடலகத்து மீன்களைத் தின்று
360
குடர்
பறவையினம் மாலைப்பொழுதில் கானலின்கண்
இருக்கும் தம் குடம்பையில் ஒருசேரச் சென்று புகும்
(நற்.382:3,4). சேவற் புறா கள்ளியின் தலையிலே
சுள்ளிகளை யடுக்கி அமைத்த குடம்பையில்
பிள்ளைகளை யீன்று அவற்றைக் காவல் செய்யும்
பெடை உண்ணும் பொருட்டுப் பாழ்நிலத்துத்
தானே விளைந்துதிர்ந்த நெற்கதிர்களைக்கொண்டு
வந்து தரும் (நற்.384:1,2). பழனத்தில் படர்ந்த
பாகற் கொடிக்கண் முயிற்றெறும்பு மொய்த்
தியற்றிய குடம்பையினைக் கழனி எருமை நெற்
கதிரோடு ஒருசேரக் கெடுக்கும் (ஐங்.99:1,3).
2. தோற்கூடு. சுரத்திடத்தே உள்ள வடுகர் கன்றின்
தோலாலாய குடம்பையினையும் தோற்கூட்டி
னையும் சினமிக்க நாயினையும் உடையவர்
-
(அகம். 381:6,7).
3. வீடு. தலைவன பிரிந்தமையால் தாழைப் புதரி
னாலே கட்டப்பட்ட குடம்பையில் வீட்டில்-
இருத்தலைப் பொறாது சோலை சென்று மலர்
முடித்தலால் வண்டுகள் மொய்க்கும் கரிய கூந்த
லையுடைய தலைவி வருந்தி அழகழிந்தாள் (நற்.
270:1-4).
-
குடமலை மேற்குமலை. புகாரின் துறைமுகத்தில்
நிலத்தின் முதுகு நெளியும்படி திரண்ட பொருள்
களுள் குடமலையில் - மேற்குமலையில் - (பொதியி
வில) பிறந்த சந்தனமும் அகிலும் இடம்பெறும்
(பட். 188). குடமலைப் பிறந்த காவிரி கடலில்
மிக்குச் செல்லும் புகார்த்துறை முகத்தையொப்ப
நன்னனின் அரண்மனைத் தலைவாசல் பொருள்கள்
நிறைந்து விளங்கியது (மலை. 527-529).
கடலில் தோன்றி ஒளிபரப்பிப் பகற்பொழுதை
உண்டாக்கிய ஞாயிறு குடமலை மறையத் துனபம்
செய்யும் மாலைக்காலம் வந்தது (நற். 215:1-3),
சாய்ந்து விழுகின்ற ஞாயிறு குடமலை மறையும்
மாலைப்பொழுதில கட்குடித்து மகிழ்ந்த பரதவர்
தாம் வருந்தாது பெற்ற பெரிய மீனை எளிதாக
விற்றுச் சென்றனர் (நற். 239:1-3)
கீழ்க்
குடர் -குடல். பசியால் தின்னப்பட்டு உலர்ந்த
வியர்வை மிக்க யாக்கை யுடைய இரவலரின்
சோறுண்ணாமையால் வாடிய பலவரியையும்
உடைய குடர் குளிப்பத் தாளிப்புச் சேர்ந்த
கொழுந்துவையுடன் கூடிய நெய்யுடை அடி
சிலைக் குமணன் அவர்க்கு அளித்தான (புறம். 160:
4-9). சங்கிலியாகிய தளைபூண்டு செல்லும்
யானைபோலக் கொலையுண்டு வீழ்ந்த மறவரின்
குடர் தன் காலைத் தளைக்கவும் கன்றைக் காதலிக்
கும் கறவைப் பசுபபோல வீரன், முன்னணிப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>d5f0gp6bgqrcodwdm8mj5wwclj67at0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/369</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668838</id>
    <revision>
      <id>1987292</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:38:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987292</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9595" sha1="i6l2y4jogzle1z19j0cpjgpl91leae1" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குடர்
போரில் உள்ள தன் தோழன்பால் வருவானாயி
னான் (புறம்.275:7-9), போர்க்களத்தில் துணி
பட்டுக் கிடந்த கையொன்றை எடுத்து மேலே
உயர்த்தித் தன் கால்களைச் சுற்றிக் கொள்ளும்
வரிபொருந்திய குடரை ஒருங்கு சேர்த்துப் பேய்
மகள் தன் அழுகுரலை எடுத்துப் பாடிக் கூத்தாடு
வாள் (புறம்.370:38-25). பேய்மகள் தன் பற்களால்
கடித்தீர்த்து வெள்ளிய கொழுப்பைத் தின்று
சுவை காண்பலளாய்க் குடர்களைத் தன் தலை
யில் மாலையாகச் சூடிக்கொண்டு, பிணங்களாகிய
உணவளித்த வேந்தன் நெடுஞ்செழியனை வாழ்த்
திக் குரவைக் கூத்தாடினாள் (புறம். 371: 22-27).
ஆவண மாக்கள் குடத்தின் மேலிட்ட இலச்
சினையை ஆய்ந்து நீக்கி அதனுள் இருக்கும்
ஓலையை வெளியே ஈர்ததெடுத்தல் போலச செஞ்
செவி எருவை போர் செய்து மாய்ந்த மறவரின்
குடரைப் பற்றியிழுக்கும் (அகம். 77:7-11). தூது
செல்லும் பார்ப்பான் கையகத்துள்ள ஓலையைப்
பொனனென்று கருதிக் கடுங்கண் மழவர் அவனை
வீழ்த்திப் பொருளின்மையால் விடுத்துச் செல்ல,
நீள ஒழுகிய குருதியுடன் தொங்கிக் கிடந்த
அவனது குடரைக கடித்துத் தின்ற ஆண் நரி
கள்ளி நிழற்கண் தங்கியது (அகம்.337:10-17).
காரி விடரியங்கண்ணிப் பொதுவனைக் குடர்சொரி
யக் குத்திக் குலைத்தது (கலி. 101:21-23), கார்
பொதுவனைக் குடல்சொரியக் குத்திக் கொன்ற
தோற்றம், ஊழி முடிவில் பசுங்கட் கடவுள் (உருத்
திரன்) கூற்றுவன் நெஞ்சைப் பிளந்து அவன்
குடரைக் கூளிக்கிட்ட தோற்றம் போலும் (கலி.
(சிவன்) சூடிய பிறை
101:21-26), கணிச்சியோன்
யிடத்துக் கிடக்கின்ற சிவந்த மலைபோலப் பகை
ஏறுகளை விரும்பிப் போக்கும் ஏற்றினங்களின்
குருதி தோய்ந்த கொம்புகளில் குடர் சுற்றிக்
கிடந்தன (கலி. 103: 25-$7), 'கொம்புகளோடே
சுற்றித் தன் குடரைப் பிணித்த ஏற்றின் முன்னே
சென்று ஆடி அக்குடரை இரண்டு கையாலும்
வாங்கி வயிற்றிலே இடுகின்றவனின் பெருமையைப்
பாராய்' என்று தோழி தலைவிக்குக் காட்டினான்
(கலி.103:28,29), பலரும் எழுந்து அதிர்ந்து கெட்டுச்
சேர நீங்குமாறு எலும்பு முறிந்து குடர்களற்றுக்
கவிழும்படி குத்திய வெகுளியுடைய ஏறு தன்
வலியழியத் தழுவியவனை அலைத்துத் துகைக்கும்
(கலி. 104:39-42). ஏறுகள் கொம்பினால் தோண்டிக்
குடர்களைப் பருந்துகள் எடுத்துச் செல்லுங்கால்
அவற்றின் வாயிலிருந்து தப்பி ஆலமரத்தின
மீதும் கடப்பு மரத்தின் மீதும் வீழ்நது அவை
அம்மரங்களில் உறையும் தெய்வங்கட் கிட்ட
361
குடவரை
1
மாலைபோல் கிளைகள் தோறும் தொங்கின (கலி.
106:26-29).
•
-
குடவர் - 1. குடநாட்டவர் (சேரர்). கரிகாற் பெருவளத்
தான் குடவர் குடநாட்டவர் மன எழுச்சி
குன்றப் பொருது வெற்றி கண்டான் (பட்.276).
2. இடையர். குடவர் - இடையர் - தம் தாயர் தீட்
டிய வரகரிசியைப் புழுக்கிய அவிழாகிய சோற்றை
மதர்த்த நல்லாவின பாலுடன் ஆறுசெல் வம்ப
லர்க்குப் பசிதீர அளிப்பர் (அகம், 393:3, 18, 17).
குடவர்கோ - குடநாட்டாரின் அரசன். இடியென முழங்
கும் முரசும் வரையாத ஈகைக் குணமும் உடைய
வன் குடவர் கோவாகிய யானைக்கட் சேய் மாந்
தரஞ் சேரல் இரும்பொறை (புறம். 17:89,40),
குடவர் கோவாகிய ஆடு கோட்பாட்டுச் சேரலா
தன் மழவர்க்கு மெய்புகு கவசம் போன்றவன் (பதி.
55:8,9),
குடவர்கோமான் குடநாட்டாரின் அரசன். வடவரும்
அஞ்சும் போர்த்திறனுடைய குடவர் கோமானா
கிய நெடுஞ்சேரலாதனுக்கும் மணக்கிள்ளிக்கும்
பிறந்தவன் கடல் பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன
(பதி. ப.5:1-3).
-
குடவர்கோமான் நெடுஞ்சேரலாதன் - சேரவேந்தன். வட
நாட்டு வேந்தர் கண்டு அஞ்சும்படியான வான
ளாவிய வெற்றிக் கொடியினையுடைய குடவர்
கோமான் நெடுஞ்சேரலாதனுக்குப் பெருந்தேவி
யான சோழன மணக்கிள்ளி ஈன்ற மகன கடல்
பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் (பதி. ப. 8: 1-3,22).
இமையவரம்பன், இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேர
லாதன், குடக்கோ நெடுஞ்சேரலாதன, சேரமான
குடக்கோ நெடுஞ்சேரலாதன். சேரலாதன காண்க.
குடவரை - 1. மேற்குப்புறம். வெல்லும் போரிவ
யுடைய சேரனது கொல்லிமலையின் குடவ
மேற்குப்புறம் - உள்ள மூங்கிலின் நேரிய பகுதி
ஒத்த வளைந்த முன்கையுடன கூடிய பருத்த
தோளையுடையவள் தலைவி (அகம்.213:15,16).
சேரனுக்குரிய அச்சந்தரும் கொலலி மலையிலுள்ள
கருங்கட்டெய்வம் அம்மலையின குடவரை எழுதிய
பாவையை ஒத்த மெல்லிய இயல்பினள் தலைவி
(குறு. 89:4-7). வல்வில் ஓரியது கொல்லி மலையின்
குடவரையுள்ள பாவை போன்ற மடப்பம் லரப்
பெற்றவள் தலைவி எனத் தலைவன் பாங்கனுக்
குரைத்தான் (குறு. 100:5-7). பயன்மிக்க பலாமரங்
களையுடைய கொல்லிமலையின் குடவரையில்
முன்பு தெய்வத்தாலே செய்து வைக்கப்பட்ட புது
லதான நடை கொண்டியங்குகின்ற பாவை விரிந்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i6l2y4jogzle1z19j0cpjgpl91leae1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/370</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668839</id>
    <revision>
      <id>1987293</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:38:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987293</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9872" sha1="clpx5rrm07g1k89jkoq75cpk08gkk9l" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குடவாயில்
ஞாயிற்றின் இளவெயிலிலே தோன்றி நின்றா
லொதத அழகிய நலமுடையவள் தலைவி (நற்.198:
8-11), பலா மரங்கள் நிறைந்த, தெய்வத்தாலே
காக்கப்பட்டு வருகின்ற கொலலிமலையின் குட
வரையில் காற்று, மழை, இடி, இன்ன பிறவற்றால்
ஊறுபாடுகள் தோனறினாலும் இவ்வுலகமே
அழிக்கத் தொடங்கினாலும் தனது நலவடிவங்
கெடாத இயல்புடன் இருக்கும் பாவை போனற
வள தலைவி (நற.201:8-12).
2.மேற்குமலை. 'குட்டுவனுக்குரிய குடவரையின்
மேற்கு மலையின் - சுனையிலுளள வண்டு மொய்க்
கும் பெரிய குவளை மலரைச் சூடுதலால் மணங்
கமழும் அழகிய சிலவாய கூந்தலை யுடையவள்
தலைவி (நற்.185:7-10).
குடவாயில் -ஓர் ஊர். நீங்காத புதுவருவாயுடையதும்
மிக்க பழைய நெல்லினையுடைய பல குடிப்பரப்
பினை யுடையதும் யானை படியும குளத்தினையும்
நெருங்கிய காவற் காடுகளையும் உடையதுமாகிய
குளிர்ந்த குடவாயில் அனன சிறபபினள் தலைவி
(அகம். 44:18-18). கீரத்தனார் இவ்வூரினர் [தொகைப்
பாடல்களின் அடிக்குறிப்புக்கள் பலவும 'குடவாயில' மேற்குப்புற
வாயிலை உணர்த்த அகநானூற்றுப் பாடல 44 மட்டுமே இதனை
எனக் குறிக்கின்றது; குடவாயில் கும்பகோணத்தின
அருகில் இருப்பதால் 'குடந்தை வாயில்' என்பது 'ருடவாயில
என மாறியது என்றும் கொள்ளலாம் ப. மு.பக்.184].
சூடவாயிற்கோட்டம் - சிறைச்சாலை. சோழன் செங்க
ணான் சேரமான் கணைக்காலிரும்பொறையொடு
திருப்போர்பபுறத்துப் பொருது வென்று அவனைக்
குடவாயிற் கோட்டத்துச் சிறைப்படுத்தினான்
(புறம்.74.அடிக்குறிப்பு).
நகரம்
குடவாயிற் கீரத்தனார் - புலவர். குடவாயில் என்ற ஊரி
னராகிய கீரத்தனார் என்று இவர்தம் பெயர்
விளக்கம் பெறும். ஊர்ப் பெயரினறிக கீரத்தனார்
என்றும் இவா குறிக்கப் பெற்றுள்ளார் (தற. 42).
குடவாயில் என்பது குடந்தைவாயில் எனபதன்
மரூஉவாகும். 'தணகுடவாயில்' (அகம். 44:18) என
வும், தோவணி சோழர் குடந்தை வாயில' (நற்.
379.7) எனவும் இப்புலவர் தம்மூரின இரு
பெயர்களையும் பாடல்களில் சுட்டியுள்ளாா.
இவர் பாடியனவாகப் பதினெட்டுப் பாடல்
களை (புறம். 342; அகம். 44, 60, 79, 119, 129,
287,315,345,386,385; குறு, 79, 281,389; நற்.27,
48,212,379) வையாபுரிப் பிள்ளையின் சங்க
இலக்கியப் பதிப்பு அடக்கிக் காட்டுகின்றது. அவற்
றுள, புறம். 242-ஆம் பாடலின்கீழ்க் குடவாயில்
நல்லாதனார் என்று உ.வே.சா. பதிப்பிலும் அகம்.
362
குடவாயிற் கீரத்தனார்
44-ஆம் பாடற்கீழ் உறையூர்ச் சல்லியங்குமரனார்
என்று வேங்கட விளக்கு உரையிலும் குறு. 79-ஆம்
பாடலின் கீழ்க் குடவாயிற் கீரனக்கன் என்று
உ.வே.சா. பதிப்பிலும் வேறு பெயர்கள் பாட
வேறுபாடுகளாகக் காணப்படுகின்றன வாயினும்
இவர் பெயரையும் கொண்டுள்ள அப்பாடல்கள்
சொல்லாலும் பொருளாலும் நடையாலும் இவரு
டையனவே என்பதில் ஐயமில்லை. மற்று, வையா
புரிப்பிள்ளையின் பதிப்பிலும் அகநானூறு வேங்கட
விளக்கு உரையிலும் அம்மூவனார் பாடலாகவுள்ள
அகம். 35-ஆம் பாடலின் கீழ்க குடவாயிற் கீரத்த
னார் பெயரைப் பாடமாகக் கொண்டு அம்மூவனார்
பெயரைப் பாடபேதமாகப் பெருமழைப் புலவர்
உரை காட்டுகின்றது. ப. மு. தமிழ் அட்டவணை
யும் இதனை உடனபடுகின்றது. பாடலின் சொற்
பொருள் நடைகளும கீரத்தனாருடையனவாகவே
காணப்படுகின்றன வாதலின் அப்பாடலையும்
அடக்கிய பத்தொன்பது பாடல்களை இவருடைய
னவாகக் கொள்ளலாம். 'ஒல்லையூர்கிழான் மகன்
பெருஞ்சாத்தன் இறந்து விட்ட நிலையில் இளை
யோர் சூடார்; வளையோர் கொய்யார்; பாணன்
சூடான்; பாடினி அணியாள்; இதனை உணராமல்
முல்லையும் பூத்தியோ ஒல்லையூர் நாட்டே
என்று வினவுவதாக அமைந்த இவரது புறப்பாட
லின (புறம், 242) அவல நயம் அறியத்தகும். இவர்
ஐந்திணையிலும் அகப்பாடல்களைப் பாடியுள்ளா.
ராயினும் மூன்றில் இரு பங்கிற்கு மேல் பாலைத்
திணையையே சிறப்பித்துள்ளார். மகட்போக்கிய
தாயின கூற்றில மூன்று பாடல்களை (அகம். 35,
315,385) நயம்படப் பாடியுள்ளார். 'என் பேதை
மகள் அருஞ்சுரம் செல்லுதலைத் துணிந்து எனக்
குப் பிறளாயினள்; ஆயினும் அவளை அறியாத்
தேயத்திலே கொண்டு செல்லும் துணைவன் அவளி
டத்தே ஆர்வ நெஞ்சமொடு அவளை அணிந்
தணிந்து நுகர்ந்தவனாய்த் தன் மார்பே அவளுக்
குத் துயிலுமிடமாக அவளைத் துயிற்றுக' என்று
ஒரு தாயின பிரிவினை இவர் சிறப்புறப் புனைந்
துள்ளமை (அகம. 35) காணலாம். இவர் பாடல்
களில் அரசர் பலரைப் பற்றிய வரலாற்றுக்
குறிப்புக்களும் பல்வேறு இடக் குறிப்புக்களும்
காணப்படுகின்றன. சோழன பெரும்பூட் சென்
னியின் படைத் தலைவனான பழையன் என்
பான் சேரமன்னனுக்குத் துணையான நன்னன்.
ஏற்றை, அத்தி, கங்கன், கட்டி, புன்றுறை என்ற
படைத்தலைவர் அறுவரும் குழுமியிருந்த பாசறை
யைப் படைகொண்டு தாக்கி அவருள் பெரும்
பாலோரைக் கொன்று பின்னர்ப் பகைவரால்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>clpx5rrm07g1k89jkoq75cpk08gkk9l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/371</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668840</id>
    <revision>
      <id>1987294</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:38:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987294</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9734" sha1="4lxp1nwqgrb1jqj5nkyszueln4hk8qc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குடவாயிற் கீரஎ க்கன்
விழுப்புண்பட்டு மாய்ந்தானாக, அது கண்டு
பொறாதவனாய் அச்சோழன் போர்க்கெழுந்து
போய்ச் சேரன் படைத்தலைவனான கணையனை
அகப்படுத்திக் கொண்டு சேரனூரான கழுமலத்தை
யும கைப்பற்றினன் என்னும் வரலாற்றினை ஒரு
பாடலில் (அகம். 44). தந்துளளார். பெரும்பூட்சென
னியின அழும்பில் (அகம். 44:14,15), 'திணடேர்ப்
பொறையனின் தொணடி (அகம்.60:7), பெரும்
பெயர் வழுதியின் கூடல் (அகம்.315:7), பொலம்
பூண் எவ்வியின் நீழல் (அகம. 386:12), 'கைவல்
யானைக் கடுந்தேர்ச் சோழர், காவிரிப் படப்பை
உறந்தை' (அகம். 385: 3,4), கடுங்குரற் பம்பைக்
கதநாய் வடுகர், நெடும்பெருங்குன்றம்' (நற்.313:
5,6) என்று அரசர் பலரின் பெயர்களோடு அவர்
தம் இடங்களையும் இவர் எடுத்துக கூறியுள்ளார்.
'கீரத்தனார்' காண்க.
குடவாயிற் கீரளக்கன் - புலவர். குடவாயிற் கீரத்த
னார் காண்க.
குடாரி -மழுப்படை. உமையொடு கூடிய காம நுகர்ச்சி
யால் உணடான கருவை இந்திரன் வேண்டிய வண்
ணம் இறைவன் குடாரி - மழுப்படை - கொண்டு
சேதித்தான் (பரி. 5:34,35). குழவிப் பருவத்திலேயே
இந்திரனை முருகன் வென்றமையைப் பாராட்டித்
தேவரும் பிறரும் அளிதத படைக்கருவிகளில் குடா
ரியும் ஒன்றாகும் (பரி. 5:66). பரங்குன்றத்திற்குச்
செல்லும் மகளிர் செவ்வேளுக்கு உவந்தனவாக
எடுத்துச் செல்லும் பல்வேறு பொருள்களுள் குடா
ரியும் ஒன்றாகும் (பரி. 8:100).
-
குடாவடி வளைந்த அடி. பழமுதிர் சோலைகளை
யுடைய குன்றிலிருந்து அருவி இழிந்து வரும் ஒலி
கேட்டுக் குடாவடி - வளைந்த அடி - உடைய கரடி
அஞ்சிய பெருமலையிலுள்ள குகையை அடைந்தது
(முரு.313-316). நன்னனின் அரண்மனை வாயிலில்
நிறைந்திருந்த பொருள்களில் கரடியின் குடாவடிக்
குருளையும் ஒன்றாகும் (மலை. 501),
குடி 1.குடிமக்கள். மன்னரது
லெண்கொற்றக்
குடை வெயிலை மறைத்தற்குக் கொண்டதன்று;
வருத்தமுற்ற குடியின் - குடிமக்களின - துன்பந
துடைத்தறகாகக் கொள்ளப்பட்டது என்று கிள்ளி
வளவனுக்கு வெள்ளைக்குடி நாகனார் அறிவுறுத்
தினார் (புறம்.35:19-21). கிளளிவளவனிடம் ஏரைப்
பாதுகாப்பாருடைய குடும்பத்தை ஒம்பி அககாவ
லாலே ஏனைய குடிகளையும் பாதுகாத்தால் நின்
பகைவர் நினக்கடங்குவர் என வெள்ளைக்குடிநாக
னார் கூறினார் (புறம். 35:32-34). தலையாலங்
363
குடி
கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன், 'சிறு
சொல சொல்லிய பகைவரை வெல்லேனாயின.
என்குடை நிழலில் வாழவார் தாம சென்றடையும்
நிழலைக் காணாது எம்மிறைவன கொடியன என்று
கண்ணீர் வடித்துக் குடி பழிதூற்றும் கொடுங்
கோலை உடையேன ஆகுக' என்று வஞ்சினங்
கூறினான் (புறம். 72: 7-12), குடியை இறை
வேண்டி இரக்கும் மிகுதியில்லாத ஆண்மை
யுடைய சிறியோன் அரசுரிமையைய பெற்றால்
அது பொறுததற்கரிய சுமையாயச் சிறப்பில
லாது தோன்றும் (புறம்.75:2-5). நிலத்தில் புதைக்
கப்பட்டு முற்றிய மதுவாகிய தேறல் சிறுமனையில்
குடியுள்ள இடந்தோறும நுகரக் கொடுக்கபபட்
டது (புறம்.120:12,13), சீறூரில் வாழும் குடிகளுள்
ஒருவனாக இருந்த நெடுநதகை, தன மன்னன் துன்
பமுறுங்காலத்தில் பகைவர் படை மேற்செல்லாத
வாறு தடுத்துக காக்கும் அணையாய் நினறான்
(புறம். 314:2 7). களங்காய்க் கணணி நார்முடிச்
சேரல் வறுமையால் தளர்ந்த குடிகளை முன்பு
போல் நிலை நிறுத்தினான (பதி.31:13), களங்காயக
கண்ணி நார்முடிச்சேரல் நடுக்கமுற்ற தன குடியை
மேம்படுத்திய வலம்படு வெனறியை உடையவன
(பதி. 32:7,37:7; ப. 4:12). ஆடுகோட்பாட்டுச் சேர
லாதன், குழந்தையைப் பாதுகாப்பாரைப் போலக்
குடிகளைக் காப்பாற்றினான (பதி, ப. 6.9). செல்வக்
கடுங்கோ வாழியாதன பகைவரோடு பொருது
பிணம் உயரும்படி கொன்று பகைவருடைய கெட்ட
குடிகளை மீண்டும் அவர் நாட்டிலேயே வாழச் செய
தான (பதி. 69.9,10). கருங்காககை தாழந்த தெங்கி
னையுடைய குளிர்ந்த மரச்சோலைகளிடத்தே நெற்
கூடு இருக்கின்ற குடியிடத்தில் செஞ்சோற்றை
யுடையவாகிய பலியைப் பெற்று விழுங்கும் (பொரு.
182-184). உழவு. வணிகம் எனகிற இருகூற்றாலே
சீரிய செலவத்தால புகழ் நிறைந்த குடிகள் பொருந
தின நான்கு நிலத்து வாழுநர் நெடுஞ்செழியனிடம்
பழமை கூறி நினறு ஏவல கேட்டனர் (மது,ப
124). பாண்டியன நெடுஞ்செழியன் தனனுடன்
நட்புக் கொண்டவருடைய குடியை உயர்த்தினான்
(மது. 131). நெடுஞ்செழியனைப் பகைத்த பசைவர்
நாட்டிலுள்ள ஊர்களிடத்தனவாகிய குடிகளெல்
லாம் பசியால் துன்புற்று வேற்றுநாட்டிலுள்ள தம்
சுற்றத்தாரைத் தமக்குக் காவலாகக கொண்டனர்
(மது.167,168). அழுமபில எனனும் ஊரையொத்த
நாடுகளை இழந்தவரும் செல்வத்தினையுடைய பல
ஊர்களிடத்திலுள்ள குடிகளை இழந்தவருமாகிய
செற்றம் கொண்டு வந்த வேந்தனின் மாறுபாட்டி
னைப் போக்கி, அவர் முரசம் போர்க்கு இடையே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4lxp1nwqgrb1jqj5nkyszueln4hk8qc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/372</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668841</id>
    <revision>
      <id>1987295</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:39:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987295</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10021" sha1="9x17mtls4criqjy1ksha2zvw496a405" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குடி
கிடக்க, 'அவர் புறமுதுகினைக் காணும் சிறப்புடை
யது செழியனின் கிடங்கு (மது. 345-351). 'அரிய
பொருள்களைத் தந்து, நாட்டில் வாழும் குடிகளைப்
பெருக்கி, நற்பொருள் நூலகளைக் கற்றுப் புகழை
நிறுத்திக் கடல் நடுவண் ஞாயிறு போலவும் விண
மீன் நடுவண் திங்கள் போலவும் சுற்றத்தாரோடு
பொலிந்து இனிது விளங்குக' என மாங்குடி மரு
தனார் நெடுஞ்செழியனை வாழ்த்தினார் (மது. 766-
770). மனங்கலங்குவதற்குக் காரணமான பகையை
யறியாத வளமான பலவாகிய குடிகளை உடையது
பாக்கம் (பட்.26,27). திருமாவளவன கோயில்
களோடே பழைய குடிகளையும் முன்பு போல நிலை
நிறுத்தினான் (பட். 286). நனனனின் மூதூர் ஊரி
னின்றும் பெயர்தலை யறியாத பழைய குடிகள்
நிறைந்து திரிதற்கு அகன்றதாயினும் இடம்
பெறாத பெரிய அங்காடித் தெருக்களை உடையது
(மலை. 479,480,487). இடிகளை இடிக்கும் மேகம்
வெம்மை மிக்குப் பெய்யாது நீங்குதலான் எவ்
விடத்துமுள்ள குடிகள தத்தம் பதிகளினினறும்
பெயர்ந்து போயின (அகம். 77:4-8). கரிகாற்
சோழன் கெட்ட குடிகளைத் தாங்கிய பெரும்
புகழை யுடையவன (அகம். 141:22), பெருவில்லை
யுடைய மறவர் பன்முறை புகுந்து பாற்பசுக் கூட்
டங்களைக் கவர்ந்தமையான வளமுற்ற குடிகள்
பெயர்ந்து போய் மன்றம் பாழ்பட்டது (அகம். 377:
4-6), வருத்தமுற்றுக் குடிகள் கூவும்படி கொலைத்
தொழிலுக்கு அஞ்சாத அமைச்சராலே நெறி
யன்றிப் பொருளை வாங்கிக் கொண்டு செங்கோல்
வளைந்த மனனனுடைய குடைநிழலில் தங்கிய
உலகம் போல ஞாயிற்று வெம்மையாவ உலறின
மரங்களை உடையது காடு (கலி. 10:4-7). நாடாளும்
முறைமை தளர்ந்த மன்னன் கீழிருந்த குடிகளைப்
போலக் கலங்கித் தலைவியின் கண்கள் பொறுத்த
லாற்றாமல் நீரைச் சிந்தின (கலி. 34:14,15),
தாமரை மலரை ஆரவாரிததுச் சூழும் வண்
டினம், பெருகி வநத நீர் சாய்த்ததனால் அம்
மலரின் இருத்தலை வெறுத்து, நல்ல நாட்டைப்
பகைவர் வந்து சூழ்ந்தனர் என்று அங்கு இருத்த
லைக் கைவிட்டுக காக்கின்ற வேறு மன்னனுடைய
ஊர்களை இருப்பாகக் கொள்ள நினைக்கும் குடி
களைப் போல வேறொரு பொய்கையைத் தனக்கு
இருப்பிடமாக நினைத்து அலமரும் பொழுதில்
மனனன் வந்த பகையின வலியைக் கெடுத்திட அக்
குடிகள் மீண்டும் பதியிடத்தே மீண்டாற் போலப்
பெரும்புனல் நீங்கியதால் அவ்வண்டினம் மீணடும்
அத்தாமரை மலரைச் சென்றூதியது (கலி. 78:1-10).
2. மனை. மரையாவால் பிரித்துண்ணப்பட்ட
364
குடி
நெல்லியாகிய வேலியை யுடைய அதன் விதையா
கிய பரல் பரந்த முற்றத்தினைக் கொண்ட அழகிய
குடியை - மனையை - உடையது சீறூர் (புறம். 170:
1,2). களிறு பொரக் கலங்கிச் சேறாகும் உண்ணும்
நீர் அரிதாகிய நீர்நிலையைக் கொண்ட முள்ளை
யுடைய கழற் கொடியாலாகிய வேலி சூழ்ந்த குடி
களையுடையது சீறூர் (புறம். 306:1,2). சிற்றூர்
புன்செய்கள் சூழ்நதுள்ள அழகிய குடிகளை உடை
யது (புறம்.334:8). வேட்டுவரது குடி (புறம்.333:14).
பொருநன் பனைமடல் நாரையும் பனங்குருத்தை
யும கிணையோடு சேர்ததுக் கட்டி ஏரால் உழு
துண்டு வாழ்வோரது குடியினகண் சென்று அவர்
நல்கும் உணவை இரந்துண்ணும் வருத்தம் பொருந்
திய வாழ்வையுடையவன (புறம்.375:4-7). கிணைப்
பொருநன் துன்ப வாழ்க்கையில் மனைவியுடனே
மதிநுட்பம் கெடுதலான் குடிதோறும் முறையே
சென்று பாடி ஈவோரின்மையின் வருநதினான்
(புறம்.393:1-3).குலை கொண்ட தெங்கினையும்
குலையினையுடைய வாழையினையும் கொழுங்
காந்தளினையும் மலர்ந்த சுரபுன்னையினையும்
துடியோசை போன்ற ஒலியினைச் செய்யும் பேராந்
தையினையும் உடைய குடியினை உடையது பாக்
கம் (பொரு.208-210). இடையர் குடியில் தங்குவீரா
யின் தினையரிசிச் சோற்றைப் பாலுடன் பெறுகு
விர் என்று பாணர் ஆற்றுப்படுத்தப் பட்டனர்
(பெரு.166-168). மாரிக்காலத்தில் வானத்தில் பரந்த
மேகத்தை யொப்ப வரகு வைக்கோலால வேய்ந்த
அழகிய குடியினை யுடையது சீறூர் (பெரு. 190,192).
உழவர் குடி நிறைந்த உணவினை யுடையவர் (பெரு.
197).பாணா வலைஞரது குடியிலே தங்குவாராயின்
கொழியலரிசியால் களியாகத துழாவி அட்ட கூழை
நறுங்கள்ளுடனும் மீன் சூட்டுடனும் பெறுவர் (பெரு.
274-288), கொற்கையில பணடங்களை விற்றலும
கொள்ளலும் நிகழ்தலின் அங்குள்ள பாக்கம்
நெருங்கின பல குடிகளையுடையது (மது. 137,188).
குடிநெடிய தூண்டிலில் காம்புகள் சார்த்தி வைத்த
குறிய இறப்பினை உடையது (பட்.80, 81). சுரத்திலே
பொருந்திய சீறூர் அழகிய குடிகளையுடையது (அகம்.
9:10). குடவாயில் மிக்க பழைய நெல்லினையுடைய
பல்குடிப் பரப்பினை யுடையது (அகம். 44:16,18).
தலைவன் மலையைச் சார்ந்திருந்த சில குடிகளை
யுடைய பாக்கத்தே இரவில் விருந்து அயரத்
தங்கினான் (அசும. 187:12,18), இருப்பையின் குவி
யிணர் முத்துப் போலச் செநநிலத் துதிர்ந்து
கிடக்க, மழைபெய்ய மறந்த இடமாகிய அழகிய
குடிகளை உடையது சீறூர் (அகம். 226:11-13),
சீறூர் அழகிய குடிகளை உடையது (அகம்.287:5;&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9x17mtls4criqjy1ksha2zvw496a405</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/373</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668842</id>
    <revision>
      <id>1987296</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:39:54Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987296</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10267" sha1="oi6icfgrt46f7p58hvqkl5nnjyadd3k" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குடி
321:10; 367:5; குறு. 41:3;79:5; நற்.343:2). தலை
கூம்பிய குடிசைகளாகிய அழகிய குடிகளை உடை
யது சீறூர் (அகம். 329:4), நம் காதலர் நிலத்தைத்
தோண்டி உள்ளே புகார்; வானத்தின்கண் ஏறார்;
கடல்மீது காலினால் ஏறிச் செல்லார்; நாடுகள்
தோறும் ஊர்கள் தோறும் குடிமுறை குடிமுறை
யாகத் தேடின் அகப்படாது தப்புவாரும் உளரோ
எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (குறு. 130).
தினைப்புனத்துள் களிறு புகுந்ததைக் கண்ட
அழகிய குடியில் உள்ள குறவர், கணையும் கிணைப்
பறையும் கவணும் உடையராய்க் கூவிப் பேரிரைச்
சலிட்டுக் குடியின் புறமெல்லாம் சென்று ஆரவாரித்
தனர் (நற்.108:1-5). பனையினது கரிய அடிமரம்
புதைபடுமாறு மூடப்பட்ட மணல் மிக்க முற்றத்
திலிருந்து அளவிடப்படாத உணவுப் பொருளை
விருந்தினர்க்குப் பகுத்துக் கொடுக்கும் குடும்ப
வாழ்க்கையினைய
எயுடையாரது அழகிய குடிகளைக்
கொண்டது சீறூர் (நற். 135:1-4). நள்ளிரவில்
முரிந்து விழுகின்ற அலையின் ஒலியைக் கேட்டுத்
துயிலும் சிலவாகிய குடிகளை யுடையது கடற்
கரைப் பாக்கம் (நற். 159:9-11). வேலியை யுடைய
அழகிய குடிகள் அழிந்த சிற்றூரில் மன்றம் ஆளற்
றிருந்தது (நற்.346:4,5). 'வழிச் செல்லும் புதியவர்
பரல் நிரம்பிய சென்று தேர்தற்கியலாத நெறியில்
உயர்ந்து தோன்றும் சிறுகுடி பெருங்குறும்பிடத்தே
யுள்ள ஆட்டிடையருடைய குடிதோறு முள்ள
மகளிரை விரும்பி நின்றாய்; இடுதேள் மருந்தோ
நின் காம வேட்கை' எனத் தலைவி தலைவனை
வினவினாள் (கலி. 110:1-3),
3. குலம். நின்னோடு பழையதாய் முதிர்ந்த உயிரி
னும்,உயிரோடு நின்று மூத்த உடம்பு போன்ற
நின் வெற்றிக் குடியோடு - குலத்தோடு - மூத்த
சீரிய குலத்தில் தோன்றியமறவர் நினது முயற்சியை
வாழ்த்த, மதுவை யுண்டு மகிழ்ச்சி மிக்கு ஒழுகு
வாயாக என்று மாங்குடி கிழார் நெடுஞ்செழியனை
வாழ்த்துவர் (புறம். 24:26-33), தம்மைத் தப்பிய
வரைப் பொறுக்கும் தலைமை சோழர்குடியில் பிறந்
தோர்க்கு எளிமை யுடைத்து எனத் தாமப்பல்
கண்ணனார் சோழன் மாவளத்தானிடம் கூறினார்
(புறம்.43:18,19). 'நும்முள் ஒருவர் தோற்பினும்
தோற்பது நும் குடியே; இருவரும் வெல்லுதல்
இயல்பன்று; நுமது செய்கை நும் குடிக்குத் தக்க
தன்று' எனக் கோவூர் கிழார் நலங்கிள்ளியும்
நெடுங்கிள்ளியும் போருடற்றிய வழி, சத்து செய்
வான் வேண்டி நெடுங்கிள்ளியிடம் கூறினார் (புறம்.
45:5-9). பாண்டியன் வெள்ளியம்பலத்துத் துஞ்சிய
பெருவழுதி, அடிமாய்ந்த ஆலமரத்தின் நெடுங்
365
குடி
கிளையை விழுது தாங்கினாற் போலத் தனக்கு
முன்னுள்ளோர் இறந்துபட, தான் தளராது, நல்ல
புகழை யுடைய தன்
முதுகுடியை நடுக்கமற
அணைத்துக் காத்தான் (புறம். 88:1-5). ‘பகைவரைப்
புறங்காணேனாயின், பல வுயிரையும் பாதுகாக்கும்
நீள் குடியில் சிறந்த, தென்புவத்தைக் காக்கும்
காவலினின்று நீங்கிப் பிறருடைய வன்புலத்தைக்
காக்கும் காவற்கண்ணே மாறிப் பிறப்பேனாக'
என்று ஒல்லையூர் தந்த பூதபாண்டியன் வஞ்சினங்
கூறினான் (புறம்.71:19). 'மூவேந்தருள் ஒருவனுக்கு
வலியாக வேண்டுமென்று அம்மூவரிடத்தினின்றும்
வந்தோர் தனித்தனியாகப் புகழ்ந்து நினக்குத்
தரும் பொருள் நுமது குடியை வாழ்த்தினராய்
வரும் பரிசிலர்க் குரியதாகும்' என்று காரியின் கை
வண்மையைக் கபிலர் பாராட்டுகிறார் (புறம். 164:
12,13), 'இவர் கைவண் பாரி மகளிர்; எவ்வியினு
டைய பழைய குடியிலே படுவாராக' என்று உன்
னிடம் கூறிய என் தேற்றாப் புன் சொல்லைப்
பொறுப்பாயாக என்று கபிலர் இருங்கோவேளிடம்
கூறினார் (புறம். 202: 14-16). துடியன், பாணன்,
பறையன், கடம்பன் என்ற இந்நான்கல்லது வேறு
குடிகள் இல்லை (புறம். 335:7,8). தலைவி நெற்
போர்களை அழித்துக் கடாவிடப்பட்ட இடத்தில்
குவிந்த நெல்லை வலிய வில் வீரர்களுக்கு நாளுண
வாக நல்குவதில் மாறுதல் இல்லாத, தொன்மை
யான குடியில் தோன்றிய மன்னனின் மகள்
ஆவாள் (புறம்.353:8-11). பொறையாற்று கிழான்
பண்புடைய முதுகுடியிற் றோன்றியவன் (புறம்.391:
9). இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் நிலத்தே
விளையும் எண்வகைக் கூலங்களை விற்கும் வணி,
கர் குடியைப் பேணிக் காத்தான் (பதி.13:23). கடல்
பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன் அமையாத போரை
யுடைய சோழரது குடியில் அரசுக்கு உரியோவு
ஒன்பது பேரைப் போரில் வீழ்த்தினான் (பதி.
18,19). மறவர் தாம் பிறந்த கெடாத நல்ல புழை
யுடைய குடியின் பெருமையை நிலை நிறுத்தும்
பொருட்டுப் போர்ப் பாசறைக்கண்ணே சுழன்று
திரிவர் (பதி.81:13,14). இருபிறப்பாளராகிய அந்த
ணர் தாயும் தந்தையுமாகிய இருவர் குலத்தையும்
உலகத்தார் நன்றென்று மதித்த, பலவாய் வேறு
பட்ட பழைய குடியிற் பிறந்தவர் (முரு. 178, 182).
தமது வலியாற் கொள்ளை கொண்டுண்ணும்
உணவினை யுடைய புலிபோன்ற வீரன் வாட்
டொழில் செய்யும் குடியிற் பிறந்தவன் (பெரு. 137,
138). குடி ஒத்தல் உடைமையையும் குணத்தையும்
துணையையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்துப் பின் பலரு
டன் உசாவாது தமியோமாய் யாங்களே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>oi6icfgrt46f7p58hvqkl5nnjyadd3k</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/374</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668843</id>
    <revision>
      <id>1987297</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:40:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987297</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9395" sha1="szsu9isxu3lr958pvbasezc6hqaiu2u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குடி
துணிந்த அருவினையை (களவு மணத்தை) நிகழந்த
வண்ணம் கூறுவேன்; சினவா திருப்பாயாக'
எனத் தோழி செவிலியிடம் கூறி அறத்தொடு
நின்றாள் (குறி. 30-34). தலைவி தெயலக் கற்புடன
குடிக்கு விளக்கம் ஆகிய புதல்வனைப் பெற்ற
புகழ மிக்க சிறப்பினையுடையவள் (அகம். 184:1-3).
தலைவன் அரிய பலவாய பழைய குடிகளைக்
கொண்ட கடற்கரையை உடையவன் (அகம்.
290.8). தலைவன உயர்ந்த குடியினன் (அகம்.353:8).
தலைவி, சுற்றத்தார சூழ ஓம்புகின்ற சிறந்த சூல்
உடையளாய் மகவு ஈன்று தலைவன குடிக்கு
உதவினாள் (நற்.370:1,2). தன் நாட்டைக் கடல
வௌவலின் தனநாடு இடமுண்டாகும்படி பகை
வரை வென்று அவர் புலிப்பொறியையும் விற்
பொறியையும் போககிக் கயவை அவ்விடததே
பொறித்த தெனனவனின் தொனமையான
புகழை நிலைநிறுத்திய குடியோடு ஒக்கத் தோன்
றியவர் பசுவினத்தாயர் (கவி. 104:1-6), 'அரசுகள்
படக்கொனறு, நெறியிலே கொண்டு வந்த சீர்மிகு
சிறப்பினை யுடையவனுடைய பழைய குடிக்கு
உரித்தெனறு கூறிய, தென்னாடு பயந்த விளைவு
களும் கடல் பயந்த பொருள்களும் முரசுகெழு
முதுகுடியிற் பிறந்த செல்வனுக்குத் தீதின்றிய
பொலிக' வென்று அவன் கேடில்லாத குடியின்
பின்பு தோன்றிய பெருங்குடியிற் பிறந்த ஆயர்
தெயவத்திற்குச் சிறப்புக்களைச் செய்தனர் (கலி.
105:1-7).
4. குடும்பம். ஒரு குடியில - குடும்பத்தில் - பிறந்த
பலருள்ளும் மூத்தோன வழியிற் செல்லாது அவருள்
அறிவுடையோன் சென்ற நெறியே மன்னனும்
செல்வான் (புறம்.183:5-7). வாழ்தற் கேதுவாகிய
வயலிடத்து விளையும் வருவாயை யறியானாய்த்
தளர்ந்த குடியை யுடைய உழவன் விதையை உண்
டாற் போல, எழினியின் பெறுதற்கரிய உயிரை
உண்டிலையாயின் பகைவரது பல உயிரையும் பருகி
நிறைகுவை என அரிசில் கிழார் கூற்றத்தை விளித்
துப் பாடுவர் (புறம். 230:11-16). சீறூர் இல்லங்
களில் அடப்படும் கள்ளினை உடைய சிலவாகிய
குடிகளை உடையது (புறம். 329:31), ஆடுகோட்
பாட்டுச் சேரலாதன் இரத்தவை யுடைய பரிசில்
ரது சிறுகுடிகள் வளர்ச்சியடையும்படி செய்தான்
(பதி. 59: 7). செழுங்குடியிற் பிறந்த செல்வர் ஆர
வாரத்தையுடைய மகிழச்சியினராய்த் தம்பால்
வநது இரப்போர்க்கு வேண்டுமவற்றைக் கொடுப்
பா (பதி. 81:22,23). சிறிய குடிகளாய்ப் பெரிய
தொழில்களைச் செய்வாருடைய ஆரவாரம் முது
366
குடிகள்
வெள்ளிலை என்னும் ஊரில் எழுந்தது (மது. 113-
128). வளமான குடியில் தோன்றிய பிற
செல்வரும் அவரால் தோன்றிய பிற செல்வரும்
பொருந்தி வாழ்வதற் கிடனாகியது அணங்குடை
நல்லில் (மது. 577,578). அகன்ற ஊரிடத்துக் கழி
களால் மிடைந்து செய்த புல்லால் வேய்ந்த குடில்கள்
இருக்கும் குடிதோறும் நெல்லரிசி விரவி அவரை
விதையினாற் சமைத்த புளிங்கூழ் பெறுகுவீர் எனக்
கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் பெற்றனர் (மலை. 436-
439). தலைவி தன் கொழுநனின் குடி வறுமையுற்ற
தென்று, தன் தந்தையின செல்வமிக்க உண
வினையும் நினையாளாகி ஒரு பொழுதின்றி யொரு
பொழுதுண்ணும் வன்மையுடைய ளானாள் (நற்.
110:10-13), பனையின் அடிமரம் புதைபடுமாறு
மூடப்பட்ட மணல் மிக்க முற்றத்திலிருந்து அளவி
டப்படாத உணவுப் பொருள் விருந்தினர்க்குப்
பகுத்துக் கொடுக்கும் தண்ணிய குடியை யுடை
யாரது இல்லங்களையுடையது சீறூர் (நற்.135:1-4),
தினையைத் தின்றழித்த பன்றியேற்றைக் கானவன்
வில்லாற்கொனறு கொணர்ந்து கொடுப்ப அவன்
மனைவி அப்பன்றியை அறுத்துத் தன் சுற்றமாகிய
குடிகளுக்குப் பகுத்துக் கொடுத்தாள் (நற்.336:1-6),
என்னுடைய குடியின் பகுதியைச் சாராத விடத்தி
னினறும் (தலைவனிடத்தினின்றும்) வந்த பாராட்டி
னைக் கேட்டு மகிழ்ந்தவனே; என் பங்காகிய
பாலைப் பருகுவாயாக என ஊடல் கொண்ட
தலைவி தன்மகனை நோக்கிக் கூறினாள் (கலி. 85:
32,33). தன் சுற்றத்தாரது நெஞ்சு வருந்தும்படி
தன்னோடே கெழுமுதலுற்ற செல்வத்தை மேன்
மேலும் வளர்க்கும் முயற்சியில்லாதவனுடைய குடி
நாடோறும் தேயும் (கலி. 149:8,9).
5.ஊர். கானவன தான் வில்லால் கொன்ற முள்
ளம் பன்றியைக் கைக்கொண்டு வென்றி உலகை
யனாய் நாய்கள் புடைசூழத் தான் இருக்கும் குடி
சைகளையுடைய குடியிடத்துச் செனறான் (நற.285:
3-7).
குடிக்கடன் - குடிமக்கட்காற்றும் கடமை. வெற்றி நீங்
காத திணிதோளையுடைய சோழன் இளம் பெருஞ்
சென்னி தனது குடிக்கடன் - குடிமககட் காற்றும்
கடமை - ஆகலின் போர் வினையை மேறகொண்டு
முடித்தான் (அகம். 375:9-12).
குடிகள் - குடிமக்கள். திருமாலின் உந்தித் தாமரைப்
பூப் போன்ற மதுரை நகரின் தண் தமிழ்க் குடிகள்-
குடிமக்கள் - அம்மலரின தாதுக்கள் போல்வர்
(பரி.தி.7:1-5),&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>szsu9isxu3lr958pvbasezc6hqaiu2u</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/375</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668844</id>
    <revision>
      <id>1987298</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:41:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987298</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9831" sha1="cs1xyhu4lly7og7pspg23iv51lqkj27" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குடிஞை
குடிஞை - பேராந்தை. இழி பிறப்பாளன் தன்கை
சிவப்பக் கொட்டும் வலிய கண்ணையுடைய துடி
புலிகிடக்கும் மலையின்கண் குடிஞையோடு-பேராந்
தையோடு -கூடி ஒலிக்கும் (புறம். 170:5-7). சுரத்
தின்கண் வாழும் குடிஞையின் துடியோசை
போலும் கடிய குரலோசை உழுஞ்சில் மரக் கவட்
டிலிருந்த பெடைப் பருந்தை யழைக்கும் சேவற்
பருந்தின் குரலோடு சேர்ந்தொலிக்கும் (புறம். 370:
6-8). மருவூர்ப்பாக்கம் குலைத்தெங்கையும் குலை
வாழையையும் கொழுவிய காந்தளையும் மலர்ந்த
சுரபுன்னையையும் உடையது (பொரு. 208-210).
நெடிய மலைப்பக்கத்தில் ஆகுளியின் (சிறு பறையின்)
ஒலி போன்று குடிஞை குழறும் (மலை. 140,141).
மகளிர் மலைநெல் குற்றுதற்குப் பாடுகின்ற
வள்ளைப்பாட்டு பக்கத்து மலையிடத்தனவாய்
குடிஞை ஒலியோடு இரட்டும் (அகம். 9:11-13).
நெடும் பெருங்குன்றம் இழுகுபறையின் ஓசையைப்
போல ஒலிக்கும் கடுங்குரல் குடிஞைகளை
யது (அகம். 19:4,5). வெகுண்டெழும் குரலையுடைய
குடிஞைச் சேவல் புற்கள் ஒழிந்த வெடிப்பிடங்கள்
தனித்திடச் சென்று மலையிலுள்ள கற்கள்
உருண்டு விழும்போது எழும் ஓசை போல மாறி
ஒலிக்கும் (அகம். 89:3-5). சேய்மை இடத்திலிருந்து
ஒலிக்கும் குடிஞையின் வருத்தம் தரும் குரல்
மென்மையாக வந்து ஒலிக்குந் தோறும் வழிப்
போவோர் கேட்டு வருந்துவர் (அகம். 283:6-8).
கானத்தில் ஞெமை மரத்திருந்த குடிஞை பொன்
செய் கொல்லன் வேலை செய்யும் போதெழும்
ஒலிபோல இனிதாய் ஒலிக்கும் (நற்.394:1-3). எம்
காதலி உறையும் நல்லூர், மயில்கள் ஆடக்
குடிஞை இரட்டும்படியான துறுகற்கள் நிறைந்த
எனத் தலைவன் கூறி
உடை
மலைப்பக்கத்திலுள்ளது
னான் (ஐங்.291).
குடிப்பாடு - குடிப்பிறந்தாரிடத்து வழி வழி வரும் நற்
பண்பு. பெருமை பெற்ற பழைய குடிப்பாடு - குடிப்
பிறந்தாரிடத்து வழி வழி வரும் நற்பண்பு
வற்றையும் கர்த்து வரும் மறவருள்ளும் ஒரு
மறவனைச் சுட்டிக் காட்டி அன்புடன் இவ்வீரனுக்
குத் தனக்குத் தர ஏந்திய கள்ளைத் தருக என
வேந்தன் கூறினான் (புறம். 289:4-7).
பல
குடிபுறங்காத்தல் - குடிமக்களைப் பாதுகாத்தல். குடி
புறங்காத்து - குடிமக்களைப் பாதுகாத்து - பின்பு
தன்னைப் பாதுகாக்கும் பாண்டியனுடைய
படையை விட விடப் பகைவர் நீங்கினாற் போலப்
பிரிந்தவர் வந்து தீண்டத் தீண்டத் தலைவியின்
பசப்பு நீங்கிற்று (கலி. 180:19-21).
367
குடுமி
குடிபுறந்தருநர் - வேளாளர். இமையவரம்பன் நெடுஞ்
சேரலாதன் எண்வகைக் கூலங்களையும் விற்கும்
வணிகர் குடியையும், குடிபுறந்தருநர் - (குடிமக்களைப்
பாதுகாக்கும்) வேளாளர் - சுற்றத்தையும் ஓம்பினான்
(பதி. 13:23,24).
குடிமை - குடிச்சிறப்பு. மகள் பேசும் பொருட்டு வந்த
சான்றோரின் வழிநடை வருத்தத்தையும், நுமது
வானளவு உயர்ந்த குடிமையையும் - குடிச்சிறப்பை
யும் - எண்ணிப் பார்த்து நம் மகளின் முலைக்கு
விலையாகத் தலைவனது
குன்றத்தை ஏற்றுக்
கொண்டு இவளை அவனுக்குக் கொடுத்தால்
பெரிதும் நன்று என நற்றாய் தன் தந்தைக்கும்
தமையன்மாருக்கும் கூறி அறத்தொடு நின்றாள்
(நற்.234:1-4). வரையாது வந்தொழுகும் தலை
வனைக் கண்ட தோழி புன்னையின் கீழ் நின்னைப்
புணர்ந்ததனால் தன்னழகு தோற்றவளைத் தொடி
நெரிழும் தோளைாம்படி கைவிடுவது நின்
குடிமைக்கண் தங்கும் பெருங் குற்ற மாகாதோ
எனக் கேட்டாள் (கலி.135:6-8).
குடில் - குடிசை. கவிந்த குடில் - குடிசை - புதிய வைக்
கோலால் வேயப் பெற்றிருந்தது (பெரு.325).
குடுமி -1.உச்சிக்கொண்டை, இருதிறத்து வாட்படை
களும் கலந்து போருடற்றும் போர்க்களத்தில்
பிணத்தை உண்ணும் பொருட்டு வந்த குடுமி -
உச்சிக்கொண்டை உடைய கழுகையும் உடன்
அலைத்துக் கொண்டு பள்ளம் நோக்கிப் பிணக்
குவியல்கள் பலவற்றையும் சுமந்து கொண்டு குருதிச்
செம்புனல் பெருக்கெடுத் தோடியது (பதி. 36:8-13),
நெடுஞ்செழியன் படையெடுத்துச் சென்ற பகைவர்
நாட்டில் பெரிய மாளிகைகளில் வெந்து வீழ்ந்த
கரிந்த குதிரிடங்களில் குடுமியைக் கொண்ட
கூகைக் சேவல் பெடையுடன் இருந்து கத
(மது. 169,170). தலைவன் இரவில் சீறூரில்
நெடுமரத்திலிருக்கும் குடுமி பொருந்திய
யுடைய சேவலின் முதற் குரல் எழுந்த
காலத்தில் புறப்பட்டுச் சென்றான் (அகம். 27:4-6}.
குடுமி பொருந்திய தலையுடைய நீண்ட காங் மயில்
பெரிய கொல்லையில் விளைந்த வரகின் சுவைத்த
கதிரையுண்டு தோகை பரப்பிக் குருந்த மரத்தில்
தங்கி அகவும் (அகம். 194:9-15), குடுபியைன்
கொண்ட கோட்டான் இடையறாது விட்டுவிட்டுக்
கூவும் (அகம்.285:19). பரதவச் சிறுவர் கட்டிய
நுண்கயிற்று வலையில் கொக்கின் சேவல் அகப்
பட்டதாக. குடுமியுடைய அதன் பேடை இரை
தின்னாது தன் குஞ்சைத் தழுவிக்கொண்டு பனை
மரத்திலிருந்து அன்பு தோன்ற நரலும் (அகம்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>cs1xyhu4lly7og7pspg23iv51lqkj27</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/376</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668845</id>
    <revision>
      <id>1987299</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:41:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987299</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9815" sha1="msiuackge03o8dessl8yz1sv33dnh9z" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;தடும
200:1-7). கிளைகளை ஒழித்த பூக்கள் நிறைந்த
வேங்கை மரம் இளைய மயிலின் குடுமியைப்
போலத் தோனறும் (அகம். 368:5-7). 'காதலரைப்
பிரிந்தோர்க்கு முல்லை மலரும் மாலைப் பொழுது
மாத்திர மனறிக் குடுமியை'க கொண்ட சேவற்
கோழி கூவும் விடியற் பொழுதும் நண்பகற்
பொழுதும் மாலைப் பொழுதே' எனத் தலைவி
தோழியிடம் கூறினாள் (குறு. 234.2-6).
வாகை
மரத்தின் நறிய பூக்கள கரிய மயிலின் குடுமியைப்
போலத் தோன்றும் (குறு. 347:2,3). குன்றத்தின்
பக்கத்துச் சோலையில் நீலமணி போன்ற புள்ளி
களையுடைய குடுமியையும் பீலியையு முடைய
மயில் ஆடும் (நற்.357:4-5).
2. தலைமயிர். புலலிய உளைமயிர் போலும்
குடுமியை யுடைய என் புதலவன் தன் தாயிடம்
பாலில்லாத வறுமுலையைப் பலமுறையும்
சுவைத்துப் பால் பெறானாய் வருந்தினான எனப்
பெருஞ்சித்திரனார் குமணனிடம் கூறினார் (புறம்.
160:18,19). களம் சென்ற ஏனை மறவர்தம் குதிரை
களெல்லாம் வந்து சேர்ந்தன; ஆனால் எம் மனை
விலுள்ள புள்ளிய உளை போலும் குடுமியை
உடைய புதல்வனைப் பெற்ற செலவனாகிய என
கொழுநன் ஊர்ந்து சென்ற குதிரை வந்திலதே
என அவனது மனையோள் கையற்றுக் கூறினாள்
வேறுமகன்
(புறம். 273:1-4). ஒரு மகனையன்றி
இல்லாத மறக்குடி மகள் ஒருத்தி போர்க்கெழு
மாறு வீரரை அழைக்கும் பகையரசரின் பறை
ஒலி கேட்டு மறப்புகழில் விருபபுற்று அறிவு மயங்
கித் தன் மகன கையில் வேலைக் கொடுத்து வெள்
ளாடையை விரித்துடுத்தி உலறிய குடுமியில்
எண்ணெயைத் தடவிச் சீவிச் செருமுகம் நோக்கிச்
செல்கென விடுத்தாள் (புறம்.279:7-11). புல்லிய
தாடியை யுடைய வீரன குதிரையின் உளைமயிர்
போலும் குடுமியுடனே போர்க் களத்தில் கேடகம்
கீழ்ப்பட அம்புட்டு அதன் மேல் வீழ்ந்து கிடந்
தான்
(புறம். 310:6-8). பரத்தையிட மிருந்து
வந்த தலைவனைக் கண்ட தோழி 'நின் காதலி
புலலிய உளை போலும் குடுமியை உடைய
புதல்வனைப் பெற்று நீண்ட மனையில் நினனைப்
பிரிந்து தங்க எனன கடப்பாடு உடையவள்'
எனக் கேட்டாள் (அகம். 176:18-21), வருங்காலத்தை
யறிந்து கூறும் முதுவாய் வேவன் ஆடை சுற்றிய
குடுமியையும் சிறுபையைத் தொங்கவிட்ட வளைந்த
கோலையும் கொண்டிருந்தான் (அகம். 198:12-14).
தலைவன ஊர்ந்து வருகின்ற தேரிற் பூட்டிய
குதிரைகள் பார்ப்பன இளஞ்சிறாரைப் போல
முன்குடுமி அமைந்த தலையை யுடையன (ஐங். 202).
368
குடுமி
3. முதுகுடுமிப்பெருவழுதி காரிகிழார் பாண்டியன்
பல்யாக சாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியை
நோக்கி, 'பெற்ற வெற்றி முழுவதையும் வியவாது
நினமனத்தே அடக்கிய தணியாத வண்மையை
உடைய தகை சிறந்த குடுமி - முதுகுடுமிப் பெரு
வழுதி - நீ தண்கதிர் மதியம் போலவும் ஒண்கதிர்
ஞாயிறு போலவும் இந்நிலமிசை மன்னி வாழ்க' என
வாழ்த்துகிறார் (புறம். 6:25-29). அறத்தாறு நுவலும்
மேற்கோளும் யானைமீது எடுக்கப்பட்ட கொடிகள்
விண்ணை நிழற்றும்படி செய்யும் மறத்திறனும்
உடைய எங்கோ குடுமி பஃறுளியாற்று மணலினும்
பலவாக வாழ்வானாக என நெட்டிமையார் பல்
யாக சாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியை வாழ்த்து
கிறார் (புறம். 9:8-11). 'வெற்றியும் மாண்பும் உள்ள
குடுமியே, நீ வேற்றரசரின் நிலத்தை அவர்க்கு
இன்னாவாகக் கொண்டு பாணர் பொற்றாமரை
யைச் சூடவும் புலவர் யானையையும் தேரையும்
பரிசாகப் பெறவும் நின் ஆர்வலரிடம் இனிய
செய்வது அறனோ எனப் பாண்டியன் பல்யாக
சாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியை நெட்டிமையார்
வினவுகிறார் (புறம்.12).
4.நுனி. ஞாயிற்றின் கதிர்கள் காயும் பக்க மலை
களில் பகுத்து வைத்தாலொத்த குடுமி - நுனி
உடைய கூரிய கற்கள் தீட்டப்பட்டன போலத்
தோற்றுவித்து வழிச் செல்லாரின் விரல் நுனியைச்
சிதைக்கும் (அகம். 5:11-14). பறையின் கண் போன்ற
புள்ளிகளை உடைய தோகையைக் கொண்ட
மயில்கள் திரண்ட பசுங்காய்க்குடுமியில் பழுத்த
பாகற்கனியைக் கோதித் தின்னும் (அகம். 15:3-B).
எருதுகளைக் கொண்ட உழவர், ஏர்களைப் புகுவித்
துக் குடுமி குவிந்த கட்டிகளையுடைய வயல்களில்
அரிதாளைப் பிளந்து உழுதனர் (அகம். 41:4-6),
பனைமரத்தின் குடுமியில் உள்ள வெண்மடலில்
வைத்த வேம்பின் பூவைத் தலையிற் பொலியச்
சூடித தலைவன் மலைகள் நிறைந்த காட்டிடத்தே
சென்றான் (குறு. 281:2-6).
5.சிகரம். 'பிறருடைய குன்றுகெழு நாடுகள்
வளைந்த வரியை யுடைய புலி வடிவாகச் செய்யப்
பட்ட இலாஞ்சனையை நீரில் வாழும் கயலுடன்
பொறித்த குடுமி - சிகரங்களை - உடையவாகுக
எனச் சோழன் குராப் பள்ளித் துஞ்சிய பெருந்
திருமாவளவனும் பாண்டியன் வெள்ளியம்பலத்துத்
துஞ்சிய பெருவழுதியும் ஒருங்கிருந்தாரைக் கணட
காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிக்கண்ணனார்வாழ்த்
துவர் (புறம்.58:29-38), உலகத்திலுள்ள மலைகளுள்
பயன் தரும் மலைகள் சில; அவற்றினும் தெய்வங்கள்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>msiuackge03o8dessl8yz1sv33dnh9z</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/377</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668846</id>
    <revision>
      <id>1987300</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:42:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987300</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9833" sha1="graoa0p4c1xnla8m2y9180tvzvajzyk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குடுமிக்கோமான்
விரும்பும் மேகங்கள் படியும் குடுமிகளையுடைய
குலமலைகள் சிலவே ஆகும் (பரி.16:4-10).
குடுமிக்கோமான் - முதுகுடுமிப் பெருவழுதி, சில்வளை
விறலியை நோக்கிப் பெருஞ்செல்லத்தை யுடைய
குடுமிக் கோமானை - முதுகுடுமிப் பெருவழுதியை-
கண்டு நீரான் அடப்பட்ட புற்கையைக் கைவிட்டு
வருதற்குப் போகலாம் அல்லமோ; செல்லுவாயாக&quot;
என நெடும்பல்லியத்தனார் அவன் கொடையை
விறலியாற்றுப் படைத்துறையில் பாராட்டுகிறார்.
(புறம். 64:5-7).
குடுமிகளைதல் - முடியெடுத்தல் (பிள்ளைப் பருவத்தே முதன்
முறையாக மயிர் களையும் சடங்கு). 'குடுமி களையப்பட்ட
தலையில் வேப்பந் தளிரை உழிஞைக் கொடியோடு
சூடி வில்லேந்தித் தேரினது கொடுஞ்சி பொலியு
மாறு நின்றவன யார்கொல்' என்று இளம்பருவத
திலேயே பகைவரை யெதிர்த்துப் போர்க்குப புறப்
பட்ட பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனை வியந்து
இடைக்குன்றூர் கிழார் பாடியுள்ளார் (புறம. 77:
2-6).
குடுமி கொள்ளுதல் - முடிக்கலனைக் கைப்பற்றி வெல்லு
தல், தொண்டைமான் இளந்திரையன பகைவரின்
கடிமதில் எறிந்து ஆணடிருநத அரசரின் குடுமி
கொண்டு - முடிக்கலனைக் கைப்பற்றி வென்று
வீரமுடி புனைய விரும்புவ தல்லது, அம் மதிலரசர்
சந்து செய்தற்கு உடம்பட்டாராயினும் மனம்
பொருந்தான் (பெரு.450-453)
குடை 1.வெண்கொற்றக்குடை. 'நின் குடை முக்கட்
செல்வரது கோயிலை வலம் வருவதற்குத் தாழக'
என்று முதுகுடுமிப் பெருவழுதியிடம் காரிகிழார்
கூறினார் (புறம்.6:11-18). எவ்வியின மிழலைக் கூற்
றத்தையும் வேளிரது முத்தூற்றுக் கூற்றத்தையும்
கொண்ட வெற்றி பொருநதிய உயர்ந்த குடையினை
யும் கொடித்தேரினையும் உடையவன் தலையாலங்
கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் (புறம். 24:
18-23). பொருளும் இனபமும் அறத்தின் வழித
தோனறும் காட்சி போலச் சேர பாணடியரின்
குடை பினனாகச் சோழன் நலங்கிள்ளியின் ஓங்கிய
ஒருகுடை முன்னே உருகெழு மதிபோல் மேம்பட்டு
விளங்கியது (புறம். 31: 1-4). 'கண்ணொளியோடு
மாறுபட விளங்குகின்ற வானளவு உயர்நத வியன்
குடை வெயிலை மறைப்பதற்காக நீ கொண்டதோ
வெனின் அன்று; வருத்தமுற்ற குடியை நிழல்
செய்தல் காரணத்தால கொள்ளப்பட்டது' என
வெள்ளைக்குடி நாகனார் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய
கிள்ளி வளவனைச் செவியறிவுறுத்தினார் (புறம். 35:
19-11), தானையுடன போரில் வெகுண்டு அறத்
சஇ பொக தொ 2-24
1
369
குடை
தான் அடர்த்துச் செய்த வலிய போரையுடைய
சோழன் சேரனாகிய இருவரும் பட்டனர்; அவர்
குடையும் தளர்ந்தன (புறம். 82: 6-8). மோரியர்
விசும்பு தோய் நெடுங்குடையும் கொடியணிந்த
தேரும் உடையவர் (புறம்.176:6). வானத்தைப்
பொருந்தும் நீள் குடையையும் வலிய குதிரை
யினையும் உடையவன் உருவப் பஃறேர் இளஞ்சேட்
சென்னி (புறம். 268:7). செவ்வக் கடுங்கோ வாழி
யாதனைக் காணச் செல்லும் பரிசிலர் வழியிடையே
எதிர்ப்படும் வேந்தரிடம் 'யாம் செல்வக் கடுங்கோ
வாழியாதனால் புரக்கப்படும் இரவலர் எனில்
அப்பகை வேந்தர் தம் உயர்குடையைப் பணித்து
வணங்கிச் சிறப்புச் செய்து உடன் போகுமாறு
செய்வர்' என அவன் வென்றிச் சிறப்பைக் குண்டு
கட் பாலியாதனார் பாராட்டினார் (புறம்.387:
30-33). பெருஞ்சேரலிரும்பொறை, அதிகமானோடு
சோழன் பாண்டியனாகிய இருபெரு வேந்தரையும்
வென்று அவர்தம் முரசும குடையும் முடியும்
கொண்டு களவேள்வி செய்தான (பதி. ப. 8:4-7).
கரிகாற் பெருவளத்தான் மறுவற்ற அறததுடன்
கூடிய செங்கோலனாகவும் தண்ணளி செயதற்
கேற்ற ஒரு குடையனாகவும் விளங்கித் தன்
ஆணையை உலகங்கூற நெடுங்காலம் உலகை
யாண்ட தலைவனாவான (பொரு.227 - 231),
விண்ணை அளாவும் நீண்ட குடையையும் சிறந்த
தேரினையும் உடைய மோரியர் தங்கள தேர் தடை
யின்றிச் செல்லுதறகேற்பக் குன்றுகளை வெட்டி
வழி உண்டாக்கினர் (அகம. 69:10-12). தானையோடு
சென்று வாகைப் பறநதலையில் தங்கிய கரிகால்
வளவனின் முன்னிற்றலை யாற்றாத பீடில மனனர்
தம் ஒன்பது குடையையும் பகலில களததே விடுத்து
ஓடினர் (அகம்.125: 17-22). காமூரின தலைவனாகிய
கழுவுள் விண்டோய வியனகுடையினை உடையவன்
(அகம்.135:11-13). முறை தெரிந்து உலகைக்
காக்கும் மனனரின குடைநிழல் போல மரநிழல்
மிக்க குளிர்ச்சியாக விருந்தது (நற். 146: 4, 8).
செழியன் கழுமலப் போரில் மாற்றாரை அவர்தம
குடையோடே அகப்படுத்தி வெனறான் (நற. 234:
6,7). பண்புடைய நாட்டில பகைலா படை புகக்
குடிமக்கள் அநநாட்டைக் கைலிட்டுத் திறம்படக்
காக்க வல்ல அரசன் குடைநிழல உள்ள
ஊருக்குச் சென்று தங்குவர் (கலி, 78: 4 - 6),
'நின் அழகிய குடைநிழல் அறத்தைச் செய்யுமென்று
எடுத்தாய்; அக்குடையினது நிழலின் புறததே
இவள் அகப்பட்டாளோ, அதில் பட்டவளல்லள
இலளுக்கு அருள் செய்க&quot; எனச் சானறோர் அரச
னாகிய தலைவனிடம் கூறினர் (கலி.998-10).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>graoa0p4c1xnla8m2y9180tvzvajzyk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/378</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668847</id>
    <revision>
      <id>1987301</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:42:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987301</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9606" sha1="500120gmrmqvod58mdw2f8f6uqh0gwh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குடை
ஒழுக்கத்தால் ஞாயிறு போன்று விளங்கும் அரசன
பகைவா அஞ்சத்தகக கொடுந்தொழில் செய்ப
வனும் நீண்டுயர்ந்த அவன் குடையை நிழலென
அடைந்தவர்க்கு மதியை யொத்த குளிர்ச்சியைத்
தருபவனும் ஆவான (கலி. 100:1-5), குடையால்
நிழல் செய்து ஆண்ட அரசனுக்கும் அவ்வுலகை
ஆளவரும் அரசனுக்கும் நடுவு நின்ற வருத்தம்
தருகின்ற காலம் போல மாலைப்பொழுது வந்தது
எனத் தலைவி அதனொடு புவந்து கூறினாள் (கவி,
118:7,8), திருமால அருளைக் குடையாகவும் அறத்
தைக் காம்பாகவும் கொண்டு மூவேழ உலகத்தையும்
பொதுககடிந்து தனியே காக்கும் காவலை
யவா (பரி. 3:74-75), வெண்குடை காண்க.
2.
உடை
பனையோலையானியன்ற குடை, மாங்காய்களை
வடித்துப
புதுக்குடத்
புளிப்பதன் அமைத்த
திலுள்ள சாரங்களை உழவர், வெயிலில் பின்புறம்
தோன்ற உலர வைத்துப பதத்திலெடுத்த இதழ
களை யுடைய பசிய குடையால் - பனையோலை
யானியன்ற குடையால் - பருகினர் (அகம். 37:7-11).
தலைவி சிறுமியாக இருந்த நாளில் ஓங்கி நிலைத்
தாழியில் நீரை நிரப்பிக் குடையால் முகந்த நீரினை
வயலைக் கொடிக்கு வார்த்து வளர்த்தாள் (அகம்.
275:1-3). மலையில் தேனடையைக் கண்ட இருக்கை
முடவன் அம்மலையின் கீழிருந்து தன் உள்ளங்
கையைச் சிறுகுடையாக, (பனையோலையாலான சிறு
குடைபோல) கோலி அத்தேனடையைப் பலமுறை
சுட்டி நக்கினான் (குறு. 60:1-4). மாரிக் காலத்து
மலரும் பிததிகத்தின பெரிய அரும்புகளைக் கரிய
பனையின பசுங்குடையில் பொதிந்து வைப்பர்
(குறு. 168:1-3). பலகுடையில் இட்டுண்ணும் கள்ளி
னையுடைய பாரியின குன்றம போலத் தலைவி
அரிய காவலுக் குட்பட்டவளானாள (நற்.253:7-9).
தோளின் நலத்தை நுகர்ந்து கணவரால துறக்கப்
பட்ட மகளிர், தண்ணீர் வேட்கையாலே கோலித்
தண்ணீர் குடிக்கப்பட்ட, எச்சிலாற் பயன்படாத
குடையை ஒப்பர் (கலி.23.8,9),
-
3.கவிகை. ஆறலைப்போர் கல்லெறிதலின் பல
கிழிவுகளைக் கொண்ட உடையினையும் உலறிய
குடையினையும் கவிகையினையும் கொண்ட
வம்பலர் உயர் மரமேறிக் காட்டில செல்லுதற்குச்
செவ்வி நோக்குவர் (அகம். 885:9-12). காட்டில்
கோங்க மலர்கள் குடைபோல் மலர்ந்து வைகறை
யில் விண்ணில் தோன்றும் மீன்களெனக் கருது
மாறு காட்சியளிக்கும் (நற். 48:3,4). உயர்ந்த குடை
யை யுடைய வம்பலர், உமணர் வாழும் சிறுகுடி
யில களர் நிலத்து விளைந்த புளியின் கனியைத்
370
குண்டு
தின்று தம் பசி மாறினர் (நற். 374:2-4), அந்தணர்
உரியிலே தங்கின கரகத்தையும் முக்கோலையும்
தோளில்கொண்டு, ஞாயிற்றின் கதிர்களைத்
தாங்குதற்கு ஏந்திய குடை நிழலில் பாலைவழிச்
சென்றனர் (கலி. 9:1-8). குடையின் நிழற்கீழ்த்
தோன்றும் மகனைத் தம் தலைவன் மகன் என்று
கருதிப் பரத்தையர் தழுவி எடுத்தனர்(கலி.84:11-15).
செவ்வேளின் பரங்குன்றத்தை யடைந்து, சேவற்
கொடி ஏற்றப்படும் யானையின் கும்பத்தைக் குங்கு
மத்தால் ஒப்பனை செய்து பூவும் நீரும் தெளித்துச்
செவிக்கவரிகளைச் சார்ததிப் பவளக காம்புடைய
பொற்குடையை மேலே
கவித்துக் கன்னியரும்
மணந்த மகளிரும் வழிபாடு செய்தனர் (பரி. 19:85-
90). மகளிர் கைபோற் குவிந்த காந்தள் முகையும்
பாம்பு ஒன்றோடொன்று சினந்து படமெடுத்தாற்
போன்றனவும் குடைவிரிந்தது போன்றனவுமாகிய
காந்தள் மலர்களும் பிறமலர்களும் ஆகியவற்றை
அருவிகள் சொரிந்தன (பரி. 20:98-103). இருந்தை
யூரில் வரைகெழு செல்வன் (ஆதிசேடன்) திருக்
கோயிலை மக்கள் அவிப் பொருளும் குடையும்
நறுமணப் புகையும் பூவும் ஏந்திச் சென்று வழி
படுவர் (பரி.தி.1:44-46).
4. குடலை. மகளிர் பள்ளமுண்டாகச் செய்யப்பட்ட
பசிய குடையில் - குடலையில் - புதலிடத்தே மலர்ந்த
முல்லைப் பூக்களைப் பறிப்பர் (புறம். 352:3-5),
தொடுத்த லமைந்த பல மலர்களின் தொகுதியை
மூடிக் கட்டிய குடை போன்றது கமுகம் பாளை
(அகம். 335:13-15),
5.கீற்றுக்கூடு. மழைக்குத் தடையாகக் கோட்டினை
யுடைய தலைக்குடையை கீற்றுக்கூட்டினை
அணிந்து களை பறிக்கும் உழவரின தோற்றம்
கலைமானினம் பரந்தது போன்று காணப்பட்டது
(அகம்.194:6-9).
குடைச்சூல் - சிலம்பு. ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாத
னின் காதன்மகளிர் வளங்கெழு குடைச்சூல் -
சிலம்பு - அணிந்த அடங்கிய ஒழுக்கமும் ஆன்ற
அறிவினால் உண்டாய சிறந்த புகழு முடையவர்
(பதி. 57:11-13). செவ்விரல்களையும் அழகிய வரிக
ளையுடைய குடைச்சூலையும் நோக்கினாரை வருத்
தும் அழகினையும் உடைய மகளிரைப் பிணிக்கும்
மார்பினன் செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதன் (பதி.
68:18-26). தொழில் வளம் பொருந்திய குடைச்
சூலினையும் அடங்கிய கொள்கையையும் அறக்கற்
பினையும் நல்ல புகழையும் உடையவளின் கணவன்
இளஞ்சேரலிரும்பொறை (பதி. 90:48-50).
குண்டு
1.ஆழம்.வன்னிலத்தை இடித்துச் செய்த&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>500120gmrmqvod58mdw2f8f6uqh0gwh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/379</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668848</id>
    <revision>
      <id>1987302</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:42:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987302</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9826" sha1="swdqde7iwsu6gi1h1lchel727358k5u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குண்டு
குண்டு - ஆழம் - உடைய கிடங்கில் பாயாதிருக்க
வாழியாதன் குதிரையின் குசையை இழுத்துப்
பிடித்தான் (புறம். 14:5-7), மதிற்புறத் தமைந்த
குண்டு அகழியில் வாளை, ஆரல, வரால், கெடிறு
முதலிய மீனகள் இருந்தன (புறம். 18:8-10). கானப்
பேரென்னும் அரண் நிலவெல்லையைக் கடந்த
குண்டுகண் அகழியை யுடையது (புறம். 81:2-6).
குண்டுகண்ணகழியில் கராஅம் செருக்கித் திரிந்தது
(புறம்.37:7).இனிய நீரையுடைய பெரிய குண்டு
சுனைக்கண் குவளை மலர் பூத்தது (புறம. 116:1).
அகுதையின் கூடல் குண்டுநீர் நிலைகளை
யுடையது (புறம். 347: 5,6), வீல்லி யாதனின்
ஊர் அரணை யடுத்த குண்டு அகழினையும்
நீண்ட மதிலையும் உடையது (புறம். 879:7,18).
இமைய வரம்பன நெடுஞ்சேரலாதன், காவற்
காட்டையும் குண்டு கிடங்கினையும் உயர்ந்த புற
மதிலையும் நிலையான மதில உச்சியையும் அம்புக்
கட்டுகளையும் உடைய அழித்தற்கரிய பகைவர்
மதிலை உட்புகுந்து அழித்தான (பதி. 20 : 17 - 19).
பல்யானைச் செலகெழு குட்டுவன், காவற் காட்
டையும் குண்டு அகழியையும் நெடு மதிலையும்
மதிலுள் மேடையையும் உடைய 'அகப்பா' என்
னும் அரணை வென்றான (பதி. 22: 24-27). கடல்
பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன், பகை மன்னரின்
குண்டுகண் அகழியையுடைய மதிலகள் பலவற்
றைப் பொருது வென்றான் (பதி. 46:7). நீநதிச்
செல்ல முயல்வாரைக் கொள்ளுதல் வல்ல
முதலையை உடையது குண்டுகண் ணகழி (பதி.
53:8), பெருஞ்சேரலிரும் பொறை, வெளித்தோன்
றாமல் மதிற்குள்ளே யிருந்து தம குற்றத்தால் பழி
செய்து கொள்ளும் பகைவருடைய குண்டுகண்
அகழியையும் குறுந்தாள் ஞாயிலையும் உடைய
மதிற்காவலை யழித்துக் கவர்ந்து கொண்டான்
(பதி. VI:II-I3). அரண் நெடு மதிலையும் வரிசை
யான ஞாயிலையும் காவற்காட்டையும் குண்டு
கிடங்கினையும் உடையது (பதி. தி. 2:11-13). குண்டு
சுனையிற் பூத்த பூவாற் செய்த கண்ணியை மட
நடை மகளிர் அணிந்தனர் (முரு. 199,805), நெடுஞ்
செழியன் அரிய காவற்காட்டினையும் குண்டு
கிடங்கினையும் வாயில்களையும் உடைய பகைவர்
அரண்களை வென்றான (மது. 64-67). நெல்லூர்
தெளிந்த கடலாகிய குண்டு அகழியை உடையது
(மது - 86-88), வரைவின மகளிர் குண்டு நீர்ப் பனித்
துறையின் குவிந்த மணலில் ஆடினர் (மது, 883-
886). கான்யாற்று வழி, இராக்காலத்தை யொத்த
இருள் செறியும் மிளைகளையும் குமிழி சுழன்று
வரும் குண்டு கயும் பொருந்திய முடுக்கரையும்
இபொக தொ 2-24அ
371
குண்டுகட்பாலியாதனர்
உடையது (மலை. 218-214). மலையெருக்கு நெருங்
கிய மலைச்சாரலில் விழுந்தவரை மறைக்கும்
குண்டு கயத்தின் அருகே பாசி படர்ந்திருந்தது
(மலை. 219-281). தலைவியும் தோழியும் சிவந்த
நண்டின் குண்டு அளை கெண்டி விளையாடினர்
(அகம்.20:4). நெடியோனின் (முருகனின) பரங்குன்
றத்தே குண்டு சுனையிற் பூத்த புதிய மலர் இரண
டின் சேர்க்கை போன்று தலைவியின் அரிமதர்
மழைக்கண் விளங்கின (அகம். 149.16-19). அரலைச்
குன்றத்தின் அகன்ற வாயுடைய குண்டு சுனையிற்
பூத்த குவளை மலர்களோடு சேர்த்துக் கட்டிய
காட்டு மல்லிகையின் மணங்கமழும் நறுநெற்றி
யினள் தலைவி (குறு. 89:2-4). பிரப்பங் கொடியில்
விளைந்த பழத்தைக் குணடு நீர் இலஞ்சியிலுள்ள
கெண்டைமீன் கவ்வும (குறு. 91: 1, 2). மாலைப்
பொழுதிவ, குண்டு நீர்நிலையில் மலர்ந்த ஆமபல
கூம்பின (குறு. 122: 2,3). தலைவியின அழுத
கண்கள் குண்டுநீர்ப் பைஞ்சுனை பூதத மழைத்
துளியை ஏற்றுக்கொண்ட குவளைமலர் போன்று
இருந்தன (குறு. 291:5-8). தலைவி குண்டு நீரில்
லளர்ந்த தாமரைப் பூந்தாதைப் போனற நுண்
ணிய பல தேமற் புள்ளியை உடையவள் (குறு.300:
3,4). கொக்கின் கூரிய மூக்குப்போன்று குண்டு
நீரில் முளைத்த ஆம்பற் பூ காட்சியளித்தது (நற்.
100:2,3). கடுவனொடு களவிற் புணர்ந்த செம்
முக மந்தி சுற்றம் அறிதல அஞ்சி, வேங்கை மரத்
தின் கிளைமீது சென்று குணடுநீர் நெடுஞ்சுனை
நோக்கிப் புணர்ச்சியாற குலைந்த தலை மயிரைத்
திருத்தும் (நற.181:5-11), களிறு பொருதமையால்
இடிந்தொழிந்த கானயாற்றின பெரிய பள்ளங்கள்
பொருந்திய குண்டு கரையிடமெல்லாம் வெண்
பளிங்கும் செமபொனனும் மினனும் (நற்.392.5-7).
தாமரை இலை அலைபடவும் நீர் பருகும் துறைக்
கண் இறங்கிய மகளிர் அஞ்சியோடவும் குண்டு
நீரில் வாளை மீன பிறழந்தது (நற்.310:1-4).
2. பள்ளம், மூதூர் திண்டேர் பலமுறை ஒடிக்
குழித்த குண்டு - பள்ளம் - பொருந்திய நெடிய
தெருக்களை யுடையது (பெரு. 397).
குண்டுகட்பாலியாதனார் - புலவர். ஆதன் என்பது இவ
ரது இயற்பெயர். பாலி எனபது ஊர். ஆழ்நத
கண்ணையுடைமையால் 'குண்டுகண' என்ற அடை
யுடன இவர் வழங்கப் பெற்றார். இன்றும் குண்டு
கண்ணன என்னும் பெயர் வழக்கிலுணமை
ஈண்டுணரத்தகும. உ.வே.சா., பி.நா.இருவரும்
இம்முறையிலேயே இவர் பெயர்க்கு விளக்கம் கூறி
யுள்ளனர் (புறம்,நற். பாடினோர் வரலாறுகள்). வையா&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>swdqde7iwsu6gi1h1lchel727358k5u</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/380</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668849</id>
    <revision>
      <id>1987303</id>
      <timestamp>2026-11-06T09:43:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987303</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10148" sha1="pfcmf62yw0cxskiiw6jcvl133lylar0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குண்டை
புரிப் பிள்ளையின் சங்க இலக்கியப் பதிப்பும்
இவரை உறுப்பாற பெயர் பெற்றவர் வரிசையில்
நிறுத்தக் காணலாம் (ச. இ. புலவர்களின் பெயர் வகை),
என்ற
மாறாகக் குன்றின்கட் பாலியாதனார்
பெயர் குன்றுகட் பாலியாதனார் என்று சுருங்கி,
அதுவே குண்டுகட் பாலியாதனார் எனத் திரிந்த
தாய் ஒளவை. து. கூறுவர் (புறம். 387, முன்னுரை),
இவர் பாடியனவாய்ப புறநானூற்றில் ஒரு பாட
லும் (387) நற்றிணையில் ஒரு பாடலும் (220)
உள்ளன. புறப்பாடலில் இவர் சேரமான் சிக்கற்
பள்ளித் துஞ்சிய செல்வக் கடுஙகோ வாழியாத
னைச் சிறப்பித்தும் வாழ்த்தியும் பாடியுள்ளார்.
தன்னால் வெல்லப்பட்ட பகைப்புல மன்னர்
பணிந்து செலு
சலுத்திய திறைப் பொருளைக்
கொணர்ந்து அச்சேரமான் பாணர் புலவர் முதலி
யவர் தம் வறுமையை அகற்றுவான் என்ற செய்தி
இவரால் பாராட்டப்படுகின்றது. 'என் சிறுமையால்
என்னை இழித்து நோக்காமல் தன் பெருமையின்
தகுதீயை நோக்கிக் களிறுகளையும் குதிரைகளை
யும் ஆனிரைகளையும் பணியாளருடனே நெற்
போர்களையும் யான் கனவென மருளும் வண்ணம்
அவன் எனக்கு நனவிலே நல்கினான்' என்று
கிணைப் பொருநன் கூற்றில் இவர் அவனைச்
சிறப்பித்துள்ளார். முடிவாகப் பொருநை யாற்று
மணலினும் அந்த ஆறு பாயும் பலவூர்களைச் சுற்
றிய கழனிகளின் விளையுளாகிய நெல்லினும் பல
காலம் வாழ்க என்று அவனை இவர் வாழ்த்தும்
அழகும் உணர்ந்து இன்புறத்தகும். தலைவனுக்குக்
குறைநேர்ந்த தோழி அத்தலைவன் மடலூர்ந்து
வந்தான் போலத் தலைவியிடத்து முகம்புக்கு
மொழிவதாக இவரது நற்றிணைப் பாடல் அமைந்
துள்ளது.
குண்டை - குறுமை. முல்லை நிலத்திலுள்ள குண்டை-
குறுமை - வாய்ந்த கிளைகளையும் குறிய முட்களையு
முடைய கள்ளியின் உச்சி மறையுமாறு அதன்மீது
முல்லைக்கொடி படர்ந்திருந்தது (அகம். 184:7-9).
குணக்கு - கிழக்கு. முதுகுடுமிப் பெருவழுதியின புகழ்
பனிபடு நெடுவரைக்கு வடக்கும் குமரியாற்றிற்குத்
தெற்கும் கிழக்கிலுள்ள கடலுக்குக் குணக்கும்
கிழக்கும் மேற்கிலுள்ள முதிர்ந்த கடலுக்குக்
குடக்கு மாகிய எல்லை வரை பரவியது (புறம்.6:I-4).
குணக்கே எழுகின்ற திங்கள் கனையிருளை நீக்கிய
பொழுதில் ஓயமான நல்லியக் கோடன் தானியக்
கூட்டின அடியில் நின்ற பாணனை வரவேற்று
வறுமை தீர நல்கின
புறம், 376.6,8,18). மாமலை
யினகண மிக்க மக பெய்தமையான நிறைந்த
372
குணக,ல்
வெள்ளத்தையுடைய காவிரி, கழனிகளையுடைய
நாடு வளம் பெருகிச் சுரக்க, நிலவுலகைப் புரந்து
செங்குணக்கு ஒழுகும் (பதி.80:1-6).ஆதிமந்தி மயக்க
முற்று வருந்தக் கரையினை மோதிப் பரவி நேர்
குணக்காக ஓடும் காவிரி ஆட்டனத்தியைக் கைக்
கொண்டது (அகம்.76:10-13). மேற்றிசையிலுள்ள
மலையை ஞாயிற்று மண்டிலம் சென்றடைந்த
போது, நெய்தலின் மலர் குவிய நிழல் குணக்குத்
திசையைச் சென்றடைந்தது (நற். 187:1,2), பொய்
கையில் ஆம்பலின் மெலலிய போது குணக்குத்
தோன்றும் வெள்ளியைப் போல இருள் கெடமலரும்
(நற். 230:3-5), இனியொரு நாள் காதலியாகிய
தலைவி பக்கத்திருப்ப விடியலில் குணக்குத் தோன்
நும் வெள்ளிபோல எம்பால் வருகுவள்; வருந்தற்க
எனத் தலைவன் நெஞ்சிற்குக் கூறித் தேற்றினான்
(நற்.356:7-9), புத்தேளிர் கோட்டம் வலம் செய்விக்க
வெளியே சென்ற மகன் வரக் காலந்தாழ்த்தமை
யின் உலகம் வற்கடம் நீங்கும்படி பெயதற்குக்
குணக்கே எழுந்த கூதிர்க்காலத்தே தோன்றிய
மேகம் போலத் தாய்முலை பாலாலே விம்மியது
(கலி. 82:1-3).
தாக
குணகடல் - கீழ்க்கடல். யானைக்கட் சேஎய் மாந்தரஞ்
சேரலிரும்பொறை தென் திசைக்கண் குமரியும்
வடதிசைக்கண் பெருங்கல்லும் (இமயமும்) கீழ்த்தி
சைக்கண் குணகடலும் - கீழ்க்கடலும் - மேற்றிசைக்
கண் குடகடலும் ஆகிய நான்கு எல்லைக்குட்பட்ட
இடத்தை முழுதும் ஆண்ட மன்னர் மரபில் வந்த
வன் (புறம்.17:1-8). நலங்கிள்ளி விழவினையுடைய
பகைப்புலத்தில் தங்கி விட்டுக் குணகடல் பின்ன
மேல்கடல் அலை, அவன் குதிரையின்
குளம்பை அலைப்ப வலமாக முறையே வருவான்
என்று அஞ்சி, வடபுலத்தரசு துஞ்சாக் கண்ணவா
யின (புறம்.31:12-17). தொண்டைமானிளந்திரை
யன் குணகடலாகிய எல்லையிடத்துக் கடல் நடுவே
ஞாயிறு கதிர்பரப்பித தோன்றினாற் போல,
மயக்கம் தீர்ந்த அறிவால் நடுநிலைமையுடன் முறை
வேண்டுநர்க்கும் குறை வேண்டுநர்க்கும் வேண்டிய
வாறு அருளினான் (பெரு.441-444). மேகம் குண கடலி
டத்தே நீரை முகந்து மேற்றிசைக் கடலருகின் மலை
யிடத்தே தங்கி, இரவும் பகலும் ஒழிவிடனின்றிப்
பெருமழை பெய்தது (மது. 238-240). பெரும்பெயல்
சிறத்தலின் யாறுகள் தாங்காமல் யாற்றிடைக்
குறையில் ஓங்கிச் செல்கின்ற வெள்ளம் குளங்களை
நிறைத்துக் குணகடற்குப் பரந்து சென்றது (மது.
244-246). காவிரிப்பூம் பட்டினத்துக் கடற்றுறையில்
தென்கடலிற் பிறநத முத்துக்களும் குணகடலிற்
பிறந்த பவளமும் குவிந்திருந்தன (மது.189). குண&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pfcmf62yw0cxskiiw6jcvl133lylar0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/381</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668850</id>
    <revision>
      <id>1987306</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:08:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987306</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9662" sha1="4fl0q3z312mk4vlk5rvsowt5n3mp8s2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குணங்கள
கடலின் நீரை முகந்த மிகுறியான மேகங்கள் மேலே
எழுந்து மினனி இடித்து நள்ளிரவில் பெரிய மலை
உச்சியைச் சூழ்ந்தன (அகம். 278:1-6). குணகடல்
அலைக்கு அருகில் முதிய நாரை தங்கியது (குறு.
128:1), குணகடல் நீரை முகந்து மேகம் மேற்றிசை
சென்று இருண்டு மின்னி மழை பெய்தது (நற்.
183:1-4). கதிரவன் குணகடலினின்று எழுந்து
கதிர்களைப் பரப்பிக் குடமலை மறைய மாலை
வந்தது (நற்.216:1-3). மேகம் குணகடல் நீரை
முகந்து மேலைத் திசைக்கண் எழுந்து சென்று
இருண்டு மழை பெயத பின்னர் நிலததின் வெப்பம்
தணிந்தது (நற்.346:1,2).
குணங்கள் - பண்புகள். 'நின தீய குணங்களை - பண்
புகளை உணர்ந்திருக்கின்ற எம்மிடம் நின் தவறு
களை ஓராதே நினக்கு நற்குணங்கள் உளவாகக்
கொண்டாடுந்தோழன், பரத்தையரின் கதுப்பாகிய
அணையிலே துஞ்சுகையினாலே தெய்வம் போல
மணக்கும் நின் மார்பைக் காண்டற்கு வாரானோ
எனக் காமக் கிழத்தி தலைவனுடன் ஊடிக்
கூறினாள் (கலி. 71:17-20), குணம், குணன் காண்க.
குணதிசை
கிழக்குத் திசை. *வெள்ளியாகிய மீன்
குடமுதற்
குணதிசை கிழக்குத் திசை - நின்று
செல்லினும் குடதிசை நின்று குணமுதற் செல்
லினும் வடதிசை நின்று வறனுண்டாகத் தென்
வயிற் செலலினும் தென்திசை நின்று குறுகாது
நீடினும் எங்கு நிற்பினும் என் உள்ளம் உணர்ந்து
கிள்ளிவளவன வேண்டுவன நல்குவான்; அவன்
தாள் வாழ்க' எனப் பொருநர் கூற்றாகக் கோவூர்
கிழார் வாழ்த்துவர் (புறம்.386:20-25).
குணபுலங்காவலர் - சோழர். பகைவரின் தூங்கெயில்
எறிந்த தொடித்தோட் செம்பியன் குணபுலங்
காவலர் - சோழர் - மரபில் வந்தவன (சிறு. 79-82).
குணம் - பண்பு. நாற்படையுடைய அரசர்க்கும் வெற்றி
அறநெறியைப் பின்பற்றும் முறையினாலே
தோன்றும்; அதனால் இவர் நம்முடையவர் எனக்
கோல் கோடாமலும் இவர் நமக்கு அயலார்
என்று
அவரின் குணஙகளைக் கொல்லாமலும்
அரசாண்டு பல்லூழி வாழ்க என இலவந்திகைப்
பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறனுக்கு மருதனிள நாக
னார் அறிவுரை வழங்கினார் (புறம்.55:9-17).
அகன ஐந்திணைச் சிறப்பைக் கூறும் குறிஞ்சிப்
பாட்டின் குணம் அறம் பொருள் இன்பத்தைப்
போற்றிப் புனைந்த பொருளினதேயாம் (குறி.வெ.
3). பொருள்தேடச் சென்ற தலைவன் காட்டின்
மரநிழலில தங்கியபோது தலைவியின் மறத்தற்கரிய
பல்குணம் நெஞ்சத்தே வந்து புக அவளை
373
குணன்
நினைந்து வருந்தினான் (அகம். 379:19-23). மகிழ்
நனின மாண்புற்ற குணத்தை (நாளும் புதிய புதிய
மகளிரைக் கூடும் குணத்தை) வண்டுகொண்டனவோ;
வண்டின் மாண் குணத்தை (எலலாப் பூவினும் சென்று
தேனுண்ணும் குணத்தை) மகிழ்நன் அடைந்தனனோ;
அச்செயல் அவனுக்கு இயல்பாதலைத் தலைவி
அறியாளாய் யாம் அவனைத் தன மனைக்கு ஏகா
வண்ணம் தடுக்கினறேம் என்று எமமொடு புலத்தல்
அறியாமையே எனக் காதற பரத்தை தலைவிக்குப்
பாங்காயினார் கேட்பக் கூறினாள் (ஐங். 90). செய்
வேளின் குணத்தை ஏற்றுக் கொண்டோராகி,
அறங்கொண்டோரும் வீடு பெறும் குணமுடையோ
ராகிய மாதலரால் வணங்கப்பட்டோரும் அசசெவ்
வேளின் தாள் நிழலடைவா (பரி -5:71-78). குணங்
கள், குணன காணக.
குணன் - பண்பு.
புல்லியின் வேங்கட மலையைக்
கடந்து செல்லினும் தலைவியின் குணன -பண்பு-
சேயமைக்கண் சென்றவர் எனனாது அனபினைச்
செலுத்தி நமமிடம் அணுக வந்தன' எனத் தலை
மகன இடைச்சுரத்துத தன நெஞ்சிற்குக கூறினான்
(அகம். 83:9-14). மீண்டும் பொருளவயிற் பிரியக்
கருதிய நெஞ்சினை நோக்கித் தலைவன,'நெஞ்சே.
பொருள் தேட எண்ணி நிழலற்ற பாலைவழியைக்
கடந்து செலலும் போது தலைவியின் விருந்
தோமபும் சிறப்பையும் பினனி முடித்த கூந்தலுடன்
கூடிய அவளது மேனி யழகினையும் இன்பச
சேக்கையில நனமொழி நவின்ற குணனையும்
நினைத்து வருந்துவாய அல்லையோ' என வின
வினான் (அகம். 353:16-23). அமிழதம் போன்ற
இனிய சொற்களும் அது போனற இனிமையும்
உடையாளது குணனும் காமததின தொடர்பால
இன்னா அரும்படர் செய்யுமாயின அதனொடு
ஒருங்கு வாழதலரிது எனத் தலைவன கழறிய
பாங்கற் குரைத்தான (குறு.206). தலைவியின
குணன பொருள்வேட்டுப் பிரியும் தலைவனைச்
செல்லாமல் தடுக்காமையான் இனி ஆற்றியிருக்கற்
பாலதன்றிச் செயக் கடவதொன் றில்லை எனத்
தோழி தலைவியைத் தேற்றினாள் (நற். 253:6,12).
பருநதின் பேடை ஓமை மரக்கிளையிலிருந்து துய
ருற்று விளிக்கும் கானத்தையும் வேற்றுமொழியினர்
வாழும் பல மலைகளையும் கடந்து செல்வினும்
தலைவியின் குணன் நினைவில் தோனறி வருத்து
கின்றது என இடைச்சுரததுத் தலைவன் இரங்கிக
கூறினான் (ஐங். 321). 'ஒள்ளிய நெருப்புத்
தொடர்ந்து பற்றிய பாலை வழியில் வினைமேற்
சென்ற நெஞ்சினை மீளும் வகை செய்த ன
குணன் நினைத்தற் கினியவாயின என
வினை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4fl0q3z312mk4vlk5rvsowt5n3mp8s2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/382</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668851</id>
    <revision>
      <id>1987307</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:08:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987307</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9939" sha1="s7s7kk4a3jvbemwgnta3czqlztn7q1u" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குளில்
முற்றி மீண்ட தலைவன் தலைவியிடம் உரைத்தான்
(ஐன்.356). மனம் விரும்பிக் கூடின கணவரால் தம்
குணன நுகர்ந்து விடப்பட்ட மகளிர் சூடியவர்
சூடிக்கழித்த பூவை ஒப்பர் (கவி28:12,13), 'இவன்
எந்தையின் உள்ளங் குறைபடாவாறு வேண்டுவன
கொடுத்துத் தான் குறித்ததொன்றைக் கைப்பற்றா
மற் போகாக் குணன் உடையவன்' எனத் தோழி
தலைவனைப் பற்றித் தலைவியிடம் கூறிக் குறை
நயப்பித்தாள் (கவி. 61:36-28). குணங்கள், குணம்
காண்சு.
தன்
குணில் -கடிப்பு. குணிலால் - கடிப்பால் - அறையப்
பட்ட முரசு போல அருவி ஒலிக்கும் (புறம். 143:9).
முழாவை எறிகின்ற குணில் அதன் கண்ணை
விதிர்ப்புறச் செய்தது (அகம். 188:11), கடலலைகள்
குணில தாக்கிய முரசுபோல முழங்கும் (குறு. 328:
2,3). இடையர் கரும்பைக் குணிலாகக் கொண்டு
மாவின கனியை உதிர்ப்பர் (ஐங். 87:1,1),
குதிர் - நெற்கூடு. முல்லை நில மக்களின் முன்றிலிவ்
பெண் யானைக்கூட்டம் நின்றாற் போன்று குதிர்
நெற்கூடு - காட்சியளிக்கும் (பெரு.185,186). பெரு
மாளிகைகளில் வெந்து வீழ்ந்த கரிந்த குதிர்களில்
கூகைச் சேவல் பேட்டுடன் கதறியது (மது. 168,178).
குதிர் போன்ற அடிமரத்தையுடைய இருப்பைப்
பூவைத் தான் உண்ணாது கலைமான
பிணையை அழைக்கும் (அகம். 321:4-6),
குதிரை - 1. பரி. மழவர் அஞ்சத்தக்க குதிரைகளை
பரிகளை - உடையவர் (அகம். 1:1). தலைவன் வேகம்
கொண்ட குதிரையை மேலும் முடுக்கக் கல்பொருது
விரைந்தேகும் தேர் இடிமுழக்கென ஒலித்தது (அகம்.
14:18-81). எழினி பந்து புடைத்தெழுவ தொத்த
தாளத்துடன் கூடிய பல அடியீட்டினையும் சில
வகைச் செலவினையும் உடைய குதிரைகளை உடைய
யவன் (அகம்.105:9,10). கடும் செலவுடைய குதிரை
யைக் கொண்டவன் ஆய் எயினன் (அகம். 148:7).
வீரம் மிக்க மறவரோடும் குதிரைகளோடும் சென்று
புறங்கொடாத வலிமையுடன் பொருது துறக்கத்தை
அடைந்த நல்ல புகழை உடையவர் உதியஞ்சேரலின்
முன்னோர் (அகம் 133:6-8), சேரன் பெரும்படை
களையும் குதிரைகளையும் கொண்டு நற்போர்
செய்தான் (அகம். 309:10), அவிழ்த்து விடப்பட்ட
குதிரை துள்ளி எழும் எழுச்சியைப் போன்று
வளைத்துப் பின் விட்ட மூங்கில விசும்பிற் சென்று
பட்டது (குறு. 14:1,1). பலாப்பழமுண்ட குரங்கினம்
வேட்டுவனின அம்புத்தொடைக் கஞ்சிப் போர்க்
களக் குதிரை போல மேலெழுந்து மூங்கிற் கோல்
அசையப பாயும் (குறு. 386:1-4). யாங்குச் சென்று
374
குதிரைத் தறியனர்
வந்தாய் எனக் கேட்ட தலைவிக்குத் தலைவன்
குதிரை ஊர்ந்து வந்தேன் எனப் பதிலுரைத்தான்
(கவி. 96:4-6), 'நீ காதலித்தூர்ந்து காமக் குதிரையை
மாடத்து முற்றத்தில் ஆதிகதியைக் கொள்ளச்செய்து
இளைப்பாறுவாய்; வாதுவன் நீ வாழிய' எனத்
தலைவி பரத்தைமைத் தலைவனிடம் கூறினாள்
(கவி. 96:18-21), 'நின் மெய்க்கண் கீறியது குதிரை
யோ அக்குதிரை மாட்சிமைப் பட்ட கூர்உகிர்க்
குளம்பையுடையது; வாழி குதிரை' எனப் பரத்தை
மைத் தலைவனிடம் தலைவி கூறினாள் (கலி. 98:33-
26). குதிரை உடலிற் பக்கரைபோல நின்மெய்க்கண்
கவ்வியது குதிரையோ; இக்குதிரை பயமின்றிக்கடித்
தது வியப்பிற்குரிய தொன்றோ எனப் பரத்தை
வீடு சென்று குதிரையூர்ந்து வந்ததாகப் பொய்த்த
தலைவனிடம் தலைவி கூறினாள் (கவி. 961 28-31).
பரத்தை வீடு சென்று குதிரையூர்ந்து வந்ததாகப்
பொய்த்த தலைவனிடம் 'நீ ஊர்ந்த குதிரையை
நான் நன்கறிவேன்; அது முறையாக மணஞ் செய்து
அறத்தினிற் கொண்ட காமக்கிழத்தியாகிய குதிரை
யும் அன்று; அது பாணன் தூது போக வந்த
பரத்தை என்னும் குதிரையாகும்; உன் உருவை
அழிக்கும் அக்குதிரையை ஊராதே; ஊர்ந்து
திரியவே விரும்பினால் பரத்தை பரியாக நீ வாது
வனாய் இப்பொழுதே அக்குதிரையை ஊர்வதற்குச்
செல்க' எனத் தலைவி கூறினாள் (கலி. 96: 32-3ஏ).
பகைவர் விடுத்த கூந்தற் குதிரையை (கேசியை)
மாயோன் வாயைப் பிளந்து கையால் அடித்துக்
கொன்றான் (கலி. 103: 88-55).
2. குதிரை மலை. கூவிளங்கண்ணி அணிந்த எழினி
செலுத்தப்படாது உயர்ந்த குதிரைக்கு - குதிரை
மலைக்கு உரியவன் (புறம். 158:8, 9). ஊரப்படாத
குதிரைக்குத் தலைவன் எனப் பிட்டங்கொற்றன்
குறிப்பிடப் பெறுகின்றான் (புறம்,168:14),
பிட்டனது மேகம் தவழும் உச்சியையுடைய குதிரை
யின் பக்கத்துள்ள பாறையின் நெடுஞ்சுனையில்
துவலையினால் நீலம் மலர்ந்தது (அகம். 143: 12-18),
நெடிய நெறியினையுடைய குதிரைக் குரியவன்
கூர்வேல் அஞ்சி (அகம். 372: 9).
குதிரைத் தறியனார் - புலவர். குதிரைத் தறியென்பது
ஒரூர் போலும் என்பர் பி. நா. (நற்றிணை, பாடினோர்
வரலாறு). குதிரைத் துறையனார் என்று பாடங்
கொண்டு குதிரைத் துறை யென்பதனைத் தென்
கன்னட மாவட்டத்துக் கடற்கரைச் சீறூர்களில்
ஒன்றெனக காட்டுவர் ஒளவை.து. (நற்.296.
மூன்னுரை). இவ்வூர் மேலை நாட்டினின்றும் கலத்தின்
வந்த குதிரை வாணிகத்தால் இப்பெயர் பெற்
றிருக்கலாம் என்பது அவர் விளக்கம். இப்புலவரது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s7s7kk4a3jvbemwgnta3czqlztn7q1u</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/383</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668852</id>
    <revision>
      <id>1987309</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:09:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987309</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9822" sha1="9gqnzf10n3deutob6deqxzhla619dis" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குந்தம்
இயற்பெயர் இன்னதெனத் தெரியவில்லை. இவர்
பாடல் ஒன்று நற்றிணையில் (296) உள்ளது.
தோழியால் பிரிவுணர்த்தப் பட்ட தலைமகள்
கூற்றான அப்பாடலில், தலைவன் வினையே
நினைந்த உள்ளத்தனாய் விரைந்து செல்லத்
தனிமைத் துன்பமுற்றுத் தலைமகள் வருந்திக் கூறு
கின்றாள். யானையின் நெற்றிப்பட்டம் போலக்
கொனறை கார்காலத்தே மலருமெனற உவமப்
புனைவினுள் தலைவி, தான் தலைவனுக்கு உரிமை
பூண்டொழுகும் இல்லறக் கிழத்தி போல அவனை
நோக்கி மகிழந்துறைந்ததனையும் கார்கால நீக்
கத்தின்கண் அம்மலர் உதிர்ந்தொழிதல் போல
அவன் பிரிவினால் தான் இறந்தொழிதல் திண்ண
மெனபதனையும் குறிப்பாக உணர்த்துகின்ற
போக்கில் இவர் அப்பாடலைப் பாடியுள்ள
திறன் பாராட்டத் தகும்.
குந்தம் - எறிகோல். மறவர் பாசறையின்கண் கூட
மாகக் கால்களை நட்டுக் கயிற்றை வலித்துக்
கட்டின இருப்பிடத்தில் தொழிலைக்
கொண்ட குந்தம் - எறிகோல் - ஊன்றிக் கிடுகு
களை நிரலாகப் பிணைத்து இயற்றப்பட்ட அர
ணத்தில் தங்கினர் (முல்லை. 40-42), வையை நீராடு
வாருள் சிலர் நெட்டியாலாய வாளைச் சுழற்றியும்
சிலர் அதனாலாய குந்தத்தை ஏந்தியும் புனலாட்
டயர்ந்தனர் (பரி. 11:50).
குப்பை - 1. குவியல். முதுவேளிர்க் குரிய குப்பை -
குவியல் - உடைய நெல்லைக் கொண்ட மூத்தூற்
றுக் கூற்றத்தை வென்றவன் நெடுஞ்செழியன்
(புறம். 24:21-23). பாரி மறைந்தபின் பறம்பு நாட்
டில் உள்ள மகளிர் ஈத்திலைக் குப்பையின் மீது
ஏறி நின்று உமணர் உப்புச் செலுத்தும் சகடத்தை
எண்ணினர் (புறம்.115:3,7,8), பிட்டங்கொற்றன்
களத்தின்கண் மலிந்த நெல்லின் குப்பையை
வேண்டினும் கொடுக்கும் அறத்தகையன் (புறம், 171:
8-10). களத்தின்கண் நிறைந்த (நெல்) குப்பை
காவலின்றிக் கிடக்கத் தடுக்கும் பகையைத் துரந்த
நிலம் கலங்காச் செங்கோலாட்சி புரிந்தவன் எழினி
(புறம். 130:3-6), நெடுந்தகை ஒருவன் சிலவாக
விளைந்த வரகின் குப்பையில் தன்னை வளைத்த
கடவர்க்குக் கொடுத்தது போக எஞ்சியதைப்
பசித்த பாணர் உண்டு வெளியேகினர் (புறம், 337:
2-4,7). தொல்குடி மன்னன் ஒருவன் மலையைக்
கண்டாற்போன்ற நிலையினையுடைய நெற்போர்
களை நாள்காலையில் அழித்துக் கடாவிட்ட நெற்
குப்பையை வில் வீரர்களுக்கு நாளுணவாக நல்கி
னான் (புறம்.353:8-11), வன்கை வினைஞராகிய
375
குப்பை
உழவர் வயலின்கண் விளைந்த கதிரினின்றும்
உதிர்ந்த தூற்றாத நெற்குப்பையைக் களத்தில்
காஞ்சிமரத்தினடியில் சேர்த்தனர் (பதி. 62:14-16).
உழவர் குனிந்து நின்று அரிவாளால் நெல்லை
அறுத்து நாள்தோறும் கடாவிட்டு மலையென
நெல்லைக் குப்பையாகக் குவித்தனர் (பொரு. 342-
244). போரை விரித்துக் கடாவிட்ட பினபு குற்ற
மறும்படி வைக்கோலையும் கூளத்தையும் நீக்கி
ஈரம் புலரும்படி மேல் காற்றால் தூற்றின நெற்
குப்பை வடதிசைக்கண் உள்ள செம்பொன மலை
போலச் சிறப்பத் தோன்றும் (பெரு. 237-241).
உழவர் மருதமர நிழலில் குவித்துவைத்த வட்ட
மான நெற்குப்பையைச் சூழந்து தம் எருதுகளு
டன் வேனிற்காலத்துத் தங்கினர் (அகம்.37:15-17).
நிறைந்த சூல்கொணட யாமை அடும்பின் கொடி
சிதையும்படி இழுத்து உப்பங்கழிக் கரைககண
அமைந்த வெணபணல் குப்பையின் பக்கத்தே
சேர்த்து மறைத்து முட்டை ஈனும் (அகம். 160.3-
6). தலைவனைப் பிரிந்த தலைவி வாடையால்நீரோ
டும் காலிடத்துள்ள நுண்மணல குப்பை கரைவது
போல, நெஞ்சம் கரைந்து வருந்தினாள் (அகம். 163:
9-11). காவிரிப்பேரியாற்றில் கடுகி வரும் நீர் நுண்
மணலைக் கொண்டு வெண்மணல் குபபையைச்
சேர்த்தது (அகம். 181:11-13). கடல் நீராடி உழந்தமை
யால் தளர்ச்சியுற்ற மகளிர்கூட்டத்துடன மைந்தர்
உப்பின் குப்பை மீதேறி மாலையில் கரைக்கு
மீண்டுவரும் படகுகளை எண்ணுவர் (அகம.190:
1-3). நீண்ட வெள்ளை உப்பின குப்பை, மிக்க
மழையால் உருகினாற் போலத்
போலத் தலைவியின
மெல்லிய தோள்கள் மெலிந்து நெகிழந்தன (அகம்.
206:14-16). தலைவன் ஊர்ந்துசென்ற தேர் வெண்
மணல் குப்பைத்திரட்சி மீது ஏறித் தாழை
மலரிடத்தும் அடும்பின் கொடி மீதும் சிதைய
ஊர்ந்து இறங்கித் தன் தோற்றம் மறையும் (அகம்.
330:11-17). அறுகம் புல்லைத் தின்று நீரைப் பருகிய
நல்லேறு காஞ்சிப் பொனதாது தன் மீது உதிர
ஒன்று
கூடி மணலின் குப்பையாகிய மேட்டில்
துஞ்சும் (அகம்.341:6-11). கடற் கரையில் பனை
மரத்தின் உச்சியிலுள்ள மடல்கள் குருத்தோடு
மறையும்படி கடுஙகாற்று வெண்மணல் குப்பை
யைக் கொண்டு வந்து தொகுத்தது (குறு.
373:1-3). பரதவர் கழியில் வாழும் இறாமீனகளைக்
கூட்டமாகக் குவித்த குப்பை வெயிலில் உலரும்
வகையை எண்ணிப் புனனைமர நிழலில் முள்
கொண்டு
சென்று பின் வெயில் வந்தவுடன்
அதனைப் பரப்பி உலர்த்துவர் (நற்.101:2-4).
உமணர் உவர் நிலத்து விளையும் உப்பின் குன்று&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9gqnzf10n3deutob6deqxzhla619dis</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/384</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668853</id>
    <revision>
      <id>1987310</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:09:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987310</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9752" sha1="a9s1rpb3ij0zkr6tvodvtb0r9ap9zqh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குப்பைக்கீரை
போன்ற குப்பையை மலைநாட்டகத்தே கொண்டு
போய விலை கூறி விற்பர் (நற். 139:1-3), குருகினம்
நீர் வற்றிய சேற்றிலுள்ள கொழுமீனை அருந்த
வெண்மணல குபபை மீதேறிக் காத்திருக்கும் (நற்.
291:1-4). பரதவர் உவர் நிலத்து விளைகின்ற
உப்பை உமணர் வரும் காலம் நோக்கிச் சோலை
யருகில் காவலையுடைய குப்பையாகக் குவித்த
அவ்வுப்புக குலட்டில ஏறிநின்று புலரும் மீனை
உண்ணவரும் பறவைகளை ஒப்புவர் (நற். 831:1-4).
விளையாட்டு மகளிர் வெண்மணல் குப்பை மீது
குரவைக் கூததாடுவர் (ஐங். 181:2,3),
2.கூட்டம். தித்தன் வெளியனின் நீர்ப்பரப்பினை
யுடைய கானலம் பெருந்துறையில் சிறிய வெள்ளிய
இறாமீனின் குப்பை கூட்டம் பொன்னைக்
கொண்டு வரும் மரக்கலம சிதையுமாறு தாக்கும்
(அகம்.152:5-8),
3.குப்பைமேடு. யான் கொண்டுள்ள காமநோய்
குப்பையில் - குப்பை மேட்டில் - உள்ள கோழிகள்
செய்யும் தொடர்ந்த தனிப்போர் போன்று தானே
அழியுங்காலத் தழிவதன்றி அதனை இடையே
நீக்கித் துணை செய்வார் யாருமிலர் எனத்
தலைவி தனக்குள் கூறினாள் (குறு. 305:5-8),
குப்பைக்கீரை - குப்பையில் முளைத்த கீரை. குமணனிடம்
பெருஞ்சித்திரனார் தம மனைவி குப்பைக்கீரையில்
குப்பையில் முளைதத கீரையில் - முனபு கொய்யப்
பட்ட கணணில கிளைத்த தளிரைப் பறித்து உப்
பின்றியே நீரை உவையாக ஏற்றி மோரின்றிச்
சமைத்த உணவை உண்டு வருந்தினாளெனக்
கூறினார் (புறம்.159:9,10).
குப்பைக்கோழியார் - புலவா,தம்
பாடலில் குப்பைக்
கோழிகளின் தனிப்போரினை உவமை கூறியுள்ள
திறத்தினால் இவா இப்பெயர் பெற்றார். அதன
பின் இவரது இயற்பெயரே இன்னதெனறு விளங்
காமல் ஒழிந்தது. இவாதடி ஒரே பாடலான குறுந்
தொகையில் (305) அவவுவமை அமைந்துள்ளது.
காப்பு மிகுதிக்கண தோழி அறத்தொடு நிறக
வேண்டித் தலைமகள் தனது ஆற்றாமை தோன்றத்
தன்னுள்ளே கூறியதாக இவர் அப்பாடலை இயற்றி
யுள்ளார். 'தலைவரைக் கண்ட நம் கண்கள தந்த
மையால் உண்டான காமமாகிய ஒள்ளிய தீ நம்மை
எலும்புற வருத்துகின்ற தாயினும் அவரிடத்தே
விருமபிப் போய்த் தழுவுதற்கியலாவாறு நாமும்
அரிய காவலிற் பட்டோம்; நாமிருக்கு மிடத்தில்
வந்து நம் துன்பத்தை அவரும் களைந்தாரல்லர்
376
குமட்டூர்க் கண்ணனார்
இந் நிலையில் யாலுத்த இக்காமநோய், பிறரால்
ஏவப்படாமலும் இடையே பிரித்து நீக்கப் பெறா
மலும் தாமே முனைந்து போரிடுகின்ற குப்பைக்
கோழிகளின் தனிப்போர் போலத் தானே அழியும்
வழி அழிந்தாலன்றி இதனை நீக்குவார் வாருமியர்'
என்று தலைவியின் கூற்றில் குப்பைக்கோழிப்
போரினை இவர் பொருத்தமுறப் புனைந்துள்ளார்.
குப்பைவேளை - குப்பைக்கீரை. பசியால் இனைத்த
கிணைமகள் தன் உகிரால் கிள்ளின குப்பைவேளை
- குப்பைக்கீரை - உப்பின்றி வெந்ததை மடவோர்
காண்டற்கு நாணித் தலைவாய்
ரயிலை அடைத்து
விட்டுத் தன் சுற்றத்தோடு உடனிருந்துண்டாள்
(சிறு.136-139).
குமட்டூர்க் கண்ணனார் - புலவர், கண்ணனாரென்ற
இயற்பெயரையுடைய இவர், அப்பெயரே யமைந்த
மற்றொரு புலவரினினறு வேறு பிரித்தறியப்படுதற்
காகக் குமட்டூரென்ற ஊர்ப்பெயரோடு சேர்த்து
வழங்கப் பெற்றார். குமட்டூர் எனப் பெயரிய
ஊரொனறும் இக்காலத்துக் காணப்படவில்லை.
ஆயினும், கல்வெட்டுக் காலங்களில் அப்பெயரில்
ஓங்கேரு மார்க்கத்துக் குமட்டூர் (இக்காலத்து ஆந்திர
நாட்டுக் குண்டூர்) என்றும் ஓய்மானாட்டுக் குமட்டூர்
என்றும் ஈரூர்கள் இருந்தன என்பதை எடுத்துக்
காட்டி. அவற்றுள இக்கண்ணனாருடைய ஊர் ஓய்
மானாட்டுக் குமட்டூராம் எனக் கருத வாய்ப்புண்டு
என்பர் ஒளவை. து. (பதி. பாடினோர் வரலாறு).
இக்குமட்டூரைக் குறிதத கல்வெட்டு கி.மு. இரண்டு
அல்லது மூன்றாம் நூற்றாணடினதாகக கருதப்படு
கின்றது என்பதனாலும் அது யோமிநாடு எனக்
குறிப்பிடும் ஓய்மானாடு சங்க காலத்ததே என்பது
சிறுபாணாற்றுப்படைத் தலைவன் ஓய்மானாட்டு
நலலியக் கோடன் எனப்படுதலால் புவனா
கின்றமையாலும் இக்கல்வெட்டிற காணப்படும்
குமட்டூரைக் கண்ணனார் ஊராகக் கருதுவதற்குத்
தடையில்லை. பழைய ஓயமானாடாகிய இக்காலத்
துத் திண்டிவனம் பகுதியில் அவ்வூர்க்கு மேற்கே
யுள்ள இன்றைய முட்டூர் என்னும ஊர்ப் பெயர் அன்
றைய குமட்டூர் என்ற பெயரினது சிதைவேயெனக்
கொண்டால் அவ்வூரே இப்புலவரின் ஊராகலாம்.
இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனைப் பத்துப்
பாடல்களால் பாடிய இவர்க்கு அவன் உம்பற்
காட்டு ஐந்நூறு ஊர்களைப் பிரமதாயமாகக்
கொடுத்தான் எனப் பதிற்றுப்பத்தின் இரண்டாம்
பதிகம் கூறுதலால் இவரை அந்தணப் புலவரென
அறியலாம். இவர் அவனைப் பாடியதற்குப் பரிசி
வர்க அப்பிரமதாயத்துடனே முப்பத்தெட்டு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>a9s1rpb3ij0zkr6tvodvtb0r9ap9zqh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/385</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668854</id>
    <revision>
      <id>1987311</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:10:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987311</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9593" sha1="dzujo3rmtu8patyng1ni8hnp64tyabu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குமண
ஆண்டுகள் தென்னாட்டு வருவாயினிற் பாகமும்
பெற்றார். கடல் கலங்குமாறு அதனுட் சென்று
சூர்மாவினைத் தடிந்து முருகவேள் களிறூர்ந்தாற்
போல இமையவரம்பனும் கடலிற் சென்று அங்கே
குறும்பு செய்திருந்த கடம்பரை அழித்து அவரது
காவல்மரமாகிய கடம்பினையறுத்து யானைமேற்
பொலிந்திருந்தமையை இவர் அழகுபடப் புனைந்
துள்ளார் (பதி.11). இமையவரம்பனின் பகைவர்
நாடுகள் அவனால் அழிக்கப்படுதற்கு முன்னிருந்த
வளமிகு நிலைகளையும் அழிக்கப்பட்ட பின்
எய்திய பாழ்நிலைகளையும் இவர் சொல்லோவியப்
படுத்துந் திறன் பாராட்டத்தகும் (பதி. 13, 15, 19).
'அரிமான் வழங்கும் சாரற் பிறமான், தோடுகொள்
இனநிரை நெஞ்சதிர்ந்தாங்கு (பதி.12:5,6) எனவும்,
கூற்றடூஉ நின்ற யாக்கை போல' (பதி. 13:11) என
வும் பொருள்நயம் மிக்க உவமைகளை இவர்
ஆண்டுள்ளார். 'ஆறிய கற்பின் அடங்கிய சாயல்,
ஊடினும் இனிய கூறும் இன்னகை' (பதி. 16:10,11)
என இமையவரம்பன் பெருந்தேவியின் பெண்டன்
மைகளை இவர் நுண்ணிதின் புலப்படுத்துவர்.
'மாரி பொய்க்குவ தாயினும், சேரலாதன் பொய்ய
லன் நசையே' (பதி. 18:11,18) என்று இவர் இமைய
வரம்பனைப் பாராட்டி, 'அவனை ஈன்ற தாய்
வயிறு விளங்குவாளாக, (பதி. 20:27) என வாழ்த்தி
முடித்துள்ளார். இப்பத்துப் பாடல்களே இவரு
டையனவாக உள்ளன.
குமண குமணன் என்ற பெயரின் அண்மை விளி.
இயல்தேர்க் குமண (புறம், 288:16). கூர்வேற் குமண
(புறம்.189:88). நற்போர்க் குமண (புறம். 164:8).
குமணன் வள்ளல், முதிர மலைத் தலைவனான
இவன் கடையெழு வள்ளல்களுக்குக் காலத்தாற்
பிற்பட்டவன் (புறம். 158). பெருஞ்சித்திரனார்,
பெருந்தலைச் சாத்தனார் என்ற இருவராலும்
இவன் சிறப்பித்துப் பாடப் பெற்றுள்ளான்.
'கூர்வேற் குமண (புறம். 159:25), திருந்துவேற்
குமணன் (புறம். 163:9), விறன் மிகு குரிசில் (புறம்.
161:20),நற்போர்க் குமண (புறம். 154:8), என்
பனவற்றால் இவனது போர் வன்மையும், 'நட்
டோர் நட்ட நல்லிசைக் குமணன்' (புறம். 160:12),
இன்மை தீர்க்கும் குடிப்பிறந்தோயே' (புறம்.164:
13), ஆடியல் யானை பாடுநர்க் கருகாக், கேடில்
நல்லிசை வயமான் தோன்றல்' (புறம்.185:7,8)
என்பனவற்றால் இவனது கைவண்மையும் விளங்கு
கின்றன. பகடு முதலிய பரிசில்களால் இவன
பெருஞ்சித்திரனாரை மிகவும் சிறப்பித்தனன்.
அவர்க்கு இவன் அளித்த பரிசில் மிகுதியை, 'எல்
377
குகவி
லோர்க்கும் கொடுமதி மனைகிழவோயே, பழந்
தூங்கு முதிரத்துக் கிழவன், திருந்துவேற் குமணன
நல்கிய வளனே' (புறம். 168:7-9) என்று அவர் தம்
மனைவிக்குக் காட்டிக் கூறுவதனால் நன்குணர
லாம். எவ்வாறோ இவன். தன் தம்பியால் நாடு
கைப்பற்றப்பட்டுக் காடு பற்றியிருந்த காலத்துப்
பெருந்தலைச் சாத்தனார் இவனைப் பாடித் தமது
வறுமையுணர்த்திப் பரிசில் வேண்ட அந்நிலையில்
இவனது தலையைக் கொணர்ந்து கொடுப்பார்க்
குப் பரிசில் தருவதாக இளங்குமணன அறிவித்
திருந்த செய்திககேற்பத் தன தலையைக் கொண்டு
போய்க் கொடுத்துப் பரிசில் பெறுமாறு இவன்
அப்புலவர்க்கு இசைவோடு வாளினை யெடுத்து
நீட்டினன் (புறம்.164, 165) என்பதனால் இவனது
உயிரினும் மேம்பட்ட வண்மைச் சிறப்புப் புல
னாகும்.
குமர - முருசு. கற்புப் பொருந்திய நெறியையுடைய
தேவியரது அன்பு பொருநதிய ஊடலுரிமையை
விரும்புகின்ற பண்பை யுடைய குமர - முருக
எனச் செவ்வேள் விளிக்கப் பெற்றார் (பரி.9:
81,88).
குமரவேள் - முருகன். குமரவேளைப் பாட்டுடைத்
தலைவனாகக் கொண்டு நக்கீரனார் திருமுருகாற
றுப்படையைப் பாடினார் (முரு. அடிக்குறிப்பு).
குமரி 1.யாறு. அச்சம் பொருந்திய குமரி - குமரி
யாறு - தமிழகத்தின் தெற்கெல்லையாகும் (புறம்.
6:2). தென்றிசைக்கண் குமரியும் வடதிசைக்கண்
இமயமும் கீழும் மேலும் கடலும் எல்லையாக
வுடைய நடுவுபட்ட நிலமாகிய குன்றும் மலையும்
காடும் நாடும் என இவற்றையுடையோர் யானைக
கட்சேய் மாநதரஞ்சேரலிரும் பொறையிடம் ஒன்று
பட்டு வழி மொழிந்தனர் (புறம். 17:1-4). இமைய
வரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன், பெரிய புகழை
யுடைய இமயமும் தெற்கிகைண்ணுள்ள குமரியும்
ஆகிய இவற்றிற் கிடைப்பட்ட நாட்டிலுள்ள
செருக்குற்று மீககூறும் மன்னர்களின் மறம் கெட்
டழியுமாறு அவரை வஞ்சியாது பொருது வென
றான் (பதி. 11:23-25). குட்டுவன இமயம் வடக்
கெல்லையாக, குமரி தெற்கெல்லையாக இவற்றி
டையேயுள்ள மனனர் செய்யும் பெருமபோரைக்
கெடுத்து, ஆரவாரம் எழ அவர் நாட்டின் தொல்
சுவினை அழித்தான் (பதி. 43:7-11). தென்றிசைக்
கண் குமரியும் வடதிசைக்கண இமயமும் கிழக்கும
மேற்கும் கடலும் எல்லையாக இடையில் வாழ்
வோரெல்லாம் நெடுஞ்செழியனிடம் தொன்று
மொழிந்து ஏவல் கேட்டனர் (மது. 70-72).
-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dzujo3rmtu8patyng1ni8hnp64tyabu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/386</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668855</id>
    <revision>
      <id>1987312</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:10:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987312</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9877" sha1="491ayruy1oa90ruq9646ix3i05d7go0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குமரி மகளிர்
2. அழிகாத்தன்மை. குமரி - அழியாத்தன்மை
(வாய்ந்த) படையைக் கொண்ட மறவர், போர்க்
களததில் 'நும்மில் வாழ்நாள் முறை முடிந்தவர்
போர ஈங்கு வருக' எனக் கூறிப் போர் மலைந்து
நினறனர் (புறம். 894:3-7), தலையைத் திறந்து
உள்ளே சொரியப்பட்ட பழைய நெல்லினையுடைய
குமரி முதிர்ந்த நெற்கூடுகளை உடையது இல்லம்
(பெரு. 146,247).
3. இளமை. பாலை நிலத்தில் வளர்ந்த குமரியை
இளமையை - உடைய வாகை மரத்தின் கொம்பில்
உள்ள நறுமலர் மயிலின் உச்சிக்கொண்டையைப்
போலத் தோன்றும் (குறு. 847:1-3). தழையுடுப்பவர்
கொய்தற்குரிய குழை தழைத்த குமரி ஞாழல் திரை
யின் புறத்தைத் தடவி நிற்கும் (நற்.54:8-10).
குமரி மகளிர் - சுன்னி மகளிர், குமரி மகளிரின் - கன்னி
மகளிரின - கூந்தல் போன்ற போர்கருதி நடப்பட்ட
நெருங்குதற் கரிய முள்வேலியுடையது பாசறை
(புறம். 301:2-4),
-
குமரியம் பெருந்துறை - குமரியாற்றின்
பெருந்துறை.
'அன்னச் சேவலே, குமரியம் பெருந்துறையிடத்து
அயிரைமீனை உண்டு வடமலைக்குப் பெயர்குவை
யாயின் இடைப்பட்ட சோழநாட்டின் உறையூரில்
உளள அரண்மனைக்கண் தங்கி எம் பெருங்கோக்
கிள்ளி கேட்ப ஆந்தையுடைய அடிக்கீழ் என்று
சொல்லின நின் இனபுறு பேடை அணிய நன்கலம்
நல்குவன என்று பிசிராந்தையார் அனைச்
சேவலை விளித்துக் கூறினார் (புறம். 67: 1,6-14),
குமிழ் - மரவகை. குமிழை - குமிழம்பழத்தை - உண்
ணும் வெள்ளாடுகள் எருவாய் வழியாகப் பிழுக்
கையுடன் வெளிப்படுத்திய வெள்ளிய கொட்டைகள்
பந்தரின் கீழ்ப் பரவிக்
கிடந்தன (புறம், 324:
9.10). புகழப்படும் வினையாற் பொலிவு பெற்ற
யாழின் போர்வை காட்டிலுள்ள குமிழம் பழத்
தின் நிறத்தினை ஒத்தது (சிறு. 225-226). குமிழினது
உளதுளையாகிய கொம்பிடத்தே வளைத்துக் கட்
டின மரற்கயிறாகிய நரம்பினையுடைய விலயாழில்
இடையன குறிஞ்சிப் பண்ணை இசைத்தான் (பெரு.
180-182). சுரத்திலுள்ள குமிழ மரத்தின் வளைந்த
மூக்கினையுடைய முற்றிய கனிகள் கீழே உதிர்ந்து
அங்கு விளையாட்டயரும் இளமான்களுக்கு உண
வாகும் (நற். 6:7,8), பிணைமான் உராய்தலின்
மடநதையின் பொற்காசு போன்ற பழங்கள் உதி
ரப் பெற்ற குமிழ மரங்கள சுரநெறியில் நிறைந்
திருந்தன (நற்.274:3 5). குமிழ மரத்தின அழகிய
இதழையுடைய மலர் கற்பாறையில் கோலஞ் செய்
தாற போல உதிர்ந்து கிடககும் (நற்.288:2,3).
378
குய்
குமிழி - நீர்க்குமிழி, கான்யாறு குமிழிகள் - நீர்க் குமிழி
கள் - சுழன்று வரும் ஆழ்ந்த நீரறாத மடுக்களை
யுடைய முடுக்கரை உடையது (மலை. 113,114). குய
வன் வனைகின்ற மட்கலத்தின் சக்கரம் போலக்
குமிழி சுழன்று தோன்றும் விரைந்த செலவினை
யுடைய வாய்த்தலையில் (தலைமடையில்) ஒழிவின்றி
ஓடும் காண்போர் விரும்பும் கட்கு இனியது
சேயாறு (மவை. 474-476). ஈங்கை அரும்பும் அதிரல்
மலரும் மணல் எக்கரில் உதிர்ந்து மான்களின் வலிய
குளம்பினால் மிதிபட்டு அழுத்துகையினாலே
வெள்ளியைக் குகையிலிட்டுச் சாய்த்தாற் போல
அவற்றினின்றும் நீர்க் குமிழியாக வடியும் தண்
ணீரை உடையது கூதிர்ப்பருவம் (நற். 124:4-9).
குமுழிஞாழலார் நப்பசலையார் - புலவர். நப்பசலையார்
என்ற இயற்பெயரையுடைமையால் இவர் பெண்
பாற் புலவர் என்பது போதரும். குமுழிஞாழல்
என்பதை இவரது ஊர்ப்பெயராகப் ப. மு.தமிழ்
அட்டவணை (பக். 292) கூறும். இவருடைய பாட
லொன்று அகநானூற்றில் (160) உள்ளது. 'இது
காறும் இரவின்கண் வந்த தலைவனது தேர் இன்று
ஆரவாரமிக்க இளையரொடு அலரெழுப்பும் ஊர்ப்
பெண்டிர் பலரும் காணுமாறு மறைவின்றிப் பகலி
லேயே வந்தது கண்டு என்னெஞ்சு நடுங்குகின்றது;
தோழி, உனக்கும் இந்நடுக்கம் உள்ளதோ&quot; என்று
தலைவியிடத்து வினவுவாள் போலத் தோழி தலை
வனது வரைவு மலிவினை உணர்த்தும் நயத்தினை
இவரது பாடலிற் காணலாம். பெடையாமை மறை
விடத்திலே முட்டையிட்டு அதனை மறைத்துப்
போவதும் அதன் கணவன் அம்முட்டையைக் குஞ்சு
வெளிப்படுமளவு பாதுகாப்பதும் ஆகிய உயிரிய
லுண்மையை இவர் அழகுறப் புனைந்து அப்புனை
வினுள் ஓர் உள்ளுறைப் பொருளை யுணர்த்தும்
திறன் சிறப்பாக உணரத்தகும்.
குய் - தானிப்பு. மகளிர், அமிழ்தத்தைத் தன் சுவையால்
வென்று உண்ண உண்ண அமையாத மணங்கம
ழும் குய்யுடைய தாளிப்பையுடைய - அடிசிலை
விருந்தினர்க்கு வழங்கும் வசையில் வாழ்க்கையினை
யுடையவர் (புறம். 10.7-9), செல்வர் நுகர்தற்கு இனி
தாகிய குய்யுடை அடிசிலைப் பிறர்க்குக் கொடுக்கா
மல் தாமே உண்டு புகழெய்தார் (புறம்.127:7-10).
வாடிய வரிக்குடர் குளிருமாறு குய் சேரப்பட்ட
கொழுவிய சுவையோடு கூடிய நெய்யுடைய அடி
சிலைக் குமணன் பாணர்க்கு வழங்கினான் (புறம்.
160:5-7). குய் ஓசை மிக்க கொழுவிய துவையோடு
கூடிய அடிசிலால் இரவலரைத் தன்னிடத்தே தகைக்
குந் தன்மை வாய்நத வாயிலினையுடையது இல்லம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>491ayruy1oa90ruq9646ix3i05d7go0</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/387</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668856</id>
    <revision>
      <id>1987313</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:11:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987313</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9717" sha1="qqt3w3j28uhkpz9d1jkost8828tef2d" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கும்
(புறம். 250.1-2). கனிந்த குய்யோடு கூடிய கொழு
விய துவையலைப் பிறர்க்கு அளிக்கும் ஈகை
முதலான பண்புகளை யுடையோருமாய்ப் பலர்க்
கும்பயனுண்டாகத் தக்க செயல்களைச் செய்து
இந்நிலவுலகம் இன்பம் எய்துமாறு ஆண்ட
வேந்தர் சிவரே யாவர் (புறம். 49:5-8). நெய்யால்
குய் செய்யப்பட்ட ஊன்கலந்த பல வகையான
சோற்றுடன் இனிய சுவையுடைய பிற பொருள்
களையும் சோழன் நலங்கிள்ளி பாணரின் பசித்
துன்பம் கெடுமாறு வழங்கினாள் (புறம். 882: 8-10).
கிள்ளிவளவன் பாணர்க்கு, நெய் மிகச் சொரிந்து
பொரித்த குய்புடைய நெடிய சூட்டிறைச்சியும்
மணங்கமழும் கட்டெளிவும் பூங்கலிங்கமும் நல்கி
னான் (புறம்.197:13-14). பாசவர் ஊனை வெட்டும்
மணைமேல் வைத்துக் கொத்தித் துண்டித்த நிணம்
பொருந்திய இறைச்சி, வேகவைத்துக் குய்யிருந்தோ
றும் கடலொலி போல அமையாது ஆர்க்கும் (பதி.
$7:9-48). நிணத்தையுடைய தசைகள் சுடுதலால்
அந்நிணம் உருகி நெய் நிறையப் பெற்றுப் பொரிக்
கறிகள் ஆரவாரிப்ப, நிறத்தையுடைய குய்யில்
எழுந்த புகை முகில் போலப் பரந்தது (மது. 755-
758). தலைவி தயிர் பிசைந்த மென்விரல்களைத்
துடைத்துக் கொண்ட ஆடையைத் துவையாது
உடுத்திக் குவளை போன்ற உண்கண்ணில் குய்யி
னது புகை மணப்பத் தலைவனுக்காகத் தீம்புளிக்
குழம்பு அட்டாள் (குறு. 167:1-43. நெய்யும் குய்யி
னால் எழுந்த புகையும் பட்டுத் தலைவியின் புதல்
வனுக்கு உடம்பும் ஆடையும் மாசு பட்டன (நற்.
380:1,2).
குயம் - 1. குவவர், உழவரது தண்ணுமை யோசை
கேட்டஞ்சித் தேன் கூட்டினின்றும் தேனீக்கள் பறந்
தமையின் தேனடையிலுள்ள தேனை வடித்துக்
கொள்ளும் குயம் - குயவர் - வாழும் சேரியினை
யுடையது ஊணூர் (புறம், 348:1-5).
-
2. அரிவாள். களமர் வளைந்து நினறு குயத்தின்
வாயாலே
அரிவாளின்
நெல்லையறுத்து நெற்
சூட்டை மலையாக அடுக்குவர் (பொரூ.342,243).
3.மூலை, தலைவன் மகளிரின் குயம் - முலைகள்.
தோய்தற்குரிய மார்பில் செஞ்சாந்து பூசியிருந்தான்
(அகம். 48:11).
குயவ - குலால. &quot;நொச்சி மாலையைச் சூடி, அகன்ற
நெடுத்தெருவில் நடக்கப் போகும் விழாவினை
ஊரார்க்கு அறிவுறுத்துச் செல்லும் அறிவு வாய்ந்த
குயவ - குலால்' - நீ. வயலும் பொய்கையுமுடைய
ஊரினிடத்துச் செல்வையாயின் அங்குள்ள மகளி
ரைக் கூவிப் பாணன் செய்த துன்பங்கள் பலவாகி
879
குயில்
வளர்வன ஆதலின் இவன் பொய்பொதிந்த
கோடுஞ் சொல்லினின்றும் நும்மைப் பாதுகாத்துக்
கொள்மின்' என்று அவ்விடத்துள்ளார்க்கு உ உரைப்
பாயாக என வாயிலாகப் புக்க பாணன் கேட்பத்
தோழி குயவனிடம் கூறினாள் (நற்.300).
குயவரி -புலி. குயவரி - புலி பொருதலான் புண்
மிகுந்து வருந்தும் பிடியானையால் தழுவப்படும்
களிற்றியானை மூங்கிலாற் செய்த தூம்பு போல
முழங்கும் (அகம். 398:22-64).
-
.
குயவன் குலாலன். திருவிழாச் செய்தலை மேற்
கொண்ட மூதூரிடத்திலுள்ள மன்றத்தினகண் கள்
ளுண்ணும் முதிய குயவன குலாலன - நொச்சி
மாலை சூடித் தனனால் இடப்படும் பலியை உண்ணு
தற்கு அணங்குகளையும் காககைகளையும் அழைப்
பான் (நற்.198:1-4).
குயில் பறவையினம். அதிரலின் கூரிய அரும்பு குயில்
லகு போன்றது (புறம். 269:1). நறும்பொழிலில்
குயில்கள் அலகாலுளர்ந்து உதிர்த்த புதிய பூக்க
ளாகிய வாடலைக் கான்யாற்றுக் கரிய நுண்ணறல்
சூடி மயிரை விரித்ததைப் போனறு காணப்பட்டது
(சிறு. 4-5). இளமரக்கா. ஞாயிற்றின் கதிர் செல்லு
தவறியாத குயில்கள் நுழைந்து செல்லும் த
யினையுடையது (பெரு. 347), முனிவர் தீயின்கன்
வேட்கும் ஆவுதி நறும்புகையை வெறுத்துக் குயில்
கள் தம் பேடைகளுடன் நீங்கிப்போய், பூதங்காக்
கும் அருங்கடி நகரிலுள்ள தூதுணம் புறவுகளு
டன் துச்சிலில் தங்கின (பட், 54-58). மாவின தாதி
னைக் கோதிய நீலமணி நிறத்தினை யொத்த கரிய
குயில், ஒலிக்கும் தனது நாவின் கூவுதலால் நடு
நிலை மேவி நாள்தோறும் சில கூறுவன போல
முறைகொண்டு கூவியது (அகம். 25:6-8). இளவே
னிற் காலத்தே (இன்பத்தை) நுகரும் குயில்கள் பாடும்
குரலினைக் கேட்போருக்குக் கண்ணீரை நிறுத்து
தல் எளிதாகுமோ என்று தலைவி தோழியிடம்
உரைத்தாள்
இளவேனிற்
காலத்தில் முருக்க மலர்களைக் கிண்டி, அதன்
தாதுக்களை உண்டு, மாமரத்தின் கிளை உச்சியிலி
ருக்கும் சிவந்த கண்ணினையுடைய கரிய குயில்
இனிமை தோன்றக் கூவும் (அகம்.220:16-20).
வேனிற் காலத்தில் குயில கூவுதலைப் பயின்றது
(அகம். 227:5). சீறியாழின் இசை பூங்கொம்பிலி
ருந்து மகிழ்ந்து கூவும் குயிலின் ஓசையோடு கூடிப்
புணர்துயிலை எழுப்பும் (அகம்.179: 11-13),
வின் காய் குயிலின்கண் போன்றது (அகம். 293:6,8).
'மராமரத்திலிருந்து குயில் செய்யும் ஆரவாரத்
தினை நும்முடனிருந்து கேட்க யான் வருவேன்'
(அகம். 97:15,16,13).
உகா&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qqt3w3j28uhkpz9d1jkost8828tef2d</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/388</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668857</id>
    <revision>
      <id>1987314</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:12:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987314</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9916" sha1="4n0qx6ld57oa0i7gdopglvzegmebdmw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குயில்.
என்று தலைவர் குறித்த ளெவேனிற் பருவம்
அவா சென்றவிடத்தில் இல்லையோ எனத் தோழி
தலைவியை வினவினாள் (அகம்.317:15-18). குயில்
தேன பெருகும் மாமரத்தின் உயர்ந்த கிளையி
லிருந்து கூவும் (அகம. 341:3,3). குயில் மாமரத்தின்
கொம்புகளிலிருந்து மிக இனிய குரலால் பலகாலும்
கூலியது (ஆகம். 355:1,2). மினனுகின்ற இனிய சிறகு
களையுடைய கரிய குயில், தன் மேனி பொன்னை
உரைத்த பொடி விளங்குகின்ற உரைகல்லை
யொபப மாறும்படி மாஞ்சினையிலுள்ள நறுந்
தாதைக் கோதும் (குறு. 192: 3-5). நறுந்தண்
பொழிலில் மாமரததின் அரும்பைக் கோதி மகிழ்
கினற குயில் கூவி விளையாடும் (நற். 9: 10,11).
விழுப்புண காயாத மார்பிடத்தில் வேற்படை
யைப் பாய்ச்சினாற் போலக் குயில்கள் தலைவியின்
அருகிலிருந்து பிரியாதனவாய் வருந்திக் கூவின
(நற். 97:1-3). மாமரம் தளிர்த்துக் கவினெய்திய
தண்ணறும் பொழிலில் சேவலுடன் பொருந்
திய சிவந்த கண்ணை யுடைய கரிய குயில்
ஒன்றனை யொன்று விரும்பி எதிரெதிர் இருந்து
ஆரவாரிக்கும் (நற்.118:1-4). இளவேனிற் பருவத்
தில பூங்கொத்துக்கள் நிரம்பிய மாமரத்திலுள்ள
பெடையோடு புணர்கின்ற குயில் கூவுந்தோறும்
கேட்டுத் தலைவி நமமை நினைத்த நெஞ்சத்துடன்
செயலற்றுப் பெரிதும் அழுவளோ எனத் தலை
வன் தன்னெஞ்சிற் குரைத்தான் (நற்.157:4-7).
மாவின பூங்கொத்து மீது சிவந்த கண்களை
யுடைய கரிய குயிலின் சேவலும் பெடையும் எதி
ரெதிரிருந்து 'தலைவனும் தலைவியுமாய்ப் புணர்ந்
தீர் பிரியாதீர்' என்று கூறுவதுபோல இளவேனிற்
காலததில் இன்குரல் பயிற்றும் (நற். 224:4-6).
மாமரம் மிக்க சோலைதோறும் தங்கும்
கண்ணுடைய கரிய குயிலகள், 'சூதாடு கருவி
பெயர்ந்து விழுமாறு போன்ற நிலையில்லாத
பொருளீட்டும் வாழ்க்கையை ஏதுவாக உடையீர்;
நும் காதலியை அகறவ் ஓம்புமின' என்று துறந்து
செல்வோரை இடித்துரைப்பன போலக் கூவின
(நற் 243:3-8). மனையகத்துள்ள நொச்சிவேலி
யிலுயர்ந்த மாமரத்தின் கிளையிலிருந்து கூவுந்
தொழிலிலே மாட்சிமைப்பட்ட கரிய குயில கூவியது
(நற். 246:3,4). இளவேனிற் பருவத்தில் குயிலின்
பேடு தன இன்றுணையைக கூவி அழைக்கும் (ஐங்.
341:2,3). பாதிரி மலா அலரும் இளவேனிற காலத்
தில் சிவந்த கணணினையுடைய கரிய குயில் கூவும்
(ஐங். 345:8,3). குரவ மரத்தின் நீள் கிளையில்
உறையும் கரிய குயிலினத்தின் ஆரவாரத்திலும்
பெரிதாக அவரெழுந்தது (ஐங். 869:3-5). நிலம்
சிவந்த
38Q
குரங்கு
பொலிவு பெறுதற்குக் காரணமான மரத்தின்
மேலேயிருந்து மனஞ்செருக்கும் குயில்கள் தம்மை
இகழவும் தம் நன்னிறம் கெடவும் தலைவர் தம்மை
மறந்தார் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள்
(கவி, 17:9,10), மலர்கள் மலர்ந்து அமையாவாயின்,
குயில்கள் தம் பெடையை அழைத்துக் கூவுமாயின்,
தலைவர் நம்மைப் பிரிந்து நினையாராயின், இள
வேனில் மயக்கமுறுத்துமாயின், தலைவர் செய்யும்
அளிதான் என்ன பயனைத் தரும் என்று தலைவி
தோழியை வினவினாள் (கலி. 28:8-11). இளவேனிற்
காலத்தில் வெயில் ஒளியை அறியாத. விரிந்த
மலரையுடைய குளிர்ந்த பொழிலில் குயில்கள்
கூவின (கலி. 39:7,8). 'நமக்கு நோய்தரும்படி கரிய
குயில்கள் கூலீ நிற்கவும் ஒரு தூதினையும் விடாத
நம் தலைவர் நம்மைத் துறப்பரோ, துறவாரோ'
என்று தலைவி வினவ அதற்குத் தோழி 'நீ நம்மை
இகழும் குயிலையும் தலைவரையும் புலவாதே:
தலைவர் தாம் கூறிய சொல் பொய்க்காமல் தேரை
விரைந்து செலுத்தி வந்தார் என்று கூறினாள்
(கலி. 33:24-31). காஞ்சிப்பூவின் தாதை அளைந்து
கரிய குயில்கள் கூலின (கலி. 34:8). மிக இகழும்
குயிலைப் பார்த்துத் துன்புற்றுக் கெடுகின்ற நெஞ்
சத்தோடே தலைவா நம்மைத் துறந்து இனி
நினையார் எனறு வெறுப்புக் கொள்ளாதே
எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 35:
7,8).கரிய குயில்கள் கூவ, பெருந்துறை கவின்
பெற, விழாவினை எதிர்கொள்ளும் இளவேனில்
வந்தது (கலி. 36:8-10). இளவேனிற் காலத்தில்
அருமபவிழ்ந்த பூஞ்சினைதோறும் இருந்த கரிய
குயில்கள் பலமுறையும் கூடிப் புணர்நதீர், பிரியன்
மின்; நீடிப் பிரிந்தீர், புணர்தர லம்மின்' என்று
கூறுவன போலக் கூவின {அலி, 92:60-64). மயில்கள்
அகவ, குருக்கததி இலையுதிர, அதனகண்ணிருந்து
குயிலினம் கூவக் குழலொலிக்கப் பல ஒலி எழுத
லால திருமாலிருங் குனறத்தின குகைக்குள் தோன்
றும் எதிரொலி ஒழியாது (பரி. 15:40-45).
குயினர் - துளையிடுவார்.
யறுத்து வளை
முதலியனவாகக் கடைவாரும் அழகிய மணிகளைக்
துளையிடுவாரும்
குயினரும்
பிறரும் கூடி
நான்காய் வேறுபட்ட தெருக்கள் தோறும் ஒருவர்
காலொடு ஒருவர் கால் நெருங்குமாறு நின்றனர்
-
(மது. 811,522).
சங்கை
-
குரங்கு - 1. விலங்குவகை ஓடைகிழார் தமக்கமைந்த
பகைகளுள் ஒன்றாக அவர்தம் கைப்பொருளைத்
தாவெனறு சொல்லி அவா நிலை தளருமாறு
மரங்கள் செறிந்த மலையிற் குரங்குபோலப் பறித்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4n0qx6ld57oa0i7gdopglvzegmebdmw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/389</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668858</id>
    <revision>
      <id>1987315</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:12:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987315</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9746" sha1="pg7h5cq95ow91r542y6dtiohjhqqwa7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குரம்பை
துக்கொள்ளும் குறுங்கூளியரைக்குறிப்பிட்டுள்ளார்
(புறம். 138:11-14), இராமனின் மனைவி சீதையை
அரக்கன் (இராவணன்) வௌவிய பொழுது அவள்
நிலத்தில் கழற்றி எறிந்த தன் அணிகலன்களைக்
கண்டெடுத்த குரங்கினம் அணியும் முறை அறி
யாது இட மாற்றி அணிந்து கொண்டது போலச்
செருப்பாழி யெறிந்த இளஞ்சேட் சென்னியின்
பாற் பெற்ற அணிகலன்களை அணியும் முறை
யறியாது கிணைஞரின் வறிய சுற்றம் இடம் மாற்றி
அணிந்தது (புறம். 373: 10-21). காடு குரங்குகளும்
ஏறியறிதல் இல்லாத நீண்ட மரங்கள் செறிந்தது
(அகம்.358:9). மிளகுக் கொடி வளரும் மலைப்பக்
கத்தே தளிரை உண்ணுகின்ற குரங்குகள் ஒன்றா
கத் திரண்டிருக்கும் (குறு. 288:1,2). குரங்கின்
தலைவனாகிய நிறம் பொருந்திய மயிரையுடைய
கடுவன் பிரப்பஞ் சிறுகோல் கொண்டு பாறையிற்
பெய்த மழைநீர்க் குமிழியைப் புடைக்கும் (ஐங்.
375:1-3). மலையின்கண்ணதாகிய மூங்கிற் கோல்
குரங்குக்குட்டி தன் மேலிருந்துழி வளைந்து அது
பாய்ந்து செல்வுழி மீனெறி தூண்டில் போல்
நிமிர்ந்தது (ஐங். 278:1-3). வழுதியுடன் செவ்வேள்
பரங்குன்றுக்குச் சென்றவருட் சிலர் அங்குள்ள
குரங்கு அருந்துமாறு பண்டங்களைக் கொடுத்
தனர் (பரி. 19:38).
2. வளைவு. குதிரை குரங்கு - வளைவு - பொருந்திய
தலையாட்டத்தாற் பொலிந்த கொய்யப் பெற்ற
பிடரிமயிரினை உடையது (அகம். 4:8). அகன்ற
வயலில் கிளைத்து வளர்ந்த கரும்பின் பெரிய பூ
மழையில் நனைந்த நாரையைப் போல
ஈரங்
கொண்டனவாயக் குரங்க (வனைந்திருக்க) பனியொடு
வாடைக்காற்று வீசியது (அகம். 280:11-15). அழகிய
குரங்கு பொருந்திய பிடரிமயிர் வாய்ந்த குதிரை
யையுடைய குட்டுவனுக்குரியது மரநதை என்னும்
ஊர் (அகம்.376:16-18).
.
குரம்பை - சிறிய மனை. பறம்பு நாட்டினர் நிலத்திற்
புதைக்கப்பட்டு முற்றிய மதுவாகிய தேறலைப்
புல வேய்ந்த குரம்பையில் - சிறிய மனையில் - குடி
யுள்ள இடந்தொறும் நுகரக் கொடுப்பர் (புறம்.
120:12,13).குறிய இறப்பையுடைய குரம்பைக்
கண் உள்ள குறவர் விளைந்த மதுவை உண்டு
மகிழ்ந்து வேங்கை முன்றிலிற் குரலையாடுவர்
(புறம். 129:1-3). மறவன் வேல் இலைப்பக்கம் புழுதி
படிந்து குரம்பைக் கூரையில் செருகப்பட்டு அத
னோடு ஒன்றாய்க் கலந்து கிடப்பினும் கிடக்கும்
(புறம். 332:1-4). 'வேலூரைச் சேரின் உள்ளுறை
வோர் வருந்துதற்குக் காரணமான வெப்பமிக்க
381
குரம்ை
குரம்பையிலுள்ள எயிற்றியர் அட்ட ஆமான் சூட்
டொடு
85-89).
நிலறு
கூடிய இன்புளிச்சோற்றை நும் ஆயத
தொடு பெறுவீர்' எனச் சிறுபாணன ஆற்றுப்
படுத்தப் பெற்றான் ( Pg.1F4-177). புனத்தில்
யானை தின்னாமற் காப்போர் பரண்மேல் கட்டிய
குரம்பை போலக் கோழி தங்கும் கூடு இருந்தது
(பெரு. 51,52). அணிலும் எலியும் திரியாதபடி
வேலின் முனையை யொத்த கூர்த்த முனையினை
யுடைய ஈந்தின இலையாலே வேயப்பட்ட எய்ப்
பன்றியின் மூதுகு போல் காணப்பட்ட குரமபை
யில் எயிற்றியா மானதோற் பளளியில் தம மசு
வொடு முடஙகிக் சிடந்தனர் (பெரு.
கோவலர்தம குரம்பை ஆட்டுமறிகள
தினனும் பொருட்டுத் தழைகள் கட்டின குறிய
காலகளையும் சிறு தூற்றையுடைய வாயிலையும்
கழியாற் செறிததுக் கட்டப்பட்ட கதவினையும்
வரகுக் கற்றையாலே வேயப்பட்ட கழிகளைத்
தலையிலே யுடைய சாம்பினையும் உடையது (பெரு.
147-150). வலைஞரின் குறியிறைக் SILOGALI
வெள்ளிய மரக்கொம்புகளைப் பக்கத்தில இடை
யிடையே கலந்து வேழககோலை வரிசசாசு நிரைத்
துத் தாழை நாராற் கட்டித் தருபபைப் புல்
வேய்ந்தது (பெரு. 263-265). குரம்பை இலையால்
வேயப்பட்டது (மது. 310). குரம்பை தினையரிந்த
தாளால் வேயப்பெற்றது; குறிய காலகளை யுடை
யது (குறி. 153). விலங்குகளைக் கொனறு இறைச்சி
விற்போரின் குரம்பையில் விலங்குகள் கிடந்தன
(பட், 198), அகன்ற ஊரிடத்துக் கழிகளை வைத்துக்
கட்டிப் புவ் வேயந்து குரம்பை அமைத்தனா (மலை.
438,439). பலாமரத்தின் பழமாய் பயனைக
கொள்ளுதற்குக் காவல செய்யக் குறவர் ஊன்றிய
குரம்பை மறையுமாறு வேங்கை மலர் பரந்த
அதன் தோற்றத்தைக் கண்டு புலியென்று கருதி
யானைகள் அஞ்சின (அகம. 13:8-11).
துடன் சென்ற தலைவி, கலலென் சீறூரில் இரவிலே
தங்கி முதுமை வாயந்த பெண்டின
சோர்ந்த
காலினை உடைய குரம்பையில் தலைவன தோளில்
அணைத்துத் துயிற்றத் துயிலாதவளாய ஏறுகோட்
பறையின் ஒலியினைக் கேட்டு அழுவாளோ எனத்
தன் நெஞ்சு வருந்துவதாகத் தன் மகளிடம் செவிலி
கூறினாள் (அகம். 63:13-19). வறிய சீறூா தயிர்
கடையும் மத்து சுன்று வாயினாற் சுவைக்கத்
தொங்கும். முனறிலையும் புல்லேயந்த குரமபை
களையுமுடையது (அகம், 87:1-4), காட்டிடததுப்
பாறைக்குப் பக்கத்தே கிதைவுற்ற குரம்பை இருந
தது (அகம். 129:6), கானவன அம்பினால் யானை
யைக் கொன்று அதன் வெண்கோட்டினை ஊகம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pg7h5cq95ow91r542y6dtiohjhqqwa7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/390</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668859</id>
    <revision>
      <id>1987316</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:12:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987316</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10298" sha1="mphqftqaqc10zwn0x76puruj6bc6saq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;சூரல்
புலவால் வேய்ந்த குரம்பையில் ஊன்றிப் பலாப்
பழத்தின் பிழிவை உண்டு மகிழ்ந்தான் (அகம்.172:
8-18). புலால நாறும் சேரியில் நிலாப்போல வெண்
மணல் மலிந்த தெருவில் புல்லால் வேயப்பெற்ற
குரம்பை இருந்தது (அகம். 200:1,2), பரதவரின்
குரம்பை குறிய இறப்பினை யுடையது (அகம். 210:
1). தன் கன்றுண்ண வேண்டித் தழை உண்ணாது
வாடி வருந்திய மருங்குலினையுடைய மடப்பிடி
பாழ்பட்ட ஊரிலுள்ள குரம்பை போலத் தோன்
றும் (அகம்.229:4-3), தலைவியின் குறியிறைக் குரம்
பைக்கண் தலைவன் உவந்து புகுந்தான் (அகம். 2727
11,12). கானவர் புதல்போல் குரம்பையின் முனறி
வில தேக்கிலையில் ஊனாகிய புழுக்கப்பட்ட உண
வினை அயர்வர் (அகம். 815:15-18). அங்குடிச் சீறூ
ரில் குவிந்த குரம்பைகள் இருந்தன (அகம். 339:4),
வறுமையுற்ற பெண்டினது சீறூரிலுள்ள புல்வேய்
குரம்பையது முன்றிலின தூணில் ஒரு பசு கட்டப்
பெற்றிருந்தது (அகம். 869:23-24). புல்வேய் குரம்
பையின் முன்றிலில் மரையின இனம் நெல்லிக்
காயை உண்ணும் (குறு. 235:3-8). மலையிலிருந்து
வீழும் வெள்ளருவி இலையால் வேய்ந்த குரம்பை
யிடத்து இறங்கி ஓடும் (குறு. 284:6,7), முள்ளிச் செடி
வேய்ந்த குறுகிய இறப்பினையுடைய குரம்பை கண்
டல மரங்களாலாகிய வேலியையுடைய படப்பை
யிலமைந்தது (நற். 207:1,2). வனகைக் கானவன்
முள்ளம பன்றியைக் கொன்று வேட்டம் படுத்த
உவகையனாயக் காட்டகத்துள்ள நட்ட காலிலே
கைசேர்த்துப் பிணிதத குரம்பைக்கு மீண்டான்
(நற்.285:3-7). குன்றக் குறவனது புல்வேய் குரம்
பையின் பொல்லாங்கினை இளமழை மறைக்கும்
(ஐங். 282:1,2),
குரல் - ஓசை, கீழ்ககாற்றால் வரும் பெரிய முகில்
இமயமலையின்கண திரண்டு இனிய குரல் - ஓசை:
பயிற்றி மழை பொழிந்தது (புறம். 34:21,22). நாட்
டிற்குக கேடு தரும் நிகழ்ச்சிகளுள் அஞ்சத்தகுவன
வாகிய பறவைகள் குரல் இசைததலும் ஒன்றாகும்
(புறம்.41:7).இமிழ்குரல் முரசம் மூன்று (புறம்.5Bt
12). இமிழ் குரல் முரசின் எழுவர் (புறம். 99:9).
ஞாயிற்றின ஒண்சுடராவ் உலாந்த காடு தளிர்க்க
மேகம நடுக்கத்தைச் செய்யும் குரலையுடைய உரு
மேற்றுடன் கூடி மழை பொழிந்தது (புறம். 160:2-
3). தடாரி அறிக்குரலையுடையது (புறம். 249:4;369;
11:390:8). தாளிப்புக்குரல் மிகுந்த கொழுவிய துவை
யோடு கூடிய அடிசில (புறம்.259:2), உழைக்குரல்
கூகை (புறம்.361:11), அரிக்குரல் தண்ணுமை (புறம்.
270:8). அச்சத்தைத் தரும் கூகையும் தனகுழறுகுரல்
எடுத்து ஒலித்தது (புறம். 280:5), 'பாசறையில் போர்
382
குரல்
மறவர்க்குப் பூவைத் தரும்பொழுது இது எனத்
தெரிவிக்கப் புலையன் முழக்கிய தண்ணுமையின்
குரலைக் கேட்பாயாக' என வேந்தன் பாணனிடம்
உரைத்தான் (புறம், 289:8-10), மங்கல மகளிரின்
இனிய குரல் யாழிசையுடன கலந்திசைத்தது (புறம்.
332:5,67. இடுகாட்டில் வேறுபட்ட குரலினையும்
வெவ்விய வாயையும் கொண்டது கூகை (புறம்.359;
2). ஆக்குரல் காண்பின் அந்தணாளர் (புறம்.362:8).
பெரிய குறுந்தடியால் அடிக்கப்பட்ட பெருங்குரல்
முரசம், வீரரிடம் சென்று அரசாணை என்ற ஒரு
குறிப்புத் தோன்றப் பாம்பை எறியும் இடி முழங்கு
வது போல முழங்கியது (புறம். 366:1-8). சுரத்தில்
வாழும் கோட்டான்களின் துடியோசை போலும்
கடுங்குரல் உழுஞ்சில் மரத்தின கிளைகளிலிருந்த
பெட்டைப் பருந்தை அழைககும் சேவற் பருந்தின
குரலோடு கலந்தொலிக்கும் (புறம். 370:6-8). பேய்
மகள் தன் அழுகுரலை எடுத்துப் பாடிக் கூத்தாடக்
கழுகுகளும் சிவந்த செவியுடைய பருந்துகளும்
போர்க்களத்தில் வட்டமிட்டுத் திரியும் (புறம்.370:
25-27). ஓய்மான் நல்லியக்கோடனிடத்துப் பரிசில்
பெற்ற பின்பு வள்ளியோர் பிறர் தலைவாயிலில்
நின்று தம் சிறுகிணைக்குரல் ஒலிககாது என்பர்
புறத்திணை நன்னாகனார் (புறம். 378:21-23), விடிய
லில் புள்ளினங்களின குரல இயம்பின (புறம்.388:1).
காட்டுக்கோழி தனது கவர் குரலை எடுத்தும் நீரில்
வாழும் நீர்க்கோழி தன் குரலை எடுத்தும் கூவும்
(புறம்.395:10,11). அரிக்குரல தடாரி (புறம்.395:25;
398:12). வெள்ளிமீன் வானத்து எழும்போது பற
வைகள் மரத்தின உயர்ந்த கிளையில் கட்டியிருந்த
கூட்டிலிருந்து தம் குரலை எழுபபின (புறம். 397:1,2).
வைகறைப் போதில முழங்கும் குரலையுடைய முர
சமும் வலம்புரிச் சங்கும் ஆர்ததன (புறம். 397:8).
சோழன நலங்கிளளி கடையாமமாகிய விடியற்
காலத்தில் தன நெடுமனை முற்றத்தில் தெண்
கிணைப்பறையின குரலைக்கேட்டான (புறம், 400:8).
பல்யானைச் செலகெழுகுட்டுவனின் பகைவர் நாடு
நண்பகற் காலத்தும் வெணணரிகள கூவுதலைச்
செய்ய, கூகையது குழறு குரலின் தாளத்திற் கேற்
பக் கருங்கண் பேய் மகள் கூத்தாடுமாறு பாழாகி
யது (பதி. 12:84-38). முரணமிகுந்த போரைப் புலப்
படுத்தும் முரசின் கடியகுரல விசும்பக மெல்லாம்
சென்று எதிரொலித்தது (பதி. 30-38), பலயானைச்
செலகெழுகுட்டுவனின வீரர்களது இடிமுழக்கம்
போலும் குரலுடன, பெருஞ்சோறு உணபித்தற்
காக முழங்கும் குரலையுடைய முரசமும் சேர்ந்து
ஒலித்தது (பதி. 30:41-44). யாழ்வாசித்தலில் வல்ல
இளையர் கடவுளை வாழ்த்த அவரது குரலோசை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mphqftqaqc10zwn0x76puruj6bc6saq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/391</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668860</id>
    <revision>
      <id>1987317</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:12:56Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987317</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10099" sha1="7jvlkklt27gxtbf05faas2a203m2704" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குரல்
யைப் புலிக்குழுவின் குரலாகக் கருதிக் களிற்றி
யானை அப்புலி போன்ற மலர்ந்த பூக்களையுடைய
வேங்கைக் கிளையை வளைத்துப் பிளந்தது (பதி.
41:6-9). ஆடுகின்ற சிறகையுடைய கின்னரப்
பறவையை இசையால் வென்ற யாழ் நரம்பின் இசை
யுடன் ஒன்றாய் இயைந்து செல்லும் குரலையுடைய
விறலியர் பல பிடிகளைப் பரிசிலாகப் பெற்றனர்
(பதி, 43: 21,22), பேரியாழில் பாலைப்பண்ணை
அமைத்து மிடற்றுக் குரலுடன் ஒன்றுபட்ட இனிய
இசையில் தழிஞ்சித்துறை அமைந்த பாடலைப்
பாடி ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதனைக் கண்டு
வரற்குச் செல்வோமா' எனப் பாணன் விறவியைக்
கேட்டான் (பதி. 57: 6-9,15). மிக்க முழக்கத்தைச்
செய்யும் குரலையுடைய முரசம் வானத்திடத்தே
முழங்கியது (பதி. 58:3,4). கடல்போல் பரந்த
சேனையிடத்துக் கடுங்குரல் முரசம் காற்று வீசும்
கடலைப் போலக் கடுமையாக முழங்கியது (பதி. 69:
3,4). அயிரை மலையின் கோடுதோறும் பறை
போல் ஒலிக்கும் குரலுடைய அருவிகள் இழிந்தோ
டின (பதி.70:24-36). மலையுச்சியை யடைந்த மழை
முகில் நெடுங்காலம் பெய்யாதிருந்து மிக்க மழை
யைப் பெய்ததால் பல்வேறு குரலையுடைய பறவை
களின ஒலி எழுந்தது (பதி. 84:23-24). கடுங்குரல்
முரசம் வானத்தில் இடி முழங்கியதைப் போல
அதிர்ந்து முழங்கும் (பதி.தி.1:4,5). திருவாவினன்
கடியில் முருகனிடம் இடி இடித்தாற் போன்ற குர
லினராய்த் தம் குறைகளை முடித்துக் கொள்ள
ஒன்று கூடினர் (முரு. 172-174). சிறியயாழ் பொற்
கம்பியைப் போன்ற முறுக்கடங்கின நரம்பின்
இனிய குரலை யுடையது (சிறு. 34,35), ஆயர் மகள்
விடியற்காலத்தே பறவைகள் எழும்போது எழுந்து,
புலியின் குரல் போலும் முழக்கத்தையுடைய மத்து
ஒலிக்கக் கயிற்றை வலித்துத் தயிர் கடைந்தனர்
(பெரு.155-158). இனிய குரலையுடைய துளிகளைக்
கொண்ட மேகங்கள் பெய்யும் திருப்பரங்குன்றில்
விழாக் கொண்டாடும் ஆரவாரம் மிக்கிருந்தது
(மது.262-264). மதுரையில் கள்ளையுண்டு களிப்பி
னைத் தம்மிடத்தே தடுத்துக் கொண்ட மழவை
பேசும் நாவையுடைய பழைய களிப்பினையுடையா
ரின் முழங்கும் குரல் கேட்டது (மது. 668,669).
குதிரை புல்லாகிய உணவைக் குதட்டும் தனிமை
தோற்றுவிக்கின்ற குரல் அரண்மனையில் ஒலித்தது
(தெடு. 94,100). முகில் கடல் குறைபட நீரை முகந்து
கொண்டு வானத்தில் முரசம் முழங்கினாற்
போன்ற இனிய குரலையுடைய உருமேற்றோடு
நிரலாக இயங்கும் (குறி. 47-50). தலைவன் பூங்
கொம்பு ஒன்றனை முறித்து ஓச்சித் தன் நாய்களின்
383
சூரல்
கடுங்குரலை அடக்கினான் (குறி. 148-151). ஆன்
கணம் தம் கன்றுகளை அழைக்கும் குரலினவாய்
மாலைப்பொழுதில மன்றுகள் நிறையப் புகுந்தன
(குறி. 216-218). திருமாவளவனின் பகைவர் நாட்டு
மன்றங்களில் அழுகுரற் கூகைகளோடு ஆண்டலைப்
புட்கள் கூவின (பட். 255,258). அரிகுரல் தட்டை
(மலை. 9). யாழ் வெண்சிறு கடுகளவும் இசை
இன்பத்தில் தவறுதல இலலாமல் குரலைச் செவி
யால் ஓர்ந்து பார்த்துக் கட்டின வடித்து முறுக்கின
நரம்பை யுடையது (மலை. 22,13). பழம நிறைந்த
ஆலமரத்தில் பல இயங்களை ஒதத பலவேறு குரல்
கள் பொருந்திய பறவைக்கூட்டம் கூடிற்று (மலை.
168,269). களிற்றியானையின் மீது புவி பாய்ந்த
தாக அதன்பிடி தன் சுற்றத்துடன முழங்கும் குரல
இடியோசை போலக் கேட்டது (மலை. 308-810).
கானக்கோழிச் சேவல் தன் குரலால் பெடையை
அழைக்கும் (மலை. 510). கடுங்குரலைக் கொண்ட
குடிஞைகள் குன்றத்தில் உருள் துடி மகுளியின்
பொருள் தெரிந்து கொள்ளுமாறு ஒலிக்கும் (அகம்.
19:4,5). பறைக்குரல் எழிலி (அகம்.23:2). தழங்கு
குரல் முரசம் (அகம. 84:15). அரிய சுரநெறியில்
பருந்தின் சேவல் தன் பேடை தனனிடம் வருமாறு
இளி என்னும் இசை போன்ற இனிய குரலால்
இசைக்கும் (அகம். 33:5-7). தண் குரல எழிலி (அகம்.
43:8) மனையிடத்தே கட்டப்பட்டிருக்கு தம்
கன்றுகளை நினைந்து கனைக்கும் குரலையுடைய
பசுக்கள் விரைந்தன (அகம்.54: 8-9). பசுக்கள்
தத்தம் கன்றுகளை அழைக்கும் குரலையுடையன
வாய் ஊர்மன்றம் நிறையுமபடி புகும் (அகம். 64.
14,15). அருவியின் குளிர்ந்த நீர் வீழ்ச்சியினால்
எழுகின்ற இனிய ஓசை கூட்டமான மத்தளஙகளின
செறிந்த குரலாக ஒலித்தது (அகம். 82:3,4). வினை
முற்றி மீளும் தலைமகன சிற்றூரில் இரவிலே
தங்கிச் சேவலின முதற் குரல கேட்கும் விடியற்
காலத்தில் எழுந்து செனறான் (அகம். 87: 4-6).
குயில்கள் கூவும் இனிய குரலைக் கேட்கும் துணை
வரைப் பிரிந்த மகளிருக்குக் கண்பனி நிறுததுதல்
எளிய செயலன்று (அகம். 97:16,33). மனையீற்றங்
கிய கோழிச்சேவல் தன் மாண்புற்ற குரலை
எழுப்பும் (அகம்.112:16). தழங்கு குரல் வான (அகம்.
136:12). புலியேறு கவர்த்த வழியில் உழைமானின்
ஆண்குரலை உற்றுக் கேட்கும் (அகம். 147:6-8).
மணியொலி கேட்டாற்போலும் தெளிந்த குரலைக்
கொண்ட கணிவாய்ப் பலலி காட்டில் நிறைந்
திருக்கும் (அசும். 161:14,15), கனைகுரற் கடுந்துடி
(அகம்.159:9). கடுங்குரற் கொண்மூ (அகம். 174:7).
அதிரும் குரலையுடைய முதிய முசுக்கலை மிளகின்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7jvlkklt27gxtbf05faas2a203m2704</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/392</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668861</id>
    <revision>
      <id>1987318</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:13:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987318</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9967" sha1="il8gbp85gl7py9fqlvncybu7hn9alfr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குரல்
384
தளிரை உண்டு வெறுத்து நீண்ட குவடுகளில் தாவும்
(அகம்.182:14,15), கலைமான் காணாதொழிந்த
தன் இனமாகிய மானகூட்டத்தைக் கூட்டற்கு
ஞாயிறு மறைந்த மாலைப் போழ்தில் தனது ஆண்
குரல் தோன்ற அழைக்கும் (அகம். 199:13,13), மனை
யோள் உலர்ந்த கூலத்தைப் பெய்து சுற்றுகின்ற
திரிகை மரத்தினின்று எழும் குரலிசை ஒப்பத்
தலைவனது தேர் மணலைப் பிளந்து கொண்டு
சென்றது (அகம். 234:11-14). தலைவனின் பிரிவால்
தலைவிக்குக் குயில குரல் கற்ற இளவேனிற் பருவத்
தினும் துயில் துறந்தமையான் கங்குல் இன்னாத
தாய்க் கழியும் (அகம். 237:5-7). பாணீர் தெளிந்த
ஒளியினதாகிய கிணைப் பறையின் இனிய குரலை
எழுப்பிப் பாடுவர் (அகம்.249:3,4). தலைவி குழ
லோசை போன்ற இனிய குரலையுடையவள் (அகம்,
265:9). புலி தயிர் கடைவது போன்ற குரலை
யுடையது (அகம். 277:5). மேகக் கூட்டம் இடி இடிக்
கும் மிகுந்த குரலைப் பொருந்தி நடு இரவில்
பெரிய மலையின் உச்சியில் சூழ்ந்தது (அகம். 278:1,
5,6). விளரி என்னும் நரம்பினது சிறிய யாழின்
இசை, குயிலின் குரலுடன் துயிலெழுப்பும் (அகம்.
279:11,12). மிகுநத குரல்ஒலிக்கும் விரைந்த செல்
வுடைய கடிய அம்புகளைக் கொண்டவர் வடுகர்
(அகம்.281:7,8). சுரநெறியிற் செல்வோர் சேய்மை
யிடத்திருந் தொலிக்கும் பேராந்தையின் துன்பந்
தரும் மெல்லிய குரல் வந்து ஒலிக்குந் தோறும்
கேட்டு வருந்துவர் (அகம். 283:6-8). பனைமரத்தில்
தனியே தங்கியிருக்கும் அன்றிலின் உயவுக்குரல்
தலைவியின் உளளததைக் கனற்றியது (அகம். 305:
18-14). காக்கைள் ஆறலைப்போரால் அம்பெய்து
கொல்லப்பட்ட புதியோரது புண்ணின் செந்நீரைக்
குடித்து ஒற்றராகச் செல்லும் மக்களைப் போல
உள்ளடங்கிய குரலினவாய் மனையிடத்தே வந்து
தங்கும் (அகம்.313:18-16). வானம் மழை பொழிந்த
தால் உழவர் இன்குரல் இயம்பினர் (அகம்.314:
4-7). கலை மான இருப்பையது வெண்பூவினைத்
தான் உண்ணாது தனது பெண்மான் உண்ணும்
பொருட்டு ஆண்குரல் தோன்ற அதனை அழைக்
கும் (அகம்.381:3-5). பாம்பின் படம் அழிய இடிக்
கும் கடுங்குரல் இடியுடன் மேகம மழை பொழிந்து
கால் வீழ்ததது (அகம். 328:9-13). குயிலும் மாமரக்
கொம்புகளிலிருந்து மிக இனிய குரலால் பலகாலும்
கூவும் (அகம். 365:2). மயில் இனிய குரலினை
யுடையவாய் நெருங்கி மெல்லிய தாள அறுதி
கொண்டு ஆடின (அகம். 358-2-4). மாலைப்போழ்
தில் கலக்கமுற்ற முதிய ஏறு தனது துணையை
ஆண்குரலால அழைத்தது (அகம்.367:2,3). மேகங்கள்
குரல்
பூ நாறும் வைகறைப் போதில் இனிய குரலு
டன் மிக்க துலிபொருந்திய மழை பொழித்து சுழித்
தன (அகம். 374:3,9,10). தலைவியின் சுற்றத்தார்
ஒரு தூக்கின்பாற்பட்ட பல்வேறு குரலையுடைய
இனிய இசைக் கருவிகளோடு குறிஞ்சிநிலக்
கடவுளாகிய முருகனுக்குப் பாடுகின்ற பண்
ணிற்குப் பொருந்த வெறியாட விரும்பினர்
(அகம். 382:4-7). கலைமான் பேய்த்தேரினை
நீரென விரும்பி ஓடிக் கலங்கிய உள்ளத்துடன்
தன் பெண்மானை அழைக்கும் மிகுந்த துன்பம்
தரும் குரலை அருஞ்சுரஞ் செல்வோர் ஆளின்
குரலெனக் கருதுவர் (அகம். 395:8-12), ஆண்
புறாக்கள் ஓமை மரத்தின் உலர்ந்த கொம்பில் ஏறித்
தனிமையையும் வருத்தத்தையும் வெளிப்படுத்தும்
குரலையுடையவாய்ப் பெண் புறாக்களை அழைக்
கும் (குறு. 79:2-4). அருவி பெரிய மலையிலே தத்தி
வீழும்படி பெய்யும் மேகத்தின் முழங்கும் குரலை
நடு இரவில் கேட்டால் தலைவனைப் பிரிந்த
தலைவி வருந்துவாள் (குறு. 94.5-7). மலைப்பக்கத்
திலுள்ள பாம்புகள் இறந்துபடும்படி பெருமழை
இடியேற்றின் இடிக்கும குரலோடு கலந்து வந்தது
(குறு. 158:1-8).'கடலே. நடுஇரவிலும் நின் குரல்
கேட்கும்; நீ யாரால் வருதத முற்றனை' எனப்
பிரிவினால் வருந்துந் தலைவி கடலை நோக்கி
வினவினாள் (குறு. 163:1,5).நடு இரவின்கண் பல
பசுக்கள் உள்ள தொழுவத்தில் நலல ஆனேறு
இயங்குந்தோறும் ஒற்றை மணிக்குரல் ஒலிக்கும்
(குறு. 190:8-7). பறவைக் கூட்டஙகள் தாம் துணை
களோடு சேர்ந்தமையால் துணைவரைப் பிரிந்தா
ருடைய துன்பத்தை எண்ணாதனவாய் இனிய
குரலால் அழைக்கும் (குறு. 191:2-6) கானங்கோழிச்
சேவல் கவர்கின்ற குரலையுடையது (குறு. 242:1).
அயன்மையை யுடைய மேகததின் முழங்கும்
குரலைக் கேட்டு மயிலினம் பருவமழை பெய்த
தென்று பிறழ உணர்ந்து ஆடின (குறு. 261). நீர்
நிறைந்த சூலுடைய தண்குரல் மேகம் மின்னல்
இமைப்ப மழை பெய்து இருண்டது (குறு.314:1-3}.
ஆறலைப்போரது தண்ணுமைக் குரல் காவற்
காட்டிடத்தே வந்து பெயரும் (குறு. 390:4,5). ஓமை
மரத்தைக் குத்திய களிறு மலையடிவாரத்தில் மேகம்
முழங்கும் கடுங்குரலைக் கூர்ந்து கேட்கும் (குறு.
396:4-6). தழங்கு குரல் இடியேற்றுடன முழக்கம்
செய்து முகில்கள் இப்பொழுதே மழை பெய்ய
மின்னும் (நற. 7: 5-6), கானஙகோழி அரிக்குரல்
மிடற்றினை யுடையது (நற்.21: 7). கடுங்குரல்
கொண்ட இடியேற்றுடன் வானம் பெருமழை
பொழிந்தது (நற். 51:4,5). முழங்கும குரலையுடைய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>il8gbp85gl7py9fqlvncybu7hn9alfr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/393</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668862</id>
    <revision>
      <id>1987319</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:13:33Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987319</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9945" sha1="nc2yfnw5gx73ziupib2rho4hpuhewfw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குரல்
(நற்,
கொடுங்காற்று வீசுதலால் இலையுதிர்ந்து வெறுங்
கொம்புகளாய் மலையில் மரங்கள் நின்றன (நற்.
62:8-10). செல்வர் வீட்டின் இறப்பிலிருக்கும் சேவற்
புறா தான் விரும்பிய பெண் புறாலை அழைக்கும்
செயலறவு கொண்டு ஒலிக்கின்ற குரலைத் தலை
வனைப் பிரிந்த தலைவி தனித்துக் கேட்குந்தோறும்
வருந்துவாள் (நற். 71: 6-11). பரதவர் வலிய
கயிற்றாற் பின்னிய பெரிய வலையை இடிபோன்ற
குரலையுடைய அலையோடு கூடிய கடலில் இடுதற்
குத் தோணியைச் செலுத்தினர் (நற். 74: 1-4).
தேர்ப்பாகனின் கோல் பட்டறியாத குதிரைகள்
பூட்டப்பெற்ற தேரின் மணிக்குரலைக் கேட்பா
யாக' எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (நற்.
78:9-11). தலைவி கூகையைப் பார்த்து, 'எம்
காதலர் வருதலை விரும்பி யாம் இரவில் துயிலாது
அலமரும் பொழுதில் நீ கடிய குரலை எடுத்துக்
குழறி வருத்தாதே' என வேண்டினாள்
83:7-9). தழங்கு குரல் மயிர்க்கண் முரசு (நற். 93:
10, 11), ஈர்ங்குரலைக் கொண்ட இடியேறு
பாம்பின் அழகைக் கெடுக்கும் (தற்.114: 9,
10). அரவினது தலை நடுங்கும்படி இடியீன்
முழங்கும் குரல் நடுநாள் யாமத்தும் கேட்கும்
(நற். 129:7-9). தலைவனின் தேர்மணிக் குரல்
இரவின் நடுயாமத்திடையிலும் ஒலிக்கும் (நற். 145:
10,11). தன் பெடையைப் பிரியாது புணர்ந்திருக்
கும் அன்றிலின் உயங்கு குரலை அளாவிக் கொண்டு
இராப்பொழுதும் கையறவைத் தந்தது
மடல்வலித்த தலைவன் கூறினான் (நற். 152:7,8).
எங்கும் தனது பெய்யும் தொழிலை மேற்கொண்ட
இன்குரல் எழிலி தன் தொழில் முடிந்தவுடன் தென்
பாலேகியது (நற். 153:3-5). வானம் கரிய இருளைப்
பரப்பிப் பல்குரல் மேகம் முழங்குவதும் நீங்க
வில்லை (நற்.154:1-3). தாளிப்பனையின் நெடிய
மடலிலிருந்து ஆண்பறவை தன் துணையைக் குரல்
கொடுத்து அழைத்த ஒலியைக் கேட்ட புலி எதி
ரோசை எழும்படி முழங்கும் (நற். 174:2-4). மலைச்
சாரலில் யாழ் ஓசையைக் கேட்டாலொத்த இன்
குரல் இனவண்டு அருவியாகிய முழவொலியோடு
மெல்ல மெல்ல
ஒருதன்மைப்பட
ஒலிக்கும்
என
(தற். 176:7-10). சீறியாழின் நரம்பிசைத் தன்ன
இன்குரலுடையது குருகு (நற். 189:3,4). மேகத்தின்
குரல் துணையைப் பிரிந்தோரை நாடித் தருவது
போன்று தோன்றுதல் (நற்.208:11,18), தினைக்
கொல்லையில் உள்ள மழலை மாறாத தலைவியின்
இனிய குரலைக் கிளிகளும் அறியும் (நற்.209:4-6).
வடுகர் கடுங்குரல் பம்பையையும் சினம் கொண்ட
நாயையும் உடையவர் (நற். 213:5). 'செம்பொற்
ச இ பொ க தொ 225
385
குரல்
கழல் தொடி நோக்கி நம் புதல்வன் நம்மை
அணைத்துக் கொண்டு அழும் இனிய குரலைக்
கேட்குந்தோறும் ஆசை கொண்டோம்' எனத்
தோழி தலைவியிடம கூறல் (தற்.212:8-10), கார்ப்
பெயல் குரல் என் தோள் வளை நெகிழும்படி
தலைவன் செய்த துன்பத்தை நோக்கி ஆர்ப்பது
போலும்' என்பது தலைவி கூற்று (தற். 214:9-18).
'பனை மடலில் இருக்கும் அன்றிலின் குரலையும்
தமியளாய்க் கேட்டு வருந்துவேனோ' எனத்
தலைவி கூறினாள் (நற். 228:9-11).செங்கட் கருங்
குயில் சேவலும் பேடையும் எதிர்எதிர் இருந்து
'புணர்ந்தீர் புணர்மினோ' என்று தம் இனிய குர
லெடுத்து இன்ப வேனிலில் இசைக்கும (நற். 334;
4-6). மின்னலால் இருளைப் பிளந்து கொண்டு
அதிர்குரல் மேகம் சூல முதிர்ந்து நள்ளிரவில் கண்
ணொளி மறையும்படி பரந்தது (நற். 838:1-3),
'பொருள்வயிற் பிரிந்த தலைவரது நெஞ்சம் கனி
யும்படி செய்வனவல்ல ஆதலால் மேகம இடித்து
முழங்கும் குரல் தனக்கு இனிமை செய்வன அல்ல&quot;
எனப் பருவங்கண்டழிந்த தலைவி கூறினாள்
(நற். 838:9-11). வண்டின் விரும்பத்தக்க இனிய
குரலை யாழோசை போலுமென்று கருதி மலை
முழையிலிருக்கின்ற அசுணமா செவி கொடுத்துக்
கேட்கும் (நற்.244:3,4). இனிய குரலையுடைய
மேகம் புலியைக் கொன்ற யானையின் செங்
கோடு கழுவும்படி மழை பெய்யும் (நற். 247:
மேகத்தின் பொய்ம்மையாக இடிக்கின்ற
அதிர்ச்சியையுடைய குரலை மயிலினம் கார்கால
மென மெய்ம்மையாகக் கொண்டு ஆரவாரிக்கும்
(நற்.148:7-9). தலைவனது தேரின் மணி ஓசை
போலும் மீனைத் தின்னுதற்கு வந்து கூடும் புள்
ஒலிக்கும் குரலைக் கேட்டு இவ்வொலி தலைவனது
தேரொலி எனச் சொல்வதற்கு முன் அவன் வந்து
2, 3).
நின்றான் (நற்.267:10-18). மேகம் கடல்நீரை
முகந்து இருண்டு மிக்க மழையைப் பெய்து கடுங்
குரலைக் காட்டி இடித்துக் கார் காலத்தைச் செய்
தது (நற்.289:3-6). மறவர் தண்ணுமையை முழக்
கும தழங்கு குரலைக் கேட்ட பருந்தின் சேவல்
அச்சமுற்றுத் தன் இனத்திடம் செல்லும் (நற்.298:
2-4). ஊர்ப்பொதுவிலுள்ள பனையின் மடலிடத்
துக் கட்டிய குடம்பையில்தங்கித் தன் பெடையைப்
புணர்கின்ற மகன்றிலின் வருத்தந்தரும் குரலைத்
தலைவி கேட்குந்தோறும் கண்ணுறங்கவில்லை (நற்.
303:4-6). மடப்பிடி புலம்பிய குரல் மலைப்பிளப்
பிட மெல்லாம் சென்று எதிரொலித்தது (நற். 318:
8,9). நடுயாமத்தில் காதலரை நினைக்குந்தோறும்
இனிமையான குரலையுடைய பல்லி வீட்டின்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nc2yfnw5gx73ziupib2rho4hpuhewfw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/394</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668863</id>
    <revision>
      <id>1987320</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:13:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987320</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10272" sha1="du5jogw2olqm6upsrck4og4iekdgzb5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குரல்
சுவரைப் பொருந்தி நன்மையான சொற்களைக்
குறிப்பாற் கூறும் எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறி
னாள் (நற்.333:10-12). சிறு செந்நாவினையுடைய
மணியின் குளிர்ந்த இனிய குரல் ஊரின்கண் புகுந்து
மிகவும் ஒலிததது (நற். 364-7,8). கோவலர் இரவில
தழங்கு குரல் இடிஓசை போலப் புல்லாங்குழலை
ஊதத் தொடங்கினர் (நற்.371:8,9). சிறிய யாழ்
பொன் போன்ற நரம்பின் இனிய குரலையுடையது
(நற், 380:7). வெண்ணுதலையும் அரிக்குரலையு
முடைய கமபுட் பெடை பழனத்தில் தன் இனத்
தோடு ஆரவாரிக்கும் (ஐங். 85:1,2), வெண்தலைக்
குருகின் பார்ப்புகள் கூவி அழைக்கும் குரல் நெடிய
கழனிகளில் சென்று ஒலிக்கும் (ஐங். 86:1,2),
தலைவன் ஊர்ந்து வரும் தேர்மணிக்குரல், துன்
புறு துயரம் நீங்க நீலநிறப் பெருங்கடற் பறவை
களின் ஒலிபோன்று இன்புற ஒலிக்கும் (ஐங்.102:2-4).
கொடிச்சியின் இனிய குரலைக் கிளியின் ஓசை
யென்று கருதிப் பக்கமலையில் வாழும் கிளிகளெல்
லாம் பசிய கதிர்களையுடைய தினைப்புனத்தில்
வந்து படியும் (ஐங்.289:1,2), குயிற்பேடு தன் இனிய
குரலால் தனது காதல் துணையாகிய சேவலைக்
கூவி அழைத்தது (ஐங். 341:8). புலியினின்றும் தப்பிய
கலைமான், தன் பிணைமான் தன்னை வந்து
சேரும் பொருட்டு ஆண் குரலால் அழைக்கும் (ஐங்.
373:2,3). அழகிய முலலை நிலத்தில் ஆர்குரல் மேகம்
மிக்க மழைத்துளிகளைப் பெய்தது (ஐங். 411:1,2).
நாட்காலையிலேயே முழங்கும் குரலையுடைய போர்
முரசம் இயம்பியது (ஐங். 448:1), முழங்கும் குரலை
யுடைய மேகம் முதுவேனிலான் நீர் வறந்து பசுமை
மாறி நல்கூர்ந்த உலகம் நனகு செழிக்கும்படி மழை
நீரைச் சொரிந்து கார்ப்பருவத்தைச் செய்தது (ஐங்.
452:1,2). பள்ளங்கள் தோறும் நீர் நிரம்பியமையால்
தேரைகள் ஆரவாரிக்கவும் மேட்டு நிலங்களிலெல்
லாம் விரும்பத்தக்க குரலையுடைய பல்வேறு பறவை
ஆரவாரிக்கவும் கார்ப்பருவம் தொடங்கியது
(ஐங்.453:1-3). போர்மேற் சென்ற வேநதன் பகை
வர்மீது கொண்ட இகல்தணி முரசு போல் ஒலிக்கும்
ஆர்குரல் எழிலி கார் தொடங்கியது (ஐங். 455:1,2),
நீ எம்முடன வரின், காட்டிடத்தில் விலங்காகிய
சிங்கத்தின குரலைக் கேட்பின் அஞ்சுவை யல்லை
யோ' எனத் தலைவன் தம்முடன் வருவதாகக்
கூறிய தலைவியைக் கேட்டான் (கலி. 13:14,17),
மிக்க மழையில் உருமேறு இடித்தலால் உயர்ந்த
குரலாகிய ஓசை மலைச்சாரலில் எதிரொலித்துச்
சிறுகுடியிலுள்ளவரைத் துயிலெழுப்பியது (கலி. 45:
4-7). பறவைக் கூட்டம் மரக்கொம்பில் ஏறியிருந்து
தம்மை மகளிர் அலைத்த நோயை அவர்தம் சுற்றத்
386
குரல்
தார்க்குக் கூறுவன போலப் பல குரலால் ஆர
வாரம் செய்தது (கலி. 78:5-6). இடியின அதிரும்
குரல் போல் பொருகின்ற நல்லேறு நாகுடன் கூடி
நின்றன (கலி. 113:27,28). புன்னை மரத்தின்
கிளையில் உள்ள மலர்தோறும் மலரும் செவ்வி
பார்த்து நுகரும் சுரும்பினம் ஆரவாரிக்கும் குர
லுடன் கரிய தும்பிகளும் ஒருங்கியைந்து ஊதின
(கலி.123:1,2). இராக்காலத்தில இனக்குருகு ஒலிக்
குங்கால், தலைவி தலைவனுடைய தேர்மணியின்
குரலென்று துணிவாள் (கலி. 136:8,7). முன்பு நகு
தலைப் பிறரறியாதவாறு அடக்கிக் கண்ணாலும்
முகத்தாலும் நகும் தலைவி இப்பொழுது பெண்
தன்மையின்றித் தன் குரலை எலலோரும் கேட்கும்
படி பெருகச் சிரிக்கிறாள் (கலி. 142:7-10). செவ்
வேளின் ஊர்தியாகிய யானையின் பிளிற்றொலி
முழக்கத்தைப் போல முகிலின் இடிக்குரல் கேட்டது
(பரி. 8:17,18). இடியின் குரல கேட்ட கோழிச்
சேவல் வெருவிக் குன்றம் அதிரும்படி கூவியது (பரி.
8:19). மதுரையில் மண முரசம் காற்றால் ஏறுண்ட
கடல் போலவும் அக்கடல் நீரைப் பருகும் முகிலின்
குரல் போலவும் அதிர்ந்தது (பரி. 8:29-32). வித்தகர்
ஆக்கிய தாளவிதியாற் கூட்டப்பட்ட அதிர்குரலை
யுடைய பல்வேறு இசைக்கருவிகள் மென்னடைய
வாய் ஒலித்தன (பரி. 10:24,25). மகளிரின் கூந்தலில்
தேனைக் கொள்ளை கொள்ளும் வண்டுகள் இனிய
குரலுடன் ஊதின (பரி. 10:120).கார்ப்பருவத்து
முகில்கள் கனைக்கும் அதிர்குரல் நீங்கின (பரி.11:
74). மயில்களின் அகவற் குரல் மணந்து தணந்
தோரை 'நீடன்மின், வம்மின்' எனபவர் சொல்
போன்றன (பரி. 14:8,9). திருப்பரங்குன்றத்தின்
ஒருசார் மயிலின் அரிக்குரல் தோன்றியது (பரி. 17:
19), மதுரை மக்கள் வைகறைப் பொழுதில் அந்
தணர் நான்மறை நவிலும் குரல் எடுப்ப ஏம இன்
துயில் எழுந்தனர் (பரி. தி. 7:8-11).
.
2. கதிர். நாஞ்சில் வள்ளுவன் கிளி மருவிய அகன்ற
புனத்து மரப்பொதுமபினகண் வைத்த பெருங்
குரல் - கதிர் - ஒப்பவன (புறம். 138:9.18), வெந்து
வாடிய தசையாகிய கொழுலிய துண்டங்களைக்
கொயகுரல் அரிசியொடு நெய் கலந்து சமைத்துப்
பாணர்க்கு வழங்கினர் (புறம்.328:9,10). மனை
வாழும் பெண் ஒருத்தி வரகும் தினையும் இர
வலர்க்கு நல்கியமையால் தீர்நதமையின் குறி
யெதிர்ப்பை கொள்ளாது குரலிடத்து முற்றிய
விதைத்தினையை உரலிடத்துக் குற்றி உண்பிப்
பாள் (புறம்.333:8-12). சோழன் செருப்பாழி எறிந்த
இளஞ்சேட்சென்னி வில்லும் வாளுமாகிய மேகம்
தலைகளாகிய கனிகளைப் பெய்யக் குருதியாகிய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>du5jogw2olqm6upsrck4og4iekdgzb5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/395</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668864</id>
    <revision>
      <id>1987321</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:14:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987321</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10123" sha1="eq0y2gkctavhj6wuz7h05k53s5v0ghw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குரல்
வெள்ளம் பரவிச் செல்லக் குரல்களாகிய கழுத்தை
அறுத்துக் குவித்துப் பிணங்களாகிய போர்கள்
அழியும்படி யானையாகிய எருதைக் கொண்டு
அதரி திரித்தான் (புறம். 370:13-17). கருங்கால்
வரகின் பெருங்குரல் முற்றி ஈரம் புலர்ந்தது (மது.
272). தினையின் துய்த்தலையுடைய வளைந்த
ஈன்றணிமை தீர்ந்த பெருங்குரல் யானையது மருப்
பிற் கிடந்த வளைந்த கை போன்றது (குறி. 37, 38).
பேரியாழில் வரகின் குரல் ஒழுகிய தன்மைத்தாக
நெருங்கிய நுண்ணிய துளைகள் காணப்பட்டன
(மலை. 24,35). தம்மில் பிணைந்த குரல்களையுடைய
தினைமுற்றிக் கொய்பதம் உற்றன (மலை. 108).
அருவிநீர் அற்ற பசிய கால்வாய இடந்தோறும்
தினைக்குரல் முதிரப் பெற்றுக் கொய்வதன் முன்
னும் பலவும் தட்டைகளாகத் தோன்றின (அகம்.
28:3-5). இளைய கிளி தூக்கிச் செல்ல இயலாத
பெரிய குரலாகிய வளைந்த பாரத்தைக் கொண்டது
தினை (அகம்.38:12,13). யானை சென்ற வழி
வினவித் தலைவன் புலர்குரல் தினைக்கொல்லை
யின் பக்கத்து நின்றான் (அகம். 83:12-14). புருவைப்
பன்றி மேட்டுக்கொல்லையில் தழைத்த செந்தினை
யின் வளைந்த பெருங்குரலைத் தின்னப் பல்லியின்
சொல்லைக் கூர்ந்து கேட்கும் (அகம். 88:1-4).
மலைப்பக்கத்தில் கொடிச்சி குறிஞ்சிப் பண்ணைப்
பாட, தினைப்புனம் மேய்ந்த மழகளிறு தான்
கொண்ட குரலும் உட்கொள்ளாது நின்ற நிலை
யினின்றும் பெயராது உறங்கும (அகம். 102:1,5-9),
தலைவி பல நாளும் புணரும் பகற் குறியாகக்
கொண்ட முற்றிய குரலையுடைய தினைப்புனத்
தில் கிளியை ஓட்டுதற்குப் பாடும் பாடலும் நீங்கி
னாள் (அகம்.118:12,13). &quot;தினையும் முதிர்ந்து தலை
கவிழ்ந்த குரல் அறுக்கப்பெற்றது' (அகம் 132:1).
பன்றி சிறுதினை விளைகுரல் மேய்ந்து இனிது
கண்ணுறங்கும் (அகம்.178:2,12,13). சிறுகிளி தினை
சிதையும்படி கொய்து சுமக்கலாற்றாது போகட்ட
புன்புறப் பெருங்குரலை வளைசிறை வாரணம்
தன் இனத்துடன் கவர்ந்துண்ணும் (அகம்.198:5-8).
செந்தினையின் வளைந்த குரலையுடைய பெரும்
புனத்தில் தலைவியுடனிருந்து கிளிகளை ஓட்டி
னான் (அகம். 243:5,6). கரும்பெனத் திரண்டு
அழகுற்ற பெருங்குரலைக் கொண்ட தினை கிளிகள்
வந்து வீழும்படி விளைந்தது (அகம். 302:10,11).
ஒண்தொடி மகளிர் தோடு வளர் பைந்தினையின்
நீடு குரல்களைக் காத்திருப்பர் (அகம்.368:3,4).
தலைவியும் தோழியும் நறுமணம் கமழும் சந்தன
மரத்தைக் களைந்து விளைவித்த குரலையுடைய
சிறுதினையை உணணவரும் குருவிகளைப் பக்க
சஇ ரிபாக தொ 2 25அ
387
குரல்
மலையின்கண் இருந்து தட்டையினாலே ஒப்பினர்
(அகம். 388:2-5). செந்தினைக் குரல் நீண்டு வளைந்
தாற் போன்ற வளைந்த தலையை உடையது
குதிரை (அகம். 400:8,9,13). குறவனது தோட்டத்
தில் விளைந்த பொன்போற் சிறுதினையில் கடி
யுண் கடவுளுக்கிட்ட செழுங்குரலை அறியாதுண்ட
மயில் வெய்துற்று நடுங்கும் (குறு. 105:1-4). செந்
தினையின் பிடியது கை போன்று பால் நிரம்பி
உலைக்கரியை எடுக்கும் குறடு போல் வளைந்த
செறிந்த குலையையுடைய பசிய குரல்களில் கிளிகள்
வீழும் (குறு. 198 : 2 - 5), கொடிச்சி குறவன்
கொல்லையை உழுது வித்திய பிறங்கும் குரலை
யுடைய தினையைக் காப்பாள் (குறு. 214:1-3).
கிளிகள் நெருங்கிய தினைக்குரல்களைக் கவரும்
(நற். 13:9). மலைப்பக்கத்தில் கொடிசசி காக்கும
தினைப்பயிரில் முதலில் விளைந்த பெருங்குரல்
களைக் கொய்து கொண்ட மந்தி கடுவனொடு வரை
மீதேறிக் கையால் கயக்கிக் கவுள் நிறைய உண்ணும்
(நற். 23:1-5). கொல்லையிலுள்ள விளைந்த தினை
யின் முற்றிய குரலை அதனதாள் நிமிர்ந்து நிற்கக்
குறவர் கொய்யக் கருதினர் (நற். 44:6-8). சிவந்த
தாளையும் வளைந்த குரலையுமுடைய சிறு தினை
யின் பெரிய கொல்லை முற்றும் கதிர் கொய்யும
பதம் எய்தியது (நற்.57:8,9). வளைந்த தினைக்குரல்
களைக் கொய்து கொண்டு போகும் செவ்வாயப்
பசுங்கிளியை விளித்துத் தலைவி அதனைத் தன
குறை முடிக்க வேண்டுகிறாள் (நற்.108:1-4). தழைத்
துள்ள குரலையுடைய தினைப்புனத்தே தலைவி
காவல் செய்யுங்கால் தலைவன கண்ணி சூடிக்
கழலணிந்து மாலை வேயந்து வந்து அவள் சிறுபுறம்
தழுவினன் (நற். 128: 6-9). மலைச் சாரலிலுள்ள
சிறுதினைப் பெருங்குரலைச் செவ்வாய்ப் பைங்கிளி
கள் கவர்ந்து செனறன (நற்.147: 2, 3), தலைவ
னுடன் முயங்கி விளையாட்டயர்ந்த காலத்து
விருப்பங்கொண்ட ஏனற் பெருங்குரலைக் கவர்ந்து
செல்லாத பசுங்கிளிகளுக்கு யாது கைமமாறு செய்
வோம் எனத் தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (நற்.
194 : 1,2,8-10). பஞ்சு நுனிபோன்ற தலையை
யுடைய அப்பொழுதீன்ற தினைக்குரல்களெல்லாம்
பால் நிறைந்து முற்றித் தலைசாயந்தன என்று
தந்தை தன மகளைக் கிளியோட்டச் செல்லுமாறு
உரைத்தனன் (நற்.306: 1-6). குறவர் உழுது சில
வாக விதைத்த தினை ஒருசேரப் பலவாக
விளைந்து குரல சாய்ந்து விளங்கின (தற். 209:2-4).
'செந்நிறம் பொருந்திய செழுங்குரல்களை யுடைய
கொய்யத்தக்க சிறுதினைப்புனம் காவலும் நும்
முடையது தானோ' எனத் தலைவன் தலைவியை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>eq0y2gkctavhj6wuz7h05k53s5v0ghw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/396</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668865</id>
    <revision>
      <id>1987322</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:14:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987322</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9616" sha1="8g9780ggoklx7kc32ql9jqniqgtpfal" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குரல்
யும் தோழியையும் வினவினான் (நற்.213: 9-11).
தலைவி தலைவனமீதுள்ள அளிபேரன்பால் தினைக்
குரல்களைக் கிளிகள் கொயயாதபடி ஒப்பிக் காத்
தாள் (நற்.251:4-6), பறவைகள ஒரு சேரத் தினைக்
குரலைக் கவரும்; ஆதலால் இப்பொழுது தோட்டி
னிடம் தலைசாயாது நின்று பின கதிரீன்று விளைக
எனத் தினை நோக்கித தோழி கூறினாள் (நற்.
251. 9-11). தினையின் குரல் எல்லாம் கடல்வற்றி
னாற் போலப் புலாபதம் கொண்டன (நற். 259:
8-10). மலையிடத்துள்ள செந்தினையின் பால்
நிறைந்த கொழுங்குரலைக் கொய்து கொண்டு
போகும் கிளிகளை வெருட்டுவேமாகிச் செனறிருந்
தோம் எனத தோழி கூறுதல் (நற்.288:8,9),
கிளிகள் மலைச்சாரலிலுள்ள தம் சுற்றத்தோடு
சேர்ந்து மெல்லிய தினையின் மணம் நிரம்பிய
குரலைக கொய்து தின்னும் (நற்.304:1, 2).
வளைந்த குரல்களாகிய பொறையைக் கொய்
தொழிந்த தலையுடைய தினைத்தாளகள் திரு
விழாச செய்தொழிந்த விழாக்களம் போலப்
பொலிவழிந்து காணப்படும் (நற்.306:5-7). வளைந்த
குரலையுடைய சிறுதினைப் புனம் வரும் பசிய
கிளியினத்தைக கடிந்து போக்குமாறு இன்று
போல நாளையும் நமககுப் பொருந்துமோ எனத்
தலைவி தோழியிடத்துக் கேட்டாள் (373:7-9).
யானையின் கைபோல வளைந்து தலைசாய்ந்த
குரல்களையும் பசிய அடித்தண்டினையுமுடைய
செந்தினையை
வரையாது
கொடுப்பவனது
கைவண்மைக்கு ஈண்டும் பரிசிலர் போலக் கிளியின்
கூட்டம் நெருங்கி வநது உணடது (நற். 376.1-4).
சிறுகணணும் பெருஞ்சினமும் கொண்ட ஆண்
பன்றிகள் கானவர் உழுது விளைத்து வளைந்த
தினைக்குரல்களைத் தினறன (நற. 386:1-3). தலை
வியை நோக்கி அவள அன்னை 'சிறிய கிளிகள்
கொய்தழிக்கின்ற பெரிய குரல்களை யுடைய
தினைப்புனத்தை இனிக் காவல செய்வாயாக
என்றளை (நற.389.6.7). பிடியானை கனறை ஈன்று
வருந்த, அதன் ஈன்றணிமையினால் உணடாகிய
பசிநோயைத் தீர்ககக களிற்றியானை வளைந்த
தினைக் குரலைக் கவர்ந்தது (நற்.393:1-4).
கொடிச்சி வெருட்டி ஓட்டவும், மலைச்சாரலிலுள்ள
பெருங்குரற் சிறுதினையைச சோலைச் சிறுகிளி
உணனும் (ஐங். 282:1 3). தலைவி காத்தற்கு ஏது
வாகும்படி பலவாகிய குரலகளையுடைய தினைப
புனத்தில் கிளிகள் பரவி வருதலைச் செயயும் (ஐங்.
288.3,4). கொடிச்சியின் இனிய குரலோசையைக்
கிளியின் குரலோசையெனக கருதிப் பக்க மலை
யில வாழும் கிளிகளெல்லாம் பசிய குரலகளை
388
கூ
குரல்
யுடைய தினைப்புனத்தில் வந்து படியும் (ஐங்.
289:1,2). கொடிச்சி காக்கும் பெருங்குரல் ஏனலை
மலைப்பக்கத்திலுள்ள மயில் கவரும் (ஐங். 296:1,2),
சிறுகுடி வாழ் மக்கள் தலைவியை நொதுமலர்க்குக்
கொடுக்க நினைந்து அறமல்லவற்றைச் செய்
வதனால், இனி இவ்விடத்து வள்ளியும் -கிழங்கு
கீழ்வீழா; மலைமிசைத் தேனும் தொடா; கொல்
லையில் தினைகளும் குரல் வாங்கி ஈனா' எனத்
தோழி கூறினாள் (கலி 39:11-14). தினைப்புனத்
தில் முற்றித் தாழ்ந்த குரல்கள் நல்ல மகளிர்
நாணி இறைஞ்சும் நிலைபோல் தினைப்புனத்தின்
குரல்கள் முற்றித் தாழ்ந்தன (கலி. 40:2,3). தலை
வனைக் கண்ட தோழி 'படிகின்ற கிளிகள் பரவி
யிருக்கும் பசிய குரலையுடைய புனத்தில் தலைவி
கிளிகடிதலை ஒருபடிப்பட மறப்பித்து அவளை
நின்வயத்தளாக்கி விட்டாய்' என அவனிடம் கூறி
(கலி. 80:9-10). பரங்குன்றத்தில் தினைப்
பயிர்கள் குருவி ஆர்ப்பக் குரல் குவிந்தன (பரி.
னாள்
18: 47).
மணம்
3. கொத்து. கரிய குரல் - கொத்து - உடைய நொச்
சித் தழை மகளிர் ஆடைக் குதவியது (புறம், 271:
2-4). மணிகள் கொத்துக் கொததாய் அமைந்தாற்
போன்ற கரிய குரலையுடையது நொச்சி (புறம்.
372:1). இளையோள் இடையில் அணிந்த அழகிய
தழையுடை அசைய ஓடிச் செம்மணி போன்ற
நிறமும் பொறியும் கொணட குன்றிமணிக் குரல்
களைத் தொகுப்பாள் (புறம்.340:1-3).
கமழும் குரலால் தொடுத்த துளசிமாலை யணிந்த
செல்வன (திருமால்) சேவடியை மன்பதை பரவியது
(பதி. 31:6-9). சிறுகுரல நெய்தல் (பதி. ப. 5:11; அகம்.
120:16). 'மழையால நனைந்த நம் கூந்தலைக் குர்
லாக வாரிப்பிழிந்து நீயிர் இசசுரம் அறிதிரோ
என்று முகமன் கூறுவாரில்லையே' எனத் தலைவி
தோழியிடம் கூறினாள் (அகம். 8:15-18). ஆணமான்
நெருங்கிய இலைகளையுடைய அறுகின சிவந்த
தண்டினோடு மெலலிய குரலைத் தன இளைய
பெண்மான அருந்துமாறு செயயும் (அகம். 34:4-6).
தலைவனது பிரிவால் மாலைக்காலத்தே நீாலடியும்
கணணினளாய்ப் பலவற்றையும் வெறுத்த தலைவி
அணிந்து கொள்ளுமாறு அவளுடைய குரலாகிய
கூந்தலில் மலரைச் சூட்டினான (அகம். 104:15-17).
மாக்குரல நொச்சி (அகம்.117:1; குறு. 138.3; நற்.
-115.5:305:2). மேகம் எனனும்படி முதுகில தாழந்து
இருண்ட, விளங்கும் குரலாய ஐந்து பகுப்பை
யுடைய கூந்தலைக் கொண்டவள் தலைவி (அகம்.
126:19-21). தலைவி தொகுகுரல ஐம்பாலையுடைய
வள் (அகம்.213:3), உடனபோக்கு நேர்ந்த தோழி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8g9780ggoklx7kc32ql9jqniqgtpfal</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/397</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668866</id>
    <revision>
      <id>1987323</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:14:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987323</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9877" sha1="rklgtjrodn7kh20xoz73qonz4i046c7" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குரல்
தலைவியை நோக்கி, 'நொச்சியின் கிளைகளிலுள்ள
வளைந்த குரல் வாடிச் சாயினும் கலங்கா மனத்து
டன் இருப்பாயாக' எனக் கூறினாள் (அகம். 259:
11,14). பொற்காசினைத் தொடுத்தணிந்த பக்கம்
உயர்ந்த அல்குலிடத்தே மகளிர் நன்னிறம் வாய்ந்த
மாக்குரல் (பூங்கொத்து) தழையுடன் கூடி அசையச்
சென்றனர் (அகம். 269:15,16), இளவேனிற் காலத்
தில் தீயைப்போலும் நிறமுள்ள செம்முருக்கின்
ஒள்ளிய குரலிலுள்ள மதுவை உண்டு வண்டுகள்
அத்தேன் சிதறுமாறு உகுத்தன (அகம். 277:17-19).
கழியிடத்துச் சிறுகுரல் நெய்தற் பூவும் கருங்
குவளைப்பூவும் குவிந்தன (அகம். 350:1). தலைவன்
தலைவியின் அறல்பட்டுக் குரலாக அமைந்த
மயிர்ச் சாந்தம் பூசப்பெற்ற கூந்தலை அன்பினால்
கோதினான் (அகம். 389:3,2), தலைவி, உச்சியிலுள்ள
பூங்குரல்களைப் பெற்று மயிர்ச்சாததினைக்
கொண்டு இருண்டு மணம்வீசும் கூந்தலையும் நன்
னுதலையும் உடையவள் (அகம். 399:1-3). அருவி
தந்த நாட்குரல் எருவையை (கொறுககாந்தட்டையை)
யானை கவளமாக உண்ணும் (குறு. 170:2,3), கருங்
குயில் மாவின் நறுந்தாதைக் கோதும் இளவேனிற்
காலத்திலும் தலைவர் வாராமையால் புனையப்
பெறாத வறிய குரலாகிய கூந்தலைத் தடவுவேன்
எனத் தலைவி வருந்திக் கூறினாள் (குறு. 192:3-6).
பெருங்குரல் ஏனல் பெண்யானையின் கையை ஒத்
தது (குறு. 360:5). அண்ணல் நல்லேறு அறுகின
நீண்ட குரலைக் கறிக்கும் (குறு. 363:1,2), ஒண்குரல்
நொச்சி (நற்.200: 2). மணிக்குரல் நொச்சி (நற்.
293:1). குரல்நொச்சி (கலி. 46:13). தலைவன தலை
வியின் மணமிகு கூந்தலை எஞ்சாது பற்றி அதில
கட்டின குரலமைந்த ஒருமாலையை விரலால்
சுற்றி மோந்து பார்த்தான் (கலி. 54 : 8 - 8),
தலைவன் தலைவியின் குரற் கூந்தலை வகிர்ந்து
கைசெய்து முடிததான் (கலி. 72:20). பரத்தைவீடு
சென்று, கடவுளைக் கண்டு வந்தேன எனப்
பொய்த்த தலைவனைப் பார்த்து 'மயிர்ச் சாந்தும்
புழுகும் நாறும் செறிந்த குரலையுடைத்தாகிய
கூந்தலுக்கு நாட்காலத் தணியும் அணிக்குப்
பொருந்த நீ முதல் நாள் பூவைப் பலியாகப் போக
விட்ட கடவுளரைக் கண்டாயோ' எனத் தலைவி
வினவினள் (கலி. 93:21-24). 'குரற் கூந்தல்' எனத்
தலைவியை விளித்து, 'எனககுற்ற வருத்தத்தை
யான நினக்கு வந்துரைக்குமளவும என் இன்னுயிர்
போகாமல் தங்கிற்று' எனக் கூறினான் (கலி. 144:
11-13). மரக்கொமபில் தோன்றி அசைகின்ற பூங்
குரல்களாலே பொலிந்து தழைத்த அசைகின்ற
கூந்தல் (பரி.22:46).
389
வளம்
குரல்
4.குரல். ஏழுஇசை வகையுள் முதலிடம். பாண்
மகன் குரலில் - ஏழுஇசை வகையுள் முதலிடத்தில்
வந்து பொருந்தும் அளவையுடைய பாடல் வல்ல
வன் (புறம்.13:15), குரல் என்னும் நரம்பு கூடின
நல்ல யாழுடன் முழவும் பொருந்தி மெல்லிய
நீர்மையுடைய ஆகுளி (சிறுபறை) இரட்டியது (மது.
605,606). ஆடல்மகளிர் தாம் பாடுகின்ற பாட்
டினை யாழ் தன்னிடத்தே கொள்ளும்படி நரம்
பைக் கூட்டுதற்குக் குளிர்ச்சியால் நிலைகுலைந்த
இனிய குரலாகிய நரம்பைத தம் முலையின வெப்
பத்தே தடவினர் (நெடு.67-69). வையையின் நீர்
காணச்சென்ற மைந்தர் 'குரல்கொண்ட
கிளையாகிய இளிக்கும் கிளையாகப் பொருந்தின
உழைகுரலான அருமபாலையிற் றோன்றிய மருதப்
பண்ணாகிய சுரும்பின் இசையைக் கேண்மின' என
ஒருவர்க்கொருவர் சுட்டிக்காட்டினர் (பரி. 11:186,
187). திருப்பரங் குனறத்தில் சிலர் யாழின்கண்
இளிவாய்ப் பாலையையும் குரலவாய்ப் பாலையை
யும் வலியவும் மெலியவுமாகத் தாக்காது சமனாகத்
தாக்கி அதன இன்பத்தை நுகாவர் (பரி. 19.42).
திருப்பரங்குன்றத்தில் வேறு சிலர் யாழினது நரம்
பின் குரல கொம்மென்று ஒலித்த அளவில அததா
ளத்தோடு பொருந்த முரசின் ஒலியை எழுப்பினர்
(பரி.19:44.45).
5. தலைமயிர். தலைவன் தலைவியின சாந்து பூசிய
வளைந்த குரலை - தலைமயிரை - வாரி வகை செய்
தான (அகம். 117:9,103. செவிலி தலைலியைப்
பார்த்து, 'இன்றுநின தழைத்த குரலைப் புனைக
என்றனள் (அகம். 369:11). தலைவியின் தலையில்
கிளைத்த மெனகுரல் கீழே தாழ்ந்து வீழந்தன (குறு.
337:1,2). வினைமுற்றி மீணட தலைவனின் வர
வறிந்த தலைவி அதுகாறும் மண்ணாத கூந்தலின்
மாசுபோகத தூநீராடிச் சிலவாய
மலரைக்
கொண்டு பலவாய குரலில் முடித்தாள் (நற்.42:8,
9). கடலில் தலைவன தலைவியுடன நீராடியபோது
அவள் முதுகில் தாழநதிருண்டு விளங்கிய ஐம்
பாலாக வகுக்கப்பட்ட குரலைப் பிழிந்து துவட்டி
னான் (நற். 96:4-6). பருவம் கண்டு ஆற்றாளாய
தலைவியைப் பார்த்து 'இவ்விளவேனில், அருவியின்
அருகே நின்ற முல்லைபபூக்களை நும் கமழகின்ற
குரலுக்கு நிறையக் கொயது கொணமின் என்று
கூறிக் காதலர் விட்ட தூதாக வந்துள்ளது'
எனத் தோழி கூறினாள் (கலி. 32:18-18). பரத்
தையரின் குரலினினறும் உதிர்ந்த பூந்தாதுகள்
தலைவனின தோளில் கிடந்தன (கலி. 88:1,2).
வையை வெள்ளம காணச்சென்ற மகளிர் சிவ
ருடைய நீலமணி போன்ற நிறமுடைய குரல்மீது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>rklgtjrodn7kh20xoz73qonz4i046c7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/398</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668867</id>
    <revision>
      <id>1987324</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:14:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987324</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="8928" sha1="2td5hd9agycxk2y9bmyfdojtbg34jbs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குரல்
ய
வண்டுகள் ஆரவாரம் செய்தன (பரி.10:89).
6.இசை. பாணனது பொன் கம்பியை ஒத்த முறுக்
கடங்கின நரம்பினையும் மின்னலைப் போலும்
தோலினையும் வண்டிசை போலும் குரலினையும்
இசையினையும் உடையது பாணனது சீறியாழ்
புறம்.308:1-3). நரம்பிலிருந்து எழும் இனிய குர
வைத் தானத்திலே நிறுத்தும் குழல் போல ஒலிக்கும்
ஓசையுடைய தேனீக்களோடு தும்பிகளும் ஒன்று கூடி
ஒலிக்கும் (கலி. 33:32,23). கடப்ப மலரில் தாதினை
ஊதும் வண்டுகள் முரலும் குரல் பண்கள்
போன்றன (பரி. 14:3, 4). திருப்பரங்குன்றத்தில்
ஒருபக்கம் பாணரது யாழின் இனிய குரல் எழும்
(பரி. 17:9). திருப்பரங்குன்றத்தில் முரலும் குரலை
யுடைய தும்பிகள் விரலைச் செறித்தும் விட்டும்
வங்கியத்தின் துளையினின்று எழுப்பும் இசைக்குப்
பொருந்த மலர்ந்த மலரிடத்துப் பாடின (பரி. 21:
23,34).
பாடலை
-
7. மிடற்றுப்பாடல். மருதம் பண்ணிய சீறியாழின்
நரம்போசைக்கு மேறபோகாது அவ்வோசையுடன்
கூடி ஓரோசையாய் இனிதாகிய குரலை - மிடற்றுப்
உடைய விறலியர் தொல்லியல் மரபின்
தம்முறை வழாது கடவுட் பழிச்சினர் (மலை. 534-
538). திருப்பரங்குன்றததில் ஒருசார் பாண்மகள்
பாடும் பாலைப்பண்ணாகிய அழகிய குரலின்கண்
கிளர்ச்சியுடைய கிழமை நிறை குறைகள் தோன்
றின (பரி. 17:17,18).
8. மிடறு, மகளிர் கூட்டத்தினர் நரம்பு ஆர
வாரித்தா லொத்த இனிய குரலை - மிடற்றை -
உடையவர் (முரு. 212),
9.கடல் (ஆகுபெயர்). காற்று எழுப்பிய அலைகள்
முழங்கும் குரல் - ஒலியுடைய கடல் - வேலியாகச்
சூழப்பெற்றது உலகம் (பதி. 63:17,18).
10.தோகை. குறவர் நிலத்தை உழாதே வித்திய
பரிய குரல் - தோகை - உடைய சிறுதினை முற்பட
விளைநதிருந்தது (புறம். 149:6, 6).
11. சொல். 'வேள எவ்வியின் மார்பில் வேல் தைத்த
விழுப்புண் பல என்று விடியற்காலத்துச் சொல்லிய
குரல - சொல் - பொய்யாகுக' என்று வெள்ளெருக்
கிலையார் பாடுவர் (புறம்.233:4-8).
12.யாழ் (ஆகுபெயர்). வியப்புமிக்க இனிய குரலை
யாழை உடைய விறலியர் பக்கமலையில் குறிஞ்
சிப்பண் பாடினர் (மலை. 858,359).
13. கழுத்து (ஆகுபெயர்). களவொழுக்கத்தில் ஈடு
பட்ட தன பெண்ணின் வேறுபாட்டைக் கண்ட
390
•
குரவை
தாய் அவள் பேய்க்கோட்பட்டாள் எனத் தவறாக
எண்ணி ஆட்டின் குரலை கழுத்தை - அறுத்துத்
தினைப்பிரப்பை வைத்து வெறியாட் டெடுத்
தாள் (குறு. 263:1-5).
குரல்குரல் -செம்பாலை. சீறியாழில் இசைநூல் கூறு
கின்ற முறைப்படி குரல்குரலாக - செம்பாவையாக-
வாசித்து நல்லியக்கோடனின் பண்பியல்புகளைப்
பலவாறாகப் பாணன் பாராட்டினான் (சிறு. 118-
285),
பசிய
குரலி - ஒருவகைக் கொடி. நீர் நாய் ஒள்ளிய செங்
குரவிக் கொடியுடைய தண்கயம் கலங்க வாளை
மீனை நாளிரையாகப் பெறும் (புறம்.283:1,2).
குரவம் - ஒருவகை மரம். தலைவி குறிஞ்சி நிலத்தில்
பறித்த மலர்களுள குரவமரத்தின் பல இதழ்களை
யுடைய மலரும் ஒன்றாகும் (குறி. 69). வண்டினம்
ஊதுந்தோறும் குரவத்தின் கிளையிலுள்ள நறு
மலர்கள் கோங்கு மலரிடத்தே உதிர்ந்தன (அகம்.
317:10,11). பல மலர்களைக் கொண்ட
அரும்புகளை யுடைய குரவம் சோலையில் அழகு
பெற்றது (குறு. 341:1,2). குரவம் ஈன்ற பாவை
போன்ற மலரைப் பேதை மகளிர் மகவாகக்
கொண்டு விளையாடுதற்கு இளவேனிற் பருவத்
தில் கொய்வர் (ஐங். 344:2,3), பொருள்வயிற்
பிரிந்த தலைவன் குரவமும் மரவமும் மலரும் இள
வேனிற் காலங்கண்டு மீண்டான் (ஐங்.387:1,5).
இளவேனிற் பருவத்தே குரவத்தின் நீண்ட கிளை
யிலிருந்து கருங்குயில ஆர்ப்பரிக்கும் (ஐங்.369:4,8).
குரவு, குரா காண்க.
குரவு - குராமரம், முன்பனிக்காலம் நீங்கப் பெற்ற
அரிய செவ்வியை யுடைய இளவேனிற் காலத்துக்
குரவு - குராமரம் - மலர்ந்தது (அகம். 97:16,17).
பாம்பின் பல்போன்ற முதிர்ந்த அரும்புகளை
யுடைய குரவின் நறுங்கிளையைத் தென்றல் ஊட
றுத்துச் சென்றது (அகம். 387:3,4). குறுமை பொருந்
திய குரவின் சிறிய அரும்புகள் முதிர்ந்த நறிய
மலரில் வண்டு விழுதலால் எழுந்த மணத்தைத்
தென்றற் காற்றுப் புகுந்து கலந்து வீசியது (நற்.
56:1,2). பின்பனிக் காலம் வருமெனறு முன்பனி
யின் கொழுந்தை முற்படவிட்டு அறிவுறுத்தற்கு
அடையாளமாகக் குரவு அருமபின (நற்.324:3,3).
குறும்புனத்தைச் சேர்ந்த குறுகிய காலையுடைய
குரவின் குவியிணர் வான்பூ ஆடுடைய இடை
மகன் சூட பூக்கும் (நற்.256:1,3). குரவம், குரா
காண்க.
குரவை - குரவைக்கூத்து. யானைச்கட் சேய் மாந்தரஞ்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2td5hd9agycxk2y9bmyfdojtbg34jbs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/399</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668868</id>
    <revision>
      <id>1987325</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:15:06Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987325</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9634" sha1="pesytw2yicj0helw2ijvo3sld3t7qmh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குரவை
போல்
சேரலிரும்பொறையின் சின மிக்க வீரர், பொன்
னாற் செய்யப்பெற்ற பைந்தும்பையுடன் பனந்
தோட்டைச் செருகிக் குரவை - குரவைக்கூத்து
ஆடுதலினால் எழும் ஒலி கடலொலி
கிளர்ந்து பொங்கியது (புறம்.23:20-23). பரதவர்
வெப்புடைய மதுவையுண்டு மெல்லிய குரவைக்கு
அமைந்த தாளத்திற்கேற்ப ஆடுவர் (புறம். 24:4-6),
குறவர் மாக்கள் வளைந்த மூங்கிற் குழாயில்
விளைந்த தேறலை நுகர்ந்து, வேங்கை மரமுடைய
முன்றிலில் குரவை அயர்வர் (புறம். 129:1-3).மவர்
களிடத்தில் பெற்ற கள் நிறைந்த மனைகளை
யுடைய கோசர் தீவிய களளின தெளிவையுண்டு
களிப்பேறி இனிய குரவையாடுமிடத்து இசை
எழுப்புவர் (புறம். 376:7-9). பெருஞ்சேரலிரும்
பொறையின் ஆட்சிககுட்பட்ட புகாரில் வாழும்
உழவர் மகளிர் இரவும பகலும் தாமணிந்த
பொன்னிழைகளைக களையாராய் வளமிகக பல
விடங்களில் குரவையாடி மகிழவர் (பதி. 73:4-9).
குறவர் தம் சுற்றத்துடன் மூங்கிலில் விளைந்த
தேனாற் செய்த கட்டெளிவை உண்டு மகிழ்ந்து
தொண்டகம் என்னும் சிறுபறையின் ஒலிக்கேற்
பக் குரவை அயர்வர் (முரு. 194-197). மணற்குன
றுகள் மிக்க கடற்கரையி லிருக்கும் பரதவ
மகளிர் ஆடும் குரவையொலியுடன் பிற ஒலி
வேலன்
களும் கலந்து ஒலித்தன (மது. 96, 97).
கார்காலத்து மலராகிய குறிஞ்சியணிந்து கடம்பு
சூடுதலால் அழகு மிகுகின்ற முருகனைத் தன்
மெயக்கணணே நிறுத்த மகளிர் தம்முள் தழுவிக்
கைகோத்துச் சேரிதோறும் குரவையாடினர் (மது.
612-615). நாட்காலததே நறவைப் பருகிய குறவர்
தம் பெண்டிருடன மலையுச்சியிற் கூடிச் சிறுபறை
ஒலிககக் குரவை அயர்ந்தனர் (மலை. 320-322).
ஞாழல் மரத்தின் கிளையில் தாழை விழுது
கொண்டு அமைத்த ஊசலில் ஆடிக கீழைக்
காற்றுக் குவித்த மணலில் குரவை யாடுதலை
வெறுத்தால் தலைவி ஆயத்தோடு கடலாடு
வேங்கையின் பொன்
(அகம். 20:5-8),
போனற பூக்கள் பரநது பாறைகளை அழகுறுத்
தும் முற்றததில் குறவர் மனைக்கணுள்ள மூத்த
மகளிரொடு குரவை ஆடுவர் (அகம். 232:7-10).
மகளிர் பொலங் காசுகளைத் தொடுத்தணிநத
தம் அலகுலிடத்தே பூக்களோடு தளிர் விரவித்
தொடுத்த ஆடை அசையக் கொம்பினினறு எழும்
தெள்ளோசை முழங்கத் தம் விளையாட்டுப்
பாலையை உணதுறை யிடத்தே கொணர்ந்து
குரவை அயர்வர் (அகம். 269:15-20). மகளிர் தம்
கணவரது நற்பண்பில்லாத பரததைமைகளைப்
வாள்
391
குரால்
பாடிக் காஞ்சி மரத்து நீழலில் குரவை ஆடுவர்
(அகம்.335:6-9). வேங்கை மரத்தையுடைய முன்றிலில்
குறவர் மகளிர் குரவை அயர்வர் (நற்.276:10), நெய்
தல் நில மகளிர் விளையாடுதலை வெறுத்தால்
குவிந்த வெண்மணற் பரப்பின மேல குரவையாடு
வர் (ஐங்.181:1-3). 'நீயும் நின காதலனும் புணர இம்
மலையுறை தெய்வம் மனமகிழும்படி யாம மகிழந்து
குரவையைக் கைகோத்தாடுதற்கு அக்குரவைக
கூத்தினிற் கொண்டுநிலைச் செய்யுளை நீ பாடுக'
என்று தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (கலி. 39;
26-29). சிறுகுடியின் மனறத்தில் ஆடும் பணண
மைந்த இனிய தாளத்தையுடைய குரவையில் ஏறு
தழுவிய பொதுவன் தோளையும் ஏறு தழுவு
வதற்குக், காரணமானவளது மென்றோளையும்
கொண்டாடிப் பாடினர் (கலி. 102.34- 39).
நம் சுற்றத்தார் கூறும் முறைமையைப் பாடிக
குரவைக் கூத்தாடி &quot;எங்கோ வாழ்க' எனத்
தெய்வத்தைப் பரவுவோம் எனத தோழி தலைவிக
குரைத்தாள் (கலி. 103:75-79). தலைவி ஆயததோடு
ஆடுங் குரவையுள் தலைவன அருமை செய்தான
போல நோக்கித் தலைவிக்கு வருத்தத்தைத் தரும்
நோயைச் செயதல் கொலையேற்றைத்
அடக்கித் தழுவிய மனச்செருக்கினாலேயாம் எனத
தலைவி தோழிக் குரைத்தாள் (கலி. 104.69-72).
காஞ்சிப் பூவின் தாது உதிர்ந்தாற் போன்ற
தாதாகிய எருவையுடைய மன்றத்திடதது மகளிர்
குரவையயாவர் (கலி. 108,60,61).
தான
குராஅல் - 1. கூகை, பல்வேறு தீ நிமித்தங்களுள
அச்சத்தைத் தரும் குராஅல - கூகை - தன் குழறு
குரலெடுத்து ஒலித்தலும் ஒன்று (புறம்.280:5),
வேம்பின் பெரிய கிளையிலிருந்து குராஅலாகிய
கூகை இரவு முழுதும் குழறியது (நற்.218:7,8).
2.
-
பசு, பன்றிகளால் புழுதியாககப்பட்ட விடுநிலத்
தினகண புதிதாக வந்த பெரு மழை பெய்து நீங்க
அவவிடத்திலுள்ள பள்ளங்களில் தங்கிய நீரைக
குராஅல்
- பசு - உண்டது (புறம்.325:1-3).
குரால் - 1. கூகைப்பேடு. பசிய இறைச்சித் துணடங்
களை வைத்த இடத்தை மறந்த கூகைச் சேவலை
இடுகாட்டில் அதன குரால் கூகைப்பேடு - வருத
தும் (பதி. 44:17-19). பெரிய மாளிகையிலே வெந்து
வீழ்ந்த கரிந்த குதிரிடங்களில் சூட்டினையுடைய
கூகைச் சேவல் குராலோடு இருந்து குழறும் (மது.
169, 170). ஆடவர் எருதினைக் கொன்று அதன்
தசையைத் தீயிற் சுட்டுத ன்ற வேட்கை நீங்கத
தோப்பிக்கள் பருகிப் புலால் நீங்காத கையினராயக்
கழுவாத வாயினராய் இடையறாது விட்டு விட்டு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pesytw2yicj0helw2ijvo3sld3t7qmh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/400</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668869</id>
    <revision>
      <id>1987326</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:15:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987326</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9862" sha1="3yn80ytqf5jgr409aceaqf3dx8nx0su" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குரிசில்
ஒலிக்கும் குடுமியினையுடைய குராலின் ஒலியோடு
கூடிச் சீறூர் மருங்கில் கூத்தாடுவர் (அகம். 268;
12-30). மூதூரிடத்திலுள்ள அகல்நெடுந் தெருவில்
கூகைச் சேவல் தன் குராலோடு கூடி, மக்கள் இயங்
காத பெரிய நாற்சநதி கூடுமிடத்தில் யாவர்க்கும்
அச்சம உண்டாகும்படி குழறும (நற்.319:3-5}.
2. சிவப்புஏறு. மாறுபாடு மிக்க குரால் - சிவப்பு ஏறு-
தாழந்த சடையினையும் ஒரு பக்கத்தே பிறைநுதலி
ளையுடையாளையும் கொண்ட மூன்று கண்ணை
யுடையோனது (சிவனது) நிறத்தைப் பெற்றிருந்தது
(கலி. 104: 11, 12). குரால் கணிச்சிப் படையினை
உடைய சிவனின் நீலமணிபோலும் திருமிடற்றின்
அழகு போலக் கரிய சருச்சரையுடைய
தினையும் ஏந்தின குட்டேற்றினையும் உடையது
(கலி. 105:13,14).
கழுத்
3. செந்நிறம். 'கிணற்றில் வீழ்ந்த குரால்- செந்நிறம்-
கொண்ட பசு படுந்துன்பத்தை இரவில் கண்ட
ஊமனைப் போல, என் பொருட்டு நீ படும் வருத்
தத்தினால் துயரைப் பொறுக்கும் ஆற்றல் இலன்
ஆயினேன்' என்று தலைவி தோழியிடம் கூ கூறினாள்
(குறு. 824:3-6),
குரிசில் - தலைவன். செல்வக் கடுங்கோ வாழியாத
னைக் கபிலர் குரிசில் - தலைவ என விளித்து
அவன் தடக்கைகள் வலியவனமைக்குரிய கார
ணங்களைக் கூறினார் (புறம்.14:1-11). 'குரிசில், நீ
அருளாமையாற் கண்டார் இரங்க மெலிந்து வருந்
தும் நின திருந்திழை அரிவையின் கூந்தல் மாலை
யைச் சூட நின் குதிரைகள் தேரைப் பூண்பன
வாகுக' எனப் பேகனை நோக்கி அரிசில கிழார்
கூறினார் (புறம். 146; 5-11). தன்பால் வருவோர்க்
குக் குரிசிலாகிய தலைவன் நல்கும் பரிசில் பகை
வரை வென்று பெற்ற பொருளாகும் (புறம். 333:
19). 'போர்மிகு பொருந, குரிசில்' எனச் செவ்வேள்
விளிக்கப் பெறுதல் (முரு. 276), 'சீர்மிகு குரிசில்'
எனத் தலைவன விளிக்கப் பெறுதல் (அகம்.184:19).
என் கையிலுள்ள வளையல்களை நெகிழச் செய்த
பெருமை பொருந்திய குரிசிலும் ஆடுகள மகனே;
யானும் ஆடுகள மகளே எனத் தலைவி தோழி
யிடம் கூறினாள் (குறு. 31:4-6). குருசில் காண்க.
குரிசிலர் - தலைவர். பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன்
நெருப்பு நடந்தாற் போன்ற பகைவர் படைக்கு
நடுவே சென்று யானைகளைப் போர்க்களத்தே
பட வெட்டிச் சீரிய புண்ணினால் வீழ்ந்த குரி
சிவரை தலைவரை - கொணர்மின எனக கூவி
அவர்க்குப் பொன்னாலாகிய தும்பைப் பூவினைச்
சூட்டினான (மது. 734-736).
-
392
14).
619
மலை
குருவி, பகைவர் விடுத்த அம்புகள் யானை
மீது ஊடுருவித் தங்கியிருந்த தோற்றம்,
யிடத்தே தங்கிய குரீஇ - குருவி - இனம் போன்று
காணப்பட்டது (புறம். 19:7-9). வலம்புரிச் சங்கம்
தூக்கணங் குரீஇயின் தொங்கும் கூட்டையொப்ப
இல்லத்தின் ஒரு பக்கத்தே தொங்கியது (புறம்.115:
13,12), மனையில் வாழும் குரீஇயின் கரிய கழுத்தை
யுடைய சேவல், பாணரது யாழ நரம்பின் கோது
களுடன பீலியைக் கொண்டு செய்த கூட்டிடத்தே
நெல்லரிசியை யுண்டு தன் பெடையோடு தங்கும்
(புறம், 318:4-8). பாரியின் பறம்பு மலையில் வரிசை
யாகப் பறக்கும் குரீஇயினம் காலையில் புறம்
போய் நெற்கதிர்களைக் கொண்டு வருதற்கு அந்
நெற்கதிருள்ள இடங்களைத் தேடித் திரிந்து
பொழுது சாயும் வேளையில் மீளும் (அகம். 303:10
மலைச்சாரலில்
தலைவியும் தோழியரும்
மூங்கிலை யறுத்து இயற்றிய தட்டையால் தினைக்
கதிர்களைக் கவரும் குரீஇ ஓட்டுவர் (அகம்.388:2-
5). ஆம்பல் மலரின் வாடலையொத்த குவிந்த சிற
கினையுடைய வீட்டில் வாழும் குரீஇ, முற்றத்தில்
உலரும் தானியங்களைத் தினறு, மன்றத்திலுள்ள
எருவின் நுண்தாதைக் குடைந்து, மனையிறப்பில்
தன் குஞ்சுகளோடு மாலைக் காலத்துத் தங்கும்
(குறு. 46:1-6). தலைவி புனத்தின்கண் தினையை
உண்ண வரும் குரீஇயை ஓட்டுவாள் (குறு. 72:4,5).
ஊரினுள் இருக்கும குரீஇயின துள்ளு நடையை
யுடைய சேவல், சூல் முதிர்ந்த பேடைக்குப்
பொறை உயிர்த்தற்குரிய இடத்தை யமைக்கும்
பொருட்டுக் கரும்பின் வெண்பூவைக் கோதி
யெடுக்கும் (குறு. 85:8-5). எந்தையும் யாயும் உண
ரும்படி களவொழுக்கத்தைக் கூறிய பிறகு தலை
வன் வந்து வரைவினை இரப்ப, இதுகாறும்,
வளைந்த சிறகையுடைய தூக்கணங் குரீஇ பனை
யிடத்தேயமைத்த கூட்டைக் காட்டிலும் மயக்கம்
அடைந்திருந்த இவ்வூர் இப்பொழுது நம்மொடு
ஒன்றுபட்டது எனத தோழி தலைவியிடம் கூறி
னாள் (குறு. 374). புதல்வரின சிறுதோளில்
மாட்டிய செவ்வரிப் பறையின் கண்ணகத்து
எழுதிய குரீஇ அடிபடுதல் போலத் தலைவன்
நெடுந்தேரில் பூட்டிய குதிரைகள் கோல் கொண்டு
அலைக்கப் பெறுவனவாகுக என்று தோழி கூறி
னாள் (நற்.58:1-4,11). மனையகத்து உறைகின்ற
குரீஇயின கரிய தாழ்வாயையுடைய சேவல் வேற்
றுப்புலத்துப் பெடையோடு புணர்ந்து தங்கி வர,
அதன் புணர்குறியைக் கண்ட பேடை தன்
பிள்ளைகளோடு சேர நின்று கூட்டினுள்ளே புகாத
படி தடுத்தலினால் சேவல் மழையிலே நனைந்து&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3yn80ytqf5jgr409aceaqf3dx8nx0su</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/401</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668870</id>
    <revision>
      <id>1987327</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:15:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987327</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9635" sha1="5nk4pwgcqrrcmrddbgoy9ue25e8lwb3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குரீஇப்பூளை
நடுக்கமுறப் பின்னர் அதனை நோக்கி நெடிது
நினைந்த பேடை இரக்கமுற்றுத் தன்பால் வரு
மாறு அழைத்தது (நற். 181:1-9). மனைவாழ்
ஊர்க்குரீஇயின முட்டையை உடைத்தாற்போன்று
புன்னையின் பெரிய போது மலரும் (நற். 331:6,7).
அறிவுமிக்க குரீஇ தான் முயன்று செய்த கூடு மூங்
கில் அடித்தண்டுடன் அசையுமாறு வாடைக்காற்று
மோதும் (நற். 866:9-11).
.
குரீஇப்பூளை சிறுபூளை. தலைவியும் தோழியரும்
பறித்துக் குவித்த மலர்களுள் குரீஇப்பூளையும் -
சிறுபூளையும் - ஒன்றாகும் (குறி. 72).
குரு - 1. நிறம். குரு மயிர்ப் புருவை (பெண் ஆடு) (ஐவ்.
238:3). குருமயிர்க் கடுவன (ஐங்.375:1). குருமணி
யானை (பரி.தி.2:71).
2.நிறமுடைய ஏறு (ஆகுபெயர்). உலண்டினது (பட்டுப்
பூச்சியினது) நிறம்போனற புல்லிய குருவை-நிற
முடைய ஏற்றினை - அஞ்சாது பாய்ந்த பொது
வனை அது சாவக் குத்திக் கோட்டினைக்
கொண்டு குலைத்தது (சுலி. 101: 15-17).
குருக்கத்தி - மரவகை. தலைவியும் தோழியரும் பறித்
துக் குவித்த மலர்களுள் பசிய குருக்கத்திப் பூவும்
ஒன்றாகும் (குறி. 92). உழவர் மடமகள் அழகு
டைய பஞ்சு போன்ற மேலே புறவீதழையுடைய
பசிய குருக்கத்தி மலருடனே பித்திகை மலரையும்
விரவி. விலைக்குக் கொள்ளீரோ என்று கூவி அம்
மலர்களிட்ட கடகப் பெட்டியுடன் திரிநதனன் (நற்.
97:5-9). குருக்கத்தி, பாதிரி முதலான பல மலர்
களும் வையை யாற்றின் இருகரைகளிலும் மணம்
பரப்பும் (பரி. 12:79 81).
-
குருகிலை - முருக்கிலை. தலைவியும் ஆயமும் பறித்
துக் குவிததனவற்றுள் குருகிலையும் - முருக்கிலை
யும் - ஒனறாகும் (குறி. 73).
குருகு- 1. நாரை, கொக்கு ஆகியவற்றைக் குறிக்கும்
பறவைப் பெயர். அயிரையாகிய கொழுமீன்களை
உண்ணும் பொருட்டு மரந்தோறும் குழுமியுள்ள
வெண் குருகுகளை மகளிர் ஓப்பினர் (பதி. 29:4-6).
கழியிடத்தே இரையைத் துழாவிய குருகுகள் பூங்
கொத்தையுடைய புனனைக் கிளையில தங்கின
(பதி. 30:3,4). கார்காலத்து மேகக் கூட்டத்தின்
முன்னே ஓரொருகால் ஒழுங்கு குலைந்து செலலும்
சிறந்த பறத்தலை யுடைய குருகின நீண்ட வரி
சையை யொப்ப, கொல்களிறுகள் நெருங்கிய பல
கேடகங்களின் தொகுதியோடு நெடுந்தேரில் அசை
கின்ற கொடிகள் விளங்கின (பதி. 83:1-4). குருகுகள்
ஒலித்தன (மது.268).கரும்பின் ஓங்கின தண்டின்
398
மீதிருந்த வெண்குருகு ஒலிக்கும்படி வாடைக்காற்று
வீசி து (அகம்.13:21-23). மீனையுண்ணும் மெல்
லிய சிறகினையுடைய குருகின் கூட்டம புனனை
மரத்திலுள்ள கூடுகளைச் சேர்ந்தது (அகம். 40:3,4).
வெம்மையுற்றுச் செல்லும் ஞாயிறு மலை பிளக்கக்
காய்ந்திடலால் அவ்விடத்தைக் கடந்து செல்லும
குருகுகள் உருகி வருந்தின (அகம். 55:1,2). நெற
கதிரினைப் பசிய அவவாகக் குற்றும் உலக்கை
யின் விரைந்த இடிக்கு அஞ்சிய, நிறைந்த சூலினை
யுடைய வெண் குருகு வாழையின உயாந்த மட
லில் இராது மாமரத்தின்கண் குறுகப பறக்கும்
(அகம்.141:17-21). இரைதேடும் வெண்குருகினைக
கண்டு அஞ்சிய நண்டு அயலிலுள்ள சேற்றுப்
பிழம்பில் வரியுண்டாக ஓடிச் சென்று தன மண்
அளையுள் பதுங்கும் (அகம். 176:8-13). பசும்புதரி
லுள்ள செறிந்த கிளைகளில் குருகு இருந்ததைப
போன்று வெண் கூதளத்தின முகை விரிந்த
மலர்கள் தோனறின (அகம். 178:8-10). புலங்கள்
தோறும் குருகுகளின் கூட்டம் கல்லென்று ஒலித்
தது (அகம். 217:11), மகளிர் பொயகையிலுள்ள
கோரைகளைக் கோதி, கழனியாகிய கரந்தைச்
செறுவிலுள்ள வெண்குருகுகளை ஓட்டுவர் (அகம்.
226:4-6). வயலிலுளள கருமபின திரணட காம்
பினையுடைய பெரும்பூ மழையில் நனைந்த குரு
கினைப் போல ஈரஙகொண்டு வளைநதிருந்தது
(அகம். 235:11-13). தாழைகளையுடைய சோலை
யின் மேலேயிருந்து குருகினம ஒலித்தது (அகம்.
260:2,3). வானில் வேகங் கொண்டெறிந்த கூதாளி
மாலை போலப் பசிய காலினையுடைய வெண்
குருகுகள் தாவும் சிறகினை வளைத்துக் கடற
பக்கத்தே நாட்காலையில் பரவி அமர்நதன (அகம்.
273:1-3). பரதவர் மணலிடத்தே புவரும்படி பெயத
மீனகளைத் தின்னும குருகுகளை உடையது கான
லம் பெருந்துறை (அகம்.300:1-4). ஈங்கையின புது
மலரும் மாவின் இளந்தளிரும் தன்னை வருட,
மீனையுண்ட குருகு துயின்றது (அகம்.306:3-5).
இனிய நிழலை யுடைய புனனையில் குருகுகள்
உறங்கும் (குறு.5:2). தலைவன எனனைக் களவில்
மணந்த காலத்தில் சான்றாவார் ஒருவரும் இலர்
ஆயினும், உணணும் பொருட்டு, ஓடுகின்ற நீரில்
ஆரல் மீனின் வரவைப் பார்த்து நிறகும, தினை
யின அடியைப் போன்ற சிறிய பசிய காலகளை
யுடைய குருகு அவ்விடத்து இருந்தது எனத்
தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (குறு. 26). ஊர்ககு
அணித்தாகிய கான்யாற்றிலும் பொய்கையிலும்
வெண்குருகு இரை தேர்ந்துண்ணும் (குறு. 113:1-3),
குருகு கவர்ந்து கொள்ள அதன் வாயினினறு தப்பி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>5nk4pwgcqrrcmrddbgoy9ue25e8lwb3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/402</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668871</id>
    <revision>
      <id>1987328</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:16:10Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987328</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10276" sha1="4s4nmqv3390enjhpvxwc0vd6zqodaqw" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குருகு
கடல்
நீருள் குளித்த கெண்டைமீன் அயலதாகிய
தாமரையின் வெள்ளரும்பைக் கண்டு (குருகெனக்
கருதி) வெருவும் (குறு. 127:1,2). பூழியரது கானலம்
பெருந்துறை சிறிய தலையையுடைய வெள்ளாட்
டின தொகுதி பரவினாற் போன்ற மீனையுண்
ணும் குருகுகளை யுடையது (குறு. 163:1-3),
லைகள தாக்கிய தாழையின் வெண்பூ குருகினைப்
போல மலரும் (குறு, 326:5,6). தாழையின் முதிர்ந்த
கொழுமுகை, குருகு கோதுகின்ற சிறகைப் போல
விரிந்து மடல் அவிழந்தது (குறு 228:2,3), குருகு
வானத்தின்கண் உயரப் பறத்தல நன்னிமித்தமாகக்
கருதப பெற்றது (குறு. 260:1-4), உப்பங்கழியில் இரை
தேர்ந்துண்ட கரிய காலையுடைய வெண்குருகுகள்
அடைகரையிலுள்ள தாழையிடத்தே கூடிப் பெருங்
கடல் திரையொலியினால் துஞ்சும் (குறு. 303:1-8),
தலைவி முலைகளின் இடையிலுள்ள இடம், தலை
வன பிரிவால் அழுத கண்ணீரால் நிறைந்து கரிய
காலையுடைய வெண்குருகு மேயும் பெரிய குளம்
போல ஆயிற்று (குறு. 325-5,6), தண்கமழ் கானலில்
வெண்குருகுகள ஒலிததன (குறு. 381:4). உமணர்
கல்லுபபின விலை கூறி ஆனிரையை எழுப்புகின்ற,
நெடுநெறியிற் செலுத்தும சகடம் மணலின் மடுத்து
முழங்கும் ஓசையைக கேட்டுக் கழனியிலுள்ள கருங்
கால் வெண்குருகுகள் வெருவின (நற். 6:7-11),
பொய்கைதோறும் இறா மீனைத் தின்னும் குருகி
னம் ஒலித்தது (நற். 27:7,8). புனனையின் நெடுஞ்
சினையில இருக்கினற முதிர்ந்த சூலையுடைய
வெண்குருகு அலையோசையை வெருவும் (நற்.31:
10,11), கருங்கால வெணகுருகே, நீ நின் சுற்றத்
தோடு செனறு நீர்ப்பரப்பிலுள்ள இரையை உண்டு,
தாவிப் பறந்து வருதலை விரும்பினையாயினும நின்
கிளையோடு சிறிது இஙகுத் தங்கியிருந்து என்
சொறகளைக் கேட்பாயாக; இம் மாலைப்பொழுது
எனக்குப் பெருநதுன்பத்தைச் செய்கின்றது;
அதனை நீ அறியின் என குறையை நுங்கடற்று
றைச் சோப்பனிடஞ் சென்று அவன் உணருமாறு
உரைப்பாயாக' எனத தலைவி அதனை (குருகை)
விளித்துப் புலம்பிக கூறினாள் (நற்.54). இறா
மீனைத் தினறெழுந்த கருங்கால வெண்குருகுகள்
உப்புக குவட்டின மேலாகச் சிறகை வீசிப் பறந்து
கரையிலுள்ள புனனை மரங்களிலே தங்கின (நற்.
67:3-5). சோலையிலுள்ள புனனையின் நுண்தாது,
கீழ்க்காற்று வந்து மோதுந்தோறும் குருகின்
வெளிய முதுகில உதிர்ந்து மறைக்கும் (நற். 74:7-9).
கழியிடத்துள்ள மீனாகிய இரையை உண்ணும்
குருகுகளின நிரையாகிய பறவைக கூட்டம் பனை
மடலிற கட்டிய குடம்பையிடத்தே இருட்பொழு
394
குருகு
தில் நெருங்கி யுறையும் (நற். 128:1-3). தாழையின்
மடல் முறிந்து சாயும்படி இறாமீனைத் தின்ற குரு
கினம் அங்குத் தங்கி வீற்றிருக்கும் (நற். 131:4-6).
உமணர், தம் வண்டி முறிந்த விடத்திலே போட்
டொழிந்த இயல்பழிந்த பழைய பாரின்கண்
வெண்குருகு சினையை ஈனும் (நற். 138:3,4), தலை
வியும் தோழியும் மணல்மேட்டின் இடிந்து சரிந்த
கரைக்கண்ணே நின்று, சங்குகளைக் குலையாகத்
தொடுத்தாற் போன்ற குருகுகளின் வரிசையை
எண்ணிப் பகற்பொழுதைத் தலைவனோடு போக்
கினர் (நற்.159:3-8). புன்னையின் பெரிய கிளையிலே
புதுவதாக வந்து தங்கிய வெண் குருகுகளின நர
லோசை,ஆய் அண்டிரனது நாளோலக்கத்தில் இர
வலர் பரிசிலாகப் பெற்ற நெடுந்தேரின் ஓசைபோன்
றிருக்கும் (நற்.167:1-4), 'நீ பிரியீன், மீன் இனத்
தைத் தின்றவெண்குருகு மிதித்த நீர்வற்றிய குளத்து
நெய்தன் மலர் போல இவள் ஒரு நொடிப் பொழு
தும் உயிர் வாழாள்' என வரைவிடை வைத்துப்
பிரியும் தலைவனிடம் தோழி தலைவியின் நிலையை
எடுத்துக் கூறினாள் (தற். 183:9-11), பாணர், தெறு
கினற சினம் தணிதற்கரிய தெய்வத்தின் முன்செனறு
அதன்சினம் அடங்குமாறு யாழின் நரம்பினோ
சையை எழுப்பிப் பாடினாலொத்த இனிய குரவை
யுடைய குருதகள நிரம்பப் பெற்றது கங்கையாறு
(நற்.189:2-5). பனைமடலிற் கட்டிய குடம்பையில்
தங்கிப் பிரிவால் வருந்தும் வெணகுருகு நடுயாமத்
தில் நரலும் (நற். 199:1-3). கழியிடத்தில் இரையை
விரும்பி எழுந்த கருங்கால் குருகின் குததுக்
குத் தப்பியோடிய இறலின் ஏற்றை தாழைப்
பூவினைக் கண்டு (குருகென) அஞ்சும் (நற். 211:3-8).
கழனியிடத்துக் குருகுகள் ஆரவாரித்தன (நற். 236:
7). கொழுமீனை அருந்தக் குருகினம் மணல்
மேட்டில் ஏறியிருந்து அரசரது காலாட் படைக்
கூட்டம் போலக் காட்சியளித்தது (நற். 291:2-4}.
புதரிலுள்ள இணடின் குழை முதுகைத் தடவிக்
கொடுப்பத் தன் சிறகு குவிநதிருநத வருத்த மிக்க
வெண்குருகைப் பார்வையாககிய வேட்டுவன
அதன் காற்கட்டை அவிழ்த்து விட்டான் (நற். 312;
2-1), துன்பத்தைச் செய்யும் குருகு, கழனியின்கண்
இரையுண்டு பின் சிறுகுடியிலுளள பனைமடலில்
ஏறியிருந்து, தன பேடையைக் குடம்பையில் வந்து
புணருமாறு அமையாது கூவும் (நற். 338:7-12),
மாலைப்பொழுதில் நிறைந்த சிறகுடைய குருகின்
கூட்டம் வான ததில் நெருங்கிச் சென்றது (நற்.369:2).
கடற்கரைச் சோலையிலுள்ள பனையின் முதிர்ந்த
பழம் கழியின் கருஞ்சேற்றில் புதையும்படி வீழ்ந்த
தனால் சுற்றத்தையுடைய குருகுகள இனத்தோடு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4s4nmqv3390enjhpvxwc0vd6zqodaqw</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/403</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668872</id>
    <revision>
      <id>1987329</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:16:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987329</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9935" sha1="kzc7urnvampt4hhrk5ppq7rl2yjbxox" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குருகு
இரிந்தோடினம், 372:3-5). புன்னையின் நறுத்
தாது உதிரும்படி அதன்கிளை மீது அணி செய்தாற்
போன்று வைகிய குருகின் கூட்டம் இரை வேண்டிப்
பெயர்ந்து உலலியது (நற். 375:1,2), மருதமரத்தில்
இனத்துடன் குருகு தங்கும் (ஐங். 7:4). புதர்மீது
அசைகின்ற வேழத்தின் வெண்பூ, வானத்தில் பறக்
கும் குருகு போலத் தோன்றும் (ஐங். 17:1,2). குருகு
உடைத்துண்ட யாமையின் மிச்சிலாகிய இறைச்சி
யைப் பறைத்தொழில் வினைஞர் இட்டு வைத்து
உண்ணும் உணவோடு சேர்த்து வைப்பர் (ஐங். 81:
1,2). வெள்ளிய தலையையுடைய குருகின் பார்ப்புக்
கள் அழைக்குங் குரல் நெடுங்கழனியில் ஒலிக்கும்
(ஐங். 86:1.2). பொழிலின்கண் தனிக்குருகு உறங்கி
யது (ஐங். 144:2). பறக்கும் ஆற்றல் கெட்ட முது
குருகு கடலில் வலைஞர் தந்த கொழுமீனாகிய
உணவினைத் தின்னக் கருதி வாய்ப்பினை எதிர்
பார்த்திருக்கும் (ஐங். 180:2,3). கழியிலுள்ள நெய்
தலை நீக்கி மீனையுண்ட குருகு இளங்கானலில்
தங்கியது (ஐங்.184:1,2). மிகுதியாகப் பெய்கின்ற
பனி வருத்துதலானே உய்வதற்கு வழியின்றிக் குருகி
னம் ஆரவாரித்தது (ஐங். 457:1,2), இன்றுணையா
கிய தலைவன் பிரிந்ததனால் நலங்கெட்ட தலை
விக்கு, இராக் காலத்தே தன் சேவலைப் பிரிந்து
வருந்தும் தனிக்குருகு துணையாகி உசாவும் (கலி.
121:15-18). அழகிய சிறகினையுடைய இனக்குருகு
இராக்காலத்தே ஒருகால் ஒலிக்குமிடத்து அது
தலைவனது தேர் ஒலி என்று தலைவி துணிவாள்
(கலி.126:6,7). இளவேனிற் காலத்தில் குருகுகள்
இரை தேரும் வண்ணம் வையையில் நீர் சுருங்கிக்
கிடக்கும் (பரி. 6:76,77).
2. துருத்தி. மகட்போக்கிய தாய் உலைக்கண்
ஊதும் குருகு - துருத்தி - போல வெய்துயிர்த்து,
உள் மெலிந்து, வேவது போன்ற வெவ்விய நெஞ்ச
மொடு கண் துயிலாது புலம்பினாள் (அகம். 55:7-9).
கரடி இருப்பையின இனிய பழத்தை வெறுப்பின்
கறையான் புற்றினை, கொல்லன் உலையில் ஊதும்
குருகு போன்று உயிர்த்துப் பெயர்த்து இரைதேடும்
(அகம். 81:1-5). களிற்றியானை கல்லகச் சிலம்பில்
கையை உயர்த்திப் பெருமூச்செறிதலான் வேங்கை
யின் நறு மலர்கள், கொல்லன் குருகை மிதித்து
ஊதும் உலையிற் பிதிர்ந்து எழும் தீப்பொறி
போலப் பொங்கி, மின்மினிப் பூச்சிகளைப் போலப்
புதரில் வீழ்ந்து பரவின (அகம். 202:3-8). இரைதேடும்
கரடியேற்றை வரிகளையுடைய புற்றுக்கிடைத்தலும்
அதனைப் பெயர்த்து அதனிடத்தே உறை
கின்ற நல்ல அரா நடுங்குமாறு முழங்கி, இரும்பு
செய் கொல்லன் ஊதுகின்ற உலைக்குருகு போலப்
335
குருசில்
பெருமூச்செறிந்து அகழும் (நற். 135:1-4). தலைவன்
தலைவியின் மென்விரற் போது கொண்டு அருளை
யுடைய தன் சிவந்த கண் மறையும்படி வைத்துப்
பறாஅக் குருகின் (கொல்லன் உலைக்களத்துருத்தி போல)
வய்துயிர்த்தான் (கலி. 54:9-11).
3. குருக்கத்தி. காஞ்சி மரத்தைச் சூழ்ந்த நெடிய
கொடியினையும் பசிய இலையினையுமுடைய குரு
கின் -குருக்கத்தியின் - புற்கென்ற புறத்தினையும்
வரிகளையுமுடைய பூக்கள், இடியப்பம் பாலிலே
கிடந்தது போல மணலிடத்துக் குழிகளில் நின்ற
நீரில் வீழ்ந்து கிடந்தன (பெரு.375-379). குருகின்
இலையுதிர அதன்கண்ணிருந்து குயிலினம் கூவி
யது (பரி. 15:41).
4.குருத்து.வேரும் தூரும் மடலும் குருகும் - குருத்
தும் - பறியாத நீண்ட கரிய பனைமீதுள்ள குலை
கள் அதன் தலையினீங்கித் தரையில் உதிர்வன
போலத் திருமால் ஏந்திய ஆழிப்படை அவுணர்
தலைகளை உதிர்த்தது (பரி. 2:42-49).
5. கிரௌஞ்சமலை (ஆருபெயர்). குருகு - கிரௌஞ்ச
மலை - எறிந்த வேலோய் எனச் செவ்வேள் விளிக்
கப் பெறுதல் (பரி. 19:36).
குருகொடு பெயர்பெற்ற மால்வரை - அன்றிலது பெய
ரைப் பெற்ற மலை (கிரௌஞ்ச மலை). 'நாவலந்
தீவினுள் வடபாலுள்ள குருகொடு பெயர்பெற்ற
மால்வரையை - கிரௌஞ்ச மலையை - உடைத்து
அதனை வழிப்படுத்திய ஆறு மென் தலைகளை
யுடையவர் முருகன் (பரி. 5:8-10).
குருசில் - தலைவன், முருகனது வெகுட்சிபோலும்
வெகுட்சியினையுடைய அச்சம் பொருந்திய குரு
சில் - தலைவன் - என்று சோழன் இராசசூயம்
வேட்ட பெருநற்கிள்ளி சுட்டப் பெறுகின்றான்.
(புறம். 16:12). 'வெற்றி பொருந்திய குருசில்' என்
பது சேரமான் தகடூரெறிந்த பெருஞ்சேரலிரும்
பொறையைக் குறித்த மோசிகீரனாரின் அண்மை
விளி (புறம்.50:17). 'உறந்தையிடத்தே இருப்போ
னாகிய குருசில்பால் செல்வையாயின் நீ பிறன்
வாயிலை நினையாதபடி அவன் நினக்கு மிக்க பரி
சிலை நல்குவான் என்று பாணனைச் சோழன்
நலங்கிள்ளியிடத்தே கோவூர் கிழார் ஆற்றுப்
படுத்துவர் (புறம். 68:18,19), 'வெற்றி மிக்க
குருசில்’ என்று விளித்துக் குமணனிடத்தே
பெருஞ்சித்திரனார் யானைப் பரிசில் வேண்டினார்
(புறம்.181:20). தமக்குப் பரிசில் வழங்காத
பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய
நன்மாறனை, 'வேல்கெழு குருசில்' எனக் குறிப்பு
மொழியாக விளித்தார் வடம வண்ணக்கன் பேரி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kzc7urnvampt4hhrk5ppq7rl2yjbxox</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/404</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668873</id>
    <revision>
      <id>1987330</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:16:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987330</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10109" sha1="ovkgdt9ug4q1x7hkv5pp1t8ws3jwarh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குருசில்
சாத்தனார் (புறம். 198: 10). சேரமான் குடக்கோச்
சேரலிரும்பொறை பரிசில் நீட்டித்தது பொறாத
பெருங்குனறூர் கிழார், 'குருசில், நான் இப்பொ
ழுதே விடைகொண்டேன்; நீ வாழ்வாயாக' என்று
கூறி அவனை விடுத்துப் புறப்பட்டார் (புறம். $10;
II,12). போர்க்களத்தில் பகைவரது வேல்பட்டு
வீழ்ந்த குருசிலொருவன் பக்சுத்திலுள்ள படையின
ரெல்லாம் தன்னைப் புகழத் தலை பணிந்து இறைஞ்
சினான் (புறம்.285: 11-14), 'சினந்து செய்யும் போரி
னையும் இனக்களிற்றியானைகளையும் இயன்ற தேர்
களையுமுடைய குருசிலே, கள்ளினை இவனுக்கு
முன்னர்க் கொடுத்து அதன்பின் நீ உண்பாயாக'
எனறு கரந்தைப்போரின் உண்டாட்டினில் வேந்த
னிடத்தே வீரனொருவனைக் காட்டி அவனது
குடிநிலைச் சிறப்பை வேறொருவீரன் உரைத்தான்
(புறம்.890:1,2). போரில் பட்ட வாள் வடுக்கள்
விளங்கியதலையினையுடைய செருவெங்குருசில் காக்
கும் ஊர் வனபுல வைப்பில் உள்ளது (புறம்.321:7-10).
குருசில் தன பகைவரை வென்று கொண்ட
பொருளே அவனிடத்துச் செல்லும் இரவலர்க்குரிய
பரிசிலாகும் (புறம். 383:19). தான் விரும்பிய அவ
ளொடு நாளை மணம் பெறுதல் அல்லது அவளைக்
கொடுக்க மறுக்கும் அவள் தமருடனே ஆரமர்
செய்து வாள்பட்ட உடம்பொடு மீளாவுலகம்
புகுதல் என்ற இவ்விரண்டினுள் ஒன்றேயாக
என்ற வஞ்சினத்தோடு குழுதில் பொருதற்கு வாளி
னைத் தொட்டான (புறம்.341:11-16). 'கடலொலி
கொண்ட தானையினையுடைய அடல்வெங்குருசில்
நெடிது நிலைத்து வாழ்வானாக' என்று சோழன்
இராசசூயம வேட்ட பெருநற்கிள்ளியைக் கிணைப்
பொருநன கூற்றில் உலோச்சனார் வாழ்த்துவர்
(புறம்.377:29,30). 'அளவிடப்படாத எல்லையினை
யும் இயல்பினையுமுடைய பாசறைக்கண் தங்கும்
குருசில' என்று பல்யானைச் செல்கெழு குட்டு
வனைப் பாலைக் கௌதமனார் சுட்டுவர் (பதி.24:
14). 'போர்மிகு குருசில், நீ பலவற்றாலும் மாட்சி
மைப் பட்டனை' என்பது களங்காய்க் கண்ணி
நார்முடிச் சேரலைக் குறிதத காப்பியாற்றுக் காப்
பியனாரின் பாராட்டாகும (பதி. 31:36; 32:1).
சினங்கெழு குருசிவ்' என்று ஆடுகோட்பாட்டுச்
சேரலாதனும் தகடு ரெறிந்த பெருஞ்சேரலிரும்
பொறையும் தனிததனியாக விளிக்கப் பெறுதல்
(பதி. 53:34:72:16), 'ஊக்கத்தையுடைய குருசில, நின்
வாழ்நாள் மழை பெய்து காக்கும் கார்மேகத்தை
யொத்தும் பயனின்றிக் கழியும் வெண் மேகத்தை
யொவ்வாதும் சிறக்க' எனறு ஆடுகோட்பாட்டுச்
சேரலாதனைக் காககை பாடினியார் நச்செள்ளை
396
குருசில்
யார் வாழ்த்துவர் (பதி. 55:14-16, 21), 'மறங்கெழு
குருசில்&quot; என்றும் 'பொலந்தேர்க் குருசில்' என்றும்
இளஞ்சேரலிரும்பொறை சுட்டப் பெறுகிறான்
(பதி. 88:15,20). 'முருகனது சீற்றம் போலும்
சீற்றத்தை யுடைய அச்சம் பொருந்திய
குருசிவ்' எனவும் 'வென்வேற் குருசில்' எனவும்
சோழன் கரிகாற் பெருவளத்தான் குறிக்கப் பெற்
றுள்ளான் (பொரு. 131,331). 'வெல்போர்க் குருசில்&quot;
என்று விளித்துப் பாண்டியன் தலையாலங்கானத்
துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியனுக்கு மாங்குடி
மருதனார் நிலையாமை யுணர்த்தினார் (மது. IS2).
'போரைச் செய்கின்ற வலிமையுடைய குருசில்'
என நன்னன் குறிக்கப் பெற்றான் (மலை, 186).
சீர்மிகு குருசில், நீ அருந்தொழில் முடித்த செம்
மல் உள்ளமொடு கானம் பிற்படத் தேர்மணி
இயம்ப வந்து நின்றது தலைவிக்கேயன்றி எனக்
கும் இனிதானது' என்று தோழி வினைமுடித்து
மீண்ட தலைவனிடம் உவந்து கூறினாள்
(அகம். 184). 'வெல்போர்க் குருசில், நீ பிரிந்து சுர
நெறியிற் சென்றால் தலைவி பெரிதும் வருந்து
வாள்' என்று தோழி தலைவனிடம் கூறினாள்
(ஐன்.386). 'செருவெங்குருசிலாகிய வேந்தன் பகை
தணிந்தனனாகலின் போர்வயிற் பிரிந்த நம் தலை
வர் விரைவில் வருவர்' எனபது தலைவிக்குத்
தோழி கூறிய ஆறுதல் மொழியாகும் (ஐங். 465:
4,5), 'வளை நெகிழவும் மேனி வாடவும் கண்
கலங்கவும் மறங்கெழு குருசிலாகிய தலைவர் தலை
வியைத் துறந்தனர் (ஐங்.471:1-3). 'பலரும் புகழ்
தற்குக் காரணமாகிய சிறப்புக்களையுடைய நும்
குருசிலை நினைந்து அவரிடம் செல்வையாயின்
எமக்கு இன்னா அரும்படரைச் செய்த பொய்
வல்லாளராகிய அவரைப்போல் நீ எம்மை மறந்து
விடாதே' என்று தலைவி பாணனிடம் வேண்டி
னாள் (ஐன், 473), 'நின் விருப்பத்திற்குரிய காதலி
தன் மனைக்கண்னே தனிமையுற்றுக் கண்ணீர்
உகுத்த வருத்தத்தை எம் வாயிலாய்க் கேட்டும்
அவளுக்கு அருள் செய்யாத நினக்கு யாமும்
பாணரல்லேம்; எமக்கு நீயும் குருசிலல்வை' என்று
பாசறைக்கண் தலைமகனைப் பாணன் நெருங்கிக்
கூறினான் (ஐன். 480). பேரியல் அரிவையே,
நின்னை நினைந்து போர் வெங் குருசிலாகிய
தலைவர் வந்தமையால் இப்போது கார்காலம்
தொடங்கிற்றெனக் கருதுவாயாக' என்று தோழி
தலைவன் வரவைத் தலைவிக்கு அறிவித்தனள்
(ஐஸ். 497:3-5), 'போரடு குருசில்' நீ ஏந்திய ஆழிப்
படை பனங்குலைகள் உதிருமாறு பகைவர் தலை
களை உருட்டி அவர் இன்னுயிரைச் செகுக்கும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ovkgdt9ug4q1x7hkv5pp1t8ws3jwarh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/405</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668874</id>
    <revision>
      <id>1987331</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:16:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987331</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9917" sha1="j1x1ijzv5i7vgjs9yr4pgxtcgvse7tc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குருடர்
என்று திருமரலின் மறத்தைக் கீரந்தையார்
போற்றுவர் (பரி. 2:43-49), குரிசில் காண்க.
குருடர் - பார்வையிழந்தோர். புழுங்கல் நெல்வின்
பொரி சிந்தினாற் போன்ற புற்றீயல், கோல்
பிடித்து நடக்கும் குருடரை யொத்துச் செல்லும்
(ஐவ், தி, 4:3-4),
குருத்து
வளர்முனை. வேனிற் காலத்தில் கோடைக்
காற்றினால் குருத்து - வளர்முனை - இற்றுதிர்ந்த
பனை உச்சி கூம்பி வற்றும் (அகம். 333:8-11).
யானைத் தலைவனான களிறு புலம்புமாறு அதன்
நிமிர்ந்த வெண்கோட்டினைப் பறித்துக் குருத்
தினை ஆளி தினனும் (அகம். 381:1-3). கடற்கரை
யில் பனையின் உச்சியிலுள்ள கருக்கினை யுடைய
நெடுமடல் குருத்தோடு மறையுமாறு
மணலைக் குவிக்கும் (குறு. 372:1-3).
கடுவளி
குருதி - செந்நீர், தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற
நெடுஞ்செழியன் போர்க்களத்தில் வேலேந்திப்
பகை வேந்தரைக் கொன்று அவர் முடித்தலையே
அடுப்பாக புன்றகுருதி - புனவாகிய செந்நீர் - உலை
யில் தசையும் மூளையும் முதலானவற்றைப் பெய்து
தோளாகிய துடுப்பினால் துழாவி அடப்பட்ட உண
வால் களவேள்வி செய்தனன் (புறம்.26:4-11). குரு
திப் பலிகொள்ளும் விருப்பத்தையுடையதும் அச்
சம் பொருந்தியதுமான சேரமான் தகடூர் எறிந்த
பெருஞ்சேரலிரும்பொறையின் வீரமுரசம் நீராடி
வருவதன் முன்னே அம்முரசத்தினது கட்டிலில்
மோசிகீரனார் அறியாது ஏறித் துயின்றார் (புறம்.
50:5-8). போர்க்களத்தில் பொருதுபட்ட வீரரது
புண்ணைத் தோண்டிக் குருதி தோய்ந்த செங்கை
யால் தம் மயிரைக் கோதி நிறம் மிக்க வடிவை
யுடைய பேய் மகளிர் மேன்மேலும் கொட்டும்
ஓசையினையுடைய பறையின் சீருககேற்ப மறவர்
ஆடுவர் (புறம்.62: 2-5). பகைவேநதரது கொல்
யானை புண்பட்டு வருந்தும் பாசறையின்கண் குரு
திப் பரப்பிலே யானையைக் கொன்று போர்க்களத்
தை யுண்டாக்கிய படையையுடையவன் சோழன்
குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன் (புறம். 69:
8-11). வாள் வாய்க்கத் தைத்த வடுப்பரந்த மேனி
யுடையவரான
அதியமானின் மற மைந்தரது
வலிமை கண்டு அவன் பகைவர் புண்பட்ட குருதி
யையுடைய அம்புகளைத் தூணியகத்தே அடக்கிக்
கொள்வர் (புறம். 98: 13-14), 'மான்கணத்தைத்
தொலைத்த குருதி தோய்ந்த அழகிய கழற்காலினை
யுடைய வல்வில வேட்டுவன்' என்று வனபரணர்
நள்ளியைக் குறிப்பர் (புறம். 150:5-7). ஒளிறுவாள்
மறவரும் களிறும் குதிரையும் குருதியாகிய நிற
357
குருநீ
முடைய அழகிய நீர்மிக்க போர்க்களத்தின்கண்
மாயுமாறு பகைவரை நாள்தோறும் அமையாது
கொன்று கூற்றத்தின் வாடுபசி தீர்த்தான் கிள்ளி
வளவன் (புறம்.227:4-6}, செருவிடை வீழ்ந்த மறம்
புகல் மைந்தனொருவனது நொச்சிமாலை அச்சந்
தரத்தக்க குருதியொடு கலந்து உருமாறிக் கிடக்க
அதனை ஊனென்று கருதிப் பருந்து எடுத்துச்
சென்றது (புறம்.271:6-8), மாற்றார் செற்றங்கொண
டெறிந்த நெடுவேல் தன் மார்பை ஊடுருவி
உள்ளே புதையச் செம்மலொருவன களததைச்
சேறுபடுக்கும் குருதியைச் சொரிந்து நிலத்தில்
வீழ்ந்தனன (புறம். 385: 10-12). போர்க்களத்தில்
மாற்றார் எறிந்த நடு வந்து பாயந்ததனால்
நாணுண்டாகிய நெஞ்சுடனே வீழ்ந்த மறவனது
குருதி சோர்வதனோடு அசையும் மார்பினை
இடை விடாது பருந்துகள் மொயத்தன் (புறம்.288:
5-9). வேந்தரால் மகட்கொடை வேண்டப்படும்
மங்கை யொருத்தியின தமையனமார் வஞ்சியாது
பொருது வென்ற தெடுவேலையும் பகைவரை
யெறிதலால் குருதி தோய்ந்த கண்டார்க்கு அச்சந்
தரும் தலையையும் உடையவர் (புறம்.337:16-18).
தையலொருததியின் தமையன்மார் அவளை நிரலல்
லோர்க்குத் தரலில்லையெனறு கூட்டங்கொண்டு
குருதி நாறும் புலால் நாற்றத்துடனே கழுவாத
தலையுடையராய் வேலேநதிப் பொர நினறனர்
(புறம். 345:11-17). தலைவனொருவனால் விரும்பப்
பட்ட தையலொருத்தியின் தமையனமார் அவள்
காரணமான போரில் பகைவரைக் கொன்று குரு
தியை ஆறாகவோட்டி வாய மடிந்து வடுப்பட்ட
வாளோடு பஞ்சியும் களையாப் புணணராயப பிற
ரால் அஞ்சத் தககவராயிருநதனர் (புறம். 353:14-17),
சேரமான குடக்கோ நெடுஞ்சேரலாதன சோழன
வேற்பஃறடக்கைப் பெருநற்கிள்ளியொடு பொருது
வீழ்ந்த களத்தில் கொய்சுவற் புரவியெல்லாம
மெய்நிறைந்த வடுவொடு மடிந்து வளி வழக்கறுத்த
வங்கம் போலக் குருதியம் பெரும்புனலில மிதந்
தன (புறம்.368:7-10). சேரமான கடலோட்டிய
வேல்கெழு குட்டுவன போர்க்களத்திலே குறுந்தடி
கொண்டு அடிக்கப்படுவதும் குருதிப்பலி யூட்டப்
பெறுவதுமான முரசினொலியே இடிமுழக்கமாகப்
பகையரசராகிய அரவுகளை நடுஙகச் செயதான
(புறம். 369·4-6). ஒளிபொருந்திய படைக்கலனகளா
கிய மழைமுகில பகைவர் தலைகளாகிய கணிக
ளைப் பெயதனவாக முழங்கி வரும குருதி வௌ
ளம் நிலத்தின மேல் பரவிச் செல்லுமாறு சோழன
செருப்பாழி யெறிந்த இளஞ்சேட் செனனி போர்
புரிந்தான் (புறம்.370:12,13). அச்சம் பொருந்திய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j1x1ijzv5i7vgjs9yr4pgxtcgvse7tc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/406</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668875</id>
    <revision>
      <id>1987332</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:17:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987332</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10218" sha1="e6vhikr6jd4jjqj9osk6dhx8keonjil" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குருதி
நிணந்
பேய்மகள் வாழ்த்திக் குரவையாடுமாறு குருதி
யுலர்ந்து துகள்பட்ட களத்தைத் தனக்கு உரிமை
யாக்கிக் கொண்டவன் தலையாலங்கானத்துச்
செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் (புறம். 371:25-27).
'சொரிகின்ற குருதியோடே கையிலேந்திய வாட்
படையால் மறவர் போருடற்றும் பெருந்தானை
யைக் கொண்டு கொங்க நாட்டினைப் புறங்கண்ட
கொற்ற வேந்தன் சோழன குராப்பள்ளித் துஞ்சிய
கிளளி வளவன் (புறம். 373:5-8). பகை மன்னரின்
கரிய எயில்களைக் கடந்து அவர்தம்
தோயந்த குருதிப் பெருக்கினா லுண்டான பெரும்
பாட்டீரத்திலேயே போர்க்களந்தோறும் கழுதை
யேர் பூட்டி உழுது வரகும் கொள்ளும் வைகலும்
விதைக்கும் உழவன அதியமான் பொகுட்டெழினி
(புறம். 392:6-11). இமையவரம்பனின் கூர் வாள்
எதிர்த்துப் போரிடும் பகைவரை அறுக்க அவரது
அரிய மார்பகம் பிளத்தலால் உண்டாகிய புண்ணி
னின்றொழுகும் குருதியால் நீலமணி போலும் நிற
முடைய கடலநீர் நிறம் மாறிக் குங்குமக் குழம்
பினை நிகர்த்தது (பதி. 13:7-10). செந்தினையைக்
குருதியொடு பலியாகத் தூவி, நீராட்டிய முரசின்
கணணைத் திறந்து இயவர் குறுந்தடி யேந்திய
கையராய் அதனை முழக்குமாறு நெடுஞ்சேரலா
தன் போர்த்தொழில் மேற்கொண்டான் (பதி. 19:
6-19). கலந்த பல்வேறு கூலங்களோடு குருதியைப்
பலியாக விரும்பிய முரசின்கண் கடிது முழங்கு
மாறு போரை விரும்பி மேற்கொள்வதில் ஒப்பற்
றுப் பகைவரின கடத்தற்கரிய மதில்களைக் கைக்
கொண்டான் பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவன்
(பதி. 29:11-14). பகைவரின் தலை வெட்டப்பட்டு
எஞ்சி நினற உடம்பு எழுந்தாடுகின்ற போர்க்
களத்தில் அந்திமாலையின செவ்வானத்தைப்
போன்ற செஞ்சுடர் கொண்ட குருதி மன்றத்தே
பேய்கள் குரவையாடும் போர்ச் செல்வம் மிக்கவன்
களங்காய்க்கணணி நார்முடிச் சேரல் (பதி. 35:
8-10). பகைவரின் குருதிச் செம்புனல் ஒழுகுமாறு
களங்காய்க்கண்ணி நார்முடிச சேரல் போர் பல
புரிவான் (பதி 36:13,14). குருதிச செம்புனல் குஞ்
சரங்களை ஈர்ததுச் செல்லுமாறு போர் பல
புரிந்து களவேளவி செய்த வெற்றியுடையவன்
களங்காய்க கணணி நார்முடிச் சேரல் (பதி.
ப. 4:10-13), மோகூர் மன்னனுடைய செங்கை
மறவர் தம் மார்பைப் பிளத்தலால் ஒழுகிய குருதி
நிலத்திலே படர்ந்தோடி மழைநீரைப் போலப் பள்
ளங்களில் பாயுமாறு கொன்று படுபிணம் பிறங்கப்
பாழ செய்தான கடல் பிறககோட்டிய செங்குட்டு
வன (பதி. 49:10-12). ஆடுகோட் பாட்டுச் சேர
398
குருதி
லாதன் தன் பனந்தோடாகிய மாலையோடு வீரக்
கழல் சிவக்கும்படி பகைவரின் உடம்பு குருதியைத்
தூவுகின்ற புலால் நாறும் போர்க்களத்திலே தங்கி
யிருந்தான் (பதி.57:2,3). போர்க்களத்தில் பருந்தின்
கூட்டம் குருதியை நிரம்பப் பருகுமாறு பல போர்
களில் பகைவரைக் கொன்று விழுப்புண்பட்ட
சான்றோரின் பெருமகன் செல்வக் கடுங்கோ வாழி
யாதன் (புதி - 57:8-18). தும்பை சூடியதற் கேற்ப
நின்று பொருகின்ற ஆற்றலுடைய போர்மறவரின்
மார்பைத் திறந்து விட்ட குருதியை யன்றி வேறு
பலியைக் கொள்ளாத அஞ்சுவரு மரபினை யுடை
யது அயிரைமலைக் கடவுள் (பதி. 79:15-18), குருதி
மிக்க போர்க்களம் புலால் நாற்றம் வீசப் பகைவ
ரைக் கொன்று வென்ற வெந்திறலை யுடைய
தடக்கை அமைந்தவன் இளஞ்சேரலிரும்பொறை
(பதி. 86:1-3). பகைவரின் குருதியைத் தெளித்துத்
திரட்சியையுடைய சோற்றுக் குன்றுடன் அயிரை
மலைக் கடவுளான கொற்றவையை இளஞ்சேரல்
இரும்பொறை வழிபட்டான் (பதி. 88: 11,12).
பேய்மகள் குருதியினை அளைந்த கூருகிர்க் கொடு
விரலால் கணகளைத் தோண்டியுண்ட கருந்தலை
யைக் கையிலேந்தி வெற்றிக்களம் பாடித் தோளை
யசைத்துத் துணங்கையாடுமாறு முருகன் அவுண
ரைக் கொன்றான் (முரு. 51-61). கொழுங்கிடாயின்
குருதியொடு பிசைந்த தூவெள்ளரிசியைச் சிறுபலி
யாக இட்டும் அச்சம் வரும்படி குருதியளைந்த
செந்தினையைப் பரப்பியும் குறமகள் முருகனை
வரவழைத்தாள் (முரு. 282-244), யானைப் பிணத்
தைக் குருதியாகிய ஆறு ஈர்த்துக் கொண்டு செல்
லுமாறும் நூற்றுவரும் (துரியோதனன முதலானவரும்}
போர்க்களத்திலே மடியுமாறும் ஐவரும் (பாண்ட்
வரும் பெரிய போரை லென்றனர் (பெரு. 414-417).
திரட்சி கொண்ட தோன்றி, குருதி போலப் பூத்தது
(முல்லை. 96). ஆண்மக்களின் தலைகளாகிய அடுப்
பில் பகைவேந்தரின் குருதியாகிய உலை தமது சின
மாகிய தீயினால் மறுகிப் பொங்குமாறு பாண்டிய
வேந்தர் போருடற்றி வென்றனர் (மது. 29-40).
மையல் வேழம் மடங்கல்போல் எதிர்வரக் கண்டு
தலைவியும் தோழியும் நடுங்கிய நிலையில் தலை
வன் அம்பினையெடுத்து அந்த அண்ணல் யானை
யின் அணிமுகத்தில் எய்தமையால் பட்ட புண்ணி
விருந்து வழிந்த குருதி அவ்வியானையின் முகத்
தில் ஒழுகியது (குறி. 168-172). மலைச்சாரலில் புலி
மரையாவை வலப்பக்கத்தே விழுமாறு கொன்று
வீழ்த்தி அதன் ஒள்ளிய சிவந்த குருதியைப் பருகி
யது (அகம்.3:6 9). வெறியாடு களம் அமைத்துக்
கண்ணி சூட்டி, வளநகர் சிலம்பப் பாடி, பலி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>e6vhikr6jd4jjqj9osk6dhx8keonjil</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/407</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668876</id>
    <revision>
      <id>1987333</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:17:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987333</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9944" sha1="9c6852vyf9updnvsbigatd276fslq12" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குருதி
வீசிக்
கொடுத்துச் செந்தினையைக் குருதியோடு கலந்து
தூவி முருகனை ஆற்றுப்படுத்தினர் (அகம்.32: 8-18).
பருந்துகள் வந்து சூழ மன்னர்தம் போர்களை
வென்ற வெற்றி பொருந்திய நல்வேல் குகுதி
தோய்ந்து பிறழ்வது போன்ற செவ்வரி பொருந்
திய மையுண்ட கண்களை உடையவள் தலைவி
(அகம். 27:14-17). மறவர் அம்பெய்தலால் செவ்
வலரி மாலை இடப்பட்டு இறந்து கிடந்தா
லொப்ப நிண ஒழுங்கும் புண் சொரியும் குருதியும்
தம்மைச் சூழக் கிடந்தோரது கண்களைக் கழுகு
தன் பார்ப்பினங்கட்கு உணவாகக் கவர்ந்து
சென்று கொடுக்கும் (அகம். 31:7-11).தம்பலப்பூச்சி
குருதியைப் போன்ற சிவந்த நிறத்தினை உடையது
(அகம். 74:4). கேழற் பன்றியைக் கொன்ற செந்
நாய் ஏற்றை விரைவாக அதனை இழுக்க ஒழுகிய
குருதியைப் பருந்து பருகும் (அகம்.111:10-12).
போர் வேட்டெழுந்த மறவர் தம் கூர்வாளின்
முனை சிதைந்திட மாற்றார் படையை
கொன்று மான் அடிபதிந்த பள்ளங்களிலே பாய்ச்
சிய குருதி, வானிடத்துள்ள மீன் போல இடந்
தோறும் மின்னியது (அகம். 144:14-17). புலியுடன்
பொருத புண்கூர் யானை, புள்ளிகள் சிதைந்த
முகத்தையுடையதாய்க் குருதி ஒழுக, இடிபோல்
முழங்கும் (அம்.145:7-9). வேட்டைக்குச் சென்ற
குறவன் காட்டிலுள்ள மலலிகையாகிய தண்புதர்
குருதியொடு அசைந்திட அங்குள்ள முள்ளம்பன்றி
யைக் கொன்று வீழ்த்தினான் (அகம்.182:6-8).
ஆறலைப்போரால் போர்க்களத்து ஒழிந்தோரது
உடம்பினின்றும் உக்க குருதியை உண்டமையால்
கழுகின்வாய் செந்நிறமாயிற்று (அகம். 193:4,6).
பரதவர் எறியுளி தாக்கிய பெருமீன், வான
வில்லைப் போலத் தாவிச் சென்று, தன் புண்ணி
னின்றும் வெளிப்படுத்திய குருதியால் கடல்நீரின்
நிறம் மாறுபட்டது (அகம். 210:1-4). யானையோடு
புலி பொருதலின் குருதியால் குழைவுற்ற செங்
களத்தின் புலால் நாற்றத்தை வேங்கை மலர்
காட்டு மல்லிகையோடு சேர்ந்து மணம் கமழ்ந்து
மாற்றும் (அகம்.268:2-4). மழவர் தெய்வம் தங்கிய
லேப்ப மரத்தடியில் கொழுப்பு மிக்க பசுவினைத்
தடிந்து குருதியைத் தூவிப் பலியிட்டு அதன்
புலாவைப் புழுக்கி உண்பர் (அகம். 309:2-6),
ஆறலைப்போர் அம்பு எய்தலால் இறந்த புதி
யோரது புண்ணினின்றிழியும் குருதியை மாந்திய
காக்கைகள் ஒற்றுச் செல்லும் மாக்களைப் போல
ஒடுங்கிய குரலினவாய் மனையிடத்தே வந்து
தங்கின (அகம்.13:13-16). புலியைப் பொருது
கொன்ற களிற்றின் குருதி தோய்ந்த சிவந்த
உ
குகுதி
கொம்பினைப் பெரு மழை கழுவியது (அகம். 312:
1-4. ஆதனைப்போரால் கொவ்வப்பட்ட, தூது
செல்லும் பார்ப்பானின், நீள ஒழுகிய குருதியுடன்
தொங்கிக் கிடந்த குடலை நரி கடித்துத் தினனும்
(அகம்.397:1-15).எருவைச் சேவல் குருதி படிந்த
புலால் நாறும் பெரிய சிறகினையுடையது (அகம்.
181:9,10). செவ்வேளின் குன்றம் குருதி போன்ற
நிறமுடைய பூங்கொத்துள்ள காந்தளை உடையது
(குறு. 1:2,4). கலைமானின் மருமததிலே செலுத்திக
குருதியோடு பறித்த சிவந்த அம்புகள் ஒன்றை
யொன்று மாறுபட்டாற் போன்ற மையுண்ட
கண்களை யுடையவள் தலைவி (குறு. 272:5-8).
குவளை மலரோடு குருதி போன்ற காந்தனின்
மலர்களை விளங்கக் கட்டிச் சூடிப் பெருவரை
யடுக்கம் பொலிய, அருவியோசை இன்னிசையாகச்
சூரர மகளிர் ஆடுவர் (நற்.34:1-5), இரும்புலி
யானையை வருந்தும்படி மோதி அதன் குருதி பருகிய
பெரிய வாயை வேங்கையின அடிமரத்தில் துடைத்
தது (நற்.158:5.8). குருதி வேட்கை கொண்ட புலி
தன் எதிரே இளங்களிறு வருதலை நோக்கி நிற்கும்
(தற்.193:1,2). குருதி போன்ற நிறத்தையுடைய
கமழ்கின்ற காந்தள மலர்கள் வண்டுகள
ணும்படி மலர்ந்தன (நற்.399:2,3). கணிச்சிப்
படையையுடைய இறைவன் சூடிய பிறையிடத்துக்
கிடந்த செம்மாலையைப் போல ஏற்றினங்களின்
குருதி தோய்ந்த கொம்புகளில் குடர்கள சுற்றிப்
பிணித்திருந்தன (கலி. 103:24-27). ஒன்றோடொன்று
தாக்கிக் கொம்பாலே மாறாமல் எல்லிடத்தும்
குத்துகையினாலே மெய்யினின்றும் வடிகின்ற
குருதியையுடைய ஏறுகள் நாட்காலைப் பெயயும்
மேக நிரையை யொத்தன (கவி. 106:11-14). பொது
வர் ஏறு துளைத்த தம்முடைய புண்களினினறுஞ
சோருகின்ற குருதி வழுக்குதலாலே மணலை அள்
ளிக் கையைப் பிசைந்து கடலுக்குள்ளே பரதவர்
தெப்பத்தில் ஏறினாற் போல ஏறறைத தழுவினர்
(கலி.188:23-25). தயிரைக் கடைதலினால் பாய்ந்த
புள்ளிகளின் மேல் கொல்லேற்றைத தழுவினவரு
டைய குருதி மயங்கும்படி தழுவுதல எம்முடைய
தோளிற்கு அழகு செய்யுமோ என்று தலைவி
தோழியை வினவினாள் (கலி.106,37-39). தலைவி
புலவி மீக்கூர்ந்து அரக்குநீர் நிறைந்த வட்டைத்
தலைவன் மார்பில் எறிய, அந்நீர் அவள் உண்
கண்ணின வேலேறு போலும் நோக்கம்பட்ட
புண்ணிலிருந்து பாயும் குருதி சோர்வது போலச்
- சோர்ந்தது (பரி. 12:67-70). வையையாறு இருளை
யடும் காலைப் பொழுதின்கண கலங்கின செங்
குருதியைப் போன்று காணப்பட்டது (பரி.13:&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9c6852vyf9updnvsbigatd276fslq12</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/408</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668877</id>
    <revision>
      <id>1987334</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:17:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987334</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9946" sha1="ijmhk5zdgdsptnq2qfr9fe551s7bim3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குருந்து
85,86). தலைவன் காதற்பரத்தையை அணுகி அவள்
குரும்பை முலைமேற்பட்ட குருதி நிறம் அமைந்த
அரக்குநீரைத் துடைத்தான் (பரி. 16:21,29). சூல்
முதிர்ந்த முகில் மலையொழுங்கைச் சூழ்ந்து உரு
மேற்றினம் ஆர்ப்பப் பெய்த நீர் தனனோடு முர
ணிப் பொருத புலியைப் போழ்ந்த யானையின்
குருதிக் கோட்டிலுள்ள கறையைக் கழுவியது
(பரி. 30:1-5).
குருந்து - ஒருவகை மரம். குரவம், தனவு, குருந்தம்,
முல்லை என்று சொல்லப்பட்ட இந்த நால்வகைப்
பூவல்லது வேறு சிறந்த பூக்கள் இல்லை (புறம்.335:
4,3). தலைவியும் தோழியரும் பறித்துக் குவித்த
மலர்களுள் கரிய பெரிய குருந்தம்பூவும் ஒன்றாகும்
(குறி. 95). மயில் தேனையுடைய பசிய குருந்த
மரத்தின் நறுமணம் வீசும் கிளையிலிருந்து தன்
துணையை அழைத்துக் கூவியது (அகம். 85:11-13).
அரும்பு முதிர்ந்த வெட்சி மலர்கள் புனத்திலுள்ள
குருந்த மலர்களோடு கற்பாறையிலே பரவிக்
கிடந்தன (அகம். 133:14,15), கார்காலத்தில் மயில்
அழகிய தோகையினை விரித்து இன்பமுறக்
கொல்லையை உழும் உழவர் கூழ உண்டற்கு
நிழலாக விட்டு வைத்த, வலிய இலையினை
யுடைய குருந்த மரத்தின வளைந்த கிளையிலிருந்து
கிளிகளை ஓட்டும் மகளிர் போல ஒலியுண்டாக
அகவும் (அகம்.194:11-16). குட்டியைத் தழுவிய
பிணைமான் இரலையோடு அசையும் கிளையினை
யுடைய குருந்த மரத்தின் நிழலில் தங்கியது (அகம்.
394:8-10), மிக்க தண்மையுடைய பருவக் காலத்தில்
கொன்றை மரம் குருந்த மரத்தோடு அசையும் (குறு.
148:4,5). காட்டில குருநது மலர்ந்தது (நற்.321:9).
காதலர் சென்ற நெறி கொன்றையோடு நன்கு
மலர்ந்த குருந்த மரங்களை உடையது (ஐவ். 436;3).
தலைவன் சென்ற நெறியில் குருந்தங் கண்ணியைச்
சூடிய கோவலர் வாழும் சிற்றூர்கள் இருந்தன
(ஐங். 439). பொதுவர் குருந்து, கோடல் முதலான
வேறுவேறு மலர்களால் செய்த கமழும் கண்
ணியைச் சூடி ஏறு தழுவினர் (கவி. 103:3-5), பொது
வன குருந்தம் பூவாற செய்த கண்ணியைச் சூடி
னான (கவி. 111:1). தலைவனும் தலைவியும்
முலலைப் பூவைக குருந்தம் பூவோடு முடியிலே
சூடிக் கான்யாற்றில் விளங்குகினற பொழிலிடத்
துள்ள அகன்ற பாறையில் ஆயத்தோடு விளை
வாடினர் (கவி. 113:23-25).
குரும்பி - புற்றாம்பழச் சோறு. வலைஞர் பாணருக்குக்
கொழியலரிசியைக் களியாக அட்ட கூழைத் தட்டுப்
பிழாவிலே உலரவாற்றிப் பாம்பு கிடக்கின்ற
புற்றினிடத்துக் கிடக்கும் குரும்பியை -புற்றாம்
400
குருனை
பழசசோற்றை - ஒக்கும் நல்ல முளையை பிடித்து
அதில் கலந்து தருவர் (பெரு.174-278).கரடியேற்றை,
ஈயல்களை யுடைய புற்றின் குளிர்ந்த மேற்
புறத்தே தங்கிய குரும்பியாகிய இரையினை யுண்
ணும் (அகம்.8:1,3). கரடியேற்றை மின்மினிகள்
மொய்த்திருக்கும் புற்றினை, இரும்பினைக் காய்ச்சி
யடிக்குங்கால் சிதறும் பிதிர்போல அம்மின்மினிகள்
ஒளிவிடப் பெயரச் செய்து குரும்பியைத் தோண்டி
போலத்
யெடுத்து, இரும்பு செய் கொல்லன்
தோன்றும் (அகம். 12:3-6), அகன்ற காட்டிடத்தே
பெருங்கைக் கரடியினம் குரும்பியைத் தேரும்
(அகம். 307:9,10).
குரும்பை - இளங்காய், மகளிர் பெரிய பனையினது
குரும்பை நீரையும் கரும்பினது இனிய சாற்றையும்
தெங்கின் இளநீருடன கலந்து இம்மூன்று நீரை
யும் உண்டு முந்நீரையுடைய கடலிற் பாய்ந்து
விளையாடுவர் (புறம். 14:11-16). மகளிர் கணவ
ரோடு புலந்தனராய் அறுத்த வடமாகிய ஆரஞ்
சொரிந்த முத்துக்களோடு அழகிய மென்மை
யான
களும்)
குரும்பைக் காய்களும் (பச்சைப் பாக்கு
பிறவும் முற்றத்திடததே சிந்திக் கிடந்
தன (மது-680-584). தலைவி குரும்பை போன்ற
மெல்லிய முலையினை யுடையவள் (அகம்.253:22).
குரும்பை போன்ற மணியையுடைய பூணாகிய
பெரிய செங்கிண்கிணியைப் புதலவன் அணிநதிருந்
தான் (நற்.269:1), புதல்வன் குரும்பை மணிப்பூணி
னன் (ஐன். 442:5). முகம் செய்த குரும்பை போன்ற
நின் இளமுலைகள் நின்னைக் கண்டோர் உயிரை
வாங்கும் என்பதை உணர்தியோ, உணராயோ
எனத் தலைவன் தலைவியை வினவினான் (கலி, 58:
13-26). சிறுபிள்ளைகள், பனையினுடைய குடம்
போலத் திரண்ட இடத்தை யுடைத்தாகிய சருச்
சரையுடைய முகிழையுடைய பசிய குரும்பையைக்
கொடியாற் கட்டிப் பின்னின பின்னலை இழுத்து
அதனால் இளைப்பர் (கலி. 83:8-10), வேயினால்
ஆயத்தார் சுற்றி நின்று எறியத் தன் குரும்பை
போறை முலைக்கண் பட்ட அரக்கு நீரைக்
காதற்பரத்தை துடையாளாய்த் துகிலினால் ஒற்றி
நின்றாள் (பலி. 16:20-23).
-
குருவி பறவை வகை. குறவர் மூட்டிய தீக்கு வெரு
வித் தன் புகலிடத்திற்கு விரையும் மயிவ, தினை
யரிந்த தாளின் மீதிருந்த குருவிகள் வருந்தும்படி
செல்லும் (ஐங். 195:3-5). தினைகள், குருவிகள்
ஆர்க்குமாறு கதிர்களை விளைவித்தன (பரி, 18:47),
குருளை - குட்டி. சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய
கிள்ளிவளவன் புலி பாதுகாக்கும் குருளை - குட்டி -
போலக் குறைவில்லாத செங்கோலால தன் குடியைப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ijmhk5zdgdsptnq2qfr9fe551s7bim3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/409</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668878</id>
    <revision>
      <id>1987335</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:18:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987335</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10074" sha1="2zucr9ppb5i9yjqvhpxpohxvyfs21dt" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குருளை
புறங்காத்தான் (புறம். 42: 10,11). ஆளியின்
அணங்குடைய குருளை முலையுண்டலைக் கை
விடாத இளைய பருவத்தே முதல் வேட்டையில்
மிகுந்த வலிமையுடன் செருக்கிக் களிற்றைக்
கொன்றாற் போலக் கரிகால் வளவன் சேர
பாண்டியராகிய இருபெரு வேந்தரும் களத்தே
படும்படி வெண்ணிப் பறந்தலையில் பொருதான்
(பொரு .'139-148). கண் திறவாத வளைந்த செவி
யினையுடைய தன் குருளை முலையுண்ணுதலைத்
தன் பசி மிகுதியாற் பொறுத்தலாற்றாது புனிற்று
நாய் குரைக்கும் (சிறு. 180-132). களிற்றியானை
யைத் தாக்கிய வலியுடைய சிங்கத்தின் வளைந்த
வரியினையுடைய குருளை அவ்வியானையின் மத்த
கத்தைக் கொள்ள வேட்டாற் போன்று, தொண்
டைமான் இளந்திரையன் பகைவரது கடிமதிலை
எறிந்து அவர் முடிகளைக் கைப்பற்றி வென்றி
கொள்வதல்லது சந்து செய்வதற்கு உடன்படான்
(பெரு. 448-483). கூரிய உகிரினையும் வளைந்த வரி
களையும் உடைய புலிக்குருளை கூட்டிடத்தே
அடையுண்டு வளர்ந்தாற்போலக் கரிகால வளவன்
பகைவர் காவலிடத்தே யிருந்து பெருமை வளர அக்
காலலை ஓட்டித் தாயம் எய்தினான் (பட்.220-238).
நன்னன் அரண்மனை வாயிலில் காணப்பட்ட பல்
வேறு கையுறைப் பொருள்களுள் வளைந்த அடி
யினையுடைய வாய்திறவாத கரடிக் குருளையும்
ஒன்றாகும் (மலை. 501), பிணவுப்புலி பிடவுடன்
சேர மலர்ந்த வேங்கையின் பூவுடன் கூடிய தழையை
வேறு வேறாக வகுத்து வைத்தாற் போன்ற,
தசையின் மறைப்பு நீங்காத வளைந்த நகத்தினை
யுடைய மூன்று குருளைகளை ஒருசேர மலைக்
குகையில் ஈன்றது (அகம். 147:1-5). மலைச்சாரலில்
கரடியேற்றை இருளைத் துணித்து வைததாற்
போன்ற திரண்ட மயிரினையுடைய குருளையோ
டும் தோல்முலைப் பிணவோடும் மகிழந்திருக்கும்
(அகம். 201:18-18), சுரநெறியில் இருப்பையின்
வெள்ளிய பூக்களைக் கரடிக குருளையின் பெரிய
கூட்டம் கவர்ந்துண்ணும் (அகம். 276:11-13), புலி
ஈன்ற வறுஞ்சுனையில் பாய்தல் கொண்டு, நேர்மை
பொருந்திய முதுகினை நெளிக்கும் சிறு வரிகளை
யுடைய புலிக்குருளை நீர்வேட்டுச் சுனையிலிட்ட
யானையின் கையைக் கடித்து முழங்கும் (அகம். 329:
9-12). கானமயில் பாறையில் ஈன்ற முட்டைகளை
முசுவின் குருளை வெயிலில் உருட்டி விளையாடியது
(குறு. 38:1,2). வேங்கையின்மலர்கள் உதிர்ந்த துறு
கல் பெரிய புலிக்குருளை போன்று தோன்றும்
(குறு.47:1,2). பாம்பின் அழகிய கோடுகளையுடைய
குருளை காட்டுயானையை வருத்தினாற் போலத்
இ பொ க தொ 2. 26
401
குருட
தலைவி தலைலனை வருத்தினாள் (குறு. 119). சுர
நெறியிலுள்ள நெல்லியின் பசுங்காய்கள், வலியை
யுடைய புலிக்குருளைகள் கொள்ளற்குரிய இடத்
தில் உதிர்ந்து கிடந்தன (குறு. 209:1,2). ஆறுசெல்
மாக்களின் தலையைத் தாக்கியதால் குருதி படிந்த
சிவந்த மாறுபட்ட தலையை யுடையனவும் குருதி
பூசிய வாயை யுடையனவுமாகிய பெரிய தலையை
யுடைய புலிக்குருளைகள் மாலைப்பொழுதில் மர
லின் தூறுகளை நிமிர்ந்து நோக்கும் (நற். 2:3-6).
கழியிலுள்ள நீர்நாயின் குருளைகள் கொழுமீனை
மாந்தித் தில்லை மரப்பொந்துகளில் துயிலும் தேத்.
195:1-3). வேங்கை மலர்மாலை போன்ற குருளை
களை ஈன்ற பிணவுப்புலி பசித்ததாக, நள்ளிரவில்
வயப்புலி களிற்றின் புகர்முகம் சிதையத் தாக்கி
இடிபோல் முழங்கியது (நற். 383:1-5). புலியால்
கொல்லப்பட்ட பிணவுப் பன்றியின் பூவரிக் குரு
ளைகளைக் கேழற் பன்றி பாதுகாத்தது (ஐங். 265:
1,2). கேழற்பன்றி தாயிழந்த வரிகளையுடைய
குருளையோடு மலைச் சாரலில் உள்ள சிறுதினை
யைத தின்று மலையுச்சியில் துயிலும் (ஐங். 268:1-3),
சுரநெறியில் செந்நாய் ஏற்றை குருளைப் பன்றி
யைக் கொள்ளாது கழிந்தது (ஐங்.397:1-3).
குரூஉ - 1. நிறம். அகழி குரூஉ - நிறம் - பொருந்திய
கெடிற்றினை யுடையது (புறம்.18:10). குருதியங்
குரூஉப் புனலையுடைய போர்க்களத்தில் மறவரும்
களிறும் மாவும் பட்டொழிநதன (புறம். 227:4,5).
சூளையினின்று எழும் இருள் நீங்கி ஓரிடத்தே
செறிந்து நின்றாற் போனற திரட்சி மிக்க குரூஉப்
புகை விசும்பிடத்தே சென்று தங்கும் (புறம்.2281
2,3). மறவன் குச்சுப்புல் நிரைத்தாற் போன்ற
குரூஉப் பொருந்திய மயிரினையுடைய தாடி
யினன (புறம். 257:3). பருந்து வளைந்த சிற
கினையும் குருகவினையும் உடையது (புறம்.
869:11), நொச்சியினது கண்ணுக்கு நிறைந்த
அழகிய குருஉத் தழையை மெல்லிழை மகளிர்
அல்குலிடத்தே ஆடையாக அணிந்தனர் (புறம். 271:
2-4). காற்று மோதுதலின் கொடிலிட்டெழும்
குரூஉப்புகை பிசிராக உடைந்தது பேதி. 15:6).
திரைகளையுடைய கடற்பரப்பில் வெள்ளிய நுரை
யாகிய தலையுடைய குரூஉப் பொருந்திய சிறுசிறு
திவலைகளாக வுடைந்து கெட அலைகள் மேன்
மேலும் வந்தன (பதி. 42:21-23). கரடி பனையின்
செறும்பையொத்த குரூஉ மயிரினைக் கொண்ட
உடம்பினையுடையது (முரு. 312,313). குதிரைத்
திரள் செல்லுதலால் உண்டான குரூஉத் துகள்
வானத்திடத்தே வெயிலை மறைத்தது (மது. 49,50).
பெரிய மருத நிலங்களைக் குரூஉவுடைய கொடிய&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2zucr9ppb5i9yjqvhpxpohxvyfs21dt</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/410</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668879</id>
    <revision>
      <id>1987336</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:18:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987336</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9607" sha1="15naawifndkufdtwwhba1qay5t2qekq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குருஉ
எரி யுண்டது (மது. 154,155), மழை மிகுந்தமையின்
குரூஉப்புனல் கடற்கு ஓடியது (மது. 244,845), மணி
போலும் பூவினை யுடைய அவரையின் குரூஉத்
தளிரை ஆமா மேய்ந்தது (மது. 292,293), குரூஉ
மயிர்ப் புரவி (மது. 387). தாளிப்பில் எழுந்த குரூஉப்
புகை மழையையுடைய திசைகள் போலப் பரந்து
தோன்றியது (மது. 757,758). பொழில்களிடத்தே
யுள்ள குளிர்ச்சியுடைய கொம்புகளில் மழையின
குரூஉத் துளிகள் மாறாமல் வீழ்ந்தன (நெடு.27,28).
யவனர் இயற்றிய பாவை தன் கையிலே ஏந்தி
யிருக்கின்ற அகல் விளக்கு நிறையும்படி நெய்
வார்த்துப் பருத்த திரிகளைக் கொளுத்தி வைத்த
குரூஉவுடைய தலை நிமிர்ந்தெரிய விளக்கினை
நெய் வற்றின காலந்தோறும் நெய் வார்த்துத்
தூண்டுவர் (நெடு. 101-104), பரதவர் நெடுங்கால்
மாடத்திலுள்ள ஒள்ளெரியை நோக்கிக் குரூஉச்
சுடர் எண்ணுவரி (பட். 111,112). தினைச்சோறு
குரூஉப் பொருந்திய வடிவினையுடையது (மலை 169).
மகளிர் குரூஉக்கண் பிணையற் கோதையை யணிந்
தனர் (மலை. 349). குரூஉப் புலி யானையொடு
பொருத்து (மலை,517). செந்நிறப் பசுக்கள் எழுப்பிய
செம்மண்ணாகிய குரூஉத்துகள் வானிடத்து மிக்
குத தோனறும் (அகம். 79:7,8), வெள்ளெலியேற்றை
குரூஉ மயிரை யுடையது (அகம். 133:1,2). ஆம்பற்
பூலின் முறிக்கப்பட்ட இதழ்களாலாய பருத்த
குரூஉப் பொருந்திய மாலையை நீவித் தலைவி
கூந்தலில் சுரும்பிமிர் ஆய்மலர் வேய்ந்திருந்தாள்
(அகம்.136:27-29), குரூஉக் கொடிப் பகன்றை (அகம்.
316:6), குதிரை குரூஉப் பொருந்திய பிடரி மயிரை
யுடையது (நற். 149:6,7). கீழக்கடலில் எழுந்து,
குரூஉக் கதிர் பரப்பிப் பகலைச் செய்த ஞாயிறு குட
மலையில் மறைந்தது (நற.215:3,2). புலியின புள்ளி
யைக் கொண்ட அழகு விளங்கிய குரூஉச் சுவலை
யுடையது வரிவண்டு (நற். 249:5,6), குரூஉக கண்
கொலையேறு (கவி. 104:23.71). சிவந்த ஏறு குரூஉ
வுடையது (கலி. 105:36),
2. விளக்கம் (ஒளி). கடல்லை குரூஉ - விளக்கம்-
உடையது (அகம், 10: 9). குரூஉக்கண் நெடுமதில்
(அசும், 159:18), குரூஉப பூம் பைந்தார் (அகம். 208:
16). மகளிர் குரூஉப் புனல் விளையாட்டை வெறுப்
பின் கோரைகளைக் கொண்டு கழனியிலுள்ள
நாரையை ஓட்டுவர் (அகம். 328: 4-6), உகாவின்
குரூஉக்காய குயிலின கண போன்றது (அகம். 293:
6,8). மாமழை குரூஉத் துளிகளைப் பொழிந்தது
(அகம்.304: 1,5). காட்டைச் சுடுவதால் எழும்
குரூஉப் புகை அருவித் துவலையோடு மயங்கியது
(அகம்.3691 14, 15),
402
குலம்
3.கனம், குயக்குலத்து இளையோர் கலம் வனை
தற்குத் திகிரிக்கண்ணே வைத்த பசுமண்ணாகிய
குரூஉ - கனம் - மிக்க திரள் போலச் சோழன் நலங்
கிள்ளி கருத்திற் கொண்ட முடிபை யுடைத்து தண்
பணை நாடு (புறம்.32:8-10).
குரை - ஒலித்தல் (ஆரவாரம்). உலக்கையின் குரை-
ஒலித்தல்-உடைய, பூண்மழுங்கியது (பதி. 34: 19).
இளஞ்சேரல் இரும்பொறை, பல்வேறு குரலோசை
யுடைய பறவைகளின் ஒலி எழுந்தது போன்று
திரண்ட குரையுடைய படையிருப்பை உடையவன்
(பதி. 84: 20, 24). செவ்வேள் குரை கடலிற் சூர்
தடிந்தார் (முரு. வெ. 1:1), நுரையைத் தலையிலே
யுடைய குரைபுனல் குளத்துள் புகுந்தோறும் மகளிர்
விரையக் குடைந்து புனலாடுவர் (பொரு .240,241).
குரையிலை - ஒலிக்கும் ஓலை (பனையோலை, தென்னை
யோலை ஆகியன). பந்தர், குரையிலையால் - ஒலிககும்
ஓலையால் மிடையப் பெற்றது (நற். 40:2).
குல்லை - சுஞ்சங் குல்லை. இலையைத் தலையிலே
யணிந்த குல்லையினையும் - கஞ்சங் குல்லையினை
யும் - நறுமபூங் கொத்துக்களையும் மராமரத்து
மலர்க்கொத்துக்களோடு இடையிட்டுத் தொடுக்கப்
பட்ட தழையை மகளிர் அல்குலிடத்தே ஆடையாக
உடுத்தினர் (முரு. 201-204). ஞாயிறு பல்கதிர்களைப்
பரப்பிக் காயதலினால் குல்லை கரிந்தது (பொரு.233.
234). விறலியின எயிறு போலக் குல்லையை யுடைய
அழகிய காட்டிடத்தே குவிந்த அரும்பு மலர்ந்தன
(சிறு. 28, 29). தலைவியும் தோழியரும பாறையிற்
பறித்துக் குவித்த மலாகளுள் குல்லை மலரும் ஒன்
றாகும் (குறி. 78). வடுகர் குலலைக் கண்ணியை
யுடையவர் (குறு. 11: 5), தலைவன். குல்லை, குளவி,
கூதளம், குவளை, தேற்றா முதலியவற்றின் மலராற்
புனைந்த ஈர்ந்தண் கணணியன (நற. 376: 5, 6).
பல ஆக்களையுடைய பொதுவர் குலலை, குருந்து
முதலான பல்வேறு மலர்களால் செய்த கமழுங்
கண்ணியைச் சூடி ஏறு தழுவினர் (கலி. 103: 1-5).
குல்லை, வகுளம முதலான பல மலர்கள் வையை
யாற்றின் இரு கரைகளிலும் மணம் பரப்பும் (பரி.
12: 79-81).
குலம் - 1. குடி. குறவன் மடமகள் வேங்கை மலர்
கொண்டு மலையுறை கடவுளாகிய குல முதலை
குடித்தெய்வத்தை - வழிபாடு செய்து தேனாகிய
பலி சொரிந்தாள் (ஐங். 259:1-4).
2.உயர்வு.உயிர்களின் பசி போக்கி நிறைபயன்
நல்கும் மலை சிலவற்றுள்ளும் தெய்வம் தாமாக
விரும்பியுறையும் குலவரை - உயர்வுடைய மலை -
சிலவாகும், அக்குலவரை சிலவற்றுள்ளும் பலதேவ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>15naawifndkufdtwwhba1qay5t2qekq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/411</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668880</id>
    <revision>
      <id>1987337</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:19:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987337</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9725" sha1="65jakg9at3pyt3r5syclen631zmfhi3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குலமுதல்
னும் கண்ணனுமாகிய இருவர் தங்கும் இருங்
குன்றம் சிறந்தது (பரி. 15:5-14).
குலமுதல் -குடித்தெய்வம். குன்றக் குறவன் காதன்
மடமகள், விரைவில் மணம் நிகழ வேண்டி
வேங்கை மலர்கொண்டு மலையுறை கடவுளாகிய
தம் குலமுதலை - குடித்தெய்வத்தை - வழிபட்டுத்
தேன் பலி சொரிந்தாள் (ஐங்.259:1-4),
குலவரை - உயர்ந்த மலை. புலவர்கள் ஆய்ந்து பாராட்
டிய நெடுங்குன்றம் பலவற்றுள்ளும் உயிர்களின்
பசிபோக்கி நிறைபயன் நல்கும் குனறுகள் சிலவே;
அச்சிலவற்றுள்ளும் தெய்வம் விரும்பி உறையும்
குலவரைஉயர்ந்த மலை சிலவாகும்; அக்குல
வரை சிலவற்றுளளும் பலதேவனும் கண்ணனும்
எழுந்தருளியுள்ள இருங்குன்றம் சிறந்ததாகும் (பரி.
15*1-14).
குலவு - 1. வளைவு. பேதை மகளிர் சிற்றிற்கண்
செய்த பாவைக்குக் குலவு வளைவு- பொருந்திய
கோட்டுப் பூவைப் பறிப்பர் (புறம். 11:2-4). இளைய
கிளி தூக்கிச் செல்ல முடியாத பெரிய குலவுப்
பொறையாகிய கதிர் முறித்த தட்டை பொருந்திய
தினையின் வறும்புனம் நோக்கி நெடிது நினைந்து
துன்புற்றுத் தலைவன் பெயர்வான் (அகம்.38:12-15).
செந்தினையின் கதிர்நீண்டு வளைந்தாற் போன்ற
குலவு பொருந்திய தலையையுடைய நான்கு குதி
ரைகள் தேரில் பூட்டப்பெற்றன (அகம். 400:8-11).
வளைந்த கதிர்களாகிய குலவுப் பொறையைக்
கானவர் கொய்தொழித்த பின் உள்ள தினைத்
தாள்கள் திருவிழாச் செய்தொழிந்த களம்போலத்
தோன்றின (நற். 306:5-7). ஆண் பன்றி கானவர்
உழுது விளைத்த குலவுக்குரல் ஏனலைத் தின்றது
(நற்.386:1-3). குலா, குலாஅ காண்சு.
2. பிணைவு. குலவு - பிணைவு - பொருந்திய குரல்
ஏனல் முற்றிக் கொய்பதம் உற்றன (மலை. 108).
குலா - வளைவு. வேட்டுவச் சிறுவர் உடைவேல
மரத்தின முள்ளை ஊகம் புல்லின் நுண்கோலிற்
செருகிய அம்பை, வளாரால் செய்யப் பெற்ற
வில்லில் வைத்துக் குலா வளைவு + உண்டாக
வலித்துப் பருத்தியால் ஆகிய வேலியடியில் உறை
யும் காட்டெலியை வீழத்தற்குக் குறிபார்ப்பர்
காணக.
(புறம். 324:3-7). குலவு - 1, குலா அ
குலாஅ - வளைவு. கொடிய பார்வையினையுடைய
மறவர் குலா அ - வளைவு - பொருந்திய வலிய
வில்லினர் (அகம். 368:17). குலவு - 1, குலா காண்க
குலை - 1.கொத்து. காயுடைய தென்னைக்குலை
கொத்து - தாழந்திருந்தது (புறம். 17:9). முல்லைப்
ச இ.பொக தொ 2 26அ
1
403
லை
புதரிடத்தே மொய்க்கும் வண்டினம், காட்டில்
உள்ள பிடவின் தொடுத்தது போலப் பூக்கும்
குலையில் தங்கும் (பதி 66:16-18). பழமுதிர்சோலை
யில் இழிதரும் அருவி தெங்கின் இளநீரையுடைய
குலை உதிர மோதியது (முறு. 307,308). செழுங்
குலைக் காந்தள் கைவிரல் போலப் பூத்தது (சிறு.
167). நீண்ட குலையுடைய காந்தன் பக்கமலையில்
மலர்ந்திருந்தன (பெரு.371,372), மகளிர் நீலமணி
போலும் குலையினை யுடைய தேன் நாறும் நெய்
தல் மலரைப் பிற மலர்களுடன் பறித்துப் பாறை
யில் குவித்தனர் (குறி. 84). மலைப்பக்கத்தே யுள்ள
மெல்லிய தேன் துளிக்கும் செங்காந்தளின் அழகிய
கண்ணிடத்து இணைந்த குலை போன்ற முன்
கைகளை மகளிர் கூப்பினர் (பட். 158-154). செந்
நாய் ஏறு ஆண் பன்றியினைத் தாக்க அதுகண்டு
ஓடும் பெண் பன்றி ஈந்தின் மீது மோதியதால்
பசிய குலைகளினின்று செங்காய்கள் உதிர்ந்தன
(அகம். 21:18-20). செம்முல்லையின் அரும்பு நெருங்
கிய குலையையுடைய பிடவமொடு ஒருங்கு மலரக்
காடு கம்மென்று மணம் வீசியது (அகம், 23.3-5).
வளைந்த முள்ளினையுடைய நீர்முள்ளியின் குளிந்த
ரூலைகளினின்று வீழ்ந்த வெண்காம்பு மீன் முள்
போன்றிருந்தது (அகம். 26:1,2). இருப்பை மரத்தின
குவிந்த குலையினின்றும் கழன்ற உள் துளையுடைய
திரண்ட பூ பனிக்கட்டி போல் சிதறிக் கிடந்தது
(அகம்.95:6,7). நீண்டு தூக்கிய பல துடுப்புக்கள்
போலும் அசையும் குலைகளையுடையது காந்தள்
(அகம்.108:14,15). வண்டு வேங்கை மலரில்
தாதினை ஊதிக் காந்தளின் தேன பொருந்திய
குவிந்த குலையில் உறங்கியது (அகம்.133:10-12).
வெள்ளிய கூதளஞ் செடியின அசையும் குலையில்
உள்ள மலரைத் தீண்டியதால் அதன் தாதுகப்
பெற்ற பன்றி கட்டளைக்கல போல் தோனறியது
(அகம். 178:9-11). கோவலர் வரி பொருந்திய வெண்
காந்தளின் வளைந்த குலையில் உள்ள சிறந்த பூக்
களைச் சூடினர் (அகம்.264.3,4), சேஎய் (முருகன
குன்றம் செந்நிறம் பொருந்திய பூவாகிய குலைக்
காந்தளை யுடையது (குறு. 1:3,4), அலங்கு குலைக்
காநதள் பக்கமலை முழுதும் மணம் வீசியது (குறு.
முற்றிய
289:3), ஈந்தினது திரட்சியை யுடைய
குலை போலத் தாளிப்பனையின் குவை விளங்கியது
(நற்.174.1-3). அகன்ற இலையையுடைய காந்தளின்
அலங்கு குலையிற் பாய்ந்து வண்டு பல கண்களை
யுடைய தேன்கூடு அமைத்தது (நற்.185:8,9), நய
வருஞ் சாரலில் காந்தள் கமழ்குவை அவிழ்ந்தன
(நற்.313:8,7). மகவீன்ற தாய் தன் முலையைக்
கையாலே பிடித்துத் தன் புதல்வன வாயில் வைப்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>65jakg9at3pyt3r5syclen631zmfhi3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/412</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668881</id>
    <revision>
      <id>1987338</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:19:19Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987338</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9531" sha1="ks6m0uethqook8jffhw2fk53kk8iffr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குலை
பது போலக்
காந்தட்குலை வாயில் கொழுமடல்
வாழைப்பூ பொருந்தியிருந்தது (நற.355:1-8). சேதா
அலங்குகுலைக் காநதளைத் தீண்டியது (நற்.359:1,2).
சிலம்பில் நாறு குலைக் காநதள் இருந்தன (ஐங்.226:2).
சிலம்பு கமழ் காந்தளின் நறுங்குலையை ஒத்தது
தலைவியின கை (ஐங். 293:1,2), அலங்கு குலை
ஈந்து (ஐங். தி. 2:3). கை கூப்பி மலையைத் தொழும்
கொடிச்சியர் கைபோலச் சிறந்த தேன் பொருந்திய,
எடுத்த காந்தட் குலை காணபபெற்றது (கலி.
40.11,12).சுனையிடத்தே அழகு பெற்று வளர்ந்த
காந்தளினது குலை, மணி விளங்கும் பொறியினை
யுடைய அரவு நீர் உண்பது போலக் காணப்
பெற்றது (கலி. 48:2,3). பிரிவுத் துன்பத்தால்
வருந்தும் தலைவியின் கையிலிருந்து முறைமையுற்ற
இதழ்கள் வீழும் குலையினையுடைய காந்தள் மலர்
போல வளை கழன்றன (கலி. 121:13,14). திரு
மாலின் ஆழிப்படை, பனையின் பல பதினாயிரங்
குலை தரையில் உதிர்வன போல அவுணர் தலை
களை நிலத்தில் வீழ்த்தியது (பரி. 2:43-49).
நீர்நிலையின் பக்கத்தே தழைத்த நெருங்கிய முகை
யை யுடைய வெண் காந்தளின் நெடிய குலை
மலர்ந்த இதழ தோறும் பவழம் போன்ற சிவந்த
தோன்றி மலர்கள் பரந்தன (பரி. 14:13-16). கமழ்
குலைக் காநதள் கைபோல் பூத்தன (பரி .19:76).
அரவு சினந்து படம் விரித்தவற்றைப் போன்று
(காந்தள) குலைவிரிந்தன (பரி. 20:89).
2.தாறு. பரதவர் பாக்கத்தில் கோள் தொங்கும்
குலை -தாறு - கொண்ட வாழையும் இருந்தன
(பொரு. 208). குலையின் பெருமையாலே நிலத்தே
தாழ வளைநது முற்றின வாழையின் வெண்
பழத்தினைப் பெரும் பாணர் செலலும் நெறியில்
பெறுவர் (பெரு.3593. கமுகின் கொழுமடலிடத்து
அவிழந்த பெருங்குலையில் உள்ள பசுங்காய் சேறு
கொள முற்றின (நெடு. 23-26). சோழநாட்டுக்
குறும்பல்லூரில் கோள்தெங்கும் குலைவாழையும்
நிறைநதிருந்தன (பட் 16,28). வாழையின்
காய் நெருங்கின குலை மிகவும் நெகிழும்படி
பழுத்தன (மலை.131,138). வாழையின் காய்த்தல
மிக்க பெரிய குலையில் உள்ள முதிர்சசியுற்ற
இனிய கனியாலும் முதிர்ச்சியுற்ற பலாவின
சுளையாலும் உண்டான தேறல் பாறையின்
நெடுஞ்சுனையிற் கலநதது (அகம். 3:1-4). வாழையின்
பெரிய பூமடல்கள முறையாக முற்றி உதிர,
எஞ்சிய குவிந்த மொட்டும் ஒழிந்த குலையை
ஒதது மானேற்றின் திரிமருப்புகள் காணப்பட்டன
(அகம். 134:10,11), அவல் இடிக்கும் மகளிரின்
உலக்கை ஒலிக்கு அஞ்சிய வெண்குருகு தீங்குலை
404
குவவு
வாழையின் ஓங்கு மடலில் தங்காது மாமரத்தின்
கண் குறுகப் பரந்து செல்லும் (அகம். 141:16-21).
கானவன் பரண்மீதேறி எறிந்த கவண்கல் குலை
யுடை வாழையின் கொழுமடலைக் கிழித்தது (கலி.
41:8-15). புலியின் அடியைப் போல வாழையின்
வளைந்த காய் குலைதொறும் தொங்கியது
(கலி. 43:24,25).
3. நாண். வீரர் குலையை - நாணை வளைத்
தலினின்றும் இறக்குதலையறியாத வில்லினராயிருந்
தனர் (பதி. 24:12). பெருஞ்சேரலிரும்பொறை
வில்லின் குலையை யறுத்துத் தனது செங்கோலின்
-கீழ் அடங்கி வாராப் பகையரசருடைய முரசின்
கண்ணைக் கிழித்தான் (பதி. 79:11,12).
குவடு - உச்சி. 'பேதை யானை தின்றதனால் கூழை
யாகிய மூங்கிலையுடைய குவட்டின் உச்சியின் -
இடையே தலைவியின் ஊர் உள்ளது (குறு. 179:
3-7). இறாமீனைத் தின்றெழுந்த குருகு வெள்ளிய
உப்புக்குவட்டின் மேலாகச் சிறகை வீசிப் பறந்து
கரையிடத்துள்ள புன்னையில் தங்கியது (நற். 67:
3-5).
குவவு - திரட்சி. மிழலைக் கூற்றத்து மகளிர் நுங்கின்
நீரும் கரும்பின் சாறும் உயர்ந்த மணலிடத்துள்ள
குவவு - திரட்சி - உடைய தெங்கின் இளநீரும்
ஆகிய முந்நீர் கலந்துண்பர் (புறம். 24:11-16). பகை
வரது குருதி தெளித்துக் கலந்த குவவுச் சோற்றின்
பிண்டங்களால் அயிரை மலையிலுள்ள கொற்ற
வையை வீரர் வழிபட்டனர் (பதி. 88:11,12). இளஞ்
சேரலிரும்பொறை நீண்டு ஒப்பனை செய்தா
லொத்த ஏந்திய குவவுத் தோளினை யுடையவன்
(பதி. 90:34). உயர்ந்த மலை உச்சியினின்றும் வீழ்ந்
தோடுகின்ற நீர் கொழித்து ஏறட்ட வெள்ளிய
தலையினை யுடைய குவவுமணல் பொருந்தியது
கான்பொழில் (மது. 336,337). கொண்டி மகளிர்
ஆழ்ந்த நீரினையுடைய குளிர்ந்த துறையிடத்துக்
குவவு மணலில் ஆடினர் (மது.586). ஒள்ளிய
பூக்களையுடைய அசோகந். தளிரை ஒரு காதிலே
செருகி அத்தளிர் குவவு மொய்ம்பு அலைப்பத்
தலைவன் மார்பில் சந்தனம் பூசினான் (குறி. 119-
121). தலைவி ஆயத்தாரோடு குவவு மணல் ஏறிச்
சோலையில் வண்டலயர்ந்தாள் (அகம்.180:2,3).
கரடிக்குட்டி இருளைத் துணித்து வைத்தாற்
போன்ற குவவுமயிரை உடையது (அகம். 201:17),
அழகாற் பொலிவுற்ற நிமிர்ந்த குவவு மொய்ம்
பினை உடையவன் ஆட்டனத்தி (அகம். 223: 6,7).
தலைவனது ஏந்து குலவு மொய்ம்பில் பூக்கள்
உதிர்ந்த மாலை கிடந்தது ( அகம். 248:12), குன்றிற்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ks6m0uethqook8jffhw2fk53kk8iffr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/413</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668882</id>
    <revision>
      <id>1987339</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:19:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987339</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9666" sha1="7o1jrtaz8n2j1i77eqkxd4nsg10a54w" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குவளை
றோன்றும் குவவு மணல் சேர்ப்பன் (அகம்.310:
10). யானை குவவு அடியினையும் வெண்கோட்டி
னையும் உடையது (அகம். 847: 11,18). முத்தினை
மூழ்கி யெடுக்கும் பரதவர் கொற்கையோர் எதிர்
கொள்ளுமாறு படகினின்று இறங்கும் குவவு
மணல் பொருந்திய நீண்ட கரையிடத்தே தலைவி
யின் ஊர் இருந்தது (அகம். 380;11-15). தேரினைச்
சேய்மையில் நிறுத்தி மெல்லெனக் குன்றிழி களிறு
போலக் குவவு மணல் கடந்து குறியிடத்திற்கு
இரவில் வருமாறு தலைவனைத் தோழி வேண்டி
னாள் (அகம்.360:13-15). தலைவி குவவு மென்
முலையள் (குறு. 132; 2). குன்றத்தன்ன
குவவு
மணல் அடைகரையில் புன்னை நின்றது (குறு. 136:
3,4). அன்னம் குவவு மணலில் தங்கும் (குறு. 300:8).
குன்றத்தன்ன குவவு மணல் நீந்தித் தலைவன்
தலைவியைக் காண வந்தான் (நற். 107:5,6). குன்று
போலத் தோன்றும் குவவு மணல் ஏறி நின்று
தலைவனைக் கண்டு வருவோம், வா எனத்
தோழி தலைவியை அழைத்தாள் (நற்.235: 6,7),
வலிமையுடைய குவவு முலையினாலே சாடப்பட்ட
சந்தனத்தை யுடையவன் தலைவன் (நற். 350: 7,8).
நாரை தனது சிறகைக் கோதுதலானே உதிர்ந்த
இறகு குவவு மணல் மேட்டில் கிடக்கும் (ஐமி. 153:
6-4).
-
2.வளைவு.தலைவியின் கோடேந்து புருவத்துடன்
குவவு - வளைவு - பொருந்திய நெற்றியினையும்
தடவி நறிய கூந்தலைக் கோதுவதாகத் தலைவன்
கனவு கண்டான் (அகம். 39:21-28). செவிலி தன்
மகளின் அண்மையில் வந்து அவளின் குவ்வு
நுதலை நீவி மெல்லத் தழுவினாள் (அகம். 49:6,7},
மேகங்கள் குவவுத் திரையினையும் பனித்துறை
யினையும் உடைய பெருங்கடலில் படிந்து நீர்
பருகிச் சூலுற்ற பெண்யானைக் கூட்டம் போல்
சென்றன (அகம்.183:6-9).
3. படைக்குழாம் (ஆகுபெயர்). மேகம் நெடுங்காலம்
பெய்யா திருந்து பின்னர் மழை பெய்தமை கண்ட
பல்குரற் புள்ளின் ஆரவாரம் போல, போரை
விரும்பும் குவவு - படைக்குழாம் - ஆரவாரம் எழுப்
பியது (பதி. 84:20-34).
குவளை - 1. செங்கழுநீர் (செங்குவளை, நீலம், நீலோற்
பலம் எனவும் இதனைக் குறிப்பர்), பெரிய துறையிடத்தே
நீரை முகந்து கொள்ளும் பெண்டிர் பறித்த
குவளை - செங்கழுநீர் - முதலானவற்றை வன்புலத்
தினின்றும் வந்த. சுற்றத்தார்க்குக் கொடுத்தோம்
பும் மென்புலத்தூர்களையுடைய நன்னாட்டுக்குப்
பொருநன் சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி
405
குவளை
வளவன் (புறம்.43:15-18). சுனையின்கண் தழைத்த
கரிய இதழையுடைய குவளையின் வண்டு மொய்க்
கும் புதுமலரிடத்தே தண் துளி கலக்குமாறு மழை
பெய்தது (புறம். 105:3-4). மகளிர் சுனையிடத்தே
பூத்த குவளையின் முகை யவிழ்ந்த புறவிதழ்
ஒடித்த முழுப்பூவாற் செய்யப்பட்ட தழையாடையை
இடையில் அணிந்திருந்தனர் (புறம். 116:1-3),
நரந்தை நறும்புல்லை மேய்ந்த கவரிமான் குவளைப்
பூவையுடைய பைஞ்சுனையில் நீரைப் பருகியது
(புறம்.133:4,5). ஆதன் ஓரியின் கொடைவளம்
காணச் சென்ற கூத்தச் சுற்றத்தார் குளிர்ந்த நீரின்
கண் பூவாத மணிமிடைந்த குவளைப்பூவை
வெள்ளிய நாரினால் தொடுத்த கண்ணியைப் பெற்
றனர் (புறம். 153:4-9), குவளையுண்கண் (புறம்.348:
6; அகம்.189:16; 138:2; 186:8; 183:1;385: 13; 31025;
குறு. 187:3;339:6; நற். 77:13; 205:6; 271:8; ஐங். 72:3).
மகளிர் இடையறாது மலரும் குவளையின் புறவிதழ்
ஓடித்த மலரைக் கூந்தலிற் செருகினர் (பதி. 27:2, 7).
மறவர் வெள்ளிய பனந்தோட்டிலே தொடுத்துக்
கட்டிய ஒள்ளிய பொலிவு பெற்ற குவளைப்
பூவைச் சூடினர் (பதி. 58:2). சூரரமகளிர் தம்
கூந்தலில் வெட்சி மலர்களை விடுபூவாகத் தூவி
அதற்கு நடுவே பசிய தண்டினை யுடைய குவளை
யின் தூய இதழ்களைக் கிள்ளியிட்டு அணிசெய்
தனர்
போன்ற
(முரு. 20-22, 41). சாதிலிங்கம்
இதழையுடைய குவளையோடு நீலப்பூவும் ஒன்றுக்
ஏனைப்
கொன்று நிறம் மாறுபடுதலையுடைய
பூக்களும் மலிந்தது பொய்கை (பெரு.293,194).
பரத்தையர், அலர்கின்ற பருவத்தே கையால்
அலர்த்தி மோந்து பார்த்தா லொத்த பெரிதும்
கமழ்கின்ற நாற்றத்தினை யுடைய பல குவளை
மலர்களுள் சுரும்புகளுக்கு அலர்கின்ற பல பூக்களை
யும் சூடினர் (மது. 566-566), பரத்தையர், மென்
தளிர்களைக் கிளைகளிலே பறித்துக் குவளையை
நீர்க்கீழ் அரும்புகளோடு பொருத்தமுறக் கட்டின
நெடிய தொடர்ச்சியை வடிம்பிலே விழும்படி
உடுத்து மணங்கமழ் மனைதோறும் சென்று
விளையாடினர் (மது. 586-589). இணைதல் மாட்சி
மைப் பட்டுப் புதிய போதாய் அவிழ்ந்த குவளைப்
பூவோடு பிடிகளையும் வருத்து உத்தரமென்னும்
நாளின் பெயர் பெற்ற உத்தரக் கற்கவியிலே
அமைக்கப்பெற்றது நெடுநிலை (நெடு. 81-86), தலை
வியும் ஆயமும் பறித்துக் குவித்த மலர்களுள்
குளிர்ந்த கயத்தில் மலர்ந்த குவளையும் ஒன்றாகும்
(குறி.83). பொய்கையில் கரும்புகளுடன் செந்நெல்
செழிக்கக் குவளையோடு நெய்தல் மயங்க முதலை
'கள் செருக்கித் திரிந்தன (பட். 248-248). மலைநாட்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7o1jrtaz8n2j1i77eqkxd4nsg10a54w</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/414</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668883</id>
    <revision>
      <id>1987340</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:20:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987340</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9834" sha1="mqfxyqa2qvfsuxsmvt9ufty660zh92k" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

குவளை
டிடத்தே நிரைத்த இதழையுடைய குவளையில் தெயவம் விரும்புதலின் கடியவாகிய பூக்களை நீயிர் அறியாது தொடுவீராயின் நும்முயிர் போம் படி நடுங்குதலை அடைவீர் எனக் கூததர் அறிவு றுத்தப் பெற்றனர் (மலை. 189-191). குவளையால் சுனை அழகிய பசிய நிறத்தினைப் பெற்றது (மலை. 251). தலைவியின் நீர் மிகுந்த குளிர்ந்த கண் களின் இமை குவளையினது கரிய இதழை யொக் கும் (அகம்.19:10,11). தலைவியின் மையுண்ட கண் ணின் நோக்கு, தேன உண்டாகத் தெளிந்த நீரினை ஏற்ற திரண்ட தண்டினையுடைய குவ ளைப் பூவின சிறந்த அழகினை வென்று கெடுக் கும் (அகம.27:12-17). வராற் போத்து தூண்டிலி லுள்ள இரையை விழுங்கி ஆம்பல் இலை கிழிய மேலெழுந்து குவளையின் அரும்பு மலர்ந்த பன் மலர்களும் சிதையும்படி பாய்நதது (அகம். 36:1-4), தலைவன் ஆய்ந்தெடுத்த இதழ்களையுடைய குவ ளைப் பூவினாலாய தேன் பாயும் தாரையுடையவன் (அகம்.38:2,5). எருமை ஆம்பல் மெல்லிலை கிழியச் சென்று குவளையின் குவிதல் நீங்கிய பல மலர்க ளையும் தின்றன (அகம். 56:3-5). தலைவி கரிய தண் டினையுடைய குவளை
மலர்களை இணைத்து வைத்தாற் போன்ற கரிய இமையினை யுடைய மழைக் கண்களை உடையவள் (அகம், 6214,6). ஓந் தியின கரிய தாடியை யொப்பத் தாதுமிக்க குவ ளையின் போது பிணிப்பு நெகிழ்நதது (அகம்.125: 5.6). தலைவன் குறுஞசுனையிற் பூத்த குவளைப் பூவினை வண்டு மொய்த்திடச் சூடி வந்தான் (அகம்.128:9,10),மணலிற் கிடந்த பாவையை எடுத் துத் தாழியில் உள்ள குவளையின வாடிய மலரைச் சூட்டி என் அருமை மகளே, நினது இன்தோளைத் தருவாயாக என்று மகட்போக்கிய தாய பாவை யைத் தழுவி அழுது வருந்தினாள் (அகம்.165:8-13). குவளையின புதிய மலரை யொக்கும் மையுண்ட கணணினள் தலைவி (அகம். 179: 12), தலைவன், தண்கயத்தே நிறைநத ஒள்ளிய பூக்களையுடைய குவளையின அரும்பினை விரித்துக் கட்டிய வண்டு மொய்ககினற கண்ணியினைத் தலைவிக்குப் புறந்தாழந்த பின்னலிற சூட்டினான் (அகம்.180; 5-7). இளங்கோசர், கடலாடு மகளிர் கொய்து வந்த ஞாழலையும் உழவர் பறித்து வந்த குவ ளைப் பூவினையும் காட்டில் பூத்த முல்லையோடு சேர்த்துக் கண்ணியாகக் கட்டி விளையாடுவர் (அகம்.116:8-11). காட்டு மல்லிகை மலரோடு தண் ணிய நறிய குவளை மலரை வைத்துத் தொடுத்த கமழ் மாலையைச் சூடிய தலைவியின் கூந்தலிற் பெறும் துயிலை மறந்து தலைவர் தங்கார் (அகம்.223;
406
குவளை
9-18). நெடுஞ்சுனை கண்போல் மலர்ந்த கரிய இத ழினையுடைய குவளை மலர்களையுடையது (அகம். 228:4,5). சுனையிலுள்ள குவளையின் தேன்பாயும் ஒள்ளிய நறிய பல பூக்களைச் சூடிய தலைவியின் கூந்தல் மெல்லணையில் துயின்று பகற்பொழுதை இனிது கழித்துப் பொழுதுபடச் செல்க எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (அகம். 308:11-16). கண்ணையொத்த இதழ்களை யுடையது குளிர்ந்த நறுங்குவளை மலர் (அகம்.358:5), தாமரைப் பூவி டத்தே கரிய இதழ்களையுடைய குவளை மலர் இரண்டினைப் பிணைத்து வைத்தாற் போன்று அழகிய முகத்திடத்தே சுழலும் மதர்த்த மழைக்கண் களை உடையவள் தலைவி (அகம். 361:1-4), வண்டு தேனைப் பருகும்படி நெடுநீர் பயந்த நிரை யிதழ்க் குவளையின் இரு புதுமலர்களை இணைத்து வைத்தது போன்ற செவ்வரி பரந்த மதர்த்த மழைக்கண்களை உடையவள் தலைவி (அகம்.381: 18-21). தலைவர் நின் தண்ணறுங் கூந்தலில் குற்ற மில்லாத குவளைப் போதோடு காட்டு மல்லிகைப் பூவினைச் சூடிய நினது இன்பம் வாய்ந்த கூட்ட மாகிய இன்றுயிலை மறவார் எனத் தோழி தலை வியை ஆற்றுவித்தாள் (அகம். 393:20-26). தண்கயத் திடத்தில் தோனறிய வளவிய காம்பினை யுடைய குவளையின் மழைக்காலத்தே மலர்ந்த கரிய மலர் மழைக்கு எதிர்ப்பட்டாற் போனறு நீரால் நிறைந்த கண்களினின்று நீர் ஒழுகும் துன்பம் நீங்கத் தலை வன் இப்பொழுது வரின நன்றாகும் எனத் தலைவி தோழியிடம் கூறினாள் (அகம். 395:1-5), தலைவன் காம நோயைத் தந்ததனால் குவளை மலரைப் போன்றிருந்த தலைவியின் அழகிய கண்கள் பசலை படர்ந்தன (குறு. 13:3-5). தலைவி வணடுகள் வீழ்ந்து உழக்கிய குவளை மலரைப் போலத் தலை வன பிரிவால் தமியளாய் மெலிந்து இரங்கத தக்கவ ளாயினாள் (குறு. 30:4-6), அரலைக் குனறத்தில் உள்ள சுனையினகண் பூத்த குவளை மலர்களோடு சேர்த்துக் கட்டிய காட்டு மல்லிகையின் மணம் வீசும் நறுநுதலை யுடையவள் தலைவி (குறு. 59:2, 3). காந்தள மலரையும் முல்லை மலரையும் மணக் கின்ற இதழ்களையுடைய குவளை மலரோடு இடை யிடையே கலந்து தொடுக்கப்பட்ட மாலைபோல நறு நாற்றத்தை யுடையவள் தலைவி (குறு.62:1-4), குவளையின் குறுங்காம்பை யுடைய நாள்மலர் மணக்கின்ற தலைவியின் கூந்தலாகிய பாயலின் கண்ணே இருந்தேம் எனத் தலைவன் கூறுதல் (குறு. 170:6-8). தினைப்புனத்திற் படிந்த கிளிகளை ஓட்டவும் அவை எழாததனால் புலந்து அழுத தலைவியின் கண்கள், சாரலில் சுனையிடத்தே&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mqfxyqa2qvfsuxsmvt9ufty660zh92k</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/415</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668884</id>
    <revision>
      <id>1987341</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:20:48Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987341</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9601" sha1="0m7pnu1bxnqm60n8a6xyowlzbyjgj3j" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குவளை
407
குவளை
பூத்த குவளையின் வண்டுகள் பயின்றதால் கலைந்த
இதழ்கள் மழைத்துளிகளை ஏற்றுக் கொண்டன
போன்று காணப்பட்டன (குறு. 291:4-8). தலைவி
குவளை மலரின் மணங்கமழும் கரிய கூந்தலை உடைய
யவள் (குறு.300:1). தலைவன் சுனையில் மலர்ந்த
குவளையினாலாகிய வண்டுகள் ஆர்க்கும் கண்ணி
யினன் (குறு. 321:3). தலைவி பைஞ்சுனையிடத்தே
மலர்ந்த குவளை மலர்களை இடையிட்டுக் கட்டிய
தழையுடையினள் (குறு. 348:4,5), தலைவன், சுனை
யிற் பூத்தகுவளை மலர்மாலையைத் தலைவிக்குத்
தந்தான் (குறு. 346:4). நீரைத் தன் அடியிலே கட்டப்
பெற்ற மலர் வரிசையாகிய இதழ்களையுடைய
குவளை மேல் காற்று வீசினும் வாடாது (குறு.398:
1,2). தலைவி குவளை போன்ற ஏந்தெழில் மழைக்
கண்ணினள் (நற்.5:3), கடவுட்டன்மை பொருந்தியு
மலையிலுள்ள சுனையில் இலைகளுக்கு மேலெ
ழுந்து மலர்ந்த, கொய்யாமல் விட்டிருந்த குவளை
மலரோடு காந்தட் பூவினையும் சேர்த்துச் சூரர
மகளிர் சூடினர் (நற். 34:1-4). தலைவி கலக்கமுற்றுக்
குவளையின் நீர் நிரம்பிய மாமலர் போலக் கண்
ணீர் வடித்தாள் (நற். 37:4,5), குட்டுவனது குட
மலைச் சுனையிலுள்ள பெரிய இதழையுடைய குவ
ளையின் வண்டு மொய்க்கும் மலரைச் சூடிய
மையான் தலைவியின் கூந்தல் மணம் கமழ்ந்தது
(நற்.105:7-18). பொய்கையில் மலர்ந்த குவளை
மலரை ஒன்றோடொன்று எதிரெதிர் வைத்துத்
தொடுத்தாற் போன்ற மழைக்கண்களை உடைய
வள் தலைவி (நற். 160:8-10). குறுஞ்சுனைக் குவளை
மலரைச் சூடி முன்பு புணர்நத நறுந்தண் சாரலில்
விளையாட வரலாமோ எனத் தலைவன் தலை
வியை வினவினான் (நற். 104:3,4). தலைவி திரண்ட
தண்டினையுடைய குவளை மலர் மணம வீசும்
கூந்தலை உடையவள் (நற். 262:6,7). களவொழுக்
கத்தை அன்னை அறியின், தோழியரோடு சாரலிற்
சென்று சுனை நீராடி அங்குப் பறித்த குவளையின்
கரிய இதழ்களையுடைய மலரை யொத்த தலைவி
யின் கணகள் நீர் வடியப் பெற்று இனி என்னா
குமோ எனத் தோழி கலங்கினாள் (நற். 317:5-10).
நீரிலிறங்கி நின்று குவளை மலரைக் கொய்பவர்
நீர் வேட்கையால் வெய்துற்றாற் போலத் தலைவி
யின் தோள்கள் நாள்தோறும் தலைவனைத் தழுவி
னும் அவள் தொடிகள் கழன்றன (நற். 332:2-4},
தலைவியின் கூந்தலிற் சூடிய குவளை மலரோடு
முல்லையை இடையிட்டுத தொடுத்த கோதையை
இளையர் சூடி வந்தனர் (நற. 367:7-10), புதல்வனை
ஈன்று பாயலில் படுத்திருந்த தலைவியின் பலவாகிய
மாட்சிமைப்பட்ட வயிற்றிடத்தே தலைவன் தன்
கையிலுள்ள குவளை மலரால் ஒற்றி உறங்குகின்
றாயோ என வினவினான் (நற். 370:8). குவளை
இல்லம் முதலான பல மலர்களால் புனையப்
பெற்ற குளிர்ந்த கண்ணியை உடையவன் தலைவன்
(நற். 376:5,6). குவளையின் நீர் வடிகின்ற ஒளி
பொருந்திய மலர் போன்ற நின் கண்ணில் நீர்
வடியுமாறு அழாதே; தலைவர் செலவழுங்குவர்
எனத் தோழி தலைவியைத் தேற்றினாள் (நற்.391:
7,8-10). தலைவி பாய்ந்து விளையாடியதால் பெருந்
துறைப்புனல் தேன்மிக்க நறுங்குவளை மலராய்
மணந்து தண்ணியதாயிற்று (ஐங். 73:2-4). தலைவி
சுனையின்கண் பசிய இலைக்கு மேலே உயர்ந்து
தோன்றும் குளிர்ந்த குவளை
மலரின்
நறு
மணம் போன்று தன்னகத்தே கமழும் மணமிக்க
கூந்தலை உடையவள் (ஐங. 125:1-3). 'கயததில்
வளரும் குவளை மலர் போன்ற தலைவியின்
அமர்த்த கண்கள் பசக்கும்படி நீ பிரித்து
செல்லற்குக் காரணம் என்னை' என்று தோழி
தலைவனை வினவினாள் (ஐங். 277:3-5). கொடிச்சி
யின் கண்களைப் போல மலர்தல் குன்றநாடனது
மலைப்பக்கத் துள்ள சுனையிற் பூதத அகனற
வாயையுடைய குவளை மலர்க்கும அரியதாகும் (ஐங்.
299:1-4). பாசறைக்கண் நீடிய தலைவன் வந்த
தனால் கொன்றைப்பூப் போனறு பசந்த தலைவி
யின் கண்கள் சுனையிற் பூத்த குவளை மலர்
போலத் தொல்கவினைப் பெற்றன (ஐ4.500).
தலைவனுடைய அருளிடத்தே வாரா தமைதல்
போன்ற கொடியவை தோன்றுமாயின் அவை
நிழலையுடைய குளத்துள் நினற குவளை வெந்த
தன்மையை யொக்கும் (கவி. 41:28-31). நின முகம்
குவளையோடு இகலிப் புணர்ச்சிதோறும் பொலிவு
பெறும்படி பூத்த கண்களின் தோற்றப் பொலிவு
நீ இடைவிடாமற் புணர்ந்ததனால் உண்டான
பயன் அல்லவோ எனத் தலைவன் தலைவியை
வினவினான் (கலி. 64:15-17). வையையில் நீராடிய
மகளிருள் ஒருத்தி தன் காதுகளில் குவளை மலர்
களைச் செருகி நான்கு விழிபடைத்தாள் (பரி.11:
97,98). பவள வளையைக் கையிற் செறித்த ஒருத்
தியைக் கணடு வேறொருத்தி குவளைப் பூலினது
மரகதம் போலும் பச்சைத் தண்டை வளையலாகத்
தன் கையில் அணிந்து கொண்டாள் (பரி.11:101,
102).
2. ஒரு பேரெண். ஐம்பூதங்களும் முறையே தோன்
றிய ஊழிகள் நெய்தலும் குவளையும் ஆம்பலும்
சங்கமும் கமலமும் வெள்ளமும் முதலிய பேரெண்
களால் குறிக்கப்பட்ட காலங்களைக் கடந்த
பின்னர், திருமால் கேழற் கோலங் கொண்டு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0m7pnu1bxnqm60n8a6xyowlzbyjgj3j</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/416</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668885</id>
    <revision>
      <id>1987342</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:21:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987342</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9591" sha1="0zvjywoecgxpyk6ro70k9ieo4ybcynk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

வை
408
குழல்
நீரினுள் மூழ்கிக் கிடந்த நிலத்தை எடுத்தார் (பரி.
2.5-16).
குவை - 1, திரள். வல்விலோரி தன் மலையிற் பிறந்த பொனனைப் பனமணிக் குவையோடு - திரளோடு- பாணர்க்குக கொடுத்தான் (புறம். 152:38,39). குவை யிரும் புனனை (அகம், 40:4). குவையிலை முசுண்டை (அகம். 94:2). குவையிமில் விடை (அகம். 113:14). கடல குவையிரும் தோற்றத்தினை உடையது (அகம். 182:2,3). குவையுடைப் பசுங் கழை (குறு. 179:5}, 2. குவிதல் குவையிருங் கூந்தல் (புறம். 25:14,347:7; அகம்.197:10,266:4;று. 52:3;300:1),
குழ - குழவிப்பருவம் 'பொருந்தாத சொற்களைக் கூறிப் பின்னும் மனம் மயங்குதலை யுடைய குழக்கு குழவிப்பருவத்துக்கு - உரிய அறியாமையைக் காட்டுகிறது உன் செயல்' எனத் தலைவி தலைவ னிடம் கூறினாள் (கவி. 108:21).
குழம்பு - குழி. கள்ளைச் சமைக்கின்ற மகளிர் வட்டில் கழுவின வடிந்த சிந்தும் நீர் பன்முறை வடிதலின் நிறைந்து வழியும் குழமபிடத்தே -குழியிடத்தே - ஈரத்தையுடைய சேற்றில் பெண் பன்றிகள் குட்டி களுடன புரண்டன (பெரூ. 339-342).
குழல் - 1. புல்லாங்குழல். பேகளால் துறக்கப்பட்ட கண்ணகி, கபிலர் பேகனையும் அவன் மலையை யும் பாடியபோது கண்ணீர் முலையகத்தை நனைப்ப, விம்மிக குழல் - புல்லாங்குழல் - இரங்கி ஒலிப்பது போல் அழுதனள் (புறம். 143.11-14), வேலன் குழலினையுடையவன் (முரு. 209). பாணர் எயிற்பட்டினம் செல்லின, கிடங்கிற் கோமானா கிய தகையோனைப் பாடித் தாள அறுதியை யுடைய குழலோசையின் தாளத்திற்கொப்ப ஆடின மகளிரோடு பரதவரிடம் தேறலும் சூட்டு மீனும் பெறுவர் (சிறு. 152-163). தீக்கடை கோலாலே அழகிய நுண்ணிதாய் விளங்கும் புகை கமழக் கையாலே கடைந்து கொண்ட செந்தீயினையுடைய கடைக் கொள்ளியால் துளையிட்ட கரிய துளை யினையுடைய இடையன் பாலைப் பண்ணை எழுப்புவான (பொரு. 175-180). கோவ
குழலால்
லர் பல இடங்களிலும் நினறு ஆம்பலந் தீங்குழலி டத்துத் தெளிந்த ஓசையைப் பனமுறை எழுப் பினா (குறி. 221,222). குழல் இசையுணடாக்க, யாழ்முரல, முழவு அதிர, முரசு ஒலிப்ப அங்காடித் தெருவில் விழா எப்பொழுதும நீங்காது (பட்.156- 188), தீங்குழல் பாட்டைச சுருதி குனறாமற் கைக் கொண்டு நிற்கும் (மலை. 8). கரடியினம கொன்றை யினது அழகிய கிளைகளில் உள்ள குழல் போலும் பழங்களைக் கொழுதியது (அகம். 15:15,16). இடை
யர்
பின்னே
கொன்றையந் தீங்குழரைாய்ப் நடந்து வரப பசுவினம், பெருத்த மடி கரைய வேணடிக் கனைக்கின்ற குரலவாய் இளங்கனறு களிடத்தே மாலைப்பொழுதில் மனைக்கு விரைந் தேகும் (அகம்.54:7-12). கோவலர் ஊதும் வலிய வாயினை யுடைய சிறுகுழல் மாலைப்பொழுதுடன் சேர்ந்து தலைவியை வருத்தியது (அகம். 74:15-17). மூங்கிலில் துளைக்கப் பெற்ற துளையிடத்தே மேல் காற்றினால் எழும் ஒலி குழலோசை போன்று இருந்தது (அகம்.88:1,2). நீரற்ற நெடுவழியில் விள வுக் கனியின் புல்லிய ஓட்டில் தோன்றிய துளை யில மேல்காற்று நுழைந்து இசைத்தலின அதனைக் கோவலரது குழலோசை என்று கலைமான் நினைக் கும் (அகம, 219:13-16). மூங்கிலிடத்துத் தும்பி துளைத்த குறுகிய அழகிய துளைவழியே மேலைக் காற்றுப் புகுந்து வருதலின் எழும ஒலி நீர்பருகச் செல்லும் ஆனிரைக்குப் பினனே வரும் கோவவரது' குழலின் இசை போனறு கேட்கும (அகம். 225:8-8), இலவமரத்தின கிளையிலுள்ள ஒண்பூக்களில் குழல் போலும் இசையையுடைய வண்டுகள் ஒலித்தன (அகம். 248:14-18). தலைவி குழல் போன்ற இனிய குரலினை யுடையவள் (அகம். 265:9). சூழ்ச்சியில்லா மாககள் என் உள்ளத்தில் கனை யெரி தோன்ற ஊதும் தீங்குழல் ஓசை கேட்டு யான் எங்ஙனம் ஆற்றி யிருப்பேன் என்று பிரிவுணர்ந்த தலைவி தோழியை வினவினாள் (அகம்: 305:11-16). கறவை கன்றோடு காடுதோறும் துளளிவரக் கோவலர் தம வாயிற் குழல்வைத்து ஊதினர் (ஆகம். 354:3-B). கோவலர் கலலாது ஊதும், சிறிய மூங்கி லாற் செய்த இனிய குழலினின் றெழும் தனிமை கொண்ட தெளிந்த ஓசையினை மரைமான் கூர்ந்து கேட்கும் (அகம. 399.11-15), வங்காப் பேடை, புல் லூறு தனமேல் வீழந்ததெனச் சேவலைக் காணாது குழலினது இசையைப் போன்ற குரலையுடைய தாய, குறிய பல ஒலிகளால் அதனை அழைக்கும் (குறு. 151:1-3). பசுவினது குற்றமற்ற மணியின் தெளிந்த ஓசை கோவலரது குழலோசையோடு சேர்ந்து மாலைப்பொழுதில மெல்லிதாக ஒலிக்கும் (நற. 69: 7-9). ஒளிமிக்க பெருங்களத்தில இயம் வாசிப்போர் ஊதும ஆம்பலங் குழல் போல் ஏங்கித் தலைவி புலமபி வருத்தமுற்றாள் (நற். 113:10-12). கோவல ருடைய கொன்றைப்பழத்தாற் செய்த இனிய குழல் மனறுதோறும் இனிதாக ஒலித்தது (நற்.364; 9,10). பெய்யா வானம பெய்யத் தொடங்கியதும் தலைவி பிரிவுக்கு வருந்தி அழத் தொடங்கினள்; அவள் அழுகைக்கு எதிரே இராப்பொழுதில முழங்கு கின்ற இடியோசை போலக் கோவலர் குழலை
யினம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0zvjywoecgxpyk6ro70k9ieo4ybcynk</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/417</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668886</id>
    <revision>
      <id>1987343</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:21:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987343</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9436" sha1="6doey8qufw9hz8xa3ivs4f3slfy34bn" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;சூழல்
வாசிக்கத் தொடங்கினர் (நற்.371:8-9). இயவ
துறையிடத்தே முழக்கும் தட்டையும் தண்ணுமையு
மாகிய இசையின பின்னிடத்தே தும்பிகள், இனிமை
யுடைய ஆம்பற் குழலின இசைபோல இனிமை
யாக இசைத்தன (ஐங். 215:1-4). 'நீ பொருள்வயிற்
பிரியின, தலைவி குழல் போன்று பெரிதும் வருந்தி
யழுவள் என்று தோழி தலைவனிடம் கூறினாள்
(ஐங்.306). கொத்தான காய்களை யுடைய கொன்
றையின் குழல் போன்ற பழங்கள் முதிர்நதன
(ஐங. 458:1),நரம்பினது இனிய இசையைத் தாளத்
திலே நிறுத்தும் குழலபோல, ஒலிக்கும் ஓசையை
யுடைய மிஞிறோடு தும்பிகள் தாதை ஊதின (கலி.
33:22, 23). ஆயர் ஊதுகினற குழல் தலைவனைத்
தலைவிக்குத் தருதற்கு நன்னிமித்தமாக இசைத்
பாங்கன கணணி
தது (கவி.101:34,35). வினைவல
யையும் குழலையும கோலையும் உடையவன் (கலி.
101:39, 40).கோவலர் நீள வளர்ந்த கொன்றைக்
காயைத் திறந்து செய்த இனிய குழலில் உண்டான
ஓசையினை யுடையவர் (கலி. 106:3), மன்றத்தில்
ஆடும் குரவைக் கூத்திடத்து வந்த நின்னுடைய
பெண்டிர் கேளாமல, ஆம்பல் என்னும பண்ணை
யுடைய குழலாலே குறிசெய்து வருவாயாக எனத்
தலைவி தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 108:60-63).
கோவலருடைய தனித்த குழலோசை கேட்டுத்
தலைவியின் நெஞ்சம் அழிநதது (கலி. 118:13,14).
சிறிய மூங்கிலாகிய குழல் போலச் சுரும்புகள் ஆர்த்
தன (கவி. 119:8). 'வருத்தத்தினையும் அழகினை
யும் உடைய சிறு குழலே, இனி வரின் பழி போ
மென்று கருதிப் பனியோடு இருள் சூழ்ந்து வருத
லைக் கண்டு கலங்கின தனிததவருடைய வருத்தத்
தைக கண்டு வருந்துகின்றாயோ; அன்றி, இனிய
செய்து அகன்றாரை எம்மைப்போல் நீயும் உடை
யையாய் வருந்துகின்றாயோ' எனத் தலைவி குழலை
விளித்துக கலங்கி மொழிந்தாள (கலி. 129:16-19).
மாலைப்பொழுதில் கோவலருடைய இனிய குழ
லாலே நெஞ்சு வருந்தத் தலைவியின் உண்கண
தனிமைகொண்டுவருந்தும் (கலி. 130:14-16).இரங்கும்
தலைவியின் நெஞ்சு போலக் கோவலர் குழலோசை
தோன்றியது (கலி. 143:37). யாழும் மிடற்றுப்
பாடலும் இசைந்து நிற்பக் குழல் அவற்றின சுரு
தியை அளந்து நிற்ப முழவு ஆர்ப்ப, அரங்
கேறிய தலைக்கோல் பெற்ற மகளிரும் பாணரும்
ஆடலைத் தொடங்கினர் (பரி. 1: 78-80). பொருந்
திய குழலின் இசையெழ முழவு முதலானவறறின்
ஓசையையுடைய தாளத்தை அளந்து அழகுதக நிருத்
தத்தின்கண் ஒக்கத் திகழும் அரிவையர் தம் நேரிறை
முனகையால் அத்தாளததைத் தூக்கி அளந்தனர்
409
குழவி
(பரி. 12:40-44).இருங்குன்றத்தில், சுருதியை உணர்த்து
கின்ற குழலும் தாளமும் இயமப அவற்றைப
பாடுவாரமிடற்றுப் பாடலும் முழவோசையும்
எதிர்நதாற் போன்ற முழைக்கண் சிலம்புகின்ற
எதிரொலி குறையாது (பரி. 15:42-46). திருப்பரங்
குன்றத்தின் ஒருபக்கம் குழலின ஒலியெழ, அதனெ
திர் தும்பி முரலும் (பரி. 17: 11,12). திருபபரங்
குன்றில் செவ்வேளை வழிபடச் சென்றாருள் சிலர்,
கைவைத்து ஊதிக் குழலின இசையை அளந்தனர்
(பரி. 19:41). ஊதப்படுகின்ற இனிய இசையை
யுடைய தீங்குழல் ஒலிப்ப அதற்கு மாறாக மலரில்
தாதை ஊதும தும்பிகள் ஒலித்தன (பரி. 22 40.41).
2.கூந்தல (மயில்). களிற்றை எறிந்து, அதனோடு
பட்ட மறவனது குழலின - கூந்தலின் சுருளில்
காட்டிடத்திலுள்ள ஊகம் புலலினின்றும் உதிர்ந்த
பழைய பூ தங்கியதால் அவன அயலான போலத்
தோன்றினான் (புறம். 307,2-6). தலைவி பினனு
தலோடு முடித்த வேறு ஒப்பனை செய்யாத முச்சி
யில் நெய் தடவப்பெற்ற தாழும குழலினைச் சேரக்
கட்டினாள் (அகம். 73: 1, 2). குட்டுவனது மரந்தை
போன்ற தலைவியின குழவ விளங்குகின்ற ஆய்நு
தலுக்கு உரிமையுடையவன தலைவன (குறு. 34: 6,
7). வையையில் புனலாடிய மகளிருள சிலர், பூத
தொழிலையுடைய வெணதுகிலைக் குழலமேற சுற்றி
அதனை முறுக்கினர் (பரி. 10:79,80). மொய்குழல்
(அனமொழித்தொகை) (பரி.தி.5.1).
3. மீன், பாணர் ஆடல மகளிரோடு எயிற்பட்டினம்
சென்று கிடங்கிற கோமானாகிய தகையோனைப்
பாடின், உவர்தலையுடைய குழலும் - (குழல்) மீனும் -
தேறலும் ஆகிய இவற்றை மனைகள்தோறும் பெறு
வர் (சிறு, 152-163).
4.துளை, சேம்பின் தண்டு குழல் - துளை உடை
யது (அகம். 336.1),
குழவி - 1. விலங்கின் இளமைப் பெயர், ஆமானின் அசை
கின்ற தலையையுடைய குழவியைச சிறுவர், தம்
தேர்க்குக் கன்றெனப் பூட்டி ஓட்டுவர் (புறம்.319:
10,11). புலிப்பாற்பட்ட ஆமானின குழவிக்குப்
பசு தன் கனறெனச் சேர்ததுப் பாலையூட்டும் (புறம.
323:1,2). துடி போன்ற அடியுடைய குழவியைக்
கொண்ட பிடி யானைகள் இடையிடையே
செறிந்த களிறுகளாகிய பரிசிலை நலகுவாயாக
எனப் பொருநன் சேரமான கடலோட்டிய வேல
கெழு குட்டுவனை வேண்டினான (புறம்.369:
26-28). கரிகாற் பெருவளத்தான தன நிலைக்
கேற்பப் பிடியோடு புணர்ந்த களிறுகளைத் துடி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>6doey8qufw9hz8xa3ivs4f3slfy34bn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/418</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668887</id>
    <revision>
      <id>1987344</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:22:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987344</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9930" sha1="hf6p9wgel1ks1bavq9y97pls8h36ehd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குழவி
போன்ற அடியினையும் அசைத்த நடையினையும்
உடைய குழவிகளோடு கொள்க எனப் பொரு
நர்க்கு வழங்கினான் (பொரு. 125-127). பழைய
கூலங்கள் கொண்ட கூடு. பசுக்கள் ஈன்ற
வளைந்த அடியை யுடைய குழவிகளைப் பிணித்த
தாமபுகள் கட்டிக் கிடக்கிறை தறிகள் நட்ட
பக்கத்தினை யுடையது (பெரு. 243-247), செந்நெற்
கதிரைத தின்ற வயிற்றை யுடைய எருமையின்
குழவி நெடுங்கூட்டின நிழலில துயில் கொள்ளும்
(பட், 13-15). நனனனது அரண்மனை வாயிலில்
காணப்பட்ட பல்வேறு கையுறைப் பொருள்
களுள் கயமுனிக் குழவியும் (பானைக் கன்றும்)
ஒனறாகும் (மவை, 500), வளைந்த தொடையினை
யுடைய குழவியோடு மரத்திடத்தே கட்டப்பெற்ற,
விரைந்து பார்க்கும் கண்ணை யுடைய
பசுப்
போலச் செவிலி தலைவியின் முதுகினை நோக்கிக்
குறுக வந்து நுதல் நீவி மெல்லெனத் தழுவினாள்
(அகம். 49.4-7). கோவலர் பின்னே நடந்து வர,
செருக்கிய நடையினை யுடைய தாம்பிற் பிணிக்கப்
பட்ட குழவிகளிடத்தே பசுவினம் பெருத்த மடி
கரைய வேண்டிக் கனைக்கின்ற குரலவாய்
விரைந்து செல்லும் (அகம். 54:5-11). பிடியாளை
குழியில் வீழக் களிறு செய்த ஆரவாரத்திற்கு
அஞ்சி விரைந்தெழுந்த சிவந்த வாயினை யுடைய
குழலி,மூதூரிடத்தே சென்று எருமை நல்லானின்
முலைப்பால் மாந்தும் (அகம். 185:1-8). மலைப்பக்
கத்தில் களிறு, ஈன்றணிமையுடைய பிடியானை
யைத் தழுவிக் கொண்டு, தனது அசைந்த நடை
யினை யுடைய குழவி உறங்குகின்ற இடத்தைக்
காத்தது (அகம்.168:8-10). மென்தலைக் குழலியை
யுடைய மடப்பிடி தன் கன்றுணண வேண்டித்
தழையுணவை உண்ணாது மறுத்தமையின் வாடிய
உறுப்புக்களோடு பாழப்பட்ட ஊரிலுள்ள குடிசை
போலத் தோனறும் (அகம். 229:4-6). இரக்கம்
இல்லா த கோவலர் தாயினின்றும் பிரித்துக்
கட்டிய, நெஞ்சத்தில் அதனை விரும்பும் குழவி
போல, யாம் மிக நொந்து இன்னா மொழிதும்
எனறு ஊரார் புறங்கூறுகின்றனர் எனத் தலைவி
தோழியிடம் கூறினாள் (அசும். 293,11-13),
பசுக்கள் நெடுநெறிக்கண நீங்கிச் சென்றதனால்
அவை தங்கியிருநத மன்றத்தைப் பார்த்து,
மாலைப் பொழுதில், மடப்பம் பொருந்திய
கண்ணையுடைய குழவிகள் வருந்தின (குறு. 64:
1-3). மிகக சுரப்பை யுடைய நல்லானின நடுங்குந்
தலையை யுடைய குழவி, மேயச் சென்ற தாயைக்
காணவேண்டும் எனற விருப்பத்தோடு இருநதாற்
போன்று, விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தும் மெலிந்த
410
சூழவி
நோக்கினள் தலைவி (குறு, 132.4-6). ஈனறணிமை
யுடைய எருமை, உழவனாற் கட்டப்பட்ட குழவி
யின் பக்கத்தினின்றும் அகன்று செவ்வாது, பக்கத்
திலுள்ள பசும்பயிர்களை மேயும் (குறு. 181:3-5).
காட்டுப்பசுவின் அழகிய காதுகளை யுடைய குழவி
கானவர் எடுத்தற்கு அஞ்சித் தன் இனத்தினின்
றும் பிரிந்து சென்று கானச் சிறுகுடியில் அகப்
பட்டு, அங்குள்ள இளையர் ஓம்பக் கலந்து, மனை
யுறை வாழ்க்கையில வன்மை பெற்றது (குறு. 322:
1-5). ஏற்றொடு மேயச் சென்ற பருத்த மடியை
யுடைய பசுக்கள் பாலை ஒழுக விட்டுத் தம் குழவி
களை நினைத்துத் தம்மோடு ஒருங்கு மேயும்
ஏனைய நிரைகளை நீஙகி ஊரினிடத்தே மாலை
யில் திரும்பி வரும் (குறு. 344:3-6), பிடியின் மெல்
லிய தலையை யுடைய குழவி, மலையகச் சிற்றூரில்
குறமகள் பெற்ற சிறுவரோடு விளையாடி முற்
காலத்தில் இனிமை தருவதாகிப் பிற்காலத்தில்
அவருடைய தினைப்புனத்தை மேய்ந்து துன்பம்
தந்தது போலத் தலைவன் தலைவியுடன் நகைத்து
விளையாடியது இப்பொழுது பகையாகின்றது
எனத் தோழி கூறுகின்றாள (குறு. 394). புலி,
களிற்றைக் கொன்றதற்குப் பிடியாளை வருந்தி,
இயங்காது, நெய்தலின பசிய இலையை ஒக்கும்
அழகிய செவியை யுடைய துன்புற்ற தன் அழகிய
குழவியை அணைத்துக் கொணடு தீர்த்தற்கரிய
புண்ணுற்றாரைப் போன்று வருந்தியிருக்கும் (நற்.
47:1-5). எருமையின் இளநடை யுடைய குழவிகள்
இல்லததின் தூண்கள் தோறும் கட்டப்பட்
டிருந்தன (நற்.120:1,2). நீர் வேட்கையால வருத்திய
பிடியானை மலைப்பக்கத்தில் செல்லுதலும் அதனு
டன் செல்லாத மெல்லிய தலையை யுடைய குழவி
சேரியிலுள்ள மகளிர் திடுககிடும்படி ஊர்ப்பசுவின்
கன்றோடு சேர்ந்து சேரிக்கண் புகுநதது (நற்.171:
1-5). கன்றினைக் கட்டியுள்ள பலா மரத்தின்
வேரில் காய்த்துத் தொங்கும் பெரும்பழத்தைக்
குழவியை யுடைய பசு தின்று, அயலதாகிய சிறு
மலையிலுள்ள குளிர்ந்த நீரைப் பருகும் (நற்.213:
2-5). அண்மையில் ஈன்ற எருமையின் பெரிய
செவியை யுடைய குழவி தொழுவத்திடத்தே
துயிலும் (தற். 271: 1, 2), ஈன்றணிமை யுடைய
எருமை, தன் காதற் குழவிக்கு முலைப் பாலை
உண்பிக்கும் (ஐங். 92: 1,3). புலியேற்றை, கானத்
திடத்தே மடப்பிடி யீன்ற நடுங்கும் நடையை
யுடைய குழவியைக் கொள்ளுதற்குப் பலாவின்
கொழு நிழலில் ஒளிககும் (ஐங். 216:1-4), வருடை
மானின குழவி பாறையிலிருந்த கருங்குரங்கை
வெருண்டு நோக்கிப் பசுசு மலையில் ஏறி இறங்கி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hf6p9wgel1ks1bavq9y97pls8h36ehd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/419</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668888</id>
    <revision>
      <id>1987345</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:22:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987345</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9639" sha1="2v33bsqk7ak5pkzy6ot5ndwlq1c0z30" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குழவீ
விளையாடும் (கலி. 43:12-14). மலைச்சாரலில்
திரியும் வருடை நன்மானின் குழவியை வளர்ப்
பாரைப் போன்று முன்னர்ப் பாராட்டிப் பின்
பிரிவையாயின் தலைவியது எழில் நீங்கும் என்று
தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (கவி. 50:21-24).
2.குழந்தை. உருவப் பஃறேர் இளஞ்சேட் சென்
னியைப் பகைப்பித்தோர் நாடு, தாயில்லாத,
உண்ணாத குழவி - குழந்தை - போல மாறாது
கூவி வருந்தும் (புறம், 4:18,19). அன்பையும் அருளை
யும் நீக்கி நரகத்தைத் தமக்கிடமாகக் கொள்வா
ரோடு பொருந்தாது குழவியை வளர்ப்பார்
போன்று நின் நாட்டைக் காப்பாயாக என்று
நரிவெரூஉத் தலையார் கோப்பெருஞ் சேரலிரும்
பொறைக்கு அறிவுறுத்தினார் (புறம்.5:5-7).
பாலில்லாத குழவிகள் அழுவதைக் கேட்டு
நாணாது இனிதாகத் தங்கியிருத்தல் இன்னாது
என்று சோழன் நலங்கிள்ளி ஆவூரை முற்றி
யிருந்த காலத்து அடைத்திருந்த நெடுங்கிள்ளி
யிடம் கோவூர்கிழார் கூறினார் (புறம், 44:6-9).
ஈன்றணிமை பொருந்தி அது தீர்ந்த குழ
விக்குச் சுரக்கும் முலைபோலச சுரந்த நீர்மிகக
காவிரியினது மிக்க வெள்ளம் உலகத் துயிரைப்
பாதுகாக்கும் (புறம். 68:8-10). குழவி இறந்து பிறப்
பினும் தசைத்தடி பிறப்பினும் அவற்றையும்
ஆளல்ல வென்று கருதாது வாளாற் போழ்ந்து
அடக்கஞ் செய்வர் (புறம். 74:1,2). பெற்ற தாயால்
கைவிடப்பட்ட உண்ணாத குழவியை யொப்பத்
தன்னைப் பொருந்திய சுற்றம் இடந்தோறும்
வருந்துமாறு எழினி பொருது வீழ்ந்தான் (புறம்.
239:7,8). தாயில் குழவி போல நின்பாற் பெற
லாகும் பரிசிலை யுள்ளி நசைதர வந்தேன் எனறு
பொருநன் ஓய்மான் விலலியாதனிடம் கூறினான்
(புறம்.379:14,15). ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன
குழவியைக் காத்தற் போலத் தன் குடிமக்களைக்
காத்தான் (பதி. ப.6.9). பூணிந்த தலைமையினை
யுடைய பழையோளின் (காடுகிழாளின) குழலி செவ்
வேள் (முரு. 259). கரிய மலையைச் சேர்ந்த செக்கர்
மேகம் போலவும் தாயுடைய முலையைத் தழுவிய
குழவி போலவும் காவிரியாறு கடல் அலையோடு
கலக்கும் (பட்.95-97). தாய் சினந்து வருத்திய
பொழுதும் வாய்திறந்து அன்னையே என்று
அழும் குழவி போல, நீ இன்னா செயினும் இனி
தாய்த் தலையளி செயினும் தலைவி நின்னாற்
புரக்கப்படும் எல்லைக்குட்பட்டவள் எனத் தோழி
தலைவனிடம் கூறினாள் (குறு. 397:4-8). குற்றமற்ற
கற்பினள் தன் குழவியைப் பலிகொடுப்பப் பேய்
வாங்குதலும் தான அதனைக் கைவிட்டாற் போல
411
குழற்றத்தனார்
முன்னாள் முதற்கொண்டு எம்மோடு வளர்ந்த
நாணும் கைவிட்டோம் என்று தோழி தலைவனி
டம் கூறினாள் (நற்.15:7-10). குழவியைப் பார்த்து
இன்புறும் தாய் அதற்கு முலை சுரந்து கொடுக்கு
மாறு போல மழை வேண்டுங் காலத்தே பெய்து
உலகை அளித்துக் காக்கும் (கலி. 99:4,5).
3. அம்மிக்குழவி, குங்குமச்சேறு, அகிற்சாந்து,
முதலியவற்றைச் சாந்தம்மியில் குற்றமற்ற குழவி
யின் - அம்மிக்குழவியால் - அழவின நிறம் பெற
அரைப்பர் (பரி. 10:81-84).
குழவித்திங்கள் - இளம்பிறை, மகளிர் சிறிய கோட்டை
யுடைய குழவித திங்களை - இளம்பிறையை - செம்
பாம்பு தீண்டினாற் போன்ற மகரவாயாகிய
தலைக்கோலத்தைச் சேர்த்தின சுடர் நுதலை
உடையவர் (பெரு. 383-387), செவ்வேறு, கொலைத்
தொழிலை யுடைய இறைவன் சூடிய குழவித்
திங்களைப் போல வளைந்து நிறைந்த கொம்பை
யுடையது (கலி. 103:15,16).
குழவித்தீநீர் - தெங்கிள நீர். பாணர் உழவரது மனை
களிலே தங்கின், பலவின் பழம் விழுதில்லாத
தாழையாகிய குழவித் தீநீர் - தெங்கிள நீர்
வாழைப்பழம் முதலியன பெறுவர் (பெரு. 355-362).
குழவி வேனில் இளவேனிற் பருவம். நாஞ்சிலான
போன்ற கடம்ப மரததின் உயர்ந்த இடத்தே
மயில்கள் ஆரவாரித்துத் தங்க. அதில் வண்டும்
சுரும்பும் யாழ் போன்று இசைப்ப, விறலியர்
பாடல் போலத் தும்பிகள் ஒலிக்க, இள மரக்கா
விலுள்ள மலர்களை இயங்கள எழுப்பின ஓசை
போலத் தேனினம் இம்மென ஊத, மரங்கள் அணி
தற்கு உரியாரை மணந்து அழைப்பன போல மலர்
களை மலர்விக்க, கருங்குயில கூவ, நீர்த்துறைகள்
கவின பெற, காமனுக்கு விழாவை எதிர்கொள்
ளும் குழவி வேனில் - இளவேனிற்பருவம - வந்தது
(கலி, 36:1-10).
குழற்றத்தனார் - புலவர். தத்தனார் என்னும் இவரது
இயறபெயருக்கு முனனடையாக வுள்ள 'குழல்
எனபது எக்காரணம் பற்றி இணைந்ததோ தெரிய
லில்லை. ஆயினும் அதனைத் தொழில் பற்றிய
அடையாக மொ. அ. துரை அரங்கசாமி (ச. பி.
பெ. பக். 171) குறிப்பதனாலும், 'புலலாங்குழலைக்
குறிக்கும் சொல்லாக இருததல் கூடுமோ' என்று
உ.வே.சா. (குறு. பாடினோர் வரலாறு) கருதுவதனா
லும் இப்புலவரைக் குழலூதும் தொழிலினராகக்
கொள்ளலாம். குறுந்தொகை 242-ஆம் பாட
லொன்றே இவருடையதாகக் காணப்படுகின்றது.
முல்லைத் திணைப் பாடலான அதனைக் கற்புக்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>2v33bsqk7ak5pkzy6ot5ndwlq1c0z30</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/420</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668889</id>
    <revision>
      <id>1987346</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:23:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987346</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9897" sha1="4ayciv8at9j4eyefg36m29izr6t24bg" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குழாஅம்
காலத்துத் தலைவியின் கடிநகர்க்குச் சென்று வந்த
செவிலித்தாய் அத்தலைவியும் தலைவனும் பிரி
வினறி இணைந்து வாழும் சிறப்பினை நற்றாய்க்கு
உவந்துரைப்பதாகப் பாடியுள்ளார். 'சீறூரோளே
மடந்தை வேறூர், வேந்துவிடு தொழிலொடு செலி
னும். சேந்து வரல் அறியாது செம்மல் தேரே
என்று தலைவி இலலிருததலையும் தலைவன்
பிரிந்து தங்காமையினையும் பாடியமை உளங்
கொளத் தக்கதாம்.
குழாஅம் - கூட்டம். தமையன்மார் தலைவியைத் தகுதி
யிவார்க்குத்
தருதலில்லை என்ற நோக்கொடு
பொரக் கருதி வடுவினைச் செய்யும் கூரிய வாயை
யுடைய வாளேந்திக் குழாஅம் - கூட்டம் - கொண்ட,
குருதிநாறும் புலால் நாற்றத்துடன் கழுவாத தலை
யினை யுடையவரா யிருந்தனர் (புறம். 348:12-17).
கணையமரக் குழாஅம் செறிந்து துலாமரங்கள்
தூக்கிய மதிலினுடைய நெடுங்கதவுகளைக் களிற்றி
யானை தாக்கிச் சிதைக்கும் (பதி. 16:3-8). யாறு
கிடந்தாற் போன்ற அகனெடுந் தெருவி லுள்ள
நாளங்காடியில் பண்டங்களைக் கொள்ளும் பல்
வேறு குழாஅத்தினுடைய ஓசை மிக்கொலித்தது
(மது.359,380).
குழாஅய் - மூங்கிற்குழாய். ஆயர் எருதுகளின் கழுத்தில்
பூட்டிய குழாஅயின் மூங்கிற் குழாயிலுள்ள.
இனிய புளிச்சோற்றைப் புதிய வழிப்போக்கருக்குக்
காதடைப்பு நீங்கத் தேக்கிலையில் பகுத்தளித்
தோம்புவர் (அகம். 311:9-11).
குழாத்தர்-படை மறவர். 'நீ பிறர்க்கென வாழ்தியாக
லான், நின்னுடைய வீரத்தை எடுத்துக் கூறும்
குழாத்தர் - படைமறவர் - தம்பால் இரப்பார்க்கு
இல்லையென்று கூறார்' என்று களங்காய்க் கண்ணி
நார்முடிச் சேரலைக் காப்பியாற்றுக் காப்பியனார்
போற்றுவர் (பதி. 39:1,2).
குழாம் - திரள். தன் உடையிலுள்ள இழை சூழ்ந்த
தையலினது இடையே உளவாகிய புரைகளைப்
பற்றி ஒன்றோடொன்று பிணிப்பு விடாது கிடக்
கினற ஈரினது குழாததோடு - திரளோடு-கூடித
தங்கிய பேனாகிய பகையை ஒரு பகையாகப்
பாணன் கருதினான் (புறம்.136:2-5), பெருமரக்
குழாம் நீளும் காம்பையுடைய பூக்களையும் பழத்
தையும் குளத்தைக் கண்டாற் போலும் குளிர்ச்சி
யையும் உடையது (மலை. 259-268).
குழி - பள்ளம்,ஆழத்தால் நெடிய குழியில் - பள்ளத்
தில - அகப்பட்ட கொல்களிறு அதன் நிலை சரியக்
குழியைத் தூர்த்துத் தன் சுற்றம விரும்பத் தன்னினத்
தைச் சென்று பொருந்தியது (புறம்.17:15-19). பன்றி
412
குழி
களால் புழுதி யாக்கப்பட்ட விடுநிலத்தின்கண்
புதுமழை பெய்து நீங்கக் குழிகளில் தங்கிய சிறி
தாகிய நீரைக் குராற்பசு உண்டொழிந்த பின,
மறவர் சேற்றை நீக்கித் தோண்ட ஊறிய கலங்கல்
நீரை முறையாக முகந்துண்ணுவர் (புறம்.325:1-6).
நெல் மாவாகிய உணவினை ஊட்டிப் பலநாள்
குழியிலே நிறுத்திப் பாதுகாத்த பன்றியேற்றையின்
கொழுவிய நினைத் தசையோடு கள்ளையும்
பாணர்க்கு நல்கி விருந்தோம்பப் பெற்றது (பெரு.
343-345). யானை தன்னை அகப்படச் செய்த பள்
ளத்தின் ஏறுதற்கரிய கரைகளை இடியும்படி கோட்
டாலே குத்திக் குழியைத் தூர்த்துப் பிடியிடத்தே
சென்றாற் போலக் கரிகாற் பெருவளத்தான்
பகைவர் காவலினின்றும் மீண்டு தன் அரசுரி
எய்தினான் (பட். 224-228). கொழுங்
கொடியினை யுடைய கவலை, குழிகள் தோறும்
பிடியின் முழந்தாளை யொக்கும்படி சீரிதாகக்
கீழே வளர்ந்தன (மலை. 187,128). குழியில் பிடித்த
பழகாத யானைகளுக்கு உரிய மொழிகளால்
தொழிலைப் பழக்குவர் (அகம்.13:7,8). கோவலர்
தோண்டிய தழை மூடிய கூவலைப் பெருங்
களிற்றினம், வெண்கோடு கவர விரும்பிய கானவர்
தம்மை அகப்படுத்த அகழ்ந்து மறைத்த
குழிகளாகக் கருதித் தூர்க்கும் (அகம். 21:22-26),
சிறு குளத்தில் தோண்டப் பெற்ற குழியின்
கண்ணுள்ள உண்ணற் காகாத கலங்கல் நீரான்
முதற்கண் பிடியின் மென்தலையைக் கழுவிய
மையை
களிறு பின் எஞ்சிய சேறு கொண்டு ஆடித் தன்
உருவம் வேறுபடும் (அகம்.121:3-6). மேகம் மழை
பெய்தலால், செல்வற்கரிய சிறு இடங்களிலுள்ள
படுகுழிகளைக் கொண்ட நெறியில் வரும்
தலைவன் இருளில் மிதிக்குமிடத்துப் பார்த்துத்
தளரும் அவன் அடியைத் தாங்கும் பொருட்டுத்
தலைவியின் நெஞ்சம் சென்றது (அகம். 128:6,12-18).
ஆய் அண்டிரன், தன்பால் பரிசில் கருதி வந்தார்
வல்லாராயினும் அல்லாராயினும் வேறுபாடு
கருதாது அவர்க்கு மிடாச்சோறறை மண்டையின்
நெடுங்குழி நிறைய அளித்தான் (அகம். 152:19-21).
கோவலர் தோண்டிய கிணற்றினின்றும் முகந்த
பத்தலிலிருந்து நீர் வடிந்து செல்லும் சிறுகுழி
நீரின்றிக் காய்ந்ததனாலாய வருத்தமொடு பெருங்
களிறு மிதித்தேகிய அடிச்சுவட்டில் இரும்புலிகள்
அடிவைத்து நடந்து செல்லும் (அகம்.155:8-12).
மூங்கிலின் கணுக்கள் பிளக்கத் தெறித்து விழும்
முத்துக்கள் கழங்கினை யொத்த தோற்றம்
உடையனவாகிப் பழங் குழியிலே வீழ்ந்தன (அகம்
178:13-15). வேந்தன் ஏவலிற் சென்ற மத்தி,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4ayciv8at9j4eyefg36m29izr6t24bg</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/421</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668890</id>
    <revision>
      <id>1987347</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:23:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987347</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9821" sha1="3p8a64sliuvrdmw8bn3d0pbd1zam2m3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

குழிசி
குழியில் அகப்படுத்திய
யானை யினங்களைப் பிடிக்கும் பூசற்கண்ணே வாரா தொழிந்த எழினியின் பல்லைப் பறித்து வந்து வெண்மணி வாயிலிடத்தே யுள்ள கதவில் பதித்தான் (அகம். 211:9-14). கவலைக் கிழங்கைக் கெல்லியதனால் உண்டான அகன்ற வாயையுடைய சிறுகுழி, கொன்றை மலர் பரவப் பெற்றுச் செல்வரது பொன்னையிட்டு வைக்கும் பெட்டியின் மூடியைத் திறந்து வைத்தாற் போன்ற தோற்றத்தைத் தரும் (குறு. 233:1-3) குன்றத்திடத்தே பழைய குழியைத் தோண்டிய கானவன் கிழங்கினோடு மணியையும் பெறுவான் (குறு. 379:1-3), கானவர் கிழங்கு எடுக்கத் தோண்டிய நெடுங்குழி நிறையுமாறு வேங்கையின் புதுமலர்கள் பரவிக் கிடக்கும் (ஐன். 208:1-3). நுண்குழிப் புற்றில் ஈயல் தங்கும் (ஐங்.தி.
4:3).
பானை ·
குழிசி - 1. பானை, பெரிய இடத்தை யுடைய குழிசி- பாவின்மையின் கவிழ்ந்து நெய் கடை தலை மறந்தது (புறம், 65:2). குறவர் உழாது வித்திய சிறு தினையை நல்ல நாளில் புதிதுண்ண வேண்டி, மான்தடி புழுக்கப்பட்ட புலால் நாறும் குழிசியினது நிணந்தோய்ந்த வெண்ணிறத் தினை யுடைய பெரிய புறத்தைக் கழுவாது அதில் மரையாவின் பாலை உலைநீராக வார்த்துச் சந்தன விறகான் அவிக்கப் பெற்ற தினைச் சோற்றைப் பலருடன் பகுத்துண்ணுவர் (புறம். 168:5-13). பரி சிலை விரும்பியிருந்த இரவலரது விருப்பம் பழுதா கும்படி, அடப்பட்ட குழிசியினின்றும் சோறின்றி எரி புறப்பட்டாற் போல அறனில் கூற்றம் வெளி மான் உயிரைக் கொண்டது (புறம். 2337:6-9). மற வன் தான் கவர்ந்து வந்த ஆனிரை மிகப் பலவா யினும், பால் முதலியன பெய்யப்படாமையின் சிறிதும் வெள்ளிய முகந்தோன்றாத குழிசியோடு நாட்காலத்தில் உறைதெறிப்பக் கடையும் மததொ லியும் கேளாதவாறு அவ்வானிரையைப் பிறர்க்குக் கொடுப்பதில் வல்ல னாயினான் (புறம். 257:8-13). பொருநன் சிதைந்த வாயை யுடைய சமைத்தற் கமைந்த குழிசியை யுடையவன் (புறம். 371:5,6). கிணைப் பொருநன், குடிமுறை தோறும் சென்று பாடிச் சோறு சமைப்பதில் உள்ள விருப்பத்தை மறந்த குழிசியை நிமிர்த்திச் சமைக்கச் செய்யும் கடனறியாளர் இன்மையின் வருந்தினான் (புறம். 893:3-5). எயிற்றியர் நிலவுரலிலே பெய்த புலலரி சியை உலக்கையால் ஒச்சிக் கிணற்றில் முகந்த நீரை பழைய ஒறுவாய் போன குழிசியில் உலையாக வார்த்து, அடுப்பில் ஏற்றி ஆக்கின சோற்றைப் பாணர் உப்புக்கண்டத்தோடு பெற்றனர் (பெரு.
413
குழுமூர்
94-188). ஆய்மகள், தயிர் புள்ளியாகத் தெறித்த வாடை ' யுடைய குழிசியைப் பூவாற்செய்த சுமட்டின மேல் வைத்துச் சுமந்து சென்று நாட்காலையில் மோரை விற்பாள் (பெரு. 159-168). வழிச்செல்கினற புதியவர் தமது காய்பசி தீரும்படி சோற்றை ஆக்கு கின்ற குழிசி அடுப்பினின்றும் அசைந்து விழும்படி தெங்கின் காய் நிலத்தே வீழும் (பெரு.364-366). இடையர் வரகரிசியைச் சுனைநீரோடு முகந்து மண்ணாற் செய்த குழிசியில் இட்டுக் கல்லடுப்பில் ஏற்றிச் சமைத்த அவிழ் சோற்றை ஆறுசெல் புதிய வருக்குப் பாலொடு பகுத்துக் கொடுப்பர் (அகம். 393:4-6,13-17). விளம்பழம் இட்டு வைத்தலால் மணம் தமிழ்கின்ற நிறைந்த குழிசியில் தேயந்த தண்டினை யுடைய மத்திட்டு வெண்ணெய் தோன றக் கடைதலின் விடியலில் ஓசை எழும் (நற்.18:
1-3).
-
2. குடம். ஆவண மாக்கள, கயிற்றால் பிணித்தலை யுற்ற குழிசியில் -குடத்தில் உள்ள ஓலையை எடுத்துக் கொள்வதற்கு அக்குடததின மேலிட்ட இலச்சினையை ஆய்ந்து நீக்குவர் (அகம். 77:7,8). குழு- தொகுதி. பகைவர் சேர்தற்கரிய குழுவை தொகுதியை - உடையது காவற்காடு (மது. 64). குன்று குறிய பலவாகிய குழுவினை உடையது (மது. 501). நானமொழிக் கோசர் வஞ்சின மொழியாலே விளங்கினாற போல நாற்பெருங்குழு தம்மொழியால் மேலோங்கி விளங்கியது (மது. 508- 510). தலைவனது குழுவை உடைய மலையின் முழைஞ்சிடம் பல்வேறு இடுமபைகளைத் தருவது (குறி.260,261). சிற்றூர் குழுவுடைய காவற்காடு சூழப்பெற்றது (நற். 95:7). நெருப்புச் சூழநத காட் டகத்து அகப்பட்ட களிற்றினத்தை இனங்காக்கும வேழம் அத்தீயை அதாபடும்படி மிதித்துத் தன குழுவோடு கூடி வெளியேறியது (கலி. 25:5-11). குழும்பு 1.குழி. அருவி பள்ளமும் மேடுமாகிய பல நிலத்துண்டாகிய நீரினாலே திரண்டு சேரக் குவிந்து கவலைக் கிழங்கு தோண்டின அழகிய குழும்பிலே- குழியிலே வீழ்ந்து ஒலித்தது (மது. 240, 241). காடு சூழ்ந்த ஒரு பக்கத்தே ஆழ்நத குழும்பில் திருவினை யுடைய மணி கிடந்து விளங்கியது (மது.
273,285).
-
2. திரள். பிணங்களைக் கொண்ட கொமபுகளை யுடையனவாய்ப் பட்ட களிற்றுக் குழும்பின திரளின் நிணத்தைத் தின்ற பேயமகளிர் துணங்கைக் கூத்தின் சீர்க்குக் குறைத்தலைப் பிணம் எழுந்து நின்று ஆடும் (மது. 24-27).
குழுமூர் - ஓரூர், பல்லான் குன்றில் பொருந்தும் நிழ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3p8a64sliuvrdmw8bn3d0pbd1zam2m3</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/422</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668891</id>
    <revision>
      <id>1987348</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:23:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987348</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9572" sha1="572yj3bhyhe0vz07t9drv3rx18slu8g" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குழுவினர்
லினகண் சேர்ந்த ஆனிரையின் பரப்பினைக்
கொண்ட குழுமூரிடத்தே உதியனது அடுக்களை
போல ஒலிமிக்கு அருவிகள் ஆரவாரித்து இழியும்
பெருவரையின் பசுகமலையில் பிடியைத் தழுவிய
களிறு தன குழவி உறங்குகின்ற இடத்தைக் காக்
கும் (அகம்.168:4-10).
குழுவினர் - படைத்தலைவர். யானைப் படைத்தலை
வரும் குதிரைப்படைத்தலைவரும் மணியினையும்
உருளைகளையும் கொடியினையு முடைய நல்ல
தேரை யுடைய குழுவினரும் - படைத்தலைவரும்
விற்படை வேற்படைத் தலைவரும் மறவர் தலை
வரும் ஆர்வத்தோடு கூடியிருத்தலின் தானை கடலி
னது முழக்கம் கொண்டது (புறம். 377:23-29).
குழூஉ - கூட்டம்,
பிளக்
அதியமான் நெடுமானஞ்சியின்
களிறு கணைய மரத்தால் தடுக்கப்பெற்ற கதவைப்
பொருது பகைவரது குழூஉக் களிறு - கூட்டமான
யானைகள் - நிறைந்த அரணை யழித்தலான் அதன்
கிம்புரிகள் கழன்றன (புறம். 97:8-10). யாழ் வாசித்
தலில வல்ல இளையர் கடவுளை வாழத்த அவ்
வாழ்த்தொலியை மறப்புலிக் குழூஉவின் குரலா
கக் கருதிய வயக்களிறு பக்க மலையில் உள்ள
பூத்த வேங்கையின் பெருஞ்சினையைப்
கும் (பதி. 41:6-9). கடல் பிறக்கோட்டிய செங்
குட்டுவன் வலிமிகுதியால் மனஞ் செருக்கி வந்த
மோகூர் மன்னனது வெற்றி பெறுவதற்குக் காரண
மான குழூஉவின் நிலை கலங்கும்படி அதிரப்
பொருதான (பதி. 49:8,9). குழூஉ நிலைப் புத
வின் கதவு (பதி. 53:16). மறவர் நாட்காலையில்
மழைக் குழூஉ தங்கிய மலையுச்சியை யொக்கும்
தோற்றத்தை யுடைய பரிசையினை மேலே தாங்கி
எழுகின்ற வேற்படையினை யுடையவர் (பதி. 66:
11-14). பருந்து குழூஉவாகிய சிறகுகளை யுடையது
(பதி. 67:9). குழூஉப புதவு (மது. 165). பல குடிகளின்
குழூஉ நெருங்கப் பெற்றது நாடு (மது.330,331).
மதுரை நகரில் பல்வகைக் கொடிகளோடு நன்பல
பல்வேறு குழூஉக் கொடிப்பதாகையும் அசைந்தன
(மது.386-374). குழூஉவினைக் கொண்ட பெருங்
குலையினை யுடையது கமுகு (நெடு.23,14). மழுவாள்
நெடியோன் (பரசுராமன மதம் பொருந்திய
யானைக்குழூஉ போர்முனையில் அழியுமாறு மன்
னர் வழியை அழித்தான (அகம். 320.4,8).
2.திரளுதல், குழூஉக் கடல் (பல பொருள்களும் திரளுதலை
உடைய சுடல்) (பதி, 31:1), செல்வக்கடுங்கோ வாழி
யாதன் பகைவரது வேலுடைக் குழூஉச் சமம்
(போர்) கெடும்படி அழித்தான் (பதி. 66:4, 5). கோடை
தெறுதலான் பட்டுப்போன காட்டில் பூவணிந்த
414
குழை
கூந்தலை யுடைய மகளிர் குழூஉ நிரை போல
வண்டுகள் வாய்திறப்பப் பிடவுகள் மலர்ந்தன
(நற்.238:1-3).
குழை - 1. காதணி. மகளிர் வளைந்த குழையினை -
காதணியை - உடையவர் (புறம். 304:1). சேரமா
தேவி குழைக்கு விளக்காகிய ஒண்ணுதலினள் (பதி.
31:25). இழையினையும் குழையினையும் நறுந்தண்
மாலையினையும் உடையவர் பாண்மகளிர் (பதி. 48:
1,4). சேரன் தேவி கொடுங் குழையோடு பொருத
நோக்கினள் (பதி. 81:39). வானியாறு ஓடக்கோல்
நிற்கமாட்டாத ஆழ முடைத்தாயினும் புனல்விளை
யாட்டயரும் மகளிர் பாய்ந்தாடுதலால் கழன்ற
பொன்னாற் செய்த பூங்குழை நீரின்மேல் தெளி
வாகத் தெரியும் தன்மைத்து (பதி. 86:9-12). செவ்
வேளின் ஒளிதங்கி அசையும் தொழிற் கூறமைந்த
பொலங்குழைகள் சேய்நிலத்தே விளங்கும் மதி
யைச் சூழ்ந்து நீங்காத மீன்கள் போல விளங்குவன
வாய் ஒளி செய்தன (ஒரு.86-88). பாடினி பூங்குழை
யினுடைய அசைவினைப் பொறுத்தல் அமைந்த
காதினை உடையவள் (பொரு. 30). ஆய்மகள் சிறு
குழை அசையும் காதினள் (பெரு. 161,162). நீருண்
ணுந்துறையில் நீராடிய மகளிர் விட்டுச் சென்ற
பொலங்குழையினை இரைதேடும் சிச்சிலிப் பறவை
இரையாகத் துணிந்து எடுக்கும் (பெரு. 311-313).
மகளிர் ஓணகுழை திகழும் ஒளி பொருந்திய திரு
முகத்தினர் (மது.448). ஆய்தொடி மகளிர் ஒணகுழை
பொருந்திய வளவிய தாழ்ந்த காதினையுடையவர்
(மது. 709,712). மகளிர் பொலிவினையுடைய குழை
யிட்ட அழகிற்குப் பொருந்தின ஏந்தெழில் மழைக்
கண்ணினர் (தெடு. 38,39). பெரிய ஒளி பொருந்திய
குழையைக் களைந்ததால் சிறிதே தாழ்ந்து தாளு
ருவி அழுத்தப் பெற்ற காதினை யுடையவர் மகளிர்
(நெடு.139,140). உலருகின்ற நெலலைத் தின்னும்
கோழியை வெருட்ட மகளிர் எறிந்த கொடுங்காற்
கனங்குழை, புதல்வர் உருட்டும் சிறுதேரின்
வழியை விலக்கும் (பட். 21- 85). தலைவியின்
கொடுங்குழையோடு மாறுபட்ட நோக்கம் நெடுஞ்
சுரத்திடையே தோன்றித தலைவன் செலவைத்
தடுக்கும் (அகம். 3:16-18), பரத்தை குழை முதலா
கிய மாண்புறும் ஒளிபொருநதிய அணிகளையுடை
யவள் (அகம்.6:7). சிவந்தமணிகள் பதித்த ஒள்ளிய
குழை தலைவியின் காதிடததே அசையும (அகம்.
86:27). மின்னல் நிமிர்ந்தாற் போல் கனங்குழைகள்
ஒளிவிடக் கூந்தலளாகிய தலைவி, நள்ளிரவில்
பரணில் ஏறி இறங்கி வரக் கண்டேன் என
அவளை வருத்தாதே என்று தோழி செவிலியிடம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>572yj3bhyhe0vz07t9drv3rx18slu8g</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/423</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668892</id>
    <revision>
      <id>1987349</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:24:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987349</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9602" sha1="t76z9i1n5lap38e7gjgru1l1ife5me4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

குழை
கூறினாள் (கம். 158:2-7). அன்னி மிஞிலி கொடுங் குழையினை யுடையவள் (அகம். 06:11,13). கொடுங் குழை மகளிர் (அகம். 236:12). தலைவி திங்களன்ன திருமுகத்தில் ஒள்ளிய மத்தக மணி அமைந்து விளங்குகின்ற குழையோடு பொருத பார்வையினை யுடையவள் (அகம். 353:25,36). தலைவி பிரிவு வருத்த அழுதலால் குளிர்ந்த கணகளிலிருந்து விழும் கண்ணீர் பொற்குழையிற் பட்டுத் தெறித்து விழும் (அகம்.351:11,12). குட்டுவனது மரந்தை நகரைப் போன்ற, குழை விளங்குகின்ற தலைவி யின் நுதலுக்கு உரிமையுடையவன் தலைவன் (குறு. 34:6,7). பூங்குழையோய், காடு பிற்படச் சென்று வினைமுடித்து மீண்டு வருமளவும் நின்னாற் பொறுத்திருத்தல் ஒல்லுமோ எனத் தலைவன தலைவியிடம் கூறுமுன் கலுழ்ந்து அவன் போக் கினைத் தடுத்தாள் (குறு. 256:3-5). கனங்குழை மகளிர் (குறு. 398:3), தலைவியின் கனங்குழைக்கு மாறுபட்ட மழைககண்ணின் நோக்கால் தலை வன செகுக்கப்பட்டான் (நற். 16:9,10). தலைவன் மார்பில் உற்ற முயக்கத்தால் நெரிந்து சோர்கின்ற குழையை யுடையவள் பரத்தை (நற். 20:9), தலை வன் குழையும் கோதையும் தொடியும் அணிந்து விழாக்காலத்துத் துணங்கை ஆடினான் (நற். 50:2, 3). தலைவி கொடுங் குழையினை உடையவள் (நற். 12013). உடை மரங்கள் மிக்க நெறியில் மகளிரின் ஒண்குழையிற் கொளுவிய ஊசல் போன்ற குமிழ மரத்தின் மலர்கள் கோலஞ் செய்தாற் போல உதிர்ந்து கிடக்கும (நற. 286:1-3). ஒரு குழையொரு வன (பலதேவன்) போல் இணர் சேர்ந்த வெண் கடம்பு காட்சியளித்தது (கவி. 26:1), கனஙகுழை நல்லவர் (கலி. 71:19), எம்முடைய காதிலுள்ள கனங்குழையை வாங்கிக் கொணடு போய் எம்மி டத்து மீண்டு வருந்தோறும் பூவில்லாத வறுங்கூந் தலில நின்னை யாங்கள் வைத்துக் கொள்வது நுந்தை மார்பிலுள்ள கோதையை நீ அறுத்து விளையாடுவதற்காம் என்று தலைவி புதல்வனிடம் கூறினாள் (சுவி. 80:22-26). பரத்தை மகரத்தின் வடிவு நிறைந்த குழையினள் (கலி. 90:8), பொய்கை யிலுள்ள இணர்களில் மொய்த்த வண்டுகள் அவ் விடத்து நின்ற மகளிர் நலத்தைக் கைக்கொள்வன போல மொய்க்கையினால் ஏற்பட்ட பூசலில் ஒருத் தியின் தலையிற் கிடந்த முத்து வடமும் வேறொ ருத்தியின் அழகினையுடைய காதிற் கிடந்த அழகு மாட்சிமைப்பட்டு விளங்குகின்ற குழையும் சிககிக் கொண்டன (கலி. 92:35,36). பரத்தையாகிய புத்தி யானை தாழந்த குழையாகிய வடித்த மணிகளை உடையது (கலி. 97:13). பொதுவரது ஏறுதழுவு
415
குழை
தலைக் காணவேண்டி விளங்கும் பொன்னாற் செய்த குழையணிந்த காதினரான ஆய மகளிர் விரைந்து பரணைக் கைககொண்டனர் (கலி. 103: 5-9). தலைவி அழகையுடைய குழை ஆடுதலினால் உண்டான அழகினள் (கலி. 109:14,15).ஒரு குழை யொருவன நாஞ்சிற் படையுடையவன் (பரி. 1.8). குழையணிந்த காதினையுடைய தலை தன செவி களில் நீலமலரை அணிந்து நான்கு விழிகளை யுடையவ ளாயினாள் (பரி. 11:97,98). தலைவி தீயிலிட்டுச் சிவக்கச் சுட்ட நீர்மையுடைய வினைக் குழைபோலச் சிவந்த பிண்டிப் புது மலரைத் தன் காதிற் செருகினாள். (பரி. 12:87,88). ஒரு குழை யவை (பலராமன்) (பரி. 16.58). மகளிர் தஞ்செவிக் கண் கனங்குழையை அணியும் பொருட்டுக கையை மேலேயுயர்ததும் பொழுது கையிலுள்ள வளை யவ் ஒலித்தலால், அவாதம் மலர் மாலைகளை மொய்த்த வண்டுகள் கலைந்தோடின (பரி.தி.1:30-
84).
பொய்
2. தளிர். வீரமுரசத்தின் பக்கம் பொலியுமாறு மயிற்பீலியால் தொடுககபபட்ட தார் பொனனா லான குழையை - தளிரை - உடைய உழிஞையுடன் சூட்டப்பட்டது (புறம். 50-3-5). செழியன் கையில் மூழகி, வேம்பின ஒண்குழையைச் சூடிப பறை முனனாகக் களிறு போலப் பெருமிதத்தோடு பொரச் சென்றான் (புறம். 79:1-4). வேம்பினது வாளரத்தின் வாய்போலும் விளிம்பினையுடைய அழகிய குழையாற் செய்யப்பட்ட மாலை பாண்டி யரது அடையாள மாலையாகும் (பொரு. 144). அசோகு நெருப்புப் போல விளஙகும நிறத்தை யுடைய அழகிய குழையை யுடையது (குறி. 105). கானவன்மகள், தழைத்த அசோகினது குழையால் ஆகிய தழையுடையை அணிநதிருநதாள் (அகம். 7:19,22). இருப்பை செப்புத் தகட்டை யொத்த சிவந்த குழைகளை யுடையது (அகம். 9.3,4). மடப் பிடி அழகிய குழைகளை உண்ண வேண்டிக் களிறு யாமரத்தின் கிளைகளை வளைததுக் கொடுக்கும (அகம்.59:7,8). வெள்ளாட்டுமறி சிறுவரோடு குதித துச் சென்று மன்றின கண்ணே யுள்ள ஆத்தியின் அழகிய குழைகளைக் கடிககும் (அகம். 104:9-12). அழகிய குழையினை யுடையது இருப்பை (அகம்.107: 18). வடுகர் கொய்யப் பெற்ற குழைகளையுடைய காட்டு மலலிகையின் பூவினைச் சுருண்ட கரிய மயிரில் வண்டு மொய்ககச் சூடுவர் (அகம். 218:4,5,8). இருப்பையின குழைகள் பொதியப் பெற்ற குவிந்த துளையுடைய பூங்கொத் துக்கள் நூலினினறு கழன்று விழும் முத்துக்கள போலச் செந்நிலத்தே உதிர்ந்தன (அகம், 825: 11,12).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>t76z9i1n5lap38e7gjgru1l1ife5me4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/424</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668893</id>
    <revision>
      <id>1987350</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:24:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987350</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9717" sha1="goaxj99tyfbhdeww6pxc8ytfoxfk0vq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குழை
மேகம் இல்லாத வானம் விண்மீன்களை அணிந்து
விளங்கினாற் போலக் குழை நிறைந்த முசுண்
டையில் பூககள் வெள்ளியவாக மலர்ந்தன (அகம்.
284; 1, 2),
மகளிர் அல்குலிடத்தே நன்னிறம்
வாய்ந்த சிறந்த பூங்கொத்துக்கள் குழையுடன் கூடி
அசையக் குரவைக் கூத்தாடுவர் (அகம். 269: 15, 16,
20), கரிந்த மரங்கள் தம்மிடத்தே கிளைக்கப் பெறும்
இளைய குழைகள் அடிமுதற் கிளைத்துக் கவின்
பெறுமாறு வானம் மழையைச் சொரிந்தது (அகம்.
283: 9-12). தலைவி கொய்யப்பட்ட குழையாகிய
தளிரினை யொத்த, பிரிதல் துன்பத்தைத் தாங்கு
தற்குரிய வலியில்லாதவள் (அகம்.319:12,13).இருப்
பை மரங்கள் நீண்ட நிலையாகிய அடிமரத்தினை
யும் சிவந்த குழைகளையும் உடையன (அகம். 331:
1). எயினர் மகளிர் பசிய குழையாலாகிய தழையை
யுடையவர் (அகம். 331:53, கோங்கு, மெல்ல மெல்லக்
கொய்யப்படும் குழைகளை எய்தியது (அகம். 341:1).
பொதும்பு தீ கப்பு விட்டாற் போன்ற அழகிய
குழைகளை யுடையது (அகம்.351:7), காற்று அசைத்
தலால அழகிய குழைகளை யுடைய வேங்கையின்
நறுந்தாது உதிர்ந்தது (அகம். 378:3,4). வயலைக்
கொடி தலைவி ஒவ்வொரு நாளும் அல்குலில்
கூட்டும் தழையுடைக்குக் குழைகளைத் தந்துதவியது
(அகம்.383:6-8). தலைவி மெலலிய அகன்ற அல்குல்
கவின் பெறுமாறு பல குழைகளுடன கூடிய தழை
யுடையைப் புனைந்தாள் (அகம். 390:6,7). தலைவி
வளையை நெகிழச் செய்த துன்பத்தைத் தரும்
காமநோயினால் குழையைக கசக்கினாற் போன்ற
நிலையை அடைந்தாள் (குறு.289:2,3). தலைவன்
தலைவியின் அல்குலிடத்தே அணிகள் அசைகின்ற
பக்கத்தினகண கட்டிய பசிய குழையாற் செய்த
தழையாடையினும் அணிமையிலிருந்து போகாத
காரணததினால் தாய தலைவியை இற்செறித்துக்
காவலை மேற்கொண்டாள் (குறு. 294:5-8), தழை
யுடுப்பவர் கொய்தற்குரிய குழை தழைத்த ஞாழல்
கடல திரையின் புறத்தைத் தடவும் (நற். 54:8-10).
தலைவன மகளிர் கொய்யுங் குழை தளிர்க்கின்ற
காஞ்சி மரத்தினை யுடைய துறையணிந்த நல்லூரி
னன (கலி. 74.5). ஆல் தீயையொக்கும் குழையையும்
நிழலைத் தரும் பல கிளையையும் உடையது (பரி.
4:66,67). மலர், குழை, துகில், வேல் என்னும்
இவற்றைச் சுமந்து வந்து முருகக் கடவுள் உன்ற
யும கடப்ப மரத்தைப் போற்றி இறைஞ்சித் திருப்
பரங்குன்றில் உறைகின்றவர் தேவருலகத்தில்
உறைவதை விரும்பார் (பரி. 17:1-8).
3. குழையணிந்த பெண். இமையவரம்பன் நெடுஞ்
சேரலாதன் ஒடுங்கீரோதிக் கொடுங்குழையின்-
418
குளகு
குழையணிந்த பெண்ணின - கணவ என விளிக்கப்
பெற்றான் (பதி.14:15), 'நுண்ணிடைக்குத் துன்பம்
உண்டாகும்படி மார்பகம் பெருத்துச் செப்போடு
மாறுபட்டது; இனிப் பூங்குழை என்ன துன்பத்தை
யுடையவள் ஆவளோ' என்றெண்ணி அவல நெஞ்
சோடு ஏனென்று கேளாத கவலையுடைய மாக்களை
உடையது பேதை யூர் (குறு. 159), 'மையுண்ட
கண்ணையுடைய கனங்குழையே, முல்லை மலாகள்
நின் பற்கள் போன்ற அரும்பை ஈனும் காலத்தில்
நின்னை வந்தடைவேம்' எனத் தலைவன் தலைவி
யிடம் கூறிப் பிரிந்து சென்றான் (நற்.316:2-4),
செவ்வேற்றின் சினத்தை அஞ்சானாய் அதனைத்
தழுவுபவன் வரிக்குழையின் மூங்கிலை யொத்த
மென்றோளில் துயிலுதலைப் பெறுவான் (கலி.104:
23-25). தலைவனைப் பிரிந்து வருந்தும் கனங்
குழையின துயர்நிலை தம்மைத் துனபுறுத்தும்
என்று கருதாது அவள் செயல்களை ஊரார் நின்று
கண்டனர் (கலி. 142:13,14). பாய் குழை அணிந்
திருந்த நீலமலர், வேறொருத்தி அணிந்த அசோகந்
தளிரின் செம்மையால் இளவெயில் படாந்தாற்
போன்ற நிறத்தினைப் பெற்றது (பரி. 11: 95,96),
குழைவு - நெகிழ்வு. யாம் எம் விருப்பத்தைக் கூறித்
தன பின்னே செல்லவும் அதற்கு மனம் பொருந்
தாத கூனி அப்பாற் சென்று குழையும் குழைவினை
-தெமிழ்வை - நெஞ்சே, காண்பாயாக' என்று
குறளன் கூறினான் (கலி. 94:28-30).
குளக்கீழ் - குளத்துக் கீழிடம். பாண்டியனது நாட்டில்
வேட்டுவன் மானின் தசையைக் கொணர்ந்து
சொரிந்த கடகமும் ஆய்மகள் தயிர் கொணர்ந்த
மிடாவும் நிறையுமாறு உழவரது பெருமனைப்
பெண்டிர் குளககீழ் குளத்துக் கீழிடத்தே
விளைந்த வெண்ணெல்லை முகந்து கொடுப்பர்
(புறம். 33:1-7).
-
-
குளகு தழை. கோவலர் குடியிருப்பு ஆட்டுமறிகள்
நின்று தின்னும் குளகினை - தழையினை - தம்
மிடத்தே கட்டின கால்களமைந்த இல்லங்களை
யுடையது (பெரு. 147, 148, 166). தலைவன் தங்கி
யிருந்த பாசறையில் முற்றத்தே காவலாக நின்ற
மதயானைகள் கரும்புகளையும் நெற்கதிர் நெருங்
சுக் கட்டிய இனிய குளகினையும் தின்னாமல்
அவற்றால் தம் நெற்றியைத் துடைத்துக் கொம்
பினிடத்தே ஏற்றிய கையில் கொண்டு நின்றன
(முல்லை. 38-34). தன் இனங்களைப் பாராட்டும்
வயக்களிறு மூங்கில் முளைகளை அவற்றிற்கு
ஊட்டி வேணடும் குளகுகளையும் உண்பிக்கும்
(அகம்.218:1,8).நீரின்றி வறண்ட பாலைவழிகளில்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>goaxj99tyfbhdeww6pxc8ytfoxfk0vq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/425</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668894</id>
    <revision>
      <id>1987351</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:25:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987351</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9928" sha1="fpg92ckkv8ch1tn8vc8378xc405ponl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குளத்துக்கயம்
யால்
கன்றினையுடைய இளைய பிடியானை அக்கன்று
உண்ணவேண்டித் தான குளகினை யுண்ணாமை
விலாப்புறங்களோடு பாழூர்க்
வாடிய
குடிலைப் போல் தோன்றும் (அகம். 229:3-6), மெல்
லிய தளிர்களான சிறிய குளகினைத் தின்னுவதும்
தாய்ப்பாலைப் பெறாததுமான யாட்டுக்குட்டியி
னைப் பலியிட விரும்பி வேலன வெறியாடுவ
னாயின் யான் அதற்கும் நாணுகின்றேன் என்று
தலைமகள் தோழியிடம் கூறினாள் (அகம். 292;
2-6). காட்டிலே விருப்பத்திற் குரிய பிடியானையை
யிழந்த களிற்றியானை உணணத்தக்க குளகினை
உண்ணாது மறுத்த வாட்டத்தைப் போல் வாடிய
உடம்பினனாய்த் தலைவன் இருந்தான் (அகம்.
392:1-4). யானை குளகினை
மென்று தின்று
அதனாற் கொள்கின்ற மதததைப் போலக் காமம்
கண்டு மகிழ்வாரைப் பெறுமிடத்து வெளிப்படும்
செவ்வியை யுடையது (குறு. 186). மறங்கொண்ட
பெரும்புலியின மாறுபாட்டைத் தொலைத்த
யானை தனக்கு முன்னின்ற குளகினைத் தின்று
அருவி நீரைப் பருகி அவ்வருலி ஓலுறுத்துதலால்
துயில் கொள்ளும் (கலி. 42:1-3). தலைவனது மலை
நாடு புதலினது குளகினை மனம் பொருநதித்
தின்ற யானைகளை யுடையது (கலி. 43:20-22).
குளத்துக்கயம்
கயமாகிய குளம்போலும் வடிவினை
யுடைய புனர்பூச நட்சத்திரம் (ஆகுபெயர்), பங்குனி
மாதத்து முதற்பதினைந்து நாட்களில் கார்த்திகை
நாளின் முதறகாலில், நிறைந்த இருளை யுடைய
பாதியிரவில், முடப்பனை போலும் வடிவை
யுடைய அனுட நட்சத்திரத்தின் அடிநட்சத்திர
மான கேட்டை முதலாகக் குளத்துக் கயம் -கய
மாகிய குளம் போலும் வடிவினை யுடைய புனர்
பூச நட்சத்திரத்தின் - கடை நட்சத்திரமான திரு
வாதிரை ஈறாக நின்று பதின் மூன்று நட்சத்திரங்
களும் காய்ந்திருக்கையில் வானத்தினின்றும் ஒரு
மீன் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞசேர லிரும்
பொறையின் இறப்புக் குறிதத நீதிமித்தமாக
வீழ்ந்தது (புறம். 229:1-12).
.
குளப்பு - குளம்பு (வலித்தல் விகாரம்). மானின் குளப்பு-
குளம்பு - அழுத்திய இடத்தை யொத்த இரண்டரு
கும் தாழ்ந்து நடுவுயர்ந்த பத்தலினை யுடையது
பாலை யாழ் (பொரு.4,22).
குளம் - பொய்கை. 'பாரியது பறம்பு நாட்டில் பாறை
யும் சிறுகுவடும் கூடிய தலையை யுடையவாகிய
எட்டாம் நாள் பிறைபோலும் வளைந்த கரை
களையுடையதும் தெளிந்த நீர்நிறைந்ததுமான சிறு
குளம் - பொய்கை - பாதுகாப்பாரின்மையின் உடை
இ பொ க தொ 2 27
417
கண்ணே
குளம்
வது போலும் என்று அவன் இறப்புக்குப் பின்
கபிலர் இரங்கினார் (புறம். 118), வற்றிய குளத்தின்
பெய்தும் அகன்ற விளைநிலத்தின்
கண்ணே சொரிந்தும் அவற்றிற்கு மாறாகக்
களர்நிலத்தை நிறைத்தும் இவ்வாறாக எவ்விடத்
தும் வரையாத மரபினை யுடையது மழை (புறம்.
142:1-3), ஓய்மான் நல்லியாதன் ஈந்த பெரும்
பரிசிலை ஏற்ற புறத்திணை நன்னாகனார் நீர்
நிறைந்த குளத்தின் புதவு போல மகிழச்சியைத்
தாங்க மாட்டாதவ ரானார் (புறம்.376:16,30),
கோடைக் காலம் நீட்டிப்பினும் நீர் வற்றாதனவும்
கைகளை மேலே கூப்பி முழுகி நீர்நிலை காண
முடியாதனவுமான குளங்களின கரைகளில் மீன்
பிடிக்க வலைஞர் காத்திருப்பர் (பெரு. 272-274).
பெருமழை மிகுதலால் ஆறுகள் தாஙகாமல் ஓங்கிச்
செல்லும் நீர்ப்பெருக்குக் குளங்கள கொள்ளும்படி
நிறைதல் (மது. 244-246). கணவர் மகிழுமாறு பிள்
ளைகளைப் பெற்று இளமுலை பாலசுரக்கும்படி
புலால் நாற்றத்தை யுடைய ஈன்றணிமை நீங்கிச
சுற்றத்துடன வளமனை மகளிர் குளநீராடுவர்
(மது. 600-603). சோழன் கரிகாற பெருவளத்தான
தூர்ந்த குளங்களைக் கல்வி வளம் பெருக்கினான
(பட். 284), தலைவன் பொருள்வயிற் பிரிந்த
காலத்துத் தலைவியின கணகள நீரற்ற குளத்
தினை ஒழிவின்றி நிறைக்கும் காலவாய போல
நாளும் அழுதன (அகம். 11:12-15), கோடைக்காலம்
நீண்ட பசுமையற்ற காலத்தில குன்றங்களைக
கண்டாற்போலும் பெரிய கரைகளை யுடையனவும்
நீரின்மையால் பறவைகள் வந்து தங்குத லில்லா
தனவும் உள்ளே
வெப்பம்
தீரில்லாதனவும்
மிக்கனவுமாகிய பெரிய குளங்களெல்லாம் நிறையு
மாறு பெருமழை பொழித்த வைகறைப்
பொழுதில் பலரும் மிகமகிழ்வர் (அகம். 42:6-11).
வேனில் நீடிய வழியில் குளிக்கும் நீர் கிடந்த
சிறுகுளத்தில் தோண்டப் பெற்ற குழியினகண்
கலங்கல்
உணணற்காகாத
நீரினால் இளைய
பிடியானையின் தலையை முதலிற் கழுவிப் பின்
எஞ்சிய சேற்றினைக களிற்றியானை தனனுடம்பில்
பூசிக் கொள்ளும் (அகம்.121:2-6), பெருமழை
பொழித்த பாதியிரவில் வீசும் அலைகளின்
துளிகள் பரக்கும சிறு கரையினை யுடைய பெருங்
குளத்தைக் காவல செய்திருப்பவன் போல அனனை
நம்மைக் காவல் செய்து இவ்விரவுப் பொழுதிலும்
துயிலமறந்து விழித்திருக்கின்றாளே' என்று தலைவி
சிறைப்புறத் தலைவன் கேட்குமாறு தோழிக்குச்
சொன்னாள் (அகம். 252:12-14), 'தலைவனது பிரிவி
னால் யான் அழுத கண்ணீர் வார்ந்து என்முவை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>fpg92ckkv8ch1tn8vc8378xc405ponl</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/426</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668895</id>
    <revision>
      <id>1987352</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:25:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987352</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10129" sha1="g9h1rc9ysejs9uhlongotbg2kld9dxi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குளம்பனார்
யிடைப் பரப்பு நாரை உணவு கொள்ளும் பெருங்
குளம் போல் ஆயிற்று' என்று தலைவி உரைத்
தாள (குறு. 325:5,6). செழியன தன் பெயராலே
படைத்த மாட்சிமைப் பட்ட பெருங்குளத்தின்
மடை திறக்கப்பட்டு நீரை வெளிவிட்ட போது
வாளைமீன் புறம் போந்தது (நற். 340:2-4). மழைக்
காலத்தில் குளத்தைக் காத்திருப்பவன் போலத்
தலைவன மழைத்துளியினால் நனைந்தவனாய்
இரவுக்குறியிடத்தே நின்றிருந்தான் (இதனுள் குளம்
எனபதற்குக் குன்றம் எனபதும் பாடம்) (ஐங். 306), கரை
வுடைந்த குளம்போவச் சூல்மேகம் மழைபொழிந்
தது (பரி. 7:3). மழைநீரற்று வற்றிய குளத்தில்
மக்கள் வாய்பூசி நீராடியதாலும் மஞ்சனப்
பொருள்களும் குங்குமக் குழம்பும் முதலியன கலந்
தமையாலும் நீர் கலங்கியதைப் போன்று வையை
யாற்று நீரும் தன்னிடத்தே பலரும் ஆடியதனால்
கலங்கிக் காணப்பட்டது (பரி. தி.2:87-90).
2. மார்கழி மாதம். ஞாயிறு காயாத கடைமாரியை
யுடைய குளத்து - மார்கழி மாதத்து - நிறைமதி
யொடு கூடிய திருவாதிரை நாளின்கண்' விரிநூலந்
தணர் அத்திருவாதிரைக்குத் தெய்வமாகிய இறை
வனுக்கு விழாவெடுப்பர் (திருவாதிரை நிறைமதி
யொடு கூடுங்கால் ஆதித்தன் பூத்தடமாகிய புனர்
பூசத்தின்கண் நிற்பானாகலின் அப் பூத்தடத்தை
யுடைய மார்கழி மாதம் குளமெனப்பட்டது) (பரி.
11:76-78).
குளம்பனார் - புலவர். இவரைக் குளம்பு என்னும்
ஊரால் பெயர் பெற்றவர் என்பர் பி.நா. (நற்.
பாடினோர் வரலாறு). குளம்பன் என்பதை இயற்
பெயராகவே காட்டுவர் ஒளவை, து. (புறம்.253,
முன்னுரை). இவர் பாடலொன்று நற்றிணையில்
(288) அமைந்துள்ளது. தலைமகன் சிறைப்புறத்
தானாய் நிறகையில் தோழி தலைமகளிடம் பேசு
வோள் போல வெறியாட்டினை அறிவுறுத்தி
அவனை வரைவுகடாவும் துறையில் இவர் அத
னைப் பாடியுள்ளார். காலை இளவெயிலிற் காய
வேண்டி மயில தன பெடையுடனே மலையுச்சியின்
பக்கத்திலே சென்று ஆடுதற்கிடனான மலைநாடன
என்று தலைவனது மலைநாட்டைப் புனையும்
வாயிலாகக் காமவின்பந் துய்த்து இல்லறம்
நிகழ்த்த வேண்டித் தலைவன தலைவியுடனே
சென்று மணந்து தங்குவானாக என்ற உள்ளுறை
யைத் தோழி கூற்றாக இவர் புலப்படுத்தியுள்ளார்.
குளம்பாதாயனார் - புலவர். தாயனாரென்பது இவர்தம்
இயற்பெயரெனத தெரிகின்றது. ஆயினும் முன்
னுள்ள அடைமொழியின் பொருள் தெரியவில்லை.
418
குளம்பு
இந்நிலையில் இவர் முழுப்பெயரைக் குளம்பந்தாய
னார் எனக் கொண்டு, 'குளம்பன் மகன் தாயனார்
என்பது குளம்பந்தாயனார் என வந்தது; குளம்பன்
என்னும் இயற்பெயர் மக்கள் முறையில் தாயனார்
என்ற பெயர் வரவே, ஈற்று அன்சாரியை கெட்டு
அம்மென்னும் சாரியை பெற்றுக் குளம்பந்தாயனா
ரென வரும்' என்று விதி காட்டி விளக்கிக், 'குளம்
பனார்' என்ற மற்றொரு புலவர் பெயரையும்
எடுத்துக் காட்டுவர் ஒளவை.து.(புறம்.253, முன்
னுரை). இப்புலவர் பாடியதாகப் புற நானூற்றில்
253-ஆம் பாடலொன்றே உள்ளது. போர்க்குச்
சென்ற களத்தே மாய்ந்த மறவனொருவன் மனை
வியின் புலம்பலான அப்பாடலில், வளையிழந்த
அவளது வறுங்கையின் விளர்ப்பிற்குப் பச்சை மூங்
கிலின் பட்டை கழன்ற நிலையை இவர் உவமை
கூறியுள்ள நுண்ணயம் பாராட்டற்பாலதாம்.
குளம்பு - விலங்கின் கால் நகம், பாண்டியன் பல்யாக
சாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி தன் பகைவர்
நாட்டு விளைவயல்களில் குதிரைகளின் கவிந்த
குளம்பு - கால்நகம் - தாவுமாறு தேரைச் செலுத்தி
னான் (புறம்.15:4-6). சோழன் நலங்கிள்ளி தன்
பகைப்புலத்தில் தங்கிவிட்டுக் கீழ்கடல் பின்னதாக
மேற்கடலின் வெள்ளலைகள் தன் குதிரையின்
குளம்பை யலைக்குமாறு வலமாக முறையே வருதலு
முண்டென வடநாட்டு வேத்தர் நெஞ்சு நடுங்
கும் அவலத்தினால் துஞ்சாக் கண்ணராயினர்
(புறம்.31:12-17). அதியமான் நெடுமானஞ்சியின்
குதிரைகள் போர்க்களத்திலே பரவி வந்து பொருத
மறவர் மார்பிலணிந்த பொலம்பைந்தார் சிதையப்
பாய்ந்து ஓடுதலால் குருதிபட்டு மறுப்பட்ட
குளம்பை உடையவாயின (புறம். 97:11-13), போரில்
பட்டோரது பிணம் உருவழியப் போர்க்களத்தை
உழக்கிச் செல்லுதலால் குருதிக் கறை பொருந்திய
குளம்பையுடைய அதியமானின் குதிரைகள் போகக்
கண்ட பகைவர் கவைமுள்ளினால் காட்டுவாயிலை
யடைத்தனர் (புறம். 98: 5-8). நிலம் பின்னிடுவது
போலக் கால்களின் குளம்பை யூன்றி உள்ளத்தின்
வேகத்தையும் தோற்பிக்கும் விரைவுடன் வருகின்ற
குதிரைமேல் பகை மறவனொருவன் வந்தனன்
(புறம்.303:1-5). போரில் எறியப்பட்ட பகை வீர
ரின் பிணங்களை இடறிச் சென்றதனால் குதிரை
யின் குளம்பில் குருதிக் கறை படிந்தது (பதி.65:1,2).
வெஞ்சுர நெறியில் உப்புப் பொதிகளைச் சுமந்து
செல்லும் கழுதைகளின் தேய்நத குளம்பு உதைத்
தலால் பரற்கற்கள் பிறழ்ந்து கிடக்கும் (அகம். 207:
5-7). கூதிர்ப்பருவத்து மணல் திடரின்கண் உதிர்ந்து
கிடக்கும் ஈங்கையரும்பும் காட்டுமல்லிகை மலரும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>g9h1rc9ysejs9uhlongotbg2kld9dxi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/427</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668896</id>
    <revision>
      <id>1987353</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:25:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987353</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10002" sha1="kcalh433dg9w1rozm5ey1laawzhen9b" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குளமீன்
மான்களின் வலிய குளம்பினால் மிதிபட்டு அழுந்
துகையில் அவற்றினின்று பனிநீர் வடியும் (நற்.124;
4-9). தனது தேர்க்குதிரையின் கவிந்த குளம்புகள்
காந்தள் மலர்களின் வளவிய இதழ்களை வளை
களைப் போல் அறுத்தெறியுமாறு தலைவன் வினை
முற்றி மீண்டனன் (தற். 161:6-8). பொறையனது
கொல்லி மலையில் பாணர் பரிசிலாகப் பெற்ற
குதிரைகளின் கவிந்த குளம்பு மோதுதலாலே
செப்பமாகிய மலைமேல் உள்ள சிறுநெறியில் இர
வலர் மெலியாமல் ஏறிச் செல்வர் (நற்.185:3-7).
கழிச்சேறு படிந்த அத்திரியின் குளம்பெங்கும்
இறாமீன்கள் ஓடுங்கி யழிந்தன (நற்.178:7,8), 'நீ
ஏறுகின்ற குதிரை கூரிய உகிரால் மாட்சிமைப்பட்ட
குளம்பினை யுடையதாகலின் அது மிகவும்
கொடிதே என்று பரத்தையைக் குதிரையாக்கித்
தலைவி தலைவனிடம் கூறினாள் (கவி. 96:25,26).
-
குளமீன் குளம்போலும் வடிவையுடைய
புனர்பூச
நட்சத்திரம். அகன்ற நிலவுலகம் மழையின்றி வெம்
மையுற்றாலும் வானுள் எரிமீன் தோன்றினாலும்
குளமீனொடு - குளம் போலும் வடிவுடைய புனர்
பூச நட்சத்திரத்தொடு - தாள்மீன் புகைந்தாலும்
பிடவூர் கிழார் மகன் பெருஞ்சாத்தனது நாட்டில்
சான்றோர் நெற்சோற்றுடன் கறி முதலியன
உண்டு அவனது விளைவை வாழ்த்துவர் (புறம். 395:
33-38).
குளவாய் - பூமுடி நாகர் கோயில் கொண்ட ஊர். வரை
வாய் தழுவிய கல்சேர் கிடக்கைக் குளவாய் அமர்ந்
தான் திருக்கோயிலில் மகளிர் மைந்தரோடு வந்
திறைஞ்ச இருளும் பிணியும் நீங்க அவர்க்கு நல்
லவை யெல்லாம் பொருந்தும் (பரி.தி. 1:61-63).
குளவி - 1. மலைமல்லிகை (காட்டு மல்லிகை). மலைச்
சாரலில் வெண்காந்தட்பூ இலை தழைத்த குளவி
யொடு - மலைமல்லிகையொடு -மணங்கமழும் (புறம்.
90: 1,3). குறவர் புதுவருவாயாக வந்த தினையின்
சோற்றைக் கூதாளி கவின்பெற்ற குளவி மணங்
கமழும் முற்றத்திலே வாழையிலையில் வைத்துப்
பலருடனே பகுத்துண்பர் (புறம். 168:5-13). மணங்
கமழும் இதழ்களையுடைய குளவியொடு கூதாளி
தழைத்து விளங்குதல் (புறம். 380:7),
இரும்பேரொக்கல் இமையவரம்பன் நெடுஞ்சேர
லாதனின் இனிய செல்வ நிலையைக் கேட்குந்
தொறும் அவனைக் காண்டல் விருப்பொடு மணங்
கமழும் குளவி பூத்த குன்றுகள் பலவற்றைக் கடந்து
வந்து அவனிடத்தே தங்கியது (பதி. 18:9-14).
குறிஞ்சி நிலத்திலே தினைக்கொல்லையை உழு
வோர் வரகின்மேல் இட்ட நறுமணம் மிக்க
இபொக நொ? 27.அ
இரவலரது
419
குளவி
குளவியையுடைய இருப்பிடங்களில் தினைமாவை
விருந்தினர்க்கு முறையே பகுத்தளிப்பர் (பதி. 30:
22-25). வேலன் பச்சிலைக் கொடியாலே புட்டிற்
காயை விரவி நறைக்காயை இடையிட்டுக் குளவி
யொடு வெண்கூதாளத்தையும் தொடுத்த கண்ணி
யன் (முரு. 190-191), குடபுலத்திலே செங்கழுநீர்ப்
பூவை மேய்ந்த எருமை பலாமர நிழலில் அசை
யிட்டவாறே குளவியாகிய படுக்கையில் துயில்
கொள்ளும் (சிறு. 43-47). தலைவியும் தோழியும்
பறித்துப் பாறையிலே குவித்த மலர்களுள் குளவி
யும் அடங்கும் (குறி. 76). வளவிய இதழையுடைய
குளவியும் குறிஞ்சியும் குழைய நல்லேறுகள் தம்மில்
பொருகின்ற ஆரவாரம் மலையின் திசையெலலாம்
ஒலிக்கும் (மலை,334,335). தலைவனது மலைநாட்
டில் வேட்டைக்குச் சென்ற குறவன் காட்டசுததுக்
குளவித் தண்புதர் குருதியொடு அசையுமாறு
முள்ளம் பன்றியைக் கொன்று வீழ்த்தினான
(அகம்.182:6-8). யானையொடு புலி பொருதலால்
சிந்திய குருதிபட்டுக் குழைந்த செங்களத்தின்
புலால் நாற்றத்தை வேங்கைப்பூ மணமும் குளவி
யின் மணமும் போக்கின (அகம். 368:2-4), அருவி
நீரொழுகும் பக்கத்தினை யுடைய அரிய இடத்தே
நெருங்கி வளர்ந்த குளவியொடு தொடுத்த கூதளங்
கண்ணியின்
மணத்தைக் காற்று வெளிப்படுத்து
மாறு தலைவன அதனை யணிந்து உவகையுடைய
னாய் இரவுக்குறியிடத்தே புகுந்தான (அகம். 372;
7-12). 'வேட்டச் செந்நாய் தோண்டி உண்டு எஞ்
சியதாகிய குளவி படிந்து மூடிய அழுகற் சினனீரை
எம்மொடு சேர்ந்து உணணுதற்குத் தலைவியும்
இப்பாலை வழியில் வருவளாயின் அவள் மிக
இரங்கத் தக்காள்' எனப் பிரிந்து போகும் தலை
வன் இடைச்சுரததே கருதினான் (குறு. 56), தலைவி
யின் நறுநுதல் அரலைக் குன்றத்துச் சுனைக்
குவளையொடு சேரத்தொடுதத குளவியின் மணம்
கமழும் (குறு.59:2-4). காந்தளஞ் சிலம்பில சிறு
குடிககண் வாழ்வோர் அருவிப்பரப்பிலே ஐவன
நெல்லை விதைத்து அவற்றிற்கிடையே களையாக
முளைத்த பருத்த இலைகளையுடைய குளவிகளு
டனே மரலையும் களைவர் (குறு. 100:1-3). தலைவ
னது மலைநாட்டில் பெரிய குளிர்ச்சியுடைய குளவி
யைக் களிறு குழைய மிதித்தது (நற். 51:8-11).
தலைவன குளவியொடு கூவிளத்தை நெருங்கக்
கட்டிய கண்ணி யணிந்திருந்தான் (நற்.119:8,9),
யானையினம் குளிர்ந்த குளக்கரையில் வளர்ந்த
குளவியைக் குழையுமாறு தீண்டுதல் (நற். 232:1,2).
கொல்லிமலையிலுள்ள சிறுபசுங் குளவியின் மணம்
செவ்விதிற் கமழும் கூந்தலையுடையவள் தலைவி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kcalh433dg9w1rozm5ey1laawzhen9b</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/428</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668897</id>
    <revision>
      <id>1987354</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:25:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987354</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9656" sha1="bpnrft3ji5w4e4opb9qx9w34dnbevn5" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

குளன்
(நற்.346:9-11). தலைவன் குல்லை, குளவி, கூதா ளம், குவளை ஆகிய மலர்களை இல்ல மலரொடு மிடைந்த குளிர்ந்த கண்ணியை அணிந்தவன் (நற். 378-5,8). மலைநாட்டில் இற்றி மரத்தின் மேலேறி அதிற் படர்ந்துள்ள குளவியை மந்தி மேய்ந்தது (ஐங. 279:1,2),
குளன் - குளம், முருகன யாறும் குளனும் - குளமும் வேறுபட்ட பல ஊர்களும் உள்ளிட்ட எல்லா இடங்களிலும் உறைதலு முரியன (முரு. 824,249). குளன அழகு பெறுதற்குக் காரணமானது தாமரை 4கலி.28.15).
குளிர் - 1. குளிர்ச்சி, சோழன் கரிகாற் பெருவளத் தான தனனிடம் வந்த பொருநனை உருகும் மெழுகுப் பாவை போல என்பு குழையக் குளிர் குளிர்ச்சி கொளுத்தி நோக்கினான் (பொரு.77,78). கடலினது நீர்த் திவலைகள் குளிர்கொள பொதும்பரின்கண் வந்து செறி யும் ஓசையுள்ளிட்ட ஆரவாரம் பலவும் ஒழி யாதது முதுவெள்ளிலை எனனும் ஊர் (மது. 113- 119). அகன்ற பொழில்கள் குளிர்கொள் கிளைகளை யுடையனவாய் அவற்றில் தங்கியிருந்த மழைத் துளிகள் மாறாது விழுமாறு கூதிர்க்காலம் நிலை பெற்றது (நெடு.27,28,72). முன்பனிக்காலத்துப் பாதி யிரவில் மலையையும் நடுங்கச் செய்வது போன்ற குளிர்கொள் வாடை வீசுதல் (அகம், 183:8-10). குளிர் கொள் பிடவினது கூர்முக அரும்பினை மாலையில் வண்டு வாய்திறக்கும் (அகம். 183:10-12). பொருள் வயிற் பிரிந்த தலைவனது நெஞ்சு, தலைவி இருங் குளிர் வாடையொடு வருந்துவள் எனக் கருதி அவளிடத்தே சென்றது (அகம். 337:19-21), மழையை யுடைய ஊதைக காற்றினது குளிரொடு கலந்த கூதிர்ப்பருவததின உருவிலே கூற்றம் காதலனைப் பிரிந்த தலைவியைக் குறித்து வந்தது (குறு. 187). 'மடந்தையே, நுநதையின் குளிர் வாய்தத தினைப் புனத்தினகண் நீ கிளி கடிந்திருககையில யான் நினனைக் கூடுதற்கு வரலாமா எனத தலைவன் தலைவியை வினவினான (நற். 204:1,2). குளிர்பொய் கைகள் நீரால நிறைந்து சிறப்புற்றன (பரி.8:93). 2.கிளிகடி கருவி. தலைவியும் தோழியும் தினைப் புனததில் பரணமீதேறியிருந்து தழலும் தட்டையும் குளிரும் பிறவுமான கிளிகடி கருவிகளை முறை முறையே கொண்டு ஒலியெழுப்பிக் கிளியோப்பி னர் (குறி. 40-44). அவரைக் கொடிகள தினையரி தாள்தோறும பூக்களை உதிர்த்து அடியிலே குளிரை யொக்கும் வளைந்த காயைக் கொண்டன (மலை. 109, 110), 'தினைப்புனத்தில் படியும் கிளிகளைக் கடிதற்குக் குளிரும தட்டையும் ஒலித்துச் சூரர
.420
குற்றில்
மகளிர்போல நின்ற நீ யாரையோ' என்று தலைவி யைத் தலைவன வினவினான் (அகம். 32:5-8) தினைப்புனத்தில் படியும் கிளிகளைக் கடிந்தோப் பும் கொடிச்சியாகிய தலைவியின் கையிலுள்ள குளிர் இசையோடு பொருந்தி இனிய தாளத்தை உடையது (குறு. 291:1-3). தினைப்புனத்தை உண் கினற கிளிகளைக் கடிந்தோப்பும் கொடிச்சியாகிய தலைவியின கையிலுள்ள குளிர் சிலம்பு போல ஒலிக் கும் (குறு. 369:5-7). குளிர் பொருந்திய கையின் ளான கொடிச்சியே, நீ இனி இல்லத்திற்குச் செல்வா யாக என்று தலைவியிடத்து இனிது கூறிவிட்டுக் கானவர் மெல்லத் தினைக்கதிர்களைக் கொய்யத் தொடங்கினர் (நற்.306:3-5).
3. அரிவாள். வானம் மழை பொழிந்தமையால் அவரைக்கொடிகள் தினையரி தாளதோறும் பூக் களை உதிர்த்து அடியிலே குளிரை - அரிவாளை- ஒக்கும் வளைந்த காயைக கொண்டன (மலை. 97,
109,110).
குளிறு - நண்டு. ஆற்றங் கரையில் வளர்ந்த அத்தி மரத்திலிருந்து வீழந்த தொரு பழத்தை ஏழு குளிறு - நண்டு - மிதித்த நிலையில் அபபழம் குழை வதுபோலத் தலைவி தலைவனது பிரிவில் மனங் குழைந்து வருந்த, அயலோரின் கொடிய நா அப், பிரிவு குறித்து அலரெழுப்பி முழங்கின ('குனிறு என்பதற்குக் 'களிறு' என்றும் பாடமுண்டு) (குறு. 24:3-6), குற்றம் - பிழை. தோழி நற்றாயைப் பார்த்து 'அன் னாய், தலைவியின வருத்த நிலை கண்டாற்றாது வெறியாட்டயரும் நின் மீதும் குற்றம் - பிழை இல்லை; இனித தலைவியும் கற்புக்கடம் பூண்டு தலைவனைக் காணாது மெலிகின்றாளாதலின் அவளும் தவறுடையள அவலள; என் பாதுகாவலில் தவறவில்லையாதலின் என மீதும் குற்றமில்லை’ எனக் கூறினாள் (குறி.வெ.1:1,2). தாய தலைவியின் தமையன்மாருக்கு அறத்தொடு நிறக அவரும் ஒரு பகலெல்லாம் நெஞ்சழனறு கண் சிவந்து தெரிந்த அமபுகளையும் பார்தது வில்லையும் பார்த்து எழுந்து அலமந்து இருவரிடத்தும் குற்றமில்லையா யிருந்ததென்று சினம ஆறித் தலை சாய்த்திருந்தார் (கலி.39:20-25). பிறர் குற்றம் கூறுதவை அறியாத
வன
தலைவன் (கவி. 43.18,19). தோழி தலை வனைப் பார்தது 'நீ தலைவியைத்தொடி நெகிழும் தோவளாகக கைவிடுவது நின குடிமையிடத்துப் பெரியதொரு குற்றமாயத் தஙகாதோ' எனக் கூறி வரைவு கடாவினாள் (கலி. 135:7 8),
குற்றில் - கொட்டில். அதியமானின படைக்கலங்கள் பகைவரைக் குத்துதலால் கங்கும் துனியும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>bpnrft3ji5w4e4opb9qx9w34dnbevn5</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/429</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668898</id>
    <revision>
      <id>1987355</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:26:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987355</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9456" sha1="4iiw10gmxtikrqits9sqjnpgcuufazq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;இற்றுகள்
-
.
சிதைந்து கொல்லனின் பணிக்களரியாகிய குற்றி
லில் - கொட்டிலில் - கிடந்தன (புறம். 95:3-5).
குற்றுநர் - பறிப்போர். 'ஆம்பலைக் குற்றுநர் - பறிப்
போர் புனல் வேட்கையை அடைந்தாற் போலத்
தலைவியின் நகிலிடையே துயிலப் பெற்றும் நடுங்
கல் ஆனீர்' எனத் தோழி தலைவனிடம் அவனது
புணர்ச்சி விதும்பல் கண்டு கூறினாள் (குறுநர் எனவும்
பாடம்) (குறு. 178:3,4).
குறங்கு - துடை, சூலம் பிடித்த சுடர்ப்படைக் காலக்
கடவுள் வெள்ளிய மணிகள் குறங்கின் - துடையின்
புடையே இயக்கப் பெற்று ஒலிக்கும் விழாவினை
யுடையவர் (பதி.க.வா. 5-12). முருகனின் செந்நிற
ஆடையை உடைய குறங்கின் மேல் அவனது
ஒருகை கிடந்தது (முரு. 109). பாடினி பெரிய பிடி
யானையின் தடக்கை போலத் தம்மில் நெருங்கி
ஒன்றித் திரண்ட குறங்கினை யுடையவள் (பொரு.40).
நிலத்தில் பொருந்தும் பெண்யானையின் கையைப்
போலத் தாமும் அடியோடு தொடர்பு பட்டுப்
பருத்துத் திரண்டு உடன் செறிந்த குறங்கினைக்
கொண்டவள்
விறலியின்
விறலி (சிறு. 18-20),
குறங்கென மலையிடத்தே வாழை ஓங்கியி
ருந்தது (சிறு, 20,21). மதுரை நகரத்திலிருந்த
கள்வர் தம் குறங்கிடைப் பதித்த கூரிய முனை
யினை யுடைய குறுகிய பிடி அமைந்த உடை
வாளை உடையவர் (மது. 637). காவிரிப்பூம் பட்டி
னத்திலுள்ள முகில் தவழும் மேல்மாடத்தில சிவத்த
அடியினையும் செறிந்த குறங்கினையும் மென் சாய
வினையும் கொண்ட மகளிர் காணப்பட்டனர்
(பட். 145 - 150). அஃதை எனபவள் செம்பொன்னாற்
செய்த சிலம்பையும் செறிந்த குறங்கையும் அழ
கொழுகும் மாமை நிறத்தையு முடையவள் (அகம்.
96:11,12).செந்நாய் ஏற்றை பிணைமான் அலறும்
படி அஞ்சி ஓடும் ஆண்மானின் குறங்கைக் கவ்வித்
துணித்தது (அகம். 285:5,6). ஆலமரத்தின் நெடிய
விழுது தித்தி படர்ந்த குறங்கில் உராயவும் கூந்தல்
மயில்தோகை போன்று மேலெழவும் தலைவி
யைத் தலைவன் ஊசலில் வைத்து ஆட்டினான்
(அகம்.385:9-15). வெள்ளாம்பலினது தழையுடைய
தேமலை யுடைய குறங்கில மாறி மாறி அசையச்
சேயிழையாகிய பரத்தை கொழுநனைக் காண
வந்தனள (குறு.293:5-8). விறலி, திரண்டு செறிந்த
குறங்கையுடையவள் (நற். 170:2). மறத்தைத் தம்
மிடததே கொண்ட நூற்றுவர் தலைவனை (துரியோ
தனனை) குறங்கினை யறுத்து உயிரைப் போக்கிய
வன் (விமன) (கலி. 52:2,3).
குறடு - 1. அச்சுக்கோக்கும் குடம், வீரன் ஒருவன் ஆர்க்
421
குரம்கள்
கால்கள் சூழச் செருகப்பட்டுத் தோன்றும் குறடு-
அச்சுக் கோக்கும் குடம் போல. வேல்கள்
மார்பிடைப் பாய்ந்தழுந்த வீழ்ந்து கிடந்தான்
(புறம்.283:8).வீரனொருவன் தச்சனால் ஆர்க்
காவைச் சேர்த்து எறியப்பட்ட குறட்டைப் போலப்
பகைவர் எறிந்த படைகளைத் தானேற்று மாய்ந்
தான் (புறம. 290:4,5). வயிரத்தாற் செய்யப்பட்ட
குறட்டின்கண் செறிந்து விளங்குகின்ற மணிகளா
லாகிய ஆர்க்காலை யுடையது ஆழிப் படை (புறம்.
385:4,5). கூரிய சிற்றுளிகள் செத்தின உருக்கள்
அழுந்தின குறட்டிடத்தே தைத்த ஆர்களைச் சூழ்ந்த
சூட்டினை யுடையது உருளை (சிறு. 152,253).
நெடுஞ்செழியன் சகடத்தின் வலிய குறட்டை
ஒத்த ஊன்கெட்ட மார்போடு உயர்ந்த உதவியை
மேலும் முயலுதல் உடையாரைப் பரிசில நல்கக்
கொணர்மின் என்றுரைத்தான் (மது. 743,743).
2. கட்டை. நறுமணம் வீசும் குறடு - (சந்தனக்)
கட்டை - உரைத்த பொலிவுடைய நிறம் கொண்ட
குழம்பினை மகளிர் இளமுலையில் அப்பினர் (முரு.
33-35).
3. கம்மியரின் பற்றுக்குறடு. செந்தினை, பிடியின
வளைந்த கையைப் போனறு பால் நிரம்பிக்
கரியை எடுக்கும் குறடு - கம்மியரின் பற்றுக்குறடு
போன்று வளைந்திருந்தது (குறு. 198:2-4).
குறத்தி - குறிஞ்சி நிலப்பெண். குறத்தி - குறிஞ்சி
நிலப்பெண் - சந்தனமரத்தால் அடுப்பெரித்தாள்
(புறம். 108:1,2),
குறப்பிணாக்கொடி
-
குறப்பெண்ணாகிய பூங்கொடி
போன்றவள் (வள்ளி), 'குறப்பிணாக் கொடியை-
வள்ளியை - மணந்தவனே எனச் செவ்வேள் விளிக்
கப் பெறுவர் (பரி.19:95).
குறம் - குறவினம். குறம் - குறவினம் - சேர்ந்த இளஞ்
சிறார் பெரிய பாறையிலுள்ள மூங்கிலினமேல்
ஏறித் தாளங்கொட்டுவர் (நற்.95:5,6), புலியேற்றை
மலையில் களிற்றியானையுடன் போர் செய்கையில்
அதற்கஞ்சாத குறககுறு மாக்கள் ஆண்டுள்ள
பெரும்பாறையி லேறித தொண்டகச் சிறுபறை
முழக்குவர் (நற. 104:1-5). தேனீக்கள் மொயத்த
லால் கல்லின் குழிகளில் கசிந்து வடிந்த இனிய
தேனைக் குறக்குறு மாக்கள் வழித்துண்டனர்
(நற்.168:3,4).
குறமகள்- குறவினப்பெண். குறமகள் - குறவினப்பெண்-
முருகன் உவக்கும் இசைக்கருவிகளை ஒலிக்கச்
செய்து முரண்பாடுடையார் அஞ்ச முருகனை வரு
மாறு வழிப்படுத்தினாள் (முரு. 248-844). கடமான்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4iiw10gmxtikrqits9sqjnpgcuufazq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/430</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668899</id>
    <revision>
      <id>1987356</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:26:45Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987356</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9847" sha1="tdurybuw217h91p4tojpsvf8stgnu2a" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குறமகள் இளவெயினி
.
தசையையும் முள்ளம் பன்றியின் தசையையும்
உடும்பின தடியோடு கலந்து செய்த கறியோடு இன்
புளிக் கலந்து மோர் உலையில் மூங்கிலரிசியிட்டு
மலைச்சாரல் கமழச் சமைதத வெண்சோற்றுணவை
நறுமல ரணிந்த நாறிரும் முச்சியினை யுடைய
குறமகள் மனைதொறும் கூத்தர் பெறுவர் (மலை.
175-1881. குறமகள் வேங்கைப் புதுமலர் வேண்டிப்
புலிபுலி என்னும் பூசல் பயிற்ற மலைகெழு சீறூரி
னர் ஆகொள் வயப்புலி எனக் கருதி அட ஆர்த்
தெழுந்தனர் (அகம். 52:2-8). ஆயமொடு இயன்று
குறமகள் தினைப்புனத்தைத் தழலை வாங்கியும்
தட்டை ஒப்பியும் செயலையந் தழையை அசைத்தும்
காத்தாள (அகம். 188:10-13), பிடியின் கன்று மலைப்
பக்கத்தூரில் குறமகள் பெற்ற பிள்ளைகளுடன்
சுற்றி ஓடும் (குறு. 394:1-3), பின்னிவிடப்பட்ட
கரிய கூந்தலையும் நல்ல நுதலையும் உடைய குற
மகள் தினைமாவை உண்டு தட்டையினால் ஐவனச்
சிறுகிளி கடிவாள் (ஐங். 288:1-3).
குறமகள் இளவெயினி - பெண்பாற் புலவர். இளவெயின
னார் என்பது போல இளவெயினியென்பது இவர்
தம் இயற்பெயர். குறமகள் குறியெயினி யென்ற
பெயருடன் காணப்படுகின்ற வேறொரு புலவரே
இளமைக் காலத்திலேயே பாடத் தொடங்கியத
ளால் குறமகள் இளவெயினி யெனப்பட்டார்
என்று ஊகிக்கலாம என்று பி. நா. உரைப்பர்
(நற். பாடினோர் வரலாறு). இளவெயினியாரையும் குறி
யெயினியாரையும் வேறு வேறாக வையாபுரி
பிளளையின் சங்க இலககியப் பதிப்புக் கொண்டுள்
ளது. இவர் பாடலொன்று புறநானூற்றில் (157)
இடம் பெற்றுள்ளது. அப்பாடலால் ஏறைக்கோன்
என்னும் குறவர் பெருமகனைச் சிறப்பித்துப் பாடி
யுள்ளார். அதனுள் அவனை 'எம்மோன' என்று
இவர் குறிப்பிடுதலின் அவன்பால் கொண்ட ஈடு
பாட்டினை யறியலாம். தமர் பிழையைப் பொறுத்
தலும் பிறர் வறுமைக்கு நாணுதலும் படையி
டத்தே பிறரால் பழிக்கப் படாத வலிமையுடைய
னாதலும் வேந்துடை அவையத்தே பெருமிதமாக
நடத்தலும் ஏனையோரக்கனறி ஏறைக்கோனுக்கே
தக்க பண்புகளெனக் குறிப்பிட்டு அவனைப்
பாராட்டுவர்.
குறமகள் குறியெயினி
பெண்பாற் புலவர். எயினி
பென்பது இவரது இயற்பெயர். குறவரினத்தில் குறி
கூறிச் சிறப்பெயதிய குடியிற் பிறந்தமை பற்றி
இவர் குறமகள் குறியெயினி எனப் பெற்றார் என்
பர் ஒளவை. து. (நற். 357.முன்னுரை). இவர் குற
மகள் இளவெயினியின வேறாவர். நற்றிணையில்
422
குறவர்
357-ஆம் எண்ணிலமைந்த ஒரு பாடலே இவரு
டையது. களவின்கண் வந்தொழுகும் தலைவன
வரையாது களவை நீட்டித்தலிடத்தும் அவனிடத்
துக் கொண்ட தெளிவினால் வருந்தாத தலைவி
தோழியிடத்தே. 'என்னுள்ளம் அவனோடு ஆடிய
நாளை யெண்ணி வருத்த மறியாது ஆற்றியிருக்
கின்றது' என்று கூறுவதாக அப்பாடலைப் பாடி
யுள்ளார். மழையில் நனைந்து உலறிய குடுமியி
னையும் பீலியினையு முடையதாயினும் மயில் அம்
மழை முகிலையே நினைந்து ஆலுதற் கிடனான
மலை என்று புனையும் முகமாகத் தலைவன் வரை
யாது நீட்டித்தலால் மேனி வேறுபட்டு வருந்தியும்
அவனோடு ஆடிய நாளை நினைந்து ஆற்றியிருத்
தலே தகுமென்ற தன் கருத்தினைத் தலைவி உள்
ஊறுத்துரைக்கும் நயத்தை இப்பாடலிற் காண
வாம்.
குறவர் - குறவினத்தார். குறிய இறப்பையுடைய சிறிய
மனையினகண் குறவர் - குறவினத்தார் - மூங்கிற்
குழாயில் வார்த்திருந்த முதிர்ந்த தேறலை நுகர்ந்து
வேங்கை முன்றிலில் குரவையயர்வர் (புறம். 1891
1-3), மலையை மழை வந்து சூழ்க எனறு பலி
யைத் தூவி, அம்மழை மிகப்பெய்தலான் பெயல்
அமைந்து முகில் மேலே போவதாக எனக் கட
வுளைப் பேணிய குறவர் மழை மாறிய உவகை
யுடன் மலைச்சாரற் புனத்தினையை உண்பர்
(புறம். 143:2-5). பன்றி உழுத புழுதியின் உழாது
அதுவே உழவாக .வித்திய சிறுதினை புதியதாக
விளைந்ததை மரையான் பாலிலிட்டுச் சந்தன விற
காற் சமைத்து முன்றிலில் குறவர் பகுத்துண்பர்
(புறம். 168: 4-13), முசுக்கலை கிழித்துண்டலால்
பீறிய முழவு போலும் பெரிய பலாப்பழம் சிலை
கெழு குறவர்க்கு இட்டு வைத்துண்ணும் உணவா
கும் (புறம்.236:1,2). செவ்வேளின ஒருமுகம் குற
வர் மடமகளாகிய வள்ளியோடு மகிழ்ச்சியைப்
பொருந்திற்று (முரு. 100-103). குறவர் நெய்தல்
எனனும் நறிய பூவால் புனைந்த கண்ணியைச்
சூடினர் (பெரு.218,219). தினைப் புனத்தைக காத்
தற்குச் சூழ்ந்த குறவர் உயர்ந்த பரணில் ஏறி
எறிந்த யானையைக் குலைக்கும் சுவண்கல் மூங்கி
லில் இருந்த கருவீரற்குரங்கும் குட்டியும் ஓடச்
செய்தது (மலை. 208-208). குன்றம் குறவரும் மரு
ளும் இயல்பினது (மலை. 275). நாட்காலத்தே நற
வைக் குடித்த குறவர் தம் பெண்டிரொடு கூடிச்
சிறுபறை முழங்க மலையுச்சியில் குரவையாடினர்
(மலை. 320-323). ஆனேறும் மரையேறுமாகிய நல்
லேறுகள் ஆற்றலொடு போர் செய்ததைக் கண்ட
கோவலரும் குறவரும் கூடி ஆரவாரித்தனர்.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>tdurybuw217h91p4tojpsvf8stgnu2a</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/431</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668900</id>
    <revision>
      <id>1987357</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:27:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987357</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10111" sha1="8b66k69fg50c3j2bzcrtpw75af69vmu" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குறவர்
(மலை.330-333) குறவர் பலாவின் சுனியைக் கொள்ளும்
பொருட்டு ஆங்குக் குடிசையை நாட்டியிருந்தனர்
(அகம். 12:8,9). குறவர் தந்த சந்தின் ஆரத்தினைத்
தென்னவன் எழில்பெற அணிந்தான் (அகம்.13:6,6).
தேனிற் பிழித்தெடுத்த நறலினையுடைய குறவர்
முற்றத்தில் மூங்கிற் பூக்கள் உதிர்ந்து கிடந்தன
(அகம். 73:7,0). வேங்கைமலர் பரவி அழகுபடுத்தும்
முன்றிலில் குறவர் தம் இல்லத்திலுள்ள முதிய மசு
ளிருடன் குரவைக் கூத்தாடுவர் (அகம்.332:7,10).
மலைச்சாரலில் பாறையிடத்தே இழைக்கப்பட்ட
இனிய தேன் இறாலைக் குறவருள் அறுத்தெடுக்க
முயலுபவரின் முயற்சி முடிவுறாமைக்குக் காரண
மான நெடிய குவடுகளை யுடையது பொதியில்
(அகம்.322:12-143. மகளிர் கொடுத்த தோப்பிக்
கள்ளைப் பருகிய மயக்கத்தால் குறவர் தம் கடமை
யாகிய தினைப்புனக் காவலை மறந்தனர் (அகம்.
348:7-10). பொருகளிறு மிதித்த வேங்கைமரம் குற
வர் மகளிர் கூந்தலிற்சூட நின்றபடியே கொய்யும்
படி மலர்ந்தது (குறு. 208:2-4). புனத்திலெழுந்த
அகிற்புகை வெண்மேகத்தைப் போலச் சென்று
மலைச்சாரலிலுள்ள குறவரின் ஊரில் இறங்கும்
(குறு. 130:1-3). இளம்பிடியை விரும்பிய மழகளிறு
மலையிடத்தே சென்று அங்குள்ள குறவர் ஆரவா
ரிக்க ஊரிடத்துள்ள மன்றத்தைப் போழ்ந்து செல்
லும் (குறு. 346:1-3). கொல்லையில் குறவர் வெட்டி
அழித்தலால் குறைபட்ட நறைக்கொடி சந்தன
மரத்தைச் சுற்றி மீண்டும் தளிர்த்தது (நற்- 5:3,4).
தினைக்கதிர் கொள்ளக்கருதிக் குறவர் முன்றிலில்
தங்கி மின்மினியை விளக்காகக் கொண்டு மழை
இயக்கத்தை நோக்குவர் (நற். 44:6-12). மரல்பட்டை
யின் நாரால் பின்னிய உடையினை உடைய மலை
யுறை குறவர் அறியாது சந்தன மரத்தின் மேற்பட்
டையைச் சீவ நீர்வடிந்து அம்மரம் வறிதாய்ச்
சோர்ந்தது (நற். 84:4-7). காட்டின்கண்ணுள்ள குற
வர் இளமகள் தினைக்கொல்லைக் காவலுக் கமைந்
தாள் (நற். 102:8,9). தினைப்புனத்தில் களிற்றி
யானை புகுந்ததைக் கண்ட குறவர் கணையையும்
கிணைப்பறையையும் கவணையும் உடையராய்
ஆர்ப்பரித்தனர் (தற்.108:3-5). மழைபெய்யும் பதம்
பெற்ற காட்டினை உழுத தினையைச் சிலவாக
வித்திப் பலவாக விளைத்தனர் (நற்.]209:2-4). 'யாம்
குறவர் மகளிரேம்; குனறுகெழு கொடிச்சியேம்
எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (நற்.215:4).
மலைச்சாரலில் உழுதுண்டு வாழும் குறவரின் காதல்
மடமகள் பலவின் பெரும் பழத்தைக் கருவிரல்
மந்திக்கு விருந்தயர்வாள் (நற்.353:8-8). குன்றக் குற
வரின் சிறுகுடில் முற்றத்தே யுள்ள பொற்றைக்கல்
428
குறவன்
லின் மீதேறிக் கல்லாமந்தி தன் கடுவனுடன் உகளும்
(ஐங். 277:1,2), செவ்வாய்ப் பைங்கிளிகள் குன்றக்
குறவரால அரிந்து விடப்பட்ட தினையின் வறுந்
தட்டைகளை யுடைய புனத்தைக் கண்டும் பிரிதல்
தேற்றாப் பேரன்பினவாயின (ஐன்.284). குறவரின்
மடமகளிர் தத்தம் கணவரை அவரே தெய்வ
மென்று வணங்கி எழுதலால் அவர்தம் ஐயன்மார்
தாம் தொடுத்த அம்பு பிழையார் (கலி. 39:18-18).
குறவர் பெருமகன் - குறவர்க்குத் தலைவன் (ஏறைக்
கோன்). குறவர்பெருமகன் - ஏறைக்கோன் - வில்லை
வலித்தலான் அகன்ற மார்பினையும் கொல்லும்
வேலினையும் காந்தட் பூவாற் செய்த கண்ணி
யினையுமுடையவன் (புறம். 157:6,7),
-
குறவன் - குறமகள், ஈமத்தில் அடுக்கப்பட்ட கரிபுற
விறகு குறவன் - குறமகன
வெட்டிச் சுட்ட
கொல்லைநிலத்துத் தறித்த மரத்துண்டம் போன்
றது (புறம்.331:1,2), வேங்கைப்பூ மிலைந்து இளை
யரொடு தேறல் மாந்தி வயநாய் பிற்பட வேட்டம்
போகிய குறவன் முள்ளம்பனறியை எய்து கொன்
றான் (அகம்.182:1-8). குறவனின் பெரும்புனத்தி
லுள்ள சிறுதினை அரிந்த மறுகாலிடத்தில்
கொழுவிய அவரைக்கொடி பனிக்காலத்தில் பூக்
கும் (குறு.83:4-8). சிறுகுடிக் குறவனின பெருந்
தோட் குறுமகளுடைய நீரை ஒத்த சாயல், தீயை
ஒத்த என் மனவலிமையைக் கெடச்செய்தது எனத்
தலைமகன் பாங்கற் குரைத்தான் (குறு. 98:2-8).
மலையுறை குறவனின் காதல் மடமகள் பெறற்
கரியள்; அரிய காப்பினள் (நற்.201:1,2). மடந்தை
குன்றக்குறவனொடு குறுநொடி பயிற்றும் நல்ல
துணையாயிருந்தாள் (நற்.341:5,6). குன்றக் குறவன்
தான் விளைக்கும் தினை முதலியவற்றிற்கு நீர்
வேண்டிக் கடவுளை வாழ்த்தி ஆர்ப்பரித்தால்
மேகம் மழை பொழியும் (ஐங். 251:1,2), குன்றக்
குறவனின் புல்லால் வேயப்பட்ட சிறுகுடிலின்
பொல்லாங்கை வானவெளியில் அசையும் வெண்
முகில் மறைக்கும் (ஐங். 258'1,2). குன்றக்குறவன்
சந்தன மரத்தைத் தடிந்து சுடுதலான் எழுந்த
நறும்புகை தேன்மணம் கமழும் மலையிட மெல்
லாம் பரவும் (ஐவ், 253:1,2). குன்றக்குறவன் சந்தன
மரத்தை அறுத்துச் சுட்டமையால் எழுந்த நறு
மணப்புகை காந்தள் மலர் மணத்தோடு விரவிக்
கமழும் (ஐங்.254:1,2). குன்றக் குறவனின் காதல்
மடமகள் வரையர மகளிரை ஒத்த சாயலையுடைய
வள்: ஐயள்; அரும்பிய முவையள்; சிவந்த வாயி
னள்; சுணங்கணி மார்பினன் (ஐங். 255). குறைக்
குறவனின் காதல் மடமகள் வண்டுகள் மொய்க்கும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8b66k69fg50c3j2bzcrtpw75af69vmu</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/432</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668901</id>
    <revision>
      <id>1987358</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:27:40Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987358</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9432" sha1="0nctl4ap0fugpm1gbjdz6e5xrnaq0u9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குறவன்மகள்
நறுமணம் வீசும் கூந்தலை யுடையவள்; வளையள்;
முளைவாள் எவிற்றன்; இளைய ளாயினும்
பிறரை வருத்தும் இயல்பினள் (ஐங்.386), குனறக்
குறவன் கடவுளை (முருகவேளை) வழிபாடு செய்து
வரமிருந்து தன் மகளைப் பெற்றான் (ஐவ்.
287:1,2). குன்றக் குறவனின் காதல் மடமகள்
அழகிய மயில் போன்ற சாயலையும் அசைநடை
யையும் உடையவள் (ஐங். 258:1,2). குன்றக்குறவ
னின காதல் மடமகள் மன்றத்தின்கண நின்ற
வேங்கைமலரைக் கொண்டு மலையுறை கடவுள்
குலமுதல் வழுத்தித் தேம்பலிச் செய்த ஈர்நறுங்கை
யினள் (ஐங்.259:1-4). குன்றக்குறவனின் காதல்
மட மகளாகிய கொடிச்சி தினை விளைந்தமையின்
இனிக் கிளி ஒப்ப வர மாட்டாள்; ஆகவே அவள்
பெறுதற்கரியள் எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறி
னாள் (ஐங்.260).
குறவன்மகள்
குறமகள் (வள்ளி).
குறவன்மகள்
வள்ளி - மீது ஆணை கூறாதே' எனத் தலைவ
னிடம் தோழி கூறினாள் (பரி. 8:69).
குறன் - 1. குறளன். ‘கண்ணாற் பார்க்கும் தன்மை இல்
லாத குறள் - குறளன - உருவில் பிறத்தற்கு ஏது
வாகிய நாழிகையின் முகூர்த்தத்தே ஆண்டலைப்
புள்ளுக்குத் தன் பெடையை ஈன்ற பறழாய மகனே,
நீ என்னை விரும்பினேன் என்று கூறித் தடுத்
தாய்; நின் போன்ற குறளர் என்னைத் தீண்டப்
பெறுவரோ' எனக் குறளனிடம் கூனி கூறினாள்
(கலி. 94:5-8),
2. குட்டை. மக்கள் பிறப்பிலே குருடு, வடிவில்லாத
தசைத்திரள், கூன், குறள் - குட்டை - ஊமை
செவிடு, விலங்குவடிவம், மருள் ஆகிய எண்வகை
எச்சம் என்று கூறப்படுபவை எல்லாம் பேதைமைத்
தன்மையுடைய பிறப்பாவனவாம் (புறம்.28:1-5).
3. குறுமை. வரகின் குறள் - குறுமை - கொண்ட
அவிழாகிய சோறு பூளைப்பூப் போன்றது (பெரு.
192,193).
குறள - குட்டைவடிவ, 'வல்லுப் பலகையை எடுத்து
நிறுத்தாற் போனற கல்லாக் குறள' எனக் கூனி
குறளனை விளித்துக் 'கடும்பகல் வந்து எம்மை
இல்லத்து வா என்று சொல்லுதற்கு நின பெண்டிர்
சிலர் உளரோ, கூறுக' எனக சுேட்டாள் (கலி. 941
13-18).
குறி - 1. குறியிடம், தலைவன் தலைவியைக் கூடு
தற்குக் குறி - குறியிடம் - ஆகக் காட்டிய தினைப்
புனத்தில் தினைமுதிர்ந்து கதிரும் கொய்யப்பட்ட
மையால் தலைவி கிளியை ஓட்டும் பாடலையும்
424
குறி
கைவிட்டாள் (அகம். 118:12,18) நன்மலை நாடன்
குன்றத்துக்கு நள்ளிரவில் குறி வருதல் (அகம்.138:
14,18), நள்ளிருளில் குறி வாய்த்த களவொழுக்கம்
எல்லை கடந்து நீண்டுவிட்டது எனத்தலைவி தோழி
யிடம் கூறினாள் (அகம்.325:3,4). 'புன்னை நறும்
பொழிலிற் செய்த நம் குறிக்கு இரவில் வருக&quot; எனத்
தோழி பகற்குறி வந்த தலைவனிடம் கூறினாள்
(அகம்.360:18,19), தலைவியைக் குறியீடத்தில் நிறுத்தி
வந்த தோழி தலைவனைப் பார்த்து 'நெய்தல் நிலத்
தின்கண் எனது பாவையைக் கிடத்திவிட்டு நின்குறி
வந்தேன்' எனக் கூறினாள் (குறு. 114:1,1). தலை
வனுடன் புணர்குறி வாய்த்தபோது தன் கண்கள்
அவனைக் கண்டும் செவிகள் அவனது சொற்
கேட்டும் மகிழ்ந்தன' எனத் தலைவி தோழியிடம்
கூறினாள் (குறு.299:4,5). தோழி தலைவியிடம் 'நீ
உடன்போக்கு இயைந்தமையை நான் கூறியதால்
தலைவன் குறி வநது நின்றான்' எனக் கூறினாள்
(ரூறு.383:1,2). தலைவர் வருதற்குக் குறிசெய்த
மலையிலுள்ள தினைப்புனத்தில் கிளிகளைக் கடிய
அங்குச் செல்க என மகளை அன்னை ஏவினள்
(நற்.114:2-6). தோழி தான் முன்பு செய்த குறியில்
தலைவியை அழைத்துச் சென்றுவிட்டுத் தலைவ
னிடம் இனியன கூறினாள் (நற். 204: 7,8), புன்னை
யஞ் சோலையிடத்துப் புணர்தற்குத் தலைவன்
குறித்த குறியில் தலைவி வந்து நின்றாள் (நற்.
227: 3,4). தலைவன் நடுயாமத்து மலர்விரிந்த
சோலையில் புணர்கின்ற குறிவந்து நம்மைக்
காணாது படும் அல்லல் அரும்படரைக் காணப்
புன்னை மரத்தின் பின் மறைவோம்; வா எனத்
தோழி தலைவியிடம் கூறினாள் (நற். 307: 8-18).
தலைவியின் கண்ணாலும் மேனியாலும் நோயுற்று
மெலிந்த எமக்கு இயற்கைப் புணர்ச்சி எய்திய
பொழிலையே குறியாகத் தந்தாள் எனத் தலைவன்
கூறினான் (ஐங்.174:8-4), தலைவி செய்த குறியில்
தலைவன் வந்தால் அவனைச் சிறு குடியிலுள்ளார்
மலையிலிருந்து பலிபெறும் அணங்கென்று கருதி
அஞ்சுவர் (கலி. 83:8-10). தலைவி செய்த குறியில்
தலைவன் வந்தால் ஏனல் காவலர் களிறு வந்த
தென்று கருதி ஞெகிழி, கணை, வில் முதலிய
கொண்டு ஆரவாரஞ் செய்வர் (கலி. 58: '12-14),
தலைவி செய்த குறியில் தலைவன் வரின் ஊர்
மக்கள் புலி வந்ததென்று அஞ்சுவர் (கலி, 52:18-
18). பரத்தையர் சேரியினின்றும் வந்த தலைவ
னிடம் தலைவி, 'நீ செய்த குறியில் வந்து பார்த்த
பரத்தை ஆங்கு நின்னைக் காணாமையின்
ஈங்கு வந்தனள்' எனக் கூறினாள் (கலி. 68:8). பூங்
கொத்து நெருங்கின குளிர்ந்த பொழிலில் தலைவன்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0nctl4ap0fugpm1gbjdz6e5xrnaq0u9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/433</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668902</id>
    <revision>
      <id>1987359</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:27:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987359</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9706" sha1="9cgg4md63ufxt91sq5pfdbx3xe7oro8" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குறி
செய்த குறியில் பரத்தை வந்தாள் (கவி. 68: 18).
தலைவனால் குறிபெற்றாரின் கூந்தலை அவன்
வகிர்ந்து கைசெய்து முடித்ததால் பூந்துகள் அவன்
மேல் பொருந்திக் கிடந்தது (கலி. 72:30). பெரு
மழை ஓயாது பெய்யும் நள்ளிரவில் தலைவன்
செய்த குறியில் பரத்தை வந்தாள் (கலி. 90:32).
பரத்தை ஒருத்தியின் தொடி செய்த வடுவையும்
அவள் வரும்படி செய்த குறியில் காணாமையால்
கூருகிரால் மார்பில் செய்த புண்ணையும் கண்ட
தாகத் தலைவி தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 91
10,11). 'நின்னைப் பெறுதலை நச்சின ஆசையால்
நீ செய்த குறியில்' தப்பாமல் வந்த கடவுளைக்
கண்டாயோ, எனப் பரத்தை வீடு சென்று வந்த
கணவனைத் தலைவி வினவினாள் (கலி. 93: 17-20).
அழகுமிகு கழி சூழ்ந்த வெண்மணல் எக்கரில்
தலைவன் செய்த குறியில் தலைவி தவறாது
வந்தாள் (கலி.127:8,7). பனித்துறையில் நடு
யாமத்தில் தலைவன் வந்து தன் வரவுணர்த்திய
குறியில் தலைவி தப்பாமல் வந்தாள் (கவி. 187:14,
15).
2. அடையாளம்,
இடப்பக்கமும் வலப்பக்கமும்
விழிப்புடன் நோக்கிக் கூறப்பெற்ற குறி - அடை
யாளம் - அறிந்து விலகிச் செல்லுங்கள் எனக்
கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் பெறுகின்றனர் (மலை.
265-267). பிரிந்து சென்ற தலைவர்
மீள்
தற்குத் தலைவியிடம் இளவேனிற் பருவத்தின்
தொடக்கத்தைக் குறியாகச் சொல்லிச் சென்றார்
(அகம்.35:12,13). வினைமுற்றி மீளும் தலைவன்
இடைவழியில் 'நம் காதலி செய்த குறி ஆகிய வட்
டத்தை அழுதுகொண்டு ஒவ்வொரு நாளும்
எண்ணிப் பார்ப்பாள்' என நினைத்தான் (அகம்.
381:10,11). புலவர் பெருமக்களால் புகழப் பெற்ற
குறியைத் தன் பொலந்தார்
விழுப்புண்களின் குறியைத்
மார்பிற் கொண்டவன தலைவன் (அகம். 354:8,9).
கடுவனுடன் களவுப் புணர்ச்சியில் ஈடுபட்ட செம்
முகமந்தி புணர்ச்சி வேறுபாட்டால் உண்டாய குறி
யைத் தன சுற்றம் அறியுமென் றஞ்சி வேங்கைக்
கிளையிலேறிச் சுனை நீரை நோக்கிக் கலைந்த
மயிரைத் திருத்தியது (நற். 151:5-12). பரத்தை வீடு
சென்று வந்த தலைவனைக் சுண்ட தலைவி ‘நின்
பரத்தை நின்கண் செய்த குறியோடு என்மனைக்
கண் நீ வருவதை யான் விரும்பேன' எனக் கூறி
னாள் (ஐங். 48:4, 5). தலைவன் நறும்பொழில்
ஒன்றில் பரத்தை ஒருத்தியுடன் புணர்குறி செய்த
தால் அலர், குயிலின் கௌவையைக் காட்டிலும்
பெரிதாய் எழுந்தது (ஐங்.359).காதலனைக் கூடி
மகிழ வேண்டுமென்ற வேட்கையால் அவன் செய்
425
குறி
யும் இரவுக்குறியை எதிர்நோக்கி வருந்தியிருந்த
தாகத் தலைவி கூறினாள் (கூலி. 46:12,13). மழை
பெய்யும் இடையாமத்தில் குறியிடம் மாறியதால்
தலைவன் குறிபெறாது வருந்தினான் (கலி. 46:18).
போர்த்த போர்வையை
கொண்டு
உடுத்திக்
இரவில் தலைவன் செய்யும் குறியைத் தலைவி
எதிர்நோக்கி நின்றாள் (கலி. 65:3-5). பரத்தை வீடு
சென்று வந்த தலைவன் தம் குழந்தையை ஏந்தி
வந்ததைக் கண்டதலைவி ‘எம் புதலவனை எடாதே;
அவன் வாய் நீரால் நீ மார்பில் பூசிய சந்தனம
கலைந்து விடும்; அக்குறியைக் கொண்டு நினனை
முயங்கினாரை யானறிவேன என்று அப்பரத்தை
வருந்துவாள்' எனக் கூறினாள் (கலி. 79:7-10).
பரத்தை வீடு சென்று தன குழநதையை ஏந்தியவ
ளாய் வந்த கணவனைக் கண்ட தலைவி, 'எம்
புதல்வனை எடாதே; அவன நின மார்பிலுள்ள
மணியாரத்தை அறுத்துவிடுவான்; அக்குறியைக்
கொண்டு நின்னை முயங்கினாரை யானறிவேன்
என்று அப்பரத்தை வருந்துவாள்' எனக் கூறினாள்
(கவி. 79:11-14). பரத்தை வீடு சென்று தன குழந்
தையை ஏந்தியவனாய் வந்த கணவனைக் கணட
தலைவி எம் புதல்வனை எடாதே, அவள் நின
தலைமாலையை அறுத்து விடுவான, அக்குறியைக்
கொண்டு நின்னை முயங்கினாரை யானறிவேன
என்று அப்பரத்தை வருநதுவாள' எனக் கூறினாள்
(கலி. 79:18-18). பரத்தை வீடு சென்று வந்த கன
வன் கடவுளைக் கண்டு வந்தேன என்று சொல்ல
'நீ கண்ட கடவுளர் தம்முள் நின் மார்பைப் பிறர்
முயங்காதபடி குறி செயதார் யார்? சொலலுக
எனத் தலைவி கேட்டாள் (கலி. 93: 29-31),
பொதுவனின் கொலைத் தொழில் கொண்ட்
ஏற்றினது கொம்புகள் குறிசெயத மார்பைப் பாடு
வோம்; வாரும் எனத் தோழி தலைவியையும்
அழைத்தாள்
ஆயத்தையும்
(கலி. 104'83,64).
&quot;மன்றத்திடத்தே ஆடும் குரவைக கூத்திடத்து
வந்த நின பெண்டிர் கேளாமல் ஆம்பல எனனும்
பண்ணையுடைய குழலால் குறியிடமாகிய காஞ்சி
மரத்தின் கீழ் குறிசெய்து வருக' எனத் தலைவி
தலைவனிடம் கூறினாள் (கலி. 108:60-63).
3. குறிப்பு. தோழி இரவுக்குறி வந்த தலைவனைப்
பார்த்து, 'நீ நின்னூரை அடைந்தபின் உன்
நாயை அழைக்கின்ற குறி - குறிப்பு - கொண்ட
ஊதுகொம்பை ஊதுதல் வேண்டும்' என வேண்டி
னாள் (அகம்.318:12-18). தலைவன் முன் செய்த
குறி வாய்க்காத தவற்றினால் தன்தோள்கள்
பசலை அடைந்தன எனத் தலைவி தோழியிடம்
கூறினாள் (குறு. 1:1:4-6). நின்னிடம் கூறிச் சென்ற&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>9cgg4md63ufxt91sq5pfdbx3xe7oro8</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/434</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668903</id>
    <revision>
      <id>1987360</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:28:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987360</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9679" sha1="q8u1b1wzu86ejwzx6jprxjjmyf4zsip" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குறிஞ்சி
தன்
குறி (குறிப்பை) வாய்க்கச் செய்தனம்; இனிப்படர்
தீர்க' எனத் தலைவியிடம் வினைமுற்றிப் புகுந்த
தலைவன உரைத்தான் (ஐவ். 494:4).
மகனுக்குப் பரத்தையர் அணிவித்த மோதிரத்தைக்
கண்டு 'இம்மோ நிரத்தை இட்டனுப்பியவளின்
மனக்குறியை நான் அறிந்து கொண்டேன்' எனத்
தலைவி கூறினாள் (கலி. 84:24). கடற்கரையில்
தலைவனின் தேர் இன்ன காலத்து வரும் என்னும்
குறி இன்றிப் பலநாளும் வருங் காலத்தை மனத்
தாலே நோக்கி எதிர்கொண்டாள் தலைவி (கலி.
137:10,11).
4. முகூர்த்தம். நூல் நெறியால் அறிந்த இருவரும்
கூடுவதற் கேதுவாகிய குறி - முகூர்த்தம் - வேறு
பட்டுத் தப்புதலை ஒருகாவத்தும் அறியாதவன்
அறிவன் (கணி) (கவி, 39:46).
-
5. குறிக்கப்படும் குணம். தன் கணவன் பரத்தையர்
வீட்டிலிருந்து வந்ததை அறிந்த தலைவி மகனுக்கு
அறிவுரை கூறுவாள் போல, 'செம்மவே அழகில்
நீ துந்தையை ஒத்திருப்பினும் நுந்தை நிற்கும்
நிலைகளின் கூற்றில் உனக்கொத்த குறி - குறிக்கப்
படும் குணத்தை யான கூறக்கேட்டு அதன்வழி
நடப்பாயாக&quot; என உரைத்தாள் (கலி. 85:11,12),
6. குறித்தல். 'நீவிர் செல்லும் நெறியில் பாம்புகள்
ஒடுங்கி யிருக்கும் குழிகளும் உள; அவற்றை
மனத்தில் குறி - குறித்தல் - கொண்டு செல்லுங்கள்&quot;
என்று கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் பெற்றனர் (மலை.
199,200), பரத்தை தலைவனைப் பார்த்து, 'யான்
புணர்தற்கு நீ குறி செய்த இடத்தில் என்றும்
உன்னைக் காணேன்; எவ்வழிப்பட்டாய்' என்று
வினவினாள் (கலி. 97:3-5).
குறிஞ்சி - 1. குறிஞ்சிப்பண். மக்கள் முருகனுக்கு நறு
மணப்புகை கொடுத்து அந்நிலத்துக்குரிய குறிஞ்சி
குறிஞ்சிப்பண் - பாடி இன்னியங் கறங்க இறைஞ்
சினர் (முரு.339,340) பரதவர் குறிஞ்சி பாடினர்
(பொரு. 218). இடைமகன் குழலால் எழுப்பும்
பாலைப்பண்ணை வெறுப்பின் வில்லாகிய யாழில்
குறிஞ்சியை விரலால் எழுப்புவான் (பெரு. 175-182).
இனிய யாழை உடைய விறலியர் பக்சுமலையில்
குறிஞ்சி பாடினர் (மலை. 358,359). கொடிச்சி பெரிய
மலைச்சாரலில் தன் கூந்தலைக் கோதிக்கொண்டு
குறிஞ்சி பாடத் தினைப்புனம் மேய்ந்த யானை
கதிரையும் கொள்ளாது நிலையினும் பெயராது
கண்பாடு பெற்று உறங்கியது (அகம். 103:5-9). ஊர்
காக்கும் கானவர் கேட்போர் அச்சங் கொள்
ளும் தன்மையில் குறிஞ்சி பாடிக்கொண்டு இரவில்
துஞ்சார் (நற்.255:1-3).
426
குறித்துமாதெதிர்ப்பை
2. ஒருவகைச்செடி. கிணைஞன் விடியற்காலையில்
பலாமரத்தி னடியில் நின்று கிணைப்பறையைக்
கொட்டி மானினம் செவிசாய்த்துக் கேட்கக் கருங்
கோற் குறிஞ்சி நிறைந்த அண்டிரனின் மலைப்
பக்கத்தைப் பாடினான் (புறம். 374:6-8). வேலன்
இன்னியங்கள் கறங்கக் கார்மலர்க் குறிஞ்சி சூடி
நெடுவேளை வழிபட்டான் (மது. 611-614). தலைவி
தோழியருடன் கொய்த மலர்களுள் குறிஞ்சியும்
ஒன்று (குறி. 63). நல்லேறுகள் வள்ளிதழ்க் குளவி
யும் குறிஞ்சியும் குழையத் தம்மிற் பொருதன (மலை.
834,335). தலைவன் ஊர் கருங்கோற் குறிஞ்சி
மிக்கது (அகம். 308:16). மலைப்பக்கத்தி லுள்ள
கருங்கோற் குறிஞ்சியின் மலர்களைக் கொண்டு
தேனிழைக்கும் நாடனொடு தலைவி
கொண்ட
நட்பு நிலத்தினும் பெரிது; வானினும் உயர்ந்தது;
கடலினும் ஆழமானது (குறு. 3). குன்றத்திலுள்ள
கருங்காற் குறிஞ்சியின் வன்மையில்லாத வெளியபூ.
வேட்டுவர் இல்லங்களில் இழைக்கப்பட்ட தேன
டைக்கு வேண்டிய அளவு தேனூறும் (நற்.268:2-5).
தலைவி மலையில் தழைத்த பெருங்கோற் குறிஞ்சி
யின் நாண்மலர் ஒத்த மேனியினள் (நற்.301:1,2).
3. குறிஞ்சி நிலம். - குறிஞ்சியில் - குறிஞ்சி நிலத்து
வாழும் குன்றவர் பெற்ற கொடிச்சியர் இந்திரன்
மகளுடைய பாங்கியர் அஞ்சுமாறு பொருதனர்
(பலி.9:47,68).
4. குறிஞ்சிப்பாட்டு. அந்தணர்களின் மணம் எட்ட
னுள் குறிஞ்சி- குறிஞ்சிப்பாட்டு - ஐந்தாம் மணத்
தைச் சார்ந்தது (குறி. வெ. 2:3,4).
5. புணர்ச்சியாகிய உரிப்பொருள். கருங்காற் குறிஞ்சி -
புணர்ச்சியாகிய உரிப்பொருள் - அமைந்த பக்க
மலைகளாற் சூழப்பட்ட அருஞ் சிறப்பினை யுடைய
யது பெருமலை (மது. 300,301).
குறிஞ்சிக் கிழவ - குறிஞ்சி நிலத்துக் குரியவ (முருகன்).
குன்றங் கொன்ற குன்றாக் கொற்றத்து விண்
பொரு நெடுவரை குறிஞ்சிக் கிழவ' என முருகன்
விளிக்கப் படுதல் (முரு. 286,267).
குறிஞ்சிக்கோமான் - மலைநிலத்தலைவன் (நல்லியக்கோ
உன்). மேகம் தவழும் மூங்கில நிறைந்த இடியேறு
இடித்துச் செல்கின்ற உயர்ந்த முடியையுடைய
குறிஞ்சிக் கோமான் - மலைநிலத்தலைவன (நல்வி
யக்கோடன்) - கொய்தளிர் கண்ணியையும்
நிலைத்தற் குரிய பண்புகளையும் உடையவன் (சிறு.
285-269).
குறித்துமாறெதிர்ப்பை - குறியெதிர்ப்பை
இசை
(அளவுகுறித்து
வால்கி அவ்வளவே திருப்பிக் கொடுத்தற் குரிய கடன்).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>q8u1b1wzu86ejwzx6jprxjjmyf4zsip</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/435</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668904</id>
    <revision>
      <id>1987361</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:28:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987361</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9783" sha1="mn58l7rkml530j16c4wwpu5gx3on6xs" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குறிந்தோர்
-
வேளாண் பெருமகன் ஒருவனின் மனையோன் தன்
ளில்லத்தே வரகும் தினையும் இருந்தவற்றை பெவ்
லாம் இரவலர் உண்டு தீர்ந்த நிலையில் விருந்து
காண்பாளாயின் பிறரிடத்தே குறித்துமாதெ
தீர்ப்பை - குறியெதிர்ப்பை பெறாமையினால்
விதைத்தினைக் கதிரே யாயினும் குற்றிச் சமைத்து
விருந்தினரைப் புறந்தருவாள் (புறம்.388:8-13).
குறித்தோர் - கருதினோர். எப்பொருளும் நிலையாத
இவ்வுலகத்தின்கண் நிலை பெறுதலைக் குறித்
தோர் -கருதினோர் - தம் புகழை நிலத்திடத்தே
நிறுத்தித் தாம் மாய்ந்தனர் (புறம்.185:1,2).
குறிநிலை - குறித்துக்கொள்ளும் தன்மை. இரண்டி
டத்து நாட்டின இரண்டு கோலிடத்தும் சாயா
நிழலால் தாரை போக ஓடுகின்ற குறிநிலை - குறித்
துக் கொளளும் தன்மை - தப்பாதபடி ஞாயிறு
மேற்கே சேர எழுந்து ஒருபக்கத்தைச் சாரப்
போகாத சித்திரைத் திங்களின் நடுவில் பத்தில்
நின்றதொரு நாளில் பதினைந்தாம் நாழிகையிலே
திருமுளைச் சார்த்துச் செய்து நூலறி புலவர்
(தச்சர் ) நூலை நேரே பிடித்துத் திசைகளைக் குறித்
துக் கொண்டு மன்னர்க் கொப்ப மனை வகுத்தனர்
(நெடு. 72-78),
உடன்
குறிப்பு - 1.உள்ளக்கருத்து. 'என் மகளை
கொண்டு சென்ற விடலை அவளை எம்மனைக்கு
முதற்கண் கொணர்வானோ, அன்றித் தம்
மனைக்குக் கூட்டிச் செல்வானோ, இதுபற்றி அவன்
குறிப்பு - உள்ளக்கருத்து - யாதோ' என்று தலைவி
யின் நற்றாய் இரங்கினாள் (அகம்.195:1,1,18,19).
'ஊரன் இடைநெடுந் தெருவிலே என்கையைப்
பற்றினனாக யான் அலறியவுடன் கைவிட்ட
அவனது செயலை யான் யாய்க்கும் அறிவிக்க
வில்லை யாதலின் இது தொடர்பாக நின் குறிப்பு
என்னவோ' எனத் தோழி தலைவனைப் பற்றி
வேறாகத் தலைமகளிடத்துக் கூறி அவள் கருத்தை
யறிய முயன்றாள் (அகம். 355). 'என் குறிப்பு என்
னோடே பொருந்தாதாயினும் நாடனொடு ஆடிய
நாளை நினைந்து என்றும் நெஞ்சைப் புண்படுத்
திக் கொண்டு கெட்டொழிய அறியாததாய் இருக்
கின்றது; அது குறித்து நின குறிப்பு எவ்வாறுளது'
எனத் தலைவி தோழியை வினவினாள் (நற்.357:
1-3,10). 'நின் மார்பினை நயந்த நன்னுதல்
அரிவை (பரத்தை) வேண்டிய குறிப்பை யுடையை
யாய் நீ எம்மை இங்கு வந்து அருளாது
அவளிடத்தே அங்குத் தங்கியிருத்தஸ் தீனக்கேயன்றி
எமக்கும் இனிதே' என்று தோழி பரத்தைமைத்
தலைவனைப் புலந்து கூறினாள் (ஐன். 46),
437
குறிப்பு
'ஊரனே, நின் பரத்தைமையை எமக்குக் கூறும்
கண்ணியையுடையனாய் நீ எம்மில்லத்தில் யாமிருக்
கும் இடத்திற்கு வருகின்ற நிலைமை, 'இத்தலை
வியது நலம் யாம் பிரியுங்காலத்து நிறங்கெட்டுப்
புஒருங்காலத்துப் பொலிவுற்று நம் மனத்திற்
கொண்ட குறிப்பாகவே யிருக்கும் என்று நீ
கருதியிருக்கும் தகைமையோ' எனத் தோழி தலை
வனை வினவினாள் (கலி. 78:11-14). 'எனக்குப்
பொறுக்க மாட்டாத காமநோய் செய்தவளே,
யான் ஆற்றி நிறுக்க மாட்டேன்; நீ அருளுவா
யாயின் என்னுயிர் நிலைக்கும்; இனி நின் நினை
வைக் கூறுவாயாக' என வேண்டிய குறளனது
மொழிக்கேட்ட கூனி, 'இவன் குறிப்பைக் காண
என்று தன்னெஞ்சொடு கூறினாள் (கலி. 94:10-13).
நின் குறிப்பினை நின் முகமே காட்டிக்கொடுக்
கின்றது' என்று தலைவனது பரத்தைமை கண்டு
அவனிடம் கூறினாள் தலைவி (கலி. 95:21,38).
ஏறுகள் போர்செய்யாமல் பிரிதலைக் கருதி அவை
இருகூறாக நீங்குமபடி நடுவே வேறுசில ஏறுகளைச்
செலுத்தி விலக்கிப் பின்னர்ப பசுத்திரளோடு
மேய்புலத்திலே ஏற்றித் தத்தம் ஏற்றினங்களைப்
பிரிக்கும் இடையர், பழைய வடிவுகள எல்லாம்
நெருங்கும்படி நிலத்தைப் படைக்க அகனற குறிப்
பினைக் கொண்டு அந்நிலத்தை மறைத்துக் கிடந்த
கடலைப் போக்குவானை (நான்முகளை) ஒத்தார்.
(கலி.106:15-19). திருப்பரங் குன்றத்தின
ஆடுவா ளொருத்தியைத் தன் கணவனுடனிருந்து
கண்டு, இவளினும் எனக்கு அழகுண்டான வழி
என் கணவன இவளை நோக்கான எனக் கருதிக்
கண்ணாடியை நோககித தன் அணியிழையைத்
திருத்துவாளொருத்தியின குறிப்பு உள்ளிட்ட பல
மகளிர் நிலை ஓவியத்தின் அழகுபோல தோனறும்
(பரி. 21:20-29).
மேல்
2.குறிப்புச்செய்கை. வில்லேர் வாழ்க்கையையுடைய
சீறூர்த் தலைவன் மிகவும் வறியனாயினும வழங்க
வேண்டிய காலத்துத் தன் மனையில இல்லாததைக்
குறிப்பினால் - குறிப்புச் செய்கையினால் - அறிந்து
அதனைப் படைக்கவும் வல்லன் (புறம். 331:2-6).
தலைவர் நம்மைப் பிரிந்து வெஞ்சுர நெறியில்
திண்ணமாகச் செல்வர் எனபதை அவர்தம குறிப்
பினாலே யான் கண்டேன' என்று தலைவி
தோழியிடம் நொந்து கூறினாள் (நற்.177:3,4).
பாலைப் பருகாமலும் நடவாமலும் படுக்காமலும்
இருந்த தலைவியைக் கண்டு 'நின்னிடம் தோனறு
கின்ற குறிப்பு மிகவும் பெரிதா யிருக்கின்றது'
எனத் தோழி தலைவியின் நிலைகண் டுரைத்தாள்
(நற். 297:1-6).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mn58l7rkml530j16c4wwpu5gx3on6xs</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/436</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668905</id>
    <revision>
      <id>1987362</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:28:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987362</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10249" sha1="oa23i9jxhic430g5r6jwkz9nstj0lii" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குறிப்பிழைத்தல்
3.ஐம்பொறிகள் (ஆகுபெயர்). மகளைத் தேடிச்சென்ற
செவிலி இடைச்சுரததே கண்ட முக்கோற் பகவரை
யணுகி, குறிப்பு - ஐம்பொறிகள் - நுமக்கு ஏவல்
செய்தலை
இயலபாகக் கொண்ட கோட்பாட்
டையும் ஒழுககத்தை யுமுடைய அந்தணீர், என
விளித்து அவரிடம் தன மகளையும் அவள் தலை
வனையும் குறித்து வினவினாள் (கலி 9:4-8).
குறிபிழைத்தல் - குறியிடம் தவறுதல். தலைவர் செய்த
குறி பிழைத்தலால் - குறியிடம் தவறுதலால் -
தலைவி மெய் வாடினாள் (நற். 11:2).
குறியிருந்தோர் - குறிப்பிற்கேற்ப உடனிருந்தோர், கோப்
பெருஞ்சோழன் வடக்கிருக்கையில் அவனது குறி
யிருந்தோர் - குறிப்பிற் கேற்ப உடனிருந்தோர்
பலர் (புறம்.219:4).
எனக்
குறியிறையார் - புலவர். குறுகிய முன்கைகளை யுடைய
பிள்ளைகளைக் 'குறியிறைப் புதல்வர்&quot;
குறித்த தொடரழகினால் இவர் இப்பெயர் பெற்
றார். அதன்பின் இவரது இயற்பெயர் மறைந்தது
போலும். இவர் பாடலொன்று குறுந்தொகையில்
(394) அமைந்துள்ளது. யானைக்கன்று மலைப்
பக்கத்து ஊரில் உள்ள குறமகள் பெற்ற குறி
யிறைப் புதல்வரொடு முன்னாளில் சுற்றித் திரிந்து
இனிது பழகிப் பின்னாளில் அவருடைய தினைப்
புனத்தை மேய்ந்தாற் போலத் தலைவனது நகை
விளையாட்டு முன்னே உறவைத் தந்து பின்னே
பகையாய் அமைந்தது என்று உலமை நயத்தோடு
தோழி தலைவனை இயற்பழிக்கின்றாள். சொல்
லழகும் பொருளழகும் அமைந்த அப்பாடலில்.
&quot;முழந்தாள் இரும்பிடிக் கயந்தலைக் குழவி' என்று
யானைக் கைைறயும், 'நகை விளையாட்டு என்று
தலைவனது தொடர்பையும் இவர் குறிப்பிடும்
பகுதிகள் நயமுடையனவாம்.
குறியெதிர்ப்பை குறித்துமாறெதிர்ப்பை (அளவு குறித்து
வாங்கி அவ்வளவே திருப்பிக கொடுத்தற்குரிய கடன்) 'கும
ணன் நல்கிய செல்வத்தை, முன்பு நம் சுற்றத்
தினது மிக்க பசி நீங்க நினக்கு நெடுநாள் குறி
யெதிரப்பை - குறித்து மாறெதிர்ப்பை - தந்தோர்க்
கும் மற்றும் எல்லோர்க்கும் வழங்குவாயாக' என்று
பெருஞ்சித்திரனார் தம மனையோளிடம் கூறி
னார் (புறம். 163:3-9), 'களவு நீட்டிக்கும் நின்னை
இடையீடினறிக் கூடப்பெறாமையால் தலைவியின்
மெய் முன்னமே துனபங்கொண்ட மாமை யடைந்
ததாகலின் இனி நின் மணமுரசின் ஒலி கேட்ப
தனால் அவளது உயிராகிய குறியெதிர்ப்பையை
மீண்டும் பெறுவது அரிது' எனத் தோழி தலை
வனை நெருங்கி வரைவு முடுக்கினாள் (நற்.93:8-12).
428
குறுங்குடி மருதனார்
குறுக்கைப் பறந்தலை - குறுக்கையென்னும் ஊரிலமைந்த
போர்க்களம். அன்னி குறுக்கைப் பறந்தலையில்
குறுக்கையென்னும் ஊரிலமைந்த போர்க்களத்தில் -
பகைவனான திதியனது தொன்மை நிலையுடைய
புன்னைமரத்தின் அடியைத் துணித்தபோது கூத்
தர் பெரிதாக இன்னிசைப் புகழ் முழக்கம் செய்த
னர் (அகம். 45:9-13). பெரும்புக ழமைந்த அன்னி
குறுக்கைப் பறந்தலையில் பகைவனான திதியனது
தொன்னிலைப் புன்னையின் அடியைத் துணித்
தனன் (அகம். 148:10-13).
பாட
குறுங்கீரனார் - புலவர். கீரனார் என்பது இவர்தம்
இயற்பெயர். குறுகிய உடம்பினர் என்னும் கார
ணம் பற்றிக் குறுமுனி குறுவழுதி, என்றாற் போல
இவரும் குறுங்கீரனார் எனப் பெயர் பெற்றார்
போலும். குறுந்தொகையில் 382 - ஆம்
லொன்றே இவருடையதாகக் காணப்படுகின்றது.
பிரிந்த தலைவன் குறித்துச் சென்ற பருவ வரவின்
கண் அவன் மீளாமையால் நெஞ்சு வேறுபட்ட
தலைவியிடத்துத் தோழி இது பருவமன்றெனக்
காட்டி வற்புறுத்தும் முறையில் அப்பாடலுள்ளது.
தண்ணிய துளிகளை ஏற்றுக்கொண்ட பசுங்கொடி
முல்லையின் அரும்புகள் மலர்ந்த மணம் புதரி
னிடத்தே பூக்கள் நிறைந்த செம் முல்லையோடு
கலந்து தேன் மணக்கும் வண்ணம் நெருங்க மேகம்
வம்பமாரியைப் பெய்கின்றது எனப் புனைவதும்
இது வம்பமாரியல்லாமல் கார்ப்பருவ மாரியாயின்
இப்பருவத்தே வருவதாகக் குறித்த காதலர் வாரா
ரோ என வினவுவதும் தோழியின கற்பனை
யாற்றலையும் சொல்வன்மையையும் புலப்படுத்தும்.
குறுங்குடி மருதனார் - புலவர். பாண்டி நாட்டிலுள்ள
குறுங்குடியென்னும் ஊரினராகிய மருதனார் என்று
இவரது பெயர்க்கு விளக்கம் காணலாம். இவர்
பாடல்கள் அகநானூற்றில் (4) ஒன்றும் குறுந்
தொகையில் (344) ஒன்றுமாக இரண்டுள்ளன.
இரு பாடல்களிலும் இவர் முல்லைத்திணையையே
சிறப்பித்துள்ளார். முல்லையின் கூர்நுனி யரும்புகள்
தோன்றவும் இல்லமரத்தின் முகையொடு கொன்றை
முகைகள் கட்டவிழ்ந்து மலரவும் இரலைமான்கள்
பள்ளங்களி லெல்லாம் துள்ளிக்குதிக்கவும் காடுறை
யுலகில் நீரற்ற வருத்தம் நீங்கவும் மின் முதலிய
வற்றின் தொகுதியை யுடைய மேகம் மழைத்துளி
களைச் சிதறி அழகிய காட்டினைக் கார்ப்பருவம்
செய்தது என்று முல்லைக்குரிய பெரும்பொழுதை
இவர் அழகுறப் புனைவர் (அகம். 4). அண்ணல்
ஏற்றொடு மேய்ந்திருந்த பசுமடியில் பால் நிறைந்த
நிலையில் கன்றினை நினைந்து பால் சோர, மந்தை
யினின்று நீங்கிக் கன்றுள்ள ஊரினிடத்தே மீளு&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>oa23i9jxhic430g5r6jwkz9nstj0lii</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/437</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668906</id>
    <revision>
      <id>1987363</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:28:58Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987363</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9805" sha1="7dr4fvm3i294ri3g5a3mj5xqc4w9e3j" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குறுங்கோழியூர் கிழார்
கினற துன்பம் மிக்க மாலைக்காலம் என்று அத்
திணைக்குரிய சிறுபொழுதையும் இவர் புனைந்துள்
ளார் (குறு. 344). 'பூத்த பொங்கர்த் துணையொடு
வதிந்த, தாதுண் பறவை பேதுறல் அஞ்சி, மணிநா
ஆர்த்த மாண்வினைத் தேரன்' (அகம். 4:10-13) என
வினைமுற்றி மீளும் தலைவனை இவர் குறிப்பிடும்
நயம் குறிக்கொண்டு உணரத்தகும். தோழி தலை
வியைப் பருவங்காட்டி வற்புறுத்தியமை கூறும்
இவர்தம் அகநானூற்றுப்பாடலை நோக்கென்னும்
செய்யுளுறுப்பிற்குச் சிறந்த காட்டாகக் கொண்டு
விளக்குவர் பேராசிரியர் (தொல். செய்யுளியல். 104-உரை).
குறுங்கோழியூர் கிழார் புலவர். குறுங்கோழியூர்
என்னும் ஊரினராகிய இவ்வேளாளப் புலவர் தம்
ஊர்ப்பெயராலும் குடிப்பெயராலுமே அழைக்கப்
படுமளவு சிறப்புப் பெற்றிருந்தமையால் இவரது
இயற்பெயர் வழங்கப்படாதொழிந்தது போலும்.
சேரமான் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ் சேரவ்
இரும்பொறையைப் பற்றிப்பாடிய புறநானூற்றுப்
பாடல்கள் மூன்றே (17,20,22) இவருடையன.
பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற
நெடுஞ்செழியனால் சிறைப்பட் டிருந்த
சேர
மான தானே வலிதில் தப்பிப்போய் அரசு கட்டி
லெய்திய ஆற்றலுக்குத் தான் அகப்படுத்தப்பட்ட
குழியின் கரையைக் குத்தித் தூர்த்து அக்குழியி
னின்றும் தப்பிப்போய்த் தன்னினத்தொடு கூடிய
யானையின்ஆற்றலை இவர்உ வமை கூறியுள்ள நயம்
உணர்ந் தின்புறத்தகும். சேரனுடைய முன்னோரின்
ஆட்சிச்சிறப்பையும் (17) அவனுடைய குடைநிழற்
சிறப்பு காவற் சிறப்புக்களையும் (20,22) இவர்
ஏற்றமிக எடுத்துப் பாராட்டியுள்ளார். 'சோறு
படுக்கும் தீயோடு, செஞ்ஞாயிற்றுத் தெறலலலது.
பிறிதுதெறல் அறியார்நின னிழலவாழ் வோரே.
திருவி லல்லது கொலைவில் லறியார்,
நாஞ்சி
லல்லது படையும் அறியார்' (20) என்ற அடிகள்
இவரது அருட்புலமையைப் புலபபடுத்தும்.
யானைக்கட் சேய மாந்தரஞ் சேரல் இரும்பொறை
எனனும் பெயரை 'வேழ நோக்கின விறல்
வெஞ்சேய்&quot; என்றும் 'மாநதாஞ்சேரலிரும்பொறை&quot;
எனறும் தம் பாடலில (22) குறிப்பிட்டுள்
ளார். அவனது கைவண்மையை, 'நிற்பாடிய
வயங்குசெந்நா, பின பிறர் இசை நுவலாமை,
ஓம்பாது ஈயும் ஆற்றல எங்கோ' (22) என்று
சிறப்பிக்கும் அடிகள் நயஞ் சான்றவை.
குறுநர் - பறிப்போர். பொய்கையிடத்தே குறுநர் -
பறிப்போர்- இட்ட குவிதல் நெகிழந்த பல பூக்க
ளையும் நாட்காலத்தே சூடிப போமின்' எனப்
429
396).
குறும்பரந்தூம்பு
பாணர் ஆற்றுப் படுத்தப் பெற்றனர் (பெரு.394-
பொய்கையினிடத்து ஆம்பலைக் குறுநர்
புனங் வேட்கையை அடைந்தாற் போன்று தலை
வன் தலைவியின் மார்பிடத்தே. துயிலப் பெற்றும்
நடுங்கி வருத்தமுற்றான (குறு. 178:1-4). குவளை
மலரைக் குறுநர் நீர் வேட்கையை அடைந்தாற்
போலத் தலைவியின் தோள நாளும் தலைவனைத்
தழுவவும் அவள் கைவளைகள் கழன்றன (நற.332:
3-4},
பெரு
குறுநரி - நரிவகை. சுடுகாட்டிடத்தே கூகையோடு
கூடிப் பிணங்களைத் தின்னும் குறுநரிகள் நிணம்
திகழும் பற்களையுடையனவாய்த் தின்று கொண
டிருககப் பேய் மகளிர் பிணங்களைத் தழுவி நின்று
ஆடுவர் (புறம். 359:2-8). ஆட்டிடையன மிக்க
இருளில் குறுநரிகளை அலைத்தோட்டும் நீணட
ஒலி, தினைப்புனங் காப்போர் பன்றிப்
நிரையை ஓட்டற்கு ஊதும் கொம்பொலியோடு
ஒருசேர வந்தொலிக்கும் (அகம். 94:4-11). துள்ளி
விளையாடும் குட்டியினைக் கவரப் பார்த்திருக்கும்
குறுநரி, ஆட்டிடையன் சீழ்க்கையொலியை அஞ்சிக்
குறுந்தூறு இரிய ஓடும் (அகம். 274:8-11), நெறியின்
கண் ஆறலைகள்வரால கொல்லப்பட்டுத் தழை
யால் மூடப்பெற்ற முடைநாற்றம் மிக்க பிணங்
களைத் தினன வந்த பசிமிக்க குறுநரிகள் அந்
நாற்றம் பொறாமையான் மீணடு சென்றன (நற்.
164:6-19). புலியைக் கொள்ளற்கு விரித்த வலையில்
ஏதில் குறுநரி பட்டது (கலி. 65:34,28).
குறுநறுங்கண்ணி - குன்றிப்பூ. தலைவியும் ஆயமும்
பறித்துக் குவித்த மலாகளுள குறுநறுங்கண்ணி
யும் - குன்றிப்பூவும் - ஒன்றாகும் (குறி. 72).
குறுநிலமன்னர் - சிற்றரசர். மறம மிக்க சிறபபுடைய
குறுநில மன்னரும-சிற்றரசரும-பிறரும் கூடிய புகழ
மைந்த அவை தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற
நெடுஞ்செழியனைப் புகழ்ந்தேத்தியது (மது. 774-776)
குறும்படை - கோட்டை, குறும்படை கோட்டை
மழவர் நெடுவேலையுடையவர் (அகம். 35:4).
குறும்பர் - பகைவர். வள்ளுவன யானை மேலிருந்து
குறும்பர் - பகைவர் - பொருட்டு முழக்கும் பூக்
கொள்ளுமாறு ஏவும் தண்ணுமையொலி, போர்ப்
பறை கேட்ட துணையானே புறப்படாத நாண
மில்லா மறவா விரைந்து சென்று போர்ப்பூலைப்
பெறுமாறு ஒலிக்கும் (புறம். 293:1-3). குறும்பு-
3 காண்க.
குறும்பரந்தூம்பு - குறுந்தூம்பு. கூத்தர் இளியெனனும்
நரம்பினது ஓசையை ஒலிக்கும் குறும்பரந்தூம்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>7dr4fvm3i294ri3g5a3mj5xqc4w9e3j</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/438</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668907</id>
    <revision>
      <id>1987364</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:29:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987364</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9717" sha1="qav6e4wdsfx5iz4a4jfronaseagr9gq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

குறும்பறை
போடு - குறுந்தூம்போடு (வங்கியம்) - ஏனைய இசைக் கருவிகளையும் சேர்த்துக் கட்டிய பையினை யுடை யவர் (மலை, 7,32},
குறும்பறை - பேடை, 'அன்னச் சேல்லே, நீ வடமலை ஏகுங்காலை இடையிலுள்ள சோழ நன்னாட்டுப் படின், உறையூரிலுள்ள உயர்நிலை மாடத்தின் கண் நின குறும் பறையோடு - பேடையோடு -தங்கிக் கோப்பெருஞ்சோழனின கோயில் புக்கு அவன் கேட்க இரும்பிசிர் ஆந்தை அடியுறை எனின் நின் பேடையணிய நன்கலம் நல்குவன்' எனப் பிசிராந் தையார் அன்னச் சேவலை நோக்கிக் கூறினார் (புறம்.57:7-14).
குறும்பி-புற்றாஞ்சோறு. கரடியேற்றை ஈயல்களை யுடைய புற்றின் குளிர்ந்த மேற்புறத்தே தங்கிய குறும்பியை புற்றாஞ் சோற்றை - இரையாக உண்ணும் (குறும்பி. வே.வி. பாடம். பிறர் குரும்பி எனக் கொள்வர் (அகம். 8:1,2). குரும்பி காண்க. குறும்பிடி - உடைவாள். கள்வர் துடை தெரியாமற் கிடக்கும்படி அழுத்தின கூரிய முனையினையுடைய குறும்பிடியினை
(மது. 637,642).
உடைவாளினை உடையவர்
அரண்களால் -
குறும்பியன் - அரணுடையவன் (திதியன்). தன் தந்தை யின் கண்களைப் பயற்றங் கொல்லையைப் பசு மேய்ந்ததற்காகப் பிடுங்கிய கோசரை அன்னி மிஞிலி சினந்து,வீரம் பொருந்திய படையினைக் கொண்ட வெற்றி பொருந்திய குறும்பியன் அரணுடையவன ஆகிய போர்த்திறம் வாய்ந்த நல்ல குதிரைகளை யுடைய திதியனிடம் கூறி அககோசரது இனனுயிர்களை அவன் போக்கக் கண்டு சினம் ஒழிந்தாள் (அகம். 262:5-13). குறும்பு அரண். கானப்பேர் என்னும் எயில் அணைதற்கரிய குறும்புகளால் -சூழப்பெற்றது (புறம்.21:8). கணைய மரத்தால் தடுக்கப்பட்ட கதவைப் பொருது களிறுகள் நிறை யப் பெற்ற பகைவர் குறும்பினை அழித்தலால் அதியமானுடைய களிறுகளின கிம்புரிகள் கழன் றன (புறம். 97:8-10), திங்களாலும் நுழையப்படாத பொறிகளைப் பொருந்திய அருகருகே யிருந்த குறிய பலவாகிய குறும்பின்கண்ணிருந்து கள்ளை ஒருவர்ககொருவர் மாறு மாறாக நீட்டச் செங்கண் ஆடவர் அதனைப் பெற்றுண்டனர் (புறம், 177: 5-8), பண்ணனின் வலாஅர் என்னும் ஊர், பெரிய குறும்பு குழந்த வன்புல இருக்கையை உடையது (புறம்.184:4-8), குறும்பினை யடுதத ஆழ்ந்த அகழி னையும் நீண மதிலினையும் உடைய ஓய்மான
1
430
குறும்பு
வில்லியாதனின் ஊரில் மனைக்கண் எழும் நறும் புகை மழைமுகில் படிந்து மறைப்பது போலத் தெருவெல்லாம் ஒருங்கு மறைக்கும் (புறம்.379:16- 18).முல்லைக்காடு புல்மேயும் பலவாய் ஆனிரை களுடன் வில்வீரர் காவலிருந்த வெவ்விய குறும்பி னையுடையது (புறம். 386:12,13). வில்லைச் சார்த்தி வைத்த கணை தங்கும் அகற்சியையுடைய வீடுக ளையும் ஊசும் புல்லால் வேயப்பட்ட உயர்நிலை மதினையும் அம்புக்கட்டுகளுடன் துடி தூங்கும் பந்தரினையும் நாய்கள் கட்டப்பட்ட கிட்டுதற்கரிய வீடுகளையும் உயிர்வாழ் முள்வேலியையும் அத னைச் சூழ்ந்த காவற் காட்டினையுடைய பக்கத் தினையும் கணையமரம் தழுவிய கதவையும் செவ்விதின் நிற்கின்ற நெடுமுனையுடைய வலிய கழுக்களை நிரைத்த வாசலினையும் உடைய எயினரது குறும்பில் தங்கின், நெல்லினது சோற்றை உடும்புப் பொரியலோடு பெறுகுவீர் எனப் பாணர் ஆற்றுப்படுத்தப்பட்டனர் (பெரு. 131-133). அழித் தற்கரிய குறும்புகளை யழித்ததனால் கானவர் மகிழ்ந்து ஆரவாரித்தனர் (மலை, 318). மறவரது கற்கள் பொருந்திய குறும்புகளில் எழுந்த தண்ணு மைப் பறையொலி அருஞ்சுரம் செல்வோர் நெஞ்சு நடுங்குமாறு ஒலிக்கும் (அகம். 87:7-10). மறவர் கழுதை நிரைகளைப் பின்பற்றி வரும் வீரராய வணிகர்களைக் கொன்று, தலையைத் துணித்த போர்க்களத்தில் துடிகொட்டித் திறையாகப் பெற்ற அருங்கலன்களை விற்கள் பொருந்திய குறும்பிலே உள்ளார்க்குக் கொள்முறையின் பகுப்பர் (அகம். 89:10-16). பாணன் எனபான் பகைவர் ஆவினைக் காத்து உறையும் உணவு மிக்க குறும்புகளிற் சென்று விடைகளுடன் கூடிய பகைப் புலத்து ஆக் களைக் கைப்பற்றினான் (அகம்.113:12-17). காக் கையினம் ஆலங்கிளையிலேறி, எயினர் குறும்பி னின்றும் ஊக்கத்துடன் எழும் மறவர் வில்லால் இறந்துபட்டோருடைய பிணங்களைக் கவர்ந்துண் ணும் (அகம்.319:1-5), வல்லம் விற்படை நெருங்கிய குறும்பினையுடையது {அகம், 336:21). தென்னன் பகைவரது அரிய குறும்புகளை அழித்த ஆற்றலு டன் பல போரையும் வென்ற தடக்கையினன (அகம். 343:8-10). பாணர் உலைந்த சுற்றத்தோடு செல்லின் நன்னன் உரன்மலி உள்ளமொடு மாற்றார் போர் முனை பாழ்பட, அவர் அரிய குறும்பைத் தொலைத் துக் கொண்ட பெருங்கலனகளை அவர்க்கு அளிப் பான் (அ′′b. 949:5-8). தலைவன் யானை மீதேறிப் பெருந்துடி ஒலிக்க வேற்று நாட்டிற் புகுந்து பகை வரது கடத்தற்கரிய குறும்பினை யழித்து அயா வுயிர்ததான் (தற். 77:1-3).&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qav6e4wdsfx5iz4a4jfronaseagr9gq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/439</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668908</id>
    <revision>
      <id>1987365</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:29:38Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987365</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9647" sha1="n3rjopgj1jk5stidmg0pj0sv5lk2ysd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குறும்பூர்
-
2.சிற்றூர். கற்களையுடைய குறும்பில் - சிற்றூரில்
உள்ள மறவர் அம்பெய்தலால் குருதி ஒழுகக்
கிடந்தவரது கண்களைக் கழுகு தன் பார்ப்புக்
களுக்குக் கவர்ந்து சென்று கொடுக்கும் (அகம். ச1:
8-11). வில்லினையுடைய கானவரது குறும்பில்
கடுந்துடியின் ஒலியெழும் (அகம். 201:14,15). குறும்
பிடத்தே பரந்திருக்கினற ஆட்டிடையர்க்கும் பசு
விடையர்க்குமாகக் கோவினத்தார் கொல்லேறு
கோடலே பொருள் என ஏறுகளைத் தொழுவிவே
புகவிட்டனர் (கலி. 107:1-4).
3. குறும்பர் (பகைவர்; ஆகுபெயர்). அதியமான்
நெடுமானஞ்சியின் வேல்கள் குறும்பு - குறும்பர்
-சேர்ந்த அரண்களை வென்று அவர் நாட்டை
யழித்தலாற் சுரையோடு பொருந்திய காம்புடன்
ஆணி கலங்கி நிலை கெட்டன (புறம். DT:-1);
கொலைவில் ஆடவர் இரவில் குறும்பு அறை
அவரைக் கொன்று தாம் கொண்ட நிரைகளைப்
பகுத்துக் கொள்வர் (அகம். 97: 4-6). குறும்பர்
காண்க.
4. வலிமை. பாம்பினது குறும்பை - வலிமையை -
அழித்த சிறு கண்ணினையுடைய கீரி நன்னனுக்குத்
திறைப்பொருளாக அளிக்கப்பெற்றது (மலை. 594).
குறும்பூர் - ஓரூர். விச்சியர் பெருமகன் பகைவேந்த
ரொடு பொருத காலத்தில் பாணரது புலிநோக்
கினை யொத்த பார்வையின் நிலைமையினைக்
கண்ட ஆரவாரம் மிக்க குறும்பூரிலுள்ளோர்
முழக்கம் செய்தனர் (குறும்பர் வாழுமூர் குறும்பூர் என்பர்
பெருமழைப் புலவர்) (குறு.326:5-8),
குறும்பூழ் - காடை. யானை வேட்டைக்குப் போவோன்
யானையையும் எளிதாகப் பெறுவான்; குறும்பூழ் -
காடை . வேட்டைக்குச் செல்வோன் வறுங்கைய
னாகி வருதலுமுண்டு (புறம்.314:4, 5), வயலிலுள்ள
பயிர்களை அறுக்கும் பருவம் வருங் காலத்தே
அங்குத் தங்கியிருக்கும குறுங்காலினையும் கருமை
யையுடைய கழுத்தினையும் உடைய குறும்பூழ் தன்
வண்ணக் கடம்பின் நறுமலரன்ன இளம்பிள்ளை
களைக் கூட்டிக்கொண்டு உழவர் ஆரவாரத்தை
யஞ்சிக் காட்டிற் சென்று தங்கும் (பெரு.202-205).
'தலைவன வரைவுக்குரிய முயற்சிகளை மேற்
கொண்டமையை அறிவித்த குற்றேவல் மகன,
நெய் மிக ஊறிய குறும்பூழ்க் குழம்போடு கூடிய
கறியாக உணவைப் பெறுவானாக' எனத் தோழி
தலைவிக்குக் கூறினாள் (குறு.389). பரத்தைமை
யொழுக்கம் பூண்டு வந்ததனால் சினந்த தலைவி
யிடம் தலைவன், 'யாம் புதிதாக வந்து பொருந்
தின குறும்பூழ்ப்போர் கண்டதல்லது நீ தீங்காகக்
43E
குறும்பொறை
கருதும் ஒழுக்கம் சிறிதும் யாமறிந்தோமில்லை&quot;
என்று கூறத் தலைவியும் 'நீ குறும்பூழ்ப் போரைக்
கண்டடியை யான் கேட்டேன்' என மேலும்
ஊடிச் சினந்தாள் (கலி. 95:6-8).
குறும்பொறி - 1. கச்சை. வேலன் இடையிலே இறுகக்
கட்டிய குறும்பொறியின் - கச்சையின மேலே
நிலந்தோயுமாறு பொருந்திக் குளிர்ந்த மென்மையை
உடைத்தாகிய துகிலினை யுடுத்தினான். (முரு.
313, 214).
.
2. குறும்புள்ளி. குறும்பொறி - குறும்புள்ளி
அமைந்த இளைய அழகிய நிறத்தையுடையது கருங்
கண் வெம்முலை (நற்.314:5,6). தலைவன் தன
மார்பில் குறும்பொறிகளாகப் பூசிய சாந்தத்தினும்
நறுந்தண்ணியன் (நற். 394:7-9).
குறும்பொறை - 1. சிறுமலை. பெருமலையிடத்தும்
குறும்போறையிடத்தும் சிறுமலையிடத்தும் தேடி
மாசற்ற அறிவினையுடையோர் கொண்ட பைம்
பொறிகளைக் கொண்ட ஆண்மானின் தோலிற்
பதித்துச் செய்த திருமணியைச் சேரன்தேவி அணிந்
திருந்தாள்.(பதி.74:7-16), நறும்பூக்கள் நெருங்கின
சுரபுன்னையையும் குறும்பொறைகளையு முடைய
நன்னாடுகளை ஓரி கூத்தர்க்குக் கொடுத்தான்
(சிறு. 107-111). தலைவன குறும்பொறை நாடன்
என்று குறிக்கப் பெறுதல் {{அகம். 4:13). ஆனினங்
களை முல்லை நிலத்தில் மேயவிட்ட கோவலர்
குறும்பொறைகளிடத்தே நறும்பூக்களை மாலை
யாகக் கட்டி மகிழவர் (அகம்.14:7,8). பைம்புதல்
களை யுடைய முல்லை நிலத்தே வெண்மேகம்
தவழும் கொல்லைகளை யுடைய குறும்பொறைப்
பக்கலில், காயாவின் வாடற் பூக்களோடு இலவ
மலர் கலந்து கான்யாறு ஓடிவரும் (அகம்.138:5-10).
கழுகு, குறும்பொறையிடத்தே வளர்ந்த யாமரத்
தின் கிளைகளிலுள்ள தன் குஞ்சுகளுக்கு ஊனினை
ஊட்டும் (அகம்.198:6-8), அஞ்சாமையுடைய கரந்தை
மறவரது புகழ் நிலைக்குமாறு, பிடியானைகள்
கிடந்தாற் போன்ற குறும்பொறையின் பக்கத்தே
நடுகல் நிறுவி மண்ணி மஞ்சள் பூசிக கரந்தைக்
கண்ணி சூட்டி வழிபடுவர் (அகம். 289:5-13). புறாச்
சேவல தன் பெடையோடு சேயமையாய இடத்
திற்குச் சென்று பரற்கற்களை உண்டு மரற்செடி
வாடியுள்ள மழை பொய்த்த அகன்ற இடத்தை
யுடைய குறும்பொறை பக்கலில் உள்ள சுரததினைக்•
கடந்து நெல்லிக்கிளையில் அமர்ந்து ஒலிக்கும்
(அகம். 271:1-8). உப்பு வணிகரது கூட்டமாகச்
செல்லும் (கழுதை) நிரை போன்ற குறுமபொறை
களின வழியே தூது செல்லும் பார்ப்பானின் மடி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>n3rjopgj1jk5stidmg0pj0sv5lk2ysd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/440</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668909</id>
    <revision>
      <id>1987366</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:29:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987366</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9233" sha1="be9tg8m0b6riylut96kfc8zsd4bjd8y" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

குறுமக்கள்
கள்வர்
குறும்
மரக்
யிலுள்ள வெள்ளோலை பொன்னாதலும் கூடு மென்று கருதி அவனை ஆறலைக் கொன்று வீழ்த்தினர் (அகம். 337: 5-11). பொதையில் பக்கத்திலுள்ள வேங்கை கிளையின் பூங்கொத்து மயிலின் உச்சியிலுள்ள குடுமி போலத் தோனறும் (அகம். 368:5-7). குறும் பொறையி னிடத்தே வளர்ந்த வேங்கையின் கிளைகள் பூக்களை உதிர்த்துப் புலம்பத் தாக்கிக் கற்களை அலைதது அருவி ஒலித்து வீழும் (குறு. 134: 3-5). குறும் பொறையின் பக்கத்தே களிற்று யானைகள் தம் பிடிகளைத் தழுவிப் புலியினது தாக்குதலினின்று அவற்றைக் காக்கும் (குறு. 215; 4-6). குறும்பொறையின் அயலதாகிய வேங்கை மரத்தின் பூந்தாது உதிர்ந்தாற் போன்ற நுண்பல் தித்தியுடையவள் மாயோள் (நற். 157:8-10), தலை வன் குறும்பொறை நாட்டினன் (ஐங்.183:3).
2. காடு. 'அழகிய குருந்து மலர்கின்ற குறும்பொறை யினை - காட்டினை - நெருங்கவே ஆரவாரத்தை யுடைய நம்மூரின் மரங்கள் தோன்றும்; எனவே நம் தேரை விரைந்து செலுத்துவாயாக' என்று தலைவன் தேர்ப்பாகனிடம் கூறினான் (நற்.321:
8-10).
3. ஒருமலையின் பெயர். வானிடத்தே இடியொலிக் கும் நெடிய உச்சியை யுடையதும் நறும்பூக்களை யுடைய சாரல்களையுடையதுமான குறும்பொறை என்னும் மலைக்குக் கிழககின் கண்ணது ஆமூர் (அகம், 189:13-19),
குறுமக்கள் - சிறுவர். பனைக் குரும்பையைக் கொடி யாற் கட்டிப் பின்னிய பினனலை இழுத்து அத னால் தளரும் குறுமக்களுக்கு - சிறுவருக்கு - நடுவே புதல்வன் பெருமணியினை யுடைய திண்டேரி லிருந்து தன் மனையை நோக்கி மீண்டான் (எவி.
83:8-11).
குறுமக - சிறுவன். மலைநாடனாகிய தலைவன்
ஊர்ந்த குதிரை பார்ப்பனக் குறுமக - சிறுவன் - போலக் குடுமியைத் தலையிலுடையது (ஐங். 201:
2-6).
குறுமாக்கள் - சிறுவர். ஊரிலுள்ள குறுமாக்கள் - சிறு வர்- வெண்கோட்டைக் கழுவுதலின நீர்த்துறை யில் படியும் பெருங்களிறு அச்சிறுவர்க்கு எவ்வாறு இனியதோ, அவ்வாறே அதியமான் இரவலர்க்கு இனியன் (புறம். 94:1-3), ஊரிலுளள குறுமாக்கள் ஆடக் கலங்குகின்ற காலளவான நீருள்ளே முதலை யானையைக் கொன்று வீழ்க்கும் (புறம். 104:2-4). பெருஞ்சித்திரனாரின் மனைவி வறுமையால் வருந்
432
குறை
திப் பசத்த மேனியுடன் 'குறுமாக்கள் பிசைத் துண்ணுதலால் வாடிய முலையினள் (புறம். 159; 6-8). இளம்பெண்டிர் தம் கணவரோடு, செந் தாமரைப் பூவைப் பிடித்தாற் போல் திண்கதிர் மதாணியணிந்த ஒண் குறுமாக்களை அழைத்துச் சென்று பௌத்தப் பள்ளியை வழிபட்டனர் (மது. 461-467).ஊர்க்குறுமாக்கள் காரெருமையின்பாலை நிரம்பக் கறக்க, அவற்றின் கன்றுகளைத் தொழு வத்தே நிறுத்திவிட்டு அவ்வெருமைகளின் மீதேறிச் சென்று விடியலில் மேய்த்து வருவர் (நற். 80:1-3). கழைக் கூத்தி நடந்த கயிற்றினைக் குரங்குக்குட்டி பற்றித் தொங்கிட, குறக் குறுமாக்கள் பெரும் பாறையிலுள்ள மூங்கிலின் மேல் விசைத்தெழுந்து ஏறிநின்று தாளங்கொட்டுவர் (நற். 95:2-6). மலை யிடத்தே புலியேறு களிற்றோடு போர் செய்கையி னாலே உண்டான துனபத்திற்கு அஞ்சாத குறக் குறுமாக்கள் அங்குள்ள பெரும்பாறையின் உச்சி யில் மனச் செருக்கோடு ஏறிநின்று அடித்த தொண் டகப்பறையின் ஒலி தினைக்கதிர்களைக் கொய்ய வந்த கிளிகளை அச்சுறுத்தி ஓட்டும (நற்.104:1-6). வேங்கைக் கிளையில் தொடுத்த தேனடையினின்று தேனீக்கள் மொய்த்தலாவே கசிந்து கற்குழியிலே விழுந்த தேனில் குறக்குறுமாக்கள் வழித்துண்டெஞ் சியதை மநதியின் குட்டி உண்ணும் (நற். 168:1-5). பனை மடலாற் செய்த குதிரைமீது தலைவன ஏறி யிருப்ப அக்குதிரையைத் தெருவில் ஈர்த்துத் திரி யும் சிறுகுறுமாக்கள் சானறோராவர் (நற். 220:1-4), பரத்தை மடப்பத்தையுடைய குறுமாக்களோடு (குறுமகளிர்) ஓரைப் பாவை கொண்டு விளையாடி னாள் (கலி. 62:9),
மகட்
குறுமொழி -தாழ்வுச்சொல். 'தலைவனுக்கு கொடை எதிர்ந்த விறலியே,மெய்ம்மையே கல் லாத நின் நாவினால் நிலை குலைந்த குறுமொ ழிக்கு தாழ்வுச் சொல்லுக்கு - உடன்பட்ட பரத் தையரின் தாயரோடு உடன் எயதிப் பொய்ச் சொற்களைச் சொல்லுகின்றிலையோ எனத் தோழி வாயிற்புக்க விறலியை வினவினாள் (நற்.
.
310:5-11).
குறை - 1.துண்டு. பருத்தி நூற்கும் பெண்டிரது பஞ்சு போன்ற நெருப்பின வெம்மை நீங்கிய நிணம் பொருந்திய கொழுவிய குறைகளை - துண்டு கள் வார்த்த மண்டையோடு இரவலர் முறைமுறையாக உண்டனர் (புறம். 125:1-4), கண் டீரக்கோப் பெருநள்ளி நெய்யிழுது போன்ற வெள் ளிய நிணத்தையுடைய கொழுவிய குறைகளைச்
களை
-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>be9tg8m0b6riylut96kfc8zsd4bjd8y</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/441</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668910</id>
    <revision>
      <id>1987367</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:30:22Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987367</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9984" sha1="lq4yhrsoupxu4qncai9jo2b4wo3mffd" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குறை
433
குதை
சுட்டு 'நின் பெருஞ்சுற்றத்தோடு உண்க' என்று
வனபரணர்க்குத் தந்தான் (புறம், 158:9-13). பாணர்
வெந்து வாடிய கொழுவிய குறைகளையும் அரிசி
யோடு நெய் கலந்து சமைத்த வெண்சோற்றையும்
பசிதீர உண்டனர் (புறம்.328:9-11), பாணர் ஆட்
டுக்கிடாயின் ஊனைத் தீயிட்டுச் சுட்டுக் காயம்
பெய்தட்ட இடமகன்ற கொழுவிய குறையைக்
கள்ளுண்ணும் செவ்வாயிலிட்டு நாக்கு இருபுறமும்
புரட்டிக் கொடுப்ப உண்டும் தின்றும் இரப்
போர்க்கு ஈந்தும் மகிழ்வர் (புறம். 184:4-8). ஆய்
அண்டிரன் முள்ளம்பன்றியின் கொழுவிய குறையும்
சந்தனக் கட்டையும் யானைக்கோடும் ஆகிய
மூன்றினையும் புலித்தோலின் மேல் குவித்து விருந்
திறையாகக் கொடுக்கும் நாட்டினர்க்குத் தலைவன்
(புறம்.374:13-18). கோட்டுமீனினது கொழுங்குறை
வரால்மீனோடு சேர்த்துச் சமைக்கப் பெற்றது
(புறம்.399:5).இரவலர் சுற்றம் அரிவாளால் பிளந்து
அறுத்த வெள்ளிய நிணத்தோடு சேர்ந்த கொழுங்
குறையாகிய ஆட்டிறைச்சியைப் பெய்த வெண்
சோற்றைக் கட்டேறலோடு மாந்தியது (பதி.
12:14-18). வருநர் ஆரவேண்டியும் விருந்தினர்
உண்ண வேண்டியும் ஆட்டு வணிகர் ஊனை
வெட்டும் மணைமேல் வைத்துக் கொத்தித் துண்
டித்த கொழுங்குறை தாளிதம் செய்யுந் தோறும்
ஆனாது ஆர்க்கும் (பதி. 21:8-11). பொருநர்
இரும்புக் கம்பியிடத்தே கொழுத்த இறைச்சியைக்
கோத்துச் சுட்ட கொழுங் குறைகளின வெம்மையை
வாயிடத்தே இடமாகவும் வலமாகவும் சேர்த்து
ஆற்றி உண்டனர் (பொரு. 105, 106).கரும்போடு
அவலைக் கூறுபடுத்தி விற்போர் மானினது தசைக்
குறையோடு மதுவையும் மாறுகொள்வர் (பொரு.
115,217). பாணர் வல்லோன் அட்ட இறைச்சியின்
கொழுங்குறைகளும் செந்நெல் அரிசிப் புழுக்கலும்
பிறவும உண்டனர் (பெரு.472-474). தென்றிசைக்கண்
வாழும் பரதவர் கொழுத்த ஊன்குறையினை
யுடைய சோற்றினை உண்பர் (மது. 141). கூத்தர்
மலையைச் சேர்ந்த சிற்றூரை யணுகி 'யாம் நன்ன
னுடைய கூத்தரேம்' என்று கூறுவாராயின் நெய்
யிடத்தே பருத்த தசைக்குறை கிடந்து வெந்த பொரி
யலோடு தினைச் சோற்றையும் பெறுவர் (மலை.
162-189). கூத்தர் உடும்பின் தடிகளோடு கடமானின்
கொழுங்குறையையும் பன்றித் தசையையும் கலந்
துண்பர் (மலை.175-177). கூத்தர் வாளைமீனோடு
தூண்டிலிற் பட்ட பிடியின் கையை யொத்த சிவந்த
கண்ணையுடைய வராலினது துடியின் கண்ணை
யொத்த குறையைக் களங்கள் தோறும் பெற்றுண்
பர் (மலை.456-664). பாண்மகளிர் தம் கொழுநர்,
சஇ பொக தொ.2-28
நாட்காலை வேட்டத்துத் துறைக்கண் அகப்பட்ட
வரால்மீனின் துடியின் கண்போன்ற கொழுங்
குறையை விற்றுக் கள்ளினை உண்டு ஆடுவர்
(அகம். 198: 2,3). வெண்ணெல் அரியுநர் மடுவிற்
கவர்ந்த பெருமீனின வரிகள் பொருந்திய நிறத்
தினை யுடைய கொழுங்குறையை உண்பர் (அகம்.
238:2-6), உறந்தையிலுள்ளோர் செந்தீயிற் சுட்ட
செழுநிணக் கொழுங்குறையைத் தினைச்சோறு
சொரிந்த கலத்தோடு கரும்பின தீஞ்சாறு அட்ட
பாகுடன் பாலினைப் பெய்து அளைந்த செந்நெல்
அவலைப் பாணர்க்குப் பகுத்துக் கொடுப்பர்
(அகம்.137:9-14), பக்கமலையின்கண் புலிகள்
பனறியின் குறையை ஆர்ந்து முழங்கும் (அகம். 322:
10,11). கானவன் கொணர்ந்த முட்பனறியின்
கொழுங்குறையைக் கொடிச்சி பிறுகுடியி நாள்லாம்
பலர்க்கும் பகுத்துக் கொடுத்தாள் (தற். 85:8-10).
2. குறைவு. வியனகர் தைத்திங்கள் காலத்துக்
குளிர்த்த பொய்கை போலக் கொள்ளக் கொள்ளக்
குறைபடாத சேர்ற்றை உடையது (புறம்.70.6,7).
முகில் நீண்டொலிக்கின்ற பரப்பினையுடைய கடல்
குறைபடுமாறு நீரை முகக்கும் (புறம். 181:3,2). கள்
ளைக் குறைபடாது ஓம்புக எனப் பாணன் கூறி
னான் (புறம். 173:3). தமக்கு இயவாததனை இயலு
மென்றலும் இயலுவதனை இல்லை யென்றலு
மாகிய இரண்டும் ஈவோர் புகழைக் குறை
செய்யும் (புறம்.196: 4 - T). பகைவர் ஆடுகோட்
பாட்டுச் சேரலாதனின் வலிமை அறியாது
எதிர்த்துத் தம் வலிமை குறையுற்றுப் பணிந்து
திறை தந்தனர் (பதி. 59,11,12).இளஞ்சேரலிரும்
பொறை இரவலர் கொளககொளக் குறைபடாத
செல்வத்தை யுடைமையின் கடலை ஒத்தான் (பதி.
90:16), குளம் கோடை நீட்டித்து நின்றதாயினும்
குறை படுதலை யறியாதது (பெரு. 272, 273).
நிறைந்த கருங்கடல் குறைபட மேகம நீரை முகந்
த்து (குறி. 47,50), சுங்கங் கொள்வோர் கதிரவன
தேரைப் பூண்ட குதிரைகள் போல நாள்தோறும்
மடிந்திராது குறை படாமற் சுங்கம் கொள்வர்
(பட். 181-185). வணிகர் தாம் கொள்வதும் மிகை
கொளாது கொடுப்பதும் குறை கொடாது
பண்டங்களை விற்கும் இயல்பினர் (பட். 310-218).
கரும்பு பாத்தியிற் குறைபடாமல் வளர்ந்தோங்கி
யது (மலை,118,119). கடல் கொள்ளக் கொள்ளக்
குறை படாதது (அகம். 168:1,3). கூவலில் குறைக்
குடமாக முகக்கப்பட்ட நீர் உவர்ப்பு வாய்ந்தது
(அகம்.207:11).தலைவனது வினை நிறைவேறாமல்
குறை உண்டாகியதனால் தோன்றும் வருத்தம்
நீங்கும்படி நம் மறையைத் தாய்க்குத் தெரிவிப்பின்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>lq4yhrsoupxu4qncai9jo2b4wo3mffd</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/442</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668911</id>
    <revision>
      <id>1987368</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:30:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987368</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9721" sha1="iw8lm6xtqjpy9qgu4c74hu93abl8hnz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;&quot;
434
குறை
குற்றம் உளதாகுமோ எனத் தோழி தலைவியை
வினவினாள் (குறு. 333:4-8), குறவர் வெட்டி
அழித்தலான் நறைக்கொடி குறை பட்டது (நற்.
5:3). வானத்திலுள்ள திங்களை அரவு விழுங்கிய
தால் அது குறைபட்டது (நற். 327: 6,7). 'நின்
தோழி செய்த வருத்தம் களையாயோ என்னும்
நின் சொற்கள் எம்மால் நிறைவு செய்யவியலாத
குறை உடையனவாகும்&quot; என்று தோழி தலைவனி
டம் கூறினாள் (நற். தி. 1:3-4). இத்துணைக் காலம்
இருவென விதித்த காலம் குறைபடுதற்குக் காரண
மான வாழ்நாட்களும் தலைவியுடன் நிலையுமோ
எனப் பிரியக் கருதிய தலைவனைத் தோழி வினவி
வாள் (கலி.18:12). ஈதலில் குறையில்லாது
கொடுத்து அறனறிந்து ஒழுகிய தீமையில்லாதவன்
செல்வம் போலக் கரைதோறும் மரங்கள் தழைத்
தன (கவி, 27:1,1), நம் தந்தையின் உள்ளம் குறை
படாதபடி வேண்டுவன நல்கித் தான் குறித்ததைக்
கைக்கொள்ளாது போகாக் குணத்தை உடையவன்
எனத் தலைவனது குணத்தைப் பற்றித் தோழி
கூறினாள் (கவி. 61:26-28). வையை நீர் வற்றிய
காலத்திலும் எட்டாம் நாள் மதிபோல ஒரு பகுதி
குன்றுவதல்லாது இருண்மதி (அமாவாசை) போல
முற்றும் குறைபடுதலைக் காண்பாரில்லை (பரி. 11:
36-38), கடல் குறைபடுமாறு நீரை முகந்த மேகம்
மலை குறைபட எறிந்து உருமேற்றினம் ஆர்ப்ப
மழை பெய்தது (பசி, 20:1-3),
3. இன்றியமையாத செயல். மலர்தார் அணிந்த
தலைவன் பலர்க்கும் குறைகளை இன்றியமை
யாத செயல்களை - செய்துதவியவன் (புறம். 311:4).
பொருநன் குறையுடைய வேறு எச்செயலையும்
செய்ய விரும்பாது பொருள் நசையே கொண்ட
இருக்கையினையுடையவன் (புறம்.371:8). தொண்
டைமான் இளந்திரையன் முறைவேண்டுவோர்க்கும்
குறைவேண்டுவோர்க்கும் அவரவர் விரும்புவன
வற்றை அருளினான் (பெரு. 443,444). 'தலைவன்
வருந்தி என்னால் அடையலாகும் குறைக்கு என்னை
இரந்து பின்னிற்றற்கு முயன்றான்' எனத் தோழி
தலைவியிடம் கூறினாள (அகம்.38:19,10), எமர்
குறையிரந்து வேண்ட நீ இன்பமுறத் தங்கிச் செல்
லின் நாங்கள் விருந்தயர்தல் இயலும் என்று தோழி
தலைவனிடம் கூறினாள் (அகம். 300:19-21). 'அழகு
பொருந்திய குளிர்ந்த கண்களையுடைய தலைவியின
குறையாக இன்றிரவு இவ்வூரில் தங்கிச் செல்வா
யாக' எனத் தோழி தலைவனை வேண்டினாள்
(அகம். 860:8,9). தவைவன் குறை வினையைச் செய்து
முடித்தமையான உண்டான நிறைவுடன் கூடிய
இனிய செலவீனை மேற்கொண்டான (அகம். 351:4
இளம்பெருஞ்சென்னி தனது குடிக்கு ஆற்றும் கட
னாகலின் குறைவினையை முடித்தற்குப் பாழியென்
னும் அரணை யழித்தான் (அகம். 375:32-22), 'இடிக்
குங் கேளிரே, நும் குறையாகக் காம நோயை
நிறுத்தலைச் செய்தால் மிகவும் நன்றாகும்&quot; எனத்
தலைவன் பாங்களை நோக்கிக் கூறினான் (குறு.
58:1, 1). 'செவ்வாய்ப் பைங்கிளியே, உனக்கு வேண்
டிய கதிராகிய உணவைக் கொண்டு நின்
குறையை முடித்த பின்பு என் மனக்குறையைச்
செய்து முடித்தல் வேண்டும்' எனத் தலைவனிடம்
தூது விடும் தலைவி கிளியை விளித்துக் கூறினாள்
(நற். 102:1-4), தலைவன் இரந்து தன் குறையுறாது
செல்லின் நம் இன்னுயிர் என்னாவதுகொல் எனத்
தோழிலைவியை வினவினாள் (ஐங்.228:2-4).
கோவினத்தார் ஆட்டிடையர்க்கும் பசுவிடையர்க்கு
மாகக் கொல்லேறு தழுவுதலே குறையென்று
தொழுவிலே ஏறுகளைப் புகுதவிட்டனர் (கவி. 107:
1-4). யாற்றிடைக் குறையில் தாம் விழைவார்
ஆகம் தழுவுபவர் தழுவுதலைச் செய்யாது யாமத்தில்
ஊடற் குறையாகிய கலவி நசையைத் தரும் தேனை
நுகர்ந்தனர் (பரி.10:31, 32).
4. மனக்குறை, இளையோனின் தந்தையிடம் வேத்
தன் தானே வந்து குறையுற்று நின்று மகட்பெற
வேண்டினும் அவன் கொடாத தன்மையன் (புறம்,
841:2,3). கருங்கால் வெண்குருகினை விளித்து
என் குறை இத்தன்மையது என்று நின்கடற்
றுறைச் சேர்ப்பனிடம் சென்று அவன் உணருமாறு
உரைப்பாயாக' எனத் தலைவி அதனைத் தூது
விடுத்தாள் (நற். 54:4-11). பைங்கிளியே, உனக்கு
வேண்டிய கதிராகிய உணவினை உண்டு உன்
தேவையை முடித்த பின்பு கானக் குறவர் மடமகள்
ஏனல் காவல் ஆயினள் என்று கூறி என் குறையைச்
செய்து முடிப்பாயாக' எனத் தலைவி கிளியிடம்
தொழுது வேண்டினாள் (நற்.103:1-4). 'நின் தோழி
செய்தஆருயிர் வருத்தத்தைக் களையாயோ' எனத்
தலைவன தன் குறையைத் தோழியிடம் கூறினான்
(நற். தி. 1:3-8), கடுவன் சுற்றத்திடத்தே சென்று
மந்தியைத் தனக்குத் தரவேண்டித் தன் குறையைக்
கூறும் (கலி. 40:25,15). வைகறைப் பொழுதில் வந்து
நின் குறையை எமரிடம் கூறி வதுவை அயர்தல்
வேண்டும் எனத் தோழி தலைவனிடம் கூறினாள்
(கலி. 52: 22,33). தலைவன் தன்னெஞ்சை அகப்
படுத்திக் 'கொண்டு பின கைவிட்டவளைத் தன்
குறையைக் கூறி அழைத்துக் கொள்ள நின்றான்
(கலி. 69:8,9). நின் தீமையைப் பொறுத்தல் ஆற்
றேம் 'எனக் கூற வியலாத நெஞ்சினையுடைய
என்னிடம், 'நீ என்னை ஏற்றுக்கொள் என்று&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>iw8lm6xtqjpy9qgu4c74hu93abl8hnz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/443</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668912</id>
    <revision>
      <id>1987369</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:30:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987369</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9526" sha1="gh18rv120bq2r4m6b8p42l4wda5swmo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குறையல்
குறை கூறி நிற்காதே' எனத் தலைவி தலைவனி
டம் கூறினாள் (கவி. 90:27-19).
5. என்பு. கொல்லேறுகள் அறுத்துச் செறுத்துப்
பொருதிட ஏறுதழுவுவோரும் மேலும் மேலும்
வந்து தழுவுதலினால் அவர் தம் குறை - என்பு -
முறிந்து முறிந்து தசைகளற்றுக் களங்களில் பரவிக்
கிடந்தன (கலி. 104:51-83).
6. ஒரு தாக்குடையது (ஆளத்தியின் பாகுபாடு). பாடினி
பாடும் பாலைப்பண்ணுடைய மிடற்றுப்பாடற்
கண் நாலு தாக்குடைய கிழமையும் இரண்டு தாக்
குடைய நிறையும் ஒருதாக்குடைய குறையும்
தோன்றின (பரி. 17:17,18).
-
குறையல் - துண்டம். குறவனால் தறிக்கப்பட்ட குறை
யல் துண்டம் - போன்ற விறகால் அடுக்கப்
பட்ட ஈம ஒள்ளழலினகண் உடல் கடச் சென்று
அணுகினும் அணுகாது விசும்புற நீளினும் அதிய
மான் நெடுமானஞ்சியின புகழ் மாயாது (புறம்.
231).
வடுக்
குறையோர் - வறியோர். தலைவி நள்ளென் யாமத்து
வந்து இனிய மொழிந்து முலைக்கண்
கொளத் தலைவனை முயங்கியமையான் பொறை
யன் கடுங்கோனைப் பாடிச் செறை குறையோர் -
வறியோர் - பிச்சையேற்கும் கலம் நிறைதல் போல
அவன் நெஞ்சம் நிறைவுற்று மகிழ்ந்தது (அகம்.
142:4-7,20-36).
குறைவில் - இந்திரவில் 'அரக்குப் போன்ற இதழை
யுடைய குவளையோடு நீலப் பூவும் வளர்ந்து
மழைத்துளி வீழ்தல் மாறிய வானத்துக் குறைவில்
இந்திரவில் போன்று ஒன்றற்கொன்று நிறம்
மாறுபடுதலை யுடைய ஏனைப்பூக்களும் பொய்கை
களிடத்தே நிறைந்திருந்தன (பெரு.201-294).
குறைவு - தாழ்வு. உடைக்குமேல் அணியும் அணி
கலன்களால் துகில் பொலிவு பெறும்படி அதனைக்
குறைவு தாழ்வு - இல்லாது வேந்தன் உடுத்தல்
(மது. 731,723). 'மூங்கிற் குழாய்க்குள் பெய்தலை
யுடைய முற்றிய தேனால் செய்த கள்ளின தெளி
வைக் குறைவின்றாக நிரம்பவுண்டு பின்னர்
நறவையும் உண்டு மகிழ்ந்து வைகறையில் நும்
அனந்தல் தீரும்படி பலாவின விதை, பல்வகை
இறைச்சி, மூங்கிலரிசிச் சோறு முதலியவற்றைப்
பெறுகுவிர்' என்று கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் பெற்
றனர் (மலை, 171-195). நங்கையொருத்தி நாணுக்
குறைவிலளாகிய குலமகளாயிருந்தும் தன் கணவன்
பரத்தையிற் பிரிந்துவந்த நிலையில் தன் ஊடலை
யும் மறந்து நீர் விளையாட்டு வேட்கையில் அவனு
இ பொ க தொ 2.28.அ |
435
டன்
குன்றகாட
வையைப் புதுவெள்ளத்தில் யானைமேல்
ஏறினாள் (பரி.11:45-49),
குன்றகம் - மலையிடம். மடப்பிடி வருந்துமாறு அதன
கன்றினைப் பிரித்துக் கொணர்ந்து குன்றகத்து-
மலையிடத்து - நல்லூரின் மன்றததே பிணித்தற்கு
இடனாயது வேங்கடம் (புறம். 389:9-11). கான
மூங்கிலிலே யிருந்து முற்றிய தேனாற் செய்த
கள்ளின் தெளிவைக் குன்றகச் சிறுகுடியிலே யிருக்
கின்ற தமது சுற்றத்தோடு உணடு மகிழந்து
தொண்டகச் சிறுபறையின் தாளத்திற் கேறபக்
குரவையாடுவர் (முழு, 194-397). வானர மகளிர்
அருவியாடும் இன்னிசை முதலான பல ஒலிகளும்
அவற்றால் குன்றகத்து எழுகினற எதிரொலியும்
ஒருங்கியைந்து மலைகளாகிய யானைகளுக் குண்
டாகும் ஒலி மாதிரந்தோறும் இயம்பும (மலை, 294-
348). மலையுச்சியில் புலியின் வரித்தோலை
யொப்ப வேங்கைப் பூக்கள் உதிருமாறு வேங்கை
யின கிளைகளிலேறிக் கூட்டமான ஆண்குரங்குகள்
தம்மினங்களைக் கூப்பிட்டுத் தாவுகின்ற குனறகச்
சிறுநெறியாகிய மொழிபெயர் தேயததுச் சுரங்
கடந்து தலைவன் பொருள்தேடச செனறான்
(அகம். 205:18-84). களிறு தன மடப்பிடியைத் தழுவிக்
கொண்டு குனறகச் சிறுகுடியினகண இறங்கிச்
செல்லும் மனறங்கள பொருந்திய மலைகளையுடை
யவன் தலைவன் ('குன்றகம்' எனபதற்குக் 'குனறம்'
என வேறு பாடமும் உண்டு) (குறு. 332:4-6).
மகள் நடந்த கழைக் கயிற்றில மந்தியின் குட்டி
ஆடக்கண்டு குனறகத்துச் சீறூரில் குறக்குறு
மாக்கள் தாளங்கொட்டுவர் (நற. 95:1-7), 'பாசறை
யிற் பிரிவு நீட்டித்திருந்த நீ மீண்டு வந்தவுடன்
முன்னர்க் கொன்றைப்பூவைப் போல் பசநதிருந்த
இத்தலைவியின் மையுண்ட கண்கள் குன்றக
நெடுஞ்சுனைக் குவளைபோலத் தொல்கவின பெற
றன என்று தோழி தலைவனிடத்து உவந்து
மொழிந்தாள் (ஐங், 800).
ஆடு
குன்றநாட - மலைநாட. கூதிர்க்காலத்தில் இடியுடன
மிக்க மழை பெய்திட உயிர்களெல்லாம் துயினற
பாதியிரவில் கொடிச்சியர் தந்தைமாரான குறவர்
காடுதேர் வேட்டத்துத் துயிலிடம் பெறாது வந்து
இல்லத்தில் புலித்தோற் படுக்கையில் உறங்குவதற்கு
இட குன்ற நாடமலை நா- என்பது
தலைவனைக் குறித்த தலைவியின விளி (அகம். 58:
1-8). பக்கமலையில் அருவி இம்மெனும் ஒலியுடன்
குகைகளும் பிளப்பிடங்களும் எதிரொலிக்குமபடி
வீழும் மூங்கில் நெருங்கிய மலைச்சாரலில் கான
வன் மராமரத்தினைப் பொருநதி நின்று களிற்றி
டனான&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gh18rv120bq2r4m6b8p42l4wda5swmo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/444</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668913</id>
    <revision>
      <id>1987370</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:31:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987370</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9868" sha1="itq0ielhpcpi7nllqlhov95wswi7im4" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குன்ற நாடன்
யானையின் மார்பகத்தே அம்பெய்து கொன்று
அதன் லெண்கொம்பினைக் கொணர்ந்து தன் குடி
சையில் புலால் நாற்றம் வீச ஊன்றிப் பலாச்சுளை
யின் பிழியினை உண்ட உவகையனாய்ச் சுற்றத்
துடன ஆரவாரம் மிகுந்து, சந்தன விறகாலான
தீயில் ஊன் சோற்றை அட்டுண்ணும் இடமாகிய
குன்ற நாய என விளித்துத் தோழி தலைவனை
வரைவு முடுக்கினாள் (அகம். 372:1-14). 'வேட்டம்
போகிய குறவன் காட்டகத்தே மலைமல்லிகையின்
குளிர்ந்த புதர் குருதியோடு அசையுமாறு முள்ளம்
பன்றியைக் கொன்று வீழ்த்தும் குன்ற நாட' என்று
தலைவனைத் தோழி விளித்தாள் (அகம். 182:6-8).
*ஆண்குரங்கு தன் கையால் தோண்டிய பலாப்
பழத்தை முன்னரே காத்தலை மறந்த கானவன்
பின்னர்ப் பழத்தினால் மணமுடைய மரந்தோறும்
குரங்குகள் படுதற்குரிய வலையை மாட்டி வைத்தற்
கிடமான குன்ற நாட என்பது தலைவனைக்
குறித்த தோழியின விளி (குறு. 342:1-6), 'குறவரது
முன்றிலில் அமைந்த மாதீண்டு துறுகல்லில் மந்தி
கடுவனோடு ஆடுதற் கிடனான குன்ற நாட
எனத் தோழி தலைவனை விளித்தனள் (ஐங். 277:
1-3).
குன்ற காடன் - 1. மலைநாடன் (தலைவன்). வலிய
வேட்டை தாய்களை எறிந்து வேட்டுவரையும்
விலக்கிக் குட்டிகளைத் தழுவிக் கொண்டு பெண்
பன்றி பெயருமாறு காட்டினின்றும் வெளிவந்து,
அரும்புழை முடுசுகரிலே ஆட்களை எதிர்நோக்கி
நின்ற அஞ்சாமையினையுடைய பன்றியைக் கண்டு
அதனருகிற சென்று வில்லில் அம்பினைத்
தொடுத்த வேட்டுவன தன் படைத்தலைவனைப்
போலுமெனக் கருதி அதனை எய்யாது பெயருதற்
கிடமான குன்ற நாடன் - மலை நாடன் (தலைவன) -
(அகம். 248:2-10). அருவியையுடைய கற்பாறை
யிடத்தே ஆடுமயில் ஒன்று முன்னே நிற்க அதன்
பின் நிற்கும் கடுவன் விறலியின பின்னிற்கும்
முழவன போலக் குடம்போலும் பெரிய பலாப்
பழத்தினைத் தன்னகததே பொருந்தத் தழுவிக்
கொண்டு தனக்கினிய துணையாய் மந்தியை
யழைக்கும் குன்றநாடன் எனத் தலைவி தலைவ
னைக் குறித்தனள் (அகம. 358:1-7). 'துறுகல்லின்
அயலிலே வளர்ந்த மாணை மாக்கொடி அருகே
துயிலுகின்ற களிற்றினமேல் படரும் குன்ற நாட
னாகிய தலைவன் என் தோளை மணந்த பொழுது
அவன் பிரியேனென வஞ்சினமுரைத்தது
நின
திறத்து நோயாகுமோ' எனத் தலைவி தோழியை
வினவினாள் (குறு. 36). 'காமையில் பாறையிடத்தே
ஈனற முட்டைகளை வெயிலில் விளையாடும் முசு
436
குன்ற நாடன்
வின் குட்டி உருட்டுதற்கிடனான குன்ற நாடனது
நட்பு அதனை ஆற்றல் வல்லுவோர்க்கு என்றும்
நன்றே யாம்' என்று தலைமகள் தலைமகனது
பிரிவினை யாற்றாது பேசினாள் (குறு. 28).
'வளைத்து விட்ட நிலையில், அவிழ்த்து விடப்பட்ட
குதிரை விசைத்தெழும் எழுச்சியைப்போல் நிமிர்ந்து
வானைத் தோய்ந்த பச்சை மூங்கிலையுடைய
குன்ற நாடன் யாம் தன்னை நினைந்து மெலிதலை
யறியானாய்த் தானும் நமது நலத்தை நயந்து
மெலிந்தனன்' என்று தோழி தலைமகனது குறை
யைத் தலைமகள் மறுக்காத முறையில் அவளிடம்
கூறினள் (குறு. 74). 'மிளகுக்கொடி வளரும் மலைப்
பக்கத்தில் இரவுப் பொழுதிலே முழங்கிய மேகத்
தின் மழைக்கால் வீழ்ந்ததாக ஆணகுரங்கு தீண்டி
யதனால் நழுவிய பலாப்பழத்தை அருவி மாந்தர்
நீருண்ணும் துறையின்கண் கொணர்கின்ற குன்ற
நாடனது நட்பு நின் மெல்லிய தோள்களை
மெலிவித்தும் சால்பினையே தந்தது&quot; எனத்
தோழி தலைவன் சிறைப்புறமாகத் தலைவியிடம்
உரைத்தாள் (குறு. 90). 'கன்றுகளை வழிகளில்
செலுத்திய சிறுவர், மன்ற வேங்கையின் மலர்
பதத்தை நோக்கி அம்மரத்தின்மேல் ஏறாமலே
இட்ட இனிய ஆரவாரம் வானளாகிய மலைமுழை
யிடத்தே எதிரொலியை ஏற்படுத்தும் குன்ற நாட
னைக் கண்ட எம் கண்கள் யாம் எம் காமத்தைத்
தாங்கி யிருக்கவும் தாம் எம்பால் தமக்குள்ள
உரிமையினால் அழுதன' என்று தலைவனது பிரி
வாற்றாத தலைவி மொழிந்தாள் (குறு. 141). 'தான்
தண்ணளி செய்வதனாலேயே வாழ்கின்ற வறி
யோரிடத்து அன்பிலராகுதல் நன்றெனக் கொண்ட
குன்ற நாடனைக் காட்டிலும் நீ வரும் வழியிலே
வளர்ந்த வாழையைப் பெயர்த்துக் கொணர்ந்த
அருவியே, நின் நிலை மிகவும் கொடிது' எனத்
தலைவி தலைவனது மலையிலிருந்து வந்த அருவி
யிடத்துக் கூறினாள் (குறு. 387). 'தினைப்புனத்தை
யுண்டமையின் கானவனால் கடியப்பட்ட யானை
மகளிரால் ஒப்பப்பட்ட கிளிகளோடு குறுகிய
பொற்றைக் கல்லினிடத்தே செல்ல மேல நோக்கு
தற்கிடமான குன்ற நாடன் நம்மை வரைய வந்து
நிறைவேறாத வருத்தம் நீங்குமாறு நாம் நம் கள
வொழுக்கத்தை அன்னைக்கு அறிவித்தாலென்ன
என்று தோழி தலைவியை வினவினாள் (குறு. 333).
உடன் போதற்கு நீ உடனபடுதலால் நான் வர
வழைக்கக் குனற நாடன் குறியிடத்தே வந்து
நின்றனன்' எனத் தலைவிக்குத் தோழி அறிவித்
தாள் (தறு. 333:1,2). குன்ற நாடன் இரவுக்குறி
யிடத்து வந்தனன் (நற்.114:5,6). 'மிளகுக் கொடி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>itq0ielhpcpi7nllqlhov95wswi7im4</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/445</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668914</id>
    <revision>
      <id>1987371</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:31:25Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987371</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10021" sha1="nujz6jtam94jsc9u7ex1hk3mssg4pzr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குன்ற நாடன்
படர்கின்ற மலைப்பக்கத்தில் களவுப் புணர்ச்சியில்
கடுவனால் புணரப்பட்ட மந்தி தனக்குப் புணர்ச்சி
வேறுபாட்டினா லுண்டாகிய குறியைத் தன்
பெருஞ்சுற்றம் அறிவதற்கஞ்சி வேங்கைக் கிளை
மீது ஏறிக் கீழேயுள்ள ஆழ்ந்த சுனைநீரை நோக்
கித் தன் தலை மயிர்க்குலைவினைத் திருத்துதற்
கிடமான குன்றநாடன் இரலில் சாரலிடத்தே
வாரற்க' எனத் தோழி ஆறஞ்சிக் கூறினள் (நற்.
181:4-12). ஆமானின் மார்பகத்தில் பாயாது தன்
அம்பு பிழைத்துப் போன போக்கினைக் கருதிக்
கானவன், 'இம்மலை அணங்கொடு நின்றது; மழை
பெய்தால் அதன் வீறு தணியுமாகலின் மலையை
மேகம் சூழ்க' என்று அம்மலையில் கடவுளை வழி
பட விரும்பித் தன் சுற்றத்தோடும் போய் வழி
பட்டு மகிழுமிடமான குன்றநாடன் தலைவன்
(தற். 185:1-5). 'களிற்றி யானை வயப்புலியைக்
கண்டு வெருவிச் செல்கையில் அயலே எதிர்ப்பட்ட
வேங்கை மரத்தையும் புலியெனக் கருதி மாறு
கொண்டு அம்மரத்தை ஊறுபடக் குத்தித் தன்
பெருஞ்சினம் தணியுமிடமான குன்றநாடன் பெரி
தும் இனிவனாயினும் அவன் புவவியுணர்த்தும்
வண்மை காரணமாக யான் விரும்பி அவனிடத்தே
ஊடலுறுவேன்' என்று தலைமகள் தோழி கேட்கச்
சொன்னாள் (நற். 217). 'நிறம் மிக்க அண்ணல்
யானை நீர் பருகும்படியான நெடுஞ்சுனையிலே
அமைந்து நீலமலர் மணஞ்சிறக்கும் குன்ற நாடனை
நினைக்குந்தோறும் அவனுடைய பண்புகள் தரு
கினற வருத்தத்தினால் நெஞ்சு நடுங்குகின்றது
என்றாள் தோழி (நற். 273:6-10), *கானவன்
வில்லை வளைத்து அம்புதொடுத்து வீழ்த்திய முள்
ளம்பன்றியேற்றையொடு வேட்டை வென்றிபட்ட
உவகையினால் மனை நாய்கள் மருங்கு விளையா
டக் காட்டகத்தேயுள்ள தனது குடிசைக்கு மீளும்
குன்ற நாடன நட்பு நமக்கு நல்லதாயுள்ளது'
எனத் தோழி குறிப்பு மொழியினால் தலைவனது
தொடர்பைக் குறை கூறினாள் (நற். 285: 3-9).
அருவி ஆரவாரிக்கும் அச்சமுடைய நெடிய கொடு
முடியின் பக்கத்திலே பீலிமஞ்ஞை இளவெயில்
காய விரும்பித் தன பெடையுடனே உயர்ந்த மரக்
கிளையிலிருந்து ஆடுதற்கிடமான குன்ற நாடன்
பிரிவினில் தலைவியின் நெற்றியிலே பசலை பரந்
தது (நற்.288:1-5). மலையில் மேய்ந்த செந்நிறப்
பசு காந்தளைத் தீண்டி அம்மலர்களின் தாது தன்
மேல் உதிரப் பெற்றமையால் நிறம் வேறுபட்டுச்
சென்றபோது அதன் கன்று தனது தாயென்றுண
ராது மருளுதற்கிடமான குன்ற நாடன் உடுக்கும்
தழையுடை தந்தனன் என்று தோழி தலைவியிடம்
437
குன்றம்
குறைநயப்பக் கூறினாள் (நற். 389: 1-4). 'தோழி.
நம்மொடு தினைக்காவலனாயிருந்து நின் மென்
தோன் நெகிழவும் திருநுதல் பசப்பவும் காமநோய்
செய்து அழகழித்தவனான குன்ற நாடனுக்கே
நமர் நின்னை மணம் நேர்ந்தனர்' எனத் தோழி
தலைவியிடம் உவந்துரைத்தாள் (ஐங்.130), பயிர்
விளைப்பவர் அப்பயிரை விலங்குகள் அழிக்கா
திருக்கக் கழலினைக் கண்ணாகப் பொருத்தி
மெய்ம்மை போலப் பொய்ம்மை வகையாற் செய்து
வைத்த பெண்பாற் புலியைப் புணர்ந்து ஆண்பாற்
புலி படப்பை நடுவே துயரம் தீருதற்கிடமாகிய
குன்ற நாடனான தலைவன் தலைவிக்குக் காம
நோயுறுத்தினன் (ஐங்.346). பனறியொருத்தல் துறு
கல நிறைந்த மலைப் பக்கத்திலே காவலர்க்குப்
போக்குக் காட்டி மாற்றிவிட்டு ஐவன நெல்லைக்
கவருமிடமான குன்றநாடனாகிய தலைவன் தலை
வியை மயக்கித் தான் சொல்லும் சொற்களை
அவள் மெய்யாகக் கொள்ளும்படி பொய்ம்மொழி
களைப் புகல்வான் (ஐங். 267).
2. முருகன், 'குன்ற நாடனின் - முருகனின் - குன்
றத்தினது பக்கமலையிலே சுனையிடத்துப் பூத்த
குவளை மலர் என் காதலியாகிய கொடிச்சியின்
கண்போல் மலர்தலரிது' எனத் தலைவன் தனக்
குள் உவந்துரைத்தனன (ஐங். 399),
குன்றம் மலை. குனறத்தின்கண் மலையின்கண் -
தங்கிய குருவியினம் போல அமபு சென்று தைத்
துத் தங்கிய புண்ணையுடைய யானைகளின் பெருங்
கைகள் வாய்களுடனே துணிந்து வீழ்ந்து கலப்பை
களைப் போல் நிலத்திற் புரளுமாறு அவற்றைப்
போர்க்களத்தில் மறவர் வாளால் வெட்டி வீழ்ததி
னர் (புறம்.19:8-12). பாரியின் பறம்பு மலையில்
அணிநிற ஓரி பாய்தலால் கனத்த நெடிய குன்றம்
தேனைப் பொழியும் (புறம். 109:7,8). 'குன்றத்தன்ன
களிறுகள் படுமாறு போரில் வென்றவனும் நம்மை
வெலவித்தோன் இவனென நின்னையே மகிழ்ந்து
சொல்வான்' என்று சேரமான் மாந்தரஞ்சேரலிரும்
பொறையொடு நேர்ந்த போரில் வெற்றி பெற்ற
சோழன இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளிக்குத்
துணையான தேர்வண் மலையனை வடமவண்
ணககன பெருஞ்சாத்தனார் சிறப்பிப்பர் (புறம்.
125:9-11). 'களிறுகளை மிகவுமுடைய இக்கவின்
பெறு காடுகள ஆய்அண்டிரனது குனறத்தைப்
பாடிப் பரிசில் பெற்றனவோ' என்று வியந்துரைத்
தார் உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார் (புறம்.
131). கீரையுணவிற்கு மேலீடாக யாம் சில அரிசி
வேண்டியதற்குத் தான் பரிசிலர்க் குதவும் வரிசை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nujz6jtam94jsc9u7ex1hk3mssg4pzr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/446</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668915</id>
    <revision>
      <id>1987372</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:31:39Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987372</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10327" sha1="4mqsnj578z7fkoyy2kbtlk9xhrer8pl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குன்றம்
யறிதலால் எம் வறுமையைப் பார்த்தலே யன்றித்
தனது மேம்பாட்டையும் சீர்தூக்கிப் பெரிய சுரம்
சூழ்ந்த குன்றம் போல்வதொரு பெரிய யானையை
யளித்தான்' என நாஞ்சில் வள்ளுவனது கொடை
யைப் புகழ்ந்தார் ஒளவையார் (புறம். 148:1-8).
முகில் சூழ்ந்த குன்றத்திற்குத் தலைவன் ஆதன்
ஓரி (புறம்.153.1-4). வண்மையும் வலிமையும் என்ற
நனமைகளிரண்டினுள் ஒன்றையே உடையன பிறர்
தம் குன்றம்; கொண்பெருங் கானமோ அவ்விரு
நன்மைகளையு முடையது (புறம். 156:3,2). போர்க்
களத்தின்கண் மறவனொருவன் குன்றம் போலும்
பெரிய களிற்றினை எறிந்து அதனோடே தானும்
பட்டான் (புறம். 307:3). தன்னிடத்து நச்சி வந்த
இரவலர் களிற்றொடு நெடுந்தேர் வேண்டினும்
அவற்றைக் கொடுப்பதற்குக் கைப்பொருள்
யாதொன்று மில்லாத நிலையிலும் தன்பகைவர்
பால் உள்ளவற்றைக் கருதிய தலைல னொருவனது
பொருள், உப்புவண்டிகளைச் செலுத்தும் உமண
ரது வழியாகிய காட்டிடத்துக் கழிநீரால் அலைக்
கப்பட்ட குன்றம் போன்றதாய் இகழப்படும் பான்
மையுடையதன்று (புறம். 313). சேரமான் குடக்கோ
நெடுஞ்சேரலாதன் சோழன் வேற்பல் தடக்கைப்
பெருநற்கிள்ளியொடு பொருது வீழ்ந்த போர்ப்
புறத்தில் களிறுகளெல்லாம் மழைமுகிலைத் தடுக்
கும் குன்றம் போல அம்புகள் பட்டு இறந்தன
(புறம்.368:2,3). ஓய்மான் வில்லியாதனது ஈதற்
சிறப்பினைக் கிணைவன் கூறக் கேட்டது முதல்
வேட்கையின் அமையாது வானளாவிய சிமையங்
களையுடைய குன்றம் பிற்படுமாறு அவனிருப்பிடம்
நாடி வந்ததாகப் புறத்திணை நன்னாகனார் பாடி
யுள்ளார் (புறம். 379:7-14), பாண்டியர்தம் வலிமை
மிக்க மறவனாகிய நாஞ்சில் வள்ளுவன் தெனகடல்
முத்தைபபூண்டு வடகுன்றத்துச் சநதனத்தையணிந்
திருந்தான் (புறம். 386:1-8), கோடை நீடுகையினால்
குன்றம் புல்லென்னும்படி அருவியற்று வறட்சி
தோன்றியது (பதி,22:8,9). மேகம் தவழும் பெருங்
குன்றத்தின்கண் கடுஞ்சினத்தை யுடையனவாய்க்
குற்றமுடைய அரவுகளை யெறிந்து பெருஞ்சினப்
புயலேறு அவற்றின் வன்மையை யழிக்கும் (பதி. 61:
25-28). குருகினால் பெயர்பெற்ற குன்றத்தைப்
பிளந்த குன்றாத வெற்றியை யுடைய குறிஞ்சிக்கிழ
வன் முருகன (முரு. 206,287), 'குன்றம் எறிந்தாய்&quot;
என முருகனைச் சுட்டல் (முரு. வெ. 1:1).குன்றத்தை
எறிந்ததுவும் குன்றப்போர் செய்ததுவும் மெய்
விடா வீரனான முருகனது கைவேலாகும் (முரு.
வெ.3). 'நின் ஆற்றலினது பெருமையைப் பேசு
கின்ற வேலாலே சூர்தடிந்த கொற்றவா, முன்னம்
438
குன்தக்
என்
பனிமூடிய நெடுங்குன்றம் பட்டுருவுமாறு தொட்ட
தனி வேலினை நீ இன்ன மொருகால்
இடும்பைக் குன்றினைப் பிளப்பதற்கும் கையிலே
எடுத்தல் வேண்டும். என்று முருகனிடம்
வேண்டுதல் (முரு. வெ. 4). பெரும்பாணன் கடல்
சூழந்த இவ்வுலகில் தன்னைப் பாதுகாப்பாரைக்
காணாமல், மழை துறத்தலால் நிலத்தின்கண்
எழுந்த ஆவி சூழ்ந்த குன்றத்தே பழுத்த மரத்தைத்
தேடித் திரியும் பறவைகளைப் போலச் சுற்றத்
துடனே ஓரிடத்தும் தங்காமல் திரிந்தான் (பெரு.
18-22). குன்றம் மாரிக்காலத்து மேகத்தைச் சுமந்து
நின்றாற்போன்று தொத்துளிப்பாயினால் வேயப்
பட்ட சகடம் தோன்றியது (பெரு.49,80). சூறா
வளியை 'முழைஞ்சிடங்கள் முகந்து கொள்கையி
னாலே மிகுந்த கடல்போல் காற்று ஒலிக்கும் ஆர
வாரத்தை யுடையது, நிழல் தன் வடிவினையிழத்
தற்குக் காரணமான முதுவேனிற் காலத்தையுடைய
குன்றம் (மது. 308-313). ஞாயிறு பகற்பொழுதைச்
சேரக்கொண்டு குடமுதற் குன்றத்தைச் சேர்தலால்
இரவு வருதல் (மது. 548-549). பெரிய நிழலுண்
டான மரம் நெருங்கிய குறுங்காட்டினால் ஞாயிறு
சுடாத அகன்ற இடத்தை யுடையது குறவரும்
மருளும் குன்றம் (மலை. 271-375). 'உறையூர்க்குக்
கீழ்பால் உள்ள நெடும் பெருங்குன்றத்தின்கண்ணே
நெருங்கிய காந்தளின்போது விரிந்த மலர் போல்
மணங்கமழும் தலைவியின் மாணலம் நினைந்து
தலைவர் தேரூர்ந்து வருவர் (அகம். 4:12-17), செவ்
வரக்கினை யொத்த சிவந்த நிலத்திற் செல்லும்
பெருவழியிலே காயாவின் வாடிய பூக்கள் பரவிக்
கிடக்க அவற்றிடையே தம்பலப் பூச்சிகள் பலவும்
வரிவரியாய் ஊர்ந்து செல்வது குன்றத்தில் பவளத்
தோடு நீலமணி நெருங்கிக் கிடந்தாற்போல் காணப்
பட்டது (அகம். 14: 1-4). தலைவனோடு உடன்
போக்கு மேவிய தலைவியைக் குன்றத்து மூங்கில்
போலத் திரண்ட மெல்லிய தோளையுடைய என்
அன்னை எனத் தாய் குறிப்பிட்டாள் (அகம். 15:
18,19). நீரில்லாத காட்டின் அருவழிகளிற் செல்
லும் உப்புவாணிகர் எருதுகளை உரப்பியோட்டும்
தெள்ளிய ஒலிகள் ஆங்குள்ள நெடும் பெருங் குன
றத்தினகண் எதிரொலிக்கும் (அகம். 17 : 12-14),
பருத்துகள் தங்கி விருந்து வழிச்செல்வோர்க்கு
வருத்தத்தை யுண்டாக்குமாறு ஒலியெழுப்பும் யா
மரங்கள் உயர்ந்த அகன்ற இடங்களில் துடியின்
ஓசைபோலப் பொருள் தெரிய ஒலிக்கும் கடுங்
குரலையுடைய பேராந்தைகள் உள்ள நெடும் பெருங்
குன்றத்தைக் கடந்து தலைவன் பொருள் தேடிச்
சென்றான் (அகம், 18;2-6), 'வாடிய வாகையின்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4mqsnj578z7fkoyy2kbtlk9xhrer8pl</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/447</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668916</id>
    <revision>
      <id>1987373</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:31:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987373</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10313" sha1="mx70jjw6e03b259v7we3anl0h1m98px" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

குன்றம்
முதிர்ந்த நெற்றுக்கள் கூத்தர் ஆடுங்களத்தில் ஒலிக்கப்படும் பறை போல இடையிட்டு ஒலிக்கு மாறு கோடை நீடிய அகன்பெருங் குன்றத்தினகண் காட்டில் நீரற்ற அரிய வழியில் எதிர்ப்பட்ட களிற் றினைக் கொன்று புலி திரியும் (அகம். 45: 1-6), வாவற் பேடை வெயில் வெம்மையொடு வானிற் பறந்து வந்து கனி பெறாமல் தான் முனபு கனி பெற்ற நாளின வளத்தை நினைந்து துன்புற்று ஏங்குதற் கிடமானதும் உலர்ந்த இற்றி மரத்தின் நீண்ட விழுது கீழிருக்கும் துறுகல்லைத் திண்டிக் காற்றடித்தலால் யானையின் கைபோல் அசைதற்கு இடமானதுமாகிய குன்ற வைப்புக்களை யுடைய வெம்மை மிக்க நெடிய காட்டில் தலைவன் தனியே பிரிந்து சென்றான் (அகம். 57:1-10). குன்றத்தின் கண் புலியைக் கொன்ற யானையின் கன்னத்தில் பெருகி வழியும் மதநீரில் வண்டின் கூட்டம் ஒலிக்க அதனை யாழிசையெனக் கருதி அசுணங்கள் உற்றுக் கேட்கும் (அகம். 88:8-13). 'குறுமகளே, நுந்தை பகைவரைக் கொல்லும் போர்க்களத்தே பூண் சிதைந்த கோட்டினை யுடையனவும் பிடியானை கள் சூழப் பெற்றனவுமான களிறுகளைப் போலத் தோன்றும் சிறியவும் பெரியவுமான குன்றங்களை யும் உடைய இக்கானம் நன்கு விருமபத்தக்கதாய் இருக்கின்றது காண்' என்று தலைவன் தலைவிக் குக் காட்டி அவளை உடன கொண்டு போனான் (அகம். 09 : 10-14), 'நெஞ்சே, நம் காதலி இருக்கும் ஊருக்கு இடையே அறனில் வேந்தன் ஆளுகின்ற வறட்சியுற்ற குன்றம் பலவும் நினறு குறுக்கிட்டன வாதலால் நீ அவளை நினைந்து மீளுதற்கெண்ணி வருந்தாதே' என்று தலைவன் பிரிநது போகும் இடைச்சுரத்தே தன்னெஞ்சிற்குக் கூறினான் (அகம், 109:3,14,15). &quot;கான யானைகள் கவினழியுமிடமான குன்றத்தினைக் கடந்து போய்ப் பொருள் ஈட்டி வருதற்கும் ஆற்றாயாகின்றனை' என்று தலைவன் இடைச்சுரத்தினகண் நெஞ்சொடு கூறினான் (அகம்.123:4,5). நடு இரவில் குன்றத்து உச்சியின் கண் மிக்க இருளிலே தன் மணியை உமிழ்ந்து வைத்த நாகம் காந்தட்பூவினை ஊதுகின்ற தும்பி யின் நிறத்தைக் கண்டு மருளும் (அகம். 138:18-19). உமணர் கல்லுப்பின் விலை கூறியவாறு ஞாயிற் றின் வெம்மையாலாய பிளப்புக்களையுடைய குன் றங்களைக் கடந்து போவர் (அகம். 140:3-5), கூடல் நகர்க்குக் குடக்கே யுள்ள மயிற்கொடியினை உயர்த்திய நெடியோனாகிய முருகனது குன்றத் தின்கண் நீண்ட ஆழமான சுனையில் வண்டுகள் படுமாறு நீலம் பூததன (அகம். 149:14-18). வெம்மை மிக்க பாலை நிலததில் பழையதாய் வானளாவிய
439
குன்றம்
உச்சியினை யுடைய குன்றத்தின் பக்கமலையில் எண்கின் ஏற்றை, குட்டியுடனும் பிணவுடனும் மகிழ்ந்திருக்கும் (அகம். 201 : 14-19). அருவிகளை யுடைய குன்றத்தின் பக்கமலையிடத்தே இளைய பிடியானை இனத்துடன் இன்புறுமாறு புலியை வென்ற களிற்றியானை கையை உயர்த்திப் பெரு மூச்செறிதலால் வேங்கைப் பூக்கள் புதரில் உதிர்ந்து பரவும் (அகம். 302:1-8).யாம இரவில் கடைவாயி லில் நின்று தேன் நிறைந்த சிமையங்களை யுடைய தனது குன்றத்தைப் பாடுகின்ற பாணர் விரும்பி னால் அவர்க்கு அண்ணல் யானைகளை ஈயும் அளியியல் வாழ்க்கை அமைந்தவன வெளியன் வேண்மான் ஆஅய் எயினன (அகம். 208 :1-6). குறுக்கே கிடக்கும் பெரிய உச்சியினை யுடைய குன்றத்திற்கு அப்பாலுள்ள வேறுபட்ட பல மொழிகள் வழங்கும் தேயத்தைக் கருதிப் போர்த் தொழிலை விரும்பிச் செலுத்தும் உள்ளத்துடன் வேலினை வலக்கையிலேந்தித் தலைவன் ஏகினான் அகம். 215:1-8), 'நெடிய சேய்மையிலுள்ள குன்றங் களைக் கடந்து சென்ற பொய்வலாளராகிய தலை வர் முயன்று ஈட்டும் பெரும்பொருள் நம்மை யில் லாமலும் அவர்க்கு விரைந்து கைகூடுக' என்று தலைவி வெறுப்புற்றுக் கூறினாள் (அகம். 229: 7-10), குன்றவேலினை யுடையது தலைவியின் சிறு குடி (அகம்.232:5), சுடுங்காற்றுச் சுழன்றடிக்கும் நெடும் பெருங்குன்றத்தின்கண் மயக்கத்தினைத் தருகின்ற இருட்குகையில் மணிகள் ஒளியின்றி மறையும் (அகம். 258:6,7). மோரியர் தென்றிசை நாடுகளைப் பற்ற எண்ணி வந்த வருகைக்கு இடை யூறாய் நின்ற விண்ணுற ஓங்கிய பனிமிக்க பெருங் குன்றத்தினைத் தம் ஒண்கதிர் ஆழி தடையின்றிச் செல்லுமாறு போழ்ந்து பாறைகளில் வழியுண் டாக்கினர் (அகம். 381:8-12). கொடியோராகிய ஆறலை கள்வர் பொருந்தி நெருங்கியிருக்கும் நெடும் பெருங் குனறத்தின் குறுகிய நெறியில் அருவி இழிதல் (அகம். 288:8-11). புல்லி யென் பானது குன்றத்துக் கானம் நடத்தற்கரியது (அகம். 295:13, 14). 'தலைவரது நாட்டில் பலாப்பழத்தினைக் கவர்ந்தெடுத்த மந்தி தன் கடுவனொடு துள்ளித் திரிதற்கிடமான தெய்வத்ளதவுடைய நெடும்பெரும் குனறத்து அருவியைக் கொண்டு வானளாவிய உச்சி மலை காணப்பெறுதலின் யான் ஆற்றி உயிர் வாழ்ந்திருக்கின்றேன்' என்று தலைவி உரைத்தாள் (அகம். 378:19-24). செவ்விய அடி பொருந்திய ஞெமை மரங்களையுடைய பெரிய புனங்களமைந்த குனறத்தின்கண் பெரிய மூங்கில்கள் ஒலிக்கும் (அகம். 395:13,14). 'முருகனுக்குரிய குன்றம் சிவந்த பூக்க&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>mx70jjw6e03b259v7we3anl0h1m98px</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/448</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668917</id>
    <revision>
      <id>1987374</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:32:23Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987374</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10289" sha1="15b579jyen81xmblc9w1y8c3socr5na" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;﻿________________

குன்றம்
ளை யுடைய காந்தள் நிறைந்தது' எனத் தோழி கூறித் தலைவனது கையுறையை மறுத்தாள் (குறு. 1:3,4), 'அகவன் மகளே, தலைவரது நன்னெடுங் குன்றத்தை நீ பாடிய பாட்டினை இன்னும் பாடுக என்று தோழி கட்டுக்காணும் அகவன்மகளிடத்துக் கூறுவாளாய்ச் செவிலியிடம் அறத்தொடு நின்றாள் (குறு. 22-3-5). குன்றத்தின்கண் உறையும் கூகை குழ றினாலும் தலைவியது நெஞ்சம் அஞ்சும் (குறு. 153: I-3), கதிரவன் வெம்மை நீங்கிக் குன்றத்தை யடைய துன்பந்தரும் மாலைக்காலம்' எழுதரும் (குறு. 195: 1,2). மழைபெய்த குனறத்தின்கண புதிய பூக்களின் மணம்
நாறுகின்ற கலங்கலின் மேல் பரவிய பழைய மலர்களைச் சுமந்து காற்றுடன் கலந்து அருவிப் புனல் இழியும் (குறு. 200:1-3). குனறத்தின் கண போரிடுகின்ற களிறுகள் மிதித்தலால நெரிந்த தாளினையுடைய வேங்கைமரம் குறமகளிர் தம் கூந்தலில் அணிந்துகொள்ள நின்றவாறே கொய் தற் கேற்ப மலரும் (குறு. 206:1-4). வழிப்போவாரது உயிரைக் காக்கும் அறத்தைச் செய்யும் நெல்லியின் பசுங்காய்கள் புலிக்குட்டிகள் கொள்ளுதற்குரிய இடத்தில் உதிர்ந்து உருளுகின்ற கடத்தற்கரிய குன் றங்களைக் கடந்து தலைவன் பொருளீட்டச் சென் றான் (குறு. 209:1-3), குன்றம் போன்று மணல் குவிந்திருத்தல் (குறு. 236:3; நற்.207:5). மலைச்சார லையுடைய தலைவனது நாட்டுக் குன்றத்தை நோக்கியவாறே தலைவி பிரிவாற்றியிருந்தாள் (குறு. 249:3,4). மேகங்கள் சேர்ந்தெழுந்த மழையை யுடைய குன்றத்தே அருவிக்கருகில் பொருந்திய காந்தளருமபுகள விரிந்து மணம் வீசுவது போல் நறுமணம் பரப்பும் நெற்றியை யுடையவள் தலைவி (குறு. 259:1-4). மழை கழுவுதலை மறந்த பொற் றைக்கல் புழுதி படிந்த யானையைப் போலத் தோனறுகின்ற பெரிய பல குன்றங்களைத் தலைவன் கடந்து சென்றான் (குறு. 279:5-7). 'செழுமை மிக்க பல குன்றங்களை நோக்கி நீர் சுமந்த மேகங்கள் எழுகின்ற பொழுதாகிய இக்கார்ப் பருவத்தைக் கணடு இனியும் தலைவர் பிரிவு நீட்டித்திரார்&quot; எனத் தோழி தலைவியை ஆற்றுவித்தாள் (குறு. 287). இளைய பிடியானையை விரும்பிய இளங் களிறு குன்றத்தைப் பொருந்தி அங்குள்ள குறவர் ஆரவாரம் செய்தமையால் அங்கிருந்து பெயர்ந்து ஊர்மனறத்தைப் போழ்ந்து செல்லும் (குறு.346:1- 3). குன்றத்தில் பழங்குழியைத் தோண்டிய கான வன் கிழங்கினொடு மணியைப் பெறுவான் (குறு. 379:1-3). ஓமை மரத்தினைக் குத்திய களிறு வேனி லின் தன்மையையுடைய குன்றத்தின் பக்க மலை விடத்தே மேகமுழக்கததைக் கூர்ந்து கேட்கும் (குறு.
440
மேகம்
குன்றம்
396:4-6), ஆழ்ந்து படக் கிடந்த பெருந்தண் குன்றத்தே ஈத்த மரங்களை யுடைய காட்டினூடே ஆறுசெல் மாக்களைக் கொன்ற குருதி தோய்ந்த வாயினையுடைய புலிக்குட்டிகள் தாம் பதுங்கி யிருக்கும் தூறுகளை நிமிர்ந்து நோக்கும் சுரத்து வழியே தலைவன் தலைவியை உடன்கொண்டு சென்றான் (நற்.2:1-8). குன்றம் தன்னிடத்தே யமைந்த மரம் முதலாயினவற்றால் தழைக்குமாறு மழைபொழிந்தது (நற்.5:1,5). விடியற் காலத்தே மழைபெய்த நன்னெடுங் குன்றத் தினின்று அருவி யிழியும் (நற்.17:1,2). வெள் ளாடையை விரித்தாற் போன்ற வெயில் விளங்கிய வெப்பத்தையுடைய கோடை நீடிய குனறத்தின் பக்கத்தே செந்நாய் மரையாவைக் கொன்று தின் றொழிந்த மிச்சில் வேற்று நாட்டினின்று அப் பாலை நிலத்தின் வழியே செல்வோர்க்கு உணவா கும் (நற்.43:1-8). குன்றத்தின்கண் உள்ள வேங்கை மரத்தின்கீழ் ஆமான் தன் கன்றோடு தங்கியது (நற்.57:1,2). வறட்சியுற்ற குன்றத்தின் உச்சிப் பக்கத்தில் வேட்டச்சீறூர் இருந்தது (நற். 92:4,5). செவ்விய மலையருவியின்கண் நீரில்லாத நீண்ட நெறியிடத்தில் பிடி யானையின் பசியைப் போக்கக் களிற்றியானை முறித்துத் தள்ளிய ஓமை மரம் சுரத்தின் வழியே செல்வோர்க்குத் தங்கும் நிழலா கும் குன்ற வைப்பினை யுடைய கானத்தைக் கடந்து சென்று பொருள் தேடுதற்குத் தலைவனது நெஞ்சு கருதியது (நற்.187:4-10), நீருண்ணும் விருப்பத்தைக் கொண்ட வேட்கைமிக்க யானை வேனிலையுடைய குன்றத்தின் வெப்பமிக்க பக்கமலையிடத்தேயுள்ள நிலத்திற்குச் சென்றது (நற். I71:1-3). மலர்ந்த ஒண் செங்காந்தள் வாழையை யுடைய பக்கமலையில் மணங்கமழ அவற்றிடையே திரண்டு வண்டுகள் அருவியொலியுடனே இசைக்கின்ற சாரலிலே குன்ற வேலிகளையுடையது, தலைவனின் உறைதற் கினிய ஊர் (நற். 176:8-11), குன்றத்ததாகிய தேன் முற்றிய பக்கமலையில் முளைத்து வளைந்த மூங்கிலபோலும் பருத்த தோள்களை யுடையவள் தலைவி (நற். 18817-9). 'பொருள்வயிற் பிரிந்த தலைவர் பொருளை முடித்துக் கொண்டு வடுகரது நெடும் பெருங்குன்றத்தை நீந்தி நம்மிடத்தே வந்தனர்' எனத் தோழி தலைவிக்குத் தலைவனது வரவை யறிவித்தாள் (நற்.312:8-7). 'தோழி, நீ தலை வரது உயர்ந்த நெடிய குன்றத்தைக் காணுமாறு யான் நின்னை ஊசலில் வைத்து ஆட்டி விடு வேனோ' என்று தலைவியிடம் தோழி வினவினாள் (நற்.222).'அழகிய மணிகள் அருவி நீரால் அடித்துக் கொணரப்படும் தலைவனது குன்றத்தை நம்மகளது&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>15b579jyen81xmblc9w1y8c3socr5na</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/449</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668918</id>
    <revision>
      <id>1987375</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:32:34Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987375</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10158" sha1="0wv9rvvhjqdjdu54h92b6j5avkjl9hj" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குன்றம்
முலையின் விவையாக ஏற்றுக்கொண்டு இவளை
அவனுக்கே வழங்கினால் நன்றாகும்' என நற்றாய்
தந்தை தன்னையர்க்கு அறத்தொடு நின்றாள்
(நற்.234:3,4), 'என்
வளைகளை நெகிழ்த்தோன்
குன்றத்து நெடுவரைகளில் பரவிக் குளிர்ச்சியுறும்படி
அகன்ற பாறையில் அளாவிய காற்று எனது ஆகத்
தில் சிறிதே தீண்டுதற்கு என்னை முன்றிலிடத்தே
கிடத்தினால் யான் நோய் நீங்கப் பெறுவேன்
என்பதை அனனைக்கு உரைப்பாயாக' என்பது
தோழியிடம் தலைவி கூறிய கூற்றாகும் (நற். 236).
'தலைவி பாரியின் பலாமரங்கள் நிறைந்த பறம்பு
மலையாகிய குன்றம்போலப் பேரழகு எய்திய
அருங்காப்பினன்' என்று இந்செறிப்பறிவித்துத்
தோழி தலைவனை வரைவு கடாவினாள் (நற்.253:
8-9). சூல் கொண்ட மேகம் யாமத்தில் நெடும்
பெருங்குன்றத்தின்கண் பெரும்பெயல் பொழிந்தது
(நற்.281:3-5). சுனையில் நீர் நிறைய மழை பெய்த
மிக நெடிய குன்றத்தில் குறிஞ்சிப்பூ அம்மலையி
லமைந்த இல்லங்களில் இழைக்கப்பட்ட தேனடைக்கு
வேண்டுமளவு மணங்கொண்ட தேனையூறும் (நற்.
268:1-5). தலைவியின் கண்கள் பிணித்தலைக்
கருதாதவனாய்த் தலைவன் சிறிய பலவான குன்
றம் கடந்து பிரிந்து செல்வான் (நற். 269:5-8).
நெடிய மேகம் மின்னி மிக்க மழையைப் பெய்த
பிளப்புக்களை யுடைய குன்றத்தின் நெறிகளில்
மான்பிணை உராய்தலால் குமிழமரத்தின் பழங்கள்
உதிர்ந்து பரவும் (நற்.274:1-8), உடை மரங்கள்
மிக்க நெறியின்கண் குமிழ மலர்கள் கோலஞ்
செய்தாற் போல உதிர்ந்து பரவுகின்ற பொலி
வழிந்த குன்றத்தைக் கடந்து தலைவன் பொருள்
வயிற் பிரிந்தான் (நற்.266:1-4). வழிச்செல்லும் புதி
யோர் வருதிறம் நோக்கிக் கணைதொடுத்த
ஆறலை களவரின் தண்ணுமைக்குரல் கேட்ட
எருவைச் சேவல அச்சமுற்றுத் தன் இனத்திடத்தே
செல்லும் அருஞ்சுரத்தின்கண் கவர்த்த வழிகளை
யுடைய அச்சந்தோன்றும் அகன்ற இடங்கொண்ட
பெரும் பல் குனறத்தே பிரிந்து செல்லுதலைக்
கருதியும் தலைவியின் தோளைத் தழுவிப் பிரியா
திருத்தலைக் கருதியும் தலைவனது நெஞ்சம் ஒரு
திறம் பற்றாமல் தடுமாறியது (நற். 298:1-8). மேகம்
திசையிடமெல்லாம் மறையும்படி பரவி உயர்ந்த
கொடு முடிகள் புரண்டு விழுமாறு செய்து பாம்
பினை எறிந்து வானளாவிய முடியையுடைய
குன்றத்தைச் சூழ்ந்து மழை பெய்தது (நற். 347:1-5).
மிகவுயர்ந்து தோன்றும் குன்றத்தின் பக்கத்தே
மழையில் நனைந்து உலறிய மயில் சோலையிற்
சென்று ஆலும் (நற்.357:4-6). கதிரவன் தன்
441
குன்றம்
வெம்மை தணிந்து மேல்திசையில் குன்றத்தைச்
சேரப் பகற்பொழுதைக் கழித்து மாலைப்பொழுது
வரும் (நற்.389:1-5).காயாமரங்கள் மலர்ந்திருக்கின்ற
குன்றத்தின்கண் இடையே கொன்றை மரங்கள்
மலர்ந்தவை போல மேகம் மலைமுழைஞ்சுகள்
விளங்குமாறு மினனி வானகம் மறையப் பரந்து
மழைபெய்யத் தொடங்கியது (நற். 371:1-5),
ஆரவாரம் பொருந்திய வானம நெடும் பெருங்குன
றத்தை முற்றிக் கடும்பெயல பொழியும் (நற். 387:10,
11). மழைத்துளியில் நனைநததும் தோளில் கட்டித
தொங்கவிடப்பட்டதுமான ஒளவாளையும் நீாப
பாசி சூழ்ந்த பசுங்கழலையும் தணணிய நீர்த்துளி
தங்கிய வரிக்கச்சினையும் உடையனாய்த தலைவன
மழைக்காலத்துக் குன்றத்தைக காத்திருப்பவன
போல் இரவுக்குறியிடை நினறிருந்தான (ஐரூ.206).
'அன்னையே, நம் தோட்டத்துத துறுகல்லிலே ஏறி
நின்று தலைவர் நாட்டுப் பூக்கள் கெழுமிய குன
றத்தை நோக்கித் தலைவி தானுற்ற நோய் தணி
தற்கும் உரியள்' எனத் தோழி செவிலியிடம் அறத
தொடு நின்றாள் (ஐங்.210). தோழி, நம் தலை
வரது குன்றத்தைப் பாடானாயின் வேலனுக்குத்
தான் எடுக்கும் வெறியாட்டு என்ன பயனைத்
தரும்' எனத் தோழி செவிலி கேட்குமாறு தலை
மகளிடம் கூறினள் (ஐங். 244), குனறக்குறவன (ஐங்.
251-260:1). கிழங்குகளை யகழந்த கேழல் உழுத
புழுதிக்கண் வித்தியதனால் விளைந்த பயிரைக
கானவர் கொயயும் சிறப்பினைக் குனறம் உடைய
தேனும் தலைவன் வரைவு காரணமாகப் பொருள்
வயிற் பிரிந்து சென்றமையால் அது புல்லென்று
பொலிவழிந்தது; அக குன்றத்தின் தனிமை கொண்ட
நெடுவரையைக் காணினும் தலைவி நோயுறறழு
வாள் (ஐம். 270:1-4). குன்றக்குறவர் (ஐவ.284:2).
&quot;குன்றநாடனது (முருகனது) குனறததின் பககமவை
யில் சுனையில் பூத்த குவளையும் கொடிச்சியது
கண்போல் மலர்தலரிது' எனத் தலைவன தலைவி
யின் சுண்ணழகை நினைந்து உவந்தான் (ஐங்.299:
1-4). தலைவி வருந்த நீ அவளைப் பிரிந்து, களிறு
பிடியானையைத் தழுவிப் பிறபுலம் செல்லாமல்
பசியினால் வருந்துதற்கிடமான பசுமையற்ற குன
றத்து வழியிற் செல்லுதல் நினக்கு எனன பயனைத
தரும்' எனத் தோழி தலைவனைப் பிரிவு விலககிப்
பேசினள் (ஐங்.305). 'தோழி, நினைத்தோர் நெஞ்சு
பனித்தற்குக் காரணமான பெரிய குன்றத்தைக
கடந்து சென்ற தலைவர்க்கு அவர் தேடும் பொருள
நம் முயக்கினும் இனியது' எனத் தலைவி தோழி
யிடம் இரங்கி மொழிந்தாள் (ஐங்.337). 'அறநெறி
இதுவெனத் தெளிந்த என குறுமகள் தன் தலைவ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0wv9rvvhjqdjdu54h92b6j5avkjl9hj</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/450</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668919</id>
    <revision>
      <id>1987376</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:32:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987376</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10156" sha1="527si571kdgcympsmj2ldpykxko30os" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குன்றம்
னுடன் போன சுரநெறியில் மள்ளர் பறைகொட்
டினால் மயில் தோகை விரித்து ஆடுகின்ற உயர்
நெடுங்குன்றத்தில் மழைபெய்து வழிமிக இனியதா
குக' எனத் தாய் இரங்கி வேண்டினள் (ஐங்.371).
அழுங்கல் மூதூரில் அவரெழுமாறு தலைவி தலை
வனுடன் செழும்பல் குன்றம் கடந்து சென்றாள்
(ஐங்.372). தலைவியிடத்தே இருந்த மகன் தலைவ
னைக் கண்டவுடன் குன்றத்திடத்து அடிவரையில்
புலி பாய்ந்தாற்போல அவனது மார்பிலே தாவி
னான் (கலி.88:32-34), 'ஆராக் கனைகாமத்தால்
குன்றத்திடத்தே மாரிக்காலத்தில் நின்னோடு பல
நாளும் தங்கின கடவுளரைக் கண்டாயோ' என்று
தவைலி பரத்தையைக் குறித்துத் தலைவனை வினவி
னாள் (கலி. 98:86-28). 'ஆலமும் கடம்பும் யாற்
றிடைக் குறையும் காற்றின் செலவு தடையுறுதற்குக்
காரணமான உயர்ந்த நிலையுடைய குன்றமும்
பிறவுமாகிய இடங்களைப் பொருந்திய பல
தெய்வங்களாக வகுத்துச் சொல்லப்படும் பெயரை
யுடையோய்' என்று திருமால் போற்றப் பெறுவர்
(பரி. 4:67-69). 'இத்தளிர்கள் வையை நீர் காரண
மாகவே துவண்டன; முருகனது குன்றத்தின் (திருப்
பரங்குன்றத்தின்) மேல் ஆணை' எனத் தலைவன்
காதற் பரத்தையிடம் கூறினான் (பரி. 6:68,69).
மூவரும் தேவரும் பிறரு மெல்லாம் முருகனை
வணங்கும் பொருட்டு வந்து உறையும் இடமான
மையால் அவனது பரங்குன்று இமயக்குன்றம்
ஒக்கும் (பரி.8:1-11). முருகனது குன்றத்தொடு (திருப்
பரங்குன்றத்தொடு) கூடல்நகர்க்கு இடைப்பட்டவழி,
தும்பியும் வண்டும் மிஞிறும் ஆர்ப்ப, மலர்கள்
பலவும் மலர்ந்து மணம் பரப்பத் தென்றல்
அசையும் தலைமையுடையது (டமரி. 8:23-28), 'குன்
றத்தையுடைத்த ஒளிர்வேலோய்' என்று செவ்வேள்
ஏத்தப் பெறுகின்றார் (பரி. 8:29). கூடல் நகரத்தில்
மணம் பொருந்திய மணி நிற முரசின ஆர்ப்
பெழுந்ததனால் அதற்கு மாறுமாறாக முருகனது
குன்றம் காற்றால் ஏறுண்ட கடவெனவும் கடலைக்
குடிக்கும் மேகககுரலெனவும் பெரிய இடிக்குரலென
வும் முழங்கும் (பரி. 8:29-35). 'மலருண்கண்ணாய்,
முருகனது குன்றத்துச் சாரலின்மேல் ஆணை; என்
மீது வீசும் இம்மணம் பரங்குன்றின் கனியினும்
மலரினும் பயின்ற காற்று மோதியதனால் வந்தது'
எனத் தலைவன தலைவியிடத்துச் சூளுற்றான் (புரி.
8:81-85). மணத்தைத் தருகின்ற செவ்வேளின்
தணபரங்குன்றத்து அடியைத் தொட்டேன்' என்
பது தலைவனின் சூள்மொழி (பரி. 8:81,62). 'தண்
பரங்குன்றமே, உடம்புணர் காதலரும் அல்லாரும்
கூடிக் கடம்பமர் செல்வன கடிநகரை வழிபட,
442
குன்றம்
மண்வருந்த மழை வறந்ததாயினும் நெறி நீரருவி
அசும்பு மிகும் செல்வம் நினக்கு மன்னுவதாக'
என்று ஆசிரியர் நல்லந்துவனார் அக்குனறத்தை
வாழ்த்துவர் (பரி. 6:125-130). செவ்வேள் காரண
மாகத் தேவசேனை தமர்க்கும் வள்ளிதமர்க்கும்
இடையே நிகழ்ந்த பூசலில் வெறியாட்டினை
விரும்பியோனின் (செவ்வேனின்) குன்றத்து வள்ளியின்
வண்டு தேவசேனையின் கொண்டையிற் செறிந்த
வண்டின் மேற்சென்று பாய்ந்தது (பரி.9:43, 44).
அறிவெல்லையால் அறியப் படாத புகழுடனே
பொலிந்து நிலவெல்லையைத் தாங்கிய நிலைமை
நீங்காத நேமி ( சக்கரவாளம்) முதலாகத் தொல்லி
சைப் புலவர் ஆராய்த்துரைத்த கொண்டாடப்
படும் நெடுங்குன்றங்களைப் பொதுவகையால்
கணக்கிட்டால் அவை பலவாம் (பரி. 18:1-5). 'விரி
மலர் மதுவால் மரங்கள் நனையும் குன்றத்து (திருப்
பரங்குன்றத்து) அடியின்கண் உறைதலை விரும்பு
வோர் மேலோர் உலகத்து உறைதலை வேண்டார்
என நல்லழிசியார் நவில்வர் (பரி. 17:8-8). முருகனது
குன்றம் கல்விகளால் வெற்றிபெற எண்ணியவர்கள்
மாறு மாறாக எழுந்தாற்போல் ஓசைகளால்
மாறெதிர் கொள்ளுதலையுடையது (புரி. 17:20,21).
'பிணிமுகம் ஊர்ந்த வெல்போர் இறைவ, யாமும்
எம் சுற்றமும் பிறவித் துன்பம் சாராத வைகலைப்
பெறுக வென்று நின் அணிநெடுங்குன்றத்தைப்
பாடித் தொழுகின்றோம்' என்று நல்லழிசியார்
திருப்பரங்குன்றத்து முருகனைப் பாடுவர் (பரி. 17:
49 - 53). மகளிர் ஊடலைத் தக்க பணிமொழி
களால் மைந்தர் உணர்ப்பித்தல் முருகனது
குன்றத்தின் இயல்பாகும் (பகி. 18:13,14). 'நின்
குன்றத்தின்கண் எழுதிய அழகையுடைய அம்பலம்
காமவேளின் கணைபயில் கூடத்தை (சிரமச்சாலையை}
ஒக்கும்' என்று குன்றம்பூதனார் முருகனின் திருப்
பரங்குன்றினைப் பாராட்டுவா (பரி. 18:37-29).
முருகனது மலையின்கண் அவன் கோட்டமும்
அதனைச் சூழ்ந்த இடமுமான குன்றத்திடத்தே
போர் ஆரவாரம் போலத் தாளவொலியோடு
இயங்கள் ஆரவாரிக்க மேகததொகுதியும் அவ்வார
வாரத்துடனே நினறொலித்தது (பரி. 18:43-45).
&quot;நின் குன்றத்தின கீழ்நின்ற இடைநிலம் பாண்டி
யனின் பாசறை நீர்மையினை யுடையது' என்று
முருகனது பரங்குன்றினைப் பாடுவார் நப்பண்ண
னார் (ப.19:85-37). முருகனது குன்றத்தைக் குறுகி
அவனுடைய யானைக்குச் செய்யும் பூசைக்கண்
அவ்வியானை கவழங்கொண்ட மிச்சிலைச் சிறப்
புடனே உண்ணா தொழியின் மணம் பெற்ற
மகளிர் தம் காதலரின் தலையளியை எய்தார்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>527si571kdgcympsmj2ldpykxko30os</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/451</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668920</id>
    <revision>
      <id>1987377</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:33:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987377</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10217" sha1="0hpcgf3xvuqlkd44jucxlg28b92swuc" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குன்தம்பூதனார்
கன்னியர் மறுவற்ற மைந்தர் தோளைக் கூடார்
பேரி. 17:8-94). பகைமை பொருத்திய குருகு
பெயர்க் குன்றத்தின்கண் வேலைச் செலுத்தி
அம்மலையை உடைத்தவர் முருகவேள் (பரி.19:
102,168). 'வெற்றியினால் கொடியை அணிசெய்த
செல்வ, நீ அமர்த்தது தண்பரங்குன்றம்; இக்குன்
றத்து அடியின்கண் உறைதல் எமக்கு மறுபிறப்
பினும் இயைக' என்று நல்லச்சுதனார் மூருகவேளை
வேண்டுவர் (பரி. 21:12-17). இடையறாதொழுகும்
அருவி அரிய விடரின்கண்ணே பரந்த முருகனது
குன்றம் மைந்தர் பூசிய சந்தனத்தைத் தடவிப்
புலர்த்தும் காற்றையும் மகளிர் பூந்தாதை உதிர்த்த
கூற்தலினூடு புகுந்தசைத்த காற்றையும் தனக்குரிய
பூசையிற் காட்டிய தூபப் புகையூடு நுழைந்த
காற்றையும் உடையது (பரி. 21:46-53). பாண்டி
யனது பொதியிலாகிய குன்றம் இருக்குமளவும்
மதுரை நின்று நிலைத்துத் தமிழ்மொழி வழங்கும்
பரப்பினையே எல்லையாக வுடைய தமிழ்நாடெங்
கும் புகழ்பூத்தலல்லது குன்றுதலில்லை (பரி.தி.8).
குன்றம்பூதனார் - புலவர். பூதன் என்பது இவர்தம்
இயற்பெயர். 'ஆர்' சிறப்பு விகுதி. பொதுப்பட
மலையைக் குறிக்கும் குன்றம் எனும் சொல் சிறப்
பாகத் திருப்பரங்குன்றததைக் குறிக்குமாதலால்
இவர் அவ்வூரைச் சேர்ந்தவராகலாம். அன்றியும்
இவர் அக்குன்றத்தையும் அதன்கண் அமர்ந்
துறையும் செவ்வேளையும் சிறப்பித்துப் பாடியுள்
ளமையாலும் தம் பெயர்முன் குன்றமெனும் அடை
பெற்றிருக்க வாய்ப்புண்டு என்பர் (உ.வே.சா.
பதிப்பு. பரிபாடல் பாடினோர் வரலாறு; ப. மு. பக். 308).
பரிபாடலில் இவர் பாடல்கள் இரண்டு (9,18)
உள்ளன. அவ்விரு பாடல்களாலும் இவர் திருப்
பரங்குன்றத்துச் செவ்வேளையே போற்றியுள்ள
மையால் இவர்க்கு அச்செவ்வேளிட முள்ள
ஈடுபாட்டினை உணரலாம். நான்மறை விரித்து
தல்விசை விளக்கும் வாய்மொழிப் புலவரை
விளித்து அவர்க்குத் தமிழ் அகத்திணைக் களவு
நெறியின் சிறப்பினை இவர் ஒன்பதாம் பரிபாட
லில் கூறும் பகுதி சிறப்புடையதாம். அதனுள் கற்பு
வாழ்வின் துனிக்கும் தவற்றினைக்காட்டி அத்தவறு
படாத களவினை இவர் வேறுபடுத்திப் பாராட்
டுவர். 'காதற் காமம் காமத்துச் சிறந்தது' என்று
கூறி அத்தொடரினை 'விருப்போரொத்த மெய்யுறு
புணர்ச்சி' என்று விளக்குவது அரிய செய்தியைப்
புலப்படுத்துவதாகும். களவு கற்பு வாழ்க்கைத்
திறன்களை மூருகன மனைவியரான வள்ளி, தேவ
சேனையரிடத்துப் பொருத்தி இவர் நாடகப் பாங்
கில் நடத்திக் காட்டும் நயமும் பாராட்டற்பாலது.
'463
இன்றியண்சர்
அப்பாடலில் திருப்பரங்குன்றத்தின் கவைவர்த்தை
யும் இவர் சுட்டுரைப்பர், பதினெட்டாம் பரிபாட
லில் மயிலின் அழகை நோக்கி நின்ற கானவனொரு
வனிடத்து அவன் காதலி ஊடுவதையும் அவளு
டலைத் தக்க பணிமொழியால் அவன் உணர்த்து
வதையும் இவர் அழகுறப் புனைந்து அதனைத்
திருப்பரங்குன்றத்து இயல்பாக எடுத்துரைக்கின்
றார். இருபாடல்களிலும் செவ்வேளின் அடியுறை
யின்பத்தையே தமக்கும் தம் சுற்றத்தினர்க்கும்
அருளுமாறு இவர் அவ்வேளை வேண்டி முடிப்
பதில் இவரது ஈடுபாடு புலப்படும்.
குன்றவர் - குறவர்.. குறிஞ்சி நிலத்து மக்களாகிய குன்
றவர் - குறவர் - பெற்ற மறங்கெழு வள்ளி தமரா
கிய கொடிச்சியர் வானவன மகள் (தேவசேனை) பாங்
கியரோடு போர் புரிந்தனர் (பரி.9:67, 68).
குன்ற வெற்பன் மலைநாடன். தினைப்புனங் காத்
திருந்த தலைவி மந்தியும் அறியாத மரங்கள் செறிந்த
ஒரு பக்கத்தே குன்ற வெற்பனொடு - குறிஞ்சித்
தலைவனொடு - விளையாடிளை (நற. 194: 7-9).
குன்றி குன்றிச்செடி. கொல்களிற்றைப் பெறினும்
முகம்மாறித் தரும் பரிசிலைக் கொள்ளேன; மாறாக
உவந்து இன்புற விரையத் தருவராயின் சிறிதாகிய
குன்றிமணி அளவையுடைய பொருளையும் பரிசி
லாகக் கொள்வேன் என்றும் குமணனிடம் பெருஞ்
சித்திரனார் கூறினார் (புறம். 159:22-28). மறவன,
அகலின்கண் பெய்த குன்றி மணி உருளுதல் போலச்
சுழலுகின்ற கண்ணினன் (புறம். 300:4). இளை
யோள் தழையுடை யசையச் சென்று செமமணி
போல நிறமும் பொறியுமுடைய குன்றியின் கொத்
துக்களைத் தொகுத்தனள (புறம். 348: 1, 2), வெள்
ளெலியேற்றை குன்றிமணி போன்ற கண்களை
யுடையது (அகம்.133:1,2). செவ்வேள் குனறியை
ஒக்கும் சிவந்த ஆடையினன் (குறு.க.வா. 3).
குன்றியனார் - புலவர். இவரது பெயர்க்காரணம் புலப்
படவில்லை. ஆயினும் குன்றிமணியை இவர் சிறப்
பித்துப் பாடி அதனால் இப்பெயர் பெற்றிருக்
கலாம் என்று நினைத்தற்கு இடமுண்டு. இவர்
பெயர் குன்றியான், குன்றியாள எனவும் காணப
படுகின்றது. அகநானூற்றில் இரண்டும் (40,41)
குறுந்தொகையில் ஆறும (50,51,117,238,301,336)
நற்றிணையில் இரண்டும் (117, 239)
ஆகப்
பத்துப் பாடல்கள் இவருடையனவாக உள்ளன.
இவற்றுள் அகம். 41-ஆம் பாடலின்கீழ் இவர்
பெயர்க்குப் பாட வேறுபாடாகச் சேரமானநதை
யார் என்ற வேறுபெயர் உள்ளது. கார்காலத்து
மீள்வதாகப் பருவங் குறித்துப் பொருள்வயிற்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0hpcgf3xvuqlkd44jucxlg28b92swuc</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/452</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668921</id>
    <revision>
      <id>1987378</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:33:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987378</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10093" sha1="dfn21i4ex5a3x7mfbjgkduwd58otq6v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;பிரிந்த தலைவன் அப்பருவ வரவின்கண்ணும் தான்
மீளவியலாத நிலையில் தலைவியின் வருத்தத்தை
யெண்ணி நொந்து மொழிவதை இவர் ஒரு பாட
லில் (அகம். 41) அருமையாகப் புனைந்துள்ளார்.
வரைவிடை வைத்துப் பிரிந்த தலைவளை மீண்டு
வரக் காணாத தலைவி தன் ஆற்றாமையைத்
தோழியிடம் கூறும் போது, அவரது நெடுந்தேர்
வாராதாயினும் வருவதுபோல இரவுப்பொழுதில்
என் செவியில் இசைக்கின்றவதனால் யான் துயில்
மறந்தேன்' என உரைத்தாள் என்று பாடியுள்ள
குறுந்தொகைப் பாடலின் (301) நயம் காணத்தகும்.
கார் காலத்தில் காடு அணிகொள்வதையும் (அகம்.
41) மாலைக்கால நிகழ்ச்சிகளையும் (அகம். 40;தற்.
117) இவர் அழகுறப் பாடுவர். மேலைக் கடற்
கரைத் தொண்டி நகரைச் சிறப்பித்துள்ளமையால்
388) இவரைச் சேரநாட்டவர் எனக் கருது
வா பி.நா.நேற், பாடிவோர் வரலாறு).
-
குன்று - சிறுமலை. வடக்கில் இமயமும் தெற்கில்
குமரியும் மேலும் கீழுமாகிய திசைகளிற் கடலும்
எல்லையாக நடுவுபட்ட குன்றும் மலையும் காடும்
நாடும் என இவற்றையுடைய மன்னர் ஒரு பெற்றிப்
பட்டு யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ் சேரல் இரும்
பொறைக்கு வழிபாடு கூறினர் (புறம். 17:3-4). பகை
வர் விடுத்த அம்புகள் யானைமீது ஊடுருவித் தங்கி
யிருந்த தோற்றம் குன்றிடத்தே தங்கிய குருவி
இனம் போன்று காணப்பட்டது (புறம். 19:7-9),
பிறர்தம் அன்றுகெழு நாடுகள் புலி வடிவாகச்
செய்யப்ப- பொறியைக் கயலுடன் பொறித்த
சிகரங்களை படையவாகுக எனப் பாண்டியன்
பெருவழுதியு சோழன் பெருந் திருமாவளவனும்
ஒருங்கிருந்தவக் காரிக்கண்ணனார் கூறினார்
3புறம். 58:30-52). பறம்புமலை வாளாற் கொள்ளற்
கரியது; மாறா யாழ்வாசித்து, விறலியர் பின்வர
ஆடியும் பாடியும் பாணராய்ச் செலலின் பாரி தன்
நாட்டையும் குைைறயும் பரிசிலாய்த் தருவான்
(புறம்.109:13-18). நீவிர் மூவிரும் கூடிப் பொருதா
லும் பறம்பு கொள்ளற்கு அரிது; பறம்பு நாட்டி
லுள்ள முந்நூறு ஊரும் பரிசிலர் பெற்றனர்; நீவிர்
பாடினிராய் வரின் யாமும் பாரியுமே உள்ளேம்;
அதுவே யன்றிக் குன்றும் உண்டு எனக் கபிலர்
பறம்பை முற்றியிருந்த மூவேந்தரிடம் கூறினார்
(புறம்.116:4-6). பாரியி ைபெரிய கரிய குன்று
வேந்தர் வேலால் வெல்லுதற்கரிது; கிணைமகள்
பாடினளாய் வரின் கொள்ளுதற் கெளிது (புறம்.
11i). 'அற்றைத் திங்கள் அவ்வெண்ணிலவில் எம்
தந்தையும் உடையேம்; எப குன்றும் பிறர்
கொள்ளார்; இற்றைத் திங்.ர் இல் வெண்ணி
444
இன்று
லவில் வேந்தர் எம் குன்றையும் கொண்டார்;
யாம் தந்தையையும் இழந்தேம்' எனப் பாரி
மகளிர் கையற்றுப் புலம்பினர் (புறம். 113).
உயர்ந்தோனாகிய பாரியின் குன்று ஈண்டு நின்
றோர்க்கும் தோன்றும்; சேய்மையில் நின்று காண்
குநர்க்கும் தோன்றும் (புறம்.114:1,4,6). பகைவேந்
தர்க்குக் கொடியோனாயே இனியோன் குன்றின்
ஒருபக்கத்தே அருவி ஆர்த்தொழுகும்; ஒரு பக்
கத்தே வடிக்க உக்க கட்டேறல் கல்லை உருட்டி
ஒழுகும் (புறம். 115). நள்ளி புகழ்மிக்க தோட்டி
மலையைக் காக்கும் அழகிய நெடுங்குன்றினையும்
பளிங்கு போன்ற இனிய நீரையும் உடைய பெரிய
மலைநாட்டை யுடையவன் (புறம். 150:26-28).
பிட்டங்கொற்றன் பகைவர் படை அடர்த்து வருங்
காலத்துத் தன் படையின் அணியைத் தாங்குதற்கு
ஆற்றின் குறுக்கே அணையாகத் தடுத்துக் கிடக்
கும் குன்றை யொப்பப் பகைவர் படையைத்
தடுத்து நிறுத்தும் தன்மையன் (புறம்.189:8-5),
&quot;குன்றுகளும் மலைகளும் பல பின்னொழியப்
பரிசில் கொண்டு செல்லுதற்கு வந்தனென்&quot; எனப்
பெருஞ்சித்திரனார் அதியமானிடம் கூறினார்
(புறம்.108: 1,8). இடியேறு நீண்ட மலை பிறழ
குன்று தூவ எறியும்போது எழும் ஓசை போல
முரசு முழங்கும் (புறம். 311:1-4), நெற்போர்கள்
குன்றைக் கண்டாற்போன்று தோற்றமளித்தன.
(புறம். 353:8). மண்ணுலகு குன்றுகளோடு கூடிய
மலைகளைத் தளபாற் பிணித்துள்ளது (புறம். 357:1).
குன்று போன்றன களிறுகள் (புறம். 887:23).
சோழிய ஏனாதி திருக்குட்டுவன் குன்று கெழு
நாட்டினன் (புறம்.394:18). காட்டுமல்லிகை கமழு
கின்ற கன்றுடன் கூடிய பிடிகளை மொய்க்
கும் வண்டுகளைக் களிறு ஓட்டுதற்கு இடனான
குன்றுகள் பல கடந்து பரிசிலர் சென்றனர் (பதி. 12:
10-16). பாலைநிலம் குன்று தலை மணந்த புன்புல
வைப்பினை உடையது (பதி. 30:13). ஞாலம்,
குன்றுகள் தம்மிற் கூடப்பெற்றுக் கடலை ஆடை
யாகக் கொண்டது (பதி. 31:1, 2), பெரு வறட்சி
உண்டாய போது குன்றும் வறங் கூர்ந்தது (பதி.
48:28,14). செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதனின் சீற்றம்
குன்றைத் தன் நிலையினின்றும் தளரச் செய்யும்
இடியை யொக்கும் (பதி. 83:10). செல்வக் கடுங்கோ
வாழியாதன் கபிலருக்கு நன்றாவென்னும் குனறேறி
நின்று தன் கண்ணிற் கண்ட நாடெல்லாம்
காட்டிக் கொடுத்தான் பேதி. ப. 7. அடிக்குறிப்பு).
குதிரைகளோடு யானைகளை மிகுதியாக உடைய
பெருஞ்சேரலிரும்பொறையின குன்று முரசொலி
யைப் போல ஒலித்து இழிதரும் வெள்ளருவியை&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>dfn21i4ex5a3x7mfbjgkduwd58otq6v</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/453</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668922</id>
    <revision>
      <id>1987379</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:33:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987379</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9950" sha1="icduolwaznrqeg03lop3cst654rni7o" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குன்று
யுடையது (பதி. 78:1,2, 13,14). மதுரையின் மேற்றி
சையிடத்தே உள்ளதும் வண்டினம் வயலில் மலர்த்த
தாமரைப்பூவில் துஞ்சி வைகறையில் நெய்தல்
மலரை ஊதிப் பின் கண்போல் மலர்ந்த சுளைப்
பூக்கலிலே சென்று ஆரவாரிக்கும் இயல்பினது
மான குன்றிலே (திருப்பரங் குன்றிலே) செவ்வேள்
நெஞ்சமர்ந்து உறைதலும் உரியன் (முரு. 11-77).
மகளிர் குரவையாடி அசைய வேலன் தன் தடக்
கையினான் அவர்களைத் தழுவி ஏந்தி, முதற்கை
கொடுத்துக் குன்றுதோறும் விளையாடுவான் (முரு.
218-217). சூரனது மார்பும் குன்றும் துளைத்த
முருகனது வேல் அடியார்க்குத் துணையாகும்
(முரு.வெ.3:3,4). நெற்சூட்டைக் குவித்துக் கடா
விட்டுக் குன்று எனும்படி உழவர் நெற்பொலி
யைக் குவித்தனர் (பொரு. 243, 244). குன்றோடு
மாறுபடும் தோற்றமுடையது யானை (பெரு.351,
353). ஆய்ச்சியின் கண்கள் திருமால் குன்றெடுத்து
நின்ற நிலையைக் காணப்பெறுவது என்று கொல்?
(முல்லை.வெ.1). அந்தணர் பள்ளி குன்றினைக்
குடைந்தாற் போன்ற தோற்றமுடையது (மது.
474). குனறுகள் பலவும் திரண்டு பொலிவன
போலக் கோயில் திகழ்ந்தது (மது.487,488). குறும்
பல் குழுவின் குன்றுகளைக் கண்டாற் போன்றன
பல மாட்சிமைப்பட்ட நல்ல இல்லங்கள் (மது.500,
501). குன்றைக் குளிர்ச்சி செய்யுமாறு கூதிர்க்
காலம் வந்தது (தெடு. 13). குன்றை நடுவே
குடைந்து திறந்தாற் போன்று கோயிலின் ஓங்கு
நிலை வாயில் காணப்பெற்றது (நெடு.88,100).
பலவின் பழத் தேறலை நீரெனக் கருதி யுண்ட
மயில் கயிறாடு மகளிர் போலத் தளரும் சாரலை
யுடையதும் விண்ணைத் தீண்டும் சிகரங்களில்
பூத்த காந்தள் மலர்கள் வரையர மகளிர் விளை
யாடுதலின் கீழே பரந்து கச்சுப் பரந்த களம்
போல அழகுபெறப் பொலிவு பெற்றதுமான
குன்றுகெழு நாட்டினன் தலைவன் (குறி. 191-199).
&quot;நின்று கண்ணால் நோக்கினும் கண்ணொளியைத்
தன் அழகால் வாங்கிக் கொள்ளும் இடமுண்டா
கிய குன்றிடத்தே வருத்தத்தைச் செய்யும் குழிகளி
டத்து உண்டாகும் இடையூறுகள் பலவாகும்;
அவற்றை முழவினது காமரத்தை ஊன்று காலா
கக் கொண்டு தளர்தல் ஓம்பிக் கழிமின்' எனக்
கூத்தர் ஆற்றுப்படுத்தப் பெற்றனர் (மலை.
372). நன்னன மலையினின்றும் இழிதரும் அருவிகள்
வென்றுயர்ந்த கொடிகள போலத் தோன்று
கின்ற குன்றுகள் சூழந்த பரப்பினையுடைய நாட்
டிற்கு உரிமையுடையவன் (மலை. 581-583). சிற்றூ
ரின்கண் மகளிர் உலக்கையாற் குற்றுதலின் உரலி
368-
445
குன்று
உதி
னின்றும் எழுந்த ஒலி மலைப் பக்கத்திலுள்ள ஆந்
தையொலியோடு மாறி மாறி ஒலிக்கும் குன்றுகள்
பின்னொழியுமாறு தலைவனைக் காட்டிலும்
அவன் நெஞ்சம் தலைவியைக் காண விரைந்தது
(அகம். 9:10-18). உளியின் வாய் போன்ற கூரிய
வெம்பரல்கள் பொருந்திய நெறிகளை யுடைய
குன்றுகள் பலவற்றைக் கடந்தும், தலைவி மையுண்
கண்களின் மயங்கிய நோக்கினை யுள்ளிய தலை
வன் நெஞ்சம் அவன் தனியாய் ஒழியத் தலைவி
பால் சென்றது (அகம். 33: 9-13), பெருங்குளங்கள்
குன்றுகளைக் கண்டாற் போலும் பெருங்கரை
களை யுடையன (அகம். 42:7,9). தலைவன் குன்று
கிழவோன் எனச் சுட்டப்பெறுதல் (அகம். 48:22).
கடுங்கண் மறவரது காட்டரணகளில் எழுந்த
தண்ணுமையொலி அருஞ்சுரம் செல்வோர் நெஞ்
சம் நடுக்குறக் குன்றினைச் சேர்ந்த சுவர்த்த
வழிகளில் இசைக்கும் (அகம். 87:7-10). குனறிடத்துப்
பொருந்தியது சீறூர் (அகம்.152:3). வாடைக்காற்று
குன்றை நெகிழச் செய்வது போன்ற குளிரைக்
கொண்டது (அகம். 163:9). தலைவியிருந்த மணங்
கமழும் தெருக்களையுடைய மணற் பெருங்குனறு
புகார் நாட்டின்கண்ணது (அகம்.181:22-26).
யஞ்சேரல் தன முன்னோர்க்குப் பலியாகப் பெருஞ்
சோறு படைத்த காலத்தே அதனை உண்ணற்குப்
பேய்ச் சுற்றங்கள் கூடியிருந்தாற் போலக குறியன
வும் நெடியனவுமாய குன்றுகள் குழுமப் பெற்றது
சுரன் (அகம. 233:8-12). குனறிலுள்ள மரத்தின
கிளைகள் எரியுமாறு ஞாயிற்றுக கதிர்கள் காய்ந்
தன (அகம். 295:2). சுவண கலலின் கடிய தாக்கு
தலையுடைய பகற்பொழுதில் இயங்காது இரவின
கண் தினைப்புனத்தை மேய்நத யானை. தண்
பெருந்தூற்றினைக் கண்டு அஞ்சும் குன்றுகள்
குறுக்கிடும் நெறிகளையுடைய நம் தலைவர் சென்ற
நாட்டின்கண நாமும் செல்லின என்னையோ
எனத் தலைவி தோழியை வினவினாள் (அகம். 309:
12-17). 'குன்று போலத் தோன்றும் குவவு மணற்
சேர்ப்ப' எனத் தலைவன விளிக்கப் பெற்றான
(அகம். 310:10). குன்றோங்கு வைப்பின் நாடு
(அகம். 338:1). தலைவன் குனறினை இழிந்து செல
லும் களிறு போலத் திரண்ட மணல் மேட்டினைக்
கடந்து இரவில் குறியிடத்திற்கு வந்தான் (அகம்.
380:14, 19). மண்ணில் ஊன்றிய கொம்பினை
அசைத்துப் பெயர்க்க இயலாது வலி குன்றிய மதக்
களிற்றின் தடக்கை, குன்றில நுழையும் பாம்பு
போலத் தோன்றும் (அகம். 391.10-13). சிகரம்
உயர்ந்த பாறைகளை யுடைய குன்றுகள் பலவற்
றைக் கடந்து தலைவன் பொருள்வயிற் பிரிந்து&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>icduolwaznrqeg03lop3cst654rni7o</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/454</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668923</id>
    <revision>
      <id>1987380</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:33:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987380</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10013" sha1="8sz7d0z01i96oaoar863r521iolal9m" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குன்று
சென்றான் (அகம்.393:1,2). தலைவனைக் குன்று
கெழுநாடன் எனக் குறித்தல் (அகம்.398:10;குறு.8713;
183:3), முருகள் குன்றின் நடுவிடம் பிளக்கும்படி
எறிந்த அழகிய ஒளியுடைய நெடுவேலினை உடை
யவன் (குறு. க. லா. 3,4). மேகம் தவழும் குன்று
சேர் சிறுகுடி (குறு. 108:3). 'வங்காச் சேவல் நீங்கப்
பெற்ற பேடை, புல்லூறு வீழ்ந்ததாகக் கணவனைக்
காணாது குறிய பல ஒலிகளால் அழைக்கும் குன்று
கெழுமிய சிறுநெறிகள் அரிய என்னாது தலை
வியை மறந்து செல்வேன் என்பது நம் இளமைக்கு
முடிவு எனத் தலைவன் தன்னெஞ்சிற்குக் கூறி
னான (குறு. 181). குன்றினின்று இழியும் அருவி
போல வெண்டேர் விரைந்து சென்றது (குறு. 189:2),
வாடை வந்து அலைத்த பின்பும் வருத்தம் மிகு
மாறு தலைவனது மணி நெடுங்குன்று, க லில்
ஆழகின்ற மரக்கலம் போலத் தோன்றி மாலைக்
காலத்தில் மறையும் எனத தலைவி தோழியிடம்
கூறினாள் (குறு. 240:4-7). குன்றுதலை மணந்த
கானம் தலைவர் சென்றனரோ எனத் தலைவி
தோழியை வினவினாள் (குறு. 281:5,6). யானையின்
ஒரு மருப்புப் போன்ற ஒன்றாகிய இவங்கும் அருவி
யையுடைய குனறினைக் கடந்து தலைவர் ஏகினார்
(நற்.18:8-10). சுரத்து நெறியில் குன்றை ஊர்ந்து
செல்லும் திங்களை நோக்கி நின்று நினைந்து
திலகமிட்ட தேங்கமழ் திருநுதலையுடைய நாண்
மதித் திங்கள் என்பது ஒன்று எம்முடையதும்
உண்டு; அஃது இப்பொழுது கல்லோங்கு மாமலை
மீதுள்ளது என்று உள்ளினேன் அல்லனோ என
மீண்டும் பொருள் வலிக்கப்பட்ட நெஞ்சிற்குத்
தலைவன் கூறினன் (நற். 62:3-10). தலைவனின்
சிகரம் உயர்ந்த குன்றின்கண் வல்லிடி முழங்கும்
அரையிருள் நடுயாமத்தில் மினனி யியங்கும் முகில்
தஙகி மழை பெய்தது (நற். 68:8-10). தலைவர் நம்
வயின செய்த கொடுமை நினைந்து, அவரது பழ
முதிர் குனறுகள் நம்பாற் பெரிதும் அன்புடைமை
யின் தம் வருத்தததை அடக்கமாட்டாது கண்ணீர்
அருவியாக அழுதன (தற். 88:8-9). குன்ற வைப்பின்
கானம் சென்று நீங்கத் தலைவன் கருதினான் (நற்.
137:9,10). உமணர் உவர் நிலத்து விளைந்த உப்பி
னது குன்று போன்ற குவியலை மலைநாட்டகத்தே
கொண்டுபோய் விலைபகரும் நிலையா வாழ்க்கை
யினர் (நற். 138:1-3), மேகமே, இம்மென முழங்கும்
இடிகளோடு மாயோளாகிய தலைவியுடன் அவள்
நலன நுகர்ந்து உறையும் நல்லூர்க்கண் மலருதிர
மோதி இரவுப்பெயல் பொழிந்த உதவியை யுடை
யாய்; படுமலைப்பண் போனற ஒலியோடு பெய
யும் மழையினை உடையையாகி உலகிற்கு ஆதார
446
குன்று
மாகப் பலரும் தொழுமாறு பலவயின் நிலைநின்ற
குன்றின் கொடுமுடிதோறும் பொருந்தி உலாவு
வாயாக எனத் தலைவன மழையை வாழ்த்தினான்
(தற். 139), யானை தீண்டியதனால் பொரியரை
யுடைய புழற்காய்க் கொன்றைமரம் குன்றின்கண்
உறையும் தவசியர் போலப் பொலியத் தோன்றும்
(நர் 141:2-4). மேகம் தான் முழங்குகின்ற இடி
யொலி மலைமுழையின்கண் எதிரொலித்து முழங்
கும்படி, கொடுமுடி உயர்ந்த குன்றின் கண்ணே
வந்து தங்கியது (நற்.156:9,10). குன்று போலத்
தோன்றும் குவிந்த மணலாகிய திடர்மீது ஏறி
நின்று தலைவன குதிரையைச் செலுத்தி வருநெறி
யைக் கண்டுவருவோம், வா எனத் தோழி தலை
வியை அழைத்தாள் (நற்.235:8-10). குனறுபோல்
உயர்ந்த வெண்மணலில் படர்ந்த கொடியடும்பின
பூக்கொய்து தலைவன் தலைவிக்களித்தான (நற்.
254:3). எருமை குன்றுசேர் வெண்மணலில் துஞ்சும்
(நற்.260:1-4). குன்றுகெழு கொடிச்சி (நற்.276:4).
மந்திப்பறழ் குன்றினிடத்துப் பொருந்தி முன்றிலில்
போகாது வேங்கை மரத்தின் கிளைமீது மறைந்
திருந்து கொடிச்சியின் கையிலுள்ள தீம்பாலைக
கவர்ந்தது
(நற்.372:1-5). முகிலை உச்சியிலே
கொண்ட மணி நெடுங்குன்று நிணத்தால் மூடப்
பெற்ற ஊன்போலத் தோன்றும் (ஐங். 207:3,4),
மணிநெடுங் குன்று வெண்டலை மாமழையைச்
சூடிக்கொண்டு அமையாது தோன்றும் (ஐங். 209:
4.5). புகர்முகவேழம் துறுகல்லைப் பிடியெனப்
பிறழ உணர்ந்து தழுவுதற்கிடனானது குன்றுகெழு
நன்னாடு (ஐவ். 239:1-3). குன்றக்குறவன் சந்தன
மரத்தை யறுத்துச் சுடுதலான் எழும் நறுமபுகை
காந்தளோடு கமழ்தற் கிடனானது குன்று கெழு
நாடு (ஐங்.254). பொன் போன்ற நிறமுடைய
தினையைக் கட்டளைக்கல் போன்ற நிறமுடைய
கேழற்பன்றி மாந்தும் குன்றுகெழு நாட்டினன்
தலைவன் (ஐங்.883:1,3). தலைவன் புலியால்
கொல்லப்பட்ட தன் பிணவின் குட்டியைக் கேழற்
பன்றி காக்கும் குன்றுகெழு நாட்டினன் (ஐங்.265:
2-3). கடுவன் புலிமுழக்கிற் கஞ்சி விரைந்து
குன்றுயர் அடுக்கம் பாயும் (ஐன், 274:1-3).
குறவர் மூட்டிய கொள்ளிக்கு
கொள்ளிக்கு அஞ்சித் தன்
புகலிடத்திற்கு விரைத்தேகும் மயில், தினைத்தால்
மீதிருந்த குருவி வருந்துமாறு பந்தாடு மகளிர்
போல ஆடிச்செல்லுதற் கிடனான குன்றுகெழு
நாட்டினன தலைவன் (ஐங். 298:3-6). ஒன்றோ
டொன்று உராய்கின்ற மூங்கிலிடத்துப் பிறந்த
தீயைக் கண்டு புலி வெருவுதற்கு இடனானது
குன்றுடை அருஞ்சுரம் (ஐங்.307:1,8). வனப்புற்ற&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>8sz7d0z01i96oaoar863r521iolal9m</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/455</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668924</id>
    <revision>
      <id>1987381</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:34:11Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987381</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10159" sha1="3tlf00o52p3iujx5hiqi6lgosoeadpi" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குன்று
447
அருவிகளை உடையதாய் ஏன் தலைவனைத்
பாற் கரந்து காத்த குன்று அறத்தானே நின்று
நிறைக; வறனுண்டாயினும் அறத்தானே நீலறக
எனத் தலைவி உடன்போக்கில் உதவிய மலையை!
வாழ்த்தினாள் (ஐங்.312). கானம் வெற்றியுடைய
உச்சியைக் கொண்ட குன்றுகள் நிறைந்தது (ஐன்.
338:2,31. தலைவி இன்துணையாகிய தலைவன்
தன்னை இனிது பாராட்டக் குன்றுயர் பிறங்கல்
மலையைக கடந்து சென்றனன் (ஐங்.387:5,6}.
மூங்கில் மிக்க உயர்ந்த மலையில் தோன்றிய அழ
லிடையே களிறுகள் அகப்படத் தலைமையுடைய
வேழம் அதனை வழியுண்டாக மிதித்துத் தன்
இனத்தோடு வெளியேறும் குன்று அழலும் வெஞ்
சுரத்தைத் தலைவன் கடந்து சென்றாள் (கலி. 25:
5-12). தலைவர் நம்முடைய தொன்னலம் கெடும்
படி தாம் விரும்பாத நம்மையோ மறப்பாராக:
வென்றி வேலையுடைய முருகன் குன்றின்மேல்
பரத்தையருடன் விளையாடும் விளையாட்டையும்
விரும்பாரோ' எனத் தலைவி தோழியை வின
வினாள் (கவி, 27:14-16). என்முன் கைவளை நெகிழ
என்னிடத்து வாராதவன் குன்றிலிருந்து இளமழை
வைகலும் உலாவி நிற்கும் எனத் தோழியிடம்
தலைவி கூறினாள் (கலி. 41:25-27). இழை நெகிழ்ந்து
வீழும்படி நம்மை வருத்தினோன் குன்றாயிருந்தும்
பக்கமலைக்கண் மேலே வைத்த தேனிறால் மழை
யிலே துழைகின்ற மதியைப் போலத் தோன்று
கின்றதே எனத் தோழி தலைவனை இயற்பழித்
துரைத்தனள் (கவி. 43:23-24). பகையெனக் கூற்று
வன் வரினும் கெடானாய்த் தன்னை உறவு கொண்
டார்க்குத் தோற்றலை நாணாதவனுனடய குன்றின்
கண், தும்பி காந்தளின் முகைமேலே அது அலருங்
காலம் பார்த்திருக்கும் (கவி.43:8-31). மாறுகொண்டு
ஆற்றாரெனினும் பிறர் குற்றத்தைக் கூறுதலை
அறியாதவன் குன்று, மானினது செவி போல
மூங்கில் முளையினது கண்ணைப்பொதிந்த பாளை
கழன்று விழும் பண்பினையுடையது (சுவி.43:18-12}.
கொடிய கழிகள் சூழ்ந்த குன்று போல் வாவெக்கர்
தோன்றும் (கனி. 127:5). ஞாயிறு குன்றில் வந்து
தோன்றிக் கொதித்துப் பரந்து தான் கொண்ட
கோடைக்காலத்தில் போதற்கு அரிய வழியென்று
கருதானாய்த் தலைவன் பொருள் தேடிச் சென்
றான் (கலி.150:15,16), உலகம் வெள்ளத்தில் அழுந்
தின காலத்துத் திருமாவ் (வராகமாய்) தன் கழுத்தில்
தாங்கி வெள்ளத்தினின்றும் எடுத்துத் திருத்திய
தொழில் குன்றின் (மேருவின்) தொழிலோடு ஒக்கும்
(பரி. 4:22-24). இரவில் புணர்ந்தோர் மகளிருடைய
முலையிடையிலே கிடந்து இன்றுயில் கொள்ளுதற்
குன்று
குப் பூந்தாரிளையுடைய செவ்வேளின் குன்று
பொருந்துவதாகும் (பரி. 6:54,52). செவ்வேள் குன்
றின் அருவி தாழும் சுனை, செவ்வேளை ஈன்ற
தாமரையினது மின்போலும் இணர் உதிராத வற்
றாப் பொய்கையை ஓக்கும் (பரி. 9:28-15). மழை
யின் இடிகுரல் கேட்ட கோழி குன்று அதிருமாறு
கூவும் (பரி. 8:18,19). 'சூளுரைத்தல் வேண்டின்
வணங்கப்படும் குன்றையும் வையை மணலையும்
கூறிச் சூளுரைக்காதே என்று தோழி தலைவனிடம்
கூறிச் சூள் விலக்கினாள் (பகி. 8:70,71). முருகனுக்
குரிய குன்றுத்தின்கண் (பரங்குன்றத்தின்கண்) ஆடல்
பயின்றவரை அவ்வாடல் பயின்றார் வெல்லவும்
பாடல் பயின்றாரைப் பாடல் பயின்றார் வெல்ல
வும் சூதாடுதல் வல்லாரைச் சூதுவல்லார் வெல்ல
வும் பிற கன்லியுடையார் இஸ்வாதே வெற்றி பெற
வும் இத்தலகய வெற்றிகளால் ஒப்பில்லாத புகழ்
பரவியது (பலி. 9:71-15). மழை பெய்தலின் சுனைப்
பூக்கள் மலர்ந்தன; கடப்ப மலரில் தாதூதும் வண்
டினத்தின்குரல் பண் போன்றிருந்தது: மூங்கில்கள்
மகளீர் தோளை ஒத்தன; மயில்கள பிரிந்து சென்
றாரை வம்மின் என்பன போல் கூவின; கொன்
றை யீணர்கள் பொன்மாலை போன்றன; பாறை
களில் வேங்கை மலர் பரந்தன; நீர்ப்பக்கத்தே
செழித்துள்ள காந்தள் மலர்ந்தன; அவற்றிடையே
செங்காந்தள் பரந்தன: இவ்வாறு செவ்வேளின்
குன்று (பரங்குன்று) கார்காலத் தன்மை மிக்கது
(லி.14:1-17), நிலத்திலுள்ளோரது பசிவெம்மையை
ஆற்றி திதைபயன்கல் எல்லாவற்றையும் எப்பொழு
தும் அவர் பெறப் பயன்படும் குன்றுகள் சிலவே
(பரி. 15:6,7). திருமால் கருங்குன்றத்தை யொத்தவர்
(பரி. 18:54). புகழால் திசையெங்கும் பரந்த குள்
றின்கண் பொருந்தி உலகத்தார் பலவிடத்தும் செய்
கின்ற பூசைக்கண் முருகன் ஆலியாகக் கொள்ளும்
அகிற்புகை மேவே போதலான தேவர் இமைப்பர்;
ஞாயிற்று மண்டிலம் தோனறாமல் மறையும் (பரி.
17:28-33). செவ்வேளைப் பயந்ததனால் உண்டா
கிய புகழைத் தான் பரந்து நின்று தாங்கிய குன
றோடு (இடியமலையோடு) ஒத்துச் செவ்வேள் விரும்பி
எழுந்தருளிய குன்று புகழ்பெற்றது (பரி. 18:5,6).
ஐந்து வளமும் மிக்குப் பொலிந்தது அணிதிகழ்
குன்று (பரங்குன்று) (மரி. 18.15), மகளிரும் மைந்தரும
குன்றிற்கும் (பரங்குன்று) கூடலுக்கும் இடையெல்லாம்
நெருங்கி யாத்திரை செல்லும் வழி, அவாதம்,
மாலையை யுடைய தலைகள் இடைவெளியின்றி
நிறைதலால் ஒத்த மலர்களை வைத்துக் கட்டி நில
மகளுக்கு இட்ட மாலை போல் தோன்றும பரி.
19:18-38). வழுதி மடமயிலளைய மகளிரோடும்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>3tlf00o52p3iujx5hiqi6lgosoeadpi</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/456</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668925</id>
    <revision>
      <id>1987382</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:34:27Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987382</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9265" sha1="oez0bwdwh2e8t7fgq0d9v8dtaobweyr" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;குன்றுபயன்
அமைச்சரோடும் கூடிச் செவ்வேளின் சூருறை குன்
றின் தடவரை யேறிப் புகழுண்டாக வலம் வந்
தான் (பரி.19:20-24). அன்பரது வாழ்த்தினை யுவப்
பானது (செவ்வேளினது) குன்றின் இடவேறுபாடு
சிறுவர்களுக்கு மடமை செய்தலை யுடைத்து (பd.
19:85,66). பச்சிலை, ஆம்பல், காந்தன், எருவை,
வேங்கை, தோன்றி, நறவம், கோங்கம், இலவம்
ஆகிய இவற்றின் மலர்கள் தெற்றின மாலை போல்
மலர்நிறைந்தும் கோத்த மாலை போல் நிறம் மாறு
பட்டும் தொடுத்த மாலை போல் இடையிட்டும்
தூக்கிக் கட்டின மாவைபோல் நெருங்கியும் பூத்த
லால் செவ்வேளின் குன்றின் மேலுள்ள வரைமலை
யெங்கும் விடியற் காலத்துப் பலநிறத்து மேக்
மார்ந்த வானம் போலப் பொலியும் (பலி, 19:75-84).
சூர்மாவைத் தடிந்திட்ட செவ்வேளின் குன்றின்
மிசை மகளிரின் பல்வேறு செயல்கள் கைவல்லான்
எழுதிய ஓவியத்து எழிலை ஒத்து விளங்கின (பரி.
31:27-29). மேகம் ஒலிக்கின்ற இடங்களில் மயில்கள்
ஆடின; மலர்களில் தும்பிகள் குழல்போல் ஊதின;
வண்டினங்கள் யாழிசை போல ஒலித்தன; அருவி
நீர் முழவைப் போல ஒலித்தது; இவ் வொலிகளெல்
லாம் ஒருங்கே பரந்து முழங்கும் வெற்றி முரசினை
யுடைய முருகவேளின் குன்றின்கண் ஒலித்தன
(பலி. 21:80-88),
2.பிண்டம். மறவர்
குருதியைத்
பகைவரது
தெளித்துக் கலந்த திரட்சியை யுடைய சோற்றுக்
குன்றுகளால் - பிண்டங்களால் - அச்சம் பொருந்
திய இயல்பினையுடைய அயிரை மலையிலுள்ள
கொற்றவையை வழிபடுவர் பேரி.88:11,12).
3. மணற்குன்று. ஆம்பல் வள்ளித் தொடிக்கை
மகளிர் குன்றின் மணற்குன்றின் மீதேறிப்
புனலிடத்துப் பாய்வாராயின் புறத்தே நீர் செல்லு
தற்குரிய வழியால் புனல் வழிந்தோடும் (புறம்.
353:5-7).
-
குன்றுபயன் - களவொழுக்கம்.. களவுப் புணர்ச்சியே
சிறந்தது எனறு பாராட்டும் பொருள் இலக்கணத்
தைக் கொண்ட தமிழை ஆராயாதவரே குறிஞ்
சியின்கண் நிகழும் இனபமாகிய குன்று பயன்
களவொழுக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ளார் (பரி.
9:24-26).
குன்றூர் - ஓர் ஊர். வாளைமீனின் சூல்கொண்ட
மடநாகு மாம்பழத்தைப் பற்றுதற்கு இடனான
பழைய வேளிரது குன்றூருக்குக் கிழக்கே பெருங்
கடல் உள்ளது (குறு. 16411-4). பழனத்துள்ள
யாமையின் முதுகில் கழனிகாவலர் நத்தையை
448
கூஉ
உடைத்தற்கு இடனான பழைய வேளிருக்குரியது
குன்றூர் (நற்.289:6-8).
குன்றூர் கிழார் மகனார் புலவர். 'தொன்றுமுதிர்
வேளிர் குன்றூர்' என மாங்குடி மருதனாரும் (குறு.
184:3) பரணரும் (நற். 280:8) குறிப்பிடும் ஓரூர்
சங்க இலக்கியங்களால் அறியப்படுகின்றது. கீழ்க்
கடற் கரையதாக மாங்குடி மருதனாராலும்
நன்மை மிக்கதாகப் பரணராலும் மருதவளம்
சான்றதாக அவ்விருவராலும் ஒருமித்துப் பாராட்
டப்படுகின்ற அக்குன்றூரே இப்புலவரின் தந்தை
யார்க்குரிய தாகலாம். புறநானூறு
338-ஆம்
பாடலின்கீழ் இயற்பெய ரின்றிக் குன்றூர் கிழார்
மகனார் என்றே இப்புலவர் பெயர் காணப்
படுகின்றது. எனவே, ஊர்ப்பெயரால் தந்தையார்
சிறப்புப் பெற, தந்தையார் பெயரால் இவர் சிறப்
புப் பெற்றுள்ளார். மற்று, நற்றிணையில் 332-ஆம்
பாடலினகீழ்க் குன்றூர்கிழார் மகனார் கண்ணத்
தனார் எனக் காணப்படுதல் கொண்டு இவரது
இயற்பெயர் கண்ணத்தனார் என்றுணரலாம். இவ்
விரு பாடல்களையும், 'குன்றூர் கிழார் மகனார்'
எனனும் பெயர்க்குக் கீழேயே அடக்கிப் பதிப்பித்
துள்ளார் வையாபுரிப்பிள்ளை (சஇ). இவையன்றி
இவர் பாடியனவாக வேறு பாடல்களில்லை. மகட்
பாற் காஞ்சித் துறையிலமைந்த இவர்தம் புறப்
பாடலில் நெடுவேளாதன் என்பானுக்குரியதும் வள
மிக்கதுமான போந்தை யென்னும் ஊரைக்குறித்து
அதுபோன்ற சீரும் செல்வமும் அமைந்தவளென்று
அப்பாடல் தலைவியை இவர் சுட்டுவர். மூவேந்தரே
மகள் வேண்டி வரினும் தன்னை வணங்காதவர்க்கு
மகட்கொடை நேரான் என்று அவளுடைய தந்தை
யின் மேம்பாட்டை இவர் கூறுகின்றார். கழனி
நடுவே தோன்றுகின்ற ஓரெயிலுக்குக் கடல்நடுவே
போக்கற்று நின்று உலர்ந்து தோன்றும் கலத்தை
இவர் உவமித்துள்ள நயமும் உணரத்தகும். நற்றி
ணையில் அமைந்த அகப்பாடலை இவர் தலை
னின் பிரிவிடைத் தோழியின் வன்புறைக்கு எதிர்
மொழியாகத் தலைவி கூற்றில் பாடியுள்ளார்.
கூ
கூஉ கூவுதல் (அறைல்). சோழன் நலங்கிள்ளி ஆவூர்
முற்றியிருந்த காலத்து அடைத்திருந்த நெடுங்கிள்
ளியை நோக்கிக் கோவூர் கிழார், 'நீரற்ற வினை
மாட்சிமைப் பட்ட நல்ல மனையில் வாழும் மக்கள்
வருந்திக் கூப்பிடும் கூஉ கூவுதல் - கேட்கவும்
-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>oez0bwdwh2e8t7fgq0d9v8dtaobweyr</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/457</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668926</id>
    <revision>
      <id>1987383</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:34:44Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987383</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10132" sha1="jjwedtiq1c7im8bfu0tcdsh3s7yby3i" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;ஆங்கண்
நாணாது ஈங்கு இனிதிருத்தல் இன்னாது எனக்
கூறினார் (புறம்.44:7-9). உச்சிப் போதாகிய நண்
பகலில் பசியால் வருந்தும் வெண் நரிகள் கூஉ
முன்ற செய்தன (பற: 453 பேதைச் அறு
ஒருத்தி தன் சுற்றத்தினரிடமிருந்து பிரிந்து அவ
ரைக் கூவி அழைத்ததன்' எதிரொலியை' 'அவரின்
குரலாய்க் கருதி ஆங்குச் சென்றுகாணாதுமேலும்
கூஉக்கூஉ மேற்கொண்டாள் !பரி.2085.85).
கூடங்கண் -கூப்பீடு தொணைவு. அருவிகளக் கொண்ட
மலையிடத்து, கூடங்கண் கூப்பிடுதொலைவு
உள்ளது தலைவியின் ஊர் எனத் தலைவனிடம்
கூறத் தோழி மறந்ததாகக்' குறிப்பிட்டான் (அகம்.
38:16,17). கடலை அரணாகவுடைய. எமது சிறு
நல்லூர் கூஉங்கண்ணஃது எனீத் தோழி தலைவ
னிடம் கூறல் (அகம். 310:13,17).
-
கூகை - கோட்டான். இடுகாட்டின்கண் கழுகின் ' சேவ
லும் பொகுவலும் காக்கையும் கூகையும் - கோட்
டானும் -கூடிப் பேயினத்துடன் தாம் விரும்பிய
வழியே இயங்கும் (புறம்: 288:3-5). கள்ளியம் பறந்
தலையில் தான வாழும் பொந்தில் போழ் வாய்க்
கூகை &quot;சுட்டுக்குவி' என்று கெத்தோரை அழைப்பு
பது போலக் கூவியது (புறம். 240:6-9). காரியாதி
என்பான் உழைக்குரல் கூகை தன் இனத்தை
அழைக்கும்படி வலிய விற்படையை அலைத்து
ஆனிரையை மீட்டான். புறம். 261: 11 + 15).
முதுகாடு, களரி பரந்து கள்ளிமிகுந்து பகற்காலத்
தும் கூவும் கூகைகளைக் கொண்டது (புறம்.256:
1-4). இடுகாட்டில் வேறுபட்ட குரலினையும்
வெல்லிய (வாயையு முடைய. கூகையொடு கூடிக்
குறுநரிகள் பிணங்களைத் தின்றன (புறம்.359:1-3),
வெள்ளெலும்புகள் கிடக்கும் நெடுலெண் களர்
நிலத்தில் காக்கையும் கூகையும கூடிப் பகற்
போதும் கூவும் (புறம்.362:16-18). முதுமரத்தின்
பொந்துகளிலிருந்து கூகைக்கோழி கதுமெனக்
கூவும் (புறம்,:864:13,12). பிதுங்கியன போன்ற கண்
களையுடைய கூகைகளின் . குழறு குரலின் தாளத்
துக்கேற்பப் பேய்மகள் கூத்தாடும் (பதி. 22:36,37).
பறந்தலையில் இறைச்சித் துண்டம் வைத்த
இடத்தை மறந்து. துய்போன்ற உச்சிக்கொண்
டையை உடைய கூகைச் சேவலைப் பெடை வருத்
தும் (பதி. 44:17-19). பேய்மகள் பிதுங்கிய கண்ணை
யுடைய கூகையோடு கடும்பாம்பு தூங்கப் பெரிய
முலையை வருத்துகின்ற செவியினள் (முரு. 49-51).
நெடுஞ்செழியனின் பகைவர் நாட்டு மாளிகைகளில்
டுவந்து வீழந்த கரிந்த குதிரிடங்களில் சூட்டினை
யுடைய கூகைசசேவல் பெடையுடன் தங்கிக் கதறி
யது.(மது.159,170), பாழடைந்த மன்றங்களில் அழு
சஇ பெர்க தொ 2-29
449
கூகைக் கோழியார்.
கின்ற குரலையுடைய கூகைகளுடன் ஆண்டலைப்
புட்கள் அரற்றின (பட். 255-258). திருமாவளவன்
போருழக்கியதால் பாழடைந்த பகைவர் நாட்டு
நகரங்களில் நெற்கூடுகளின் உள்ளிடத்தே இருந்து
வளைந்த வாயினையுடைய கூகைகள் நன்பகற்
போதிலும் குழறின (பட். 267 -319). பேய்கள் திரி
'யும் நன்னிபாமத்திலும் இல்லங்களில்' வாழும் எலி
'களை இரையாகக் கொள்ளும் வலிய அலகுடைய
கூகை கேட்போர் உள்ளம் அஞ்சுமாறு குழறும்
(அகம்.132:13,14); ஆஅய் எயினன் ஞிமிலியொடு
பொருது களத்திற் பட்டகாலை, கடும்பகலில் பிற
புள்ளினங்க ளெல்லாம் அங்குச் சென்ற போது
கூகை நாணமுற்று அவனைக் காணச் செல்லாமல்
தங்கி வருந்தியது எனப் புனையப் பெற்றுள்ளது
(அகம்: 148:7-11). தலைவி மன்றத்தின்கண் நிற்கும்
மராமரத்திலுள்ள 'கூகை இரவில் குழறக் கேட்ட
விடத்தும் பெரிதும் அஞ்சுவாள் (அகம்.158:13,14).
தலைவியின் நெஞ்சம் குன்றிலுள்ள கூகை குழறி
னாலும் முற்றத்திலுள்ள பலாமரக் கிளையில் ஆண்
குரங்கு தாவித் துள்ளினாலும் அஞ்சும் இயல்பினது
வாகைப்
(குறு. 153:1-3) கூகையாகிய கோழிகள்
பறந்தலையில் தங்கியிருந்தன (குறு.393:3). கடவுள்
உடனிருந்து
முதுமரத்தில்
பழகிய தேயாத
வளைந்த வாயையும் தெளிந்த கணணையும் கூர்
வாய்ப்பறையால் பிறரை
உதிரையும் உடைய,
வருத்தும் கூகையே, 'நீ நான் உறங்காமல் வருந்
தும் போது அஞ்சத்தக்க கடுங்குரலால் குழறாதே;
யாட்டிறைச்சியுடன் நெய் வெண்சோற்றையும்
வெள்ளெலியினசூட்டிறைச்சியையும் உனக்கு நிறை
யத் தருவோம்' எனத் தோழி கூறினாள் (நற். 83:
2-4), கூகைப் பேடை இரவு முழுவதும் வேம்பின்
கிளையிலிருந்து இசைக்கும் (நற.218:7,8). மூதூரின்
'அகனெடுந்தெருவில் கூகைச் சேவல் அதன் பெடை
யுடன் சென்று நாற்சந்தியில் யாவர்க்கும் அச்ச
முண்டாகக் குழறும் (நற்.319:3-5),
-
கூகைக் கோழியார் - புலவர். இவர்தம் ஒரேபாடல்
புறநானூறு 364-ஆம்
அமைந்துள்ளது.
இது பெருங்காஞ்சித் துறைப்பாற்படும் கூகையைக்
கோழியாக உருவகம் செய்து பாடியமையால் இப்
புலவர் கூகைக்கோழியார் எனப்பெயர் பெற்றார்.
நிலம் பிளக்க வேரோடிய முதுமரப் பொந்தில்
வாழும் கூகைக்கோழி காலம் கழிவதை அறிவிப்
பதுபோல் கூவிக்கொண்டு இருப்பதற்கு இடனாகிப்
பிணங்களைக் கவிக்கும் தாழிகள்மிக்க இடுகாட்டை
அடையுங்கால் இன்பமெல்லாம் அடையமுடியா
வாறு அரியளவாய் விடும் என இவர் அறிவுறுத்து
வர். பொற்றாமரை மலரைக் 'கேணிப் பூவா ஏரி&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>jjwedtiq1c7im8bfu0tcdsh3s7yby3i</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/458</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668927</id>
    <revision>
      <id>1987384</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:35:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987384</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9366" sha1="kd1dwd1wh1bg8x6mpu04z5hponk7uli" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கூட்டம்
.450
கூடல்
மருள் தாமரைப் பெருமலர்&quot; எனக் குறிப்பது நய
முடையது.
கூட்டம் - 1.புணர்ச்சி, கலைமான்களுடன்பெண்மான்கள்
நண்பகலில் கூடும் கூட்டம் - புணர்ச்சி - நம் குதிரை
கவாலும் தேராலும் உண்டாகும் பேரொலியைக்
கேட்பின் நிகழமாட்டா; ஆதலின் குதிரையை மெல்
லச் செலுத்துக என்று வினைமுற்றி மீளும் தலை
வன் பாகற்குரைத்தான் (அகம். 134: 13-14). தலைவி
யின் கூட்டத்தைத் தலைவன் விரும்புதல் (நற். 61:7).
புலவி தணித்துக் கூடுகின்ற கூட்டமொடு பொருந்
தித் தலைவர் என்பால் எய்திலராயினும் அவரைக்
காணும் வாய்ப்புப் பெற்றால் வாழ்தல் இனிது என்
பது பரத்தை கூற்று (நற். 218: 1, 4). தலைவன்
உண்ணுநீர் வி கியதாகத் தலைவி கூறியபோது
தாய் ஓடிவந்து புறம் நீவ, அவன் அப்பொழுது
தலைவியைக் கடைக்கண்ணாற் கொல்வான்போல்
நோக்கி நகைத்துக் கூட்டத்திற்கு உடம்படச் செய்
தான் (கலி. 51:13-16).
3.திரள். பெருஞ்சேரலிரும்பொறை ஊழிக்காலத்தில்
பன்னிரு ஞாயிறுகளும் தோற்றின பெரிய கூட்
டத்தை - திரளை - உடைய வடவைத்தீ ஒத்தலன்
(பதி. 73 : 10-15). போரின்கண் வெற்றி வேண்டிப்
பரவப்படும் மாற்றருந் தெய்வத்துக் கூட்டம் தங்கிய
அயிரை மலையிலிருந்து பேரியாறு இழிதரும் (பதி.
88:24, 25). கடற்பரப்பில் திண்ணிய திமில் விளக்
கில் தன் தந்தை அண்ணன்மார்க்குப் பலவாகிய
மீன் கூட்டத்தைக் காட்ட இரவில் செல்வார் எனத்
தோழி தலைவனிடம் கூறினாள் (அகம். 240: 4-7).
3.சேர்க்கை. திங்கள் மண்டிலம் உரோகிணியைச்
சேர்ந்த குற்றம் தீர்ந்த கூட்டம் - சேர்க்கை
நாளன்று திருமண இல்லம் அணி செய்யப் பெற்
றது (அகம்.136: 4-6). மனமடிந்து இருப்பார்க்குப்
பொருட் கூட்டம் ஒருபோதும் இலலை (நற். 158 : 4).
தலைவர் தலைவியைப் பிரிந்து அரும்பொருள் கூட்
டத்தை விரும்பிப் பிறநாடு சென்றார் (நற். 343; 8-
10).
கூட்டு- கலவை. பெருமனைகளில் குற்றேவல் வினை
ஞர் சாத்தம்மியில் (கத்தூரி முதலிய பல கூட்டுகளை-
கலவைகளை - அரைத்தனர் (நெடு, 49, 50). சந்தன
மரங்களின் இடையே எழும் அகிலின் நறுமணப்
புகை சந்தன மலரின மணத்தோடு கலந்து கூட்டு
விரை (கலவை மணம்) கமழும் நாடன் தலைவன் (ஐங்.
111: 1, 2),
கூட்டுண்ணல் - கொள்ளை கொண்டுண்ணல். ஆறுசெல்
லும் வணிகர் கூட்டத்தைக் கொன்று அவர்தம்
பொருள்களைக் கூட்டுண்ணும்- கொள்ளை கொண்
டுண்ணும் - இயல்பினர் மறவர் (அகம். 167:7, 8).
கூட்டுணவு - கொள்ளை கொண்டுண்ணும் உணவு. வாட்
டொழில் செய்யும் குடியிற் பிறந்த புலிப்போத்த
னைய மறவர் கூட்டுணவு - கொள்ளை கொண்டுண்
ணும் உணவு - பெற்று மறவாழ்வு மேற்கொள்வர்
(பெரு. 146-134).
கூடம் - 1. சம்மட்டி. பிட்டங்கொற்றன் பகைவர்க்குக்
கொல்லன் விசைத்தடிக்கப்பட்ட கூடத்தோடு-சம்
மட்டியோடு - மாறுபடும் உலைக்கல் (பட்டடைக்கல்)
போன்ற வல்லாளன் (புறம், 170: 14-17). சுருங்கைக்
கொல்லன் இரும்பினை விசைத்தெறிந்த கூடத்து
எழுந்த ஓசைக்கஞ்சி அரண்மனை மாடத்து இறப்
பின்கண் உள்ள புறாச்சேவல் இனிய துயிலை நீத்
த்து (பெரு. 437-440).
2.கூடாரம். பாசறை அமைக்கும்போது வில்லை
ஊன்றித் தூணிகளைத் தூக்கிக் கூடமாக கூடார
மாசு - கால்களை நட்டுக் கயிற்றையும் கட்டினர்
(முல்லை. 39-42).
கூடல் - 1. மதுரை நகரம். 'இமிழ்குரல் முரசம் மூன்று
டன் ஆளும் தமிழ்கெழு கூடல் தண்கோல் வேந்தே'
எனப் பாண்டியன் வெள்ளியம்பலத்துத துஞ்சிய
பெருவழுதி விளிக்கப்படுகின்றான் (புறம். 38:12,13).
மறப்போர் அகுதையின், ஆழ்ந்த நீர்நிலைகளை
யுடைய இடமாகிய கூடல் நகரைப் போன்றவள்
தலைவி (புறம்.347:5-7). மாடங்கள் மிக்க தெருக்
களை உடைய கூடலின் மேற்றிசையில் உள்ளது
திருப்பரங்குன்றம் (முகு, 11, 77). மாடத்தால விளக்க
முற்ற நிறைந்த புகழுடையது கூடல் (மது.422).
கூடல் தமிழ் நானிலத்தோரால் விரும்பப்படுவது
(மது.வெ. 1:3-4). பாண்டியனின் கூடலில் உள்ள
தமிழ், சொல் என்னும் பூம்போது தோற்றிப்
பொருளென்னும் தீந்தாது நாறுதலால் மல்லிகை
மாலைக் கொப்பாகும் (மது.ஜெ.3:2-4). பாண்டிய
னுடைய கூடலில் உள்ள நாளங்காடி போல நறு
மணம் கமழும் நுதலை உடையவள் தலைவி (அகம்.
98:9-11). மறப்போர்ச் செழியனின் பொய்யா விழ
வினைக் கொண்டது கூடல் (அகம்.116:13,14). கூட
லின் மேலைத் திசையின் கண்ணது மயில்கொடி
உயர்த்திய நெடியோனாகிய செவ்வேளின் திருப்
பரங்குனறம் (அகம். 149:14-16), பசும்பூட்பாண்டிய
னின் பாடுபெறு சிறப்பினையுடைய கூடலை ஒத்த
வள் தலைவி (அகம், 131:12,13), பசும்பூட் பாண்டிய
னின் : பொன்மிகுந்த கூடலின்கண் இன்னிசை
ஆர்த்தது (அகம். 253:5-7). செழியனின் மலையை
ஒத்த நெடிய மாட மாளிகைகளைக் கொண்ட&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kd1dwd1wh1bg8x6mpu04z5hponk7uli</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/459</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668928</id>
    <revision>
      <id>1987385</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:35:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987385</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="9689" sha1="inkup7yv6xamozlplca55x88j60bad2" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கூடல்
கூடவில் ஆரவாரம் மிக்கிருந்தது (அகம்.296:13).
தலைவி பெரும்பெயர் வழுதியின் கூடல் போன்றவள்
(அகம். 315:7). பழையன் மாறனைக் கிள்ளிவளவன்
மாடமாளிகை மிக்க தெருக்களை யுடைய கூடலில்
வென்றான் (அகம். 346:19-23), பாண்டியனின்
பெரும்புகழுடைய கூடலை ஒத்த தலைவியின்
கரும்பு எழுதப் பெற்ற தோளும் அணங்குடையன
(நற். 89:9-11), பொற்றேர்ச் செழியனுக்குரியது
கூடல் நகரம் (நற்.398:8,9). கூடல் ஆனாத புகழ்
மிக்கது (கலி. 30:11). கூற்றுவனை ஒத்த வேற்
படையை உடையவர் உயர்ந்த கூடலில் நெடிய
வெற்றிக்கொடி எழப் புகுந்தார் (கலி.31:34, 25),
நீள்மாடக் கூடலில் உள்ளவர், புலமைச் சான்றோர்
நாவிற் பிறந்த கவிகளின் புதுமையை இளவேனிற்
காலத்தில் துய்ப்பர் (கலி. 35:17,18), உயர்கூடல்
தென்னவனுக் குரியது (கலி. 57:8), ஆரவாரம்
பொருந்திய கூடலில் மலையை ஒத்த மதிலை
வையையாறு சூழ்ந்துள்ளது (கலி. 92:11,13). நான்
மாடக் கூடலில் மகளிரும் மைந்தரும் தேனினம்
ஒலிக்கும் காவில் கூடி ஆட விருப்புடன் அணிகலன்
பூண்டனர் (கலி.92:65-67). திருப்பரங் குன்றத்தி
லிருந்து கூடலுக்குச் செல்லும் வழி பல்வகை
மலர்கள் மணங்கமழத் தேன் துளிப்பத் தென்றல்
தவழும் தலைமையுடையது (பரி. 8:24-26). கூடலில்
மணம் பொருந்திய மணிநிறமுரசின் ஆர்ப்பு எழுந்
தது (பரி. 8:29,30). வையை யாற்றின் நீரைக்
கூடல் எதிர்கொள்ளும் (பரி. 10:40). வையை
நீராடிய மக்கள் மாலையில் திங்கள் மண்டிலம்
தோன்றி இருளை நீக்கிய அளவிலே கூடற்
கண் வதியும் இயல்பு நோக்கி மீண்டனர்
(பரி. 10:112,113). வையையில் துன்பமறியாது
வருகின்ற புனலுக்குக் கூடல் விருந்து செய்தது
(பரி. 10:119). கூடல்வாழ் மக்கள் அனைவரும் புகழ
வையை நீர் வந்தது (பரி.13:31,33), பாடல் சான்று
பல்புகழ் முற்றிய கூடலுக்கும் பரங்குன்றுக்கும்
இடைநின்ற நிலம் அணித்தாயிருந்தும் மக்கள்
நெருக்கத்தால் சேய்த்தாகத் தோன்றியது (பரி. 17:
22-25). பரங்குன்றில் தலைவியர் செய்யும் தெய்வ
விழாவும் கூடற்கண் அவர் செய்யும் விருந்தயர்வும்
தம்மிற் காரண காரியங்களாய்த் தடுமாறி வந்தன
fuரி. 17:42-46). அறிவினும் வீரத்தினும நிகழும்
போரில் தோலாதது கூடல் (பரி, 19:8). பரங்குன்றிற்
கும் கூடலுக்கும் இடையில் கிடந்த நிலமெல்லாம்
மலர் மாலையணிந்த மக்கள் தலைகள் நிறைதலால்
ஒத்த பூக்களை நிறைய வைத்துக் கட்டி இருநிலத்
திற்கு இட்ட மாலைபோல் தோன்றியது (பரி. 19:
18-17). கூடலில் வாழும் மக்களால் பெரிதும் விரும்
ச இ பொ க தொ 229அ
451
கூடலூர்கிழார்
புந் தன்மையது வையையாறு (பரி. 10:85). நெடு
நீர் மலிபுனல் நீள்மாடக் கூடல் கடிமதி லுடையது
பேரி. 20:106,107). மேகங்கள் பொழிந்த மழை மலை
யினின்றும் நான்மாடக் கூடல் மக்கள்
எதிர்
கொள்ள இழிந்து வந்தது (பரி.தி.1:1-3). மிகுதி
யான மழையால் வையை வெள்ளத்தைப் பெற்றுப்
பல மலரை அடித்துக் கொண்டு கூடலுக்கு விரைந்
தது (பரி.தி.1:1-4). பொன் தேரானாகிய பாண்டி
யனும் கூடல்வாழ் மக்களும் வையைத் துறையை
அடைந்தனர் (பரி. இ. 2:36, 37). பிறரைப் பணிதல்
இல்லாத உயர் சிறப்பினையு ை-ய பாண்டியனுக்
குரியது கூடல் (பரி. தி. 1:46). ஈவாரைக் கொண
டாடி ஏற்பாரைப் பார்த்துவக்கும் சேய்மாடக்
கூடலில் வாழ்வாரே வாழ்வாரெனப்படுவர்; அவர்
புத்தே ருலகு செல்வர் (பரி.தி.11).
2.சங்கமுகம். இருபெரும் யாறுகள் கூடும் ஒரு
பெரிய கூடலிடததே - சங்கமுகத்திடத்தே - குறுக்
கிட்டு நின்று தடுக்கும் பெரிய மரம் அலைப்புண்டு
வீழ்வது போல மறவனைச் சுமந்து சென்ற குதிரை
வீழ்ந்தது (புறம்.173: 5-7). கடல்பிறக்கோட்டிய
செங்குட்டுவன் காவிரியும் பூவிரிந்த நீர்மிக்க ஆன்
பொருநையும் குடவனாறுமென மூன்றும் கூடிய
கூடலை ஒப்பவன (பதி. 60:6,7). தெளிந்த கடலு
டன் காவிரி கலக்கும் ஓதத்தின் ஒலியுடைய
கூடலில் மக்கள் தீது நீங்கக் கடலாடி மாசுபோகப்
புனல் படிந்தனா (பட். 97-100).
3. புணர்தல், பிரிந்து சென்ற தலைவர் பரத்தை
யருடைய அழகு தன மனத்தை மகிழ்ச்சி செயகையி
னாலே தம் அறிவு பொலிவு பெற்று அவரைப
புகழ்தல் அமையாத கூடலையும் - புணர்தலையும
-நினையாரோ எனத் தலைவி வருந்திக் கூறி
னாள் (கலி.27:11,12).
கூ
கூடலவர் - மதுரை நகர மக்கள். பாண்டியன் அழகு
மிகு கூடலவரோடு - மதுரை நகரமக்களோடு
வையைப் புனவாடியது இந்திரன் அந்தரவானி
யாற்றில் (ஆகாயகங்கையில்) நீராடியதை ஒத்தது (பரி.
தி.2:90-96). கூடலார் காண்க.
கூடலார் - மதுரை நகர மக்கள். இளவேனிற் காலத்
தில் நீள் மாடங்கள் நிறைந்த கூடலார் - மதுரை
நகர மக்கள் - சான்றோர்தம் கவிகளின் புதுமை
யைக் கொண்டாடுவர் (கலி.35:17,18). கூடலவர்
காண்க.
கூடலூர்கிழார் - புலவர். இவர் மலை நாட்டிலுள்ள
கூடலூரை இருப்பிடமாக உடையவர் என்றும்
வேளாண்மரபினர் என்றும் உ. வே. சா. கூறுவர்&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>inkup7yv6xamozlplca55x88j60bad2</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>பக்கம்:சங்க இலக்கியப் பொருட்களஞ்சியம் 2.pdf/460</title>
    <ns>250</ns>
    <id>668929</id>
    <revision>
      <id>1987386</id>
      <timestamp>2026-11-06T10:35:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Kanagaraj selvaraj</username>
        <id>17181</id>
      </contributor>
      <comment>OCR</comment>
      <origin>1987386</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="10102" sha1="scw1oljstbw44cl7fn71wwkszrgr8gh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Kanagaraj selvaraj&quot; /&gt;&lt;/noinclude&gt;கூடலூர்ப்பல் கண்ணனார்
(புறம். பாடினோள் வரவாறு). இவர் பாடல்கள் குறுந்
தொகையில் மூன்றும் (166, 167,214) புறநானூற்
றில் ஒன்றும் (229) ஆக நான்கு சங்க இலக்கியத்
தில் இடம் பெற்றுள்ளன. ஒரு விண்மீன் வீழ்ச்
சியைக கண்டு யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ் சேர
லிரும்பொறை இன்ன நாளில் இறப்பான் என்று
இவர் கணித்தவாறே அவன் இறந்தது கண்டு
பிரிவாற்றாது கவன்றார் என்பது புறப்பாடலால்
அறியப்படும். இவர் மாந்தரஞ் சேரலிரும்பொறை
யால் ஆதரிக்கப் பெற்றவர். இவ்வேந்தன் வேண்டு
கோளால் இவர் ஐங்குறு நூற்றைத் தொகுத்தார்.
புலத்துறை முற்றிய கூடலூர் கிழார் என்றிவர்
சிறப்பிக்கப் பெறுவர். இவர் காலத்துப் புலவர்
குறுங்கோழியூர் கிழார், பொருத்தில் இளங்கீரனார்
என்பவராவர். குறுந்தொகை 166-இல் மரந்தை
சிறப்பிக்கப் பெறுகிறது. மனைவி தான் துழந்தட்ட
தீம்புளிப் பாகரைக் கணவன் இனிதென உண்ட
லின் முகம் மலர்ந்த செய்தியைக் குறுந்தொகை
(167) நயமுற விளக்கும். மாந்தரஞ் சேரலிரும்
பொறை மேலோருலகம் எய்தியதால் உற்ற அவலத்
தைப் புறப்பாட்டு நன்கு சித்திரிக்கிறது. இவர்
சிறந்த கணியன் என்பதனையும் அப்பாடல்
உணர்த்தும்.
கூடலூர்ப்பல்கண்ணனார் - புலவர். நற்றிணை 200,380
என்னும் இருபாடல்களைப் பாடியவர் என்று
பாட்டும் தொகையும் பி.நா.பதிப்பும் கருதும்.
ஆனால் வையாபுரிப்பிள்ளை நற்றிணை 200-ஆம்
பாடலைப் பாடியவர் கூடலூர்ப் பல் கண்ணனார்
என்றும் 380-ஆம் பாடலைப் பாடியவர் கட
லூர்ப் பல்கண்ணனார் என்றும் வேறுபடுத்திக்
கூறுவர். இவர் நீர் நாட்டினகண் உள்ள
கூடலூரினர் ஆக வேண்டும் என்பர் பி. நா.
(நற். பாடினோர் வரலாறு). இவர் மருதத்திணையிற்
பாணனை மறுத்துக்க கூறும் துறையைச் சிறப்
பித்துப் பாடியுள்ளார். நொச்சி மாலையைச்
சூடி ஊரில் நடக்கும் திருவிழாவைத் தெருவில்
யாவரும் அறியத் தெரிவிப்பது குயவனது வழக்கம்
என்பதை நற்றிணை 200-ஆம் பாடல் உணாத்தும்.
'தலைவியின் கலிங்கம் நெயயும் குய்யுமாடி மை
யொடு மரசுபட்டது; திதலை மென்முலை தீம்பால்
பிலிற்றப் புதல்வனைப் புல்லித் தோளும் புனிறு
நாறும்; ஆதலால் நாம் தலைவர்க்கு ஒத்தனமல்லம்;
ஆதலின் அவனைப் பரத்தையிடம் கொண்டு
செலக' என்று தோழி பாணனிடம் வாயில் மறுப்
பதாக 380-ஆம் பாடலை அமைத்துள்ளார்.
கூடற்பறந்தலை - கூடல்நகருக்கருகிலுள்ள போர்க்களம்.
பாண்டியன இடையறாது திருவிழாக்கள் நிகழும்
452
&quot;
-
கூடு
கூடற்பறந்தலையில் கூடல்நகருக்கருகில் உள்ள
போர்க்களத்தில் ஒருங்கு கூடிப் 'படையெடுத்து
வந்த இருபெரு வேந்தராகிய சேர சோழரது கடல்
போன்ற படைகளைத் தாக்கி முரசம் ஒழிய
அவரைப் புறங்காட்டி ஓடச் செய்த நாளில்.
வெற்றி கொண்ட அப்போர்க்களத்தில் பெரிதும்
ஆரவாரம் எழுந்தது (அகம், '116:13-19).
கூடு - 1. நெற்கூடு, கண்டீரக்கோப் பெருநற்கிள்ளி
கூடு - நெற்கூடு - விளங்கும் தன் நகரின் கண்
ணிருந்து பரிசிலருக்கு நன்கலத்தைக் களிற்தொடு
நல்கினான் (புறம்.148:3,4). பொய்கைக்கண் கிளர்ந்
தெழுந்த வாளைமீன் நெடுமனையின் புறத்தே
நிறுத்தப்பட்ட நெல்லுடைக் கூட்டின் அடியில்
பாய்ந்து புரளும் (புறம். 287:8,9), ஓய்மான்
நல்லியக்கோடனது பெருமனைக்கண் உள்ள கூட்
டின் அடியில் நின்று புறத்திணை நன்னாகனார்
பாடினார் (புறம்.376:6). வாட்டாற்றெழினியாதன்.
திறந்து பின்மூடுதற்கு மறத்தொழித்த கூட்டிடத்து
வேண்டுமளவு தாம்தாம் முகந்து கொள்ளும்
உணவுப் பொருள்களைப் பரிசிலர்க்கு வழங்குவான்
(புறம்.398: 19,30). கடல் சூழ்ந்த நிலப்பரப்பில்
ஒவ்வொரு மா அளவுள்ள நிலத்தின் திடர்தோறும்
தென்னஞ் சோலையிடத்தே நெற்கூடு பொருந்திய
வளமார்ந்த குடிமக்கள் வாழ்ந்தனர் (பொரு. 179
182). ஏணிக்கு எட்டாத நெடிய வடிவினையும்
தலையைத் திறந்து நிறைத்த பழைய நெல்லைக்
கொண்ட அழியாத் தனமையையும் கொண்ட கூடு
கள் இல்லங்களில் இருந்தன (பெரு. 247), எருமை
ஈன்ற முதிர்ந்த கன்றுகள் கூடுகளின் நிழலில் உறங்
கும் (பட். 14, 15). கொடுவில் எயினர் 'கொள்ளை
கொண்டு உண்டமையின் உணவின்றி வறிதே
கிடக்கும் நெற்கூடுகளின் உள்ளிடத்திருந்து நன்பக
லிலும் கூகைகள் குழறும் (பட். 266-268), கள்ளை
உண்ட கலம் கழுவப்படுதலின் அந்நீரையுண்டு
வெறிகொண்ட இறாமீன செருக்கிப் பூட்டிய நாண்
அற்ற வில்தெறிப்பது போலத் துள்ளி நெற்கூடு
களின் அடியிடததே விழும் (அகம். 96:1,2): குடி
மக்களைக் கொண்ட சிற்றூரின்கண் வரகாகிய
உணவுப்பொருள் நிறைந்த கூடுகளின் பக்கத்தே
வெருகின் ஏற்றை, தன பிணவின் பசிநீக்கச்
சேவலைப் பிடிக்கப் பதுங்கியிருக்கும் (அகம்.367:5-
18). தலைவியின் தாய் மனை மலையை ஒத்த
அடுக்கிய நிலையமைந்த நெடிய நெற்கூடு உடை
யது (நற்.26:3,4). எருமை உழவன மலையைச்
செய்து வைத்தாற் போன்ற உயர்ச்சியை யுடைய
நெல்லைக் கொண்ட பல பெரிய கூடுகளைக்
கொண்டவன் (நற். 60:1,2),&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>scw1oljstbw44cl7fn71wwkszrgr8gh</sha1>
    </revision>
  </page>
</mediawiki>