วิกิซอร์ซ thwikisource https://th.wikisource.org/wiki/%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81 MediaWiki 1.47.0-wmf.24 first-letter สื่อ พิเศษ พูดคุย ผู้ใช้ คุยกับผู้ใช้ วิกิซอร์ซ คุยเรื่องวิกิซอร์ซ ไฟล์ คุยเรื่องไฟล์ มีเดียวิกิ คุยเรื่องมีเดียวิกิ แม่แบบ คุยเรื่องแม่แบบ วิธีใช้ คุยเรื่องวิธีใช้ หมวดหมู่ คุยเรื่องหมวดหมู่ สถานีย่อย คุยเรื่องสถานีย่อย ผู้สร้างสรรค์ คุยเรื่องผู้สร้างสรรค์ งานแปล คุยเรื่องงานแปล หน้า คุยเรื่องหน้า ดัชนี คุยเรื่องดัชนี TimedText TimedText talk มอดูล คุยเรื่องมอดูล Event Event talk 250 48129 303371 233262 2026-10-23T09:04:13Z สีทราย 11827 303371 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="YURi" /></noinclude>{{ซ|พ่ อ ม ด ห ม อ ผี|บ=font-size:140%}} "ชาญ! ชาญโว้ย" เสียงเรียกชื่อผมอยู่ที่ประตูรั้วนอกชานบ้านนั้นในยามค่ำคืนคือเสียงของพ่อเลี้ยงผม ความจริงผมตื่นแล้วไม่ได้หลับ บ้านทรงปั้นหยาหลังนี้พ่อเพิ่งมาเช่าอยู่ใกล้เขตวัดน้อย ตั้งแต่มาอยู่ครั้งแรกแล้ว รู้สึกว่ามีอะไร ๆ อยู่พิลึกน่าคิด กำลังผมหลับ ๆ อยู่กลางดึก ถ้าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับบ้านเราหรือบ้านใกล้ ๆ เรา ผมมักจะถูกอะไรสักสิ่งหนึ่งในบ้านนั้นปลุกขึ้นเสมอ จะว่ามาเขย่าตัว หรือดึงเท้าผลักตัวก็ไม่แน่นัก เมื่อตื่นขึ้นแล้วนอนนิ่งอยู่เฉย ๆ ทันใดนั้นก็จะได้ยินเสียงอะไร ๆ นอกตัวเรือนเราผิดปรกติ ครั้นลุกขึ้นแอบดูตามช่องรั้วนอกชานก็จะเห็นพวกขโมยตัดช่องย่องเบา<noinclude></noinclude> trus64i8jdds9tjcgc61mbquqza5z9f 250 48130 303372 233264 2026-10-23T09:09:44Z สีทราย 11827 303372 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="YURi" />{{ซ|๐๙๖│๐๙๗}}</noinclude>มาย่อง ๆ แถวบ้าน บางทีลอดใต้ถุน ผมพบเหตุการณ์นี้สองหนแล้ว ตอนแรก ๆ ผมกลัว เพราะรู้ ๆ กันอยู่ว่าใครเล่าจะปลุกผม เมื่อผมนอนคนเดียวที่เฉลียงนอกชาน ส่วนพ่อเลี้ยงนอนในห้อง แล้วผู้ใดเล่าปลุกผมสองหนมาแล้ว แต่ครั้นนึกถึงว่าพ่อเลี้ยงผมคนนี้ก็คือพ่อมดหมอผี มีอาชีพนี้มาตั้งแต่แม่ผมยังอยู่และตัวผมเวลานั้นอายุ ๑๐ ปี เมื่อแม่ผมตายไปแล้ว ผมก็กลายเป็นลูกติดแม่ที่พ่อเลี้ยงต้องเอาติดตามไปทุกแห่ง ความรู้สึกก็เหมือนพ่อตัว แกรักผมดังหัวแก้วหัวแหวน ผมก็เชื่อดีว่าพ่อผมคือหมอผี จะกลัวอะไรกับผี ทั้งผีบ้านนี้ก็เป็นผู้มีใจอารีไม่เคยรบกวนอะไร มีแต่คอยปลุกเมื่อจะมีใครมาราวีเท่านั้น ผมลุกไปเปิดประตูรั้วนอกชานให้เข้ามา ซึ่งในเวลาปัจจุบันพ่อเลี้ยงผมคนนี้มีอาชีพเป็นตลกยี่เก ทั้ง ๆ แกเล่นไม่เป็น แต่หัวหน้าคณะมาเชิญไปร่วมด้วย เพราะพ่อผมมีอะไร ๆ แปลก ๆ ที่จะเข้าแทรกสลับฉากให้เกิดเป็นที่สนใจแก่คนดูได้ จะว่าเล่นกลก็ไม่เชิง หรือจะว่าเล่นเป็นจำอวดก็ไม่ใช่ แกมีของแปลก ๆ ออกมาแสดงให้คนดูเฮฮาได้ทีเดียว เช่นว่าแกเป็นเสนาตามพระเอกไปในป่า ครั้นพักนอนกัน แกทำสุมไฟขึ้น พอควันไฟลอยขึ้น ก็เกิดเป็นค้างคาวตัวใหญ่บินช้า ๆ วนไปเวียนมา แล้วบินออกนอกเวทีมาสู่คนดู พวกคนดูหลบกันให้ระเนระนาด แล้วค้างคาวนั้นจะกลับไปสู่กองไฟนั้นและหายเข้าในกองไฟ นี่แหละ เสน่ห์ของพ่อเลี้ยงผม ไปเอาดีทางตัวแทรกประกอบลิเก แม้แต่มันจะไม่เป็นหลักฐานอะไรในชีวิต แต่แกสมัครใจดังนั้น พวกนักลิเกนักแสดงต่าง ๆ เรียกพ่อผมว่าท่านอาจารย์ บางเวลาพ่อผมเบื่อหน่ายการเล่นชนิดนั้นขอพักตัว พวกนั้นก็จะมากราบไหว้ขอร้องให้ไปช่วย พ่อผมใจง่าย ไปตามที่เขาอัญเชิญ การแสดงของพ่อผมนั้นผมรู้ว่าไม่ใช่กล เพราะแกไม่ใช่นักเล่นกล แต่ที่ทำไปนั้นจะด้วยอำนาจใดผมไม่ทราบจริง ๆ พ่อผมไม่เคยบอกไม่เคยสอนให้รู้เลย ทุกวันนี้พ่อผมเพียงแต่สอนไม่ให้กลัวผี เพราะแกเองเกือบจะเป็นนายผีอยู่แล้ว คล้าย ๆ จะให้ผมดำเนินรอยตามแกเพื่อยึดเอาเป็นอาชีพข้างหน้า อนิจจา! ชาตาผม หนังสือหนังหารู้เพียงจบ ป. ๔ แล้วก็ไม่รู้อะไรอีก มั่วสุมอยู่กับสิ่งที่ไม่จำเริญอะไรข้างหน้าเช่นพ่อผมเป็นต้น<noinclude></noinclude> n5wqt6bacnivylbbuqgikz24kpvykfl 250 48131 303373 233266 2026-10-23T09:25:59Z สีทราย 11827 303373 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Bebiezaza" /></noinclude>เดินไปไหนไม่มีใครมองตาแกตรง ๆ เขามักหลบหน้าก้มตาเสีย ดูหวาดกลัวหรือขยะแขยงในนามว่า พ่อหมอผี หรือพ่อมดหมอผี ผมผู้เป็นลูกออกเดินตามหลังไปก็ถูกรังเกียจและกลัวไปด้วย ฉะนั้น การที่จะเก่งกล้าขนาดจะเป็นหมอผีนั้น ผมไม่สมัครใจ เมื่อไม่ชอบไม่เห็นดี เจ้าความกลัวผี ๆ สาง ๆ จึงยังคงมีอยู่ คืนไหนพ่อไม่ได้ไปเล่นลิเก พ่อจะเอาเทียนขี้ผึ้งมาแกะเป็นรูปคนพอเป็นเค้า ๆ แล้วจุดธูปจุดเทียนลงเลขยันต์ปลุกเสกอยู่นานเท่านาน แล้วลงมือเอารูปเทียนที่แกะนั้นมาผสมกับเทียนอีกอันหนึ่ง รูปเทียนที่แกะค่อย ๆ ละลายเพราะถูกเผาทีละน้อย พ่อผมมีดวงตาขมึงแข็งกร้าว เทียนไหม้ดังฉี่ๆ แสงเทียนจับหน้าพ่อดูน่ากล้ว บัดนั้นก็มีนกแสกบินอยู่บนท้องฟ้าที่มืดมิด ร้องแซ้กกรีดยาวหายไปอย่างบาดเข้าหัวใจ ผมสะดุ้งและหนาวตัว รู้สึกผิวขรุขระและขนลุก ความรู้สึกเหมือนดินฟ้าอากาศรอบๆ นอกตัวเรือนจะมีอันเป็น หวั่นไหวไปในความรู้สึก ผมไม่มีหัวใจเป็นสุขเลย เมื่อพ่อทำเสร็จพิธีแล้ว ผมถามว่าพ่อทำทำไมกันอย่างนั้น แกตอบว่าเรียกวิญญาณมันมาไว้ใช้ซิ ผมสะท้านหนาว รู้สึกว่าพ่อเป็นคนหาเรื่องเข้าบ้าน หาเรื่องใส่ตัว จะมีสุขได้อย่างไรเมื่อบ้านเรามีผีอยู่ร่วมด้วย คืนไหนไม่มีเหตุอะไรผมนอนหลับได้สนิท ไม่โดนปลุกโดยผีบ้านเลย [] หลับลงใจก็คิดวนเวียนนึกปลงอนิจจังตนเอง เพื่อนรุ่นๆ เดียวกับผมเขาร่ำเรียนหนังสือกันสูงๆ แต่ผมซิกลุ้มอยู่กับดวงเวทมนตร์ภูตผีปิศาจ อนิจจาชาตาผมข้างหน้าจะไปอย่างไร มองไม่พบความเจริญดังคนอื่น บัดนี้อายุเข้า ๑๖ ปีแล้ว นับจะเป็นหนุ่มใหญ่ขึ้นทุกวัน อาชีพอะไรก็ยังไม่มี ความแน่นอนข้างหน้าไม่มี และผมเองก็จนปัญญา ถ้าผมไม่อยู่กับพ่อเลี้ยงนี้ ผมก็ไม่ทราบว่าจะไปไหน วันหนึ่ง ตอนเย็นมีคนเล่าลือกันว่า ตำรวจหนุ่มจับผู้ร้ายแต่เสียทีถูกผู้ร้ายแทงตาย เขาเอาศพมาโดยไม่ได้ใส่โลงเพราะหาโลงไม่ทัน รีบเอามานอนแผ่ไว้ที่ศาลาวัดน้อยเพื่อหาโลงใส่ ชาวบ้านแห่กันไปดู แต่ผมไม่ไปทั้งกลัวผีและกลัวความเสียวไส้ เด็กหนุ่มๆ รุ่นเดียวกันเขาไปดูแล้วมาเล่าให้ผมฟัง สองสามคนที่ยังคุยเป็นเพื่อนผม พอสามสี่ทุ่มเขาก็เฮกันกลับ ผมก็นอนคนเดียวตามเคย พ่อยังไม่กลับ คืนนั้นผมเกิดใจวอกแวก<noinclude></noinclude> rqggflyi83xcact70ar531x5gucvlg1 303374 303373 2026-10-23T09:43:46Z สีทราย 11827 303374 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Bebiezaza" /></noinclude>เดินไปไหนไม่มีใครมองตาแกตรง ๆ เขามักหลบหน้าก้มตาเสีย ดูหวาดกลัวหรือขยะแขยงในนามว่า พ่อหมอผี หรือ พ่อมดหมอผี ผมผู้เป็นลูกออกเดินตามหลังไปก็ถูกรังเกียจและกลัวไปด้วย ฉะนั้น การที่จะเก่งกล้าขนาดจะเป็นหมอผีนั้น ผมไม่สมัครใจ เมื่อไม่ชอบไม่เห็นดี เจ้าความกลัวผี ๆ สาง ๆ จึงยังคงมีอยู่ คืนไหนพ่อไม่ได้ไปงานลิเก พ่อจะเอาเทียนขี้ผึ้งมาแกะเป็นรูปคนพอเป็นเค้า ๆ แล้วจุดธูปจุดเทียนลงเลขยันต์ปลุกเสกอยู่นานเท่านาน แล้วลงมือเอารูปเทียนที่แกะนั้นเผาลนกับเทียนอีกอันหนึ่ง รูปเทียนที่แกะค่อย ๆ ละลายเพราะถูกเผาทีละน้อย พ่อผมมีดวงตาขมึงแข็งกร้าว เทียนไหม้ดังฉี่ๆ แสงเทียนจับหน้าจนดูน่ากล้ว บัดนั้นก็มีนกแสกบินอยู่บนท้องฟ้าที่มืดมิด ร้องแซ้กกรีดยาวหายไปอย่างบาดเข้าหัวใจ ผมสะดุ้งและหนาวตัว รู้สึกผิวขรุขระและขนลุก ความรู้สึกเหมือนดินฟ้าอากาศรอบๆ นอกตัวเรือนจะมีอันเป็น หวั่นไหวไปในความรู้สึก ผมไม่มีหัวใจเป็นสุขเลย เมื่อพ่อทำเสร็จพิธีแล้ว ผมถามว่าพ่อทำทำไมกันอย่างนั้น แกตอบว่าเรียกวิญญาณมันมาไว้ใช้ซิ ผมสะท้านหนาว รู้สึกว่าพ่อเป็นคนหาเรื่องเข้าบ้าน หาเรื่องใส่ตัว จะมีสุขได้อย่างไรเมื่อบ้านเรามีผีอยู่ร่วมด้วย คืนไหนไม่มีเหตุอะไรผมนอนหลับได้สนิท ไม่โดนปลุกโดยผีบ้านเลย ก่อนจะหลับลงใจก็คิดวนเวียนนึกปลงอนิจจังตนเอง เพื่อนรุ่นๆ เดียวกับผมเขาร่ำเรียนหนังสือกันสูงๆ แต่ผมซิกลุ้มอยู่กับดวงเวทมนตร์ภูตผีปิศาจ อนิจจาชาตาผมข้างหน้าจะไปอย่างไร มองไม่พบความเจริญดังคนอื่น บัดนี้อายุเข้า ๑๖ ปีแล้ว นับจะเป็นหนุ่มใหญ่ขึ้นทุกวัน อาชีพอะไรก็ยังไม่มี ความแน่นอนข้างหน้าไม่มี และผมเองก็จนปัญญา ถ้าผมไม่อยู่กับพ่อเลี้ยงนี้ ผมก็ไม่ทราบว่าจะไปไหน วันหนึ่ง ตอนเย็นมีคนเล่าลือกันว่า ตำรวจหนุ่มจับผู้ร้ายแต่เสียทีถูกผู้ร้ายแทงตาย เขาเอาศพมาโดยไม่ได้ใส่โลงเพราะหาโลงไม่ทัน รีบเอามานอนแผ่ไว้ที่ศาลาวัดน้อยเพื่อหาโลงใส่ ชาวบ้านแห่กันไปดู แต่ผมไม่ไปทั้งกลัวผีและกลัวความเสียวไส้ เด็กหนุ่มๆ รุ่นเดียวกันเขาไปดูแล้วมาเล่าให้ผมฟัง สองสามคนที่ยังคุยเป็นเพื่อนผม พอสามสี่ทุ่มเขาก็เฮกันกลับ ผมก็นอนคนเดียวตามเคย พ่อยังไม่กลับ คืนนั้นผมเกิดใจวอกแวก<noinclude></noinclude> equn1c55hgwb3dzqe5ipa9igieyx1iv 303378 303374 2026-10-23T10:06:40Z สีทราย 11827 303378 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Bebiezaza" /></noinclude>เดินไปไหนไม่มีใครมองตาแกตรง ๆ เขามักหลบหน้าก้มตาเสีย ดูหวาดกลัวหรือขยะแขยงในนามว่า พ่อหมอผี หรือ พ่อมดหมอผี ผมผู้เป็นลูกชายเดินตามหลังไปก็ถูกรังเกียจและกลัวไปด้วย ฉะนั้น การที่จะเก่งกล้าขนาดจะเป็นหมอผีนั้น ผมไม่สมัครใจ เมื่อไม่ชอบไม่เห็นดี เจ้าความกลัวผี ๆ สาง ๆ จึงยังคงมีอยู่ คืนไหนพ่อไม่ได้ไปงานลิเก พ่อจะเอาเทียนขี้ผึ้งมาแกะเป็นรูปคนพอเป็นเค้า ๆ แล้วจุดธูปจุดเทียนลงเลขยันต์ปลุกเสกอยู่นานเท่านาน แล้วลงมือเอารูปเทียนที่แกะนั้นเผาลนกับเทียนอีกอันหนึ่ง รูปเทียนที่แกะค่อย ๆ ละลายเพราะถูกเผาทีละน้อย พ่อผมมีดวงตาขมึงแข็งกร้าว เทียนไหม้ดังฉี่ๆ แสงเทียนจับหน้าจนดูน่ากล้ว บัดนั้นก็มีนกแสกบินอยู่บนท้องฟ้าที่มืดมิด ร้องแซ้กกรีดยาวหายไปอย่างบาดเข้าหัวใจ ผมสะดุ้งและหนาวตัว รู้สึกผิวขรุขระและขนลุก ความรู้สึกเหมือนดินฟ้าอากาศรอบๆ นอกตัวเรือนจะมีอันเป็น หวั่นไหวไปในความรู้สึก ผมไม่มีหัวใจเป็นสุขเลย เมื่อพ่อทำเสร็จพิธีแล้ว ผมถามว่าพ่อทำทำไมกันอย่างนั้น แกตอบว่าเรียกวิญญาณมันมาไว้ใช้ซิ ผมสะท้านหนาว รู้สึกว่าพ่อเป็นคนหาเรื่องเข้าบ้าน หาเรื่องใส่ตัว จะมีสุขได้อย่างไรเมื่อบ้านเรามีผีอยู่ร่วมด้วย คืนไหนไม่มีเหตุอะไรผมนอนหลับได้สนิท ไม่โดนปลุกโดยผีบ้านเลย ก่อนจะหลับลงใจก็คิดวนเวียนนึกปลงอนิจจังตนเอง เพื่อนรุ่นๆ เดียวกับผมเขาร่ำเรียนหนังสือกันสูงๆ แต่ผมซิกลุ้มอยู่กับดวงเวทมนตร์ภูตผีปิศาจ อนิจจาชาตาผมข้างหน้าจะไปอย่างไร มองไม่พบความเจริญดังคนอื่น บัดนี้อายุเข้า ๑๖ ปีแล้ว นับจะเป็นหนุ่มใหญ่ขึ้นทุกวัน อาชีพอะไรก็ยังไม่มี ความแน่นอนข้างหน้าไม่มี และผมเองก็จนปัญญา ถ้าผมไม่อยู่กับพ่อเลี้ยงนี้ ผมก็ไม่ทราบว่าจะไปไหน วันหนึ่ง ตอนเย็นมีคนเล่าลือกันว่า ตำรวจหนุ่มจับผู้ร้ายแต่เสียทีถูกผู้ร้ายแทงตาย เขาเอาศพมาโดยไม่ได้ใส่โลงเพราะหาโลงไม่ทัน รีบเอามานอนแผ่ไว้ที่ศาลาวัดน้อยเพื่อหาโลงใส่ ชาวบ้านแห่กันไปดู แต่ผมไม่ไปทั้งกลัวผีและกลัวความเสียวไส้ เด็กหนุ่มๆ รุ่นเดียวกันเขาไปดูแล้วมาเล่าให้ผมฟัง สองสามคนที่ยังคุยเป็นเพื่อนผม พอสามสี่ทุ่มเขาก็เฮกันกลับ ผมก็นอนคนเดียวตามเคย พ่อยังไม่กลับ คืนนั้นผมเกิดใจวอกแวก<noinclude></noinclude> hgu3kwgs171rh3skvfyunrkquhrhpp9 250 49572 303353 233260 2026-10-23T03:37:46Z สีทราย 11827 303353 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="YURi" /></noinclude>{{ซ|แ ม่ ค้ า ก ล้ ว ย ท อ ด|บ=font-size:140%}} ผมเป็นคนที่มีใจเจ็บแค้นในเหตุการณ์ที่หนาหูแทบไม่เว้นแต่ละเดือน คือ การฉุดผู้หญิงสาวและไม่สาวหลายสิบรายไปข่มขืนเพื่อความใคร่ แต่ลงท้ายผมก็โดนดีเข้าในครอบครัวผมเอง หญิงสาวที่กำลังนอนตะแคงหันหน้าเข้าฝาร้องไห้สะอึกสะอื้นนั่นคือบุตรบุญธรรมของผม ดูเถิดครับท่านที่เคารพ ผมอุตส่าห์เลี้ยงมาเป็นอันดี แสนจะทะนุถนอมให้ความรักแก่บุตรบุญธรรมเท่าลูกตัว แล้วที่สุดก็มามีอ้ายผีบ้ากามทำการฉุดไปทำการข่มขืนด้วยอ้ายผีสี่ตัว ทั้ง ๆ กำลังอยู่ในความคุ้มครองของผม การร้องไห้ของผู้ที่ถูกข่มขืนจนเสียตัวความบริสุทธิ์นั้น ผมรู้ดี เห็นใจที่สุดจะพูดออกมาได้ เจ้า<noinclude></noinclude> hhsn7k56i926mf1qpxb83mrs8tquxr3 250 65678 303336 230156 2026-10-22T13:06:21Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/6]] 303336 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="" /></noinclude>#เปลี่ยนทาง [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/6]]<noinclude></noinclude> c83czd2vzehk9usm79o4er20c8ass2i 250 65690 303337 230157 2026-10-22T13:06:31Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[หน้า:Prakat 2534-02-24.djvu/1]] 303337 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="" /></noinclude>#เปลี่ยนทาง [[หน้า:Prakat 2534-02-24.djvu/1]]<noinclude></noinclude> qctaa51gh9qnck2g6t967w95z6p3xul 250 71288 303340 229870 2026-10-22T13:07:01Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/6]] 303340 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="" /></noinclude>#เปลี่ยนทาง [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/6]]<noinclude></noinclude> c83czd2vzehk9usm79o4er20c8ass2i 250 71289 303341 229872 2026-10-22T13:07:11Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/7]] 303341 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="" /></noinclude>#เปลี่ยนทาง [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/7]]<noinclude></noinclude> bgoklty9w8m9xycnm3l1hjr18ul4lfc 250 71291 303342 229876 2026-10-22T13:07:21Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/32]] 303342 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="" /></noinclude>#เปลี่ยนทาง [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/32]]<noinclude></noinclude> 80pd8vob67onpsbusum038o7bzxljjx 250 71292 303343 229878 2026-10-22T13:07:31Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/33]] 303343 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="" /></noinclude>#เปลี่ยนทาง [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/33]]<noinclude></noinclude> 5qz5v9yimlfzu753wyujel0xk3yev37 250 71293 303344 229880 2026-10-22T13:07:41Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/34]] 303344 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="" /></noinclude>#เปลี่ยนทาง [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/34]]<noinclude></noinclude> ms3n0ux0a08mw0p96yfp4ou0b7d9j65 250 71294 303345 229882 2026-10-22T13:07:51Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/35]] 303345 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="" /></noinclude>#เปลี่ยนทาง [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/35]]<noinclude></noinclude> imottrf55yhstquacviz65ddr6bgzsa 250 71295 303346 229884 2026-10-22T13:08:01Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/36]] 303346 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="" /></noinclude>#เปลี่ยนทาง [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/36]]<noinclude></noinclude> 6fl4n5ujhp5wdcrkabu90ai2phu2p54 250 71296 303347 229886 2026-10-22T13:08:11Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/37]] 303347 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="" /></noinclude>#เปลี่ยนทาง [[หน้า:Prakat 2534-02-23.djvu/37]]<noinclude></noinclude> 5uk9ama2d54eep150zha2irc8v06nwj 250 71297 303348 229888 2026-10-22T13:08:21Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[หน้า:Prakat 2534-02-24.djvu/1]] 303348 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="" /></noinclude>#เปลี่ยนทาง [[หน้า:Prakat 2534-02-24.djvu/1]]<noinclude></noinclude> qctaa51gh9qnck2g6t967w95z6p3xul 252 71298 303349 229890 2026-10-22T13:08:31Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[ดัชนี:Prakat 2534-02-24.djvu]] 303349 proofread-index text/x-wiki #REDIRECT [[ดัชนี:Prakat 2534-02-24.djvu]] hvvumdjn8opagpcrcbq2webwkqm2stn 250 71317 303338 229945 2026-10-22T13:06:41Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[หน้า:Prakat 2534-03-02 (1).djvu/1]] 303338 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="" /></noinclude>#เปลี่ยนทาง [[หน้า:Prakat 2534-03-02 (1).djvu/1]]<noinclude></noinclude> e9lbsy1euuhc6zr4j6u259dx20ediag 250 71318 303339 229947 2026-10-22T13:06:51Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[หน้า:Prakat 2534-03-02 (1).djvu/2]] 303339 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="" /></noinclude>#เปลี่ยนทาง [[หน้า:Prakat 2534-03-02 (1).djvu/2]]<noinclude></noinclude> s606klmm9otpmzwrhtz4uyh9tiyudly 252 71320 303350 229953 2026-10-22T13:08:41Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[ดัชนี:Prakat 2534-02-23.djvu]] 303350 proofread-index text/x-wiki #REDIRECT [[ดัชนี:Prakat 2534-02-23.djvu]] bos18866jzrwf0w68dkc9nk81bx3z7c 0 71361 303335 230057 2026-10-22T13:06:11Z EmausBot 6006 แก้หน้าเปลี่ยนทางซ้ำซ้อนไปเป็น [[พระราชกฤษฎีกายุบเลิกสำนักงานสภารักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติฯ]] 303335 wikitext text/x-wiki #เปลี่ยนทาง [[พระราชกฤษฎีกายุบเลิกสำนักงานสภารักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติฯ]] fyx4181lsss1tt1g4eeupu9r78qy691 250 93698 303351 303330 2026-10-23T03:18:47Z สีทราย 11827 303351 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๘๔}}</noinclude> "เราจะรายงานว่า อ้ายเสือตายแล้วหรืออย่างไรครับ?" ผมถามอีก "จะเอาศพอ้ายเสือที่ไหนให้เขาดู" หมวดพูดแล้วส่ายหน้า "เราจะเอาอ้ายเหตุการณ์ที่เราพบไปพูดกับผู้บังคับบัญชาอย่างไรได้" "เราก็เป็นคนบ้า" ผมต่อ "ก็นั่นน่ะซี" หมวดถอนใจส่ายหน้า เพราะแผนการที่วางไว้งดงามแล้วจับตัวได้อย่างเป็นๆ แต่มันก็มากลายเป็นลมเป็นแล้ง จะเล่าให้ใครฟังสิบวันเขาก็ไม่เชื่อ แม้แต่จะเอายายแม่อ้ายเสือมายืนยันว่าเราได้ตัวอ้ายเสือแล้ว แต่อ้ายเสือนั้นกลายเป็นปิศาจไป ลงท้ายเราก็จะเข้าปิ้งมีโทษมาถึงตัว เขาจะเชื่อว่าเราทำให้อ้ายเสือหนีไปได้เมื่อพ้นบ้านแม่อ้ายเสือไปแล้ว ตกลงก็เป็นว่า กองของ ร.ต.ท. ยรรยงค์ แก้วสี ทำการล้มเหลวไม่ได้อะไรเช่นเดียวกับกองอื่นๆ<noinclude></noinclude> ejrwq9zk7ejkrloygseo9nuneask59g 250 93699 303332 2026-10-22T11:59:29Z Sandi rambe 12607 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "หมดอา ย ุ 12/ 04/ 2565" 303332 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Sandi rambe" />{{ก|๒๓}}</noinclude>หมดอา ย ุ 12/ 04/ 2565<noinclude></noinclude> ldyirodoyee2l9yqwwssz4pa63uzuzg 303334 303332 2026-10-22T12:47:25Z Flamevine 11908 แจ้งลบด้วย[[WS:iScript|สจห.]]: ท1 303334 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="" /></noinclude>{{ลบ|ท1}} <noinclude><pagequality level="1" user="Sandi rambe" />{{ก|๒๓}}</noinclude>หมดอา ย ุ 12/ 04/ 2565<noinclude></noinclude><noinclude></noinclude> nwj0qg4162ndxm4hzl2ai8fttnjbwhr 3 93700 303333 2026-10-22T11:59:30Z New user message 1899 เพิ่ม[[Template:Welcome|สารต้อนรับ]]ในหน้าคุยของผู้ใช้ใหม่ 303333 wikitext text/x-wiki {{Template:Welcome|name=Sandi rambe}} -- [[ผู้ใช้:New user message|New user message]] ([[คุยกับผู้ใช้:New user message|คุย]]) 18:59, 22 ตุลาคม 2569 (+07) 66udvloer1uub5dscvqqhnfzfkyacs5 250 93701 303352 2026-10-23T03:34:40Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "แม่ค้ากล้วยทอด" 303352 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๘๕}}</noinclude>แม่ค้ากล้วยทอด<noinclude></noinclude> jj0f2hrw2fw48yn0p6nd70q2xp0xms9 250 93702 303354 2026-10-23T03:51:21Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "ตัวจะแค้นแสนแค้นอาลัยตัวเองแทบใจจะขาด มันหมายถึงการหมดอนาคตชื่อเสียงด่างพร้อยอับอายขายหน้า จริงอยู่หรอกที่ตัวเองมิได้มีใจชั่วไปตามที่เสียสาว การเสียตัวไป..." 303354 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๘๗}}</noinclude>ตัวจะแค้นแสนแค้นอาลัยตัวเองแทบใจจะขาด มันหมายถึงการหมดอนาคตชื่อเสียงด่างพร้อยอับอายขายหน้า จริงอยู่หรอกที่ตัวเองมิได้มีใจชั่วไปตามที่เสียสาว การเสียตัวไปก็เพราะถูกกำลังฉุดคร่าเอาไปย่ำยี ถ้าคิดอีกมุมก็ไม่น่าจะเสียใจและอับอายนัก เพราะใจเราบริสุทธิ์ แต่เรื่องของคนนี่ซี ใครรู้ใครก็รังเกียจ อนาคตไม่แจ่มใส แล้วมนุษย์ใดเล่าครับจะไม่เสียใจและเสียดายทุกสิ่งทุกอย่างที่สูญเสียไป การร้องไห้ของลูกบุญธรรมของผมมันช่างเสียดแทงหัวใจขัดยอกระบมราวกับหอกสักร้อยเล่มรุมทิ่มแทง ลูกสาวผมให้การกับตำรวจไว้ชัดแจ้งดี แต่ก็ยังเอาตัวไปลงโทษไม่ได้ เท่าที่จำได้ก็มีคนเดียวเพราะเคยรู้จัก แต่อีกสามคนไม่เคยเห็นหน้้า แต่มันทั้งสี่คนก็หลบหน้าเข้ากลีบเมฆไปหมด ทั้งทางตำรวจและทางผมก็ยังควานหาตัวไม่ได้ เสียงลูกสะอื้นผมเองก็สะท้อนใจ มันเจ็บหน้าอกคล้ายจะกลัดหนอง หัวใจผมกลับย้อนถึงความหลังเมื่อเริ่มจะได้บุตรบุญธรรมนี้มา ช่างเป็นคนอาภัพอะไรเช่นนั้น พบเขาเมื่ออายุ ๑๒ ปี ร่างกายผ่ายผอมอดๆ อยากๆ ผ้านุ่งผ้าห่มขาดๆ ปะๆ ผมเป็นพ่อหม้ายลูกติดเป็นลูกชาย แม่เขาตายไปก่อน ผมก็เลี้ยงลูกมาจนโต เมื่อสำเร็จการศึกษาแล้ว ก็ได้เข้าทำงานที่ห้างขายยาแห่งหนึ่ง ซึ่งห้างนี้ผมก็มีหน้าที่เป็นผู้ประกาศขายยาทั่วทุกหัวเมือง ขับรถโฆษณาทั่วไป วันหนึ่งเก็ดอยากจะเลี้ยงเพื่อนและหาที่ลมเย็นๆ นั่งดื่มนั่งกินให้สบาย จึงชวนเพื่อนๆ และภรรยาของเขานั่งรถขายยาไปที่ทะเลวาบปลอมที่หมู่บ้านเศรษฐกิจ ธนบุรี เราจัดสุราและอาหารไปพร้อมมูล แล้วก็ปูเสื่อลงข้างรถที่จอด ขนอาหารลง ดื่มและกินกันอย่างสนุกสนานที่ชายขอบทะเลปลอมนั่นแหละ ลมแรงดีไม่แพ้ทะเลจริงเลย เพราะทุ่งกว้างลมจึงตกกระหน่ำไม่หยุดหย่อน เราสนุกกันจนโพล้เพล้ ไฟตามเสารอบขอบทะเลสาบก็เปิดสว่างไหวดี ในขณะนั้นมีเด็กหญิงอายุประมาณ ๑๑-๑๒ กระเดียดกระจาดร้องขายกล้วยแขกหรือกล้วยทอด เฉียดมาขอร้องให้เราซื้อด้วย พวกเราทั้งหมดหัวเราะด้วยความขบขันด้วยว่าหมดเวลาจะกินกล้วยทอดเสียแล้ว กำลังนั้นเป็นเวลาของสุรายาเมาและกุ้งพล่าปลายำ เด็กน้อยนั้นยิ้มเจื่อนๆ เก้อๆ เมื่อเราต่างปฏิเสธ จึงเดินไปหยุด<noinclude></noinclude> lp2qgimmh9l0juzoy3nntrxq16sicc8 303358 303354 2026-10-23T04:43:04Z สีทราย 11827 303358 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๘๗}}</noinclude>ตัวจะแค้นแสนแค้นอาลัยตัวเองแทบใจจะขาด มันหมายถึงการหมดอนาคตชื่อเสียงด่างพร้อยอับอายขายหน้า จริงอยู่หรอกที่ตัวเองมิได้มีใจชั่วไปตามที่เสียสาว การเสียตัวไปก็เพราะถูกกำลังฉุดคร่าเอาไปย่ำยี ถ้าคิดอีกมุมก็ไม่น่าจะเสียใจและอับอายนัก เพราะใจเราบริสุทธิ์ แต่เรื่องของคนนี่ซี ใครรู้ใครก็รังเกียจ อนาคตไม่แจ่มใส แล้วมนุษย์ใดเล่าครับจะไม่เสียใจและเสียดายทุกสิ่งทุกอย่างที่สูญเสียไป การร้องไห้ของลูกบุญธรรมของผมมันช่างเสียดแทงหัวใจขัดยอกระบมราวกับหอกสักร้อยเล่มรุมทิ่มแทง ลูกสาวผมให้การกับตำรวจไว้ชัดแจ้งดี แต่ก็ยังเอาตัวไปลงโทษไม่ได้ เท่าที่จำได้ก็มีคนเดียวเพราะเคยรู้จัก แต่อีกสามคนไม่เคยเห็นหน้า แต่มันทั้งสี่คนก็หลบหน้าเข้ากลีบเมฆไปหมด ทั้งทางตำรวจและทางผมก็ยังควานหาตัวไม่ได้ เสียงลูกสะอื้นผมเองก็สะท้อนใจ มันเจ็บหน้าอกคล้ายจะกลัดหนอง หัวใจผมกลับย้อนถึงความหลังเมื่อเริ่มจะได้บุตรบุญธรรมนี้มา ช่างเป็นคนอาภัพอะไรเช่นนั้น พบเขาเมื่ออายุ ๑๒ ปี ร่างกายผ่ายผอมอดๆ อยากๆ ผ้านุ่งผ้าห่มขาดๆ ปะๆ ผมเป็นพ่อหม้ายลูกติดเป็นลูกชาย แม่เขาตายไปก่อน ผมก็เลี้ยงลูกมาจนโต เมื่อสำเร็จการศึกษาแล้ว ก็ได้เข้าทำงานที่ห้างขายยาแห่งหนึ่ง ซึ่งห้างนี้ผมก็มีหน้าที่เป็นผู้ประกาศขายยาทั่วทุกหัวเมือง ขับรถโฆษณาทั่วไป วันหนึ่งเกิดอยากจะเลี้ยงเพื่อนและหาที่ลมเย็นๆ นั่งดื่มนั่งกินให้สบาย จึงชวนเพื่อนๆ และภรรยาของเขานั่งรถขายยาไปที่ทะเลสาบปลอมที่หมู่บ้านเศรษฐกิจ ธนบุรี เราจัดสุราและอาหารไปพร้อมมูล แล้วก็ปูเสื่อลงข้างรถที่จอด ขนอาหารลง ดื่มและกินกันอย่างสนุกสนานที่ชายขอบทะเลปลอมนั่นแหละ ลมแรงดีไม่แพ้ทะเลจริงเลย เพราะทุ่งกว้างลมจึงตกกระหน่ำไม่หยุดหย่อน เราสนุกกันจนโพล้เพล้ ไฟตามเสารอบขอบทะเลสาบก็เปิดสว่างไสวดี ในขณะนั้นมีเด็กหญิงอายุประมาณ ๑๑-๑๒ กระเดียดกระจาดร้องขายกล้วยแขกหรือกล้วยทอด เฉียดมาขอร้องให้เราซื้อด้วย พวกเราทั้งหมดหัวเราะด้วยความขบขันด้วยว่าหมดเวลาจะกินกล้วยทอดเสียแล้ว กำลังนั้นเป็นเวลาของสุรายาเมาและกุ้งพล่าปลายำ เด็กน้อยนั้นยิ้มเจื่อนๆ เก้อๆ เมื่อเราต่างปฏิเสธ จึงเดินไปหยุด<noinclude></noinclude> bsmdnfojl24kvf6ggfj91iykhs03nwm 250 93703 303355 2026-10-23T04:06:07Z Supakit prem 9562 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ 303355 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Supakit prem" />{{rh|68|เรเคิดส์ออฟเดอะพาสต์|}}</noinclude>To the biblical student the Code of Hammurabi suggests at once a comparison with the Laws of Moses, which were written about 700 years later. But a comparative study of the two codes can only be made by one conversant with the conditions under which Moses promulgated his laws for the government of the Hebrew state and church. It has already been charged that Moses copied from the older code. It must be remembered that in every age and condition of society the great fundamental principles of justice have been and must remain the same. Therefore when we find these principles of justice existing in both the laws of Hammurabi and Moses, we recognize in them the eternal precepts of right and wrong in human society. Granting this, a further comparison between the two codes reveals in the latter, a higher and what is and may be claimed to be, a divine ordering for the higher and spiritual condition of man. That Moses was familiar with the Laws of Hammurabi and doubtless had studied them cannot be doubted by anyone conversant with the literary and commercial intercourse existing between Egypt and Babylonia. The comparison of the two codes will form the subject of a future article in {{sc|Records of the Past}}. {{c|{{smaller|HAMMURABI'S INTRODUCTION TO HIS CODE OF LAWS}}}} When Anu the sublime, the King of the Annunaki and Bêl, the lord of heaven and earth, who fixed the destiny of the country, had committed the whole of mankind to Marduk, the son of Ea, the god of right, when they made him great among the Egigi, had pronounced the sublime name of Babylon, made it great upon earth, had established in it an eternal kingdom, the foundations of which are laid firm like heaven and earth, at that time Anu and Bêl called me, Hammurabi, the great prince, who fears God, to give justice a status in the country, to destroy the wicked and bad, that the strong should not overcome the weak, that I might rise over the block-headed ones; like Shamash, to illuminate the land and to further the welfare of humanity, Hammurabi, the prince, the one called by Bêl, am I. To obtain riches and superabundance, bringing about everything possible for Nippur and Durilu, the exalted protection of Ekur; who had restored Eridu, purified the cult of E-apsu, who fought against the four regions of the world, made the great name of Babel, brightened the heart of Marduk, his master; who (Hammurabi) does service in Esagila, the royal branch which Sin founded, who made rich Ur, the humble and subservient one, who brings riches to Gish-shir-gal, the wise King, heard by Shamash, the mighty one, who laid the foundations of Sippar, who clothed in green the tombs of Malkat, who enlarged E-babbar, which is like heaven; the warrior who protected Larsa, and renewed E-babbar for Shamash, his helper, the lord who gave new life to Uruk, who supplied plenty of water to its inhabitants, who raised the head of E-Anna, completed the splendor of Anu and Nanna, the protector of the country, who united the scattered inhabitants of Isin, who richly supplied E-gal-mach, the protecting city king, brother of the god Zamamma, who firmly founded the settlement of Kish, surrounded with splendor. E-me-te-ur-sag doubled the great sanctuaries Nana; manager of the temple of Harsag-kalama, the grave of the enemies, whose help gains the victory; who enlarged the city of Cutha; who made splendid everything in E-shid-lam; the black steer who strikes down the enemies, the favorite of the god Tu-tu; who caused joy to the population of Borsippa; the sublime one, who is tireless for Ezida, the<noinclude></noinclude> 7yi1u0a9ysarhhs28efpww1r1gpl7cg 303356 303355 2026-10-23T04:24:38Z Supakit prem 9562 303356 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Supakit prem" />{{rh|68|เรเคิดส์ออฟเดอะพาสต์|}}</noinclude>สำหรับผู้ศึกษาพระคัมภีร์ ประมวลกฎหมายฮัมมูราบีย่อมชวนให้เปรียบเทียบกับธรรมบัญญัติของโมเสสอันได้บัญญัติขึ้นราว 700 ปีที่แล้วโดยทันใด แต่การศึกษาเปรียบเทียบประมวลกฎหมายทั้งสองฉบับอย่างแท้จริงนั้น จะกระทำได้ก็แต่โดยผู้ที่เข้าใจสภาวการณ์ซึ่งโมเสสประกาศใช้พระบัญญัติเพื่อปกครองทั้งรัฐและศาสนจักรของชาวฮีบรู เคยมีข้อกล่าวหาว่าโมเสสลอกเลียนมาจากประมวลกฎหมายฉบับที่เก่ากว่า แต่ก็พึงตระหนักได้ว่า ในทุกยุคสมัยและทุกสภาพสังคม หลักการพื้นฐานอันเป็นแก่นแท้ของความยุติธรรมย่อมคงอยู่และจำต้องคงอยู่เช่นเดิมเสมอ ฉะนั้น เมื่อพบหลักความยุติธรรมเหล่านี้ในกฎหมายของทั้งฮัมมูราบีและโมเสส เราจึงรับรู้ได้ว่านี่คือหลักแห่งความถูกต้องและความผิดอันเป็นนิรันดร์ในสังคมมนุษย์ เมื่อยอมรับเช่นนี้แล้ว การเปรียบเทียบประมวลกฎหมายทั้งสองในเชิงลึกต่อไปจะเผยให้เห็นว่า ธรรมบัญญัติมีลักษณะสูงส่งกว่า และอาจกล่าวอ้างได้ว่าเป็นการจัดระเบียบอันมาจากพระเจ้า เพื่อยกระดับสภาวะทางจิตวิญญาณและคุณธรรมของมนุษย์ให้สูงยิ่งขึ้น ส่วนที่ว่าโมเสสคุ้นเคยกับกฎหมายฮัมมูราบี และน่าจะเคยศึกษามาก่อนนั้น ย่อมเป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้สำหรับผู้ที่เข้าใจความสัมพันธ์ทางวรรณกรรมและการค้าซึ่งดำรงอยู่ระหว่างอียิปต์กับบาบิโลเนีย การเปรียบเทียบประมวลกฎหมายทั้งสองฉบับจะเป็นหัวข้อของบทความในอนาคตของเรเคิดส์ออฟเดอะพาสต์ {{c|{{smaller|HAMMURABI'S INTRODUCTION TO HIS CODE OF LAWS}}}} When Anu the sublime, the King of the Annunaki and Bêl, the lord of heaven and earth, who fixed the destiny of the country, had committed the whole of mankind to Marduk, the son of Ea, the god of right, when they made him great among the Egigi, had pronounced the sublime name of Babylon, made it great upon earth, had established in it an eternal kingdom, the foundations of which are laid firm like heaven and earth, at that time Anu and Bêl called me, Hammurabi, the great prince, who fears God, to give justice a status in the country, to destroy the wicked and bad, that the strong should not overcome the weak, that I might rise over the block-headed ones; like Shamash, to illuminate the land and to further the welfare of humanity, Hammurabi, the prince, the one called by Bêl, am I. To obtain riches and superabundance, bringing about everything possible for Nippur and Durilu, the exalted protection of Ekur; who had restored Eridu, purified the cult of E-apsu, who fought against the four regions of the world, made the great name of Babel, brightened the heart of Marduk, his master; who (Hammurabi) does service in Esagila, the royal branch which Sin founded, who made rich Ur, the humble and subservient one, who brings riches to Gish-shir-gal, the wise King, heard by Shamash, the mighty one, who laid the foundations of Sippar, who clothed in green the tombs of Malkat, who enlarged E-babbar, which is like heaven; the warrior who protected Larsa, and renewed E-babbar for Shamash, his helper, the lord who gave new life to Uruk, who supplied plenty of water to its inhabitants, who raised the head of E-Anna, completed the splendor of Anu and Nanna, the protector of the country, who united the scattered inhabitants of Isin, who richly supplied E-gal-mach, the protecting city king, brother of the god Zamamma, who firmly founded the settlement of Kish, surrounded with splendor. E-me-te-ur-sag doubled the great sanctuaries Nana; manager of the temple of Harsag-kalama, the grave of the enemies, whose help gains the victory; who enlarged the city of Cutha; who made splendid everything in E-shid-lam; the black steer who strikes down the enemies, the favorite of the god Tu-tu; who caused joy to the population of Borsippa; the sublime one, who is tireless for Ezida, the<noinclude></noinclude> kdwc7bsds7piymsrdxslh8huo4p08x1 250 93704 303357 2026-10-23T04:28:53Z Supakit prem 9562 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "god-like king of the city; the wise one; the clever one, who extended the agriculture of Dilbat; who piled up grain for Urash, the strong one; the man to whom belongs the scepter and crown with which he crowns him; the chosen one of the goddess Mama, who fixed the place of the temple of Kish; who enriched the holy meals of Nintu, the careful one, who provided the eating and drinking for Lagash and Girsu; who supplies large offerings for the temple o..." 303357 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Supakit prem" /></noinclude>god-like king of the city; the wise one; the clever one, who extended the agriculture of Dilbat; who piled up grain for Urash, the strong one; the man to whom belongs the scepter and crown with which he crowns him; the chosen one of the goddess Mama, who fixed the place of the temple of Kish; who enriched the holy meals of Nintu, the careful one, who provided the eating and drinking for Lagash and Girsu; who supplies large offerings for the temple of 50; who takes hold of the enemies, the chosen one of the oracle; who carried out the prophecy of Hallab; who caused joy to the heart of the Annunit, the pure prince, whose prayer is recognized by Adad; who set at rest the heart of Adad, the warrior in Karkar, and restored the implements of the culture in Eud-gal-gal; the King, who lent life to the city of Adab; the director of E-mach; the princely King of the city, irresistible fighter, who gave life to the population of Mash-kan-shabri; who furnished superabundance to the temple of Schidlam, the wise, valiant one who forced the retreat of the bandits; who covered the inhabitants of Malka with misfortune; who founded richly their residence; who established pure offerings for Ea and Dam-gal-nun-na; who made his Kingdom great forever; the princely King of the city, who subjugated the provinces along the Ud-kib-nun-na canal (Euphrates), according to the commandment of Dagon, his creator; who spared the inhabitants of Mera and Tutul; the exalted prince, who made radiant the countenance of Nina; who set holy meals before the god Nin-a-zu; who cared for their inhabitants in need, safely cared for their fortunes in Babylon in peace; the shepherd of the subjects; the servant, whose deeds are pleasing to Annunit; who pleased Annunit in the temple Dumasch in the suburb Agade; who proclaims justice, leads the law, gave back to the city of Assur her gracious patron; who caused to dwell the name of Istar in Nineveh, in the temple E-mish-mish; the sublime one, who prostrates himself before the great gods, the descendant of the Sumu-la-ilu; the mighty son of Sin-muballit; the kingly seed of eternity; the mighty king; the sun of Babylon, who causes the light to radiate over the country Sumer and Akkad; the King whom the four regions of the world obey; the favorite of the god Nini, am I. When Marduk sent me to rule mankind, to impart judicial protection to the country, it was that I might establish right, justice and happiness among the people. {{c|{{smaller|HAMMURABI'S CODE OF LAWS}}}} 1. Any person convicted of preferring charges against another person which he cannot substantiate shall be put to death. 2. In event anyone prefers charges against another person and the one against whom the charge is brought leaps into a body of water and is thereby drowned, that person who preferred the charge shall thereupon take possession of the property of the one so drowned. But if the person against whom the charge is preferred is not drowned, the person who made the charge shall be put to death and the one accused shall take possession of the property of his accuser. 3. Any person preferring a charge of malfeasance against a juror sitting in the case at bar, which charge he is unable to substantiate, and the hearing being one at the conclusion of which the death penalty may be adjudged, the person so preferring such charge shall be put to death. 4. Any person attempting to suborn a juror by a bribe of grain or gold shall be deemed to be guilty of felony and shall receive such punishment as<noinclude></noinclude> lqs612blq8w8guhf52fki6a7obv0pu1 250 93705 303359 2026-10-23T05:02:57Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "นั่งลงแถวๆ นั้น เบิ่งตาไปดูพวกลูกท่านหลานเธอที่แต่งตัวกันสวยๆ วิ่งเล่นกันอย่างผาสุก ทั้งยังมีขนมนมเนยถือติดมือกันไปเล่นไปอย่างอิ่มหมีพีมัน บางพวกก็ลงเล่นน..." 303359 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๘๘}}</noinclude>นั่งลงแถวๆ นั้น เบิ่งตาไปดูพวกลูกท่านหลานเธอที่แต่งตัวกันสวยๆ วิ่งเล่นกันอย่างผาสุก ทั้งยังมีขนมนมเนยถือติดมือกันไปเล่นไปอย่างอิ่มหมีพีมัน บางพวกก็ลงเล่นน้ำเกรียวกราว แม้ค้ากล้วยทอดก็มองเขาอย่างตาลอย และก็ไม่มีปัญาหาละ เด็กในวัยนี้จะไม่เพ้อฝันหรือน้อยเนื้อต่ำใจเมื่อเห็นเขามีความสุขกัน ส่วนตัวเองซิไม่มีโอกาสอย่างเขา ค่ำป่านนี้ก็ยังต้องขายกล้วยทอด ทั้งๆ ที่ขายยากเย็น ผ้าผ่อนที่นุ่งก็ขาดๆ ปะๆ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่พ้นไปจากสายตาผม ไม่พ้นไปจากการสนใจดูสภาพของเด็กสองประเภทนี้ เด็กน้อยนี้คงต้องถูกใช้ให้ขายกล้วยทอดตั้งแต่กลางวันมาแล้ว เมื่อขายไม่หมดก็ต้องเร่ไปจนพลบค่ำ กินข้าวแล้วหรือยังก็ไม่ทราบ เหนื่อยอ่อนเข้าก็เลยนั่งพักเสียบ้าง ผมนึกสงสารจับใจ หนูเอ๋ย ถ้าพ่อแม่พอมีอันจะกินก็คงไม่ต้องเป็นดังนี้ คงจะได้แต่งตัวดีๆ มาวิ่งเล่นสนุกสนานกับเขาบ้าง ในความคิดวูบหนึ่ง ผมได้เรียกเด็กนั้นมาถามราคากล้วยทั้งหมด เมื่อได้ราคาแล้วผมก็ซื้อเหมาหมด เพราะสุดจะทนทานดูความเป็นไปของเด็กได้ พิเคราะห์ถี่ถ้วนแล้วเด็กทุกๆ คนไม่มีหัวในการค้าแน่ๆ เท่าที่ขายไปก็เพราะถูกบังคับ ถ้าขายของยังไม่หมดย่อมจะกลับไม่ได้ เท่าที่ทำไปก็เพื่อแลกกับอาหารที่จะกรอกท้อง พวกผมหัวเราะกันเป็นการใหญ่หาว่าผมเกิดขลังจะกินกล้วยทอดกับสุรา ผมจึงบอกกับพวกว่า ที่ซื้อนั้นก็เพื่อดับความคับใจตนเองที่มันเกิดมีขึ้นในบัดนั้น โดยมองเห็นว่าชีวิตหนึ่งที่ไม่มีอะไรๆ เหมือนกับเขาอื่น พวกเราฟังผมพูดแล้วต่างคนต่างนิ่ง "หนูทานข้าวแล้วหรือยังจ๊ะ?" ผมถาม เด็กน้อยยิ้มแห้งๆ และตอบอ้อมแอ้ม "ยังค่ะ" "ป่านนี้ไม่หิวหรือ?" "ยายแกว่า ถ้าหิวก็ให้รับประทานกล้วยทอดนี่ค่ะ" ผมถอนใจเฮือกแล้วหันมองดูพวกเรา จึงต่างคนต่างเริ่มสนใจ และคิดว่าเราซิอิ่มท้องและสนุกสนานตามฐานะของเรา แต่บางคนบางชีวิตซิ กำลังหิว ผมควักเงินออกมาอีก ๕ บาท และพูดว่า "เงินนี่ให้หนูนะ รีบไปซื้ออะไรกินเสีย อย่าไปบอกยายเลย ส่วน<noinclude></noinclude> os3avbnmos7gbdqaf24jvz1rkq3yh6r 303367 303359 2026-10-23T08:27:17Z สีทราย 11827 303367 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๘๘}}</noinclude>นั่งลงแถวๆ นั้น เบิ่งตาไปดูพวกลูกท่านหลานเธอที่แต่งตัวกันสวยๆ วิ่งเล่นกันอย่างผาสุก ทั้งยังมีขนมนมเนยถือติดมือกินไปเล่นไปอย่างอิ่มหมีพีมัน บางพวกก็ลงเล่นน้ำเกรียวกราว แม้ค้ากล้วยทอดก็มองเขาอย่างตาลอย และก็ไม่มีปัญหาละ เด็กในวัยนี้จะไม่เพ้อฝันหรือน้อยเนื้อต่ำใจเมื่อเห็นเขามีความสุขกัน ส่วนตัวเองซิไม่มีโอกาสอย่างเขา ค่ำป่านนี้ก็ยังต้องขายกล้วยทอด ทั้งๆ ที่ขายยากเย็น ผ้าผ่อนที่นุ่งก็ขาดๆ ปะๆ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่พ้นไปจากสายตาผม ไม่พ้นไปจากการสนใจดูสภาพของเด็กสองประเภทนี้ เด็กน้อยนี้คงต้องถูกใช้ให้ขายกล้วยทอดตั้งแต่กลางวันมาแล้ว เมื่อขายไม่หมดก็ต้องเร่ไปจนพลบค่ำ กินข้าวแล้วหรือยังก็ไม่ทราบ เหนื่อยหนักเข้าก็เลยนั่งพักเสียบ้าง ผมนึกสงสารจับใจ หนูเอ๋ย ถ้าพ่อแม่พอมีอันจะกินก็คงไม่ต้องเป็นดังนี้ คงจะได้แต่งตัวดีๆ มาวิ่งเล่นสนุกสนานกับเขาบ้าง ในความคิดวูบหนึ่ง ผมได้เรียกเด็กนั้นมาถามราคากล้วยทั้งหมด เมื่อได้ราคาแล้วผมก็ซื้อเหมาหมด เพราะสุดจะทนทานดูความเป็นไปของเด็กได้ พิเคราะห์ถี่ถ้วนแล้วเด็กทุกๆ คนไม่มีหัวในการค้าแน่ๆ เท่าที่ขายไปก็เพราะถูกบังคับ ถ้าขายของยังไม่หมดย่อมจะกลับไม่ได้ เท่าที่ทำไปก็เพื่อแลกกับอาหารที่จะกรอกท้อง พวกผมหัวเราะกันเป็นการใหญ่หาว่าผมเกิดขลังจะกินกล้วยทอดกับสุรา ผมจึงบอกกับพวกว่า ที่ซื้อนั้นก็เพื่อดับความคับใจตนเองที่มันเกิดมีขึ้นในบัดนั้น โดยมองเห็นว่าชีวิตหนึ่งที่ไม่มีอะไรๆ เหมือนกับเขาอื่น พวกเราฟังผมพูดแล้วต่างคนต่างนิ่ง "หนูทานข้าวแล้วหรือยังจ๊ะ?" ผมถาม เด็กน้อยยิ้มแห้งๆ และตอบอ้อมแอ้ม "ยังค่ะ" "ป่านนี้ไม่หิวหรือ?" "ยายแกว่า ถ้าหิวก็ให้รับประทานกล้วยทอดนี่ค่ะ" ผมถอนใจเฮือกแล้วหันมองดูพวกเรา จึงต่างคนต่างเริ่มสนใจ และคิดว่าเราซิอิ่มท้องและสนุกสนานตามฐานะของเรา แต่บางคนบางชีวิตซิ กำลังหิว ผมควักเงินออกมาอีก ๕ บาท และพูดว่า "เงินนี่ให้หนูนะ รีบไปซื้ออะไรกินเสีย อย่าไปบอกยายเลย ส่วน<noinclude></noinclude> qmm5kijfklprkz2t4eeb5y3zw73pf9k 250 93706 303360 2026-10-23T06:28:27Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "อยู่เข้าไปในซอย วันนั้นผมเอารถขายยาเก็บที่บ้านแล้ว ก็ย้อนนั่งแท็กซี่มาลงแถวนั้นและเดินเกร่ๆ เผื่อจะพบร่องรอย แหม! ท่านที่เคารพทั้งหลายของผม เหมือนพระโปรดสว..." 303360 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๙๐}}</noinclude>อยู่เข้าไปในซอย วันนั้นผมเอารถขายยาเก็บที่บ้านแล้ว ก็ย้อนนั่งแท็กซี่มาลงแถวนั้นและเดินเกร่ๆ เผื่อจะพบร่องรอย แหม! ท่านที่เคารพทั้งหลายของผม เหมือนพระโปรดสวรรค์โปรดหรือนรกโปรดผมเองก็ไม่ทราบ ผมได้พบอ้ายตัวการแล้ว มันกำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่กับพวกเพื่อน ผมทำเป็นไม่มองมันแล้วเดินตรงเข้าร้านนั้น มันเหลือบมาเห็นผมมันทำจะลุกหนี แต่แล้วเพื่อนมันเตือนสติ จึงกลับนั่งลงอีก อาจจะคิดว่าผมคงจะไม่รู้จักมัน เป็นการพบกันโดยบังเอิญก็ได้ ผมไม่มองมัน ทำเดินไปที่บาร์เหล้า สั่งเหล้ากิน แล้วจับสังเกตมันทางกระจกเงาที่มีอยู่หลายบานในร้านนั้น มันสามคนกับเพื่อนแอบหัวเราะเยาะผม ผมสะกดใจทำไม่รู้เรื่อง แต่ [สัญชาติ] นกรู้หรือเห็นว่าการนั่งประจันหน้ากับพ่อของหญิงที่มันลากไปข่มขืนนันมันไม่เป็นการมงคล มันจึงจ่ายเงินค่าเหล้าแล้วออกจากร้าน ผมก็จ่ายค่าเหล้าบ้างแล้วรีบตามออกไป พอมันเข้าซอยผมก็เข้าบ้าง มันหันดูผมทั้งสามคน แต่มันคงเชื่อว่ามันหนุ่มตะกอทั้งนั้น ผมคนแก่ตัวคนเดียวจะมีอะไรเกิดขึ้น ถ้าคิดดังนั้นมันเข้าใจผิดมาก เพราะผมตัดสินใจเสีย [สละ] ชีวิตแล้ว ถ้าผมพลาดผมก็ตาย ถ้ามันพลาดผมก็เข้าคุก มันไม่รู้ใจคนแก่และผมไม่ใช่คนแก่จนหง่อม อายุผมเพียง ๔๕ ปีเท่านั้น ผมเดินเข้าประชิด "เฮ้ยหยุดโว้ย อ้ายหนุ่ม!" ผมตะโกน มันหยุดชะงัก ผมก้มโดยเร็ว กำฝุ่นและทรายไว้ทั้งสองมือ<noinclude></noinclude> rnlsxl1wck4obs4436g9p336chxj0w1 303362 303360 2026-10-23T06:55:37Z สีทราย 11827 303362 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๙๐}}</noinclude>อยู่เข้าไปในซอย วันนั้นผมเอารถขายยาเก็บที่บ้านแล้ว ก็ย้อนนั่งแท็กซี่มาลงแถวนั้นและเดินเกร่ๆ เผื่อจะพบร่องรอย แหม! ท่านที่เคารพทั้งหลายของผม เหมือนพระโปรดสวรรค์โปรดหรือนรกโปรดผมเองก็ไม่ทราบ ผมได้พบอ้ายตัวการแล้ว มันกำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่กับพวกเพื่อน ผมทำเป็นไม่มองมันแล้วเดินตรงเข้าร้านนั้น มันเหลือบมาเห็นผมมันทำจะลุกหนี แต่แล้วเพื่อนมันเตือนสติ จึงกลับนั่งลงอีก อาจจะคิดว่าผมคงจะไม่รู้จักมัน เป็นการพบกันโดยบังเอิญก็ได้ ผมไม่มองมัน ทำเดินไปที่บาร์เหล้า สั่งเหล้ากิน แล้วจับสังเกตมันทางกระจกเงาที่มีอยู่หลายบานในร้านนั้น มันสามคนกับเพื่อนแอบหัวเราะเยาะผม ผมสะกดใจทำไม่รู้เรื่อง แต่สัญชาติ] นกรู้หรือเห็นว่าการนั่งประจันหน้ากับพ่อของหญิงที่มันลากไปข่มขืนนันมันไม่เป็นการมงคล มันจึงจ่ายเงินค่าเหล้าแล้วออกจากร้าน ผมก็จ่ายค่าเหล้าบ้างแล้วรีบตามออกไป พอมันเข้าซอยผมก็เข้าบ้าง มันหันดูผมทั้งสามคน แต่มันคงเชื่อว่ามันหนุ่มตะกอทั้งนั้น ผมคนแก่ตัวคนเดียวจะมีอะไรเกิดขึ้น ถ้าคิดดังนั้นมันเข้าใจผิดมาก เพราะผมตัดสินใจเสียสละชีวิตแล้ว ถ้าผมพลาดผมก็ตาย ถ้ามันพลาดผมก็เข้าคุก มันไม่รู้ใจคนแก่และผมไม่ใช่คนแก่จนหง่อม อายุผมเพียง ๔๕ ปีเท่านั้น ผมเดินเข้าประชิด "เฮ้ยหยุดโว้ย อ้ายหนุ่ม!" ผมตะโกน มันหยุดชะงัก ผมก้มโดยเร็ว กำฝุ่นและทรายไว้ทั้งสองมือ ขว้างหน้ามันทั้งสาม มันยกมือขึ้นบังฝุ่นทรายและประดุจฟ้าแลบ ผมชักมีดที่ซ่อมมาเข้าประชิดตัว มันต่อยสวน ผมหลบแล้วแทงตรงเข้าซอกคอเต็มเหนี่ยว อ้ายอีกสองคนหายงงจากฝุ่นก็ตั้งท่าจะใส่ผม ผมจึงชักปืนพกใส่เปรี้ยงๆ อย่างเผาขน มันฟุบลงทั้งสามคน ผมจึงผละออกจากซอยคงถือปืนจังก้าอยู่ ไม่มีใครจะเข้ามากั้นขวาง พอออกพ้นตรอกก็พบกับหญิงที่รู้จัก ร้องบอกให้ช่วยไปบอกทางบ้านว่าผมฆ่าคนตาย แล้วผมก็ผละไปมอบตัวแก่ตำรวจพร้อมทั้งอาวุธปืน ต่อไปหรือคุณ เรื่องจะมีอะไร ผมก็เข้าคุกในคดีฆ่าคนตาย แต่รับสารภาพทั้งมอบตัวเองด้วย สอบสวนแล้วก็คือผมทนสะกดใจไม่ไหวที่ทำกับลูกสาวผม ผมก็โดนเข้า ๑๐ ปี บุญแอบร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด ผมกัดกรามนูนปลอบใจทั้งบุญแอบและเจ้าเทอดลูกตัวให้ครองบ้านจงดีทั้งสองคน และเลี้ยงดูป้าของมันด้วย โดยให้ยึดเอาเป็นหลักประจำบ้านแทนพ่อ<noinclude></noinclude> dnrusv4hmns42c210rbz8qr15zjgoyi 303363 303362 2026-10-23T06:56:00Z สีทราย 11827 303363 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๙๐}}</noinclude>อยู่เข้าไปในซอย วันนั้นผมเอารถขายยาเก็บที่บ้านแล้ว ก็ย้อนนั่งแท็กซี่มาลงแถวนั้นและเดินเกร่ๆ เผื่อจะพบร่องรอย แหม! ท่านที่เคารพทั้งหลายของผม เหมือนพระโปรดสวรรค์โปรดหรือนรกโปรดผมเองก็ไม่ทราบ ผมได้พบอ้ายตัวการแล้ว มันกำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่กับพวกเพื่อน ผมทำเป็นไม่มองมันแล้วเดินตรงเข้าร้านนั้น มันเหลือบมาเห็นผมมันทำจะลุกหนี แต่แล้วเพื่อนมันเตือนสติ จึงกลับนั่งลงอีก อาจจะคิดว่าผมคงจะไม่รู้จักมัน เป็นการพบกันโดยบังเอิญก็ได้ ผมไม่มองมัน ทำเดินไปที่บาร์เหล้า สั่งเหล้ากิน แล้วจับสังเกตมันทางกระจกเงาที่มีอยู่หลายบานในร้านนั้น มันสามคนกับเพื่อนแอบหัวเราะเยาะผม ผมสะกดใจทำไม่รู้เรื่อง แต่สัญชาตินกรู้หรือเห็นว่าการนั่งประจันหน้ากับพ่อของหญิงที่มันลากไปข่มขืนนันมันไม่เป็นการมงคล มันจึงจ่ายเงินค่าเหล้าแล้วออกจากร้าน ผมก็จ่ายค่าเหล้าบ้างแล้วรีบตามออกไป พอมันเข้าซอยผมก็เข้าบ้าง มันหันดูผมทั้งสามคน แต่มันคงเชื่อว่ามันหนุ่มตะกอทั้งนั้น ผมคนแก่ตัวคนเดียวจะมีอะไรเกิดขึ้น ถ้าคิดดังนั้นมันเข้าใจผิดมาก เพราะผมตัดสินใจเสียสละชีวิตแล้ว ถ้าผมพลาดผมก็ตาย ถ้ามันพลาดผมก็เข้าคุก มันไม่รู้ใจคนแก่และผมไม่ใช่คนแก่จนหง่อม อายุผมเพียง ๔๕ ปีเท่านั้น ผมเดินเข้าประชิด "เฮ้ยหยุดโว้ย อ้ายหนุ่ม!" ผมตะโกน มันหยุดชะงัก ผมก้มโดยเร็ว กำฝุ่นและทรายไว้ทั้งสองมือ ขว้างหน้ามันทั้งสาม มันยกมือขึ้นบังฝุ่นทรายและประดุจฟ้าแลบ ผมชักมีดที่ซ่อมมาเข้าประชิดตัว มันต่อยสวน ผมหลบแล้วแทงตรงเข้าซอกคอเต็มเหนี่ยว อ้ายอีกสองคนหายงงจากฝุ่นก็ตั้งท่าจะใส่ผม ผมจึงชักปืนพกใส่เปรี้ยงๆ อย่างเผาขน มันฟุบลงทั้งสามคน ผมจึงผละออกจากซอยคงถือปืนจังก้าอยู่ ไม่มีใครจะเข้ามากั้นขวาง พอออกพ้นตรอกก็พบกับหญิงที่รู้จัก ร้องบอกให้ช่วยไปบอกทางบ้านว่าผมฆ่าคนตาย แล้วผมก็ผละไปมอบตัวแก่ตำรวจพร้อมทั้งอาวุธปืน ต่อไปหรือคุณ เรื่องจะมีอะไร ผมก็เข้าคุกในคดีฆ่าคนตาย แต่รับสารภาพทั้งมอบตัวเองด้วย สอบสวนแล้วก็คือผมทนสะกดใจไม่ไหวที่ทำกับลูกสาวผม ผมก็โดนเข้า ๑๐ ปี บุญแอบร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด ผมกัดกรามนูนปลอบใจทั้งบุญแอบและเจ้าเทอดลูกตัวให้ครองบ้านจงดีทั้งสองคน และเลี้ยงดูป้าของมันด้วย โดยให้ยึดเอาเป็นหลักประจำบ้านแทนพ่อ<noinclude></noinclude> rqnh5ppfkc8jec2xbhv61ttowjaa70b 303369 303363 2026-10-23T08:39:47Z สีทราย 11827 303369 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๙๐}}</noinclude>อยู่เข้าไปในซอย วันนั้นผมเอารถขายยาเก็บที่บ้านแล้ว ก็ย้อนนั่งแท็กซี่มาลงแถวนั้นและเดินเกร่ๆ เผื่อจะพบร่องรอย แหม! ท่านที่เคารพทั้งหลายของผม เหมือนพระโปรดสวรรค์โปรดหรือนรกโปรดผมเองก็ไม่ทราบ ผมได้พบอ้ายตัวการแล้ว มันกำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่กับพวกเพื่อน ผมทำเป็นไม่มองมันแล้วเดินตรงเข้าร้านนั้น มันเหลือบมาเห็นผมมันทำจะลุกหนี แต่แล้วเพื่อนมันเตือนสติ จึงกลับนั่งลงอีก อาจจะคิดว่าผมคงจะไม่รู้จักมัน เป็นการพบกันโดยบังเอิญก็ได้ ผมไม่มองมัน ทำเดินไปที่บาร์เหล้า สั่งเหล้ากิน แล้วจับสังเกตมันทางกระจกเงาที่มีอยู่หลายบานในร้านนั้น มันสามคนกับเพื่อนแอบหัวเราะเยาะผม ผมสะกดใจทำไม่รู้เรื่อง แต่สัญชาตินกรู้หรือเห็นว่าการนั่งประจันหน้ากับพ่อของหญิงที่มันลากไปข่มขืนนั้นมันไม่เป็นการมงคล มันจึงจ่ายเงินค่าเหล้าแล้วออกจากร้าน ผมก็จ่ายค่าเหล้าบ้างแล้วรีบตามออกไป พอมันเข้าซอยผมก็เข้าบ้าง มันหันดูผมทั้งสามคน แต่มันคงเชื่อว่ามันหนุ่มตะกอทั้งนั้น ผมคนแก่ตัวคนเดียวจะมีอะไรเกิดขึ้น ถ้าคิดดังนั้นมันเข้าใจผิดมาก เพราะผมตัดสินใจเสียสละชีวิตแล้ว ถ้าผมพลาดผมก็ตาย ถ้ามันพลาดผมก็เข้าคุก มันไม่รู้ใจคนแก่และผมไม่ใช่คนแก่จนหง่อม อายุผมเพียง ๔๕ ปีเท่านั้น ผมเดินเข้าประชิด "เฮ้ยหยุดโว้ย อ้ายหนุ่ม!" ผมตะโกน มันหยุดชะงัก ผมก้มโดยเร็ว กำฝุ่นและทรายไว้ทั้งสองมือ ขว้างหน้ามันทั้งสาม มันยกมือขึ้นบังฝุ่นทรายและประดุจฟ้าแลบ ผมชักมีดที่ซ่อมมาเข้าประชิดตัว มันต่อยสวน ผมหลบแล้วแทงตรงเข้าซอกคอเต็มเหนี่ยว อ้ายอีกสองคนหายงงจากฝุ่นก็ตั้งท่าจะใส่ผม ผมจึงชักปืนพกใส่เปรี้ยงๆ อย่างเผาขน มันฟุบลงทั้งสามคน ผมจึงผละออกจากซอยคงถือปืนจังก้าอยู่ ไม่มีใครจะเข้ามากั้นขวาง พอออกพ้นตรอกก็พบกับหญิงที่รู้จัก ร้องบอกให้ช่วยไปบอกทางบ้านว่าผมฆ่าคนตาย แล้วผมก็ผละไปมอบตัวแก่ตำรวจพร้อมทั้งอาวุธปืน ต่อไปหรือคุณ เรื่องจะมีอะไร ผมก็เข้าคุกในคดีฆ่าคนตาย แต่รับสารภาพทั้งมอบตัวเองด้วย สอบสวนแล้วก็คือผมทนสะกดใจไม่ไหวที่ทำกับลูกสาวผม ผมก็โดนเข้า ๑๐ ปี บุญแอบร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด ผมกัดกรามนูนปลอบใจทั้งบุญแอบและเจ้าเทอดลูกตัวให้ครองบ้านจงดีทั้งสองคน และเลี้ยงดูป้าของมันด้วย โดยให้ยึดเอาเป็นหลักประจำบ้านแทนพ่อ<noinclude></noinclude> 3ajz3pkylbing252gt1576wtgd7oldl 250 93707 303361 2026-10-23T06:40:07Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "เงินค่ากล้วยแขกน่ะ หนูเอาไปให้ยายให้ครบนะ" เด็กไม่กล้าจะรับเงิน รีๆ รอๆ สีหน้าบอกความสงสัย ผมจึงบังคับแกมดุให้รับ เด็กจึงยิ้มแห้งๆ ยกมือไหว้แล้วรับไป "หน..." 303361 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๘๙}}</noinclude>เงินค่ากล้วยแขกน่ะ หนูเอาไปให้ยายให้ครบนะ" เด็กไม่กล้าจะรับเงิน รีๆ รอๆ สีหน้าบอกความสงสัย ผมจึงบังคับแกมดุให้รับ เด็กจึงยิ้มแห้งๆ ยกมือไหว้แล้วรับไป "หนูจำรถคันนี้ไว้นะ ถ้ามาเมื่อไหร่จงรีบมาหาฉันนะ ไปเถอะ ไปซื้ออะไรกินเสียเถิด ป่านนี้แล้ว แล้วอาบน้ำอาบท่าเสีย" นี่แหละครับ เรื่องต้นมันเป็นเช่นนี้ วันหลังผมกลับจากหัวเมือง ผมเป็นแอบแวะเข้ามาที่ทะเลปลอมนี่บ่อยๆ เพราะเกิดคิดถึงเด็กนี้ขึ้นอย่างประหลาด และมาครั้งไรเด็กนั้นก็จำรถได้ คงเข้ามาหาทุกครั้งไป จึงรู้ว่าที่เด็กเรียกว่ายายนั้นความจริงหาใข่ยายไม่ เป็นเพียงผู้อุปถัมภ์ พ่อแม่เด็กนี่ตายหมดก็เอามาเลี้ยงไว้ แต่ฐานะแกก็ย่ำแย่เช่นกัน มีหลานมากหาไมม่พอกันกิน ผมจึงออกปากขอเด็กนี้ต่อแก และรับจะให้ค่าเลี้ยงดูบ้าง ก็เลยตกลงกัน จึงไปทำการโอนชื่อมาเป็นบุตรบุญธรรมของผมโดยถูกต้องตามกฎหมาย แล้วผมก็จ่ายเงินให้แกไป ๓๐๐ บาท แล้วลูกบุญธรรมคนนี้ก็ได้ชื่อใหม่ว่า บุญแอบ ดูเถิดครับท่านที่รัก บุตรบุญธรรมยอดสงสารของผม พอโตขึ้นเป็นสาวก็ถูกล้างผลาญเสียโดยอ้ายผีนรกบ้ากาม เจ้าเทอดลูกชายผมฮึดฮัดจะเอาเรื่องกับอ้ายสี่คนนั้นอย่างเด็ดขาด พยายามสืบเสาะทุกวัน แต่ผมเห็นว่ากรรมจะเกิดแก่ตัวเจ้าเทอด มันเป็นหนุ่มควรจะครองบ้านช่องครอบครัวไปอย่างราบรื่นดีกว่า ผมก็แก่แล้ว มันควรจะเลี้ยงน้องบุญธรรมและเลี้ยงแม่เหรียญป้าของมันไปให้ดี ส่วนอื่นเป็นหน้าที่ผมจะค่อยๆ คิดไปเอง ส่วนตัวผมน่ะ ห้ามลูกไม่ให้คิดการก่อกรรมโดยผิดกฏหมาย แต่ตัวผมเองจะแน่นอนหรือเปล่า ถ้าพบตัวเข้าจะไปอย่างไรก็บอกไม่ถูก หอกมันทิ่มอกผมตลอดเวลา มีลูกแล้วป้องกันคุ้มครองลูกไม่ได้ บ้านผมอยู่แถวบางไผ่ ธนบุรี และลูกก็ถูกฉุดไปข่มขืนในซอยลึกแถวนั้นเอง โดยเดินกลับจากเรียนตัดเสื้อ เพราะทางหนังสือสายไปเสียแล้ว มีความรู้แค่ ป.๔ ก็ให้เรียนเย็บปักถักร้อยเป็นอาชีพไปเลย บังเอิญการกลับมักจะมืดค่ำไปหน่อยจึงโดนดี ผมได้พยายามสืบเสาะหาอ้ายตัวการอยู่ตลอดเวลา และวันหนึ่งก็ได้ระแคะระคายว่ามันซ่อนตัวอยู่กับพวกเพื่อนแถวสามแยกท่าพระ และ<noinclude></noinclude> 5oi4yh5zyriuz6btq4hmpqzdds7z8on 303368 303361 2026-10-23T08:32:57Z สีทราย 11827 303368 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๘๙}}</noinclude>เงินค่ากล้วยแขกน่ะ หนูเอาไปให้ยายให้ครบนะ" เด็กไม่กล้าจะรับเงิน รีๆ รอๆ สีหน้าบอกความสงสัย ผมจึงบังคับแกมดุให้รับ เด็กจึงยิ้มแห้งๆ ยกมือไหว้แล้วรับไป "หนูจำรถคันนี้ไว้นะ ถ้ามาเมื่อไหร่จงรีบมาหาฉันนะ ไปเถอะ ไปซื้ออะไรกินเสียเถิด ป่านนี้แล้ว แล้วอาบน้ำอาบท่าเสีย" นี่แหละครับ เรื่องต้นมันเป็นเช่นนี้ วันหลังผมกลับจากหัวเมือง ผมเป็นแอบแวะเข้ามาที่ทะเลปลอมนี่บ่อยๆ เพราะเกิดคิดถึงเด็กนี้ขึ้นอย่างประหลาด และมาครั้งไรเด็กนั้นก็จำรถได้ คงเข้ามาหาทุกครั้งไป จึงรู้ว่าที่เด็กเรียกว่ายายนั้นความจริงหาใช่ยายไม่ เป็นเพียงผู้อุปถัมภ์ พ่อแม่เด็กนี่ตายหมดก็เอามาเลี้ยงไว้ แต่ฐานะแกก็ย่ำแย่เช่นกัน มีหลานมากหาไม่พอกันกิน ผมจึงออกปากขอเด็กนี้ต่อแก และรับจะให้ค่าเลี้ยงดูบ้าง ก็เลยตกลงกัน จึงไปทำการโอนชื่อมาเป็นบุตรบุญธรรมของผมโดยถูกต้องตามกฎหมาย แล้วผมก็จ่ายเงินให้แกไป ๓๐๐ บาท แล้วลูกบุญธรรมคนนี้ก็ได้ชื่อใหม่ว่า บุญแอบ ดูเถิดครับท่านที่รัก บุตรบุญธรรมยอดสงสารของผม พอโตขึ้นเป็นสาวก็ถูกล้างผลาญเสียโดยอ้ายผีนรกบ้ากาม เจ้าเทอดลูกชายผมฮึดฮัดจะเอาเรื่องกับอ้ายสี่คนนั้นอย่างเด็ดขาด พยายามสืบเสาะทุกวัน แต่ผมเห็นว่ากรรมจะเกิดแก่ตัวเจ้าเทอด มันเป็นหนุ่มควรจะครองบ้านช่องครอบครัวไปอย่างราบรื่นดีกว่า ผมก็แก่แล้ว มันควรจะเลี้ยงน้องบุญธรรมและเลี้ยงแม่เหรียญป้าของมันไปให้ดี ส่วนอื่นเป็นหน้าที่ผมจะค่อยๆ คิดไปเอง ส่วนตัวผมน่ะ ห้ามลูกไม่ให้คิดการก่อกรรมโดยผิดกฏหมาย แต่ตัวผมเองจะแน่นอนหรือเปล่า ถ้าพบตัวเข้าจะไปอย่างไรก็บอกไม่ถูก หอกมันทิ่มอกผมตลอดเวลา มีลูกแล้วป้องกันคุ้มครองลูกไม่ได้ บ้านผมอยู่แถวบางไผ่ ธนบุรี และลูกก็ถูกฉุดไปข่มขืนในซอยลึกแถวนั้นเอง โดยเดินกลับจากเรียนตัดเสื้อ เพราะทางหนังสือสายไปเสียแล้ว มีความรู้แค่ ป.๔ ก็ให้เรียนเย็บปักถักร้อยเป็นอาชีพไปเลย บังเอิญการกลับมักจะมืดค่ำไปหน่อยจึงโดนดี ผมได้พยายามสืบเสาะหาอ้ายตัวการอยู่ตลอดเวลา และวันหนึ่งก็ได้ระแคะระคายว่ามันซ่อนตัวอยู่กับพวกเพื่อนแถวสามแยกท่าพระ และ<noinclude></noinclude> 8p8pc84lfbajdqbsr1brbm96x4rbvhi 250 93708 303364 2026-10-23T07:04:17Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย " ผมนับเดือนนับปีอยู่ในคุกคอยวันพ้นโทษ เจ้าเทอดไปเยี่ยม แม่เหรียญป้าเจ้าเทอดไปเยี่ยม บุญแอบก็ไปเยี่ยมไม่ขาด น้ำตาเต็มหน้าทุกคราวไป ผมใจหายได้แต่ปลอบว่าอย่..." 303364 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๙๑}}</noinclude> ผมนับเดือนนับปีอยู่ในคุกคอยวันพ้นโทษ เจ้าเทอดไปเยี่ยม แม่เหรียญป้าเจ้าเทอดไปเยี่ยม บุญแอบก็ไปเยี่ยมไม่ขาด น้ำตาเต็มหน้าทุกคราวไป ผมใจหายได้แต่ปลอบว่าอย่าให้พ่อเห็นน้ำตาเลยลูกเอ๋ย พ่อจะขาดใจตาย อีกสองปีเท่านั้นพ่อก็พ้นโทษแล้ว แต่พอเลยเวลามาปีกว่าๆ จะครบกำหนดโทษเท่านั้น ฟ้าก็ผ่าเปรี้ยงลงกลางกระหม่อมผมทั้งๆ อยู่ในคุก ป้าเจ้าเทอดไปเยี่ยมและบอกผมว่าบุญแอบกินยาตาย เพราะน้อยใจที่เจ้าเทอดเคยเมตตาอารีมาอย่างน้อง แต่กลับมาเหินห่างเกลียดชัง โดยข้อหาว่าบุญแอบเป็นต้นเหตุทำให้พ่อติดคุก อีกทั้งคนแถวบ้านก็ตั้งข้อรังเกียจที่ว่าเป็นหญิงเดนของชายที่รวมข่มขืนอย่างหมดราคา เขียนจดหมายลาตายไว้ก่อนกินยาตายว่า ขอลาพ่อก่อนในชาตินี้ ลูกอยู่ก็รังแต่จะเป็นเสนียดแก่พ่อ ชาติหน้าขอเป็นลูกของพ่อโดยแท้ ผมพูดอะไรไม่ออก ร้องไห้เหมือนจะสิ้นใจ ลูกเอ๋ย พ่อเลี้ยงเจ้ามาจนเติบใหญ่ เจ้าไร้ญาติขาดมิตร เจ้ามามีสุขแล้วก็มาตายจากไปดังนี้ กรรมอะไรหนอฉันจึงพบเข้ากับเหตุดังนี้ ฉันไม่เคยทำชั่วใดๆ เลย ใจพ่อจะขาดอยู่แล้วลูกเอ๋ย ชาติหน้าขอให้เกิดมาเป็นพ่อลูกกันอีก อีกหนึ่งปี ผมทนทุกข์ใจเศร้าอยู่ในคุกจนถึงคราวปลดปล่อย วันปล่อยมีนายห้างขายยาที่ผมทำอยู่อุตส่าห์มารับผมที่ประตูคุกพร้อมด้วยเทอดลูกชายและป้าของมัน ผมยิ้มทั้งน้ำตาเพราะมันขาดหายไปคนหนึ่งคือบุญแอบ เมื่อล่ำลานายห้างและขอบคุณแล้วก็แยกกลับบ้าน เจ้าเทอดแอบเล่าให้ผมฟังว่า บุญแอบเป็นปิศาจมาวนเวียนอยู่นอกบ้าน ร้องไห้คร่ำครวญเสมอๆ ในยามดึกค่ำคืน เจ้าเทอดขอร้องให้ผมคิดย้ายบ้านไปอยู่ที่อื่น ผมตันใจ เราไม่ใช่คนมั่งมี เป็นเพียงคนเที่ยวขับรถขายยาเท่านั้น จะหาจะซื้อที่ไหนอยู่ได้รวดเร็วทันใจ แม่เหรียญนิมนต์พระมาทำบุญสวดที่บ้าน และขอร้องให้พระสวดมนต์ไล่ผีบุญแอบไม่ให้รบกวน ผมไม่มีความเห็นอย่างเจ้าเทอดและแม่เหรียญ บุญแอบเป็นลูก แม้แต่จะเป็นลูกบุญธรรม มันก็เป็นลูกโดยทางใจสมบูรณ์และทางกฏหมายสมบูรณ์ มันคือคนในครอบครัวเรา จะขับไล่ไสส่งมันไปไหนเล่า มันก็คือผีไม่มีญาติ มันรักพ่อรักพี่มันก็วนเวียนมาหา<noinclude></noinclude> jm211vg2g9jfh6nopv1w20wwdisq7f2 250 93709 303365 2026-10-23T07:13:09Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "โดยไปไหนไม่รอด อนิจจา คนเราพอตายแล้วก็ตัดปล่อย เอาแต่ความกลัวเข้ามาคลุมจนเกิดใจดำ ผมไม่มีความสุขใจเลย ความคิดถึงไม่เคยเหือดหาย บุญแอบเอ๋ย เขาขับไล่วัญญาณเจ..." 303365 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๙๒}}</noinclude>โดยไปไหนไม่รอด อนิจจา คนเราพอตายแล้วก็ตัดปล่อย เอาแต่ความกลัวเข้ามาคลุมจนเกิดใจดำ ผมไม่มีความสุขใจเลย ความคิดถึงไม่เคยเหือดหาย บุญแอบเอ๋ย เขาขับไล่วัญญาณเจ้าจะไปเร่ร่อนที่ไหนเล่าลูกเอ๋ย นายห้างของผมยินดีให้ผมกลับเข้าทำงานตำแหน่งเดิม ทั้งแก่ล่วงเลยไปอีกสิบปีก็ยังดีกว่าคนไม่เคยงานเลย ผมกับลูกน้องก็ตระเวณรถไปโฆษณาตามหัวเมืองส่งยาไปตามเคย ส่วนใจนั้นมันยังแว่วถึงแต่บุญแอบลูกรัก ป่านนี้เจ้าจะเร่ร่อนไปที่ไหน วันหนึ่งผมขับรถเข้าไปที่ทะเลสาบหมู่บ้านเศรษฐกิจอีกในตอนโพล้เพล้ ทั้งๆ ที่รู้อยู่ว่าไม่มีบุญแอบอีกแล้วที่นั่น แต่มันก็อยากไปที่นั่น ไปในที่ที่มีความหลัง ผมพบบุญแอบเมื่อเด็กๆ ที่นั่นก็อยากไปอีก ปล่อยลูกน้องให้เขาไปเดินเที่ยวตามความสมัครใจ ส่วนผมปูเสื่อนั่งข้างรถดื่มเหล้าคนเดียว เบิ่งตาไปมองคนที่เดินบ้างนั่งบ้างแถวนั้น มีเสียงเด็กเล็กๆ ร้องขายของเช่นเดียวกับบุญแอบ ผมย้อนคิดไปครั้งกระโน้น ความเก่าความหลังมาประดัง เด็กเหล่านั้นรุ่นเดียวกับบุญแอบแต่มันก็ไม่มีบุญแอบ ผมน้ำตาไหลซึมนั่งก้มหน้า ไม่อยากจะมองสิ่งใดเลย เอ๊ะ! ท่านที่รัก เสียงหนึ่งดังขึ้นและสะกิดใจให้ผมตกใจ ผงะเงยขึ้นจากอาการนั่งซึมก้มหน้้า "กล้วยทอดเจ้าข้า" มันเป็นเสียงเล็กๆ และเหบเครือเหมือนกำลังร้องไห้ มันช่างเป็นเสียงของบุญแอบเมื่อเล็กๆ และยิ่งกว่านั้นเมื่อผมเงยหน้าขึ้นก็พบแม่ค้ากล้วยทอด ผมตะลึงและผงะพิงรถ ร่างกายผอมๆ ของบุญแอบเมื่อเล็กๆ อย่างครั้งกระโน้นเดินกระเดียดกระจาดกล้วยทอดตรงเข้ามาหาผม ภาพนั้นยิ้มทั้งน้ำตาที่พรากหน้า "พ่อขา ช่วยซื้อลูกด้วย" ผมอธิบายไม่ถูกว่าอะไรจึงเป็นขึ้นดังนี้ บุญแอบจริงๆ แต่เป็นบุญแอบเด็กๆ มองผมแล้วร้องไห้ มีทีท่าทางทนทุกข์และคิดถึงผม หัวใจผมลอยเคว้งอ้าปากค้าง "พ่อขา ลูกไม่มีที่อาศัยเลยพ่อขา" ผมร้องไห้เหมือนใจจะหยุดเต้น ร้องได้คำเดียว "ลูกของพ่อ" แล้วผมก็หน้ามืดวูบฟุบลงตรงเสื่อนั่นเอง ไม่มีความรู้สึกใดๆ อีกในเวลานั้น<noinclude></noinclude> oha1ovgzjylh0flp0tjfca9yaiuap6m 303370 303365 2026-10-23T09:00:26Z สีทราย 11827 303370 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๙๒}}</noinclude>โดยไปไหนไม่รอด อนิจจา คนเราพอตายแล้วก็ตัดปล่อย เอาแต่ความกลัวเข้ามาคลุมจนเกิดใจดำ ผมไม่มีความสุขใจเลย ความคิดถึงไม่เคยเหือดหาย บุญแอบเอ๋ย เขาขับไล่วิญญาณเจ้าจะไปเร่ร่อนที่ไหนเล่าลูกเอ๋ย นายห้างของผมยินดีให้ผมกลับเข้าทำงานตำแหน่งเดิม ทั้งแก่ล่วงเลยไปอีกสิบปีก็ยังดีกว่าคนไม่เคยงานเลย ผมกับลูกน้องก็ตระเวนรถไปโฆษณาตามหัวเมืองส่งยาไปตามเคย ส่วนใจนั้นมันยังแว่วถึงแต่บุญแอบลูกรัก ป่านนี้เจ้าจะเร่ร่อนไปที่ไหน วันหนึ่งผมขับรถเข้าไปที่ทะเลสาบหมู่บ้านเศรษฐกิจอีกในตอนโพล้เพล้ ทั้งๆ ที่รู้อยู่ว่าไม่มีบุญแอบอีกแล้วที่นั่น แต่มันก็อยากไปที่นั่น ไปในที่ที่มีความหลัง ผมพบบุญแอบเมื่อเด็กๆ ที่นั่นก็อยากไปอีก ปล่อยลูกน้องให้เขาไปเดินเที่ยวตามความสมัครใจ ส่วนผมปูเสื่อนั่งข้างรถดื่มเหล้าคนเดียว เบิ่งตาไปมองคนที่เดินบ้างนั่งบ้างแถวนั้น มีเสียงเด็กเล็กๆ ร้องขายของเช่นเดียวกับบุญแอบ ผมย้อนคิดไปครั้งกระโน้น ความเก่าความหลังมาประดัง เด็กเหล่านั้นรุ่นเดียวกับบุญแอบแต่มันก็ไม่มีบุญแอบ ผมน้ำตาไหลซึมนั่งก้มหน้า ไม่อยากจะมองสิ่งใดเลย เอ๊ะ! ท่านที่รัก เสียงหนึ่งดังขึ้นและสะกิดใจให้ผมตกใจ ผงะเงยขึ้นจากอาการนั่งซึมก้มหน้้า "กล้วยทอดเจ้าข้า" มันเป็นเสียงเล็กๆ และแหบเครือเหมือนกำลังร้องไห้ มันช่างเป็นเสียงของบุญแอบเมื่อเล็กๆ และยิ่งกว่านั้นเมื่อผมเงยหน้าขึ้นก็พบแม่ค้ากล้วยทอด ผมตะลึงและผงะพิงรถ ร่างกายผอมๆ ของบุญแอบเมื่อเล็กๆ อย่างครั้งกระโน้นเดินกระเดียดกระจาดกล้วยทอดตรงเข้ามาหาผม ภาพนั้นยิ้มทั้งน้ำตาที่พรากหน้า "พ่อขา ช่วยซื้อลูกด้วย" ผมอธิบายไม่ถูกว่าอะไรจึงเป็นขึ้นดังนี้ บุญแอบจริงๆ แต่เป็นบุญแอบเด็กๆ มองผมแล้วร้องไห้ มีทีท่าทางทนทุกข์และคิดถึงผม หัวใจผมลอยเคว้งอ้าปากค้าง "พ่อขา ลูกไม่มีที่อาศัยเลยพ่อขา" ผมร้องไห้เหมือนใจจะหยุดเต้น ร้องได้คำเดียว "ลูกของพ่อ" แล้วผมก็หน้ามืดวูบฟุบลงตรงเสื่อนั่นเอง ไม่มีความรู้สึกใดๆ อีกในเวลานั้น<noinclude></noinclude> 1la8kiez7xzu9ak6bcm6wzcxg8whoj6 250 93710 303366 2026-10-23T08:07:57Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "พ่อมดหมอผี" 303366 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๙๓}}</noinclude>พ่อมดหมอผี<noinclude></noinclude> tlh9tx6uxufv2zlw6jhpo4fy67agwd0 250 93711 303375 2026-10-23T09:52:57Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "เพราะข่าวการตายของตำรวจจำติดหู เกิดใจหวั่นๆ พิกล เพราะโผล่หน้าต่างบ้านด้านหลังไกลออกไปก็เห็นสุสานของวัด เพราะเราอยู่ในเขตวัด มันก็ใกล้ๆ กันนั่นเอง ตอนดึก..." 303375 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๙๗}}</noinclude>เพราะข่าวการตายของตำรวจจำติดหู เกิดใจหวั่นๆ พิกล เพราะโผล่หน้าต่างบ้านด้านหลังไกลออกไปก็เห็นสุสานของวัด เพราะเราอยู่ในเขตวัด มันก็ใกล้ๆ กันนั่นเอง ตอนดึก เสียงพ่อกลับจากแสดงสลับลิเกมาร้องเรียก ผมค่อยใจชื้นขึ้นไปเปิดประตูรับ แกซื้อก๋วยเตี๋ยวผัดมากินด้วยกัน ในระหว่างกินไป ผมก็เล่าถึงเรื่องตำรวจที่ตายโดยผู้ร้ายฆ่า พ่อผมฟังนิ่งๆ แล้วแทนที่แกจะสลดใจ แกกลับมีกิริยาเป็นยินดีและหลุดปากออกมาว่า "บ๊ะ! เด็ด ตายโหงเสียด้วย" ผมฟังแล้วใจหายวูบชักขนลุกอีก รู้ทันทีว่าพ่อต้องเรียกวิญญาณมาอีกแล้ว คงสุมกันอยู่ที่บ้านอีกแล้ว มีผูู้รู้จักกับพ่อ ฐานเคยเที่ยวเคยกินกันมาแต่ก่อน แอบไปเอาผู้หญิงที่ไหนมาและไม่มีที่จะอยู่ จึงเกิดมาอาศัยเราอยู่ ผมค่อยสบายใจพอมีเพื่อนอยู่บ้าน คืนหนึ่งผมเกิดอยากดูลิเกบ้างก็ติดตามพ่อไปดู ขากลับเกิดฝนตกปรอยๆ เราเดินตากฝนมากันสองคน ผ่านทางสุสานวัดตามที่เคยต้องเป็นดังนั้น ไม่มีทางจะดีไปกว่านั้นที่จะกลับบ้านได้ ถ้ามาอีกตรอก ฝนตกแฉะน้ำขับเลอะเทอะ ไม่มีใครสมัครใจจะเดินจึงมาทางวัด เพราะถนนเป็นปูนเดินได้สบายดี ใจกล้าๆ ก็เดินได้ แต่ผมน่ะไม่ไหวละ ทนเดินลุยโคลนยังดีกว่า เราเดินเอาผ้าคลุมหัวตากเม็ดฝนปรอยๆ กันมา พอเดินผ่านสุสานพ่อผมเกิดหยุดนิ่ง ผมก็ต้องหยุดยืนบ้าง ผมชักเหลียวซ้ายเหลียวขวามองดูว่าอะไรทำให้พ่อหยุดเดิน เพราะฝนก็ปรอยๆ ไม่น่าจะหยุดเลย มองไปทุกด้านก็ไม่พบอะไร พบแต่ความเงียบเปล่าเปลี่ยว กุฏิพระตรงหัวมุมสุสานก็ปิดเพราะดึกแล้ว และทั้งฝนยังปรอยอีกด้วย ศาลาการเปรียญนั้นมืดทึบ พ่อผมก้มหน้านิ่งสักครู่ พอเงยหน้าขึ้นก็เพ่งเข้าไปในสุสานและพูดขึ้นลอยๆ ว่า "ตำรวจ! ตำรวจ!" ผมขนลุกเกรียว อ้าปากตาค้าง จะถามพ่อว่าเรียกตำรวจทำไมก็ไม่กล้าจะเอ่ยปาก ยืนตัวชาตากฝนอยู่กับที่ หัวใจเต้นรัว เพราะตำรวจที่พ่อเรียกนั้นต้องเป็นตำรวจที่ถูกฆ่าตายตามที่ผมเล่าให้แกฟัง และเขาสวดศพกันให้ ๓ คืนแล้วคงจะเก็บศพไว้ในโรงเก็บของสุสานนั้นเอง มันเป็นการ<noinclude></noinclude> kuav7fzkz8ec58t0nnlwtn7pfpjrbd3 303376 303375 2026-10-23T09:57:24Z สีทราย 11827 303376 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๙๗}}</noinclude>เพราะข่าวการตายของตำรวจจำติดหู เกิดใจหวั่นๆ พิกล เพราะโผล่หน้าต่างบ้านด้านหลังไกลออกไปก็เห็นสุสานของวัด เพราะเราอยู่ในเขตวัด มันก็ใกล้ๆ กันนั่นเอง ตอนดึก เสียงพ่อกลับจากแสดงสลับลิเกมาร้องเรียก ผมค่อยใจชื้นขึ้นไปเปิดประตูรับ แกซื้อก๋วยเตี๋ยวผัดมากินด้วยกัน ในระหว่างกินไป ผมก็เล่าถึงเรื่องตำรวจที่ตายโดยผู้ร้ายฆ่า พ่อผมฟังนิ่งๆ แล้วแทนที่แกจะสลดใจ แกกลับมีกิริยาเป็นยินดีและหลุดปากออกมาว่า "บ๊ะ! เด็ด ตายโหงเสียด้วย" ผมฟังแล้วใจหายวูบชักขนลุกอีก รู้ทันทีว่าพ่อต้องเรียกวิญญาณมาอีกแล้ว คงสุมกันอยู่ที่บ้านอีกแล้ว มีผูู้รู้จักกับพ่อ ฐานเคยเที่ยวเคยกินกันมาแต่ก่อน แอบไปเอาผู้หญิงที่ไหนมาและไม่มีที่จะอยู่ จึงเกิดมาอาศัยเราอยู่ ผมค่อยสบายใจพอมีเพื่อนอยู่บ้าน คืนหนึ่งผมเกิดอยากดูลิเกบ้างก็ติดตามพ่อไปดู ขากลับเกิดฝนตกปรอยๆ เราเดินตากฝนมากันสองคน ผ่านทางสุสานวัดตามที่เคยต้องเป็นดังนั้น ไม่มีทางจะดีไปกว่านั้นที่จะกลับบ้านได้ ถ้ามาอีกตรอก ฝนตกแฉะน้ำขังเลอะเทอะ ไม่มีใครสมัครใจจะเดินจึงมาทางวัด เพราะถนนเป็นปูนเดินได้สบายดี ใจกล้าๆ ก็เดินได้ แต่ผมน่ะไม่ไหวละ ทนเดินลุยโคลนยังดีกว่า เราเดินเอาผ้าคลุมหัวตากเม็ดฝนปรอยๆ กันมา พอเดินผ่านสุสานพ่อผมเกิดหยุดยืนนิ่ง ผมก็ต้องหยุดยืนบ้าง ผมชักเหลียวซ้ายเหลียวขวามองดูว่าอะไรทำให้พ่อหยุดเดิน เพราะฝนก็ปรอยๆ ไม่น่าจะหยุดเลย มองไปทุกด้านก็ไม่พบอะไร พบแต่ความเงียบเปล่าเปลี่ยว กุฏิพระตรงหัวมุมสุสานก็ปิดเพราะดึกแล้ว และทั้งฝนยังปรอยอีกด้วย ศาลาการเปรียญนั้นมืดทึบ พ่อผมก้มหน้านิ่งสักครู่ พอเงยหน้าขึ้นก็เพ่งเข้าไปในสุสานและพูดขึ้นลอยๆ ว่า "ตำรวจ! ตำรวจ!" ผมขนลุกเกรียว อ้าปากตาค้าง จะถามพ่อว่าเรียกตำรวจทำไมก็ไม่กล้าจะเอ่ยปาก ยืนตัวชาตากฝนอยู่กับที่ หัวใจเต้นรัว เพราะตำรวจที่พ่อเรียกนั้นต้องเป็นตำรวจที่ถูกฆ่าตายตามที่ผมเล่าให้แกฟัง และเขาสวดศพกันให้ ๓ คืนแล้วคงจะเก็บศพไว้ในโรงเก็บของสุสานนั้นเอง มันเป็นการ<noinclude></noinclude> 68s9f6zfhlghrqlynjmif6eij041izs 250 93712 303377 2026-10-23T10:06:09Z สีทราย 11827 /* ยังไม่พิสูจน์อักษร */ สร้างหน้าด้วย "ตายอย่างสดๆ ร้อนๆ แล้วพ่อแกมาเรียกดังนี้ "ตำรวจ! ตำรวจ! ไปอยู่ด้วยกัน" พ่อเรียกอีกและชวนตำรวจ" 303377 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๙๘}}</noinclude>ตายอย่างสดๆ ร้อนๆ แล้วพ่อแกมาเรียกดังนี้ "ตำรวจ! ตำรวจ! ไปอยู่ด้วยกัน" พ่อเรียกอีกและชวนตำรวจ<noinclude></noinclude> exogxcsqdvjmth47rsd6j3bnmnhwcgm 303379 303377 2026-10-23T10:22:18Z สีทราย 11827 303379 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๙๘}}</noinclude>ตายอย่างสดๆ ร้อนๆ แล้วพ่อแกมาเรียกดังนี้ "ตำรวจ! ตำรวจ! ไปอยู่ด้วยกัน" พ่อเรียกอีกและชวนตำรวจ ผมคางสั่นและร้องว่า "พ่อจ๋า! ฉันกลัว" แล้วตัวผมก็สั่นเทา ผ้าที่คลุมหัวนั้นผมเอาคลุมหน้าหลับตา "เออ! พ่ออยู่นี่ ไม่ต้องกลัง" พ่อร้องบอกและเข้าประคองตัวผม พาเดินต่อไปทั้งๆ ผมคลุมหน้าหลับตา ผมก็เดาถูกว่าพ่อผมพาเดินเลยสุสานกลับบ้าน เมื่อถึงบ้านแล้ว ผู้มาอาศัยเปิดประตูรับเราทั้งสอง ผมค่อยอบอุ่นเมื่อถึงบ้าน พ่อบอกกับเพื่อนที่มาอาศัยว่าผมถูกฝนเข้าทำท่าจะจับไข้ แล้วให้ผมเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว หยิบยาลดไข้ให้ผมรับประทาน ผมตามใจแกทั้งก็รู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้จับไข้ ครั้นแล้วผมก็ลุกขึ้นจัดการปูที่นอนและกางมุ้ง ตั้งแต่มีผู้มาอาศัย เขาทั้งสองคนผัวเมียก็ออกนอนที่เฉลียงนอกชาน ส่วนผมเข้านอนในห้องแต่ไม่ได้รวมกับพ่อ ผมนอนอีกด้านหนึ่งชิดกับฝาบ้านด้านทางเดินข้างล่าง ผมรีบนอนก่อนเพราะใจไม่ดี ถ้านอนคราวหลังพ่อ ผมจะต้องปิดประตูและดับไฟเอง และควานเข้ามุ้งในความมืด ถ้าผมนอนก่อนทุกอย่างก็เป็นหน้าที่ของพ่อ ผมคลุมโปงเพราะหนาวเย็น หูยังได้ยินพ่อคุยกับเพื่อนอยู่นอกห้อง ผมได้ยินเพื่อนพ่อพูดว่าเขายังไม่หลับเมื่อผมกับพ่อเดินกลับมาบ้าน เขาได้ยินจึงยืนมองดูตามช่องลูกกรงเห็นพ่อกำลังประคองผม เขาคิดว่าผมถูกทำร้ายหรืออะไร เพราะข้างหลังผมมีตำรวจตามมาส่งหนึ่งคน พอผมได้ยินคำนี้เท่านั้น ผมเกิดสั่นสะท้านขึ้นมาอีกในโปง พ่อแกไม่ได้พูดต่อเรื่องตำรวจ แกเสพูดเรื่องอื่นๆ ที่ขันๆ ที่แกไปเล่นลิเกจำเป็น คุยเรื่องอดๆ อยากๆ ในเวลาสงครามโลกครั้งที่ ๒ กับเพื่อน แล้วก็หัวเราะกัน<noinclude></noinclude> bsult2y9cdrxnfbai5e6o6ptd8zr0p4