วิกิซอร์ซ thwikisource https://th.wikisource.org/wiki/%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81 MediaWiki 1.48.0-wmf.1 first-letter สื่อ พิเศษ พูดคุย ผู้ใช้ คุยกับผู้ใช้ วิกิซอร์ซ คุยเรื่องวิกิซอร์ซ ไฟล์ คุยเรื่องไฟล์ มีเดียวิกิ คุยเรื่องมีเดียวิกิ แม่แบบ คุยเรื่องแม่แบบ วิธีใช้ คุยเรื่องวิธีใช้ หมวดหมู่ คุยเรื่องหมวดหมู่ สถานีย่อย คุยเรื่องสถานีย่อย ผู้สร้างสรรค์ คุยเรื่องผู้สร้างสรรค์ งานแปล คุยเรื่องงานแปล หน้า คุยเรื่องหน้า ดัชนี คุยเรื่องดัชนี TimedText TimedText talk มอดูล คุยเรื่องมอดูล Event Event talk 250 76707 303671 297644 2026-10-30T16:56:12Z Miwako Sato 4619 typo 303671 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Lucubratist" />{{หสล|๓๑|ผัวเมีย}}{{สต}}</noinclude>{{ลปร|ก2|62}} ๖๒ มาตราหนึ่ง ผัวไปค้าแต่จังหวัดหัวเมืองพระราชเสมามณฑลเมีองขึ้นแห่งพระเจ้าอยู่หัว แม้นไปพ้นกำหนดปีหนึ่งชายมิมา ท่านว่าหญิงชายขาดจากผัวเมียกัน ถ้าชายมิมา ฝากของมาถึงเมียตนก็ดี ให้หนังสือมาบอกศุขทุกไข้เจบให้รู้กังวลแห่งตนก็ดี กำหนด ๓ ปี ถ้าพ้นกำหนด ชายมิมา พระราชกฤษฎีกาว่าหญิงนั้นมิได้เปนเมียชายนั้นเลย หญิงมีชู้เอาผัวหาโทษมิได้ ทังชายผู้ผัวไหม่นั้นก็หาโทษมิได้เลย ถ้าชายผู้ใดเอาหญิงเปนชู้เปนเมียแต่ในกำหนดนั้น คือเมียท่านแล ให้ไหมโดยขนาด ถ้าแลพ้นกำหนดแล้วหญิงมีชู้ผัว<ref>ฉะบับรองทรง: มีชู้มีผัว</ref> แลชายผัวเก่านั้นมาทำร้ายแก่ชายก็ดี หญิงก็ดี ท่านว่ามันล่วง<ref>ต้นฉะบับ: ลวง</ref> อา{{ลปร|ชญ}}าท่าน ให้ไหมทวีคูน แม้นว่าชายไปเมืองจีนไปชะแลไปเชียงไหม่ไปพังค่า<ref>ฉะบับรองทรง: พังคา</ref> ไปชะวาผาแดงดั่งนั้นไซ้ ท่านให้หญิงอยู่ถ้าสามปี ถ้าได้ข่าวว่าสลัดจับชายผัวไปได้ แลสำเภาสัดไปตกข้าศึก ให้หญิงอยู่ถ้าเจดปี ถ้าพ้น {{ซบ|๓|๗}} {{ปก2|2}} ปีแล้ว หญิงมีชู้ผัว มิให้มีโทษแก่หญิงชายนั้นเลย ถ้าชายผัวเก่ามาทำร้ายแก่เฃาทังสองไซ้ ท่านให้ไหมดุจเดียวแล {{มปก}}<noinclude>{{สต}}{{รกออ}}{{ข|ม.ธ.ก.}}</noinclude> 8wouimcw8274ek003wzrzf90wbfj534 250 93830 303672 303670 2026-10-31T02:10:41Z สีทราย 11827 303672 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="สีทราย" />{{หสล|๑๐๔}}</noinclude>ก็พอดีมีแท็กซี่ขับผ่านมา เธอเรียกหยุดแล้วก้าวขึ้นตอนหลัง เธอหันมามองดูเราและยิ้มๆ พิกลๆ คล้ายๆ จะเหมาเอาว่า เราเป็นพวกเจ้าชู้เก็บตก เธอจึงรีบจับแท็กซี่หนีไปอย่างเย้ยหยันเรา เราทั้งสองงงงัน ผมถามอุิศว่าคิดอย่างไรบ้างสำหรับหญิงนั้น เขาว่า เขาคิดอย่างประหลาดๆ แต่ไม่อยากพูดเมื่อยังเอาอะไรแน่ไม่ได้ ผมจึงร้องว่าจริงอย่างแกพูดว่ะ อั๊วยังไม่อยากพูดเหมือนกัน พูดไปจะเป็นเรื่องขัน เราได้วิพากษ์วิจารณ์กันมาตลอดจนถึงบ้านผมอย่างเอาอะไรแน่ไม่ได้ เมื่อผมเข้าบ้านแล้ว อุทิศก็ขับรถต่อไปยังบ้านเขา และมาวันนี้ เราก็นึกถึงเหตุการณ์วันนั้นขึ้นอีก ก็คุยกันแก้ง่วงขึ้นมา พอถึงสี่แยกบางขุนพรหม เงียบสงัด รถไม่ค่อยมี เราก็ขับกันมาเรื่อย แต่พอผมจุดบุหรี่สูบ เจ้าอุทิศก็เบรครถเสียผมหน้าคะมำ ผมตกใจ "อะไรวะ?" ผมถามและมองไปข้างหน้ารถ และก็ต้องหยุดถามเพราะทายเหตุการณ์ออก เพราะข้างหน้ารถมีผู้หญิงคนหนึ่งแต่งกายดำถอยหลังหลบรถเข้าไปข้างทาง "แหม...แย่โว้ย อยู่ๆ แกจะข้ามทาง หยุดรถไม่ทันก็วุ่นละกู" อุทิศว่า และยื่นหน้าออกไปนอกรถแล้วร้องว่า "ขอโทษครับ เสียใจจริงๆ" แม่หญิงนั้นยิ้มน้อยๆ และบัดนั้นเองผมก็ใจหาย แกเป็นหญิงคนเดียวกับที่เรานั่งพูดถึงกันมาในรถนั่นเอง "เฮ้ยอุทิศ หญิงคนนั้นนี่หว่า" ผมกระซิบ "อือ! ใช่" อุทิศตอบ และข้อสำคัญที่ทำให้จำแม่น คือในมือเธอถือพวงหรีดดอกไม้สดอย่างคืนนั้น "พิลึกโว้ย" อุทิศร้องเบาๆ แล้วยื่นหน้าออกไปนอกรถอีก "คุณครับคุณจะไปที่ใด ผมขอไปส่ง และรับรองด้วยเกียรติข้าราชการ" อุทิศพูดเอาดื้อๆ หญิงนั้นยิ้มน้อยๆ "ขอบคุณค่ะ แต่จะรบกวนคุณน่ะซีคะ" "ไม่เป็นไรมิได้ เชิญครับ" ว่าแล้ว นายอุทิศก็กระฉับกระเฉงลงไปเปิดประตูรถตอนหลังให้ เธอก็ก้าวขึ้นรถอย่างว่าง่าย "เราเคยพบกันครั้งหนึ่งแล้ว" เธอว่าเมื่อขึ้นมานั่งบนรถแล้ว "ครับใช่แล้ว" ผมตอบเธอ เธอหัวเราะน้อยๆ กลิ่นน้ำหอมเธอใส่<noinclude></noinclude> 6n769higoh7goc7ndngxc4jfceiqlb6