ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.2 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 67263 250128 250007 2026-05-16T07:07:38Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250128 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|৭৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>দেৱলৈ গ’ল। চিলাৰায়ে এখেত নগৰ ললে। পাছে আপচু বা সোন্দৰ গোঁহাই প্ৰমুখ্যে আন অনেক বড়ুৱা ফুকনৰ ল’ৰাক খোঁড়া ৰজাই বন্দী স্বৰূপে দিয়াত চিলাৰায় উভতি গ’ল। কোনো পুথীত এনেও পোৱা গইছে বোলে চিলাৰায় দেৱানে অসম ৰজাৰ পৰা এটা বগা হাতী নিয়ে, এই নিমিত্তে তেওঁৰ নাম শুক্লধ্বজ হ’ল। ইয়াৰ পাছত আৰু একো ৰণ বিগ্ৰহ নহ’ল। {{gap}}এই ৰজাৰ দিনতে দেশত ধৰ্ম্ম সংক্ৰান্ত বড় লৰচৰ হয়। শঙ্কৰ আৰু মাধবৰ শিষ্যসকল দেশৰ চাৰিওফালে যাবলৈ ধৰিলে আৰু অনেক ঠাইত সত্ৰও কৰা হ’ল। মানুহৰ মনক “বৌদ্ধাচাৰ” অনাচাৰৰ পৰা পালটালে। বিষয় থকা ও নথকা অনেকে সি ধৰ্ম্মক আশ্ৰয় কৰিলে আৰু সাধাৰণৰ মাঝত ই ধৰ্ম্ম, যাক মহাপুৰুষীয়া ধৰ্ম্ম বোলে, সেইয়ে প্ৰবল হ’ল। খোঁড়া ৰজাই এই নব্য ধৰ্ম্মাবলম্বী লোকসকলক কোন বিশেষ অত্যাচাৰ কৰাৰ কথা প্ৰকাশ নাই। এইজনা ৰজাদেৱৰ দিনৰে পৰা আমাৰ মানুহে ভাটীফালে চলাচল কৰিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}খোঁড়া ৰজা ১৫৩৩ শঁকত (খৃঃ ১৬১১) স্বৰ্গী হোৱাত তেওঁৰ তিনি পুতেকৰ মাঝত চুচেঙ্গফা সিংহাসনত উঠে। বুঢ়া কালত ৰজা হোৱা দেখি এওঁক বুঢ়া ৰজাও বোলে ও বড় বুধিমন্ত থকাৰ নিমিত্তে এওঁৰ আৰু এটি নাম বুদ্ধি স্বৰ্গনাৰায়ণ। এওঁৰ দিনত অনেক সৎকাৰ্য্যৰ অনুষ্ঠান হোৱাত এওঁক প্ৰতাপ সিংহও বোলে। এওঁ পৰ্ব্বতত ঘৰ কৰি শিঙ্গৰী ঘৰত উঠিল। সোন্দৰ গোঁহাই প্ৰভৃতি যিবিলাক মানুহক চিলাৰায় ৰজাই ধৰি নিয়ে, সিবিলাকৰ মাঝত যিসকলে ঘৰলৈ উভতি আহিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে, সিসকলক নৰনাৰায়ণ ৰজাই এড়ি দিলে এনে শুনা যায়। সোন্দৰ গোঁহাইৰে পাশা খেলাত হাৰি নৰনাৰায়ণ ৰজাই এইসকলক এড়ি দিলে। সিবিলাকৰ লগতে সোণাৰী, কঁহাৰ, প্ৰভৃতি অনেক বৃত্তিয়াল মানুহ আছিল। আমাৰ মানুহখিনিক খেলে খেলে নিয়া হ’ল। কিন্তু সেই ভাটীৰ পৰা অহাখিনি লোকক নাম ডাঙ্গতে পতা হ’ল। অন্য দেশে সইতে সমাগম হবৰ পৰা যে দেশৰ উন্নতি হয়, তাৰ বিশেষ ৰূপ ইয়াত উদাহৰণ পাব পাৰি। ঘুৰি অহা লোকসকলৰ মুখে কোঁচবেহাৰৰ নিয়ম শুনি সেইৰূপ অনেক নিয়ম আমাৰ<noinclude></noinclude> ktnpr4alw684zc36t39qorrqjbc03ka 104 67264 250089 250009 2026-05-15T14:10:11Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250089 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৭৯}}</noinclude>ৰজাই ল’লে। আৰু মৰঙ্গিয়াল মানুহ কেতখিনি ভাটীলৈ পঠাই সিহঁতক নানা প্ৰকাৰ শিল্প বিদ্যা শিক্ষা দিয়ালে। কোঁচবেহাৰৰ ৰজাই নিজ নামেৰে ৰূপা সোণৰ মোহৰ মৰা শুনি প্ৰতাপচন্দ্ৰ স্বৰ্গদেৱেও তদ্ৰূপ কৰি নিজ নামেৰে অৰ্থাৎ স্বৰ্গনাৰায়ণ নামেৰে ১৫৪০ শঁকত মোহৰ মৰালে। এই মোহৰৰ সংখ্যা ইমান তাকৰ আছিল যে এতিয়া তাক পাবলৈ নাই।<ref>এনে কথা প্ৰচাৰ আছে বোলে কেনেকৈ মোহৰ মৰা হ’ব, ই বিষয় জড়িতসকলক সোধাত সেইসকলে এই শ্লোক কলে। আৰু সৌমাৰ দেশ আঠচুকীয়া দেখি মোহৰো আঠচুকীয়া হ’ল। শ্লোক যথা। “অষ্টকোণঞ্চ সৌমাৰং যত্ৰ দিক্কৰবাসিনী। তস্মিন্ বিশন্তি যে লোকা জ্ঞানাদজ্ঞানতো পি বা। তে পি দেব্যাঃ প্ৰসাদেন সিদ্ধিং গচ্ছন্তি নান্যথা।” এইটো যোগিনী তন্ত্ৰৰ বচন।</ref> কোঁচবেহাৰৰ পৰা এইফালে অহা ৰঘুদেৱ ৰজাই নিজৰ দেশত স্থিৰ হই থাকিবলৈ আপোনাৰ মঙ্গলদই নামে কন্যাক প্ৰতাপসিংহ ৰজালৈ সমৰ্পণ কৰাত ৰজাই অভয় দান কৰিলে, তেতিয়াৰে পৰা মঙ্গলদই নামে এখান নগৰ হ’ল। সেই বংশৰ বলিনাৰায়ণ ৰজাকো প্ৰতাপসিংহে আশ্ৰয় দি ধৰ্ম্মনাৰায়ণ নাম দিলে। জয়ন্তাৰ ধন মাণিক্য ৰজায়ো কছাৰী ৰজাৰ উপদ্ৰৱৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ আমাৰ ৰজাদেৱত শৰণ লই কন্যা দান কৰিলে ও ডিমৰুৱাৰ ৰজায়ো জয়ন্তাৰ উপদ্ৰৱত ভয় পাই আমাৰ ৰজাৰ আশ্ৰয় লই বছৰি কৰ দিম বুলি অঙ্গীকাৰ কৰিলে। {{gap}}ৰঙ্গামাটিৰ নবাবৰ অধীনত কিছুমান সৈন্য হাজোত আছিল। সিসকলে আমাৰ দেশৰ অবস্থা, বুঝিবলৈ বেপাৰৰ ছলেৰে এজন লোক পঠোৱাত তাক আমাৰ কলিয়াবৰৰ সৈন্যে কাটি তাৰ নাও লুটি নিলে। পাছে সৈয়দ বাবাকৰ ও সত্ৰাজিতে অনেক সেনা লই আহি বিশ্বনাথৰ পৰা মানুহ ধৰি নিলে। আমাৰ সেনাই একো কৰিব নোৱাৰিলে। পিছে কছাৰী ৰজাৰ পৰা যুদ্ধৰ সামগ্ৰী ও সেনা খুজি লই বঙ্গালে সইতে যুদ্ধলৈ আগবঢ়াত ১৫৪৯ শঁকত বড় যুদ্ধ হ’ল, সেই যুদ্ধত সৈয়দ বাবাকৰ ও সত্ৰাজিতৰ মৰণ হয়। আমাৰ সৈন্যে বঙ্গালৰ সৈন্যক খেদি নিলেও গুৱাহাটী পৰ্য্যন্তে অসমৰ ৰাজ্য হ’ল। আৰু মিৱসেন চোৱা প্ৰভৃতি অনেক লোক আমাৰ মানুহে ধৰি আনিলে। তেতিয়াৰে পৰা সেনৰ খেল হ’ল বুলি লোকে<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> kf0jarpcus0xbjjjnu33wjnfr4g0hwn 104 67265 250090 250072 2026-05-15T14:13:49Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250090 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৮০||আসাম বুৰঞ্জী}}</noinclude>কয়। আৰু এনে এটা কথা প্ৰসিদ্ধ আছে যে সৈয়দ বাবাকৰৰ পুতেক গয়াসুদ্দীন এই যুদ্ধত প্ৰথমে পৰাত তেওঁৰ মৰাশটো হাজোলৈ পঠাই দিওঁতে সেই শটো হাজোৰ গৰুড়াচল পৰ্ব্বতত পোতা হ’ল। আৰু সি ঠাইক বড় মোকাম বুলি সকলোৱে মান্য কৰিবলৈ ধৰিলে। কিয়নে৷ সেই গয়াসুদ্দীন মুসলমানৰ বড় মান্য ও জ্ঞানী মানুহ আছিল।<ref>বড় মোকামক “পোৱা মক্কা” ও বোলে। মক্কাৰ চাৰি ভাগৰ এভাগ তীৰ্থ স্থান পোৱা মক্কা।</ref> দৰঙ্গৰ ধৰ্ম্মনাৰায়ণ ৰজাক সেই সিংহাসনতে কৰতলীয়াৰূপে এইজনা ৰজাই ৰাখিলে আৰু তেওঁৰ ভ্ৰাতা গজনাৰায়ণক বেলতলাত ৰজা পাতিলে। {{gap}}ৰাণী, লুকী, বকো, বগাই, বনগাঁও, ছয়গাঁও, বগাই, পানতান্ বৰদুৱাৰ, ভোলাগাঁও আৰু মৈৰাপুৰত দাঁতি পৰীয়া পূৰ্ব্বে বিশ্বসিংহ ৰজাই পতা যিবিলাক ৰজা আছিল স্বৰ্গনাৰায়ণে সেইসকলকো ৰজ৷ পোৱালি নাম দি দাঁতি দুৱাৰ ৰাখিবলৈ নিৰ্ব্বন্ধ কৰি দিলে। মিৰী আৰু ডফলাবিলাকে সদাই আমাৰ দেশত উপদ্ৰৱ কৰি থকাত সিহঁতৰ উপদ্ৰৱ নিবাৰণৰ অৰ্থে, সিহঁতে নিবলৈ পঁচা লগাই দিলে আৰু সদাই বয়-বাৰ্ত্তা লবলৈ কটকী নিযুক্ত কৰি দিলে। কছাৰী দেশে সইতে সদাই হাই উৰুমি লাগি থকা দেখি ননৈকে সীমা কৰা হ’ল। আৰু নগাৰ দুৱাৰবিলাকো স্থিৰ কৰা হ’ল। নগা, মিৰী, ডফলা ও কছাৰী পৰ্ব্বতীয়া লোক বিলাকে এই ৰূপে সেয়ে যি বাব সোধাব লাগে তাৰো সি সকলে নিৰ্ব্বন্ধ কৰিলে। দাঁতি দুৱাৰে কছাৰী ও জয়ন্তা, ডিমৰুৱা প্ৰভৃতি দেশৰ বাৰ্ত্তা জনাবলৈ ও আমাৰ লোকবিলাকৰ শান্তি ৰক্ষাৰ নিমিত্তে ৰহিয়াল, বড়ুৱা, জাগীৱাল বড়ুৱা আৰু কাজলীমুখীয়া গোঁহাই ইত্যাদি বিষয় সৃষ্টি এই ৰজাৰ দিনত হয়। দেশত লোক চলাচল কৰিবলৈ এই মহাৰজাই অনেক বাট বন্ধালে এবং আন লোকৰ উপদ্ৰৱৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু সীমা স্থিৰ হবলৈ চামধৰা গড়, প্ৰভৃতি গড় বন্ধালে।<ref>এই দুটি গড় প্ৰসিদ্ধৰূপে এতিয়াও আছে।</ref> বাৰ ভূঁয়াৰ পো-পোৱালি কেতবিলাকে কিছু অহিত চিন্তিবলৈ ধৰাত সিসকলক দমন কৰি বিলাতত পাতিলে। ৰজা আৰু ৰজাৰ সৈন্যবিলাক অহা যোৱাত অনেক কষ্ট হয় দেখি কেইবা ঠাইতো বাঁহৰ আৰু<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> dx57rgtehsu4nf2kfrkmsagkk1elsiq 250091 250090 2026-05-15T14:14:09Z Pranamikaadhikary 2157 250091 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৮০||আসাম বুৰঞ্জী}}</noinclude>কয়। আৰু এনে এটা কথা প্ৰসিদ্ধ আছে যে সৈয়দ বাবাকৰৰ পুতেক গয়াসুদ্দীন এই যুদ্ধত প্ৰথমে পৰাত তেওঁৰ মৰাশটো হাজোলৈ পঠাই দিওঁতে সেই শটো হাজোৰ গৰুড়াচল পৰ্ব্বতত পোতা হ’ল। আৰু সি ঠাইক বড় মোকাম বুলি সকলোৱে মান্য কৰিবলৈ ধৰিলে। কিয়নে৷ সেই গয়াসুদ্দীন মুসলমানৰ বড় মান্য ও জ্ঞানী মানুহ আছিল।<ref>বড় মোকামক “পোৱা মক্কা” ও বোলে। মক্কাৰ চাৰি ভাগৰ এভাগ তীৰ্থ স্থান পোৱা মক্কা।</ref> দৰঙ্গৰ ধৰ্ম্মনাৰায়ণ ৰজাক সেই সিংহাসনতে কৰতলীয়াৰূপে এইজনা ৰজাই ৰাখিলে আৰু তেওঁৰ ভ্ৰাতা গজনাৰায়ণক বেলতলাত ৰজা পাতিলে। {{gap}}ৰাণী, লুকী, বকো, বগাই, বনগাঁও, ছয়গাঁও, বগাই, পানতান্ বৰদুৱাৰ, ভোলাগাঁও আৰু মৈৰাপুৰত দাঁতি পৰীয়া পূৰ্ব্বে বিশ্বসিংহ ৰজাই পতা যিবিলাক ৰজা আছিল স্বৰ্গনাৰায়ণে সেইসকলকো ৰজ৷ পোৱালি নাম দি দাঁতি দুৱাৰ ৰাখিবলৈ নিৰ্ব্বন্ধ কৰি দিলে। মিৰী আৰু ডফলাবিলাকে সদাই আমাৰ দেশত উপদ্ৰৱ কৰি থকাত সিহঁতৰ উপদ্ৰৱ নিবাৰণৰ অৰ্থে, সিহঁতে নিবলৈ পঁচা লগাই দিলে আৰু সদাই বয়-বাৰ্ত্তা লবলৈ কটকী নিযুক্ত কৰি দিলে। কছাৰী দেশে সইতে সদাই হাই উৰুমি লাগি থকা দেখি ননৈকে সীমা কৰা হ’ল। আৰু নগাৰ দুৱাৰবিলাকো স্থিৰ কৰা হ’ল। নগা, মিৰী, ডফলা ও কছাৰী পৰ্ব্বতীয়া লোক বিলাকে এই ৰূপে সেয়ে যি বাব সোধাব লাগে তাৰো সি সকলে নিৰ্ব্বন্ধ কৰিলে। দাঁতি দুৱাৰে কছাৰী ও জয়ন্তা, ডিমৰুৱা প্ৰভৃতি দেশৰ বাৰ্ত্তা জনাবলৈ ও আমাৰ লোকবিলাকৰ শান্তি ৰক্ষাৰ নিমিত্তে ৰহিয়াল, বড়ুৱা, জাগীৱাল বড়ুৱা আৰু কাজলীমুখীয়া গোঁহাই ইত্যাদি বিষয় সৃষ্টি এই ৰজাৰ দিনত হয়। দেশত লোক চলাচল কৰিবলৈ এই মহাৰজাই অনেক বাট বন্ধালে এবং আন লোকৰ উপদ্ৰৱৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু সীমা স্থিৰ হবলৈ চামধৰা গড়, প্ৰভৃতি গড় বন্ধালে।<ref>এই দুটি গড় প্ৰসিদ্ধৰূপে এতিয়াও আছে।</ref> বাৰ ভূঁয়াৰ পো-পোৱালি কেতবিলাকে কিছু অহিত চিন্তিবলৈ ধৰাত সিসকলক দমন কৰি বিলাতত পাতিলে। ৰজা আৰু ৰজাৰ সৈন্যবিলাক অহা যোৱাত অনেক কষ্ট হয় দেখি কেইবা ঠাইতো বাঁহৰ আৰু<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 73qcgqsdza8job936nl9of6ac53fgwa 250092 250091 2026-05-15T14:14:41Z Pranamikaadhikary 2157 250092 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৮০||আসাম বুৰঞ্জী}}</noinclude>কয়। আৰু এনে এটা কথা প্ৰসিদ্ধ আছে যে সৈয়দ বাবাকৰৰ পুতেক গয়াসুদ্দীন এই যুদ্ধত প্ৰথমে পৰাত তেওঁৰ মৰাশটো হাজোলৈ পঠাই দিওঁতে সেই শটো হাজোৰ গৰুড়াচল পৰ্ব্বতত পোতা হ’ল। আৰু সি ঠাইক বড় মোকাম বুলি সকলোৱে মান্য কৰিবলৈ ধৰিলে। কিয়নো সেই গয়াসুদ্দীন মুসলমানৰ বড় মান্য ও জ্ঞানী মানুহ আছিল।<ref>বড় মোকামক “পোৱা মক্কা” ও বোলে। মক্কাৰ চাৰি ভাগৰ এভাগ তীৰ্থ স্থান পোৱা মক্কা।</ref> দৰঙ্গৰ ধৰ্ম্মনাৰায়ণ ৰজাক সেই সিংহাসনতে কৰতলীয়াৰূপে এইজনা ৰজাই ৰাখিলে আৰু তেওঁৰ ভ্ৰাতা গজনাৰায়ণক বেলতলাত ৰজা পাতিলে। {{gap}}ৰাণী, লুকী, বকো, বগাই, বনগাঁও, ছয়গাঁও, বগাই, পানতান্ বৰদুৱাৰ, ভোলাগাঁও আৰু মৈৰাপুৰত দাঁতি পৰীয়া পূৰ্ব্বে বিশ্বসিংহ ৰজাই পতা যিবিলাক ৰজা আছিল স্বৰ্গনাৰায়ণে সেইসকলকো ৰজ৷ পোৱালি নাম দি দাঁতি দুৱাৰ ৰাখিবলৈ নিৰ্ব্বন্ধ কৰি দিলে। মিৰী আৰু ডফলাবিলাকে সদাই আমাৰ দেশত উপদ্ৰৱ কৰি থকাত সিহঁতৰ উপদ্ৰৱ নিবাৰণৰ অৰ্থে, সিহঁতে নিবলৈ পঁচা লগাই দিলে আৰু সদাই বয়-বাৰ্ত্তা লবলৈ কটকী নিযুক্ত কৰি দিলে। কছাৰী দেশে সইতে সদাই হাই উৰুমি লাগি থকা দেখি ননৈকে সীমা কৰা হ’ল। আৰু নগাৰ দুৱাৰবিলাকো স্থিৰ কৰা হ’ল। নগা, মিৰী, ডফলা ও কছাৰী পৰ্ব্বতীয়া লোক বিলাকে এই ৰূপে সেয়ে যি বাব সোধাব লাগে তাৰো সি সকলে নিৰ্ব্বন্ধ কৰিলে। দাঁতি দুৱাৰে কছাৰী ও জয়ন্তা, ডিমৰুৱা প্ৰভৃতি দেশৰ বাৰ্ত্তা জনাবলৈ ও আমাৰ লোকবিলাকৰ শান্তি ৰক্ষাৰ নিমিত্তে ৰহিয়াল, বড়ুৱা, জাগীৱাল বড়ুৱা আৰু কাজলীমুখীয়া গোঁহাই ইত্যাদি বিষয় সৃষ্টি এই ৰজাৰ দিনত হয়। দেশত লোক চলাচল কৰিবলৈ এই মহাৰজাই অনেক বাট বন্ধালে এবং আন লোকৰ উপদ্ৰৱৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু সীমা স্থিৰ হবলৈ চামধৰা গড়, প্ৰভৃতি গড় বন্ধালে।<ref>এই দুটি গড় প্ৰসিদ্ধৰূপে এতিয়াও আছে।</ref> বাৰ ভূঁয়াৰ পো-পোৱালি কেতবিলাকে কিছু অহিত চিন্তিবলৈ ধৰাত সিসকলক দমন কৰি বিলাতত পাতিলে। ৰজা আৰু ৰজাৰ সৈন্যবিলাক অহা যোৱাত অনেক কষ্ট হয় দেখি কেইবা ঠাইতো বাঁহৰ আৰু<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> ch9kup3ox77m91pd0gq1oqifd3bxqv6 104 67266 250093 250073 2026-05-15T14:17:34Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250093 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৮১}}</noinclude>ডঁৰিকাত শিলৰ সাঁকো নিৰ্ম্মাণ কৰোৱা হ’ল। মোমাই তামুলী নামে এজনাক বড় বড়ুয়া বিষয় দি প্ৰধান কাৰ্য্যকাৰক বাব দি ওপৰত কোৱা কাৰ্য্যসকল দৃষ্টি কৰিবলৈ নিযুক্ত কৰা হ’ল। এইজনা ৰজাৰ দিনতে দেশৰ লোকবিলাকক খেল খেলকৈ ভগাই পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰা হয়। আৰু কোঁৱৰবিলাকক হিলৈদাৰী, অৰ্থাৎ সিপাহী খেলত নিযুক্ত কৰা হয়। {{gap}}হিন্দু ধৰ্ম্মৰ প্ৰতি এইজনা ৰজাই বড়কৈ উৎসাহ দিলে। কালক্ৰমে ৰাজমাৱ দেৱতাৰ মৃত্যু হ’ল আৰু দেশত অনেক উৎপাত হোৱাত বিশ্বনাথ ও দেৱৰগাঁওত প্ৰতাপসিংহ ৰজাই দৌল কৰালে এবং অনেক ব্ৰাহ্মণ ও দেৱতাক ব্ৰহ্মত্তৰ আৰু দেৱোত্তৰ বৃত্তি দান কৰিলে। এইজনা ৰজাৰ দিনতে মহাপুৰুষীয়া ধৰ্ম্ম দেশত বিশেষকৈ ব্যাপ্ত হ’ল।<ref>স্বৰ্গনাৰায়ণ ব্ৰাহ্মণসকলক বিশেষ মান্য কৰিছিল। আৰু সেইসকলৰ মুখ বলি হোৱাৰ নিকোনে কটকী বাবত নিযুক্ত কৰা হ’ল। ব্ৰাহ্মণ কটকীয়ে বিদেশলৈ যোৱা স্থিৰ হ’ল।</ref> চিলাৰায় ৰজাই সইতে যুদ্ধ কৰিবলৈ লগুণ পিন্ধাই নিয়া মানুহখিনিয়ে দেশত বৰ উপদ্ৰৱ আৰু অনেক অধৰ্ম্ম কৰিবলৈ ধৰাত সিসকলৰ অনেকৰ লগুণ গুছালে, আঠঘৰৰ মাত্ৰ লগুণ থাকিল। দেশত কাৰ্য্য চলাবলৈ যিসকল লোক আছিল সিসকলৰো বিষয় বুজি এইজনা ৰজাদেৱে মৰ্য্যাদা বঢ়াই দিলে। এইৰূপে ৩৮ বছৰ দেশ ভোগ কৰি ৰজাদেৱ স্বৰ্গী হ’ল। এওঁৰ কাৰ্য্যবিলাক বড় উৎকৃষ্ট আৰু নীতিপূৰ্ণ আছিল। এওঁ এনে প্ৰজাপ্ৰিয় আছিল যে তেওঁ নৰীয়৷ পৰাত প্ৰজাবিলাকে অনেকে কইছিল “স্বৰ্গদেৱৰ সলনি আমাৰে এক শ নৰবলি সদীয়াৰ আইলৈ দিমহঁক, তেওঁ স্বৰ্গদেৱ কুশলে থাকোক।” এওঁৰ কাৰ্য্যবিলাকৰ দ্বাৰা এওঁ যে এজন অতি বহুদৰ্শী প্ৰজাবৎসল ৰাজনীতিজ্ঞ লোক আছিল ইয়াত কোনো সংশয় নাই। {{gap}}১৫৭১ শঁকত (খৃঃ ১৬৪৯) এওঁৰ পুতেক চুৰুম্ফা ৰজা হয়। এওঁ বড় নিৰ্দ্দয় আৰু তিৰোতা সেৰুৱা আছিল। এওঁৰ এজনা কোঁৱৰ মৰাত কেইবাটাও ফুকন বড়ুৱাৰ ল’ৰা কুঁৱৰীৰ কথা শুনি মৰা কোঁৱৰে সইতে ধেমালি কৰিবলৈ মৈদামত পুতিলে। ইয়াতে সকলো ৰাজমন্ত্ৰীসকলে বেজাৰ পাই এওঁৰ ভায়েক চুতিংফাক ৰজা পাতি চুৰুম্ফাক ভাঙ্গি আন ঠাইত<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> dgzp4uqtr6msk30lxel38fqotydmona 104 67267 250094 250074 2026-05-15T14:20:36Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250094 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৮২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বিষক্ৰিয়া কৰাই মৰালে। এওঁৰ ভোগৰ কাল ৩ বৎসৰ মাত্ৰ। ১৫৭৪ শঁকত (খৃঃ ১৬৫২) চুতিংফা ৰজা হ’ল। এওঁৰ দিনত বিশেষ কোন কাৰ্য্য নহ’ল। কেবল উজনিৰ পৰ্ব্বতৰ ফালে নৰা ৰজাই সইতে সামান্য এক যুদ্ধ কৰি নৰা ৰজাই সইতে আকৌ সন্ধি কৰিলে।<ref>এইজনা ৰজা সদাই নৰীয়া পড়ি থাকে দেখি এওঁ বড় দুৰ্ব্বল আছিল আৰু সেই হেতুকে এওঁক নৰীয়া ৰজাও বোলে।</ref>এইজনা ৰজাদেৱৰ পুতেক চুতামলা ৰজাই শুকুলা হুদু বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই সইতে মন্ত্ৰণা কৰি চুতিংফাক ৰজা ভাগি আপুনি ১৫৭৬ শঁকত (খ্ৰীঃ ১৬৫৪) ৰজা হ’ল। চুতিংফাক পৰিশেষত মন্ত্ৰীসকলে বিষক্ৰিয়াৰে প্ৰাণ মৰালে। এই সময়ত ৰজাই পুতেকলৈ এই কথা কই পঠালে যে এনে কথা কৰা পুৰণি পাত্ৰ মন্ত্ৰী খনি ভাঙ্গি নকৈ যদি পাতি লয় তেহে থাকিব পাৰিব। {{gap}}চুতামলা ৰজা সিংহাসনত উঠি ৰামুগাঁও {{SIC|ভৰিকাদলঙ্গৰ|ডৰিকাদলঙ্গৰ}} ওচৰতে খাৰঘৰ বাড়ীতে নগৰ কৰি শিঙ্গৰী ঘৰত অভিষিক্ত হ’ল। হিন্দুমতে এওঁৰ নাম জয়ধ্বজ সিংহ। পিতৃৰজাৰ কথা এওঁৰ মনত সদাই জাগি আছিল। পাছে শুকুলাহুদু ও যিবোৰ মানুহে তেওঁক ৰজা হোৱাত আৰু পিতৃ ৰজাক ভঙ্গাত সাহায্য ভজিছিল, সিসকলকো সামান্য জগৰতে মৰালে। মিৰীবিলাকে সইতে অল্প হুৰামুৰা হোৱাত তাতো জয়ধ্বজ সিংহ স্বৰ্গদেৱে ভাঙ্গিলে। {{gap}}পূৰ্ব্বৰে পৰা মুসলমানবিলাকে ই দেশ লবলৈ বড় ইচ্ছুক। বিশেষ মুসলমানবিলাকৰ যি অলপ আধিপত্য কামৰূপৰ ওপৰত আছিল, তাৰ প্ৰতিও আহোমবিলাকে আক্ৰমণ কৰাত মুসলমানবিলাকৰ আক্ৰোশ বাঢ়িল। এনেতে নবাব মীৰজুমলা বঙ্গদেশৰ অধিকাৰ হোৱাৰ পাছত (খ্ৰীঃ ১৬৫৫) তেওঁ ই দেশলৈ বিস্তৰ সৈন্য সইতে আহিল। আমাৰ ফালৰ কিছুমান সৈন্যও ৰণ কৰা নাও শিঙ্গৰীত আছিল। মুসলমানৰ সৈন্যৰ পৰাক্ৰম দেখি আমাৰ সৈন্য ভাগি পলাল। ইয়াতে মীৰজুমলাই অতি সন্তোষ পাই ক্ৰমে উজাই আহি আহি নগৰৰ ওচৰ পালেহি। ৰজাই নিৰুপায় ভাবি চৰাইখোৰোঙ্গলৈ পলাই গ’ল। এইৰূপে নগৰ লই মীৰজুম্‌লাৰ এনেহে উৎসাহ হ’ল যে আওৰঙ্গ্‌জেৱ বাদশাহলৈ এই বুলি<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 5mlorqi7elmxhdb9ek6bf5e68lxs2z6 104 67268 250095 250080 2026-05-15T14:23:59Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250095 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৮৩}}</noinclude>চিঠি লেখিলে বোলে “আৰু বছৰী ময় পিকিন নগৰৰ দুৱাৰত গই জয় পতাকা উড়াব পাৰিম।” খৰালি দিনত মীৰজুমলা তেওঁৰ সেনাপতি মজুমখাই সইতে ভালে আছিল। কিন্তু বাৰিষা হলত চাৰিওফালে পানী হোৱাত মুসলমান সৈন্যৰ বড় ক্লেশ হ’ল। অনেক সৈন্য মৰিল। মীৰজুমলাৰ ইচ্ছা হ’ল যে সন্ধি কৰে। মীৰজুমলাৰ নিজৰো শৰীৰ পীড়িত হ’ল আৰু সৈন্যবিলাকেও দ্ৰোহ কৰিবলৈ ধৰিলে। ইফালে জয়ধ্বজ সিংহেও সন্ধি কৰিবলৈ ইচ্ছুক হ’ল। পাছে ১০০ বন্দি, ১০০ বেটী, হাতী ৩০টা, সোণৰ মোহৰ ২০০০, ৰূপ ১২০০০, এইখিনি যৌতুক দি জয়ধ্বজ সিংহে ৰজাদেৱৰ ৰমণী গাভৰুক আওৰঙ্গজেৱ বাদশাহলৈ দিয়াত আৰু বছৰি কিছু কৰ দিবলৈ অঙ্গীকাৰ কৰাত সসৈন্যে মীৰজুমলা ভটীয়াই গ’ল। কোনো কোনো ইতিহাসৰ মতে ইয়াকো জানিব পাৰি যে মীৰজুমলাই সম্পুৰ্ণৰূপে ৰণত ঘাটি সমুদায় সৰকাৰ কামৰূপ আহোম ৰজাক দি দেশলৈ ভটীয়াই গ’ল। কিছুদিনৰ মূৰতে তেওঁৰ মৃত্যু হ’ল। জয়ধ্বজ সিংহ সন্ধি কৰাৰ পাছত নগৰলৈ আহি পুনৰায় তাক প্ৰতিষ্ঠা কৰি ল’লে। আৰু ভবিষ্যত ভাবি স্বৰ্গদেৱে নামৰূপত সোণ-ৰূপৰ ভঁৰাল ও বাহৰ কৰালে। শত্ৰুৰ ভয়ত পলাই যাবলৈ বাধ্য হোৱা আৰু মুসলমানবিলাকৰ পৰা পৰাজিত হোৱাত ৰজা বড় দুঃখিত আছিল। পাছে সেই শোকতে স্বৰ্গদেৱৰ চকুৰ লো ওলাল। সেই লোৱেই ধাৰাবাহিক ৰূপে হই শেষত স্বৰ্গদেৱ স্বৰ্গী হ’ল। এওঁৰ ভোগৰ সংখ্যা ন বছৰ। {{gap}}জয়ধ্বজ ৰজাৰ হিন্দু ধৰ্ম্মৰ প্ৰতি বড় শ্ৰদ্ধা আছিল আৰু তেওঁ নিৰঞ্জন বাপুত শৰণ ললে।<ref>এই নিৰঞ্জন বাপুএই আউনি আটী সত্ৰ সংস্থাপক।</ref> এবং অনেক ব্ৰাহ্মণ মহন্তক বৃত্তি দিলে। শঙ্কৰদেৱৰ সন্তানসকল কামৰূপ আৰু ভাটীত আছিল। পাছে তেওঁৰ জন্মস্থান বৰদোৱাৰ ওচৰ আইভেটীলৈ আই লক্ষ্মী নামে নাতি বোৱাৰী এজনাক জয়ধ্বজে অনাই অনেক বৃত্তি দান কৰিলে। জয়ধ্বজ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দুজনা পুতেকৰ কোনো এজনাক মন্ত্ৰীসকলে ৰজা নাপাতি দেওৰজা নামে এজনা পূৰ্ব্বৰ কোঁৱৰৰ নাতি চুপুংমুঙ্গক ১৫৮৫ শঁকত ৰজা পাতিলে। শিঙ্গৰীঘৰ উঠি এওঁ চক্ৰধ্বজ সিংহ নাম ল’লে। প্ৰতি বছৰে মুসলমানক<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 9kmmbeuofjitjrp3or5fnau4wq9tjg8 104 67269 250096 250082 2026-05-15T14:30:04Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250096 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৮৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>কৰ দিব লগীয়া হোৱাত প্ৰজাৰ পৰা খেলে খেলে ৰূপকৈ কি বস্তুকৈ পঁচা তুলি গোলাঘৰ কৰি থলে, তেতিয়াৰে পৰা গোলাঘৰ দেশত চলিল। মুসলমানৰ উপদ্ৰৱৰ আশঙ্কাত কামৰূপত সুন্দৰকৈ সৈন্য থোৱা হ’ল আৰু ভাল ভাল মানুহক বড় ফুকন আৰু সেনাপতি বাবত ৰখা হ’ল। ১৫৯০ শঁকত দিল্লীৰ বাদশাহৰ পৰা আগৰ {{SIC|বাবৰ|বাৰৰ}} কৰ সাধিবলৈ উকীল অহাত চক্ৰধ্বজ ৰজাই এই বুলি কৰ দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে বোলে মীৰজুম্‌লাই মিত্ৰ কৰি ৰাজ্য দিহে গইছে। বাদশাহাই ইয়াতে অপমান পাই অনেক সৈন্য পঠায়।<ref>এই সৈন্যৰ সেনাপতি ৰাজা ৰামসিংহ আছিল।</ref> সেইসকলে ক্ৰমে উজাই আহি গুৱাহাটী ভাটী সৰাই চকী পালেহি। এখেৰ পৰা মোমাই তামুলী বড় বড়ুৱাৰ পুতেক লাচিত বড় ফুকন হই গই সৰাইতে বাদশাহৰ সৈন্যে সইতে যুদ্ধ হ’ল। তাতে বঙ্গালৰ সৈন্যে ঘাটী ভটীয়াই গ’ল। লাচিত বড় ফুকনে বঙ্গালক খেদি নিলে। আৰু গুৱালপাড়াৰ সিপাৰৰ মানাহা নদীকে বঙ্গাল আৰু আমাৰ দেশৰ মাঝত সীমা নিৰ্ব্বন্ধ কৰা হ’ল। ই সীমা আজিলৈকে স্থিৰ হই আছে। প্ৰথমে লাচিত বড় ফুকনে যোগীঘোপাৰ ভাটীত এক নগৰ পাতি তাৰ নাম আসাম নগৰ দিলে। কিন্তু মানাহাৰ সীমা স্থিৰ হেন দেখি আসাম নগৰ এড়ি আহি মানাহাৰ ওচৰৰ লুইতৰ দাঁতি হাদীৰাত অসম আৰু বঙ্গাল দেশৰ সীমা স্থিৰ ৰাখিবলৈ চকী ও ঘাট পাতি সীমাৰক্ষক সৈন্য থলে। এনে কথা প্ৰচাৰ আছে বোলে বঙ্গাল সৈন্যেৰে সৈতে আমাৰ সৈন্যক পৃথক কৰিবলৈ পাণ্ডুনাথৰ ভাটীত এটা খাল লাচিত বড় ফুকনে একে ৰাতিতে খনালে আৰু কলাৰ ভুৰৰ ওপৰত তুঁহ দি আন্ধাৰ নিশা বাঁহেৰে মানুহৰ আকৃতি সাজি তাত চাকি লগাই সেইখনা নদীৰে ভটীয়াই দিয়াত সৰাইত থকা বাদশাহৰ সৈন্যে ভাটীৰ পৰা অসমৰ সৈন্যে আক্ৰমিবলৈ আহিছে বুলি ভাবি ভটীয়াই গ’ল। বঙ্গালৰ আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা পোৱাৰ পাছত গুৱাহাটীত বড় ফুকনৰ ৰাজধানী দৃঢ়কৈ পতা হ’ল। গুৱাহাটীৰ চাৰিওপিনে চাকি আৰু প্ৰাচীৰ, আৰু দোপদৰ ঘৰ লাচিত বড় ফুকনে সজালে। এইবাৰ যুদ্ধত জয় হোৱাৰ পাছত চক্ৰধ্বজ ৰজাৰ দিনত আৰু কোনো বিশেষ ঘটনা<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> fo73sbsm6vhbx4eivyb3a3b7zploitl 104 67270 250097 250083 2026-05-15T14:38:47Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250097 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৮৫}}</noinclude>নহ’ল। পাছে ১৫৯২ শঁকত ৰজাদেৱ স্বৰ্গী হ’ল। সি শঁকতে এইজনা ৰজাদেৱৰ ভ্ৰাতৃ চুন্যত ফাই সিংহাসন পাই শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি হিন্দুমতে উদয়াদিত্য নাম ললে। পিছে বঙ্গালে সইতে আকৌ যুদ্ধ হয় ভাবি গুৱাহাটী নগৰৰ প্ৰতিহে এওঁৰ দৃষ্টি হ’ল। আৰু কেইবা ঠাইতো গড় আৰু আলি কৰি সি নগৰৰ সৌন্দৰ্য্য বঢ়ালে। উজনিতো বৰাগী আলি নামে এক আলি কৰালে। ইজনা ৰজাদেৱে চামুগুড়ীয়া আতাত শৰণ লই মহাপুৰুষীয়া ধৰ্ম্মলৈ বিশেষ শ্ৰদ্ধা দেখুৱাইছিল। লুখুৰাসন ফৈদৰ {{SIC|ভেবেৰা|ডেবেৰা}}ক উদয়াদিত্য ৰজাই বড় বড়ুৱা পাতিলে, কিন্তু বড় বড়ুৱাই সইতে কোনো কোনো কথাত ৰজাৰ মত বিভিন্ন হোৱাত ১৫৯৪ শঁকত বড় বড়ুৱাই ভয় পাই গুপ্তৰূপে বিষপান কৰোৱাই ৰজাক মৰালে। এওঁৰ ভোগৰ কালৰ সংখ্যা ২ দুই বছৰ মাত্ৰ। ১৫৯৪ শঁকত উদয়াদিত্যৰ ভ্ৰাতা চুক্লন্‌ফা সিংহাসন প্ৰাপ্ত হই শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি ৰামধ্বজ নাম ললে। এওঁৰ দিনত বিশেষ কোনো ঘটনা নহ’ল। কেবল ডেবেৰা বড় বড়ুৱাক তুষ্ট কৰিবলৈ তেওঁৰ ভাগিনীয়েক চেংমুনক বড় গোঁহাই পতা হ’ল। ৰজাদেৱ নৰীয়া পড়ি ১৫৯৬ শঁকত স্বৰ্গী হ’ল। {{gap}}এওঁৰ সন্তান নাথাকিল আৰু ই ফৈদৰ আন কোঁৱৰো নোহোৱাত চামগুড়ীয়া ফৈদৰ চুহুঙ্গক সেই বড় বড়ুৱাই ৰজা পাতিলে কিন্তু ১ মাহ ১৫ দিনতে চুহুং ৰজাক অযোগ্য যেন দেখি সেই বড় বড়ুৱাই বিষ খুৱাই মৰালে। বড় বড়ুৱাৰ এনে মন আছিল যে আকৌ এজনা তেওঁ ৰজা পাতি আপুনি দেশ শাসন কৰে। এই নিমিত্তে তুঙ্গখুঙ্গিয়া ফৈদৰ গোবৰ কোঁৱৰক ৰজা পাতিলে। সংসাৰত প্ৰতাপ বা কষ্ট চিৰন্তনীয়া নহয়। বড় বড়ুৱাই নিজৰ প্ৰতাপ বঢ়া হোৱাত আন আন ডাঙ্গৰীয়াসকলক অপমান কৰি থইছিল। ইয়াক বাঁহগৰীয়া বুঢ়া গোঁহাই আৰু শোলা বড় ফুকনে পেটে বড়কৈ লই গোবৰ ৰজা ও ভেবেৰা বড় বড়ুৱা দুইকো একেদিনাই প্ৰকাৰান্তৰে মৰালে। গোবৰ ৰজাৰ ভোগৰ কাল ২০ দিন মাথোন। {{SIC|ভেবেৰা| ডেবেৰা}} বড় বড়ুৱাক মৰোৱাৰ পৰা দেশৰ মহা উপকাৰ হ’ল। তেওঁৰ হাতত তেওঁৰ উপকাৰী দুজনা ৰজাৰ তেজ ৰইছে। তেওঁ মহালোভী ও হিংসুক আছিল। সেই শঁকতে সেই শোলা বড় ফুকন আৰু বাঁহগৰীয়া<noinclude></noinclude> 4kyu0aasd6ddl7xe3c6lyqwv05s76eu 104 67271 250098 250086 2026-05-15T14:43:04Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250098 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৮৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বুঢ়া গোঁহাই দুয়ো আকৌ দিহিঙ্গীয়া ফৈদৰ চুজিন্‌ফাক আনি ৰজা পাতিলে। {{SIC|চিতামণিগড়|চিন্তামণিগড়}} নামে যে উজনিৰ প্ৰসিদ্ধ গড় তাক ইজনা বুঢ়া গোঁহাইয়ে ৰজাদেৱৰ আজ্ঞানুসাৰে বন্ধালে। যদিচ এইজনা বুঢ়া গোঁহাইয়ে চুজিন্‌ফাক ৰজা পাতিছিল তথাপি ৰজাৰ এইটি আশঙ্কা আছিল যে তেওঁ যেতিয়া পাতিব পাৰিলে ঘূৰি আকৌ ভাঙ্গিবও পাৰিব। ই কথা বুঢ়া গোঁহাইয়ে গম পাই ৰজা আৰু মন্ত্ৰী দুয়োৰো মনত দুইলৈকো শঙ্কা হ’ল। কিন্তু ৰজা নিতান্ত দুৰ্ব্বল আৰু মন্ত্ৰী সবল। ৰজাৰ হিত চিন্তা কৰা কোনো মানুহ নথকাত “বুঢ়া গোঁহাইয়ে মাৰিব খোজা বুলি জানি আপুনি শিলত মূৰ আফালি ৰজাদেৱে প্ৰাণ এড়িলে। এওঁৰ দুই বছৰ ন মাহ পঁচিশ দিন মাত্ৰ ভোগ। ১৫৯৯ শঁকত চুজিন্‌ফাৰ মৰণ হোৱাত তেওঁৰ পুতেক ৰজা হ’ব নোৱাৰিলে। পৰ্ব্বতীয়া চুড়ৈফা কোঁৱৰক সি শঁকতে মন্ত্ৰীসকলে সিংহাসন দিলে। এওঁ পৰ্ব্বতৰ নগৰতে শিঙ্গৰী ঘৰত উঠিল হয় কিন্তু হিন্দু মতে একো নাম নললে। এওঁ ডঁৰিকাত বোকা নগৰ নামে এখন নগৰ কৰালে। {{gap}}গুৱাহাটীত শোলা বড় ফুকন আছিল। যদি লাচিত বড় ফুকনৰ দিনৰে পৰা মানাহ নদী অসম আৰু বঙ্গালৰ সীমা হই থাকিছে, তথাপি ৰঙ্গামাটিত দিল্লীৰ বাদশাহৰ সৈন্যে সদাই কামৰূপৰ আক্ৰমণ কৰি থকাত বড় ফুকনে নিজৰ দুৰ্ব্বলতা ভাবি আৰু প্ৰজাবিলাকৰ হাহাকাৰ আৰু অকাল মৰণ গুছাবলৈ সেই ৰঙ্গামাটিৰ আজমতৰা নবাবেৰে মিলিবৰ ইচ্ছা কৰিলে। নবাবে পূৰ্ব্বৰ কলিয়াবৰ পৰ্য্যন্ত দেশ নাপালে তুষ্ট নহওঁ বুলি কোৱাত কলিয়াবৰলৈকে দেশ এড়ি দি সন্ধি পত্ৰ কৰি ১৬০১ শঁকত উজাই গ’ল। যুদ্ধ কৰি বড় ফুকনে যি দেশ ল’লে সি দেশ বিনা যুদ্ধে শোলা বড় ফুকনে এড়ি অহাত বিশেষকৈ ক্ষমতা নোহোৱাকৈ সন্ধি পত্ৰ কৰাত ৰজা প্ৰজা সকলোৱেই বড় ফুকনৰ ওপৰত অতি বেজাৰ হ’ল। বড় ফুকনে ই কথা ভু পাই বঙ্গালৰ বড় বিক্ৰম এইটো বুঝাই কই ৰজাদেৱক পৰ্ব্বতলৈ লই গ’ল। আৰু তাতে তেওঁক বিষ ক্ৰিয়াৰে প্ৰাণে মাৰিলে। এওঁৰ ভোগ ২ বৎসৰ মাথোন। ৰজাৰ মৰণৰ সম্বাদ শুনা মাত্ৰকতে নগৰত চামগুড়ীয়া ফৈদৰ চুনিক্‌ফাক আনি মন্ত্ৰীসকলে ৰজা পাতিলে। এওঁৰ<noinclude></noinclude> 6udryle25ro3jjyyxr1o5wdv370l6ma 104 67272 250099 250087 2026-05-15T14:46:59Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250099 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৮৭}}</noinclude>শৰীৰ তেনে হৃষ্ট পুষ্ট নথকাত এওঁৰ আৰু এটি নাম ল’ৰা ৰজা। শোলা বড় ফুকনে এই বাৰ্ত্তা বুজ পাই নগৰলৈ অহা মাধ ভোতাই নামে এজন লোকে বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াৰ আজ্ঞা অনুসাৰে তেওঁক কাটিলে। তেওঁৰ ভায়েক ভাবধৰাক বড় ফুকন বিষয় দি গুৱাহাটীলৈ পঠালে। কামৰূপত যি অলপ বঙ্গাল আছিল তাক খেদাবলৈ যত্ন কৰোঁতেই প্ৰায় কাৰ্য্যতে তেওঁৰ দুৰ্ব্বলতা প্ৰকাশ পালত গুৱাহাটীৰ পৰা ৰজালৈ সম্বাদ যাওঁতে ভাবধৰা ফুকনে ভবিষ্যৎ ভাবি পলাই গ’ল। পাছে লান মাৰ্খুৰ বন্দৰক বড় ফুকন পতাত তেওঁ গুৱাহাটীলৈ গ’ল। আৰু বড় প্ৰতাপেৰে পূৰ্ব্বৰ মানাহা নদীক সীমা স্থিৰ ৰাখিলে। ১৯৫২ শঁকৰে পৰা কেইবা ফৈদৰো কেইবাজনো ৰজা হ’ল। আৰু মন্ত্ৰীসকলৰ যিজনাই যি ফৈদৰ যাক ভাল পাইছিল, তাকে ৰজা পাতিছিল। এই কালৰ ভিতৰতে ছজনা ৰজা হয়। তাৰে ৪ জনাক বিষ খুৱাই মন্ত্ৰীসকলে মাৰে। এজনাই আত্মঘাতী হই প্ৰাণ ত্যাগ কৰে। কেৱল এজনাহে স্বাভাবিকৰূপে মৃত্যু হয়। ৰজাৰ ফৈদবিলাকৰ কোঁৱৰৰ সংখ্যা ক্ৰমে অধিক হ’ল। আৰু এজন ৰজা হই থাকোঁতে এক ফৈদৰ এজনা কোঁৱৰে তলে তলে মন্ত্ৰীসকলে সইতে মন্ত্ৰণা কৰি দ্ৰোহ পাতি ৰজাসকলক প্ৰাণে মৰোৱাত ৰাজ্যত হুলস্থুল হৈছিল। এই কাৰণে ল’ৰা ৰজাই কোঁৱৰ পালেই তেওঁৰ অঙ্গক্ষত, ও তাৰে মুখ্য হলে মাৰি পেলাবলৈ আজ্ঞা দিলে। সাধাৰণ অনেক কোঁৱৰৰ এইৰূপে অঙ্গক্ষত কৰা হ’ল। আৰু কাকো মৰাও হ’ল। তুঙ্গখুঙ্গীয়া ফৈদৰ গোবৰ ৰজাৰ কোঁৱৰ লাঙ্গি গদাপাণি বড় বাহুবলী বুলি বিখ্যাত আছিল। যাৰ ওপৰত কোঁৱৰ ধৰাৰ ভাৰ আছিল, সিসকলে গদাপাণি কোঁৱৰকহে বড় আক্ষেপকৈ বিচাৰ কৰিলে। গদাপাণি কোঁৱৰে এজনী মুসলমান পোহাৰীৰ ঘৰত কিছুমান দিন পলাই থাকে। তাতে ধৰা পৰিবৰ শঙ্কা কৰি তেওঁ ভটীয়াই গ’ল। যাওঁতে বাটত সলাল গোঁহাইয়ে পৰিচয় পাই ৰাজযোগ্য হেন দেখি ভটীয়াই কামৰূপলৈ যাবলৈ অনুমতি দিলে। আৰু ছল পালে তেওঁৰ ভিনিহীয়েক বন্দৰ বড় ফুকনৰ সহায় লবলৈ কলে। গদাপাণিয়ে ই মন্ত্ৰণাক দৃঢ়ৰূপে মানি কামৰূপলৈ গ’ল। প্ৰথমে তাৰে এঘৰ ব্ৰাহ্মণৰ ঘৰত আৰু তাৰ পাছে চান্দকুছীয়া বড়ুৱাৰ<noinclude></noinclude> gt4y59tpzuytrxsbr5nx4qi0uihbniq 104 67273 250100 250088 2026-05-15T14:50:23Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250100 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৮৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ঘৰত থাকি তাতো নিৰ্ব্বিঘ্ন হেন নেভাবি ৰাণীলৈ গ’ল। এনে কথা কোৱা আছে যে ৰাণীৰ এজনী গাৰোৱানীৰ ঘৰত থাকিল গই। এই সকল ঠাইত গদাপাণিয়ে অতি সামান্য বেশে থাকি ক্ষেতি কৃষি কৰিছিল। {{gap}}দুৰ্ব্বল ল’ৰা ৰজাৰ দৌৰাত্ম্যত দেশৰ প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলৰ বড় বিপত্তি হ’ল। কোনো লোকে কোনো কোঁৱৰক সহায় দিছে, এইটোৰ অলপ উনুকিয়নী পোৱাতে অবিচাৰত ৰজাই অনেক লোকৰ ধন প্ৰাণ হৰণ কৰিছিল। দেশৰ প্ৰায় সকলোৱেই কেনেকৈ ৰজাৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা পায়, তাকেহে চিন্তিছিল। ল’ৰা ৰজাৰ দুৰ্ব্বলতাক গদাপাণিৰ সবলতাই দমাব পাৰিব যেন ভাবি সকলোৰে তেওঁৰ প্ৰতিহে চকু হ’ল। সলাল গোঁহাইৰ পৰা বন্দৰ ফুকনে গদাপাণিৰ বাৰ্ত্তা পাই তেওঁক বিচাৰিবলৈ আজ্ঞা দিলে। আৰু তেওঁৰ লুকাই থকা ঠাইত বিচাৰি পাই বড় ফুকনে আপোনাৰ ঘৰলৈ নিলে, এবং গৰগাঁওলৈ এই বাৰ্ত্তা পঠালে। ল’ৰা ৰজাই এই বাৰ্ত্তা পাই বন্দৰ বড় ফুকনক ভাঙ্গিবলৈ মন্ত্ৰণা কৰিলে। বড় ফুকনে ইয়াক বুঝ পোৱাৰ পূৰ্ব্বেই প্ৰকাশ্যৰূপে গদাপাণিক ৰজা পাতিবলৈ উজাই আহিল। বাটত আহোঁতে সকলোৱে গদাপাণিৰ ফলীয়া হ’ল। সৰিয়হতলীৰ ঘাটতে অনেক ফুকন ডাঙৰীয়া ও প্ৰধান লোক সকলে গদাপাণিক ৰজা বুলি সেৱা কৰিলে। বড় ফুকনৰ গুৰু দক্ষিণ পটীয়া গোঁসাইয়ে ল’ৰাৰ প্ৰতি দ্ৰোহ নাচৰিবলৈ অনেক কোৱাতো বড় ফুকনে তাক নামানিলে। এনে কথিত আছে বোলে গোঁসাইৰ কথা নুশুনাত গোঁসাইয়ে বড় ফুকনক হতশ্ৰী হবলৈ শাপ দিলে, আৰু গোঁসাইকো বড় ফুকনে সেইৰূপে শাপ দিলে। {{gap}}ল’ৰা ৰজাদেৱে আপোনাৰ শেষ দশা জানি গদাপাণিৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিবলৈ উদ্যোগ কৰিলে, কিন্তু সেই উদ্যোগ কৰি থাকোঁতেই বন্দৰ বড় ফুকনে নগৰ পালে গই আঁক কিছু মান সৈন্য ও প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলে সইতে বড় চ’ৰাৰ মুখ পালে গই। আলন বুঢ়া বড় বড়ুৱাত বিনে সকলোৱে গদাপাণিক ৰজা মানি সেৱা কৰিলে। ইফালে বড় ফুকনৰ মানুহে ল’ৰা ৰজাক বন্দি কৰি স্থানান্তৰলৈ খেদালত, সেই বড় চ’ৰাতে<noinclude></noinclude> fombekmfmo73whoww8jcb51onrx6i5f 104 67274 250107 183062 2026-05-15T16:53:28Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250107 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৮৯}}</noinclude>সকলোৱে ১৬০৩ শঁকত গদাপাণিক ৰজা বুলি সেৱা কৰিলে শেষত ল’ৰা ৰজাক যোগান দি নামৰূপত থলে। পাছে এবাৰ গদাপাণি ৰজাৰ দ্ৰোহ আচৰিবলৈ ধৰাত ল’ৰা ৰজাক প্ৰকাৰান্তৰে মৰালে। এওঁৰ ভোগ দুবছৰ। এইজনা ৰজা অতি দুৰ্ব্বল অথচ লোভী মানুহ আছিল, এই হেতুকে তেওঁ সৰহ দিন ৰাজত্ব কৰিবলৈ নাপালে। {{gap}}১৬০৩ শঁকত গদাপাণি সিংহাসনত উঠে। তেওঁক ৰজা হবলৈ যিসকলে সহায় কৰিছিল, সিসকলৰ প্ৰতি তেওঁৰ নিচেই বিশ্বাস নাছিল কেবল সিংহাসনত দৃঢ়তৰ হবলৈহে সিসকলে সইতে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। শিঙ্গৰী ঘৰত নুঠিলে ৰজা স্থিৰতৰ নহয় এই দেখি বৰকলাত নগৰ কৰি গদাপাণি শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি আহোম মতে চুপাতফা আৰু হিন্দুমতে গদাধৰ সিংহ নাম ললে। {{gap}}এইৰূপে ৰাজ্যাভিষিক্ত হই আগৰ তিনিজন৷ ডাঙ্গৰীয়া ও বড় বড়ুৱাক অবসৰ কৰি আপোনাৰ ইচ্ছামতে নকৈ সি সি ফৈদৰপৰা ভাল ভাল মানুহ বাছি লই সেই সেই পদত নিয়োজন কৰিলে। এজনা ৰজা পাটত বহি থাকোঁতেই আন এজনক পাতি দ্ৰোহ চিন্তা আৰু উদয়াদিত্য ৰজাৰ দিনৰে পৰা যিসকল লোকে দেশত হুলস্থূল লগাইছিল, তাৰে জীয়াই থকা কিছুমান লোকক ৰাজদ্ৰোহী বুলি আপোন আপোন পদৰ পৰা অবসৰ কৰি শালত দি ভুৰ বান্ধি উটাই দিলে। এই ঠাইক শালমৰা মুখ বোলে। বন্দৰ বড় ফুকনৰ বিশেষ সাহায্যতে গদাধৰে ৰজা হোৱা বাবে তেওঁক প্ৰাণে নেমাৰি, তেওঁৰ দ্ৰব্য বস্তু লুটি ৰজাৰ ঘৰলৈ আনিলে এবং কৰ্ম্মৰ পৰা অবসৰ কৰিলে। কথিত আছে বোলে বন্দৰ বৰফুকনৰ বংশত দক্ষিণপটীয়৷ গোঁসাইৰ শাপৰ দ্বাৰাই আৰু কোন বড় ফুকন নহ'ল। আৰু সিজন৷ দক্ষিণপটীয়৷ গোঁসাইৰো বংশত কোনোৱে বড় ফুকনৰ শাপত অধিকাৰী-পদ নাপালে। সন্দিকৈ ফুকনক গুৱাহাটীলৈ বড় ফুকন পাতি পঠালে। নকৈ মন্ত্ৰী আৰু বিষয়া লোৱাৰ পাছত ৰজাই দেশৰ উপকাৰৰ নিমিত্তে মদ দিবলৈ ধৰিলে। ধোদৰ আলি প্ৰভৃতি কেইবাটাও আলি আৰু পুখুৰী খনালে। দুঠাইত দুখন শিল সাঁকো কৰালে। শঙ্কৰ আৰু মাধৱদেৱৰ দিনৰে পৰা তেওঁবিলাকে<noinclude></noinclude> fq5yqlt7t6y8o0xheaiflq4ryc8pjuv 250113 250107 2026-05-15T18:25:04Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250113 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৮৯}}</noinclude>সকলোৱে ১৬০৩ শঁকত গদাপাণিক ৰজা বুলি সেৱা কৰিলে শেষত ল’ৰা ৰজাক যোগান দি নামৰূপত থলে। পাছে এবাৰ গদাপাণি ৰজাৰ দ্ৰোহ আচৰিবলৈ ধৰাত ল’ৰা ৰজাক প্ৰকাৰান্তৰে মৰালে। এওঁৰ ভোগ দুবছৰ। এইজনা ৰজা অতি দুৰ্ব্বল অথচ লোভী মানুহ আছিল, এই হেতুকে তেওঁ সৰহ দিন ৰাজত্ব কৰিবলৈ নাপালে। {{gap}}১৬০৩ শঁকত গদাপাণি সিংহাসনত উঠে। তেওঁক ৰজা হবলৈ যিসকলে সহায় কৰিছিল, সিসকলৰ প্ৰতি তেওঁৰ নিচেই বিশ্বাস নাছিল কেবল সিংহাসনত দৃঢ়তৰ হবলৈহে সিসকলে সইতে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। শিঙ্গৰী ঘৰত নুঠিলে ৰজা স্থিৰতৰ নহয় এই দেখি বৰকলাত নগৰ কৰি গদাপাণি শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি আহোম মতে চুপাতফা আৰু হিন্দুমতে গদাধৰ সিংহ নাম ললে। {{gap}}এইৰূপে ৰাজ্যাভিষিক্ত হই আগৰ তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া ও বড় বড়ুৱাক অবসৰ কৰি আপোনাৰ ইচ্ছামতে নকৈ সি সি ফৈদৰপৰা ভাল ভাল মানুহ বাছি লই সেই সেই পদত নিয়োজন কৰিলে। এজনা ৰজা পাটত বহি থাকোঁতেই আন এজনক পাতি দ্ৰোহ চিন্তা আৰু উদয়াদিত্য ৰজাৰ দিনৰে পৰা যিসকল লোকে দেশত হুলস্থূল লগাইছিল, তাৰে জীয়াই থকা কিছুমান লোকক ৰাজদ্ৰোহী বুলি আপোন আপোন পদৰ পৰা অবসৰ কৰি শালত দি ভুৰ বান্ধি উটাই দিলে। এই ঠাইক শালমৰা মুখ বোলে। বন্দৰ বড় ফুকনৰ বিশেষ সাহায্যতে গদাধৰে ৰজা হোৱা বাবে তেওঁক প্ৰাণে নেমাৰি, তেওঁৰ দ্ৰব্য বস্তু লুটি ৰজাৰ ঘৰলৈ আনিলে এবং কৰ্ম্মৰ পৰা অবসৰ কৰিলে। কথিত আছে বোলে বন্দৰ বৰফুকনৰ বংশত দক্ষিণপটীয়া গোঁসাইৰ শাপৰ দ্বাৰাই আৰু কোন বড় ফুকন নহ’ল। আৰু সিজনা দক্ষিণপটীয়া গোঁসাইৰো বংশত কোনোৱে বড় ফুকনৰ শাপত অধিকাৰী-পদ নাপালে। সন্দিকৈ ফুকনক গুৱাহাটীলৈ বড় ফুকন পাতি পঠালে। নকৈ মন্ত্ৰী আৰু বিষয়া লোৱাৰ পাছত ৰজাই দেশৰ উপকাৰৰ নিমিত্তে মদ দিবলৈ ধৰিলে। ধোদৰ আলি প্ৰভৃতি কেইবাটাও আলি আৰু পুখুৰী খনালে। দুঠাইত দুখন শিল সাঁকো কৰালে। শঙ্কৰ আৰু মাধৱদেৱৰ দিনৰে পৰা তেওঁবিলাকে<noinclude></noinclude> q9mgvrqkv1ak9w6xnxp55meok2gfh9h 104 67275 250108 183063 2026-05-15T17:00:49Z BabulB 104 250108 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh|৯০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ও তেওঁবিলাকৰ শিষ্যসকলে পতা অনেক মহন্ত হই দেশৰ চাৰিওফালে হিন্দু ধৰ্ম প্ৰবৰ্ত্তাবলৈ ধৰিলে। অনেকে কোনো মহন্তৰ পৰা কোনো নিৰ্ম্মালি আদি লই মহন্ত নোহোৱাকৈ মহন্ত নাম লই সত্ৰ পাতিবলৈ ধৰিলে। যিসকল আগৰ মহন্ত সিসকলৰ অনেকে ৰজাত পদৰ গৌৰব আৰু ধৰ্ম্মৰ প্ৰতি দৃষ্টি কৰিবলৈ কলে। গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱক বড় ফুকনে যেতিয়া উজাই লই আহে, তেতিয়া তেওঁ মহন্তৰ পৰাক্ৰম দেখিছিল। বিশেষ দেশত আলি-পুখুৰী ইত্যাদি কৰাবলৈ ধৰাত পাইকৰো সংখ্যা বড় কম পালে। অনেকেই মহাজন বা ভকত বুলি কাৰ্য্য নকৰিলে এইবিলাক কাৰণত থাকি অনেক মহন্তক স্বৰ্গদেৱে চেউনীবচা আদি ঠায়ে ঠায়ে দূৰৈকৈ পাতিলে আৰু অনেক মহাজনে কোৰ লই আলিৰ বন কৰিব লগা হইছিল। {{gap}}সন্দিকৈ বড়ফুকন গুৱাহাটীতে থকাত ৰঙ্গামাটিৰ মুসলমান সেনাপতি মঞ্চুল খাঁ নবাবে অনেক সৈন্য লই অসম দেশ আক্ৰমিবলৈ ১৬০৫ শঁকত উজাই আহিল। শুক্ৰেশ্বৰৰ ইটাখুলী পৰ্য্যন্তে মুসলমানৰ সৈন্য যায়। সন্দিকৈ বড় ফুকনে মুসলমানৰ সৈন্য অহা জানিও কাণসাৰ মাৰি থাকি আপোনাৰ সৈন্য যুগুত কৰিছিল। পাছে সেই ইটাখুলীত এক বড় যুদ্ধ হয়, তাতে বড়ফুকনে নবাবক পৰাস্ত কৰি ৰঙ্গামাটি পৰ্য্যন্তে বঙ্গাল খেদি থলে। এই অবধি আহোমৰে বঙ্গালৰে ৰণ নহ'ল। এই ৰণৰ পৰা বড়ফুকন উলটি আহি মানাহাকে অসম ও বঙ্গাল দেশৰ ধৰ কৰি ৰাখিলেহি। {{gap}}ই ৰণৰ পাছতে গদাধৰ সিংহে সমুদায় দেশত পিয়ল কৰিবলৈ আজ্ঞা দিলে। তেওঁ যেতিয়া কামৰূপৰ বামুণৰ ঘৰত বনুৱা হই আছিল তেতিয়া মুসলমানহঁতৰ দিনৰ পৰা চলি থকা পিয়লৰ পৰা প্ৰজাৰ কিমান সুখ তাক জানি সেই নিয়ম চলালে। আৰু এই কাৰ্য্য কৰিবলৈ কোঁচবেহাৰ ও বঙ্গালদেশৰ পৰা কেইবাজনো কাকতী অনায়। কিন্তু পিয়লৰ কৰ্ম্ম এইজনাৰ দিনত আৰম্ভন মাত্ৰ হ’ল শেষ হবলৈ নাপালে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে যিজনী গাৰোৱানীৰ ঘৰত স্বৰ্গদেৱ পূৰ্ব্বে পলাই আছিল, সিজনীক সেই দেশৰ ৰাণী পাতিলে। আৰু সেই গাৰোৱানীৰ স্বামী নাছিল, সেই নিমিত্তে ৰাজ্যভাৰ দিয়াৰ বাবে সি<noinclude></noinclude> 7nb0b155ku9fh2f6todzgmr5m41ytjk 250111 250108 2026-05-15T17:05:01Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250111 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৯০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ও তেওঁবিলাকৰ শিষ্যসকলে পতা অনেক মহন্ত হই দেশৰ চাৰিওফালে হিন্দু ধৰ্ম প্ৰবৰ্ত্তাবলৈ ধৰিলে। অনেকে কোনো মহন্তৰ পৰা কোনো নিৰ্ম্মালি আদি লই মহন্ত নোহোৱাকৈ মহন্ত নাম লই সত্ৰ পাতিবলৈ ধৰিলে। যিসকল আগৰ মহন্ত সিসকলৰ অনেকে ৰজাত পদৰ গৌৰব আৰু ধৰ্ম্মৰ প্ৰতি দৃষ্টি কৰিবলৈ কলে। গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱক বড় ফুকনে যেতিয়া উজাই লই আহে, তেতিয়া তেওঁ মহন্তৰ পৰাক্ৰম দেখিছিল। বিশেষ দেশত আলি-পুখুৰী ইত্যাদি কৰাবলৈ ধৰাত পাইকৰো সংখ্যা বড় কম পালে। অনেকেই মহাজন বা ভকত বুলি কাৰ্য্য নকৰিলে এইবিলাক কাৰণত থাকি অনেক মহন্তক স্বৰ্গদেৱে চেউনীবচা আদি ঠায়ে ঠায়ে দূৰৈকৈ পাতিলে আৰু অনেক মহাজনে কোৰ লই আলিৰ বন কৰিব লগা হইছিল। {{gap}}সন্দিকৈ বড়ফুকন গুৱাহাটীতে থকাত ৰঙ্গামাটিৰ মুসলমান সেনাপতি মঞ্চুল খাঁ নবাবে অনেক সৈন্য লই অসম দেশ আক্ৰমিবলৈ ১৬০৫ শঁকত উজাই আহিল। শুক্ৰেশ্বৰৰ ইটাখুলী পৰ্য্যন্তে মুসলমানৰ সৈন্য যায়। সন্দিকৈ বড় ফুকনে মুসলমানৰ সৈন্য অহা জানিও কাণসাৰ মাৰি থাকি আপোনাৰ সৈন্য যুগুত কৰিছিল। পাছে সেই ইটাখুলীত এক বড় যুদ্ধ হয়, তাতে বড়ফুকনে নবাবক পৰাস্ত কৰি ৰঙ্গামাটি পৰ্য্যন্তে বঙ্গাল খেদি থলে। এই অবধি আহোমৰে বঙ্গালৰে ৰণ নহ'ল। এই ৰণৰ পৰা বড়ফুকন উলটি আহি মানাহাকে অসম ও বঙ্গাল দেশৰ ধৰ কৰি ৰাখিলেহি। {{gap}}ই ৰণৰ পাছতে গদাধৰ সিংহে সমুদায় দেশত পিয়ল কৰিবলৈ আজ্ঞা দিলে। তেওঁ যেতিয়া কামৰূপৰ বামুণৰ ঘৰত বনুৱা হই আছিল তেতিয়া মুসলমানহঁতৰ দিনৰ পৰা চলি থকা পিয়লৰ পৰা প্ৰজাৰ কিমান সুখ তাক জানি সেই নিয়ম চলালে। আৰু এই কাৰ্য্য কৰিবলৈ কোঁচবেহাৰ ও বঙ্গালদেশৰ পৰা কেইবাজনো কাকতী অনায়। কিন্তু পিয়লৰ কৰ্ম্ম এইজনাৰ দিনত আৰম্ভন মাত্ৰ হ’ল শেষ হবলৈ নাপালে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে যিজনী গাৰোৱানীৰ ঘৰত স্বৰ্গদেৱ পূৰ্ব্বে পলাই আছিল, সিজনীক সেই দেশৰ ৰাণী পাতিলে। আৰু সেই গাৰোৱানীৰ স্বামী নাছিল, সেই নিমিত্তে ৰাজ্যভাৰ দিয়াৰ বাবে সি<noinclude></noinclude> li5xelsw7j3viub3wydem8rj86rwd4l 250114 250111 2026-05-15T18:27:33Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250114 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৯০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ও তেওঁবিলাকৰ শিষ্যসকলে পতা অনেক মহন্ত হই দেশৰ চাৰিওফালে হিন্দু ধৰ্ম্ম প্ৰবৰ্ত্তাবলৈ ধৰিলে। অনেকে কোনো মহন্তৰ পৰা কোনো নিৰ্ম্মালি আদি লই মহন্ত নোহোৱাকৈ মহন্ত নাম লই সত্ৰ পাতিবলৈ ধৰিলে। যিসকল আগৰ মহন্ত সিসকলৰ অনেকে ৰজাত পদৰ গৌৰব আৰু ধৰ্ম্মৰ প্ৰতি দৃষ্টি কৰিবলৈ কলে। গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱক বড় ফুকনে যেতিয়া উজাই লই আহে, তেতিয়া তেওঁ মহন্তৰ পৰাক্ৰম দেখিছিল। বিশেষ দেশত আলি-পুখুৰী ইত্যাদি কৰাবলৈ ধৰাত পাইকৰো সংখ্যা বড় কম পালে। অনেকেই মহাজন বা ভকত বুলি কাৰ্য্য নকৰিলে এইবিলাক কাৰণত থাকি অনেক মহন্তক স্বৰ্গদেৱে চেউনীবচা আদি ঠায়ে ঠায়ে দূৰৈকৈ পাতিলে আৰু অনেক মহাজনে কোৰ লই আলিৰ বন কৰিব লগা হইছিল। {{gap}}সন্দিকৈ বড়ফুকন গুৱাহাটীতে থকাত ৰঙ্গামাটিৰ মুসলমান সেনাপতি মঞ্চুল খাঁ নবাবে অনেক সৈন্য লই অসম দেশ আক্ৰমিবলৈ ১৬০৫ শঁকত উজাই আহিল। শুক্ৰেশ্বৰৰ ইটাখুলী পৰ্য্যন্তে মুসলমানৰ সৈন্য যায়। সন্দিকৈ বড় ফুকনে মুসলমানৰ সৈন্য অহা জানিও কাণসাৰ মাৰি থাকি আপোনাৰ সৈন্য যুগুত কৰিছিল। পাছে সেই ইটাখুলীত এক বড় যুদ্ধ হয়, তাতে বড়ফুকনে নবাবক পৰাস্ত কৰি ৰঙ্গামাটি পৰ্য্যন্তে বঙ্গাল খেদি থলে। এই অবধি আহোমৰে বঙ্গালৰে ৰণ নহ’ল। এই ৰণৰ পৰা বড়ফুকন উলটি আহি মানাহাকে অসম ও বঙ্গাল দেশৰ ধৰ কৰি ৰাখিলেহি। {{gap}}ই ৰণৰ পাছতে গদাধৰ সিংহে সমুদায় দেশত পিয়ল কৰিবলৈ আজ্ঞা দিলে। তেওঁ যেতিয়া কামৰূপৰ বামুণৰ ঘৰত বনুৱা হই আছিল তেতিয়া মুসলমানহঁতৰ দিনৰ পৰা চলি থকা পিয়লৰ পৰা প্ৰজাৰ কিমান সুখ তাক জানি সেই নিয়ম চলালে। আৰু এই কাৰ্য্য কৰিবলৈ কোঁচবেহাৰ ও বঙ্গালদেশৰ পৰা কেইবাজনো কাকতী অনায়। কিন্তু পিয়লৰ কৰ্ম্ম এইজনাৰ দিনত আৰম্ভন মাত্ৰ হ’ল শেষ হবলৈ নাপালে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে যিজনী গাৰোৱানীৰ ঘৰত স্বৰ্গদেৱ পূৰ্ব্বে পলাই আছিল, সিজনীক সেই দেশৰ ৰাণী পাতিলে। আৰু সেই গাৰোৱানীৰ স্বামী নাছিল, সেই নিমিত্তে ৰাজ্যভাৰ দিয়াৰ বাবে সি<noinclude></noinclude> l8q7ziyrc1efx428ooowc99nul1ubcz 104 67276 250101 249860 2026-05-15T14:54:30Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250101 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৯১}}</noinclude>{{gap}}দেশৰো নাম ৰাণী হ’ল। এই ৰাণীক বিশেষ ৰাজ মৰ্য্যদা দিয়া হইছিল। আন আন যি লোকে ৰজাক সেই অজ্ঞাত বাসত সহায় কৰিছিল সিসকলকো তেওঁ বিশেষকৈ লোক বিবেচনা কৰি বঁটা দিছিল পাছে সম্পূৰ্ণ ১৪ বছৰ ১০ মাহ ১৩ দিন ৰাজ্য ভোগ কৰি স্বৰ্গদেৱ ১৬১৭ শঁকত ১৩ ই ফাগুন কৃষ্ণা চতুৰ্থীত স্বৰ্গী হ’ল। গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱ বড় বাহুবলী ও শকত মানুহ আছিল। তেওঁৰ ভোজন শক্তি এনেহে আছিল যে প্ৰতিদিনে এটি এটি দমৰা পোৱালি খাইছিল। কিন্তু আস্বাদনত বড় পটু নাছিল। ৰজা হোৱাৰ পূৰ্ব্বে যেনে বস্তু খাইছিল ৰজা হইও তাৰ প্ৰতিহে মন আছিল। তেওঁৰ বড় সঙ্কীৰ্ণ স্বভাব আছিল যে কাতো তেওঁ পেটৰ কথা নকয়, তেওঁৰ ইচ্ছা যে তেওঁৰ পৰিচাৰকসকলে এনেই তেওঁৰ মন বুঝি কাৰ্য্য কৰোক্ যেতিয়া তেওঁ ৰাজপদ পালে তেতিয়া আন ৰজাসকলৰ দৰে চাঙ্গমাইবিলাকে ভোজনৰ আয়োজন আৰু সামগ্ৰী দিয়াত খোৱাৰ আম্বাদ নাপাই তেওঁ অনেক চাঙ্গমাইক মাৰিলে শেষত এক বুদ্ধিমন্ত চাঙ্গমাইয়ে তেওঁৰ প্ৰিয় খাদ্য ৰঙ্গ৷ আহু চাউলৰ ভাত আৰু দমৰা পোৱালি খাৰেৰে ৰান্ধি দিয়াত সেই দিনাৰ পৰাহে তেওঁৰ সন্তোষ হ’ল আৰু চাঙ্গমাই কাটিবলৈ এড়িলে। {{gap}}স্বৰ্গদেৱৰ ইমানহে বল আছিল যে লড়ি অহা হাতীক দাঁতত ধৰি ৰাখিছিল। বলী মানুহবিলাকক প্ৰায় নিৰ্দ্দয়, ক্ৰুৰ আৰু নিমৰমীয়াল দেখি। এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ যে সেই স্বভাব আছিল তাৰ প্ৰমাণ চাঙ্গমাইবিলাকক অকাৰণত কটা আৰু শালত দিওঁতাৰ ফলীয়া অনেকক ভুৰ বান্ধি উটাই দিয়াৰ দ্বাৰা জানিব পাৰি। বাহুল্যৰূপে ৰাজনীতি চালে এই দুটিৰ শেষৰ কাৰ্য্যৰ কিছুমান ৰক্ষা কৰিব পাৰি, কিন্তু প্ৰথমৰ কাৰ্য্যটিত কোনো মতে তেওঁক ক্ষেমিব নোৱাৰি।<ref>এনে কথা প্ৰচাৰিত আছে বোলে গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ কোপ দৃষ্টি মহন্ত সকলৰ ওপৰত পড়াত অনেক ব্রাহ্মণ যিসকলে মহন্তৰ শাৰী লবলৈ উদ্যোগ কৰিছিল বা কৰিবলৈ উপক্ৰম কৰিবলৈ ধৰিছিল সেইসকলে দেশ এড়ি বিদেশলৈ গ’ল। ৰাজশাহী জিলাৰ বড়ল নদীৰ ওচৰত কেতবিলাকৰ ব্ৰাহ্মণ আছে। সেইসকলৰ অনেকেই এই সময়তে কামৰূপ এড়ি তাত বাস কৰি থকা লোকৰ সন্তান। এই ব্রাহ্মণ সকলক এতিয়াও “কামৰূপী বৈদিক” বোলে। </ref><noinclude>{{Rule|}}</noinclude> s9qi3pv05kpgc9dcjoy2s332v8ukd2m 250109 250101 2026-05-15T17:01:14Z BabulB 104 250109 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৯১}}</noinclude>দেশৰো নাম ৰাণী হ’ল। এই ৰাণীক বিশেষ ৰাজ মৰ্য্যদা দিয়া হইছিল। আন আন যি লোকে ৰজাক সেই অজ্ঞাত বাসত সহায় কৰিছিল সিসকলকো তেওঁ বিশেষকৈ লোক বিবেচনা কৰি বঁটা দিছিল পাছে সম্পূৰ্ণ ১৪ বছৰ ১০ মাহ ১৩ দিন ৰাজ্য ভোগ কৰি স্বৰ্গদেৱ ১৬১৭ শঁকত ১৩ ই ফাগুন কৃষ্ণা চতুৰ্থীত স্বৰ্গী হ’ল। গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱ বড় বাহুবলী ও শকত মানুহ আছিল। তেওঁৰ ভোজন শক্তি এনেহে আছিল যে প্ৰতিদিনে এটি এটি দমৰা পোৱালি খাইছিল। কিন্তু আস্বাদনত বড় পটু নাছিল। ৰজা হোৱাৰ পূৰ্ব্বে যেনে বস্তু খাইছিল ৰজা হইও তাৰ প্ৰতিহে মন আছিল। তেওঁৰ বড় সঙ্কীৰ্ণ স্বভাব আছিল যে কাতো তেওঁ পেটৰ কথা নকয়, তেওঁৰ ইচ্ছা যে তেওঁৰ পৰিচাৰকসকলে এনেই তেওঁৰ মন বুঝি কাৰ্য্য কৰোক্ যেতিয়া তেওঁ ৰাজপদ পালে তেতিয়া আন ৰজাসকলৰ দৰে চাঙ্গমাইবিলাকে ভোজনৰ আয়োজন আৰু সামগ্ৰী দিয়াত খোৱাৰ আম্বাদ নাপাই তেওঁ অনেক চাঙ্গমাইক মাৰিলে শেষত এক বুদ্ধিমন্ত চাঙ্গমাইয়ে তেওঁৰ প্ৰিয় খাদ্য ৰঙ্গ৷ আহু চাউলৰ ভাত আৰু দমৰা পোৱালি খাৰেৰে ৰান্ধি দিয়াত সেই দিনাৰ পৰাহে তেওঁৰ সন্তোষ হ’ল আৰু চাঙ্গমাই কাটিবলৈ এড়িলে। {{gap}}স্বৰ্গদেৱৰ ইমানহে বল আছিল যে লড়ি অহা হাতীক দাঁতত ধৰি ৰাখিছিল। বলী মানুহবিলাকক প্ৰায় নিৰ্দ্দয়, ক্ৰুৰ আৰু নিমৰমীয়াল দেখি। এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ যে সেই স্বভাব আছিল তাৰ প্ৰমাণ চাঙ্গমাইবিলাকক অকাৰণত কটা আৰু শালত দিওঁতাৰ ফলীয়া অনেকক ভুৰ বান্ধি উটাই দিয়াৰ দ্বাৰা জানিব পাৰি। বাহুল্যৰূপে ৰাজনীতি চালে এই দুটিৰ শেষৰ কাৰ্য্যৰ কিছুমান ৰক্ষা কৰিব পাৰি, কিন্তু প্ৰথমৰ কাৰ্য্যটিত কোনো মতে তেওঁক ক্ষেমিব নোৱাৰি।<ref>এনে কথা প্ৰচাৰিত আছে বোলে গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ কোপ দৃষ্টি মহন্ত সকলৰ ওপৰত পড়াত অনেক ব্রাহ্মণ যিসকলে মহন্তৰ শাৰী লবলৈ উদ্যোগ কৰিছিল বা কৰিবলৈ উপক্ৰম কৰিবলৈ ধৰিছিল সেইসকলে দেশ এড়ি বিদেশলৈ গ’ল। ৰাজশাহী জিলাৰ বড়ল নদীৰ ওচৰত কেতবিলাকৰ ব্ৰাহ্মণ আছে। সেইসকলৰ অনেকেই এই সময়তে কামৰূপ এড়ি তাত বাস কৰি থকা লোকৰ সন্তান। এই ব্রাহ্মণ সকলক এতিয়াও “কামৰূপী বৈদিক” বোলে। </ref><noinclude>{{Rule|}}</noinclude> o90jlw4lyb0l6gjs5cgf82s295hrar5 250110 250109 2026-05-15T17:02:55Z BabulB 104 250110 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||অষ্টম অধ্যায়|৯১}}</noinclude>দেশৰো নাম ৰাণী হ’ল। এই ৰাণীক বিশেষ ৰাজ মৰ্য্যদা দিয়া হইছিল। আন আন যি লোকে ৰজাক সেই অজ্ঞাত বাসত সহায় কৰিছিল সিসকলকো তেওঁ বিশেষকৈ লোক বিবেচনা কৰি বঁটা দিছিল পাছে সম্পূৰ্ণ ১৪ বছৰ ১০ মাহ ১৩ দিন ৰাজ্য ভোগ কৰি স্বৰ্গদেৱ ১৬১৭ শঁকত ১৩ ই ফাগুন কৃষ্ণা চতুৰ্থীত স্বৰ্গী হ’ল। গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱ বড় বাহুবলী ও শকত মানুহ আছিল। তেওঁৰ ভোজন শক্তি এনেহে আছিল যে প্ৰতিদিনে এটি এটি দমৰা পোৱালি খাইছিল। কিন্তু আস্বাদনত বড় পটু নাছিল। ৰজা হোৱাৰ পূৰ্ব্বে যেনে বস্তু খাইছিল ৰজা হইও তাৰ প্ৰতিহে মন আছিল। তেওঁৰ বড় সঙ্কীৰ্ণ স্বভাব আছিল যে কাতো তেওঁ পেটৰ কথা নকয়, তেওঁৰ ইচ্ছা যে তেওঁৰ পৰিচাৰকসকলে এনেই তেওঁৰ মন বুঝি কাৰ্য্য কৰোক্ যেতিয়া তেওঁ ৰাজপদ পালে তেতিয়া আন ৰজাসকলৰ দৰে চাঙ্গমাইবিলাকে ভোজনৰ আয়োজন আৰু সামগ্ৰী দিয়াত খোৱাৰ আম্বাদ নাপাই তেওঁ অনেক চাঙ্গমাইক মাৰিলে শেষত এক বুদ্ধিমন্ত চাঙ্গমাইয়ে তেওঁৰ প্ৰিয় খাদ্য ৰঙ্গা আহু চাউলৰ ভাত আৰু দমৰা পোৱালি খাৰেৰে ৰান্ধি দিয়াত সেই দিনাৰ পৰাহে তেওঁৰ সন্তোষ হ’ল আৰু চাঙ্গমাই কাটিবলৈ এড়িলে। {{gap}}স্বৰ্গদেৱৰ ইমানহে বল আছিল যে লড়ি অহা হাতীক দাঁতত ধৰি ৰাখিছিল। বলী মানুহবিলাকক প্ৰায় নিৰ্দ্দয়, ক্ৰুৰ আৰু নিমৰমীয়াল দেখি। এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ যে সেই স্বভাব আছিল তাৰ প্ৰমাণ চাঙ্গমাইবিলাকক অকাৰণত কটা আৰু শালত দিওঁতাৰ ফলীয়া অনেকক ভুৰ বান্ধি উটাই দিয়াৰ দ্বাৰা জানিব পাৰি। বাহুল্যৰূপে ৰাজনীতি চালে এই দুটিৰ শেষৰ কাৰ্য্যৰ কিছুমান ৰক্ষা কৰিব পাৰি, কিন্তু প্ৰথমৰ কাৰ্য্যটিত কোনো মতে তেওঁক ক্ষেমিব নোৱাৰি।<ref>এনে কথা প্ৰচাৰিত আছে বোলে গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ কোপ দৃষ্টি মহন্ত সকলৰ ওপৰত পড়াত অনেক ব্রাহ্মণ যিসকলে মহন্তৰ শাৰী লবলৈ উদ্যোগ কৰিছিল বা কৰিবলৈ উপক্ৰম কৰিবলৈ ধৰিছিল সেইসকলে দেশ এড়ি বিদেশলৈ গ’ল। ৰাজশাহী জিলাৰ বড়ল নদীৰ ওচৰত কেতবিলাকৰ ব্ৰাহ্মণ আছে। সেইসকলৰ অনেকেই এই সময়তে কামৰূপ এড়ি তাত বাস কৰি থকা লোকৰ সন্তান। এই ব্রাহ্মণ সকলক এতিয়াও “কামৰূপী বৈদিক” বোলে। </ref><noinclude>{{Rule|}}</noinclude> npokffzdih0ukzlr7gatp8oi1r1x3k6 104 67277 250119 183065 2026-05-16T03:56:44Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250119 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||নবম অধ্যায়|}}</noinclude>{{gap}}গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ লাই আৰু লেচাই নামে দুজনা কোঁৱৰ আছিল। সেই দুজনাৰে গোঁহাইদেৱ ১৯১৭ শঁকৰ ১৪ ফাল্গুনত ৰজা হ’ল। আৰু গৰগাঁও নগৰতে শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি হিন্দুমতে ৰুদ্ৰসিংহ আৰু আহোমমতে চুখ্ৰঙ্গফা নাম গ্ৰহণ কৰিলে। যিসকল মহন্তক বচা চেউনী আদিত পিতৃ ৰজাই পাতিছিল, সিসকলৰ অনেকৰ ডাঙৰীয়াসকলত খাটনী আছিল। কেতবিলাকৰ আকৌ আন আন মহন্তে সইতে মিত্ৰতা আছিল আৰু সিসকলৰ উদ্যোগত স্বৰ্গদেৱ শিঙ্গৰী ঘৰত উঠিবৰ দিন৷ নিৰ্ম্মালি দিবলৈ যোৱা মহন্তসকলে এই ভিক্ষ৷ খুজিলে বোলে যেনে তেনে প্ৰকাৰে মহন্ত নাম ধৰি যিসকলে একো কঠা চাউল খাই আছে সিসকলক পাতিব লাগে। মন্ত্ৰী ও আন আন লোক সকলেও সেইৰূপে স্বৰ্গদেৱক জনোৱাত স্বৰ্গদেৱ তাতে মান্তি হ’ল। সমুদায় মহন্তসকলক মাজালীত পাতিবলৈ আজ্ঞ৷ দিয়৷ হ’ল। আৰু সকলোবিলাকক বড় সৰু ক্ৰমে মৰ্য্যাদ৷ দিয়াও হ’ল। তেতিয়াৰ পৰাহে এনে বিবেচনা হ’ল যে মহন্তসকলৰ গুড়ি ঠাই মাজালী আৰু যাৰ মাজালীত ঠাই নাই, সিসকলক ন মহন্ত বুলি জনা যায়। মহন্তসকলক এইৰূপে শ্ৰেণীবদ্ধ কৰোঁতে বড় শ্ৰম হইছিল। অনেক মহন্তৰ চাউল মৰা হ’ল হয় কিন্তু তাৰ দ্বাৰাই সিসকলৰ বিশেষ হানি নহ'ল। কিয়নো, সেইসকলে বড়া, শয়কীয়া ইত্যাদি বিষয় পালে। এইজনা ৰজাদেৱৰ দিনত বাহিৰৰ কোনো বিগ্ৰহ নাছিল। এই নিমিত্তে তেওঁ দেশৰ উন্নতিৰ প্ৰতি বড় মন দিবলৈ সময় পালে। মেটেকা নামে ঠাইত ৰঙ্গপুৰ নামে নগৰ কৰি তলাতল ঘৰ নামে এটা পকী ঘৰ কৰালে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে বঙ্গাল দেশৰ পৰা ঘনশ্যাম নামে এজন মিস্ত্ৰী অনাই এই তলাতল ঘৰ কৰোৱা হ'ল। পাছে যেতিয়া ঘৰ সম্পূৰ্ণ হ'ল তেতিয়া সেই মিস্ত্ৰীক প্ৰাণ দণ্ড কৰা হ’ল। তাৰ কাৰণ এই আছিল যে পাছে সি গই ই দেশৰ অৱস্থ৷ ভালকৈ<noinclude></noinclude> gzmbh6btzzabtom1wgow0msjhfuj7vx 250123 250119 2026-05-16T04:46:24Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250123 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||নবম অধ্যায়|}}</noinclude>{{gap}}গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ লাই আৰু লেচাই নামে দুজনা কোঁৱৰ আছিল। সেই দুজনাৰে গোঁহাইদেৱ ১৯১৭ শঁকৰ ১৪ ফাল্গুনত ৰজা হ’ল। আৰু গৰগাঁও নগৰতে শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি হিন্দুমতে ৰুদ্ৰসিংহ আৰু আহোমমতে চুখ্ৰঙ্গফা নাম গ্ৰহণ কৰিলে। যিসকল মহন্তক বচা চেউনী আদিত পিতৃ ৰজাই পাতিছিল, সিসকলৰ অনেকৰ ডাঙৰীয়াসকলত খাটনী আছিল। কেতবিলাকৰ আকৌ আন আন মহন্তে সইতে মিত্ৰতা আছিল আৰু সিসকলৰ উদ্যোগত স্বৰ্গদেৱ শিঙ্গৰী ঘৰত উঠিবৰ দিনা নিৰ্ম্মালি দিবলৈ যোৱা মহন্তসকলে এই ভিক্ষা খুজিলে বোলে যেনে তেনে প্ৰকাৰে মহন্ত নাম ধৰি যিসকলে একো কঠা চাউল খাই আছে সিসকলক পাতিব লাগে। মন্ত্ৰী ও আন আন লোক সকলেও সেইৰূপে স্বৰ্গদেৱক জনোৱাত স্বৰ্গদেৱ তাতে মান্তি হ’ল। সমুদায় মহন্তসকলক মাজালীত পাতিবলৈ আজ্ঞা দিয়া হ’ল। আৰু সকলোবিলাকক বড় সৰু ক্ৰমে মৰ্য্যাদা দিয়াও হ’ল। তেতিয়াৰ পৰাহে এনে বিবেচনা হ’ল যে মহন্তসকলৰ গুড়ি ঠাই মাজালী আৰু যাৰ মাজালীত ঠাই নাই, সিসকলক ন মহন্ত বুলি জনা যায়। মহন্তসকলক এইৰূপে শ্ৰেণীবদ্ধ কৰোঁতে বড় শ্ৰম হইছিল। অনেক মহন্তৰ চাউল মৰা হ’ল হয় কিন্তু তাৰ দ্বাৰাই সিসকলৰ বিশেষ হানি নহ’ল। কিয়নো, সেইসকলে বড়া, শয়কীয়া ইত্যাদি বিষয় পালে। এইজনা ৰজাদেৱৰ দিনত বাহিৰৰ কোনো বিগ্ৰহ নাছিল। এই নিমিত্তে তেওঁ দেশৰ উন্নতিৰ প্ৰতি বড় মন দিবলৈ সময় পালে। মেটেকা নামে ঠাইত ৰঙ্গপুৰ নামে নগৰ কৰি তলাতল ঘৰ নামে এটা পকী ঘৰ কৰালে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে বঙ্গাল দেশৰ পৰা ঘনশ্যাম নামে এজন মিস্ত্ৰী অনাই এই তলাতল ঘৰ কৰোৱা হ'ল। পাছে যেতিয়া ঘৰ সম্পূৰ্ণ হ’ল তেতিয়া সেই মিস্ত্ৰীক প্ৰাণ দণ্ড কৰা হ’ল। তাৰ কাৰণ এই আছিল যে পাছে সি গই ই দেশৰ অৱস্থ৷ ভালকৈ<noinclude></noinclude> ilxmu7ge2hir6irsppwm6s43ve2xkbj 104 67278 250120 183066 2026-05-16T04:04:49Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250120 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||নবম অধ্যায়|৯৩}}</noinclude>বঙ্গাল দেশত কয় গই, কিয়নো তাৰ এই দেশত থকাৰ কাল প্ৰায় ন বছৰমান হ’ব। জয় সাগৰৰ দ'ল ও পুখুৰীৰ নাম ডাঙ্গ আৰু ডিমোৰ শিল সাঁকে৷ আৰু কেইবাটাও আলি এইজনা ৰজাদেৱৰ দিনতে কৰা হ’ল। {{gap}}এইবিলাক কাৰ্য্য কৰোঁতে ভিন্ন দেশৰ ৰজাসকলে সইতে ৰুদ্ৰসিংহ ৰজাই মিত্ৰতা কৰিছিল। এনে কথা চলিত আছে বোলে পঞ্জাবৰ অমৃতসৰৰ ৰজা, বঙ্গাল দেশৰ নবাব আৰু কাশ্মীৰৰ ৰজা ও অয্যোধাৰ নবাবে সইতে পত্ৰেৰে মিত্ৰতা কৰা হইছিল আৰু সেই সেই দেশৰ ৰজাৰ ত’ৰ পৰা উকীল বা কটকী আহিছিল। মধ্য ভাৰতবৰ্ষৰ বন্দেল খণ্ডৰ অধিপতিলৈকে৷ পত্ৰ লেখা হইছিল। তাৰপৰা হিৰা আনিবলৈ আৰু আন আন দেশৰপৰা মুক্তা পান্না, হিৰা প্ৰভৃতি ভাল ভাল বস্তু আনিবলৈ কেতবিলাক মানুহক পঠোৱা হইছিল। সেইসকলৰ পৰাই খাওন্দ বৈৰাগীৰ খেল সৃষ্টি হ’ল। হিন্দুস্থানৰ পৰা সেই খাওন্দসকলে গীত গাব, নাচিব, আৰু ৰজাৰ পৰা মানুহ কেতবিলাক আনে। ই দেশৰো এজন লোক দিল্লীলৈ গই পাখোৱাজ প্ৰভৃতি বজাবলৈ আৰু গীত গাবলৈ শিকি আহে। কমাৰ, কঁহাৰ, সোণাৰী, দৰ্জী, এনে অনেক শিল্পকাৰ মানুহ স্বৰ্গদেৱে ভাটীৰ পৰা অনাই দেশত পাতে আৰু সকলোকে বড় অনুগ্ৰহ কৰিছিল। এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ বিদ্যাশিক্ষাৰ প্ৰতি বড় আগ্ৰহ আছিল। ঠায়ে ঠায়ে ব্ৰাহ্মণসকলৰ নিমিত্তে পঢ়াশালি পতাই দিলে। এবং পণ্ডিতসকলক বড় আদৰ কৰিছিল। ভাটীৰ পৰাও পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণ অনাই দেশত পাতিলে আৰু এই দেশৰ ব্ৰাহ্মণৰ কোনো কোনো ল'ৰাকো ভাটীলৈ পঢ়িবলৈ পঠাইছিল। মহাজনবিলাকৰ সত্ৰতো ল’ৰাবিলাকক পুথী পঢ়োৱাৰ নিমিত্তে বড় উৎসাহ দিছিল। হাতীৰ যুদ্ধ আৰু চৰাইৰ যুদ্ধ, মালৰ, আৰু আন আন অনেক ন ন বিদ্যা এই দেশত এইজনা ৰজাই চলালে। {{gap}}গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনতে যি পিয়ল আৰম্ভ হয় সেই পিয়ল এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ দিনত প্ৰায় সমাপ্ত হয়। ইয়াৰ দ্বাৰাই দেশৰ আয় উৎপন্ন আৰু সকলো কথা স্বৰ্গদেৱৰ হাতৰ তলুৱাত হ’ল। স্বৰ্গদেৱে নিজে<noinclude></noinclude> 8rx7cfaxjrbvnu2kzfija5ch7kczwpu 250124 250120 2026-05-16T04:53:25Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250124 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||নবম অধ্যায়|৯৩}}</noinclude>বঙ্গাল দেশত কয় গই, কিয়নো তাৰ এই দেশত থকাৰ কাল প্ৰায় ন বছৰমান হ’ব। জয় সাগৰৰ দ'ল ও পুখুৰীৰ নাম ডাঙ্গ আৰু {{SIC|ডিমোৰ|ডিমৌৰ}} শিল সাঁকো আৰু কেইবাটাও আলি এইজনা ৰজাদেৱৰ দিনতে কৰা হ’ল। {{gap}}এইবিলাক কাৰ্য্য কৰোঁতে ভিন্ন দেশৰ ৰজাসকলে সইতে ৰুদ্ৰসিংহ ৰজাই মিত্ৰতা কৰিছিল। এনে কথা চলিত আছে বোলে পঞ্জাবৰ অমৃতসৰৰ ৰজা, বঙ্গাল দেশৰ নবাব আৰু কাশ্মীৰৰ ৰজা ও অয্যোধাৰ নবাবে সইতে পত্ৰেৰে মিত্ৰতা কৰা হইছিল আৰু সেই সেই দেশৰ ৰজাৰ ত’ৰ পৰা উকীল বা কটকী আহিছিল। মধ্য ভাৰতবৰ্ষৰ বন্দেল খণ্ডৰ অধিপতিলৈকো পত্ৰ লেখা হইছিল। তাৰপৰা হিৰা আনিবলৈ আৰু আন আন দেশৰপৰা মুক্তা পান্না, হিৰা প্ৰভৃতি ভাল ভাল বস্তু আনিবলৈ কেতবিলাক মানুহক পঠোৱা হইছিল। সেইসকলৰ পৰাই খাওন্দ বৈৰাগীৰ খেল সৃষ্টি হ’ল। হিন্দুস্থানৰ পৰা সেই খাওন্দসকলে গীত গাব, নাচিব, আৰু ৰজাৰ পৰা মানুহ কেতবিলাক আনে। ই দেশৰো এজন লোক দিল্লীলৈ গই পাখোৱাজ প্ৰভৃতি বজাবলৈ আৰু গীত গাবলৈ শিকি আহে। কমাৰ, কঁহাৰ, সোণাৰী, দৰ্জী, এনে অনেক শিল্পকাৰ মানুহ স্বৰ্গদেৱে ভাটীৰ পৰা অনাই দেশত পাতে আৰু সকলোকে বড় অনুগ্ৰহ কৰিছিল। এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ বিদ্যাশিক্ষাৰ প্ৰতি বড় আগ্ৰহ আছিল। ঠায়ে ঠায়ে ব্ৰাহ্মণসকলৰ নিমিত্তে পঢ়াশালি পতাই দিলে। এবং পণ্ডিতসকলক বড় আদৰ কৰিছিল। ভাটীৰ পৰাও পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণ অনাই দেশত পাতিলে আৰু এই দেশৰ ব্ৰাহ্মণৰ কোনো কোনো ল’ৰাকো ভাটীলৈ পঢ়িবলৈ পঠাইছিল। মহাজনবিলাকৰ সত্ৰতো ল’ৰাবিলাকক পুথী পঢ়োৱাৰ নিমিত্তে বড় উৎসাহ দিছিল। হাতীৰ যুদ্ধ আৰু চৰাইৰ যুদ্ধ, মালৰ, আৰু আন আন অনেক ন ন বিদ্যা এই দেশত এইজনা ৰজাই চলালে। {{gap}}গদাধৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনতে যি পিয়ল আৰম্ভ হয় সেই পিয়ল এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ দিনত প্ৰায় সমাপ্ত হয়। ইয়াৰ দ্বাৰাই দেশৰ আয় উৎপন্ন আৰু সকলো কথা স্বৰ্গদেৱৰ হাতৰ তলুৱাত হ’ল। স্বৰ্গদেৱে নিজে<noinclude></noinclude> dqps21c653cz6ssmabdwjq4mimfprle 104 67279 250121 183067 2026-05-16T04:12:09Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250121 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৯৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>লেখিব বা পঢ়িব নাজানিছিল হয় কিন্তু তেওঁৰ স্মৰণ শক্তি আৰু অনুসন্ধান শক্তি বড় প্ৰবল আছিল। ইমানহে প্ৰবল আছিল পাঁচ বছৰৰ পূৰ্বে হই যোৱা সামান্য কথাও তেওঁৰ মনত আছিল। যিহতে দেশৰ উন্নতি হয়, সি বিষয়ে তেওঁৰ বড় অনুসন্ধান আছিল। দেশী কি বিদেশী সকলোৱে সইতে তেওঁৰ এই বিষয়ে অনেক কথা-বাৰ্ত্তা হইছিল। গুৱাহাটীৰ যি সন্দিকৈ বড় ফুকন আছিল সেইজনাৰে সইতে ভাটী ফালৰ সমাগম অধিক হোৱাত স্বৰ্গদেৱৰ অধিকাংশ দেশৰ উন্নতি কাৰ্য্যত তেওঁ বৰ উৎসাহেৰে সাহায্য কৰিছিল। মগৰ লগোৱা নাওত চাব মাৰি বৈছা শিকাই চৰা নাওৰ খেল ৰজাৰ নগৰত চলিল। ইজনা বড় ফুকনে নগাঁও পাতিবলৈ বড় যত্ন কৰিছিল। কছাৰী আৰু জয়ন্তাৰ হাতৰপৰা নগাঁও লোৱা হোৱাৰ পাছত ইয়াক বড় যত্ন কৰি পতা হ’ল। দেশৰ অন্য অন্য ঠাইতো দেশী আৰু বিদেশী লোকৰ বড় সুন্দৰে শৃঙ্খলাকৈ ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে পতোৱালে। {{gap}}ৰজাসকলৰ প্ৰায় সকলোৰে এই নিয়ম দেখি যে যিজনা ৰজাৰ দিনত আন দেশৰ শত্ৰুৱে সইতে যুদ্ধ নহয় আৰু যিজনাই দেশৰ উন্নতিলৈহে মন দিয়ে সিজনাই নিজ দেশত যি উন্নতিৰ কাৰ্য্য কৰে, তাত অভিলাষ পূৰ্ণ নহয়। অন্য দুৰ্ব্বল দেশৰ প্ৰতি আক্ৰমণ কৰি সেই দেশ লবলৈ ইচ্ছা কৰে। আমালোকৰ চুবুৰীয়া কছাৰী ও জয়ন্তা দেশৰ অবস্থা সেই কালত দুৰ্ব্বল আছিল। ই দুই দেশ আক্ৰমিবলৈ ইচ্ছা কৰি ১১৩৩ শঁকত নগাঁওৰ মিছামুখ বাহৰলৈ স্বৰ্গদেৱ আহিল। এইজন ৰজাৰেই পদধূলি নগাঁও প্ৰথমে পড়ে। প্ৰথমে কিছুমান সৈন্য জয়ন্তালৈ পঠোৱা হ'ল। জয়ন্তাৰ ৰামসিংহ ৰজাই বিপদ আশঙ্কা কৰি মিত্ৰতা কৰিবলৈ নিজে মিছামুখৰ বাহৰলৈ আহিবলৈ ধৰিলে। আমাৰ সৈন্যে ই কথাত মান্তি নহ'ল। ৰামসিংহে আহিবৰ সময়ত পুত্ৰ দুটিক এই কথা কলে বোলে যদি আহোমৰ সৈন্য দেশ আক্ৰমিবলৈ কাৰবাৰ কৰে, তেনেহলে তেওঁলৈ অপেক্ষা নকৰি নীতি মতে দেশ ৰক্ষা কৰিবলৈ যেন যত্ন কৰে। যদিচ ৰামসিংহ অসম দেশলৈ আহিল তথাপি আমালোকৰ সেনাপতিয়ে জয়ন্তা আক্ৰমিবলৈ পুৰুষাৰ্থ নকৰি নাথাকিল।<noinclude></noinclude> 76trcj4xq1bhfglju9q03q0peb5grsi 250125 250121 2026-05-16T04:57:07Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250125 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৯৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>লেখিব বা পঢ়িব নাজানিছিল হয় কিন্তু তেওঁৰ স্মৰণ শক্তি আৰু অনুসন্ধান শক্তি বড় প্ৰবল আছিল। ইমানহে প্ৰবল আছিল পাঁচ বছৰৰ পূৰ্বে হই যোৱা সামান্য কথাও তেওঁৰ মনত আছিল। যিহতে দেশৰ উন্নতি হয়, সি বিষয়ে তেওঁৰ বড় অনুসন্ধান আছিল। দেশী কি বিদেশী সকলোৱে সইতে তেওঁৰ এই বিষয়ে অনেক কথা-বাৰ্ত্তা হইছিল। গুৱাহাটীৰ যি সন্দিকৈ বড় ফুকন আছিল সেইজনাৰে সইতে ভাটী ফালৰ সমাগম অধিক হোৱাত স্বৰ্গদেৱৰ অধিকাংশ দেশৰ উন্নতি কাৰ্য্যত তেওঁ বৰ উৎসাহেৰে সাহায্য কৰিছিল। মগৰ লগোৱা নাওত চাব মাৰি বৈছা শিকাই চৰা নাওৰ খেল ৰজাৰ নগৰত চলিল। ইজনা বড় ফুকনে নগাঁও পাতিবলৈ বড় যত্ন কৰিছিল। কছাৰী আৰু জয়ন্তাৰ হাতৰপৰা নগাঁও লোৱা হোৱাৰ পাছত ইয়াক বড় যত্ন কৰি পতা হ’ল। দেশৰ অন্য অন্য ঠাইতো দেশী আৰু বিদেশী লোকৰ বড় সুন্দৰে শৃঙ্খলাকৈ ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে পতোৱালে। {{gap}}ৰজাসকলৰ প্ৰায় সকলোৰে এই নিয়ম দেখি যে যিজনা ৰজাৰ দিনত আন দেশৰ শত্ৰুৱে সইতে যুদ্ধ নহয় আৰু যিজনাই দেশৰ উন্নতিলৈহে মন দিয়ে সিজনাই নিজ দেশত যি উন্নতিৰ কাৰ্য্য কৰে, তাত অভিলাষ পূৰ্ণ নহয়। অন্য দুৰ্ব্বল দেশৰ প্ৰতি আক্ৰমণ কৰি সেই দেশ লবলৈ ইচ্ছা কৰে। আমালোকৰ চুবুৰীয়া কছাৰী ও জয়ন্তা দেশৰ অবস্থা সেই কালত দুৰ্ব্বল আছিল। ই দুই দেশ আক্ৰমিবলৈ ইচ্ছা কৰি ১১৩৩ শঁকত নগাঁওৰ মিছামুখ বাহৰলৈ স্বৰ্গদেৱ আহিল। এইজন ৰজাৰেই পদধূলি নগাঁও প্ৰথমে পড়ে। প্ৰথমে কিছুমান সৈন্য জয়ন্তালৈ পঠোৱা হ’ল। জয়ন্তাৰ ৰামসিংহ ৰজাই বিপদ আশঙ্কা কৰি মিত্ৰতা কৰিবলৈ নিজে মিছামুখৰ বাহৰলৈ আহিবলৈ ধৰিলে। আমাৰ সৈন্যে ই কথাত মান্তি নহ’ল। ৰামসিংহে আহিবৰ সময়ত পুত্ৰ দুটিক এই কথা কলে বোলে যদি আহোমৰ সৈন্য দেশ আক্ৰমিবলৈ কাৰবাৰ কৰে, তেনেহলে তেওঁলৈ অপেক্ষা নকৰি নীতি মতে দেশ ৰক্ষা কৰিবলৈ যেন যত্ন কৰে। যদিচ ৰামসিংহ অসম দেশলৈ আহিল তথাপি আমালোকৰ সেনাপতিয়ে জয়ন্তা আক্ৰমিবলৈ পুৰুষাৰ্থ নকৰি নাথাকিল।<noinclude></noinclude> flty9tlowz2f0hqms3c787ep0z659u0 104 67280 250122 183068 2026-05-16T04:23:48Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250122 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||নবম অধ্যায়|৯৫}}</noinclude>জয়ন্তাৰ জয়ন্তী দেবীক আনিবলৈ অসমৰ সেনাপতিয়ে কাৰবাৰ কৰাত ৰামসিংহ পুত্ৰে যুদ্ধ কৰি দেৱীক ৰক্ষা কৰিলে। অসমৰ সৈন্য পৰাস্ত হই দেশলৈ উলটি আহিল। জয়ন্তাৰ দৃষ্টান্ত অনুসৰণ কৰি তাম্ৰধ্বজ কছাৰী ৰজাই স্বৰ্গদেৱৰ কটকীৰ কথা শুনি মিছা বাহৰলৈ আহিল। {{gap}}ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ মিছামুখত প্ৰায় তিনমাহ মান আছিল। নগাঁওত যিৰূপে মানুহ পতা গইছিল, সিসকলোকে অবগত হ'ল। কছাৰীৰ আৰু জয়ন্তাৰ ৰজা অহা শুনি স্বৰ্গদেৱে বিপদ আশঙ্কা কৰি চাই দুৱাৰ নদুৱাৰ প্ৰভৃতি প্ৰদেশৰ অবস্থা জানিবৰ ছল কৰি বিশ্বনাথলৈ গ'ল। ৰামসিংহ আৰু তাম্ৰধ্বজ ৰজা দুয়ো বিশ্বনাথলৈ গ'লত তাতো তিনিও জনা ৰজাই সাক্ষাৎ হ'ল। আৰু তিনিওজনা ৰজাৰ দেশৰ বিষয়ে কলঙ্গ আৰু কপিলী ও কলীং নদীকে সীমা স্থিৰ কৰি সন্ধি কৰা হ’ল। তাতে কিছুমান দিন থাকি স্বৰ্গদেৱে দুয়োজনা ৰজাক লগত লই নতুন ৰঙ্গপুৰ নগৰত প্ৰধান উৎসব কৰে। দুমাহমানৰ মূৰত ৰামসিংহ ৰজাই ৰঙ্গপুৰ নগৰতে মৃত্যু হ'ল। ইয়াকে দেখি স্বৰ্গদেৱে কছাৰী ৰজাক ৰাজযোগ্য বঁটা দি দেশলৈ পঠাই দিলে। ৰঙ্গপুৰত যি উৎসব এই উপলক্ষে হয়, তাতে স্বৰ্গদেৱৰ ভ্ৰাতৃ লেচাই গোঁহাইৰ ওপৰত ৰজাৰ যি অকাৰণ ক্ৰোধ আছিল, তাৰো শেষ হল। আৰু লেচাই গোঁহাই দেৱক নামৰূপীয়া পাতি ৰাজমৰ্য্যাদা দি নামৰূপত থলে। {{gap}}হিন্দুধৰ্ম্ম ক্ৰমে প্ৰবলৰূপে চলিবলৈ ধৰিলে আৰু অনেক দেৱালয়ত মন্দিৰ প্ৰভৃতি নিৰ্ম্মাণ হ’ল। ব্ৰাহ্মণসকলৰ আহোমৰ চাঙ্গলৈ গতিবিধি দৃঢ়ৰূপে হবলৈ ধৰিলে। বিশেষ কছাৰী ও জয়ন্তাৰ ৰজাক দেখি ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ হিন্দুধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰিবলৈ ইচ্ছুক হ’ল। এইজনা ৰজা বড় আত্মাভিমানী আছিল। দেশৰ কোন মহন্তৰ ঠাইত শৰণ ল’লে, সেই মহন্তক মূৰ দোৱাই সেৱা কৰিব লাগিব ই দেশৰ সকলোলোকেই বন্দি। বন্দিক স্বৰ্গদেৱে কেনেকৈ সেৱা কৰে ইয়াকে ভাবি শৰণ লবলৈ বড় ইকাণ সিকাণ কৰিছিল। পাছে প্ৰধান প্ৰধান পাৰিষদসকলে বঙ্গাল দেশৰপৰ৷ পণ্ডিত অনাই শৰণ লবলৈ স্বৰ্গদেৱক মন্ত্ৰণা দিয়াত এজন খাওন্দক ভাটীলৈ পঠালে। {{nop}}<noinclude></noinclude> mzmn61crvf4l0c8xw4crz2zrx5sy33e 250126 250122 2026-05-16T04:59:55Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250126 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||নবম অধ্যায়|৯৫}}</noinclude>জয়ন্তাৰ জয়ন্তী দেবীক আনিবলৈ অসমৰ সেনাপতিয়ে কাৰবাৰ কৰাত ৰামসিংহ পুত্ৰে যুদ্ধ কৰি দেৱীক ৰক্ষা কৰিলে। অসমৰ সৈন্য পৰাস্ত হই দেশলৈ উলটি আহিল। জয়ন্তাৰ দৃষ্টান্ত অনুসৰণ কৰি তাম্ৰধ্বজ কছাৰী ৰজাই স্বৰ্গদেৱৰ কটকীৰ কথা শুনি মিছা বাহৰলৈ আহিল। {{gap}}ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ মিছামুখত প্ৰায় তিনমাহ মান আছিল। নগাঁওত যিৰূপে মানুহ পতা গইছিল, সিসকলোকে অবগত হ'ল। কছাৰীৰ আৰু জয়ন্তাৰ ৰজা অহা শুনি স্বৰ্গদেৱে বিপদ আশঙ্কা কৰি চাই দুৱাৰ নদুৱাৰ প্ৰভৃতি প্ৰদেশৰ অবস্থা জানিবৰ ছল কৰি বিশ্বনাথলৈ গ’ল। ৰামসিংহ আৰু তাম্ৰধ্বজ ৰজা দুয়ো বিশ্বনাথলৈ গ’লত তাতো তিনিও জনা ৰজাই সাক্ষাৎ হ’ল। আৰু তিনিওজনা ৰজাৰ দেশৰ বিষয়ে কলঙ্গ আৰু কপিলী ও কলীং নদীকে সীমা স্থিৰ কৰি সন্ধি কৰা হ’ল। তাতে কিছুমান দিন থাকি স্বৰ্গদেৱে দুয়োজনা ৰজাক লগত লই নতুন ৰঙ্গপুৰ নগৰত প্ৰধান উৎসব কৰে। দুমাহমানৰ মূৰত ৰামসিংহ ৰজাই ৰঙ্গপুৰ নগৰতে মৃত্যু হ’ল। ইয়াকে দেখি স্বৰ্গদেৱে কছাৰী ৰজাক ৰাজযোগ্য বঁটা দি দেশলৈ পঠাই দিলে। ৰঙ্গপুৰত যি উৎসব এই উপলক্ষে হয়, তাতে স্বৰ্গদেৱৰ ভ্ৰাতৃ লেচাই গোঁহাইৰ ওপৰত ৰজাৰ যি অকাৰণ ক্ৰোধ আছিল, তাৰো শেষ হল। আৰু লেচাই গোঁহাই দেৱক নামৰূপীয়া পাতি ৰাজমৰ্য্যাদা দি নামৰূপত থলে। {{gap}}হিন্দুধৰ্ম্ম ক্ৰমে প্ৰবলৰূপে চলিবলৈ ধৰিলে আৰু অনেক দেৱালয়ত মন্দিৰ প্ৰভৃতি নিৰ্ম্মাণ হ’ল। ব্ৰাহ্মণসকলৰ আহোমৰ চাঙ্গলৈ গতিবিধি দৃঢ়ৰূপে হবলৈ ধৰিলে। বিশেষ কছাৰী ও জয়ন্তাৰ ৰজাক দেখি ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ হিন্দুধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰিবলৈ ইচ্ছুক হ’ল। এইজনা ৰজা বড় আত্মাভিমানী আছিল। দেশৰ কোন মহন্তৰ ঠাইত শৰণ ল’লে, সেই মহন্তক মূৰ দোৱাই সেৱা কৰিব লাগিব ই দেশৰ সকলোলোকেই বন্দি। বন্দিক স্বৰ্গদেৱে কেনেকৈ সেৱা কৰে ইয়াকে ভাবি শৰণ লবলৈ বড় ইকাণ সিকাণ কৰিছিল। পাছে প্ৰধান প্ৰধান পাৰিষদসকলে বঙ্গাল দেশৰপৰ৷ পণ্ডিত অনাই শৰণ লবলৈ স্বৰ্গদেৱক মন্ত্ৰণা দিয়াত এজন খাওন্দক ভাটীলৈ পঠালে। {{nop}}<noinclude></noinclude> jn3klvopep2vbd8h5xf7bdh30vuesaj 104 67281 250129 183069 2026-05-16T07:13:37Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250129 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৯৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>{{gap}}নদীয়া শান্তিপুৰৰ সমীপবৰ্ত্তী শিমলা মালিপোতা নামে গ্ৰামত কৃষ্ণৰাম ন্যায়বাগীশ ভট্টাচাৰ্য্য নামে এজনা বড় পণ্ডিত আছিল। বঙ্গাল দেশৰ প্ৰসিদ্ধ শোভাকৰ বংশৰ সন্তান। এনে কথা ৰাষ্ট্ৰ আছে বোলে তেওঁবিলাকৰ পূৰ্ব্বপুৰুষ কোনো এজনে এট৷ পুখুৰীত সন্ধ্যা কৰি থাকোঁতেই তেওঁক এটা শিঙ্গৰ৷ মাছে খুটিয়ালে। সেই কালৰ সেই ভট্টাচাৰ্য্যে শাপ দি সি পুখুৰীৰ সমুদায় শিঙ্গৰা মাছ মাৰিলে। এই হেতুকে এওঁবিলাকক “টেঙ্গৰা মৰা” বা “শিঙ্গৰা মৰা ভট্টাচাৰ্য্য” বোলে। কৃষ্ণৰাম ভট্টাচাৰ্যে ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ নিমন্ত্ৰণ গ্ৰহণ কৰিবলৈ প্ৰথমে ইচ্ছা নকৰিছিল। পিছে ৰুদ্ৰসিংহৰ দেশতেই যে কামাখ্যা তীৰ্থ, ইয়াকে জানি নদীয়াৰ কৃষ্ণচন্দ্ৰ ৰজাৰ পিতৃৰ অনুমতি লই ই দেশলৈ আহিল। স্বৰ্গদেৱৰ এনে অনুমান আছিল যে ভাটীৰপৰ৷ যিজন৷ ভট্টাচাৰ্য্য তেওঁক শিষ্য কৰিবলৈ আহিব, সিজনা সামান্য মানুহ নহয়। দেৱযোনীৰ লোক, ভট্টাচাৰ্য্যৰ ঘৰ পবিত্ৰ তীৰ্থ গঙ্গাতীৰত হোৱাৰ নিমিত্তে তেওঁৰ সি বিশ্বাস আৰু দৃঢ়তৰ হ’ল। পাছে গঙ্গাদেবীক নিজ দেশৰ ভিতৰ কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰি স্বয়ং ভাটীলৈ যাবৰ নিমিত্তে উদ্যোগ কৰিলে। কৃষ্ণৰাম ভট্টাচাৰ্য্যে সইতে ইয়াৰ মাঝতে ৰজাৰ সাক্ষাৎ হোৱাত তেওঁৰ সেই বিশ্বাস গুছিল আৰু তেওঁকো মানুহ যেন জানি স্বৰ্গদেৱে তেওঁৰ শিষ্য হবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰিলে। ভট্টাচাৰ্য্যে নৈৰাশ হই অপমানিত বোধ কৰি ভটীয়াই আহিল। {{gap}}এনে কথা প্ৰকাশ আছে বোলে যেতিয়াই ভট্টাচাৰ্য্য ভাটীৰ ফালে আহিবলৈ ধৰিলে, তেতিয়াই দেশত নানা উৎপাত, অমঙ্গল হবলৈ ধৰিলে। প্ৰায় নেড়ানপড়াকৈ তিন দিন ভূমিকম্প হয় আৰু কোনো কোনো মন্দিৰৰ কলসী ভাঙ্গি পড়ে। মন্ত্ৰীসকলে ৰজাক এই প্ৰবোধ দিলে যে ভট্টাচাৰ্য্য মহাপুৰুষ, সাক্ষাৎ দেবীৰ পুত্ৰ। তেওঁ অপমানিত হোৱাৰ কাৰণেহে দেশত এনে উৎপাত মিলিছে। ৰজাই লোক পঠাই ভট্টাচাৰ্য্যক বাটৰ পৰ৷ নিয়ালে আৰু তেতিয়াহে উপদ্ৰৱ গুছিবলৈ ধৰিলে। ভট্টাচাৰ্য্য যে প্ৰকৃত সাধু ইয়াৰ পৰীক্ষা কৰিবলৈ স্বৰ্গদেৱে এই আজ্ঞা দিলে যে দেশৰ ব্ৰাহ্মণাদি ভাল ভাল লোকসকলে যাৰ ইচ্ছা আগেয়ে সিসকলে তেওঁৰ শিষ্য হওক, আৰু পাছে<noinclude></noinclude> jxp3kj89cl7fdoc3brqskcl6kyo4etz 104 67282 250130 183070 2026-05-16T07:20:17Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250130 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||নবম অধ্যায়|৯৭}}</noinclude>তেওঁ নিজে নীলাচল বা গঙ্গাতীৰত গই মন্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰিব। সেই আজ্ঞা অনেকেই প্ৰতিপালন কৰিলে। স্বৰ্গদেৱে তেওঁৰ প্ৰথম পুত্ৰ শিৱসিংহ গোঁহাইদেৱক যুবৰাজ পাতি সসৈন্যে ১৬৩৬ শঁকৰ আষাঢ় মাসত ভটীয়াই গ'ল। যাওঁতে বাটত কাল শিলা বাহৰতে এজনা কুঁৱৰীৰ গৰ্ভত এটি পুত্ৰ সন্তান জন্মে। সেই পুত্ৰটিৰ ওপজা ঠাইৰ নামে সিজনা গোঁহাইদেৱক কাল শিলীয়া গোঁহাইদেৱ বুলিছিলে। তেওঁৰ হিন্দুমতে নাম লক্ষ্মীসিংহ। স্বৰ্গদেৱ গুৱাহাটীত ৰ'ল গই। তাতে নৰীয়া পৰি ১৬৩৬ শঁকত ১৩ ভাদ্ৰ কৃষ্ণা দ্বিতীয়াত স্বৰ্গী হ’ল। মণিকৰ্ণেশ্বৰ পৰ্ব্বতত স্বৰ্গদেৱক কাষ্ঠসংস্কাৰ কৰা হ'ল। সেই ঠাইতে প্ৰমত্তসিংহ স্বৰ্গদেৱে ৰুদ্ৰেশ্বৰ নামে এক শিৱ স্থাপন কৰি মন্দিৰ কৰিলে। এইজনা ৰজাদেৱৰ ভোগৰ কাল ১৮ বছৰ ৬ মাহ। মৃত্যুৰ পূৰ্ব্বে ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে এই কথা কলে বোলে তেওঁৰ কোঁৱৰ কেইওজনাই জ্যেষ্ঠানুক্ৰমে ৰাজ্য ভোগ কৰিব, আৰু কৃষ্ণৰাম ভট্টাচাৰ্য্যৰ শিষ্য হ’ব। স্বৰ্গদেৱৰ এজনা কুঁৱৰীৰ সন্তান শিৱসিংহ আৰু প্ৰমত্তসিংহ, এজনাৰ বড়জনা গোঁহাইদেৱ, এজনা কুঁৱৰীৰ সন্তান ৰাজেশ্বৰসিংহ আৰু এজনাৰ সন্তান লক্ষ্মীসিংহ। শেষৰজনা গোঁহাইদেৱৰ বৰ্ণ ক’লা আছিল। ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে তেওঁক বৰ স্নেহ নকৰিছিল। {{gap}}এইজন৷ ৰজ৷ প্ৰকৃতে বড় প্ৰধান আছিল। চুকাফা ৰজাদেৱে যি দেশ ল’লে সি দেশ ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱেহে পাতিলে, এওঁৰ স্বভাৱ ৰাজযোগ্য আছিল। বুদ্ধি ও বিবেচনাতো বড় পকা আছিল। কেবল এটিহে দুৰ্গুণ আছিল যে তেওঁ বড় আত্মাভিমানী। এওঁৰ দিনত ভিন্ন দেশৰ শত্ৰুয়ে সইতে ৰণ বিগ্ৰহ একো নলগাত দেশৰ উন্নতিলৈ তেওঁ বড় মন দিব পাৰিছিল। {{gap}}যুৱৰাজ শিৱসিংহ গুৱাহাটীতে ৰাজত্ব পদ গ্ৰহণ কৰি উজাই ৰঙ্গপুৰলৈ গ'ল। তাতে শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি আহোম মতে চুতনফা নাম ললে। পিতৃ ৰজাদেৱৰ মৃত্যুৰ পূৰ্ব্বৰ অনুমতি অনুসাৰে স্বৰ্গদেৱে কৃষ্ণৰাম ভট্টাচাৰ্য্যত মন্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰিলে। ভট্টাচাৰ্য্য নীলাচলতে সততে থাকিবলৈ অনুমতি পালে আৰু সেই নিমিত্তে তেওঁবিলাকৰ বংশাবলী সকলোকে<noinclude></noinclude> 58zjhuas5ixybmu5vrkhxdz9nb1ve4r 104 67283 250131 183071 2026-05-16T07:27:37Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250131 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৯৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>পৰ্ব্বতীয়া গোঁসাই বোলে। কামাখ্যা ও আন আন দেৱালয়ৰ দেৱতাৰ পূজাৰ বিষয়ে পূৰ্ব্বে একে৷ ভাল নিয়ম আৰু বিধি নাছিল। ভট্টাচাৰ্য্যে সেইসকল দেৱতাৰ পূজাৰ বিধি বিধান নিৰ্ব্বন্ধ কৰি দিলে। ভট্টাচাৰ্য্যক উজনি আৰু ভাটীৰ কামৰূপত অনেক ব্ৰহ্মত্তৰ মাটি ও আন বৃত্তি দান কৰিলে। {{gap}}স্বৰ্গদেৱে তেওঁৰ ধাই মাতৃৰ নামে এটি আলি কৰালে। সি আলি ধাই আলি নামে প্ৰসিদ্ধ হ’ল। এওঁৰ দিনত কোনো উপদ্ৰৱ বা ৰণ বিগ্ৰহ হোৱা নাছিল, সেই দেখি এওঁ দেশৰ শান্তি ৰক্ষা আৰু আন আন মঙ্গলজনক কাৰ্য্যৰ প্ৰতি মন দিবলৈ সময় পাইছিল। কামৰূপ ও বকতা ই দুই প্ৰদেশ শিৱসিংহ ৰজাই পিয়ল কৰালে। এনেতে ৰাজ্য পাবৰ প্ৰায় ছবছৰ মানৰ মূৰত জ্যোতিষীয়া পণ্ডিতসকলে স্বৰ্গদেৱৰ ছত্ৰভঙ্গ যোগ হইছে বুলি কলে। পৰ্ব্বতীয়৷ গোঁসাই আৰু আন আন পণ্ডিত ও মন্ত্ৰীসকলে পৰামৰ্শ কৰি স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰধান মহিষীক বড় ৰজা নাম দি ছত্ৰ অৰ্পণ কৰিলে। এইজনা কুঁৱৰীৰ নাম ফুলেশ্বৰী ও প্ৰমথেশ্বৰী। এই দুয়ো নামেৰে স্বৰ্গদেৱৰ নামে সইতে মোহৰ মৰাও হ’ল। স্বৰ্গদেৱে বড় চ’ৰাত আপোনাৰ মহিষী বড় ৰজাই সইতে বহিছিল। {{gap}}এইজন৷ ৰজাদেৱৰ দিনতে কামাখ্যা দেবী আৰু বড়পেটা সত্ৰৰ সি সময়ৰ সমূহ বাপুসকলক বৃত্তি দান কৰা হয়। আৰু আন আন অনেক ব্ৰাহ্মণ ও মহন্তকো বৃত্তি দিয়া হইছিল। ৰজাৰ অমঙ্গল নিবাৰণ কৰাৰ নিমিত্তেই এইবিলাক কাৰ্য্য কৰা হইছিল। গৌৰীসাগৰ আৰু কালুগাঁৱৰ দ’ল ও পুখুৰী এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ দিনতে কৰা হ'ল।<ref>ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে ব্ৰাহ্মণসকলৰ বিদ্যা শিক্ষাৰ প্ৰতি অতিশয় শ্ৰদ্ধা ও যত্ন কৰিছিল। আৰু “বড় ৰজাৰ পঢ়াশালি” নামে এটা পঢ়াশালি ৰঙ্গপুৰত পতাইছিল। যি ব্ৰাহ্মণে পূজাৰ যাবতীয় অনুষ্ঠান ভালকৈ নেজানিছিল, তেওঁ তাক পূজা ঘৰলৈ সোমাবলৈ আজ্ঞা দিছিল।</ref> মানুহ জাতিৰ স্বভাব এনেটোহে দেখা যায় যে প্ৰথমে যি কোনো কাৰ্য্য কৰা হয় তাত বড় শ্ৰম আৰু যত্ন কৰে। স্বৰ্গদেৱে সপৰিবাৰে মন্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰি<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> phy0e1d0obaoqyu7y0cr0h5clg35y4n 104 67284 250132 183072 2026-05-16T07:34:48Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250132 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||নবম অধ্যায়|৯৯}}</noinclude>বড় ভক্তিৰে পূজ৷ কৰিবলৈ ধৰিলে। অনেক সময়ত স্বৰ্গদেৱে পূজা কৰোতেই তিনিপৰীয়া হই যায়। স্বৰ্গদেৱে ভট্টাচাৰ্য্য গোঁসাইৰ উপাস্য গোঁসানীৰ মন্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। এই নিমিত্তে সি দেৱতাৰ প্ৰতি সপৰিবাৰে স্বৰ্গদেৱৰ বড় ভক্তি আছিল। তেতিয়াৰ কালৰ মানুহে এনে বিশ্বাস কৰিছিল যে স্বৰ্গদেৱে গোঁসানীক সাক্ষাৎ পাইছিল। স্বৰ্গদেৱতকৈ বড় ৰজা ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীহে বড় অন্ধ বিশ্বাসিনী আছিল। শূদ্ৰ মহাজন কেতবিলাকে গোঁসানী নামানে বুলি শুনি এবাৰ দুৰ্গোৎসবত বড় ৰজাই মোৱামৰাৰ মহন্তকে আদি কৰি কিছুমান মহন্তক অনাই বলেৰে গোঁসানী সেৱা কৰোৱাই সিন্দুৰ ৰঙ্গাচন্দন আৰু বলিৰ তেজেৰে ফোঁট দিয়াই বড় দুৰ্গতি কৰিলে। অন্যতকৈ মোৱামৰাৰ মহন্তে এই কথাত মৰণান্তিক বেজাৰ পালে। আৰু এই মহন্তে এনেৰূপে নিজ শিষ্যসকলত কলে যে ইয়াৰ প্ৰতিকাৰ সাধিবলৈ পুৰুষাৰ্থ কৰিব লাগে। কালক্ৰমে সেই পুৰুষাৰ্থ একপ্ৰকাৰ সিদ্ধিও হ’ল। ফুলেশ্বৰী স্বৰ্গী হলত তেওঁৰ অভিপ্ৰায় অনুসাৰে তেওঁৰ ভগিনী দ্ৰৌপদীক স্বৰ্গদেৱে পৰিণয় কৰিলে। আৰু তেওঁক অম্বিকা নাম দি বড় ৰজা উপাধি দিলে।<ref>এইজন৷ কুঁৱৰীক মদম্বিকা কুঁৱৰীও বোলে।</ref> এওঁৰ নামেৰে মোহৰো মৰা হ'ল। এইজনা কুঁৱৰীয়ে বহু দিন ভোগ কৰিব নোৱাৰিলে। এওঁৰ মৃত্যুৰ পাছত সলাল গোঁহাইৰ জীয়েক অনাদৰীক স্বৰ্গদেৱে বিবাহ কৰাই সৰ্ব্বেশ্বৰী নাম দিলে। শিৱসিংহ স্বৰ্গদেৱে বড় আমোদ উৎসৱেৰে ৩০ বছৰ ৩ মাহ ১১ দিন ৰাজ্য ভোগ কৰি ১৬৬৬ শঁকৰ ২৪ অগ্ৰহায়ণ কৃষ্ণা প্ৰতিপদ তিথিতে স্বৰ্গী হ’ল। {{gap}}শিৱসিংহ ৰজাৰ দিনত কোনো উপদ্ৰৱ নাছিল। তেওঁ দেশৰ উন্নতিৰ প্ৰতি মন দিবলৈ বিশেষ সময় পাইছিল। এওঁৰ স্বভাব বড় মৃদু আৰু স্ত্ৰৈণ আছিল। কিয়নো ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে মহন্তসকলক ইমান দুৰ্গতি কৰিলে যে স্বৰ্গদেৱে তাত এফেৰিও দুঃখিত নহল বা তাক নিবাৰিবলৈ কোনো যত্ন নকৰিলে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে যেতিয়া মহন্তসকলক ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে দুৰ্গতি কৰে তেতিয়া স্বৰ্গদেৱে পূজাঘৰৰ পৰা ওলাই<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 7rajzim8kxhrbxnjh1mm1ujfe02fttn 104 67285 250133 183073 2026-05-16T07:36:10Z BabulB 104 250133 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh|১০০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>আহি এইকথা শুনি মিটিকাই হাঁহিলে।' এইজন৷ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত হিন্দুধৰ্ম্ম একেবাৰে ৰাজগৃহত প্ৰবেশ হ’ল। যিবিলাক আহোমৰ ম্লেচ্ছৰ দৰে আচাৰ আছিল, সেইবিলাক একেবাৰে হিন্দুধৰ্ম্মগ্ৰাহী আহোমবিলাকৰ পক্ষে স্বতন্ত্ৰ বা হীন জাতি হেন হইছিল। ইয়াৰ দ্বাৰাই আহোমবিলাকৰ আচাৰ- নীতি একেবাৰে পৰিবৰ্ত্তন হ’ল। কালক্ৰমে সিসকলৰ আঙ্গুৰিক আৰু বাহুবলী- ক্ষত্ৰিয়ৰ স্বভাব গুচি মুখবলী ব্ৰাহ্মণৰ স্বভাব হ’ল। {{gap}}শিৱসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ পাছত তেওঁৰ পুতেকটি ৰজা হ'ব নোৱাৰিলে। তেওঁৰ ভ্ৰাতৃ প্ৰমত্তসিংহ সিংহাসনত উঠিল আৰু শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি আহোম মতে চুনেন্‌ফা নাম ল'লে। এইজন৷ ৰজাৰ দিনত কামৰূপৰ পিয়লৰ কাকত পত্ৰ সকলোৰে নিৰ্বন্ধ হ'ল গৰগাঁও নগৰৰ দুৱাৰ ঘৰ কেইটা আৰু ৰঙ্গপুৰৰ ৰঙ্গঘৰটো দুটুপীয়াকৈ স্বৰ্গদেৱে পকী কৰালে। ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱক কাষ্ঠসংস্কাৰ কৰা ঠাইত মন্দিৰ কৰি ৰুদ্ৰেশ্বব নামে শিৱ স্থাপনা কৰিলে। গুৱাহাটীৰ শুক্ৰেশ্বৰ দেবালয়ৰ মন্দিৰ এইজনা ৰজাৰ দিনতে হয়। লোকে এনে কথা কয় বোলে এইজনা ৰজাদেৱৰ বড়কৈ মূৰৰ বিষ আছিল। অনেক ঔষধ কৰাতো আৰোগ্য নহল। পাছে স্বৰ্গদেৱে এনে স্বপ্ন দেখিলে বোলে মুসলমানৰ তীৰ্থত পূজা কৰিলে স্বৰ্গদেৱৰ শৰীৰ আৰোগ্য হ'ব। এই স্বপ্নাদেশ অনুসাৰে স্বৰ্গদেৱে এজন মুসলমানক ধন বস্তু দি মক্কালৈ পঠালে। সেই মুসলমানে আপোনাৰ পুত্ৰ আৰু ভ্ৰাতৃক লগত লই মক্কালৈ গ'ল। ই সকলে প্ৰায় ২॥ আড়াই বছৰৰ মূৰত মক্কাৰ পৰা ঘুৰি আহিল কিন্তু নগৰ পোৱাৰ কিছুমান দিন পূৰ্ব্বেই স্বৰ্গদেৱ ১৬৭৩ শঁকৰ ২৯ আশ্বিন কৃষ্ণ৷ নবমী তিথিত স্বৰ্গী হ’ল। এওঁৰ ভোগৰ কাল ৬ বছৰ ১০ মাহ ৫ দিন। {{gap}}ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ অনুমতি অনুসাৰে হলে বড়জনা গোঁহাই দেৱ ৰজা হ’ব পাইছিল। কিন্তু তেওঁৰ বসন্ত ওলোৱা বাবে সিংহাসন পাব নোৱাৰাত ৰাজেশ্বৰ সিংহ ৩০ আশ্বিনত ৰাজ্যাভিষিক্ত হ’ল আৰু শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি আহোম মতে চুৰেম্ফা নাম ললে, আৰু বড়জনা গোঁহাইদেৱে পাছে কিবা দ্ৰোহ চিন্তে এই ভাবি তেওঁক নগৰৰ বাজ কৰি উলিয়াই থলে। ৰাজেশ্বৰ- সিংহ বঙ্গপুৰ আৰু গৰগাঁও ই দুই নগৰত দুটা পকী আৰু তলাতল ঘৰ<noinclude></noinclude> md574wt40ji7g1ddww8xma6s43jjf3j 250142 250133 2026-05-16T10:00:37Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250142 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১০০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>আহি এইকথা শুনি মিটিকাই হাঁহিলে। এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ দিনত হিন্দুধৰ্ম্ম একেবাৰে ৰাজগৃহত প্ৰবেশ হ’ল। যিবিলাক আহোমৰ ম্লেচ্ছৰ দৰে আচাৰ আছিল, সেইবিলাক একেবাৰে হিন্দুধৰ্ম্মগ্ৰাহী আহোমবিলাকৰ পক্ষে স্বতন্ত্ৰ বা হীন জাতি হেন হইছিল। ইয়াৰ দ্বাৰাই আহোমবিলাকৰ আচাৰ-নীতি একেবাৰে পৰিবৰ্ত্তন হ’ল। কালক্ৰমে সিসকলৰ আসুৰিক আৰু বাহুবলী- ক্ষত্ৰিয়ৰ স্বভাব গুচি মুখবলী ব্ৰাহ্মণৰ স্বভাব হ’ল। {{gap}}শিৱসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ পাছত তেওঁৰ পুতেকটি ৰজা হ'ব নোৱাৰিলে। তেওঁৰ ভ্ৰাতৃ প্ৰমত্তসিংহ সিংহাসনত উঠিল আৰু শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি আহোম মতে চুনেন্‌ফা নাম ল'লে। এইজনা ৰজাৰ দিনত কামৰূপৰ পিয়লৰ কাকত পত্ৰ সকলোৰে নিৰ্বন্ধ হ'ল গৰগাঁও নগৰৰ দুৱাৰ ঘৰ কেইটা আৰু ৰঙ্গপুৰৰ ৰঙ্গঘৰটো দুটুপীয়াকৈ স্বৰ্গদেৱে পকী কৰালে। ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱক কাষ্ঠসংস্কাৰ কৰা ঠাইত মন্দিৰ কৰি ৰুদ্ৰেশ্বৰ নামে শিৱ স্থাপনা কৰিলে। গুৱাহাটীৰ শুক্ৰেশ্বৰ দেবালয়ৰ মন্দিৰ এইজনা ৰজাৰ দিনতে হয়। লোকে এনে কথা কয় বোলে এইজনা ৰজাদেৱৰ বড়কৈ মূৰৰ বিষ আছিল। অনেক ঔষধ কৰাতো আৰোগ্য নহল। পাছে স্বৰ্গদেৱে এনে স্বপ্ন দেখিলে বোলে মুসলমানৰ তীৰ্থত পূজা কৰিলে স্বৰ্গদেৱৰ শৰীৰ আৰোগ্য হ'ব। এই স্বপ্নাদেশ অনুসাৰে স্বৰ্গদেৱে এজন মুসলমানক ধন বস্তু দি মক্কালৈ পঠালে। সেই মুসলমানে আপোনাৰ পুত্ৰ আৰু ভ্ৰাতৃক লগত লই মক্কালৈ গ'ল। ই সকলে প্ৰায় ২॥ আড়াই বছৰৰ মূৰত মক্কাৰ পৰা ঘুৰি আহিল কিন্তু নগৰ পোৱাৰ কিছুমান দিন পূৰ্ব্বেই স্বৰ্গদেৱ ১৬৭৩ শঁকৰ ২৯ আশ্বিন কৃষ্ণা নবমী তিথিত স্বৰ্গী হ’ল। এওঁৰ ভোগৰ কাল ৬ বছৰ ১০ মাহ ৫ দিন। {{gap}}ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ অনুমতি অনুসাৰে হলে বড়জনা গোঁহাই দেৱ ৰজা হ’ব পাইছিল। কিন্তু তেওঁৰ বসন্ত ওলোৱা বাবে সিংহাসন পাব নোৱাৰাত ৰাজেশ্বৰ সিংহ ৩০ আশ্বিনত ৰাজ্যাভিষিক্ত হ’ল আৰু শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি আহোম মতে চুৰেম্ফা নাম ললে, আৰু বড়জনা গোঁহাইদেৱে পাছে কিবা দ্ৰোহ চিন্তে এই ভাবি তেওঁক নগৰৰ বাজ কৰি উলিয়াই থলে। ৰাজেশ্বৰসিংহ ৰঙ্গপুৰ আৰু গৰগাঁও ই দুই নগৰত দুটা পকী আৰু তলাতল ঘৰ<noinclude></noinclude> at6foyh2nqc5gdfmdc3exbgs6r8b2up 104 67286 250134 183074 2026-05-16T07:37:01Z BabulB 104 250134 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০১}}</noinclude>কৰালে। আৰু আগৰ বঙ্গঘৰৰ ওচৰতে সৰুকৈ এটা পকী ঘৰ কৰালে। এওঁ প্ৰায় বাজকাৰ্য্যতকৈ বিষয় সুখত বড় মগ্ন আছিল। তেওঁৰ মন্ত্ৰীৰ ওপৰতেই বড় বিশ্বাস আছিল। ১৬৮০ শুঁকত মণিপুৰৰ ৰজাই তেওঁৰ দেশ আন শত্ৰুয়ে আক্ৰমণ কৰাত পলাই আহি কছাৰি ৰজাৰ আশ্ৰয় ল’লে। কিন্তু তেওঁ সবিশেষ আশ্ৰয় দিব নোৱাৰাত আমাৰ স্বৰ্গদেৱলৈ এই বুলি অনুগ্ৰহ প্ৰাৰ্থিলে, বোলে “আমাক শত্ৰুৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰোক।” স্বৰ্গদেৱে খ্যাতি আৰু ধৰ্ম্ম দুইকো পাবৰ আশয়েৰে হৰনাথ ভিতৰুৱাল ফুকনক সেনাপতি ফুকন উপাধি দি বহু সৈন্যে সইতে মণিপুৰলৈ পঠালে। সেনাপতি ফুকন মঙ্গীৰ বাট সোমাল। কিন্তু বাট নথকাৰ গুণে বিস্তৰ হাবি লতা কাটি পোনাই যাওঁতে বাটতে অনেক দিন হ’ল আৰু খাবৰ সামগ্ৰীৰ অভাবত অনেক সৈন্য মৰে। ইফালে মণিপুৰৰ ৰজাৰ শত্ৰু অসমৰ সৈন্য যোৱা শুনি দেশ এড়ি গুচি যোৱাত আমাৰ সেনাপতি ফুকন উলটি আহে। এই যুদ্ধযাত্ৰাকে লতাকটা ৰণ বোলে। তেওঁৰ অবিবেচনাৰ নিমিত্তে অনেক সৈন্যৰ হানি হোৱাত সেনাপতি ফুকন পাতি স্বৰ্গদেৱে দণ্ড কৰিলে। ইতিমধ্যতে আমাৰ সৈন্য উলটি অহা শুনি মণিপুৰৰ ৰজাৰ পূৰ্ব্ব শত্ৰুএ আকৌ সেই দেশ আক্ৰমণ কৰাত বকতিয়ালৰ গেন্ধেল৷ বড় বড়ুৱাক ৰাজেশ্বৰ সিংহে সেনাপতি পাতি মণিপুৰলৈ পঠালে। বড় বড়ুৱা ৰহ৷ পাওঁতেই মণিপুৰ এৰি আকৌ সেই শত্ৰুৰ সৈন্য পলাল। এই আপাহতে মণিপুৰৰ ৰজাই কুৰঙ্গনয়নী নামে আপোনাৰ দুহিতাক ৰাজেশ্বৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱক দি মিত্ৰতা নিবন্ধন কৰিলে৷ স্বৰ্গদেৱে এই কাৰণে গেন্ধেল৷ বড় বড়ুৱাক কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ নাম দি তেওঁৰ পদমৰ্য্যাদাক উন্নত কৰি দিলে। মণিপুৰীয়া ৰজাৰ কন্যাৰ লগত যৌতুকত দিয়া মানুহখিনিক দিচৈৰ কাষৰতে স্বৰ্গদেৱে পাতিলে। মণিপুৰীয়াবিলাকক আমাৰ দেশৰ লোকে মগলু বোলে। সেই মণিপুৰীয়া মানুহখিনি পতা ঠাইক মগলুখাত বোলে। আৰু আপোনাৰ নাম চিৰস্মৰণীয় কৰিবৰ নিমিত্তে মণিপুৰীয়া কুঁৱৰীয়ে সি ঠাইতে এটা বড় পুখুৰী খনালে। সেই পুখুৰীক আজিলৈকে “মগলুজীয়েকৰ পুখুৰী” বোলে৷ {{gap}}কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড়ুৱাই ৰহাৰ পৰা ঘুৰি অহাৰ পিছৰে পৰা ৰজাৰ<noinclude></noinclude> c3z12lcecex0lq8l9108v43xxj5et98 250143 250134 2026-05-16T10:05:40Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250143 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০১}}</noinclude>কৰালে। আৰু আগৰ ৰঙ্গঘৰৰ ওচৰতে সৰুকৈ এটা পকী ঘৰ কৰালে। এওঁ প্ৰায় ৰাজকাৰ্য্যতকৈ বিষয় সুখত বড় মগ্ন আছিল। তেওঁৰ মন্ত্ৰীৰ ওপৰতেই বড় বিশ্বাস আছিল। ১৬৮০ শঁকত মণিপুৰৰ ৰজাই তেওঁৰ দেশ আন শত্ৰুয়ে আক্ৰমণ কৰাত পলাই আহি কছাৰি ৰজাৰ আশ্ৰয় ল’লে। কিন্তু তেওঁ সবিশেষ আশ্ৰয় দিব নোৱাৰাত আমাৰ স্বৰ্গদেৱলৈ এই বুলি অনুগ্ৰহ প্ৰাৰ্থিলে, বোলে “আমাক শত্ৰুৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰোক।” স্বৰ্গদেৱে খ্যাতি আৰু ধৰ্ম্ম দুইকো পাবৰ আশয়েৰে হৰনাথ ভিতৰুৱাল ফুকনক সেনাপতি ফুকন উপাধি দি বহু সৈন্যে সইতে মণিপুৰলৈ পঠালে। সেনাপতি ফুকন মৰঙ্গীৰ বাট সোমাল। কিন্তু বাট নথকাৰ গুণে বিস্তৰ হাবি লতা কাটি পোনাই যাওঁতে বাটতে অনেক দিন হ’ল আৰু খাবৰ সামগ্ৰীৰ অভাবত অনেক সৈন্য মৰে। ইফালে মণিপুৰৰ ৰজাৰ শত্ৰু অসমৰ সৈন্য যোৱা শুনি দেশ এড়ি গুচি যোৱাত আমাৰ সেনাপতি ফুকন উলটি আহে। এই যুদ্ধযাত্ৰাকে লতাকটা ৰণ বোলে। তেওঁৰ অবিবেচনাৰ নিমিত্তে অনেক সৈন্যৰ হানি হোৱাত সেনাপতি ফুকন পাতি স্বৰ্গদেৱে দণ্ড কৰিলে। ইতিমধ্যতে আমাৰ সৈন্য উলটি অহা শুনি মণিপুৰৰ ৰজাৰ পূৰ্ব্ব শত্ৰুএ আকৌ সেই দেশ আক্ৰমণ কৰাত বকতিয়ালৰ গেন্ধেলা বড় বড়ুৱাক ৰাজেশ্বৰ সিংহে সেনাপতি পাতি মণিপুৰলৈ পঠালে। বড় বড়ুৱা ৰহ৷ পাওঁতেই মণিপুৰ এৰি আকৌ সেই শত্ৰুৰ সৈন্য পলাল। এই আপাহতে মণিপুৰৰ ৰজাই কুৰঙ্গনয়নী নামে আপোনাৰ দুহিতাক ৰাজেশ্বৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱক দি মিত্ৰতা নিবন্ধন কৰিলে। স্বৰ্গদেৱে এই কাৰণে গেন্ধেল৷ বড় বড়ুৱাক কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ নাম দি তেওঁৰ পদমৰ্য্যাদাক উন্নত কৰি দিলে। মণিপুৰীয়া ৰজাৰ কন্যাৰ লগত যৌতুকত দিয়া মানুহখিনিক দিচৈৰ কাষৰতে স্বৰ্গদেৱে পাতিলে। মণিপুৰীয়াবিলাকক আমাৰ দেশৰ লোকে মগলু বোলে। সেই মণিপুৰীয়া মানুহখিনি পতা ঠাইক মগলুখাত বোলে। আৰু আপোনাৰ নাম চিৰস্মৰণীয় কৰিবৰ নিমিত্তে মণিপুৰীয়া কুঁৱৰীয়ে সি ঠাইতে এটা বড় পুখুৰী খনালে। সেই পুখুৰীক আজিলৈকে “মগলুজীয়েকৰ পুখুৰী” বোলে। {{gap}}কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড়ুৱাই ৰহাৰ পৰা ঘুৰি অহাৰ পিছৰে পৰা ৰজাৰ<noinclude></noinclude> 53bssg68f4gunf7wk3925gzgw8hul5s 104 67287 250135 183075 2026-05-16T07:37:46Z BabulB 104 250135 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh|১০২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>অনুগ্ৰহ পাই বড় অহঙ্কাৰ কৰিব ধৰিলে। দেশৰ আনৰ কথাকে নকওঁ তিনিজনা ডাঙৰীয়াকে। কটাক্ষ নকৰা হ'ল। তেওঁ ৰজাৰ এনে প্ৰিয় হ'ল যে ৰজ৷ নাম মাত্ৰহে, তেওঁ যি কৰে সেয়েই হয়। একেই স্বৰ্গদেৱে মুখাভিলাষী, তাতে আকৌ ভিন্ন দেশীয় ৰাজকুমাৰী এজনা এওঁৰ নিমিত্তেই পালে। আৰু মণিপুৰৰ ৰজাক প্ৰায় কৰতলীয়া কৰিলে। এই কাৰণে বড় বড়ুৱাৰ ইমান প্ৰতাপ হ’ল। হুমলি বড় গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই চকৰিফেটী নামে এখন বুৰঞ্জী উলিয়াই কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড়ুৱাক “জলমবটী” অৰ্থাৎ প্ৰকৃত আহোম নহয় বুলি প্ৰকাশ কৰিলে। বড় বড়ুৱাই ইয়াতে বিৰক্ত পাই নৰা দেশৰ পৰা আপোনাৰ বঙ্গই আনি তেওঁ যে প্ৰকৃত আহোম ইয়াকে প্ৰমাণ কৰিলে আৰু স্বৰ্গদেৱক এই বুজালে বোলে এইৰূপে বুৰঞ্জীৰ পৰা ভবিষ্যতে অনেক অনিষ্ট ঘটিব পাৰে। অধিক কি কোনো সময়ত ৰজাৰ বংশাৱলীতো কোনোয়ে কলঙ্ক দিব পাৰে। বড় বড়ুৱাৰ কথা শুনি ৰাজেশ্বৰসিংহে যাৰ ঘৰত যি বুৰঞ্জী আছে, তাক পৰীক্ষাৰ নিমিত্তে অনালে। ই দেশীয় অনেক লোকৰ ঘৰত এইৰূপে বুৰঞ্জী আছিল। তাৰে যি কেইখনত বিষম কথা থকা পালে, সি কেইখন পুড়ি পেলোৱা হ'ল। আৰু তাৰে যি কেইখন ভাল পালে, তাক ৰাখি ওভোতাই দিলে। এনে কথা প্ৰকাশ আছে বোলে এইৰূপে বুৰঞ্জী অনুসন্ধান কৰি পোড়োঁতে দুবছৰ লাগিছিল। বড় বড়ুৱাৰ আত্মম্ভবি কাৰ্য্য দ্বাৰাই তেওঁৰ অনেক শত্ৰু হ'ল। তেওঁ দানী আছিল হয় কিন্তু সেই দান কৰোঁতে পাত্ৰাপাত্ৰ বিবেচনা নকৰিছিল। তেওঁ কেতিয়া ৰুষ্ট হয় আৰু কেতিয়৷ তুষ্ট হয়, এইটি কথা জন৷ সুকঠিন আছিল। ব্যাপক জ্ঞান নথকা লোকৰ হাতত বিস্তৰ ক্ষমতা থাকিলেই এনে ঘটে। বড় গোঁহাই প্ৰভৃতি প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলে পাছে এনেটোহে ভাবিবলৈ ধৰিলে যে কেনেকৈ এই লোভী বড় বড়ুৱাৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা পায়। পাছে ১৬৮৫ শুঁকত বড় বড়ুৱা নগৰলৈ যাওঁতে এজন অচিনাকী লোকে এদিন তেওঁক অস্ত্ৰাঘাত কৰিলে। ভাগ্যক্ৰমে তেওঁৰ প্ৰাণ বিয়োগ নহ'ল। তাৰ পাছে ই বিষয় অনুসন্ধান কবি দ্ৰোহীসকলক দণ্ড বন্ধ কৰিলে আৰু<noinclude></noinclude> spbgihup630eehegubpc2u3gn0v660z 250144 250135 2026-05-16T10:12:23Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250144 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১০২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>অনুগ্ৰহ পাই বড় অহঙ্কাৰ কৰিব ধৰিলে। দেশৰ আনৰ কথাকে নকওঁ তিনিজনা ডাঙৰীয়াকো কটাক্ষ নকৰা হ'ল। তেওঁ ৰজাৰ এনে প্ৰিয় হ'ল যে ৰজা নাম মাত্ৰহে, তেওঁ যি কৰে সেয়েই হয়। একেই স্বৰ্গদেৱে মুখাভিলাষী, তাতে আকৌ ভিন্ন দেশীয় ৰাজকুমাৰী এজনা এওঁৰ নিমিত্তেই পালে। আৰু মণিপুৰৰ ৰজাক প্ৰায় কৰতলীয়া কৰিলে। এই কাৰণে বড় বড়ুৱাৰ ইমান প্ৰতাপ হ’ল। নুমলি বড় গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই চকৰিফেটী নামে এখন বুৰঞ্জী উলিয়াই কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড়ুৱাক “জলমবটা” অৰ্থাৎ প্ৰকৃত আহোম নহয় বুলি প্ৰকাশ কৰিলে। বড় বড়ুৱাই ইয়াতে বিৰক্ত পাই নৰা দেশৰ পৰা আপোনাৰ বঙ্গহ আনি তেওঁ যে প্ৰকৃত আহোম ইয়াকে প্ৰমাণ কৰিলে আৰু স্বৰ্গদেৱক এই বুজালে বোলে এইৰূপে বুৰঞ্জীৰ পৰা ভবিষ্যতে অনেক অনিষ্ট ঘটিব পাৰে। অধিক কি কোনো সময়ত ৰজাৰ বংশাৱলীতো কোনোয়ে কলঙ্ক দিব পাৰে। বড় বড়ুৱাৰ কথা শুনি ৰাজেশ্বৰসিংহে যাৰ ঘৰত যি বুৰঞ্জী আছে, তাক পৰীক্ষাৰ নিমিত্তে অনালে। ই দেশীয় অনেক লোকৰ ঘৰত এইৰূপে বুৰঞ্জী আছিল। তাৰে যি কেইখনত বিষম কথা থকা পালে, সি কেইখন পুড়ি পেলোৱা হ'ল। আৰু তাৰে যি কেইখন ভাল পালে, তাক ৰাখি ওভোতাই দিলে। এনে কথা প্ৰকাশ আছে বোলে এইৰূপে বুৰঞ্জী অনুসন্ধান কৰি পোড়োঁতে দুবছৰ লাগিছিল। বড় বড়ুৱাৰ আত্মম্ভৰি কাৰ্য্য দ্বাৰাই তেওঁৰ অনেক শত্ৰু হ'ল। তেওঁ দানী আছিল হয় কিন্তু সেই দান কৰোঁতে পাত্ৰাপাত্ৰ বিবেচনা নকৰিছিল। তেওঁ কেতিয়া ৰুষ্ট হয় আৰু কেতিয়৷ তুষ্ট হয়, এইটি কথা জন৷ সুকঠিন আছিল। ব্যাপক জ্ঞান নথকা লোকৰ হাতত বিস্তৰ ক্ষমতা থাকিলেই এনে ঘটে। বড় গোঁহাই প্ৰভৃতি প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলে পাছে এনেটোহে ভাবিবলৈ ধৰিলে যে কেনেকৈ এই লোভী বড় বড়ুৱাৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা পায়। পাছে ১৬৮৫ শঁকত বড় বড়ুৱা নগৰলৈ যাওঁতে এজন অচিনাকী লোকে এদিন তেওঁক অস্ত্ৰাঘাত কৰিলে। ভাগ্যক্ৰমে তেওঁৰ প্ৰাণ বিয়োগ নহ'ল। তাৰ পাছে ই বিষয় অনুসন্ধান কৰি দ্ৰোহীসকলক দণ্ড বন্ধ কৰিলে আৰু<noinclude></noinclude> t7iuqb6qpamjedr7daa9zamdlhk0qwe 104 67288 250136 183076 2026-05-16T07:39:03Z BabulB 104 250136 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০৩}}</noinclude>পাৰিষদৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰি লগত টাঙ্গোন ধৰ৷ মানুহ ল'লে। ৰাজেশ্বৰ- সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত দেশ ভৰপূৰ হৈ আছিল কিয়নে৷ প্ৰায় চাৰি কুবি মান বছৰ, ভিন্ন দেশে সইতে কোন বণ বিগ্ৰহ হোৱা নাছিল। এইখিনি কাল দেশৰ উন্নতিতেই ৰজাসকলৰ মন আছিল। স্বৰ্গদেৱে কামৰূপ চাবৰ নিমিত্তে ১৬৮৬ শুঁকত গুৱাহাটীলৈ গ'ল। অৰু বশিষ্ঠাশ্ৰম, মণিকৰ্ণেশ্বৰ, চিত্ৰাচল প্ৰভৃতিত মঠ কৰালে। সি সময়তে এটা “সৰ্ব্বগ্ৰাহ” চন্দ্ৰগ্ৰহণ • হোৱাত স্বৰ্গদেৱে অশ্বক্ৰান্তত “কণকাঞ্জলি” দান কৰিছিল। এবং অনেক ব্ৰাহ্মণ ও সাধুলোকক ভূমি বৃত্তি দিছিলে। দেৱৰ গাঁৱৰ পুৰণি দ'ল লুইতে খহোৱাত নেঘেৰিটিঙ্গত ১৬৮৭ শুঁকত স্বৰ্গদেৱে নকৈ দ’ল কৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মোৱামৰাৰ মহন্তে শিৱসিংহ ৰজাৰ দিনত যি অপমান পাইছিল, সেইটি মনত ৰখাই থইছিল। মালৌ পথাৰত এডোখৰ দ মাটি আছিল। মহন্তে এই আজ্ঞা দিলে বোলে মানুহটে পতি এচপৰাকৈ মাটি দি ভেঁটী এটা বান্ধিলে তাতে সত্ৰ কৰা যাব। সেইৰূপে মহন্তৰ শিষ্যসকলে মাটি দিয়াত এটি বড় ভেটী হ’ল। তাতে মহন্তে সত্ৰ কৰিলে। সেই ভেঁটী বন্ধাৰ উপলক্ষে বিস্তৰ শিষ্য হোৱাত মহন্তে ইয়াকে কলে বোলে আমাৰ পূৰ্ব্ব প্ৰতিকাৰ সাধিবলগীয়া, এতেকে সকলোৱে যুগুত হই যাওক। মহন্তসকলৰ শিষ্যৰ ওপৰত যিমান ক্ষমতা আৰু শিষ্যৰে৷ গুৰুৰ প্ৰতি যিমান ভক্তি তাতে তেওঁৰ বাক্য শিষ্যবিলাকে পালন কৰিব বুলি মোৱামৰাৰ মহন্তে বিশেষকৈ জানিছিল। সেই মহন্তৰ বাক্যপাত হ’ব পৰা তেওঁৰ শিষ্যসকলে ৰজাৰ অহিতে দ্ৰোহ আচৰিবলৈ আগবাঢ়ি থাকিল৷ ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে ই কথা ভু পাই মোৱামৰ৷ মহন্তৰ সমতুল্য দিহিঙ্গীয়৷ মহন্তক ভিতৰুৱালকৈ লই সদাই চাঙ্গলৈ আহিবলৈ আজ্ঞা দি “লিগিৰা” বাব দিলে। ই সময়তে দেৱৰ গাঁওৰ ন দ'লে৷ নিৰ্ম্মাণ কৰা হ’ল। পাছে ১৬৯১ শঁকৰ ২০ জ্যৈষ্ঠ কৃষ্ণ৷ দশমী তিথিত নৰীয়া পড়ি স্বৰ্গদেৱ নিত্যধামলৈ গমন কৰিলে৷ এওঁৰ ভোগৰ সংখ্যা ১৭ বছৰ ৭ মাস ২১ দিন। এইজনা স্বৰ্গদেৱ বড় শ্ৰীমন্ত আৰু শক্তিমন্ত আছিল। এওঁৰ সুখাভিলাষো বড় প্ৰবল আছিল। এই হেতুকে ৰাজকাৰ্য্যৰ প্ৰতি বিশেষকৈ মন নিদিছিল। সৰ্বদায় চাঙ্গতে<noinclude></noinclude> 7nhpkr7hqiroazo6fz3lt3qogdwh4jn 250145 250136 2026-05-16T10:19:10Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250145 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০৩}}</noinclude>পাৰিষদৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰি লগত টাঙ্গোন ধৰ৷ মানুহ ল'লে। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত দেশ ভৰপূৰ হৈ আছিল কিয়নো প্ৰায় চাৰি কুৰি মান বছৰ, ভিন্ন দেশে সইতে কোন ৰণ বিগ্ৰহ হোৱা নাছিল। এইখিনি কাল দেশৰ উন্নতিতেই ৰজাসকলৰ মন আছিল। স্বৰ্গদেৱে কামৰূপ চাবৰ নিমিত্তে ১৬৮৬ শঁকত গুৱাহাটীলৈ গ'ল। আৰু বশিষ্ঠাশ্ৰম, মণিকৰ্ণেশ্বৰ, চিত্ৰাচল প্ৰভৃতিত মঠ কৰালে। সি সময়তে এটা “সৰ্ব্বগ্ৰাহ” চন্দ্ৰগ্ৰহণ হোৱাত স্বৰ্গদেৱে অশ্বক্ৰান্তত “কণকাঞ্জলি” দান কৰিছিল। এবং অনেক ব্ৰাহ্মণ ও সাধুলোকক ভূমি বৃত্তি দিছিলে। দেৱৰ গাঁৱৰ পুৰণি দ'ল লুইতে খহোৱাত নেঘেৰিটিঙ্গত ১৬৮৭ শঁকত স্বৰ্গদেৱে নকৈ দ’ল কৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মোঁৱামৰাৰ মহন্তে শিৱসিংহ ৰজাৰ দিনত যি অপমান পাইছিল, সেইটি মনত ৰখাই থইছিল। মালৌ পথাৰত এডোখৰ দ মাটি আছিল। মহন্তে এই আজ্ঞা দিলে বোলে মানুহটে পতি এচপৰাকৈ মাটি দি ভেঁটী এটা বান্ধিলে তাতে সত্ৰ কৰা যাব। সেইৰূপে মহন্তৰ শিষ্যসকলে মাটি দিয়াত এটি বড় ভেটী হ’ল। তাতে মহন্তে সত্ৰ কৰিলে। সেই ভেঁটী বন্ধাৰ উপলক্ষে বিস্তৰ শিষ্য হোৱাত মহন্তে ইয়াকে কলে বোলে আমাৰ পূৰ্ব্ব প্ৰতিকাৰ সাধিবলগীয়া, এতেকে সকলোৱে যুগুত হই যাওক। মহন্তসকলৰ শিষ্যৰ ওপৰত যিমান ক্ষমতা আৰু শিষ্যৰে৷ গুৰুৰ প্ৰতি যিমান ভক্তি তাতে তেওঁৰ বাক্য শিষ্যবিলাকে পালন কৰিব বুলি মোঁৱামৰাৰ মহন্তে বিশেষকৈ জানিছিল। সেই মহন্তৰ বাক্যপাত হ’ব পৰা তেওঁৰ শিষ্যসকলে ৰজাৰ অহিতে দ্ৰোহ আচৰিবলৈ আগবাঢ়ি থাকিল। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে ই কথা ভু পাই মোঁৱামৰ৷ মহন্তৰ সমতুল্য দিহিঙ্গীয়া মহন্তক ভিতৰুৱালকৈ লই সদাই চাঙ্গলৈ আহিবলৈ আজ্ঞা দি “লিগিৰা” বাব দিলে। ই সময়তে দেৱৰ গাঁওৰ ন দ'লো নিৰ্ম্মাণ কৰা হ’ল। পাছে ১৬৯১ শঁকৰ ২০ জ্যৈষ্ঠ কৃষ্ণা দশমী তিথিত নৰীয়া পড়ি স্বৰ্গদেৱ নিত্যধামলৈ গমন কৰিলে। এওঁৰ ভোগৰ সংখ্যা ১৭ বছৰ ৭ মাস ২১ দিন। এইজনা স্বৰ্গদেৱ বড় শ্ৰীমন্ত আৰু শক্তিমন্ত আছিল। এওঁৰ সুখাভিলাষো বড় প্ৰবল আছিল। এই হেতুকে ৰাজকাৰ্য্যৰ প্ৰতি বিশেষকৈ মন নিদিছিল। সৰ্বদায় চাঙ্গতে<noinclude></noinclude> 5tdyokd9o7asfu9ihq2x2m23tr5lxqk 250146 250145 2026-05-16T10:19:41Z BabulB 104 250146 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০৩}}</noinclude>পাৰিষদৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰি লগত টাঙ্গোন ধৰা মানুহ ল'লে। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত দেশ ভৰপূৰ হৈ আছিল কিয়নো প্ৰায় চাৰি কুৰি মান বছৰ, ভিন্ন দেশে সইতে কোন ৰণ বিগ্ৰহ হোৱা নাছিল। এইখিনি কাল দেশৰ উন্নতিতেই ৰজাসকলৰ মন আছিল। স্বৰ্গদেৱে কামৰূপ চাবৰ নিমিত্তে ১৬৮৬ শঁকত গুৱাহাটীলৈ গ'ল। আৰু বশিষ্ঠাশ্ৰম, মণিকৰ্ণেশ্বৰ, চিত্ৰাচল প্ৰভৃতিত মঠ কৰালে। সি সময়তে এটা “সৰ্ব্বগ্ৰাহ” চন্দ্ৰগ্ৰহণ হোৱাত স্বৰ্গদেৱে অশ্বক্ৰান্তত “কণকাঞ্জলি” দান কৰিছিল। এবং অনেক ব্ৰাহ্মণ ও সাধুলোকক ভূমি বৃত্তি দিছিলে। দেৱৰ গাঁৱৰ পুৰণি দ'ল লুইতে খহোৱাত নেঘেৰিটিঙ্গত ১৬৮৭ শঁকত স্বৰ্গদেৱে নকৈ দ’ল কৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মোঁৱামৰাৰ মহন্তে শিৱসিংহ ৰজাৰ দিনত যি অপমান পাইছিল, সেইটি মনত ৰখাই থইছিল। মালৌ পথাৰত এডোখৰ দ মাটি আছিল। মহন্তে এই আজ্ঞা দিলে বোলে মানুহটে পতি এচপৰাকৈ মাটি দি ভেঁটী এটা বান্ধিলে তাতে সত্ৰ কৰা যাব। সেইৰূপে মহন্তৰ শিষ্যসকলে মাটি দিয়াত এটি বড় ভেটী হ’ল। তাতে মহন্তে সত্ৰ কৰিলে। সেই ভেঁটী বন্ধাৰ উপলক্ষে বিস্তৰ শিষ্য হোৱাত মহন্তে ইয়াকে কলে বোলে আমাৰ পূৰ্ব্ব প্ৰতিকাৰ সাধিবলগীয়া, এতেকে সকলোৱে যুগুত হই যাওক। মহন্তসকলৰ শিষ্যৰ ওপৰত যিমান ক্ষমতা আৰু শিষ্যৰে৷ গুৰুৰ প্ৰতি যিমান ভক্তি তাতে তেওঁৰ বাক্য শিষ্যবিলাকে পালন কৰিব বুলি মোঁৱামৰাৰ মহন্তে বিশেষকৈ জানিছিল। সেই মহন্তৰ বাক্যপাত হ’ব পৰা তেওঁৰ শিষ্যসকলে ৰজাৰ অহিতে দ্ৰোহ আচৰিবলৈ আগবাঢ়ি থাকিল। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে ই কথা ভু পাই মোঁৱামৰ৷ মহন্তৰ সমতুল্য দিহিঙ্গীয়া মহন্তক ভিতৰুৱালকৈ লই সদাই চাঙ্গলৈ আহিবলৈ আজ্ঞা দি “লিগিৰা” বাব দিলে। ই সময়তে দেৱৰ গাঁওৰ ন দ'লো নিৰ্ম্মাণ কৰা হ’ল। পাছে ১৬৯১ শঁকৰ ২০ জ্যৈষ্ঠ কৃষ্ণা দশমী তিথিত নৰীয়া পড়ি স্বৰ্গদেৱ নিত্যধামলৈ গমন কৰিলে। এওঁৰ ভোগৰ সংখ্যা ১৭ বছৰ ৭ মাস ২১ দিন। এইজনা স্বৰ্গদেৱ বড় শ্ৰীমন্ত আৰু শক্তিমন্ত আছিল। এওঁৰ সুখাভিলাষো বড় প্ৰবল আছিল। এই হেতুকে ৰাজকাৰ্য্যৰ প্ৰতি বিশেষকৈ মন নিদিছিল। সৰ্বদায় চাঙ্গতে<noinclude></noinclude> fn4u02fwn3og1g7umec27cbr8zrwfq5 250147 250146 2026-05-16T10:20:24Z BabulB 104 250147 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০৩}}</noinclude>পাৰিষদৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰি লগত টাঙ্গোন ধৰা মানুহ ল'লে। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত দেশ ভৰপূৰ হৈ আছিল কিয়নো প্ৰায় চাৰি কুৰি মান বছৰ, ভিন্ন দেশে সইতে কোন ৰণ বিগ্ৰহ হোৱা নাছিল। এইখিনি কাল দেশৰ উন্নতিতেই ৰজাসকলৰ মন আছিল। স্বৰ্গদেৱে কামৰূপ চাবৰ নিমিত্তে ১৬৮৬ শঁকত গুৱাহাটীলৈ গ'ল। আৰু বশিষ্ঠাশ্ৰম, মণিকৰ্ণেশ্বৰ, চিত্ৰাচল প্ৰভৃতিত মঠ কৰালে। সি সময়তে এটা “সৰ্ব্বগ্ৰাহ” চন্দ্ৰগ্ৰহণ হোৱাত স্বৰ্গদেৱে অশ্বক্ৰান্তত “কণকাঞ্জলি” দান কৰিছিল। এবং অনেক ব্ৰাহ্মণ ও সাধুলোকক ভূমি বৃত্তি দিছিলে। দেৱৰ গাঁৱৰ পুৰণি দ'ল লুইতে খহোৱাত নেঘেৰিটিঙ্গত ১৬৮৭ শঁকত স্বৰ্গদেৱে নকৈ দ’ল কৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মোঁৱামৰাৰ মহন্তে শিৱসিংহ ৰজাৰ দিনত যি অপমান পাইছিল, সেইটি মনত ৰখাই থইছিল। মালৌ পথাৰত এডোখৰ দ মাটি আছিল। মহন্তে এই আজ্ঞা দিলে বোলে মানুহটে পতি এচপৰাকৈ মাটি দি ভেঁটী এটা বান্ধিলে তাতে সত্ৰ কৰা যাব। সেইৰূপে মহন্তৰ শিষ্যসকলে মাটি দিয়াত এটি বড় ভেটী হ’ল। তাতে মহন্তে সত্ৰ কৰিলে। সেই ভেঁটী বন্ধাৰ উপলক্ষে বিস্তৰ শিষ্য হোৱাত মহন্তে ইয়াকে কলে বোলে আমাৰ পূৰ্ব্ব প্ৰতিকাৰ সাধিবলগীয়া, এতেকে সকলোৱে যুগুত হই যাওক। মহন্তসকলৰ শিষ্যৰ ওপৰত যিমান ক্ষমতা আৰু শিষ্যৰো গুৰুৰ প্ৰতি যিমান ভক্তি তাতে তেওঁৰ বাক্য শিষ্যবিলাকে পালন কৰিব বুলি মোঁৱামৰাৰ মহন্তে বিশেষকৈ জানিছিল। সেই মহন্তৰ বাক্যপাত হ’ব পৰা তেওঁৰ শিষ্যসকলে ৰজাৰ অহিতে দ্ৰোহ আচৰিবলৈ আগবাঢ়ি থাকিল। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে ই কথা ভু পাই মোঁৱামৰ৷ মহন্তৰ সমতুল্য দিহিঙ্গীয়া মহন্তক ভিতৰুৱালকৈ লই সদাই চাঙ্গলৈ আহিবলৈ আজ্ঞা দি “লিগিৰা” বাব দিলে। ই সময়তে দেৱৰ গাঁওৰ ন দ'লো নিৰ্ম্মাণ কৰা হ’ল। পাছে ১৬৯১ শঁকৰ ২০ জ্যৈষ্ঠ কৃষ্ণা দশমী তিথিত নৰীয়া পড়ি স্বৰ্গদেৱ নিত্যধামলৈ গমন কৰিলে। এওঁৰ ভোগৰ সংখ্যা ১৭ বছৰ ৭ মাস ২১ দিন। এইজনা স্বৰ্গদেৱ বড় শ্ৰীমন্ত আৰু শক্তিমন্ত আছিল। এওঁৰ সুখাভিলাষো বড় প্ৰবল আছিল। এই হেতুকে ৰাজকাৰ্য্যৰ প্ৰতি বিশেষকৈ মন নিদিছিল। সৰ্বদায় চাঙ্গতে<noinclude></noinclude> qq0nfbuy04dksv7i96a5lojp3ded5qr 104 67289 250137 183077 2026-05-16T07:40:47Z BabulB 104 250137 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh|১০৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ৰঙ্গধেমালি কৰি থাকি, বাহিৰলৈ আহিব লাগিলেও কোনো আমোদৰ উদ্দেশেহে আহিছিল। এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ দিনেই, আহোমবিলাকৰ গৌৰবৰ শেষ সময়। দেশ সম্পূৰ্ণ আছিল, আৰু কোনো প্ৰকাৰৰ ৰণ বিগ্ৰহাদি নোহোৱাত প্ৰজাসমূহৰ বড় সুখ হইছিল।<ref></ref> ইজনা স্বৰ্গদেৱ পৰ্ব্বতীয়া গোঁসাইৰ পাণ্ডুনাথত থকা নাতি গোঁসাইৰ বংশ এঘৰৰ শিষ্য আছিল। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ নৰীয়া পড়ি থাকোতেই তেওঁৰ সিংহাসন পোৱাৰ বিষয়ে দেশীয় প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলৰ দুই মত আছিল। কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড় বড়ুৱা প্ৰভৃতি কেতবিলাকৰ ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা মানি লক্ষ্মীসিংহ কোঁৱৰক সিংহাসন দিবলৈ ইচ্ছা আছিল। ৰাজমন্ত্ৰী বড় গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া প্ৰভৃতি কেতবিলাকৰ এনে ইচ্ছা আছিল যে ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ বড়জন। পুত্ৰেই ৰাজ্য পাওক। কিন্তু বড় বড়ুৱাৰ মত আৰু ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা বলবৎ হোৱাত লক্ষ্মীসিংহ ২১ জ্যৈষ্ঠৰ দিন৷ সিংহাসনত উঠে। আৰু শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি চুন্যেউফা নাম ল'লে। {{gap}}ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ শেষ কালত লক্ষ্মীসিংহৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ বৰ্ণ আৰু আকাৰ সিজনা ৰজাৰ বিসদৃশ থকাত স্বৰ্গদেৱে তেওঁক এক প্ৰকাৰ সন্তান বুলি অস্বীকাৰ কৰাৰ নিচিনা আছিল। এই নিমিত্তে তেওঁ ৰাজকুলৰ আন আন ডাঙ্গৰ লোকসকলৰ বড় আদৰণীয় আছিল। আনকি পৰ্ব্বতীয়া গোঁসাইয়েও তেওঁক শিষ্য কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে। ই দেশীয় ৰমানন্দ ভট্টাচাৰ্য্য নামে পঢ়াশালিৰ এজনা অধ্যাপকে সেই অনাদৃত ৰাজকুমাৰক পঢ়াইছিল আৰু শিৱ পূজা শিকাইছিল। পাছে লক্ষ্মীসিংহ সিংহাসন পোৱাৰ পাছত পৰ্ব্বতীয়৷ গোঁসাইৰ মন্ত্ৰ গ্ৰহণ নকৰি সেই ভট্টাচাৰ্য্যৰ পৰ৷ শিৱমন্ত্ৰত দীক্ষিত হই তেওঁক পহুমৰীয়া গোঁসাই বা এইজনা স্বৰ্গদেৱ আৰু তেওঁৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী বড় বড়ুৱা বিঘাৰ বড় উৎসাহী আছিল। কামৰূপৰ শিলাৰ কোনো এজন পণ্ডিত বামুণক সোণৰ লগুণ বটা ও অনেক বৃত্তি বিধান দিছিল। এওঁ দেশীয় ভাষাত কীচকবধ নামে এখান নাটক ৰচে, সি কাৰণে এওঁক কবি চূড়ামণি উপাধি দিয়া হইছিল।<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> pzbvpgg1yemoc00wuw2xenu460q29ot 104 67290 250138 183078 2026-05-16T07:41:41Z BabulB 104 250138 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০৫}}</noinclude>ন গোঁসাই নাম দি অনেক বৃত্তি বিধান দিলে। লক্ষ্মীসিংহে যেতিয়া ৰাজ্য পায়, তেতিয়া তেওঁৰ বয়স ৫৫ বছৰ। বিশেষ বড় বড়ুৱাৰ নিমিত্তেই সিংহাসন পোৱাত তেওঁ এই পূৰ্ব্বৰ দৰে ৰাজকাৰ্য্য কৰিছিল। ৰমানন্দ ভট্টাচাৰ্য্য বজাৰ গুৰু হোৱাত তেওঁক যি মৰ্য্যাদ৷ দিয়া হ'ল তাত আন আন মহন্তসকলে বড় ভাল নাপালে। বিশেষকৈ মোৱামৰাৰ মহন্তে গৰ্ব্বালি বচন বোলাত ৰজা ঘৰৰ পৰা এক প্ৰকাৰে অসন্তোষৰ পাত্ৰ হ’ল। পিছে সি শঁকৰ আশ্বিন মাহত স্বৰ্গদেৱে এদিন চৰানাওৰে ফুৰিবলৈ আহিছিল। বড় বড়ুৱাৰ নাও পিছত আছিল। মোৱামৰাৰ মহন্তে অনেক সাঙ্গি ভাৰেৰে স্বৰ্গদেৱক বালিতে সাক্ষাৎ কৰি ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। বড় বড়ুৱাই ইয়াকে বুজ পাই চাটু নকৰাকৈ ৰজাৰে সাক্ষাৎ কৰাৰ বাবে মহন্তক অনেক বিদ্ৰূপ আৰু বিতণ্ডা কৰিলে। ইয়াতে মহন্ত বড় বিষম পালে। আৰু তেওঁৰ শিৱসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনৰ নুমাই থকা অপমান অগ্নি দ্বিগুণতৰ জ্বলিবলৈ ধৰিলে। মহন্তে তেওঁৰ শিষ্যসকললৈ তলে তলে বুজ দিলে এবং গুৰুৰ হস্তে প্ৰাণ উৎসৰ্গ কৰিবলৈ সংকল্প কৰি মহন্তৰ প্ৰায় উজনিয়াল সকলে৷ শিষ্য দলবদ্ধ হ'ল। ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ খেদি থোৱা এজন৷ কোঁৱৰ বড়জন৷ গোঁহাই দেৱক দলপতি হবলৈ মোৱামৰীয়৷ মহন্তে আহ্বান কৰিলে আৰু নাহৰখোৰ৷ ও ৰাঘমৰাণ নামেৰে ই দুজন সেনাপতি হ’ল। যিবিলাক মানুহ ই ড্ৰোহৰ কাৰ্য্যত লগ লাগিল, সিবিলাকে দা, টাঙ্গোন, ধেনু, কাঁড়, বৰ্ষা, প্ৰভৃতি অস্ত্ৰ ললে। বড় ভেটীৰ ওচৰতে এইৰূপে প্ৰায় ন হেজাৰমান মানুহ লগলাগি ৰঙ্গপুৰৰ ফালে আঘোনৰ আদিতে যাত্ৰা কৰিলে৷ লোকত এনে ঢৌ তুলি দিলে বোলে গোঁহাইদেৱ থকাতো অন্যায়কৈ লক্ষ্মীসিংহক ৰজা পতাৰ হেতুকে সেই বণ যাত্ৰা হইছে। মোৱামৰীয়াবিলাকৰ এইৰূপ উদ্যোগৰ ভু পাই বড় গোঁহাই, বুঢ়া গোঁহাই, কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড় বড়ুৱা প্ৰভৃতি মন্ত্ৰীসকলে কিছুমান সৈন্য আগবঢ়াই পঠালে। কিন্তু ৰজাৰ সৈন্যে একে৷ কৰিব নোৱাৰিলে। মোৱামৰীয়াবিলাক নগৰ পাই স্বৰ্গদেৱ ও ডাঙ্গৰীয়াসকল আৰু বড় বড়ুৱাক বন্দী কৰিলে। সৌভাগ্যৰ বিষয় এই যে তেতিয়া অতি অল্প মাত্ৰ লোকৰ প্ৰাণ লইছিল। খোৰা মৰাণৰ ঘৈণীয়েকক ৰাধাৰুক্মিণী নাম দি তাইকো ১৪<noinclude></noinclude> l23sp9hgl5tenbg4ict4vaybzhi2c4c 104 67291 250139 183079 2026-05-16T07:44:13Z BabulB 104 250139 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh|১০৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>দ্ৰোহীবিলাকে লগত আনিছিল। তাতে এনে ঢৌ হইছিল, বোলে এইজনী তিৰোতাই বন্দুকৰ গুলী আঁচল পাতি লয়। মোৱামৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক পাটৰ পৰা নমাই জয় সাগৰৰ দ'লতে বন্দী কৰি থ'লে। বড়জন৷ বড় গোঁহাই ভগী বুঢ়া গোঁহাই আৰু আন আন কেইজনামান প্ৰধান প্ৰধান লোকক মাৰিলে আৰু কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড় বড়ুৱাক শালত দিলে আৰু তেওঁৰ পুত্ৰাদিকে৷ বধিলে। খোৰ৷ মৰাণৰ পুতেক ৰমাকান্ত সিংহাসনত উঠি ৰজা হ’ল আৰু নচুকীয়৷ মোহৰ মাৰিলে৷ আঘোনৰ পৰা সেই বছৰৰ চ'তৰ বিহুলৈকে মোৱামৰীয়াবিলাকে নগৰ লইছিল। তেতিয়া এক মহা হুলস্থল হইছিল৷ মানুহৰ ধন প্ৰাণৰ একে৷ নিশ্চয় নাছিল। চাৰিওফালৰ মানুহক লুটিপুটি নি দ্ৰোহীবিলাকে প্ৰবৰ্ত্তিছিল। অশিক্ষিত কৃষক যোদ্ধাৰু, কিমান দিন এইৰূপে সৈনিক বেশত থাকিব পাৰে? নগৰ লোৱাৰ পাছৰে পৰ৷ মোৱামৰীয়াবিলাক নিজৰ ঘৰলৈ যাবলৈ ধৰিলে। সিবিলাকৰ আৰু মোৱামৰীয়া ৰজা ও সেনাপতিসকলৰ এনে দৃঢ় বিশ্বাস হ’ল দেশ যেন সম্পূৰ্ণ তেওঁবিলাকৰ শাসিত হ'ল। {{gap}}শিৱসিংহ ৰজাৰ দিনত মোৱামৰ৷ মহন্তৰ অপমান হোৱাত তেওঁক আন আন মহন্তে কিছু হেয় কৰিছিল। বিশেষ লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱক নিৰ্ম্মালি দিবৰ সময়তো সমনীয়৷ অনেক মহন্তে এইজন মহন্তক শাৰীত বহিবলৈ নিদি অপমানিত কৰিছিল৷ নগৰ লোৱাৰ পাছতে মোৱামৰীয়া মহন্তে অনেক মহন্তসকলক মতাই নি ভকত কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে সেই বাবে এদিন এখান মেল হোৱাত মহন্ত- সকলক মোৱামৰা মহন্তে এই বুলি এক নাম দিলে বোলে “সবাৰে৷ নাম জয়হৰি”। ইয়াকে বোলাৰ পাছত মহন্ত বিমূৰ্চ্ছিত হ’ল। পাছে তেওঁ আৰোগ্য হ’ল আৰু তেওঁৰ শিষ্যসকলে এনে অভিমান কৰিবলৈ ধৰিলে বোলে ইসকল মহন্ত তেওঁৰ শিষ্য।<ref></ref> এইৰূপে ৰজ৷ মন্ত্ৰী আৰু মহন্তসকলৰ পূৰ্ব্বৰ কৰা কাৰ্য্যৰ পোটক তুলি মোৱামৰীয়া ৰজা সিংহাসনত * সেই কাৰণে মোৱামৰীয়া মহন্তৰ শিষ্যবিলাকে পুৰণি ভকত বুলি কয়। কিয়নো ইবিলাক মহন্ত মোৱামৰীয়৷ মহন্তৰ নকৈ ভকত হ’ল।<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 046hyq2rjz6ynlk5kw3r4ybkuh4dr6j 104 67292 250140 183080 2026-05-16T07:45:56Z BabulB 104 250140 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০৭}}</noinclude>থাকিল। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱ অপদস্থ হলেও তেওঁৰ ফালে অনেক লোক আছিল। কুৱৈ গঁয়৷ ঘনশ্যাম প্ৰভৃতি অনেক লোকে ষড়যন্ত্ৰ কৰি চ'তৰ বিহুৰ দিন| দ্ৰোহী ৰমাকান্তক সেৱা কৰিবলৈ কিছুমান লোক পঠালে আৰু সিসকলে মোৱামৰীয়াৰ বজা ও সেনাপতিবিলাকক ধৰি প্ৰাণে মাৰিলে৷ লক্ষ্মীসিংহে আকৌ সিংহাসন প্ৰাপ্ত হল।<ref></ref> আৰু আপাহৰ নিমিত্তে স্বৰ্গদেৱে সেই ঘনশ্যামক ৰাজমন্ত্ৰী বুঢ়াগোঁহাই পাতিলে। মোৱামৰীয়৷ মহন্ত আৰু অন্যান্য অনেকে সেই মহন্তৰ প্ৰধান প্ৰধান শিষ্যসকলক ধৰি আনি প্ৰাণে মাৰিলে। এনে কথা লোকে এতিয়াও কোৱা কুই কৰে যে ঘনশ্যাম বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই মোৱামৰীয়াবিলাকক সপৰিবাৰে ধৰাই আনি বড় ভোজ খুৱাইছিল। পৰিশেষে সিহঁতৰ হতুৱাই খাল খনাই আপোনা আপুনি সিহঁতক পোত যোৱাইছিল। এইৰূপে কাৰ্য্য কৰোঁতে কোনো বিচাৰ বা . অনুসন্ধান কৰ৷ নহইছিল। মোৱামৰা মহন্তৰ শিষ্য বুলিলেই দ্ৰোহী আৰু দণ্ডৰ যোগ্য এনে বিবেচনা কৰে মাত্ৰ। ই কিমান ন্যায়সঙ্গত ব্যৱহাৰ তাক বিবেচনা কৰিলে চমৎকৃত হব লাগে। {{gap}}মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰ হাতৰ পৰা ৰাজ্য লোৱাৰ পাছত আৰু দেশৰ কোনো দুৰ্গতি নহল। মোৱামৰীয়াবিলাকৰ এই উপদ্ৰৱ উজনিৰ অলপ ঠাইত মাথোন ব্যাপ্ত হইছিল। ইয়াৰ পাছত বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া আৰু আন আন প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলে দেশৰ উন্নতিৰ প্ৰতি বিশেষ মন দিছিল। ইয়াৰ পাছত আৰু বিশেষ কোনো ঘটনা ইজনা ৰজাদেৱৰ দিনত নহল। কেবল কোনো কোনো ঠাইত কেইটিমান দেৱালয় নিৰ্ম্মাণ হ’ল। মোৱামৰীয়াবিলাকে সিংহাসনচ্যুত কৰাৰ পৰা লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মন বড় দুঃখিত আছিল আৰু তেওঁ এক প্ৰকাৰ ঔদাস্য ভাব অবলম্বন কৰিছিল। মন্ত্ৰীৰ হাততেই সকলে৷ কাৰ্য্যৰ ভাৰ অৰ্পিত আছিল। স্বৰ্গদেৱে সদাই প্ৰায় মৌনভাৱতে ভিতৰতে আছিল। পৰিশেষত ১৭০২ শঁকৰ ৩০ আঘোনত কৃষ্ণা প্ৰতিপদ তিথিত স্বৰ্গদেৱ ‡ ৰাধাৰুক্মিণীও ৰাজকীয় সৈন্যৰ হাতত মৃত্যু হ'ল।<noinclude></noinclude> kcsyajoph4mqs79fzeircb3kfjrbdkj 104 67293 250117 183081 2026-05-16T03:37:50Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250117 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১০৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>স্বৰ্গী হ’ল। এইজনা ৰজাদেৱৰ ভোগৰ কাল ১১ বছৰ ৬ মাহ ১০ দিন। এওঁ সৰুৰে পৰা দুঃখেৰে পঢ়াশালিত পঢ়ি উঠাত, এওঁৰ স্বভাব বড় মৃদু আছিল। লোকৰ প্ৰতি অত্যাচাৰ নাছিল, মোঁৱামৰীয়াবিলাকক যি দণ্ড বন্ধ কৰা হ’ল, তাত স্বৰ্গদেৱৰ হাত নাছিল।<ref>মোৱামৰীয়াবিলাকে যেতিয়া স্বৰ্গদেৱক জয় সাগৰৰ দ'লত বন্দী কৰে, তেতিয়া এটা মোঁৱামৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক বেতেৰে তিনটা কোব্ মাৰিছিল। তেতিয়াৰ পৰা স্বৰ্গদেৱে মানুহক কোবাবলৈ বা চমটিয়াবলৈ আজ্ঞা কৰিবলৈ এড়িলে।</ref> এওঁৰ দেৱতাৰ প্ৰতিও বড় ভক্তি আছিল, সেই নিমিত্তে অনেক ঠাইত দেৱমন্দিৰ নিৰ্ম্মাণ হ’ল।<noinclude></noinclude> gnzpk8mw4dyar4fq2q1f8twhgsije2r 250118 250117 2026-05-16T03:38:29Z BabulB 104 250118 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১০৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>স্বৰ্গী হ’ল। এইজনা ৰজাদেৱৰ ভোগৰ কাল ১১ বছৰ ৬ মাহ ১০ দিন। এওঁ সৰুৰে পৰা দুঃখেৰে পঢ়াশালিত পঢ়ি উঠাত, এওঁৰ স্বভাব বড় মৃদু আছিল। লোকৰ প্ৰতি অত্যাচাৰ নাছিল, মোঁৱামৰীয়াবিলাকক যি দণ্ড বন্ধ কৰা হ’ল, তাত স্বৰ্গদেৱৰ হাত নাছিল।<ref>মোৱামৰীয়াবিলাকে যেতিয়া স্বৰ্গদেৱক জয় সাগৰৰ দ'লত বন্দী কৰে, তেতিয়া এটা মোঁৱামৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক বেতেৰে তিনটা কোব্ মাৰিছিল। তেতিয়াৰ পৰা স্বৰ্গদেৱে মানুহক কোবাবলৈ বা চমটিয়াবলৈ আজ্ঞা কৰিবলৈ এড়িলে।</ref> এওঁৰ দেৱতাৰ প্ৰতিও বড় ভক্তি আছিল, সেই নিমিত্তে অনেক ঠাইত দেৱমন্দিৰ নিৰ্ম্মাণ হ’ল।<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> hmgl054u8rcfarjgb2pmn9460v0tji2 250127 250118 2026-05-16T05:01:55Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250127 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১০৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>স্বৰ্গী হ’ল। এইজনা ৰজাদেৱৰ ভোগৰ কাল ১১ বছৰ ৬ মাহ ১০ দিন। এওঁ সৰুৰে পৰা দুঃখেৰে পঢ়াশালিত পঢ়ি উঠাত, এওঁৰ স্বভাব বড় মৃদু আছিল। লোকৰ প্ৰতি অত্যাচাৰ নাছিল, মোঁৱামৰীয়াবিলাকক যি দণ্ড বন্ধ কৰা হ’ল, তাত স্বৰ্গদেৱৰ হাত নাছিল।<ref>মোৱামৰীয়াবিলাকে যেতিয়া স্বৰ্গদেৱক জয় সাগৰৰ দ’লত বন্দী কৰে, তেতিয়া এটা মোঁৱামৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক বেতেৰে তিনটা কোব্ মাৰিছিল। তেতিয়াৰ পৰা স্বৰ্গদেৱে মানুহক কোবাবলৈ বা চমটিয়াবলৈ আজ্ঞা কৰিবলৈ এড়িলে।</ref> এওঁৰ দেৱতাৰ প্ৰতিও বড় ভক্তি আছিল, সেই নিমিত্তে অনেক ঠাইত দেৱমন্দিৰ নিৰ্ম্মাণ হ’ল।<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 0nrr7bhr3crpiaje2cl2qz0uki5b8qh 104 67346 250103 249762 2026-05-15T14:56:09Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250103 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||চতুৰ্দ্দশ অধ্যায়|১৮১}}</noinclude>{{gap}}এইসকলেই অসম দেশৰ মুখ্য জাতি। ইয়াত বাহিৰেও বৈশ্য, ঝালো, মালো, শিখ প্ৰভৃতি কেতবিলাক জাতি এই দেশত ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেন্টে যেতিয়া এই ৰাজ্য লয় তেতিয়া পোৱা যায়। সিসকলত বাহিৰে গমনাগমনৰ সুবিধা হোৱাত চাৰিওফালৰ পৰা নানাদেশৰ নানাজাতি আহি আছেহি। যিবিলাক হিন্দু সিবিলাকে আনজাতিৰ স্ত্ৰীৰে সইতে সংসৰ্গ কৰাত যি সন্তান উৎপন্ন হইছে তাৰ অনেকেই মাতৃৰ জাতিৰ অন্তৰ্গত হই অসম দেশত প্ৰবৰ্ত্তি আছে। জাৰজ সন্তান মাতৃজাতীয় হয়, এই যে ব্যবস্থাৰ মূল নিয়ম, ইয়াৰ এই দেশত সুন্দৰ দৃষ্টান্ত পাব পাৰি।<noinclude></noinclude> p1mqoatkb1nwxyn4319v450o5gbsgdu 104 67377 250102 190866 2026-05-15T14:55:05Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250102 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{{Dhr|5em}} {{center|{{larger|তৃতীয় ভাগ}}}} {{Dhr|1em}}<noinclude></noinclude> 7bbj6ba8v6mtg9jqlnz1oxjerd7pyb7 104 71855 250148 196786 2026-05-16T10:23:11Z BabulB 104 250148 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" /></noinclude> {{center|{{Xxxx-larger|ৰাম-নবমী নাটক}}}} {{Dhr|6em}} {{center|{{larger|শ্ৰীগুণাভিৰাম বৰুৱা}}<br/>{{larger|প্রণীত}}}} {{Dhr|6em}} {{center|{{larger|সম্পাদনাত<br/>অধ্যাপক গজেন্দ্ৰনাথ গোস্বামী}} এম. এ. এম. ফিল}} {{Dhr|6em}} {{center|{{x-larger|'''বীণা লাইব্রেৰী'''<br/>'''গুৱাহাটী'''}}}}<noinclude></noinclude> ny23cn9e25i78ievorxfoa615niu64i 250149 250148 2026-05-16T10:23:57Z BabulB 104 250149 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|{{Xxxx-larger|ৰাম-নবমী নাটক}}}} {{Dhr|5em}} {{center|{{larger|শ্ৰীগুণাভিৰাম বৰুৱা}}<br/>{{larger|প্রণীত}}}} {{Dhr|5em}} {{center|{{larger|সম্পাদনাত<br/>অধ্যাপক গজেন্দ্ৰনাথ গোস্বামী}} এম. এ. এম. ফিল}} {{Dhr|5em}} {{center|{{x-larger|'''বীণা লাইব্রেৰী'''<br/>'''গুৱাহাটী'''}}}}<noinclude></noinclude> khs6modktfwamy7tjiuq55we7ovyhkk 104 71979 250150 196788 2026-05-16T10:25:25Z BabulB 104 250150 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{larger|RAM NAVAMI}}: A modern Assamese drama written by Gunavi Ram Baruah and reviewed by Gajendar Nath Goswami, Lecturer in Assamese, Kokrajhar College, Kokrajhar. {{Dhr|9em}} প্রথম প্রকাশ অক্টোবৰ ১৯৯৪ মূল্য—৩০.০০ {{Dhr|8em}} ছপা—জয়শ্রী পেছ ৯১/১ বি, বৈঠকখানা ৰোড কলিকতা-৯ {{Dhr|1em}}<noinclude></noinclude> nbkb4rqyeos0j6u097be3yn2uadl7iq 102 74208 250104 227444 2026-05-15T15:00:41Z JyotiPN 1603 250104 wikitext text/x-wiki {{author |firstname = বিৰিঞ্চি |middlename = কুমাৰ |lastname = বৰুৱা |fast_initial = ব |birthyear = 1908 |deathyear = 1964 |description = |image = |wikipedia_link = বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা |wikiquote_link = |commons_link = }} '''বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা''' (১৮৯২-১৯৬৪) অসমৰ এজন শিক্ষাবিদ, লেখক, ইতিহাসবিদ, ভাষাবিদ আৰু লোক-সংস্কৃতিৰ গৱেষক। ‘আৱাহন’, জয়ন্তী, সুৰভি, সাহিত্য সভা পত্ৰিকা, Journal of the Assam Research Society আদি আলোচনী আৰু গৱেষণামূলক পত্ৰিকাত প্ৰৱন্ধ-পাতি লিখাৰ উপৰিও বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা ৰংঘৰ(১৯৪৮) আৰু দৈনিক নতুন অসমীয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল। তেওঁ ‘অকণ’ আৰু ‘সুৰভি’ নামৰ দুখন শিশু আলোচনীৰ সম্পাদক আছিল। কামৰূপ অনুসন্ধান সমিতিৰ মুখপত্ৰখনো তেওঁ কিছু বছৰ সম্পাদনা কৰিছিল। বীণা বৰুৱা আৰু [[লেখক:ৰাস্না বৰুৱা|ৰাস্না বৰুৱা]] ছদ্মনামত তেখেতে ক্ৰমে ''জীৱনৰ বাটত'' আৰু [[সূচী:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf|সেউজী পাতৰ কাহিনী]] নামৰ দুখন উপন্যাস ৰচনা কৰিছে। ==সাহিত্যিক অৱদান== # [[অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি]] (১৯৬৩) # [[অসমীয়া কথা সাহিত্য]] (১৯৫০) # [[অসমৰ লোক সংস্কৃতি]] (১৯৬১) # [[সাৰিপুত্ত আৰু মোগ্‌গল্লান]] # [[সেউজী পাতৰ কাহিনী]] (ৰাস্না বৰুৱা ছদ্মনামত) #[[জীৱনৰ বাটত]] (বীণা বৰুৱা ছদ্মনামত) {{PD-India}} [[শ্ৰেণী:লেখক]] drprape0lopo2q9pd7ciz6bdg0o7xki 2 74720 250141 249888 2026-05-16T08:29:21Z BabulB 104 250141 wikitext text/x-wiki # Hanging indent [[পৃষ্ঠা:ৰমণী গাভৰু.pdf/১০৮]] # Overfloat left [[পৃষ্ঠা:পদ্মা-পুৰাণ (ভাইঠেলি খণ্ড).pdf/৪৯]] # Float left [[পৃষ্ঠা:শান্তি-দূত.pdf/১১]] # dtpl template (index) [[পৃষ্ঠা:ইন্দীবৰ বৰুৱা.pdf/৭]] # ভুল শুধৰণি [[পৃষ্ঠা:ৰমণী গাভৰু.pdf/১১০]]# # বিজ্ঞাপন (ঈশান) [[পৃষ্ঠা:লৱণ-দৈত্যবধ.djvu/২২]] # জাননী [[পৃষ্ঠা:শিশু লীলা.djvu/৪০]] #কলাম/সূচী [[পৃষ্ঠা:কবিতা-পুথি.pdf/১১]] #সূচী [[পৃষ্ঠা:সাহিত্য - ষষ্ঠ ভাগ.pdf/৭]] #নাটকৰ চৰিত্ৰ [[পৃষ্ঠা:লৱ-কুশ.pdf/৫]] # Overfloat image [[পৃষ্ঠা:ওমৰ তীৰ্থ.djvu/৩]] # image flot: পাতা:ভারতবর্ষের ইতিহাস - হেমলতা দেবী (১৯১৩).pdf/২৩ * বাংলা প্ৰচ্ছদ পৃষ্ঠা https://w.wiki/JHAS * বাংলা সূচী https://w.wiki/JHAn * স্থানীয়ভাবে ফাইল আপলোড https://w.wiki/GSe6 * সুজাতা খেলাঘৰ https://w.wiki/JEvJ *প্ৰতিযোগিতাৰ ফলাফল https://wscontest.toolforge.org/c/371 *চাইটনটিচ [[মিডিয়াৱিকি:Sitenotice]] চাইটনটিচৰ নমুনা <div style="text-align: center; font-weight: color: #006400; background: #f8f8f8; padding: 8px; border: 1px solid #ccc;"> অসমীয়া ৱিকিউৎসত '''[[ৱিকিউৎস:মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা, মাৰ্চ ২০২৬|মুদ্ৰণ সংশোধন প্ৰতিযোগিতা, মাৰ্চ ২০২৬]]''' আৰম্ভ হৈছে। এই প্ৰতিযোগিতা '''১৫ মাৰ্চ, ২০২৬ৰ পৰা ১৫ এপ্ৰিল, ২০২৬'''লৈ চলিব। আপুনিও ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰক আৰু ন-পুৰণি অসমীয়া গ্ৰন্থৰ মুদ্ৰণ সংশোধনেৰে অসমীয়া সমল বৃদ্ধি কৰাত সহভাগী হওক। </div> {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="80%" |- | width="50%" | | width="10%" style="text-align:right" | |- |বনফুল || … || | style="text-align:right" |১ |} ==মুদ্ৰন সংশোধন কৰা গ্ৰন্থ== [[ওমৰ তীৰ্থ]], [[কোঁৱৰ বিদ্ৰোহ]] ==মুদ্ৰন সংশোধন হাতত লোৱা গ্ৰন্থ== # দিল্লী দায়েৰী মহাত্মা গান্ধী # আসাম বুৰঞ্জী #ৰাম-নবমী নাটক ==তৈয়াৰ কৰা সংস্কৰণ পৃষ্ঠাবোৰ== # [[আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ (বৰুৱা)]] (completed) # [[গাওঁবুঢ়া (গোহাঞিবৰুৱা)]] # [[ভানুমতী (গোহাঞিবৰুৱা)]] # [[লাহৰী (গোহাঞিবৰুৱা)]] ;যিবোৰ গ্ৰন্থ ট্ৰেন্সক্লুচন হোৱা নাই, কিন্তু ৱিকিডাটা তৈয়াৰ হৈছে # [[সূচী:মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱৰ বাণী.pdf]] # [[সূচী:অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ত্ব.djvu]] ;ট্ৰেন্সক্লুচন হোৱা গ্ৰন্থ, কিন্তু প্ৰুফৰিড সম্পূৰ্ণ হোৱা নাই # [[বুদ্ধদেৱ]] ==প্ৰকাশকৰ তথ্য নথকা পৃষ্ঠা== # [[চিকাৰ কাহিনী]] #[[সূচী:কাম-ৰূপ - ডিম্বেশ্বৰ নেওগ.djvu]] # [[সাধনা]] # [[নিবেদন]] # [[বৈদেহী-বিচ্ছেদ]] # [[আসাম বুৰন্‌জি পুথি]] # [[অমূল্য ৰত্ন]] ==মই ট্ৰান্সক্লুড কৰা গ্ৰন্থ== #[[অৰণ্য কাণ্ড]] #[[গল্প সংকলন]] #[[শকুনিৰ প্ৰতিশোধ]] ==সদ্যহতে চোৱাচিতা কৰিবলগীয়া গ্ৰন্থ== # [[সূচী:আদৰণি সম্ভাষণ.pdf]] lhf7t0mabk8a5codiotfnualzhpm0fa 102 83257 250106 224023 2026-05-15T15:27:36Z JyotiPN 1603 250106 wikitext text/x-wiki {{author |firstname = সাধিৰাম |middlename = |lastname = কাকতি |fast_initial = স |birthyear = |deathyear = |description = |image = |wikipedia_link = |wikiquote_link = |commons_link = }} ==সাহিত্যকৃতি== # [[সচিত্ৰ সৰল পাটীগণিত (চতুৰ্থ ভাগ)]] {{PD-India}} [[শ্ৰেণী:লেখক]] 4irs44wrs0sfqrqutdlyvnkp2njqiso 104 91653 250115 249800 2026-05-16T03:12:27Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250115 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''আৱাজ'''}} {{gap}}বাবিলত ভাষাভেদ {{Gap}}১। পূৰ্বে গোটেইখন পৃথিৱীত এক ভাষা এক মাত আছিল। ২। পাছে মানুহবিলাকে পূবফাললৈ গৈ গৈ, চিনাৰ দেশত এখন সমথল পাই, তাত নিবাস কৰিলে। ৩। তাতে ইজনে সিজনে কোৱাকুই কবি ক'লে, আহা আমি, ইটা সাজি, তাক ভালকৈ পোৰোহঁক; তেতিয়া শিলৰ সলনি সিবিলাকৰ ইটা, আৰু কৰালৰ নিমিত্তে এঠামাটি হ'ল। ৪। আৰু সিবিলাকে ক'লে, আহা, আমি নিজলৈ এখন নগব আৰু আকাশ লঙ্ঘা এটা অতি ওখ ঘৰ নিৰ্মাণ কবি, আমাৰ নাম খ্যাতিমস্ত কৰোহঁক; নহ'লে আমি গোটেই পৃথিৱীত ছিন্ন-ভিন্ন হ'ম। ৫। পাছে মনুষ্য সম্ভানবিলাকে যি নগৰ আৰু ওখ ওখ ঘৰ নিৰ্মাণ কৰি আছিল, তাক চাবলৈ যিহোৱা নামি আহিল। ৬। যিহোৱাই কৈছিল, চোৱা সিহঁত এক জাতি, আৰু সিহঁত সকলোৰে ভাষাও একে; আৰু সিহঁতৰ কাৰ্য্যৰ এয়ে আবগুণ মাত্ৰ; এতিয়া সিহঁতে কৰিবলৈ ঠাৱৰ কথা কোনো কাৰ্য্য সিহঁতৰ অসাধ্য নহ'ব। ৭। এতেকে আহা, আমি নামি, সিহঁতৰ এজন আন জনৰ মাত বুজিব নোৱাৰাকৈ সেই ঠাইত সিহঁতৰ ভাষাৰ ভেদ জন্মাওগৈ। ৮। এই দৰে কবি যিহোৱাই তাৰপৰা গোটই পৃথিৱীৰ ওপৰত সিহঁতক ছিন্ন-ভিন্ন কৰিলে, আৰু সিহঁতে নগৰ সাজিবলৈ এৰিলে। ৯। এই হেতুকে তাৰ নাম বাবিল [ভেদ] ৰখা হ'ল; কিয়নো সেই ঠাইত যিহোৱাই গোটেই পৃথিৱীৰ ভাষাৰ ভেদ জন্মালে; আৰু তাৰপৰা যিহোৱাই সিবিলাকক পৃথিৱীখনতে গোট গোট কৰিলে। {{right|—আদিপুস্তক : পবিত্ৰ বাইবেল (পুৰণি নিয়ম) }} {{gap}}এসময়ত (বস্তুতঃ, আমাৰ সময়তেই) এখন ডাঙৰ চহৰত এজন শান্তিপ্ৰিয় লোক বাস কৰিছিল। শান্তিপ্ৰিয় এই অৰ্থত যে তেওঁ (সৰুৰেপৰা) হাই-উৰুমি বৰ বেয়া পাইছিল। ফুটবল পথাৰৰ চিঞৰ-বাখৰত তেওঁৰ কোনো আপত্তি নাছিল, কিন্তু গানৰ আসৰত গোলমাল কৰিলে তেওঁ বৰ অশান্তি পাইছিল। ইস্কুলত কোনো অনুষ্ঠানত গান চলি থাকিলে কোনোবাই পিছপিনৰপৰা গণ্ডগোল কৰিলে তেওঁৰ খুব খং উঠিছিল। আৰু এনেকুৱা ঘটনা লৈ তেওঁৰ প্ৰায়ে মাৰপিট লাগিছিল, কিন্তু ইবোৰে য'ত নানাৰকম তৰ্জন- গৰ্জন কৰি হুঙ্কাৰ দি মাৰামাৰি কৰিছিল, তেওঁ তাত মুখ বন্ধ বাখি নীৰৱে ঘোচা মাৰি গৈছিল।<noinclude></noinclude> i0yci5kq2ci97v6ykkh68ikcostha62 250116 250115 2026-05-16T03:14:37Z নৰুনা বৰুৱা 4110 250116 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''আৱাজ'''}} {{gap}}বাবিলত ভাষাভেদ {{Gap}}১। পূৰ্বে গোটেইখন পৃথিৱীত এক ভাষা এক মাত আছিল। ২। পাছে মানুহবিলাকে পূবফাললৈ গৈ গৈ, চিনাৰ দেশত এখন সমথল পাই, তাত নিবাস কৰিলে। ৩। তাতে ইজনে সিজনে কোৱাকুই কবি ক'লে, আহা আমি, ইটা সাজি, তাক ভালকৈ পোৰোহঁক; তেতিয়া শিলৰ সলনি সিবিলাকৰ ইটা, আৰু কৰালৰ নিমিত্তে এঠামাটি হ'ল। ৪। আৰু সিবিলাকে ক'লে, আহা, আমি নিজলৈ এখন নগৰ আৰু আকাশ লঙ্ঘা এটা অতি ওখ ঘৰ নিৰ্মাণ কবি, আমাৰ নাম খ্যাতিমস্ত কৰোহঁক; নহ'লে আমি গোটেই পৃথিৱীত ছিন্ন-ভিন্ন হ'ম। ৫। পাছে মনুষ্য সম্ভানবিলাকে যি নগৰ আৰু ওখ ওখ ঘৰ নিৰ্মাণ কৰি আছিল, তাক চাবলৈ যিহোৱা নামি আহিল। ৬। যিহোৱাই কৈছিল, চোৱা সিহঁত এক জাতি, আৰু সিহঁত সকলোৰে ভাষাও একে; আৰু সিহঁতৰ কাৰ্য্যৰ এয়ে আবগুণ মাত্ৰ; এতিয়া সিহঁতে কৰিবলৈ ঠাৱৰ কথা কোনো কাৰ্য্য সিহঁতৰ অসাধ্য নহ'ব। ৭। এতেকে আহা, আমি নামি, সিহঁতৰ এজন আন জনৰ মাত বুজিব নোৱাৰাকৈ সেই ঠাইত সিহঁতৰ ভাষাৰ ভেদ জন্মাওগৈ। ৮। এই দৰে কৰি যিহোৱাই তাৰপৰা গোটই পৃথিৱীৰ ওপৰত সিহঁতক ছিন্ন-ভিন্ন কৰিলে, আৰু সিহঁতে নগৰ সাজিবলৈ এৰিলে। ৯। এই হেতুকে তাৰ নাম বাবিল [ভেদ] ৰখা হ'ল; কিয়নো সেই ঠাইত যিহোৱাই গোটেই পৃথিৱীৰ ভাষাৰ ভেদ জন্মালে; আৰু তাৰপৰা যিহোৱাই সিবিলাকক পৃথিৱীখনতে গোট গোট কৰিলে। {{right|—আদিপুস্তক : পবিত্ৰ বাইবেল (পুৰণি নিয়ম) }} {{gap}}এসময়ত (বস্তুতঃ, আমাৰ সময়তেই) এখন ডাঙৰ চহৰত এজন শান্তিপ্ৰিয় লোক বাস কৰিছিল। শান্তিপ্ৰিয় এই অৰ্থত যে তেওঁ (সৰুৰেপৰা) হাই-উৰুমি বৰ বেয়া পাইছিল। ফুটবল পথাৰৰ চিঞৰ-বাখৰত তেওঁৰ কোনো আপত্তি নাছিল, কিন্তু গানৰ আসৰত গোলমাল কৰিলে তেওঁ বৰ অশান্তি পাইছিল। ইস্কুলত কোনো অনুষ্ঠানত গান চলি থাকিলে কোনোবাই পিছপিনৰপৰা গণ্ডগোল কৰিলে তেওঁৰ খুব খং উঠিছিল। আৰু এনেকুৱা ঘটনা লৈ তেওঁৰ প্ৰায়ে মাৰপিট লাগিছিল, কিন্তু ইবোৰে য'ত নানাৰকম তৰ্জন- গৰ্জন কৰি হুঙ্কাৰ দি মাৰামাৰি কৰিছিল, তেওঁ তাত মুখ বন্ধ ৰাখি নীৰৱে ঘোচা মাৰি গৈছিল।<noinclude></noinclude> 76l6h02a192zmh5pa1bdsm9mti1x4sc 106 91683 250105 2026-05-15T15:19:48Z JyotiPN 1603 "" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250105 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=অৰ্জ্জুন সংবাদ। |Language=as |Volume= |Edition=৫ম |Author=কবি লক্ষ্মীপতি |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=বি চি গোস্বামী |Address=যোৰহাট |Year=1947 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=OCR |Pages=<pagelist /> |Volumes= |Remarks= |Notes={{GLAMNSJ}} |Width= |Css= |Header= |Footer= }} 3iw5ndh0f0kgfom7r8djltiqstkqrli 0 91684 250112 2026-05-15T17:07:04Z BabulB 104 "{{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/সপ্তম অধ্যায়|সপ্তম অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/নৱম অধ্যায়|নৱম অধ্যায়]] | notes..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250112 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/সপ্তম অধ্যায়|সপ্তম অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/নৱম অধ্যায়|নৱম অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=78 to=95/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} jbfd5oycpic796i7wtkgaknqn5ilpho 14 91685 250151 2026-05-16T10:29:20Z BabulB 104 "[[শ্ৰেণী:প্ৰকাশ বৰ্ষ অনুসৰি গ্ৰন্থ]]" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250151 wikitext text/x-wiki [[শ্ৰেণী:প্ৰকাশ বৰ্ষ অনুসৰি গ্ৰন্থ]] qe89ymkq8qbo3b7a0t4ei7vy8r8fs6b