ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.2 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 0 60850 250233 162487 2026-05-17T08:44:57Z BabulB 104 added [[Category:উপপৃষ্ঠাৰ প্ৰয়োজন থকা পাঠ্য]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 250233 wikitext text/x-wiki {{header | title = আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = ১৯৭১ | translator = | section = | previous = | next = | notes = | categories = }} <pages index="আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ.pdf" from=1 to=1/> {{page break|label=}} <pages index="আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ.pdf" from=3 to=3/> {{page break|label=}} <pages index="আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ.pdf" from=4 to=4/> {{page break|label=}} <pages index="আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ.pdf" from=5 to=5/> {{page break|label=}} <pages index="আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ.pdf" from=5 to=5/> {{page break|label=}} <pages index="আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত্ৰ.pdf" from=6 to=184/> {{page break|label=}} {{PD-India}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] [[শ্ৰেণী:উপপৃষ্ঠাৰ প্ৰয়োজন থকা পাঠ্য]] il5ury7si3meujpcht662j62uaupcah 104 67281 250172 250129 2026-05-16T17:01:02Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250172 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৯৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>{{gap}}নদীয়া শান্তিপুৰৰ সমীপবৰ্ত্তী শিমলা মালিপোতা নামে গ্ৰামত কৃষ্ণৰাম ন্যায়বাগীশ ভট্টাচাৰ্য্য নামে এজনা বড় পণ্ডিত আছিল। বঙ্গাল দেশৰ প্ৰসিদ্ধ শোভাকৰ বংশৰ সন্তান। এনে কথা ৰাষ্ট্ৰ আছে বোলে তেওঁবিলাকৰ পূৰ্ব্বপুৰুষ কোনো এজনে এট৷ পুখুৰীত সন্ধ্যা কৰি থাকোঁতেই তেওঁক এটা শিঙ্গৰ৷ মাছে খুটিয়ালে। সেই কালৰ সেই ভট্টাচাৰ্য্যে শাপ দি সি পুখুৰীৰ সমুদায় শিঙ্গৰা মাছ মাৰিলে। এই হেতুকে এওঁবিলাকক “টেঙ্গৰা মৰা” বা “শিঙ্গৰা মৰা ভট্টাচাৰ্য্য” বোলে। কৃষ্ণৰাম ভট্টাচাৰ্যে ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ নিমন্ত্ৰণ গ্ৰহণ কৰিবলৈ প্ৰথমে ইচ্ছা নকৰিছিল। পিছে ৰুদ্ৰসিংহৰ দেশতেই যে কামাখ্যা তীৰ্থ, ইয়াকে জানি নদীয়াৰ কৃষ্ণচন্দ্ৰ ৰজাৰ পিতৃৰ অনুমতি লই ই দেশলৈ আহিল। স্বৰ্গদেৱৰ এনে অনুমান আছিল যে ভাটীৰপৰা যিজনা ভট্টাচাৰ্য্য তেওঁক শিষ্য কৰিবলৈ আহিব, সিজনা সামান্য মানুহ নহয়। দেৱযোনীৰ লোক, ভট্টাচাৰ্য্যৰ ঘৰ পবিত্ৰ তীৰ্থ গঙ্গাতীৰত হোৱাৰ নিমিত্তে তেওঁৰ সি বিশ্বাস আৰু দৃঢ়তৰ হ’ল। পাছে গঙ্গাদেবীক নিজ দেশৰ ভিতৰ কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰি স্বয়ং ভাটীলৈ যাবৰ নিমিত্তে উদ্যোগ কৰিলে। কৃষ্ণৰাম ভট্টাচাৰ্য্যে সইতে ইয়াৰ মাঝতে ৰজাৰ সাক্ষাৎ হোৱাত তেওঁৰ সেই বিশ্বাস গুছিল আৰু তেওঁকো মানুহ যেন জানি স্বৰ্গদেৱে তেওঁৰ শিষ্য হবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰিলে। ভট্টাচাৰ্য্যে নৈৰাশ হই অপমানিত বোধ কৰি ভটীয়াই আহিল। {{gap}}এনে কথা প্ৰকাশ আছে বোলে যেতিয়াই ভট্টাচাৰ্য্য ভাটীৰ ফালে আহিবলৈ ধৰিলে, তেতিয়াই দেশত নানা উৎপাত, অমঙ্গল হবলৈ ধৰিলে। প্ৰায় নেড়ানপড়াকৈ তিন দিন ভূমিকম্প হয় আৰু কোনো কোনো মন্দিৰৰ কলসী ভাঙ্গি পড়ে। মন্ত্ৰীসকলে ৰজাক এই প্ৰবোধ দিলে যে ভট্টাচাৰ্য্য মহাপুৰুষ, সাক্ষাৎ দেবীৰ পুত্ৰ। তেওঁ অপমানিত হোৱাৰ কাৰণেহে দেশত এনে উৎপাত মিলিছে। ৰজাই লোক পঠাই ভট্টাচাৰ্য্যক বাটৰ পৰা নিয়ালে আৰু তেতিয়াহে উপদ্ৰৱ গুছিবলৈ ধৰিলে। ভট্টাচাৰ্য্য যে প্ৰকৃত সাধু ইয়াৰ পৰীক্ষা কৰিবলৈ স্বৰ্গদেৱে এই আজ্ঞা দিলে যে দেশৰ ব্ৰাহ্মণাদি ভাল ভাল লোকসকলে যাৰ ইচ্ছা আগেয়ে সিসকলে তেওঁৰ শিষ্য হওক, আৰু পাছে<noinclude></noinclude> g3rql60k5wpzv44f989eqnqo22mj235 104 67282 250173 250130 2026-05-16T17:04:13Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250173 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||নবম অধ্যায়|৯৭}}</noinclude>তেওঁ নিজে নীলাচল বা গঙ্গাতীৰত গই মন্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰিব। সেই আজ্ঞা অনেকেই প্ৰতিপালন কৰিলে। স্বৰ্গদেৱে তেওঁৰ প্ৰথম পুত্ৰ শিৱসিংহ গোঁহাইদেৱক যুবৰাজ পাতি সসৈন্যে ১৬৩৬ শঁকৰ আষাঢ় মাসত ভটীয়াই গ’ল। যাওঁতে বাটত কাল শিলা বাহৰতে এজনা কুঁৱৰীৰ গৰ্ভত এটি পুত্ৰ সন্তান জন্মে। সেই পুত্ৰটিৰ ওপজা ঠাইৰ নামে সিজনা গোঁহাইদেৱক কাল শিলীয়া গোঁহাইদেৱ বুলিছিলে। তেওঁৰ হিন্দুমতে নাম লক্ষ্মীসিংহ। স্বৰ্গদেৱ গুৱাহাটীত ৰ’ল গই। তাতে নৰীয়া পৰি ১৬৩৬ শঁকত ১৩ ভাদ্ৰ কৃষ্ণা দ্বিতীয়াত স্বৰ্গী হ’ল। মণিকৰ্ণেশ্বৰ পৰ্ব্বতত স্বৰ্গদেৱক কাষ্ঠসংস্কাৰ কৰা হ’ল। সেই ঠাইতে প্ৰমত্তসিংহ স্বৰ্গদেৱে ৰুদ্ৰেশ্বৰ নামে এক শিৱ স্থাপন কৰি মন্দিৰ কৰিলে। এইজনা ৰজাদেৱৰ ভোগৰ কাল ১৮ বছৰ ৬ মাহ। মৃত্যুৰ পূৰ্ব্বে ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে এই কথা কলে বোলে তেওঁৰ কোঁৱৰ কেইওজনাই জ্যেষ্ঠানুক্ৰমে ৰাজ্য ভোগ কৰিব, আৰু কৃষ্ণৰাম ভট্টাচাৰ্য্যৰ শিষ্য হ’ব। স্বৰ্গদেৱৰ এজনা কুঁৱৰীৰ সন্তান শিৱসিংহ আৰু প্ৰমত্তসিংহ, এজনাৰ বড়জনা গোঁহাইদেৱ, এজনা কুঁৱৰীৰ সন্তান ৰাজেশ্বৰসিংহ আৰু এজনাৰ সন্তান লক্ষ্মীসিংহ। শেষৰজনা গোঁহাইদেৱৰ বৰ্ণ ক’লা আছিল। ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে তেওঁক বৰ স্নেহ নকৰিছিল। {{gap}}এইজন৷ ৰজা প্ৰকৃতে বড় প্ৰধান আছিল। চুকাফা ৰজাদেৱে যি দেশ ল’লে সি দেশ ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱেহে পাতিলে, এওঁৰ স্বভাৱ ৰাজযোগ্য আছিল। বুদ্ধি ও বিবেচনাতো বড় পকা আছিল। কেবল এটিহে দুৰ্গুণ আছিল যে তেওঁ বড় আত্মাভিমানী। এওঁৰ দিনত ভিন্ন দেশৰ শত্ৰুয়ে সইতে ৰণ বিগ্ৰহ একো নলগাত দেশৰ উন্নতিলৈ তেওঁ বড় মন দিব পাৰিছিল। {{gap}}যুৱৰাজ শিৱসিংহ গুৱাহাটীতে ৰাজত্ব পদ গ্ৰহণ কৰি উজাই ৰঙ্গপুৰলৈ গ’ল। তাতে শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি আহোম মতে চুতনফা নাম ললে। পিতৃ ৰজাদেৱৰ মৃত্যুৰ পূৰ্ব্বৰ অনুমতি অনুসাৰে স্বৰ্গদেৱে কৃষ্ণৰাম ভট্টাচাৰ্য্যত মন্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰিলে। ভট্টাচাৰ্য্য নীলাচলতে সততে থাকিবলৈ অনুমতি পালে আৰু সেই নিমিত্তে তেওঁবিলাকৰ বংশাবলী সকলোকে<noinclude></noinclude> 6hmzvyf3d1li1bvbrkjdhiua7fwqy85 104 67283 250175 250131 2026-05-16T17:06:38Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250175 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৯৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>পৰ্ব্বতীয়া গোঁসাই বোলে। কামাখ্যা ও আন আন দেৱালয়ৰ দেৱতাৰ পূজাৰ বিষয়ে পূৰ্ব্বে একে৷ ভাল নিয়ম আৰু বিধি নাছিল। ভট্টাচাৰ্য্যে সেইসকল দেৱতাৰ পূজাৰ বিধি বিধান নিৰ্ব্বন্ধ কৰি দিলে। ভট্টাচাৰ্য্যক উজনি আৰু ভাটীৰ কামৰূপত অনেক ব্ৰহ্মত্তৰ মাটি ও আন বৃত্তি দান কৰিলে। {{gap}}স্বৰ্গদেৱে তেওঁৰ ধাই মাতৃৰ নামে এটি আলি কৰালে। সি আলি ধাই আলি নামে প্ৰসিদ্ধ হ’ল। এওঁৰ দিনত কোনো উপদ্ৰৱ বা ৰণ বিগ্ৰহ হোৱা নাছিল, সেই দেখি এওঁ দেশৰ শান্তি ৰক্ষা আৰু আন আন মঙ্গলজনক কাৰ্য্যৰ প্ৰতি মন দিবলৈ সময় পাইছিল। কামৰূপ ও বকতা ই দুই প্ৰদেশ শিৱসিংহ ৰজাই পিয়ল কৰালে। এনেতে ৰাজ্য পাবৰ প্ৰায় ছবছৰ মানৰ মূৰত জ্যোতিষীয়া পণ্ডিতসকলে স্বৰ্গদেৱৰ ছত্ৰভঙ্গ যোগ হইছে বুলি কলে। পৰ্ব্বতীয়৷ গোঁসাই আৰু আন আন পণ্ডিত ও মন্ত্ৰীসকলে পৰামৰ্শ কৰি স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰধান মহিষীক বড় ৰজা নাম দি ছত্ৰ অৰ্পণ কৰিলে। এইজনা কুঁৱৰীৰ নাম ফুলেশ্বৰী ও প্ৰমথেশ্বৰী। এই দুয়ো নামেৰে স্বৰ্গদেৱৰ নামে সইতে মোহৰ মৰাও হ’ল। স্বৰ্গদেৱে বড় চ’ৰাত আপোনাৰ মহিষী বড় ৰজাই সইতে বহিছিল। {{gap}}এইজনা ৰজাদেৱৰ দিনতে কামাখ্যা দেবী আৰু বড়পেটা সত্ৰৰ সি সময়ৰ সমূহ বাপুসকলক বৃত্তি দান কৰা হয়। আৰু আন আন অনেক ব্ৰাহ্মণ ও মহন্তকো বৃত্তি দিয়া হইছিল। ৰজাৰ অমঙ্গল নিবাৰণ কৰাৰ নিমিত্তেই এইবিলাক কাৰ্য্য কৰা হইছিল। গৌৰীসাগৰ আৰু কালুগাঁৱৰ দ’ল ও পুখুৰী এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ দিনতে কৰা হ’ল।<ref>ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে ব্ৰাহ্মণসকলৰ বিদ্যা শিক্ষাৰ প্ৰতি অতিশয় শ্ৰদ্ধা ও যত্ন কৰিছিল। আৰু “বড় ৰজাৰ পঢ়াশালি” নামে এটা পঢ়াশালি ৰঙ্গপুৰত পতাইছিল। যি ব্ৰাহ্মণে পূজাৰ যাবতীয় অনুষ্ঠান ভালকৈ নেজানিছিল, তেওঁ তাক পূজা ঘৰলৈ সোমাবলৈ আজ্ঞা দিছিল।</ref> মানুহ জাতিৰ স্বভাব এনেটোহে দেখা যায় যে প্ৰথমে যি কোনো কাৰ্য্য কৰা হয় তাত বড় শ্ৰম আৰু যত্ন কৰে। স্বৰ্গদেৱে সপৰিবাৰে মন্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰি<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> fe2ymdalgkgwknnv5zfjxdnbzftk2du 104 67284 250177 250132 2026-05-16T17:09:41Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250177 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||নবম অধ্যায়|৯৯}}</noinclude>বড় ভক্তিৰে পূজা কৰিবলৈ ধৰিলে। অনেক সময়ত স্বৰ্গদেৱে পূজা কৰোতেই তিনিপৰীয়া হই যায়। স্বৰ্গদেৱে ভট্টাচাৰ্য্য গোঁসাইৰ উপাস্য গোঁসানীৰ মন্ত্ৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। এই নিমিত্তে সি দেৱতাৰ প্ৰতি সপৰিবাৰে স্বৰ্গদেৱৰ বড় ভক্তি আছিল। তেতিয়াৰ কালৰ মানুহে এনে বিশ্বাস কৰিছিল যে স্বৰ্গদেৱে গোঁসানীক সাক্ষাৎ পাইছিল। স্বৰ্গদেৱতকৈ বড় ৰজা ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীহে বড় অন্ধ বিশ্বাসিনী আছিল। শূদ্ৰ মহাজন কেতবিলাকে গোঁসানী নামানে বুলি শুনি এবাৰ দুৰ্গোৎসবত বড় ৰজাই মোৱামৰাৰ মহন্তকে আদি কৰি কিছুমান মহন্তক অনাই বলেৰে গোঁসানী সেৱা কৰোৱাই সিন্দুৰ ৰঙ্গাচন্দন আৰু বলিৰ তেজেৰে ফোঁট দিয়াই বড় দুৰ্গতি কৰিলে। অন্যতকৈ মোৱামৰাৰ মহন্তে এই কথাত মৰণান্তিক বেজাৰ পালে। আৰু এই মহন্তে এনেৰূপে নিজ শিষ্যসকলত কলে যে ইয়াৰ প্ৰতিকাৰ সাধিবলৈ পুৰুষাৰ্থ কৰিব লাগে। কালক্ৰমে সেই পুৰুষাৰ্থ একপ্ৰকাৰ সিদ্ধিও হ’ল। ফুলেশ্বৰী স্বৰ্গী হলত তেওঁৰ অভিপ্ৰায় অনুসাৰে তেওঁৰ ভগিনী দ্ৰৌপদীক স্বৰ্গদেৱে পৰিণয় কৰিলে। আৰু তেওঁক অম্বিকা নাম দি বড় ৰজা উপাধি দিলে।<ref>এইজনা কুঁৱৰীক মদম্বিকা কুঁৱৰীও বোলে।</ref> এওঁৰ নামেৰে মোহৰো মৰা হ’ল। এইজনা কুঁৱৰীয়ে বহু দিন ভোগ কৰিব নোৱাৰিলে। এওঁৰ মৃত্যুৰ পাছত সলাল গোঁহাইৰ জীয়েক অনাদৰীক স্বৰ্গদেৱে বিবাহ কৰাই সৰ্ব্বেশ্বৰী নাম দিলে। শিৱসিংহ স্বৰ্গদেৱে বড় আমোদ উৎসৱেৰে ৩০ বছৰ ৩ মাহ ১১ দিন ৰাজ্য ভোগ কৰি ১৬৬৬ শঁকৰ ২৪ অগ্ৰহায়ণ কৃষ্ণা প্ৰতিপদ তিথিতে স্বৰ্গী হ’ল। {{gap}}শিৱসিংহ ৰজাৰ দিনত কোনো উপদ্ৰৱ নাছিল। তেওঁ দেশৰ উন্নতিৰ প্ৰতি মন দিবলৈ বিশেষ সময় পাইছিল। এওঁৰ স্বভাব বড় মৃদু আৰু স্ত্ৰৈণ আছিল। কিয়নো ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে মহন্তসকলক ইমান দুৰ্গতি কৰিলে যে স্বৰ্গদেৱে তাত এফেৰিও দুঃখিত নহল বা তাক নিবাৰিবলৈ কোনো যত্ন নকৰিলে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে যেতিয়া মহন্তসকলক ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে দুৰ্গতি কৰে তেতিয়া স্বৰ্গদেৱে পূজাঘৰৰ পৰা ওলাই<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> f22v3aisr4ind26ojqtqhay3d9n1nxl 104 67285 250179 250142 2026-05-16T17:12:40Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250179 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১০০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>আহি এইকথা শুনি মিটিকাই হাঁহিলে। এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ দিনত হিন্দুধৰ্ম্ম একেবাৰে ৰাজগৃহত প্ৰবেশ হ’ল। যিবিলাক আহোমৰ ম্লেচ্ছৰ দৰে আচাৰ আছিল, সেইবিলাক একেবাৰে হিন্দুধৰ্ম্মগ্ৰাহী আহোমবিলাকৰ পক্ষে স্বতন্ত্ৰ বা হীন জাতি হেন হইছিল। ইয়াৰ দ্বাৰাই আহোমবিলাকৰ আচাৰ-নীতি একেবাৰে পৰিবৰ্ত্তন হ’ল। কালক্ৰমে সিসকলৰ আসুৰিক আৰু বাহুবলী ক্ষত্ৰিয়ৰ স্বভাব গুচি মুখবলী ব্ৰাহ্মণৰ স্বভাব হ’ল। {{gap}}শিৱসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ পাছত তেওঁৰ পুতেকটি ৰজা হ’ব নোৱাৰিলে। তেওঁৰ ভ্ৰাতৃ প্ৰমত্তসিংহ সিংহাসনত উঠিল আৰু শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি আহোম মতে চুনেন্‌ফা নাম ল’লে। এইজনা ৰজাৰ দিনত কামৰূপৰ পিয়লৰ কাকত পত্ৰ সকলোৰে নিৰ্বন্ধ হ’ল গৰগাঁও নগৰৰ দুৱাৰ ঘৰ কেইটা আৰু ৰঙ্গপুৰৰ ৰঙ্গঘৰটো দুটুপীয়াকৈ স্বৰ্গদেৱে পকী কৰালে। ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱক কাষ্ঠসংস্কাৰ কৰা ঠাইত মন্দিৰ কৰি ৰুদ্ৰেশ্বৰ নামে শিৱ স্থাপনা কৰিলে। গুৱাহাটীৰ শুক্ৰেশ্বৰ দেবালয়ৰ মন্দিৰ এইজনা ৰজাৰ দিনতে হয়। লোকে এনে কথা কয় বোলে এইজনা ৰজাদেৱৰ বড়কৈ মূৰৰ বিষ আছিল। অনেক ঔষধ কৰাতো আৰোগ্য নহল। পাছে স্বৰ্গদেৱে এনে স্বপ্ন দেখিলে বোলে মুসলমানৰ তীৰ্থত পূজা কৰিলে স্বৰ্গদেৱৰ শৰীৰ আৰোগ্য হ’ব। এই স্বপ্নাদেশ অনুসাৰে স্বৰ্গদেৱে এজন মুসলমানক ধন বস্তু দি মক্কালৈ পঠালে। সেই মুসলমানে আপোনাৰ পুত্ৰ আৰু ভ্ৰাতৃক লগত লই মক্কালৈ গ’ল। ই সকলে প্ৰায় ২॥ আড়াই বছৰৰ মূৰত মক্কাৰ পৰা ঘুৰি আহিল কিন্তু নগৰ পোৱাৰ কিছুমান দিন পূৰ্ব্বেই স্বৰ্গদেৱ ১৬৭৩ শঁকৰ ২৯ আশ্বিন কৃষ্ণা নবমী তিথিত স্বৰ্গী হ’ল। এওঁৰ ভোগৰ কাল ৬ বছৰ ১০ মাহ ৫ দিন। {{gap}}ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ অনুমতি অনুসাৰে হলে বড়জনা গোঁহাই দেৱ ৰজা হ’ব পাইছিল। কিন্তু তেওঁৰ বসন্ত ওলোৱা বাবে সিংহাসন পাব নোৱাৰাত ৰাজেশ্বৰ সিংহ ৩০ আশ্বিনত ৰাজ্যাভিষিক্ত হ’ল আৰু শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি আহোম মতে চুৰেম্ফা নাম ললে, আৰু বড়জনা গোঁহাইদেৱে পাছে কিবা দ্ৰোহ চিন্তে এই ভাবি তেওঁক নগৰৰ বাজ কৰি উলিয়াই থলে। ৰাজেশ্বৰসিংহ ৰঙ্গপুৰ আৰু গৰগাঁও ই দুই নগৰত দুটা পকী আৰু তলাতল ঘৰ<noinclude></noinclude> efimwyqjnbn6km8adfbwm12i9w5bhq8 104 67286 250182 250143 2026-05-16T17:15:52Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250182 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০১}}</noinclude>কৰালে। আৰু আগৰ ৰঙ্গঘৰৰ ওচৰতে সৰুকৈ এটা পকী ঘৰ কৰালে। এওঁ প্ৰায় ৰাজকাৰ্য্যতকৈ বিষয় সুখত বড় মগ্ন আছিল। তেওঁৰ মন্ত্ৰীৰ ওপৰতেই বড় বিশ্বাস আছিল। ১৬৮০ শঁকত মণিপুৰৰ ৰজাই তেওঁৰ দেশ আন শত্ৰুয়ে আক্ৰমণ কৰাত পলাই আহি কছাৰি ৰজাৰ আশ্ৰয় ল’লে। কিন্তু তেওঁ সবিশেষ আশ্ৰয় দিব নোৱাৰাত আমাৰ স্বৰ্গদেৱলৈ এই বুলি অনুগ্ৰহ প্ৰাৰ্থিলে, বোলে “আমাক শত্ৰুৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰোক।” স্বৰ্গদেৱে খ্যাতি আৰু ধৰ্ম্ম দুইকো পাবৰ আশয়েৰে হৰনাথ ভিতৰুৱাল ফুকনক সেনাপতি ফুকন উপাধি দি বহু সৈন্যে সইতে মণিপুৰলৈ পঠালে। সেনাপতি ফুকন মৰঙ্গীৰ বাট সোমাল। কিন্তু বাট নথকাৰ গুণে বিস্তৰ হাবি লতা কাটি পোনাই যাওঁতে বাটতে অনেক দিন হ’ল আৰু খাবৰ সামগ্ৰীৰ অভাবত অনেক সৈন্য মৰে। ইফালে মণিপুৰৰ ৰজাৰ শত্ৰু অসমৰ সৈন্য যোৱা শুনি দেশ এড়ি গুচি যোৱাত আমাৰ সেনাপতি ফুকন উলটি আহে। এই যুদ্ধযাত্ৰাকে লতাকটা ৰণ বোলে। তেওঁৰ অবিবেচনাৰ নিমিত্তে অনেক সৈন্যৰ হানি হোৱাত সেনাপতি ফুকন পাতি স্বৰ্গদেৱে দণ্ড কৰিলে। ইতিমধ্যতে আমাৰ সৈন্য উলটি অহা শুনি মণিপুৰৰ ৰজাৰ পূৰ্ব্ব শত্ৰুএ আকৌ সেই দেশ আক্ৰমণ কৰাত বকতিয়ালৰ গেন্ধেলা বড় বড়ুৱাক ৰাজেশ্বৰ সিংহে সেনাপতি পাতি মণিপুৰলৈ পঠালে। বড় বড়ুৱা ৰহা পাওঁতেই মণিপুৰ এৰি আকৌ সেই শত্ৰুৰ সৈন্য পলাল। এই আপাহতে মণিপুৰৰ ৰজাই কুৰঙ্গনয়নী নামে আপোনাৰ দুহিতাক ৰাজেশ্বৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱক দি মিত্ৰতা নিবন্ধন কৰিলে। স্বৰ্গদেৱে এই কাৰণে গেন্ধেলা বড় বড়ুৱাক কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ নাম দি তেওঁৰ পদমৰ্য্যাদাক উন্নত কৰি দিলে। মণিপুৰীয়া ৰজাৰ কন্যাৰ লগত যৌতুকত দিয়া মানুহখিনিক দিচৈৰ কাষৰতে স্বৰ্গদেৱে পাতিলে। মণিপুৰীয়াবিলাকক আমাৰ দেশৰ লোকে মগলু বোলে। সেই মণিপুৰীয়া মানুহখিনি পতা ঠাইক মগলুখাত বোলে। আৰু আপোনাৰ নাম চিৰস্মৰণীয় কৰিবৰ নিমিত্তে মণিপুৰীয়া কুঁৱৰীয়ে সি ঠাইতে এটা বড় পুখুৰী খনালে। সেই পুখুৰীক আজিলৈকে “মগলুজীয়েকৰ পুখুৰী” বোলে। {{gap}}কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড়ুৱাই ৰহাৰ পৰা ঘুৰি অহাৰ পিছৰে পৰা ৰজাৰ<noinclude></noinclude> bmm8waohgk24lj1h17edei3iqh2xiz4 104 67287 250183 250144 2026-05-16T17:18:51Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250183 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১০২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>অনুগ্ৰহ পাই বড় অহঙ্কাৰ কৰিব ধৰিলে। দেশৰ আনৰ কথাকে নকওঁ তিনিজনা ডাঙৰীয়াকো কটাক্ষ নকৰা হ’ল। তেওঁ ৰজাৰ এনে প্ৰিয় হ’ল যে ৰজা নাম মাত্ৰহে, তেওঁ যি কৰে সেয়েই হয়। একেই স্বৰ্গদেৱে মুখাভিলাষী, তাতে আকৌ ভিন্ন দেশীয় ৰাজকুমাৰী এজনা এওঁৰ নিমিত্তেই পালে। আৰু মণিপুৰৰ ৰজাক প্ৰায় কৰতলীয়া কৰিলে। এই কাৰণে বড় বড়ুৱাৰ ইমান প্ৰতাপ হ’ল। নুমলি বড় গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই চকৰিফেটী নামে এখন বুৰঞ্জী উলিয়াই কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড়ুৱাক “জলমবটা” অৰ্থাৎ প্ৰকৃত আহোম নহয় বুলি প্ৰকাশ কৰিলে। বড় বড়ুৱাই ইয়াতে বিৰক্ত পাই নৰা দেশৰ পৰা আপোনাৰ বঙ্গহ আনি তেওঁ যে প্ৰকৃত আহোম ইয়াকে প্ৰমাণ কৰিলে আৰু স্বৰ্গদেৱক এই বুজালে বোলে এইৰূপে বুৰঞ্জীৰ পৰা ভবিষ্যতে অনেক অনিষ্ট ঘটিব পাৰে। অধিক কি কোনো সময়ত ৰজাৰ বংশাৱলীতো কোনোয়ে কলঙ্ক দিব পাৰে। বড় বড়ুৱাৰ কথা শুনি ৰাজেশ্বৰসিংহে যাৰ ঘৰত যি বুৰঞ্জী আছে, তাক পৰীক্ষাৰ নিমিত্তে অনালে। ই দেশীয় অনেক লোকৰ ঘৰত এইৰূপে বুৰঞ্জী আছিল। তাৰে যি কেইখনত বিষম কথা থকা পালে, সি কেইখন পুড়ি পেলোৱা হ’ল। আৰু তাৰে যি কেইখন ভাল পালে, তাক ৰাখি ওভোতাই দিলে। এনে কথা প্ৰকাশ আছে বোলে এইৰূপে বুৰঞ্জী অনুসন্ধান কৰি পোড়োঁতে দুবছৰ লাগিছিল। বড় বড়ুৱাৰ আত্মম্ভৰি কাৰ্য্য দ্বাৰাই তেওঁৰ অনেক শত্ৰু হ’ল। তেওঁ দানী আছিল হয় কিন্তু সেই দান কৰোঁতে পাত্ৰাপাত্ৰ বিবেচনা নকৰিছিল। তেওঁ কেতিয়া ৰুষ্ট হয় আৰু কেতিয়৷ তুষ্ট হয়, এইটি কথা জনা সুকঠিন আছিল। ব্যাপক জ্ঞান নথকা লোকৰ হাতত বিস্তৰ ক্ষমতা থাকিলেই এনে ঘটে। বড় গোঁহাই প্ৰভৃতি প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলে পাছে এনেটোহে ভাবিবলৈ ধৰিলে যে কেনেকৈ এই লোভী বড় বড়ুৱাৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা পায়। পাছে ১৬৮৫ শঁকত বড় বড়ুৱা নগৰলৈ যাওঁতে এজন অচিনাকী লোকে এদিন তেওঁক অস্ত্ৰাঘাত কৰিলে। ভাগ্যক্ৰমে তেওঁৰ প্ৰাণ বিয়োগ নহ’ল। তাৰ পাছে ই বিষয় অনুসন্ধান কৰি দ্ৰোহীসকলক দণ্ড বন্ধ কৰিলে আৰু<noinclude></noinclude> toarchoy66qo8xsw7bqc53433wugsj1 104 67288 250184 250147 2026-05-16T17:22:09Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250184 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০৩}}</noinclude>পাৰিষদৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰি লগত টাঙ্গোন ধৰা মানুহ ল’লে। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত দেশ ভৰপূৰ হৈ আছিল কিয়নো প্ৰায় চাৰি কুৰি মান বছৰ, ভিন্ন দেশে সইতে কোন ৰণ বিগ্ৰহ হোৱা নাছিল। এইখিনি কাল দেশৰ উন্নতিতেই ৰজাসকলৰ মন আছিল। স্বৰ্গদেৱে কামৰূপ চাবৰ নিমিত্তে ১৬৮৬ শঁকত গুৱাহাটীলৈ গ’ল। আৰু বশিষ্ঠাশ্ৰম, মণিকৰ্ণেশ্বৰ, চিত্ৰাচল প্ৰভৃতিত মঠ কৰালে। সি সময়তে এটা “সৰ্ব্বগ্ৰাহ” চন্দ্ৰগ্ৰহণ হোৱাত স্বৰ্গদেৱে অশ্বক্ৰান্তত “কণকাঞ্জলি” দান কৰিছিল। এবং অনেক ব্ৰাহ্মণ ও সাধুলোকক ভূমি বৃত্তি দিছিলে। দেৱৰ গাঁৱৰ পুৰণি দ’ল লুইতে খহোৱাত নেঘেৰিটিঙ্গত ১৬৮৭ শঁকত স্বৰ্গদেৱে নকৈ দ’ল কৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মোঁৱামৰাৰ মহন্তে শিৱসিংহ ৰজাৰ দিনত যি অপমান পাইছিল, সেইটি মনত ৰখাই থইছিল। মালৌ পথাৰত এডোখৰ দ মাটি আছিল। মহন্তে এই আজ্ঞা দিলে বোলে মানুহটে পতি এচপৰাকৈ মাটি দি ভেঁটী এটা বান্ধিলে তাতে সত্ৰ কৰা যাব। সেইৰূপে মহন্তৰ শিষ্যসকলে মাটি দিয়াত এটি বড় ভেটী হ’ল। তাতে মহন্তে সত্ৰ কৰিলে। সেই ভেঁটী বন্ধাৰ উপলক্ষে বিস্তৰ শিষ্য হোৱাত মহন্তে ইয়াকে কলে বোলে আমাৰ পূৰ্ব্ব প্ৰতিকাৰ সাধিবলগীয়া, এতেকে সকলোৱে যুগুত হই যাওক। মহন্তসকলৰ শিষ্যৰ ওপৰত যিমান ক্ষমতা আৰু শিষ্যৰো গুৰুৰ প্ৰতি যিমান ভক্তি তাতে তেওঁৰ বাক্য শিষ্যবিলাকে পালন কৰিব বুলি মোঁৱামৰাৰ মহন্তে বিশেষকৈ জানিছিল। সেই মহন্তৰ বাক্যপাত হ’ব পৰা তেওঁৰ শিষ্যসকলে ৰজাৰ অহিতে দ্ৰোহ আচৰিবলৈ আগবাঢ়ি থাকিল। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে ই কথা ভু পাই মোঁৱামৰা মহন্তৰ সমতুল্য দিহিঙ্গীয়া মহন্তক ভিতৰুৱালকৈ লই সদাই চাঙ্গলৈ আহিবলৈ আজ্ঞা দি “লিগিৰা” বাব দিলে। ই সময়তে দেৱৰ গাঁওৰ ন দ’লো নিৰ্ম্মাণ কৰা হ’ল। পাছে ১৬৯১ শঁকৰ ২০ জ্যৈষ্ঠ কৃষ্ণা দশমী তিথিত নৰীয়া পড়ি স্বৰ্গদেৱ নিত্যধামলৈ গমন কৰিলে। এওঁৰ ভোগৰ সংখ্যা ১৭ বছৰ ৭ মাস ২১ দিন। এইজনা স্বৰ্গদেৱ বড় শ্ৰীমন্ত আৰু শক্তিমন্ত আছিল। এওঁৰ সুখাভিলাষো বড় প্ৰবল আছিল। এই হেতুকে ৰাজকাৰ্য্যৰ প্ৰতি বিশেষকৈ মন নিদিছিল। সৰ্বদায় চাঙ্গতে<noinclude></noinclude> 8nbx7e3lezr5moizsvxq1psac8zn6d3 250185 250184 2026-05-16T17:22:41Z Pranamikaadhikary 2157 250185 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০৩}}</noinclude>পাৰিষদৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰি লগত টাঙ্গোন ধৰা মানুহ ল’লে। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত দেশ ভৰপূৰ হৈ আছিল কিয়নো প্ৰায় চাৰি কুৰি মান বছৰ, ভিন্ন দেশে সইতে কোন ৰণ বিগ্ৰহ হোৱা নাছিল। এইখিনি কাল দেশৰ উন্নতিতেই ৰজাসকলৰ মন আছিল। স্বৰ্গদেৱে কামৰূপ চাবৰ নিমিত্তে ১৬৮৬ শঁকত গুৱাহাটীলৈ গ’ল। আৰু বশিষ্ঠাশ্ৰম, মণিকৰ্ণেশ্বৰ, চিত্ৰাচল প্ৰভৃতিত মঠ কৰালে। সি সময়তে এটা “সৰ্ব্বগ্ৰাহ” চন্দ্ৰগ্ৰহণ হোৱাত স্বৰ্গদেৱে অশ্বক্ৰান্তত “কণকাঞ্জলি” দান কৰিছিল। এবং অনেক ব্ৰাহ্মণ ও সাধুলোকক ভূমি বৃত্তি দিছিলে। দেৱৰ গাঁৱৰ পুৰণি দ’ল লুইতে খহোৱাত নেঘেৰিটিঙ্গত ১৬৮৭ শঁকত স্বৰ্গদেৱে নকৈ দ’ল কৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মোঁৱামৰাৰ মহন্তে শিৱসিংহ ৰজাৰ দিনত যি অপমান পাইছিল, সেইটি মনত ৰখাই থইছিল। মালৌ পথাৰত এডোখৰ দ মাটি আছিল। মহন্তে এই আজ্ঞা দিলে বোলে মানুহটে পতি এচপৰাকৈ মাটি দি ভেঁটী এটা বান্ধিলে তাতে সত্ৰ কৰা যাব। সেইৰূপে মহন্তৰ শিষ্যসকলে মাটি দিয়াত এটি বড় ভেটী হ’ল। তাতে মহন্তে সত্ৰ কৰিলে। সেই ভেঁটী বন্ধাৰ উপলক্ষে বিস্তৰ শিষ্য হোৱাত মহন্তে ইয়াকে কলে বোলে আমাৰ পূৰ্ব্ব প্ৰতিকাৰ সাধিবলগীয়া, এতেকে সকলোৱে যুগুত হই যাওক। মহন্তসকলৰ শিষ্যৰ ওপৰত যিমান ক্ষমতা আৰু শিষ্যৰো গুৰুৰ প্ৰতি যিমান ভক্তি তাতে তেওঁৰ বাক্য শিষ্যবিলাকে পালন কৰিব বুলি মোঁৱামৰাৰ মহন্তে বিশেষকৈ জানিছিল। সেই মহন্তৰ বাক্যপাত হ’ব পৰা তেওঁৰ শিষ্যসকলে ৰজাৰ অহিতে দ্ৰোহ আচৰিবলৈ আগবাঢ়ি থাকিল। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে ই কথা ভু পাই মোঁৱামৰা মহন্তৰ সমতুল্য দিহিঙ্গীয়া মহন্তক ভিতৰুৱালকৈ লই সদাই চাঙ্গলৈ আহিবলৈ আজ্ঞা দি “লিগিৰা” বাব দিলে। ই সময়তে দেৱৰ গাঁওৰ ন দ’লো নিৰ্ম্মাণ কৰা হ’ল। পাছে ১৬৯১ শঁকৰ ২০ জ্যৈষ্ঠ কৃষ্ণা দশমী তিথিত নৰীয়া পড়ি স্বৰ্গদেৱ নিত্যধামলৈ গমন কৰিলে। এওঁৰ ভোগৰ সংখ্যা ১৭ বছৰ ৭ মাস ২১ দিন। এইজনা স্বৰ্গদেৱ বড় শ্ৰীমন্ত আৰু শক্তিমন্ত আছিল। এওঁৰ সুখাভিলাষো বড় প্ৰবল আছিল। এই হেতুকে ৰাজকাৰ্য্যৰ প্ৰতি বিশেষকৈ মন নিদিছিল। সৰ্ব্বদায় চাঙ্গতে<noinclude></noinclude> 1f9zglge5e9fakj7c6k18xxjunmnln6 104 67289 250155 250137 2026-05-16T15:27:16Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250155 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১০৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ৰঙ্গধেমালি কৰি থাকি, বাহিৰলৈ আহিব লাগিলেও কোনো আমোদৰ উদ্দেশেহে আহিছিল। এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ দিনেই, আহোমবিলাকৰ গৌৰবৰ শেষ সময়। দেশ সম্পূৰ্ণ আছিল, আৰু কোনো প্ৰকাৰৰ ৰণ বিগ্ৰহাদি নোহোৱাত প্ৰজাসমূহৰ বড় সুখ হইছিল।<ref>এইজনা স্বৰ্গদেৱ আৰু তেওঁৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী বড় বড়ুৱা বিদ্যাৰ বড় উৎসাহী আছিল। কামৰূপৰ শিলাৰ কোনো এজন পণ্ডিত বামুণক সোণৰ লগুণ বটা ও অনেক বৃত্তি বিধান দিছিল। এওঁ দেশীয় ভাষাত কীচকবধ নামে এখান নাটক ৰচে, সি কাৰণে এওঁক কবি চূড়ামণি উপাধি দিয়া হইছিল।</ref> ইজনা স্বৰ্গদেৱ পৰ্ব্বতীয়া গোঁসাইৰ পাণ্ডুনাথত থকা নাতি গোঁসাইৰ বংশ এঘৰৰ শিষ্য আছিল। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ নৰীয়া পড়ি থাকোঁতেই তেওঁৰ সিংহাসন পোৱাৰ বিষয়ে দেশীয় প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলৰ দুই মত আছিল। কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড় বড়ুৱা প্ৰভৃতি কেতবিলাকৰ ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা মানি লক্ষ্মীসিংহ কোঁৱৰক সিংহাসন দিবলৈ ইচ্ছা আছিল। ৰাজমন্ত্ৰী বড় গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া প্ৰভৃতি কেতবিলাকৰ এনে ইচ্ছা আছিল যে ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ বড়জনা পুত্ৰেই ৰাজ্য পাওক। কিন্তু বড় বড়ুৱাৰ মত আৰু ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা বলবৎ হোৱাত লক্ষ্মীসিংহ ২১ জ্যৈষ্ঠৰ দিনা সিংহাসনত উঠে। আৰু শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি চুন্যেউফা নাম ল'লে। {{gap}}ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ শেষ কালত লক্ষ্মীসিংহৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ বৰ্ণ আৰু আকাৰ সিজনা ৰজাৰ বিসদৃশ থকাত স্বৰ্গদেৱে তেওঁক এক প্ৰকাৰ সন্তান বুলি অস্বীকাৰ কৰাৰ নিচিনা আছিল। এই নিমিত্তে তেওঁ ৰাজকুলৰ আন আন ডাঙ্গৰ লোকসকলৰ বড় আদৰণীয় আছিল। আনকি পৰ্ব্বতীয়া গোঁসাইয়েও তেওঁক শিষ্য কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে। ই দেশীয় ৰমানন্দ ভট্টাচাৰ্য্য নামে পঢ়াশালিৰ এজনা অধ্যাপকে সেই অনাদৃত ৰাজকুমাৰক পঢ়াইছিল আৰু শিৱ পূজা শিকাইছিল। পাছে লক্ষ্মীসিংহ সিংহাসন পোৱাৰ পাছত পৰ্ব্বতীয়৷ গোঁসাইৰ মন্ত্ৰ গ্ৰহণ নকৰি সেই ভট্টাচাৰ্য্যৰ পৰ৷ শিৱমন্ত্ৰত দীক্ষিত হই তেওঁক পহুমৰীয়া গোঁসাই বা<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> edb8wplknhg2wc80lq87t0kgtjv7918 250187 250155 2026-05-16T17:24:52Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250187 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১০৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ৰঙ্গধেমালি কৰি থাকি, বাহিৰলৈ আহিব লাগিলেও কোনো আমোদৰ উদ্দেশেহে আহিছিল। এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ দিনেই, আহোমবিলাকৰ গৌৰবৰ শেষ সময়। দেশ সম্পূৰ্ণ আছিল, আৰু কোনো প্ৰকাৰৰ ৰণ বিগ্ৰহাদি নোহোৱাত প্ৰজাসমূহৰ বড় সুখ হইছিল।<ref>এইজনা স্বৰ্গদেৱ আৰু তেওঁৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী বড় বড়ুৱা বিদ্যাৰ বড় উৎসাহী আছিল। কামৰূপৰ শিলাৰ কোনো এজন পণ্ডিত বামুণক সোণৰ লগুণ বটা ও অনেক বৃত্তি বিধান দিছিল। এওঁ দেশীয় ভাষাত কীচকবধ নামে এখান নাটক ৰচে, সি কাৰণে এওঁক কবি চূড়ামণি উপাধি দিয়া হইছিল।</ref> ইজনা স্বৰ্গদেৱ পৰ্ব্বতীয়া গোঁসাইৰ পাণ্ডুনাথত থকা নাতি গোঁসাইৰ বংশ এঘৰৰ শিষ্য আছিল। ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ নৰীয়া পড়ি থাকোঁতেই তেওঁৰ সিংহাসন পোৱাৰ বিষয়ে দেশীয় প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলৰ দুই মত আছিল। কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড় বড়ুৱা প্ৰভৃতি কেতবিলাকৰ ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা মানি লক্ষ্মীসিংহ কোঁৱৰক সিংহাসন দিবলৈ ইচ্ছা আছিল। ৰাজমন্ত্ৰী বড় গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া প্ৰভৃতি কেতবিলাকৰ এনে ইচ্ছা আছিল যে ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ বড়জনা পুত্ৰেই ৰাজ্য পাওক। কিন্তু বড় বড়ুৱাৰ মত আৰু ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা বলবৎ হোৱাত লক্ষ্মীসিংহ ২১ জ্যৈষ্ঠৰ দিনা সিংহাসনত উঠে। আৰু শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি চুন্যেউফা নাম ল'লে। {{gap}}ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ শেষ কালত লক্ষ্মীসিংহৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ বৰ্ণ আৰু আকাৰ সিজনা ৰজাৰ বিসদৃশ থকাত স্বৰ্গদেৱে তেওঁক এক প্ৰকাৰ সন্তান বুলি অস্বীকাৰ কৰাৰ নিচিনা আছিল। এই নিমিত্তে তেওঁ ৰাজকুলৰ আন আন ডাঙ্গৰ লোকসকলৰ বড় আদৰণীয় আছিল। আনকি পৰ্ব্বতীয়া গোঁসাইয়েও তেওঁক শিষ্য কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে। ই দেশীয় ৰমানন্দ ভট্টাচাৰ্য্য নামে পঢ়াশালিৰ এজনা অধ্যাপকে সেই অনাদৃত ৰাজকুমাৰক পঢ়াইছিল আৰু শিৱ পূজা শিকাইছিল। পাছে লক্ষ্মীসিংহ সিংহাসন পোৱাৰ পাছত পৰ্ব্বতীয়৷ গোঁসাইৰ মন্ত্ৰ গ্ৰহণ নকৰি সেই ভট্টাচাৰ্য্যৰ পৰ৷ শিৱমন্ত্ৰত দীক্ষিত হই তেওঁক পহুমৰীয়া গোঁসাই বা<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> lxj96064kbnz98hb68qa3j8dh07tdcl 104 67290 250161 250138 2026-05-16T16:06:05Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250161 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০৫}}</noinclude>ন গোঁসাই নাম দি অনেক বৃত্তি বিধান দিলে। লক্ষ্মীসিংহে যেতিয়া ৰাজ্য পায়, তেতিয়া তেওঁৰ বয়স ৫৫ বছৰ। বিশেষ বড় বড়ুৱাৰ নিমিত্তেই সিংহাসন পোৱাত তেওঁ এই পূৰ্ব্বৰ দৰে ৰাজকাৰ্য্য কৰিছিল। ৰমানন্দ ভট্টাচাৰ্য্য ৰজাৰ গুৰু হোৱাত তেওঁক যি মৰ্য্যাদ৷ দিয়া হ'ল তাত আন আন মহন্তসকলে বড় ভাল নাপালে। বিশেষকৈ মোঁৱামৰাৰ মহন্তে গৰ্ব্বালি বচন বোলাত ৰজা ঘৰৰ পৰা এক প্ৰকাৰে অসন্তোষৰ পাত্ৰ হ’ল। পিছে সি শঁকৰ আশ্বিন মাহত স্বৰ্গদেৱে এদিন চৰানাওৰে ফুৰিবলৈ আহিছিল। বড় বড়ুৱাৰ নাও পিছত আছিল। মোঁৱামৰাৰ মহন্তে অনেক সাঙ্গি ভাৰেৰে স্বৰ্গদেৱক বালিতে সাক্ষাৎ কৰি ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। বড় বড়ুৱাই ইয়াকে বুজ পাই চাটু নকৰাকৈ ৰজাৰে সাক্ষাৎ কৰাৰ বাবে মহন্তক অনেক বিদ্ৰূপ আৰু বিতণ্ডা কৰিলে। ইয়াতে মহন্ত বড় বিষম পালে। আৰু তেওঁৰ শিৱসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনৰ নুমাই থকা অপমান অগ্নি দ্বিগুণতৰ জ্বলিবলৈ ধৰিলে। মহন্তে তেওঁৰ শিষ্যসকললৈ তলে তলে বুজ দিলে এবং গুৰুৰ হস্তে প্ৰাণ উৎসৰ্গ কৰিবলৈ সংকল্প কৰি মহন্তৰ প্ৰায় উজনিয়াল সকলো শিষ্য দলবদ্ধ হ'ল। ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ খেদি থোৱা এজনা কোঁৱৰ বড়জনা গোঁহাই দেৱক দলপতি হবলৈ মোঁৱামৰীয়৷ মহন্তে আহ্বান কৰিলে আৰু নাহৰখোৰ৷ ও ৰাঘমৰাণ নামেৰে ই দুজন সেনাপতি হ’ল। যিবিলাক মানুহ ই ড্ৰোহৰ কাৰ্য্যত লগ লাগিল, সিবিলাকে দা, টাঙ্গোন, ধেনু, কাঁড়, বৰ্ষা, প্ৰভৃতি অস্ত্ৰ ললে। বড় ভেটীৰ ওচৰতে এইৰূপে প্ৰায় ন হেজাৰমান মানুহ লগলাগি ৰঙ্গপুৰৰ ফালে আঘোনৰ আদিতে যাত্ৰা কৰিলে। লোকত এনে ঢৌ তুলি দিলে বোলে গোঁহাইদেৱ থকাতো অন্যায়কৈ লক্ষ্মীসিংহক ৰজা পতাৰ হেতুকে সেই ৰণ যাত্ৰা হইছে। মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰ এইৰূপ উদ্যোগৰ ভু পাই বড় গোঁহাই, বুঢ়া গোঁহাই, কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড় বড়ুৱা প্ৰভৃতি মন্ত্ৰীসকলে কিছুমান সৈন্য আগবঢ়াই পঠালে। কিন্তু ৰজাৰ সৈন্যে একো কৰিব নোৱাৰিলে। মোঁৱামৰীয়াবিলাক নগৰ পাই স্বৰ্গদেৱ ও ডাঙ্গৰীয়াসকল আৰু বড় বড়ুৱাক বন্দী কৰিলে। সৌভাগ্যৰ বিষয় এই যে তেতিয়া অতি অল্প মাত্ৰ লোকৰ প্ৰাণ লইছিল। খোৰা মৰাণৰ ঘৈণীয়েকক ৰাধাৰুক্মিণী নাম দি তাইকো<noinclude></noinclude> o7151y6nirumi8bfgfjxhlgl4g51c19 250188 250161 2026-05-16T17:27:49Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250188 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০৫}}</noinclude>ন গোঁসাই নাম দি অনেক বৃত্তি বিধান দিলে। লক্ষ্মীসিংহে যেতিয়া ৰাজ্য পায়, তেতিয়া তেওঁৰ বয়স ৫৫ বছৰ। বিশেষ বড় বড়ুৱাৰ নিমিত্তেই সিংহাসন পোৱাত তেওঁ এই পূৰ্ব্বৰ দৰে ৰাজকাৰ্য্য কৰিছিল। ৰমানন্দ ভট্টাচাৰ্য্য ৰজাৰ গুৰু হোৱাত তেওঁক যি মৰ্য্যাদ৷ দিয়া হ’ল তাত আন আন মহন্তসকলে বড় ভাল নাপালে। বিশেষকৈ মোঁৱামৰাৰ মহন্তে গৰ্ব্বালি বচন বোলাত ৰজা ঘৰৰ পৰা এক প্ৰকাৰে অসন্তোষৰ পাত্ৰ হ’ল। পিছে সি শঁকৰ আশ্বিন মাহত স্বৰ্গদেৱে এদিন চৰানাওৰে ফুৰিবলৈ আহিছিল। বড় বড়ুৱাৰ নাও পিছত আছিল। মোঁৱামৰাৰ মহন্তে অনেক সাঙ্গি ভাৰেৰে স্বৰ্গদেৱক বালিতে সাক্ষাৎ কৰি ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। বড় বড়ুৱাই ইয়াকে বুজ পাই চাটু নকৰাকৈ ৰজাৰে সাক্ষাৎ কৰাৰ বাবে মহন্তক অনেক বিদ্ৰূপ আৰু বিতণ্ডা কৰিলে। ইয়াতে মহন্ত বড় বিষম পালে। আৰু তেওঁৰ শিৱসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনৰ নুমাই থকা অপমান অগ্নি দ্বিগুণতৰ জ্বলিবলৈ ধৰিলে। মহন্তে তেওঁৰ শিষ্যসকললৈ তলে তলে বুজ দিলে এবং গুৰুৰ হস্তে প্ৰাণ উৎসৰ্গ কৰিবলৈ সংকল্প কৰি মহন্তৰ প্ৰায় উজনিয়াল সকলো শিষ্য দলবদ্ধ হ’ল। ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ খেদি থোৱা এজনা কোঁৱৰ বড়জনা গোঁহাই দেৱক দলপতি হবলৈ মোঁৱামৰীয়া মহন্তে আহ্বান কৰিলে আৰু নাহৰখোৰা ও ৰাঘমৰাণ নামেৰে ই দুজন সেনাপতি হ’ল। যিবিলাক মানুহ ই ড্ৰোহৰ কাৰ্য্যত লগ লাগিল, সিবিলাকে দা, টাঙ্গোন, ধেনু, কাঁড়, বৰ্ষা, প্ৰভৃতি অস্ত্ৰ ললে। বড় ভেটীৰ ওচৰতে এইৰূপে প্ৰায় ন হেজাৰমান মানুহ লগলাগি ৰঙ্গপুৰৰ ফালে আঘোনৰ আদিতে যাত্ৰা কৰিলে। লোকত এনে ঢৌ তুলি দিলে বোলে গোঁহাইদেৱ থকাতো অন্যায়কৈ লক্ষ্মীসিংহক ৰজা পতাৰ হেতুকে সেই ৰণ যাত্ৰা হইছে। মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰ এইৰূপ উদ্যোগৰ ভু পাই বড় গোঁহাই, বুঢ়া গোঁহাই, কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড় বড়ুৱা প্ৰভৃতি মন্ত্ৰীসকলে কিছুমান সৈন্য আগবঢ়াই পঠালে। কিন্তু ৰজাৰ সৈন্যে একো কৰিব নোৱাৰিলে। মোঁৱামৰীয়াবিলাক নগৰ পাই স্বৰ্গদেৱ ও ডাঙ্গৰীয়াসকল আৰু বড় বড়ুৱাক বন্দী কৰিলে। সৌভাগ্যৰ বিষয় এই যে তেতিয়া অতি অল্প মাত্ৰ লোকৰ প্ৰাণ লইছিল। খোৰা মৰাণৰ ঘৈণীয়েকক ৰাধাৰুক্মিণী নাম দি তাইকো<noinclude></noinclude> 77msad88u3jz0nenjjiota5g3hobtmk 250189 250188 2026-05-16T17:28:43Z Pranamikaadhikary 2157 250189 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০৫}}</noinclude>ন গোঁসাই নাম দি অনেক বৃত্তি বিধান দিলে। লক্ষ্মীসিংহে যেতিয়া ৰাজ্য পায়, তেতিয়া তেওঁৰ বয়স ৫৫ বছৰ। বিশেষ বড় বড়ুৱাৰ নিমিত্তেই সিংহাসন পোৱাত তেওঁ এই পূৰ্ব্বৰ দৰে ৰাজকাৰ্য্য কৰিছিল। ৰমানন্দ ভট্টাচাৰ্য্য ৰজাৰ গুৰু হোৱাত তেওঁক যি মৰ্য্যাদা দিয়া হ’ল তাত আন আন মহন্তসকলে বড় ভাল নাপালে। বিশেষকৈ মোঁৱামৰাৰ মহন্তে গৰ্ব্বালি বচন বোলাত ৰজা ঘৰৰ পৰা এক প্ৰকাৰে অসন্তোষৰ পাত্ৰ হ’ল। পিছে সি শঁকৰ আশ্বিন মাহত স্বৰ্গদেৱে এদিন চৰানাওৰে ফুৰিবলৈ আহিছিল। বড় বড়ুৱাৰ নাও পিছত আছিল। মোঁৱামৰাৰ মহন্তে অনেক সাঙ্গি ভাৰেৰে স্বৰ্গদেৱক বালিতে সাক্ষাৎ কৰি ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। বড় বড়ুৱাই ইয়াকে বুজ পাই চাটু নকৰাকৈ ৰজাৰে সাক্ষাৎ কৰাৰ বাবে মহন্তক অনেক বিদ্ৰূপ আৰু বিতণ্ডা কৰিলে। ইয়াতে মহন্ত বড় বিষম পালে। আৰু তেওঁৰ শিৱসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনৰ নুমাই থকা অপমান অগ্নি দ্বিগুণতৰ জ্বলিবলৈ ধৰিলে। মহন্তে তেওঁৰ শিষ্যসকললৈ তলে তলে বুজ দিলে এবং গুৰুৰ হস্তে প্ৰাণ উৎসৰ্গ কৰিবলৈ সংকল্প কৰি মহন্তৰ প্ৰায় উজনিয়াল সকলো শিষ্য দলবদ্ধ হ’ল। ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ খেদি থোৱা এজনা কোঁৱৰ বড়জনা গোঁহাই দেৱক দলপতি হবলৈ মোঁৱামৰীয়া মহন্তে আহ্বান কৰিলে আৰু নাহৰখোৰা ও ৰাঘমৰাণ নামেৰে ই দুজন সেনাপতি হ’ল। যিবিলাক মানুহ ই ড্ৰোহৰ কাৰ্য্যত লগ লাগিল, সিবিলাকে দা, টাঙ্গোন, ধেনু, কাঁড়, বৰ্ষা, প্ৰভৃতি অস্ত্ৰ ললে। বড় ভেটীৰ ওচৰতে এইৰূপে প্ৰায় ন হেজাৰমান মানুহ লগলাগি ৰঙ্গপুৰৰ ফালে আঘোনৰ আদিতে যাত্ৰা কৰিলে। লোকত এনে ঢৌ তুলি দিলে বোলে গোঁহাইদেৱ থকাতো অন্যায়কৈ লক্ষ্মীসিংহক ৰজা পতাৰ হেতুকে সেই ৰণ যাত্ৰা হইছে। মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰ এইৰূপ উদ্যোগৰ ভু পাই বড় গোঁহাই, বুঢ়া গোঁহাই, কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড় বড়ুৱা প্ৰভৃতি মন্ত্ৰীসকলে কিছুমান সৈন্য আগবঢ়াই পঠালে। কিন্তু ৰজাৰ সৈন্যে একো কৰিব নোৱাৰিলে। মোঁৱামৰীয়াবিলাক নগৰ পাই স্বৰ্গদেৱ ও ডাঙ্গৰীয়াসকল আৰু বড় বড়ুৱাক বন্দী কৰিলে। সৌভাগ্যৰ বিষয় এই যে তেতিয়া অতি অল্প মাত্ৰ লোকৰ প্ৰাণ লইছিল। খোৰা মৰাণৰ ঘৈণীয়েকক ৰাধাৰুক্মিণী নাম দি তাইকো<noinclude></noinclude> aqbw012v8x7vvzjif9uou3nc2919fag 104 67291 250163 250139 2026-05-16T16:14:45Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250163 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১০৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>দ্ৰোহীবিলাকে লগত আনিছিল। তাতে এনে ঢৌ হইছিল, বোলে এইজনী তিৰোতাই বন্দুকৰ গুলী আঁচল পাতি লয়। মোৱামৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক পাটৰ পৰা নমাই জয় সাগৰৰ দ'লতে বন্দী কৰি থ'লে। বড়জনা বড় গোঁহাই ভগী বুঢ়া গোঁহাই আৰু আন আন কেইজনামান প্ৰধান প্ৰধান লোকক মাৰিলে আৰু কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড় বড়ুৱাক শালত দিলে আৰু তেওঁৰ পুত্ৰাদিকে৷ বধিলে। খোৰা মৰাণৰ পুতেক ৰমাকান্ত সিংহাসনত উঠি ৰজা হ’ল আৰু নচুকীয়া মোহৰ মাৰিলে। আঘোনৰ পৰা সেই বছৰৰ চ'তৰ বিহুলৈকে মোৱামৰীয়াবিলাকে নগৰ লইছিল। তেতিয়া এক মহা হুলস্থূল হইছিল। মানুহৰ ধন প্ৰাণৰ একে৷ নিশ্চয় নাছিল। চাৰিওফালৰ মানুহক লুটিপুটি নি দ্ৰোহীবিলাকে প্ৰবৰ্ত্তিছিল। অশিক্ষিত কৃষক যোদ্ধাৰু, কিমান দিন এইৰূপে সৈনিক বেশত থাকিব পাৰে? নগৰ লোৱাৰ পাছৰে পৰা মোঁৱামৰীয়াবিলাক নিজৰ ঘৰলৈ যাবলৈ ধৰিলে। সিবিলাকৰ আৰু মোঁৱামৰীয়া ৰজা ও সেনাপতিসকলৰ এনে দৃঢ় বিশ্বাস হ’ল দেশ যেন সম্পূৰ্ণ তেওঁবিলাকৰ শাসিত হ'ল। {{gap}}শিৱসিংহ ৰজাৰ দিনত মোঁৱামৰ৷ মহন্তৰ অপমান হোৱাত তেওঁক আন আন মহন্তে কিছু হেয় কৰিছিল। বিশেষ লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱক নিৰ্ম্মালি দিবৰ সময়তো সমনীয়া অনেক মহন্তে এইজন মহন্তক শাৰীত বহিবলৈ নিদি অপমানিত কৰিছিল। নগৰ লোৱাৰ পাছতে মোঁৱামৰীয়া মহন্তে অনেক মহন্তসকলক মতাই নি ভকত কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে সেই বাবে এদিন এখান মেল হোৱাত মহন্তসকলক মোঁৱামৰা মহন্তে এই বুলি এক নাম দিলে বোলে “সবাৰো নাম জয়হৰি”। ইয়াকে বোলাৰ পাছত মহন্ত বিমূৰ্চ্ছিত হ’ল। পাছে তেওঁ আৰোগ্য হ’ল আৰু তেওঁৰ শিষ্যসকলে এনে অভিমান কৰিবলৈ ধৰিলে বোলে ইসকল মহন্ত তেওঁৰ শিষ্য।<ref>সেই কাৰণে মোঁৱামৰীয়া মহন্তৰ শিষ্যবিলাকে পুৰণি ভকত বুলি কয়। কিয়নো ইবিলাক মহন্ত মোঁৱামৰীয়৷ মহন্তৰ নকৈ ভকত হ’ল।</ref> এইৰূপে ৰজা মন্ত্ৰী আৰু মহন্তসকলৰ পূৰ্ব্বৰ কৰা কাৰ্য্যৰ পোটক তুলি মোঁৱামৰীয়া ৰজা সিংহাসনত<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> ro5d89wman6qby9qtxyoopra4sjaugq 250192 250163 2026-05-16T17:31:52Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250192 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১০৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>দ্ৰোহীবিলাকে লগত আনিছিল। তাতে এনে ঢৌ হইছিল, বোলে এইজনী তিৰোতাই বন্দুকৰ গুলী আঁচল পাতি লয়। মোৱামৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক পাটৰ পৰা নমাই জয় সাগৰৰ দ’লতে বন্দী কৰি থ’লে। বড়জনা বড় গোঁহাই ভগী বুঢ়া গোঁহাই আৰু আন আন কেইজনামান প্ৰধান প্ৰধান লোকক মাৰিলে আৰু কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ বড় বড়ুৱাক শালত দিলে আৰু তেওঁৰ পুত্ৰাদিকো বধিলে। খোৰা মৰাণৰ পুতেক ৰমাকান্ত সিংহাসনত উঠি ৰজা হ’ল আৰু নচুকীয়া মোহৰ মাৰিলে। আঘোনৰ পৰা সেই বছৰৰ চ’তৰ বিহুলৈকে মোৱামৰীয়াবিলাকে নগৰ লইছিল। তেতিয়া এক মহা হুলস্থূল হইছিল। মানুহৰ ধন প্ৰাণৰ একো নিশ্চয় নাছিল। চাৰিওফালৰ মানুহক লুটিপুটি নি দ্ৰোহীবিলাকে প্ৰবৰ্ত্তিছিল। অশিক্ষিত কৃষক যোদ্ধাৰু, কিমান দিন এইৰূপে সৈনিক বেশত থাকিব পাৰে? নগৰ লোৱাৰ পাছৰে পৰা মোঁৱামৰীয়াবিলাক নিজৰ ঘৰলৈ যাবলৈ ধৰিলে। সিবিলাকৰ আৰু মোঁৱামৰীয়া ৰজা ও সেনাপতিসকলৰ এনে দৃঢ় বিশ্বাস হ’ল দেশ যেন সম্পূৰ্ণ তেওঁবিলাকৰ শাসিত হ’ল। {{gap}}শিৱসিংহ ৰজাৰ দিনত মোঁৱামৰা মহন্তৰ অপমান হোৱাত তেওঁক আন আন মহন্তে কিছু হেয় কৰিছিল। বিশেষ লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱক নিৰ্ম্মালি দিবৰ সময়তো সমনীয়া অনেক মহন্তে এইজন মহন্তক শাৰীত বহিবলৈ নিদি অপমানিত কৰিছিল। নগৰ লোৱাৰ পাছতে মোঁৱামৰীয়া মহন্তে অনেক মহন্তসকলক মতাই নি ভকত কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে সেই বাবে এদিন এখান মেল হোৱাত মহন্তসকলক মোঁৱামৰা মহন্তে এই বুলি এক নাম দিলে বোলে “সবাৰো নাম জয়হৰি”। ইয়াকে বোলাৰ পাছত মহন্ত বিমূৰ্চ্ছিত হ’ল। পাছে তেওঁ আৰোগ্য হ’ল আৰু তেওঁৰ শিষ্যসকলে এনে অভিমান কৰিবলৈ ধৰিলে বোলে ইসকল মহন্ত তেওঁৰ শিষ্য।<ref>সেই কাৰণে মোঁৱামৰীয়া মহন্তৰ শিষ্যবিলাকে পুৰণি ভকত বুলি কয়। কিয়নো ইবিলাক মহন্ত মোঁৱামৰীয়৷ মহন্তৰ নকৈ ভকত হ’ল।</ref> এইৰূপে ৰজা মন্ত্ৰী আৰু মহন্তসকলৰ পূৰ্ব্বৰ কৰা কাৰ্য্যৰ পোটক তুলি মোঁৱামৰীয়া ৰজা সিংহাসনত<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 0uqyp03f8dtt99shec0apbtejmle8ni 104 67292 250165 250140 2026-05-16T16:22:17Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250165 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০৭}}</noinclude>থাকিল। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱ অপদস্থ হলেও তেওঁৰ ফালে অনেক লোক আছিল। কুৱৈ গঁয়া ঘনশ্যাম প্ৰভৃতি অনেক লোকে ষড়যন্ত্ৰ কৰি চ'তৰ বিহুৰ দিনা দ্ৰোহী ৰমাকান্তক সেৱা কৰিবলৈ কিছুমান লোক পঠালে আৰু সিসকলে মোৱামৰীয়াৰ ৰজা ও সেনাপতিবিলাকক ধৰি প্ৰাণে মাৰিলে। লক্ষ্মীসিংহে আকৌ সিংহাসন প্ৰাপ্ত হল।<ref>ৰাধাৰুক্মিণীও ৰাজকীয় সৈন্যৰ হাতত মৃত্যু হ'ল।</ref> আৰু আপাহৰ নিমিত্তে স্বৰ্গদেৱে সেই ঘনশ্যামক ৰাজমন্ত্ৰী বুঢ়াগোঁহাই পাতিলে। মোঁৱামৰীয়৷ মহন্ত আৰু অন্যান্য অনেকে সেই মহন্তৰ প্ৰধান প্ৰধান শিষ্যসকলক ধৰি আনি প্ৰাণে মাৰিলে। এনে কথা লোকে এতিয়াও কোৱা কুই কৰে যে ঘনশ্যাম বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই মোঁৱামৰীয়াবিলাকক সপৰিবাৰে ধৰাই আনি বড় ভোজ খুৱাইছিল। পৰিশেষে সিহঁতৰ হতুৱাই খাল খনাই আপোনা আপুনি সিহঁতক পোত যোৱাইছিল। এইৰূপে কাৰ্য্য কৰোঁতে কোনো বিচাৰ বা অনুসন্ধান কৰ৷ নহইছিল। মোঁৱামৰা মহন্তৰ শিষ্য বুলিলেই দ্ৰোহী আৰু দণ্ডৰ যোগ্য এনে বিবেচনা কৰে মাত্ৰ। ই কিমান ন্যায়সঙ্গত ব্যৱহাৰ তাক বিবেচনা কৰিলে চমৎকৃত হব লাগে। {{gap}}মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰ হাতৰ পৰা ৰাজ্য লোৱাৰ পাছত আৰু দেশৰ কোনো দুৰ্গতি নহল। মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰ এই উপদ্ৰৱ উজনিৰ অলপ ঠাইত মাথোন ব্যাপ্ত হইছিল। ইয়াৰ পাছত বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া আৰু আন আন প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলে দেশৰ উন্নতিৰ প্ৰতি বিশেষ মন দিছিল। ইয়াৰ পাছত আৰু বিশেষ কোনো ঘটনা ইজনা ৰজাদেৱৰ দিনত নহল। কেবল কোনো কোনো ঠাইত কেইটিমান দেৱালয় নিৰ্ম্মাণ হ’ল। মোঁৱামৰীয়াবিলাকে সিংহাসনচ্যুত কৰাৰ পৰা লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মন বড় দুঃখিত আছিল আৰু তেওঁ এক প্ৰকাৰ ঔদাস্য ভাব অবলম্বন কৰিছিল। মন্ত্ৰীৰ হাততেই সকলে৷ কাৰ্য্যৰ ভাৰ অৰ্পিত আছিল। স্বৰ্গদেৱে সদাই প্ৰায় মৌনভাৱতে ভিতৰতে আছিল। পৰিশেষত ১৭০২ শঁকৰ ৩০ আঘোনত কৃষ্ণা প্ৰতিপদ তিথিত স্বৰ্গদেৱ<noinclude></noinclude> ryltk35vnzvg9ddhm87bnkqmqvb9psi 250166 250165 2026-05-16T16:22:38Z BabulB 104 250166 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০৭}}</noinclude>থাকিল। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱ অপদস্থ হলেও তেওঁৰ ফালে অনেক লোক আছিল। কুৱৈ গঁয়া ঘনশ্যাম প্ৰভৃতি অনেক লোকে ষড়যন্ত্ৰ কৰি চ'তৰ বিহুৰ দিনা দ্ৰোহী ৰমাকান্তক সেৱা কৰিবলৈ কিছুমান লোক পঠালে আৰু সিসকলে মোৱামৰীয়াৰ ৰজা ও সেনাপতিবিলাকক ধৰি প্ৰাণে মাৰিলে। লক্ষ্মীসিংহে আকৌ সিংহাসন প্ৰাপ্ত হল।<ref>ৰাধাৰুক্মিণীও ৰাজকীয় সৈন্যৰ হাতত মৃত্যু হ'ল।</ref> আৰু আপাহৰ নিমিত্তে স্বৰ্গদেৱে সেই ঘনশ্যামক ৰাজমন্ত্ৰী বুঢ়াগোঁহাই পাতিলে। মোঁৱামৰীয়৷ মহন্ত আৰু অন্যান্য অনেকে সেই মহন্তৰ প্ৰধান প্ৰধান শিষ্যসকলক ধৰি আনি প্ৰাণে মাৰিলে। এনে কথা লোকে এতিয়াও কোৱা কুই কৰে যে ঘনশ্যাম বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই মোঁৱামৰীয়াবিলাকক সপৰিবাৰে ধৰাই আনি বড় ভোজ খুৱাইছিল। পৰিশেষে সিহঁতৰ হতুৱাই খাল খনাই আপোনা আপুনি সিহঁতক পোত যোৱাইছিল। এইৰূপে কাৰ্য্য কৰোঁতে কোনো বিচাৰ বা অনুসন্ধান কৰ৷ নহইছিল। মোঁৱামৰা মহন্তৰ শিষ্য বুলিলেই দ্ৰোহী আৰু দণ্ডৰ যোগ্য এনে বিবেচনা কৰে মাত্ৰ। ই কিমান ন্যায়সঙ্গত ব্যৱহাৰ তাক বিবেচনা কৰিলে চমৎকৃত হব লাগে। {{gap}}মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰ হাতৰ পৰা ৰাজ্য লোৱাৰ পাছত আৰু দেশৰ কোনো দুৰ্গতি নহল। মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰ এই উপদ্ৰৱ উজনিৰ অলপ ঠাইত মাথোন ব্যাপ্ত হইছিল। ইয়াৰ পাছত বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া আৰু আন আন প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলে দেশৰ উন্নতিৰ প্ৰতি বিশেষ মন দিছিল। ইয়াৰ পাছত আৰু বিশেষ কোনো ঘটনা ইজনা ৰজাদেৱৰ দিনত নহল। কেবল কোনো কোনো ঠাইত কেইটিমান দেৱালয় নিৰ্ম্মাণ হ’ল। মোঁৱামৰীয়াবিলাকে সিংহাসনচ্যুত কৰাৰ পৰা লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মন বড় দুঃখিত আছিল আৰু তেওঁ এক প্ৰকাৰ ঔদাস্য ভাব অবলম্বন কৰিছিল। মন্ত্ৰীৰ হাততেই সকলে৷ কাৰ্য্যৰ ভাৰ অৰ্পিত আছিল। স্বৰ্গদেৱে সদাই প্ৰায় মৌনভাৱতে ভিতৰতে আছিল। পৰিশেষত ১৭০২ শঁকৰ ৩০ আঘোনত কৃষ্ণা প্ৰতিপদ তিথিত স্বৰ্গদেৱ<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> hw8k7vdbkfuzs5u1aam2tftc11rldy1 250193 250166 2026-05-16T17:34:34Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250193 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||নবম অধ্যায়|১০৭}}</noinclude>থাকিল। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱ অপদস্থ হলেও তেওঁৰ ফালে অনেক লোক আছিল। কুৱৈ গঁয়া ঘনশ্যাম প্ৰভৃতি অনেক লোকে ষড়যন্ত্ৰ কৰি চ’তৰ বিহুৰ দিনা দ্ৰোহী ৰমাকান্তক সেৱা কৰিবলৈ কিছুমান লোক পঠালে আৰু সিসকলে মোৱামৰীয়াৰ ৰজা ও সেনাপতিবিলাকক ধৰি প্ৰাণে মাৰিলে। লক্ষ্মীসিংহে আকৌ সিংহাসন প্ৰাপ্ত হল।<ref>ৰাধাৰুক্মিণীও ৰাজকীয় সৈন্যৰ হাতত মৃত্যু হ’ল।</ref> আৰু আপাহৰ নিমিত্তে স্বৰ্গদেৱে সেই ঘনশ্যামক ৰাজমন্ত্ৰী বুঢ়াগোঁহাই পাতিলে। মোঁৱামৰীয়া মহন্ত আৰু অন্যান্য অনেকে সেই মহন্তৰ প্ৰধান প্ৰধান শিষ্যসকলক ধৰি আনি প্ৰাণে মাৰিলে। এনে কথা লোকে এতিয়াও কোৱা কুই কৰে যে ঘনশ্যাম বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই মোঁৱামৰীয়াবিলাকক সপৰিবাৰে ধৰাই আনি বড় ভোজ খুৱাইছিল। পৰিশেষে সিহঁতৰ হতুৱাই খাল খনাই আপোনা আপুনি সিহঁতক পোত যোৱাইছিল। এইৰূপে কাৰ্য্য কৰোঁতে কোনো বিচাৰ বা অনুসন্ধান কৰা নহইছিল। মোঁৱামৰা মহন্তৰ শিষ্য বুলিলেই দ্ৰোহী আৰু দণ্ডৰ যোগ্য এনে বিবেচনা কৰে মাত্ৰ। ই কিমান ন্যায়সঙ্গত ব্যৱহাৰ তাক বিবেচনা কৰিলে চমৎকৃত হব লাগে। {{gap}}মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰ হাতৰ পৰা ৰাজ্য লোৱাৰ পাছত আৰু দেশৰ কোনো দুৰ্গতি নহল। মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰ এই উপদ্ৰৱ উজনিৰ অলপ ঠাইত মাথোন ব্যাপ্ত হইছিল। ইয়াৰ পাছত বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া আৰু আন আন প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলে দেশৰ উন্নতিৰ প্ৰতি বিশেষ মন দিছিল। ইয়াৰ পাছত আৰু বিশেষ কোনো ঘটনা ইজনা ৰজাদেৱৰ দিনত নহল। কেবল কোনো কোনো ঠাইত কেইটিমান দেৱালয় নিৰ্ম্মাণ হ’ল। মোঁৱামৰীয়াবিলাকে সিংহাসনচ্যুত কৰাৰ পৰা লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মন বড় দুঃখিত আছিল আৰু তেওঁ এক প্ৰকাৰ ঔদাস্য ভাব অবলম্বন কৰিছিল। মন্ত্ৰীৰ হাততেই সকলো কাৰ্য্যৰ ভাৰ অৰ্পিত আছিল। স্বৰ্গদেৱে সদাই প্ৰায় মৌনভাৱতে ভিতৰতে আছিল। পৰিশেষত ১৭০২ শঁকৰ ৩০ আঘোনত কৃষ্ণা প্ৰতিপদ তিথিত স্বৰ্গদেৱ<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> bmrhmsfd8k2uwqf05qpnv8v37qjanie 104 67294 250215 183082 2026-05-17T08:05:04Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250215 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|'''দশম অধ্যায়'''}} লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ কেইবাজনাও ভতিজ৷ পুতেক আছিল। পাছে সিসকলৰ কোনোয়ে কিবা উপদ্ৰব কৰে এই ভাবি তেওঁৰ সিংহাসন পুৰুষানুক্ৰম কৰিবলৈ স্বৰ্গদেৱ জীয়াই থাকোঁতেই তেওঁৰ পুত্ৰ লোকনাথ গোঁহাইদেৱক যুবৰাজৰূপে অভিষিক্ত কৰিছিল। এইজনা গোঁহাইদেৱৰ স্বভাব বড় উদ্ধত আছিল। স্বৰ্গদেৱে ইয়াকো ভাবিছিলে বোলে যুবৰাজ পতা হলে সিংহাসনৰ ওচৰ চপাত কিজানি গোঁহাইদেৱৰ স্বভাৱ কিছু সংশোধন হয়। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে সেইটি নঘটিল। স্বৰ্গদেৱ লোকান্তৰলৈ যোৱাৰ পাছ দিনাই লোকনাথ গোঁহাইদেৱ সিংহাসনত উঠিল। তাৰ পিছতে শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি হিন্দুমতে গৌৰীনাথসিংহ আৰু আহোম মতে চুহিতপুংফা নাম ললে। স্বৰ্গদেৱে সিংহাসন পোৱাৰ পিছত তেওঁৰ ঔদ্ধত্যগুণ বড় প্ৰবল হ’ল। তেওঁৰ ইচ্ছাক কোনোৱে নিবাৰিব নোৱাৰিছিল। কাৰো উপদেশ বা মন্ত্ৰণা তেওঁৰ মনত ঠাই নিদিছিল। মোঁৱামৰীয়া যিবিলাক আছিল, সিবিলাকক পিতৃবৈৰী বুলি নষ্ট কৰিবৰ তেওঁৰ মন হ’ল। দৰঙ্গৰ ৰজাৰ প্ৰতিও কোনো কাৰ্য্যত তেওঁৰ কোপ দৃষ্টি হইছিল আৰু সি দেশত আপোনাৰ অধিকাৰ সম্পূৰ্ণৰূপে বিস্তাৰিলে। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত মোঁৱামৰীয়াবিলাকে খেদা খালে হয় কিন্তু সিহঁতৰ মনৰ পৰা দ্ৰোহভাব খেদা নেখালে। সিহঁতে গুপ্তভাবে সদাই দ্ৰোহ চিন্তা কৰিছিল। ১৭০৪ শঁকৰ ২ৰ৷ বৈশাখত কেতবিলাক মোঁৱামৰীয়াই শিঙ্গৰী ঘৰত ৰাতি জুই দি পুড়িলে। ৰুদ্ৰেশ্বৰ বড় পাত্ৰ ডাঙ্গৰীয়াই এই কাৰ্য্য নিবাৰিব নোৱাৰি ভয় পাই গুৱাহাটীলৈ গ'ল। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰ যি যি লোকে এই গৃহদাহ কাৰ্য্যত লিপ্ত আছিল তাৰ প্ৰায় সকলোকে ধৰাই আনি মাৰিলে। ইওবাৰ দোষী, নিৰ্দ্দোষীৰ কোনো বিশেষ বিচাৰ নহল। মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰ মনত একেই দ্ৰোহভাৱ পৰিপূৰ্ণ তাতে দোষী নিৰ্দ্দোষী বিচাৰ নকৰি মোঁৱামৰা মহন্তৰ শিষ্য বুলিলেই দণ্ডৰ পাত্ৰ কৰা হ’ল। যিবিলাক<noinclude></noinclude> 35vlqv0g45kfokaal3ubez3a0kwda6i 104 67295 250217 183083 2026-05-17T08:25:13Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250217 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১১০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>মানুহে গুৰুৰ বাক্য ও কাৰ্য্যকে সাক্ষাৎ ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা আৰু কাৰ্য্য বুলি মানে, মোঁৱামৰীয়াবিলাক সি শ্ৰেণীৰ লোক। সিহঁতে অনেক গুৰুতৰ দণ্ড পাইও তাৰ প্ৰতি বড় ভয় নকৰিছিল। বৰঞ্চ গুৰুৰ প্ৰিয়কাৰ্য্য সাধন বুলি মানিছিল। সিহঁতে তলে তলে সিহঁতৰ ধৰ্ম্মাক্ৰান্ত যাবতীয় লোকলৈ সেই দ্ৰোহজনক বাৰ্তা পঠালে। সকলোৱে একবাক্য হ'ল। কোনেও পিছ হুহকিবলৈ বাঞ্ছা নকৰিলে। একে ধৰ্ম্ম আৰু মতৰ দ্ৰোহী, ইয়াকে বুজাবলৈ প্ৰধান প্ৰধান লোকসকলে কেতবোৰ ঠাৰ চলাই দিলে।<ref>সেই ঠাৰবিলাক সিসকলৰ ধৰ্ম্মতেই আছিল।</ref> সিহঁতৰ পূৰ্ব্বৰ দুবাৰ উদ্যম ভঙ্গ হোৱাত এইবাৰ তেনে নহবলৈ একেবাৰে কৃতসঙ্কল্প হ'ল। কিন্তু কি ছলত সি সংকল্প কাৰ্য্যলৈ আনে তালৈ বাট চাই আছিল। লক্ষ্মীসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনতে ভয় পাই পলাই নানা ঠাইত থকা মোঁৱামৰা মহন্তৰ শিষ্যসকলো পলাই থকা ঠাইৰ পৰা আহি জ্ঞাতিৰ সঙ্গ ললে। ইতিমধ্যতে ঘনশ্যাম বুঢ়া গোঁহাইৰ মৃত্যু হ’ল। তেওঁৰ সুযোগ্য পুত্ৰ পূৰ্ণানন্দ বুঢ়া গোঁহাই মন্ত্ৰী হ’ল। এওঁ বৰ বুদ্ধিমন্ত আৰু কীৰ্ত্তিপ্ৰিয় লোক আছিল। পূৰ্ব্বে যিৰূপে ৰাজ্য শাসনৰ প্ৰণালী আছিল, তাতকৈ অন্যমতে কৰিবলৈ ধৰিলে মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰ দ্ৰোহৰ উদ্যমৰ কথা বুজ পাই তেওঁ তাক নিবাৰণৰ অৰ্থে উপায় চিন্তিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ ভাবিলে বোলে কঠিন শাসনতকৈ সামান্য দণ্ডই যথেষ্ট হ'ব। এই বিবেচনা কৰি যিবিলাক লোকৰ দ্ৰোহভাব জানিব পাৰিলে সিবিলাকক সামান্য দণ্ড দিবলৈ ধৰিলে। ৰাজদ্ৰোহ নিবাৰিবৰ নিমিত্তে গুৰু দণ্ডই প্ৰশস্ত। মোঁৱামৰীয়াবিলাকে পূৰ্ণানন্দ বুঢ়া গোঁহাইৰ এই মত দেখি ৰজাৰ দৌৰ্ব্বল্য ভাবি ১৭০৯ শঁকৰ পুহত একেবাৰে দ্ৰোহভাবে একত্ৰ হ’ল। মাঘত চাৰিওফালৰ পৰ৷ মোঁৱামৰীয়াবিলাক দা, কুঠাৰ, বৰ্ষা, কাঠৰ ঢাল, চূণলগোৱা বাঁহৰ বা কাষ্ঠৰ তৰোৱাল, টাঙ্গোন, ধেনুকাঁড়, যেয়ে যি পালে লই বড় ভেটী সত্ৰৰ ওচৰলৈ গই তাতে লগ লাগিল। সৰ্ব্বমুঠে দহ হাজাৰ মান সৈন্য নগৰৰ ফালে গ’ল। এবং দেশৰ চাৰিওফালে জুমে জুমে মোঁৱামৰীয়া ফুৰিবলৈ ধৰিলে। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই কিছুমান সৈন্য গোটাই প্ৰধানকৈ নগৰৰ ফালে অহা সৈন্যবিলাকৰ<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> m74uljd8pkb77fq8ia9x89ywsel1pjl 104 67305 250211 183093 2026-05-17T07:58:32Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250211 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||দশম অধ্যায়|১২১}}</noinclude>তাৰ দ্বাৰা অনেক লোক আৰোগ্য পালে। তাতে সেই কানি বড় উপকাৰী বুলি সি সৈন্যৰ কাৰো পৰ৷ গুটি লই প্ৰথমে তাৰ ক্ষেতি কৰা হয়। তেতিয়াৰে পৰ| কানিৰ ব্যৱহাৰ হবলৈ ধৰিলে। আদিতে ঔষধ বা দৰব বুলি ডাঙ্গৰ লোকে খাইছিল পিছে ক্ৰমে দেশৰ এটা ভোগৰ বস্তু বুলি সকলোৱে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। বেলতলাৰ কানি বড় উত্তম বুলি প্ৰসিদ্ধ আছিল। আৰু সেই কানিহে ৰজা ঘৰলৈ গইছিল। কানি এবিধ মাদক বস্তু। সি প্ৰথমে ৰোগ নাশক দৰব সোমাই এতিয়া আপুনিয়েই ৰোগৰ মূল হই দেশক অধিকাৰ কৰিছে। ব্ৰিটিশ সৈন্য আহিবৰ পূৰ্ব্বে বেপাৰ কৰা মানুহৰ পৰা বঙ্গাল দেশৰ কানি দেশত প্ৰকৃত ৰূপে দৰবৰ দৰে ব্যৱহাৰ হইছিল। ক্ষেতি নাছিল। সি সময়ৰ পৰাহে ইয়াৰ ক্ষেতি হবলৈ ধৰিলে।<noinclude></noinclude> isfozk7ldf4th23rpw1isoup79zcmmk 104 67330 250241 183118 2026-05-17T11:56:39Z Jyoti Chiring 2949 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250241 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||সপ্তদশ অধ্যায়|১৯৭}}</noinclude>গড়মূৰ, কুৰুৱাবাহী, নৰোৱা, কোৰামৰা দীঘলী, শ্যামগুড়ি, কমলাবাড়ী, বিয়াকুচী, বড়পেটা, বড়দোৱা, পাটবাউসী, মোৱামৰা আৰু দিহিঙ্গ আৰু ইয়াত বাহিৰেও এলেঙ্গী, শ্ৰীহাটী, জখলাবন্ধা প্ৰভৃতি অনেক সত্ৰ আছে। ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত ১৬ পোনৰ এটকা সত্ৰ আছিল। এতিয়া অনেক সত্ৰ বাঢ়ি তাৰ সংখ্যা বৃদ্ধি হৈছে। কোনো কোনো সত্ৰত উদাসীন ব্ৰত অবলম্বনৰ নিয়ম আছে। এই সকল সত্ৰৰ মহন্তসকলৰ শিষ্যৰ ওপৰত বড় ক্ষমতা। তেওঁবিলাকৰ শাসনৰদ্বাৰা দেশত অনেক আচাৰ ব্যবহাৰ আৰু নীতি সজৰূপে চলি আছে। কিন্তু এতিয়া তাৰ অনেক ব্যতিক্ৰম অংশে হ’ব লাগিছে। পাপৰ লঘুগুৰু অনুসাৰে প্ৰায়শ্চিত্তৰ নিয়ম এই দেশত হিন্দু ব্যবস্থা মতেই চলিত। কোনো লোকে কোনো দুষ্ক্ৰিয়া কৰিলে যিমান দিনলৈকে প্ৰায়শ্চিত্ত নহয় আৰু গুৰুজাতি এবং সমাজক দণ্ড নিদিয়ে তিমান দিনলৈকে সি পতিত হই থাকে। তাৰ লগত কোনেও ব্যৱহাৰ নকৰে। এইৰূপে নিলগ কৰিবৰ ক্ষমতা গুৰু আৰু সমাজ দুইৰো আছে।<ref>{{smaller|কোনো কোনো মহন্তসকলে তেওঁবিলাকৰ এই ক্ষমতা বড়কৈ কুব্যবহাৰ কৰিবলৈ ধৰিছে। পূৰ্ব্বে এই দণ্ডৰ দ্বাৰা সমাজৰ উপকাৰ হোৱাটো উদ্দেশ্য আছিল। এতিয়া মহন্তৰ কোনো কোনোজনে নিজৰ উপকাৰহে বাঞ্ছে। এতিয়া ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কাৰ্য্যৰ প্ৰতি তেনে সৰল আশা নেদেখি। ধৰ্ম্মৰ নিমিত্তে ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ গুছি কেৱল তেওঁবিলাকৰ উপাৰ্জনৰ অৰ্থেহে ধৰ্ম্ম প্ৰবৰ্ত্তোৱা হেন অনুমান হ'ব লাগিছে। সেই কাৰণে লোক সকলৰ অনেক অশ্ৰদ্ধা দেখি।}}</ref> {{gap}}ই দেশৰ মুসলমানবিলাকৰ সকলোৱেই শূন্নী মতাবলম্বী। কিন্তু হিন্দু- ধৰ্ম্মচাৰী ৰজাৰ অধীন আৰু হিন্দু ৰজাৰ মাঝত থকাত সিহঁতৰ অনেকেই বিশেষকৈ গ্ৰাম্য মুসলমানবিলাকে কিছুমান হিন্দু আচাৰ প্ৰবৰ্ত্তাইছে আৰু কোনো কোনো ঠাইৰ মুসলমানবিলাকে বিষহৰি প্ৰভৃতি হিন্দু-<noinclude>{{Rule|}} তেৱেঁই সকলোৰে পূজ্য। ই তান্ত্ৰিক বামাচাৰী সেৱাৰ অনুকৰণ মাত্ৰ। অৰীতিয়া ভকতসকলে শঙ্কৰদেৱৰ পূৰ্ণ ধৰ্ম্ম পোৱা বুলি অভিমান কৰে। সেই কালৰ তান্ত্ৰিক শিক্ষা আৰু শঙ্কৰদেৱৰ প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্মই দুইৰো অপভ্ৰংশ এই মত। সকলো লোকে ইয়াক আচৰিব পাৰে। ইয়াৰ স্বতন্ত্ৰ আলয় নাই।</noinclude> 1av7spc4hua1p1sc2dcdq5tf2kxe4vu 250242 250241 2026-05-17T11:57:55Z Jyoti Chiring 2949 250242 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||সপ্তদশ অধ্যায়|১৯৭}}</noinclude>গড়মূৰ, কুৰুৱাবাহী, নৰোৱা, কোৰামৰা দীঘলী, শ্যামগুড়ি, কমলাবাড়ী, বিয়াকুচী, বড়পেটা, বড়দোৱা, পাটবাউসী, মোৱামৰা আৰু দিহিঙ্গ আৰু ইয়াত বাহিৰেও এলেঙ্গী, শ্ৰীহাটী, জখলাবন্ধা প্ৰভৃতি অনেক সত্ৰ আছে। ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত ১৬ পোনৰ এটকা সত্ৰ আছিল। এতিয়া অনেক সত্ৰ বাঢ়ি তাৰ সংখ্যা বৃদ্ধি হৈছে। কোনো কোনো সত্ৰত উদাসীন ব্ৰত অবলম্বনৰ নিয়ম আছে। এই সকল সত্ৰৰ মহন্তসকলৰ শিষ্যৰ ওপৰত বড় ক্ষমতা। তেওঁবিলাকৰ শাসনৰদ্বাৰা দেশত অনেক আচাৰ ব্যবহাৰ আৰু নীতি সজৰূপে চলি আছে। কিন্তু এতিয়া তাৰ অনেক ব্যতিক্ৰম অংশে হ’ব লাগিছে। পাপৰ লঘুগুৰু অনুসাৰে প্ৰায়শ্চিত্তৰ নিয়ম এই দেশত হিন্দু ব্যবস্থা মতেই চলিত। কোনো লোকে কোনো দুষ্ক্ৰিয়া কৰিলে যিমান দিনলৈকে প্ৰায়শ্চিত্ত নহয় আৰু গুৰুজাতি এবং সমাজক দণ্ড নিদিয়ে তিমান দিনলৈকে সি পতিত হই থাকে। তাৰ লগত কোনেও ব্যৱহাৰ নকৰে। এইৰূপে নিলগ কৰিবৰ ক্ষমতা গুৰু আৰু সমাজ দুইৰো আছে।<ref>{{smaller|কোনো কোনো মহন্তসকলে তেওঁবিলাকৰ এই ক্ষমতা বড়কৈ কুব্যবহাৰ কৰিবলৈ ধৰিছে। পূৰ্ব্বে এই দণ্ডৰ দ্বাৰা সমাজৰ উপকাৰ হোৱাটো উদ্দেশ্য আছিল। এতিয়া মহন্তৰ কোনো কোনোজনে নিজৰ উপকাৰহে বাঞ্ছে। এতিয়া ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কাৰ্য্যৰ প্ৰতি তেনে সৰল আশা নেদেখি। ধৰ্ম্মৰ নিমিত্তে ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ গুছি কেৱল তেওঁবিলাকৰ উপাৰ্জনৰ অৰ্থেহে ধৰ্ম্ম প্ৰবৰ্ত্তোৱা হেন অনুমান হ'ব লাগিছে। সেই কাৰণে লোক সকলৰ অনেক অশ্ৰদ্ধা দেখি।}}</ref> {{gap}}ই দেশৰ মুসলমানবিলাকৰ সকলোৱেই শূন্নী মতাবলম্বী। কিন্তু হিন্দু ধৰ্ম্মচাৰী ৰজাৰ অধীন আৰু হিন্দু ৰজাৰ মাঝত থকাত সিহঁতৰ অনেকেই বিশেষকৈ গ্ৰাম্য মুসলমানবিলাকে কিছুমান হিন্দু আচাৰ প্ৰবৰ্ত্তাইছে আৰু কোনো কোনো ঠাইৰ মুসলমানবিলাকে বিষহৰি প্ৰভৃতি হিন্দু-<noinclude>{{Rule|}} তেৱেঁই সকলোৰে পূজ্য। ই তান্ত্ৰিক বামাচাৰী সেৱাৰ অনুকৰণ মাত্ৰ। অৰীতিয়া ভকতসকলে শঙ্কৰদেৱৰ পূৰ্ণ ধৰ্ম্ম পোৱা বুলি অভিমান কৰে। সেই কালৰ তান্ত্ৰিক শিক্ষা আৰু শঙ্কৰদেৱৰ প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্মই দুইৰো অপভ্ৰংশ এই মত। সকলো লোকে ইয়াক আচৰিব পাৰে। ইয়াৰ স্বতন্ত্ৰ আলয় নাই।</noinclude> 81elsh918qos3ghatks99mv751ps1zr 104 67331 250240 183119 2026-05-17T11:35:27Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250240 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৯৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>কিঞ্চিৎ ইতৰ বিশেষ কৰি ব্যাখ্যা কৰাত তাৰে এক শাখা ঠাকুৰীয়া মত বুলি প্ৰসিদ্ধ হ’ল। সি সময়তে দামোদৰ, হৰিদেৱ, দেৱ গোপাল প্ৰভৃতি ব্ৰাহ্মণসকলেও বৈষ্ণব ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰিলে। ব্ৰাহ্মণসকলৰ- দ্বাৰা প্ৰচাৰ হোৱাৰ নিমিত্তে সি মতক বামুনীয়া মত বোলে। ফলে মহাপুৰুষীয়া আৰু বামুনীয়া মূল মতত একো বিভিন্নতা নাই। উভয় মতেই বিষ্ণুৰ উপাসনা প্ৰচাৰ কৰে, মহাপুৰুষীয়াসকলৰ কাৰো কাৰো মত নিৰাকাৰ ঈশ্বৰৰ উপাসনাৰ ফালে ঢাল খোৱা। কিয়নো তেওঁ- বিলাকে অন্যান্য দেব-দেবীৰ অস্তিত্ব স্বীকাৰ কৰিলেও মূৰ্ত্তি পূজা বড়কৈ নামানে এবং শ্ৰাদ্ধাদি বৈদিক ক্ৰিয়াও বড় নকৰে। {{gap}}এই ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ হোৱাৰ পাছত লোকৰ ধৰ্ম্মভাবৰ অভাব পূৰণ হ'ল। মাধবদেৱ আৰু আন কোনো কোনো শিষ্যে অনেক পুথি ৰচনা কৰিলে। এতিয়া এনেহে হইছে যে সিসকল পুস্তকৰ পদ আৰু গীত নাজানে এনে লোক প্ৰায় নাই। মহাপুৰুষীয়া ধৰ্ম্ম মতে পূজাদিৰ আৱশ্যক নাই। হৰিৰ নামেই সকলো উপাসনা। এই হেতুকে সৰ্ব্বত্ৰে হৰি কীৰ্ত্তন কৰা প্ৰচলিত। এই ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰৰ নিমিত্তে দেশত অনেক ধৰ্ম্মালয় বা সত্ৰ আছে। তাত অধিকাৰী আৰু ডেকা মহন্ত সকল আছে। ইসকলে ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰে। এবং শিষ্যৰপৰা কৰ গ্ৰহণ কৰি প্ৰতিপালিত হয়। শিষ্যৰ পক্ষে এই কৰ অবশ্য দিবলগীয়া। নিদিলে সমাজচ্যুত হ’ব লাগে। মহাপুৰুষীয়া আৰু বামুনীয়া মতক এৰিও তান্ত্ৰিক দীক্ষা প্ৰণালী ই দেশত আছে। ৰজাৰ গুৰু পৰ্ব্বতীয়া গোসাঁই, নাতী গোসাঁই, নগোসাঁই, আৰু মুকলী মুৰীয়া ভট্টাচাৰ্য্য প্ৰভৃতি কেইবা ঘৰো ভট্টাচাৰ্য্য আছে। সিসকলে তান্ত্ৰিক দীক্ষা দিয়ে। তান্ত্ৰিক দীক্ষা গ্ৰহণৰ প্ৰথা শিৱসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনৰ পৰাহে বিশেষৰূপে দেশত চলিবলৈ ধৰিলে।<ref> অৰীতিয়া বা পূৰ্ণ সেৱা নামে এক প্ৰকাৰ আচাৰ ই দেশত গোপনে চলিছে। ইয়াৰ ভকতসকলে জাতিভেদ নামানে। সকলো জাতিয়ে একত্ৰিত হই মদ্যমাংসাদি সকলো ভক্ষণ কৰি কীৰ্ত্তন কৰে। ই সেৱাত ভক্তি মাতৃ নামে এটি স্ত্ৰীৰ প্ৰয়োজন।</ref> {{gap}}এই দেশত প্ৰধান সত্ৰ এই এই। আউনী আটী, দক্ষিণ পাট,<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 0qd7x07mudv3b4sgg1q71zak2saqk7v 104 67332 250238 183120 2026-05-17T10:32:19Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250238 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||সপ্তদশ অধ্যায়|১৯৫}}</noinclude>সেই উপদেশ স্বীকাৰ কৰিলে। বাণ্ডুকা দেশৰ দীঘলাগিৰিৰ পুত্ৰ মাধৱদেৱ ভাটীৰ পৰা আহি শঙ্কৰতে দীক্ষা গ্ৰহণ কৰিলে। প্ৰচাৰকাৰ্য্যত শঙ্কৰক সাহায্য প্ৰদান কৰিলে। অহিন্দু আহোমবিলাকেও বৈষ্ণব ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰৰ প্ৰতি দ্বেষভাব কৰিলে। অতি সামান্য অপৰাধতে শঙ্কৰৰ জামাতা হৰিক আহোমে বধ কৰে। এবং মাধবদেৱকো বন্দী কৰে। পাছে শঙ্কৰদেৱে আহোম দেশ পৰিত্যাগ কৰি কামৰূপৰ পাটবাউসীত বসতি কৰিলে। কিছুদিনৰ মূৰত মাধৱদেৱো বন্দিৰ পৰা মুক্ত হই শঙ্কৰৰ লগলৈকে গ'ল। তেতিয়া সাধাৰণ লোকৰ মনত যেনে ধৰ্ম্ম আছিল শঙ্কৰৰ ধৰ্ম্ম তাৰ উপযোগী হ’ল। সহস্ৰ সহস্ৰ লোকে সেই ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰিলে। ব্ৰাহ্মণ- সকলে দ্বেষ কৰি নৰনাৰায়ণ ৰজাত শঙ্কৰ মাধৱৰ বিৰুদ্ধে কেবাবাৰো অভিযোগ কৰে কিন্তু ব্ৰাহ্মণসকলেই বাৰে বাৰে লজ্জা প্ৰাপ্ত হ'ল। শঙ্কৰ আৰু মাধৱৰ অনেক প্ৰধান প্ৰধান শিষ্য হ'ল। সিসকলে দেশৰ স্থানে স্থানে সত্ৰ কৰি ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। ইতৰ লোকসকলেই প্ৰথমে সি ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰিলে কিয়নো সিহঁতেই পুস্তকা- দিত লেখা কথা আৰু গোপনীয় হিন্দুধৰ্ম ভালকৈ নাজানে। এই ধৰ্ম্মত জাতিভেদৰ বড় বান্ধনি নাই। গাড়ো, কছাৰী, যবন প্ৰভৃতি লোক ই ধৰ্ম্মত দীক্ষিত হ’ল। ক্ৰমে ৰজাৰ অনুগ্ৰহ হোৱাত বেহাৰ- লৈকো শঙ্কৰ আৰু মাধৱ, গই ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰিলে। দেশৰ অধিকাংশ লোকেই শঙ্কৰৰ ধৰ্ম্মকে আশ্ৰয় কৰিলে। কালক্ৰমে ১৪৯০ শকতে শঙ্কৰ পৰলোকলৈ গমন কৰে। মাধবদেৱে তেওঁৰ ধৰ্ম্মকে প্ৰচাৰ কৰিলে। কিন্তু মাধৱদেৱৰ মতে নিৰাকাৰ ঈশ্বৰৰ উপাসনাই প্ৰধান।<ref>শঙ্কৰদেৱৰ প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্মক মাধবদেৱে উন্নত আৰু উজ্জ্বল কৰে। সেই কাৰণে মাধবদেৱক শিষ্যসকলে মহাপুৰুষ গুৰু বোলে।</ref> মাধবদেৱো কালক্ৰমে পৰলোকলৈ যায়। তেওঁবিলাকৰ পূৰ্ব্বে লোকৰ মনত যেনে ধৰ্ম্ম ভাবৰ অভাব আছিল তাত তেওঁবিলাকৰ প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্ম উপযোগী ধৰ্ম্ম হোৱাত শঙ্কৰ আৰু মাধৱ অজ্ঞান মানুহৰ আগত ঈশ্বৰাবতাৰ বুলি প্ৰসিদ্ধ হ’ল। তেওঁবিলাকৰ প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্মকে মহা- পুৰুষীয়া ধৰ্ম্ম বোলে। অনন্তৰ তেওঁৰ মতকে কোনো কোনো প্ৰচাৰকে<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> ntif0axqmlijcbjdaaw58ssmzht5tf8 250239 250238 2026-05-17T10:32:56Z Jyoti Chiring 2949 250239 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||সপ্তদশ অধ্যায়|১৯৫}}</noinclude>সেই উপদেশ স্বীকাৰ কৰিলে। বাণ্ডুকা দেশৰ দীঘলাগিৰিৰ পুত্ৰ মাধৱদেৱ ভাটীৰ পৰা আহি শঙ্কৰতে দীক্ষা গ্ৰহণ কৰিলে। প্ৰচাৰকাৰ্য্যত শঙ্কৰক সাহায্য প্ৰদান কৰিলে। অহিন্দু আহোমবিলাকেও বৈষ্ণব ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰৰ প্ৰতি দ্বেষভাব কৰিলে। অতি সামান্য অপৰাধতে শঙ্কৰৰ জামাতা হৰিক আহোমে বধ কৰে। এবং মাধবদেৱকো বন্দী কৰে। পাছে শঙ্কৰদেৱে আহোম দেশ পৰিত্যাগ কৰি কামৰূপৰ পাটবাউসীত বসতি কৰিলে। কিছুদিনৰ মূৰত মাধৱদেৱো বন্দিৰ পৰা মুক্ত হই শঙ্কৰৰ লগলৈকে গ'ল। তেতিয়া সাধাৰণ লোকৰ মনত যেনে ধৰ্ম্ম আছিল শঙ্কৰৰ ধৰ্ম্ম তাৰ উপযোগী হ’ল। সহস্ৰ সহস্ৰ লোকে সেই ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰিলে। ব্ৰাহ্মণ- সকলে দ্বেষ কৰি নৰনাৰায়ণ ৰজাত শঙ্কৰ মাধৱৰ বিৰুদ্ধে কেবাবাৰো অভিযোগ কৰে কিন্তু ব্ৰাহ্মণসকলেই বাৰে বাৰে লজ্জা প্ৰাপ্ত হ'ল। {{gap}}শঙ্কৰ আৰু মাধৱৰ অনেক প্ৰধান প্ৰধান শিষ্য হ'ল। সিসকলে দেশৰ স্থানে স্থানে সত্ৰ কৰি ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। ইতৰ লোকসকলেই প্ৰথমে সি ধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰিলে কিয়নো সিহঁতেই পুস্তকা- দিত লেখা কথা আৰু গোপনীয় হিন্দুধৰ্ম ভালকৈ নাজানে। এই ধৰ্ম্মত জাতিভেদৰ বড় বান্ধনি নাই। গাড়ো, কছাৰী, যবন প্ৰভৃতি লোক ই ধৰ্ম্মত দীক্ষিত হ’ল। ক্ৰমে ৰজাৰ অনুগ্ৰহ হোৱাত বেহাৰ- লৈকো শঙ্কৰ আৰু মাধৱ, গই ধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ কৰিলে। দেশৰ অধিকাংশ লোকেই শঙ্কৰৰ ধৰ্ম্মকে আশ্ৰয় কৰিলে। কালক্ৰমে ১৪৯০ শকতে শঙ্কৰ পৰলোকলৈ গমন কৰে। মাধবদেৱে তেওঁৰ ধৰ্ম্মকে প্ৰচাৰ কৰিলে। কিন্তু মাধৱদেৱৰ মতে নিৰাকাৰ ঈশ্বৰৰ উপাসনাই প্ৰধান।<ref>শঙ্কৰদেৱৰ প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্মক মাধবদেৱে উন্নত আৰু উজ্জ্বল কৰে। সেই কাৰণে মাধবদেৱক শিষ্যসকলে মহাপুৰুষ গুৰু বোলে।</ref> মাধবদেৱো কালক্ৰমে পৰলোকলৈ যায়। তেওঁবিলাকৰ পূৰ্ব্বে লোকৰ মনত যেনে ধৰ্ম্ম ভাবৰ অভাব আছিল তাত তেওঁবিলাকৰ প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্ম উপযোগী ধৰ্ম্ম হোৱাত শঙ্কৰ আৰু মাধৱ অজ্ঞান মানুহৰ আগত ঈশ্বৰাবতাৰ বুলি প্ৰসিদ্ধ হ’ল। তেওঁবিলাকৰ প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্মকে মহা- পুৰুষীয়া ধৰ্ম্ম বোলে। অনন্তৰ তেওঁৰ মতকে কোনো কোনো প্ৰচাৰকে<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 3xzl9ai65rk1bprz318zc61mih8f8q1 104 67333 250236 183121 2026-05-17T10:15:05Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250236 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৯৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ঠাইৰপৰা বৌদ্ধধৰ্ম্ম ক্ৰমে বিলোপ হল তথাপি এই দেশত শীঘ্ৰে তেনে হোৱাটো অনুমান কৰিব নোৱাৰি। খ্ৰীষ্টৰ একাদশ শতাব্দীত এই অঞ্চলত বৌদ্ধ ৰজাৰ অধিকাৰ থকাৰ কথা জানিব পৰা গইছে। হিন্দুধৰ্ম্ম ক্ৰমে উজ্জ্বল হই চলিবলৈ ধৰাত বৌদ্ধধৰ্ম্ম ক্ৰমে তিৰোহিত হোৱাত লোকৰ আচাৰ-নীতি আৰু ধৰ্ম্ম ভাবত বৌদ্ধাচাৰ থাকিল অথচ হিন্দুধৰ্ম্মও ভালকৈ দেশত প্ৰবৰ্ত্তা নাছিল। ব্ৰাহ্মণাদি হীনাচাৰী হ’ল। কলিতা প্ৰভৃতি কেতবিলাক শূদ্ৰে ব্ৰাহ্মণৰ ব্যবসায়ৰ প্ৰতি আক্ৰমণ কৰিলে। শক্তি ও শিবৰ উপাসনাই প্ৰধান হিন্দুবিলাকৰ পক্ষে শ্ৰেষ্ঠ আছিল। ইতৰ জাতিয়ে সি উপানাৰ পূজা ইত্যাদি নাজানি যিৰূপে অনুমান কৰিছিল সেইৰূপেই উপাসনা কৰিছিল। সাধাৰণ মানুহৰ মনত একেবাৰে ধৰ্ম্মভাবৰ অভাৱ হইছিল। অধিক কি এই দেশৰ ধৰ্ম্মৰাজ্যত মহা হুলস্থুল হইছিল। সাধাৰণ লোকসমূহৰ এনে মানসিক ভাব হ'ল যেন কোন এজনে আহি সেই ভাব দূৰীভূত কৰি দিয়ে। {{gap}}ইতিপূৰ্ব্বে লিখা হইছে যে বাৰভূয়াসকলে আহি বৰদোৱা গ্ৰামত অবস্থিতি কৰে। সি ভূঁয়াসকলৰ শিৰোমণি কুসুম্বৰ ভুঁয়াৰ ১৩৭১ শকত এটি পুত্ৰ জন্মে। তেওঁৰ নাম শঙ্কৰ ভূঁয়া বা শ্ৰীশঙ্কৰদেৱ। তেওঁ বয়ঃপ্ৰাপ্ত হোৱাত এবাৰ ভাটীলৈ গই নানা তীৰ্থাদি দৰ্শন কৰি আহে। কন্দলী গুৰুৰ মুখে এওঁ সংস্কৃত ভাষা শিক্ষা কৰে। তীৰ্থাদি দৰ্শন কৰি আহি শঙ্কৰদেৱে ভাগবতাদি শাস্ত্ৰৰ পৰা কীৰ্ত্তন, দশম প্ৰভৃতি পুস্তক অনুবাদ আৰু সংকলন কৰে। অনেকে কয় শঙ্কৰে নবদ্বীপৰ চৈতন্য গোস্বামীৰ পৰা ধৰ্ম্মদীক্ষ৷ আৰু শিক্ষা লাভ কৰে। শঙ্কৰৰ চৰিত্ৰত ইয়াৰ কোনো কথা উল্লেখ নাই। যি প্ৰকাৰেই হওক শঙ্কৰদেৱে দৈবকীনন্দন কৃষ্ণকেই উপাস্য দেৱতা কৰি অন্যান্য দেবদেবীৰ পূজা অকৰণীয়, ইয়াকে প্ৰচাৰ কৰিব ধৰিলে। কছাৰীৰ উপদ্ৰৱত উজাই গই বেলগুড়িত কিছুমান দিন থাকে। তেতিয়াও, দুজন বৌদ্ধমতীয়া টাটকীয়াক শঙ্কৰদেৱে নিজৰ উপদেশ দ্বাৰা প্ৰকাৰান্তৰে স্থানান্তৰিত কৰে। শঙ্কৰে পুস্তক আৰু গীত বচনা কৰি মুখৰ উপদেশেৰে আৰু পৌৰাণিক বিবৰণ ঘটিত নাটক অভিনয় কৰি বৈষ্ণবধৰ্ম্ম প্ৰচাৰিলে। তেওঁৰ লগলৈ অনেক লোক গই .<noinclude></noinclude> ksfqoxgi88hmzt94h08rg72d4tx7kt8 250237 250236 2026-05-17T10:17:20Z Jyoti Chiring 2949 250237 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৯৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ঠাইৰপৰা বৌদ্ধধৰ্ম্ম ক্ৰমে বিলোপ হল তথাপি এই দেশত শীঘ্ৰে তেনে হোৱাটো অনুমান কৰিব নোৱাৰি। খ্ৰীষ্টৰ একাদশ শতাব্দীত এই অঞ্চলত বৌদ্ধ ৰজাৰ অধিকাৰ থকাৰ কথা জানিব পৰা গইছে। হিন্দুধৰ্ম্ম ক্ৰমে উজ্জ্বল হই চলিবলৈ ধৰাত বৌদ্ধধৰ্ম্ম ক্ৰমে তিৰোহিত হোৱাত লোকৰ আচাৰ-নীতি আৰু ধৰ্ম্ম ভাবত বৌদ্ধাচাৰ থাকিল অথচ হিন্দুধৰ্ম্মও ভালকৈ দেশত প্ৰবৰ্ত্তা নাছিল। ব্ৰাহ্মণাদি হীনাচাৰী হ’ল। কলিতা প্ৰভৃতি কেতবিলাক শূদ্ৰে ব্ৰাহ্মণৰ ব্যবসায়ৰ প্ৰতি আক্ৰমণ কৰিলে। শক্তি ও শিবৰ উপাসনাই প্ৰধান হিন্দুবিলাকৰ পক্ষে শ্ৰেষ্ঠ আছিল। ইতৰ জাতিয়ে সি উপানাৰ পূজা ইত্যাদি নাজানি যিৰূপে অনুমান কৰিছিল সেইৰূপেই উপাসনা কৰিছিল। সাধাৰণ মানুহৰ মনত একেবাৰে ধৰ্ম্মভাবৰ অভাৱ হইছিল। অধিক কি এই দেশৰ ধৰ্ম্মৰাজ্যত মহা হুলস্থুল হইছিল। সাধাৰণ লোকসমূহৰ এনে মানসিক ভাব হ'ল যেন কোন এজনে আহি সেই ভাব দূৰীভূত কৰি দিয়ে। {{gap}}ইতিপূৰ্ব্বে লিখা হইছে যে বাৰভূয়াসকলে আহি বৰদোৱা গ্ৰামত অবস্থিতি কৰে। সি ভূঁয়াসকলৰ শিৰোমণি কুসুম্বৰ ভুঁয়াৰ ১৩৭১ শকত এটি পুত্ৰ জন্মে। তেওঁৰ নাম শঙ্কৰ ভূঁয়া বা শ্ৰীশঙ্কৰদেৱ। তেওঁ বয়ঃপ্ৰাপ্ত হোৱাত এবাৰ ভাটীলৈ গই নানা তীৰ্থাদি দৰ্শন কৰি আহে। কন্দলী গুৰুৰ মুখে এওঁ সংস্কৃত ভাষা শিক্ষা কৰে। তীৰ্থাদি দৰ্শন কৰি আহি শঙ্কৰদেৱে ভাগবতাদি শাস্ত্ৰৰ পৰা কীৰ্ত্তন, দশম প্ৰভৃতি পুস্তক অনুবাদ আৰু সংকলন কৰে। অনেকে কয় শঙ্কৰে নবদ্বীপৰ চৈতন্য গোস্বামীৰ পৰা ধৰ্ম্মদীক্ষা আৰু শিক্ষা লাভ কৰে। শঙ্কৰৰ চৰিত্ৰত ইয়াৰ কোনো কথা উল্লেখ নাই। যি প্ৰকাৰেই হওক শঙ্কৰদেৱে দৈবকীনন্দন কৃষ্ণকেই উপাস্য দেৱতা কৰি অন্যান্য দেবদেবীৰ পূজা অকৰণীয়, ইয়াকে প্ৰচাৰ কৰিব ধৰিলে। কছাৰীৰ উপদ্ৰৱত উজাই গই বেলগুড়িত কিছুমান দিন থাকে। তেতিয়াও, দুজন বৌদ্ধমতীয়া টাটকীয়াক শঙ্কৰদেৱে নিজৰ উপদেশ দ্বাৰা প্ৰকাৰান্তৰে স্থানান্তৰিত কৰে। শঙ্কৰে পুস্তক আৰু গীত ৰচনা কৰি মুখৰ উপদেশেৰে আৰু পৌৰাণিক বিবৰণ ঘটিত নাটক অভিনয় কৰি বৈষ্ণবধৰ্ম্ম প্ৰচাৰিলে। তেওঁৰ লগলৈ অনেক লোক গই .<noinclude></noinclude> q7c08kfxkd2eyk0i0ruvomk5mg311ea 104 67334 250221 183122 2026-05-17T08:35:10Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250221 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|'''সপ্তদশ অধ্যায়'''}} {{gap}}যেতিয়া অসম দেশলৈ আৰ্য্যজাতিৰ আগমন হোৱা নাছিল তেতিয়া এই দেশত এক এনে ধৰ্ম্ম প্ৰচলিত আছিল যাক পৌত্তলিক বুলিলেও হানি নাই। সেই ধৰ্ম্ম জড়োপাসনা মাত্ৰ। সি সময়ৰ ধৰ্ম্মৰ চিহ্ন সেই ধৰ্ম্ম এতিয়াৰ অনাৰ্য্য কছাৰী, লালুঙ্গ, মিৰী, ডফলা প্ৰভৃতি জাতিৰ মাঝত পোৱা যায়। কিন্তু আৰ্য্যজাতি এই দেশলৈ অহাৰ পৰা সি জাতিৰ সৰ্ব্বপ্ৰকাৰ প্ৰাধান্য হোৱাত কালক্ৰমে অনাৰ্য্যজাতিৰ মাঝতো পৌৰাণিক আৰ্য্যসকলৰ উপাস্য মহাদেব বা বুঢ়াগোঁহাই; কালিকা বা কালী, বৰমানী বা ব্ৰাহ্মাণী প্ৰভৃতিৰ নাম পোৱা যায়। মহাভাৰতৰ যুদ্ধৰ পূৰ্ব্বেই যে এই দেশলৈ হিন্দুধৰ্ম্ম আহি সংস্থাপিত হইছে তাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। কিন্তু বৈদিক কালৰ আৰ্য্য ধৰ্ম্ম ইয়াত সংস্থাপিত হোৱাৰ কোনো বিশিষ্ট প্ৰমাণ পোৱা নাযায়। পৌৰাণিক ধৰ্ম্মৰ প্ৰাদুৰ্ভাব ই দেশত যথেষ্টৰূপে আছে। ভগদত্ত, বাণ, ভীষ্মক প্ৰভৃতি ৰজাসকলে পৌৰাণিক হিন্দুধৰ্ম্ম মানিছিল। তেওঁ- বিলাকে সংস্থাপন কৰা দেবতাৰ স্থান এই পৰ্য্যন্তে দেদীপ্যমান আছে, ক্ৰমে আৰ্য্যবিলাকৰ ধৰ্ম্ম দেশত ব্যাপিল। এবং অনেক তীৰ্থ আৰু পুণ্যস্থান প্ৰতিষ্ঠিত হ'ল। প্ৰায় পঁচিশ শ বৎসৰ পূৰ্ব্বে শাক্যসিংহ মুনিয়ে মগধ দেশত বৌদ্ধধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰে। ভাৰতবৰ্ষৰ সৰ্ব্বত্ৰতে সি ধৰ্ম্ম কালক্ৰমে প্ৰচলিত হ’ল। সি সময়ত এই দেশলৈকো সেই ধৰ্ম্মৰ স্ৰোত প্ৰবাহিত হয়। ইয়াৰ অধিকাংশ লোকে সি ধৰ্ম্মকে আশ্ৰয় কৰি প্ৰবৰ্ত্তিছিল। স্বামী শঙ্কৰাচাৰ্য্য কৰ্ত্তৃক খ্ৰীষ্টৰ প্ৰথম শতাব্দীত বৈদিক ধৰ্ম্মক পুনৰায় দেশত সংস্থাপিত হ’ল। তাৰেপৰা আকৌ অসম দেশতো হিন্দুধৰ্ম্ম ক্ৰমে প্ৰতিষ্ঠিত হ'ল। পুনৰ্ব্বাৰ পূৰ্ব্বলোপ পোৱ৷ তীৰ্থৰ আবিষ্কাৰ এবং বৈদিক পূজাৰ প্ৰচলন হ’ল। সেই সময়তে যোগিনীতন্ত্ৰ প্ৰভৃতি কেতখিনি পুস্তকও ৰচিত হয়। সি পুস্তকত এই অঞ্চলৰ তীৰ্থাদিৰ মাহাত্ম্য বিবৰণ আৰু পূজাৰ পদ্ধতি প্ৰভৃতি লিখিত আছে। দেবেশ্বৰ নামে এক শূদ্ৰ ৰজাই অসম দেশত হিন্দুধৰ্ম্ম প্ৰচলনৰ বিষয়ে বিশেষ যত্ন কৰে। যদিচ ভাৰতবৰ্ষৰ অন্যান্য<noinclude>{{Left|২৫}}</noinclude> 2zpat8r4g7eo6r4ssoflyo1ky0v5c58 104 67335 250216 183123 2026-05-17T08:16:01Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250216 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৯২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>হিন্দুজাতিৰ অনুসাৰে যদি জাতিবন্ধন থাকিলহেঁতেন তথাপি শিল্প ব্যবসায়ীৰ অনুৎসাহ নহলহেঁতেন। সেই জাতিবন্ধন শিথিল হোৱাত সি সি ব্যবসায় লোপ পাবলৈ বহু উজু হল। এইৰূপ হোৱাত সময়ে সময়ে দেশত চলিত কাৰ্য্য সম্পাদনৰ পক্ষেই অনেক অসুবিধা হইছে। {{gap}}বস্ত্ৰ নিৰ্ম্মাণ এই দেশীয়া স্ত্ৰী জাতিৰ এটি প্ৰধান কাৰ্য্য। কিন্তু বিদেশীয় সূতা আৰু বস্ত্ৰ সদাই ই দেশলৈ আহি থকাত অনেক স্ত্ৰীয়ে সি কাৰ্য্যৰ প্ৰতি তাদৃক শ্ৰদ্ধা নকৰে। ব্যবসায় আৰু পৰিশ্ৰম বিষয়ে অসমীয়া লোক সকলৰ মাঝত এক মহা হুলস্থূল হ'ব লাগিছে। কেতিয়া যে ইয়াৰ শেষ হই সমাজ বন্ধন স্থিৰ হ'ব তাক শীঘ্ৰে অনুমান কৰিব নোৱাৰি।<noinclude></noinclude> 9vzoeivi9xm88j7s4s75xqzntfhzss3 250218 250216 2026-05-17T08:27:40Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250218 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|১৯২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>হিন্দুজাতিৰ অনুসাৰে যদি জাতিবন্ধন থাকিলহেঁতেন তথাপি শিল্প ব্যবসায়ীৰ অনুৎসাহ নহলহেঁতেন। সেই জাতিবন্ধন শিথিল হোৱাত সি সি ব্যবসায় লোপ পাবলৈ বহু উজু হল। এইৰূপ হোৱাত সময়ে সময়ে দেশত চলিত কাৰ্য্য সম্পাদনৰ পক্ষেই অনেক অসুবিধা হইছে। {{gap}}বস্ত্ৰ নিৰ্ম্মাণ এই দেশীয়া স্ত্ৰী জাতিৰ এটি প্ৰধান কাৰ্য্য। কিন্তু বিদেশীয় সূতা আৰু বস্ত্ৰ সদাই ই দেশলৈ আহি থকাত অনেক স্ত্ৰীয়ে সি কাৰ্য্যৰ প্ৰতি তাদৃক শ্ৰদ্ধা নকৰে। ব্যবসায় আৰু পৰিশ্ৰম বিষয়ে অসমীয়া লোক সকলৰ মাঝত এক মহা হুলস্থূল হ'ব লাগিছে। কেতিয়া যে ইয়াৰ শেষ হই সমাজ বন্ধন স্থিৰ হ'ব তাক শীঘ্ৰে অনুমান কৰিব নোৱাৰি।<noinclude></noinclude> 6oz7nxbz2yuskkm7qge7b6chkwof6qo 104 67336 250170 183124 2026-05-16T16:53:43Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250170 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ষোড়শ অধ্যায়|১৯১}}</noinclude>একপ্ৰকাবে চালে উৎপন্নতকৈ ব্যয় অধিক। সেই কাৰণে আমাৰ ঋণ আৰু বাঢ়িৰ সংখ্যা কিছু অধিক। কিন্তু সম্প্ৰতি অসম দেশব ধন প্ৰায় অসম দেশতে থাকে। সেই কাৰণে আমি তাৰ পৰা বড় অসুবিধা সদাই নাপাওঁ। {{gap}}এই আসাম দেশক অৰণ্যময় বুলিলেও দোষ নাই। কিন্তু ইয়াৰ পৰাও আমাৰ উপকাৰ হইছে। পূৰ্ব্বে এই দেশৰ পৰা ভাটীলৈ বিস্তৰ শালকাঠ গইছিল। এতিয়া বনৰক্ষক বিভাগ সৃষ্টি হোৱাৰ পৰা সেইটিব অনেকাংশে বাধা হইছে। বন্যহস্তী ধৰাৰ বিষয়েও পূৰ্ব্বতকৈ কৰ বৃদ্ধি হইছে। তথাপি ইয়াৰ বেপাৰৰ পৰা অনেক অৰ্থলাভ হইছে। ইয়াত বাজেও গণ্ডাৰ বা গঁড়ৰ খড়্গ, মহিষ শৃঙ্গ, হৰিণ শৃঙ্গাদিৰো বেপাৰ অল্প পৰিমাণে আছে। {{gap}}আসাম দেশত পূৰ্ব্বে শিল্পবিদ্যাৰ বিশেষ অনুশীলন আছিল, তাত বড় অপটুতা নাছিল। এই দেশৰ কোনো কোনো নদীৰ পৰা সুবৰ্ণ পোৱা গইছিল আৰু তাৰে বিস্তৰ সাহায্য হইছিল। নানাপ্ৰকাৰ কপাহ, মুগা, এড়ি আৰু পাটৰ কাপোৰ, তাম, পিতল কাঁহৰ বাসন, সোণ ৰূপৰ অলঙ্কাৰ, হাতী দাঁত, কাঠবঁহৰ বস্তু অনেক এই দেশত প্ৰস্তুত হোৱাত দেশীয় লোকৰ প্ৰয়োজন সাধন হইছিল। এই সকল কাৰ্য্যৰ নিমিত্তে মানুহৰ খেল আছিল; সেই সেই খেলৰ মানুহে সেই সেই কাৰ্য্যকে কৰিছিল। এই খেল কোনো বৈদিক জাতি ঘটিত নাছিল। ই খেল বিভাগ ব্যবসায়ানুসাৰে হইছিল। সেই সেই খেলৰ লোকসকলে নিজে ব্যবসায় কৰিছিল আৰু তাক উন্নত কৰিবলৈ সুযোগ পাইছিল। সি ব্যবসায়ৰ নিমিত্তে ৰাজকীয় বৃত্তিও সিহঁতে পাইছিল অৰ্থাৎ সি লোকসকলে নিজ ব্যবসায় বজাৰ সমীপত উৎসৰ্গ কৰাত ৰজাৰ পৰাও নিষ্কৰে ভূমিভোগৰ অধিকাৰ পাইছিল ৷ তাৰ পৰা অন্যান্য লোকৰো উপকাৰ হইছিল। পাছে ব্ৰিটিশাধিকাৰ হোৱাত খেলৰ প্ৰণালী লোপ পালে। সকলোৱে নিজ নিজ ব্যবসায় কৰি তাৰ উৎপন্ন নিজে উপভোগ কৰিবলৈ আৰু ভূমিৰ কৰ দিবলৈ বাধ্য হ'ল। ইফালে বিদেশীয় বস্তু আহিবলৈ ধৰিলে। সুযোগ পাই লোকে বিদেশীয় ৱস্তুৰ প্ৰতি আদব কৰাত দেশীয় শিল্পকাৰ্য্য প্ৰায় লোপ হবলৈ ধৰিছে।<noinclude></noinclude> r28wn1mq1s1yyof6vtebppj40s65yub 250200 250170 2026-05-16T17:50:15Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250200 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||ষোড়শ অধ্যায়|১৯১}}</noinclude>একপ্ৰকাবে চালে উৎপন্নতকৈ ব্যয় অধিক। সেই কাৰণে আমাৰ ঋণ আৰু বাঢ়িৰ সংখ্যা কিছু অধিক। কিন্তু সম্প্ৰতি অসম দেশব ধন প্ৰায় অসম দেশতে থাকে। সেই কাৰণে আমি তাৰ পৰা বড় অসুবিধা সদাই নাপাওঁ। {{gap}}এই আসাম দেশক অৰণ্যময় বুলিলেও দোষ নাই। কিন্তু ইয়াৰ পৰাও আমাৰ উপকাৰ হইছে। পূৰ্ব্বে এই দেশৰ পৰা ভাটীলৈ বিস্তৰ শালকাঠ গইছিল। এতিয়া বনৰক্ষক বিভাগ সৃষ্টি হোৱাৰ পৰা সেইটিৰ অনেকাংশে বাধা হইছে। বন্যহস্তী ধৰাৰ বিষয়েও পূৰ্ব্বতকৈ কৰ বৃদ্ধি হইছে। তথাপি ইয়াৰ বেপাৰৰ পৰা অনেক অৰ্থলাভ হইছে। ইয়াত বাজেও গণ্ডাৰ বা গঁড়ৰ খড়্গ, মহিষ শৃঙ্গ, হৰিণ শৃঙ্গাদিৰো বেপাৰ অল্প পৰিমাণে আছে। {{gap}}আসাম দেশত পূৰ্ব্বে শিল্পবিদ্যাৰ বিশেষ অনুশীলন আছিল, তাত বড় অপটুতা নাছিল। এই দেশৰ কোনো কোনো নদীৰ পৰা সুবৰ্ণ পোৱা গইছিল আৰু তাৰে বিস্তৰ সাহায্য হইছিল। নানাপ্ৰকাৰ কপাহ, মুগা, এড়ি আৰু পাটৰ কাপোৰ, তাম, পিতল কাঁহৰ বাসন, সোণ ৰূপৰ অলঙ্কাৰ, হাতী দাঁত, কাঠবাঁহৰ বস্তু অনেক এই দেশত প্ৰস্তুত হোৱাত দেশীয় লোকৰ প্ৰয়োজন সাধন হইছিল। এই সকল কাৰ্য্যৰ নিমিত্তে মানুহৰ খেল আছিল; সেই সেই খেলৰ মানুহে সেই সেই কাৰ্য্যকে কৰিছিল। এই খেল কোনো বৈদিক জাতি ঘটিত নাছিল। ই খেল বিভাগ ব্যবসায়ানুসাৰে হইছিল। সেই সেই খেলৰ লোকসকলে নিজে ব্যবসায় কৰিছিল আৰু তাক উন্নত কৰিবলৈ সুযোগ পাইছিল। সি ব্যবসায়ৰ নিমিত্তে ৰাজকীয় বৃত্তিও সিহঁতে পাইছিল অৰ্থাৎ সি লোকসকলে নিজ ব্যবসায় ৰজাৰ সমীপত উৎসৰ্গ কৰাত ৰজাৰ পৰাও নিষ্কৰে ভূমিভোগৰ অধিকাৰ পাইছিল ৷ তাৰ পৰা অন্যান্য লোকৰো উপকাৰ হইছিল। পাছে ব্ৰিটিশাধিকাৰ হোৱাত খেলৰ প্ৰণালী লোপ পালে। সকলোৱে নিজ নিজ ব্যবসায় কৰি তাৰ উৎপন্ন নিজে উপভোগ কৰিবলৈ আৰু ভূমিৰ কৰ দিবলৈ বাধ্য হ'ল। ইফালে বিদেশীয় বস্তু আহিবলৈ ধৰিলে। সুযোগ পাই লোকে বিদেশীয় বস্তুৰ প্ৰতি আদব কৰাত দেশীয় শিল্পকাৰ্য্য প্ৰায় লোপ হবলৈ ধৰিছে।<noinclude></noinclude> d0n3tykuuzgrkhyrumbfmy2ihz0wu2a 250206 250200 2026-05-16T17:58:10Z Pranamikaadhikary 2157 250206 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||ষোড়শ অধ্যায়|১৯১}}</noinclude>একপ্ৰকাৰে চালে উৎপন্নতকৈ ব্যয় অধিক। সেই কাৰণে আমাৰ ঋণ আৰু বাঢ়িৰ সংখ্যা কিছু অধিক। কিন্তু সম্প্ৰতি অসম দেশৰ ধন প্ৰায় অসম দেশতে থাকে। সেই কাৰণে আমি তাৰ পৰা বড় অসুবিধা সদাই নাপাওঁ। {{gap}}এই আসাম দেশক অৰণ্যময় বুলিলেও দোষ নাই। কিন্তু ইয়াৰ পৰাও আমাৰ উপকাৰ হইছে। পূৰ্ব্বে এই দেশৰ পৰা ভাটীলৈ বিস্তৰ শালকাঠ গইছিল। এতিয়া বনৰক্ষক বিভাগ সৃষ্টি হোৱাৰ পৰা সেইটিৰ অনেকাংশে বাধা হইছে। বন্যহস্তী ধৰাৰ বিষয়েও পূৰ্ব্বতকৈ কৰ বৃদ্ধি হইছে। তথাপি ইয়াৰ বেপাৰৰ পৰা অনেক অৰ্থলাভ হইছে। ইয়াত বাজেও গণ্ডাৰ বা গঁড়ৰ খড়্গ, মহিষ শৃঙ্গ, হৰিণ শৃঙ্গাদিৰো বেপাৰ অল্প পৰিমাণে আছে। {{gap}}আসাম দেশত পূৰ্ব্বে শিল্পবিদ্যাৰ বিশেষ অনুশীলন আছিল, তাত বড় অপটুতা নাছিল। এই দেশৰ কোনো কোনো নদীৰ পৰা সুবৰ্ণ পোৱা গইছিল আৰু তাৰে বিস্তৰ সাহায্য হইছিল। নানাপ্ৰকাৰ কপাহ, মুগা, এড়ি আৰু পাটৰ কাপোৰ, তাম, পিতল কাঁহৰ বাসন, সোণ ৰূপৰ অলঙ্কাৰ, হাতী দাঁত, কাঠবাঁহৰ বস্তু অনেক এই দেশত প্ৰস্তুত হোৱাত দেশীয় লোকৰ প্ৰয়োজন সাধন হইছিল। এই সকল কাৰ্য্যৰ নিমিত্তে মানুহৰ খেল আছিল; সেই সেই খেলৰ মানুহে সেই সেই কাৰ্য্যকে কৰিছিল। এই খেল কোনো বৈদিক জাতি ঘটিত নাছিল। ই খেল বিভাগ ব্যবসায়ানুসাৰে হইছিল। সেই সেই খেলৰ লোকসকলে নিজে ব্যবসায় কৰিছিল আৰু তাক উন্নত কৰিবলৈ সুযোগ পাইছিল। সি ব্যবসায়ৰ নিমিত্তে ৰাজকীয় বৃত্তিও সিহঁতে পাইছিল অৰ্থাৎ সি লোকসকলে নিজ ব্যবসায় ৰজাৰ সমীপত উৎসৰ্গ কৰাত ৰজাৰ পৰাও নিষ্কৰে ভূমিভোগৰ অধিকাৰ পাইছিল৷ তাৰ পৰা অন্যান্য লোকৰো উপকাৰ হইছিল। পাছে ব্ৰিটিশাধিকাৰ হোৱাত খেলৰ প্ৰণালী লোপ পালে। সকলোৱে নিজ নিজ ব্যবসায় কৰি তাৰ উৎপন্ন নিজে উপভোগ কৰিবলৈ আৰু ভূমিৰ কৰ দিবলৈ বাধ্য হ’ল। ইফালে বিদেশীয় বস্তু আহিবলৈ ধৰিলে। সুযোগ পাই লোকে বিদেশীয় বস্তুৰ প্ৰতি আদব কৰাত দেশীয় শিল্পকাৰ্য্য প্ৰায় লোপ হবলৈ ধৰিছে।<noinclude></noinclude> 5sax7do3ze008d8ecn5xtd0apgn1lo7 104 67337 250169 183125 2026-05-16T16:42:35Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250169 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৯০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বোলে “শোকোতা দি মুকুতা পাইছোঁ।” এই দেশ ব্ৰিটীশাধিকৃত হলত নানাদেশৰ লোক ইয়াত বাণিজ্য কৰিবলৈ আহিল। কেঁয়া নামে প্ৰসিদ্ধ মাড়োৱাৰৰ আগৰওৱালা আৰু ওসোৱাল ঢাকাৰ মুসলমান বেপাৰী এবং কিছুমান অন্য বঙ্গালী বেপাৰী এই দেশৰ প্ৰধান বণিক। এই দেশীয় লোকৰ মাঝত বেপাৰ কৰ৷ মানুহৰ সংখ্যা সৰহ হলেও বিখ্যাত কোনো বেপাৰী নাই। অসম দেশৰ বেপাৰ প্ৰায়েই হোলোং নৌকাৰ দ্বাৰা হয়। বঙ্গালী আৰু কেঁয়া মহাজনবিলাকে বঙ্গালী নাও আৰু ধোঁৱাৰ জাহাজেৰে বস্তু অনাই বেপাৰ কৰিছে। এতিয়া প্ৰতিমাহেই কেইবাবাৰে৷ ধোঁৱাৰ জাহাজ এই দেশলৈ তাহাৰ দ্বাৰা দেশত বাণিজ্য ক্ৰমে বৃদ্ধি পাব লাগিছে। দোকানৰ সংখ্যা ক্ৰমে বৃদ্ধি হ'ব লাগিছে। {{gap}}অসম দেশত স্বাধীন বৃত্তি অবলম্বন কৰা ধনীৰ সংখ্যা নিচেই তাকৰ কিন্তু ক্ৰমে তাৰো সংখ্যা বৃদ্ধি হই আহিব লাগিছে। এই দেশীয় লোকে বাঢ়িতে সৰহ ধন প্ৰতি বৎসৰে দিব লাগিছে। কৃষকবিলাকে আপোনাৰ উৎপন্নেৰে ব্যয় নিৰ্ব্বাহ কৰি অতি অল্পমাত্ৰ সঞ্চয় কৰিব পাৰে। অন্য লোকৰ পক্ষেও সেইৰূপেই। প্ৰয়োজন সাধিবলৈ যি ঋণ কৰা যায় তাত বিস্তৰ বাঢ়ি দিব লাগে। এই নিমিত্তে দেশীয় লোকে সাধাৰণত স্বচ্ছন্দৰূপে থাকিব নোৱাৰে। এতিয়া অসম দেশত ধনোপাৰ্জনৰ নানা উপায় হ’ব লাগিছে আৰু অনেক ন ন ব্যবসায় হ’ব লাগিছে। সেইবিলাকৰ দ্বাৰা দেশৰ অবস্থা উন্নতিৰ পথলৈ আগ বাঢ়িছে। এনে আশা কৰিব পাৰি। কপাহ, সৰিয়হ, লা, চাহ, মুগা, এড়ি, পাটসূতা, হাতীদাত, কয়লা, মজাঠি, বেত আৰু বৰৰ আা৷ এই দেশৰ প্ৰধান উৎপন্ন দ্ৰব্য। আৰু এইবিলাক ইয়াৰ পৰ৷ ভাটীলৈ বিস্তৰ পৰিমাণে যায়। ভাটীৰ পৰা লোণ, চেনি, কাপোৰ, বাসন, কাঠৰ দ্ৰব্য, নানাবিধ আমোদৰ বস্তু, গাঁজা, আফিঙ্গ, ইউৰোপীয় মদিৰা, অলঙ্কাৰ, সোণ, ৰূপ, কোৰ প্ৰভৃতি বস্তু আমালোকৰ দেশলৈ আহে। এবং অস্ত্ৰ, তৈল, চাউল, তামাখু, লালী প্ৰভৃতি বস্তুও এই দেশলৈ আহে। আমি যি বস্তু ভিন্ন দেশলৈ পঠাওঁ তাতকৈ যি বস্তু ভিন্ন দেশৰ পৰ৷ আমি পাওঁ তাৰ মূল্য অধিক। ভাটীৰ ভাল ভাল বস্তুৰ প্ৰতি দেশীয় মানুহৰ মন বড়কৈ যাব ধৰিছে। সেই দেখি আমালোকৰ<noinclude></noinclude> 8yjcdbedgdbygyq3dq8gbpsasztmqfv 250197 250169 2026-05-16T17:43:04Z BabulB 104 250197 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৯০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বোলে “শোকোতা দি মুকুতা পাইছোঁ।” এই দেশ ব্ৰিটীশাধিকৃত হলত নানাদেশৰ লোক ইয়াত বাণিজ্য কৰিবলৈ আহিল। কেঁয়া নামে প্ৰসিদ্ধ মাড়োৱাৰৰ আগৰওৱালা আৰু ওসোৱাল ঢাকাৰ মুসলমান বেপাৰী এবং কিছুমান অন্য বঙ্গালী বেপাৰী এই দেশৰ প্ৰধান বণিক। এই দেশীয় লোকৰ মাঝত বেপাৰ কৰ৷ মানুহৰ সংখ্যা সৰহ হলেও বিখ্যাত কোনো বেপাৰী নাই। অসম দেশৰ বেপাৰ প্ৰায়েই হোলোং নৌকাৰ দ্বাৰা হয়। বঙ্গালী আৰু কেঁয়া মহাজনবিলাকে বঙ্গালী নাও আৰু ধোঁৱাৰ জাহাজেৰে বস্তু অনাই বেপাৰ কৰিছে। এতিয়া প্ৰতিমাহেই কেইবাবাৰো ধোঁৱাৰ জাহাজ এই দেশলৈ তাহাৰ দ্বাৰা দেশত বাণিজ্য ক্ৰমে বৃদ্ধি পাব লাগিছে। দোকানৰ সংখ্যা ক্ৰমে বৃদ্ধি হ'ব লাগিছে। {{gap}}অসম দেশত স্বাধীন বৃত্তি অবলম্বন কৰা ধনীৰ সংখ্যা নিচেই তাকৰ কিন্তু ক্ৰমে তাৰো সংখ্যা বৃদ্ধি হই আহিব লাগিছে। এই দেশীয় লোকে বাঢ়িতে সৰহ ধন প্ৰতি বৎসৰে দিব লাগিছে। কৃষকবিলাকে আপোনাৰ উৎপন্নেৰে ব্যয় নিৰ্ব্বাহ কৰি অতি অল্পমাত্ৰ সঞ্চয় কৰিব পাৰে। অন্য লোকৰ পক্ষেও সেইৰূপেই। প্ৰয়োজন সাধিবলৈ যি ঋণ কৰা যায় তাত বিস্তৰ বাঢ়ি দিব লাগে। এই নিমিত্তে দেশীয় লোকে সাধাৰণত স্বচ্ছন্দৰূপে থাকিব নোৱাৰে। এতিয়া অসম দেশত ধনোপাৰ্জনৰ নানা উপায় হ’ব লাগিছে আৰু অনেক ন ন ব্যবসায় হ’ব লাগিছে। সেইবিলাকৰ দ্বাৰা দেশৰ অবস্থা উন্নতিৰ পথলৈ আগ বাঢ়িছে। এনে আশা কৰিব পাৰি। কপাহ, সৰিয়হ, লা, চাহ, মুগা, এড়ি, পাটসূতা, হাতীদাত, কয়লা, মজাঠি, বেত আৰু বৰৰ আঠা এই দেশৰ প্ৰধান উৎপন্ন দ্ৰব্য। আৰু এইবিলাক ইয়াৰ পৰ৷ ভাটীলৈ বিস্তৰ পৰিমাণে যায়। ভাটীৰ পৰা লোণ, চেনি, কাপোৰ, বাসন, কাঠৰ দ্ৰব্য, নানাবিধ আমোদৰ বস্তু, গাঁজা, আফিঙ্গ, ইউৰোপীয় মদিৰা, অলঙ্কাৰ, সোণ, ৰূপ, কোৰ প্ৰভৃতি বস্তু আমালোকৰ দেশলৈ আহে। এবং অস্ত্ৰ, তৈল, চাউল, তামাখু, লালী প্ৰভৃতি বস্তুও এই দেশলৈ আহে। আমি যি বস্তু ভিন্ন দেশলৈ পঠাওঁ তাতকৈ যি বস্তু ভিন্ন দেশৰ পৰ৷ আমি পাওঁ তাৰ মূল্য অধিক। ভাটীৰ ভাল ভাল বস্তুৰ প্ৰতি দেশীয় মানুহৰ মন বড়কৈ যাব ধৰিছে। সেই দেখি আমালোকৰ<noinclude></noinclude> hnn6w5sdv8k8zn37j3ezj78x419r9aq 250198 250197 2026-05-16T17:45:01Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250198 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|১৯০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বোলে “শোকোতা দি মুকুতা পাইছোঁ।” এই দেশ ব্ৰিটীশাধিকৃত হলত নানাদেশৰ লোক ইয়াত বাণিজ্য কৰিবলৈ আহিল। কেঁয়া নামে প্ৰসিদ্ধ মাড়োৱাৰৰ আগৰওৱালা আৰু ওসোৱাল ঢাকাৰ মুসলমান বেপাৰী এবং কিছুমান অন্য বঙ্গালী বেপাৰী এই দেশৰ প্ৰধান বণিক। এই দেশীয় লোকৰ মাঝত বেপাৰ কৰ৷ মানুহৰ সংখ্যা সৰহ হলেও বিখ্যাত কোনো বেপাৰী নাই। অসম দেশৰ বেপাৰ প্ৰায়েই হোলোং নৌকাৰ দ্বাৰা হয়। বঙ্গালী আৰু কেঁয়া মহাজনবিলাকে বঙ্গালী নাও আৰু ধোঁৱাৰ জাহাজেৰে বস্তু অনাই বেপাৰ কৰিছে। এতিয়া প্ৰতিমাহেই কেইবাবাৰো ধোঁৱাৰ জাহাজ এই দেশলৈ তাহাৰ দ্বাৰা দেশত বাণিজ্য ক্ৰমে বৃদ্ধি পাব লাগিছে। দোকানৰ সংখ্যা ক্ৰমে বৃদ্ধি হ'ব লাগিছে। {{gap}}অসম দেশত স্বাধীন বৃত্তি অবলম্বন কৰা ধনীৰ সংখ্যা নিচেই তাকৰ কিন্তু ক্ৰমে তাৰো সংখ্যা বৃদ্ধি হই আহিব লাগিছে। এই দেশীয় লোকে বাঢ়িতে সৰহ ধন প্ৰতি বৎসৰে দিব লাগিছে। কৃষকবিলাকে আপোনাৰ উৎপন্নেৰে ব্যয় নিৰ্ব্বাহ কৰি অতি অল্পমাত্ৰ সঞ্চয় কৰিব পাৰে। অন্য লোকৰ পক্ষেও সেইৰূপেই। প্ৰয়োজন সাধিবলৈ যি ঋণ কৰা যায় তাত বিস্তৰ বাঢ়ি দিব লাগে। এই নিমিত্তে দেশীয় লোকে সাধাৰণত স্বচ্ছন্দৰূপে থাকিব নোৱাৰে। এতিয়া অসম দেশত ধনোপাৰ্জনৰ নানা উপায় হ’ব লাগিছে আৰু অনেক ন ন ব্যবসায় হ’ব লাগিছে। সেইবিলাকৰ দ্বাৰা দেশৰ অবস্থা উন্নতিৰ পথলৈ আগ বাঢ়িছে। এনে আশা কৰিব পাৰি। কপাহ, সৰিয়হ, লা, চাহ, মুগা, এড়ি, পাটসূতা, হাতীদাত, কয়লা, মজাঠি, বেত আৰু বৰৰ আঠা এই দেশৰ প্ৰধান উৎপন্ন দ্ৰব্য। আৰু এইবিলাক ইয়াৰ পৰ৷ ভাটীলৈ বিস্তৰ পৰিমাণে যায়। ভাটীৰ পৰা লোণ, চেনি, কাপোৰ, বাসন, কাঠৰ দ্ৰব্য, নানাবিধ আমোদৰ বস্তু, গাঁজা, আফিঙ্গ, ইউৰোপীয় মদিৰা, অলঙ্কাৰ, সোণ, ৰূপ, কোৰ প্ৰভৃতি বস্তু আমালোকৰ দেশলৈ আহে। এবং অস্ত্ৰ, তৈল, চাউল, তামাখু, লালী প্ৰভৃতি বস্তুও এই দেশলৈ আহে। আমি যি বস্তু ভিন্ন দেশলৈ পঠাওঁ তাতকৈ যি বস্তু ভিন্ন দেশৰ পৰ৷ আমি পাওঁ তাৰ মূল্য অধিক। ভাটীৰ ভাল ভাল বস্তুৰ প্ৰতি দেশীয় মানুহৰ মন বড়কৈ যাব ধৰিছে। সেই দেখি আমালোকৰ<noinclude></noinclude> gx93djt534185cip9w3ohnhazlq6s0w 250204 250198 2026-05-16T17:55:27Z Pranamikaadhikary 2157 250204 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|১৯০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বোলে “শোকোতা দি মুকুতা পাইছোঁ।” এই দেশ ব্ৰিটীশাধিকৃত হলত নানাদেশৰ লোক ইয়াত বাণিজ্য কৰিবলৈ আহিল। কেঁয়া নামে প্ৰসিদ্ধ মাড়োৱাৰৰ আগৰওৱালা আৰু ওসোৱাল ঢাকাৰ মুসলমান বেপাৰী এবং কিছুমান অন্য বঙ্গালী বেপাৰী এই দেশৰ প্ৰধান বণিক। এই দেশীয় লোকৰ মাঝত বেপাৰ কৰা মানুহৰ সংখ্যা সৰহ হলেও বিখ্যাত কোনো বেপাৰী নাই। অসম দেশৰ বেপাৰ প্ৰায়েই হোলোং নৌকাৰ দ্বাৰা হয়। বঙ্গালী আৰু কেঁয়া মহাজনবিলাকে বঙ্গালী নাও আৰু ধোঁৱাৰ জাহাজেৰে বস্তু অনাই বেপাৰ কৰিছে। এতিয়া প্ৰতিমাহেই কেইবাবাৰো ধোঁৱাৰ জাহাজ এই দেশলৈ তাহাৰ দ্বাৰা দেশত বাণিজ্য ক্ৰমে বৃদ্ধি পাব লাগিছে। দোকানৰ সংখ্যা ক্ৰমে বৃদ্ধি হ’ব লাগিছে। {{gap}}অসম দেশত স্বাধীন বৃত্তি অবলম্বন কৰা ধনীৰ সংখ্যা নিচেই তাকৰ কিন্তু ক্ৰমে তাৰো সংখ্যা বৃদ্ধি হই আহিব লাগিছে। এই দেশীয় লোকে বাঢ়িতে সৰহ ধন প্ৰতি বৎসৰে দিব লাগিছে। কৃষকবিলাকে আপোনাৰ উৎপন্নেৰে ব্যয় নিৰ্ব্বাহ কৰি অতি অল্পমাত্ৰ সঞ্চয় কৰিব পাৰে। অন্য লোকৰ পক্ষেও সেইৰূপেই। প্ৰয়োজন সাধিবলৈ যি ঋণ কৰা যায় তাত বিস্তৰ বাঢ়ি দিব লাগে। এই নিমিত্তে দেশীয় লোকে সাধাৰণত স্বচ্ছন্দৰূপে থাকিব নোৱাৰে। এতিয়া অসম দেশত ধনোপাৰ্জ্জনৰ নানা উপায় হ’ব লাগিছে আৰু অনেক ন ন ব্যবসায় হ’ব লাগিছে। সেইবিলাকৰ দ্বাৰা দেশৰ অবস্থা উন্নতিৰ পথলৈ আগ বাঢ়িছে। এনে আশা কৰিব পাৰি। কপাহ, সৰিয়হ, লা, চাহ, মুগা, এড়ি, পাটসূতা, হাতীদাঁত, কয়লা, মজাঠি, বেত আৰু বৰৰ আঠা এই দেশৰ প্ৰধান উৎপন্ন দ্ৰব্য। আৰু এইবিলাক ইয়াৰ পৰা ভাটীলৈ বিস্তৰ পৰিমাণে যায়। ভাটীৰ পৰা লোণ, চেনি, কাপোৰ, বাসন, কাঠৰ দ্ৰব্য, নানাবিধ আমোদৰ বস্তু, গাঁজা, আফিঙ্গ, ইউৰোপীয় মদিৰা, অলঙ্কাৰ, সোণ, ৰূপ, কোৰ প্ৰভৃতি বস্তু আমালোকৰ দেশলৈ আহে। এবং অস্ত্ৰ, তৈল, চাউল, তামাখু, লালী প্ৰভৃতি বস্তুও এই দেশলৈ আহে। আমি যি বস্তু ভিন্ন দেশলৈ পঠাওঁ তাতকৈ যি বস্তু ভিন্ন দেশৰ পৰা আমি পাওঁ তাৰ মূল্য অধিক। ভাটীৰ ভাল ভাল বস্তুৰ প্ৰতি দেশীয় মানুহৰ মন বড়কৈ যাব ধৰিছে। সেই দেখি আমালোকৰ<noinclude></noinclude> 6pgckzn3y852g6sllwv73veee7ulccd 104 67338 250168 183126 2026-05-16T16:32:47Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250168 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ষোড়শ অধ্যায়|১৮৯}}</noinclude>কৰি তাক পাইছিল। এতিয়াও সি নিয়ম অনেক বিষয়ত প্ৰচলিত আছিল। স্বৰ্গনাৰায়ণ ৰজাৰ পূৰ্ব্বে এই দেশত কোনো টকা বা মুদ্ৰা নাছিল। আৰু বেহাৰতো বিশ্বসিংহ ৰজাৰ পূৰ্ব্বে কোনো টকা নাছিল। এঠাইৰপৰা অন্য ঠাইলৈ যাবৰ পথ তেনে সুগম নাছিল। আমাৰ নিচেই চুবুৰীয়া পৰ্ব্বতীয়া জাতিবিলাকৰ অৱস্থ৷ তেনে নাছিল আৰু নহয় ৷ সিহঁতে সময়ে সময়ে দাঁতি ফালে আহি অত্যাচাৰ কৰি লুটি-পুটি মাত্ৰ নিবলৈ যত্ন কৰিছিলে। পাছলৈহে অলপ অলপ বস্তু সলনি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। বঙ্গাল দেশে সইতে বাণিজ্যৰ তাদৃশ সুযোগ নাছিল। আসামৰ লোকে ভিন্ন দেশলৈ যাবলৈ বড় ভয় কৰে আৰু ভিন্ন দেশৰ লোকৰো তেনে অসূয়া ভাব আছিল। শঙ্কৰ- দেৱৰ দিনত অতি অলপ সংখ্যক লোকে নৌকা পথে বস্তুৰ বেপাৰ কৰিছিল। এইসকলক মুদৈ বুলিছিল। এইৰূপ অনেক মুদৈ এতিয়াও আছে। নগৰত পাহাৰীবিলাকে আন আন ঠাইৰপৰা বস্তু আনি বেচিছিল। আৰু মুদৈবিলাকৰপৰ৷ কোনো বস্তু লই বিক্ৰয় কৰিছিল। মুসলমানৰ স্ত্ৰীসকলেই প্ৰকাশ্য ভাবে ঘৰতে দোকান দিছিল। {{gap}}কাপ্তান ওৱালিশ সাহাব এই দেশলৈ অহাৰ পাছত বঙ্গালদেশে সইতে গমনাগমনৰ পথ উত্তমৰূপে মুকলি হ’ল। কমলেশ্বৰ ৰজাৰ দিনত কেঁয়া আৰু বঙ্গালী মানুহে এই দেশৰ কোনো কোনো ঠাইত দোকান কৰিলে। তাৰো সংখ্যা অতি কম। ভুতৰ পুতেকৰ খবৰৰ সময়ত যোড়হাট নগৰত তিনিখন দোকানহে আছিল। তাৰে দুখন পৰশুৰাম দুৱাৰীয়াৰ ঘৰৰ। গুৱালপাড়াৰ সিপাৰে হাদীৰা চকীক বঙ্গালহাট বুলিছিল। উজনি আৰু ভাটীৰ যাবতীয় বেপাৰৰ বস্তু তাতে একত্ৰিত হইছিল। আৰু তাৰে বস্তুবিশেষে কৰ গ্ৰহণ কৰা হইছিল। সেই কৰ প্ৰদান নকৰিলে ইফালে সিফালে বস্তু নিব নোৱাৰে এই দেশ ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেণ্টৰ অধীনলৈ অহাৰ পূৰ্ব্বে ই দেশলৈ লোণ, চেনি, যবক্ষাৰ, কাপোৰ, মণি প্ৰভৃতি বস্তু বঙ্গাল দেশৰ পৰা আহিছিল। আৰু এই দেশৰ পৰা হাতী দাঁত, মজাঠি, কপাহ, এড়ি, মুগা, পাট-সূতা প্ৰভৃতি বস্তু ভাটীৰ ফালে পঠোৱা হইছিল। তেতিয়া যিসকলে ইয়াত বেপাৰ কৰিছিল তেওঁবিলাকে এনেকৈ কইছিল .<noinclude></noinclude> fiez6725n05061fo7eep5zmqbxfy1ui 250194 250168 2026-05-16T17:39:04Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250194 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||ষোড়শ অধ্যায়|১৮৯}}</noinclude>কৰি তাক পাইছিল। এতিয়াও সি নিয়ম অনেক বিষয়ত প্ৰচলিত আছিল। স্বৰ্গনাৰায়ণ ৰজাৰ পূৰ্ব্বে এই দেশত কোনো টকা বা মুদ্ৰা নাছিল। আৰু বেহাৰতো বিশ্বসিংহ ৰজাৰ পূৰ্ব্বে কোনো টকা নাছিল। এঠাইৰপৰা অন্য ঠাইলৈ যাবৰ পথ তেনে সুগম নাছিল। আমাৰ নিচেই চুবুৰীয়া পৰ্ব্বতীয়া জাতিবিলাকৰ অৱস্থা তেনে নাছিল আৰু নহয়। সিহঁতে সময়ে সময়ে দাঁতি ফালে আহি অত্যাচাৰ কৰি লুটি-পুটি মাত্ৰ নিবলৈ যত্ন কৰিছিলে। পাছলৈহে অলপ অলপ বস্তু সলনি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। বঙ্গাল দেশে সইতে বাণিজ্যৰ তাদৃশ সুযোগ নাছিল। আসামৰ লোকে ভিন্ন দেশলৈ যাবলৈ বড় ভয় কৰে আৰু ভিন্ন দেশৰ লোকৰো তেনে অসূয়া ভাব আছিল। শঙ্কৰদেৱৰ দিনত অতি অলপ সংখ্যক লোকে নৌকা পথে বস্তুৰ বেপাৰ কৰিছিল। এইসকলক মুদৈ বুলিছিল। এইৰূপ অনেক মুদৈ এতিয়াও আছে। নগৰত পাহাৰীবিলাকে আন আন ঠাইৰপৰা বস্তু আনি বেচিছিল। আৰু মুদৈবিলাকৰপৰ৷ কোনো বস্তু লই বিক্ৰয় কৰিছিল। মুসলমানৰ স্ত্ৰীসকলেই প্ৰকাশ্য ভাবে ঘৰতে দোকান দিছিল। {{gap}}কাপ্তান ওৱালিশ সাহাব এই দেশলৈ অহাৰ পাছত বঙ্গালদেশে সইতে গমনাগমনৰ পথ উত্তমৰূপে মুকলি হ’ল। কমলেশ্বৰ ৰজাৰ দিনত কেঁয়া আৰু বঙ্গালী মানুহে এই দেশৰ কোনো কোনো ঠাইত দোকান কৰিলে। তাৰো সংখ্যা অতি কম। ভুতৰ পুতেকৰ খবৰৰ সময়ত যোড়হাট নগৰত তিনিখন দোকানহে আছিল। তাৰে দুখন পৰশুৰাম দুৱাৰীয়াৰ ঘৰৰ। গুৱালপাড়াৰ সিপাৰে হাদীৰা চকীক বঙ্গালহাট বুলিছিল। উজনি আৰু ভাটীৰ যাবতীয় বেপাৰৰ বস্তু তাতে একত্ৰিত হইছিল। আৰু তাৰে বস্তুবিশেষে কৰ গ্ৰহণ কৰা হইছিল। সেই কৰ প্ৰদান নকৰিলে ইফালে সিফালে বস্তু নিব নোৱাৰে এই দেশ ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেণ্টৰ অধীনলৈ অহাৰ পূৰ্ব্বে ই দেশলৈ লোণ, চেনি, যবক্ষাৰ, কাপোৰ, মণি প্ৰভৃতি বস্তু বঙ্গাল দেশৰ পৰা আহিছিল। আৰু এই দেশৰ পৰা হাতী দাঁত, মজাঠি, কপাহ, এড়ি, মুগা, পাট-সূতা প্ৰভৃতি বস্তু ভাটীৰ ফালে পঠোৱা হইছিল। তেতিয়া যিসকলে ইয়াত বেপাৰ কৰিছিল তেওঁবিলাকে এনেকৈ কইছিল .<noinclude></noinclude> e66488auzdz8t87uxbgoq0511xunad0 250202 250194 2026-05-16T17:52:51Z Pranamikaadhikary 2157 250202 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||ষোড়শ অধ্যায়|১৮৯}}</noinclude>কৰি তাক পাইছিল। এতিয়াও সি নিয়ম অনেক বিষয়ত প্ৰচলিত আছিল। স্বৰ্গনাৰায়ণ ৰজাৰ পূৰ্ব্বে এই দেশত কোনো টকা বা মুদ্ৰা নাছিল। আৰু বেহাৰতো বিশ্বসিংহ ৰজাৰ পূৰ্ব্বে কোনো টকা নাছিল। এঠাইৰপৰা অন্য ঠাইলৈ যাবৰ পথ তেনে সুগম নাছিল। আমাৰ নিচেই চুবুৰীয়া পৰ্ব্বতীয়া জাতিবিলাকৰ অৱস্থা তেনে নাছিল আৰু নহয়। সিহঁতে সময়ে সময়ে দাঁতি ফালে আহি অত্যাচাৰ কৰি লুটি-পুটি মাত্ৰ নিবলৈ যত্ন কৰিছিলে। পাছলৈহে অলপ অলপ বস্তু সলনি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। বঙ্গাল দেশে সইতে বাণিজ্যৰ তাদৃশ সুযোগ নাছিল। আসামৰ লোকে ভিন্ন দেশলৈ যাবলৈ বড় ভয় কৰে আৰু ভিন্ন দেশৰ লোকৰো তেনে অসূয়া ভাব আছিল। শঙ্কৰদেৱৰ দিনত অতি অলপ সংখ্যক লোকে নৌকা পথে বস্তুৰ বেপাৰ কৰিছিল। এইসকলক মুদৈ বুলিছিল। এইৰূপ অনেক মুদৈ এতিয়াও আছে। নগৰত পাহাৰীবিলাকে আন আন ঠাইৰপৰা বস্তু আনি বেচিছিল। আৰু মুদৈবিলাকৰপৰা কোনো বস্তু লই বিক্ৰয় কৰিছিল। মুসলমানৰ স্ত্ৰীসকলেই প্ৰকাশ্য ভাবে ঘৰতে দোকান দিছিল। {{gap}}কাপ্তান ওৱালিশ সাহাব এই দেশলৈ অহাৰ পাছত বঙ্গালদেশে সইতে গমনাগমনৰ পথ উত্তমৰূপে মুকলি হ’ল। কমলেশ্বৰ ৰজাৰ দিনত কেঁয়া আৰু বঙ্গালী মানুহে এই দেশৰ কোনো কোনো ঠাইত দোকান কৰিলে। তাৰো সংখ্যা অতি কম। ভুতৰ পুতেকৰ খবৰৰ সময়ত যোড়হাট নগৰত তিনিখন দোকানহে আছিল। তাৰে দুখন পৰশুৰাম দুৱাৰীয়াৰ ঘৰৰ। গুৱালপাড়াৰ সিপাৰে হাদীৰা চকীক বঙ্গালহাট বুলিছিল। উজনি আৰু ভাটীৰ যাবতীয় বেপাৰৰ বস্তু তাতে একত্ৰিত হইছিল। আৰু তাৰে বস্তুবিশেষে কৰ গ্ৰহণ কৰা হইছিল। সেই কৰ প্ৰদান নকৰিলে ইফালে সিফালে বস্তু নিব নোৱাৰে এই দেশ ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেণ্টৰ অধীনলৈ অহাৰ পূৰ্ব্বে ই দেশলৈ লোণ, চেনি, যবক্ষাৰ, কাপোৰ, মণি প্ৰভৃতি বস্তু বঙ্গাল দেশৰ পৰা আহিছিল। আৰু এই দেশৰ পৰা হাতী দাঁত, মজাঠি, কপাহ, এড়ি, মুগা, পাট-সূতা প্ৰভৃতি বস্তু ভাটীৰ ফালে পঠোৱা হইছিল। তেতিয়া যিসকলে ইয়াত বেপাৰ কৰিছিল তেওঁবিলাকে এনেকৈ কইছিল .<noinclude></noinclude> evp83ic7rqapw6ws5m5fso8ckoz2ct9 104 67339 250167 183127 2026-05-16T16:26:09Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250167 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৮৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বাহিৰেও শাক-পাচলি কুঁহিয়াৰ, মৰাপাট, মাহ, ধপাত প্ৰভৃতিৰো অল্প পৰিমাণে ক্ষেতি হয়। ইয়াৰ পাৰ্ব্বত্য প্ৰদেশৰ অনেক ঠাইত কপাহ প্ৰচুৰ জন্মে।গৰু আৰু ম'হ দুয়োৰো দ্বাৰা হাল বাহন হয়। কিন্তু ইয়াৰ প্ৰতি তাদৃশ যত্ন কৰা দৃষ্ট নহয়। গৃহপালিত অন্য যি পশু পক্ষী থাকে তাৰ প্ৰতিও তাদৃশ যত্ন নাই। পুৰুষ আৰু স্ত্ৰী উভয়েই এই দেশত কৃষি- কাৰ্য্য কৰে। যি কাৰ্য্যত কঠিন পৰিশ্ৰমৰ প্ৰয়োজন তাক পুৰুষে আৰু য'ত সামান্য পৰিশ্ৰমৰ প্ৰয়োজন তাক স্ত্ৰীজাতি দ্বাৰা সম্পাদন হয়। মুগা, এড়ি, পাট, লা প্ৰভৃতি কেতবিলাক বস্তু ইয়াত উপাৰ্জ্জন কৰা হয়। ইয়াৰে ই দেশীয় লোকৰ প্ৰয়োজন সাধন আৰু অৰ্থোপাৰ্জন ই দুই প্ৰকাৰতে সাহায্য হইছে। এই দেশৰ প্ৰজা সংখ্যাতকৈ ভূমিৰ সংখ্যা অধিক সেই কাৰণে লোকসকলে কোনো প্ৰকাৰ ভূমিৰ প্ৰতি তাদৃশ আদৰ নকৰে। কৃষি কাৰ্য্যত বড় শ্ৰদ্ধা নকৰিলেও এই দেশীয় লোকে যি কাৰ্য্য কৰে তাত অদক্ষতা নাই। {{gap}}আজি প্ৰায় পঞ্চাশ বৎসৰ হইছে আসামত চা বৃক্ষ থকা প্ৰকাশ হইছে। ক্ৰমে তাৰ কৃষি আৰু উন্নতি অধিক হ’ব লাগিছে। ইয়াৰ দ্বাৰা অনেক অৰণ্যময় পতিত ভূমি ফলবতী আৰু শস্যশালিনী হইছে। ইয়াৰ কৃষি আৰু নিৰ্ম্মাণৰ উপলক্ষে এই দেশত অনেক অৰ্থ বিক্ষিপ্ত হইছে। তাৰদ্বাৰা প্ৰজাসমূহৰ বিশেষ উপকাৰ হইছে। অনেক ইউৰোপীয় এবং অল্প পৰিমাণে এই দেশীয় লোকে এই চাহৰ কৃষি কৰিবলৈ ধৰি নিজেও সৌভাগ্যশালী হইছে। আৰু দেশৰো প্ৰকাৰান্তৰে উপকাৰ সাধিছে। এই চাহ এতিয়৷ আসামৰ এটি প্ৰধান উৎপন্ন দ্ৰব্য হইছে। {{gap}}যি দেশত কৃষি সকলো লোকেই কৰে অথচ তাৰ অবস্থা নিস্তেজ সি দেশত বাণিজ্যৰ বৰ্ত্তমান অবস্থা তেজস্বিনী হোৱা অসম্ভব। ই দেশৰ লোকসকলে বাণিজ্যক অনাদৰ কৰিছিল। প্ৰায় সকলো লোকেই সকলো প্ৰকাৰ বস্তু আপুনি উপাৰ্জন কৰে। বিদেশীয় লোকৰ সংখ্যা অতি কম। এই হেতুকে লোকৰ অভাব অধিক নাছিল। যাৰ কোন দ্ৰব্যৰ প্ৰয়োজন আছিল সি কোনো সৰহীয়া যা অপ্ৰয়োজনীয় বস্তু সলনি<noinclude></noinclude> i8grpjasal5acm09xd22plfuvameuzc 250190 250167 2026-05-16T17:29:22Z BabulB 104 250190 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৮৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বাহিৰেও শাক-পাচলি কুঁহিয়াৰ, মৰাপাট, মাহ, ধপাত প্ৰভৃতিৰো অল্প পৰিমাণে ক্ষেতি হয়। ইয়াৰ পাৰ্ব্বত্য প্ৰদেশৰ অনেক ঠাইত কপাহ প্ৰচুৰ জন্মে।গৰু আৰু ম'হ দুয়োৰো দ্বাৰা হাল বাহন হয়। কিন্তু ইয়াৰ প্ৰতি তাদৃশ যত্ন কৰা দৃষ্ট নহয়। গৃহপালিত অন্য যি পশু পক্ষী থাকে তাৰ প্ৰতিও তাদৃশ যত্ন নাই। পুৰুষ আৰু স্ত্ৰী উভয়েই এই দেশত কৃষিকাৰ্য্য কৰে। যি কাৰ্য্যত কঠিন পৰিশ্ৰমৰ প্ৰয়োজন তাক পুৰুষে আৰু য'ত সামান্য পৰিশ্ৰমৰ প্ৰয়োজন তাক স্ত্ৰীজাতি দ্বাৰা সম্পাদন হয়। মুগা, এড়ি, পাট, লা প্ৰভৃতি কেতবিলাক বস্তু ইয়াত উপাৰ্জ্জন কৰা হয়। ইয়াৰে ই দেশীয় লোকৰ প্ৰয়োজন সাধন আৰু অৰ্থোপাৰ্জন ই দুই প্ৰকাৰতে সাহায্য হইছে। এই দেশৰ প্ৰজা সংখ্যাতকৈ ভূমিৰ সংখ্যা অধিক সেই কাৰণে লোকসকলে কোনো প্ৰকাৰ ভূমিৰ প্ৰতি তাদৃশ আদৰ নকৰে। কৃষি কাৰ্য্যত বড় শ্ৰদ্ধা নকৰিলেও এই দেশীয় লোকে যি কাৰ্য্য কৰে তাত অদক্ষতা নাই। {{gap}}আজি প্ৰায় পঞ্চাশ বৎসৰ হইছে আসামত চা বৃক্ষ থকা প্ৰকাশ হইছে। ক্ৰমে তাৰ কৃষি আৰু উন্নতি অধিক হ’ব লাগিছে। ইয়াৰ দ্বাৰা অনেক অৰণ্যময় পতিত ভূমি ফলবতী আৰু শস্যশালিনী হইছে। ইয়াৰ কৃষি আৰু নিৰ্ম্মাণৰ উপলক্ষে এই দেশত অনেক অৰ্থ বিক্ষিপ্ত হইছে। তাৰদ্বাৰা প্ৰজাসমূহৰ বিশেষ উপকাৰ হইছে। অনেক ইউৰোপীয় এবং অল্প পৰিমাণে এই দেশীয় লোকে এই চাহৰ কৃষি কৰিবলৈ ধৰি নিজেও সৌভাগ্যশালী হইছে। আৰু দেশৰো প্ৰকাৰান্তৰে উপকাৰ সাধিছে। এই চাহ এতিয়৷ আসামৰ এটি প্ৰধান উৎপন্ন দ্ৰব্য হইছে। {{gap}}যি দেশত কৃষি সকলো লোকেই কৰে অথচ তাৰ অবস্থা নিস্তেজ সি দেশত বাণিজ্যৰ বৰ্ত্তমান অবস্থা তেজস্বিনী হোৱা অসম্ভব। ই দেশৰ লোকসকলে বাণিজ্যক অনাদৰ কৰিছিল। প্ৰায় সকলো লোকেই সকলো প্ৰকাৰ বস্তু আপুনি উপাৰ্জ্জন কৰে। বিদেশীয় লোকৰ সংখ্যা অতি কম। এই হেতুকে লোকৰ অভাব অধিক নাছিল। যাৰ কোন দ্ৰব্যৰ প্ৰয়োজন আছিল সি কোনো সৰহীয়া যা অপ্ৰয়োজনীয় বস্তু সলনি<noinclude></noinclude> g299yke9ipr1tspou0hdcvfoemn4lwo 250191 250190 2026-05-16T17:31:38Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250191 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|১৮৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বাহিৰেও শাক-পাচলি কুঁহিয়াৰ, মৰাপাট, মাহ, ধপাত প্ৰভৃতিৰো অল্প পৰিমাণে ক্ষেতি হয়। ইয়াৰ পাৰ্ব্বত্য প্ৰদেশৰ অনেক ঠাইত কপাহ প্ৰচুৰ জন্মে।গৰু আৰু ম'হ দুয়োৰো দ্বাৰা হাল বাহন হয়। কিন্তু ইয়াৰ প্ৰতি তাদৃশ যত্ন কৰা দৃষ্ট নহয়। গৃহপালিত অন্য যি পশু পক্ষী থাকে তাৰ প্ৰতিও তাদৃশ যত্ন নাই। পুৰুষ আৰু স্ত্ৰী উভয়েই এই দেশত কৃষিকাৰ্য্য কৰে। যি কাৰ্য্যত কঠিন পৰিশ্ৰমৰ প্ৰয়োজন তাক পুৰুষে আৰু য'ত সামান্য পৰিশ্ৰমৰ প্ৰয়োজন তাক স্ত্ৰীজাতি দ্বাৰা সম্পাদন হয়। মুগা, এড়ি, পাট, লা প্ৰভৃতি কেতবিলাক বস্তু ইয়াত উপাৰ্জ্জন কৰা হয়। ইয়াৰে ই দেশীয় লোকৰ প্ৰয়োজন সাধন আৰু অৰ্থোপাৰ্জন ই দুই প্ৰকাৰতে সাহায্য হইছে। এই দেশৰ প্ৰজা সংখ্যাতকৈ ভূমিৰ সংখ্যা অধিক সেই কাৰণে লোকসকলে কোনো প্ৰকাৰ ভূমিৰ প্ৰতি তাদৃশ আদৰ নকৰে। কৃষি কাৰ্য্যত বড় শ্ৰদ্ধা নকৰিলেও এই দেশীয় লোকে যি কাৰ্য্য কৰে তাত অদক্ষতা নাই। {{gap}}আজি প্ৰায় পঞ্চাশ বৎসৰ হইছে আসামত চা বৃক্ষ থকা প্ৰকাশ হইছে। ক্ৰমে তাৰ কৃষি আৰু উন্নতি অধিক হ’ব লাগিছে। ইয়াৰ দ্বাৰা অনেক অৰণ্যময় পতিত ভূমি ফলবতী আৰু শস্যশালিনী হইছে। ইয়াৰ কৃষি আৰু নিৰ্ম্মাণৰ উপলক্ষে এই দেশত অনেক অৰ্থ বিক্ষিপ্ত হইছে। তাৰদ্বাৰা প্ৰজাসমূহৰ বিশেষ উপকাৰ হইছে। অনেক ইউৰোপীয় এবং অল্প পৰিমাণে এই দেশীয় লোকে এই চাহৰ কৃষি কৰিবলৈ ধৰি নিজেও সৌভাগ্যশালী হইছে। আৰু দেশৰো প্ৰকাৰান্তৰে উপকাৰ সাধিছে। এই চাহ এতিয়৷ আসামৰ এটি প্ৰধান উৎপন্ন দ্ৰব্য হইছে। {{gap}}যি দেশত কৃষি সকলো লোকেই কৰে অথচ তাৰ অবস্থা নিস্তেজ সি দেশত বাণিজ্যৰ বৰ্ত্তমান অবস্থা তেজস্বিনী হোৱা অসম্ভব। ই দেশৰ লোকসকলে বাণিজ্যক অনাদৰ কৰিছিল। প্ৰায় সকলো লোকেই সকলো প্ৰকাৰ বস্তু আপুনি উপাৰ্জ্জন কৰে। বিদেশীয় লোকৰ সংখ্যা অতি কম। এই হেতুকে লোকৰ অভাব অধিক নাছিল। যাৰ কোন দ্ৰব্যৰ প্ৰয়োজন আছিল সি কোনো সৰহীয়া {{SIC|যা|বা}} অপ্ৰয়োজনীয় বস্তু সলনি<noinclude></noinclude> q1h5jypjrmbxiwwpa8hqw2s1san92k3 250201 250191 2026-05-16T17:50:47Z Pranamikaadhikary 2157 250201 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|১৮৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বাহিৰেও শাক-পাচলি কুঁহিয়াৰ, মৰাপাট, মাহ, ধপাত প্ৰভৃতিৰো অল্প পৰিমাণে ক্ষেতি হয়। ইয়াৰ পাৰ্ব্বত্য প্ৰদেশৰ অনেক ঠাইত কপাহ প্ৰচুৰ জন্মে। গৰু আৰু ম’হ দুয়োৰো দ্বাৰা হাল বাহন হয়। কিন্তু ইয়াৰ প্ৰতি তাদৃশ যত্ন কৰা দৃষ্ট নহয়। গৃহপালিত অন্য যি পশু পক্ষী থাকে তাৰ প্ৰতিও তাদৃশ যত্ন নাই। পুৰুষ আৰু স্ত্ৰী উভয়েই এই দেশত কৃষিকাৰ্য্য কৰে। যি কাৰ্য্যত কঠিন পৰিশ্ৰমৰ প্ৰয়োজন তাক পুৰুষে আৰু য’ত সামান্য পৰিশ্ৰমৰ প্ৰয়োজন তাক স্ত্ৰীজাতি দ্বাৰা সম্পাদন হয়। মুগা, এড়ি, পাট, লা প্ৰভৃতি কেতবিলাক বস্তু ইয়াত উপাৰ্জ্জন কৰা হয়। ইয়াৰে ই দেশীয় লোকৰ প্ৰয়োজন সাধন আৰু অৰ্থোপাৰ্জ্জন ই দুই প্ৰকাৰতে সাহায্য হইছে। এই দেশৰ প্ৰজা সংখ্যাতকৈ ভূমিৰ সংখ্যা অধিক সেই কাৰণে লোকসকলে কোনো প্ৰকাৰ ভূমিৰ প্ৰতি তাদৃশ আদৰ নকৰে। কৃষি কাৰ্য্যত বড় শ্ৰদ্ধা নকৰিলেও এই দেশীয় লোকে যি কাৰ্য্য কৰে তাত অদক্ষতা নাই। {{gap}}আজি প্ৰায় পঞ্চাশ বৎসৰ হইছে আসামত চা বৃক্ষ থকা প্ৰকাশ হইছে। ক্ৰমে তাৰ কৃষি আৰু উন্নতি অধিক হ’ব লাগিছে। ইয়াৰ দ্বাৰা অনেক অৰণ্যময় পতিত ভূমি ফলবতী আৰু শস্যশালিনী হইছে। ইয়াৰ কৃষি আৰু নিৰ্ম্মাণৰ উপলক্ষে এই দেশত অনেক অৰ্থ বিক্ষিপ্ত হইছে। তাৰদ্বাৰা প্ৰজাসমূহৰ বিশেষ উপকাৰ হইছে। অনেক ইউৰোপীয় এবং অল্প পৰিমাণে এই দেশীয় লোকে এই চাহৰ কৃষি কৰিবলৈ ধৰি নিজেও সৌভাগ্যশালী হইছে। আৰু দেশৰো প্ৰকাৰান্তৰে উপকাৰ সাধিছে। এই চাহ এতিয়া আসামৰ এটি প্ৰধান উৎপন্ন দ্ৰব্য হইছে। {{gap}}যি দেশত কৃষি সকলো লোকেই কৰে অথচ তাৰ অবস্থা নিস্তেজ সি দেশত বাণিজ্যৰ বৰ্ত্তমান অবস্থা তেজস্বিনী হোৱা অসম্ভব। ই দেশৰ লোকসকলে বাণিজ্যক অনাদৰ কৰিছিল। প্ৰায় সকলো লোকেই সকলো প্ৰকাৰ বস্তু আপুনি উপাৰ্জ্জন কৰে। বিদেশীয় লোকৰ সংখ্যা অতি কম। এই হেতুকে লোকৰ অভাব অধিক নাছিল। যাৰ কোন দ্ৰব্যৰ প্ৰয়োজন আছিল সি কোনো সৰহীয়া {{SIC|যা|বা}} অপ্ৰয়োজনীয় বস্তু সলনি<noinclude></noinclude> 0jdbqti2nt7sco373j7w26o6na9z3gl 104 67340 250164 183128 2026-05-16T16:19:28Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250164 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|'''ষোড়শ অধ্যায়'''}} {{gap}}এই দেশত যিসকল লোক আছে তাৰ প্ৰায় সকলোৰেই প্ৰধান ব্যবসায় কৃষি। আন ব্যবসায় নিচেই অল্প মাত্ৰ। যিসকলে আন ব্যবসায় কৰে তাৰো অনেকৰে ক্ষেতি আছে। যিবিলাক লোক এই দেশত অন্য দেশৰপৰ৷ আহি অৰ্থোপাৰ্জ্জনৰ নিমিত্তে বসতি কৰিছে তেওঁবিলাকৰহে কৃষি নাই। কৃষি ব্যবসায় ইয়াত সাধাৰণৰূপে চলিলেও ইয়াৰ লোকসকলে তাৰ উন্নতিলৈ বিশেষ দৃষ্টি নাৰাখে। শঙ্কৰদেৱৰ সময়ত কৃষিৰ যি প্ৰণালী আৰু আয়োজন আছিল সিয়েই এতিয়ালৈকে আছে। এতদ্দেশীয় কৃষক মাত্ৰেই কেবল স্বাভাবিক উপায়হে আশ্ৰয় কৰে। অতি বৃষ্টি বা অনাবৃষ্টিত কোনো অশুভ ফল কেতিয়াও নিবাৰণ নকৰে। কোনো দূৰস্থ জলাশয়ৰপৰ৷ জল সেচন কৰি শুষ্ক ভূমিক উৰ্ব্বৰা নকৰে। অথবা জলমগ্ন ঠাইৰপৰা জল নিঃসাৰণ কৰি সি ঠাইক কৃষিৰ উপযোগী নকৰে। প্ৰায় মাটিতে একপ্ৰকাৰ মাত্ৰ শস্যোৎপাদন কৰে আৰু অসাৰ মাটিক সাৰ দি তাৰ উৰ্ব্বৰত্ব আৰু শস্যৰ গুণ বৃদ্ধিৰ প্ৰতি যত্নশীল নহয়। ইয়াৰদ্বাৰা দেশীয় লোকসকলক অলস বুলিব পাৰি কিন্তু প্ৰকৃতে সেইটো নহয়। অসমৰ মাটি উৰ্ব্বৰা। ইয়াত বেপাৰ বাণিজ্যৰ তাদৃক সুযোগ নাই। এই হেতুকে সিৰূপ আচৰণ কৰা হয়। ভূমিৰ উৰ্ব্বতা হোৱাত অতি দুৰ্য্যোগতো সাধাৰণ শস্য পোৱা যায়। অভাব নহলে প্ৰয়োজন নহয়। ইয়াত সাধাৰণ লোকসকলৰ তিমান অভাব নাই সেই কাৰণে অতিৰিক্ত শ্ৰম নকৰে। যদি ভাৰতবৰ্ষৰ আন আন ঠাইৰ দৰে ইয়াত প্ৰজাবিলাকে সেই পৰিমাণে কৃষিত যত্ন কৰিলে- হেঁতেন, তেনেহলে প্ৰজাৰ অবস্থা আৰু সৌভাগ্যশালিনী হলহেঁতেন। {{gap}}কৃষিৰ যি যি যন্ত্ৰ সিসকলো সামান্য। আৰু সিসকল সমুদায় ক্ৰয় কৰিলে ৫।৬ টকাৰ অধিক ব্যয় নালাগে। এহাল বলদ গৰুৰে ১০।১২ বিঘা ভূমি কৰ্ষণ কৰিব পাৰি। বাৰ্ষিক সচৰাচৰ তিনিটাৰ অধিক শস্যৰ কৃষি নকৰে। শালিধান, আহুধান আৰু সৰিয়হৰ ক্ষেতিয়েই প্ৰধান। ইয়াত<noinclude></noinclude> 7g6s4pv0pb2k404plsyuyu3nih5hk8f 250186 250164 2026-05-16T17:23:07Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250186 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" /></noinclude>{{center|'''ষোড়শ অধ্যায়'''}} {{gap}}এই দেশত যিসকল লোক আছে তাৰ প্ৰায় সকলোৰেই প্ৰধান ব্যবসায় কৃষি। আন ব্যবসায় নিচেই অল্প মাত্ৰ। যিসকলে আন ব্যবসায় কৰে তাৰো অনেকৰে ক্ষেতি আছে। যিবিলাক লোক এই দেশত অন্য দেশৰপৰ৷ আহি অৰ্থোপাৰ্জ্জনৰ নিমিত্তে বসতি কৰিছে তেওঁবিলাকৰহে কৃষি নাই। কৃষি ব্যবসায় ইয়াত সাধাৰণৰূপে চলিলেও ইয়াৰ লোকসকলে তাৰ উন্নতিলৈ বিশেষ দৃষ্টি নাৰাখে। শঙ্কৰদেৱৰ সময়ত কৃষিৰ যি প্ৰণালী আৰু আয়োজন আছিল সিয়েই এতিয়ালৈকে আছে। এতদ্দেশীয় কৃষক মাত্ৰেই কেবল স্বাভাবিক উপায়হে আশ্ৰয় কৰে। অতি বৃষ্টি বা অনাবৃষ্টিত কোনো অশুভ ফল কেতিয়াও নিবাৰণ নকৰে। কোনো দূৰস্থ জলাশয়ৰপৰ৷ জল সেচন কৰি শুষ্ক ভূমিক উৰ্ব্বৰা নকৰে। অথবা জলমগ্ন ঠাইৰপৰা জল নিঃসাৰণ কৰি সি ঠাইক কৃষিৰ উপযোগী নকৰে। প্ৰায় মাটিতে একপ্ৰকাৰ মাত্ৰ শস্যোৎপাদন কৰে আৰু অসাৰ মাটিক সাৰ দি তাৰ উৰ্ব্বৰত্ব আৰু শস্যৰ গুণ বৃদ্ধিৰ প্ৰতি যত্নশীল নহয়। ইয়াৰদ্বাৰা দেশীয় লোকসকলক অলস বুলিব পাৰি কিন্তু প্ৰকৃতে সেইটো নহয়। অসমৰ মাটি উৰ্ব্বৰা। ইয়াত বেপাৰ বাণিজ্যৰ তাদৃক সুযোগ নাই। এই হেতুকে সিৰূপ আচৰণ কৰা হয়। ভূমিৰ উৰ্ব্বৰতা হোৱাত অতি দুৰ্য্যোগতো সাধাৰণ শস্য পোৱা যায়। অভাব নহলে প্ৰয়োজন নহয়। ইয়াত সাধাৰণ লোকসকলৰ তিমান অভাব নাই সেই কাৰণে অতিৰিক্ত শ্ৰম নকৰে। যদি ভাৰতবৰ্ষৰ আন আন ঠাইৰ দৰে ইয়াত প্ৰজাবিলাকে সেই পৰিমাণে কৃষিত যত্ন কৰিলেহেঁতেন, তেনেহলে প্ৰজাৰ অবস্থা আৰু সৌভাগ্যশালিনী হলহেঁতেন। {{gap}}কৃষিৰ যি যি যন্ত্ৰ সিসকলো সামান্য। আৰু সিসকল সমুদায় ক্ৰয় কৰিলে ৫।৬ টকাৰ অধিক ব্যয় নালাগে। এহাল বলদ গৰুৰে ১০।১২ বিঘা ভূমি কৰ্ষণ কৰিব পাৰি। বাৰ্ষিক সচৰাচৰ তিনিটাৰ অধিক শস্যৰ কৃষি নকৰে। শালিধান, আহুধান আৰু সৰিয়হৰ ক্ষেতিয়েই প্ৰধান। ইয়াত<noinclude></noinclude> k9j4oh3slewkqfohdpld2lrlw783om5 104 67341 250162 183129 2026-05-16T16:09:43Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250162 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৮৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>কৃষ্ণ মঙ্গল, দুৰ্গা মঙ্গল, প্ৰভৃতি গীত ভাষাত আছে। সংগীত বিদ্যাৰ ৰাগ ৰাগিনী ইত্যাদিৰ নাম আৰু নিয়ম দেশীয় ভাষাত লেখা পুথি আছে। অসমীয়া গীত প্ৰসিদ্ধ সংস্কৃত নিয়মৰ ৰাগৰাগিনীৰদ্বাৰা গ্ৰথিত হলেও তাৰ সুৰ সচৰাচৰ যিবিলাক সুৰৰ গীত হিন্দী বা বাঙ্গালী ভাষাত শুনি সেইৰূপ নোহোৱা হেন অনুমান হয়। সেইবিলাক সুৰ অতি প্ৰাচীন কালৰেপৰা চলিছে। এইবিলাকত বিনে আন কোনো বিষয়ৰ গ্ৰন্থ অসমীয়া ভাষাত থকা দৃষ্ট নহয়। ই সকলৰদ্বাৰা এনেটো নিশ্চয় জানিব পাৰি যে এই দেশৰ লোকসকলে অন্য কোন ভাষালৈ প্ৰতীক্ষা নকৰি আপুনি যি ভাষা ব্যবহাৰ কৰে বা যি ভাষা সাধু ভাষা জানে তাৰে শ্ৰীবৃদ্ধিৰ অৰ্থে এক কালত প্ৰচলিত ভাষাক কুভাষা আৰু এককালত সি ভাষা কোনো ভাষাই নোহোৱা বুলি অনাদৃত হই থকাতো যত্ন কৰিছিল এবং এতিয়াও কৰিব লাগিছে।<noinclude></noinclude> 7sj8g24pgcvqscxng51rw4sdtoe8ey7 250174 250162 2026-05-16T17:04:59Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250174 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|১৮৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>কৃষ্ণ মঙ্গল, দুৰ্গা মঙ্গল, প্ৰভৃতি গীত ভাষাত আছে। সংগীত বিদ্যাৰ ৰাগ ৰাগিনী ইত্যাদিৰ নাম আৰু নিয়ম দেশীয় ভাষাত লেখা পুথি আছে। অসমীয়া গীত প্ৰসিদ্ধ সংস্কৃত নিয়মৰ ৰাগৰাগিনীৰদ্বাৰা গ্ৰথিত হলেও তাৰ সুৰ সচৰাচৰ যিবিলাক সুৰৰ গীত হিন্দী বা বাঙ্গালী ভাষাত শুনি সেইৰূপ নোহোৱা হেন অনুমান হয়। সেইবিলাক সুৰ অতি প্ৰাচীন কালৰেপৰা চলিছে। এইবিলাকত বিনে আন কোনো বিষয়ৰ গ্ৰন্থ অসমীয়া ভাষাত থকা দৃষ্ট নহয়। ই সকলৰদ্বাৰা এনেটো নিশ্চয় জানিব পাৰি যে এই দেশৰ লোকসকলে অন্য কোন ভাষালৈ প্ৰতীক্ষা নকৰি আপুনি যি ভাষা ব্যবহাৰ কৰে বা যি ভাষা সাধু ভাষা জানে তাৰে শ্ৰীবৃদ্ধিৰ অৰ্থে এক কালত প্ৰচলিত ভাষাক কুভাষা আৰু এককালত সি ভাষা কোনো ভাষাই নোহোৱা বুলি অনাদৃত হই থকাতো যত্ন কৰিছিল এবং এতিয়াও কৰিব লাগিছে।<noinclude></noinclude> f52x5zlbxstionfyj7gz3a9924p8k9z 104 67342 250160 183130 2026-05-16T16:04:30Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250160 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||পঞ্চদশ অধ্যায়|১৮৫}}</noinclude>তাৰ কাৰণ এই যে কি জানি কোন বুৰঞ্জীত ৰজাঘৰীয়া বুৰঞ্জীৰ বিপৰীত কথা লিখা আছে। <ref>* প্ৰায় মহাজনবিলাকৰ একোখানি বংশাবলী বা চৰিত্ৰ আছে। তাত সেই সকলৰ বংশৰ চৰিত্ৰ গদ্য বা পদ্য ছন্দত লেখা আছে।</ref> {{gap}}অঙ্ক—অঙ্কশাস্ত্ৰৰ পুথিবিলাক অসমীয়া ভাষাত ৰচিত। প্ৰসিদ্ধ শুভঙ্কৰৰ মতৰ অঙ্কও ইয়াত প্ৰচলিত। কিন্তু এই দেশৰ হৰণ আৰু পূৰণাঙ্ক কৰিবৰ প্ৰণালী বঙ্গদেশৰ নিয়মানুযায়ী নহয়। এই দেশত প্ৰাচীন নিয়মে অধিক সংখ্যাৰ পৰা ক্ৰমান্বয়ে দক্ষিণাবৰ্ত্তে পূৰণ হই গই থাকে। তাৰ অঙ্কপাত পূৰক অঙ্কৰ তলত নহৈ যি অঙ্কক পূৰিব লাগে তাৰ ওপৰত হয়। আৰু তাতেই তাৰ মুঠ লিখা হয়। এই নিয়ম এতিয়া ক্ৰমে গুছি আহি বৰ্ত্তমান পঢ়াশালীবিলাকত ইংৰাজী নিয়ম প্ৰবৰ্ত্তিব ধৰিছে। মাটি পীয়লৰ জোখ অসম দেশত পৃথক আছিল কিন্তু এতিয়া বাঙ্গলা নিয়মৰ অনুকৰণ হ’ব লাগিছে। অসমীয়া অঙ্ক পুস্তকত লীলাবতীৰ কোনো কোনে৷ আৰ্য্যা সূত্ৰৰো অনুবাদ আছে। {{gap}}ব্যাকৰণ—অসমীয়৷ ভাষাক ভাষা বুলি পূৰ্ব্বে শিক্ষা নিদিছিল। ভাষা বুলিলেই অনাদৃত কথা বুলি তাৰ প্ৰতিলোকে যত্ন নকৰিছিল। সংস্কৃতৰ প্ৰতিহে লোকৰ আদৰ আছিল। সি কাৰণে অসমীয়া ব্যাকৰণ নাছিল। অতি অল্প দিন মাত্ৰ হইছে এই ভাষাৰ দুখানি ব্যাকৰণ ৰচিত হইছে। আৰু গদ্য, পদ্য, এবং নাটক প্ৰভৃতিৰো কেইখানিমান প্ৰস্তুত হইছে। {{gap}}বৈদ্যশাস্ত্ৰ — সংস্কৃত নিদান শাস্ত্ৰ ভাষাত শ্ৰেণীবদ্ধৰূপে নহলেও কোনো কোনো অংশ অনুবাদিত হইছে। আসুৰিক চিকিৎসাৰ অনেক পুথি পদ্য আৰু গদ্যত আছে। ইয়াৰ অনেকত অনেক ৰোগৰ নাম লক্ষণ ঔষধ এবং চিকিৎসাৰ প্ৰণালী আছে। ইয়াত বাজে অনেক পুথিত নানা- ৰোগৰ মন্ত্ৰ দেশীয় ভাষাত ৰচিত আছে। মাৰণ, উস্থাটন, বশীকৰণ প্ৰভৃতিৰো মন্ত্ৰ, ভাষাত পোৱা যায়। এইসকল ঔষধ আৰু মন্ত্ৰৰদ্বাৰা অনেক লোকে দেশত প্ৰাণ প্ৰবৰ্ত্তাই আছে। {{gap}}সংগীত—শঙ্কৰ-মাধৱ আৰু আন আন ধৰ্ম প্ৰবৰ্ত্তকসকলে হিন্দু ধৰ্ম্মৰ অনেক গীত ৰচিছে। তাৰ ৰাগ ৰাগিনীৰো নিয়ম নিবন্ধন আছে।<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 8grqd3ryygbvmuxykiwy0b5qt96xhmg 250178 250160 2026-05-16T17:11:35Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250178 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||পঞ্চদশ অধ্যায়|১৮৫}}</noinclude>তাৰ কাৰণ এই যে কি জানি কোন বুৰঞ্জীত ৰজাঘৰীয়া বুৰঞ্জীৰ বিপৰীত কথা লিখা আছে। <ref>*প্ৰায় মহাজনবিলাকৰ একোখানি বংশাবলী বা চৰিত্ৰ আছে। তাত সেই সকলৰ বংশৰ চৰিত্ৰ গদ্য বা পদ্য ছন্দত লেখা আছে।</ref> {{gap}}অঙ্ক—অঙ্কশাস্ত্ৰৰ পুথিবিলাক অসমীয়া ভাষাত ৰচিত। প্ৰসিদ্ধ শুভঙ্কৰৰ মতৰ অঙ্কও ইয়াত প্ৰচলিত। কিন্তু এই দেশৰ হৰণ আৰু পূৰণাঙ্ক কৰিবৰ প্ৰণালী বঙ্গদেশৰ নিয়মানুযায়ী নহয়। এই দেশত প্ৰাচীন নিয়মে অধিক সংখ্যাৰ পৰা ক্ৰমান্বয়ে দক্ষিণাবৰ্ত্তে পূৰণ হই গই থাকে। তাৰ অঙ্কপাত পূৰক অঙ্কৰ তলত নহৈ যি অঙ্কক পূৰিব লাগে তাৰ ওপৰত হয়। আৰু তাতেই তাৰ মুঠ লিখা হয়। এই নিয়ম এতিয়া ক্ৰমে গুছি আহি বৰ্ত্তমান পঢ়াশালীবিলাকত ইংৰাজী নিয়ম প্ৰবৰ্ত্তিব ধৰিছে। মাটি পীয়লৰ জোখ অসম দেশত পৃথক আছিল কিন্তু এতিয়া বাঙ্গলা নিয়মৰ অনুকৰণ হ’ব লাগিছে। অসমীয়া অঙ্ক পুস্তকত লীলাবতীৰ কোনো কোনে৷ আৰ্য্যা সূত্ৰৰো অনুবাদ আছে। {{gap}}ব্যাকৰণ—অসমীয়৷ ভাষাক ভাষা বুলি পূৰ্ব্বে শিক্ষা নিদিছিল। ভাষা বুলিলেই অনাদৃত কথা বুলি তাৰ প্ৰতিলোকে যত্ন নকৰিছিল। সংস্কৃতৰ প্ৰতিহে লোকৰ আদৰ আছিল। সি কাৰণে অসমীয়া ব্যাকৰণ নাছিল। অতি অল্প দিন মাত্ৰ হইছে এই ভাষাৰ দুখানি ব্যাকৰণ ৰচিত হইছে। আৰু গদ্য, পদ্য, এবং নাটক প্ৰভৃতিৰো কেইখানিমান প্ৰস্তুত হইছে। {{gap}}বৈদ্যশাস্ত্ৰ—সংস্কৃত নিদান শাস্ত্ৰ ভাষাত শ্ৰেণীবদ্ধৰূপে নহলেও কোনো কোনো অংশ অনুবাদিত হইছে। আসুৰিক চিকিৎসাৰ অনেক পুথি পদ্য আৰু গদ্যত আছে। ইয়াৰ অনেকত অনেক ৰোগৰ নাম লক্ষণ ঔষধ এবং চিকিৎসাৰ প্ৰণালী আছে। ইয়াত বাজে অনেক পুথিত নানা-ৰোগৰ মন্ত্ৰ দেশীয় ভাষাত ৰচিত আছে। মাৰণ, উস্থাটন, বশীকৰণ প্ৰভৃতিৰো মন্ত্ৰ, ভাষাত পোৱা যায়। এইসকল ঔষধ আৰু মন্ত্ৰৰদ্বাৰা অনেক লোকে দেশত প্ৰাণ প্ৰবৰ্ত্তাই আছে। {{gap}}সংগীত—শঙ্কৰ-মাধৱ আৰু আন আন ধৰ্ম প্ৰবৰ্ত্তকসকলে হিন্দু ধৰ্ম্মৰ অনেক গীত ৰচিছে। তাৰ ৰাগ ৰাগিনীৰো নিয়ম নিবন্ধন আছে।<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> epkae36tf671obw67ucyw4a876esp2j 250181 250178 2026-05-16T17:15:18Z BabulB 104 250181 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||পঞ্চদশ অধ্যায়|১৮৫}}</noinclude>তাৰ কাৰণ এই যে কি জানি কোন বুৰঞ্জীত ৰজাঘৰীয়া বুৰঞ্জীৰ বিপৰীত কথা লিখা আছে। <ref>প্ৰায় মহাজনবিলাকৰ একোখানি বংশাবলী বা চৰিত্ৰ আছে। তাত সেই সকলৰ বংশৰ চৰিত্ৰ গদ্য বা পদ্য ছন্দত লেখা আছে।</ref> {{gap}}অঙ্ক—অঙ্কশাস্ত্ৰৰ পুথিবিলাক অসমীয়া ভাষাত ৰচিত। প্ৰসিদ্ধ শুভঙ্কৰৰ মতৰ অঙ্কও ইয়াত প্ৰচলিত। কিন্তু এই দেশৰ হৰণ আৰু পূৰণাঙ্ক কৰিবৰ প্ৰণালী বঙ্গদেশৰ নিয়মানুযায়ী নহয়। এই দেশত প্ৰাচীন নিয়মে অধিক সংখ্যাৰ পৰা ক্ৰমান্বয়ে দক্ষিণাবৰ্ত্তে পূৰণ হই গই থাকে। তাৰ অঙ্কপাত পূৰক অঙ্কৰ তলত নহৈ যি অঙ্কক পূৰিব লাগে তাৰ ওপৰত হয়। আৰু তাতেই তাৰ মুঠ লিখা হয়। এই নিয়ম এতিয়া ক্ৰমে গুছি আহি বৰ্ত্তমান পঢ়াশালীবিলাকত ইংৰাজী নিয়ম প্ৰবৰ্ত্তিব ধৰিছে। মাটি পীয়লৰ জোখ অসম দেশত পৃথক আছিল কিন্তু এতিয়া বাঙ্গলা নিয়মৰ অনুকৰণ হ’ব লাগিছে। অসমীয়া অঙ্ক পুস্তকত লীলাবতীৰ কোনো কোনে৷ আৰ্য্যা সূত্ৰৰো অনুবাদ আছে। {{gap}}ব্যাকৰণ—অসমীয়৷ ভাষাক ভাষা বুলি পূৰ্ব্বে শিক্ষা নিদিছিল। ভাষা বুলিলেই অনাদৃত কথা বুলি তাৰ প্ৰতিলোকে যত্ন নকৰিছিল। সংস্কৃতৰ প্ৰতিহে লোকৰ আদৰ আছিল। সি কাৰণে অসমীয়া ব্যাকৰণ নাছিল। অতি অল্প দিন মাত্ৰ হইছে এই ভাষাৰ দুখানি ব্যাকৰণ ৰচিত হইছে। আৰু গদ্য, পদ্য, এবং নাটক প্ৰভৃতিৰো কেইখানিমান প্ৰস্তুত হইছে। {{gap}}বৈদ্যশাস্ত্ৰ—সংস্কৃত নিদান শাস্ত্ৰ ভাষাত শ্ৰেণীবদ্ধৰূপে নহলেও কোনো কোনো অংশ অনুবাদিত হইছে। আসুৰিক চিকিৎসাৰ অনেক পুথি পদ্য আৰু গদ্যত আছে। ইয়াৰ অনেকত অনেক ৰোগৰ নাম লক্ষণ ঔষধ এবং চিকিৎসাৰ প্ৰণালী আছে। ইয়াত বাজে অনেক পুথিত নানা-ৰোগৰ মন্ত্ৰ দেশীয় ভাষাত ৰচিত আছে। মাৰণ, উস্থাটন, বশীকৰণ প্ৰভৃতিৰো মন্ত্ৰ, ভাষাত পোৱা যায়। এইসকল ঔষধ আৰু মন্ত্ৰৰদ্বাৰা অনেক লোকে দেশত প্ৰাণ প্ৰবৰ্ত্তাই আছে। {{gap}}সংগীত—শঙ্কৰ-মাধৱ আৰু আন আন ধৰ্ম প্ৰবৰ্ত্তকসকলে হিন্দু ধৰ্ম্মৰ অনেক গীত ৰচিছে। তাৰ ৰাগ ৰাগিনীৰো নিয়ম নিবন্ধন আছে।<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> opv85rikozrvlc7cyhrp92mcc9f2ffl 250199 250181 2026-05-16T17:45:33Z Pranamikaadhikary 2157 250199 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||পঞ্চদশ অধ্যায়|১৮৫}}</noinclude>তাৰ কাৰণ এই যে কি জানি কোন বুৰঞ্জীত ৰজাঘৰীয়া বুৰঞ্জীৰ বিপৰীত কথা লিখা আছে। <ref>প্ৰায় মহাজনবিলাকৰ একোখানি বংশাবলী বা চৰিত্ৰ আছে। তাত সেই সকলৰ বংশৰ চৰিত্ৰ গদ্য বা পদ্য ছন্দত লেখা আছে।</ref> {{gap}}অঙ্ক—অঙ্কশাস্ত্ৰৰ পুথিবিলাক অসমীয়া ভাষাত ৰচিত। প্ৰসিদ্ধ শুভঙ্কৰৰ মতৰ অঙ্কও ইয়াত প্ৰচলিত। কিন্তু এই দেশৰ হৰণ আৰু পূৰণাঙ্ক কৰিবৰ প্ৰণালী বঙ্গদেশৰ নিয়মানুযায়ী নহয়। এই দেশত প্ৰাচীন নিয়মে অধিক সংখ্যাৰ পৰা ক্ৰমান্বয়ে দক্ষিণাবৰ্ত্তে পূৰণ হই গই থাকে। তাৰ অঙ্কপাত পূৰক অঙ্কৰ তলত নহৈ যি অঙ্কক পূৰিব লাগে তাৰ ওপৰত হয়। আৰু তাতেই তাৰ মুঠ লিখা হয়। এই নিয়ম এতিয়া ক্ৰমে গুছি আহি বৰ্ত্তমান পঢ়াশালীবিলাকত ইংৰাজী নিয়ম প্ৰবৰ্ত্তিব ধৰিছে। মাটি পীয়লৰ জোখ অসম দেশত পৃথক আছিল কিন্তু এতিয়া বাঙ্গলা নিয়মৰ অনুকৰণ হ’ব লাগিছে। অসমীয়া অঙ্ক পুস্তকত লীলাবতীৰ কোনো কোনো আৰ্য্যা সূত্ৰৰো অনুবাদ আছে। {{gap}}ব্যাকৰণ—অসমীয়া ভাষাক ভাষা বুলি পূৰ্ব্বে শিক্ষা নিদিছিল। ভাষা বুলিলেই অনাদৃত কথা বুলি তাৰ প্ৰতিলোকে যত্ন নকৰিছিল। সংস্কৃতৰ প্ৰতিহে লোকৰ আদৰ আছিল। সি কাৰণে অসমীয়া ব্যাকৰণ নাছিল। অতি অল্প দিন মাত্ৰ হইছে এই ভাষাৰ দুখানি ব্যাকৰণ ৰচিত হইছে। আৰু গদ্য, পদ্য, এবং নাটক প্ৰভৃতিৰো কেইখানিমান প্ৰস্তুত হইছে। {{gap}}বৈদ্যশাস্ত্ৰ—সংস্কৃত নিদান শাস্ত্ৰ ভাষাত শ্ৰেণীবদ্ধৰূপে নহলেও কোনো কোনো অংশ অনুবাদিত হইছে। আসুৰিক চিকিৎসাৰ অনেক পুথি পদ্য আৰু গদ্যত আছে। ইয়াৰ অনেকত অনেক ৰোগৰ নাম লক্ষণ ঔষধ এবং চিকিৎসাৰ প্ৰণালী আছে। ইয়াত বাজে অনেক পুথিত নানা-ৰোগৰ মন্ত্ৰ দেশীয় ভাষাত ৰচিত আছে। মাৰণ, উস্থাটন, বশীকৰণ প্ৰভৃতিৰো মন্ত্ৰ, ভাষাত পোৱা যায়। এইসকল ঔষধ আৰু মন্ত্ৰৰদ্বাৰা অনেক লোকে দেশত প্ৰাণ প্ৰবৰ্ত্তাই আছে। {{gap}}সংগীত—শঙ্কৰ-মাধৱ আৰু আন আন ধৰ্ম প্ৰবৰ্ত্তকসকলে হিন্দু ধৰ্ম্মৰ অনেক গীত ৰচিছে। তাৰ ৰাগ ৰাগিনীৰো নিয়ম নিবন্ধন আছে।<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> j4hz547zbj5zn2ol00vgo6n9bsprh7f 104 67343 250154 183131 2026-05-16T14:49:01Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250154 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৮৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>শিক্ষ৷ কৰিছিল। ব্ৰিটিশ গৱৰ্ণমেন্টে এই দেশ লোৱাৰ অল্প পাছতে স্থানে স্থানে ইংৰাজী স্কুল সংস্থাপিত হ’ল। বাঙ্গালা ভাষাই যে ই দেশৰ ভাষা ইয়াকে নিশ্চয় কৰি বাঙ্গালা ভাষা শিক্ষাৰ পাঠশালাও অনেক ঠাইত সংস্থাপিত হ’ল। কিন্তু ইংৰাজী ১৮৭২ সনৰ পৰ৷ ৰাজকাৰ্য্যালয় আৰু পাঠশালাত অসম দেশৰ প্ৰচলিত ভাষা শিক্ষা দিবৰ আজ্ঞা গবৰ্ণমেণ্টৰ পৰ৷ হোৱাত ক্ৰমে সেইৰূপে কাৰ্য্য হ’ব লাগিছে, এই দেশৰ লোকসকলৰ সংস্কৃত মূলক ভাষাৰ লগত ইয়াৰ ওচৰ চুবুৰীয়া পৰ্ব্বতীয়া আদিবাসী লোক সকলৰ আৰু আহোমবিলাকৰ অনেক কথা বিশুদ্ধ বা অপভ্ৰংশ হই ইয়াত চলি আছে। ইয়াৰ মূল বিচাৰি পোৱা এতিয়া বড় টান হইছে। কিন্তু ইয়াৰ চৰ্চ্চা যিমান বাঢ়িব তিমান ই সকল কথা বিশেষকৈ প্ৰকাশিত হ’ব এনে আশা কৰোঁ। অসমীয়া ভাষাত যে প্ৰকৃতে মূল সাহিত্য গ্ৰন্থ অধিক আছে এনে বুলিব নোৱাৰি। শঙ্কৰদেৱ, মাধৱদেৱ, অনন্ত কন্দলী প্ৰভৃতি পণ্ডিতসকলে সেইকালৰ সাধুভাষাত দশম, কীৰ্ত্তন, ঘোষা, ৰত্নাবলী প্ৰভৃতি গ্ৰন্থ সংস্কৃত ভাগবতাদি পুস্তকৰ পৰা সংগৃহীত কৰি ৰচিছে। আৰু ৰামায়ণ মহাভাৰত, প্ৰায় সংস্কৃত পুৰাণ এবং গীতা প্ৰভৃতি শাস্ত্ৰকো অনুবাদ কৰি ৰচনা কৰিছে। এইসকল পদ্য ছন্দত। গদ্য ছন্দৰ কথা ভাগবত গুৰু কথা চৰিত্ৰ প্ৰভৃতি পুথিও আছে। ইয়াৰ ভিতৰত কেবল গদ্য গুৰু কথা চৰিত্ৰ মাথোন মূলগ্ৰন্থ। চাণক্য প্ৰভৃতি নীতি পূৰ্ণ ক্ষুদ্ৰ কাব্যকো অসমীয়া ভাষা ও অনুবাদ আছে। নাটক— শঙ্কৰদেৱ আৰু তেওঁৰ সমকালজ বা পাছে কোনো লোকে পৌৰাণিক কথাৰ কৃষ্ণজন্ম, সীতা স্বয়ম্বৰাদি কোনো কোনো বিবৰণৰ অনেক নাটক ৰচনা কৰিছে। সেইসকল নাটকৰ অভিনয় কোনো কোনো পৰ্ব্বাদিত সত্ৰ বা গাঁওত সদাই হই থাকে। তাকে ভাৱনা বোলে। এইবিলাক নাটকত অনেক হিন্দী শব্দ মিশ্ৰিত আছে। {{gap}}ইতিহাস বা বুৰঞ্জী——গুৰু কথা চৰিত্ৰ গদ্য গ্ৰন্থত শঙ্কৰ আৰু মাধৱদেৱ এবং তেওঁবিলাকৰ শিষ্যসকলৰ বিবৰণ পোৱা যায় আৰু সেই কালৰ ৰজাসকলৰো কোনো কোনো বিশেষ ঘটনা জানিব পাৰি। এইদেশৰ প্ৰায় ভদ্ৰলোক সকলো একোখন বুৰঞ্জী লিখি ঘৰতে থইছিল। ৰাজেশ্বৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত এইৰূপ অনেক বুৰঞ্জী নষ্ট কৰা হয়।<noinclude></noinclude> cxcxy4dubvnsle7ebmd9sfirg64u3tc 250159 250154 2026-05-16T15:52:38Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250159 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|১৮৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>শিক্ষা কৰিছিল। ব্ৰিটিশ গৱৰ্ণমেন্টে এই দেশ লোৱাৰ অল্প পাছতে স্থানে স্থানে ইংৰাজী স্কুল সংস্থাপিত হ’ল। বাঙ্গালা ভাষাই যে ই দেশৰ ভাষা ইয়াকে নিশ্চয় কৰি বাঙ্গালা ভাষা শিক্ষাৰ পাঠশালাও অনেক ঠাইত সংস্থাপিত হ’ল। কিন্তু ইংৰাজী ১৮৭২ সনৰ পৰ৷ ৰাজকাৰ্য্যালয় আৰু পাঠশালাত অসম দেশৰ প্ৰচলিত ভাষা শিক্ষা দিবৰ আজ্ঞা গবৰ্ণমেণ্টৰ পৰ৷ হোৱাত ক্ৰমে সেইৰূপে কাৰ্য্য হ’ব লাগিছে, এই দেশৰ লোকসকলৰ সংস্কৃত মূলক ভাষাৰ লগত ইয়াৰ ওচৰ চুবুৰীয়া পৰ্ব্বতীয়া আদিবাসী লোক সকলৰ আৰু আহোমবিলাকৰ অনেক কথা বিশুদ্ধ বা অপভ্ৰংশ হই ইয়াত চলি আছে। ইয়াৰ মূল বিচাৰি পোৱা এতিয়া বড় টান হইছে। কিন্তু ইয়াৰ চৰ্চ্চা যিমান বাঢ়িব তিমান ই সকল কথা বিশেষকৈ প্ৰকাশিত হ’ব এনে আশা কৰোঁ। অসমীয়া ভাষাত যে প্ৰকৃতে মূল সাহিত্য গ্ৰন্থ অধিক আছে এনে বুলিব নোৱাৰি। শঙ্কৰদেৱ, মাধৱদেৱ, অনন্ত কন্দলী প্ৰভৃতি পণ্ডিতসকলে সেইকালৰ সাধুভাষাত দশম, কীৰ্ত্তন, ঘোষা, ৰত্নাবলী প্ৰভৃতি গ্ৰন্থ সংস্কৃত ভাগবতাদি পুস্তকৰ পৰা সংগৃহীত কৰি ৰচিছে। আৰু ৰামায়ণ মহাভাৰত, প্ৰায় সংস্কৃত পুৰাণ এবং গীতা প্ৰভৃতি শাস্ত্ৰকো অনুবাদ কৰি ৰচনা কৰিছে। এইসকল পদ্য ছন্দত। গদ্য ছন্দৰ কথা ভাগবত গুৰু কথা চৰিত্ৰ প্ৰভৃতি পুথিও আছে। ইয়াৰ ভিতৰত কেবল গদ্য গুৰু কথা চৰিত্ৰ মাথোন মূলগ্ৰন্থ। চাণক্য প্ৰভৃতি নীতি পূৰ্ণ ক্ষুদ্ৰ কাব্যকো অসমীয়া ভাষা ও অনুবাদ আছে। নাটক—শঙ্কৰদেৱ আৰু তেওঁৰ সমকালজ বা পাছে কোনো লোকে পৌৰাণিক কথাৰ কৃষ্ণজন্ম, সীতা স্বয়ম্বৰাদি কোনো কোনো বিবৰণৰ অনেক নাটক ৰচনা কৰিছে। সেইসকল নাটকৰ অভিনয় কোনো কোনো পৰ্ব্বাদিত সত্ৰ বা গাঁওত সদাই হই থাকে। তাকে ভাৱনা বোলে। এইবিলাক নাটকত অনেক হিন্দী শব্দ মিশ্ৰিত আছে। {{gap}}ইতিহাস বা বুৰঞ্জী—গুৰু কথা চৰিত্ৰ গদ্য গ্ৰন্থত শঙ্কৰ আৰু মাধৱদেৱ এবং তেওঁবিলাকৰ শিষ্যসকলৰ বিবৰণ পোৱা যায় আৰু সেই কালৰ ৰজাসকলৰো কোনো কোনো বিশেষ ঘটনা জানিব পাৰি। এইদেশৰ প্ৰায় ভদ্ৰলোক সকলো একোখন বুৰঞ্জী লিখি ঘৰতে থইছিল। ৰাজেশ্বৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত এইৰূপ অনেক বুৰঞ্জী নষ্ট কৰা হয়।<noinclude></noinclude> dv1lww816x16c8oz5of2f9s6rjplm7a 250196 250159 2026-05-16T17:42:41Z Pranamikaadhikary 2157 250196 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|১৮৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>শিক্ষা কৰিছিল। ব্ৰিটিশ গৱৰ্ণমেন্টে এই দেশ লোৱাৰ অল্প পাছতে স্থানে স্থানে ইংৰাজী স্কুল সংস্থাপিত হ’ল। বাঙ্গালা ভাষাই যে ই দেশৰ ভাষা ইয়াকে নিশ্চয় কৰি বাঙ্গালা ভাষা শিক্ষাৰ পাঠশালাও অনেক ঠাইত সংস্থাপিত হ’ল। কিন্তু ইংৰাজী ১৮৭২ সনৰ পৰা ৰাজকাৰ্য্যালয় আৰু পাঠশালাত অসম দেশৰ প্ৰচলিত ভাষা শিক্ষা দিবৰ আজ্ঞা গবৰ্ণমেণ্টৰ পৰা হোৱাত ক্ৰমে সেইৰূপে কাৰ্য্য হ’ব লাগিছে, এই দেশৰ লোকসকলৰ সংস্কৃত মূলক ভাষাৰ লগত ইয়াৰ ওচৰ চুবুৰীয়া পৰ্ব্বতীয়া আদিবাসী লোক সকলৰ আৰু আহোমবিলাকৰ অনেক কথা বিশুদ্ধ বা অপভ্ৰংশ হই ইয়াত চলি আছে। ইয়াৰ মূল বিচাৰি পোৱা এতিয়া বড় টান হইছে। কিন্তু ইয়াৰ চৰ্চ্চা যিমান বাঢ়িব তিমান ই সকল কথা বিশেষকৈ প্ৰকাশিত হ’ব এনে আশা কৰোঁ। অসমীয়া ভাষাত যে প্ৰকৃতে মূল সাহিত্য গ্ৰন্থ অধিক আছে এনে বুলিব নোৱাৰি। শঙ্কৰদেৱ, মাধৱদেৱ, অনন্ত কন্দলী প্ৰভৃতি পণ্ডিতসকলে সেইকালৰ সাধুভাষাত দশম, কীৰ্ত্তন, ঘোষা, ৰত্নাবলী প্ৰভৃতি গ্ৰন্থ সংস্কৃত ভাগবতাদি পুস্তকৰ পৰা সংগৃহীত কৰি ৰচিছে। আৰু ৰামায়ণ মহাভাৰত, প্ৰায় সংস্কৃত পুৰাণ এবং গীতা প্ৰভৃতি শাস্ত্ৰকো অনুবাদ কৰি ৰচনা কৰিছে। এইসকল পদ্য ছন্দত। গদ্য ছন্দৰ কথা ভাগবত গুৰু কথা চৰিত্ৰ প্ৰভৃতি পুথিও আছে। ইয়াৰ ভিতৰত কেবল গদ্য গুৰু কথা চৰিত্ৰ মাথোন মূলগ্ৰন্থ। চাণক্য প্ৰভৃতি নীতি পূৰ্ণ ক্ষুদ্ৰ কাব্যকো অসমীয়া ভাষা ও অনুবাদ আছে। নাটক—শঙ্কৰদেৱ আৰু তেওঁৰ সমকালজ বা পাছে কোনো লোকে পৌৰাণিক কথাৰ কৃষ্ণজন্ম, সীতা স্বয়ম্বৰাদি কোনো কোনো বিবৰণৰ অনেক নাটক ৰচনা কৰিছে। সেইসকল নাটকৰ অভিনয় কোনো কোনো পৰ্ব্বাদিত সত্ৰ বা গাঁওত সদাই হই থাকে। তাকে ভাৱনা বোলে। এইবিলাক নাটকত অনেক হিন্দী শব্দ মিশ্ৰিত আছে। {{gap}}ইতিহাস বা বুৰঞ্জী—গুৰু কথা চৰিত্ৰ গদ্য গ্ৰন্থত শঙ্কৰ আৰু মাধৱদেৱ এবং তেওঁবিলাকৰ শিষ্যসকলৰ বিবৰণ পোৱা যায় আৰু সেই কালৰ ৰজাসকলৰো কোনো কোনো বিশেষ ঘটনা জানিব পাৰি। এইদেশৰ প্ৰায় ভদ্ৰলোক সকলো একোখন বুৰঞ্জী লিখি ঘৰতে থইছিল। ৰাজেশ্বৰ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনত এইৰূপ অনেক বুৰঞ্জী নষ্ট কৰা হয়।<noinclude></noinclude> b9bqmut5mrfg5utkpawn4gca83rk6ke 104 67344 250153 183132 2026-05-16T14:37:01Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250153 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||পঞ্চদশ অধ্যায়|১৮৩}}</noinclude>তাৰ অক্ষৰ প্ৰাচীন বাঙ্গলা অক্ষৰৰ দৰে কিন্তু তাৰ ভাষা সংস্কৃত। বৌদ্ধ ধৰ্ম্মৰ ধৰ্ম্মপালে ৰজাৰ যি দানপত্ৰ তাৰ সময় খৃষ্টৰ একাদশ শতাব্দীত, এতেকে সেই শতাব্দীত যে লিখিত ভাষা ইয়াত আছিল ইয়াক স্বীকাৰ কৰিব লাগে।<ref>* এই সময়ৰ পূৰ্ব্বেও লিখিত ভাষা থকা অনুমান হয়।</ref> এতিয়াৰ দৰে তেতিয়া লেখাপঢ়াৰ চৰ্চা নাছিল। শঙ্কৰদেৱৰ পূৰ্ব্বে প্ৰচলিত ভাষা অনাদৃতা আছিল। পণ্ডিত সমাজত সংস্কৃত ভাষাকেহে শিক্ষা কৰিছিল। আৰু কামৰূপীয় নিবন্ধ যোগিনী তন্ত্ৰাদি এই দেশৰ প্ৰচলিত পুস্তক এই অক্ষৰেৰেই সংস্কৃতত ৰচিত হইছিল। শঙ্কৰদেৱে বৌদ্ধাচাৰৰ ব্যাপকতা আৰু লোকৰ মানস ৰাজ্যত অজ্ঞানমূলক দুৰ্বলতা দেখি যি ভাষা সাধুসমাজত ব্যবহাৰ আছিল, সি ভাষাত আৰু তাৰ লগত আন আন ভাষাৰ সুশ্ৰাব্য আৰু শুভাবৰ কথা সংযোগ কৰি পুস্তক ৰচনা কৰিলে। শঙ্কৰ আৰু মাধবদেৱৰ ৰচিত পুস্তক কেবল আমাৰ হে এনে নহয়, বঙ্গ, উড়িষ্যা, উত্তৰ-পশ্চিম প্ৰদেশ আৰু অসম এই কেইও দেশৰ সম্পত্তি। তেওঁৰ পুস্তকৰ ভাষ৷ সকলোৱে অল্পায়াসে বুঝিব পাৰে। {{gap}}ইয়াৰ পূৰ্ব্বে ব্ৰাহ্মণসকলে মাত্ৰ স্থানে স্থানে পাঠশালাত সংস্কৃত ভাষা শিক্ষা কৰিছিল। শঙ্কৰ আৰু মাধৱদেৱে তেওঁবিলাকৰ ধৰ্ম্ম প্ৰবৰ্ত্তাবলৈ নানাবিধ পুস্তক ৰচি য’তে য’তে সত্ৰ কৰিছিল ত’তে ত’তে শিক্ষাৰ উপায় কৰিলে। নৰনাৰায়ণ ৰজাই কামৰূপত বিদ্যাশিক্ষাৰ বড় উৎসাহ দিলে কায়স্থ আৰু কলিতা জাতিৰ কোনো কোনে৷ লোকে অঙ্ক ইত্যাদি শিক্ষাৰ নিমিত্তে পুস্তক ৰচনাৰ উদ্যোগ কৰিলে। শিবসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ পূৰ্ব্বে উজনি খণ্ডত বিদ্যাশিক্ষাৰ এফেৰিও চৰ্চ্চা থকাৰ বিষয় জন৷ নাযায়। কোনো কোনো পণ্ডিত আৰু অধ্যাপকে আপনাৰ বা কোনো কোনো ডাঙ্গৰ লোকৰ সাহায্যত কোনো কোনো ঠাইত কোনো কোনো ছাত্ৰক শিক্ষা দিছিল। বড় ৰজাই এটি পাঠশাল৷ কৰি দিয়ে। এইসকলতে৷ কেৱল সংস্কৃত ভাষাৰ মাত্ৰ শিক্ষা দিয়া হইছিল। তাৰ পাছত আন আন ঠাইত সংস্কৃত পঢ়াৰ ছাত্ৰশালা হ’ল। চলিত ভাষা শিক্ষাৰ কোনো প্ৰকাশ্য পাঠশাল৷ নাছিল। চলিত ভাষাত কেবল অঙ্কশাস্ত্ৰ মাথোন শিক্ষা দিছিল। তাকে৷ যিসকলে মাটি পিয়ল কৰা ইত্যাদি ব্যবসায় কৰিব খুজিছিল সি সকলোৱেহে সি শাস্ত্ৰ<noinclude>{{Rule|}} <reference/></noinclude> 6ama06cj06l41qqp2suzaxlyxnjlbb2 250158 250153 2026-05-16T15:43:08Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250158 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||পঞ্চদশ অধ্যায়|১৮৩}}</noinclude>তাৰ অক্ষৰ প্ৰাচীন বাঙ্গলা অক্ষৰৰ দৰে কিন্তু তাৰ ভাষা সংস্কৃত। বৌদ্ধ ধৰ্ম্মৰ ধৰ্ম্মপালে ৰজাৰ যি দানপত্ৰ তাৰ সময় খৃষ্টৰ একাদশ শতাব্দীত, এতেকে সেই শতাব্দীত যে লিখিত ভাষা ইয়াত আছিল ইয়াক স্বীকাৰ কৰিব লাগে।<ref>এই সময়ৰ পূৰ্ব্বেও লিখিত ভাষা থকা অনুমান হয়।</ref> এতিয়াৰ দৰে তেতিয়া লেখাপঢ়াৰ চৰ্চা নাছিল। শঙ্কৰদেৱৰ পূৰ্ব্বে প্ৰচলিত ভাষা অনাদৃতা আছিল। পণ্ডিত সমাজত সংস্কৃত ভাষাকেহে শিক্ষা কৰিছিল। আৰু কামৰূপীয় নিবন্ধ যোগিনী তন্ত্ৰাদি এই দেশৰ প্ৰচলিত পুস্তক এই অক্ষৰেৰেই সংস্কৃতত ৰচিত হইছিল। শঙ্কৰদেৱে বৌদ্ধাচাৰৰ ব্যাপকতা আৰু লোকৰ মানস ৰাজ্যত অজ্ঞানমূলক দুৰ্বলতা দেখি যি ভাষা সাধুসমাজত ব্যবহাৰ আছিল, সি ভাষাত আৰু তাৰ লগত আন আন ভাষাৰ সুশ্ৰাব্য আৰু সুভাবৰ কথা সংযোগ কৰি পুস্তক ৰচনা কৰিলে। শঙ্কৰ আৰু মাধবদেৱৰ ৰচিত পুস্তক কেবল আমাৰ হে এনে নহয়, বঙ্গ, উড়িষ্যা, উত্তৰ-পশ্চিম প্ৰদেশ আৰু অসম এই কেইও দেশৰ সম্পত্তি। তেওঁৰ পুস্তকৰ ভাষ৷ সকলোৱে অল্পায়াসে বুঝিব পাৰে। {{gap}}ইয়াৰ পূৰ্ব্বে ব্ৰাহ্মণসকলে মাত্ৰ স্থানে স্থানে পাঠশালাত সংস্কৃত ভাষা শিক্ষা কৰিছিল। শঙ্কৰ আৰু মাধৱদেৱে তেওঁবিলাকৰ ধৰ্ম্ম প্ৰবৰ্ত্তাবলৈ নানাবিধ পুস্তক ৰচি য’তে য’তে সত্ৰ কৰিছিল ত’তে ত’তে শিক্ষাৰ উপায় কৰিলে। নৰনাৰায়ণ ৰজাই কামৰূপত বিদ্যাশিক্ষাৰ বড় উৎসাহ দিলে কায়স্থ আৰু কলিতা জাতিৰ কোনো কোনে৷ লোকে অঙ্ক ইত্যাদি শিক্ষাৰ নিমিত্তে পুস্তক ৰচনাৰ উদ্যোগ কৰিলে। শিবসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ পূৰ্ব্বে উজনি খণ্ডত বিদ্যাশিক্ষাৰ এফেৰিও চৰ্চ্চা থকাৰ বিষয় জনা নাযায়। কোনো কোনো পণ্ডিত আৰু অধ্যাপকে আপনাৰ বা কোনো কোনো ডাঙ্গৰ লোকৰ সাহায্যত কোনো কোনো ঠাইত কোনো কোনো ছাত্ৰক শিক্ষা দিছিল। বড় ৰজাই এটি পাঠশাল৷ কৰি দিয়ে। এইসকলতো কেৱল সংস্কৃত ভাষাৰ মাত্ৰ শিক্ষা দিয়া হইছিল। তাৰ পাছত আন আন ঠাইত সংস্কৃত পঢ়াৰ ছাত্ৰশালা হ’ল। চলিত ভাষা শিক্ষাৰ কোনো প্ৰকাশ্য পাঠশালা নাছিল। চলিত ভাষাত কেবল অঙ্কশাস্ত্ৰ মাথোন শিক্ষা দিছিল। তাকো যিসকলে মাটি পিয়ল কৰা ইত্যাদি ব্যবসায় কৰিব খুজিছিল সি সকলোৱেহে সি শাস্ত্ৰ<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> gfbu626y7oeepicjoucpn82nec322id 250195 250158 2026-05-16T17:40:00Z Pranamikaadhikary 2157 250195 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||পঞ্চদশ অধ্যায়|১৮৩}}</noinclude>তাৰ অক্ষৰ প্ৰাচীন বাঙ্গলা অক্ষৰৰ দৰে কিন্তু তাৰ ভাষা সংস্কৃত। বৌদ্ধ ধৰ্ম্মৰ ধৰ্ম্মপালে ৰজাৰ যি দানপত্ৰ তাৰ সময় খৃষ্টৰ একাদশ শতাব্দীত, এতেকে সেই শতাব্দীত যে লিখিত ভাষা ইয়াত আছিল ইয়াক স্বীকাৰ কৰিব লাগে।<ref>এই সময়ৰ পূৰ্ব্বেও লিখিত ভাষা থকা অনুমান হয়।</ref> এতিয়াৰ দৰে তেতিয়া লেখাপঢ়াৰ চৰ্চ্চা নাছিল। শঙ্কৰদেৱৰ পূৰ্ব্বে প্ৰচলিত ভাষা অনাদৃতা আছিল। পণ্ডিত সমাজত সংস্কৃত ভাষাকেহে শিক্ষা কৰিছিল। আৰু কামৰূপীয় নিবন্ধ যোগিনী তন্ত্ৰাদি এই দেশৰ প্ৰচলিত পুস্তক এই অক্ষৰেৰেই সংস্কৃতত ৰচিত হইছিল। শঙ্কৰদেৱে বৌদ্ধাচাৰৰ ব্যাপকতা আৰু লোকৰ মানস ৰাজ্যত অজ্ঞানমূলক দুৰ্ব্বলতা দেখি যি ভাষা সাধুসমাজত ব্যবহাৰ আছিল, সি ভাষাত আৰু তাৰ লগত আন আন ভাষাৰ সুশ্ৰাব্য আৰু সুভাবৰ কথা সংযোগ কৰি পুস্তক ৰচনা কৰিলে। শঙ্কৰ আৰু মাধবদেৱৰ ৰচিত পুস্তক কেবল আমাৰ হে এনে নহয়, বঙ্গ, উড়িষ্যা, উত্তৰ-পশ্চিম প্ৰদেশ আৰু অসম এই কেইও দেশৰ সম্পত্তি। তেওঁৰ পুস্তকৰ ভাষা সকলোৱে অল্পায়াসে বুঝিব পাৰে। {{gap}}ইয়াৰ পূৰ্ব্বে ব্ৰাহ্মণসকলে মাত্ৰ স্থানে স্থানে পাঠশালাত সংস্কৃত ভাষা শিক্ষা কৰিছিল। শঙ্কৰ আৰু মাধৱদেৱে তেওঁবিলাকৰ ধৰ্ম্ম প্ৰবৰ্ত্তাবলৈ নানাবিধ পুস্তক ৰচি য’তে য’তে সত্ৰ কৰিছিল ত’তে ত’তে শিক্ষাৰ উপায় কৰিলে। নৰনাৰায়ণ ৰজাই কামৰূপত বিদ্যাশিক্ষাৰ বড় উৎসাহ দিলে কায়স্থ আৰু কলিতা জাতিৰ কোনো কোনো লোকে অঙ্ক ইত্যাদি শিক্ষাৰ নিমিত্তে পুস্তক ৰচনাৰ উদ্যোগ কৰিলে। শিবসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ পূৰ্ব্বে উজনি খণ্ডত বিদ্যাশিক্ষাৰ এফেৰিও চৰ্চ্চা থকাৰ বিষয় জনা নাযায়। কোনো কোনো পণ্ডিত আৰু অধ্যাপকে আপনাৰ বা কোনো কোনো ডাঙ্গৰ লোকৰ সাহায্যত কোনো কোনো ঠাইত কোনো কোনো ছাত্ৰক শিক্ষা দিছিল। বড় ৰজাই এটি পাঠশালা কৰি দিয়ে। এইসকলতো কেৱল সংস্কৃত ভাষাৰ মাত্ৰ শিক্ষা দিয়া হইছিল। তাৰ পাছত আন আন ঠাইত সংস্কৃত পঢ়াৰ ছাত্ৰশালা হ’ল। চলিত ভাষা শিক্ষাৰ কোনো প্ৰকাশ্য পাঠশালা নাছিল। চলিত ভাষাত কেবল অঙ্কশাস্ত্ৰ মাথোন শিক্ষা দিছিল। তাকো যিসকলে মাটি পিয়ল কৰা ইত্যাদি ব্যবসায় কৰিব খুজিছিল সি সকলোৱেহে সি শাস্ত্ৰ<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> lxu4wqbok56wbf40a2cpgodhkbsizhb 104 67345 250152 183133 2026-05-16T14:18:33Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250152 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|'''পঞ্চদশ অধ্যায়'''}} {{gap}}এই দেশৰ আদিবাসীবিলাক যে অনাৰ্য্য জাতিৰ লোক আছিল এই কথা ইয়াৰ পূৰ্ব্বে সিদ্ধান্ত কৰা হৈছে। মহাভাৰতৰ যুদ্ধৰ সময়ৰ পূৰ্ব্বেই যে আসাম দেশলৈ আৰ্য্যস্ৰোত প্ৰবাহিত হৈছে ইয়াকো আমি ইয়াৰ পূৰ্ব্বেই কইছো। যিবিলাক অনাৰ্য্য জাতি ইয়াত আছিল আৰু আছে সি সকলোৰে এটি এটি স্বতন্ত্ৰ ভাষা আছে। এই দেশত আৰ্য্য সন্তানসকল বসতি কৰাৰ পাছত সিসকলে সংস্কৃতমূলক ভাষা কবলৈ ধৰিলে। ক্ৰমে সেই ভাষাৰ উন্নতি অবনতি অনেক হই গইছে। আৰু নাৰ্নাদেশীয় লোক বসতি কৰাত আৰু আন আন দেশে সইতে সমাগম হোৱাত ভাষাৰ অবস্থা পৃথক হ'ল। অনেকে এই দেশক বঙ্গদেশৰ উপনিবেশ, ই দেশীয় লোকক বঙ্গালীৰ সন্তান আৰু এই দেশীয় ভাষাক বাঙ্গালী ভাষা বা তাৰ অপভ্ৰংশ বোলে। এই কথা আমি সম্পূৰ্ণ স্বীকাৰ ও বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰোঁ। এফালে উড়িষ্যাৰ দক্ষিণ সীমাৰ বাহিৰৰ মাদ্ৰাজ ৰাজধানীৰ অন্তৰ্গত গাঞ্জাম, এফালে চট্টগ্ৰামৰ দক্ষিণ সীমা, এফালে সদীয়া আৰু এফালে শতদ্ৰু নদী, এই চাৰি সীমাৰ মাঝত অনাৰ্য্যজাতি আৰু অসংস্কৃতমূলক অনাৰ্য ভাষা এড়ি আৰ্য সন্তান আৰু সংস্কৃতমূলক ভাষা এটি মাত্ৰ। আৰ্য্যাবৰ্ত্ত ব্ৰহ্মাবৰ্ত্ত প্ৰভৃতি হিমালয় আৰু বিন্ধ্যাচলৰ মধ্যবৰ্ত্তী স্থানৰ যি ভাষা আৰু যি লোকে সেই ভাষা কয় সি সকলো উল্লিখিত সীমাৰ ভিতৰতে আছে। এই সকলোৰে আদিভাষা সংস্কৃতমূলক হিন্দী। সংস্কৃত ব্যাকৰণেই এই সকলো ভাষাৰ মূল। এবং তাৰ নিয়মেই ই সকলোৰে নিয়ম। এই নিমিত্তেই এই চাৰি সীমাৰ মধ্যবৰ্ত্তী হিন্দী, বাঙ্গালী, উড়িয়া আৰু অসমীয়া এই চাৰিও ভাষাৰ সাদৃশ্য দেখি। প্ৰথম দেশৰ বিজ্ঞ সমাজত যি ভাষা প্ৰচলিত আছিল সি ভাষা অসমীয়া। {{gap}}এই দেশৰ বৰ্ণমালা সংস্কৃত আৰু সেই বৰ্ণমাল৷ যে কেতিয়া চলিবলৈ ধৰিলে তাৰ নিৰূপণ কৰা দুঃসাধ্য। ধৰ্ম্মপাল আৰু নাগাক্ষ প্ৰভৃতি ৰজাই ব্ৰাহ্মণক কি দেবতাৰ উদ্দেশে ভূমি বৃত্তি প্ৰদান কৰি যি দানপত্ৰ দিছে<noinclude></noinclude> qe3cq0weftzkw2jnjg1hf62dhbjbdjz 250156 250152 2026-05-16T15:29:45Z BabulB 104 250156 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|'''পঞ্চদশ অধ্যায়'''}} {{gap}}এই দেশৰ আদিবাসীবিলাক যে অনাৰ্য্য জাতিৰ লোক আছিল এই কথা ইয়াৰ পূৰ্ব্বে সিদ্ধান্ত কৰা হৈছে। মহাভাৰতৰ যুদ্ধৰ সময়ৰ পূৰ্ব্বেই যে আসাম দেশলৈ আৰ্য্যস্ৰোত প্ৰবাহিত হৈছে ইয়াকো আমি ইয়াৰ পূৰ্ব্বেই কইছো। যিবিলাক অনাৰ্য্য জাতি ইয়াত আছিল আৰু আছে সি সকলোৰে এটি এটি স্বতন্ত্ৰ ভাষা আছে। এই দেশত আৰ্য্য সন্তানসকল বসতি কৰাৰ পাছত সিসকলে সংস্কৃতমূলক ভাষা কবলৈ ধৰিলে। ক্ৰমে সেই ভাষাৰ উন্নতি অবনতি অনেক হই গইছে। আৰু নাৰ্নাদেশীয় লোক বসতি কৰাত আৰু আন আন দেশে সইতে সমাগম হোৱাত ভাষাৰ অবস্থা পৃথক হ'ল। অনেকে এই দেশক বঙ্গদেশৰ উপনিবেশ, ই দেশীয় লোকক বঙ্গালীৰ সন্তান আৰু এই দেশীয় ভাষাক বাঙ্গালী ভাষা বা তাৰ অপভ্ৰংশ বোলে। এই কথা আমি সম্পূৰ্ণ স্বীকাৰ ও বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰোঁ। এফালে উড়িষ্যাৰ দক্ষিণ সীমাৰ বাহিৰৰ মাদ্ৰাজ ৰাজধানীৰ অন্তৰ্গত গাঞ্জাম, এফালে চট্টগ্ৰামৰ দক্ষিণ সীমা, এফালে সদীয়া আৰু এফালে শতদ্ৰু নদী, এই চাৰি সীমাৰ মাঝত অনাৰ্য্যজাতি আৰু অসংস্কৃতমূলক অনাৰ্য ভাষা এড়ি আৰ্য সন্তান আৰু সংস্কৃতমূলক ভাষা এটি মাত্ৰ। আৰ্য্যাবৰ্ত্ত ব্ৰহ্মাবৰ্ত্ত প্ৰভৃতি হিমালয় আৰু বিন্ধ্যাচলৰ মধ্যবৰ্ত্তী স্থানৰ যি ভাষা আৰু যি লোকে সেই ভাষা কয় সি সকলো উল্লিখিত সীমাৰ ভিতৰতে আছে। এই সকলোৰে আদিভাষা সংস্কৃতমূলক হিন্দী। সংস্কৃত ব্যাকৰণেই এই সকলো ভাষাৰ মূল। এবং তাৰ নিয়মেই ই সকলোৰে নিয়ম। এই নিমিত্তেই এই চাৰি সীমাৰ মধ্যবৰ্ত্তী হিন্দী, বাঙ্গালী, উড়িয়া আৰু অসমীয়া এই চাৰিও ভাষাৰ সাদৃশ্য দেখি। প্ৰথম দেশৰ বিজ্ঞ সমাজত যি ভাষা প্ৰচলিত আছিল সি ভাষা অসমীয়া। {{gap}}এই দেশৰ বৰ্ণমালা সংস্কৃত আৰু সেই বৰ্ণমাল৷ যে কেতিয়া চলিবলৈ ধৰিলে তাৰ নিৰূপণ কৰা দুঃসাধ্য। ধৰ্ম্মপাল আৰু নাগাক্ষ প্ৰভৃতি ৰজাই ব্ৰাহ্মণক কি দেবতাৰ উদ্দেশে ভূমি বৃত্তি প্ৰদান কৰি যি দানপত্ৰ দিছে<noinclude></noinclude> rmv2d6bpld6ejvkligxm8yqm8gruxj3 250157 250156 2026-05-16T15:33:58Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250157 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" /></noinclude>{{center|'''পঞ্চদশ অধ্যায়'''}} {{gap}}এই দেশৰ আদিবাসীবিলাক যে অনাৰ্য্য জাতিৰ লোক আছিল এই কথা ইয়াৰ পূৰ্ব্বে সিদ্ধান্ত কৰা হৈছে। মহাভাৰতৰ যুদ্ধৰ সময়ৰ পূৰ্ব্বেই যে আসাম দেশলৈ আৰ্য্যস্ৰোত প্ৰবাহিত হৈছে ইয়াকো আমি ইয়াৰ পূৰ্ব্বেই কইছো। যিবিলাক অনাৰ্য্য জাতি ইয়াত আছিল আৰু আছে সি সকলোৰে এটি এটি স্বতন্ত্ৰ ভাষা আছে। এই দেশত আৰ্য্য সন্তানসকল বসতি কৰাৰ পাছত সিসকলে সংস্কৃতমূলক ভাষা কবলৈ ধৰিলে। ক্ৰমে সেই ভাষাৰ উন্নতি অবনতি অনেক হই গইছে। আৰু নানাদেশীয় লোক বসতি কৰাত আৰু আন আন দেশে সইতে সমাগম হোৱাত ভাষাৰ অবস্থা পৃথক হ'ল। অনেকে এই দেশক বঙ্গদেশৰ উপনিবেশ, ই দেশীয় লোকক বঙ্গালীৰ সন্তান আৰু এই দেশীয় ভাষাক বাঙ্গালী ভাষা বা তাৰ অপভ্ৰংশ বোলে। এই কথা আমি সম্পূৰ্ণ স্বীকাৰ ও বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰোঁ। এফালে উড়িষ্যাৰ দক্ষিণ সীমাৰ বাহিৰৰ মাদ্ৰাজ ৰাজধানীৰ অন্তৰ্গত গাঞ্জাম, এফালে চট্টগ্ৰামৰ দক্ষিণ সীমা, এফালে সদীয়া আৰু এফালে শতদ্ৰু নদী, এই চাৰি সীমাৰ মাঝত অনাৰ্য্যজাতি আৰু অসংস্কৃতমূলক অনাৰ্য ভাষা এড়ি আৰ্য সন্তান আৰু সংস্কৃতমূলক ভাষা এটি মাত্ৰ। আৰ্য্যাবৰ্ত্ত ব্ৰহ্মাবৰ্ত্ত প্ৰভৃতি হিমালয় আৰু বিন্ধ্যাচলৰ মধ্যবৰ্ত্তী স্থানৰ যি ভাষা আৰু যি লোকে সেই ভাষা কয় সি সকলো উল্লিখিত সীমাৰ ভিতৰতে আছে। এই সকলোৰে আদিভাষা সংস্কৃতমূলক হিন্দী। সংস্কৃত ব্যাকৰণেই এই সকলো ভাষাৰ মূল। এবং তাৰ নিয়মেই ই সকলোৰে নিয়ম। এই নিমিত্তেই এই চাৰি সীমাৰ মধ্যবৰ্ত্তী হিন্দী, বাঙ্গালী, উড়িয়া আৰু অসমীয়া এই চাৰিও ভাষাৰ সাদৃশ্য দেখি। প্ৰথম দেশৰ বিজ্ঞ সমাজত যি ভাষা প্ৰচলিত আছিল সি ভাষা অসমীয়া। {{gap}}এই দেশৰ বৰ্ণমালা সংস্কৃত আৰু সেই বৰ্ণমালা যে কেতিয়া চলিবলৈ ধৰিলে তাৰ নিৰূপণ কৰা দুঃসাধ্য। ধৰ্ম্মপাল আৰু নাগাক্ষ প্ৰভৃতি ৰজাই ব্ৰাহ্মণক কি দেবতাৰ উদ্দেশে ভূমি বৃত্তি প্ৰদান কৰি যি দানপত্ৰ দিছে<noinclude></noinclude> sakbikl8z2uae78j1fe6l1qwr02hqrw 4 78571 250176 235800 2026-05-16T17:08:42Z JyotiPN 1603 updated 250176 wikitext text/x-wiki <div id="pageContainer" style="margin-left:0%; margin-right:0%; text-align:justify;"><div style="width: 100%; display: flex; justify-content: space-between; gap: 20px; padding-top: 20px;"> <!-- Left Box --> <div style="font-family: 'Helvetica Neue', 'Mukta', 'Arial', sans-serif; width: 46%; padding: 15px; background: white; border-radius: 12px; box-shadow: 0 5px 15px rgba(0,0,0,0.08);"> <div style="border-top: 5px solid #baba02; margin-bottom: 5px;"></div> <div style="border-top: 5px solid #baba02; margin-bottom: 10px;"></div> <div style="border-bottom: 2px solid #2a4b8d; padding-bottom: 10px; display: flex; align-items: center;"> [[File:Flecha horizontal derecha azul.png|30px|alt=Arrow icon|link=]]&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="color: #2a4b8d; font-size: 1.4em;">ভূমিকা</span></div> <div style="color: #333; text-align: justify; padding: 0 15px;"> '''[[w:নৰ্মাল স্কুল, যোৰহাট|যোৰহাট নৰ্মাল স্কুল]]''' হৈছে যোৰহাট নগৰৰ মাজমজিয়াত অৱস্থিত এখন ঐতিহাসিক শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ স্কুল। আৰম্ভণিতে ছাত্ৰ বৃত্তি লৈ এই স্কুলত পঢ়াৰ সুবিধা আছিল যদিও বৰ্তমান ই কেৱল শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰহে। [[File:Assamese Wikimedia Community logo.svg|left|80px]] ১৯০৬ চনতে প্ৰতিষ্ঠা হোৱা এই স্কুলখনৰ গৌৰৱময় ১১৯ বছৰীয়া ইতিহাসৰ সৈতে শৰৎ চন্দ্ৰ গোস্বামীকে ধৰি অসমৰ ভালেকেইজন প্ৰথিতযশা ব্যক্তি জড়িত হৈ আছে। প্ৰতিষ্ঠা কালৰেপৰা স্কুলৰ নিজাকৈ এটি পুথিভঁৰাল আছিল আৰু শতবৰ্ষ গৰকা এই পুথিভঁৰালটো বৰ্তমান অসমীয়া, বঙালী আৰু ইংৰাজী ভাষাৰ দুষ্প্ৰাপ্য কিতাপেৰে সমৃদ্ধ। [[File:Wikimedia Foundation logo - vertical.svg|right|150px]] এই গ্লেম প্ৰকল্পৰ জড়িয়তে [[w:নৰ্মাল স্কুল, যোৰহাট|যোৰহাট নৰ্মাল স্কুল]]ৰ পুথিভঁৰালত উপলব্ধ কপিৰাইটমুক্ত কিতাপসমূহ স্কেন কৰি ৱিকিমিডিয়া কমন্সত অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ লগতে অসমীয়া ৱিকিউৎসত ইউনিকোডলৈ ৰূপান্তৰ কৰি মুদ্ৰণ সংশোধনৰ বাবে এই কিতাপসমূহৰ সূচী পৃষ্ঠা তৈয়াৰ কৰা হ'ব। এই গ্লেম প্ৰকল্পৰ বাবে '''ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেচ'''নৰপৰা [https://meta.wikimedia.org/wiki/Community_Resources_and_Partnerships/India_Rapid_Project/Digitization_and_Advance_Assamese_Wikisource_Workshop এই আবেদনৰ] আধাৰত ১,০৮,০০০ টকাৰ অনুদান লাভ কৰা হৈছে। এই অনুদানৰ ধনৰাশিৰে স্কেনিং, প্ৰছেচিং, আপল'ডিঙৰ উপৰি অসমীয়া ৱিকিউৎসত [[ৱিকিউৎস:মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা, ডিচেম্বৰ ২০২৫]] আৰু [[ৱিকিউৎস:মুদ্ৰণ সংশোধন মেলা, মাৰ্চ ২০২৬]] আয়োজন কৰি এই প্ৰকল্পৰ মুঠ ৭৭ খন কিতাপৰ প্ৰায় ৭,৫০০ পৃষ্ঠা মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হয়। </div> </div> <!-- Right Box --> <div style="font-family: 'Helvetica Neue', 'Mukta', 'Arial', sans-serif; width: 46%; padding: 15px; background: white; border-radius: 12px; box-shadow: 0 5px 15px rgba(0,0,0,0.08);"> <div style="border-top: 5px solid #baba02; margin-bottom: 5px;"></div> <div style="border-top: 5px solid #baba02; margin-bottom: 10px;"></div> <div style="border-bottom: 2px solid #2a4b8d; padding-bottom: 10px; display: flex; align-items: center;"> [[File:Flecha horizontal derecha azul.png|30px|alt=Arrow icon|link=]]&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="color: #2a4b8d; font-size: 1.4em;">কেনেকৈ সহায় কৰিব?</span></div> <div style="color: #333; text-align: justify; padding: 0 15px;"> <p>'''ৱিকিপিডিয়াত:''' * এই প্ৰকল্পৰ বিষয়ে প্ৰবন্ধ সৃষ্টি বা সমৃদ্ধ কৰক। * এই প্ৰকল্পত আপলোড কৰা ছবি উপযুক্ত প্ৰবন্ধত যোগ কৰক। </p><p> '''ৱিকিমিডিয়া কমন্সত: ''' * এই প্ৰকল্পত আপলোড কৰা ফাইলসমূহ সঠিকভাৱে শ্ৰেণীভুক্ত কৰক। </p><p> '''ৱিকিউৎসত:''' * এই প্ৰকল্পত আপলোড কৰা গ্ৰন্থসমূহৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰক। * মুদ্ৰণ সংশোধন হোৱাৰ পাছত বৈধকৰণ কৰক। </p><p> '''ৱিকিতথ্যত:''' * এই প্ৰকল্পৰ সৈতে জড়িত তথ্যৰ তথ্যকোষ সৃষ্টি আৰু সমৃদ্ধ কৰক। </p> </div> </div> </div> </div> [[শ্ৰেণী:GLAM]] so1a7dvdxfgfjukip3h9j3310cpii06 104 87271 250207 238866 2026-05-16T18:22:35Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250207 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Dhr|2em}} [[File:সাহিত্য - ষষ্ঠ ভাগ (page 1 crop).jpg|450px|center]] {{Dhr|2em}}<noinclude></noinclude> csdqcofrkgd5aqrmqurue542kkt76kg 104 90219 250213 246592 2026-05-17T08:03:00Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250213 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|6em}} {{center|'''লয়াৰ্ড বুক ষ্টল'''<br/> গুৱাহাটী : অসম}} {{Dhr|12em}} {{Float left|বেচ তিনি টকা।}}<noinclude></noinclude> hu10zl2hfyyd2nhjbju6w2v2nkxydc3 104 90318 250212 245464 2026-05-17T08:02:03Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250212 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|10em}} {{center|{{Xxxx-larger|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ}}}}<noinclude></noinclude> 8h7q92md14hxffu8rspsso0g10imj0s 104 90354 250208 245519 2026-05-16T18:26:15Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250208 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Dhr|3em}} {{center|{{box|{{Dhr|1em}} {{center|{{Xx-larger|'''উছৰ্গা।'''}}}} {{Custom rule|tl|20|c|6|tr|20}} {{center|<poem>যাৰ গুণত এই বিনন্দীয়া সংসাৰ দেখিবলৈ পাইছোঁ, আৰু যাৰ অকৃত্রিম অপত্য-স্নেহত ডাঙ্গৰ-দীঘলহৈ সংসাৰ- যাত্রা নির্ব্বাহ কৰিবলৈ ধৰিছোঁ, সেই পূজ্যপাদ '''পিতৃ-মাতৃৰ''' শ্ৰীচৰণ কমলত এই যৎসামান্য ফুল- পাহ ভক্তিৰে অৰ্পণ কৰিলোঁ‌। {{gap|12em}}'''"বলৰাম"।'''</poem> {{Dhr|1em}} }}}}}} {{Dhr|3m}}<noinclude></noinclude> ngehk0c80j8410h1t1yxh8tojoenxlb 104 90875 250214 246813 2026-05-17T08:04:08Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250214 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||{{X-larger|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ}}|}}</noinclude>{{center|{{larger|'''অসমৰ পশ্চিম সীমা'''}}}} {{gap}}'''আগকথা—'''প্ৰাচীন কামৰূপৰ পশ্চিম সীমা আছিল কৰতোয়া নদী। খৃষ্টীয় ত্ৰয়োদশ শতিকাত কামৰূপ ৰাজ্য কিছুমান সৰু সৰু খণ্ডত বিভক্ত হয়। কিছুদিনৰ পাচত খেনবংশীয় ৰজাসকল কমতা ৰাজ্যৰ অধিপতি হয়, আৰু কৰতোয়াৰ পৰা গুৱাহাটীৰ সমীপবৰ্ত্তী বৰনদীলৈকে গোটেই কামৰূপ ৰাজ্য কমতাৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়। খৃষ্টীয় পঞ্চদশ শতিকাৰ শেষ ভাগত গৌড়ৰ পাৎসা আলাউদ্দীন হুচেন- ছাহে কমতা অধিপতি নীলাম্বৰ ৰজাক পৰাস্ত কৰে, আৰু নিজকে ‘কমতা আৰু কামৰূপ বিজেতা চুলতান’ বুলি ঘোষণা কৰে। কমতাৰ ৰজাই অসমৰ স্বৰ্গদেৱ ওপৰজনা চুহুম্মুং দিহিঙ্গীয়া ৰজাৰ ওচৰত শৰণাপন্ন হয়। গৌড় পাৎসাহে অসম আক্ৰমণৰ কাৰণে নিজৰ তোলনীয়া পো তুৰ্ব্বকক সৈন্য-সেনা দি পঠিয়ায়। তিনি বছৰ ধৰি গৌড়ৰ সৈন্যৰ লগত অসমৰ যুদ্ধ চলে। অৱশেষত, তুৰ্ব্বকে অসমীয়াৰ হাতত প্ৰাণ এৰিব লগাত পৰে। এই যুদ্ধ বিজয়ৰ ফলত অসমৰ পশ্চিম সীমা কাজলীলৈকে বিস্তৃত হ’ল।<noinclude></noinclude> svrdq6soui92sb8y6j7306vuxbc78lx 104 91589 250209 249290 2026-05-17T07:56:46Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250209 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩০|গোলাম|}}</noinclude> জোৰতে ৰক্ বজায়— মিনমিনীয়া বাজনা ডেকা ল'ৰা-ছোৱালীয়ে ভাল নাপায় – জোৰ লাগে, শক্তি লাগে, জব্বৰ কাণ ফাটি যোৱা বীট্‌ লাগে তেওঁলোকে কয় যে সংগীত অকল কাণৰ নহয়, আত্মাৰ বাবে –এইয়া তেওঁলোকৰ চ'ল-মিউজিক, আত্মাৰ বাজনা- অৱশ্যে"; শব্দযন্ত্ৰীয়ে অকস্মাৎ এটা বেঁকা হাঁহি মাৰিলে, “এইটো সিহঁতক বুজোৱা মস্কিল যে আত্মাৰ কাৰণে যিটো বস্তু ভাল, কাণৰ বাবে সেইটো ভাল নহ'বও পাৰে— পিট্টি ইট্‌ ইজ্, কিন্তু বয়জ্ উইল, বি বয়—আঃ, দিদ্দি, এতিয়া চাউণ্ড-লেভেলটো টলাৰে হৈছে নে? জানে, দিদ্দিয়ে ভাবে আমাৰ এইবোৰ চব খেলা, আৰ পুতলা — ” {{gap}}ব্যগ্ৰকণ্ঠে ফিচফিচাই তাই ক'লে, “যাবা?” {{gap}}“— মিয়াৰ্‌ ইলেক্ট্ৰনিক টয়জ্—অনলি টয়জ্—"{gap}}আত্মাৰ বাবে ভাল, কাণৰ বাবে ভাল নহয় — মিনিয়জে কিমান শুহিব পাৰে — বয়জ্‌ উইল বি বয়জ্‌..... পুতলা – মিয়াৰ্‌ টয়জ ..... যাবা?..... মাথোঁ পুতলা? অ'লি টয়জ? {{gap}}অন্যমনস্কভাৱে তেওঁ ক'লে, “মিনিনয়জ্‌” {{Gap}}শব্দযন্ত্ৰী যোৱাৰ পিছত তেওঁ টেবুলৰ কাষত বহি শব্দৰ তীব্ৰতা আৰু শক্তি পৰিমাণৰ সংখ্যাৰ লিষ্টিখন বুজি চাবৰ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু মন নবহিল। তাই আজি আমাৰ বেঞ্চিখনলৈ যাবৰ হেঁপাহ কৰিছিল, তেওঁৰ মনত খেলাব ধৰিলে, তাইব নিবাশ মুখখন বাৰে বাৰে মনত পৰিব ধৰিলে। উপেক্ষিত চিত্ৰনাট্যখন চকুত পৰিল (তাই সদায় জাৰি-জোকাৰি থৈছে কাৰণেই হয়তো আজিলৈকে উইয়ে ধৰা নাই, তেওঁ ভাবিলে) আৰু কাষলৈ টানি ল'লে। অলপ পিছতে চিত্ৰনাট্যখনৰ ওপৰতে মূৰ থৈ তেওঁ টোপনি গ'ল। তেওঁ সপোন দেখিলে যে তেওঁ প্ৰেছত প্ৰুফ চাব ধৰিছে, প্ৰুফ চোৱাত বাৰে বাৰে ভুল হৈছে, তাই আজি বহুদিনৰ মূৰত একেলগে ফুৰিব যাব খুজিছিল, তেওঁৰ বাৰে বাৰে মনত পৰিছে আৰু চাৰিওপিনে ঘূৰি ঘূৰি শব্দযন্ত্ৰীয়ে হাতত “নয়জ-মিটাৰ” এটা লৈ জোখ ল'ব ধৰিছে : ঘটলং ঘটলং ঘটলং ক্ৰীট ক্ৰীট ক্ৰী—ক্লক্― (“তীব্ৰতাৰ মান ৯০ ডেচিবে'ল”, শব্দযন্ত্ৰীয়ে ক'লে)। এনেতে হঠাৎ তাই সমুখত আহি ওলাল, তাইৰ লগত তাইৰ অফিচৰ শব্দখিনি ও লৈ আহিল ঃ কেঁ কোঁ কেঁ কোঁ—ঘৰৰ্ ঘৰৰ্ ঘৰৰ্ ঘৰৰ্ — কেঁ কোঁ কেঁ কোঁ— ঘৰ ঘৰ্ ঘৰ্ ঘৰ্ — ক্ৰিং ক্ৰিং— হেল' হেল' খট্‌ খট্ খট্ খট্—ক্লিং—খট্ খট্ খট্<noinclude></noinclude> 31cipewond8s9ot5jj00wgkr56y4fbf 250210 250209 2026-05-17T07:57:43Z নৰুনা বৰুৱা 4110 250210 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩০|গোলাম|}}</noinclude> জোৰতে ৰক্ বজায়— মিনমিনীয়া বাজনা ডেকা ল'ৰা-ছোৱালীয়ে ভাল নাপায় – জোৰ লাগে, শক্তি লাগে, জব্বৰ কাণ ফাটি যোৱা বীট্‌ লাগে তেওঁলোকে কয় যে সংগীত অকল কাণৰ নহয়, আত্মাৰ বাবে –এইয়া তেওঁলোকৰ চ'ল-মিউজিক, আত্মাৰ বাজনা- অৱশ্যে"; শব্দযন্ত্ৰীয়ে অকস্মাৎ এটা বেঁকা হাঁহি মাৰিলে, “এইটো সিহঁতক বুজোৱা মস্কিল যে আত্মাৰ কাৰণে যিটো বস্তু ভাল, কাণৰ বাবে সেইটো ভাল নহ'বও পাৰে— পিট্টি ইট্‌ ইজ্, কিন্তু বয়জ্ উইল, বি বয়—আঃ, দিদ্দি, এতিয়া চাউণ্ড-লেভেলটো টলাৰে হৈছে নে? জানে, দিদ্দিয়ে ভাবে আমাৰ এইবোৰ চব খেলা, আৰ পুতলা — ” {{gap}}ব্যগ্ৰকণ্ঠে ফিচফিচাই তাই ক'লে, “যাবা?” {{gap}}“— মিয়াৰ্‌ ইলেক্ট্ৰনিক টয়জ্—অনলি টয়জ্—"{gap}}আত্মাৰ বাবে ভাল, কাণৰ বাবে ভাল নহয় — মিনিয়জে কিমান শুহিব পাৰে — বয়জ্‌ উইল বি বয়জ্‌..... পুতলা – মিয়াৰ্‌ টয়জ ..... যাবা?..... মাথোঁ পুতলা? অ'লি টয়জ? {{gap}}অন্যমনস্কভাৱে তেওঁ ক'লে, “মিনিনয়জ্‌” {{Gap}}শব্দযন্ত্ৰী যোৱাৰ পিছত তেওঁ টেবুলৰ কাষত বহি শব্দৰ তীব্ৰতা আৰু শক্তি পৰিমাণৰ সংখ্যাৰ লিষ্টিখন বুজি চাবৰ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু মন নবহিল। তাই আজি আমাৰ বেঞ্চিখনলৈ যাবৰ হেঁপাহ কৰিছিল, তেওঁৰ মনত খেলাব ধৰিলে, তাইব নিবাশ মুখখন বাৰে বাৰে মনত পৰিব ধৰিলে। উপেক্ষিত চিত্ৰনাট্যখন চকুত পৰিল (তাই সদায় জাৰি-জোকাৰি থৈছে কাৰণেই হয়তো আজিলৈকে উইয়ে ধৰা নাই, তেওঁ ভাবিলে) আৰু কাষলৈ টানি ল'লে। অলপ পিছতে চিত্ৰনাট্যখনৰ ওপৰতে মূৰ থৈ তেওঁ টোপনি গ'ল। তেওঁ সপোন দেখিলে যে তেওঁ প্ৰেছত প্ৰুফ চাব ধৰিছে, প্ৰুফ চোৱাত বাৰে বাৰে ভুল হৈছে, তাই আজি বহুদিনৰ মূৰত একেলগে ফুৰিব যাব খুজিছিল, তেওঁৰ বাৰে বাৰে মনত পৰিছে আৰু চাৰিওপিনে ঘূৰি ঘূৰি শব্দযন্ত্ৰীয়ে হাতত “নয়জ-মিটাৰ” এটা লৈ জোখ ল'ব ধৰিছে : ঘটলং ঘটলং ঘটলং ক্ৰীট ক্ৰীট ক্ৰী—ক্লক্― (“তীব্ৰতাৰ মান ৯০ ডেচিবে'ল”, শব্দযন্ত্ৰীয়ে ক'লে)। এনেতে হঠাৎ তাই সমুখত আহি ওলাল, তাইৰ লগত তাইৰ অফিচৰ শব্দখিনি ও লৈ আহিল ঃ কেঁ কোঁ কেঁ কোঁ—ঘৰৰ্ ঘৰৰ্ ঘৰৰ্ ঘৰৰ্ — কেঁ কোঁ কেঁ কোঁ— ঘৰ ঘৰৰ্ ঘৰৰ্ ঘৰৰ্ — ক্ৰিং ক্ৰিং— হেল' হেল' খট্‌ খট্ খট্ খট্—ক্লিং—খট্ খট্ খট্<noinclude></noinclude> jom75h8ghb9bg5o9ltms153xyc6zutb 0 91603 250220 249829 2026-05-17T08:35:09Z BabulB 104 250220 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী|বেটুপাত]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/দ্বিতীয় অধ্যায়|দ্বিতীয় অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=5 to=8/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] nf2dbreoi3n0tcx876pne7p98pfeyzf 0 91605 250222 249828 2026-05-17T08:35:53Z BabulB 104 added [[Category:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 250222 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/প্ৰথম অধ্যায়|প্ৰথম অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/তৃতীয় অধ্যায়|তৃতীয় অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=9 to=23/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] dr8tq8xshpl9wmzbocyk5n8w4xnefjn 0 91614 250223 249827 2026-05-17T08:36:19Z BabulB 104 added [[Category:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 250223 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/দ্বিতীয় অধ্যায়|দ্বিতীয় অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/চতুৰ্থ অধ্যায়|চতুৰ্থ অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=24 to=42/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] 0t4rcc9p7f9fpynjcgk7hrxl5124h5q 0 91619 250224 249825 2026-05-17T08:36:37Z BabulB 104 added [[Category:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 250224 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/তৃতীয় অধ্যায়|তৃতীয় অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/পঞ্চম অধ্যায়|পঞ্চম অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=43 to=53/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] lvjae3bpgmz9ulyh65d8hzbyklvc9i6 0 91623 250225 249824 2026-05-17T08:36:58Z BabulB 104 added [[Category:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 250225 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/চতুৰ্থ অধ্যায়|চতুৰ্থ অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/ষষ্ঠ অধ্যায়|ষষ্ঠ অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=54 to=62/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] oqhlowe83nqzxcp1ov135f7ck19rsqz 0 91655 250226 249823 2026-05-17T08:37:19Z BabulB 104 added [[Category:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 250226 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/পঞ্চম অধ্যায়|পঞ্চম অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/সপ্তম অধ্যায়|সপ্তম অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=63 to=70/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] 6ae6zvgiu229ovw9bdpuogfalpqmgvb 0 91656 250227 249846 2026-05-17T08:37:37Z BabulB 104 added [[Category:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 250227 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/ষষ্ঠ অধ্যায়|ষষ্ঠ অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/অষ্টম অধ্যায়|অষ্টম অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=71 to=77/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] bmhotqb8n73tkkdml3yxtkz0s1iv2nc 0 91684 250228 250112 2026-05-17T08:37:58Z BabulB 104 added [[Category:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 250228 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/সপ্তম অধ্যায়|সপ্তম অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/নৱম অধ্যায়|নৱম অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=78 to=95/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] jt1htawk9ht838bvzirmoeqzj1m1mm0 0 91686 250171 2026-05-16T16:56:04Z BabulB 104 "{{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/অষ্টম অধ্যায়|অষ্টম অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/দশম অধ্যায়|দশম অধ্যায়]] | notes..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250171 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/অষ্টম অধ্যায়|অষ্টম অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/দশম অধ্যায়|দশম অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=96 to=112/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} ohk4mxk57dqycm2vg7c117ykqmfjz9f 250229 250171 2026-05-17T08:38:17Z BabulB 104 added [[Category:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 250229 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/অষ্টম অধ্যায়|অষ্টম অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/দশম অধ্যায়|দশম অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=96 to=112/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] 2wdcbb9ob6kheh6f2cyhccptmv0bhi9 0 91687 250180 2026-05-16T17:14:33Z BabulB 104 "{{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/চতুৰ্দশ অধ্যায়|চতুৰ্দশ অধ্যায়]] | next = আসাম বুৰঞ্জী/ষোড়শ অধ্যায়|ষোড়শ অধ্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250180 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/চতুৰ্দশ অধ্যায়|চতুৰ্দশ অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/ষোড়শ অধ্যায়|ষোড়শ অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=186 to=190/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} 4s30otogbo069njw6xigmqmnmtrkf6b 250230 250180 2026-05-17T08:38:46Z BabulB 104 added [[Category:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 250230 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/চতুৰ্দশ অধ্যায়|চতুৰ্দশ অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/ষোড়শ অধ্যায়|ষোড়শ অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=186 to=190/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] h549x0zwmcqf4jdvstj683zvtok8ezh 105 91688 250203 2026-05-16T17:55:09Z JyotiPN 1603 "মাননীয়, ৱিকিউৎস সতীৰ্থসকল, পূৰ্বতে হোৱা এক আলোচনাত অন্য কিতাপৰ সমস্যাজৰ্জৰ পৃষ্ঠাত অপঠনীয় টেগ ব্যৱহাৰ কৰাৰ কথা আলোচনা কৰা হৈছিল। কিন্তু শেহতীয়াকৈ নিজা শব্দ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250203 wikitext text/x-wiki মাননীয়, ৱিকিউৎস সতীৰ্থসকল, পূৰ্বতে হোৱা এক আলোচনাত অন্য কিতাপৰ সমস্যাজৰ্জৰ পৃষ্ঠাত অপঠনীয় টেগ ব্যৱহাৰ কৰাৰ কথা আলোচনা কৰা হৈছিল। কিন্তু শেহতীয়াকৈ নিজা শব্দ ব্যৱহাৰ কৰি মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা [https://as.wikisource.org/wiki/পৃষ্ঠা:বাৰাহ-চৰিত্ৰ.djvu/৪৪ এই পৃষ্ঠাটোত] সমস্যাজৰ্জৰ বা অপঠনীয় টেগ ব্যৱহাৰ নকৰি বৈধকৰণ কৰা লক্ষ্য কৰা হৈছে। যদিও ''কন্যাক লৈলা'' শব্দ দুটাৰ ঠাইত হ'ব লাগিছিল - ''কন্যালই গৈলা''। দ্ৰষ্টব্য: https://as.wikisource.org/wiki/পৃষ্ঠা:বাৰাহ-চৰিত্ৰ.pdf/৪৪ । আশাকৰোঁ মাননীয় সদস্যসকলে মন কৰিব। বিনীত, [[সদস্য:JyotiPN|JyotiPN]] ([[সদস্য বাৰ্তা:JyotiPN|বাৰ্তা]]) ২৩:২৫, ১৬ মে' ২০২৬ (IST) 9s1qh1t1ybmj2o9s69316agnd5er9ym 250205 250203 2026-05-16T17:57:49Z JyotiPN 1603 250205 wikitext text/x-wiki ==সমস্যাজৰ্জৰ পৃষ্ঠা বৈধকৰণ সম্পৰ্কে== মাননীয়, ৱিকিউৎস সতীৰ্থসকল, পূৰ্বতে হোৱা এক আলোচনাত অন্য কিতাপৰ সমস্যাজৰ্জৰ পৃষ্ঠাত অপঠনীয় টেগ ব্যৱহাৰ কৰাৰ কথা আলোচনা কৰা হৈছিল। কিন্তু শেহতীয়াকৈ নিজা শব্দ ব্যৱহাৰ কৰি মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা [https://as.wikisource.org/wiki/পৃষ্ঠা:বাৰাহ-চৰিত্ৰ.djvu/৪৪ এই পৃষ্ঠাটোত] সমস্যাজৰ্জৰ বা অপঠনীয় টেগ ব্যৱহাৰ নকৰি বৈধকৰণ কৰা লক্ষ্য কৰা হৈছে। যদিও ''কন্যাক লৈলা'' শব্দ দুটাৰ ঠাইত হ'ব লাগিছিল - ''কন্যালই গৈলা''। দ্ৰষ্টব্য: https://as.wikisource.org/wiki/পৃষ্ঠা:বাৰাহ-চৰিত্ৰ.pdf/৪৪ । আশাকৰোঁ মাননীয় সদস্যসকলে মন কৰিব। বিনীত, [[সদস্য:JyotiPN|JyotiPN]] ([[সদস্য বাৰ্তা:JyotiPN|বাৰ্তা]]) ২৩:২৫, ১৬ মে' ২০২৬ (IST) li7fq52gc3hc5245mbzz3h6yu05vtnl 0 91689 250219 2026-05-17T08:30:45Z BabulB 104 "{{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/পঞ্চদশ অধ্যায়|পঞ্চদশ অধ্যায়]] | next = আসাম বুৰঞ্জী/সপ্তদশ অধ্যায়|সপ্তদশ অধ্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250219 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/পঞ্চদশ অধ্যায়|পঞ্চদশ অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/সপ্তদশ অধ্যায়|সপ্তদশ অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=191 to=196/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} bmkdzazqqhhb9jd2gj8klx2sm7l6szl 250231 250219 2026-05-17T08:39:15Z BabulB 104 added [[Category:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 250231 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/পঞ্চদশ অধ্যায়|পঞ্চদশ অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/সপ্তদশ অধ্যায়|সপ্তদশ অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=191 to=196/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] 89cnrtc76t6vim8n49pzv1yamfjduf2 14 91690 250232 2026-05-17T08:41:00Z BabulB 104 "[[শ্ৰেণী:সময় অনুসৰি সাহিত্যকৰ্ম]]" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250232 wikitext text/x-wiki [[শ্ৰেণী:সময় অনুসৰি সাহিত্যকৰ্ম]] p3vxiu89akup9qls0ctte5vc639trxq 14 91691 250234 2026-05-17T08:45:26Z BabulB 104 "[[শ্ৰেণী:সময় অনুসৰি সাহিত্যকৰ্ম]]" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250234 wikitext text/x-wiki [[শ্ৰেণী:সময় অনুসৰি সাহিত্যকৰ্ম]] p3vxiu89akup9qls0ctte5vc639trxq 8 91692 250235 2026-05-17T10:12:41Z VIGNERON 266 + interwiki links 250235 wikitext text/x-wiki [[ar:Special:Recentchanges]] [[az:Special:Recentchanges]] [[ban:Special:Recentchanges]] [[bcl:Special:Recentchanges]] [[be:Special:Recentchanges]] [[bg:Special:Recentchanges]] [[bn:Special:Recentchanges]] [[br:Special:Recentchanges]] [[bs:Special:Recentchanges]] [[ca:Special:Recentchanges]] [[cs:Special:Recentchanges]] [[cy:Special:Recentchanges]] [[da:Special:Recentchanges]] [[de:Special:Recentchanges]] [[el:Special:Recentchanges]] [[en:Special:Recentchanges]] [[eo:Special:Recentchanges]] [[es:Special:Recentchanges]] [[et:Special:Recentchanges]] [[eu:Special:Recentchanges]] [[fa:Special:Recentchanges]] [[fi:Special:Recentchanges]] [[fo:Special:Recentchanges]] [[fr:Special:Recentchanges]] [[gl:Special:Recentchanges]] [[gu:Special:Recentchanges]] [[he:Special:Recentchanges]] [[hi:Special:Recentchanges]] [[hr:Special:Recentchanges]] [[hu:Special:Recentchanges]] [[hy:Special:Recentchanges]] [[id:Special:Recentchanges]] [[is:Special:Recentchanges]] [[it:Special:Recentchanges]] [[ja:Special:Recentchanges]] [[jv:Special:Recentchanges]] [[ka:Special:Recentchanges]] [[kn:Special:Recentchanges]] [[ko:Special:Recentchanges]] [[la:Special:Recentchanges]] [[li:Special:Recentchanges]] [[lij:Special:Recentchanges]] [[lt:Special:Recentchanges]] [[mad:Special:Recentchanges]] [[min:Special:Recentchanges]] [[mk:Special:Recentchanges]] [[ml:Special:Recentchanges]] [[mr:Special:Recentchanges]] [[ms:Special:Recentchanges]] [[my:Special:Recentchanges]] [[nap:Special:Recentchanges]] [[nl:Special:Recentchanges]] [[no:Special:Recentchanges]] [[or:Special:Recentchanges]] [[pa:Special:Recentchanges]] [[pl:Special:Recentchanges]] [[pms:Special:Recentchanges]] [[pt:Special:Recentchanges]] [[ro:Special:Recentchanges]] [[ru:Special:Recentchanges]] [[sa:Special:Recentchanges]] [[sah:Special:Recentchanges]] [[sk:Special:Recentchanges]] [[sl:Special:Recentchanges]] [[sr:Special:Recentchanges]] [[su:Special:Recentchanges]] [[sv:Special:Recentchanges]] [[ta:Special:Recentchanges]] [[tcy:Special:Recentchanges]] [[te:Special:Recentchanges]] [[th:Special:Recentchanges]] [[tl:Special:Recentchanges]] [[tr:Special:Recentchanges]] [[uk:Special:Recentchanges]] [[ur:Special:Recentchanges]] [[vec:Special:Recentchanges]] [[vi:Special:Recentchanges]] [[wa:Special:Recentchanges]] [[yi:Special:Recentchanges]] [[zh:Special:Recentchanges]] [[zh-min-nan:Special:Recentchanges]] c9uow9vjdkn4d5sltejyqg8ht4km5xs