ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.2 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 64183 250320 172943 2026-05-18T13:04:08Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250320 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১১২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>যুদ্ধ কৰি ফুৰি শেষত এক যুদ্ধত নিজে প্ৰাণ পৰিত্যাগ কৰে। মোঁৱামৰীয়াবিলাকে যি অস্ত্ৰৰ সাহায্য লই যুদ্ধ কৰিছিল সি অস্ত্ৰৰেই অনেক ৰাজকীয় সেনা মাৰিলে। সিহঁতৰ যে হানি নহল এনে নহয় কিন্তু তুলনা কৰিলে দ্ৰোহী সেনা তাকৰ মৰিল। গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰধান ইচ্ছা এই আছিল মণিপুৰ কছাৰী আৰু জয়ন্ত৷ ৰজাৰ সাহায্য লই দ্ৰোহ নিবাৰণ কৰে। এই ভাবি কলঙ্গেৰে সোমাই নগাঁওলৈ আহিল। ইয়াৰ পূৰ্ব্বেই সি ৰজাৰ ওচৰলৈ তেওঁ সাহায্য প্ৰাৰ্থী কটকী পঠাইছিল। স্বৰ্গদেৱ ৰূপহীৰ ওচৰতে বাহৰ কৰি থাকিল। মোঁৱামৰীয়া মহন্তৰ শিষ্য কেৱল উজনিত আছে, এনে নহয় নগাঁও আৰু আন আন ঠাইতো আছে। নগাঁওতে৷ স্বৰ্গদেৱে দ্ৰোহভাৱ দেখিলে আৰু ইয়াৰ লোকসকলেও ৰজা পলাই অহাত ত্ৰাসযুক্ত হ’ল। সিন্ধুৰা হাজৰীকা নামে মানুহ এটাই কিছুমান মানুহ লই স্বৰ্গদেৱৰ ওচৰলৈ গল। বিস্তৰ লোক ৰজাৰ বাহৰৰ ফালে অহা দেখি স্বৰ্গদেৱ ত্ৰাস যুক্ত হই পলাই যাবলৈ উপায় চিন্তিলে। ইফালে সিন্ধুৰাৰ লোকে নৈত যি বাঁহৰ দলঙ্গ আছিল, তাক ভাঙ্গি দিলে। স্বৰ্গদেৱ নিৰুপায় হ’ল। ইফালে কছাৰী আৰু জয়ন্তাৰ পৰাও কটকী নুঘূৰিল। পৰিশেষত স্বৰ্গদেৱ গুৱাহাটীৰ ফালে ভটীয়াই গ'ল। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে সেই সিন্ধুৰাই বিস্তৰ মানুহ লই পিছে পিছে খেদি গইছিল। তেতিয়াৰে পৰা সিন্ধুৰা ও নগঁয়া লোকবিলাকক “ৰজা খেদা নগঁয়া” বুলি দ্ৰোহী বোলা হ’ল। স্বৰ্গদেৱ নিৰ্ব্বিঘ্নে গুৱাহাটী পালে গই হয় কিন্তু তাতে তেওঁৰ বিপদ নগল। কছাৰী আৰু জয়ন্তাৰ ৰজাই নিজ দেশ ৰক্ষা কৰিবলৈ যিমান আৱশ্যক তাতকৈ অধিক সৈন্য নথকাৰ নিমিত্তে দিব নোৱাৰোঁ বুলি উত্তৰ দিলে। গুৱাহাটীত বড় ফুকনে সইতে মন্ত্ৰণা কৰি দাঁতি পাৰৰ আৰু আন আন ঠাইৰ কিছুমান সেনা গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱে বুঢ়া গোঁহাইৰ সাহায্যৰ নিমিত্তে উজাই পঠালে। বাটত যাওঁতেই এই সৈন্য নানা ঠাইত মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰপৰ৷ বাধা পাই গইছিল। শেষত নগৰৰ সমীপতে যুদ্ধ হোৱাত সেই সৈন্য ঘাটি পলাই আহিল। গুৱালপাড়াত ৰাস্ নামে<noinclude></noinclude> hiov0jmuu11j801xll74uyhc9qq6v7i 250388 250320 2026-05-18T17:02:46Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250388 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১১২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>যুদ্ধ কৰি ফুৰি শেষত এক যুদ্ধত নিজে প্ৰাণ পৰিত্যাগ কৰে। মোঁৱামৰীয়াবিলাকে যি অস্ত্ৰৰ সাহায্য লই যুদ্ধ কৰিছিল সি অস্ত্ৰৰেই অনেক ৰাজকীয় সেনা মাৰিলে। সিহঁতৰ যে হানি নহল এনে নহয় কিন্তু তুলনা কৰিলে দ্ৰোহী সেনা তাকৰ মৰিল। গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰধান ইচ্ছা এই আছিল মণিপুৰ কছাৰী আৰু জয়ন্তা ৰজাৰ সাহায্য লই দ্ৰোহ নিবাৰণ কৰে। এই ভাবি কলঙ্গেৰে সোমাই নগাঁওলৈ আহিল। ইয়াৰ পূৰ্ব্বেই সি ৰজাৰ ওচৰলৈ তেওঁ সাহায্য প্ৰাৰ্থী কটকী পঠাইছিল। স্বৰ্গদেৱ ৰূপহীৰ ওচৰতে বাহৰ কৰি থাকিল। মোঁৱামৰীয়া মহন্তৰ শিষ্য কেৱল উজনিত আছে, এনে নহয় নগাঁও আৰু আন আন ঠাইতো আছে। নগাঁওতো স্বৰ্গদেৱে দ্ৰোহভাৱ দেখিলে আৰু ইয়াৰ লোকসকলেও ৰজা পলাই অহাত ত্ৰাসযুক্ত হ’ল। সিন্ধুৰা হাজৰীকা নামে মানুহ এটাই কিছুমান মানুহ লই স্বৰ্গদেৱৰ ওচৰলৈ গল। বিস্তৰ লোক ৰজাৰ বাহৰৰ ফালে অহা দেখি স্বৰ্গদেৱ ত্ৰাস যুক্ত হই পলাই যাবলৈ উপায় চিন্তিলে। ইফালে সিন্ধুৰাৰ লোকে নৈত যি বাঁহৰ দলঙ্গ আছিল, তাক ভাঙ্গি দিলে। স্বৰ্গদেৱ নিৰুপায় হ’ল। ইফালে কছাৰী আৰু জয়ন্তাৰ পৰাও কটকী নুঘূৰিল। পৰিশেষত স্বৰ্গদেৱ গুৱাহাটীৰ ফালে ভটীয়াই গ’ল। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে সেই সিন্ধুৰাই বিস্তৰ মানুহ লই পিছে পিছে খেদি গইছিল। তেতিয়াৰে পৰা সিন্ধুৰা ও নগঁয়া লোকবিলাকক “ৰজা খেদা নগঁয়া” বুলি দ্ৰোহী বোলা হ’ল। স্বৰ্গদেৱ নিৰ্ব্বিঘ্নে গুৱাহাটী পালে গই হয় কিন্তু তাতে তেওঁৰ বিপদ নগল। কছাৰী আৰু জয়ন্তাৰ ৰজাই নিজ দেশ ৰক্ষা কৰিবলৈ যিমান আৱশ্যক তাতকৈ অধিক সৈন্য নথকাৰ নিমিত্তে দিব নোৱাৰোঁ বুলি উত্তৰ দিলে। গুৱাহাটীত বড় ফুকনে সইতে মন্ত্ৰণা কৰি দাঁতি পাৰৰ আৰু আন আন ঠাইৰ কিছুমান সেনা গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱে বুঢ়া গোঁহাইৰ সাহায্যৰ নিমিত্তে উজাই পঠালে। বাটত যাওঁতেই এই সৈন্য নানা ঠাইত মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰপৰা বাধা পাই গইছিল। শেষত নগৰৰ সমীপতে যুদ্ধ হোৱাত সেই সৈন্য ঘাটি পলাই আহিল। গুৱালপাড়াত ৰাস্ নামে<noinclude></noinclude> o5kmwxsaqx7jxfgg8izpv36n9ne87v5 104 67296 250387 250307 2026-05-18T16:59:56Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250387 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||দশম অধ্যায়|১১১}}</noinclude>বিপক্ষে পঠালে হয় কিন্তু চাৰিওফালৰ পৰা মোঁৱামৰীয়াই নগৰ আক্ৰমিবলৈ আহিল। সিবাৰৰ দৰে এইবাৰো এনেটো হইছিল যে মোঁৱামৰীয়াহঁতক বন্দুকৰ গুলীয়েও একো কৰিব নোৱাৰিলে। দা, টাঙ্গোন লই মোঁৱামৰীয়াৰ সৈন্য বড় বিক্ৰমেৰে আগুৱাই আহিল। চূণ লগোৱা কাঠৰ দা লোৱা মানুহৰে অসংখ্য দেখি আৰু ৰাধাৰুক্মিণীৰ বীৰত্বলৈ স্মৰণ কৰি আমাৰ সৈন্য চমৎকৃত হ’ল। অধিক কি হুঁহকি আহিল। নগৰৰ যি যি ফালে ৰাজকীয় সেনা গ’ল, সি সি ফালেই ত্ৰাসযুক্ত হই আমাৰ সৈন্য হুঁহকিল। দ্ৰোহীবিলাক একেই ধৰ্ম্মান্ধ আছিল, তাতে দুবাৰ তিনিবাৰ সম্মুখ সংগ্ৰামত জয় হোৱাত সিহঁতৰ সাহ বাঢ়িল। ইফালে ৰাজকীয় সৈন্য ত্ৰাসযুক্ত হই হুঁহকিবলৈ ধৰিলে। আমাৰ সেনা কম দেখি দাঁতি পাৰৰ পৰা মানুহ অনাবলৈ ধৰোঁতে জুমে জুমে যি মোঁৱামৰীয়া দেশৰ চতুৰ্দ্দিশে ফুৰিছিল, সিসকলৰ দ্বাৰা পৰাভূত হ’ল। আনকি মোঁৱামৰীয়াৰ চৰিয়া সৈন্যে আমাৰ মানুহ দহোটাকো একেলগ হবৰ নিমিত্তে নিবাৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে। ৰাজ্যত বড় হুলস্থুল হ’ল। এবং প্ৰজাবিলাক একেবাৰে হতাশ হ’ল। {{gap}}স্বৰ্গদেৱে মন্ত্ৰী বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াৰে মন্ত্ৰণা কৰি ভটীয়াই আহিল। ডাঙ্গৰীয়া সসৈন্যে নগৰতে থাকিল। মোঁৱামৰীয়াৰবিলাক নগৰ নৌপাওঁতেই ডাঙ্গৰীয়াই চাৰিওফালে এটা গড় বান্ধিলে, সেই হেতুকে দ্ৰোহী সেনাবিলাকে নগৰ প্ৰবেশ কৰিব নোৱাৰিলে এই গড়কে বিবুধিগড়ো বুলিছিলে। স্বৰ্গদেৱ সপৰিবাৰে ভটীয়াই আহিল, ইয়াকে দেখি উজনিৰ প্ৰজাৰো অনেকে কোনো ভটীয়াই আহিল, কোনো দাঁতি পাৰে গল আৰু কোনো মহাকষ্ট পাই ইফালে সিফালে থাকিলে। মোঁৱামৰীয়াবিলাকৰ সেনাই সকলোকে লুটি পুটি নগৰ পৰিবেষ্টন কৰি থাকিল। নগৰৰ ভিতৰৰ মানুহ খনি তাতে ৰক্ষা পড়ি থাকিল জয় সাগৰৰ ওচৰতে মোঁৱামৰীয়াৰে শেষ যুদ্ধ হয়। তাতে ৰাজকীয় সৈন্য পৰাস্ত হোৱাত সেই সৈন্য দল ছিঙ্গি ভাঙ্গি গ’ল। মোঁৱামৰীয়াবিলাক সিহঁতৰ দলপতি এজনক ভৰতসিংহ নাম দি ৰজা পাতিলে। বড় পাত্ৰ ডাঙ্গৰীয়াই মোঁৱামৰীয়াবিলাকে সইতে ঠায়ে ঠায়ে<noinclude></noinclude> bsvrj1lytqa6rdz80zd30oukjz7txmk 104 67297 250309 183085 2026-05-18T12:18:04Z BabulB 104 250309 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||দশম অধ্যায়|১১৩}}</noinclude>এজনা সাহাব সি সময়ত আহিল। তেওঁ লোণ আৰু আন আন বস্তুৰ বেপাৰ কৰিছিল। গৌৰীনাথ সিংহে নিৰুপায় ভাবি সাহাবক বিশেষৰূপে পুৰস্কাৰ দিবলৈ প্ৰতিজ্ঞা কবি সাহাবৰ দ্বাৰাই ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেণ্টৰ সাহায্য লবলৈ উপায় কৰিলে। সাহাবে সাত শ বৰকান্দাজ সিপাহী ৰজাক দিয়াত সেই সিপাহী বজাই নগাঁওৰ বাটে উজাই পঠালে। নগাঁওত যি জোহভাৱ আছিল, সি গুছিল হয় কিন্তু সেই বৰকান্দাজ যেতিয়া উজনিলৈ গ'ল তেতিয়৷ যোৰহাটৰ ওচৰতে সকলোখিনিকে শত্ৰুৱে কাটিলে। {{gap}}কিছু দিনৰ মূৰত মণিপুৰৰ ৰজাই ৫০০ অশ্বাৰোহী আৰু চাবি হেজাৰ ৪০০০ পদাতি সৈন্য লই ৰজাৰ সাহায্যৰ অৰ্থে ই দেশলৈ আহিল। উজনিলৈ গলত মোৱামৰীয়াই সইতে যুদ্ধ হোৱাত ১৫০০ মান সেনা মলিত মণিপুৰীয়া সেনা দেশলৈ উলটি গ’ল। কোনো বিপদ অকলে নপড়ে। হলাগছ দেখিলে সকলোৱে কুঠাৰ মাৰে এইটি নীতি কথা। মোৱামৰীয়াৰ উপদ্ৰবত ৰজা আৰু ৰাইজৰ থৰকাছুটি নোহোৱা সময়ত দৰঙ্গৰ কৃষ্ণনাৰায়ণ কোঁৱৰে বিষ্ণুনাৰায়ণ ৰজাক ভাঙ্গি দৰঙ্গৰ ৰজা হ'ল। আৰু গৌৰীনাথসিংহৰ দুৰ্ব্বল অৱস্থাৰ সুযোগতে কামৰূপ খণ্ড দেশ লবলৈ ইচ্ছা কৰি কেতবিলাক হিন্দুস্থানী আৰু বঙ্গালী সন্ন্যাসীৰ নিচিনা সেন৷ লই গুৱাহাটী আক্ৰমিবলৈ আহিল। কামৰূপৰ লোকসকলক পৰাজিত ভাবি আহোমবিলাকে বড় অবজ্ঞা কৰিছিল। আনকি গধূলি গুৱাহাটী নগৰৰ ভিতৰত থাকিবলৈ নিদিছিল। ইয়াতে সি ঠাইৰ কোনো কোনে৷ মুখ্য মুখ্য লোকেও কৃষ্ণনাৰায়ণৰ ফলীয়া হ’ল। {{gap}}গৌৰীনাথসিংহে বড় বিপদ ভাবি ব্ৰিটিশ গৱৰ্ণমেণ্টৰ সাহায্য লবলৈ ইচ্ছা কৰি গুৱাহটীয়া বিকা মজুমদাৰ দণ্ডৰাম খাওন্দ আৰু দৰঙ্গৰ ভগা ৰজা বিষ্ণুনাৰায়ণক কলিকতালৈ পঠালে T গুৱালপাড়াৰ সদাগৰ ৰাস্ সাহাবে কলিকতাৰ কলবিন্ বাজেট্, কোম্পানীলৈ চিঠি দিলে। সি সময়ত বঙ্গ প্ৰদেশৰ গবৰ্ণৰ জেনেৰেল মাকু ইস্‌স্ কৰ্ণওয়ালিস্ আছিল। তেওঁ ৰজাৰ মিনতি পত্ৰ পাই প্ৰথমে সাহায্য কৰিবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল। কিয়নো আপোনাৰ মাজত যি বিবাদ তাত আনৰ পক্ষে এক পক্ষক সহায় কৰা ৰাজনীতি বিৰুদ্ধ। কিন্তু<noinclude></noinclude> obefwvdt476gck90qj1dt8ckft3pff5 250322 250309 2026-05-18T13:27:38Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250322 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||দশম অধ্যায়|১১৩}}</noinclude>এজনা সাহাব সি সময়ত আহিল। তেওঁ লোণ আৰু আন আন বস্তুৰ বেপাৰ কৰিছিল। গৌৰীনাথ সিংহে নিৰুপায় ভাবি সাহাবক বিশেষৰূপে পুৰস্কাৰ দিবলৈ প্ৰতিজ্ঞা কৰি সাহাবৰ দ্বাৰাই ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেণ্টৰ সাহায্য লবলৈ উপায় কৰিলে। সাহাবে সাত শ বৰকান্দাজ সিপাহী ৰজাক দিয়াত সেই সিপাহী ৰজাই নগাঁওৰ বাটে উজাই পঠালে। নগাঁওত যি দ্ৰোহভাৱ আছিল, সি গুছিল হয় কিন্তু সেই বৰকান্দাজ যেতিয়া উজনিলৈ গ'ল তেতিয়া যোৰহাটৰ ওচৰতে সকলোখিনিকে শত্ৰুৱে কাটিলে। {{gap}}কিছু দিনৰ মূৰত মণিপুৰৰ ৰজাই ৫০০ অশ্বাৰোহী আৰু চাৰি হেজাৰ ৪০০০ পদাতি সৈন্য লই ৰজাৰ সাহায্যৰ অৰ্থে ই দেশলৈ আহিল। উজনিলৈ গলত মোঁৱামৰীয়াই সইতে যুদ্ধ হোৱাত ১৫০০ মান সেনা মৰিলত মণিপুৰীয়া সেনা দেশলৈ উলটি গ’ল। কোনো বিপদ অকলে নপড়ে। হলাগছ দেখিলে সকলোৱে কুঠাৰ মাৰে এইটি নীতি কথা। মোঁৱামৰীয়াৰ উপদ্ৰবত ৰজা আৰু ৰাইজৰ থৰকাছুটি নোহোৱা সময়ত দৰঙ্গৰ কৃষ্ণনাৰায়ণ কোঁৱৰে বিষ্ণুনাৰায়ণ ৰজাক ভাঙ্গি দৰঙ্গৰ ৰজা হ'ল। আৰু গৌৰীনাথসিংহৰ দুৰ্ব্বল অৱস্থাৰ সুযোগতে কামৰূপ খণ্ড দেশ লবলৈ ইচ্ছা কৰি কেতবিলাক হিন্দুস্থানী আৰু বঙ্গালী সন্ন্যাসীৰ নিচিনা সেনা লই গুৱাহাটী আক্ৰমিবলৈ আহিল। কামৰূপৰ লোকসকলক পৰাজিত ভাবি আহোমবিলাকে বড় অবজ্ঞা কৰিছিল। আনকি গধূলি গুৱাহাটী নগৰৰ ভিতৰত থাকিবলৈ নিদিছিল। ইয়াতে সি ঠাইৰ কোনো কোনে৷ মুখ্য মুখ্য লোকেও কৃষ্ণনাৰায়ণৰ ফলীয়া হ’ল। {{gap}}গৌৰীনাথসিংহে বড় বিপদ ভাবি ব্ৰিটিশ গৱৰ্ণমেণ্টৰ সাহায্য লবলৈ ইচ্ছা কৰি গুৱাহটীয়া বিকা মজুমদাৰ দণ্ডৰাম খাওন্দ আৰু দৰঙ্গৰ ভগা ৰজা বিষ্ণুনাৰায়ণক কলিকতালৈ পঠালে। গুৱালপাড়াৰ সদাগৰ ৰাস্ সাহাবে কলিকতাৰ কলবিন্ বাজেট্, কোম্পানীলৈ চিঠি দিলে। সি সময়ত বঙ্গ প্ৰদেশৰ গবৰ্ণৰ জেনেৰেল মাৰ্কুইস্‌ কৰ্ণওয়ালিস্ আছিল। তেওঁ ৰজাৰ মিনতি পত্ৰ পাই প্ৰথমে সাহায্য কৰিবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল। কিয়নো আপোনাৰ মাজত যি বিবাদ তাত আনৰ পক্ষে এক পক্ষক সহায় কৰা ৰাজনীতি বিৰুদ্ধ। কিন্তু<noinclude></noinclude> gjiy49dom2f66w389fc4yzt5u6g8zd6 250389 250322 2026-05-18T17:05:44Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250389 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||দশম অধ্যায়|১১৩}}</noinclude>এজনা সাহাব সি সময়ত আহিল। তেওঁ লোণ আৰু আন আন বস্তুৰ বেপাৰ কৰিছিল। গৌৰীনাথসিংহে নিৰুপায় ভাবি সাহাবক বিশেষৰূপে পুৰস্কাৰ দিবলৈ প্ৰতিজ্ঞা কৰি সাহাবৰ দ্বাৰাই ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেণ্টৰ সাহায্য লবলৈ উপায় কৰিলে। সাহাবে সাত শ বৰকান্দাজ সিপাহী ৰজাক দিয়াত সেই সিপাহী ৰজাই নগাঁওৰ বাটে উজাই পঠালে। নগাঁওত যি দ্ৰোহভাৱ আছিল, সি গুছিল হয় কিন্তু সেই বৰকান্দাজ যেতিয়া উজনিলৈ গ’ল তেতিয়া যোৰহাটৰ ওচৰতে সকলোখিনিকে শত্ৰুৱে কাটিলে। {{gap}}কিছু দিনৰ মূৰত মণিপুৰৰ ৰজাই ৫০০ অশ্বাৰোহী আৰু চাৰি হেজাৰ ৪০০০ পদাতি সৈন্য লই ৰজাৰ সাহায্যৰ অৰ্থে ই দেশলৈ আহিল। উজনিলৈ গলত মোঁৱামৰীয়াই সইতে যুদ্ধ হোৱাত ১৫০০ মান সেনা মৰিলত মণিপুৰীয়া সেনা দেশলৈ উলটি গ’ল। কোনো বিপদ অকলে নপড়ে। হলাগছ দেখিলে সকলোৱে কুঠাৰ মাৰে এইটি নীতি কথা। মোঁৱামৰীয়াৰ উপদ্ৰবত ৰজা আৰু ৰাইজৰ থৰকাছুটি নোহোৱা সময়ত দৰঙ্গৰ কৃষ্ণনাৰায়ণ কোঁৱৰে বিষ্ণুনাৰায়ণ ৰজাক ভাঙ্গি দৰঙ্গৰ ৰজা হ’ল। আৰু গৌৰীনাথসিংহৰ দুৰ্ব্বল অৱস্থাৰ সুযোগতে কামৰূপ খণ্ড দেশ লবলৈ ইচ্ছা কৰি কেতবিলাক হিন্দুস্থানী আৰু বঙ্গালী সন্ন্যাসীৰ নিচিনা সেনা লই গুৱাহাটী আক্ৰমিবলৈ আহিল। কামৰূপৰ লোকসকলক পৰাজিত ভাবি আহোমবিলাকে বড় অবজ্ঞা কৰিছিল। আনকি গধূলি গুৱাহাটী নগৰৰ ভিতৰত থাকিবলৈ নিদিছিল। ইয়াতে সি ঠাইৰ কোনো কোনো মুখ্য মুখ্য লোকেও কৃষ্ণনাৰায়ণৰ ফলীয়া হ’ল। {{gap}}গৌৰীনাথসিংহে বড় বিপদ ভাবি ব্ৰিটিশ গৱৰ্ণমেণ্টৰ সাহায্য লবলৈ ইচ্ছা কৰি গুৱাহটীয়া বিকা মজুমদাৰ দণ্ডৰাম খাওন্দ আৰু দৰঙ্গৰ ভগা ৰজা বিষ্ণুনাৰায়ণক কলিকতালৈ পঠালে। গুৱালপাড়াৰ সদাগৰ ৰাস্ সাহাবে কলিকতাৰ কলবিন্ বাজেট্, কোম্পানীলৈ চিঠি দিলে। সি সময়ত বঙ্গ প্ৰদেশৰ গবৰ্ণৰ জেনেৰেল মাৰ্কুইস্‌ কৰ্ণওয়ালিস্ আছিল। তেওঁ ৰজাৰ মিনতি পত্ৰ পাই প্ৰথমে সাহায্য কৰিবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল। কিয়নো আপোনাৰ মাজত যি বিবাদ তাত আনৰ পক্ষে এক পক্ষক সহায় কৰা ৰাজনীতি বিৰুদ্ধ। কিন্তু<noinclude></noinclude> lbyx4w2xyvcocszgmg97qum8cw5frnu 104 67298 250310 183086 2026-05-18T12:18:57Z BabulB 104 250310 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh|১১৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>গৌৰীনাথ ৰজাই ইয়াকে লিখিছিল বোলে হিন্দুস্থানী ফকীৰ কেত- বিলাকক কৃষ্ণনাৰায়ণ দ্ৰোহীয়ে আনি দেশ লণ্ডভণ্ড কৰিব লাগিছে। হিন্দুস্থানী লোকবিলাক ব্ৰিটিশ প্ৰজা। সেইবিলাকে অসম দেশত সোমাই দৌৰাত্ম্য কৰিছে তাক নিবাৰিবলৈ আৰু সিহঁতক খেদাই দিবলৈ ১৭৯২ ইং সনত কাপ্তান ওৱেলস্ সাহাবক লৰ্ড কৰ্ণওয়ালিশ গবৰ্ণৰ জেনেৰেলে কিছুমান সৈন্যে সইতে পঠাই দিলে। কাপ্তান সাহাব উজাই আহি প্ৰথমে হিন্দুস্থানী মানুহ ই দেশলৈ অহাৰ নিবাৰণৰ পক্ষে যত্ন কৰিলে। কিন্তু গুৱালপাড়াৰে সেই হিন্দুস্থানী- বিলাক দেশত নোসোমাই উত্তৰে ভোটৰ দেশেৰে আমাৰ দেশত সোমাবলৈ ধৰিলে। কাপ্তান সাহাবে ইয়াকে দেখি সিবিলাকক যেনে তেনে মতে খেদাবলৈ উপক্ৰম কৰিলে। {{gap}}ইফালে ভৰতসিংহ ৰজা হই কঠিন ৰূপে দেশ শাসিবলৈ ধৰিলে। যাকে সিহঁতৰ বিপক্ষ যেন জানিলে, তাকে ধৰি আনি দণ্ড বন্ধ কৰে। আপোনাৰ সেনাবিলাকক এই আজ্ঞা দিলে যে যেনে তেনে ৰূপে দেশ লুটি পুটি অধিকাৰ কৰে আৰু আহোমৰ নিবংশ -কৰে। ৰাস্, সাহাবে পঠোৱ৷ বৰকান্দাজ আৰু মণিপুৰৰ ৰজাৰ সৈন্য যেতিয়া পৰাস্ত হ’ল তেতিয়৷ মোৱামৰীয়াবিলাকে জানিলে, নিষ্কণ্টকে ৰাজ্য ভোগ কৰিব এই ভাবি অনেক সৈন্য লই কেতবিলাক মোৱামৰীয়া লুইতৰ দক্ষিণ পাৰেৰে ভটীয়াই গুৱাহাটীৰ ফালে গ’ল, যিফালে সিফালেই দেশ অধিকাৰ হই গ’ল। গৌৰীনাথসিংহে এই বাৰ্তা পাই লগত কিছুমান লোক লই ভটীয়াই গ'ল। কাপ্তান ওৱেল্‌ল্স, সাহাব গুৱালপাড়া পাই ১৭৯২ সনত ১৬ নবেম্ববত উজাই আহিল, তিনি দিনৰ পিছত নগৰবেৰাৰ ওচৰতে গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱে সইতে সাক্ষাৎ কৰিলে। এই সৈন্য যোৱাত ৰজাৰ অলপ সাহস হ'ল। কাপ্তান সাহাবে ৰজাৰ মুখে দেশৰ অৱস্থা ভালকৈ জানিব পাৰিলে। নবেম্বৰ ২৯ তাৰিখে সাহাবে গুৱাহাটী ল’লে, মোৱামৰীয়াবিলাক ছিন্নভিন্ন হই গ’ল। গুৱাহাটী পুনৰায় লওঁতে ব্ৰিটিশ সৈন্যৰ এফেৰিও ৰক্তপাত নহল। গৌৰীনাথসিংহক গুৱাহাটীতে থই কাপ্তান সাহাব ছয় ডিসেম্বৰৰ দিনা লুইতৰ উত্তৰ কুললৈ গ'ল। মোৱামৰীয়া- ১১৪<noinclude></noinclude> f7moiv75qt7jfmn2ib0ez3mwl96k36j 250325 250310 2026-05-18T14:22:00Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250325 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১১৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>গৌৰীনাথ ৰজাই ইয়াকে লিখিছিল বোলে হিন্দুস্থানী ফকীৰ কেতবিলাকক কৃষ্ণনাৰায়ণ দ্ৰোহীয়ে আনি দেশ লণ্ডভণ্ড কৰিব লাগিছে। হিন্দুস্থানী লোকবিলাক ব্ৰিটিশ প্ৰজা। সেইবিলাকে অসম দেশত সোমাই দৌৰাত্ম্য কৰিছে তাক নিবাৰিবলৈ আৰু সিহঁতক খেদাই দিবলৈ ১৭৯২ ইং সনত কাপ্তান ওৱেলস্ সাহাবক লৰ্ড কৰ্ণওয়ালিশ গবৰ্ণৰ জেনেৰেলে কিছুমান সৈন্যে সইতে পঠাই দিলে। কাপ্তান সাহাব উজাই আহি প্ৰথমে হিন্দুস্থানী মানুহ ই দেশলৈ অহাৰ নিবাৰণৰ পক্ষে যত্ন কৰিলে। কিন্তু গুৱালপাড়াৰে সেই হিন্দুস্থানীবিলাক দেশত নোসোমাই উত্তৰে ভোটৰ দেশেৰে আমাৰ দেশত সোমাবলৈ ধৰিলে। কাপ্তান সাহাবে ইয়াকে দেখি সিবিলাকক যেনে তেনে মতে খেদাবলৈ উপক্ৰম কৰিলে। {{gap}}ইফালে ভৰতসিংহ ৰজা হই কঠিন ৰূপে দেশ শাসিবলৈ ধৰিলে। যাকে সিহঁতৰ বিপক্ষ যেন জানিলে, তাকে ধৰি আনি দণ্ড বন্ধ কৰে। আপোনাৰ সেনাবিলাকক এই আজ্ঞা দিলে যে যেনে তেনে ৰূপে দেশ লুটি পুটি অধিকাৰ কৰে আৰু আহোমৰ নিবংশ কৰে। ৰাস্, সাহাবে পঠোৱ৷ বৰকান্দাজ আৰু মণিপুৰৰ ৰজাৰ সৈন্য যেতিয়া পৰাস্ত হ’ল তেতিয়া মোঁৱামৰীয়াবিলাকে জানিলে, নিষ্কণ্টকে ৰাজ্য ভোগ কৰিব এই ভাবি অনেক সৈন্য লই কেতবিলাক মোঁৱামৰীয়া লুইতৰ দক্ষিণ পাৰেৰে ভটীয়াই গুৱাহাটীৰ ফালে গ’ল, যিফালে সিফালেই দেশ অধিকাৰ হই গ’ল। গৌৰীনাথসিংহে এই বাৰ্ত্তা পাই লগত কিছুমান লোক লই ভটীয়াই গ'ল। কাপ্তান ওৱেল্‌স্‌ সাহাব গুৱালপাড়া পাই ১৭৯২ সনত ১৬ নবেম্বৰত উজাই আহিল, তিনি দিনৰ পিছত নগৰবেৰাৰ ওচৰতে গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱে সইতে সাক্ষাৎ কৰিলে। এই সৈন্য যোৱাত ৰজাৰ অলপ সাহস হ'ল। কাপ্তান সাহাবে ৰজাৰ মুখে দেশৰ অৱস্থা ভালকৈ জানিব পাৰিলে। নবেম্বৰ ২৯ তাৰিখে সাহাবে গুৱাহাটী ল’লে, মোঁৱামৰীয়াবিলাক ছিন্নভিন্ন হই গ’ল। গুৱাহাটী পুনৰায় লওঁতে ব্ৰিটিশ সৈন্যৰ এফেৰিও ৰক্তপাত নহল। গৌৰীনাথসিংহক গুৱাহাটীতে থই কাপ্তান সাহাব ছয় ডিসেম্বৰৰ দিনা লুইতৰ উত্তৰ কুললৈ গ'ল। মোঁৱামৰীয়া-<noinclude></noinclude> 8sompsyfxid15w2t7g1hsuuvfd05ppt 250390 250325 2026-05-18T17:08:14Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250390 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১১৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>গৌৰীনাথ ৰজাই ইয়াকে লিখিছিল বোলে হিন্দুস্থানী ফকীৰ কেতবিলাকক কৃষ্ণনাৰায়ণ দ্ৰোহীয়ে আনি দেশ লণ্ডভণ্ড কৰিব লাগিছে। হিন্দুস্থানী লোকবিলাক ব্ৰিটিশ প্ৰজা। সেইবিলাকে অসম দেশত সোমাই দৌৰাত্ম্য কৰিছে তাক নিবাৰিবলৈ আৰু সিহঁতক খেদাই দিবলৈ ১৭৯২ ইং সনত কাপ্তান ওৱেলস্ সাহাবক লৰ্ড কৰ্ণওয়ালিশ গবৰ্ণৰ জেনেৰেলে কিছুমান সৈন্যে সইতে পঠাই দিলে। কাপ্তান সাহাব উজাই আহি প্ৰথমে হিন্দুস্থানী মানুহ ই দেশলৈ অহাৰ নিবাৰণৰ পক্ষে যত্ন কৰিলে। কিন্তু গুৱালপাড়াৰে সেই হিন্দুস্থানীবিলাক দেশত নোসোমাই উত্তৰে ভোটৰ দেশেৰে আমাৰ দেশত সোমাবলৈ ধৰিলে। কাপ্তান সাহাবে ইয়াকে দেখি সিবিলাকক যেনে তেনে মতে খেদাবলৈ উপক্ৰম কৰিলে। {{gap}}ইফালে ভৰতসিংহ ৰজা হই কঠিন ৰূপে দেশ শাসিবলৈ ধৰিলে। যাকে সিহঁতৰ বিপক্ষ যেন জানিলে, তাকে ধৰি আনি দণ্ড বন্ধ কৰে। আপোনাৰ সেনাবিলাকক এই আজ্ঞা দিলে যে যেনে তেনে ৰূপে দেশ লুটি পুটি অধিকাৰ কৰে আৰু আহোমৰ নিবংশ কৰে। ৰাস্, সাহাবে পঠোৱা বৰকান্দাজ আৰু মণিপুৰৰ ৰজাৰ সৈন্য যেতিয়া পৰাস্ত হ’ল তেতিয়া মোঁৱামৰীয়াবিলাকে জানিলে, নিষ্কণ্টকে ৰাজ্য ভোগ কৰিব এই ভাবি অনেক সৈন্য লই কেতবিলাক মোঁৱামৰীয়া লুইতৰ দক্ষিণ পাৰেৰে ভটীয়াই গুৱাহাটীৰ ফালে গ’ল, যিফালে সিফালেই দেশ অধিকাৰ হই গ’ল। গৌৰীনাথসিংহে এই বাৰ্ত্তা পাই লগত কিছুমান লোক লই ভটীয়াই গ’ল। কাপ্তান ওৱেল্‌স্‌ সাহাব গুৱালপাড়া পাই ১৭৯২ সনত ১৬ নবেম্বৰত উজাই আহিল, তিনি দিনৰ পিছত নগৰবেৰাৰ ওচৰতে গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱে সইতে সাক্ষাৎ কৰিলে। এই সৈন্য যোৱাত ৰজাৰ অলপ সাহস হ’ল। কাপ্তান সাহাবে ৰজাৰ মুখে দেশৰ অৱস্থা ভালকৈ জানিব পাৰিলে। নবেম্বৰ ২৯ তাৰিখে সাহাবে গুৱাহাটী ল’লে, মোঁৱামৰীয়াবিলাক ছিন্নভিন্ন হই গ’ল। গুৱাহাটী পুনৰায় লওঁতে ব্ৰিটিশ সৈন্যৰ এফেৰিও ৰক্তপাত নহল। গৌৰীনাথসিংহক গুৱাহাটীতে থই কাপ্তান সাহাব ছয় ডিসেম্বৰৰ দিনা লুইতৰ উত্তৰ কুললৈ গ’ল। মোঁৱামৰীয়া-<noinclude></noinclude> irrjxpikt91c87vwwi3srd95qa9rhyk 104 67299 250311 183087 2026-05-18T12:19:48Z BabulB 104 250311 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||দশম অধ্যায়|১১৫}}</noinclude>বিলাকৰ ভগনী শুনি কৃষ্ণনাৰায়ণৰ সৈন্য ভাগিল। কাপ্তান সাহাব গই কৃষ্ণনাৰায়ণক ধৰিলে। তেওঁ সোধাত ইয়াকে কলে বোলে গৌৰীনাথৰ বিৰুদ্ধে দ্ৰোহকৰ৷ তেওঁৰ অভিপ্ৰায় নাছিল। মোৱামৰীয়াৰ হাতৰ পৰা দেশ ৰক্ষা কৰাই তেওঁৰ মুখ্য উদ্দেশ্য, কিন্তু গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱে তেওঁৰ অভিপ্ৰায় বুজিব নোৱাৰি তেওঁক বিদ্ৰোহী বুলি কইছে। শেষত কাপ্তান সাহাবে কৃষ্ণনাৰায়ণক কই এনে নিৰ্ব্বন্ধ কৰোৱালে যে কৃষ্ণনাৰায়ণে দৰঙ্গ, ছুটীয়া, চাই-দুৱাৰৰ পৰা মানুহ দিয়াৰ পৰিবৰ্ত্তে ৫৫০০০ টকা আৰু ভোটানে সইতে বেপাৰৰ মাসুলৰ বাবে ৩০০০ তিনি হাজাৰ, সৰ্ব্বমুঠে ৫৮০০০ টক৷ বছৰি ৰজাক দিব। গুৱাহাটীত থাকোঁতে কাপ্তান ওয়ালিস্ সাহাবে ইয়াকে সুন্দৰকৈ জানিলে, বোলে গৌৰীনাথসিংহ অতিশয় দুৰ্দ্দান্ত, ক্ৰুৰ, মতিচ্ছন্ন আৰু অবিবেচক। তেওঁৰ বুদ্ধি ও বিবেচন৷ এনেহে দুৰ্ব্বল আৰু ভ্ৰান্ত যে দেশ সুস্থিৰ হলেও তেওঁ শাসন কাৰ্য্য ভালকৈ কৰিব নোৱাৰিব। এইৰূপে কলিকাতাৰে৷ গবৰ্ণৰ জেনেৰেললৈ পত্ৰ লিখাত তেওঁ এনে আজ্ঞা কৰিলে বোলে দেশৰ সকলে৷ ভদ্ৰলোক আৰু বিষয়াসকলক চপাই সিসকলে সইতে মন্ত্ৰণা কৰি যাতে দেশত সুশাসন হ’ব পাৰে তাৰ উপায় কৰিব কাপ্তান সাহাবে আৰু ইয়াকে৷ জনাইছিল যে ৰজাৰ অন্যায় আচৰণ দ্বাৰাহে কৃষ্ণনাৰায়ণ প্ৰভৃতিয়ে দ্ৰোহ কৰিবলৈ উদ্যোগ কৰিছিল। কাপ্তান ওৱেল্স, সাহাব গুৱাহাটী পাই দ্ৰোহ নিবাৰণ কৰি থাকোতেই ভাত জহনীৰোগ হয়। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে তাৰ পূৰ্ব্বে ই দেশত এই ৰোগ নাছিল। এই ৰোগতে দেশৰ ভগনীয়া আৰু তাত থকা অনেক লোকৰ মৰণ হয়। একেই দেশৰ অতি অমঙ্গল, তাতে এই মাৰাত্মক ব্যাধি এনে স্থলত যেনে অৱস্থ৷ আছিল তাক অনুমান কৰিব পাৰি। {{gap}}কাপ্তান সাহাবে' ইয়াৰ পাছত উজনি খণ্ড দেশলৈ যাবৰ ইচ্ছা কৰিলে। স্বৰ্গদেৱৰ যাবৰ মন নাছিল কিন্তু ৰজাক এক প্ৰকাৰ ধৰি নিয়াৰ দৰে লই গ'ল। ৰজাৰ এনে বিশ্বাস নাছিল যে ইমান অলপ সৈন্যেৰে মোৱামৰীয়াবিলাকক সেই সাহাবে খেদিব পাৰিব। সাহাবে<noinclude></noinclude> hittrqhycqc9cvt2anxk8xpep67b1sl 250404 250311 2026-05-19T08:50:29Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250404 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দশম অধ্যায়|১১৫}}</noinclude>বিলাকৰ ভগনী শুনি কৃষ্ণনাৰায়ণৰ সৈন্য ভাগিল। কাপ্তান সাহাব গই কৃষ্ণনাৰায়ণক ধৰিলে। তেওঁ সোধাত ইয়াকে কলে বোলে গৌৰীনাথৰ বিৰুদ্ধে দ্ৰোহকৰা তেওঁৰ অভিপ্ৰায় নাছিল। মোৱামৰীয়াৰ হাতৰ পৰা দেশ ৰক্ষা কৰাই তেওঁৰ মুখ্য উদ্দেশ্য, কিন্তু গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱে তেওঁৰ অভিপ্ৰায় বুজিব নোৱাৰি তেওঁক বিদ্ৰোহী বুলি কইছে। শেষত কাপ্তান সাহাবে কৃষ্ণনাৰায়ণক কই এনে নিৰ্ব্বন্ধ কৰোৱালে যে কৃষ্ণনাৰায়ণে দৰঙ্গ, ছুটীয়া, চাই-দুৱাৰৰ পৰা মানুহ দিয়াৰ পৰিবৰ্ত্তে ৫৫০০০ টকা আৰু ভোটানে সইতে বেপাৰৰ মাসুলৰ বাবে ৩০০০ তিনি হাজাৰ, সৰ্ব্বমুঠে ৫৮০০০ টক৷ বছৰি ৰজাক দিব। গুৱাহাটীত থাকোঁতে কাপ্তান ওয়ালিস্ সাহাবে ইয়াকে সুন্দৰকৈ জানিলে, বোলে গৌৰীনাথসিংহ অতিশয় দুৰ্দ্দান্ত, ক্ৰূৰ, মতিচ্ছন্ন আৰু অবিবেচক। তেওঁৰ বুদ্ধি ও বিবেচনা এনেহে দুৰ্ব্বল আৰু ভ্ৰান্ত যে দেশ সুস্থিৰ হলেও তেওঁ শাসন কাৰ্য্য ভালকৈ কৰিব নোৱাৰিব। এইৰূপে কলিকাতাৰো গবৰ্ণৰ জেনেৰেললৈ পত্ৰ লিখাত তেওঁ এনে আজ্ঞা কৰিলে বোলে দেশৰ সকলো ভদ্ৰলোক আৰু বিষয়াসকলক চপাই সিসকলে সইতে মন্ত্ৰণা কৰি যাতে দেশত সুশাসন হ’ব পাৰে তাৰ উপায় কৰিব কাপ্তান সাহাবে আৰু ইয়াকো জনাইছিল যে ৰজাৰ অন্যায় আচৰণ দ্বাৰাহে কৃষ্ণনাৰায়ণ প্ৰভৃতিয়ে দ্ৰোহ কৰিবলৈ উদ্যোগ কৰিছিল। কাপ্তান ওৱেল্স্ সাহাব গুৱাহাটী পাই দ্ৰোহ নিবাৰণ কৰি থাকোতেই তাত জহনীৰোগ হয়। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে তাৰ পূৰ্ব্বে ই দেশত এই ৰোগ নাছিল। এই ৰোগতে দেশৰ ভগনীয়া আৰু তাত থকা অনেক লোকৰ মৰণ হয়। একেই দেশৰ অতি অমঙ্গল, তাতে এই মাৰাত্মক ব্যাধি এনে স্থলত যেনে অৱস্থা আছিল তাক অনুমান কৰিব পাৰি। {{gap}}কাপ্তান সাহাবে ইয়াৰ পাছত উজনি খণ্ড দেশলৈ যাবৰ ইচ্ছা কৰিলে। স্বৰ্গদেৱৰ যাবৰ মন নাছিল কিন্তু ৰজাক এক প্ৰকাৰ ধৰি নিয়াৰ দৰে লই গ'ল। ৰজাৰ এনে বিশ্বাস নাছিল যে ইমান অলপ সৈন্যেৰে মোৱামৰীয়াবিলাকক সেই সাহাবে খেদিব পাৰিব। সাহাবে<noinclude></noinclude> 5m7uwa09g60lgebmbnh3ifhu2v8jtbk 104 67300 250312 183088 2026-05-18T12:20:31Z BabulB 104 250312 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude> ৰজাক নই উজাই যাওঁতেই মোৱামৰীয়াবিলাকে ভাটী ফালৰ পৰা উজাই নগৰৰ ফাললৈ গ'ল। ১৭৯৩ শঁকৰ মাৰ্চ মাহত নগৰৰ ওচৰ পাই সাহাবে সৈন্যসকলৰ ছাউনী কৰি মৌৱামৰীয়াবিলাকৰ প্ৰকৃত অবস্থা জানিবলৈ চৰ পঠালে। সিহঁতে নগৰৰ চাৰিওফালে বড় সমাৰোহেৰে আছিল। এনে কথা কোৱা আছে যে যদি ব্ৰিটিশ সেনা সেইদিনা নাপায়, তেন্তে তাৰ পাছ দিনাই মোৱামৰীয়াই নগৰ প্ৰবেশ কৰিলে- হেঁতেন। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই খোৱা বস্তুৰ অভাবত বড় ক্লেশেৰে নগৰ ৰক্ষা কৰি আছিল। পাছদিনা ৰাতিপুৱা সাহাবে ১২ টা সিপাহী, এজন জমাদাৰ, এজন নায়েক, এজন বিকুল আল৷ আৰু এজন হাৱালদাৰে সইতে নগৰৰ সমীপলৈ পঠাই দিলে। স্বৰ্গদেৱে ইয়াকে দেখি বড় দুঃখিত হ’ল কিয়নো সেই হাতৰ মুঠিৰে এমুঠি নোহোৱা সিপাহীকেইটাই যে পাঁচ হাজাৰ মোৱামৰীয়াক কিবা কৰিব পাৰিব ইয়াক তেওঁ নেজানিছিল। ইফালে সাহাবে তেওঁৰ অধীনৰ প্ৰায় সকলে৷ সৈন্যকে প্ৰস্তুত কৰি ৰাখিলে৷ ইমান তাকৰ সিপাহী মোৱামৰীয়াৰ ছাউনীৰ ফালে যোৱা দেখি সিহঁতে বড় উল্লাসেৰে আছিল। ব্ৰিটিশ সিপাহীয়ে গম্ভীৰ গতিৰে গইহে আছিল৷ মোৱামৰীয়াবিলাকে সেই সিপাহীকেইটাৰ উগ্ৰসাহ দেখি চাৰিওফালে বেৰি এনে ৰূপে হাঁহিলে যেন সিহঁতক গুলি পিহি সাঙ্গ কৰিব৷ সিহঁতে টাঙ্গোন, চূণ ঘঁহা বাঁহ কাঠৰ দা, ধেনুকাঁড় প্ৰভৃতি যি অস্ত্ৰ লই দেশ ছাৰখাৰ কৰিছিল, সি সকলে৷ লই আহিল। কেতবিলাকে এনে আশা কৰি খোৱা লোৱাৰ বন কৰি আছিল, বোলে সেই দুঃসাহসী সিপাহীকেইটাক মাৰি সিহঁতৰ লগৰ আন সিপাহী আৰু সাহাবক বধ কৰিব। সিহঁতৰ কোনোএ এই বুলি আক্ষেপ কৰিছিল বোলে এনে জন৷ হ’লে মাঝ বাটতে সিপাহী দলক আধ্যা কৰিব পাৰিলোঁহেঁতেন। সিহঁতে নাজানিছিল যে যুদ্ধ কৰা এট৷ বিদ্য| আৰু তাক শিক্ষা কৰিব লাগে। যেতিয়া চাৰিওফালে মোৱামৰীয়াই বেৰি ধৰি, ধেনু, কঁাঁড় আৰু টাঙ্গোন সিপাহীলৈ চলাব ধৰিলে, তেতিয়া সিপাহীবিলাক চাৰি চুকীয়া ভাবে থিয় হই বন্দুক মাৰিবলৈ ধৰিলে৷ ৰাধাৰুক্মিণীৰ বন্দুকৰ গুলীৰ আঁচল পাতি লোৱা পৰাক্ৰমৰ কথা এতিয়া শেষ হ’ল। মোৱামৰীয়া-<noinclude></noinclude> dzy1s22sh4t2g0yz6jlm6ok7qsijfbg 250313 250312 2026-05-18T12:21:01Z BabulB 104 250313 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh|১১৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ৰজাক নই উজাই যাওঁতেই মোৱামৰীয়াবিলাকে ভাটী ফালৰ পৰা উজাই নগৰৰ ফাললৈ গ'ল। ১৭৯৩ শঁকৰ মাৰ্চ মাহত নগৰৰ ওচৰ পাই সাহাবে সৈন্যসকলৰ ছাউনী কৰি মৌৱামৰীয়াবিলাকৰ প্ৰকৃত অবস্থা জানিবলৈ চৰ পঠালে। সিহঁতে নগৰৰ চাৰিওফালে বড় সমাৰোহেৰে আছিল। এনে কথা কোৱা আছে যে যদি ব্ৰিটিশ সেনা সেইদিনা নাপায়, তেন্তে তাৰ পাছ দিনাই মোৱামৰীয়াই নগৰ প্ৰবেশ কৰিলে- হেঁতেন। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই খোৱা বস্তুৰ অভাবত বড় ক্লেশেৰে নগৰ ৰক্ষা কৰি আছিল। পাছদিনা ৰাতিপুৱা সাহাবে ১২ টা সিপাহী, এজন জমাদাৰ, এজন নায়েক, এজন বিকুল আল৷ আৰু এজন হাৱালদাৰে সইতে নগৰৰ সমীপলৈ পঠাই দিলে। স্বৰ্গদেৱে ইয়াকে দেখি বড় দুঃখিত হ’ল কিয়নো সেই হাতৰ মুঠিৰে এমুঠি নোহোৱা সিপাহীকেইটাই যে পাঁচ হাজাৰ মোৱামৰীয়াক কিবা কৰিব পাৰিব ইয়াক তেওঁ নেজানিছিল। ইফালে সাহাবে তেওঁৰ অধীনৰ প্ৰায় সকলে৷ সৈন্যকে প্ৰস্তুত কৰি ৰাখিলে৷ ইমান তাকৰ সিপাহী মোৱামৰীয়াৰ ছাউনীৰ ফালে যোৱা দেখি সিহঁতে বড় উল্লাসেৰে আছিল। ব্ৰিটিশ সিপাহীয়ে গম্ভীৰ গতিৰে গইহে আছিল৷ মোৱামৰীয়াবিলাকে সেই সিপাহীকেইটাৰ উগ্ৰসাহ দেখি চাৰিওফালে বেৰি এনে ৰূপে হাঁহিলে যেন সিহঁতক গুলি পিহি সাঙ্গ কৰিব৷ সিহঁতে টাঙ্গোন, চূণ ঘঁহা বাঁহ কাঠৰ দা, ধেনুকাঁড় প্ৰভৃতি যি অস্ত্ৰ লই দেশ ছাৰখাৰ কৰিছিল, সি সকলে৷ লই আহিল। কেতবিলাকে এনে আশা কৰি খোৱা লোৱাৰ বন কৰি আছিল, বোলে সেই দুঃসাহসী সিপাহীকেইটাক মাৰি সিহঁতৰ লগৰ আন সিপাহী আৰু সাহাবক বধ কৰিব। সিহঁতৰ কোনোএ এই বুলি আক্ষেপ কৰিছিল বোলে এনে জন৷ হ’লে মাঝ বাটতে সিপাহী দলক আধ্যা কৰিব পাৰিলোঁহেঁতেন। সিহঁতে নাজানিছিল যে যুদ্ধ কৰা এট৷ বিদ্য| আৰু তাক শিক্ষা কৰিব লাগে। যেতিয়া চাৰিওফালে মোৱামৰীয়াই বেৰি ধৰি, ধেনু, কঁাঁড় আৰু টাঙ্গোন সিপাহীলৈ চলাব ধৰিলে, তেতিয়া সিপাহীবিলাক চাৰি চুকীয়া ভাবে থিয় হই বন্দুক মাৰিবলৈ ধৰিলে৷ ৰাধাৰুক্মিণীৰ বন্দুকৰ গুলীৰ আঁচল পাতি লোৱা পৰাক্ৰমৰ কথা এতিয়া শেষ হ’ল। মোৱামৰীয়া-<noinclude></noinclude> 3ctzlm8fyqozy2mci9zsmmb96219zge 250405 250313 2026-05-19T09:04:15Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250405 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১১৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ৰজাক লই উজাই যাওঁতেই মোৱামৰীয়াবিলাকে ভাটী ফালৰ পৰা উজাই নগৰৰ ফাললৈ গ'ল। ১৭৯৩ শঁকৰ মাৰ্চ মাহত নগৰৰ ওচৰ পাই সাহাবে সৈন্যসকলৰ ছাউনী কৰি মৌৱামৰীয়াবিলাকৰ প্ৰকৃত অবস্থা জানিবলৈ চৰ পঠালে। সিহঁতে নগৰৰ চাৰিওফালে বড় সমাৰোহেৰে আছিল। এনে কথা কোৱা আছে যে যদি ব্ৰিটিশ সেনা সেইদিনা নাপায়, তেন্তে তাৰ পাছ দিনাই মোৱামৰীয়াই নগৰ প্ৰবেশ কৰিলে- হেঁতেন। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই খোৱা বস্তুৰ অভাবত বড় ক্লেশেৰে নগৰ ৰক্ষা কৰি আছিল। পাছদিনা ৰাতিপুৱা সাহাবে ১২ টা সিপাহী, এজন জমাদাৰ, এজন নায়েক, এজন বিকুল আলা আৰু এজন হাৱালদাৰে সইতে নগৰৰ সমীপলৈ পঠাই দিলে। স্বৰ্গদেৱে ইয়াকে দেখি বড় দুঃখিত হ’ল কিয়নো সেই হাতৰ মুঠিৰে এমুঠি নোহোৱা সিপাহীকেইটাই যে পাঁচ হাজাৰ মোৱামৰীয়াক কিবা কৰিব পাৰিব ইয়াক তেওঁ নেজানিছিল। ইফালে সাহাবে তেওঁৰ অধীনৰ প্ৰায় সকলো সৈন্যকে প্ৰস্তুত কৰি ৰাখিলে। ইমান তাকৰ সিপাহী মোঁৱামৰীয়াৰ ছাউনীৰ ফালে যোৱা দেখি সিহঁতে বড় উল্লাসেৰে আছিল। ব্ৰিটিশ সিপাহীয়ে গম্ভীৰ গতিৰে গইহে আছিল। মোৱামৰীয়াবিলাকে সেই সিপাহীকেইটাৰ উগ্ৰসাহ দেখি চাৰিওফালে বেৰি এনে ৰূপে হাঁহিলে যেন সিহঁতক গুলি পিহি সাঙ্গ কৰিব। সিহঁতে টাঙ্গোন, চূণ ঘঁহা বাঁহ কাঠৰ দা, ধেনুকাঁড় প্ৰভৃতি যি অস্ত্ৰ লই দেশ ছাৰখাৰ কৰিছিল, সি সকলো লই আহিল। কেতবিলাকে এনে আশা কৰি খোৱা লোৱাৰ বন কৰি আছিল, বোলে সেই দুঃসাহসী সিপাহীকেইটাক মাৰি সিহঁতৰ লগৰ আন সিপাহী আৰু সাহাবক বধ কৰিব। সিহঁতৰ কোনোএ এই বুলি আক্ষেপ কৰিছিল বোলে এনে জনা হ’লে মাঝ বাটতে সিপাহী দলক আধ্যা কৰিব পাৰিলোঁহেঁতেন। সিহঁতে নাজানিছিল যে যুদ্ধ কৰা এট৷ বিদ্যা আৰু তাক শিক্ষা কৰিব লাগে। যেতিয়া চাৰিওফালে মোৱামৰীয়াই বেৰি ধৰি, ধেনু, কাঁড় আৰু টাঙ্গোন সিপাহীলৈ চলাব ধৰিলে, তেতিয়া সিপাহীবিলাক চাৰি চুকীয়া ভাবে থিয় হই বন্দুক মাৰিবলৈ ধৰিলে। ৰাধাৰুক্মিণীৰ বন্দুকৰ গুলীৰ আঁচল পাতি লোৱা পৰাক্ৰমৰ কথা এতিয়া শেষ হ’ল। মোৱামৰীয়া-<noinclude></noinclude> 76cz7d9bse93zy1z0hx4h24egdjpfrm 104 67301 250314 183089 2026-05-18T12:21:42Z BabulB 104 250314 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||দশম অধ্যায়|}}</noinclude>বিলাকৰ অনেক মৰিল। পাছে সেই সিপাহীকেইটাই খেদি যোৱাত নগৰৰ দুৱাবৰ পৰ৷ শত্ৰুবিলাক নিঃশেষে পলাল। তাৰ পিছত আৰু কিছুমান ব্ৰিটিশ সৈন্য যোৱাত মোৱামৰীয়া পলাই ফাট মাৰিলে। সেইদিনাই গধূলি নগৰৰ দুৱাৰ মেলা হ’ল। তাৰে পৰা মানুহ যোৱ৷ তাহা কৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ পিছদিনা বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া আহি স্বৰ্গদেৱক নগৰলৈ লই গ'ল। সাহাবে| সি লগতে ১৭১৭ শঁকৰ চ'তত নগৰ প্ৰবেশ কৰিলে। গৌৰীসিংহ পুনবায় সিংহাসনত উঠিল। কাপ্তান ওৱেল্‌স্ সাহাবে স্বৰ্গদেৱ, মন্ত্ৰী আৰু আন আন ডাঙ্গৰ ডাঙ্গৰ কৰ্ম্মচাৰীসকলক সুন্দৰ হিতোপদেশ দিলে। এবং গবৰ্ণৰ জেনেৰেলৰ উপদেশ বুঝাই কলে। তেওঁৰ এনে ইচ্ছ৷ আছিল যে দেশ সুস্থিৰ কৰিবলৈ কিছুমান সৈন্য ৰাখিব আৰু তাৰ ব্যয় কামৰূপৰ উৎপন্নৰ পৰা দিব। এনে কথা কোনোয়ে কয় বোলে মন্ত্ৰী ডাঙ্গৰীয়াই গবৰ্ণৰ সাহাবলৈ কাপ্তান সাহাবে ৰজাৰ ভঁড়াল লুটি নিয়৷ আৰু দেশত সিপাহীৰ হতুৱাই আন আন অত্যাচাৰ কৰোৱাইছে বুলি পত্ৰ লিখিছিল। মন্ত্ৰী ডাঙ্গৰীয় অতিশয় ক্ষমতাপ্ৰিয় থকাৰ হেতুকে সাহাবে কোনো কোনো ৰাজকীয় কাৰ্য্যত পৰামৰ্শ দিয়াত হাত লগোৱা ভাল নাপাই সেইৰূপে লিখিছিল। সি যিবাকি নহওক লৰ্ড কৰ্ণওৱালিস্ গবৰ্ণৰ সাহাব ইতিমধ্যতে ইংলণ্ডলৈ গ’ল। তেওঁৰ পদত সৰজন্ সোৰ সাহাব গবৰ্ণৰ হ’ল। এতিয়া ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেন্টে এনে সিদ্ধান্ত কৰিলে বোলে আনৰ দেশৰ আভ্যন্তৰিক কাৰ্য্যত গবৰ্ণমেণ্টৰ হাত দিবৰ একে৷ সকাম নাই। এই কাৰণে কাপ্তান ওৱেল্‌ল্স সাহাবে বৰকৈ লেখাতো গৱৰ্ণমেণ্টে ই দেশৰ পৰা সাহাবক কলিকাতালৈ যাবলৈ আজ্ঞা কৰিলে। তদনুসাৰে কাপ্তান সাহাব সসৈন্যে ১৭৯৪ সনৰ জুলাই মাহত ভটীয়াই গ'ল। এই ঘটনা প্ৰকৃতে বড় শোকজনক। সেই দূৰদৰ্শী সেনাপতিৰ কথাৰ প্ৰতি গৱৰ্ণমেন্টে মন দিয়া হলে ই দেশত ইয়াৰ পাছত উপদ্ৰব হ’বৰ সম্ভাৱনা নাছিল। সাহাব থকা সময়ত অতি অলপ মাত্ৰ মোৱামৰীয়াক দ্ৰোহী বুলি দণ্ড কৰা হ'ল। সাহাব ভটীয়াই গ’লতে বিস্তৰ মোৱামৰীয়া ধৰাই আনি বুঢ়া গোঁহাইয়ে অতি কঠিন<noinclude></noinclude> dt788a7deqpipsyf8qtbuosq18415ku 250315 250314 2026-05-18T12:22:15Z BabulB 104 250315 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||দশম অধ্যায়|১১৭}}</noinclude>বিলাকৰ অনেক মৰিল। পাছে সেই সিপাহীকেইটাই খেদি যোৱাত নগৰৰ দুৱাবৰ পৰ৷ শত্ৰুবিলাক নিঃশেষে পলাল। তাৰ পিছত আৰু কিছুমান ব্ৰিটিশ সৈন্য যোৱাত মোৱামৰীয়া পলাই ফাট মাৰিলে। সেইদিনাই গধূলি নগৰৰ দুৱাৰ মেলা হ’ল। তাৰে পৰা মানুহ যোৱ৷ তাহা কৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ পিছদিনা বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া আহি স্বৰ্গদেৱক নগৰলৈ লই গ'ল। সাহাবে| সি লগতে ১৭১৭ শঁকৰ চ'তত নগৰ প্ৰবেশ কৰিলে। {{gap}}গৌৰীসিংহ পুনবায় সিংহাসনত উঠিল। কাপ্তান ওৱেল্‌স্ সাহাবে স্বৰ্গদেৱ, মন্ত্ৰী আৰু আন আন ডাঙ্গৰ ডাঙ্গৰ কৰ্ম্মচাৰীসকলক সুন্দৰ হিতোপদেশ দিলে। এবং গবৰ্ণৰ জেনেৰেলৰ উপদেশ বুঝাই কলে। তেওঁৰ এনে ইচ্ছ৷ আছিল যে দেশ সুস্থিৰ কৰিবলৈ কিছুমান সৈন্য ৰাখিব আৰু তাৰ ব্যয় কামৰূপৰ উৎপন্নৰ পৰা দিব। {{gap}}এনে কথা কোনোয়ে কয় বোলে মন্ত্ৰী ডাঙ্গৰীয়াই গবৰ্ণৰ সাহাবলৈ কাপ্তান সাহাবে ৰজাৰ ভঁড়াল লুটি নিয়৷ আৰু দেশত সিপাহীৰ হতুৱাই আন আন অত্যাচাৰ কৰোৱাইছে বুলি পত্ৰ লিখিছিল। মন্ত্ৰী ডাঙ্গৰীয় অতিশয় ক্ষমতাপ্ৰিয় থকাৰ হেতুকে সাহাবে কোনো কোনো ৰাজকীয় কাৰ্য্যত পৰামৰ্শ দিয়াত হাত লগোৱা ভাল নাপাই সেইৰূপে লিখিছিল। সি যিবাকি নহওক লৰ্ড কৰ্ণওৱালিস্ গবৰ্ণৰ সাহাব ইতিমধ্যতে ইংলণ্ডলৈ গ’ল। তেওঁৰ পদত সৰজন্ সোৰ সাহাব গবৰ্ণৰ হ’ল। এতিয়া ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেন্টে এনে সিদ্ধান্ত কৰিলে বোলে আনৰ দেশৰ আভ্যন্তৰিক কাৰ্য্যত গবৰ্ণমেণ্টৰ হাত দিবৰ একে৷ সকাম নাই। এই কাৰণে কাপ্তান ওৱেল্‌ল্স সাহাবে বৰকৈ লেখাতো গৱৰ্ণমেণ্টে ই দেশৰ পৰা সাহাবক কলিকাতালৈ যাবলৈ আজ্ঞা কৰিলে। তদনুসাৰে কাপ্তান সাহাব সসৈন্যে ১৭৯৪ সনৰ জুলাই মাহত ভটীয়াই গ'ল। এই ঘটনা প্ৰকৃতে বড় শোকজনক। সেই দূৰদৰ্শী সেনাপতিৰ কথাৰ প্ৰতি গৱৰ্ণমেন্টে মন দিয়া হলে ই দেশত ইয়াৰ পাছত উপদ্ৰব হ’বৰ সম্ভাৱনা নাছিল। সাহাব থকা সময়ত অতি অলপ মাত্ৰ মোৱামৰীয়াক দ্ৰোহী বুলি দণ্ড কৰা হ'ল। সাহাব ভটীয়াই গ’লতে বিস্তৰ মোৱামৰীয়া ধৰাই আনি বুঢ়া গোঁহাইয়ে অতি কঠিন<noinclude></noinclude> fdetomrxoqc7p9vqg3bpgdm4u88d9on 250406 250315 2026-05-19T09:13:02Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250406 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দশম অধ্যায়|১১৭}}</noinclude>বিলাকৰ অনেক মৰিল। পাছে সেই সিপাহীকেইটাই খেদি যোৱাত নগৰৰ দুৱাবৰ পৰ৷ শত্ৰুবিলাক নিঃশেষে পলাল। তাৰ পিছত আৰু কিছুমান ব্ৰিটিশ সৈন্য যোৱাত মোৱামৰীয়া পলাই ফাট মাৰিলে। সেইদিনাই গধূলি নগৰৰ দুৱাৰ মেলা হ’ল। তাৰে পৰা মানুহ যোৱা অহা কৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ পিছদিনা বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া আহি স্বৰ্গদেৱক নগৰলৈ লই গ'ল। সাহাবো সি লগতে ১৭১৭ শঁকৰ চ’তত নগৰ প্ৰবেশ কৰিলে। {{gap}}গৌৰীসিংহ পুনবায় সিংহাসনত উঠিল। কাপ্তান ওৱেল্‌স্ সাহাবে স্বৰ্গদেৱ, মন্ত্ৰী আৰু আন আন ডাঙ্গৰ ডাঙ্গৰ কৰ্ম্মচাৰীসকলক সুন্দৰ হিতোপদেশ দিলে। এবং গবৰ্ণৰ জেনেৰেলৰ উপদেশ বুঝাই কলে। তেওঁৰ এনে ইচ্ছা আছিল যে দেশ সুস্থিৰ কৰিবলৈ কিছুমান সৈন্য ৰাখিব আৰু তাৰ ব্যয় কামৰূপৰ উৎপন্নৰ পৰা দিব। {{gap}}এনে কথা কোনোয়ে কয় বোলে মন্ত্ৰী ডাঙ্গৰীয়াই গবৰ্ণৰ সাহাবলৈ কাপ্তান সাহাবে ৰজাৰ ভঁড়াল লুটি নিয়া আৰু দেশত সিপাহীৰ হতুৱাই আন আন অত্যাচাৰ কৰোৱাইছে বুলি পত্ৰ লিখিছিল। মন্ত্ৰী ডাঙ্গৰীয়া অতিশয় ক্ষমতাপ্ৰিয় থকাৰ হেতুকে সাহাবে কোনো কোনো ৰাজকীয় কাৰ্য্যত পৰামৰ্শ দিয়াত হাত লগোৱা ভাল নাপাই সেইৰূপে লিখিছিল। সি যিবাকি নহওক লৰ্ড কৰ্ণওৱালিস্ গবৰ্ণৰ সাহাব ইতিমধ্যতে ইংলণ্ডলৈ গ’ল। তেওঁৰ পদত সৰজন্ সোৰ সাহাব গবৰ্ণৰ হ’ল। এতিয়া ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেন্টে এনে সিদ্ধান্ত কৰিলে বোলে আনৰ দেশৰ আভ্যন্তৰিক কাৰ্য্যত গবৰ্ণমেণ্টৰ হাত দিবৰ একেো সকাম নাই। এই কাৰণে কাপ্তান ওৱেল্‌ল্স সাহাবে বৰকৈ লেখাতো গৱৰ্ণমেণ্টে ই দেশৰ পৰা সাহাবক কলিকাতালৈ যাবলৈ আজ্ঞা কৰিলে। তদনুসাৰে কাপ্তান সাহাব সসৈন্যে ১৭৯৪ সনৰ জুলাই মাহত ভটীয়াই গ'ল। এই ঘটনা প্ৰকৃতে বড় শোকজনক। সেই দূৰদৰ্শী সেনাপতিৰ কথাৰ প্ৰতি গৱৰ্ণমেন্টে মন দিয়া হলে ই দেশত ইয়াৰ পাছত উপদ্ৰব হ’বৰ সম্ভাৱনা নাছিল। সাহাব থকা সময়ত অতি অলপ মাত্ৰ মোৱামৰীয়াক দ্ৰোহী বুলি দণ্ড কৰা হ'ল। সাহাব ভটীয়াই গ’লতে বিস্তৰ মোৱামৰীয়া ধৰাই আনি বুঢ়া গোঁহাইয়ে অতি কঠিন<noinclude></noinclude> c8o1r9lyrj0du4gf4n0rrjn1bqm9oqs 104 67302 250316 183090 2026-05-18T12:23:30Z BabulB 104 250316 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh|১১৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>শাস্তি কৰিলে৷<ref></ref> মোৱামৰীয়াৰ উপপ্লবৰ সময়ত ৰঙ্গপুৰ নগৰ একেবাৰে ছাৰখাৰ হ’ল। তেতিয়া ইমান প্ৰজা তাকৰ হ’ল যে বুঢ়াগোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই তাত ৰাজধানী থকা ভাল নেদেখি ১৭১৬ শঁকৰ শ্ৰাবণত যোৰহাট বাহৰলৈ স্বৰ্গদেৱক অনালে৷ ৰঙ্গপুৰ তেতিয়াৰ পৰা পৰিত্যক্ত নগৰ হ’ল। মোৱামৰীয়াবিলাকক দণ্ড বন্ধ কৰি আৰু যোৰহাটক নগৰ কৰাৰ পাছত স্বৰ্গদেৱ ও মন্ত্ৰী সকলোৰে দেশৰ উন্নতি কৰিবলৈ মন হ’ল।. সেইৰূপে যত্নও কৰা হ’ল। কিন্তু ৰজ৷ প্ৰজ৷ এনে দুৰ্ব্বল আৰু উৎপীড়িত আছিল যে সি যত্ন একেবাৰে বিফল হ’ল। গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ পুত্ৰ নাছিল৷ স্বৰ্গদেৱৰ শৰীৰ মাঝে মাঝে পীড়িত হই থকাত এজনা উত্তৰাধিকাৰীৰ নিতান্ত আৱশ্যক হ’ল। পূৰ্ণানন্দ বুঢ়া গোঁহাইয়ে এই নিমিত্তে এজন৷ কেঁাঁৱৰ হাতত লবলৈ ইচ্ছা কৰিলে। গদাধৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ লেচাই নামৰূপীয়৷ ৰজাৰ পুত্ৰ আয়ুস্তুত গোঁহাই তেওঁৰ পুত্ৰ কদমদীঘল৷ গোঁহাই আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ কিনাৰাম গোঁহাইদেৱক ৰজাৰ যোগ্য হেন দেখি বুঢ়া গোঁহাইয়ে যোৰহাটলৈ অনালে। যদিচ সকলোৱে ই কথা জানিছিল তথাপি সি অভিপ্ৰায়ৰ বিৰুদ্ধে কাৰে৷ একে৷ কোৱা শক্তি নহ'ল। বিশেষকৈ বড় বড়ুৱাক তেওঁ কিছু অবিশ্বাস কৰিছিল। কিয়নো তেওঁৰ কাৰ্য্যত কেতিয়াবা কেতিয়াবা বড় বড়ুৱাই প্ৰতিবাদ কৰিছিল। ক্ৰমে স্বৰ্গদেৱৰ শৰীৰ অসুস্থ হই আহিল। কিন্তু তেওঁৰ শৰীৰৰ প্ৰতি ইমান বিশ্বাস আছিল যে নিজৰ দৌৰ্বল্য বিশেষকৈ প্ৰকাশ নকৰিছিলে। পিছে দ্ৰোহ ও ক্ৰোধত পড়ে এই ভয় কৰি আনে ও ৰজাক উত্তৰাধিকাৰীৰ বিষয় সুধিবলৈ শঙ্ক| কৰিছিল। পূৰ্ণানন্দ বুঢ়া গোঁহাইয়ে কথা বিষম হেন বুঝি স্বৰ্গদেৱত হুঁধিলে “পাইকেনো কি কৰিম”। মন্ত্ৰীৰ এই ইঙ্গিত বুজি স্বৰ্গদেৱে কেবল এই কথা মাত্ৰ কলে বোলে দেশত আকৌ তেতিয়া এনে হ'ল যে মোৱামৰীয়৷ মহন্তৰ শিষ্য বুলিলেই বধৰ পাত্ৰ হ'ল৷ নগাঁওত মোঁৱামাৰী কুড় নামে কলঙ্গ নদীৰ এক কুড় আছে। তাতে বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াৰ আজ্ঞানুসাৰে ৰহীয়াল বড়ুয়াই বহু মোৱামৰীয়া কাটি বা আন প্ৰকাৰে প্ৰাণে মাৰি পেলাই দিলে। সেই কাৰণে সেই কুড়ৰ নাম “মোঁৱামাৰী কুড়” হ’ল।<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> t93eo0f6vl6uey41hhij0d7m0zl45o6 250407 250316 2026-05-19T09:27:30Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250407 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১১৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>শাস্তি কৰিলে।<ref>দেশত আকৌ তেতিয়া এনে হ'ল যে মোৱামৰীয়া মহন্তৰ শিষ্য বুলিলেই বধৰ পাত্ৰ হ'ল। নগাঁওত মোঁৱামাৰী কুড় নামে কলঙ্গ নদীৰ এক কুড় আছে। তাতে বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াৰ আজ্ঞানুসাৰে ৰহীয়াল বড়ুয়াই বহু মোঁৱামৰীয়া কাটি বা আন প্ৰকাৰে প্ৰাণে মাৰি পেলাই দিলে। সেই কাৰণে সেই কুড়ৰ নাম “মোঁৱামাৰী কুড়” হ’ল।</ref> মোৱামৰীয়াৰ উপপ্লবৰ সময়ত ৰঙ্গপুৰ নগৰ একেবাৰে ছাৰখাৰ হ’ল। তেতিয়া ইমান প্ৰজা তাকৰ হ’ল যে বুঢ়াগোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই তাত ৰাজধানী থকা ভাল নেদেখি ১৭১৬ শঁকৰ শ্ৰাবণত যোৰহাট বাহৰলৈ স্বৰ্গদেৱক অনালে। ৰঙ্গপুৰ তেতিয়াৰ পৰা পৰিত্যক্ত নগৰ হ’ল। মোৱামৰীয়াবিলাকক দণ্ড বন্ধ কৰি আৰু যোৰহাটক নগৰ কৰাৰ পাছত স্বৰ্গদেৱ ও মন্ত্ৰী সকলোৰে দেশৰ উন্নতি কৰিবলৈ মন হ’ল। সেইৰূপে যত্নও কৰা হ’ল। কিন্তু ৰজা প্ৰজা এনে দুৰ্ব্বল আৰু উৎপীড়িত আছিল যে সি যত্ন একেবাৰে বিফল হ’ল। গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ পুত্ৰ নাছিল। স্বৰ্গদেৱৰ শৰীৰ মাঝে মাঝে পীড়িত হই থকাত এজনা উত্তৰাধিকাৰীৰ নিতান্ত আৱশ্যক হ’ল। পূৰ্ণানন্দ বুঢ়া গোঁহাইয়ে এই নিমিত্তে এজনা কোঁৱৰ হাতত লবলৈ ইচ্ছা কৰিলে। গদাধৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ লেচাই নামৰূপীয়া ৰজাৰ পুত্ৰ আয়ুসুত গোঁহাই তেওঁৰ পুত্ৰ কদমদীঘলা গোঁহাই আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ কিনাৰাম গোঁহাইদেৱক ৰজাৰ যোগ্য হেন দেখি বুঢ়া গোঁহাইয়ে যোৰহাটলৈ অনালে। যদিচ সকলোৱে ই কথা জানিছিল তথাপি সি অভিপ্ৰায়ৰ বিৰুদ্ধে কাৰো একো কোৱা শক্তি নহ'ল। বিশেষকৈ বড় বড়ুৱাক তেওঁ কিছু অবিশ্বাস কৰিছিল। কিয়নো তেওঁৰ কাৰ্য্যত কেতিয়াবা কেতিয়াবা বড় বড়ুৱাই প্ৰতিবাদ কৰিছিল। ক্ৰমে স্বৰ্গদেৱৰ শৰীৰ অসুস্থ হই আহিল। কিন্তু তেওঁৰ শৰীৰৰ প্ৰতি ইমান বিশ্বাস আছিল যে নিজৰ দৌৰ্বল্য বিশেষকৈ প্ৰকাশ নকৰিছিলে। পিছে দ্ৰোহ ও ক্ৰোধত পড়ে এই ভয় কৰি আনে ও ৰজাক উত্তৰাধিকাৰীৰ বিষয় সুধিবলৈ শঙ্কা কৰিছিল। পূৰ্ণানন্দ বুঢ়া গোঁহাইয়ে কথা বিষম হেন বুঝি স্বৰ্গদেৱত হুঁধিলে “পাইকেনো কি কৰিম”। মন্ত্ৰীৰ এই ইঙ্গিত বুজি স্বৰ্গদেৱে কেবল এই কথা মাত্ৰ কলে বোলে<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> jwudl43ikfo9iuxxldx40j9vf18j7pu 104 67303 250317 183091 2026-05-18T12:24:22Z BabulB 104 250317 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||দশম অধ্যায়|১১৯}}</noinclude>“ডাঙ্গৰীয়াই যাকে ভাল পাইছে তাকে কৰোক।” ইয়াৰ দ্বাৰা এনে প্ৰতিপন্ন হয় যে বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই যাকে মনোনীত কৰিছে সিজনেই ৰজা হ’ব। স্বৰ্গদেৱে আৰু এই কথা কলে যে তেওঁৰ তিনটা কথা মনত যায়। প্ৰথম তেওঁৰ জীয়েক, আইদেৱক বিবাহ দিব নোৱাৰিলে। দ্বিতীয় নগাঁওৰ সিন্ধুৰাক বাপেকৰ মঙ্গহ পুতেকক আৰু পুতেকৰ মঙ্গহ বাপেকক খুৱাব নোৱাৰিলে তৃতীয় চাৰিটা মানুহে পাইকৰ পোৱা কৰিব নোৱাৰিলে। বুঢ়াগোঁহাইয়ে স্বৰ্গদেৱৰ এই হুমুনিয়াহে সইতে কোৱা কথা শুনি কলে যে তেওঁ ই তিনিওটি 'আজ্ঞা প্ৰতিপালন কৰিব। তাৰ পাছ দিন৷ অৰ্থাৎ ১৭১৭ শুঁকৰ ২২ অগ্ৰহায়ণ, কৃষ্ণা চতুৰ্থীত স্বৰ্গদেৱ স্বৰ্গী হ’ল। সিংহাসনত উঠে এনে কেঁাঁৱৰ নথকাত পূৰ্ণানন্দ বুঢ়া গোঁহাইয়ে স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যুৰ সংবাদ গুপুতে ৰাখিলে। পাছে তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী বড় বড়ুৱাই কিবা কেলেঙ্কাৰ কৰে এই ভাবি বড় বড়ুৱাক ঘৰৰ পৰ৷ স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে মতাই আনি বড় চ’ৰাৰ মুখতে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা বুলি বুঢ়া গোঁহাইৰ আজ্ঞাৰে বধ কৰা হ’ল। তাৰ পাছ দিন৷ কিনাৰাম গোঁহাইদেৱক বড় চ’ৰালৈ নি স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যু সংবাদ আৰু সেই গোঁহাইদেৱক স্বৰ্গদেৱে ৰজা মনোনীত কৰি গইছে, বুলি কই সকলোৱে ৰজা মানি সেৱা কৰিলে৷ গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মুঠ ৰাজ্য ভোগৰ কাল বুৰঞ্জীত ১৪ বছৰ ৭ মাস ২২ দিন লেখিলেও ১৭০৯ শঁকৰ মাঘত মোৱামৰীয়াৰ উপদ্ৰবত ভাগি যোৱা কালৰে পৰা আকৌ ১৭১৫ শঁকৰ চ'তত ৰঙ্গপুৰ নগৰলই সিংহাসনত উঠা কালখিনি এড়িলে মুঠকৈ সিংহাসনত থকাৰ কাল ৮ বছৰ ৪ মাহ ২২ দিন মাত্ৰ। ৬ বছৰ তিনি মাহ ভগনীয়া ৰূপে স্বৰ্গদেৱ আছিল। ই সময়ত দ্ৰোহী মোৱামৰীয়াবিলাকে উজনিত ৰাজত্ব কৰিছিল। গৌৰীনাথ- সিংহ স্বৰ্গদেৱ অতি উদ্ধত স্বেচ্ছাচাৰী অথচ দুৰ্ব্বল আছিল। তেওঁৰ বিবেচনা শক্তি নীচেই স্থিৰ নাছিল। তেওঁক মতিচ্ছন্ন বুলিলেও দোষ নাই। তেওঁ এনে স্বেচ্ছাচাৰী ও উদ্ধত আছিল যে কপাহ নেওঠি থকা মানুহ এজনীয়ে তেওঁক বাটেৰে যোৱা দেখি নেওঠনীৰ মাত তেলেৰে মাৰোঁতে তেওঁৰে৷ কেতিয়াবা সেইজনী তিৰোতাই মাত মাৰিব এই ভাবি তাইৰ প্ৰাণদণ্ড কৰিলে। এদিন এ তেওঁৰ পাৰিষদে এটা চাপড় ১১৯<noinclude></noinclude> nozet5pl8p74i14wg4brgiknei553xe 250408 250317 2026-05-19T09:52:45Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250408 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||দশম অধ্যায়|১১৯}}</noinclude>“ডাঙ্গৰীয়াই যাকে ভাল পাইছে তাকে কৰোক।” ইয়াৰ দ্বাৰা এনে প্ৰতিপন্ন হয় যে বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই যাকে মনোনীত কৰিছে সিজনেই ৰজা হ’ব। স্বৰ্গদেৱে আৰু এই কথা কলে যে তেওঁৰ তিনটা কথা মনত যায়। প্ৰথম তেওঁৰ জীয়েক, আইদেৱক বিবাহ দিব নোৱাৰিলে। দ্বিতীয় নগাঁওৰ সিন্ধুৰাক বাপেকৰ মঙ্গহ পুতেকক আৰু পুতেকৰ মঙ্গহ বাপেকক খুৱাব নোৱাৰিলে তৃতীয় চাৰিটা মানুহে পাইকৰ পোৱা কৰিব নোৱাৰিলে। বুঢ়াগোঁহাইয়ে স্বৰ্গদেৱৰ এই হুমুনিয়াহে সইতে কোৱা কথা শুনি কলে যে তেওঁ ই তিনিওটি আজ্ঞা প্ৰতিপালন কৰিব। তাৰ পাছ দিন৷ অৰ্থাৎ ১৭১৭ শুঁকৰ ২২ অগ্ৰহায়ণ, কৃষ্ণা চতুৰ্থীত স্বৰ্গদেৱ স্বৰ্গী হ’ল। সিংহাসনত উঠে এনে কোঁৱৰ নথকাত পূৰ্ণানন্দ বুঢ়া গোঁহাইয়ে স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যুৰ সংবাদ গুপুতে ৰাখিলে। পাছে তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী বড় বড়ুৱাই কিবা কেলেঙ্কাৰ কৰে এই ভাবি বড় বড়ুৱাক ঘৰৰ পৰ৷ স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞাৰে মতাই আনি বড় চ’ৰাৰ মুখতে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা বুলি বুঢ়া গোঁহাইৰ আজ্ঞাৰে বধ কৰা হ’ল। তাৰ পাছ দিনা কিনাৰাম গোঁহাইদেৱক বড় চ’ৰালৈ নি স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যু সংবাদ আৰু সেই গোঁহাইদেৱক স্বৰ্গদেৱে ৰজা মনোনীত কৰি গইছে, বুলি কই সকলোৱে ৰজা মানি সেৱা কৰিলে। গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মুঠ ৰাজ্য ভোগৰ কাল বুৰঞ্জীত ১৪ বছৰ ৭ মাস ২২ দিন লেখিলেও ১৭০৯ শংকৰ মাঘত মোঁৱামৰীয়াৰ উপদ্ৰবত ভাগি যোৱা কালৰে পৰা আকৌ ১৭১৫ শঁকৰ চ’তত ৰংপুৰ নগৰলই সিংহাখনত উঠা কাল খিনি এৰিলে মুঠকৈ সিংহাখনত থকাৰ কাল ৮ বছৰ ৪ মাহ ২২ দিন মাত্ৰ। ৬বছৰ তিনি মাহ ভগনীয়া ৰূপে স্বৰ্গদেৱ আছিল। ই সময়ত দ্ৰোহী মোঁৱামৰীয়াবিলাকে উজনিত ৰাজত্ব কৰিছিল। গৌৰীনাথ- সিংহ স্বৰ্গদেৱ অতি উদ্ধত স্বেচ্ছাচাৰী অথচ দুৰ্ব্বল আছিল। তেওঁৰ বিবেচনা শক্তি নীচেই স্থিৰ নাছিল। তেওঁক মতিচ্ছন্ন বুলিলেও দোষ নাই। তেওঁ এনে স্বেচ্ছাচাৰী ও উদ্ধত আছিল যে কপাহ নেওঠি থকা মানুহ এজনীয়ে তেওঁক বাটেৰে যোৱা দেখি নেওঠনীৰ মাত তেলেৰে মাৰোঁতে তেওঁৰো কেতিয়াবা সেইজনী তিৰোতাই মাত মাৰিব এই ভাবি তাইৰ প্ৰাণদণ্ড কৰিলে। এদিন এজন তেওঁৰ পাৰিষদে এটা চাপড়<noinclude></noinclude> mxu8hqwiwo4tt50i2jd6jntz80f6qlg 104 67304 250318 183092 2026-05-18T12:24:55Z BabulB 104 250318 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh|১২০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>মাৰি নাও এখন ফলাত তেওঁকে৷ সেইৰূপে কৰিব পাৰিব এই ভাবি সেই পাৰিষদক শাৰীৰিক কঠিন শাস্তি দিলে অথচ বেজবড় ৱাবিলাকক এই আজ্ঞা দিলে সেই প্ৰিয় পাৰিষদক তদ্দণ্ডেই আৰোগ্য কৰে। এদিন৷ তেওঁ, তেওঁৰ সৰুকালৰ সখি এজনৰ প্ৰতি বিৰক্ত হই চকু কঢ়ালে। তাৰ পাছে আকৌ এক বিদেশীয় ভাষাৰে লিখা পত্ৰ এখন পঢ়িব লগা হোৱাত তেওঁৰ চক্ষুহীন প্ৰযুক্ত আঙ্গুলিৰে অক্ষৰৰ আকৃতি ধৰি পত্ৰৰ মৰ্ম্ম বুজাই দিলে। ইয়াতে ৰজাই তেওঁৰ চক্ষুদান কৰিবলৈ বেজবড়ুৱাসকলক আজ্ঞা দিয়ে। যদি মোৱামৰীয়াৰ উপপ্লব নহয়, আৰু সি লোকজনৰ মৃত্যু নহয়, তেন্তে স্বৰ্গদেৱে বা কি কৰিলেহেঁতেন তাক ঈশ্বৰেহে জানে। নাপিতৰ অধীন হ’ব লাগে এই বুলি স্বৰ্গদেৱে মূৰ খুৰাওঁতেও স্থিৰ হই নাথাকিছিল। এইজন৷ স্বৰ্গদেৱৰ অহঙ্কাৰ ইমান্‌হে প্ৰবল আছিল যে কাপ্তান ওৱেলস্ সাহাবক ৰজাৰ পাছফালে মাছীয়৷ দিহে সম্ভাষ| কৰিছিল। এওঁ দানী আছিল হয় কিন্তু সিও স্বাৰ্থপৰতামূলক। ব্ৰাহ্মণসকলক দক্ষিণা আঁজলি ভৰাই দিব লাগে। কিন্তু ৰজাৰ ভঁড়াল তেওঁৰ মনৰ সমতুল নোহোৱাত মন্ত্ৰীয়ে চ’ৰতীয়া, তিনিৰতীয়৷ প্ৰভৃতি সৰু ধনৰ সৃষ্টি কৰে। কোন এজন বঙ্গ৷লীলোকে তেওঁৰ ইষ্টদেৱতা বালগোপালৰ গীত শুনোৱাত তেওঁ আজ্ঞা দিলে বোলে যেন সেই বঙ্গালক আৰু স্বৰ্গদেৱে সিংহাসনৰ পৰা নেদেখাকৈ ধন দিব। স্বৰ্গদেৱৰ অনুগ্ৰহ আৰু নিগ্ৰহ কেতিয়া কাৰ ওপৰত হয় তাৰ একো নিদৰ্শন নাছিল। দুৰ্ব্বল লোক সকলেই প্ৰায় নিষ্ঠুৰ হয়। এওঁ স্বেচ্ছাচাৰী হয় কিন্তু মানসিক বড় দুৰ্ব্বল আছিল। তেওঁৰ যিজন৷ প্ৰধান মন্ত্ৰী সিজনাও স্বাৰ্থপৰ, ক্ষমতা প্ৰিয় আৰু লোভী আছিল। এতেকে ইজন৷ ৰজাৰ দিনত যে দেশৰ শ্ৰীহীন নহ’ব ও দেশত উপদ্ৰব হুলস্থূল নহ’ব ইয়াত সংশয় কি? এইজনা ৰজাৰ দিনৰ পৰাই দেশত কানিৰ ক্ষেতি আৰম্ভ হয়। এনে কথা কোৱা আছে বোলে ১৭১৫ শুঁকত যেতিয়া কাপ্তান ওৱেলস্ সাহাব এই দেশলৈ আহে তেতিয়াৰ পৰা কানিৰ ক্ষেতি ইয়াত হ’ব ধৰিলে। ইয়াৰ প্ৰথম ক্ষেতি বেলতলাত হয়। সি সময়ত জহনী আৰু গ্ৰহণীত অনেক লোকৰ প্ৰাণ নষ্ট পালে। ব্ৰিটিশ সৈন্যৰ কাৰে৷ কাৰে৷ লগত আফিং থকাত<noinclude></noinclude> mawn38ecl0h2yzo1a580t3lrarkzqoj 250410 250318 2026-05-19T10:00:51Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250410 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১২০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>মাৰি নাও এখন ফলাত তেওঁকো সেইৰূপে কৰিব পাৰিব এই ভাবি সেই পাৰিষদক শাৰীৰিক কঠিন শাস্তি দিলে অথচ বেজবড়ৱাবিলাকক এই আজ্ঞা দিলে সেই প্ৰিয় পাৰিষদক তদ্দণ্ডেই আৰোগ্য কৰে। এদিনা তেওঁ, তেওঁৰ সৰুকালৰ সখি এজনৰ প্ৰতি বিৰক্ত হই চকু কঢ়ালে। তাৰ পাছে আকৌ এক বিদেশীয় ভাষাৰে লিখা পত্ৰ এখন পঢ়িব লগা হোৱাত তেওঁৰ চক্ষুহীন প্ৰযুক্ত আঙ্গুলিৰে অক্ষৰৰ আকৃতি ধৰি পত্ৰৰ মৰ্ম্ম বুজাই দিলে। ইয়াতে ৰজাই তেওঁৰ চক্ষুদান কৰিবলৈ বেজবড়ুৱাসকলক আজ্ঞা দিয়ে। যদি মোঁৱামৰীয়াৰ উপপ্লব নহয়, আৰু সি লোকজনৰ মৃত্যু নহয়, তেন্তে স্বৰ্গদেৱে বা কি কৰিলেহেঁতেন তাক ঈশ্বৰেহে জানে। নাপিতৰ অধীন হ’ব লাগে এই বুলি স্বৰ্গদেৱে মূৰ খুৰাওঁতেও স্থিৰ হই নাথাকিছিল। এইজনা স্বৰ্গদেৱৰ অহঙ্কাৰ ইমান্‌হে প্ৰবল আছিল যে কাপ্তান ওৱেলস্ সাহাবক ৰজাৰ পাছফালে মাছীয়া দিহে সম্ভাষা কৰিছিল। এওঁ দানী আছিল হয় কিন্তু সিও স্বাৰ্থপৰতামূলক। ব্ৰাহ্মণসকলক দক্ষিণা আঁজলি ভৰাই দিব লাগে। কিন্তু ৰজাৰ ভঁড়াল তেওঁৰ মনৰ সমতুল নোহোৱাত মন্ত্ৰীয়ে চ’ৰতীয়া, তিনিৰতীয়া প্ৰভৃতি সৰু ধনৰ সৃষ্টি কৰে। কোন এজন বঙ্গালীলোকে তেওঁৰ ইষ্টদেৱতা বালগোপালৰ গীত শুনোৱাত তেওঁ আজ্ঞা দিলে বোলে যেন সেই বঙ্গালক আৰু স্বৰ্গদেৱে সিংহাসনৰ পৰা নেদেখাকৈ ধন দিব। স্বৰ্গদেৱৰ অনুগ্ৰহ আৰু নিগ্ৰহ কেতিয়া কাৰ ওপৰত হয় তাৰ একো নিদৰ্শন নাছিল। দুৰ্ব্বল লোক সকলেই প্ৰায় নিষ্ঠুৰ হয়। এওঁ স্বেচ্ছাচাৰী হয় কিন্তু মানসিক বড় দুৰ্ব্বল আছিল। তেওঁৰ যিজনা প্ৰধান মন্ত্ৰী সিজনাও স্বাৰ্থপৰ, ক্ষমতা প্ৰিয় আৰু লোভী আছিল। এতেকে ইজনা ৰজাৰ দিনত যে দেশৰ শ্ৰীহীন নহ’ব ও দেশত উপদ্ৰব হুলস্থূল নহ’ব ইয়াত সংশয় কি? {{gap}}এইজনা ৰজাৰ দিনৰ পৰাই দেশত কানিৰ ক্ষেতি আৰম্ভ হয়। এনে কথা কোৱা আছে বোলে ১৭১৫ শুঁকত যেতিয়া কাপ্তান ওৱেলস্ সাহাব এই দেশলৈ আহে তেতিয়াৰ পৰা কানিৰ ক্ষেতি ইয়াত হ’ব ধৰিলে। ইয়াৰ প্ৰথম ক্ষেতি বেলতলাত হয়। সি সময়ত জহনী আৰু গ্ৰহণীত অনেক লোকৰ প্ৰাণ নষ্ট পালে। ব্ৰিটিশ সৈন্যৰ কাৰো কাৰো লগত আফিং থকাত<noinclude></noinclude> dkcix1jktwfpglmkrcq4evov4pu1bcv 104 67314 250398 183102 2026-05-19T05:55:17Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250398 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||পৰিশিষ্ট|২১৩}}</noinclude>তেনে দৃঢ় নোহোৱাত প্ৰজাৰ অবস্থা তেনে উন্নত নহ'ল। তথাপি ক্ৰমে হবলৈ ধৰিছিল। মোৱামৰীয়াৰ আৰু মানৰ উপপ্লবৰ পাছত দেশ একেবাৰে উপান্ত হ’ল। কিন্তু পৰমেশ্বৰে আন উপায়েৰে এতিয়া আমাৰ দেশৰ শ্ৰীবৃদ্ধিৰ যোটনা কৰিছে। আগৰ কালত কামৰূপ বড় প্ৰসিদ্ধ আছিল। ইয়াক ভগবতীৰ যৌতুকৰ দেশ বুলি কয়। ইয়াৰ প্ৰশংসা আৰু গৌৰব ভালকৈ পুৰাণাদিত লেখা আছে। ইয়াৰ ৰাজধানীৰ নাম প্ৰাগজ্যোতিষ্পুৰ। প্ৰকৃতে ইয়াত যিবিলাক কীৰ্ত্তি চিহ্ন আছে তাৰ দ্বাৰা সেই নামৰ উত্তম পৰিচয় পায়। {{gap}}ইয়াৰ ব্ৰাহ্মণাদি জাতিসকলে প্ৰায় পৌৰাণিক বা প্ৰাচীন মতে প্ৰবৰ্ত্তন কৰে। স্মাৰ্ত্ত মতৰ তাদৃশ প্ৰবৰ্ত্তন নাই। কামৰূপীয় নিবন্ধ নামে এক পুথিত ইয়াৰ আচাৰ ব্যবহাৰৰ বিবৰণ আছে। এই দেশ অতি পূৰ্ব্বৰে পৰা আন স্বাধীন ৰাজ্যৰ দৰে স্বতন্ত্ৰৰূপে প্ৰবৰ্ত্তিত হই আহিছে। ই কেতিয়াও আনদেশৰ শাখা দেশ বা প্ৰদেশ নহয় আৰু নাছিল। এতিয়া এনে আশা কৰা গইছে যে সৰ্ব্বশক্তিমান পৰমেশ্বৰৰ কৃপাত আমাৰ দেশত অবস্থা ক্ৰমে উন্নত হ'ব। কিয়নো এই উন্নতিৰ বাটলৈ আনিবৰ কাৰণে এতিয়াৰ শাসন আৰু নিয়ম অতি প্ৰশস্ত আৰু উপযুক্ত হইছে। {{Rule|4em}}<noinclude></noinclude> 3uneic6tdediq1futqfekm2zksmwrl2 104 67315 250403 183103 2026-05-19T07:07:28Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250403 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|২১২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>কোনো পুখুৰী বা কোনো ঠাই খানোতে ইটা, খুটা আৰু আন ধন বস্তু পোৱা গইছে। মৰ্ণ ই নামে এঠাইৰ মাটি ব্ৰহ্মপুত্ৰে খহাওঁতে তাৰ অনেক তলৰ পৰা শিলৰ মূৰ্ত্তি, ইটা, খোলা আৰু সেইৰূপ মানুহৰ প্ৰয়োজনীয় অনেক বস্তু দেখা হইছিল। অথচ সেই ঠাইৰ ওপৰত অনেক প্ৰকাণ্ড গছ আৰু মানুহৰ ঘৰ আছিল। {{gap}}এইসকলৰ প্ৰতি দৃষ্টি কৰিলে এই দেশৰ লোকসকলৰ পূৰ্ব্বৰ অবস্থা যে ইয়াতকৈ অনেক অংশে বেলেগ আছিল ইয়াক জানি। সেইসকল লোক এতিয়াৰ লোকতকৈ বল, বুদ্ধি, শক্তি ধন সকলোতে শ্ৰেষ্ঠ আছিল। এইসকলৰ প্ৰকৃত সময় এতিয়া জনা বড় টান। ইয়াৰ অনেক কীৰ্ত্তি আহোমবিলাক এই দেশলৈ অহাৰ পূৰ্ব্বৰ সময়ৰ। সেইকালৰ ইতিহাস আৰু বিবৰণ প্ৰায় পোৱা নাযায়। যি পোৱা হয় সিও অনেক পতিয়াব নলগীয়া কথাৰে পৰিপূৰ্ণ। এই মঠ মন্দিৰৰ অনেক বৌদ্ধধৰ্ম্ম এই দেশত প্ৰচাৰ হ'বৰ পূৰ্ব্বৰ। বৌদ্ধসকলে অনেক মন্দিৰ ভাগিলে অথচ অনেক নকৈ নিৰ্ম্মাণ কৰিলে। যেতিয়া বৌদ্ধৰাজ্য গুছিল তেতিয়া সেইবিলাক কীৰ্ত্তি ভগা ছিগা হই থাকিল। শকাদিত্যৰ প্ৰথম শতাব্দীত যেতিয়া এই দেশত বৈদিক ধৰ্ম্ম পুনঃ প্ৰচলিত হয় তাৰ পাছে কিছুমান মঠ মন্দিৰ নিৰ্ম্মিত বা সংস্কাৰিত হ’ল, কিছুমান তেনেই থাকিল। ডাঙ্গৰ ৰাজ্য লোপ হই প্ৰায় স্ব স্ব প্ৰধান অনেক সৰু সৰু ৰাজ্য হোৱাত লোকসকলৰ সাধাৰণ অবস্থা ক্ৰমে হীন হবলৈ ধৰিলে। সেই কাৰণেহে আহোমবিলাকে বিশেষ শ্ৰম নকৰাকৈ প্ৰথমে সৌমাৰ প্ৰদেশ অধিকাৰ কৰিবলৈ পাৰিলে। ফলিতাৰ্থে নাগশঙ্কৰৰ বংশ ধ্বংস হবৰ পাছৰ পৰা অৰ্থাৎ তেৰশ বছৰৰপৰা এই দেশৰ অনুন্নতিৰ আৰম্ভ। আহোমবিলাকেও কেতবিলাক মঠ মন্দিৰ নিৰ্ম্মাণ আৰু জীৰ্ণ সংস্কাৰ কৰিলে। কেতবিলাক আলি পুখুৰী সাঁকো, ইত্যাদিও কৰিলে কিন্তু প্ৰাচীন মন্দিৰাদিৰ যি চিন দেখি তাৰে তুলনা কৰিলে এইবিলাক সামান্য। আহোমবিলাকে দেশত বসতি কৰি আৰু হিন্দুধৰ্ম্ম লই দেশীয় লোকসকলৰ লগত মিলিল। তেওঁবিলাকে দেশৰ উন্নতিৰ অৰ্থে অনেক উপায় আৰু উদ্যোগ কৰিলে। কিন্তু তেওঁবিলাক আগমনৰ পৰাই দেশৰ স্বাধীনতা লোপৰ আৰম্ভণ হোৱাত আৰু শাসন<noinclude></noinclude> r84sb4jm2bfz0ftc3zos67ofpy4ia0t 104 67316 250401 183104 2026-05-19T06:58:08Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250401 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{X-larger|'''পৰিশিষ্ট'''}} {{gap}}কামৰূপ জিলাৰ দক্ষিণ কূলৰ কোনো এঠাইত এটি শিলৰ ঘৰ আছে। সেই ঘৰটোৰ বিষয়ে এনে প্ৰবাদ আছে বোলে সেইটো চান্দে৷ সদাগৰৰ “মেড়ঘৰ”। এই চান্দো সদাগৰ পুত্ৰ লক্ষ্মীন্দাৰক এই ঘৰতে বিবাহৰ ৰাত্ৰি বিষহৰিৰ সৰ্পে দংশন কৰে। তেওঁৰ পতিব্ৰতা পত্নী বেউলাই লক্ষ্মীন্দাৰৰ শৱটো ভুড়ত উটাই ভটীয়াই লই যায়। নেতাঁই ধুবুনী নামে এজনী মানুহৰ সাহায্যত লক্ষ্মীন্দাৰ পুনৰ্জ্জীবিত হয়। ধুবুৰীৰ ওচৰত নেতাঁই ধুবুনীৰ এটি ঘাট আছে। সেই ঘাটৰ এতিয়া ভগ্নাৱশেষ মাত্ৰ আছে। এই চান্দো সদাগৰ এজন বিখ্যাত সদাগৰ আছিল। এওঁৰ বিবৰণ পদ্মপুৰাণত আছে। {{gap}}তেজপুৰত আগৰ শিলৰ ঘৰৰ ভগ্নাৱশেষ অনেক আছে। বাণৰজাৰ আৰু উষাৰ ঘৰৰ ভগ্নাৱশেষ বুলি সেইবিলাক কোৱা হয়। নগাঁওৰ চপানলা পৰ্ব্বতত শিলৰ মন্দিৰ প্ৰাচীৰ খিলান প্ৰভৃতিৰ ভগ্নাৱশেষ বা অসম্পূৰ্ণ অংশ বিস্তৰ আছে। এই ঠাই মহাভাৰতত লেখা হংসধ্বজ ৰজাৰ নগৰ বুলি {{SIC|আজিকো|আজিও}} লোকে কয়। ডিমাপুৰতো সেইৰূপ মন্দিৰৰ অনেক চিন পোৱা যায়। এইখনেই পুৰণি হিড়ম্ব নগৰ বুলি এতিয়াও প্ৰসিদ্ধ। শদীয়া আৰু আন আন ঠাইতো এনে অনেক মঠ মন্দিৰৰ চিন আছে। গোৱালপাড়া জিলাৰ হাবড়াঘাট পৰগণাত “শ্ৰীসূৰ্য্যৰ পাহাড়” নামে প্ৰসিদ্ধ এটি পৰ্ব্বত আছে। শুনা গইছে তাৰ নামনিত চক্ৰাকাৰ এডোখৰ শিল আছে। ঘড়িৰ ৰেখাৰ দৰে তাত কিছুমান ৰেখাও থকা দেখি। সেই পৰ্ব্বতৰ নাম আৰু সেই শিলৰ দ্বাৰাই এনে অনুমান হয় যে কেতিয়াবা সি নাক্ষত্ৰিক জ্যোতিষ গণনাৰ মানমন্দিৰ আছিল। {{gap}}এই দেশ ভ্ৰমণ কৰিলে দূৰৈৰ পৰা কোনো কোনো ঠাইত একোখন গ্ৰাম থকা যেন দেখি। ওচৰলৈ গলে তাত কেৱল ঝাড়নি কাঠনি হাবি মাত্ৰ দেখি। তাত যে কোনো কালত গ্ৰাম আছিল তাৰ চিন কেৱল পুখুৰী, ঘৰৰ ভেটীৰ চিন আৰু আম কঠালৰ গছ দেখি। কোনো<noinclude></noinclude> k19z1md8aaj25n1imzf4aljztvcgsv8 250402 250401 2026-05-19T06:58:45Z Jyoti Chiring 2949 250402 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|{{X-larger|পৰিশিষ্ট}}}} {{gap}}কামৰূপ জিলাৰ দক্ষিণ কূলৰ কোনো এঠাইত এটি শিলৰ ঘৰ আছে। সেই ঘৰটোৰ বিষয়ে এনে প্ৰবাদ আছে বোলে সেইটো চান্দে৷ সদাগৰৰ “মেড়ঘৰ”। এই চান্দো সদাগৰ পুত্ৰ লক্ষ্মীন্দাৰক এই ঘৰতে বিবাহৰ ৰাত্ৰি বিষহৰিৰ সৰ্পে দংশন কৰে। তেওঁৰ পতিব্ৰতা পত্নী বেউলাই লক্ষ্মীন্দাৰৰ শৱটো ভুড়ত উটাই ভটীয়াই লই যায়। নেতাঁই ধুবুনী নামে এজনী মানুহৰ সাহায্যত লক্ষ্মীন্দাৰ পুনৰ্জ্জীবিত হয়। ধুবুৰীৰ ওচৰত নেতাঁই ধুবুনীৰ এটি ঘাট আছে। সেই ঘাটৰ এতিয়া ভগ্নাৱশেষ মাত্ৰ আছে। এই চান্দো সদাগৰ এজন বিখ্যাত সদাগৰ আছিল। এওঁৰ বিবৰণ পদ্মপুৰাণত আছে। {{gap}}তেজপুৰত আগৰ শিলৰ ঘৰৰ ভগ্নাৱশেষ অনেক আছে। বাণৰজাৰ আৰু উষাৰ ঘৰৰ ভগ্নাৱশেষ বুলি সেইবিলাক কোৱা হয়। নগাঁওৰ চপানলা পৰ্ব্বতত শিলৰ মন্দিৰ প্ৰাচীৰ খিলান প্ৰভৃতিৰ ভগ্নাৱশেষ বা অসম্পূৰ্ণ অংশ বিস্তৰ আছে। এই ঠাই মহাভাৰতত লেখা হংসধ্বজ ৰজাৰ নগৰ বুলি {{SIC|আজিকো|আজিও}} লোকে কয়। ডিমাপুৰতো সেইৰূপ মন্দিৰৰ অনেক চিন পোৱা যায়। এইখনেই পুৰণি হিড়ম্ব নগৰ বুলি এতিয়াও প্ৰসিদ্ধ। শদীয়া আৰু আন আন ঠাইতো এনে অনেক মঠ মন্দিৰৰ চিন আছে। গোৱালপাড়া জিলাৰ হাবড়াঘাট পৰগণাত “শ্ৰীসূৰ্য্যৰ পাহাড়” নামে প্ৰসিদ্ধ এটি পৰ্ব্বত আছে। শুনা গইছে তাৰ নামনিত চক্ৰাকাৰ এডোখৰ শিল আছে। ঘড়িৰ ৰেখাৰ দৰে তাত কিছুমান ৰেখাও থকা দেখি। সেই পৰ্ব্বতৰ নাম আৰু সেই শিলৰ দ্বাৰাই এনে অনুমান হয় যে কেতিয়াবা সি নাক্ষত্ৰিক জ্যোতিষ গণনাৰ মানমন্দিৰ আছিল। {{gap}}এই দেশ ভ্ৰমণ কৰিলে দূৰৈৰ পৰা কোনো কোনো ঠাইত একোখন গ্ৰাম থকা যেন দেখি। ওচৰলৈ গলে তাত কেৱল ঝাড়নি কাঠনি হাবি মাত্ৰ দেখি। তাত যে কোনো কালত গ্ৰাম আছিল তাৰ চিন কেৱল পুখুৰী, ঘৰৰ ভেটীৰ চিন আৰু আম কঠালৰ গছ দেখি। কোনো<noinclude></noinclude> dne1pynto8yg4l46k5w24yomb8xi59e 104 67317 250400 183105 2026-05-19T06:31:24Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250400 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|২১০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>গ্ৰহণ কৰা নহইছিল। কামৰূপত খাটনি কৰিব পৰা লোকত বাহিৰে অন্যান্যৰ পৰা অতি অল্প পৰিমাণে কৰ গ্ৰহণ কৰা হইছিল। এই বিষয়ে মানৰ দিনত বিশেষ কোনো নিয়ম থকা জানিব পৰা নাযায়। অঙ্গীকাৰৰ বিষয়ে প্ৰায় মুখৰ কথাতেই হইছিল। মাটি বন্ধা যোৱা বা কিনা বেচা বা দাসত্ব পত্ৰ কেতিয়াবা সাঁচি পাতত লিখা হইছিল। অঙ্গীকাৰ কৰা জনৰ আঙ্গুলিৰ চিহ্ন তাত দিয়া হইছিল। এই দেশত দাসত্ব বড় প্ৰবলৰূপে চলিছিল। সাধাৰণ মানুহৰ দৰে স্বত্ব, গোলামৰ নাছিল। এই গোলামৰ ওপৰত স্বামীৰ দান বিক্ৰয়ৰ স্বত্ব আছিল। আপোনাৰ পুত্ৰ আৰু কন্যা, এবং অপ্ৰাপ্তবয়স্ক পিতৃমাতৃহীন পৰিবাৰৰ ওপৰত, পিতৃ মাতৃ বা অন্য অভিভাবকৰ দান বিক্ৰয়ৰ বা হস্তান্তৰৰ ক্ষমতা আছিল। {{gap}}ব্ৰিটিশাধিকৃত হোৱাত ধৰ্ম্মত্তৰ, ব্ৰহ্মত্তৰ, দেবত্তৰ প্ৰভৃতি অৰ্দ্ধ কৰদ ভূমিৰ অধিকাৰীত বিনে অন্য ভূমিৰ কৰ গ্ৰহণ কৰা হইছে। এতিয়াৰ বিচাৰ প্ৰণালী অনুসাৰে ই দেশ কেইবাখনিও জিলাৰে ভাগ হইছে। সি জিলাত একোজন জিলাধিপতি অৰ্থাৎ ডিপুটি কমিশ্যনৰ আৰু তেওঁৰ , অধীনে এশিষ্টান্ট বা একষ্ট্ৰা আশিষ্টাণ্ট কমিশ্যনৰ আছে। সেইসকলে বিচাৰ কাৰ্য্য সম্পাদন কৰে। স্থানীয় শান্তি ৰক্ষাৰ নিমিত্তে পুলিশ দল আছে। এবং বিদেশীয় শত্ৰু নিবাৰণৰ নিমিত্তে পল্টন আছে। এই সকল কাৰ্য্য কৰিবলৈ বিধি ব্যবস্থা আৰু নিয়ম আছে আৰু সদাই চলিব লাগিছে। এতিয়া পূৰ্ব্বতকৈ সৰ্ব্বাংশে শাসন প্ৰণালী উৎকৃষ্ট হইছে। আৰু এনে আশা কৰা যায় এই শাসনৰ অধীনত থাকি অসম দেশৰ সৰ্ব্বপ্ৰকাৰ উন্নতি হ’ব। এই দেশৰ লোকসকলে উচ্চৈঃস্বৰে জগদীশ্বৰক এই শাসন চিৰস্থায়ী হবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছে। আমি আশা কৰো সৰ্ব্বশক্তিমান পৰমেশ্বৰে আমালোকৰ ই আশাক সফল কৰিব।<noinclude></noinclude> ep4mm6j4bykcmnq02p3d430bllulr0a 104 67318 250399 183106 2026-05-19T06:21:15Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250399 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ঊনবিংশ অধ্যায়|২০৯}}</noinclude>অধীনত একোখন প্ৰদেশ বা খেল বা মেল আছিল। সিসকলে তাৰ তত্ত্বাবধাৰণ কৰিছিল আৰু তাৰ উৎপন্ন কিয়ৎপৰিমাণে ভোগ কৰিছিল। পৰিচৰ্য্যাৰ নিমিত্তে মানুহ পাইছিল। আৰু সেই মানুহে কৃষি আদি কৰি সাহায্য কৰিছিল। ৰজাই সকলোকে নিযুক্ত বা পদচ্যুত কৰিব পাৰিছিল। আৰু কোনো খেল বা মেলৰ অধিপতিয়ে তেওঁৰ অধীনৰ ক্ষুদ্ৰ কৰ্ম্মচাৰীসকলক নিযুক্ত কৰিব বা পদচ্যুত কৰিব পাৰিছিল। খেলৰ বা মেলৰ লোকসকল এইৰূপে ভাগ হইছিল। বিংশতিৰ ওপৰত যি অধিপতি সি বড়া, এশৰ ওপৰত যি অধিপতি শইকীয়া, আৰু সহস্ৰৰ ওপৰত যি অধিপতি সি হাজৰীকা বা হাজাৰকীয়া। এওঁবিলাকৰ সেই সেই অধীন লোকসকলৰ ওপৰত বিশেষ ক্ষমতা আছিল। প্ৰথমে কাৰ্য্য কৰিব পৰা চাৰিজন লোকক এপোৱা পাইক বোলা হইছিল। পাছলৈ দেশত বিভ্ৰাট হই যেতিয়া লোক কমিল তেতিয়া তিনিজনে এপোৱা হল।<ref> মানুহৰ সংখ্যা অনুসাৰে আৰু ব্যবসায় বা কাৰ্য্য অনুসাৰে খেল বা মেল</ref> সামাজিক নিয়মানুসাৰে অনেক সামান্য বিবাদৰ মীমাংসা গ্ৰাম্য লোকসকলে কৰিছিল। খেলৰ বা মেলৰ অধ্যক্ষসকলেও আপোন আপোন মেলৰ বা খেলৰ লোকসকলৰ মাঝত বিবাদ উপস্থিত হলে তাৰ বিচাৰ কৰিছিল। গুৰুতৰ অপৰাধ হলেও বড়বড়ুৱা কি মন্ত্ৰীয়ে বিচাৰ কৰিছিল। ইয়াত প্ৰায় আপোন মুখে সাক্ষী দি অভিযুক্ত লোকক কচিৎ জিজ্ঞাসা কৰিছিল। সমীপতে আন অধীন কৰ্ম্মচাৰীয়ে সুধি-পুছি জনালেই শেষ আজ্ঞা বিচাৰকে দিছিল। {{gap}}দেশৰ বিচাৰ কাৰ্য্যৰ নিমিত্তে লিখিত বিশেষ কোনো ব্যবস্থা নাছিল। হিন্দু শাস্ত্ৰৰ মূল নিয়ম অনুসাৰে স্বত্বাস্বত্বৰ বিষয় বিচাৰ কৰা হইছিল। ঘট, জল প্ৰভৃতি পৰীক্ষাও চলিছিল। বিচাৰ এনে কঠিন বা সূক্ষ্ম আছিল যে সাক্ষীয়ে হঠাৎ মিছা কবলৈ সাহসিক নহইছিল। দণ্ড বড় উগ্ৰ আছিল। নাসিকা কৰ্ণছেদন, চক্ষুৰুৎপাটন, জানুভঙ্গ, চাটাঘাত, অস্ত্ৰেৰে প্ৰাণদণ্ড, শূলদ্বাৰা প্ৰাণদণ্ড প্ৰভৃতি গুৰুতৰ দণ্ড আছিল। এই কাৰণত থাকি অপৰাধীৰ সংখ্যা অতি কম আছিল। স্বৰ্গনাৰায়ণ ৰজাৰ পূৰ্ব্বে দেশত মুদ্ৰা প্ৰচলিত নাছিল। উজনি খণ্ডত অৰ্থ দ্বাৰা কৰ<noinclude>{{Rule|}} {{Left|২৭}}</noinclude> 75qp3nz6dk0odp8zt4yk4yuoewhnncw 104 67319 250391 183107 2026-05-18T17:08:52Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250391 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|২০৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>প্ৰভৃতি তত্ত্বাবধাৰক। নাওশলীয়া ফুকনে ৰজাৰ নৌকাদি নিৰ্ম্মাণ কৰে। চোলাধৰা ফুকন বজাৰ নিজ৷ বস্ত্ৰালঙ্কাৰাদিৰ তত্ত্বাবধাৰক। চিৰিঈফুকন আহোমৰ দেওধাই বাইলুঙ্গ প্ৰভৃতি পুৰোহিতৰ তত্ত্বাবধাৰক। দেবলীয়া ফুকন দেবালয়বিলাকৰ তত্ত্বাবধাৰক। জালভাৰী ফুকন মৃগয়াদি কাৰ্য্যত নিযুক্ত থকা লোকসকলৰ অধ্যক্ষ। খাৰঘৰীয়া ফুকনে ৰজাৰ অস্ত্ৰশস্ত্ৰ আৰু বাৰুদ প্ৰভৃতিৰ তত্ত্বাবধাৰণ কৰিছিল। ঢেকিয়াল ফুকন ঢেকিয়াল মেলৰ অধ্যক্ষ আছিল। ৰাজকোষৰ অধ্যক্ষৰ পদবী বড় ভণ্ডাৰ বড়ুৱা বা ভঁড়ালী বড়ুৱা। ৰজাৰ চিকিৎসক বেজবড়ুৱা। চাঙ্গমাই বা ৰাজ সূপকাৰসকলৰ অধ্যক্ষৰ উপাধি চাঙ্গমাই বড়ুৱা। হাতীৰ অধ্যক্ষৰ হাতীবড়ুৱা। এইপ্ৰকাৰে ৰজাৰ আৰু আন পৰিচাৰক আৰু পাৰিষদ- সকলৰ ওপৰত যাৰ অধিকাৰ তাক বড়ুৱা উপাধি দিয়া হয়। গুৱাহাটীত যিজনা প্ৰধান ৰাজকৰ্ম্মচাৰী থাকে তেওঁৰ উপাধি বড়ফুকন। এওঁ ৰাজ প্ৰতিনিধি। এই হেতুকে এওঁৰ ক্ষমতাও বিস্তৰ। বড়ফুকনৰ সভাতো পানী ফুকন, ডেকা ফুকন প্ৰভৃতি কেজনমান ফুকন থাকে। সদীয়া, মৰঙ্গী, স'লাল আৰু কাজলী মুখত গোঁহাই ফৈদৰ একোজন প্ৰতিনিধি থাকে। ইসকলে আমালোকৰ পাৰ্ব্বত্য প্ৰদেশৰ প্ৰতিনিধিৰ কাৰ্য্য কৰে। ৰজাৰ সভাত কটকী, কাকতী, খাওন্দ প্ৰভৃতি উপাধিৰ কেতবিলাক লোক থাকে। নানাদেশৰ সম্বাদ লোৱা আৰু অনা এবং ৰ৷জাজ্ঞা শুনোৱ৷ কটকীৰ কাৰ্য্য। খাওন্দ বা খাওন্দ বৈৰাগীসকলে ভিন্ন দেশলৈ গই সেই সেই দেশৰ বস্তু আনে আৰু কাকতীসকলে দেশৰ ভূমি উৎপন্ন আৰু ব্যয়ৰ হিসাব লেখে। এইসকলৰ মাঝত মজুমদাৰ বড়ুৱাই প্ৰধান। ৰজাৰ নিজ উৎপন্ন ব্যয়ৰ বিষয়েও একোজন কাকতী আছিল। সভাপণ্ডিত আৰু জ্যোতিষীয়া পণ্ডিতো সভাত আছিল। গুৱালপাড়াৰ ইপাৰে বঙ্গালহাট বা হাদীৰা চকীত এজন হাটখোৱা বা দুৱাৰীয়া থাকে। তেওঁ বাৰ্ষিক বাণিজ্যৰ কৰৰ বাবে ৰজাক ১০,০০০ টকা দিব লাগে। এই চকীৰ অধ্যক্ষক দুৱৰীয়া বড়ুৱা বুলিছিল। এই দুৱৰীয়াৰ অধীনে কিছুমান সৈন্যও আছিল। এইবিলাক কৰ্ম্মচাৰীৰ কোনেও মাসিক বা বাৰ্ষিকভাবে কোন টকা বেতন নাপাইছিল। ইসকলৰ<noinclude></noinclude> goggp0rupgo74tux4bi9cpg8kijd1yo 250396 250391 2026-05-18T17:22:45Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250396 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|২০৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>প্ৰভৃতি তত্ত্বাবধাৰক। নাওশলীয়া ফুকনে ৰজাৰ নৌকাদি নিৰ্ম্মাণ কৰে। চোলাধৰা ফুকন ৰজাৰ নিজ৷ বস্ত্ৰালঙ্কাৰাদিৰ তত্ত্বাবধাৰক। চিৰিঙ্গফুকন আহোমৰ দেওধাই বাইলুঙ্গ প্ৰভৃতি পুৰোহিতৰ তত্ত্বাবধাৰক। দেবলীয়া ফুকন দেবালয়বিলাকৰ তত্ত্বাবধাৰক। জালভাৰী ফুকন মৃগয়াদি কাৰ্য্যত নিযুক্ত থকা লোকসকলৰ অধ্যক্ষ। খাৰঘৰীয়া ফুকনে ৰজাৰ অস্ত্ৰশস্ত্ৰ আৰু বাৰুদ প্ৰভৃতিৰ তত্ত্বাবধাৰণ কৰিছিল। ঢেকিয়াল ফুকন ঢেকিয়াল মেলৰ অধ্যক্ষ আছিল। ৰাজকোষৰ অধ্যক্ষৰ পদবী বড় ভণ্ডাৰ বড়ুৱা বা ভঁড়ালী বড়ুৱা। ৰজাৰ চিকিৎসক বেজবড়ুৱা। চাঙ্গমাই বা ৰাজ সূপকাৰসকলৰ অধ্যক্ষৰ উপাধি চাঙ্গমাই বড়ুৱা। হাতীৰ অধ্যক্ষৰ হাতীবড়ুৱা। এইপ্ৰকাৰে ৰজাৰ আৰু আন পৰিচাৰক আৰু পাৰিষদ-সকলৰ ওপৰত যাৰ অধিকাৰ তাক বড়ুৱা উপাধি দিয়া হয়। গুৱাহাটীত যিজনা প্ৰধান ৰাজকৰ্ম্মচাৰী থাকে তেওঁৰ উপাধি বড়ফুকন। এওঁ ৰাজ প্ৰতিনিধি। এই হেতুকে এওঁৰ ক্ষমতাও বিস্তৰ। বড়ফুকনৰ সভাতো পানী ফুকন, ডেকা ফুকন প্ৰভৃতি কেজনমান ফুকন থাকে। সদীয়া, মৰঙ্গী, স’লাল আৰু কাজলী মুখত গোঁহাই ফৈদৰ একোজন প্ৰতিনিধি থাকে। ইসকলে আমালোকৰ পাৰ্ব্বত্য প্ৰদেশৰ প্ৰতিনিধিৰ কাৰ্য্য কৰে। ৰজাৰ সভাত কটকী, কাকতী, খাওন্দ প্ৰভৃতি উপাধিৰ কেতবিলাক লোক থাকে। নানাদেশৰ সম্বাদ লোৱা আৰু অনা এবং ৰ৷জাজ্ঞা শুনোৱা কটকীৰ কাৰ্য্য। খাওন্দ বা খাওন্দ বৈৰাগীসকলে ভিন্ন দেশলৈ গই সেই সেই দেশৰ বস্তু আনে আৰু কাকতীসকলে দেশৰ ভূমি উৎপন্ন আৰু ব্যয়ৰ হিসাব লেখে। এইসকলৰ মাঝত মজুমদাৰ বড়ুৱাই প্ৰধান। ৰজাৰ নিজ উৎপন্ন ব্যয়ৰ বিষয়েও একোজন কাকতী আছিল। সভাপণ্ডিত আৰু জ্যোতিষীয়া পণ্ডিতো সভাত আছিল। গুৱালপাড়াৰ ইপাৰে বঙ্গালহাট বা হাদীৰা চকীত এজন হাটখোৱা বা দুৱাৰীয়া থাকে। তেওঁ বাৰ্ষিক বাণিজ্যৰ কৰৰ বাবে ৰজাক ১০,০০০ টকা দিব লাগে। এই চকীৰ অধ্যক্ষক দুৱৰীয়া বড়ুৱা বুলিছিল। এই দুৱৰীয়াৰ অধীনে কিছুমান সৈন্যও আছিল। এইবিলাক কৰ্ম্মচাৰীৰ কোনেও মাসিক বা বাৰ্ষিকভাবে কোন টকা বেতন নাপাইছিল। ইসকলৰ<noinclude></noinclude> ewv07xzvk2os46fgl16b3ci8s9mm247 104 67320 250386 183108 2026-05-18T16:54:16Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250386 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ঊনবিংশ অধ্যায়|২০৭}}</noinclude>তেওঁবিলাকে পূৰ্ব্বৰ নিয়ম প্ৰায় ৰহিত কৰি দেশ শাসনত নিজৰ নিয়ম প্ৰচাৰ কৰিলে। সিসকলৰ মতে ৰজা যে কেবল ভূমিৰ অধিকাৰী এনে নহয়, মানুহৰো অধিপতি। উভয়কে দান আৰু হস্তান্তৰ কৰিব পাৰিছিল। সেই ৰজাই যেনেকৈ নিষ্কৰ ভূমিবৃত্তি দান কৰিছিল তাৰ লগতে লোকো পৰিচৰ্যা কি অন্য কাৰ্য্যৰ নিমিত্তে দিব পাৰিছিল। ৰজা প্ৰায় স্বেচ্ছাচাৰী থাকিলেও তেওঁৰ তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া পৰামৰ্শদাতা আছিল। সিসকলৰ নাম বুঢ়া গোঁহাই, বড় গোঁহাই আৰু বড়পাত্ৰ গোঁহাই। ইয়াৰ মাঝত যিজনা যোগ্য আৰু বুদ্ধিমন্ত হয় তেওঁক মন্ত্ৰী পতা হয়। এই তিনিওজনা ডাঙ্গৰীয়াৰ মৰ্য্যাদা সমান। ই তিনিওজনা ডাঙ্গৰীয়াৰ অধিক ক্ষমতা। এওঁবিলাকে ৰজা মনোনীত বা পদচ্যুত কৰিব পাৰে। পাছে এনেও হয় এই আশঙ্কাত এই তিনিওজনা ডাঙ্গৰীয়াক ৰজাৰ বড় চ’ৰা আৰু সন্মুখ নহলে আন ঠাইত একত্ৰিত হবৰ বিধান নাই। এই তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াৰ তলতে বড় বড়ুৱা। এওঁ ৰজা নহলেও বড় চ’ৰাত বহি বিচাৰ কৰিব পাৰে। দেশৰ উৎপন্ন আৰু যাবতীয় কাৰ্য্যৰ ভাৰ এওঁৰ ওপৰত। এওঁৰ কাৰ্য্যৰ ওপৰত ৰজা মন্ত্ৰীৰহে দৃষ্টিৰ অধিকাৰ। এইকেইজনাৰ তলতে চ’ৰাৰ ছয় ফুকন। সিসকল ফুকন এইঃ নাও বৈছা ফুকন, ভিতৰুৱাল ফুকন, নফুকন, দিহিঙ্গীয়া ফুকন, ডেকা ফুকন আৰু পানী ফুকন। এই কেইজনা ফুকনে বড় চ'ৰাত বড় বড়ুৱাই সইতে বহে। এইসকলে ৰজাৰ ভিন্ন ভিন্ন কাৰ্য্য কৰে। এই দেশত দ্বাদশ প্ৰদেশত দ্বাদশজন ৰাজখোৱা আছিল। সিসকলে আপোন আপোন প্ৰদেশৰ কাৰ্য্য নিৰ্ব্বাহ কৰিছিল। একোজনা ৰাজখোৱাৰ অধীনে তিনি হাজাৰ মানুহ আছিল। পূৰ্ব্বোক্ত বিষয়াসকলেই প্ৰধান। ইয়াৰ বাহিৰেও নিৰ্দিষ্ট কাৰ্য্যৰ নিমিত্তে একোজনা ফুকন আৰু তেওঁৰ তলতে সাহায্যকাৰী একোজনা বড়ুৱা আছিল। আৰু কোনো স্থলত কেবল একোজনা বড়ুৱাই আছিল। পৰ্ব্বতীয়া ফুকনে ৰজাৰ পৰ্ব্বতীয়া কুঁৱৰীৰ মেল বা সম্পত্তিৰ প্ৰধান কাৰ্য্যকাৰক আছিল। ৰাইডঙ্গীয়া ফুকন ৰাইডঙ্গীয়া কুঁৱৰীৰ মেল বা সম্পত্তিৰ কাৰ্য্যকাৰক আছিল। খঙ্গীয়া ফুকন ৰজাৰ মাতৃ বা পদচ্যুতা ৰাণীসকলৰ তত্ত্বাবধাৰক আছিল। তামুলী ফুকন ৰাজকীয় উদ্যানাদিৰ<noinclude></noinclude> exxxip5svsushfjimg6yggsto9dvgkq 250395 250386 2026-05-18T17:19:56Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250395 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||ঊনবিংশ অধ্যায়|২০৭}}</noinclude>তেওঁবিলাকে পূৰ্ব্বৰ নিয়ম প্ৰায় ৰহিত কৰি দেশ শাসনত নিজৰ নিয়ম প্ৰচাৰ কৰিলে। সিসকলৰ মতে ৰজা যে কেবল ভূমিৰ অধিকাৰী এনে নহয়, মানুহৰো অধিপতি। উভয়কে দান আৰু হস্তান্তৰ কৰিব পাৰিছিল। সেই ৰজাই যেনেকৈ নিষ্কৰ ভূমিবৃত্তি দান কৰিছিল তাৰ লগতে লোকো পৰিচৰ্য্যা কি অন্য কাৰ্য্যৰ নিমিত্তে দিব পাৰিছিল। ৰজা প্ৰায় স্বেচ্ছাচাৰী থাকিলেও তেওঁৰ তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া পৰামৰ্শদাতা আছিল। সিসকলৰ নাম বুঢ়া গোঁহাই, বড় গোঁহাই আৰু বড়পাত্ৰ গোঁহাই। ইয়াৰ মাঝত যিজনা যোগ্য আৰু বুদ্ধিমন্ত হয় তেওঁক মন্ত্ৰী পতা হয়। এই তিনিওজনা ডাঙ্গৰীয়াৰ মৰ্য্যাদা সমান। ই তিনিওজনা ডাঙ্গৰীয়াৰ অধিক ক্ষমতা। এওঁবিলাকে ৰজা মনোনীত বা পদচ্যুত কৰিব পাৰে। পাছে এনেও হয় এই আশঙ্কাত এই তিনিওজনা ডাঙ্গৰীয়াক ৰজাৰ বড় চ’ৰা আৰু সন্মুখ নহলে আন ঠাইত একত্ৰিত হবৰ বিধান নাই। এই তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াৰ তলতে বড় বড়ুৱা। এওঁ ৰজা নহলেও বড় চ’ৰাত বহি বিচাৰ কৰিব পাৰে। দেশৰ উৎপন্ন আৰু যাবতীয় কাৰ্য্যৰ ভাৰ এওঁৰ ওপৰত। এওঁৰ কাৰ্য্যৰ ওপৰত ৰজা মন্ত্ৰীৰহে দৃষ্টিৰ অধিকাৰ। এইকেইজনাৰ তলতে চ’ৰাৰ ছয় ফুকন। সিসকল ফুকন এইঃ নাও বৈছা ফুকন, ভিতৰুৱাল ফুকন, নফুকন, দিহিঙ্গীয়া ফুকন, ডেকা ফুকন আৰু পানী ফুকন। এই কেইজনা ফুকনে বড় চ’ৰাত বড় বড়ুৱাই সইতে বহে। এইসকলে ৰজাৰ ভিন্ন ভিন্ন কাৰ্য্য কৰে। এই দেশত দ্বাদশ প্ৰদেশত দ্বাদশজন ৰাজখোৱা আছিল। সিসকলে আপোন আপোন প্ৰদেশৰ কাৰ্য্য নিৰ্ব্বাহ কৰিছিল। একোজনা ৰাজখোৱাৰ অধীনে তিনি হাজাৰ মানুহ আছিল। পূৰ্ব্বোক্ত বিষয়াসকলেই প্ৰধান। ইয়াৰ বাহিৰেও নিৰ্দিষ্ট কাৰ্য্যৰ নিমিত্তে একোজনা ফুকন আৰু তেওঁৰ তলতে সাহায্যকাৰী একোজনা বড়ুৱা আছিল। আৰু কোনো স্থলত কেবল একোজনা বড়ুৱাই আছিল। পৰ্ব্বতীয়া ফুকনে ৰজাৰ পৰ্ব্বতীয়া কুঁৱৰীৰ মেল বা সম্পত্তিৰ প্ৰধান কাৰ্য্যকাৰক আছিল। ৰাইডঙ্গীয়া ফুকন ৰাইডঙ্গীয়া কুঁৱৰীৰ মেল বা সম্পত্তিৰ কাৰ্য্যকাৰক আছিল। খঙ্গীয়া ফুকন ৰজাৰ মাতৃ বা পদচ্যুতা ৰাণীসকলৰ তত্ত্বাবধাৰক আছিল। তামুলী ফুকন ৰাজকীয় উদ্যানাদিৰ<noinclude></noinclude> nav8uq5kqlgwhs9gv5euqjxuqht32tg 104 67321 250385 183109 2026-05-18T16:39:31Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250385 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|'''ঊনবিংশ অধ্যায়'''}} {{gap}}অতি প্ৰাচীন কালত এই দেশত কিৰূপ ৰাজ্যশাসন আছিল তাক জানিব নোৱাৰি। আৰ্য্যবিলাক যেতিয়া অসম দেশলৈ আহে তেতিয়া তেওঁবিলাকৰ শাসন প্ৰণালী এই দেশলৈ লই আহে। আৰু সেইৰূপে ৰাজ্য শাসন কৰে। মহাভাৰতৰ সময়ত এতিয়াৰ অসম দেশত চাৰি প্ৰধান দেশ আৰু এক প্ৰধান দেশৰ এক অংশ আছিল। এই এই একোখনি দেশত আকৌ অনেক ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ প্ৰদেশ থকা অনুমান হয়। কিয়নো পুৰাণাদিত সিসকল দেশৰ অধিপতিক “নৰপতিগণ বেষ্টিত” বুলি লিখা আছে। সিসকল ৰাজ্য ধ্বংস হোৱাৰ পাছত সেই সেই দেশত অনেক ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ ৰজাৰ শাসন হ’ল। কালক্ৰমে যেতিয়া কামৰূপ ৰাজ্যৰ প্ৰতাপ বাঢ়িল তেতিয়াও সি নিয়ম থাকিল আৰু যেতিয়া সেই ৰাজ্য দ্বিখণ্ড হ'ল তেতিয়াও সেইৰূপেই আছিল। তাৰ পাছেও সি নিয়ম থকা অনুমান হয়। সেই কালত ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ ৰজাসকলৰ প্ৰজাৰ ওপৰত সৰ্ব্ব- প্ৰকাৰ ক্ষমতা আছিল। প্ৰজাৰ পৰা কৰ নলইছিল। প্ৰজাবিলাকে কৰৰ পৰিবৰ্ত্তে ৰজা কি ৰাজকৰ্ম্মচাৰীসকলৰ কৰ্ম্ম কৰিছিল। প্ৰধান ৰজাক আকৌ এই ক্ষুদ্ৰ ৰজাসকলে স্বদেশোৎপন্ন বস্তু দিছিল আৰু যুদ্ধ বিগ্ৰহাদিত পৰস্পৰ সাহায্য কৰিছিল। কোঁচবিহাৰৰ বিশ্বসিংহ ৰজাৰ দিনতো এই নিয়মে লুকী, পান্তান, প্ৰভৃতি ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ প্ৰদেশৰ ৰজাসকলে সইতে সন্ধি কৰা হইছিল। আহোমবিলাকে যেতিয়া এই দেশ অধিকাৰ কৰিলে তেতিয়াও সেইৰূপ ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ ৰজাসকলে সইতে সন্ধি নিবন্ধন কৰিছিল। প্ৰজাৰ অবস্থা তেতিয়া একপ্ৰকাৰ সুখীয়া আছিল। ৰজা বা ৰাজ- কৰ্ম্মচাৰীসকলৰ কাৰ্য্য নিয়মমতে কৰি আপোনাৰ মাটি ক্ষেতি কৰি খাইছিল। সকলোপ্ৰকাৰ প্ৰয়োজনীয় বস্তু প্ৰায় নিজেই উপাৰ্জ্জন কৰিছিল। যাক নিজে আৰ্জ্জিব নোৱাৰে তাক, বিনিময় নিয়ম দ্বাৰা পাইছিল। ভিন্ন দেশে সইতে যুদ্ধ কৰোঁতে প্ৰজাসকলেই অস্ত্ৰধাৰী হই ওলাইছিল। আহোমবিলাকে যেতিয়া এই দেশ অধিকাৰ কৰিলে তেতিয়া<noinclude></noinclude> r5ui4zg64oo2onj0jbw51u5znu6zx17 250394 250385 2026-05-18T17:17:23Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250394 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{{center|'''ঊনবিংশ অধ্যায়'''}} {{gap}}অতি প্ৰাচীন কালত এই দেশত কিৰূপ ৰাজ্যশাসন আছিল তাক জানিব নোৱাৰি। আৰ্য্যবিলাক যেতিয়া অসম দেশলৈ আহে তেতিয়া তেওঁবিলাকৰ শাসন প্ৰণালী এই দেশলৈ লই আহে। আৰু সেইৰূপে ৰাজ্য শাসন কৰে। মহাভাৰতৰ সময়ত এতিয়াৰ অসম দেশত চাৰি প্ৰধান দেশ আৰু এক প্ৰধান দেশৰ এক অংশ আছিল। এই এই একোখনি দেশত আকৌ অনেক ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ প্ৰদেশ থকা অনুমান হয়। কিয়নো পুৰাণাদিত সিসকল দেশৰ অধিপতিক “নৰপতিগণ বেষ্টিত” বুলি লিখা আছে। সিসকল ৰাজ্য ধ্বংস হোৱাৰ পাছত সেই সেই দেশত অনেক ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ ৰজাৰ শাসন হ’ল। কালক্ৰমে যেতিয়া কামৰূপ ৰাজ্যৰ প্ৰতাপ বাঢ়িল তেতিয়াও সি নিয়ম থাকিল আৰু যেতিয়া সেই ৰাজ্য দ্বিখণ্ড হ’ল তেতিয়াও সেইৰূপেই আছিল। তাৰ পাছেও সি নিয়ম থকা অনুমান হয়। সেই কালত ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ ৰজাসকলৰ প্ৰজাৰ ওপৰত সৰ্ব্ব-প্ৰকাৰ ক্ষমতা আছিল। প্ৰজাৰ পৰা কৰ নলইছিল। প্ৰজাবিলাকে কৰৰ পৰিবৰ্ত্তে ৰজা কি ৰাজকৰ্ম্মচাৰীসকলৰ কৰ্ম্ম কৰিছিল। প্ৰধান ৰজাক আকৌ এই ক্ষুদ্ৰ ৰজাসকলে স্বদেশোৎপন্ন বস্তু দিছিল আৰু যুদ্ধ বিগ্ৰহাদিত পৰস্পৰ সাহায্য কৰিছিল। কোঁচবিহাৰৰ বিশ্বসিংহ ৰজাৰ দিনতো এই নিয়মে লুকী, পান্তান, প্ৰভৃতি ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ প্ৰদেশৰ ৰজাসকলে সইতে সন্ধি কৰা হইছিল। আহোমবিলাকে যেতিয়া এই দেশ অধিকাৰ কৰিলে তেতিয়াও সেইৰূপ ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ ৰজাসকলে সইতে সন্ধি নিবন্ধন কৰিছিল। প্ৰজাৰ অবস্থা তেতিয়া একপ্ৰকাৰ সুখীয়া আছিল। ৰজা বা ৰাজ-কৰ্ম্মচাৰীসকলৰ কাৰ্য্য নিয়মমতে কৰি আপোনাৰ মাটি ক্ষেতি কৰি খাইছিল। সকলোপ্ৰকাৰ প্ৰয়োজনীয় বস্তু প্ৰায় নিজেই উপাৰ্জ্জন কৰিছিল। যাক নিজে আৰ্জ্জিব নোৱাৰে তাক, বিনিময় নিয়ম দ্বাৰা পাইছিল। ভিন্ন দেশে সইতে যুদ্ধ কৰোঁতে প্ৰজাসকলেই অস্ত্ৰধাৰী হই ওলাইছিল। আহোমবিলাকে যেতিয়া এই দেশ অধিকাৰ কৰিলে তেতিয়া<noinclude></noinclude> 5rmohyxzz729v3kcriy0zg9unjmcm0o 104 67322 250357 183110 2026-05-18T15:53:42Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250357 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||অষ্টাদশ অধ্যায়|২০৫}}</noinclude>অবস্থা ক্ৰমে উন্নত হব লাগিছে। আমাৰ দেশৰ এই অভিমান যেতিয়ালৈকে তিৰোহিত নহয় তেতিয়ালৈকে এই অসুখ। ভাটীৰ ফালৰ দৰে “চাকৰ” ইয়াত পাবলৈ নাই। এইটো যে এটা ব্যবসায় ইয়াক লোকে নাজানে। গোলামৰ অবস্থালৈ স্মৰণ কৰি মানুহে “চাকৰ” হই কাৰ্য্য কৰিবলৈ নোখোজে। যি সমৰ্থমতে পাৰে সি আকৌ তাৰ স্বাধীনতালৈ দৃষ্টি নাৰাখি তাক বাবলৈ বাঞ্ছা কৰে। ইয়াতে সামাজিক হুলস্থূল লাগিছে। সাধাৰণতকৈ ওপৰ শ্ৰেণীৰ লোকসকল কিছুমান অলস। আমাৰ মানুহৰ বিস্তৰ প্ৰয়োজন আৰু অভাব নাই। অল্পতে সন্তুষ্ট। কিন্তু সময়ৰ গুণে এই অভাব অধিক হই আহিব লাগিছে। {{Dhr|1em}} {{Rule|4em}}<noinclude></noinclude> 0kiibgvygfqqj6cek4dgbza5unspyfw 250393 250357 2026-05-18T17:13:35Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250393 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||অষ্টাদশ অধ্যায়|২০৫}}</noinclude>অবস্থা ক্ৰমে উন্নত হব লাগিছে। আমাৰ দেশৰ এই অভিমান যেতিয়ালৈকে তিৰোহিত নহয় তেতিয়ালৈকে এই অসুখ। ভাটীৰ ফালৰ দৰে “চাকৰ” ইয়াত পাবলৈ নাই। এইটো যে এটা ব্যবসায় ইয়াক লোকে নাজানে। গোলামৰ অবস্থালৈ স্মৰণ কৰি মানুহে “চাকৰ” হই কাৰ্য্য কৰিবলৈ নোখোজে। যি সমৰ্থমতে পাৰে সি আকৌ তাৰ স্বাধীনতালৈ দৃষ্টি নাৰাখি তাক বাবলৈ বাঞ্ছা কৰে। ইয়াতে সামাজিক হুলস্থূল লাগিছে। সাধাৰণতকৈ ওপৰ শ্ৰেণীৰ লোকসকল কিছুমান অলস। আমাৰ মানুহৰ বিস্তৰ প্ৰয়োজন আৰু অভাব নাই। অল্পতে সন্তুষ্ট। কিন্তু সময়ৰ গুণে এই অভাব অধিক হই আহিব লাগিছে। {{Dhr|1em}} {{Rule|4em}}<noinclude></noinclude> 1ylm4rnfkpd7h6coowd2qjlervoy6f8 104 67323 250338 183111 2026-05-18T14:59:11Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250338 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|২০৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>হইছে। গ্ৰামত লোকে ইয়াক নাজানে। যদি কোনো লোকে কোনো বিৰুদ্ধাচৰণ কৰা দেখে শ্ৰমিকসকলে তাক শাসন কৰে আৰু হয় সেই বিৰুদ্ধ কাৰ্য্যকে সংশোধন কৰি লবলৈ অনাচাৰীক পতিত বা অব্যবহাৰ্য্য কৰি থয়। এইৰূপে পতিতসকলেও যদি দোষ স্বীকাৰ কৰি প্ৰায়শ্চিত্ত হয় তাকো সমাজে গ্ৰহণ কৰে। অবশ্যে এনে দৃষ্টান্তও পাব পাৰি যে দুয্ক্ৰিয়াকাৰী আছে কিন্তু তাৰ সংখ্যা অতি তাকৰ। এই দেশৰ স্ত্ৰীসকল বড় উদ্‌যোগী আৰু পৰিশ্ৰমী। পুৰুষে সইতে প্ৰায় সমভাগে আৰ্জ্জে আৰু গৃহ কাৰ্য্যত লিপ্ত থাকে। এই হেতুকে অন্যান্য দেশতকৈ এই দেশীয় স্ত্ৰীসকল অপেক্ষাকৃত স্বাধীন। এই কাৰণেই এই দুৰ্ণাম হোৱা অনুভব হয়। যি শ্ৰেণীৰ লোকে দুষ্কৃয়া কৰে সি শ্ৰেণীৰ লোকে আন দেশতো যে দুষ্ক্ৰিয়া নকৰে ইয়াক অনুমান কৰিব নোৱাৰি। যেনে শিক্ষা আৰু সঙ্গ তাত ইয়াতকৈ আৰু ভাল আশা কৰিব নোৱাৰি। {{gap}}অসমীয়া লোকসকলৰ বুদ্ধি আৰু স্বভাব প্ৰায় ভাৰতীয় অন্যান্য দেশৰ লোকৰ দৰেই। অসমীয়া মানুহ বড় ভীৰু নহয় আৰু যদি সদুপদেশ আৰু উৎসাহ পায় তেন্তে অসমীয়া মানুহ শীঘ্ৰে কাৰ্য্যদক্ষ হয়। এই দেশৰ লোকে বিশেষৰূপে অনুকৰণ কৰিব পাৰে। ই সমাজৰ অপকাৰক নহয়। এই দেশ আন দেশতকৈ বহু ভাল কথাত অগ্ৰগণ্য হ’ব পৰা নাই। এতেকে দেশ হিতৈষী লোকসকলে ইয়াক সকলেো বিষয়তে উন্নত কৰিবলৈ যত্ন কৰা কৰ্ত্তব্য। {{gap}}আসাম সমাজত এটি মহা হুলস্থূল হ’ব লাগিছে। পূৰ্ব্বে যি লোক সকলে বেটী বন্দীৰ ওপৰত সকলো সুখ আৰু আয়োজন থইছিল সেইসকলৰ পক্ষে এতিয়া দাসত্ব মুক্তি পোৱাত বড় কঠিন হইছে। নিজে ও আপোনাৰ প্ৰয়োজন সাধিবলৈ কাম কৰিব নোৱাৰে, অৰ্থৰ অভাবত সাহায্য লব নোৱাৰে। যিবিলাকে আকৌ মাহিলী বা অগ্ৰিম দি পৰিচাৰক লয় সেইসকলেও পুৰ্ব্বৰ বেটী বন্দীৰ দৰে সেবা শুশ্ৰূষা পাবলৈ খোজাত সময়ৰ গুণে তাক নাপায়। অৰ্থৰ অভাবৰ কাৰণে আৰু বংশ গৌৰৱ বা অভিমানৰ কাৰণে যিসকলে নিজৰ দাস নিজে হ'ব নোৱাৰে সেইসকলৰ অবস্থা বড় শোচনীয় হইছে। যাৰ সেইৰূপ অভিমান নাই সেইসকলৰ<noinclude></noinclude> kie0l5o5hkwbskwm6bw637sscxzr8rt 250356 250338 2026-05-18T15:50:59Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250356 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|২০৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>হইছে। গ্ৰামত লোকে ইয়াক নাজানে। যদি কোনো লোকে কোনো বিৰুদ্ধাচৰণ কৰা দেখে শ্ৰমিকসকলে তাক শাসন কৰে আৰু হয় সেই বিৰুদ্ধ কাৰ্য্যকে সংশোধন কৰি লবলৈ অনাচাৰীক পতিত বা অব্যবহাৰ্য্য কৰি থয়। এইৰূপে পতিতসকলেও যদি দোষ স্বীকাৰ কৰি প্ৰায়শ্চিত্ত হয় তাকো সমাজে গ্ৰহণ কৰে। অবশ্যে এনে দৃষ্টান্তও পাব পাৰি যে দুষ্‌ক্ৰিয়াকাৰী আছে কিন্তু তাৰ সংখ্যা অতি তাকৰ। এই দেশৰ স্ত্ৰীসকল বড় উদ্‌যোগী আৰু পৰিশ্ৰমী। পুৰুষে সইতে প্ৰায় সমভাগে আৰ্জ্জে আৰু গৃহ কাৰ্য্যত লিপ্ত থাকে। এই হেতুকে অন্যান্য দেশতকৈ এই দেশীয় স্ত্ৰীসকল অপেক্ষাকৃত স্বাধীন। এই কাৰণেই এই দুৰ্ণাম হোৱা অনুভব হয়। যি শ্ৰেণীৰ লোকে দুষ্কৃয়া কৰে সি শ্ৰেণীৰ লোকে আন দেশতো যে দুষ্‌ক্ৰিয়া নকৰে ইয়াক অনুমান কৰিব নোৱাৰি। যেনে শিক্ষা আৰু সঙ্গ তাত ইয়াতকৈ আৰু ভাল আশা কৰিব নোৱাৰি। {{gap}}অসমীয়া লোকসকলৰ বুদ্ধি আৰু স্বভাব প্ৰায় ভাৰতীয় অন্যান্য দেশৰ লোকৰ দৰেই। অসমীয়া মানুহ বড় ভীৰু নহয় আৰু যদি সদুপদেশ আৰু উৎসাহ পায় তেন্তে অসমীয়া মানুহ শীঘ্ৰে কাৰ্য্যদক্ষ হয়। এই দেশৰ লোকে বিশেষৰূপে অনুকৰণ কৰিব পাৰে। ই সমাজৰ অপকাৰক নহয়। এই দেশ আন দেশতকৈ বহু ভাল কথাত অগ্ৰগণ্য হ’ব পৰা নাই। এতেকে দেশ হিতৈষী লোকসকলে ইয়াক সকলেো বিষয়তে উন্নত কৰিবলৈ যত্ন কৰা কৰ্ত্তব্য। {{gap}}আসাম সমাজত এটি মহা হুলস্থূল হ’ব লাগিছে। পূৰ্ব্বে যি লোক সকলে বেটী বন্দীৰ ওপৰত সকলো সুখ আৰু আয়োজন থইছিল সেইসকলৰ পক্ষে এতিয়া দাসত্ব মুক্তি পোৱাত বড় কঠিন হইছে। নিজে ও আপোনাৰ প্ৰয়োজন সাধিবলৈ কাম কৰিব নোৱাৰে, অৰ্থৰ অভাবত সাহায্য লব নোৱাৰে। যিবিলাকে আকৌ মাহিলী বা অগ্ৰিম দি পৰিচাৰক লয় সেইসকলেও পুৰ্ব্বৰ বেটী বন্দীৰ দৰে সেবা শুশ্ৰূষা পাবলৈ খোজাত সময়ৰ গুণে তাক নাপায়। অৰ্থৰ অভাবৰ কাৰণে আৰু বংশ গৌৰৱ বা অভিমানৰ কাৰণে যিসকলে নিজৰ দাস নিজে হ'ব নোৱাৰে সেইসকলৰ অবস্থা বড় শোচনীয় হইছে। যাৰ সেইৰূপ অভিমান নাই সেইসকলৰ<noinclude></noinclude> l8zoyk6og9djy8iqz0saqzhcw45huyw 250392 250356 2026-05-18T17:12:47Z Pranamikaadhikary 2157 250392 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|২০৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>হইছে। গ্ৰামত লোকে ইয়াক নাজানে। যদি কোনো লোকে কোনো বিৰুদ্ধাচৰণ কৰা দেখে শ্ৰমিকসকলে তাক শাসন কৰে আৰু হয় সেই বিৰুদ্ধ কাৰ্য্যকে সংশোধন কৰি লবলৈ অনাচাৰীক পতিত বা অব্যবহাৰ্য্য কৰি থয়। এইৰূপে পতিতসকলেও যদি দোষ স্বীকাৰ কৰি প্ৰায়শ্চিত্ত হয় তাকো সমাজে গ্ৰহণ কৰে। অবশ্যে এনে দৃষ্টান্তও পাব পাৰি যে দুষ্‌ক্ৰিয়াকাৰী আছে কিন্তু তাৰ সংখ্যা অতি তাকৰ। এই দেশৰ স্ত্ৰীসকল বড় উদ্‌যোগী আৰু পৰিশ্ৰমী। পুৰুষে সইতে প্ৰায় সমভাগে আৰ্জ্জে আৰু গৃহ কাৰ্য্যত লিপ্ত থাকে। এই হেতুকে অন্যান্য দেশতকৈ এই দেশীয় স্ত্ৰীসকল অপেক্ষাকৃত স্বাধীন। এই কাৰণেই এই দুৰ্ণাম হোৱা অনুভব হয়। যি শ্ৰেণীৰ লোকে দুষ্কৃয়া কৰে সি শ্ৰেণীৰ লোকে আন দেশতো যে দুষ্‌ক্ৰিয়া নকৰে ইয়াক অনুমান কৰিব নোৱাৰি। যেনে শিক্ষা আৰু সঙ্গ তাত ইয়াতকৈ আৰু ভাল আশা কৰিব নোৱাৰি। {{gap}}অসমীয়া লোকসকলৰ বুদ্ধি আৰু স্বভাব প্ৰায় ভাৰতীয় অন্যান্য দেশৰ লোকৰ দৰেই। অসমীয়া মানুহ বড় ভীৰু নহয় আৰু যদি সদুপদেশ আৰু উৎসাহ পায় তেন্তে অসমীয়া মানুহ শীঘ্ৰে কাৰ্য্যদক্ষ হয়। এই দেশৰ লোকে বিশেষৰূপে অনুকৰণ কৰিব পাৰে। ই সমাজৰ অপকাৰক নহয়। এই দেশ আন দেশতকৈ বহু ভাল কথাত অগ্ৰগণ্য হ’ব পৰা নাই। এতেকে দেশ হিতৈষী লোকসকলে ইয়াক সকলো বিষয়তে উন্নত কৰিবলৈ যত্ন কৰা কৰ্ত্তব্য। {{gap}}আসাম সমাজত এটি মহা হুলস্থূল হ’ব লাগিছে। পূৰ্ব্বে যি লোক সকলে বেটী বন্দীৰ ওপৰত সকলো সুখ আৰু আয়োজন থইছিল সেইসকলৰ পক্ষে এতিয়া দাসত্ব মুক্তি পোৱাত বড় কঠিন হইছে। নিজে ও আপোনাৰ প্ৰয়োজন সাধিবলৈ কাম কৰিব নোৱাৰে, অৰ্থৰ অভাবত সাহায্য লব নোৱাৰে। যিবিলাকে আকৌ মাহিলী বা অগ্ৰিম দি পৰিচাৰক লয় সেইসকলেও পুৰ্ব্বৰ বেটী বন্দীৰ দৰে সেবা শুশ্ৰূষা পাবলৈ খোজাত সময়ৰ গুণে তাক নাপায়। অৰ্থৰ অভাবৰ কাৰণে আৰু বংশ গৌৰৱ বা অভিমানৰ কাৰণে যিসকলে নিজৰ দাস নিজে হ’ব নোৱাৰে সেইসকলৰ অবস্থা বড় শোচনীয় হইছে। যাৰ সেইৰূপ অভিমান নাই সেইসকলৰ<noinclude></noinclude> q36h42cwfmly49zs6b9rmq9rw7clipv 104 67324 250331 183112 2026-05-18T14:33:11Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250331 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||অষ্টাদশ অধ্যায়|২০৩}}</noinclude>ঠাইৰ ইতৰ লোকসকলে স্ত্ৰী পুৰুষে কোনো প্ৰকাশ্য স্থানলৈ গই নৃত্য গীত কৰে। সি সময়ত অবাচ্য ও অশ্লীল গীত গোৱা আৰু নিৰ্লজ্জভাব ভঙ্গী দেখুৱা হয়। এইটি নিয়ম, শীঘ্ৰে দেশৰ পৰা গুছিলে বড় উপকাৰ আৰু সুনীতি সংস্থাপন কৰা হয়। <ref>ইয়াক দেখিলে ই দেশীয় লোকৰ প্ৰতি ঘৃণা জন্মিব পাৰে। কিন্তু হিন্দুস্থানৰ ফলগুৎসব বঙ্গদেশৰ কোন কোন স্থানৰ কাৰ্ত্তিক পূজা আৰু সভ্য মণ্ডলীৰ পৰিচিত “খেমটী” নাচৰ ই এক প্ৰকাৰ অবয়ব মাত্ৰ।</ref> দুৰ্গোৎসব, ফল্গুৎসব, জন্মাষ্টমী আৰু শঙ্কৰ মাধবৰ মৃত্যু তিথিও সাধাৰণ পৰ্ব্ব। ইয়াত বাজে বিশেষ কোনো স্থান বা শ্ৰেণীৰ মাঝত অন্যান্য পৰ্ব্বও আছে। নানা প্ৰকাৰ ক্ৰীড়া কৌতুকাদি ই দেশত প্ৰচলিত আছে। কিন্তু সিবোৰ অতি সামান্য। ইয়াৰ মানুহবিলাক বড় আমোদ প্ৰিয়। কিন্তু যি উপায়েৰে সেই আমোদ কৰে সি অতি প্ৰাচীন।+ কানি বা অহিফেন এই দেশৰ অনেক লোকে খায়। প্ৰায় ৮০ বৎসৰতে কানিৰ ব্যৱহাৰৰ নিয়ম দেশত ব্যাপিছে। অনেক বালক যুবা যুবতী আৰু বুঢ়াক এই কানি খোৱা দেখা যায়। ইয়াৰ ব্যৱহাৰৰ নিমিত্তে এই দেশীয় লোকসকল অলস আৰু দুৰ্ব্বল হ’ব লাগিছে। এতিয়া গবৰ্ণমেন্টে আফিঙ্গ বিক্ৰয় কৰাত তাৰ ব্যৱহাৰ কৰা লোকৰ সংখ্যা ক্ৰমে হ্ৰাস আৰু ৰাজস্বৰ উন্নতিৰ আশা কৰা যাব পাৰে। এই দেশৰ কানীয়া সকলে এনে বিবেচনা কৰে যেন সিহঁতৰ অপৰাধো মাৰ্জ্জনীয়। কানীয়া বিলাকক সন্তুষ্ট কৰা এক মহা সন্তোষ আৰু পুণ্যৰ কাৰ্য্য যেন বিবেচনা কৰে। সেই নিমিত্তে “কানীয়া সেৱা” অৰ্থাৎ কানীয়াক সন্তোষকৈ আহাৰ কৰোৱাৰ নিয়ম ইয়াত চলিত। কিন্তু ই দুৰ্নীতি অচিৰে এই দেশৰ পৰা দূৰীভূত হ’ব এনে যত্ন কৰা দেশহিতৈষী সকলোৰে সৰ্ব্বতোভাবে কৰ্ত্তব্য। অসম দেশৰ কি স্ত্ৰী কি পুৰুষ উভয়কে বিশেষকৈ স্ত্ৰীলোকক কুক্ৰিয়াসক্ত বুলি মানুহে অপবাদ দিয়ে। কিন্তু ভালকৈ অসম দেশৰ অবস্থালৈ চালেই অপবাদৰ কোনো মূল নাই। অতি অল্প দিনৰপৰা নগৰত বেশ্যাবৃত্তিৰ সৃষ্টি<noinclude>{{Rule|}} {{gap}}ই দেশত যিসকল বাদ্যযন্ত্ৰ আছে সিও সামান্য। চাপৰি বজাই নাম গোৱা, পদ পুথি শুনা, গায়ক বা-ওঝাৰ দ্বাৰা গোৱাই শুনা, সাধু কথা শুনা, প্ৰভৃতিৰো ব্যবহাৰ চলন। ভেঁকুলীৰ বিবাহ দিয়াও এটি ক্ষুদ্ৰ আমোদ।</noinclude> 7a4pmrshyqpir9eatnsmsqzegrigwzc 250337 250331 2026-05-18T14:49:35Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250337 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||অষ্টাদশ অধ্যায়|২০৩}}</noinclude>ঠাইৰ ইতৰ লোকসকলে স্ত্ৰী পুৰুষে কোনো প্ৰকাশ্য স্থানলৈ গই নৃত্য গীত কৰে। সি সময়ত অবাচ্য ও অশ্লীল গীত গোৱা আৰু নিৰ্লজ্জভাব ভঙ্গী দেখুৱা হয়। এইটি নিয়ম, শীঘ্ৰে দেশৰ পৰা গুছিলে বড় উপকাৰ আৰু সুনীতি সংস্থাপন কৰা হয়। <ref>ইয়াক দেখিলে ই দেশীয় লোকৰ প্ৰতি ঘৃণা জন্মিব পাৰে। কিন্তু হিন্দুস্থানৰ ফলগুৎসব বঙ্গদেশৰ কোন কোন স্থানৰ কাৰ্ত্তিক পূজা আৰু সভ্য মণ্ডলীৰ পৰিচিত “খেমটী” নাচৰ ই এক প্ৰকাৰ অবয়ব মাত্ৰ।</ref> দুৰ্গোৎসব, ফল্গুৎসব, জন্মাষ্টমী আৰু শঙ্কৰ মাধবৰ মৃত্যু তিথিও সাধাৰণ পৰ্ব্ব। ইয়াত বাজে বিশেষ কোনো স্থান বা শ্ৰেণীৰ মাঝত অন্যান্য পৰ্ব্বও আছে। নানা প্ৰকাৰ ক্ৰীড়া কৌতুকাদি ই দেশত প্ৰচলিত আছে। কিন্তু সিবোৰ অতি সামান্য। ইয়াৰ মানুহবিলাক বড় আমোদ প্ৰিয়। কিন্তু যি উপায়েৰে সেই আমোদ কৰে সি অতি প্ৰাচীন।<ref>ই দেশত যিসকল বাদ্যযন্ত্ৰ আছে সিও সামান্য। চাপৰি বজাই নাম গোৱা, পদ পুথি শুনা, গায়ক বা-ওঝাৰ দ্বাৰা গোৱাই শুনা, সাধু কথা শুনা, প্ৰভৃতিৰো ব্যবহাৰ চলন। ভেঁকুলীৰ বিবাহ দিয়াও এটি ক্ষুদ্ৰ আমোদ।</ref> কানি বা অহিফেন এই দেশৰ অনেক লোকে খায়। প্ৰায় ৮০ বৎসৰতে কানিৰ ব্যৱহাৰৰ নিয়ম দেশত ব্যাপিছে। অনেক বালক যুবা যুবতী আৰু বুঢ়াক এই কানি খোৱা দেখা যায়। ইয়াৰ ব্যৱহাৰৰ নিমিত্তে এই দেশীয় লোকসকল অলস আৰু দুৰ্ব্বল হ’ব লাগিছে। এতিয়া গবৰ্ণমেন্টে আফিঙ্গ বিক্ৰয় কৰাত তাৰ ব্যৱহাৰ কৰা লোকৰ সংখ্যা ক্ৰমে হ্ৰাস আৰু ৰাজস্বৰ উন্নতিৰ আশা কৰা যাব পাৰে। এই দেশৰ কানীয়া সকলে এনে বিবেচনা কৰে যেন সিহঁতৰ অপৰাধো মাৰ্জ্জনীয়। কানীয়া বিলাকক সন্তুষ্ট কৰা এক মহা সন্তোষ আৰু পুণ্যৰ কাৰ্য্য যেন বিবেচনা কৰে। সেই নিমিত্তে “কানীয়া সেৱা” অৰ্থাৎ কানীয়াক সন্তোষকৈ আহাৰ কৰোৱাৰ নিয়ম ইয়াত চলিত। কিন্তু ই দুৰ্নীতি অচিৰে এই দেশৰ পৰা দূৰীভূত হ’ব এনে যত্ন কৰা দেশহিতৈষী সকলোৰে সৰ্ব্বতোভাবে কৰ্ত্তব্য। অসম দেশৰ কি স্ত্ৰী কি পুৰুষ উভয়কে বিশেষকৈ স্ত্ৰীলোকক কুক্ৰিয়াসক্ত বুলি মানুহে অপবাদ দিয়ে। কিন্তু ভালকৈ অসম দেশৰ অবস্থালৈ চালেই অপবাদৰ কোনো মূল নাই। অতি অল্প দিনৰপৰা নগৰত বেশ্যাবৃত্তিৰ সৃষ্টি<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> pdnfajvfyb2ox1rcac74tk80lottz1k 104 67325 250321 183113 2026-05-18T13:04:21Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250321 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|২০২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>প্ৰকাশ্য সভালৈ প্ৰায়েই কোনো লোক নাযায়। এই দেশৰ ব্যবহাৰ্য্য অলঙ্কাৰবিলাক তাদৃশ ভাল নহয়। ধাতুৰ পৰিমাণেই প্ৰধান ৰূপে বিবেচ্য। {{gap}}পূৰ্ব্বে সকলো লোকে সকলো প্ৰকাৰ বাহন ব্যবহাৰ কৰিব নোৱাৰিছিল। মান্যবান লোকসকলে দোলা, ঘোঁৰা, হাতী ইত্যাদি বাহন ব্যবহাৰ কৰিছিল। এতিয়া সি নিয়ম ৰহিত হইছে। বড় জাপিৰ তলতো অনেক ভদ্ৰাঙ্গনা প্ৰকাশ্য স্থানেৰে ওৰণি লই যোৱা নীতি আছে। আৰু সৰু জাপি আপোনাৰ মূৰত লইও যোৱা নিয়ম প্ৰচলিত। {{gap}}আসন দান আৰু গ্ৰহণতো কঠিন নিয়ম আছিল। অনেক স্থলত আগন্তুক লোকক কোন আসন দানৰ ৰীতি নাই আৰু অনেকেই কাৰো ঘৰলৈ যাব লাগিলে নিজৰ আসন, তামোলৰ বটা আৰু লোটা লই যায়। অসম দেশৰ সৰ্বপ্ৰকাৰ লোকৰ অন্নই মূল আহাৰ। শালী চূৰ্ণাদিৰ দ্বাৰা নিৰ্ম্মিত পিষ্টকাদি কোনো কোনো সময়ত হে হয়। প্ৰায় মানুহেই ক্ষাৰ আৰু অম্ল প্ৰিয়। মাছ আৰু পহুৰ মাংস প্ৰায় লোকে গ্ৰহণ কৰে। অন্য মাংস ভক্ষণত লোকসকলে ৰুচি আৰু ধৰ্ম্ম বিষয়ক বিশ্বাস বিবেচনা কৰে। এতিয়ালৈকে এনে দৰিদ্ৰ লোক আছে যি লোণ নোহোৱা আহাৰ কৰি থাকে। আহাৰৰ বিষয়ে ইয়াত এনে কঠিন নিয়ম যে অসগোত্ৰীৰ কথা দূৰৈত থাওক জ্ঞাতিৰ হলেও অনেকে অন্ন ভোজন নকৰে। কেবল গ্ৰামত কোনো কোনো খেলৰ একোজন ৰান্ধনী আছে তাৰ হাতে অনেকেই খায়। বোকা চাউল বা কোমল চাউল নামে এবিধ চাউল পানীৰে তিতাই লই দধি আৰু গুড়েৰে ভক্ষণ কৰে। কদলী প্ৰভৃতি উপকৰণ তাৰ লগত থাকে। এই আহাৰীয় বস্তুয়েই সৰ্ব্বসাধাৰণৰূপে প্ৰচলিত। কোনো উৎসবাদিত এই আহাৰ সকলোকে দিয়া হয়। তামোল অসমীয়া মানুহৰ অতি প্ৰিয় বস্তু। তাৰ লগত অন্য দেশৰ দৰে অন্য মসালা নাই কেবল পাণ, চূণ, আৰু ধঁপাত মাত্ৰ। অসম দেশত বিস্তৰ উৎসব বা পৰ্ব্ব নাই। পৌষ, চৈত্ৰ আৰু আশ্বিনৰ সংক্ৰান্তি বিহু নামে প্ৰসিদ্ধ। এই তিনিটি প্ৰধান পৰ্ব্ব। ইয়াত মান্যজনক প্ৰণাম, মিত্ৰ কুটুম্বাদিক সাক্ষাৎ কৰা আৰু ভোজনাদি কৰোৱা হয়। চৈত্ৰৰ বিহুত সংক্ৰান্তিৰ পৰা সাতদিন কোনো<noinclude></noinclude> 3kmi4ahaeyntw4uy9xrbmlsxtnjujj6 250324 250321 2026-05-18T14:15:13Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250324 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|২০২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>প্ৰকাশ্য সভালৈ প্ৰায়েই কোনো লোক নাযায়। এই দেশৰ ব্যবহাৰ্য্য অলঙ্কাৰবিলাক তাদৃশ ভাল নহয়। ধাতুৰ পৰিমাণেই প্ৰধান ৰূপে বিবেচ্য। {{gap}}পূৰ্ব্বে সকলো লোকে সকলো প্ৰকাৰ বাহন ব্যবহাৰ কৰিব নোৱাৰিছিল। মান্যবান লোকসকলে দোলা, ঘোঁৰা, হাতী ইত্যাদি বাহন ব্যবহাৰ কৰিছিল। এতিয়া সি নিয়ম ৰহিত হইছে। বড় জাপিৰ তলতো অনেক ভদ্ৰাঙ্গনা প্ৰকাশ্য স্থানেৰে ওৰণি লই যোৱা নীতি আছে। আৰু সৰু জাপি আপোনাৰ মূৰত লইও যোৱা নিয়ম প্ৰচলিত। {{gap}}আসন দান আৰু গ্ৰহণতো কঠিন নিয়ম আছিল। অনেক স্থলত আগন্তুক লোকক কোন আসন দানৰ ৰীতি নাই আৰু অনেকেই কাৰো ঘৰলৈ যাব লাগিলে নিজৰ আসন, তামোলৰ বটা আৰু লোটা লই যায়। অসম দেশৰ সৰ্বপ্ৰকাৰ লোকৰ অন্নই মূল আহাৰ। শালী চূৰ্ণাদিৰ দ্বাৰা নিৰ্ম্মিত পিষ্টকাদি কোনো কোনো সময়ত হে হয়। প্ৰায় মানুহেই ক্ষাৰ আৰু অম্ল প্ৰিয়। মাছ আৰু পহুৰ মাংস প্ৰায় লোকে গ্ৰহণ কৰে। অন্য মাংস ভক্ষণত লোকসকলে ৰুচি আৰু ধৰ্ম্ম বিষয়ক বিশ্বাস বিবেচনা কৰে। এতিয়ালৈকে এনে দৰিদ্ৰ লোক আছে যি লোণ নোহোৱা আহাৰ কৰি থাকে। আহাৰৰ বিষয়ে ইয়াত এনে কঠিন নিয়ম যে অসগোত্ৰীৰ কথা দূৰৈত থাওক জ্ঞাতিৰ হলেও অনেকে অন্ন ভোজন নকৰে। কেবল গ্ৰামত কোনো কোনো খেলৰ একোজন ৰান্ধনী আছে তাৰ হাতে অনেকেই খায়। বোকা চাউল বা কোমল চাউল নামে এবিধ চাউল পানীৰে তিতাই লই দধি আৰু গুড়েৰে ভক্ষণ কৰে। কদলী প্ৰভৃতি উপকৰণ তাৰ লগত থাকে। এই আহাৰীয় বস্তুয়েই সৰ্ব্বসাধাৰণৰূপে প্ৰচলিত। কোনো উৎসবাদিত এই আহাৰ সকলোকে দিয়া হয়। তামোল অসমীয়া মানুহৰ অতি প্ৰিয় বস্তু। তাৰ লগত অন্য দেশৰ দৰে অন্য মসালা নাই কেবল পাণ, চূণ, আৰু ধঁপাত মাত্ৰ। অসম দেশত বিস্তৰ উৎসব বা পৰ্ব্ব নাই। পৌষ, চৈত্ৰ আৰু আশ্বিনৰ সংক্ৰান্তি বিহু নামে প্ৰসিদ্ধ। এই তিনিটি প্ৰধান পৰ্ব্ব। ইয়াত মান্যজনক প্ৰণাম, মিত্ৰ কুটুম্বাদিক সাক্ষাৎ কৰা আৰু ভোজনাদি কৰোৱা হয়। চৈত্ৰৰ বিহুত সংক্ৰান্তিৰ পৰা সাতদিন কোনো<noinclude></noinclude> ewjyyh24u8rzoxxsm08vf8yw1lurfiz 250397 250324 2026-05-18T17:26:43Z Pranamikaadhikary 2157 250397 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|২০২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>প্ৰকাশ্য সভালৈ প্ৰায়েই কোনো লোক নাযায়। এই দেশৰ ব্যবহাৰ্য্য অলঙ্কাৰবিলাক তাদৃশ ভাল নহয়। ধাতুৰ পৰিমাণেই প্ৰধান ৰূপে বিবেচ্য। {{gap}}পূৰ্ব্বে সকলো লোকে সকলো প্ৰকাৰ বাহন ব্যবহাৰ কৰিব নোৱাৰিছিল। মান্যবান লোকসকলে দোলা, ঘোঁৰা, হাতী ইত্যাদি বাহন ব্যবহাৰ কৰিছিল। এতিয়া সি নিয়ম ৰহিত হইছে। বড় জাপিৰ তলতো অনেক ভদ্ৰাঙ্গনা প্ৰকাশ্য স্থানেৰে ওৰণি লই যোৱা নীতি আছে। আৰু সৰু জাপি আপোনাৰ মূৰত লইও যোৱা নিয়ম প্ৰচলিত। {{gap}}আসন দান আৰু গ্ৰহণতো কঠিন নিয়ম আছিল। অনেক স্থলত আগন্তুক লোকক কোন আসন দানৰ ৰীতি নাই আৰু অনেকেই কাৰো ঘৰলৈ যাব লাগিলে নিজৰ আসন, তামোলৰ বটা আৰু লোটা লই যায়। অসম দেশৰ সৰ্ব্বপ্ৰকাৰ লোকৰ অন্নই মূল আহাৰ। শালী চূৰ্ণাদিৰ দ্বাৰা নিৰ্ম্মিত পিষ্টকাদি কোনো কোনো সময়ত হে হয়। প্ৰায় মানুহেই ক্ষাৰ আৰু অম্ল প্ৰিয়। মাছ আৰু পহুৰ মাংস প্ৰায় লোকে গ্ৰহণ কৰে। অন্য মাংস ভক্ষণত লোকসকলে ৰুচি আৰু ধৰ্ম্ম বিষয়ক বিশ্বাস বিবেচনা কৰে। এতিয়ালৈকে এনে দৰিদ্ৰ লোক আছে যি লোণ নোহোৱা আহাৰ কৰি থাকে। আহাৰৰ বিষয়ে ইয়াত এনে কঠিন নিয়ম যে অসগোত্ৰীৰ কথা দূৰৈত থাওক জ্ঞাতিৰ হলেও অনেকে অন্ন ভোজন নকৰে। কেবল গ্ৰামত কোনো কোনো খেলৰ একোজন ৰান্ধনী আছে তাৰ হাতে অনেকেই খায়। বোকা চাউল বা কোমল চাউল নামে এবিধ চাউল পানীৰে তিতাই লই দধি আৰু গুড়েৰে ভক্ষণ কৰে। কদলী প্ৰভৃতি উপকৰণ তাৰ লগত থাকে। এই আহাৰীয় বস্তুয়েই সৰ্ব্বসাধাৰণৰূপে প্ৰচলিত। কোনো উৎসবাদিত এই আহাৰ সকলোকে দিয়া হয়। তামোল অসমীয়া মানুহৰ অতি প্ৰিয় বস্তু। তাৰ লগত অন্য দেশৰ দৰে অন্য মসালা নাই কেবল পাণ, চূণ, আৰু ধঁপাত মাত্ৰ। অসম দেশত বিস্তৰ উৎসব বা পৰ্ব্ব নাই। পৌষ, চৈত্ৰ আৰু আশ্বিনৰ সংক্ৰান্তি বিহু নামে প্ৰসিদ্ধ। এই তিনিটি প্ৰধান পৰ্ব্ব। ইয়াত মান্যজনক প্ৰণাম, মিত্ৰ কুটুম্বাদিক সাক্ষাৎ কৰা আৰু ভোজনাদি কৰোৱা হয়। চৈত্ৰৰ বিহুত সংক্ৰান্তিৰ পৰা সাতদিন কোনো<noinclude></noinclude> aazrz8wrdf0y42v9006c26eq9f4v54n 104 67326 250319 183114 2026-05-18T12:49:40Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250319 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||অষ্টাদশ অধ্যায়|২০১}}</noinclude>মতেই হই থাকে। কন্যাৰ সন্মতি বিনা বিবাহ সিদ্ধ নহয়। এই দেশীয় হিন্দু লোকসকলৰ উত্তৰাধিকাৰিত্বৰ নিয়ম শাস্ত্ৰানুসাৰেই হয়। পুত্ৰ পৌত্ৰাদিৰ অভাৱত জ্ঞাতিসকলেই উত্তৰাধিকাৰী হয়। কিন্তু এতিয়া কোনো কোনো অবস্থাত দৌহিত্ৰ সন্তানে মাতামহৰ উত্তৰাধিকাৰী জ্ঞাতি থকাতো হ’ব লাগিছে। এইটি দেশীয় সাধাৰণ নিয়ম বুলিব নোৱাৰি। ধনাধিকাৰীয়ে জীবদ্দশাত আপোনাৰ সম্পত্তি কন্যা আৰু জামাতাক লিখি দিয়াত সি সকলে উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে সম্পত্তি পায়। অসবৰ্ণ বা বিধবা বিবাহৰ দ্বাৰাও উত্তৰাধিকাৰিত্ব স্বত্বৰ ব্যাঘাত নজন্মে। সত্ৰৰ অধিকাৰী পদত জ্যেষ্ঠানুক্ৰম, পুত্ৰানুক্ৰম, বা যোগ্যানুক্ৰম প্ৰচলিত। যি সত্ৰৰ অধিকাৰী উদাসীন, তাৰ অধিকাৰী মৃত অধিকাৰীৰ মনোনীত আৰু ৰক্ষিত ডেকা অধিকাৰীয়েই হয়। পোষ্য পুত্ৰ গ্ৰহণৰ নিয়ম এই দেশত কিঞ্চিৎ বিভিন্ন। কোনো লোকে নিজৰ গোত্ৰ বা বংশৰ অথবা অন্যৰ গোত্ৰ বা বংশৰ কোনো মানুহক পোষ্য পুত্ৰ গ্ৰহণ কৰি আপোনাৰ সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰী কৰে। বয়স বা যাগ-যজ্ঞাদিৰ প্ৰয়োজন দেখা নাযায়। পুৰুষ কি স্ত্ৰী উভয়েই পোষ্য পুত্ৰ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে। বিধবা স্ত্ৰীৰ পক্ষে পোষ্য পুত্ৰ গ্ৰহণত স্বামীৰ অনুমতিৰ অপেক্ষা নকৰে। তাৰ আপোনাৰ জ্ঞাতি বা সমাজ বা খেলৰ প্ৰাচীন লোকৰ সন্মতি হলেই যথেষ্ট। পিতৃ মাতৃয়ে স্বীকাৰ কৰিলেই সন্তানৰ জাৰজত্ব যায়। {{gap}}এই দেশৰ কি ৰজা কি প্ৰজা সকলোৱেই কাঠ বাঁহ আৰু খেৰেৰে সজা গৃহত বাস কৰে। কোনো কোনো দেবালয় মাত্ৰ ইষ্টক নিৰ্ম্মিত। সাধাৰণ পক্ষে গৃহৰ পৰিপাটী বা পৰিষ্কাৰৰ প্ৰতি বড়কৈ দৃষ্টি নকৰে। আহোম ৰজাৰ দিনত সকলোৱে সৰ্ব্বপ্ৰকাৰ পৰিচ্ছদ কি অলঙ্কাৰ পৰিধান কৰিব নোৱাৰিছিল। এতিয়া সেই কঠিন নিয়ম অন্তৰ্হিত হইছে। সৰ্ব্বসাধাৰণত স্ত্ৰীসকল দ্বিবস্ত্ৰা। অন্যস্থানলৈ গমন কৰিলে বা কোনো উৎসবাদিত নিজৰ ঘৰতে তাৰ ওপৰত খনীয়া কাপোৰ নামে এখান আবৰণ বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে। তাৰে সৰ্ব্বাঙ্গ সুন্দৰৰূপে আবৃত থাকে কেবল চক্ষু নাসিকা আৰু ভৰি মাত্ৰ অনাবৃত। পুৰুষবিলাকৰ পৰিচ্ছদত হিন্দুস্থানৰ নিয়মৰ বিশেষ অনুকৰণ বুলিব পাৰি। পাগুড়ি বা শিৰোবস্ত্ৰ বিনা কোনো<noinclude>{{Left|২৬}}</noinclude> lc1txv3eo9l2beqroo5kayhtxjlrf11 250323 250319 2026-05-18T13:33:47Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250323 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||অষ্টাদশ অধ্যায়|২০১}}</noinclude>মতেই হই থাকে। কন্যাৰ সন্মতি বিনা বিবাহ সিদ্ধ নহয়। এই দেশীয় হিন্দু লোকসকলৰ উত্তৰাধিকাৰিত্বৰ নিয়ম শাস্ত্ৰানুসাৰেই হয়। পুত্ৰ পৌত্ৰাদিৰ অভাৱত জ্ঞাতিসকলেই উত্তৰাধিকাৰী হয়। কিন্তু এতিয়া কোনো কোনো অবস্থাত দৌহিত্ৰ সন্তানে মাতামহৰ উত্তৰাধিকাৰী জ্ঞাতি থকাতো হ’ব লাগিছে। এইটি দেশীয় সাধাৰণ নিয়ম বুলিব নোৱাৰি। ধনাধিকাৰীয়ে জীবদ্দশাত আপোনাৰ সম্পত্তি কন্যা আৰু জামাতাক লিখি দিয়াত সি সকলে উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে সম্পত্তি পায়। অসবৰ্ণ বা বিধবা বিবাহৰ দ্বাৰাও উত্তৰাধিকাৰিত্ব স্বত্বৰ ব্যাঘাত নজন্মে। সত্ৰৰ অধিকাৰী পদত জ্যেষ্ঠানুক্ৰম, পুত্ৰানুক্ৰম, বা যোগ্যানুক্ৰম প্ৰচলিত। যি সত্ৰৰ অধিকাৰী উদাসীন, তাৰ অধিকাৰী মৃত অধিকাৰীৰ মনোনীত আৰু ৰক্ষিত ডেকা অধিকাৰীয়েই হয়। পোষ্য পুত্ৰ গ্ৰহণৰ নিয়ম এই দেশত কিঞ্চিৎ বিভিন্ন। কোনো লোকে নিজৰ গোত্ৰ বা বংশৰ অথবা অন্যৰ গোত্ৰ বা বংশৰ কোনো মানুহক পোষ্য পুত্ৰ গ্ৰহণ কৰি আপোনাৰ সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰী কৰে। বয়স বা যাগ-যজ্ঞাদিৰ প্ৰয়োজন দেখা নাযায়। পুৰুষ কি স্ত্ৰী উভয়েই পোষ্য পুত্ৰ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে। বিধবা স্ত্ৰীৰ পক্ষে পোষ্য পুত্ৰ গ্ৰহণত স্বামীৰ অনুমতিৰ অপেক্ষা নকৰে। তাৰ আপোনাৰ জ্ঞাতি বা সমাজ বা খেলৰ প্ৰাচীন লোকৰ সন্মতি হলেই যথেষ্ট। পিতৃ মাতৃয়ে স্বীকাৰ কৰিলেই সন্তানৰ জাৰজত্ব যায়। {{gap}}এই দেশৰ কি ৰজা কি প্ৰজা সকলোৱেই কাঠ বাঁহ আৰু খেৰেৰে সজা গৃহত বাস কৰে। কোনো কোনো দেবালয় মাত্ৰ ইষ্টক নিৰ্ম্মিত। সাধাৰণ পক্ষে গৃহৰ পৰিপাটী বা পৰিষ্কাৰৰ প্ৰতি বড়কৈ দৃষ্টি নকৰে। আহোম ৰজাৰ দিনত সকলোৱে সৰ্ব্বপ্ৰকাৰ পৰিচ্ছদ কি অলঙ্কাৰ পৰিধান কৰিব নোৱাৰিছিল। এতিয়া সেই কঠিন নিয়ম অন্তৰ্হিত হইছে। সৰ্ব্বসাধাৰণত স্ত্ৰীসকল দ্বিবস্ত্ৰা। অন্যস্থানলৈ গমন কৰিলে বা কোনো উৎসবাদিত নিজৰ ঘৰতে তাৰ ওপৰত খনীয়া কাপোৰ নামে এখান আবৰণ বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে। তাৰে সৰ্ব্বাঙ্গ সুন্দৰৰূপে আবৃত থাকে কেবল চক্ষু নাসিকা আৰু ভৰি মাত্ৰ অনাবৃত। পুৰুষবিলাকৰ পৰিচ্ছদত হিন্দুস্থানৰ নিয়মৰ বিশেষ অনুকৰণ বুলিব পাৰি। পাগুড়ি বা শিৰোবস্ত্ৰ বিনা কোনো<noinclude>{{Left|২৬}}</noinclude> 0bkgzoyuhf7is7kxrayw2hbv9y1omgk 3 73977 250409 204407 2026-05-19T09:53:16Z ~2026-30065-09 4440 250409 wikitext text/x-wiki {{tmbox | type = notice | image = [[চিত্ৰ:Wikisource-logo-as-3.svg|135px|left]] | imageright = [[চিত্ৰ:Assamese Jaapi.png|135px]] | style = border: 1px blue solid; | textstyle = | text = {{Center|<big>{{#if: {{{1}}} |'''নমস্কাৰ, {{#if: | {{{1}}} | {{BASEPAGENAME}} }}<br/>}}}} {{Center|'''অসমীয়া ৱিকিউৎসলৈ আপোনাক আদৰণি জনাইছোঁ!'''</big><br/><br/> আপোনাৰ আগ্ৰহৰ বাবে ধন্যবাদ। আশা কৰোঁ আপুনি সদায় আমাৰ লগত জড়িত হৈ থাকিব। '''ৱিকিউৎস''' (Wikisource) ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত মুক্ত উৎস পাঠৰ এক ডিজিটেল পুথিভঁৰাল। ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে লিখনিৰ ভাণ্ডাৰ বা সংকলন তৈয়াৰ কৰা, যাতে যিকোনো ভাষাৰ অনুবাদ আৰু অন্যান্য সম্পৰ্কিত বিষয় আদি ইয়াত সন্নিবিষ্ট কৰিব পাৰি। পূৰ্বতে কেৱল গুৰুত্বপূৰ্ণ ঐতিহাসিক পাঠ্যৰ আৰ্কাইভ সৃষ্টিত মনোনোবেশ কৰা এই প্ৰকল্প বিস্তাৰ হৈ সাধাৰণ সমলৰ পুথিভঁৰালৰ ৰূপ লৈছে। "Project Sourceberg" নামেৰে ২০০৩ চনৰ ২৪ নৱেম্বৰত আৰম্ভ হোৱা প্ৰকল্পটোক সেই বছৰৰে শেষৰফালে "Wikisource" নাম দিয়া হয়। অসমীয়া ভাষাত ৱিকিচৰ্ছ প্ৰকল্পক "ৱিকিউৎস" নাম দিয়া হৈছে। ২০১৩ চনৰ ৪ জানুৱাৰীত অসমীয়া ৱিকিউৎসই নিজা উপ-ড'মেইন লাভ কৰে। অসমীয়া ৱিকিউৎসত আপুনি এনে যিকোনো প্ৰকাশিত কামকাজ যোগ কৰিব পাৰে, যিবোৰৰ স্ৰষ্টাজনৰ মৃত্যু ৬০ বছৰ পাৰ হৈছে বা তেওঁৰ লেখাবোৰ পাব্লিক ড’মেইনৰ আওতালৈ আহিছে। ইয়াত এনে যি কোনো গান, কবিতা, গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ, ভ্ৰমণ কাহিনী, চিঠি পত্ৰ, দলিল, পুৰাণ, ভাওনা, ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ, গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাষণ আদি যোগ কৰিব পাৰে। মূল লেখা অসমীয়া ভাষাত ন’হলেও আপুনি ইয়াৰ অসমীয়া অনুবাদ ইয়াত যোগ কৰিব পাৰে। যিসকল লেখকৰ লিখনি ইয়াত যোগ কৰিব পাৰে সেইসকলৰ এখন সৰু তালিকা [[ৱিকিউৎস:অসমীয়া ভাষাৰ পাব্লিক ড’মেইনৰ অন্তৰ্ভূক্ত লিখকসমূহৰ তালিকা|অসমীয়া ভাষাৰ পাব্লিক ড’মেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখকসমূহৰ]] তালিকা চাওক।}}<br/> <center>'''ইয়াৰ উপৰিও ফেচবুকত আমাৰ [https://www.facebook.com/groups/assamwikigroup/ ''Assamese Wikipedia Community''] বুলি এটা আলোচনা গোট আছে। ৱিকিমিডিয়ানসকলক লগ পাবলৈ আপুনিও তাৰ সদস্য হৈ ল'ব পাৰে। '''</center> <center>আশা কৰোঁ ৱিকিউৎসত সম্পাদনা কৰি আৰু এজন ৱিকিমিডিয়ান হোৱাটো উপভোগ কৰিব।<br/> টুইটাৰত "ৱিকিউৎস"ক অনুসৰণ কৰিবলৈ [https://twitter.com/aswikisource ইয়াত ক্লিক কৰক]।</center> | small = / yes | smallimage = none / [[Image:Some image.svg|30px]] | smallimageright = none / [[Image:Some image.svg|30px]] | smalltext = আদৰণি }} — [[সদস্য:AdoroniBot|AdoroniBot]] ([[সদস্য বাৰ্তা:AdoroniBot|বাৰ্তা]]) ১৭:৪৩, ২৪ জুন ২০২৫ (IST) <!-- This welcome message is delivered by [[User:AdoroniBot|AdoroniBot]] on behalf of Assamese Wikimedia Community. --> ৰঙিয়া সমজিলাৰ অন্তৰ্গত জাপিয়া নিবাসী তৰণী চৰণ কলিতাই ১৯৮৬ চনত জাপিয়া ছাত্ৰ সন্থাৰ জৰিয়তে সামাজিক জীৱন আৰম্ভ কৰি পৰবৰ্তী সময়ত হাজো আঞ্চলিক ছাত্ৰ সন্থাৰ সভাপতি, সদৌ গুৱাহাটী মহকুমা ছাত্ৰ সন্থাৰ সহকাৰী সম্পাদক, পুঠিমাৰী মহাবিদ্যালয় ছাত্ৰ একতা সভাৰ সাধাৰণ সম্পাদক হিচাপে সেৱা আগবঢ়োৱাৰ পিচত আজিৰ বাতৰি,নতুন দৈনিক,দৈনিক অসম আদি কাকতত লেখা-মেলা কৰাৰ অন্তত ১৯৯১ চনৰ ১৫ জানুৱাৰীত স্থানীয় সাংবাদিক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। পৰবৰ্তী সময়ত তেখেতে 'অসম সংবাদ','যুগধ্বনি' আৰু ১৯৯৪ চনত দৈনিক আজিৰ সংবাদ কাকতৰ ডিমুৰ স্থানীয় সাংবাদিক হিচাপে সেৱা আগবঢ়ায়।১৯৯৫ চনৰ পৰা বৰ্তমানলৈ অসমীয়া প্ৰতিদিনৰ ডিমুৰ স্থানীয় সাংবাদিক হিচাপে সেৱা আগবঢ়াই থকাৰ লগতে ১৯১৭ চনৰ পৰা ২০০০ চনলৈ প্ৰতিদিন টাইমৰ দক্ষিণ ৰঙিয়াৰ সাংবাদিক হিচাপে সেৱা আগবঢ়ায়।সদৌ অসম গ্ৰামীণ বাতৰি কাকত সন্থাৰ সম্পাদক,অসম সাহিত্য সভা আৰু কামৰূপ জিলা সাহিত্য সভাৰ আজীৱন সভ্য।অসম সাহিত্য সভাৰ হাজো অধিবেশনৰ আদৰণি সমিতিৰ সহকাৰী সম্পাদক আৰু স্মৃতিগ্ৰন্থ সম্পাদনা সমিতিৰ সদস্য। কামৰূপ জিলা সাহিত্য সভাৰ দুটা কাৰ্যকালৰ সহকাৰী সম্পাদক, কামৰূপ জিলা সাংবাদিক সন্থাৰ চাৰিটা কাৰ্যকালৰ সম্পাদক হিচাপে সেৱা আগবঢ়োৱাৰ লগতে ১৯৯২ চনৰ পৰা জড়িত অসম বাৰ্তাজীৱী সংঘৰ ২০২৪-২৬ বৰ্ষৰ নিৰ্বাচিত কাৰ্যনিৰ্বাহক সদস্য।ছখন স্বৰচিত গ্ৰন্থ আৰু ২৫ খন গ্ৰন্থ সম্পাদনা কৰা কলিতাই ১৯৯৬-৯৭ চনত ডিমু ডোবক চাৰিআলিৰ পৰা প্ৰকাশিত পষেকীয়া বাতৰি কাকত 'ত্ৰিবেণী'ৰ সম্পাদক আৰু পথাৰ আলোচনীৰ সহকাৰী সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা কলিতাই কামৰূপ জিলা সাংবাদিক সন্থাৰ মায়াৰাম তামুলী বঁটা আৰু কুন্দৰমল আগৰৱালা বঁটা লাভ কৰাৰ লগতে।বড়িগোগ হাজো হাইস্কুল চ'ক উন্নয়ন সমিতিৰ দ্বাৰা শ্ৰেষ্ঠ সাংবাদিক বঁটা,পৰেশ বৈশ্য ফাউণ্ডেশ্যনৰ শ্ৰেষ্ঠ গ্ৰাম্য সাংবাদিক বঁটা, সদৌ অসম কবি মঞ্চৰ সংবাদ ৰত্ন বঁটা,ৰঙিয়াৰ সংগীত গ্ৰুপ অৱ ক্ৰিয়েচনৰ সংবাদ শিৰোমণি বঁটা আৰু কামৰূপ মহানগৰ জিলা স্বাস্থ্য আৰু পথ সুৰক্ষা সমিতিৰ পৰা সমাজ ৰত্ন বঁটা লাভ কৰাৰ লগতে অসম সাহিত্য সভাৰ পাঠশালা অধিবেশনত নিষ্ঠাবান সাংবাদিকৰ বঁটা লাভ কৰে।ৰঙিয়া মহকুমা ৰঙালী বিহু সন্মিলন আৰু গুৱাহাটী ৰূপ নগৰৰ স্বতন্ত্ৰ ভৱনত অসম ৰাজ্যিক মুক্তি যুজাৰু সন্মিলনে বিশেষভাবে সম্বৰ্ধনা জনায়।তেখেতে বিভিন্ন ঠাইত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা আৰু পুঠিমাৰী মহাবিদ্যালয়ৰ শ্ৰেষ্ঠ ভলীবল খেলুৱৈ হিচাপে হিচাপে খ্যাতি অৰ্জন কৰে। তৰণী চৰণ কলিতা প্ৰয়াত ধৈৰ্যৰাম কলিতা আৰু প্ৰয়াত অশ্ৰদ্ধা কলিতাৰ মাজু পুত্ৰ। [[বিশেষ:বৰঙনিসমূহ/&#126;2026-30065-09|&#126;2026-30065-09]] ([[সদস্য বাৰ্তা:&#126;2026-30065-09|talk]]) ১৫:২৩, ১৯ মে' ২০২৬ (IST) hry8ab1f0kzyrn1igjxmywyz14w4p7f 104 87021 250334 250304 2026-05-18T14:38:07Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 250334 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{Xxx-larger|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী।}}}} {{Rule|5em}} {{center|{{X-larger|'''১ম আধ্যা।'''}}}} {{center|{{x-larger|'''মোগলৰ বিৰুদ্ধে স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰণোদ্যম।'''}}}} {{gap}}৺শ্ৰীকৃষ্ণায় নমঃ॥ ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুন এই দুই কটকীএ লেখা ই ত্ৰিপুৰা দেশৰ কথা। ৰুদ্ৰসিংহ মহাৰাজাদেৱতাএ জয়ন্তা কছাৰী দুই দেশক মাৰি পাচে বঙ্গালৰ দেশক মাৰিবলৈ উদ্যম কৰিলে। পাচে তাৰ দেশৰ মৌৰঙ্গৰ ৰাজা, বনবিষ্ণুপুৰৰ ৰাজা, নদিয়াৰ ৰাজা, বেহাৰৰ ৰাজা, বৰ্দ্ধমানৰ কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ জমিদাৰ, বৰনগৰৰ উদয়নাৰাণ জমীদাৰ এইসকলৰ ঠাইক বৰফুকনৰ নামে মানুহ পঠাই, সিহঁতৰো মানুহ অনাই, বৰফুকনে মহাৰাজাত জনোৱাৰূপ কৰি সিহঁতৰ মানুহক মহাৰাজাৰ ঠাইক অনাই সেই ৰাজা জমীদাৰ সকললৈ বঁটা প্ৰসাদ দি হিতে প্ৰীতিপূৰ্বক পত্ৰ দি আমাৰ মানুষ সঙ্গত দি সিহঁতক পঠাই দিলে। এই ক্ৰমে মনুষ্য গতায়াত কৰাই সেইসকলক বশ কৰি লৈ পাচে সেইসকললৈ কৈ পঠালে, বোলে, – “আমি হিন্দুধৰ্ম্মস্থ ৰাজাসকল বিদ্যমানে থাকিতে যৱনে ধৰ্ম্ম নষ্ট কৰে। এই কাৰণে সকলো একবাক্য হয়া যৱনক নিগ্ৰহ কৰি ধৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰিলে যিখান হয় তাহাক তেম্ৰা জ্ঞাত আছে।”এইৰূপে সকলৰো ঠাইক মানুষ পঠাই জনালে। সিহঁতেও অনুমোদন কৰিলে।<noinclude></noinclude> 3zshbxpl9ha9kj17f8vbq0goje991s2 250335 250334 2026-05-18T14:39:00Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250335 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{Xxx-larger|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী।}}}} {{Rule|5em}} {{center|{{X-larger|'''১ম আধ্যা।'''}}}} {{center|{{x-larger|'''মোগলৰ বিৰুদ্ধে স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰণোদ্যম।'''}}}} {{gap}}৺শ্ৰীকৃষ্ণায় নমঃ॥ ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুন এই দুই কটকীএ লেখা ই ত্ৰিপুৰা দেশৰ কথা। ৰুদ্ৰসিংহ মহাৰাজাদেৱতাএ জয়ন্তা কছাৰী দুই দেশক মাৰি পাচে বঙ্গালৰ দেশক মাৰিবলৈ উদ্যম কৰিলে। পাচে তাৰ দেশৰ মৌৰঙ্গৰ ৰাজা, বনবিষ্ণুপুৰৰ ৰাজা, নদিয়াৰ ৰাজা, বেহাৰৰ ৰাজা, বৰ্দ্ধমানৰ কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ জমিদাৰ, বৰনগৰৰ উদয়নাৰাণ জমীদাৰ এইসকলৰ ঠাইক বৰফুকনৰ নামে মানুহ পঠাই, সিহঁতৰো মানুহ অনাই, বৰফুকনে মহাৰাজাত জনোৱাৰূপ কৰি সিহঁতৰ মানুহক মহাৰাজাৰ ঠাইক অনাই সেই ৰাজা জমীদাৰ সকললৈ বঁটা প্ৰসাদ দি হিতে প্ৰীতিপূৰ্বক পত্ৰ দি আমাৰ মানুষ সঙ্গত দি সিহঁতক পঠাই দিলে। এই ক্ৰমে মনুষ্য গতায়াত কৰাই সেইসকলক বশ কৰি লৈ পাচে সেইসকললৈ কৈ পঠালে, বোলে, – “আমি হিন্দুধৰ্ম্মস্থ ৰাজাসকল বিদ্যমানে থাকিতে যৱনে ধৰ্ম্ম নষ্ট কৰে। এই কাৰণে সকলো একবাক্য হয়া যৱনক নিগ্ৰহ কৰি ধৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰিলে যিখান হয় তাহাক তেম্ৰা জ্ঞাত আছে।”এইৰূপে সকলৰো ঠাইক মানুষ পঠাই জনালে। সিহঁতেও অনুমোদন কৰিলে। {{nop}}<noinclude></noinclude> a19hcan3nen9s8dbegwkculwhsbe0yn 250345 250335 2026-05-18T15:04:26Z BabulB 104 250345 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{Xxx-larger|'''ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী।'''}}}} {{Rule|5em}} {{center|{{X-larger|'''১ম আধ্যা।'''}}}} {{center|{{x-larger|'''মোগলৰ বিৰুদ্ধে স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰণোদ্যম।'''}}}} {{gap}}৺শ্ৰীকৃষ্ণায় নমঃ॥ ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুন এই দুই কটকীএ লেখা ই ত্ৰিপুৰা দেশৰ কথা। ৰুদ্ৰসিংহ মহাৰাজাদেৱতাএ জয়ন্তা কছাৰী দুই দেশক মাৰি পাচে বঙ্গালৰ দেশক মাৰিবলৈ উদ্যম কৰিলে। পাচে তাৰ দেশৰ মৌৰঙ্গৰ ৰাজা, বনবিষ্ণুপুৰৰ ৰাজা, নদিয়াৰ ৰাজা, বেহাৰৰ ৰাজা, বৰ্দ্ধমানৰ কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ জমিদাৰ, বৰনগৰৰ উদয়নাৰাণ জমীদাৰ এইসকলৰ ঠাইক বৰফুকনৰ নামে মানুহ পঠাই, সিহঁতৰো মানুহ অনাই, বৰফুকনে মহাৰাজাত জনোৱাৰূপ কৰি সিহঁতৰ মানুহক মহাৰাজাৰ ঠাইক অনাই সেই ৰাজা জমীদাৰ সকললৈ বঁটা প্ৰসাদ দি হিতে প্ৰীতিপূৰ্বক পত্ৰ দি আমাৰ মানুষ সঙ্গত দি সিহঁতক পঠাই দিলে। এই ক্ৰমে মনুষ্য গতায়াত কৰাই সেইসকলক বশ কৰি লৈ পাচে সেইসকললৈ কৈ পঠালে, বোলে, – “আমি হিন্দুধৰ্ম্মস্থ ৰাজাসকল বিদ্যমানে থাকিতে যৱনে ধৰ্ম্ম নষ্ট কৰে। এই কাৰণে সকলো একবাক্য হয়া যৱনক নিগ্ৰহ কৰি ধৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰিলে যিখান হয় তাহাক তেম্ৰা জ্ঞাত আছে।”এইৰূপে সকলৰো ঠাইক মানুষ পঠাই জনালে। সিহঁতেও অনুমোদন কৰিলে। {{nop}}<noinclude></noinclude> f5erf2zh95y26aq86vm6nqqshtbqxko 250351 250345 2026-05-18T15:12:43Z BabulB 104 250351 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{Xxx-larger|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী।}}}} {{Rule|5em}} {{center|{{X-larger|১ম আধ্যা।}}}} {{center|{{x-larger|মোগলৰ বিৰুদ্ধে স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰণোদ্যম।}}}} {{gap}}৺শ্ৰীকৃষ্ণায় নমঃ॥ ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুন এই দুই কটকীএ লেখা ই ত্ৰিপুৰা দেশৰ কথা। ৰুদ্ৰসিংহ মহাৰাজাদেৱতাএ জয়ন্তা কছাৰী দুই দেশক মাৰি পাচে বঙ্গালৰ দেশক মাৰিবলৈ উদ্যম কৰিলে। পাচে তাৰ দেশৰ মৌৰঙ্গৰ ৰাজা, বনবিষ্ণুপুৰৰ ৰাজা, নদিয়াৰ ৰাজা, বেহাৰৰ ৰাজা, বৰ্দ্ধমানৰ কীৰ্ত্তিচন্দ্ৰ জমিদাৰ, বৰনগৰৰ উদয়নাৰাণ জমীদাৰ এইসকলৰ ঠাইক বৰফুকনৰ নামে মানুহ পঠাই, সিহঁতৰো মানুহ অনাই, বৰফুকনে মহাৰাজাত জনোৱাৰূপ কৰি সিহঁতৰ মানুহক মহাৰাজাৰ ঠাইক অনাই সেই ৰাজা জমীদাৰ সকললৈ বঁটা প্ৰসাদ দি হিতে প্ৰীতিপূৰ্বক পত্ৰ দি আমাৰ মানুষ সঙ্গত দি সিহঁতক পঠাই দিলে। এই ক্ৰমে মনুষ্য গতায়াত কৰাই সেইসকলক বশ কৰি লৈ পাচে সেইসকললৈ কৈ পঠালে, বোলে, – “আমি হিন্দুধৰ্ম্মস্থ ৰাজাসকল বিদ্যমানে থাকিতে যৱনে ধৰ্ম্ম নষ্ট কৰে। এই কাৰণে সকলো একবাক্য হয়া যৱনক নিগ্ৰহ কৰি ধৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰিলে যিখান হয় তাহাক তেম্ৰা জ্ঞাত আছে।”এইৰূপে সকলৰো ঠাইক মানুষ পঠাই জনালে। সিহঁতেও অনুমোদন কৰিলে। {{nop}}<noinclude></noinclude> ojhr83y6ncia1gmpn2gw2ouq2q7od53 104 87022 250333 238857 2026-05-18T14:37:35Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 250333 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh|২|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude> {{gap}}পাচে ৰুদ্ৰসিংহ মহাৰাজা আপোনাৰ দেশৰ কাঁড়, ধনু, বাৰু, তৰোৱাল, হিলৈ, গুলী, খাৰ, নাও এইসকল, ভণ্ডাৰত যি আছিল তাকো বিচাৰ কৰি বুজিলে আৰু অধিকাধিকৰূপেও কৰালে, আৰু লোকজনৰ সুখ দুখ বিচাৰ কৰি মূল দোৱাল দুয়ো পলীয়া মানুহৰ হতোৱাএ কাড়, ধনু, হিলৈ মৰাই শিখালে। হাতীকো চক ভঙ্গাই সধাইছিলে, ঘোঁৰাতো চিপাহী শিখালে। এইৰূপে সকলকো চেষ্টা কৰিলে। লোকে বঙ্গাল মাৰিবলৈ চেষ্টা কৰে বুলি নাজানে। {{Gap}}এনেতে আৰ বিদেশী পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণ, বৈদ্য, গুণী-গায়ন, কাৰিকৰ, ছাহা মহাজনৰো মানুষ অনাই সকলকো অনেকৰূপে দ্ৰব্য সামগ্ৰী দি সন্তোষ কৰি পঠাই দিছিলে। আৰু প্ৰধান পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণ যিসকল নাহিছিলে সেইসকললৈকো ৰূপ, সুবৰ্ণ দি পঠাইছিলে। সেইসকলেও সেই স্থানতে থাকি মহাৰাজাক আশীৰ্বাদ কৰিছিলে। এইৰূপে দিয়া-থোৱা গুণতে সিদেশতো মহাৰাজাৰ বৰৰূপে যশ প্ৰতিষ্ঠা হ'ল। পাচে সেই দেশৰ লোকসকল প্ৰাপ্তি আশাত থাকি গতায়াত কৰিব ধৰিলে। সেইসকলকো সন্তোষ কৰি পঠাই দিছিলে। {{gap}}পাচে এইৰূপ মহাৰাজাৰ যশস্যা শুনি আনন্দিৰাম মেধি আহিল। পাচে মহাৰাজা সিহঁতক ভটীয়াপাৰৰ পুখুৰীপাৰত বাসা কৰাই দিয়ালে। সিধা-পত্ৰো নিয়ম কৰি দিছিলে। পাচে মহাৰাজা ৰঙ্গপুৰৰ ফাগু-যাত্ৰাৰ দৌলৰ কাখৰৰ চ'ৰাত সিহঁতক সম্ভাষা কৰিলে। সিহঁতেও মহাৰাজাক আশীৰ্ব্বাদ কৰিলে। ভেটী-ঘাঁটি যি আনিছিলে তাকো ভেঁটিলে। পাচে মহাৰাজা আজ্ঞা কৰিলে, কটকীবোৰে থঙ্গা পাৰি দিলে, তাতে আনন্দিৰাম মেধি বহিল। পাচে মহাৰাজাৰ আগত সিহঁতে ছংকীৰ্ত্তনৰ মতে গীত গাইছিলে, বেণু বাদ্য কৰিছিলে, মুৰুলী হাতত লৈ নৃত্যো কৰিছিলে। এইৰূপে সেই দিন কৌতুক চাই বাসাক পঠাই দিলে। পাচে ছংকীৰ্ত্তনৰ গীত শিখিবলৈ আমাৰ এখেৰ গায়ন দিছিলে।<noinclude></noinclude> 8x27jkleoti5932omxg87a60c5418ky 250336 250333 2026-05-18T14:39:34Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250336 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|২|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>{{gap}}পাচে ৰুদ্ৰসিংহ মহাৰাজা আপোনাৰ দেশৰ কাঁড়, ধনু, বাৰু, তৰোৱাল, হিলৈ, গুলী, খাৰ, নাও এইসকল, ভণ্ডাৰত যি আছিল তাকো বিচাৰ কৰি বুজিলে আৰু অধিকাধিকৰূপেও কৰালে, আৰু লোকজনৰ সুখ দুখ বিচাৰ কৰি মূল দোৱাল দুয়ো পলীয়া মানুহৰ হতোৱাএ কাড়, ধনু, হিলৈ মৰাই শিখালে। হাতীকো চক ভঙ্গাই সধাইছিলে, ঘোঁৰাতো চিপাহী শিখালে। এইৰূপে সকলকো চেষ্টা কৰিলে। লোকে বঙ্গাল মাৰিবলৈ চেষ্টা কৰে বুলি নাজানে। {{Gap}}এনেতে আৰ বিদেশী পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণ, বৈদ্য, গুণী-গায়ন, কাৰিকৰ, ছাহা মহাজনৰো মানুষ অনাই সকলকো অনেকৰূপে দ্ৰব্য সামগ্ৰী দি সন্তোষ কৰি পঠাই দিছিলে। আৰু প্ৰধান পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণ যিসকল নাহিছিলে সেইসকললৈকো ৰূপ, সুবৰ্ণ দি পঠাইছিলে। সেইসকলেও সেই স্থানতে থাকি মহাৰাজাক আশীৰ্বাদ কৰিছিলে। এইৰূপে দিয়া-থোৱা গুণতে সিদেশতো মহাৰাজাৰ বৰৰূপে যশ প্ৰতিষ্ঠা হ'ল। পাচে সেই দেশৰ লোকসকল প্ৰাপ্তি আশাত থাকি গতায়াত কৰিব ধৰিলে। সেইসকলকো সন্তোষ কৰি পঠাই দিছিলে। {{gap}}পাচে এইৰূপ মহাৰাজাৰ যশস্যা শুনি আনন্দিৰাম মেধি আহিল। পাচে মহাৰাজা সিহঁতক ভটীয়াপাৰৰ পুখুৰীপাৰত বাসা কৰাই দিয়ালে। সিধা-পত্ৰো নিয়ম কৰি দিছিলে। পাচে মহাৰাজা ৰঙ্গপুৰৰ ফাগু-যাত্ৰাৰ দৌলৰ কাখৰৰ চ'ৰাত সিহঁতক সম্ভাষা কৰিলে। সিহঁতেও মহাৰাজাক আশীৰ্ব্বাদ কৰিলে। ভেটী-ঘাঁটি যি আনিছিলে তাকো ভেঁটিলে। পাচে মহাৰাজা আজ্ঞা কৰিলে, কটকীবোৰে থঙ্গা পাৰি দিলে, তাতে আনন্দিৰাম মেধি বহিল। পাচে মহাৰাজাৰ আগত সিহঁতে ছংকীৰ্ত্তনৰ মতে গীত গাইছিলে, বেণু বাদ্য কৰিছিলে, মুৰুলী হাতত লৈ নৃত্যো কৰিছিলে। এইৰূপে সেই দিন কৌতুক চাই বাসাক পঠাই দিলে। পাচে ছংকীৰ্ত্তনৰ গীত শিখিবলৈ আমাৰ এখেৰ গায়ন দিছিলে। {{nop}}<noinclude></noinclude> 4kbvd9c4u8w5hdhedzobvx7lh456rfw 104 87023 250332 238871 2026-05-18T14:37:18Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 250332 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{center|মোগলৰ বিৰুদ্ধে স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰণোদ্যম।}}</noinclude>{{gap}}আৰু আগে মহাৰাজাৰ পিতৃ গদাধৰ সিংহ মহাৰাজাৰ গয়া কৰিবলৈ তৰ্কবাগীশ ভট্টাচাৰ্য্যক পঠাইছিলে। পাচে ভট্টাচাৰ্য্যে গয়া কৰি আহোঁতে ঢাকাত সুবংশৰাইক মিলি আহিল। পাচে মহাৰাজ ৰত্নকন্দলীক ভট্টাচাৰ্য্যৰ গালৈ পঠাই দিলে। পাচে ৰঙ্গামাটিৰ পৰা ভট্টাচাৰ্য্যে ৰত্নকন্দলীক সুবংশৰাইৰ ঠাইক পঠাই দিলে, বোলে, — "গুণী-গায়ন যি দিব পাৰে তাক আনিবা।” পাচে ৰত্নকন্দলী গ'লত সুবংশৰায়ে বুলিলে, বোলে, – "ৰুদ্ৰসিংহ মহাৰাজাএ শুনিছোঁ জয়ন্তা কছাৰী মাৰি বশ কৰি লৈছে। ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজা বৰ ৰাজা, তায়ৰ সহিত প্ৰীতি কৰি বশ কৰি ললে অনেক কাৰ্য্যত পাব।” পাচে সেই কথা মহাৰাজাত ৰত্নকন্দলী আহি জনালে। সেই কথা মহাৰাজাৰ মনত আছিল। {{center|___________}} {{center|'''২য় আধ্যা।'''}} {{center|'''অসম-ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰীতি-সংস্থাপক আনন্দিৰাম মেধি।'''}} {{Gap}}পাচে আনন্দিৰাম মেধিলৈ সোধালে, বোলে, “ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজা সহিত তেওঁৰ প্ৰীতি আছে নাই?” আনন্দিৰাম মেধিয়ে কলে, বোলে,—“ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজা ৰত্নমাণিকৰ ঠাইক আমি গৈছিলো। আমিএ সহিতে বৰ প্ৰীতি আছে।” পাচে মহাৰাজা বুলি পঠালে, বোলে, – “মেধিৰ যদি ত্ৰিপুৰা ৰাজা সহিত প্ৰীতি আছে আমি নপচাৰূপে চেষ্টা কৰি উকীল-পত্ৰ দি ত্ৰিপুৰা ৰাজা সহিত প্ৰীতি কৰাব।” পাচে মেধিয়ে জনাই পঠালে, বোলে, – “মহাৰাজাৰ মনুষ্য আমাৰ সঙ্গে দিব, সেই মনুষ্য সহিতে গৃহলৈ গৈ আমি পত্ৰ লিখি পঠাব ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ ঠাইক। যদি স্বৰ্গদেৱ মহাৰাজা সহিতে প্ৰীতি কৰিবাৰ ইছা আছে, তেবে সেই মনুষ্যে সহিতে আমি ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ ঠাইক গৈ চেষ্টা কৰি<noinclude></noinclude> ct7cmadd6145ey9dzidlogvhz0b78cw 250339 250332 2026-05-18T14:59:24Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250339 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||মোগলৰ বিৰুদ্ধে স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰণোদ্যম।|}}</noinclude>{{gap}}আৰু আগে মহাৰাজাৰ পিতৃ গদাধৰ সিংহ মহাৰাজাৰ গয়া কৰিবলৈ তৰ্কবাগীশ ভট্টাচাৰ্য্যক পঠাইছিলে। পাচে ভট্টাচাৰ্য্যে গয়া কৰি আহোঁতে ঢাকাত সুবংশৰাইক মিলি আহিল। পাচে মহাৰাজ ৰত্নকন্দলীক ভট্টাচাৰ্য্যৰ গালৈ পঠাই দিলে। পাচে ৰঙ্গামাটিৰ পৰা ভট্টাচাৰ্য্যে ৰত্নকন্দলীক সুবংশৰাইৰ ঠাইক পঠাই দিলে, বোলে, — "গুণী-গায়ন যি দিব পাৰে তাক আনিবা।” পাচে ৰত্নকন্দলী গ'লত সুবংশৰায়ে বুলিলে, বোলে, – "ৰুদ্ৰসিংহ মহাৰাজাএ শুনিছোঁ জয়ন্তা কছাৰী মাৰি বশ কৰি লৈছে। ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজা বৰ ৰাজা, তায়ৰ সহিত প্ৰীতি কৰি বশ কৰি ললে অনেক কাৰ্য্যত পাব।” পাচে সেই কথা মহাৰাজাত ৰত্নকন্দলী আহি জনালে। সেই কথা মহাৰাজাৰ মনত আছিল। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} {{center|{{X-larger|'''২য় আধ্যা।'''}}}} {{center|{{X-larger|'''অসম-ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰীতি-সংস্থাপক আনন্দিৰাম মেধি।'''}}}} {{Gap}}পাচে আনন্দিৰাম মেধিলৈ সোধালে, বোলে, “ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজা সহিত তেওঁৰ প্ৰীতি আছে নাই?” আনন্দিৰাম মেধিয়ে কলে, বোলে,—“ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজা ৰত্নমাণিকৰ ঠাইক আমি গৈছিলো। আমিএ সহিতে বৰ প্ৰীতি আছে।” পাচে মহাৰাজা বুলি পঠালে, বোলে,— “মেধিৰ যদি ত্ৰিপুৰা ৰাজা সহিত প্ৰীতি আছে আমি নপচাৰূপে চেষ্টা কৰি উকীল-পত্ৰ দি ত্ৰিপুৰা ৰাজা সহিত প্ৰীতি কৰাব।” পাচে মেধিয়ে জনাই পঠালে, বোলে, – “মহাৰাজাৰ মনুষ্য আমাৰ সঙ্গে দিব, সেই মনুষ্য সহিতে গৃহলৈ গৈ আমি পত্ৰ লিখি পঠাব ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ ঠাইক। যদি স্বৰ্গদেৱ মহাৰাজা সহিতে প্ৰীতি কৰিবাৰ ইছা আছে, তেবে সেই মনুষ্যে সহিতে আমি ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ ঠাইক গৈ চেষ্টা কৰি<noinclude></noinclude> tq5d1e8rzfplrrxmebiikrdep5hk01n 250340 250339 2026-05-18T15:00:21Z BabulB 104 250340 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||মোগলৰ বিৰুদ্ধে স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰণোদ্যম।|}}</noinclude><section begin="A" />{{gap}}আৰু আগে মহাৰাজাৰ পিতৃ গদাধৰ সিংহ মহাৰাজাৰ গয়া কৰিবলৈ তৰ্কবাগীশ ভট্টাচাৰ্য্যক পঠাইছিলে। পাচে ভট্টাচাৰ্য্যে গয়া কৰি আহোঁতে ঢাকাত সুবংশৰাইক মিলি আহিল। পাচে মহাৰাজ ৰত্নকন্দলীক ভট্টাচাৰ্য্যৰ গালৈ পঠাই দিলে। পাচে ৰঙ্গামাটিৰ পৰা ভট্টাচাৰ্য্যে ৰত্নকন্দলীক সুবংশৰাইৰ ঠাইক পঠাই দিলে, বোলে, — "গুণী-গায়ন যি দিব পাৰে তাক আনিবা।” পাচে ৰত্নকন্দলী গ'লত সুবংশৰায়ে বুলিলে, বোলে, – "ৰুদ্ৰসিংহ মহাৰাজাএ শুনিছোঁ জয়ন্তা কছাৰী মাৰি বশ কৰি লৈছে। ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজা বৰ ৰাজা, তায়ৰ সহিত প্ৰীতি কৰি বশ কৰি ললে অনেক কাৰ্য্যত পাব।” পাচে সেই কথা মহাৰাজাত ৰত্নকন্দলী আহি জনালে। সেই কথা মহাৰাজাৰ মনত আছিল। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|'''২য় আধ্যা।'''}}}} {{center|{{X-larger|'''অসম-ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰীতি-সংস্থাপক আনন্দিৰাম মেধি।'''}}}} {{Gap}}পাচে আনন্দিৰাম মেধিলৈ সোধালে, বোলে, “ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজা সহিত তেওঁৰ প্ৰীতি আছে নাই?” আনন্দিৰাম মেধিয়ে কলে, বোলে,—“ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজা ৰত্নমাণিকৰ ঠাইক আমি গৈছিলো। আমিএ সহিতে বৰ প্ৰীতি আছে।” পাচে মহাৰাজা বুলি পঠালে, বোলে,— “মেধিৰ যদি ত্ৰিপুৰা ৰাজা সহিত প্ৰীতি আছে আমি নপচাৰূপে চেষ্টা কৰি উকীল-পত্ৰ দি ত্ৰিপুৰা ৰাজা সহিত প্ৰীতি কৰাব।” পাচে মেধিয়ে জনাই পঠালে, বোলে, – “মহাৰাজাৰ মনুষ্য আমাৰ সঙ্গে দিব, সেই মনুষ্য সহিতে গৃহলৈ গৈ আমি পত্ৰ লিখি পঠাব ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ ঠাইক। যদি স্বৰ্গদেৱ মহাৰাজা সহিতে প্ৰীতি কৰিবাৰ ইছা আছে, তেবে সেই মনুষ্যে সহিতে আমি ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ ঠাইক গৈ চেষ্টা কৰি <section end="B" /><noinclude></noinclude> tssvbnt3s9zk15nyp9motwhle7mut5p 250350 250340 2026-05-18T15:11:38Z BabulB 104 250350 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||মোগলৰ বিৰুদ্ধে স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰণোদ্যম।|}}</noinclude><section begin="A" />{{gap}}আৰু আগে মহাৰাজাৰ পিতৃ গদাধৰ সিংহ মহাৰাজাৰ গয়া কৰিবলৈ তৰ্কবাগীশ ভট্টাচাৰ্য্যক পঠাইছিলে। পাচে ভট্টাচাৰ্য্যে গয়া কৰি আহোঁতে ঢাকাত সুবংশৰাইক মিলি আহিল। পাচে মহাৰাজ ৰত্নকন্দলীক ভট্টাচাৰ্য্যৰ গালৈ পঠাই দিলে। পাচে ৰঙ্গামাটিৰ পৰা ভট্টাচাৰ্য্যে ৰত্নকন্দলীক সুবংশৰাইৰ ঠাইক পঠাই দিলে, বোলে, — "গুণী-গায়ন যি দিব পাৰে তাক আনিবা।” পাচে ৰত্নকন্দলী গ'লত সুবংশৰায়ে বুলিলে, বোলে, – "ৰুদ্ৰসিংহ মহাৰাজাএ শুনিছোঁ জয়ন্তা কছাৰী মাৰি বশ কৰি লৈছে। ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজা বৰ ৰাজা, তায়ৰ সহিত প্ৰীতি কৰি বশ কৰি ললে অনেক কাৰ্য্যত পাব।” পাচে সেই কথা মহাৰাজাত ৰত্নকন্দলী আহি জনালে। সেই কথা মহাৰাজাৰ মনত আছিল। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|২য় আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|অসম-ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰীতি-সংস্থাপক আনন্দিৰাম মেধি।}}}} {{Gap}}পাচে আনন্দিৰাম মেধিলৈ সোধালে, বোলে, “ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজা সহিত তেওঁৰ প্ৰীতি আছে নাই?” আনন্দিৰাম মেধিয়ে কলে, বোলে,—“ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজা ৰত্নমাণিকৰ ঠাইক আমি গৈছিলো। আমিএ সহিতে বৰ প্ৰীতি আছে।” পাচে মহাৰাজা বুলি পঠালে, বোলে,— “মেধিৰ যদি ত্ৰিপুৰা ৰাজা সহিত প্ৰীতি আছে আমি নপচাৰূপে চেষ্টা কৰি উকীল-পত্ৰ দি ত্ৰিপুৰা ৰাজা সহিত প্ৰীতি কৰাব।” পাচে মেধিয়ে জনাই পঠালে, বোলে, – “মহাৰাজাৰ মনুষ্য আমাৰ সঙ্গে দিব, সেই মনুষ্য সহিতে গৃহলৈ গৈ আমি পত্ৰ লিখি পঠাব ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ ঠাইক। যদি স্বৰ্গদেৱ মহাৰাজা সহিতে প্ৰীতি কৰিবাৰ ইছা আছে, তেবে সেই মনুষ্যে সহিতে আমি ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ ঠাইক গৈ চেষ্টা কৰি <section end="B" /><noinclude></noinclude> 3huory2cm332wu826y3ot1hl6ps5b8z 104 87024 250346 238878 2026-05-18T15:07:01Z BabulB 104 250346 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৪|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>উকীল-পত্ৰ দি প্ৰীতি কৰোৱা যাব।” পাচে মেধিক বিদায় দিওঁতে দিলে,—হাতী এটা, সোণৰ খাৰু, টাৰ, কৰ্ণ ফুলা, টেমী, ৰূপৰ কাঁহী, তাওকিন্, বাটি, বটা। আত বাজে সোণ, ৰূপ, বস্ত্ৰ বহুতৰূপে দি সন্তোষ কৰিলে। পাচে ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুনক সঙ্গে দি বিদায় দিলে। {{gap}}পাচে মেধি গৃহলৈ গৈ ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ ঠাইক মনুষ্য পঠাই সমাচাৰ জনালে। পাচে ৰাজাএ এই কথা শুনি দুটা ভাল মনুষ্য পঠাই দিলে, বোলে,—“আনন্দিৰাম মেধিক শীঘ্ৰে আনগৈ।” পাচে সেই মানুহে মেধিক নিলেহি, আমাকো লগতে নিলে। পাচে মেধি ৰাজাৰ নগৰ পালত বাসাগৃহ দিয়ালে। বঙ্গালী ধাৰাণে সিদ্ধা দিয়ালে। পাচে আমি কলোঁ, বোলো,—“বৰবৰুৱা নবাবে গঙ্গাজল নিবলৈ বুলি পঠাইছে হেন কৰি কবা। মহাৰাজায়ে পাঁচিছে বুলি নকবা।” পাচে মেধিয়ে ৰাজাক মিলি ৰুদ্ৰসিংহ মহাৰাজাৰ গুণ-কীৰ্ত্তি আমি যিৰূপে কব দিলে। সেইৰূপে কলে; আৰু কলে, বোলে, – “স্বৰ্গদেৱ মহাৰাজাৰ সহিত প্ৰীতি কৰিলে মহাৰাজাৰ অনেক কাৰ্য্যলৈ সুচাৰ হয়।” পাচে ৰত্নমাণিক্য ৰাজাএ মহাৰাজাৰ গুণ-কীৰ্ত্তি শুনি প্ৰীতি কৰিবলৈ ইছা কৰি বুলিলে, বোলে,—“তাঞিৰ দেশলৈ আমাৰ লোক কোনো দিন গতায়াত কৰা নাই, এখন কিৰূপে যাব?” পাচে মেধিয়ে বুলিলে, বোলে,—“বৰবৰুৱা নবাবে গঙ্গাজল নিবলৈ দুইজন ভাল মনুষ্য পঠাইছে। যদি মহাৰাজা ইছা কৰে তাহাৰ সঙ্গে উকীল পঠাইতে পাৰি।” পাচে ৰাজাএ মেধিক বুলিলে, বোলে,—“সেই মানুহ আমাৰ ঠাইত মিলাবা।” পাচে মেধিক বাসাক পঠাই দিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> cg8ry8a97jm6mn58sc6o93sg2x4bxbv 104 87025 250349 238881 2026-05-18T15:10:41Z BabulB 104 250349 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{X-larger|৩য় আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ আগত অসমৰ কটকী।}}}} {{Gap}}পাচে মেধিয়ে আমাক নি ৰাজাত মিলালে। পাচে ৰাজাএ দেৱানৰ দ্বাৰে আমাত সোধালে, বোলে,— “তেম্ৰা কি কাৰ্য্যে আসিছে?” আমি কহিলোঁ, বোলে, — “বৰবৰুৱা নবাবে গঙ্গাজল নিবলৈ পঠাইছে।” পাচে দেৱানে বুলিলে, বোলে,—“স্বৰ্গীৰাজা সহিত আমাৰ মহাৰাজাৰ প্ৰীতি কৰিবাৰ ইছা হৈছে। উকীল-পত্ৰ পঠালে তোমোৰা নিতে পাৰিবা নোৱাৰিবা? ” পাচে কহিলোঁ, বোলে, —“অনেক ৰাজাসকলে স্বৰ্গদেৱ মহাৰাজা সহিত প্ৰীতিক বাঞ্ছা কৰি বৰবৰুৱা নবাবৰ ঠাইক মনুষ্য পঠায়। পাচে বৰবৰুৱা নবাবে মহাৰাজাত জনাই প্ৰীতি কৰায়। এখন তোমাৰ দিকিৰ সেইৰূপ ইছা থাকিলে বৰবৰুৱা নবাবত আমি জনাইতে পাৰি।" পাচে মেধিয়ে সহিত আমাক বাসালৈ পাঠাই দিলে। পাচে ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুন এই দুইকো সিদ্ধা দিয়ালে। পাচে ৰাজাএ বৰবৰুৱাৰ নাম সুধি পঠালে। আমাৰ ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুনে কৈ পঠালে, বোলে,— —“আমাৰ বৰবৰুৱা নাবাবৰ সুৰত সিংহ নাম।” পাচে ৰুদ্ৰসিংহ মহাৰাজাৰ নামে প্ৰীতিপূৰ্ব্বক পত্ৰ লিখিলে। বৰবৰুৱাৰ নামেও পত্ৰ লিখিলে। উকীল পঠাবলৈকো নিশ্চয় কৰিলে। {{Gap}}পাচে আনন্দিৰাম মেধিয়ে আমাৰ ৰত্নকন্দলীকে, অৰ্জ্জুনকে ৰাজাৰ আজ্ঞাএ ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰৰ ঠাইক নিয়ালে। পাচে বৰঠাকুৰে বুলিলে, বোলে,— “ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুনদাস, তোম্ৰা বৰবৰুৱা নাবাবৰ ঠাইত কহিবা, পূৰ্ববাপৰে আমাৰ স্বৰ্গীমহাৰাজা সহিতে প্ৰীতি অপ্ৰীতি কিছো নাইকিছিলে। এখন আমাৰ মহাৰাজাএ স্বৰ্গীমহাৰাজাএ সহিতে প্ৰীতিক মন কৰি সন্দেশ-পত্ৰ সহিতে উকীল পঠাবলৈ ইছা কৰিছে। যিৰূপে প্ৰীতিগোট সৈষ্ঠব হয় তাহাকে কৰিব।” আৰু বুলিলে, বোলে, —<noinclude></noinclude> 3w7kqryyen19trubrqvurfi8suo8ar6 104 87026 250352 238891 2026-05-18T15:20:53Z BabulB 104 250352 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>“সকলো কাৰ্য্য মন্ত্ৰীৰ দ্বাৰাএ হয়। তেম্ৰা স্বৰ্গীৰাজাৰ মন্ত্ৰী সৰ্ব্বৰূপে বিজ্ঞ, যেখান যোগ্য হয় তাহাকে কৰিব।” পাচে ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুন এই দুএ বুলিলে, বোলে, – “ঠাকুৰ চাহেবে আমাক যিৰূপ আজ্ঞা কৰিছে, সেইৰূপে আমি বৰবৰুৱা নবাবৰ ঠাইত বিজ্ঞাপন কৰিম।” পাচে পাণ-গুৱা দি বাসাক পঠাই দিলে। {{gap}}পাচে মেধিএ সহিতে ৰত্নকন্দলীকে, অৰ্জ্জুনকে ৰাজাৰ সভালৈ নিয়াই ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰ ভট্টাচাৰ্য্যক, উদয়নাৰায়ণক অনাই হাদিৰ কৰি ৰাজাৰ আজ্ঞাএৰে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে বুলিলে, বোলে, — “ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুনদাস, আমাৰ মহাৰাজাএ স্বৰ্গীমহাৰাজাএ সহিতে প্ৰীতিক ইছা কৰি ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰ, উদয়নাৰায়ণ এই দুইক পত্ৰ-সন্দেশ সমেতে তোম্ৰাৰ সঙ্গে দিছে। এই পত্ৰ-সন্দেশ সহিতে আমাৰ উকীলক তোম্ৰা বৰবৰুৱা নবাবৰ ঠাইত মিলাবা, আৰু স্বৰ্গীমহাৰাজাৰ ঠাইলৈকো পত্ৰ-সন্দেশ দিয়া গৈছে, এই পত্ৰ-সন্দেশ সমেতে বৰবৰুৱা নবাবে আমাৰ উকীলক স্বৰ্গীমহাৰাজাৰ ঠাইত মিলাব, যেমনে পূৰ্ব্বাপৰ অবিৰোধপূৰ্ব্বকে প্ৰীতিগোট বৃদ্ধি হয় তাহাকে কৰিব।” পাচে ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুন এই দুএ বুলিলে, বোলে—“ভাল, মহাৰাজে যিখান আমাক আজ্ঞা কৰিছে তাহাক বৰবৰুৱা নবাবৰ ঠাইত জ্ঞাত কৰিম।” পাচে ৰাজা আমাৰ ৰত্নকন্দলীকে, অৰ্জ্জুনকে আতলঞ্চৰ জামা, সোণাৱলী ছিৰা, ৰূপৰ জালৰ দিয়া পাটৰ পটুকা এই কাপৰেৰে বঁটা দিলে, আৰু দুইক ৰূপ ৪০ টকা দিলে। পাণ-গুৱা, ফুল-চন্দন দি বিদাই দিলে। পাচে কছাৰীৰ দেশেদি উকীল যাব লাগে জানি সিহঁতৰ উকীলৰ হাতত কছাৰী ৰজালৈ পত্ৰ-সন্দেশ দিলে। কছাৰী ৰজালৈ দিয়া সন্দেশৰ লেখা, — বাখৰপতা দুগদুগী ১খান, কিমখাপ ১খান, এইৰূপে দিলে। {{Gap}}পাচে ১৬৩২ শকৰ আষাঢ়ত ত্ৰিপুৰা ৰাজা ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুনৰ সঙ্গে উকীল দি পঠাই দিলে। পাচে ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুন সেই উকীলে<noinclude></noinclude> e6p1nym3qm8wqf22ma8fuixvcypy432 104 87027 250353 238986 2026-05-18T15:23:09Z BabulB 104 250353 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ আগত অসমৰ কটকী ।|৭}}</noinclude>সহিতে ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ নগৰৰ পৰা ৮ দিনৰ পথ আহি কৌলাসৰ পৰঙ্গনাত বৰ্ষা কালত সঙ্গৰ মনুষ্য নপৰিয়া পৰিলত তাতে ৪ মাহ ৰহিছিল। পাচে ত'ৰ পৰা আহি কছাৰী ৰজাৰ নগৰ খাছপুৰ পালেহি। পাচে কছাৰী ৰজায়ে ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ দুই উকীলক তুলিলে, পত্ৰ-সন্দেশকো দিলে। পূৰ্ব্বে ত্ৰিপুৰা ৰাজা কছাৰী ৰজালৈ পত্ৰ লেখোতে পত্ৰত ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ নাম নিলিখিলে, বোলে, — “আমাৰ তলত কাছাৰী ৰাজাৰ নাম লেখিলে সি বা কোনোৰূপে অপৰিতোষক পাই, আমাৰ নামো কছাৰী ৰজাব তল কৰি লেখিলে ইয়ো অযোগ্য।” এই কাৰণে নেলেখিলে। “পত্ৰত আমাৰ নামে মোহৰ দিয়া যাব, সেএ আমাৰ পত্ৰ হেন বুজাব।” পাচে কছাৰী ৰজাৰ আগত সেই পত্ৰ পঢ়িলত সুধিলে, বোলে,—“পত্ৰত দেখোঁ ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ নাম নাই, কাৰ পত্ৰ হেন বুলি বুজা যাব?” পাচে ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ দুই উকীলে বুলিলে, বোলে, —“আমাৰ মহাৰাজাৰ নামে পত্ৰতে মোহৰ আছে, সেয়ে বুজাইছে। যিঠাইত ৰাজাৰ নাম পত্ৰত নেলেখে সিঠাইত এনেৰূপ ব্যৱহাৰো আছে।” পাচে বাসাক বিদায় দিলে, সিধা- পত্ৰো দিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} {{center|{{X-larger|৪ৰ্থ আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|অসমত ত্ৰিপুৰাৰ কটকী।}}}} {{gap}}পাচে কছাৰী ৰজাৰ দেশৰ পৰা আহি ৰহা পালেহি। তাতে ৰহাৰ চকীয়ালে বহা কৰি দিলে, ৰোজবাজো দিলে। তাৰ পৰা সলাল বৰগোহাঁইৰ ভাগৰ মানুহে মহাৰাজাৰ আজ্ঞাএ নাও-মানুহ দি অনালে। কলীয়াবৰত সলালৰ মানুহে বহা কৰি দিলে, ৰোজো দিলে। খাৰৈত মৰঙ্গিয়ালে বহা কৰি দিলে ৰোজো দিলে। দঙ্গাত<noinclude></noinclude> 5jm802r0vlvp77321vyf8xob52tiwl1 250354 250353 2026-05-18T15:23:53Z BabulB 104 250354 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ আগত অসমৰ কটকী ।|৭}}</noinclude><section begin="A" />সহিতে ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ নগৰৰ পৰা ৮ দিনৰ পথ আহি কৌলাসৰ পৰঙ্গনাত বৰ্ষা কালত সঙ্গৰ মনুষ্য নপৰিয়া পৰিলত তাতে ৪ মাহ ৰহিছিল। পাচে ত'ৰ পৰা আহি কছাৰী ৰজাৰ নগৰ খাছপুৰ পালেহি। পাচে কছাৰী ৰজায়ে ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ দুই উকীলক তুলিলে, পত্ৰ-সন্দেশকো দিলে। পূৰ্ব্বে ত্ৰিপুৰা ৰাজা কছাৰী ৰজালৈ পত্ৰ লেখোতে পত্ৰত ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ নাম নিলিখিলে, বোলে, — “আমাৰ তলত কাছাৰী ৰাজাৰ নাম লেখিলে সি বা কোনোৰূপে অপৰিতোষক পাই, আমাৰ নামো কছাৰী ৰজাব তল কৰি লেখিলে ইয়ো অযোগ্য।” এই কাৰণে নেলেখিলে। “পত্ৰত আমাৰ নামে মোহৰ দিয়া যাব, সেএ আমাৰ পত্ৰ হেন বুজাব।” পাচে কছাৰী ৰজাৰ আগত সেই পত্ৰ পঢ়িলত সুধিলে, বোলে,—“পত্ৰত দেখোঁ ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ নাম নাই, কাৰ পত্ৰ হেন বুলি বুজা যাব?” পাচে ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ দুই উকীলে বুলিলে, বোলে, —“আমাৰ মহাৰাজাৰ নামে পত্ৰতে মোহৰ আছে, সেয়ে বুজাইছে। যিঠাইত ৰাজাৰ নাম পত্ৰত নেলেখে সিঠাইত এনেৰূপ ব্যৱহাৰো আছে।” পাচে বাসাক বিদায় দিলে, সিধা- পত্ৰো দিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|৪ৰ্থ আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|অসমত ত্ৰিপুৰাৰ কটকী।}}}} {{gap}}পাচে কছাৰী ৰজাৰ দেশৰ পৰা আহি ৰহা পালেহি। তাতে ৰহাৰ চকীয়ালে বহা কৰি দিলে, ৰোজবাজো দিলে। তাৰ পৰা সলাল বৰগোহাঁইৰ ভাগৰ মানুহে মহাৰাজাৰ আজ্ঞাএ নাও-মানুহ দি অনালে। কলীয়াবৰত সলালৰ মানুহে বহা কৰি দিলে, ৰোজো দিলে। খাৰৈত মৰঙ্গিয়ালে বহা কৰি দিলে ৰোজো দিলে। দঙ্গাত <section end="B" /><noinclude></noinclude> 0wxajlzpynzv96skvwf9dxtth75zash 104 87028 250360 239002 2026-05-18T15:59:04Z BabulB 104 250360 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৮|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>দৈয়ঙ্গীয়াএ বহা কৰি দিলে, ৰোজো দিলে। সেইবাৰ মহাৰাজা গজপুৰলৈ গৈছিলে, ত'তে আহি লগ পালে। ত'তে বৰবৰুৱাএ বহা কৰাই দিলে। ৩ জনা গোহাঁইৰ মানুহে, ফুকন ডাগিৰ মানুহে ৰোজ দিছিলে। পাচে মহাৰাজা ৰঙ্গপুৰলৈ আহিল। উকীলকো অনাই ভটীয়াপাৰত ঘৰ কৰি দিয়ালে। ৰোজো সেই মানুহে দিছিলে। {{gap}}১৬৩৩ শকৰ আহাৰত সন্দিকাই বৰফুকনৰ পুতেক বৰবৰুৱাএ মহাৰাজাৰ আজ্ঞাএ দুই উকীললৈ জীনেৰে দুই ঘোঁৰা, আমাৰ ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুন এই দুইলৈকো দুই ঘোঁৰা, এইৰূপে ৪টা ঘোঁৰা দি অনাই প্ৰাৰম্ভ কৰি তুলিলে। পাচে বৰবৰুৱাএ সুধিলে, বোলে, — “ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, উদয়নাৰাণ বিশ্বাস, তহঁত যেখন আহ তেখন ৰত্নমাণিক ৰাজা কুশলে আছে?” উকীলে বুলিলে, বোলে,—“স্বৰ্গৰদেৱ, আমি যেখন আহোঁ তেখন আমাৰ মহাৰাজা কুশলে আছে।” পাচে বৰবৰুৱাএ বুলিলে,বোলে, – “ৰাজা যে ৰাজ্যে সহিতে কুশলে থাকিব আমাৰো এইগোটহে ইছা।” {{Gap}}পাচে মজুন্দাৰে পত্ৰ পঢ়িলে। পত্ৰত থকা গদ্য,— স্বস্তি সকল গুণচয়-সমুদ্যোতিত-কলেবৰ নানা-দান-প্ৰমোদীকৃত- মাৰ্গাগণন-প্ৰতাপ-তপন-বিগলিত-ৰিপুনিকৰানুকাৰ-শ্ৰীযুত-সুৰতসিংহ বৰুৱা-বিমলশীলেষু। প্ৰেমসম্পাদকো লেখবৃত্তান্তএষঃ। শ্ৰীৰত্নকন্দলী, শ্ৰীঅৰ্জ্জুনদাস-প্ৰমুখ্যাৎ ত্বদীয়াং সৰ্ব্বাম্বত্তিম্বিজ্ঞায় পৰমানন্দযুতোহং। অতএব ভবদধিপং সমীড়ে, পত্ৰী প্ৰহীয়তে সভ্যাবাপ্তাবপি দ্বৌ, কিম্বহুনা তদুক্তিবশতঃ সৰ্বম্বিজ্ঞাতব্যমিতি। যুগৰামৰ্ত্ত-শীতাংশুগণিতে শক- বৎসৰে। পঞ্চম্যাং ধৱলে পক্ষে পত্ৰীচৈষা প্ৰহীয়তে॥ এই পত্ৰ লেখিছিলে। {{gap}}পাচে বৰবৰুৱাএ বুলিলে, বোলে, – “ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, উদয়নাৰাণ, ৰাজা ৰত্নমাণিকে পত্ৰত যিখান লেখি আহিছে তাহাক শুনা গ'ল, বচনে কোনখান কৈ আহিছে?” পাচে উকীলে<noinclude></noinclude> ldsh49h3ojdqvl2xjkihovlz90x2qs4 104 87029 250361 239003 2026-05-18T16:00:27Z BabulB 104 250361 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|অসমত ত্ৰিপুৰাৰ কটকী ।||৯}}</noinclude>বুলিলে, বোলে, — “স্বৰ্গদেৱ, পত্ৰত যেই বচনেও সেইসে।” পাচে কাঁহীএৰে গুৱা-পাণ দিলে, কাঁহৰ খুৰীএৰে চন্দন দিলে, কাঁহীএৰে ফুলৰ মালা দিলে। পাচে বৰবৰুৱাএ বুলিলে বোলে, – “ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, উদয়নাৰাণ, তহঁতে এখন বাসাত জিৰাই থাক- গৈ। মঞো তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া এ সহিতে সমালোচন কৰি স্বৰ্গ- মহাৰাজাৰ চৰণত জনাওঁ। যদি তহঁতৰ ভাগ্য আছে কিবা মহাৰাজাৰ চৰণকে। দৰ্শন হবলৈ পাৱ।” পাচে সিহঁত বাসালৈ গ'ল। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} {{center|{{X-larger|৫ম আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ সভাত ত্ৰিপুৰা কটকী।}}}} {{gap}}পাচে শ্ৰাৱণৰ ১০ দিন আছোঁতে মহাৰাজা উকীলক তুলিবলৈ উদ্যম কৰিলে। সেই কালত ৰংপুৰত মহাৰাজাৰ সকলো ঘৰ ইটাৰ। পাচে বৰচ'ৰাৰ খুঁটা, চ'ভি, ডাঙ্গ এইসকলতো মখমল, কিৰ্ম্মিজি, নৰাকাপৰ, ৰঘুনাৰাণি আতলঞ্চ এইসকল কাপৰেৰে গিলিপ দিছিলে। বৰচ'তি, ফুলচ’তি, ফুকামৰ চ'তি এইসকলতো সোণৰ ৰূপৰ বৰৈএৰে মুৰালী থোপা আৰিছিলে। চালৰ চাৰিও মেৰে কুহুম্বুলীয়া কৰি তিনি শৰীয়াকৈ পাণ কাটি দিছিলে, তাতে ৰূপৰ বৰৈ দিছিলে। চ'ৰাৰ ভিতৰত মহাৰাজ বহিবলৈ আনদিন বহা দুই ভিঁটিৰ মাজত মাটিৰ ভিঁটি বান্ধিছিলে। তাতে পাটী পাৰি বানত পৰিছিলে। তাৰ ওপৰত সিংহাসন পাৰিছিলে। তাতে সোণৰ খুঁটাএৰে চাঙ্গটি চন্দোৱাৰ তৰিছিলে৷ সোণে পোৱালে গঁথা চাকিত বাখৰপতা কোখত বৰৈ দিয়া এনে জঁটীয়া জাল এখান সিংহাসনত আৰিছিলে। ওপৰত সাতখান চন্দোৱাৰ তৰিছিলে। আনদিন বহা দুফালে ভিঁটিৰ ওপৰত ৫ খনীয়াকৈ চন্দোৱাৰ তৰিছিলে। মহাৰাজাৰ বহা ভিঁটিৰ<noinclude></noinclude> i3t03w9zlzaduiafzrf1pgiof4hvkng 250362 250361 2026-05-18T16:02:02Z BabulB 104 250362 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|অসমত ত্ৰিপুৰাৰ কটকী ।||৯}}</noinclude><section begin="A" />বুলিলে, বোলে, — “স্বৰ্গদেৱ, পত্ৰত যেই বচনেও সেইসে।” পাচে কাঁহীএৰে গুৱা-পাণ দিলে, কাঁহৰ খুৰীএৰে চন্দন দিলে, কাঁহীএৰে ফুলৰ মালা দিলে। পাচে বৰবৰুৱাএ বুলিলে বোলে, – “ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, উদয়নাৰাণ, তহঁতে এখন বাসাত জিৰাই থাক- গৈ। মঞো তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়া এ সহিতে সমালোচন কৰি স্বৰ্গ- মহাৰাজাৰ চৰণত জনাওঁ। যদি তহঁতৰ ভাগ্য আছে কিবা মহাৰাজাৰ চৰণকে। দৰ্শন হবলৈ পাৱ।” পাচে সিহঁত বাসালৈ গ'ল। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|৫ম আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ সভাত ত্ৰিপুৰা কটকী।}}}} {{gap}}পাচে শ্ৰাৱণৰ ১০ দিন আছোঁতে মহাৰাজা উকীলক তুলিবলৈ উদ্যম কৰিলে। সেই কালত ৰংপুৰত মহাৰাজাৰ সকলো ঘৰ ইটাৰ। পাচে বৰচ'ৰাৰ খুঁটা, চ'ভি, ডাঙ্গ এইসকলতো মখমল, কিৰ্ম্মিজি, নৰাকাপৰ, ৰঘুনাৰাণি আতলঞ্চ এইসকল কাপৰেৰে গিলিপ দিছিলে। বৰচ'তি, ফুলচ’তি, ফুকামৰ চ'তি এইসকলতো সোণৰ ৰূপৰ বৰৈএৰে মুৰালী থোপা আৰিছিলে। চালৰ চাৰিও মেৰে কুহুম্বুলীয়া কৰি তিনি শৰীয়াকৈ পাণ কাটি দিছিলে, তাতে ৰূপৰ বৰৈ দিছিলে। চ'ৰাৰ ভিতৰত মহাৰাজ বহিবলৈ আনদিন বহা দুই ভিঁটিৰ মাজত মাটিৰ ভিঁটি বান্ধিছিলে। তাতে পাটী পাৰি বানত পৰিছিলে। তাৰ ওপৰত সিংহাসন পাৰিছিলে। তাতে সোণৰ খুঁটাএৰে চাঙ্গটি চন্দোৱাৰ তৰিছিলে৷ সোণে পোৱালে গঁথা চাকিত বাখৰপতা কোখত বৰৈ দিয়া এনে জঁটীয়া জাল এখান সিংহাসনত আৰিছিলে। ওপৰত সাতখান চন্দোৱাৰ তৰিছিলে। আনদিন বহা দুফালে ভিঁটিৰ ওপৰত ৫ খনীয়াকৈ চন্দোৱাৰ তৰিছিলে। মহাৰাজাৰ বহা ভিঁটিৰ <section end="B" /><noinclude></noinclude> 6xi5u6suhip8qvxyt4yhdeol88895ka 104 87030 250366 238391 2026-05-18T16:13:56Z BabulB 104 250366 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১০|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী।|}}</noinclude>আগত তিনিও ফালে বানাত পাৰিছিলে৷ কাড়ী, বাৰুৱতি, হিলৈদাৰি, নগৰীয়া মানুহকো অনাই কাঁড়, ধনু, হিলৈ, বাক, বৰ্চ্ছা, ৰূপীয়া পিতলীয়া দণ্ড এইসকল পতাইছিলে। হাতী, ঘোঁৰাকো দুয়ো ফালে ব্যহুৰ পাচত থোৱাইছিলে। বৰুৱা, ফুকন, ৰাজখোৱা, চমুৱা বৰুৱা, হাজৰকীয়া, দেওধাই, বাইলুঙ্গ, দেশী বিদেশী পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণ, কটকী, কাকতী, দৈৱজ্ঞ এইসকলো নিয়মৰ ঠাইত বহিছিলে। সেই দিন দেৱসভাৰ সদৃশ সভাখান হৈছিলে। {{gap}}পাচে দুই উকীললৈকে আমাৰ ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুন এই দুইলৈকো জীনেৰে ঘোঁৰা ৪টা দি পঠালে। সেই ঘোঁৰাএৰে আনি ৰঙ্গনাথ গোসাঞিৰ বাৰীৰ পাচৰ হাতীশালত উকীলক থৈছিলে। পাচে তিনিজনা গোহাঞি, কাড়ী, বাৰুৱতি, দা, হাতী, ঘোঁৰা সহিতে প্ৰাৰম্ভ কৰি আহিছিলে। বৰুৱা, ফুকন সকলো প্ৰাৰম্ভেৰে আহিছিলে। এইৰূপে সকলো সভালৈ আহিল। পাচে মহাৰাজা বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ পৰিধান কৰি অভ্যন্তৰৰ পৰা আহি সিংহাসনত বহিল। দুজনা গোহাঞিদেৱো বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ পৰিধান কৰি মহাৰাজাৰ সঙ্গতে আহি মহাৰাজাৰ দুই ফালে বানাতৰ ওপৰত বহিল।তামুলী পাঁচনি মহাৰাজাৰ পাচত নিয়মৰ ঠাইত বহিল।ভিতৰুৱাল মানুহো নিয়মৰ ঠাইত বহিল। পাচে গোহাঞিবোৰো আহি নিয়মৰ ঠাইত বহিল। পাচে উকীলক অনাই বৰদুৱাৰমুখৰ পৰা বহা ঠাইলৈকে ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰে শিৰত পত্ৰ লৈ সাত ঠাইত আশীৰ্ব্বাদ কৰি আহিল। উদয়নাৰাণে সেৱা কৰি আহিল। পাচে বহা ঠাইত আহি ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰে আশীৰ্ব্বাদ কৰি বহিল। উদয়নাৰায়ণে সাত সেৱা কৰি বহিল। পাটীৰ ওপৰত শৰাই আনি দিলে, তাতে সন্দেশ থলে। {{gap}}পাচে বৰবৰুৱাএ মহাৰাজাত ভেঁটালে, বোলে, – “স্বৰ্গৰদেৱ, ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজা ৰত্নমাণিকে স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰীতিক বাঞ্ছা কৰি পত্ৰ-সন্দেশ<noinclude></noinclude> 10j6xl4wtb578kis65jwurrnmixl1eh 104 87031 250367 238912 2026-05-18T16:14:29Z BabulB 104 250367 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ সভাত ত্ৰিপুৰা কটকী ।|১১}}</noinclude>সহিতে উকীল পঠাই দিছে। উকীলেও স্বৰ্গৰদেৱৰ চৰণত সেৱা কৰে।” পাচে ৰাজমন্ত্ৰী বৰপাত্ৰৰ গোহাঞে বুলিলে, বোলে, – “ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, উদয়নাৰাণ বিশ্বাস, সৰ্গমহাৰাজা সুধিছে, তহঁত যেখন আহ তেখন ৰত্নমাণিক ৰাজা কুশলে আছে?” উকীলে বুলিলে, বোলে, – “স্বৰ্গৰদেৱ, আমি যেখন আহোঁ তেখন আমাৰ মহাৰাজা কুশলে আছে।” পাচে বৰপাতৰে বুলিলে, বোলে, “ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, উদয়নাৰায়ণ বিশ্বাস, সৰ্গমহাৰাজা বুলিছে, বোলে, – “ৰত্নমাণিক ৰাজা যে ৰাজ্যে সমন্নিতে কুশলে থাকিব এইগোট বিশেষ।” পাচে মজুন্দাৰ আগবাঢ়ি আহিল। উকীলৰ হাতৰ পত্ৰ আনি ৰত্নকন্দলীএ দিলেনি। পাচে মজুন্দাবে পত্ৰ আনি কাথভণ্ডাৰী বৰুৱাৰ হাতত দিলেনি। পাচে মহাৰাজাৰ আজ্ঞাএ কাথভণ্ডাৰী বৰুৱাএ সেই পত্ৰ পঢ়িলে। {{gap}} ত্ৰিপুৰা ৰাজা যিৰূপে পত্ৰ লিখিছিলে তাৰ লেখা— স্বস্তি প্ৰবল-বলাহকনিকায়-প্ৰতীকাশ-গণ্ডস্থলাবিৰল-বিগলন্মৈৰেয়-ধাৰা- পুৰিতাখণ্ড-ভূমণ্ডল-দন্তাৱল-পটল-সমুদয়-প্ৰলয়-প্ৰভঞ্জন-প্ৰতিমজৱা-খৰ্ব্ব- গৰ্ব্ব--গন্ধবগণ--ক্ষুৰক্ষুন্ন--ক্ষৌণীতলোচ্চালিত-ধূলিপটল-মহোন্নতি-পটিম- সম্বৰ্দ্ধিত-মাৰ্ত্তণ্ডমণ্ডল-তিৰস্কাৰ-গৰিম-সমুচ্ছায়িত-বিবিধ-বৈজয়ন্তীচয়চাৰু- চেলাৱলী-চিত্ৰিত--বিহায়ঃ স্থল--পাদতল--সমুদ্ৰামিত--চামীকৰ--শতচন্দ্ৰ- চৰ্ম্মনিচয়চমৎকাৰ-সম্ভাবিত -ত্ৰিলোকীল-সম্বৰ্ত্ত-সমভ্ৰমভৰ-নিজাস্ব জিনী- নায়কগণ--সমৰবিজয়--সমুদ্যম -- সমীহ--গোপুৰনিঃসব--বৃত্তান্তাকলনভয়-- বিকলিতোজ্জিতালয়- বিপ্ৰতীপ - ভূপাল - কুল--বামলোচনানয়নাৱলী- বিগলিতাশ্ৰুধাৰা-সমুৎপাদিত-পাৰাবাৰ-পৰিস্ফুৰ্জৎ-প্ৰতাপৌ-বৈশ্বানৰ- জ্বালা-জ্বালাবলীঢ়-ত্ৰিভুবন-বিবৰ-বিসৰেষু, বিধিবোধিত-কণককৰিতুৰঙ্গ- মাদানে কবিধ-বিতৰণ-ক্বতাৰ্থী--কুতাৰ্থিসাৰ্থ--গীয়মান--যশঃ--প্ৰকাশীকৃতা- শামণ্ডলেষু শ্ৰীশ্ৰীযুত-স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহ- মহাৰাজ-পৰম-পবিত্ৰ-চৰিত্ৰেষু। শ্ৰীশ্ৰীযুত ৰত্নমাণিক্যদেৱস্য সবিনয়নভিততি সম্পাদয়িত্ৰী পত্ৰী<noinclude></noinclude> ipqoyisym0bbsp0c91dss4z11ze291l 104 87032 250368 239008 2026-05-18T16:14:51Z BabulB 104 250368 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১২|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>বিজৃম্ভতে। শ্ৰীআনন্দিৰাম বৈষ্ণৱ দ্বাৰা শ্ৰীমদ্বচন-ললিতামৃতমাদৃত- মাকলয্য পৰমাপ্যায়িতোহং, আবয়োৰীশ্বৰেণ কিন্নদত্তং তথাপি পত্ৰ- সন্দেশাৰ্থমীষদ্বসু প্ৰেষ্যতে শ্ৰীমদ্ভবৎপ্ৰনেধি দ্বাৰা ত্বদীয় মঙ্গল- প্ৰকাশাৎ শশ্বদভিনন্দকৈঃ শ্ৰীমদ্ভাবদৃশৈৰ্ব্বয়মানন্দ-পাত্ৰী কৰিয্যামহে। অলমতি বিস্তৰেণ গিৰাম্, শ্ৰীৰামেশ্বৰন্যায়ালঙ্কাৰ-ভট্টাচাৰ্য্য শ্ৰীযুতো- দয়নাৰায়ণ বিশ্বাসৌ সৰ্বমাবেদয়িষ্যতঃ। পক্ষাগ্নিৰসশুভ্ৰাংশুগণিতে শকহায়ণে। শুচৌ পক্ষে সিতে পত্ৰী পঞ্চম্যাং প্ৰেষিতা শুভা॥ যুধিষ্ঠিৰস্য সম্ৰাজো বিৰাট-ড্ৰোপদাবপি। দূৰস্থৌ সময়ে তৌ চ সৌহাদ্যাদ্ধিকাৰিণৌ॥ {{gap}}এই পত্ৰ শুনি মহাৰাজা সন্তোষ হ'ল। পাচে বৰপাতৰ গোহাঞে বুলিলে, বোলে, – “ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, উদয়নাৰায়ণ বিশ্বাস, স্বৰ্গ মহাৰাজা সুধিছে, বোলে, – “ ৰত্নমাণিক ৰাজা পত্ৰত যিখান লেখি আহিছে তাহাক বুজা গ'ল। বচনে কোনখান বুলি আহিছে?” পাচে উকীলে বুলিলে, বোলে,—“স্বৰ্গদেৱ মহাৰাজেৰ গুণ-চৰিত্ৰ শুনিয়া প্ৰীতিৰ কাৰণে আম্ৰাক পঠায়া দিছে।” পাচে বৰপাতৰে বুলিলে, বোলে, – “ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, উদয়নাৰায়ণ বিশ্বাস, স্বৰ্গমহাৰাজা বুলিছে, বোলে, —" তহঁত এখন বাসাত জিৰাই থাকগৈ। ৰত্নমাণিক ৰাজা যি প্ৰীতিক ইছা কৰিছে, প্ৰীতি পথত থাকিলে প্ৰীতিগোট কিয় নাহৈব?” পাচে ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰে আশীৰ্ব্বাদ কৰিলে, উদয়নাৰায়ণে সেৱা কৰিলে। এইৰূপে আশীৰ্ব্বাদ সেৱা কৰি দুয়ো উকীল বাসালৈ গ'ল। {{Gap}}পাচে মহাৰাজা উকীল গ'লত সেই সভাতে দেশী বিদেশী পণ্ডিতৰ দ্বাৰাএ সেই পত্ৰৰ অৰ্থ কোৱালে। পাচে মহাৰাজা অভ্যন্তৰলৈ গ'ল। ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজাএ মহাৰাজালৈ দিয়া সন্দেশৰ লেখা,—হীৰাএৰে বাখৰপতা কৰা ১, দুগদুগী ১, বিলোলৰ নালত<noinclude></noinclude> qunv5x9avqyvwic0d30bvew70y222qw 104 87033 250369 239012 2026-05-18T16:15:49Z BabulB 104 250369 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ সভাত ত্ৰিপুৰা কটকী ।|১৩}}</noinclude>বাখৰপতা খঞ্জৰ ১, গুজৰাটী সোণাৱলী তাছকাপৰ ১, সোণাৱলী বাদামী কাপৰ ১, কিমখাপ কাপৰ ২ খান, গুজৰাটী সোণাৱলী ছিৰা ২, গুজৰাটী সোণাৱলী পটুকা ২, বন্দী ছিট কাপৰ ২, চিকণ খাচা তাও ২, চিকন ছাহান তাও ২, চিকণ উকা পাগ ২। এই সন্দেশ দি পঠাইছিলে। বৰবৰুৱালৈ দিয়া সন্দেশৰ লেখা, —-বাখৰপতা দুগদুগী ১, গুজৰাটী সোণাৱলী ছিৰা ১, সোণাৱলী পটুকা ১, কিমখাপ ১। এই সন্দেশ বৰবৰুৱালৈ দিছিলে। {{gap}}পাচে পৰদিনে মহা ৺ আজ্ঞাএ মাহিলা ৰোগত কৰি বঢ়াই ৪ গুণকৈ বৰভণ্ডাৰৰ ত্ৰিপুৰা কটকীলৈ ৰোজ দিলে। পাচে মহা ৺ মাস আশ্মিন, তেবিক্ষ ১৫, পূৰ্বৱতে সভা কৰি ত্ৰিপুৰাৰ কটকী ৰামেশ্বৰ ন্যায়ালঙ্কাৰ, উদয়নাৰাণ এই দুয়োকো অনালে। সিহঁতেও আগৰ ধাৰণে আসি আশীৰ্ব্বাদ সেৱা কৰি বৰচ'ৰাৰ টুপত বসিল। পাচে মহা ৺ আজ্ঞা বৰপাত্ৰগোহাঁঞে সুধিলে, বোলে, — “ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, উদয়নাৰাণ বিশ্বাস, স্বৰ্গমহাৰাজা বুলিছে, বোলে, — 'সিহঁতক আজি মঞি বিদায় দিলোঁ। ৰত্নমাণিক্য ৰাজা পত্ৰত যিখান লেখি আহিছে তাহাৰ সিদ্ধান্ত পত্ৰতে পাব।' বচনেও এইখান কব বুলিছে, বোলে, – ' ৰত্নমাণিক্য ৰাজা সহিতে আমাৰ অখণ্ড প্ৰীতি হৈল। এই প্ৰীতিগোট যেমনে ৰাস নাহয় ৰাজাও সেইখান কৰিব।” পাচে উকীলে বুলিলে বোলে, – “ভগৱতী এইৰূপে সম্পন্ন কৰোক।” এই বুলি ৰামেশ্বৰ ন্যায়ালঙ্কাৰে শ্লোক এটা বুলিলে, বোলে,— {{Block center|<poem>বন্ধনান্যপি বহুনি, সন্তি চেত: প্ৰেমৰজ্জুবিনিবন্ধনমন্যৎ। কাষ্ঠভেদনিপুণোহি ষড়ঙ্ঘিন্নিক্ৰিয়ো ভৱতি পঙ্কজবদ্ধঃ॥</poem>}} {{Gap}}পাচে বৰপাতৰ গোহাঞিয়ে বুলিলে, বোলে, – “ৰামেশ্বৰ ন্যায়- অলঙ্কাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, উদয়নাবাণ বিশ্বাস, স্বৰ্গমহাৰাজা বুলিছে, বোলে, ‘তহঁত আজি বহাত জিৰাই থাকগৈ অন্যদিন আপোন দেশে যাবি।” -<noinclude></noinclude> af5pjxazn3ovny2c3n4ps5w6had9axu 104 87034 250370 240232 2026-05-18T16:16:30Z BabulB 104 250370 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|১৪}}</noinclude>এই বুলি উকীলক বাসালৈ পঠাই দিলে। মহাৰাজাও অভ্যন্তৰলৈ আহিল। {{gap}}ত্ৰিপুৰা ৰাজালৈ দিয়া পত্ৰৰ লেখা,— {{gap}}স্বস্তি বাৰিবাহ-প্ৰতিমানুপম কৰা কৃষ্যৎ-কেশৰিগণ্ডগলন্মৈধোৰ- পঙ্কিল-মহীমণ্ডল-মত্ত-মাতঙ্গ-দশন--দাৰিত-সমুচ্ছলদপাৰকুপাৰ--তৰঙ্গ- বলদোৰ্দণ্ডাখণ্ডকোদণ্ডনিঃসচ্চণ্ড – কাণ্ডখণ্ডখণ্ডীক্বতাৰি—মোক্তিকান্ত, গত্যাসত্যাবৃতিৰস্কৃত--বাত-তুঙ্গ - তুৰঙ্গক্ষুৰক্ষোদন-ধূলি-ধূসৰতাচ্ছাদিত- তুহিন কৰা কাৰাঙ্কুশ-সপ্ত বিবৰ ভিছৰব্ৰগ্গানন্ত--নিতান্ত--বিদ্ৰাবিভাসিততি- বিদ্ধাস্থিবৈৰিবামলোচনা-লোচনানবৰত-পতিতাম্বু-সম্ভাবিত--গগনণচৰ- বিসদ—পলাশ—বাৰিদতাৰ কাচকোৰ কালীকলতকীৰ্ত্তি—ব্ৰততীকুসুম — কুমুদিনী- কান্ত--কমনীয়কপালিকপাল তুলাৰুচি--পৰিণত--প্ৰতাপ-তপন- তাপিতামিতাশান্ত--বিনিকায়--নিৰবধি--মণি--হেমাদি--বিতৰণ--পূৰিত- বিশ্বম্ভৰান্তৰাৰ্থিচয়-শ্ৰীশ্ৰীযুত-ৰত্নমাণিক্যদেৱ-ৰাজবৰ-শ্ৰীমদিগৰীন্দ্ৰ নন্দিনী- পদসুধাংশু-চন্দ্ৰিকা-পিপতস্বচেতঃচকোৰষু। স্বকীয় স্বস্তস্থাবেদিকেয়ং পত্ৰী নিৰ্ভৰাং বৰীবৰীতিস্ম শ্ৰীমতামতিশয়িত শিৱতমমনুঘস্ৰমাসা- স্মহেৰাং অস্মদাকলিত বিষয়বৃন্দেষু শ্ৰেয়সমবেব্যত য য়ং প্ৰেম্না ভৱাদৃশ প্ৰাপিতাপসৰ্প-সমৰ্পিত-পত্ৰা বয়ং যাদৃশ শাতপাতক্ৰিয়ামহে তদধিগময়িতুং গীৰ্ব্বাণগুৰোগীৰপ্যল সমাগত-পত্ৰাবয়োঃ সান্দ্ৰ প্ৰমোদোহজনি শ্ৰীমদ্ভবাদৃশান্ স্বানুৰূপতয়োৰীকূৰ্ম্মঃ এতদবধি যথা পৰস্পৰ প্ৰণিধী সৰ্পণাপসৰ্পণে সম্বিধায়োভয়ষ্যাৰন্ত মাহলা দয়িষ্যত তত্ৰ বয়মানন্দপাত্ৰী কৰিষ্যামহে মৎপ্ৰস্থাপিতাপস শ্ৰীৰত্নকন্দলী- শৰ্ম্মাৰ্জ্জুনদাসৌ সবমাবেদয়িষ্যতঃ ক্ষেমাখ্যায়িকা পত্ৰী সন্দধতি কিয়চ্চ স্বকীয়ত্বেনোৰীকৃত্যালঙ্কৰণীয়েতি কৃতং পল্লবিতেন। উভয়োস্তুল্য- সম্বন্ধে সুযোধনকিৰীটিনোঃ। ধনঞ্জয়মগাৎ কৃষ্ণঃ প্ৰীতিৰেবান্বিধা ভবেৎ॥ পীযূষ্যন্দিভানুক্ৰমনিকৃত জনিশ্বাসনেত্ৰাক্ষসূত্ৰ ক্ৰৌঞ্চ-প্ৰাণাপহন্ত্ৰানন- ৰজনী-মণি-প্ৰাপ্ত-সঙ্কেত শাকে। - নিঘূ ত্যাৰ্য্যম্নি-ঘস্ৰংকতিচিদিষুতি-<noinclude></noinclude> lfbfh65vyo6q2zj34qhyggwe5jlycev 104 87035 250371 239276 2026-05-18T16:18:12Z BabulB 104 250371 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ সভাত ত্ৰিপুৰা কটকী ।|১৫}}</noinclude>থাবুজ্জমাসেঽমলাখ্যে পক্ষে সন্দেশবাচাং প্ৰকটিতবিতা পত্ৰিকেয়ং বালেখি। ১৬৩৩ মাস কাৰ্ত্তিক শুক্লপক্ষ পঞ্চমী তিথি। {{gap}}ত্ৰিপুৰা ৰাজা ৰত্নমাণিক্যলৈ দিয়া সন্দেশৰ লেখা, ভিন্ন পত্ৰত লেখি দিছে,—নৰা কাপৰ গুটিবুলুৱা ১, ধল ১, সৌজীয়া ১, ৰঙ্গা ১/৪, ফুলাম আতলঞ্চ ১, আৰু আতলঞ্চ সৌজ ১, ধল ৰঙ্গা ১, ধল কলা ১/, সোণাৱলী ওৰণি ২, সোণাৱলী পাগ ২, সোণাৱলী পটুকা 2, সোণাৱলী জামাৰ কাপৰ ১, কলা বৰফুলাম বৰকাপৰ ১, ৰঙ্গা ফুলাম ১, দহ হতীয়া চিকণ তাও ১৪, চিকন সিয়া আঠুৱা ১, সোণৰ বাখৰ- পতা টেমী ১, কলগী ১, দুগদুগী ১,কৰ্ণ ফুল ১ যোৰ, সোণৰ ফুলেৰে ডুগডগী ১, সোণৰ মলমাকৰা কটাৰী ৪, ৰূপৰ মলমাৰ্কবা কটাৰী ৪, আগৰসত ২, পকড়া খড়গ ৪, শুক্ল চামৰ ৪, কৃষ্ণ চামৰ ৪, হাতীদাঁতৰ গা-আঁচোৰা ১ পাট। ত্ৰিপুৰা ৰাজালৈ এইৰূপে সন্দেশ দিছিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} {{center|{{X-larger|৬ষ্ঠ আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|ত্ৰিপুৰা ৰজালৈ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰহস্য-পত্ৰ।}}}} {{Gap}}ৰহস্যে দিয়া পত্ৰৰ লেখা,— {{gap}}স্বস্তি নিস্তল-নিৰন্তৰামিত-দান- মান-সন্তান--মানিতানেক--নিবৃতস্থ- জনগণ-গীয়মান-যশোৰাকাহিমকৰ-ধৱলীকৃতাম্বৰ-নিৰম্বৰকোশ--কৰবীৰ- মত্তমাতঙ্গ--নিকায়--প্ৰতিম--বিপক্ষ -- বহু বিদ্ৰাবনজনুবীৰ --- মহিলানয়ন-- নিৰ্গচ্ছদম্বু-নিকৰ-প্ৰতাপ-তপন-তাপ-তিৰোভূত-তিমিৰততি--স্বজন--পদ- চতুষ্পদীকৃত-ধৰ্ম্ম-ধৰ্ম্মাৱতাৰজনি--পবিত্ৰীকৃত--বিশ্বম্ভৰ--শ্ৰীশ্ৰীযুত--ৰত্ন-- মাণিক্যদেৱ-ৰাজবষুে লেখনম্। ৰহস্য-পত্ৰমিদং। পৰং সমাচাৰ এহি জনঘোষ এমন প্ৰসিদ্ধ হৈয়াছে যে মগলেৰ বৈপৰীত্য চেষ্টাতে<noinclude></noinclude> i6xup9g3zo6niphbvsp3j8bfjs0isvs 250372 250371 2026-05-18T16:18:47Z BabulB 104 250372 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ সভাত ত্ৰিপুৰা কটকী ।|১৫}}</noinclude><section begin="A" />থাবুজ্জমাসেঽমলাখ্যে পক্ষে সন্দেশবাচাং প্ৰকটিতবিতা পত্ৰিকেয়ং বালেখি। ১৬৩৩ মাস কাৰ্ত্তিক শুক্লপক্ষ পঞ্চমী তিথি। {{gap}}ত্ৰিপুৰা ৰাজা ৰত্নমাণিক্যলৈ দিয়া সন্দেশৰ লেখা, ভিন্ন পত্ৰত লেখি দিছে,—নৰা কাপৰ গুটিবুলুৱা ১, ধল ১, সৌজীয়া ১, ৰঙ্গা ১/৪, ফুলাম আতলঞ্চ ১, আৰু আতলঞ্চ সৌজ ১, ধল ৰঙ্গা ১, ধল কলা ১/, সোণাৱলী ওৰণি ২, সোণাৱলী পাগ ২, সোণাৱলী পটুকা 2, সোণাৱলী জামাৰ কাপৰ ১, কলা বৰফুলাম বৰকাপৰ ১, ৰঙ্গা ফুলাম ১, দহ হতীয়া চিকণ তাও ১৪, চিকন সিয়া আঠুৱা ১, সোণৰ বাখৰ- পতা টেমী ১, কলগী ১, দুগদুগী ১,কৰ্ণ ফুল ১ যোৰ, সোণৰ ফুলেৰে ডুগডগী ১, সোণৰ মলমাকৰা কটাৰী ৪, ৰূপৰ মলমাৰ্কবা কটাৰী ৪, আগৰসত ২, পকড়া খড়গ ৪, শুক্ল চামৰ ৪, কৃষ্ণ চামৰ ৪, হাতীদাঁতৰ গা-আঁচোৰা ১ পাট। ত্ৰিপুৰা ৰাজালৈ এইৰূপে সন্দেশ দিছিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|৬ষ্ঠ আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|ত্ৰিপুৰা ৰজালৈ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰহস্য-পত্ৰ।}}}} {{Gap}}ৰহস্যে দিয়া পত্ৰৰ লেখা,— {{gap}}স্বস্তি নিস্তল-নিৰন্তৰামিত-দান- মান-সন্তান--মানিতানেক--নিবৃতস্থ- জনগণ-গীয়মান-যশোৰাকাহিমকৰ-ধৱলীকৃতাম্বৰ-নিৰম্বৰকোশ--কৰবীৰ- মত্তমাতঙ্গ--নিকায়--প্ৰতিম--বিপক্ষ -- বহু বিদ্ৰাবনজনুবীৰ --- মহিলানয়ন-- নিৰ্গচ্ছদম্বু-নিকৰ-প্ৰতাপ-তপন-তাপ-তিৰোভূত-তিমিৰততি--স্বজন--পদ- চতুষ্পদীকৃত-ধৰ্ম্ম-ধৰ্ম্মাৱতাৰজনি--পবিত্ৰীকৃত--বিশ্বম্ভৰ--শ্ৰীশ্ৰীযুত--ৰত্ন-- মাণিক্যদেৱ-ৰাজবষুে লেখনম্। ৰহস্য-পত্ৰমিদং। পৰং সমাচাৰ এহি জনঘোষ এমন প্ৰসিদ্ধ হৈয়াছে যে মগলেৰ বৈপৰীত্য চেষ্টাতে <section end="B" /><noinclude></noinclude> elm0wmsopuk4c4sfk831rc2jevsqnpz 104 87036 250374 239424 2026-05-18T16:23:00Z BabulB 104 250374 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৬|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude><section begin="A" />বেদোক্ত ধৰ্ম্ম ৰক্ষা পাইনা। ইকাৰণ তদপ্ৰতিকাৰাৰ্থ ব্যাপাৰ কৰিতে যদি তোমাৰ মনে ভাল ভাসে তবে তোমাৰ সহিতে যে যে বৰলোকেৰ হাৰ্দতা আছে, তান সমেত সমলোচন কৰিয়া যথাবৃত সামাৰ্থ্য শক্তি আমাৰ ঠাই বিশেষিয়া লিখিবায়। সমস্ত লোক ঈশ্বৰ অধীন, তথাপি যেমনে আপোন দেশতে অন্যে পৰাভৱ ব্যতিৰেকে স্বচ্ছন্দে ৰাজ চেষ্টা কৰিতে পায়ি তথা যথেষ্ট ব্যৱহাৰতে অন্য সাপেক্ষ নয় তাক প্ৰতি সৰ্ব্বথা যত্ন কৰিতে সমুচিত হয়। বাকী সমাচাৰ শ্ৰীৰত্নকন্দলী ও অৰ্জ্জুনদাস মুখে জ্ঞাত হৈবায়। কিমধিকম্বিজ্ঞতমেধিতি। শক ১৬৩৩, মাস কাৰ্ত্তিক, তেৰিক্ষ ৫। এইখান লিখা ৺দেৱে ত্ৰিপুৰা ৰাজালৈ ৰহস্যে চুঙ্গাত ভৰি দিছিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|৭ম আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|ত্ৰিপুৰা কটকী বিদায়।}}}} {{Gap}}পাচে ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ উকীলক বৰবৰুৱাএ পূৰ্ব্বৱতে সভা কৰি বিদাই দিবলৈ অনালে। উকীলো পূৰ্ব্বৰ ধাৰণে আহি বৰবৰুৱাৰ চ'ৰাত বহিল। পাচে বৰবৰুৱাএ বুলিলে,বোলে, – “ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, উদয়নাৰায়ণ বিশ্বাস,স্বৰ্গমহাৰাজা তহতঁক বিদাই দিলে। মঞো আজি তহঁতক বিদাই দিলে॥ ৰাজা ৰত্নমাণিক্যে পত্ৰত যিখান লেখি আহিছে তাহাৰ সিন্ধান্ত পত্ৰতে পাব। বচনেও তহঁতে এইখান কবি, – 'স্বৰ্গমহাৰাজা সহিতে ৰাজা ৰত্ন- মাণিক্যৰ যি প্ৰীতিগোট হৈছে সেই প্ৰীতিগোট যেমনে হ্ৰাস নহয় ৰাজাও সেইখান কৰিব।” আৰু বুলিলে, বোলে,— “বৰলোকৰ প্ৰীতি চিত্তে সহিতে, সামান্য লোকৰ প্ৰীতি মুখৰ হন্তে। যেমনে চিত্তে সমন্বিতে <section end="B" /><noinclude></noinclude> ilja6yufe0lx0bhze5sejenadomjq3a 104 87037 250376 239586 2026-05-18T16:26:33Z BabulB 104 250376 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||ত্ৰিপুৰা কটকী বিদায়।|১৭}}</noinclude>প্ৰীতিগোট হয়, সেইৰূপ কৰিব।” পাচে উকীলে বুলিলে, বোলে,— “স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰী এইৰূপে সম্পন কৰিবেন।” {{gap}}পাচে বৰবৰুৱা বুলিলে, বোলে, – “ৰামেশ্বৰ ন্যায়ালঙ্কাৰ, উদয়- নাৰায়ণ বিশ্বাস, তহঁত আহিবৰ অনেক দিন হ'ল।স্বৰ্গমহাৰাজাও চিকাৰক মনে ৰঙ্গ-তামছা কৰিবলৈ গৈছিলে,মঞো জনাব নোৱাৰিছিলোঁ। পাচে তহঁতেও কলি বোলে, — 'বৰ্ষা কালত যাব নোৱাৰি।' এইৰূপে তহঁতৰ বিলম্ব হ'ল। এখন স্বৰ্গমহাৰাজা পত্ৰ-সন্দেশ সহিত উকীল দিছে। উকীলক শীঘ্ৰে বিদাই দিব।” পাচে উকীলে বুলিলে, বোলে, – “স্বৰ্গদেৱ আমি কৈবাৰ পাত্ৰ, এইৰূপে কৈবাম।” পাচে ফুল-চন্দন, পাণ-গুৱা পূৰ্ব্বধাৰাণে দিলে। পাচে বৰবৰুৱাএ বুলিলে, বোলে, – “ৰামেশ্বৰ ন্যায়ালঙ্কাৰ, উদয়নাৰায়ণ বিশ্বাস, এখন তহঁত বহাত জিৰাই থাকগৈ, অন্যদিন আপোন দেশে যাবি।” পাচে উকীলে উঠি পূৰ্ব্বৰ ধাৰাণে বহালৈ আহিল। {{Gap}}বৰবৰুৱা দিয়া পত্ৰৰ লেখা,⸺ {{gap}}স্বস্তি ৰত্নাকৰ তৰঙ্গৰঙ্গ-তুঙ্গ-তুৰঙ্গখুৰ- ক্ষোদন-দত্তৰ-ধৰামগুলোৎথ- ৰজো--ৰাজ্যমানাম্বৰপূৰ্ণ--বাৰিবাহনিকায়--প্ৰতিম - মত্তমাতঙ্গমদোদ্দাল- মজ্জন্মধুব্ৰতানৱৰত-ক্ষৰন্মৈৰেয়ধাৰা-দ্ৰবীকৃত-দিগন্তৰাল-প্ৰতিঘস্ৰ-বিধীয়- মান-মণি--হেমাদিদান-সন্তান--সন্তৰ্পিতাগণননিবৃদ্ধ--সজ্জনগণ--গীয়মান- শৰদিন্দু-সুন্দৰ-যশস্তিৰস্কৃত-ৰাধেয়াদিবদান্যবদ্ধ সঞ্চিত-কীৰ্ত্তি -- তাৰক- শ্ৰীশ্ৰীযুত - ৰত্নমাণিক্যদেৱ - ৰাজবৰেষু। সগৌৰবপূৰ্ব্বক - লেখনং বিজ্ঞাপনঞ্চ। আগে শ্ৰীযুতে মহোন্নতি সত্তত বাঞ্ছি, অত্ৰ কুশল। পৰং শ্ৰীযুতেৰ কৃপাপূৰ্বক পত্ৰ সমাচাৰ শুনিয়া পৰম আনন্দ হৈলাম, ইছা কৰি যে এৰূপ অনুগ্ৰহ পত্ৰ-ব্যৱহাৰ সদা হৈতে ৰহে, শ্ৰী৺ সহিত শ্ৰীযুতেৰ প্ৰীত বাঢ়িতে যায়। বাকী সমাচাৰ আমাৰ উকীল শ্ৰীৰত্নকন্দলী শৰ্ম্মা, শ্ৰীঅৰ্জ্জুনদাস বিজ্ঞাপন কৰিবেক।<noinclude></noinclude> prwvgsbnnt5nj51fyq9vbyv121cl3l2 104 87038 250377 239583 2026-05-18T16:27:10Z BabulB 104 250377 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|১৮|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>কিমধিকমিতি। শক ১৬৩৩, মাস কাৰ্ত্তিক, তেৰিক্ষ ৫। এইখান পত্ৰ বৰবৰুৱা দিয়া কৰি ত্ৰিপুৰা বাজালৈ দিছিলে। সন্দেশ,—সোণৰ টেমা ১, নৰা কাপৰ ২। {{Gap}}ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ উকীলক বঁটা দিয়াৰ লেখা,—সোণৰ কৰ্ণফুলা কাইটলগা ২ যোৰ, টাৰ চাৰিপটীয়া ২ যোৰ, চিকণ আতলঞ্চৰ জামা ২, সোণাৱলী পাগ ২, ৰূপাৱলী চেলেং ২, সোণাৱলী পাটুকা ২, ঢেঁকেৰী ভুনি ২, ৰূপ ৪০০। ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰক সোণ ২২, উদয়নাৰায়ণক দিলে ১৮, যদুনন্দন বৈদ্যক দিলে সোণৰ লঠা কৰ্ম ফুলা ১ যোৰ, দুৱলীয়া ফুলাম বৰকাপৰ ১, বোলোৱা পাগ ১, কপাহী জামা ১, পাটৰ পটুকা ১, মঝা ভুনি ১, সোণ ১০ তোলা, ৰূপ ১৮০। দৈত্য- সিংহ, গোবিন্দা ছেকিৰাই, নাপিত বৈকুণ্ঠ ১, শঙ্কৰ ১, এই ৪ক দিলে সোণৰ অন্তী ৪ যোৰ, এফলীয়া বৰকাপৰ ৪, কপাহী জামা ৪, বোলোৱা পাগ ৪, পাটুকা ৪, মঝা ভুনি ৪। দুই দৈত্যসিংহক দিলে ৰূপ ১৬০, দুই নাপিতক দিলে ৰূপ ১১০ টং, কটকীৰ লগৰ চাৰি চাকৰলৈ দিলে খনীয়া বৰকাপৰ ৪, ডাঙ্গৰী ভুনি ৪, পাগ ৪, ৰূপ ৯২। বৰবৰুৱা উকীলক দিয়া বঁটাৰ লেখা, কপাহী চিকণ জামা ২, বোলোৱা পাগ ২, পাটৰ পাটুকা ২, বৰ ফুলাম বৰকাপৰ ২, ভুনি ২, অশ্তী ২। ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰক দিলে ৰূপ ৪৫, উদয়নাৰায়ণক ৩৫ টকা, যদুনন্দন বৈদ্যক দিলে ৰূপ ৬, দুই দৈত্যসিংহক দিলে ৰূপ ৮ টকা, দুই নাপিতক দিলে ৬ টকা, চাৰি চাকলৈ দিলে ৮। এইৰূপে বঁটা-বাহন দি সিহঁতক পঠাবলৈ মন কৰি ৰজাদেৱে আমাৰ কটকীত সুধিলে, বোলে,—“সিহঁতৰ উকীলক পঠাওঁতে ৰাজাৰ ঠাইত কথাবাৰ্ত্তা কৈ কোনে পঠালে?” পাচে আমাৰ কটকীয়ে কলে, বোলে, – “ৰাজাৰ ভাই ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰ আৰু কবি পণ্ডিত নাৰাণে এই দুএ কাৰবাৰ কৰি পঠালে।” পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰলৈ দিলে সোণ ৮ তোলা, নৰা কাপৰ ১। কৰি পণ্ডিত নাৰাণলৈ দিলে সোণ ৪ তোলা। পাচে আমাৰ<noinclude></noinclude> r0nbrbc1xdguj7kqikf0u9vtkat2vj1 104 87039 250378 239494 2026-05-18T16:28:33Z BabulB 104 250378 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ত্ৰিপুৰা কটকী বিদায়।|১৯}}</noinclude>কটকীয়ে গৈ ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰ ৰাজা হ'লত এই সোণ ৮ তোলাএ নৰা কাপৰখানকে আকে দি মিলিলগৈ। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} {{center|{{X-larger|৮ম আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|ত্ৰিপুৰা কটকীৰ ৰংপুৰত দুৰ্গোৎসৱ দৰ্শন।}}}} {{gap}}পাচে সিহঁতক বিদায় দিবৰ পাচে দুৰ্গোৎসৱ হ'ল। পাচে মহাৰাজাএ বৰবৰুৱাএ বোলাৰূপে সেই দুই উকীললৈ কোৱালে, বোলে,—“সিহঁতে ঠাকুৰাণী দৰ্শন কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰে নেকি? আৰু বিষ্ণু শিৱৰ মূৰ্ত্তি আছে, সেই স্থানতো দৰ্শন কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰে নেকি?” এইৰূপে কোৱালত, দুই উকীলে বুলিলে, বোলে, – “বৰবৰুৱা নাবাবৰ প্ৰসাদে যদি আমি ঈশ্বৰ দৰ্শন কৰিবলৈ পাম, ঠাকুৰাণী দৰ্শন কৰিবলৈ পাম, এইগোট আমাৰ পৰম ভাগ্য।” এইৰূপে সিহঁতে বুলিলত পাচে অষ্টমীৰ দিনা সিহঁতক আনিবলৈ মহাৰাজাৰ আজ্ঞা হ'ল। পাচে সেই দিনা আমাৰ কটকী এ সিহঁতক আনি বৰদৌলত সেৱা কৰালে। পাচে সূৰ্য্য, গণেশ, শ্ৰীনাৰায়ণ এই তিনিও ঠাইত সেৱা কৰিলে। পাচে মহাদেৱৰ ঠাইক আহি সেৱা কৰিলে। নৰসিংহ গোসাঞিকো সেৱা কৰিলে। পাচে দেৱীৰ ঘৰলৈ আহি ঠাকুৰাণীক সেৱা কৰিলে। পত্ৰিকা গৃহতো গৈ মহামায়াক সেৱা কৰিলে। পাচে মহাৰাজা গৈ ঠাকুৰাণীক সেৱা কৰি আহি নাটমন্দিৰৰ টুপত বহিল। মহাৰাজা যাবৰ সময়ত উকীলক আঁৰ কৰি থোৱা গৈছিলে। পাচে মহাৰাজা বহিলত উকীলক পত্ৰিকা ঘৰৰ আগৰ ঘৰটিত বহালে। {{gap}}মহাৰাজাৰ আগত দেশী বিদেশী গুণিনসকলে গাইছিলে। দেশী বিদেশী অনেক পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণে মহাৰাজা দিয়া বঁটা-প্ৰসাদ<noinclude></noinclude> hpiyrlf8pwabcjli9wiuy1dj7mqud6y 250380 250378 2026-05-18T16:30:43Z BabulB 104 250380 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ত্ৰিপুৰা কটকী বিদায়।|১৯}}</noinclude><section begin="A" />কটকীয়ে গৈ ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰ ৰাজা হ'লত এই সোণ ৮ তোলাএ নৰা কাপৰখানকে আকে দি মিলিলগৈ। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|৮ম আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|ত্ৰিপুৰা কটকীৰ ৰংপুৰত দুৰ্গোৎসৱ দৰ্শন।}}}} {{gap}}পাচে সিহঁতক বিদায় দিবৰ পাচে দুৰ্গোৎসৱ হ'ল। পাচে মহাৰাজাএ বৰবৰুৱাএ বোলাৰূপে সেই দুই উকীললৈ কোৱালে, বোলে,—“সিহঁতে ঠাকুৰাণী দৰ্শন কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰে নেকি? আৰু বিষ্ণু শিৱৰ মূৰ্ত্তি আছে, সেই স্থানতো দৰ্শন কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰে নেকি?” এইৰূপে কোৱালত, দুই উকীলে বুলিলে, বোলে, – “বৰবৰুৱা নাবাবৰ প্ৰসাদে যদি আমি ঈশ্বৰ দৰ্শন কৰিবলৈ পাম, ঠাকুৰাণী দৰ্শন কৰিবলৈ পাম, এইগোট আমাৰ পৰম ভাগ্য।” এইৰূপে সিহঁতে বুলিলত পাচে অষ্টমীৰ দিনা সিহঁতক আনিবলৈ মহাৰাজাৰ আজ্ঞা হ'ল। পাচে সেই দিনা আমাৰ কটকী এ সিহঁতক আনি বৰদৌলত সেৱা কৰালে। পাচে সূৰ্য্য, গণেশ, শ্ৰীনাৰায়ণ এই তিনিও ঠাইত সেৱা কৰিলে। পাচে মহাদেৱৰ ঠাইক আহি সেৱা কৰিলে। নৰসিংহ গোসাঞিকো সেৱা কৰিলে। পাচে দেৱীৰ ঘৰলৈ আহি ঠাকুৰাণীক সেৱা কৰিলে। পত্ৰিকা গৃহতো গৈ মহামায়াক সেৱা কৰিলে। পাচে মহাৰাজা গৈ ঠাকুৰাণীক সেৱা কৰি আহি নাটমন্দিৰৰ টুপত বহিল। মহাৰাজা যাবৰ সময়ত উকীলক আঁৰ কৰি থোৱা গৈছিলে। পাচে মহাৰাজা বহিলত উকীলক পত্ৰিকা ঘৰৰ আগৰ ঘৰটিত বহালে। {{gap}}মহাৰাজাৰ আগত দেশী বিদেশী গুণিনসকলে গাইছিলে। দেশী বিদেশী অনেক পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণে মহাৰাজা দিয়া বঁটা-প্ৰসাদ <section end="B" /><noinclude></noinclude> o4bvu15p3pve7kgdkjkgk2cnsrfbdr0 104 87040 250381 239502 2026-05-18T16:32:18Z BabulB 104 250381 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|২০|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>পিন্ধি মহাৰাজাক আশীৰ্ব্বাদ কৰি সভাত বসিল। পাচে মহাৰাজা বৰবৰুৱাৰ দ্বাৰাএ ৰত্নকন্দলীক পঠাই সোধালে, বোলে, – “মহাৰাজা বুলিছে আমাৰ এঠেৰ পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণ সহিতে ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰে বিচাৰ কৰিবলৈ কি বোলে?” পাচে ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰে বুলিলে, বোলে, – “মহাৰাজাৰ সভা সাক্ষাত ইন্দ্ৰৰ সভা, সেই সভাৰ পণ্ডিত বৃহস্পতি, ইয়াত বিচাৰ কৰিবলৈ যোগ্যতাঞেৰহে হয়, তথাপি মহাৰাজাৰ আজ্ঞাএ যি কিছো জানোঁ মোহলা দিম।” এইৰূপে জনালত মহাৰাজা কিছোমান থাকি উঠিল। পাচে দেশী বিদেশী পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণসকলক মহাৰাজা সঙ্গতে অনালে। পাচে দুই উকীলক অনাই জয়গোপালে সহিতে ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰক বিচাৰ কৰালে। পাচে মহাৰাজা আপুনি বুলিলে বোলে – “ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰ ভট্টাচাৰ্য্য আসিয়াছে দূত ক্ৰমে, যদি পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণ ক্ৰমতে আসিল হয় তবেসে বিচাৰক উচিত হয়।— এখন খানিক কৌতুকহে কৰিলাম।” এই বুলি মহাৰাজা আহিল, উকীলো বাসালৈ গ'ল। {{gap}}পাচে আমাৰ দুই কটকীক মহাৰাজা বঁটা দিলে,–সোণৰ কাঁইটলগা কৰ্ণফুল্লা, আতলঞ্চৰ জামা, ৰূপাৱলী পটুকা, সোণাৱলী বৰপাগ, ঢেঁকেৰী ভুনি, দুৱলীয়া ফুলাম্বৰকাপৰ, ৰূপ ৪০ টকা। লগত যাবলৈ দিলে গোহাঞিবোৰৰ মানুহ,— ৰত্নকন্দলীৰ লগত ১৮টা, অৰ্জ্জুনৰ লগত ১৬টা। ইহঁতকো গাত্ৰপতি দিলে ৰূপ ৩ টকাকৈ। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> 0cysfwy6o2807fozikbdbij2an0n5cx 104 87079 250330 250277 2026-05-18T14:33:09Z BabulB 104 250330 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{center|(xx)}}</noinclude>customs of the countries beyond the borders of Assam the authors have introduced a large proportion of foreign words which will be a fruitful field of study for the future Assamese lexicographer. On the whole ''Tripura Buranji'' constitutes a distinct land- mark in the history of Assamese prose and Assamese historical literature with regard both to its contents and expression, occupying a position far above the average ''Buranji''. {{Gap}}The most striking fact about the book is that its authors considered it their duty, either of their own accord or on the instructions of their Government, to supplement their account of the diplomatic missions entrusted to them, by their observations on the resources, customs, topography and history of the country which they visited and of the territories through which they had passed. Such a compilation was expected to extend the bounds of the knowledge of their countrymen and facilitate the prosecution of similar missions in future. It is noteworthy that so early as the beginning of the Eighteenth Century the Assamese had realised the necessity and the value of such political literature. {{Gap}}My thanks are due to Dr. L. D. Barnett, C.B., M.A., Litt. D., for arranging the preparation of the photostat copy of the original mnuscript of the ''Tripura Buranji''; to Srijuts Basudeb Misra, B.L., and Madhabchandra Barooah of the staff of the Department of Historical and Antiquarian Studies, Assam, for assistance in the preparation of the presscopy and the reading of the proofs; to Pundit Taranath Chakravarty Kavyavinod for preparing the<noinclude></noinclude> heyt8p5d6xx81ldsbwsl3zs8db5tvc7 104 87127 250384 242194 2026-05-18T16:37:34Z BabulB 104 250384 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{center|{{xx-larger|'''সুচীপত্র।'''}}}} {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="100%" |- | width="25%" | | width="55%" | | width="15%" | |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/Introduction|Introduction]] || ...{{gap|6em}}...{{gap|6em}}... || vii |} {{X-larger|{{center|'''ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী।'''}}}} {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="100%" |- | width="20%" | | width="65%" | | width="15%" | |- | || || পৃষ্ঠা |- |[[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১ম আধ্যা।|১ম আধ্যা।]] || মোগলৰ বিৰুদ্ধে স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰণোদ্দম। || ১ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২য় আধ্যা।|২য় আধ্যা।]] || অসম-ত্ৰিপুৰাৰ প্রীতি-সংস্থাপক আনন্দিৰাম মেধি ৷ || ৩ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩য় আধ্যা।|৩য় আধ্যা।]] || ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ আগত অসমৰ কটকী ৷ || ৫ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৪ৰ্থ আধ্যা।|৪ৰ্থ আধ্যা।]]|| অসমত ত্ৰিপুৰাৰ কটকী । || ৭ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৫ম আধ্যা।|৫ম আধ্যা।]] || স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ সভাত ত্ৰিপুৰা কটকী । || ৯ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৬ষ্ঠ আধ্যা।|৬ষ্ঠ আধ্যা।]] ||ত্ৰিপুৰা ৰজালৈ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰহস্য-পত্ৰ । || ১৫ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৭ম আধ্যা।|৭ম আধ্যা।]] || ত্ৰিপুৰা কটকী বিদায় ৷ || ১৬ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৮ম আধ্যা।|৮ম আধ্যা।]] ||ত্ৰিপুৰা কটকীৰ ৰংপুৰত দুর্গোৎসৱ দৰ্শন । || ১৯ |- |[[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৯ম আধ্যা।|৯ম আধ্যা।]] || ত্ৰিপুৰালৈ যোৱা পথৰ বিৱৰণ । || ২১ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১০ম আধ্যা।|১০ম আধ্যা।]] || ত্ৰিপুৰাত পুনৰ অসমৰ কটকী । || ২৪ |- |[[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১১শ আধ্যা।|১১শ আধ্যা। ]] ||ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ কোঁঠৰ, নগৰৰ, দেশৰ লেখা । || ২৫ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১২শ আধ্যা।|১২শ আধ্যা।]] || ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ পূৰ্ব্বপুৰুষৰ কথা || ৩৪ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৩শ আধ্যা।|১৩শ আধ্যা। ]]|| ত্ৰিপুৰা সিংহাসনত ৰত্নমাণিক্য ৰজা । || ৩৭ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৪শআধ্যা।|১৪শআধ্যা]] ||যুৱৰাজ চম্পকৰায়ৰ হত্যা । || ৩৮ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৫শ আধ্যা।|১৫শ আধ্যা।]] || ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ দৈনিক কৰ্ম্ম । || ৪১ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৬শ আধ্যা।|১৬শ আধ্যা।]] || ৰত্নমাণিক্যৰ বিৰুদ্ধে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰৰ ষড়যন্ত্র । || ৪২ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৭শ আধ্যা।|১৭শ আধ্যা।]] || ঘনশ্যাম আৰু মুৰাদবেগৰ সত্য-শপত । || ৪৪ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৮শ আধ্যা।|১৮শ আধ্যা।]]|| ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰৰ হাতী ধৰিবলৈ যাত্ৰা ৷ || ৪৮ |- |[[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৯শ আধ্যা।|১৯শ আধ্যা।]] ||ত্ৰিপুৰাত অসমীয়া কটকী ৷ || ৪৯ |}<noinclude></noinclude> h3yyd9se0y4m636qyltc9qn9k00z3e9 104 88733 250328 250293 2026-05-18T14:28:52Z BabulB 104 250328 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{Img float | file = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী (page 4 crop).jpg | width = 500px | align = center | cap = }}<noinclude></noinclude> 2m1cvuqyaexnf4fotjfm1a9ctpxzzkt 0 88776 250327 242218 2026-05-18T14:28:01Z BabulB 104 250327 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = | next = | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=1 to=1/> {{page break|label=}} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=4 to=5/> {{page break|label=}} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=7 to=25/> {{page break|label=}} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=27 to=125/> {{page break|label=}} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=127 to=129/> {{page break|label=}} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=131 to=135/> {{page break|label=}} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=137 to=137/> {{page break|label=}} [[শ্ৰেণী:বুৰঞ্জী]] 0x0ilaxsfomr4kvnrlb0fsjp9pm4b88 250383 250327 2026-05-18T16:34:06Z BabulB 104 250383 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = | next = | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=1 to=1/> {{page break|label=}} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=4 to=5/> {{page break|label=}} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=7 to=10/> {{page break|label=}} [[শ্ৰেণী:বুৰঞ্জী]] 5w7bw0fna1epxpdsh05hlpw64yb1xmp 0 91695 250326 2026-05-18T14:27:41Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী|সূচীপত্ৰ]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১ম আধ্যা|১ম আধ্যা]] | notes = |..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250326 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী|সূচীপত্ৰ]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১ম আধ্যা|১ম আধ্যা]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=11 to=25/> tg3oxagzch7x2gr35pxzzgxp1pewiaf 250329 250326 2026-05-18T14:30:51Z BabulB 104 250329 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী|সূচীপত্ৰ]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১ম আধ্যা|১ম আধ্যা]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=11 to=25/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} o1ssgsdrdfpq2j2ozllfyqa3ulr74cg 0 91696 250341 2026-05-18T15:01:11Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/Introduction|Introduction]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২য় আধ্যা|২য় আধ্যা]] | notes..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250341 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/Introduction|Introduction]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২য় আধ্যা|২য় আধ্যা]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=26 to=29 tosection="A"/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} oyo5rn4nj84exauuv01zttzr72wncxr 250342 250341 2026-05-18T15:03:09Z BabulB 104 পৃষ্ঠা [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১ম আধ্যা]]ৰ পৰা [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১ম আধ্যা।]]লৈ BabulBয়ে স্থানান্তৰ কৰিলে 250341 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/Introduction|Introduction]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২য় আধ্যা|২য় আধ্যা]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=26 to=29 tosection="A"/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} oyo5rn4nj84exauuv01zttzr72wncxr 250344 250342 2026-05-18T15:03:59Z BabulB 104 250344 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/Introduction|Introduction]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২য় আধ্যা|২য় আধ্যা]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=26 to=29 tosection="A"/> nr3lo9cgrs9j96i2j3vyzds37sgodir 250347 250344 2026-05-18T15:07:51Z BabulB 104 250347 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/Introduction|Introduction]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২য় আধ্যা।|২য় আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=26 to=29 tosection="A"/> la84303db8t7kv68un7e5akz0zk6hdd 0 91697 250343 2026-05-18T15:03:09Z BabulB 104 পৃষ্ঠা [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১ম আধ্যা]]ৰ পৰা [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১ম আধ্যা।]]লৈ BabulBয়ে স্থানান্তৰ কৰিলে 250343 wikitext text/x-wiki #REDIRECT [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১ম আধ্যা।]] pe9g2ifisr0su0qwhkc15xk8slnvgxf 0 91698 250348 2026-05-18T15:09:13Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১ম আধ্যা।|১ম আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩য় আধ্যা।|৩য়..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250348 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১ম আধ্যা।|১ম আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩য় আধ্যা।|৩য় আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=29 to=30 fromsection="B"/> brk1ktwjg90dvl94n6za5w8zrdpyj7b 0 91699 250355 2026-05-18T15:25:05Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১ম আধ্যা।|১ম আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩য় আধ্যা।|৩য়..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250355 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১ম আধ্যা।|১ম আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩য় আধ্যা।|৩য় আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=31 to=33 tosection="A"/> t76k28vmo2claw810alzujcjpbngsq9 250363 250355 2026-05-18T16:03:15Z BabulB 104 250363 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২য় আধ্যা।|২য় আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৪ৰ্থ আধ্যা।|৪ৰ্থ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=31 to=33 tosection="A"/> h7pjfn20qd2zoxnq5oqb9i3e4shpdls 0 91700 250358 2026-05-18T15:56:03Z BabulB 104 "{{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/সপ্তদশ অধ্যায়|সপ্তদশ অধ্যায়]] | next = আসাম বুৰঞ্জী/ঊনবিংশ অধ্যায়|ঊনবিংশ অধ্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250358 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/সপ্তদশ অধ্যায়|সপ্তদশ অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/ঊনবিংশ অধ্যায়|ঊনবিংশ অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=103 to=209/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] sb3o8td46a75n6fek8zsg6v4fpvn103 250359 250358 2026-05-18T15:57:11Z BabulB 104 250359 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/সপ্তদশ অধ্যায়|সপ্তদশ অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/ঊনবিংশ অধ্যায়|ঊনবিংশ অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=203 to=209/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] cd66a8re76fhlkwop8vlx52l6xjkt1x 0 91701 250364 2026-05-18T16:04:37Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৫ম আধ্যা।|৫ম আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৬ষ্ঠ আধ্যা।|৬ষ্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250364 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৫ম আধ্যা।|৫ম আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৬ষ্ঠ আধ্যা।|৬ষ্ঠ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=33 to=35 fromsection="B" tosection="A"/> tn8lt379xu794f2cnma9zpsqpkbq0mt 250365 250364 2026-05-18T16:05:34Z BabulB 104 250365 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩য় আধ্যা।|৩য় আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৫ম আধ্যা।|৫ম আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=33 to=35 fromsection="B" tosection="A"/> 9jdfdglsvnmp1zx96kqh5v5wthho89t 0 91702 250373 2026-05-18T16:20:33Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৪ৰ্থ আধ্যা।|৪ৰ্থ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৬ষ্ঠ আধ্যা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250373 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৪ৰ্থ আধ্যা।|৪ৰ্থ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৬ষ্ঠ আধ্যা।|৬ষ্ঠ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=35 to=41 fromsection="B" tosection="A"/> qk8zohxi6bx15dsxin9tbivy18356zc 0 91703 250375 2026-05-18T16:24:26Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৫ম আধ্যা।|৫ম আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৭ম আধ্যা।|৭ম আধ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250375 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৫ম আধ্যা।|৫ম আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৭ম আধ্যা।|৭ম আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=41 to=42 fromsection="B" tosection="A"/> t5ycck2mwvhhvzt8u195nj1ed8whvww 0 91704 250379 2026-05-18T16:29:03Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৬ষ্ঠ আধ্যা।|৬ষ্ঠ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৮ম আধ্যা।|৮..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250379 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৬ষ্ঠ আধ্যা।|৬ষ্ঠ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৮ম আধ্যা।|৮ম আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=42 to=45 fromsection="B" tosection="A"/> ku7yvkx4x5fa0gh2649wfplbyv8wvi6 0 91705 250382 2026-05-18T16:32:48Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৭ম আধ্যা।|৭ম আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৯ম আধ্যা।|৯ম আধ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250382 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৭ম আধ্যা।|৭ম আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৯ম আধ্যা।|৯ম আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=45 to=46 fromsection="B" /> 6ktlg8mn7j6tquwv2e5t8vgqnh5463h