ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.3 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 67306 250507 183094 2026-05-21T04:38:49Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250507 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|'''একাদশ অধ্যায়'''}} {{gap}}১৭১৭ শঁকৰ ২৩ অগ্ৰহায়ণত কিনাৰাম গোঁহাইদেৱে ৰাজত্ব পালে। মোৱামৰীয়াৰ উপপ্লবৰ পাছত দেশৰ এনে দৈন্য দশা আছিল, যে এই- জনা স্বৰ্গদেৱে শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি অভিষেক হব নোৱাৰিলে, সেই কাৰণে এওঁৰ হিন্দুমতে কমলেশ্বৰসিংহ নাম হ’ল। আহোমমতে নাম নহল। এওঁৰ পিতৃ দীঘলা গোঁহাইদেৱক চাৰিঙ্গায়া খেল দি চাৰিঙ্গীয়া ৰজা বিষয় দিয়া হ'ল। পূৰ্ণানন্দ বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াৰ উদ্যোগত সিংহাসন প্ৰাপ্ত হোৱাৰ নিমিত্তে স্বৰ্গদেৱে সকলো ৰাজ কাৰ্য্যৰ ভাৰ তেওঁৰ গাতে দিলে। ভগাদেশ কেনেকৈ পাতিব লাগে বুঢ়া গোঁহাইৰ ই চিন্তা বড়কৈ হ’ব ধৰিলে। যিবিলাক মানুহ দেশৰ পৰা ভাগিল, সিসকলৰো যেয়ে আহিল বুঢ়া গোঁহাইয়ে সকলোকে আগৰ সেই ঠাই আৰু সেই খেলত পাতিলে। আৰু যিবিলাক বিদেশলৈ গইছিল তাকো দেশলৈ অনাবলৈ যত্ন কৰিছিল। প্ৰজাৰ ক্ষেতি কৃষি নোহোৱাত আৰু দেশৰ অবস্থা ভাল নথকাত পাইকৰ খাটনিৰ নিমিত্তে কেতবিলাক শিথিল নিয়ম চলাই দিলে। নগাঁৱৰ পৰা সিন্ধুৰা হাজৰীকাক সপুত্ৰে ধৰাই নি প্ৰাণদণ্ড কৰিলে আৰু গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দুহিতা আইদেৱকো চিৰিঙ্গ ফুকনে সইতে বড় আড়ম্বৰেৰে বুঢ়া গোঁহাইয়ে বিবাহ দিলে। ৰজা ও প্ৰজাৰ আয় উৎপন্ন আৰু অবস্থা তেতিয়া এনেহে আছিল যে বুঢ়া গোঁহাই আৰু অন্যান্য কাৰ্য্যকাৰকসকলৰ সময় উজনিৰ ফালে দৃষ্টি কৰোঁতেই গ’ল। কামৰূপৰ অবস্থা তাদৃশ ভাল নাছিল। গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱ গুৱাহাটীত থাকোঁতেই দৰঙ্গৰ কৃষ্ণনাৰায়ণ ৰজাৰে মিল হই কামৰূপৰ কেতবিলাক মুখ্য লোকে আহোমৰ প্ৰতি দ্ৰোহভাব দেখুৱাইছিল। কাপ্তান ওৱেলস্ সাহাব অহাৰ পাছত কৃষ্ণনাৰায়ণ ৰজাই সইতে সন্ধিনিবন্ধন হলত কৃষ্ণনাৰায়ণ দৰঙ্গলৈ গ'ল। কিন্তু কামৰূপৰ প্ৰজাৰ মনত দ্ৰোহভাব সুন্দৰে থাকিল। যিমান দিন ব্ৰিটিশ সৈন্য ই দেশত আছিল, তিমান দিন সি ভাব লুপ্তপ্ৰায় আছিল। যেতিয়া ব্ৰিটিশ সেনা ভটীয়াই গ'ল<noinclude></noinclude> 7inu4q5t3a3o6szfde5f57hm8ugsfe5 250532 250507 2026-05-21T06:45:43Z BabulB 104 250532 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|'''একাদশ অধ্যায়'''}} {{gap}}১৭১৭ শঁকৰ ২৩ অগ্ৰহায়ণত কিনাৰাম গোঁহাইদেৱে ৰাজত্ব পালে। মোৱামৰীয়াৰ উপপ্লবৰ পাছত দেশৰ এনে দৈন্য দশা আছিল, যে এই- জনা স্বৰ্গদেৱে শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি অভিষেক হব নোৱাৰিলে, সেই কাৰণে এওঁৰ হিন্দুমতে কমলেশ্বৰসিংহ নাম হ’ল। আহোমমতে নাম নহল।এওঁৰ পিতৃ দীঘলা গোঁহাইদেৱক চাৰিঙ্গায়া খেল দি চাৰিঙ্গীয়া ৰজা বিষয় দিয়া হ'ল। পূৰ্ণানন্দ বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াৰ উদ্যোগত সিংহাসন প্ৰাপ্ত হোৱাৰ নিমিত্তে স্বৰ্গদেৱে সকলো ৰাজ কাৰ্য্যৰ ভাৰ তেওঁৰ গাতে দিলে। ভগাদেশ কেনেকৈ পাতিব লাগে বুঢ়া গোঁহাইৰ ই চিন্তা বড়কৈ হ’ব ধৰিলে। যিবিলাক মানুহ দেশৰ পৰা ভাগিল, সিসকলৰো যেয়ে আহিল বুঢ়া গোঁহাইয়ে সকলোকে আগৰ সেই ঠাই আৰু সেই খেলত পাতিলে। আৰু যিবিলাক বিদেশলৈ গইছিল তাকো দেশলৈ অনাবলৈ যত্ন কৰিছিল। প্ৰজাৰ ক্ষেতি কৃষি নোহোৱাত আৰু দেশৰ অবস্থা ভাল নথকাত পাইকৰ খাটনিৰ নিমিত্তে কেতবিলাক শিথিল নিয়ম চলাই দিলে। নগাঁৱৰ পৰা সিন্ধুৰা হাজৰীকাক সপুত্ৰে ধৰাই নি প্ৰাণদণ্ড কৰিলে আৰু গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দুহিতা আইদেৱকো চিৰিঙ্গ ফুকনে সইতে বড় আড়ম্বৰেৰে বুঢ়া গোঁহাইয়ে বিবাহ দিলে। ৰজা ও প্ৰজাৰ আয় উৎপন্ন আৰু অবস্থা তেতিয়া এনেহে আছিল যে বুঢ়া গোঁহাই আৰু অন্যান্য কাৰ্য্যকাৰকসকলৰ সময় উজনিৰ ফালে দৃষ্টি কৰোঁতেই গ’ল। কামৰূপৰ অবস্থা তাদৃশ ভাল নাছিল। গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱ গুৱাহাটীত থাকোঁতেই দৰঙ্গৰ কৃষ্ণনাৰায়ণ ৰজাৰে মিল হই কামৰূপৰ কেতবিলাক মুখ্য লোকে আহোমৰ প্ৰতি দ্ৰোহভাব দেখুৱাইছিল। কাপ্তান ওৱেলস্ সাহাব অহাৰ পাছত কৃষ্ণনাৰায়ণ ৰজাই সইতে সন্ধিনিবন্ধন হলত কৃষ্ণনাৰায়ণ দৰঙ্গলৈ গ'ল। কিন্তু কামৰূপৰ প্ৰজাৰ মনত দ্ৰোহভাব সুন্দৰে থাকিল। যিমান দিন ব্ৰিটিশ সৈন্য ই দেশত আছিল, তিমান দিন সি ভাব লুপ্তপ্ৰায় আছিল। যেতিয়া ব্ৰিটিশ সেনা ভটীয়াই গ'ল<noinclude></noinclude> lr0huy3vdjso580yzavfszti6b3odbt 250541 250532 2026-05-21T09:19:39Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250541 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" /></noinclude>{{center|'''একাদশ অধ্যায়'''}} {{gap}}১৭১৭ শঁকৰ ২৩ অগ্ৰহায়ণত কিনাৰাম গোঁহাইদেৱে ৰাজত্ব পালে। মোৱামৰীয়াৰ উপপ্লবৰ পাছত দেশৰ এনে দৈন্য দশা আছিল, যে এইজনা স্বৰ্গদেৱে শিঙ্গৰী ঘৰত উঠি অভিষেক হব নোৱাৰিলে, সেই কাৰণে এওঁৰ হিন্দুমতে কমলেশ্বৰসিংহ নাম হ’ল। আহোমমতে নাম নহল।এওঁৰ পিতৃ দীঘলা গোঁহাইদেৱক চাৰিঙ্গীয়া খেল দি চাৰিঙ্গীয়া ৰজা বিষয় দিয়া হ'ল। পূৰ্ণানন্দ বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াৰ উদ্যোগত সিংহাসন প্ৰাপ্ত হোৱাৰ নিমিত্তে স্বৰ্গদেৱে সকলো ৰাজ কাৰ্য্যৰ ভাৰ তেওঁৰ গাতে দিলে। ভগাদেশ কেনেকৈ পাতিব লাগে বুঢ়া গোঁহাইৰ ই চিন্তা বড়কৈ হ’ব ধৰিলে। যিবিলাক মানুহ দেশৰ পৰা ভাগিল, সিসকলৰো যেয়ে আহিল বুঢ়া গোঁহাইয়ে সকলোকে আগৰ সেই ঠাই আৰু সেই খেলত পাতিলে। আৰু যিবিলাক বিদেশলৈ গইছিল তাকো দেশলৈ অনাবলৈ যত্ন কৰিছিল। প্ৰজাৰ ক্ষেতি কৃষি নোহোৱাত আৰু দেশৰ অবস্থা ভাল নথকাত পাইকৰ খাটনিৰ নিমিত্তে কেতবিলাক শিথিল নিয়ম চলাই দিলে। নগাঁৱৰ পৰা সিন্ধুৰা হাজৰীকাক সপুত্ৰে ধৰাই নি প্ৰাণদণ্ড কৰিলে আৰু গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দুহিতা আইদেৱকো চিৰিঙ্গ ফুকনে সইতে বড় আড়ম্বৰেৰে বুঢ়া গোঁহাইয়ে বিবাহ দিলে। ৰজা ও প্ৰজাৰ আয় উৎপন্ন আৰু অবস্থা তেতিয়া এনেহে আছিল যে বুঢ়া গোঁহাই আৰু অন্যান্য কাৰ্য্যকাৰকসকলৰ সময় উজনিৰ ফালে দৃষ্টি কৰোঁতেই গ’ল। কামৰূপৰ অবস্থা তাদৃশ ভাল নাছিল। গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱ গুৱাহাটীত থাকোঁতেই দৰঙ্গৰ কৃষ্ণনাৰায়ণ ৰজাৰে মিল হই কামৰূপৰ কেতবিলাক মুখ্য লোকে আহোমৰ প্ৰতি দ্ৰোহভাব দেখুৱাইছিল। কাপ্তান ওৱেলস্ সাহাব অহাৰ পাছত কৃষ্ণনাৰায়ণ ৰজাই সইতে সন্ধিনিবন্ধন হলত কৃষ্ণনাৰায়ণ দৰঙ্গলৈ গ'ল। কিন্তু কামৰূপৰ প্ৰজাৰ মনত দ্ৰোহভাব সুন্দৰে থাকিল। যিমান দিন ব্ৰিটিশ সৈন্য ই দেশত আছিল, তিমান দিন সি ভাব লুপ্তপ্ৰায় আছিল। যেতিয়া ব্ৰিটিশ সেনা ভটীয়াই গ'ল<noinclude></noinclude> 1bidywi7xdcc82w8qpe2nr38661ssdi 104 67307 250508 183095 2026-05-21T05:14:25Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250508 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১২৩}}</noinclude>আৰু উজনিৰ কাৰ্য্য চলাওঁতে চিন্তোঁতে ৰজা আৰু মন্ত্ৰীৰ সময় যাবলৈ ধৰিলে এবং গুৱাহাটীৰ গেন্ধেলা ৰাজখোৱা বড় ফুকনো নকৈ অহা বাবে বিশেষকৈ কামৰূপৰ অবস্থা জানিব নোৱাৰিছিলে তেতিয়া কামৰূপৰ হৰদত্ত আৰু বীৰদত্ত নামে দুই ভায়েক মুখ্য হই অন্যান্য অনেকে সইতে লগ লাগি দ্ৰোহ আচৰিবলৈ ধৰিলে। হিন্দুস্থানী আৰু দাঁতিপাৰৰ অনেক কছাৰী মানুহে টাঙ্গোন দা আদি অস্ত্ৰ ললে। কিছুমান পঞ্জাবী মানুহকো সৈন্য লই সিহঁতে একেবাৰে ১৭১৭ শঁকৰ মাঘ মাহত দ্ৰোহভাব অবলম্বন কৰিলে। বিদ্ৰোহী হৰদত্তৰ এজনী জীয়েক আছিল। তাইৰ হাত ও ভৰিত পদ্মফুলৰ চিন থকা এবং খোজ দিলে ভৰিত মাটি নলগা প্ৰবাদ আছিল। এওঁৰ নাম পদ্মকুমাৰী থোৱা হ’ল আৰু এনে বিশ্বাস হ’ব ধৰিলে যে এওঁ ভবিষ্যৎ কালত ৰাজৰাণী হ’ব পাৰিব। এনে কথিত আছে বোলে বিজনীৰ ৰজা আৰু কোঁচবেহাৰৰ ৰজায়ো আহোমৰ পৰা পূৰ্ব্বাধিকৃত দেশ লবৰ নিমিত্তে পেটে হৰদত্তক সহায় কৰিছিল। কিন্তু ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেণ্টে আহোম ৰজাৰ সপক্ষ থকাত প্ৰকাশ্যে একো নকৰিলে। বেহাৰৰ নাজিৰদেৱ সাহাবৰ বংশৰ কোঁৱৰ এজনাৰ নিমিত্তে পদ্মকুমাৰীৰ বিবাহৰ স্থিব হ'ল আৰু তেওঁ হৰদত্তৰ ঘৰলৈ আহিল। পৰাজিত জাতি বুলি কামৰূপৰ লোকবিলাকক আহোমবিলাকে “ঢেকেৰি” বুলি হাঁহিছিল আৰু যিমান পাৰিছিল তিমান অবিশ্বাস আৰু অবজ্ঞা কৰিছিল। সেই আক্ৰোশতে হৰদত্ত আৰু তেওঁৰ লগৰীয়া দ্ৰোহীবিলাকৰ এনেভাব হ’ল যে আহোম দূৰৈত থাওক অসমীয়া কথাৰ প্ৰতিও বিজাতীয় বিদ্বেষ জন্মিল। কামৰূপৰ অনেক বড় বড় লোকৰ দ্ৰোহৰ ভাব হই হৰদত্তক প্ৰকাশ্যে সাহায্য কৰিবলৈ ধৰিলে। আৰু এইৰূপে দ্ৰোহীবিলাকে কামৰূপৰ প্ৰায় উত্তৰ কুল অধিকাৰ কৰিলে। গেন্ধেলা ৰাজখোৱাৰ আৰু এটি নাম কলীয়া ভোমোৰা আছিল তেওঁ এই দ্ৰোহ নিবাৰিবলৈ বিশেষ যত্ন কৰিলে। পঞ্জাব ও হিন্দুস্থানৰ কেতবিলাক মানুহক সৈন্য দলত নিযুক্ত কৰিলে এবং বেলতলা ডিমৰুৱা প্ৰভৃতি দাঁতি ঠাইৰ ৰজা কেইজনমানৰ সাহায্য লই দ্ৰোহ নিবাৰিবলৈ উদ্যোগী হ’ল আৰু সৈন্য পঠালে।<noinclude></noinclude> pzurhp9oysyp8e2vxd6px07lfpdq212 250533 250508 2026-05-21T06:47:23Z BabulB 104 250533 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১২৩}}</noinclude>আৰু উজনিৰ কাৰ্য্য চলাওঁতে চিন্তোঁতে ৰজা আৰু মন্ত্ৰীৰ সময় যাবলৈ ধৰিলে এবং গুৱাহাটীৰ গেন্ধেলা ৰাজখোৱা বড় ফুকনো নকৈ অহা বাবে বিশেষকৈ কামৰূপৰ অবস্থা জানিব নোৱাৰিছিলে তেতিয়া কামৰূপৰ হৰদত্ত আৰু বীৰদত্ত নামে দুই ভায়েক মুখ্য হই অন্যান্য অনেকে সইতে লগ লাগি দ্ৰোহ আচৰিবলৈ ধৰিলে। হিন্দুস্থানী আৰু দাঁতিপাৰৰ অনেক কছাৰী মানুহে টাঙ্গোন দা আদি অস্ত্ৰ ললে। কিছুমান পঞ্জাবী মানুহকো সৈন্য লই সিহঁতে একেবাৰে ১৭১৭ শঁকৰ মাঘ মাহত দ্ৰোহভাব অবলম্বন কৰিলে। বিদ্ৰোহী হৰদত্তৰ এজনী জীয়েক আছিল। তাইৰ হাত ও ভৰিত পদ্মফুলৰ চিন থকা এবং খোজ দিলে ভৰিত মাটি নলগা প্ৰবাদ আছিল। এওঁৰ নাম পদ্মকুমাৰী থোৱা হ’ল আৰু এনে বিশ্বাস হ’ব ধৰিলে যে এওঁ ভবিষ্যৎ কালত ৰাজৰাণী হ’ব পাৰিব। এনে কথিত আছে বোলে বিজনীৰ ৰজা আৰু কোঁচবেহাৰৰ ৰজায়ো আহোমৰ পৰা পূৰ্ব্বাধিকৃত দেশ লবৰ নিমিত্তে পেটে হৰদত্তক সহায় কৰিছিল। কিন্তু ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেণ্টে আহোম ৰজাৰ সপক্ষ থকাত প্ৰকাশ্যে একো নকৰিলে। বেহাৰৰ নাজিৰদেৱ সাহাবৰ বংশৰ কোঁৱৰ এজনাৰ নিমিত্তে পদ্মকুমাৰীৰ বিবাহৰ স্থিব হ'ল আৰু তেওঁ হৰদত্তৰ ঘৰলৈ আহিল। পৰাজিত জাতি বুলি কামৰূপৰ লোকবিলাকক আহোমবিলাকে “ঢেকেৰি” বুলি হাঁহিছিল আৰু যিমান পাৰিছিল তিমান অবিশ্বাস আৰু অবজ্ঞা কৰিছিল। সেই আক্ৰোশতে হৰদত্ত আৰু তেওঁৰ লগৰীয়া দ্ৰোহীবিলাকৰ এনেভাব হ’ল যে আহোম দূৰৈত থাওক অসমীয়া কথাৰ প্ৰতিও বিজাতীয় বিদ্বেষ জন্মিল। কামৰূপৰ অনেক বড় বড় লোকৰ দ্ৰোহৰ ভাব হই হৰদত্তক প্ৰকাশ্যে সাহায্য কৰিবলৈ ধৰিলে। আৰু এইৰূপে দ্ৰোহীবিলাকে কামৰূপৰ প্ৰায় উত্তৰ কুল অধিকাৰ কৰিলে। গেন্ধেলা ৰাজখোৱাৰ আৰু এটি নাম কলীয়া ভোমোৰা আছিল তেওঁ এই দ্ৰোহ নিবাৰিবলৈ বিশেষ যত্ন কৰিলে। পঞ্জাব ও হিন্দুস্থানৰ কেতবিলাক মানুহক সৈন্য দলত নিযুক্ত কৰিলে এবং বেলতলা ডিমৰুৱা প্ৰভৃতি দাঁতি ঠাইৰ ৰজা কেইজনমানৰ সাহায্য লই দ্ৰোহ নিবাৰিবলৈ উদ্যোগী হ’ল আৰু সৈন্য পঠালে।<noinclude></noinclude> phzgg9etlpd7i1rk68iup4f9jc787zd 250542 250533 2026-05-21T09:52:29Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250542 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১২৩}}</noinclude>আৰু উজনিৰ কাৰ্য্য চলাওঁতে চিন্তোঁতে ৰজা আৰু মন্ত্ৰীৰ সময় যাবলৈ ধৰিলে এবং গুৱাহাটীৰ গেন্ধেলা ৰাজখোৱা বড় ফুকনো নকৈ অহা বাবে বিশেষকৈ কামৰূপৰ অবস্থা জানিব নোৱাৰিছিলে তেতিয়া কামৰূপৰ হৰদত্ত আৰু বীৰদত্ত নামে দুই ভায়েক মুখ্য হই অন্যান্য অনেকে সইতে লগ লাগি দ্ৰোহ আচৰিবলৈ ধৰিলে। হিন্দুস্থানী আৰু দাঁতিপাৰৰ অনেক কছাৰী মানুহে টাঙ্গোন দা আদি অস্ত্ৰ ললে। কিছুমান পঞ্জাবী মানুহকো সৈন্য লই সিহঁতে একেবাৰে ১৭১৭ শঁকৰ মাঘ মাহত দ্ৰোহভাব অবলম্বন কৰিলে। বিদ্ৰোহী হৰদত্তৰ এজনী জীয়েক আছিল। তাইৰ হাত ও ভৰিত পদ্মফুলৰ চিন থকা এবং খোজ দিলে ভৰিত মাটি নলগা প্ৰবাদ আছিল। এওঁৰ নাম পদ্মকুমাৰী থোৱা হ’ল আৰু এনে বিশ্বাস হ’ব ধৰিলে যে এওঁ ভবিষ্যৎ কালত ৰাজৰাণী হ’ব পাৰিব। এনে কথিত আছে বোলে বিজনীৰ ৰজা আৰু কোঁচবেহাৰৰ ৰজায়ো আহোমৰ পৰা পূৰ্ব্বাধিকৃত দেশ লবৰ নিমিত্তে পেটে হৰদত্তক সহায় কৰিছিল। কিন্তু ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেণ্টে আহোম ৰজাৰ সপক্ষ থকাত প্ৰকাশ্যে একো নকৰিলে। বেহাৰৰ নাজিৰদেৱ সাহাবৰ বংশৰ কোঁৱৰ এজনাৰ নিমিত্তে পদ্মকুমাৰীৰ বিবাহৰ স্থিৰ হ'ল আৰু তেওঁ হৰদত্তৰ ঘৰলৈ আহিল। পৰাজিত জাতি বুলি কামৰূপৰ লোকবিলাকক আহোমবিলাকে “ঢেকেৰি” বুলি হাঁহিছিল আৰু যিমান পাৰিছিল তিমান অবিশ্বাস আৰু অবজ্ঞা কৰিছিল। সেই আক্ৰোশতে হৰদত্ত আৰু তেওঁৰ লগৰীয়া দ্ৰোহীবিলাকৰ এনেভাব হ’ল যে আহোম দূৰৈত থাওক অসমীয়া কথাৰ প্ৰতিও বিজাতীয় বিদ্বেষ জন্মিল। কামৰূপৰ অনেক বড় বড় লোকৰ দ্ৰোহৰ ভাব হই হৰদত্তক প্ৰকাশ্যে সাহায্য কৰিবলৈ ধৰিলে। আৰু এইৰূপে দ্ৰোহীবিলাকে কামৰূপৰ প্ৰায় উত্তৰ কুল অধিকাৰ কৰিলে। গেন্ধেলা ৰাজখোৱাৰ আৰু এটি নাম কলীয়া ভোমোৰা আছিল তেওঁ এই দ্ৰোহ নিবাৰিবলৈ বিশেষ যত্ন কৰিলে। পঞ্জাব ও হিন্দুস্থানৰ কেতবিলাক মানুহক সৈন্য দলত নিযুক্ত কৰিলে এবং বেলতলা ডিমৰুৱা প্ৰভৃতি দাঁতি ঠাইৰ ৰজা কেইজনমানৰ সাহায্য লই দ্ৰোহ নিবাৰিবলৈ উদ্যোগী হ’ল আৰু সৈন্য পঠালে।<noinclude></noinclude> chha7bafyh8yrlmzp8ipawt4wuqyycz 104 67308 250509 183096 2026-05-21T05:53:00Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250509 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১২৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়ালৈ বড় ফুকনে ই বিষয় জনাই সাহায্য প্ৰাৰ্থনা কৰাত উজনিৰ পৰা কোনো বিশেষ সাহায্য নাপালে। নিজ জাতিৰ গৌৰৱ ৰক্ষা কৰিবলৈ বড় ফুকন নিজে আগ বাঢ়িবলগীয়া হ'ল। বড় ফুকনৰ সৈন্যে লুইত পাৰ হই উত্তৰ পাৰে গ'ল। যি যি ঠাইত দ্ৰোহী সৈন্য লগ লাগিছিল সি সি ফালে আহোমৰ সৈন্য গই দ্ৰোহী সকলক বিনষ্ট কৰিলে। দ্ৰোহীবিলাকৰ বিপক্ষে এই এটি উপায় হ’ল যে হৰদত্তে প্ৰথম কিছুমান দিন কামৰূপত জয় লাভ কৰাত আন আন চৌধুৰী বুজৰ বড়ুৱা বড় কায়স্থসকলক অধীন হেন ভাবি আজ্ঞা পঠাইছিল। ইয়াতে সিসকলে ঈৰ্ষান্বিত আৰু বিতুষ্ট হ’ল। বৰঞ্চ সিসকলৰ পেট আহোমৰ ফালেহে হইছিল। সমনীয়া লোকৰ অধীন হোৱাতকৈ বিজাতীয় এবং বিদেশীয় লোকৰ অধীন হোৱাকে মানুহে ভাল পায়। বড় ফুকনৰ সেনাৰ জয় বাৰ্ত্তা পাই হৰদত্ত কিছুমান সৈন্য সইতে পলায়ন কৰি ভোটানৰ ফালে যাব ধৰিলে। আহোমৰ সৈন্য পাছে পাছে খেদি গ'ল। হৰদত্তৰ মুখ্য সেনাপতি সকলে এই পৰামৰ্শ স্থিৰ কৰিলে যে পলাই পঞ্জাবলৈ গই সি দেশৰ পৰা সৈন্য আনি আহোমে সইতে যুদ্ধ কৰে। হৰদত্তৰ প্ৰধান ইচ্ছা এনে আছিল যে আহোমৰ হাতৰ পৰা কামৰূপ উদ্ধাৰ কৰি নিজে ৰখা হ’ব অথবা কোঁচবিহাৰৰ ৰজাৰ বংশৰ কোঁৱৰক আনি ৰজা পাতিব। তেওঁ পলাই গই ভিন্ন দেশীয় ৰজাৰ আশ্ৰয় লই সৈন্য আনি দেশ লোৱাটেো অযুক্তি দেখিলে। তেওঁ দেখিলে যে সেইৰূপ সংকল্প বড় অসাধ্য। যদিওবা সাধ্য হয় তথাপি একেবাৰে বিদেশীয় কোনো ৰজাৰ হাতত তেওঁৰ দেশখান পেলাই দিয়াতকৈ পুৰণি চিনাকি আহোমৰ হাততে সি থকা ভাল। ইয়াকে স্থিৰ কৰি এক নিভৃত ঠাইত তেওঁ সপৰিবাৰে পলাই থাকিল। তেওঁৰ লগৰ সৈন্যসকল যুদ্ধত সম্পূৰ্ণৰূপে পৰাস্ত হ’ল। হৰদত্তৰ এটি পুতেক ইয়াৰ পূৰ্ব্বে আহোম সেনাৰ দ্বাৰা ধৃত হইছিল। সেই ল’ৰাটিয়ে বড় ফুকনৰ অঙ্গীকাৰক বিশ্বাস কৰি আপোন পিতৃ আৰু পৰিয়ালসকলক ধৰা পেলাই দিলে। কিন্তু দ্ৰোহী হেতুকে বড় ফুকনে সি সকলোকে<noinclude></noinclude> dyuk9xalg8yherr0cknnoy6r8xheii9 250534 250509 2026-05-21T06:49:14Z BabulB 104 250534 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১২৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়ালৈ বড় ফুকনে ই বিষয় জনাই সাহায্য প্ৰাৰ্থনা কৰাত উজনিৰ পৰা কোনো বিশেষ সাহায্য নাপালে। নিজ জাতিৰ গৌৰৱ ৰক্ষা কৰিবলৈ বড় ফুকন নিজে আগ বাঢ়িবলগীয়া হ'ল। বড় ফুকনৰ সৈন্যে লুইত পাৰ হই উত্তৰ পাৰে গ'ল। যি যি ঠাইত দ্ৰোহী সৈন্য লগ লাগিছিল সি সি ফালে আহোমৰ সৈন্য গই দ্ৰোহী সকলক বিনষ্ট কৰিলে। দ্ৰোহীবিলাকৰ বিপক্ষে এই এটি উপায় হ’ল যে হৰদত্তে প্ৰথম কিছুমান দিন কামৰূপত জয় লাভ কৰাত আন আন চৌধুৰী বুজৰ বড়ুৱা বড় কায়স্থসকলক অধীন হেন ভাবি আজ্ঞা পঠাইছিল। ইয়াতে সিসকলে ঈৰ্ষান্বিত আৰু বিতুষ্ট হ’ল। বৰঞ্চ সিসকলৰ পেট আহোমৰ ফালেহে হইছিল। সমনীয়া লোকৰ অধীন হোৱাতকৈ বিজাতীয় এবং বিদেশীয় লোকৰ অধীন হোৱাকে মানুহে ভাল পায়। বড় ফুকনৰ সেনাৰ জয় বাৰ্ত্তা পাই হৰদত্ত কিছুমান সৈন্য সইতে পলায়ন কৰি ভোটানৰ ফালে যাব ধৰিলে। আহোমৰ সৈন্য পাছে পাছে খেদি গ'ল। হৰদত্তৰ মুখ্য সেনাপতি সকলে এই পৰামৰ্শ স্থিৰ কৰিলে যে পলাই পঞ্জাবলৈ গই সি দেশৰ পৰা সৈন্য আনি আহোমে সইতে যুদ্ধ কৰে। হৰদত্তৰ প্ৰধান ইচ্ছা এনে আছিল যে আহোমৰ হাতৰ পৰা কামৰূপ উদ্ধাৰ কৰি নিজে ৰখা হ’ব অথবা কোঁচবিহাৰৰ ৰজাৰ বংশৰ কোঁৱৰক আনি ৰজা পাতিব। তেওঁ পলাই গই ভিন্ন দেশীয় ৰজাৰ আশ্ৰয় লই সৈন্য আনি দেশ লোৱাটেো অযুক্তি দেখিলে। তেওঁ দেখিলে যে সেইৰূপ সংকল্প বড় অসাধ্য। যদিওবা সাধ্য হয় তথাপি একেবাৰে বিদেশীয় কোনো ৰজাৰ হাতত তেওঁৰ দেশখান পেলাই দিয়াতকৈ পুৰণি চিনাকি আহোমৰ হাততে সি থকা ভাল। ইয়াকে স্থিৰ কৰি এক নিভৃত ঠাইত তেওঁ সপৰিবাৰে পলাই থাকিল। তেওঁৰ লগৰ সৈন্যসকল যুদ্ধত সম্পূৰ্ণৰূপে পৰাস্ত হ’ল। হৰদত্তৰ এটি পুতেক ইয়াৰ পূৰ্ব্বে আহোম সেনাৰ দ্বাৰা ধৃত হইছিল। সেই ল’ৰাটিয়ে বড় ফুকনৰ অঙ্গীকাৰক বিশ্বাস কৰি আপোন পিতৃ আৰু পৰিয়ালসকলক ধৰা পেলাই দিলে। কিন্তু দ্ৰোহী হেতুকে বড় ফুকনে সি সকলোকে<noinclude></noinclude> dnkbxym9mvawdjc2p61fh8vj9l9tgm9 250543 250534 2026-05-21T09:54:41Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250543 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh|১২৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়ালৈ বড় ফুকনে ই বিষয় জনাই সাহায্য প্ৰাৰ্থনা কৰাত উজনিৰ পৰা কোনো বিশেষ সাহায্য নাপালে। নিজ জাতিৰ গৌৰৱ ৰক্ষা কৰিবলৈ বড় ফুকন নিজে আগ বাঢ়িবলগীয়া হ'ল। বড় ফুকনৰ সৈন্যে লুইত পাৰ হই উত্তৰ পাৰে গ'ল। যি যি ঠাইত দ্ৰোহী সৈন্য লগ লাগিছিল সি সি ফালে আহোমৰ সৈন্য গই দ্ৰোহী সকলক বিনষ্ট কৰিলে। দ্ৰোহীবিলাকৰ বিপক্ষে এই এটি উপায় হ’ল যে হৰদত্তে প্ৰথম কিছুমান দিন কামৰূপত জয় লাভ কৰাত আন আন চৌধুৰী বুজৰ বড়ুৱা বড় কায়স্থসকলক অধীন হেন ভাবি আজ্ঞা পঠাইছিল। ইয়াতে সিসকলে ঈৰ্ষান্বিত আৰু বিতুষ্ট হ’ল। বৰঞ্চ সিসকলৰ পেট আহোমৰ ফালেহে হইছিল। সমনীয়া লোকৰ অধীন হোৱাতকৈ বিজাতীয় এবং বিদেশীয় লোকৰ অধীন হোৱাকে মানুহে ভাল পায়। বড় ফুকনৰ সেনাৰ জয় বাৰ্ত্তা পাই হৰদত্ত কিছুমান সৈন্য সইতে পলায়ন কৰি ভোটানৰ ফালে যাব ধৰিলে। আহোমৰ সৈন্য পাছে পাছে খেদি গ'ল। হৰদত্তৰ মুখ্য সেনাপতি সকলে এই পৰামৰ্শ স্থিৰ কৰিলে যে পলাই পঞ্জাবলৈ গই সি দেশৰ পৰা সৈন্য আনি আহোমে সইতে যুদ্ধ কৰে। হৰদত্তৰ প্ৰধান ইচ্ছা এনে আছিল যে আহোমৰ হাতৰ পৰা কামৰূপ উদ্ধাৰ কৰি নিজে ৰখা হ’ব অথবা কোঁচবিহাৰৰ ৰজাৰ বংশৰ কোঁৱৰক আনি ৰজা পাতিব। তেওঁ পলাই গই ভিন্ন দেশীয় ৰজাৰ আশ্ৰয় লই সৈন্য আনি দেশ লোৱাটেো অযুক্তি দেখিলে। তেওঁ দেখিলে যে সেইৰূপ সংকল্প বড় অসাধ্য। যদিওবা সাধ্য হয় তথাপি একেবাৰে বিদেশীয় কোনো ৰজাৰ হাতত তেওঁৰ দেশখান পেলাই দিয়াতকৈ পুৰণি চিনাকি আহোমৰ হাততে সি থকা ভাল। ইয়াকে স্থিৰ কৰি এক নিভৃত ঠাইত তেওঁ সপৰিবাৰে পলাই থাকিল। তেওঁৰ লগৰ সৈন্যসকল যুদ্ধত সম্পূৰ্ণৰূপে পৰাস্ত হ’ল। হৰদত্তৰ এটি পুতেক ইয়াৰ পূৰ্ব্বে আহোম সেনাৰ দ্বাৰা ধৃত হইছিল। সেই ল’ৰাটিয়ে বড় ফুকনৰ অঙ্গীকাৰক বিশ্বাস কৰি আপোন পিতৃ আৰু পৰিয়ালসকলক ধৰা পেলাই দিলে। কিন্তু দ্ৰোহী হেতুকে বড় ফুকনে সি সকলোকে<noinclude></noinclude> feooarlls5kwvx05wxyvezhobfzagmq 104 67309 250510 183097 2026-05-21T06:13:05Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250510 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১২৫}}</noinclude>উগ্ৰদণ্ড কৰিলে। হৰদত্তৰ পদ্মকুমাৰী নামে কন্যাক বড় ফুকনৰ “কুমেদান বাঙ্গাল” নামে এজন সেনাপতিয়ে ধৰি নি বিবাহ কৰালে।<ref>হৰদত্তৰ দ্ৰোহ নিবাৰণৰ গীত এতিয়াও কামৰূপত চলিত, কোনোলোকে কয় বোলে পদ্মকুমাৰী আত্মঘাতী হ'ল।</ref> এইৰূপে হৰদত্তৰ বিবাদৰ শেষ আৰু নিবাৰণ হ'ল। এই বিদ্ৰোহকাৰীসকলক “দুন্দীয়৷” বুলিও কয়। কিয়নো ভাটীফালৰ পৰা পলাই বা আন ভাবে অহা সৈন্যই বিদ্ৰোহত লিপ্ত আছিল। কলীয়া ভোমোৰা বড় ফুকনে নিজ বুদ্ধি আৰু পৰাক্ৰমেৰে এই “দুন্দীয়া” বিদ্ৰোহ নিবাৰণ কৰি কামৰূপ পৰিষ্কাৰ কৰাত স্বৰ্গদেৱে সন্তোষ পাই তেওঁক প্ৰতাপবল্লভ নাম দিলে। এই বিদ্ৰোহ নিবাৰণৰ অৰ্থে বড় ফুকনে ভাটীৰ পৰা কিছুমান সিপাহী আৰু বন্দুক বাৰুদ অনাইছিল। তাৰে কিছুমান উজনিলৈ পঠাই দিলে ভাটীৰ সিপাহীবিলাকৰ লগত আমাৰ দেশী কেতবিলাক মানুহকো যুদ্ধ বিদ্যা শিকোৱা হ'ল। আৰু বুঢ়া গোঁহাই পৰীয়া চন্দ্ৰা গোঁহাইক সেনাপতি নিযুক্ত কৰিলে। অভিনব যুদ্ধ শিক্ষাৰ প্ৰথম পৰীক্ষা খামতীবিলাকতে হয়। সিবিলাকে আমাৰ সীমা ঠেলি কেতবিলাক মানুহ ধৰি নিয়াত কিছুমান সিপাহী পঠোৱা হ'ল। আমাৰ সিপাহীয়ে পৰ্ব্বতত উঠি খামতীৰ বুঢ়া ৰজাক বন্দী কৰি আনিলে। তেতিয়াৰে পৰা খামতীবিলাকৰ উপদ্ৰব নিবাৰণ হ'ল। ১৭১৯ শঁকত চন্দ্ৰকান্ত গোঁহাই দেৱৰ জন্ম হয়। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই দেশৰ কুশল ৰক্ষা কেবল সৈন্য দলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে, ইয়াকে দেখি সিপাহী শিকাবৰ প্ৰতিহে বড় মন আৰু উৎসাহ দিছিল। ১৭২১ শঁকত চাৰিঙ্গিয়া ৰজাদেৱ মৃত্যু হ’লত চন্দ্ৰকান্ত গোঁহাইদেৱ চাৰিঙ্গিয়া ৰজা হ'ল। {{gap}}কছাৰীবিলাকে ইমান দিন নিস্তব্ধ হই আছিল। অতি সামান্য কথা এটাৰ পৰা সিহঁতে ক্ৰোধ কৰি আসাম দেশ আক্ৰমিবলৈ উদ্যোগ কৰে। নতুন শিক্ষিত কেতবিলাক সৈন্য ১৭২০ শঁকত কছাৰীৰ বিপক্ষে পঠোৱা হ'ল। লক্ষ্মীনাৰায়ণ ব্ৰহ্মচাৰী নামে দ্ৰাবিড় দেশৰ এজনা ব্ৰহ্মচাৰী গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ সখিক চক্ষু দান দিয়া সূত্ৰ লাগি<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 05i4sbgan6kb2bsnii46gzhgownm9en 250535 250510 2026-05-21T06:51:19Z BabulB 104 250535 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১২৫}}</noinclude>উগ্ৰদণ্ড কৰিলে। হৰদত্তৰ পদ্মকুমাৰী নামে কন্যাক বড় ফুকনৰ “কুমেদান বাঙ্গাল” নামে এজন সেনাপতিয়ে ধৰি নি বিবাহ কৰালে।<ref>হৰদত্তৰ দ্ৰোহ নিবাৰণৰ গীত এতিয়াও কামৰূপত চলিত, কোনোলোকে কয় বোলে পদ্মকুমাৰী আত্মঘাতী হ'ল।</ref> এইৰূপে হৰদত্তৰ বিবাদৰ শেষ আৰু নিবাৰণ হ'ল। এই বিদ্ৰোহকাৰীসকলক “দুন্দীয়৷” বুলিও কয়। কিয়নো ভাটীফালৰ পৰা পলাই বা আন ভাবে অহা সৈন্যই বিদ্ৰোহত লিপ্ত আছিল। কলীয়া ভোমোৰা বড় ফুকনে নিজ বুদ্ধি আৰু পৰাক্ৰমেৰে এই “দুন্দীয়া” বিদ্ৰোহ নিবাৰণ কৰি কামৰূপ পৰিষ্কাৰ কৰাত স্বৰ্গদেৱে সন্তোষ পাই তেওঁক প্ৰতাপবল্লভ নাম দিলে। এই বিদ্ৰোহ নিবাৰণৰ অৰ্থে বড় ফুকনে ভাটীৰ পৰা কিছুমান সিপাহী আৰু বন্দুক বাৰুদ অনাইছিল। তাৰে কিছুমান উজনিলৈ পঠাই দিলে ভাটীৰ সিপাহীবিলাকৰ লগত আমাৰ দেশী কেতবিলাক মানুহকো যুদ্ধ বিদ্যা শিকোৱা হ'ল। আৰু বুঢ়া গোঁহাই পৰীয়া চন্দ্ৰা গোঁহাইক সেনাপতি নিযুক্ত কৰিলে। অভিনব যুদ্ধ শিক্ষাৰ প্ৰথম পৰীক্ষা খামতীবিলাকতে হয়। সিবিলাকে আমাৰ সীমা ঠেলি কেতবিলাক মানুহ ধৰি নিয়াত কিছুমান সিপাহী পঠোৱা হ'ল। আমাৰ সিপাহীয়ে পৰ্ব্বতত উঠি খামতীৰ বুঢ়া ৰজাক বন্দী কৰি আনিলে। তেতিয়াৰে পৰা খামতীবিলাকৰ উপদ্ৰব নিবাৰণ হ'ল। ১৭১৯ শঁকত চন্দ্ৰকান্ত গোঁহাই দেৱৰ জন্ম হয়। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই দেশৰ কুশল ৰক্ষা কেবল সৈন্য দলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে, ইয়াকে দেখি সিপাহী শিকাবৰ প্ৰতিহে বড় মন আৰু উৎসাহ দিছিল। ১৭২১ শঁকত চাৰিঙ্গিয়া ৰজাদেৱ মৃত্যু হ’লত চন্দ্ৰকান্ত গোঁহাইদেৱ চাৰিঙ্গিয়া ৰজা হ'ল। {{gap}}কছাৰীবিলাকে ইমান দিন নিস্তব্ধ হই আছিল। অতি সামান্য কথা এটাৰ পৰা সিহঁতে ক্ৰোধ কৰি আসাম দেশ আক্ৰমিবলৈ উদ্যোগ কৰে। নতুন শিক্ষিত কেতবিলাক সৈন্য ১৭২০ শঁকত কছাৰীৰ বিপক্ষে পঠোৱা হ'ল। লক্ষ্মীনাৰায়ণ ব্ৰহ্মচাৰী নামে দ্ৰাবিড় দেশৰ এজনা ব্ৰহ্মচাৰী গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ সখিক চক্ষু দান দিয়া সূত্ৰ লাগি<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> muo1hqmjpjf84o01tusdi3lr5aiz12f 104 67310 250537 183098 2026-05-21T06:54:56Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250537 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১২৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>মৰাণৰ দিনতে আহিছিল। তেৱোঁ সেনাপতি ফুকনে সইতে ই যুদ্ধলৈ গইছিল।<ref>এই ব্ৰহ্মচাৰী ই দেশৰ বঙ্গাল হাটৰ অধ্যক্ষ দুৱৰীয়া বড়ুয়া হয়। এবং ছজন ব্ৰাহ্মণ বালকক পুত্ৰৰূপে প্ৰতিপালন কৰে। আৰু তাৰে পৰা ই দেশত এক উন্নতিশীল বংশৰ সংস্থাপন হয়। সেই ছজনা বালকৰ নাম (১) সীতাৰাম (২) পৰশুৰাম (৩) শম্ভুৰাম, (৪) ৰণৰাম (৫) অভিৰাম ৬) পটাভিৰাম আৰু এটি ব্ৰাহ্মণ কুমাৰীকো কন্যাৰূপে তেওঁ প্ৰতিপালন কৰে। এওঁৰ নাম পাতলী। এই সকলৰে দ্বিতীয় তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ জনৰ পুত্ৰ সন্তান আছে। প্ৰথম আৰু পঞ্চম জনৰ জীয়াৰীৰ সন্তান আছে। ষষ্ঠজন অপুত্ৰক।</ref> কছাৰী সৈন্য আগবাঢ়ি আহি অকস্মাৎ আমাৰ সৈন্যক আক্ৰমণ কৰাত আমালোকৰ সৈন্য হুঁহকিল। পাছে নৌকাৰ অভাবত সৈন্যবিলাকৰ অনেকে কপিলী নদী পাৰ হ’ব নোৱাৰি আন উপায় নাপাই সাঁতৰ মেলোঁতে বিস্তৰ সেনা আৰু বন্দুক হানি হ'ল। এই ৰণ ১৭২৫ শঁকত শেষ হয়। ইয়াত জয়লাভ হ’ল হয় কিন্তু যুদ্ধৰ সামগ্ৰী অনেক ক্ষতি হ’ল। এই ৰণত প্ৰধান সেনাপতি বুঢ়া গোঁহাইৰ ঘৰৰ হৰিপদ ডেকা ফুকন আছিল। এওঁৰ বুদ্ধি আৰু সাহসৰ পৰাহে আহোমৰ কথমপি জয় হ’ল। এই আপাহতে স্বৰ্গদেৱে ১৭২৫।২৬ শঁকতে ডেকা ফুকনক যুদ্ধ জয় হোৱা দেশৰ ওচৰতে চাৰি সীমাকৈ অনুমান ২০০০ দুহাজাৰ পুৰা মাটি নিষ্কৰ বৃত্তি দিলে।<ref>এই নিষ্কৰ বৃত্তি এতিয়াৰ নগাঁও জিলাৰ চাপৰী মহলত আছে। ইয়াৰ নাম মোলান কামৰা, কিন্তু ৰণজয়ী ডেকা ফুকনৰ নাম চিৰস্মৰণীয় কৰিবলৈ ইয়াৰ নাম ডেকা ফুকনৰ খাত বুলি প্ৰসিদ্ধ হ'ল। ইয়াৰ পূৰ্ব্ব সীমা ভোঁমোৰাগছ, পশ্চিমে দলং বন্ধাৰ আঁসত গছ, উত্তৰে গা খজুৱা বিল, আৰু দক্ষিণে লতিমেৰোৱা শিমলু গছ। যুদ্ধত জয় হোৱাৰ অলপ পাছতে ডেকা ফুকনৰ এটি, পুত্ৰ জন্মে। সেই ৰণৰ জয় সদাই মনত থাকিবলৈ সেই লৰাটিৰ নাম ৰণজয় থোৱা হইছিল।</ref> কমলেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ মুখলাজুকা, কৃতজ্ঞ আৰু মৰমীয়াল আছিল। স্বাৰ্থপৰ বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই ক্ৰমে আপোনাৰ বংশৰ মাঝতে সকলো ডাঙ্গৰ বিষয় ৰাখিবলৈ ধৰিলে। আৰু তেওঁৰ যি মত ও অভিপ্ৰায় তাকে সকলো প্ৰকাৰে ৰক্ষা কৰিছিল। ৰাজমাৱ দেৱতা আৰু ৰজাৰ বড় বিশ্বাস ও সম্ভ্ৰম পোৱাত ডাঙ্গৰীয়াক কোনেও একো প্ৰকাশি ক’ব বা তেওঁৰ কাৰ্য্যত<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> grwflu0gvuwsyu9elbqivme1bq16s5k 104 67311 250539 183099 2026-05-21T07:05:07Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250539 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১২৭}}</noinclude>প্ৰতিবাদ কৰিব নোৱাৰিছিল। তেওঁক সকলোৱে ভয় কৰিছিল। ভয় হলেই অভিসন্ধি ও নিষ্ঠুৰতাৰ উদয় হয়। পানীমুয়া প্ৰভৃতি কেতবিলাক লোকে ৰাতি ভকত সেবা কৰিবৰ ছলেৰে একেলগ হ’ল। সিহঁতে ৰাজমন্ত্ৰী আৰু সেই ফলীয়া মানুহবিলাকৰ প্ৰাণবধ কৰিবলৈ প্ৰতিজ্ঞা কৰে। দেশৰ কোনো কোনো ডাঙ্গৰ লোকেও পেটে পেটে এই গুপ্ত দ্ৰোহীসকলক সাহায্য কৰিলে। আপোনাৰ কাৰ্য্য সাধিবলৈ যাৰ ইচ্ছা অথবা দেশত শত্ৰু দমি প্ৰধান হই থাকিবলৈ যি বাঞ্ছা কৰে, সিসকলে চৰীয়াৰ সহায় ল'ব লাগে। চৰৰ চকুয়েই সিসকল লোকৰ চকু হয়। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াৰ চৰীয়াসকলে এই ষড়যন্ত্ৰৰ কথা কিছু প্ৰমাণিক- ৰূপে দেখুৱাই দিয়াত পানীমুয়াকে মুখ্য কৰি কেতবিলাক দ্ৰোহী ধৰা হয়। বুঢ়া গোঁহাইয়ে নিশ্চয় জানিলে এনে দুৰ্ব্বল লোকে যে ৰজা আৰু মন্ত্ৰীৰ বিৰুদ্ধে দ্ৰোহ আচৰিব ই অসম্ভব। এতেকে ইয়াত যি যি লোকে পেটে সহায় কৰিছিল সি সকলোকে ধৰিব লাগে। এই বুলি সি মানুহকেইটাক সুধি সিহঁতে যাৰ যাৰ নাম কলে সি সকলোকে মাৰিলে। এনে কথা প্ৰচাৰ আছে বোলে সি দুষ্ট প্ৰকৃতিৰ লোকবিলাকে সিহঁতৰ ইচ্ছামতে অনেক নিৰ্দোষী লোকক সিহঁতৰ লগৰীয়া বুলি কোৱাত তাৰো প্ৰাণবধ বা অন্য কোনো দণ্ড কৰিলে। পৰিশেষত বুঢ়াগোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই সি দ্ৰোহীবিলাকৰ গুপ্তভাব বুঝি সিহঁতকো দণ্ড কৰিলে। এই গুপ্ত দ্ৰোহক “পানী মুৰাৰ খবৰ” বোলে। ১৭২৫ শঁকত কাকতীয়াৰ বলৰাম খঙ্গীয়া ফুকনক উকীল কৰি আৰু তেওঁৰ লগত ভূধৰ চাংকাকতী, তনুশ্যাম খাউন্দ আৰু মধু বড়াক কলিকাতাৰ গবৰ্ণৰ সাহাবলৈ পত্ৰে সইতে স্বৰ্গদেৱে পঠাই দিলে এবং কিছুমান শিক্ষিত সিপাহী বন্দুক, বাৰুদ আৰু গুলী অনোৱা হ’ল। যোৰহাটলৈ অহাৰ পাছত বুঢ়া গোঁহাইৰ এনে মন আছিল যে পুনৰায় ৰঙ্গপুৰলৈ ঘূৰি যাব পাৰিব কিন্তু দেশৰ হুলস্থুল অবস্থা নিবাৰণ নোহোৱাত সেইটি নঘটিল। ইয়াতে থাকি যোৰহাট বাহৰকে ভালকৈ নগৰ কৰা হ’ল। জলৰ কষ্ট নিবাৰিবলৈ ভোগদই নদী খনালে। কেটামান আলিও নিৰ্ম্মাণ কৰা হ'ল। ১৭২৪ শঁকৰ পৰ৷ দেশত উপদ্ৰব আৰু অমঙ্গল নোহোৱাকৈ কিছু দিন গ'ল।<noinclude></noinclude> lzh6voxuooumn4cbhw4ot1dmy56l0um 250590 250539 2026-05-21T11:34:15Z Jyoti Chiring 2949 250590 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১২৭}}</noinclude>প্ৰতিবাদ কৰিব নোৱাৰিছিল। তেওঁক সকলোৱে ভয় কৰিছিল। ভয় হলেই অভিসন্ধি ও নিষ্ঠুৰতাৰ উদয় হয়। পানীমুয়া প্ৰভৃতি কেতবিলাক লোকে ৰাতি ভকত সেবা কৰিবৰ ছলেৰে একেলগ হ’ল। সিহঁতে ৰাজমন্ত্ৰী আৰু সেই ফলীয়া মানুহবিলাকৰ প্ৰাণবধ কৰিবলৈ প্ৰতিজ্ঞা কৰে। দেশৰ কোনো কোনো ডাঙ্গৰ লোকেও পেটে পেটে এই গুপ্ত দ্ৰোহীসকলক সাহায্য কৰিলে। আপোনাৰ কাৰ্য্য সাধিবলৈ যাৰ ইচ্ছা অথবা দেশত শত্ৰু দমি প্ৰধান হই থাকিবলৈ যি বাঞ্ছা কৰে, সিসকলে চৰীয়াৰ সহায় ল'ব লাগে। চৰৰ চকুয়েই সিসকল লোকৰ চকু হয়। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াৰ চৰীয়াসকলে এই ষড়যন্ত্ৰৰ কথা কিছু প্ৰমাণিক ৰূপে দেখুৱাই দিয়াত পানীমুয়াকে মুখ্য কৰি কেতবিলাক দ্ৰোহী ধৰা হয়। বুঢ়া গোঁহাইয়ে নিশ্চয় জানিলে এনে দুৰ্ব্বল লোকে যে ৰজা আৰু মন্ত্ৰীৰ বিৰুদ্ধে দ্ৰোহ আচৰিব ই অসম্ভব। এতেকে ইয়াত যি যি লোকে পেটে সহায় কৰিছিল সি সকলোকে ধৰিব লাগে। এই বুলি সি মানুহকেইটাক সুধি সিহঁতে যাৰ যাৰ নাম কলে সি সকলোকে মাৰিলে। এনে কথা প্ৰচাৰ আছে বোলে সি দুষ্ট প্ৰকৃতিৰ লোকবিলাকে সিহঁতৰ ইচ্ছামতে অনেক নিৰ্দোষী লোকক সিহঁতৰ লগৰীয়া বুলি কোৱাত তাৰো প্ৰাণবধ বা অন্য কোনো দণ্ড কৰিলে। পৰিশেষত বুঢ়াগোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই সি দ্ৰোহীবিলাকৰ গুপ্তভাব বুঝি সিহঁতকো দণ্ড কৰিলে। এই গুপ্ত দ্ৰোহক “পানী মুৰাৰ খবৰ” বোলে। ১৭২৫ শঁকত কাকতীয়াৰ বলৰাম খঙ্গীয়া ফুকনক উকীল কৰি আৰু তেওঁৰ লগত ভূধৰ চাংকাকতী, তনুশ্যাম খাউন্দ আৰু মধু বড়াক কলিকাতাৰ গবৰ্ণৰ সাহাবলৈ পত্ৰে সইতে স্বৰ্গদেৱে পঠাই দিলে এবং কিছুমান শিক্ষিত সিপাহী বন্দুক, বাৰুদ আৰু গুলী অনোৱা হ’ল। যোৰহাটলৈ অহাৰ পাছত বুঢ়া গোঁহাইৰ এনে মন আছিল যে পুনৰায় ৰঙ্গপুৰলৈ ঘূৰি যাব পাৰিব কিন্তু দেশৰ হুলস্থুল অবস্থা নিবাৰণ নোহোৱাত সেইটি নঘটিল। ইয়াতে থাকি যোৰহাট বাহৰকে ভালকৈ নগৰ কৰা হ’ল। জলৰ কষ্ট নিবাৰিবলৈ ভোগদই নদী খনালে। কেটামান আলিও নিৰ্ম্মাণ কৰা হ'ল। ১৭২৪ শঁকৰ পৰ৷ দেশত উপদ্ৰব আৰু অমঙ্গল নোহোৱাকৈ কিছু দিন গ'ল।<noinclude></noinclude> evwvld8yadhji9yzmvso3ig9jnsxea4 104 67312 250540 183100 2026-05-21T07:14:19Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250540 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১২৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>{{gap}}১৭৩২ শকৰ শেষ ভাগত বসন্ত ৰোগ প্ৰবল ৰূপে দেশত হ’ব ধৰিলে। সেই ৰোগতে কমলেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ ৫ মাঘ কৃষ্ণা সপ্তমীত স্বৰ্গী হ’ল। এওঁৰ ভোগৰ কাল ১৫ বৎসৰ ৫ মাহ ১৩ দিন। কমলেশ্বৰ- সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ ভ্ৰাতৃ চন্দ্ৰকান্ত চাৰিঙ্গীয়া ৰজাৰ তেতিয়া ১৩ বছৰ বয়স মাথোন আছিল। ১৭৩২ শকৰ ৬ মাঘত ইজনা সিংহাসনত উঠিল। সেই সময়ত স্বৰ্গদেৱে এনেহে শঙ্কিত হইছিল যে যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ সমনীয়া লিগিৰা কেইজন মান ওচৰলৈ নগ'ল তেতিয়ালৈকে সিংহাসনত উঠিবলৈকে ভয় কৰিছিল। স্বৰ্গদেৱৰ কোমল বয়স হোৱাত পুনৰায় বুঢ়া গোঁহাইৰ হাততে সম্পূৰ্ণ ৰাজ্যভাৰ পড়িল। ৰাজমাৱ দেৱতা বড় বুদ্ধিমতী আছিল। তেৱোঁ বিষয় কাৰ্য্য পৰিচালনত সময়ে সময়ে বুদ্ধি মন্ত্ৰণা দিছিল। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই এইৰূপ অপৰিসীম ভাৰ পাই বড় পৰাক্ৰমেৰে কাৰ্য্য কৰিবলৈ ধৰিলে। স্বৰ্গদেৱে আপোনাৰ সমনীয়া সকলে সইতে ক্ৰীড়া কৌতুকতে সময় খেদাবলৈ ধৰিলে। স্বৰ্গদেৱ বড় লাজুকা আৰু ভীৰু স্বভাবৰ লোক আছিল। এই নিমিত্তে তেওঁৰ কৌতুকৰ অৰ্থে বুঢ়া গোঁহাইয়ে যিমান পাৰিছিলে তিমান উদ্যোগ কৰিছিল। {{gap}}কলীয়া ভোমোৰা বড় ফুকন বড় প্ৰশস্তমনা আৰু বহুদৰ্শী মানুহ- আছিল। ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেণ্টৰ পৰাক্ৰম যে শ্ৰেষ্ঠ আৰু সাহায্য যে আদৰণীয় ইয়াকে তেওঁ সুন্দৰে জানিছিল। কোঁচবিহাৰৰ দৰে ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেণ্টক “লালবন্দী” দি মিত্ৰতা কৰিবলৈ প্ৰস্তাব কৰি বুঢ়াগোঁহাই ডাঙ্গৰীয়ালৈ তেওঁ এবাৰ জনালে। ডাঙ্গৰীয়াই নিশ্চয়কৈ জানিছিল যে তেওঁ লোকপ্ৰিয় নহয় তাতে আকৌ “লালবন্দী” দিবলগীয়া হলে দেশখন ইংৰাজকে “বন্দী” কৰি দিয়াৰে অপবাদ পাব। ইয়াকে ভাবি তেওঁ সি প্ৰস্তাবত অসন্মত হ’ল। কিছুমান দিনৰ মূৰতে বড় ফুকনৰ মৃত্যু হ’ল। তেওঁৰ পদত বদনচন্দ্ৰ নিযুক্ত হ’ল। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই ৰজাৰ মঙ্গলৰ অৰ্থে স্বৰ্গদেৱৰ নামে কাশীত এটা মন্দিৰ নিৰ্ম্মাণ কৰোৱাই দিলে। এই কাৰ্য্যত ডাঙ্গৰীয়াৰ বংশৰে আনন্দৰাম গোঁহাই আৰু পৰশুৰাম দুৱৰীয়াৰ ঘৰৰ ৰণৰাম বা যোগাই বড়ুৱাক নিযুক্ত কৰিছিল।<noinclude></noinclude> 767t1lgm0jjrbrwkarijnfwcfebdhfb 104 67313 250593 183101 2026-05-21T11:50:29Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250593 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১২৯}}</noinclude>এই মন্দিৰ ১৭৩৪ শকত আৰম্ভ হই ১৭৩৫ শকত শেষ হয়। এই মন্দিৰ আজিলৈকে আছে। এই কাৰ্য্যৰ পৰ৷ ডাঙ্গৰীয়াৰ বড় কীৰ্ত্তি অদ্যাবধি স্থায়ী হই আছে। {{gap}}ৰজাই সমনীয়াবিলাকে সইতে আমোদ কৰি দিন যাপন কৰিবলৈ ধৰিলে। সিসকলৰ মাঝত ভূত নামে কুকুৰাছোৱা বড়াৰ পুতেক সতৰাম স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰধান বল্লভ হ'ল।<ref>এই সতৰাম দেখিবলৈ বড় সুশ্ৰী আছিল। এওঁৰ বুদ্ধি বড় প্ৰখৰ আৰু এওঁ চঞ্চল ও আমোদী আছিল। সেই দেখি বুঢ়া গোঁহাইয়ে সতৰামক স্বৰ্গদেৱৰ লিগিৰা কৰি দিলে। তেওঁৰ স্বভাব স্বৰ্গদেৱৰ তৰুণ স্বভাবে সইতে মিলিল।</ref>ৰজাই সতৰামক ক্ৰমে বিষয় বঢ়াই দি শেষত চাৰিঙ্গীয়া ফুকন পাতিলে। বয়সৰ তৰুণতাৰ নিমিত্তে স্বৰ্গদেৱে মন্ত্ৰীৰ কথাতকৈ চাৰিঙ্গীয়া ফুকনৰ কথাকেহে বড়কৈ মানিবলৈ ধৰিলে। অকস্মাৎ যি কোনো লোক ডাঙ্গৰ হয় বিশেষকৈ ৰাজবল্লভ হয়, তাৰ প্ৰকৃতি প্ৰায়েই উচ্ছৃঙ্খল। তাতে সতৰাম ফুকনৰ বয়স তৰুণ। তেওঁৰ আশা ইমান বলবতী হ’ল যে তেওঁ মন্ত্ৰিত্ব কৰে কিন্তু তাক কৰা বড় উজু নহয়। এই হেতুকে বুঢ়া গোঁহাইয়ে সইতে স্বৰ্গদেৱৰ মন ভাঙ্গিবলৈ উপক্ৰম কৰি ক্ৰমে তেওঁ ৰাজকাৰ্য্যত হাত দিবলৈ ধৰিলে। স্বৰ্গদেৱক ইয়াকে বুঝাই কলে বোলে শিঙ্গৰী ঘৰত নুঠিলে ৰজাৰ অভিষেক নহয় আৰু বুঢ়া গোঁহাইয়ে মন্ত্ৰণা কৰি দেশখন আপোনাৰ হাতৰ তলত ৰাখিবলৈ অভিষেক হ’ব নিদিয়ে। স্বৰ্গদেৱে এদিন বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াত এই প্ৰস্তাব কৰাত ডাঙ্গৰীয়াই ইয়াকে কলে যে অভিষেকৰ নিমিত্তে যি পৰিমাণ অৰ্থ আৰু উপায় লাগে আৰু যি পৰিমাণে নহ'লে পূৰ্ব্বৰ নিয়মানুসাৰে কাৰ্য্য নহয় সি পৰিমাণে এই কালত হ’ব নোৱাৰে। কিয়নো মৰাণৰ দিনৰে পৰা দেশত হুলস্থূল লাগি থকাত ৰজাৰ ও প্ৰজাৰ সম্পত্তিৰ বল তেনে নাই। ই কথাত স্বৰ্গদেৱে সন্তোষ পালে হয় কিন্তু চাৰিঙ্গীয়া ফুকনে বিষমৰূপ বুজাই কলে। চাৰিঙ্গীয়া ফুকনে ৰজাৰ বল্লভ হই ভালৰূপে থাকিব নুখুজিলে। তেওঁৰ আশা ক্ৰমে বড় হ'ল। ডাঙ্গৰীয়াসকলকো কোনো কোনো সময়ত অবজ্ঞাৰ চিন দেখুৱালে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে এক সময়ত বুঢ়া<noinclude>{{Rule|}} {{Left|১৭}}</noinclude> 755mgt1170yrbbacz5b9pfnijhethwt 250597 250593 2026-05-21T11:54:10Z BabulB 104 250597 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১২৯}}</noinclude>এই মন্দিৰ ১৭৩৪ শকত আৰম্ভ হই ১৭৩৫ শকত শেষ হয়। এই মন্দিৰ আজিলৈকে আছে। এই কাৰ্য্যৰ পৰ৷ ডাঙ্গৰীয়াৰ বড় কীৰ্ত্তি অদ্যাবধি স্থায়ী হই আছে। {{gap}}ৰজাই সমনীয়াবিলাকে সইতে আমোদ কৰি দিন যাপন কৰিবলৈ ধৰিলে। সিসকলৰ মাঝত ভূত নামে কুকুৰাছোৱা বড়াৰ পুতেক সতৰাম স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰধান বল্লভ হ'ল।<ref>এই সতৰাম দেখিবলৈ বড় সুশ্ৰী আছিল। এওঁৰ বুদ্ধি বড় প্ৰখৰ আৰু এওঁ চঞ্চল ও আমোদী আছিল। সেই দেখি বুঢ়া গোঁহাইয়ে সতৰামক স্বৰ্গদেৱৰ লিগিৰা কৰি দিলে। তেওঁৰ স্বভাব স্বৰ্গদেৱৰ তৰুণ স্বভাবে সইতে মিলিল।</ref> ৰজাই সতৰামক ক্ৰমে বিষয় বঢ়াই দি শেষত চাৰিঙ্গীয়া ফুকন পাতিলে। বয়সৰ তৰুণতাৰ নিমিত্তে স্বৰ্গদেৱে মন্ত্ৰীৰ কথাতকৈ চাৰিঙ্গীয়া ফুকনৰ কথাকেহে বড়কৈ মানিবলৈ ধৰিলে। অকস্মাৎ যি কোনো লোক ডাঙ্গৰ হয় বিশেষকৈ ৰাজবল্লভ হয়, তাৰ প্ৰকৃতি প্ৰায়েই উচ্ছৃঙ্খল। তাতে সতৰাম ফুকনৰ বয়স তৰুণ। তেওঁৰ আশা ইমান বলবতী হ’ল যে তেওঁ মন্ত্ৰিত্ব কৰে কিন্তু তাক কৰা বড় উজু নহয়। এই হেতুকে বুঢ়া গোঁহাইয়ে সইতে স্বৰ্গদেৱৰ মন ভাঙ্গিবলৈ উপক্ৰম কৰি ক্ৰমে তেওঁ ৰাজকাৰ্য্যত হাত দিবলৈ ধৰিলে। স্বৰ্গদেৱক ইয়াকে বুঝাই কলে বোলে শিঙ্গৰী ঘৰত নুঠিলে ৰজাৰ অভিষেক নহয় আৰু বুঢ়া গোঁহাইয়ে মন্ত্ৰণা কৰি দেশখন আপোনাৰ হাতৰ তলত ৰাখিবলৈ অভিষেক হ’ব নিদিয়ে। স্বৰ্গদেৱে এদিন বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াত এই প্ৰস্তাব কৰাত ডাঙ্গৰীয়াই ইয়াকে কলে যে অভিষেকৰ নিমিত্তে যি পৰিমাণ অৰ্থ আৰু উপায় লাগে আৰু যি পৰিমাণে নহ'লে পূৰ্ব্বৰ নিয়মানুসাৰে কাৰ্য্য নহয় সি পৰিমাণে এই কালত হ’ব নোৱাৰে। কিয়নো মৰাণৰ দিনৰে পৰা দেশত হুলস্থূল লাগি থকাত ৰজাৰ ও প্ৰজাৰ সম্পত্তিৰ বল তেনে নাই। ই কথাত স্বৰ্গদেৱে সন্তোষ পালে হয় কিন্তু চাৰিঙ্গীয়া ফুকনে বিষমৰূপ বুজাই কলে। চাৰিঙ্গীয়া ফুকনে ৰজাৰ বল্লভ হই ভালৰূপে থাকিব নুখুজিলে। তেওঁৰ আশা ক্ৰমে বড় হ'ল। ডাঙ্গৰীয়াসকলকো কোনো কোনো সময়ত অবজ্ঞাৰ চিন দেখুৱালে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে এক সময়ত বুঢ়া<noinclude>{{Rule|}} {{Left|১৭}}</noinclude> alma1epymju1dnd2p4a8a4hpb0c9isx 250598 250597 2026-05-21T11:54:33Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250598 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১২৯}}</noinclude>এই মন্দিৰ ১৭৩৪ শকত আৰম্ভ হই ১৭৩৫ শকত শেষ হয়। এই মন্দিৰ আজিলৈকে আছে। এই কাৰ্য্যৰ পৰ৷ ডাঙ্গৰীয়াৰ বড় কীৰ্ত্তি অদ্যাবধি স্থায়ী হই আছে। {{gap}}ৰজাই সমনীয়াবিলাকে সইতে আমোদ কৰি দিন যাপন কৰিবলৈ ধৰিলে। সিসকলৰ মাঝত ভূত নামে কুকুৰাছোৱা বড়াৰ পুতেক সতৰাম স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰধান বল্লভ হ'ল।<ref>এই সতৰাম দেখিবলৈ বড় সুশ্ৰী আছিল। এওঁৰ বুদ্ধি বড় প্ৰখৰ আৰু এওঁ চঞ্চল ও আমোদী আছিল। সেই দেখি বুঢ়া গোঁহাইয়ে সতৰামক স্বৰ্গদেৱৰ লিগিৰা কৰি দিলে। তেওঁৰ স্বভাব স্বৰ্গদেৱৰ তৰুণ স্বভাবে সইতে মিলিল।</ref> ৰজাই সতৰামক ক্ৰমে বিষয় বঢ়াই দি শেষত চাৰিঙ্গীয়া ফুকন পাতিলে। বয়সৰ তৰুণতাৰ নিমিত্তে স্বৰ্গদেৱে মন্ত্ৰীৰ কথাতকৈ চাৰিঙ্গীয়া ফুকনৰ কথাকেহে বড়কৈ মানিবলৈ ধৰিলে। অকস্মাৎ যি কোনো লোক ডাঙ্গৰ হয় বিশেষকৈ ৰাজবল্লভ হয়, তাৰ প্ৰকৃতি প্ৰায়েই উচ্ছৃঙ্খল। তাতে সতৰাম ফুকনৰ বয়স তৰুণ। তেওঁৰ আশা ইমান বলবতী হ’ল যে তেওঁ মন্ত্ৰিত্ব কৰে কিন্তু তাক কৰা বড় উজু নহয়। এই হেতুকে বুঢ়া গোঁহাইয়ে সইতে স্বৰ্গদেৱৰ মন ভাঙ্গিবলৈ উপক্ৰম কৰি ক্ৰমে তেওঁ ৰাজকাৰ্য্যত হাত দিবলৈ ধৰিলে। স্বৰ্গদেৱক ইয়াকে বুঝাই কলে বোলে শিঙ্গৰী ঘৰত নুঠিলে ৰজাৰ অভিষেক নহয় আৰু বুঢ়া গোঁহাইয়ে মন্ত্ৰণা কৰি দেশখন আপোনাৰ হাতৰ তলত ৰাখিবলৈ অভিষেক হ’ব নিদিয়ে। স্বৰ্গদেৱে এদিন বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াত এই প্ৰস্তাব কৰাত ডাঙ্গৰীয়াই ইয়াকে কলে যে অভিষেকৰ নিমিত্তে যি পৰিমাণ অৰ্থ আৰু উপায় লাগে আৰু যি পৰিমাণে নহ'লে পূৰ্ব্বৰ নিয়মানুসাৰে কাৰ্য্য নহয় সি পৰিমাণে এই কালত হ’ব নোৱাৰে। কিয়নো মৰাণৰ দিনৰে পৰা দেশত হুলস্থূল লাগি থকাত ৰজাৰ ও প্ৰজাৰ সম্পত্তিৰ বল তেনে নাই। ই কথাত স্বৰ্গদেৱে সন্তোষ পালে হয় কিন্তু চাৰিঙ্গীয়া ফুকনে বিষমৰূপ বুজাই কলে। চাৰিঙ্গীয়া ফুকনে ৰজাৰ বল্লভ হই ভালৰূপে থাকিব নুখুজিলে। তেওঁৰ আশা ক্ৰমে বড় হ'ল। ডাঙ্গৰীয়াসকলকো কোনো কোনো সময়ত অবজ্ঞাৰ চিন দেখুৱালে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে এক সময়ত বুঢ়া<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 2seitl5iuuevifd0116vb0d0tjzilr5 104 67388 250538 183176 2026-05-21T07:00:32Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250538 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১৩৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>তৰোৱাল আৰু বিৰী ওচৰতে এখান শৰাইত আছিল। বড় ফুকনে সুবেদাৰৰ সাহসৰ কাৰ্য্যত শঙ্কা কৰি তৰোৱাল আৰু বিৰী লবলৈ হাত নিওঁতেই সুবেদাৰে তৰোৱালেৰে ওপৰাওপৰিকৈ দুই কোব মাৰিলে। তাতে বড় ফুকনৰ প্ৰাণ গ'ল। সুবেদাৰ ৰজাৰ গাৰদলৈ গ'ল। ইমান ডাঙ্গৰ লোক এজনৰ প্ৰাণ নষ্ট কৰা সেই সুবেদাৰক কোনেও ধৰিবলৈ বা কথা সুধিবলৈ কাৰে৷ সাহস নজন্মিল। জন্মি আৰু পিয়লী দুই পুতেকে পিতৃ বৈৰীক বধিবলৈ বড় আস্ফালন কৰিছিল কিন্তু তাৰ অলপ পিছতে অন্য লোক গই বড় ফুকনৰ যথাসৰ্ব্বস্ব লুটি ৰজাৰ ভঁৰাললৈ নিলে। আৰু তেওঁবিলাকক আবদ্ধ কৰিলে। {{gap}}এইৰূপে বদনচন্দ্ৰ বড় ফুকনৰ মৃত্যু হয়। এওঁক লোকে মান-অনা-বড় ফুকন বোলে। এওঁৰ স্বভাব প্ৰথমে বড় মৃদু আছিল। নিজৰ জাতি, দেশ আৰু বংশলৈ এওঁৰ অতি স্নেহ আছিল। তেওঁ মান আনিবৰ এইটোহে কাৰণ কইছিল যে বুঢ়া গোঁহাইয়ে নিজৰ ঘৰতে সকলো বিষয় ল'লে আৰু অন্য আহোমলৈ একো নথলে। ৰজাক পুতলাৰ দৰে নচুৱালে আৰু দেশত একাধিপত্য কৰিলে। সেই কাৰণেহে তেওঁ বুঢ়া গোঁহাইক সমকক্ষৰূপে প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ মান আনিলে। এওঁৰো স্বভাব স্বাৰ্থপৰ আৰু ক্ষমতাপ্ৰিয় আছিল। একে চোঙ্গত দুটা বাঘ থাকিব নোৱাৰে। একে দেশত দুজনা ৰজা থাকিব নোৱাৰে। একে স্বভাবাক্ৰান্ত বড় ফুকন আৰু বুঢ়া গোঁহাই হয়ো একে সমানে কেনেকৈ থাকিব? সেই দেখিহে দেশত এনে অমঙ্গল ঘটিল। এক প্ৰকাৰে চালে এওঁ যে মান আনিলে ই কেবল বাধ্য হইহে কৰিলে। এওঁৰ প্ৰতি জিঘাংসাবৃত্তি অতি প্ৰবল আছিল। কাৰণ মান আনি পেলাই অকাৰণ কথাত অনেক লোকক বিপক্ষ বুলি দণ্ড কৰিলে। এনে নাভাবিলে বুঢ়া গোঁহাইৰ কি ৰজাৰ কৰ্ম্মচাৰীসকলে যি কাৰ্য্য কৰিছিল, সি কাৰ্য্য তেওঁৰ বিপক্ষ হ'লেও ৰাজাজ্ঞানুমত হোৱাত দূৰ্য্য নহ'ল।<noinclude></noinclude> idrsaxwb3lqh1tzv3abns58e3iuxrn9 104 67389 250599 183177 2026-05-21T11:56:06Z BabulB 104 250599 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১৩৭}}</noinclude>{{gap}}মানক বিদায় দিয়াৰ পাছত ৰজা ঘৰত বড় ফুকনৰ বিপক্ষে মন্ত্ৰণা কৰা হ’ল। তলে তলে ৰাজমাতৃ দেৱতাই ৰুচিনাথ বুঢ়া গোঁহাইলৈ যোৰহাটলৈ ঘূৰি যাবলৈ সম্বাদ পঠোৱাত বুঢ়া গোঁহাই নগল। ৰাজমাতৃ দেৱতাই ই কথা শুনি বড় ফুকনক মাৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে৷ এনে প্ৰবাদ আছে বোলে বড় ফুকনে ইমান কণ্ঠতে| কেনেকৈ জীয়াই থাকিল, ই বিষয় তেওঁক ৰাজমাতৃ দেৱতাই প্ৰশ্ন কৰাত তেওঁ কলে যে তেওঁৰ হাতত কেইটামান বিৰী আছে। সেইবোৰ থাকে মানে কোন অস্ত্ৰ দ্বাৰাইও তেওঁৰ প্ৰাণ মাৰিব নোৱাৰে। এই কথা যদি সত্য হয় তেনেহলে তেওঁ কেবল আত্ম ৰক্ষাৰ নিমিত্তেহে ই কথা প্ৰকাশ কৰিছিল। মানৰ সৈন্য যোৱাৰ পাছতহে বড় ফুকনে জানিলে যে অন্যায় আক্ৰমণকাৰীৰ আসন কণ্টক মাত্ৰ। তেওঁ দেখিলে তেওঁৰ পক্ষৰ যিসকল লোক আছিল সি সকলো ক্ৰমে বিপক্ষ হ'ল। বিশেষ ৰজা আৰু ঘৰৰ পৰাও তেনে আন্তৰিক স্নেহ আৰু আদৰ নাপায়। অধিকন্তু ই দেশলৈ যে মান আনিলে এই দুৰ্যশটো তেওঁৰ গাত চন্দ্ৰ দিবাকৰ থাকে মানে থাকিব আৰু সিহঁতে অলপ ক্লেশেৰে আহি এই দেশ ল'ব পাৰিব। এইবিলাক চিন্তাতে তেওঁৰ শান্তি নোহোৱা হ'ল। {{gap}}ৰাজমাতৃ দেৱতাই ধনী বড় বড়ুয়া প্ৰভৃতি লোকে সইতে পৰামৰ্শ কৰি বড় ফুকনক মৰোৱাটো ঠাৱৰ কৰি ৰজাৰ আগত জনালে। স্বৰ্গদেৱৰ মত অমত একো পোৱা নহ'ল। প্ৰায় “মৌনে সন্মতি লক্ষণং” মাত্ৰ জনালে। ৰূপসিংহ নামে ভোজপুৰীয়া এজন সুবেদাৰ ৰাজ সৈন্য দলত আছিল। তেওঁৰ দ্বাৰাই এই কাৰ্য্য কৰাব পাৰিব, এনে জানি সুবেদাৰক মন্ত্ৰণাকাৰীসকলে আদ্যোপান্ত কলে। সুবেদাৰ সহস| এনে গুৰুতৰ কাৰ্য্যত প্ৰবৃত্ত হ’বলৈ অনিচ্ছা কৰিলে। কিন্তু মন্ত্ৰণাকাৰীসকলে সুবেদাৰক ৰজাৰ চাঙ্গলৈ লই গই স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা বুলি ৰাতি কোৱালে। তাৰ পাছ দিনা পুৱা ৰূপসিংহে অস্ত্ৰ লই বড় ফুকনে শৌচৰপৰা আহি মাটি পানী লবৰ সময়ত ভিতৰলৈ গ'ল। বড় ফুকনে ৰূপসিংহক তেনেভাবে যোৱা দেখি বড় আশ্চৰ্য্য হই আহিবৰ কাৰণ সুধিলে। সুবেদাৰ বড় ফুকনৰ ওচৰলৈ গই “সেলাম দিবলৈ আহিছে৷” বুলি কই আৰু ওচৰ চাপিল। বড় ফুকনৰ গাত তেতিয়া কাপোৰ নাছিল এবং তেওঁৰ মন্ত্ৰৰ বিৰীও নাছিল।<noinclude></noinclude> 92sbl9atal40gs2xs6oogqyybcp8izs 104 67390 250600 183178 2026-05-21T11:56:29Z BabulB 104 250600 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" /></noinclude>আসাম বুৰঞ্জী বদনচন্দ্ৰ বড় ফুকনে মানৰ সেনা লই নগৰ সোমাই স্বৰ্গদেৱে সইতে সাক্ষাৎ কৰিলে। ১৩৬ বুঢ়া গোঁহাইক দমন কৰাই তেওঁৰ প্ৰধান ইচ্ছা। ঘাইজনা বুঢ়া গোঁহাই মৃত্যু হোৱাত আৰু ন-জনা সপৰিবাৰে গুৱাহাটীলৈ যোৱাত বড় ফুকনে তেওঁবিলাকৰ ঘৰ লুৰি যি যি পালে সি সকলোকে মানৰ সেনাপতিক দিলে৷ স্বৰ্গদেৱে বড় ফুকনক মন্ত্ৰী ফুকন বিষয় দিলে। আৰু বুঢ়া গোঁহাই থকা বাহৰতে তেওঁ থাকিল। যিসকল লোক বুঢ়া গোঁহাইৰ ফলীয়া আছিল তাৰে অনেকক দণ্ড বন্ধ কৰিলে আৰু মহেশ্বৰ ফুকনৰ চক্ষু দুয়োটা বড় ফুকনে কঢ়ালে। বড় ফুকনৰ এইৰূপে একাধিপত্য হ’ল। তেওঁ লগত অন৷ ব্ৰহ্ম৷ দেশৰ সৈন্যবিলাকক কেনেকৈ বিদায় কৰে, ই তেওঁৰ বড় চিন্ত| হ’ল। কোনে৷ এক সময়ত এওঁ অসম দেশলৈ মান অন৷ উপলক্ষ্যত এনে ৰূপে কইছিল বোলে ময় দেশলৈ জুইৰ চৰু এটা মূৰত লই আহিছে॥ যদিচ মন্ত্ৰী ফুকনে ৰজাৰ প্ৰতি একে৷ অত্যাচাৰ নকৰিলে তথাপি ৰজা ঘৰত এওঁ প্ৰিয় হ’ব নোৱাৰিলে। এইজন৷ স্বৰ্গদেৱ আৰু কমলেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱক বুঢ়া গোঁহায়েই সিংহাসনত বহুৱাইছিল। তাতে থাকি ৰাজ মাতৃ দেৱতা বুঢ়া গোঁহাইৰ ওচৰত বড় কৃতজ্ঞ আছিল। ৰাজ মাতৃদেৱতাৰ বুঢ়া গোঁহাইৰ ফাললৈহে বড় অনুগ্ৰহ আছিল। এই নিমিত্তে মন্ত্ৰী ফুকনক বড় শ্ৰদ্ধা নকৰিছিল। বিশেষ বিদেশৰ সৈন্য অনাৰ নিমিত্তে বড় ফুকনলৈ সকলোৰে সভয় আছিল। মানৰ সৈন্য ঘূৰি দেশলৈ পঠোৱাৰ নিমিত্তে সকলোৰে অতিশয় ইচ্ছা হ'ল। ১৭৩৯ শকৰ বৈশাখৰ শেষত তুঙ্গখুঙ্গীয়া ফৈদৰ বগা কেঁাঁৱৰৰ জীয়েকক স্বৰ্গদেৱে আপোনাৰ কন্যা বুলি সালঙ্কৃতা কই ব্ৰহ্ম৷ ৰজালৈ দিলে। আৰু সেনাপতিসকলকে। যথাযোগ্য বটা দি বিদায় দিয়াত ইয়াৰে পৰা মান ৰজাই সইতে মিত্ৰতাৰ সূত্ৰপাত হ’ল। এইবাৰ মান অহাকে প্ৰথম মানব আক্ৰমণ বোলে। এইবাৰ মানবিলাকে বড় দৌৰাত্ম্য কৰিবলৈ নাপালে। কিয়নো উজনিৰ পৰা আন ফালে মান নগল। বড় ফুকনে মানবিলাকক এক প্ৰকাৰ অধীনে ৰাখিছিল। যাবৰ সময়তো মানৰ সেনাপতিসকলেও আমাৰ ৰজাই সইতে মিত্ৰতা কৰিহে গ'ল। {{nop}}<noinclude></noinclude> tnvov44er7lvbowhdvagpze0mjwdfez 104 86994 250503 239232 2026-05-21T04:16:00Z BabulB 104 250503 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মোটখেলাৰ কৌতুক ।|৬১}}</noinclude><section begin="A" />হীৰাএৰে কণ্ঠাভৰণ তাতে মুকুতাৰ লটকন দিছে। তাৰ মাজতে হীৰাপতা দুগদুগী এখন দিছিলে। আৰু নাভিত পৰাকৈ মুকুতাৰ মালা তিনিধাৰ পিন্ধিছিলে। বাহুত বাখৰাম হীৰাপতা বাজুবন্ধ পিন্ধিছিলে। আৰু হাতত হীৰাৰে বাখৰপতা খাক পিন্ধিছিলে। ১০ আঙ্গুলিত বাখৰপতা হীৰা দিয়া আঙ্গঠি পিন্ধিছিলে। কমৰত হীৰাএৰে বাখৰপতা খঞ্জৰ ১ পাট লৈছিলে। {{gap}}পাচে এইৰূপে আহি হাতীৰ ওপৰত আস্বাৰি কৰিছিলে। তাতে ৰাজা উঠিলহি। আস্বাৰি যেনেৰূপে কৰিছিলে, তাৰ লেখা,⸺ হাতীৰ ওপৰত খাট-জতীয়া কৰি চাৰিখনি পাট দিছিলে। সেই পাটত হাতী দাঁতৰ চিত্ৰ কৰিছিলে, সোণাৰো পতা মাৰিছিলে, মাজত দোৱাল বৈছিলে, চাৰি ফালে সোণাৰ চাৰিটি খুঁটা দিছিলে। তাৰ ওপৰত বানাতৰ চোচালি ঘৰ সাজিছে। তাৰ চাৰি ফালে বানাত পাণ কাটি সোণৰ বৰৈ দিছে। ঘৰৰ ওপৰত সোণৰ কলাফুল এটা দিছে। সেই পাটৰ তলেদি বিন্ধি হাতীৰ পেটেদি দোৱালেৰে বান্ধিছে। তাতে তলচা পাৰি ৰাজা বহিল। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{X-larger|{{center|২৪শ আধ্যা।}}}} {{X-larger|{{center|মোটখেলাৰ কৌতুক।}}}} {{gap}}পাচে যুৱৰাজ প্ৰমুক্ষে সকলো বৰা-বৰুক আহিল আৰু ৰঙ্গচোৱা মানুহো অনেকো আহিছিলে। সেই দিন আমাৰ কটকীকো নিছিলে। পাচে ৰাজা মোট খেলাবলৈ গোমতী নদীলৈ আহিল। ৰাজাৰ আগত হাতীৰ ওপৰত নিচান, ঘোঁৰাৰ ওপৰতো নিচান, মাটিতো নিছিলে নিচান। আৰু হাতীৰ ওপৰত নাগৰা আৰু ঢালে তৰোৱালে হিলৈএৰে মানুহ ১৫০০ মান, সোৱাৰ ৪০ মান, হাতী ১৪টা মান। ৰাজা উঠা <section end="B" /><noinclude></noinclude> jq860wc7brjbom21lw849iwqca6mi1s 104 86996 250502 239234 2026-05-21T04:14:30Z BabulB 104 250502 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬০|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>মানুহকো বোলোৱা পাগে দোপটাএ দিলে। সিহঁতকে৷ গাএপ্ৰতি মোট একোটা দিলে। সেই দিনা এইৰূপে আমাৰ কটকীক পঠাই দিলে। {{gap}}তাৰ পাচদিনা কলাপটুৱাৰ চোচালি কৰি ঘৰ এটি সাজে। তাতে মৃতিকাৰ কামদেৱৰ মূৰ্ত্তি সাজি পূজা কৰে।পূজাৰ উপহাৰ অনেকো কৰে আৰু ভাঙ্গৰ লাড়ু, কৰিয়ো দিএ। পাচে পূজাৰ অন্তত ৰাজা আহি কামদেৱৰ মূৰ্ত্তিক সেৱা কৰি সোণৰ নাল দিয়া মোটেৰে কামদেৱৰ গালৈ পানী মাৰিলে। পাচে যুৱৰাজ প্ৰমুক্ষে বৰমানুহ সকলেও সেৱা কৰি ৰূপৰ নাল দিয়া মোটেৰে পানী কামদেৱৰ গাত মাৰিলে। পাচে আমাৰ কটকীও ৰাজা আজ্ঞা কৰিলত কামদেৱক সেৱা কৰি সেই মোটেৰে কামদেৱৰ গাত পানী মাৰিলে আৰু বাহিৰতো সকলেও অন্যোন্যে মোটেৰে পানী মৰামৰি কৰিছিলে। গুণী গায়নেও তালে খোলে ছংকীৰ্ত্তণৰ ধাৰণে গীত গাইছিলে। সেই দিন ৰাজা শুক্ল বস্ত্ৰ পিন্ধিছিলে। যুৱৰাজ প্ৰমুক্ষে সকলেও ৰাজা দিয়া বঁটা পিন্ধি আহিছিলে৷ কোনোসকলে আপুনিও বোলাই পিন্ধিছিলে। পাচে ৰাজা ভিতৰলৈ গ'ল। আনো সকল ঘৰাঘৰি গ'ল। আমাৰ কটকীও বহালৈ আহিল। {{gap}}তাৰ পাচদিনা সেইৰূপে যুৱৰাজ প্ৰমুক্ষে সকলো বৰা-বৰুক দৰ্ব্বাৰলৈ আহিল। আমাৰ কটকীকো আনিলে। পাচে ৰাজা ওলাই আহিল। সেই দিন ৰাজা পিন্ধিছিলে গুজৰাটী সোণাৱলী তাছৰ জামা, সোণাৱলী ছিৰা, সোণাৱলী গোছপেছ, সোণাৱলী পটুকা, সোণাৱালী বুটাদাৰ ইজাৰ।শুক্ল ছালকাপৰ এখান কানত পেলাই থৈছে, সোণৰ তোৰোলা দুটা, হীৰাএৰে বাখৰপতা কৰা ১টা, আতে হামাউ চৰাইৰ পাখী আছে, তাকে পাগত খুঁছি লৈছিলে। আৰু মুকুতাত্ৰ পানাৰ মণিএ গাঁথি দুধৰীয়াকৈ পাগত পিন্ধিছিলে। কৰ্ণত মুকুটা, গলত বাখৰপতা<noinclude></noinclude> 44btmy7bqwch8g4cpgsz1q9jlgbssbi 104 87017 250460 238924 2026-05-20T12:36:53Z BabulB 104 250460 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ পূৰ্ব্বপুৰুষৰ কথা ।|৩৫}}</noinclude>হৰিলে, তাক চিনিব নোৱাৰিলোঁ।” পাচে সেই কন্যাৰ বাপেক সদাশিৱে স্বপ্নত কলে, বোলে, —“মোৰ বীৰ্যে গৰ্ভ হৈছে, মঞি সদাশিৱ, তহঁতে ইয়াত সংশয় নকৰিবি। এই কন্যাৰ পৰা এক পুত্ৰ জন্মিব সেএ তহঁত সকলৰো ৰাজা হব।” পাচে কালক্ৰমে সেই কন্যাৰ পুত্ৰ জন্মিল। কালানুসাৰে সেই বালক বৰ হ'ল, মহাবলৱন্ত হ'ল। পাচে ত্ৰিপুৰাৰ মানুহ সকলৰো অধিকাৰ হ'ল। পাচে এক দিন পহু মাৰিবলৈ গ’লত এক পৰ্ব্বতৰ গহ্বৰত প্ৰকাশ হৈছিলে। পাচে সেই প্ৰকাশ দেখি কিহে প্ৰকাশ কৰিছে বুলি চালত দেখিলে এটা বেঙ্গে সৰ্প এটাক ধৰিছে। সেই বেঙ্গৰ মূৰত এটা মাণিক্য আছে, সেই মাণিক্যে প্ৰকাশ কৰিছে। পাচে সেই সৰ্পক মাৰিলে, বেঙ্গক মাৰিও মাণিক্য ললে। {{gap}}পাচে সেই ৰাত্ৰি স্বপ্নত সদাশিৱে কলে,— “এই মাণিক্য তঞি গৌৰ পাসাক দিবি, এতেকে তোৰ সকলো কাৰ্য্য সিদ্ধি হব।” পাচে মাণিক্য নি গৌৰ পাৎসাক দিলেনি। পাচে মাণিক্য পায়া বৰ সন্তোষ হয়া দণ্ড-ছত্ৰ দি ৰাজা পাতি বত্নমাণিক্য নাম থলে। আৰু বুলিলে, বোলে,—“তোৰ বংশত পাচলৈকো যি ৰাজা হব সেই সকলৰো মাণিক্য নাম ৰাখিব।” পাচে পাৎসা ৩৬ জাতি লোক সঙ্গত দি আদৰপূৰ্ব্বকে আপোনাৰ দেশক পঠাই দিলে। {{Gap}}পাচে ৰাজা আপোনাৰ দেশক আহি নগৰ কৰিলে। সেই নগৰৰ উদয়পুৰ নাম থলে। পাচে সদাশিৱৰ অনুগ্ৰহ মানি সুবৰ্ণৰ ত্ৰিশূল ১, অৰ্দ্ধচন্দ্ৰ এক, এই দুইক কৰিলে। ৰাজা ওলালে মান্য কৰি এই দুইক আগত লয়। পাচে বসিবৰ অৰ্থে সিংহাসন কৰি ললে। পাচে কতো কাল স্বতন্ত্ৰে ৰাজ্য ভোগ কৰিলে। পাচে কালক্ৰমে ৰাজা পৰলোক হ'ল। তান পুত্ৰ অমৰমাণিক্য, তান পুত্ৰ যশোমাণিক্য, তান পুত্ৰ বিজয়মাণিক্য, তান পুত্ৰ কৈলাণমাণিক্য। কৈলাণমাণিক্যৰ দুই পুত্ৰ জন্মিল। এটাৰ নাম গোবিন্দমাণিক্য, এটাৰ নাম ছত্ৰমাণিক্য। গোবিন্দমাণিক্য ৰজা হৈ ৩ বছৰ আছিল। {{nop}}<noinclude></noinclude> f1cx4a4ayouwptqclys9wxuwe2rttqm 104 87046 250476 239076 2026-05-20T16:52:09Z BabulB 104 250476 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ঘনশ্যাম আৰু মুৰাদ্‌বেগৰ সত্য-শপত ।|৪৫}}</noinclude>মুৰাদ্বেগলৈ ৰহস্যে বাৰ্ত্ত৷ দিলে, বোলে-“আমাক আগে ঢকাত এক মগলত দিছ, এখন আমাক নিবলৈ এক সেৱক আহি আছে। যদি ৰাজা আমাক নিব তবে মগলৰ ঠাইত তোমাৰ বৰ দুৰ্যশস্যা বহিব। আকে জানি যিখান যোগ্য হয় তাকে কৰিবা।” {{Gap}}পাচে মুৰাদ্বেগে ভনীয়েকৰ পত্ৰ চাই অসন্তোষ কৰি ৰহস্যে এই কথা সকলো ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰত জনালে। পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে শুনি মনতে বোলে,—“ভাল হৈছে, এই সময়তে মুৰাদ্বেগে সহিতে ৰাজাৰ বিৰোধ লগাওঁ, এতেকে মোৰ কাৰ্য্য সিদ্ধি হব।” এই কথা মনত ভাবি মুৰাদ্বেগক বুলিলে, বোলে, – “তোত আগে ৰাজা এই কথা কোৱা আছে নাই? তোৰ মনে বা ভাল দেখ নেদেখ?” পাচে মুৰাদ্বেগে বুলিলে, বোলে, – “ মোত ৰাজা ই কথা কোৱা নাই, মঞি নাজানো। আৰু এই কন্যা পূৰ্ব্বে মঞি ঢকাত এক মগলত দিছোঁ, এতিয়া যদি সেই কন্যা ৰাজা আনিব মঞি তাৰ আগত কি বুলিম? মোক বা সি কিয় এৰিব? আৰু পূৰ্ব্বাপৰো আমাৰ কন্যা ৰাজা অনা নাই, এখন এমত অনীতিএ ৰাজা চলিলে আমি কি বুলিম, ৰক্ষা বা কিৰূপে পৰিম?” পাচে মুৰাদ্বেগৰ আশয়ক বুজি ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে বুলিলে, বোলে, – “তঞি যিখান কৈছ ভালেহে কৈছ। যদি তঞি ভনীয়েৰক ৰাখিবলৈ মন কৰ এখনে তঞি শীঘ্ৰ কৰি মেহেৰকূলৰ ঘৰলৈ গৈ তোৰ স্ত্ৰী-পৰিজনক লৈ ঢকালৈ যাও, তেবেসে তোৰ সকলোৰূপে ভাল হব”। পাচে মুৰাদ্বেগেও আকে নিশ্চয় কৰি যাবলৈ মন কৰিলে। পাচে মুৰাদ্বেগে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰত সুধিলে, বোলে,–“দস্তক-পত্ৰ নাইকিয়াকৈ মোক চণ্ডীগড়ত কিয় এৰি দিব?” পাচে ঘনশ্যামে বুলিলে, বোলে, – “তোক কোনে ৰাখিব পাৰে? তঞি আপুনি যাবি।” পাচে মুৰাদ্বেগে নাও-মানুহ লৈ নগৰৰ পৰা মেহেৰকূললৈ বুলি গ'ল। {{Gap}}পাচে মুৰাদ্বেগ যাবৰ কথা ৰাজা শুনি ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰক মতাই আনি বুলিলে, বোলে, – “তুমি আপুনি গৈ মুৰাদ্বেগক বুজাই ওলোটাই<noinclude></noinclude> dq7bfn06zjqpgfzbkplgymuk5htjud5 104 87047 250475 239074 2026-05-20T16:51:32Z BabulB 104 250475 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৪৪|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude><section begin="A" />{{gap}}আৰু ৰত্নমাণিক্য ৰাজাৰ সোদৰ ভগিনী এটী আছিল। সেই কন্যাক ৰাজদুৰ্ল্লভ নামে এক ত্ৰিপুৰাত বিবাহ দিলে। পাচে ৰাজা ভ গিনীৰ স্নেহত থাকি ৰাজদুৰ্ল্ল ভনাৰাণক কোটোৱাল মুছিব পাতিলে। তাক আৰোৱান, নিসান দিলে। পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে তাকে নসহি বুলিলে, বোলে, – “কোনো দিন কোনো ৰাজা কোটোৱাল মুছিবক আৰোৱান, নিসান দিয়া নাই, ৰাজা এনে অনিয়মকো কৰে।” ইয়ো কথা তাৰ মনতে থাকিল। ৰাজাৰ মনত একো নাই, পূৰ্ব্বৱতে ঘনশ্যামক বেথা-স্নেহ কৰে। <section end="A" /> <section begin="B" />{{X-larger|{{center|১৭শ আধ্যা।}}}} {{X-larger|{{center|ঘনশ্যাম আৰু মুৰাদ্‌বেগৰ সত্য-শপত।}}}} {{gap}}আৰু মুৰাদ্বেগ নামে এক মগল আছে। তাৰ বাপেকক ছাটগাওঁ মাৰি আনিলে। তাক বৰ যোগ্য দেখি ৰাজাৰ সঙ্গতে ভাল মানুহ কৰি ৰাখিলে। পাচে সি মৰিলত পুতেক মুৰাদ্বেগকো ৰত্নমাণিক্য ৰাজাও সেইৰূপে সঙ্গতে ৰাখিলে। ই খাটনিয়াৰৰূপে ৰাজাৰ সঙ্গতে থাকে। ঘৰ-বাৰী মেহেৰকূল পৰঙ্গনাত আছে, তাতে স্ত্ৰী-পৰিজন থাকে। আৰু ৰাজাৰ কাৰ্য্য-কামত পাঁচিলে এয়ে ঢাকালৈকো অহা-যোৱা কৰে। এই কাৰণে ইয়াৰ ঘৰ ঢাকাতো কৰিছে। {{gap}}আৰে ভগিনী এটা মেহেৰকূল পৰঙ্গনাত আছে। পাচে ৰাজা সুন্দৰ কন্যা থাকিবৰ শুনি মুৰাদ্বেগত নজনাই সেই কন্যা আনিবলৈ ৰহস্যে এক সেৱক পঠালে।পাচে ৰাজাৰ সেৱকে গৈ কন্যাত ৰাজাৰ বাৰ্তা কলে, বোলে, – “তোমাক নিবলৈ মহাৰাজাৰ আজ্ঞা হৈছে, তোমাৰ যাব লাগে।” পাচে কন্যা এ বুলিলে, – “ভাল, মহাৰাজাৰ যদি আমাত অনুগ্ৰহ হৈছে আমি যাম। তঞি দিনচাৰেক থাক। মঞি বস্তু-দ্ৰব্য কিছো যতন কৰি লওঁ।” এই বুলি তাক ৰাখি ভাএক <section end="B" /><noinclude></noinclude> 3e9vbjzxxmi1w4xfq0dtwq9peo2n55s 104 87048 250477 239078 2026-05-20T16:52:24Z BabulB 104 250477 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৪৬|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>আনগৈ,” এই বুলি পাঁচিলে। ঘনশ্যামৰ অভ্যন্তৰত যে দুৰাশয় আছে, তাক ৰাজা নাজানে। পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে বুলিলে, বোলে,— “ভাল, মঞি আনিম, মহাৰাজে ইয়াত একো অসন্তোষ কৰিব নালাগে।” এইৰূপে ৰাজাৰ আগত কৈ মুৰাদ্বেগক আনিবলৈ গ'ল। পাচে বৰঠাকুৰে চণ্ডীগড়ৰ উজনীত মুৰাদ্বেগক লগ পালেগৈ। পাচে ঘনশ্যামে মুৰাদ্বেগক বুলিলে, বোলে, – “তোক ওলোটাই নিবলৈ বুলিহে মোক ৰাজা পাঁচিছে। তোৰে মোৰে ৰহস্যে কথা আছে বুলি ৰাজা য়াক নাজানে।” পাচে ঘনশ্যামে মুৰাদ্বেগক বুলিলে, বোলে, — “মোৰ মনত যি কথা আছে তোত কব লাগে, তোৰ মনত বা যি কিছু আছে মোত কব লাগে। আৰু দুইৰো সঞ্জাত যিৰূপে হব তাকো কৰিব লাগে।”পাচে মুৰাদ্বেগে বুলিলে,বোলে, – “ চাহেবে যেইখান আজ্ঞা কৰে মঞি সেইখান কৰিম।” পাচে তাম, তুলসী আগত থৈ শপত কৰিলে, বোলে, – “তঞে৷ মোক এৰিব নাপা, মঞো তোক এৰিব নাপাওঁ। যদি এই কথা লৰে পৰমেশ্বৰে খোদাইএ আমাক দণ্ডিব।” এই বুলি দুয়ো শপত কৰিলে। {{Gap}}পাচে ঘনশ্যামে মুৰাদ্বেগত কলে, বোলে, – “আমাৰ ৰাজা কোটোৱাল মুছিবক আৰোৱান, নিসান দিলে; আৰু কবিশেখৰক দেৱান পাতি বঢ়ালে, সি আমাক কাকো নামানিছিলে। এখন তোৰ ঘৰত এইৰূপ অকাৰ্য্য কৰিবলৈ মন কৰে। এনে অনীতিক কোনে দেখি থাকে? তঞি মোৰ লগত সহায় হ, মঞি ৰাজা হওঁ।” পাচে মুৰাদ্বেগে বুলিলে, বোলে, – “ভাল চাহেব, তুমি যিখান আজ্ঞা কৰ, মঞি তোমাৰ অৰ্থে মোৰ দেহ-প্ৰাণকো উচ্ছৰ্গা কৰি সেইখান কৰিম।” পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে বুলিলে, বোলে, – “এখন তঞি বিলম্ব নকৰিবি। তোৰ স্ত্ৰী পৰিজন সহিতে শীঘ্ৰে ঢকাক যা, ৰাজাএ পালে তোৰ দেহ ৰক্ষা নপৰিব। আৰু তঞি ঢকাত গৈ চিপাহী চাকৰ যি পা তাকো যুগুতি কৰি থবি। মঞো এখেৰ পৰা গৈ হাতী ধৰিবলৈ<noinclude></noinclude> ez1wsm4o7463jfbqbt60qe8cfdpkcrb 104 87049 250478 239083 2026-05-20T16:53:02Z BabulB 104 250478 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ঘনশ্যাম আৰু মুৰাদ্‌বেগৰ সত্য-শপত ৷|৪৭}}</noinclude>আহিম। আন দিনৰ নিয়মত কৰি দেশৰো লোকজন বঢ়াকৈ মোৰ লগতো আনিম। পাচে মঞি আহি তোৰ ঠাইলৈ মানুহ পঠাই দিম। পাচে তঞি চিপাই চাকৰে সহিতে আহি মোৰ লগ লবিহি। এখন তঞি যা, মঞো ৰাজাৰ ঠাইক যাওঁ। তোক লগ নাপালোঁ বুলি ৰাজাত কম।” পাচে মুৰাদ্বেগে বুলিলে,বোলে, – “ৰাজাৰ সেৱক এটা যে মোৰ ঘৰলৈ গৈছে তাক কি কৰা যাব?” পাচে ঘনশ্যামে বুলিলে, বোলে,—“তঞি তাক কাটিবি।” পাচে মুৰাদ্বেগে বুলিলে, বোলে,—“তেনেহলে তোমাৰো এটি মানুহ মোৰ লগত দিয়া।” পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে এক বিশ্বাসী মানুহ লগত দি মুৰাদ্বেগক পঠাই দিলে। পাচে মুৰাদ্বেগে মেহেৰকূলৰ ঘৰলৈ গৈ ৰাজাৰ সেৱকক কাটি স্ত্ৰী- পৰিজন সহিতে নৌকাত উঠি ঢকালৈ গ'ল। ঘনশ্যাম ঠাকুৰে ৰাজাৰ সেৱকক মাৰিবলৈ যি মানুহটি লগত দিছিলে তাকো লগতে নিলে। {{gap}}পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে এইৰূপে মুৰাদ্বেগক পঠাই অপোনাৰ লগৰ মানুহক বুলিলে, বোলে, – “মঞি মুৰাদ্বেগক লগ পাবৰ কথা তহঁতে কাতো নকবি। যিটৰ মুখে ই কথা ওলাই তাক কাটিম।” এই বুলি পাচে নগৰলৈ আহিল। পাচে ৰাজাৰ ঠাইক গৈ ক'লে, বোলে,— “মঞি গৈ মুৰাদ্বেগৰ লগ নাপালোঁ, সি আগে গ'ল। গৈ বা সি কি কৰিব? কোনো অসন্তোষত থাকি সি গৈছে। পুনৰ্ব্বাৰ মঞি তাক অনাম, সি আসিব। বিশেষত আমাক বা সি কি কৰিব পাৰে? এই বুলি ৰাজাক ব্যাজৰূপে প্ৰবোধ দি ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰ ঘৰলৈ আহিল। ঘনশ্যামৰ চিত এনে হৈছে বুলি ৰাজা নাজানে। {{nop}} {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> 6wf4kq3hbiz4kequlzob75fu3kcadni 104 87094 250461 239026 2026-05-20T12:37:28Z BabulB 104 250461 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৩৬|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী|}}</noinclude>{{gap}}পাচে তান ভাই ছত্ৰমাণিক্যে বঙ্গালত গৈ দুই হাতীৰ কবুল কৰি ওল দিম বুলি বঙ্গালৰ লোকলস্কৰ আনি গোবিন্দমাণিক্যক ভাঙ্গি ছত্ৰমাণিক্য ৰাজা হ'ল। সেই দিনৰ পৰা বঙ্গালক হাতী দিবব নিবন্ধ হ'ল। ৰাজাৰ বংশে বঙ্গালৰ ঠাইত ওল থাকিবৰো নিবন্ধ হ'ল। পাচে গোবিন্দমাণিক্যে ৰাজা ভাগি ২ বছৰ ঘৰত আছিল। ছত্ৰমাণিক্য ৰাজা হৈ প্ৰাণীৰ সুখ-দুখ বিছাৰ নকৰে, বৰা-বৰুকৰো মান্য ছন্ন কৰিলে। পাচে সকলো বৰা-বৰুকে যুক্তি হৈ গোবিন্দমাণিক্যত কলে, বোলে, – “ছত্ৰমাণিক্যে সকলো দেশ উছন্ন কৰিলে। কোনো দিনে বঙ্গালক হাতী দিবৰ, ওল খটিবৰো নিবন্ধ নাইকিছিল, এখন তাকো কৰিলে। এতেকে আমি সকলো যুক্তি হৈ তোমাক ৰাজা পাতোঁ।” পাচে গোবিন্দমাণিক্যে বুলিলে, বোলে, – “ভাল, সকলেও অবিৰোধ পূৰ্ব্বকে মোক ৰাজা যদি পাতিব পাৰ মঞো তহঁতক ভালৰূপে মৰ্য্যদা দিম।” পাচে ছত্ৰমাণিক্যক মাৰি গোবিন্দমাণিক্য ৰাজা হ'ল। পাচে গোবিন্দমাণিক্য ৰাজা হৈ কদিন থাকি বঙ্গালক হাতী দিবৰ এৰিলে। পাচে গোবিন্দমাণিক্য বহুত দিন ৰাজভোগ কৰি মৰিল। {{Gap}}পাচে তান পুত্ৰ ৰামমাণিক্য ৰাজা হ'ল। তান ভাতৃ নৰেন্দ্ৰ- মাণিক্যক প্ৰতিপাল কৰি সঙ্গতে ৰাখিছিল। ৰামমাণিক্য ৰাজাৰ চম্পকৰাই সম্বন্ধি ভাতৃ হয়। সকলো গুণে যোগ্য দেখি তাকে যুৱৰাজ পাতিলে। পাচে ৰামমাণিক্য ৰাজাৰ বিবাহিতা মুখ্য ভাৰ্য্যাৰ পুত্ৰ ৰত্নমাণিক্য জন্মিল, আৰু অবিবাহিতা ৩ ভাৰ্য্যাৰ ৩ পুত্ৰ জন্মিল, এটাৰ নাম দুৰ্জ্জয়সিংহ, এটাৰ নাম ঘনশ্যাম, এটাৰ নাম চন্দ্ৰমণি, এই ৪ পুত্ৰ হ'ল। পাচে ৰামমাণিক্য ৰাজা পৰলোকৰ সময়ত ৰত্নমাণিক্য ৭ বছৰীয়া বালক। পাচে ৰাজা ৰাজ্যে সহিতে ৰত্নমাণিক্য পুত্ৰক চম্পকৰায় যুৱৰাজৰ হাতত সমৰ্পণা কৰি দিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> m89jphx7ikmd8s44x2hhgoxq04e7dvz 104 87095 250463 239055 2026-05-20T12:40:07Z BabulB 104 250463 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{X-larger|১৩শ আধ্যা।}}}} {{center|{{x-larger|ত্ৰিপুৰা সিংহাসনত ৰত্নমাণিক্য ৰজা।}}}} {{gap}}পাচে ৰাজা পৰলোক হ'লত চম্পকৰায় যুৱৰাজে ৭ বছৰীয়া বালক ৰত্নমাণিক্যক আনি সিংহাসনত বসাই ৰাজা পাতিলে। দেশৰ কাৰবাৰ নিশেষে আপুনি চলাইছিলে। এইৰূপে কতো দিন আছিল। পাচে ৰামমাণিক্যৰ ভাই নৰেন্দ্ৰমাণিক্য বঙ্গাললৈ গৈ 'আগত কৰি পাসালৈ আৰু দুই হাতী বঢ়াই দিম, ঢকাৰ নবাবলৈকো এক হাতী দিম' বুলি বঙ্গালৰ লোকলস্কৰ আনিলে। এই কথা শুনি চম্পকৰাই পলাই ঢাকালৈ গ'ল। {{gap}}ৰত্নমাণিক্যক ভাঙ্গি নৰেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজা হ'ল। ৰত্নমাণিক্যক সঙ্গতে ৰাখি ভালৰূপে প্ৰতিপাল কৰিছিলে। পাচে নৰেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজা হৈ আগৰ পাত্ৰ-মন্ত্ৰী সকলকো অসূয়া কৰিব ধৰিলে। প্ৰজাৰো সুখ-দুখ ভালৰূপে বিচাৰ নকৰে। পাচে সকলেও সমালোচন কৰি চম্পাইক প্ৰতি ৰহস্যে পত্ৰ লিখিলে, বোলে, – “ নৰেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজা হুই অনীতিএ প্ৰবৰ্ত্তে, প্ৰজাৰো সুখ-দুখ বিচাৰ নকৰে। এই কাৰণতে দেশ উছন্ন হৈল। আপনেও ঢাকাতে গৈয়া নিচিন্তে ৰহিলেন। এখনে যেমনে ৰত্নমাণিক্যক ৰাজা কৰি আপনেও যুৱৰাজ হয়৷ পূৰ্ব্বৱতে প্ৰজা প্ৰতিপাল কৰিবেন, এইৰূপ উপায়ক চিন্তি শীঘ্ৰে আসিবেন। আমিও আপনাৰ সঙ্গতে আছো হেন জানিবেন।” এইৰূপে পত্ৰ লেখি ৰহস্যে দি পঠালে। পাচে চম্পকৰাইএ পত্ৰ পাই যত্ন কৰি বঙ্গালৰ লোকলস্কৰ লৈ আহিল। পাচে নৰেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজাএ আপোনাৰ দেশৰ লোকলস্কৰ লৈ চণ্ডীগড়ত গৈ যুদ্ধ ধৰিলে। পাচে নৰেন্দ্ৰ- মাণিক্যৰ লগৰ বৰা-বককে গৈ চম্পকৰাইৰ লগ ললে। পাচে নৰেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজা ভাগি নগৰলৈ আহি আপোনাৰ স্ত্ৰী-পৰিজনক এৰি ৰত্নমাণিক্যক সম্ভাষা কৰি পলাল। {{nop}} {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> fck4xommpct18t1ws5qgocu5yzbe855 104 87096 250465 239056 2026-05-20T12:43:31Z BabulB 104 250465 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{x-larger|১৪শ আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|যুৱৰাজ চম্পকৰায়ৰ হত্যা।}}}} {{gap}}পাচে চম্পকৰাই আহি ৰত্নমাণিক্যক ৰাজা পাতিলে, আপুনিও যুৱৰাজ বিষয়তে ৰহিল। পাচে নৰেন্দ্ৰমাণিক্যক বিচাৰ কৰি আনি মাৰিলে। পাচে চম্পকৰায়এ সকলকো অনুৰূপে মৰ্য্যাদা দি প্ৰজাৰো ভালৰূপে সুখ-দুখ বিচাৰ কৰি অনেক চাকৰ-চিপাহী সঙ্গত ৰাখি ৰত্নমাণিক্যক সেৱা কৰি কতো দিন আছিল। পাচে চম্পকাৰাইৰ ভাগিনেক কাশীৰামক হাতীখেদাৰ চুবা পাতিলে। আগৰ নিয়ম ৰাজবংশীত বাজে আনে আৰোৱান লব নাপায়। কাশীৰামক আৰোৱান দিলে, এইখনিকে বৰা-বৰুকে নসহিলে। পাচে সকলো বৰা-বৰুকে এক যুক্তি হৈ ৰহস্যে চম্পকৰাই সহিতে ৰাজাৰ ভেদ লগালে, বোলে,—“তুমি নাম মাত্ৰ ৰাজা, চম্পকৰাই সকলৰো অধিকাৰ হ'ল। আন দিন যুৱৰাজৰ হাতত এনেবিধ কাৰবাৰ নাথাকে। মহাৰাজা আগে বালক অবস্থাত আছিল, সকলো চেষ্টা যুৱৰাজে কৰিছিল। এখন মহাৰাজা সকলোৰূপে যোগ্য হয়। সেই কাৰবাৰ সকলো মহাৰাজাৰ ঠাইক আসিব লাগে।” এইৰূপে সিহঁতে ক'লত ৰাজাএ বোলে,–“চম্পকৰাএ ভালৰূপে বুজসুজ কৰিছে, তহঁতে ই কথা কিয় বোল?” পাচে বাৰম্বাৰ সিহঁতে কওঁতে ৰাজাএ বুলিলে, বোলে, “হয়তো তহঁতে বোল, চম্পকৰাইৰ হাতত আহিলাপাতি লোক-লস্কৰ সকলো আছে, কিৰূপে কাৰবাৰ আমাৰ ঠাইক অনা যাব?” পাচে সিহতে বুলিলে, বোলে, – “মহাৰাজা অজ্ঞা কৰিলে চম্পকৰাএ সকলো এৰি দিব।” {{Gap}}পাচে ৰাজাও সিহঁতৰ কথাতে থাকি চম্পকৰাইক বুলি পাঠালে, বোলে,—“ দেশৰ কাৰবাৰ যি কিছো হব লাগে আমাৰ এখেতে হব।” পাচে চম্পকৰাএ ৰাজাৰ আজ্ঞা শুনি সকলো এৰি দিলে। তাৰে পৰা<noinclude></noinclude> eoig3v52aaq7mcy02ikxj9ptvjxywmc 104 87097 250466 239057 2026-05-20T12:43:47Z BabulB 104 250466 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||যুৱৰাজ চম্পকৰায়ৰ হত্যা ।|৩৯}}</noinclude>চম্পকৰাই সংশয়ত থাকি ৰাজাৰ সভালৈ নাহে। পাচে ৰাজা বুলি পাঠালে, বোলে, – “চম্পকৰাই দেখোঁ আমাৰ এখেলৈ নাহে?” পাচে চম্পকৰাই বুলিলে, বোলে, – “দুৰ্জনসকলে আমাক মহাৰাজাত লগাই ভেদ কৰিছে। এই সংশয়ত থাকি যোৱা নাই।” চম্পকাএ যে ৰাজাৰ ঠাইক সংশয়ত থাকি নাহে আকে সিহঁতে ৰাজাত বিপৰীত কৰি বুজালে, বোলে, – “ চম্পকৰাত্ৰ মহাৰাজাকে ধৰিবলৈ মন কৰে হেন দেখো। আমিএনো আগে তাক ধৰিলে কি হয়?” ৰাজাৰ অন্তৰত চম্পকৰাইলৈ স্নেহ আছে। সিহঁতে এইৰূপে কওঁতে একো নোবোলে। পাচে চম্পকৰাএ এই কথা শুনি ৰাজাত মিলিবলৈ মন কৰিলে। ভাগিনেক কাশীৰামে হাক দিলে, বোলে, – “তুমি গলে অনৰ্থ হব, নাযাবা।” চম্পকৰাই বুলিলে বোলে, – “মঞি স্বপ্নতো ৰাজাৰ অনিষ্টক চিন্তা নাই। মোক কিয় অনৰ্থ কৰিব?” পাচে কাশীৰামে বুলিলে, বোলে, – “তুমিও ৰাজাৰ অনিষ্টক আচৰা নাই, ৰাজাৰো মনে তোমাত দেষ্যভাৱ নাই। কিন্তু দুষ্টসকলে তোমাক ৰাজাত লগাই শত্ৰু হেন বোধ এখন কৰাইছে। এতেকে ৰাজা সিহঁতৰ কথা এৰিব নোৱাৰি কোনোখান অনৰ্থ হয় বুলিহে বাধা কৰিলোঁ।” {{Gap}}পাচে চম্পকৰাএ আপনাৰ কোঁঠৰ ভিতৰতে নিজ চিপাহী, চাকৰ সহিতে বৰ বৰ হিলৈ পাতি সাৱধানে ৰহিল। সেইৰূপে তিনি দিন আছিল। কাশীৰাম বৰচিপাহী, তাত সংশয়ে চম্পকৰাইৰ কোঁঠলৈ কেও সমুখ হব নোৱাৰে। পাচে চম্পকৰাই বুলিলে, বোলে, – “ আমি এইৰূপে থাকিলে লোকত দুৰ্য্যশ ৰহিব, বুলিব, ৰাজাৰ ওপৰত হাতি- য়াৰ ধৰিলে, এখন আমি পলাই ঢাকালৈ যাওঁ। যদি ভাল দেখি পাচে অহা যাব।” এই নিশ্চয় কৰি কাশীৰামে সহিতে ৭টি মানুহ সঙ্গত লৈ ৰাত্ৰি পলাল। {{Gap}}পাচে চম্পকৰাই পলাবৰ শুনি ৰাজা মানুহ দিলে, বোলে,— "চম্পকৰাইক বিচাৰ কৰি ধৰি আনিব, নামাৰিব।” পাচে সেই<noinclude></noinclude> thq13b0dmqtyotiphl77q3s5o205q0i 104 87098 250467 239058 2026-05-20T12:44:01Z BabulB 104 250467 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৪০|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>মানুহে বিচাৰ কৰি তিনি দিনিৰ পাচত চম্পকৰাইক লগ পালে। পাচে কাশীৰামে সেই মানুহে সৈতে যুদ্ধ ধৰি তাৰে মানুহ দুটাক কাটিলে। পাচে চম্পকৰাএ ‘ই কথা যোগ্য নহয় বুলি কাশীৰামক সাৱটি ধৰিলে। পাচে সেই মানুহে দুইকো ধৰিলে। পাচে কাশীৰামক মাৰিলে, চম্পকৰাইক ধৰি আনিলে। পাচে এক দিনৰ বাট আনি ৰাজালৈ জনাই পঠালে, বোলে,—“ যুদ্ধ ধৰিলত কাশীৰামক মৰা গ'ল, চম্পক- ৰাইক ধৰি অনা গৈছে।” পাচে এই কথা সেই মানুহে আহি বৰা-বৰুকত জনালে। পাচে সিহঁত সকলো যুক্তি কৰি ৰাজাত এই কথা নজনালে, বোলে, – “চম্পকৰাইক ৰাজাৰ আগালৈ আনিলে মাৰিব নোৱাৰিব, বাটতে মৰোৱা য’ক।” এই বুলি মানুহ পঠাই নগৰলৈ এক প্ৰহৰ মানৰ পথ আছোঁতে চম্পকৰাইক মৰালে। পাচে ৰাজা চম্পকৰাইক মাৰিবৰ শুনি অনেক ৰূপে অসন্তোষ কৰিলে। {{gap}}পাচে চম্পকৰাইৰ ভাৰ্য্যাসকলে স্বামীৰ মৃত্যু শুনি সহগামী যাবলৈ ৰাজাত জনালে। পাচে ৰাজা চম্পকৰাইৰ শৱক অনালে। মুক্তি- ঘাটত চিতা কৰাই সহগামী যোৱা স্ত্ৰীসকলে সহিতে দাহ কৰালে। পাচে ৰাজা বিধিপূৰ্ব্বকে বৃষোৎসৰ্গ কৰি চম্পকৰাইৰ কৰ্ম্ম কৰালে। অস্থি নি গঙ্গাত লগালে, গয়াতো পিণ্ড দিয়ালে। পাচে চম্পকৰাইৰ ২॥ বছৰীয়া বালক এটি আছিল। তাক ৰাজা সঙ্গলৈকে আনি ভাল- ৰূপে প্ৰতিপাল কৰিছিলে। আৰু চম্পকৰাইৰ ঘৰত যি দ্ৰব্য-সামগ্ৰী আছিল সকলকো অনাই ৰাজাৰ ভণ্ডাৰত পৃথকে কাকত কৰি থলে পাচে ৰাজা সকলেৰে সমালোচন কৰি ৰাজাৰ সপত্নী ভাতৃ দুৰ্জয়সিংহক যুৱৰাজ পাতিলে। আৰু ৰাজাৰ সপত্নী ভাতৃ ঘনশ্যাম বঙ্গালত ওল অছিল, তাক আনি বৰঠাকুৰ পাতিলে। আৰু ৰাজাৰ সপত্নী ভাতৃ চন্দ্ৰমণিক বঙ্গালত থাকিবলৈ ওল দিলে। তাৰ দেশত টিক ওল দিয়ে তাৰ লগত পালেকী, নিসান, সঙ্গতো মানুহ ৬০ মান দিএ। টকা-কড়ি সৰহ কৰি দি মৰ্য্যাদাপূৰ্বকে পঠাই দিএ। বঙ্গালৰ ঠাইতো<noinclude></noinclude> smmtznouzuc8tj1qn6f39og2phcrwbs 104 87099 250464 239060 2026-05-20T12:42:30Z BabulB 104 250464 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /> {{rh||যুৱৰাজ চম্পকৰায়ৰ হত্যা ।|৪১}}</noinclude>আদৰ কৰে। এইৰূপে চম্পকৰাই মৰিলত ৰাজা সকলকো নিয়ম কৰি দি ৰাজ্যক প্ৰতিপাল কৰি আছে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} {{center|{{X-larger|১৫শ আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ দৈনিক কৰ্ম্ম।}}}} {{gap}}প্ৰতি দিনে ৰাজা যেনেৰূপে প্ৰৱৰ্ত্তে আৰে লেখা।—ৰাজা প্ৰাতসতে উঠি বাহ্য-ক্ৰিয়া কৰি দন্তধাবন কৰে। পাচে মদনীয়াএ তৈল লগায়। পাচে নদীৰ জলেৰে স্নান কৰি পাচে সুবৰ্ণৰ ঘটী এৰে এক ঘটী গঙ্গাজল শিৰত ঢালে। এই গঙ্গাজল মাহেকত একবাৰ নাৱত কৰি অনায়, এনে নিয়ম কৰি দিছে। পাচে দৌলত গৈ ইষ্টদেৱতাক সেৱা-পূজা কৰে। পাচে ত’ৰ পৰা আহি জলপান কৰি পুৰাণ শুনে। পাচে ভোজন কৰি বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে। এনেতে সেৱকে কয়,—“ৰাজাৰ বাৰামৰ সময় হ'ল” বুলি। এনেতে ছালামি বাড়ি পৰে। পাচে যুৱৰাজ প্ৰমুখ্যে সকলো বৰা-বৰুক দৰ্ব্বাৰলৈ আহে। আৰু সভাপণ্ডিত প্ৰমুখ্যে দৰ্ব্বাৰী মানুহ সকলো আহে। পাচে ডেৰপৰৰ ওপৰ হলে ৰাজা ওলাই আহি সেই সিংহাসনৰ ঘৰত সিংহাসনত বহে। যুৱৰাজ সেই সিংহাসনৰ ঘৰলৈ আহি ৰাজাক সেৱা কৰে। চুজানি এখনি দলিচাৰ ওপৰত পাৰি থয়, তাতে বহে। বৰঠাকুৰলৈকো দলিচাৰ ওপৰত তাও কাপোৰ এখনি পাৰি থয়। বৰঠাকুৰ আহি ৰাজাক সেৱা কৰি তাতে বহে৷ সভা পণ্ডিত দুটাও ৰাজাক আশীৰ্ব্বাদ কৰি সেই নিয়মে বহে। ৰাজ পোৰোহিতো ৰাজাক আশীৰ্ব্বাদ কৰি দলিচাৰ ওপৰত বহে। আৰু উজীৰ, নাজীব, নেমুজীৰ, কাৰ্কোন, কটোৱাল মুছিব, দেৱান এইসকলে সেই ঘৰতে ৰাজাক সেৱা কৰি খাড়া হৈ থাকে। সেই ঘৰলৈ যাওঁতে<noinclude></noinclude> mibe4osjyn3y1gl92c2c76nbk637v00 250468 250464 2026-05-20T12:44:41Z BabulB 104 250468 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /> {{rh||যুৱৰাজ চম্পকৰায়ৰ হত্যা ।|৪১}}</noinclude><section begin="A" />আদৰ কৰে। এইৰূপে চম্পকৰাই মৰিলত ৰাজা সকলকো নিয়ম কৰি দি ৰাজ্যক প্ৰতিপাল কৰি আছে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|১৫শ আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ দৈনিক কৰ্ম্ম।}}}} {{gap}}প্ৰতি দিনে ৰাজা যেনেৰূপে প্ৰৱৰ্ত্তে আৰে লেখা।—ৰাজা প্ৰাতসতে উঠি বাহ্য-ক্ৰিয়া কৰি দন্তধাবন কৰে। পাচে মদনীয়াএ তৈল লগায়। পাচে নদীৰ জলেৰে স্নান কৰি পাচে সুবৰ্ণৰ ঘটী এৰে এক ঘটী গঙ্গাজল শিৰত ঢালে। এই গঙ্গাজল মাহেকত একবাৰ নাৱত কৰি অনায়, এনে নিয়ম কৰি দিছে। পাচে দৌলত গৈ ইষ্টদেৱতাক সেৱা-পূজা কৰে। পাচে ত’ৰ পৰা আহি জলপান কৰি পুৰাণ শুনে। পাচে ভোজন কৰি বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে। এনেতে সেৱকে কয়,—“ৰাজাৰ বাৰামৰ সময় হ'ল” বুলি। এনেতে ছালামি বাড়ি পৰে। পাচে যুৱৰাজ প্ৰমুখ্যে সকলো বৰা-বৰুক দৰ্ব্বাৰলৈ আহে। আৰু সভাপণ্ডিত প্ৰমুখ্যে দৰ্ব্বাৰী মানুহ সকলো আহে। পাচে ডেৰপৰৰ ওপৰ হলে ৰাজা ওলাই আহি সেই সিংহাসনৰ ঘৰত সিংহাসনত বহে। যুৱৰাজ সেই সিংহাসনৰ ঘৰলৈ আহি ৰাজাক সেৱা কৰে। চুজানি এখনি দলিচাৰ ওপৰত পাৰি থয়, তাতে বহে। বৰঠাকুৰলৈকো দলিচাৰ ওপৰত তাও কাপোৰ এখনি পাৰি থয়। বৰঠাকুৰ আহি ৰাজাক সেৱা কৰি তাতে বহে৷ সভা পণ্ডিত দুটাও ৰাজাক আশীৰ্ব্বাদ কৰি সেই নিয়মে বহে। ৰাজ পোৰোহিতো ৰাজাক আশীৰ্ব্বাদ কৰি দলিচাৰ ওপৰত বহে। আৰু উজীৰ, নাজীব, নেমুজীৰ, কাৰ্কোন, কটোৱাল মুছিব, দেৱান এইসকলে সেই ঘৰতে ৰাজাক সেৱা কৰি খাড়া হৈ থাকে। সেই ঘৰলৈ যাওঁতে <section end="B" /><noinclude></noinclude> s84nxm8lbcyzcvhzfoldzn7m3izlh58 104 87100 250469 239069 2026-05-20T16:40:12Z BabulB 104 250469 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৪২|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী।|}}</noinclude><section begin="A" />এইসকলে হাথিয়াৰ নিব নাপাই।দেশৰ আনো বৰা-বৰুক যি আছে লোকজন সহিতে, আৰু বঙ্গালৰ যি মানুহ আহি চাকৰ লাগিছে, এইসকলেও ৰাজাক সেৱা কৰি সেই ঘৰৰ আগৰ খলাত খাড়া হৈ থাকে। আৰু সেই খলাতে সোণৰ লাঠী ২ পাট, ৰূপৰ লাঠী ২ পাট, তাকে লৈ ৪টা মানুহ থাকে, তাকে গুৰু-জবৰ্দাৰ বোলে। দেশ-বিদেশৰ মানুহ আহি ৰাজাক মজুৰা কৰোঁতে সেএ কব লাগে। এই ৰূপে ৰাজা দুই দণ্ড বহি থাকে। যি কথাবাৰ্তা হব লাগে সেই সময়তে হয়। পাচে সেৱকে ভিতৰৰ পৰা ফুল-চন্দন, সতপাণ-গুৱা আনি দিএ। এক ব্ৰাহ্মণে তাকে যুৱৰাজ প্ৰমুখ্যে সকলকো নিয়মৰ ইছাএ দিয়ে। পাচে সকলো সেই ঘৰৰ পৰা নামি আহি খলাত ৰাজাক মজুৰা কৰে। ব্ৰাহ্মণসকলে ৰাজাক আশীৰ্ব্বাদ কৰে। পাচে ৰাজা উঠি ভিতৰলৈ যায়। ইহঁতো ঘৰাঘৰি আহে। এটা বৰুৱা পালৰ ইছাএ সোণাৰ দুৱাৰী ঘৰত থাকে, আৰু হাজাৰি এটা ৪০ মান মানুহেৰে ৰূপাৰ দুৱাৰৰ ঘৰত থাকে। ৰাত্ৰিও এই নিয়মে থাকে। প্ৰতি দিনৰ এই নিয়ম। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{x-larger|১৬শ আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|ৰত্নমাণিক্যৰ বিৰুদ্ধে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰৰ ষড়যন্ত্ৰ।}}}} {{gap}}এইৰূপে ৰাজা স্বধৰ্ম্মে প্ৰজা প্ৰতিপাল কৰি কতো দিন আছিল। প্ৰজাৰো অত্যন্ত অনুৰাগ ৰত্নমাণিক্য ৰাজাত বাঢ়িল। পাচে কবি- শেখৰ নামে এক কায়স্থৰ ভগিনীক ৰত্নমাণিক্য ৰাজা কুঁৱৰী কৰি আনিলে। পাচে সেই কুঁৱৰীৰ স্নেহত থাকি কবিশেখৰনাৰাণক দেৱান পাতিলে, বঁটা-বক্‌চিচো সঘনে দিব ধৰিলে। আকে দেখি নসহি ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে বুলিলে, বোলে, – “ৰাজাৰ ভণ্ডাৰত আৰু একো নাই, সকলো কবিশেখৰনাৰাণে নিলে।” পাচে কবিশেখৰ- <section end="B" /><noinclude></noinclude> 461pccm3ymc7ool88fx12drznnerxea 104 87102 250474 239070 2026-05-20T16:49:54Z BabulB 104 250474 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ৰত্নমাণিক্যৰ বিৰুদ্ধে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰৰ ষড়যন্ত্র ।|৪৩}}</noinclude>নাৰাণে ৰাজাৰ উপাসনা গৰ্ব্বত থাকি ৰাজাৰ ভাই ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰক বান্দীৰ পো বুলিলে। {{gap}}পাচে বৰঠাকুৰে এই কথা শুনি দুই দিনৰ পাচত ৰাজাৰ ঘৰলৈ গৈ দুৱৰীত কৰি জনাই পঠালে, বোলে, – “মঞি ৰামমাণিক্য ৰাজাৰ পুত্ৰ, ৰত্নমাণিক্য ৰাজাৰ ভাই, মোক কবিশেখৰে বান্দীৰ পো বুলিলে। তঞি ৰাজাত জনাগৈ, মঞি তাক কাটোগৈ।” পাচে দুৱৰীএ সেৱকত কৰি ৰাজালৈ জনালে। পাচে ৰাজা বুলিলে,বোলে,—"সি বুলিব নাপাই, তাক মঞি দণ্ড কৰিম। এখন বৰঠাকুৰক ৰাখগৈ। ” এই বুলি ৰাজা মানুহ পঠাই দিলে। সেই মানুহে আহি লগ নাপালে। ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে দুৱৰীত কৰি ৰাজালৈ জনাই ঘোঁৰা মেলি কবি- শেখৰনাৰাণৰ ঘৰলৈ গ'ল। কবিশেখৰনাৰাণে আপোনাৰ চণ্ডী- মণ্ডপত পূজা কৰিছিলে। পাচে ঘনশ্যামে সেই চণ্ডীমণ্ডপতে কবিশেখৰক কাটিলে। পাচত ৰাজা শীঘ্ৰ কৰি মানুহ পঠাই দিলে৷ সেই মানুহ আহি বৰঠাকুৰে কবিশেখৰক কাটি ঘৰলৈ আহোঁতেহে লগ পালে। {{Gap}}পাচে কবিশেখৰনাৰাণৰ শৱক ৰাজাৰ দুৱাৰত থৈ তাৰ ভাতৃ-বংশে ৰাজাত ফৈৰাদ কৰিলে, বোলে, – “বিনা অপৰাধে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে ঘৰতে গৈ কবিশেখৰনাৰাণক মাৰিলে।” আৰু সেই কবি শেখৰ - নাৰাণৰ বহিনী ৰাজাৰ মহিষীএ ভাতৃবধ শুনি অনেকৰূপে ক্ৰন্দন কৰি ৰাজাত কলে, বোলে – “তুমি ৰাজা বিদ্যমানে আছোঁতে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে বিনা অপৰাধে মোৰ ভাতৃক কিয় মাৰিব?” পাচে ৰাজা বুলিলে, বোলে, – “ ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰ মোৰ ভাই হয়, তাক কিয় বিৰুদ্ধ বচন বুলিব? তথাপি বৰঠাকুৰক দণ্ড-বন্ধ কৰিলেও কৰিব পাৰি, কিন্তু লোকত দুৰ্য্যশস্যা ৰহিব আৰু তোৰ ভাএৰকো নাপাই।” এই বুলি ৰাজা ভাৰ্য্যাক প্ৰবোধ দি কাকো কিছো নুবুলি মৌনে ৰহিল। ৰাজাৰ ভাৰ্য্যাৰ ভাএক কবিশেখৰক মাৰি বৰঠাকুৰৰ মনে ৰাজাত কিছো সংশয় ৰহিল। {{nop}}<noinclude></noinclude> clxrcqcuyxgtevaqsfcep8ne1xe1g1i 104 87103 250479 239085 2026-05-20T16:54:00Z BabulB 104 250479 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{x-larger|{{center|১৮শ আধ্যা।}}}} {{x-larger|{{center|ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰৰ হাতী ধৰিবলৈ যাত্ৰা।}}}} {{gap}}এইৰূপে কিছু দিন আছিল। সিহঁতৰ দেশত প্ৰতি বছৰি হাতী ধৰিবলৈ বৰঠাকুৰ যাব লাগে। তাৰ লগত লোকজন অনেকো যায়। তিনি-চাৰি মাহ হাতী ধৰা ঠাইতে থাকি এশ-চাৰিকুৰি যি পায় হাতী ধৰি আনে। এই হাতীৰে বঙ্গালকো ইচ্ছাল দিএ, যি হয় বিকেও। দেশ-বিদেশৰ যাক দিব লগা তাকো দিয়ে, যি হয় থাকেও। {{Gap}}পাচে হাতী ধৰিবৰ নিয়মৰ দিন হ'লত ৰাজা বুলিলে, বোলে,— “বৰঠাকুৰে৷ হাতী ধৰিবলৈ যাবৰ দিন হ'ল। দিন-বাৰ চোৱাই বৰঠাকুৰ যতন হ’ক। লগত বা যাক নিব লাগে তাকো যতন হবলৈ বোলোক।” পাচে ৰাজাৰ আজ্ঞা শুনি ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে বুলিলে, বোলে,—“মহাৰাজাৰ আজ্ঞা হৈছে, মঞি যতন হব পাৰিম; কিন্তু আগে আমাৰ বঙ্গলাক দিব লগা নিবন্ধ আছিল হাতী দুটা, পাচে নৰেন্দ্ৰমাণিক্যে বঢ়ালে হাতী দুটা। এই হাতী দুটা চম্পকৰায়ে গৰ্ব্বত থাকি নেদিছিলে। এখন সেই হাতীৰো বাকী আছে বুলি বঙ্গালে বাৰম্বাৰ মহাৰাজালৈকো জনাই পঠাইছে। যদি এৰাব নোৱাৰি সিও হাতী দিব লাগিব। এই জানি এই বছৰ হাতী বঢ়াকৈ ধৰিব লাগিব। এই কাৰণে আন দিনতকৈ ইবাৰ মানুহ বঢ়াকৈ যাব লাগিব।” এইৰূপে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে বুলিলত পাচে ৰাজা বুলিলে, বোলে, “বৰঠাকুৰে ভালেহে কৈছে৷ আন দিনত কৰি বঢ়া মানুহ যিখনি লাগিব বৰঠাকুৰে নিয়ম কৰি লৈ পাচে মোত জনাব।” পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে আন দিনতকৈ বঢ়াই বৰা-বৰুক, আন মানুহ যি হয় ললে। পাচে ৰাজাত জনালে, বোলে, – “বঢ়া মানুহ এইখনি লোৱা হৈছে।” পাচে ৰাজা তাকে অনুমোদন কৰি বঁটা-বাহন দি বিদায় দিলে। পাচে<noinclude></noinclude> 22a8z737rsf8z74e135thq95y0lvcdm 104 87105 250480 239087 2026-05-20T16:55:43Z BabulB 104 250480 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ত্ৰিপুৰাত অসমীয়া কটকী ৷|৪৯}}</noinclude><section begin="A" />বৰঠাকুৰে সেই লোকজন সহিতে আঘণ মাসত হাতী ধৰিবলৈ গৈ খণ্ডল পৰঙ্গনাত বাসা কৰি ৰহিল। পাচে ৰত্নমাণিক্য ৰাজা ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰক হাতী ধৰিবলৈ বিদাই দিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{X-larger|{{center|১৯শ আধ্যা।}}}} {{X-larger|{{center|ত্ৰিপুৰাত অসমীয়া কটকী।}}}} {{gap}{পাচে মহা ৺দেৱতাৰ আজ্ঞাএ আমাৰ কটকীএ গৈ চৈত্ৰত ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ নগৰ পালে। পাচে ৰত্নমাণিক্য ৰাজাএ আমাৰ কটকীক বাসা- গৃহ দি ৰোজবাজ দি ৰাখি ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰলৈ লিখিলে, বোলে,— “বৰঠাকুৰো হাতী ধৰিবলৈ যাবৰ ৪ মাস হ'ল। লোকজনো বৰা- বৰুকো সেই কাৰ্য্যতে অধিক কৰি গৈছে৷ আমাৰ ইথানলৈকো স্বৰ্গীৰাজাৰ উকীল আসিআছে, তাকো তুলিব লাগে। বৰজাৰ উকীল বৰৰূপে সভা কৰি তুলিলে তেবেসে ভাল হব। এই জানি বৰঠাকুৰ লোকজন সহিতে শীঘ্ৰ কৰি আহক।” পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে ৰাজা পত্ৰ সম্বাদ শুনি ছদ্মৰূপে ৰাজাৰ ঠাইলৈ পত্ৰ লেখি পঠালে, বোলে,— “মহাৰাজা উত্তমহে আজ্ঞা কৰিছেন, কিন্তু অনেক দিনৰ যত্নে হাতী ধৰা গৈছে, কিছো ধৰিবলৈকো আছে, ইয়াক ছাৰিবাক যোগ্য নাহয়। এখনে দেশৰ লোকজন জড় কৰি ভালৰূপে দৰ্ব্বাৰ কৰি স্বৰ্গীৰাজাৰ উকীলক তোলোক। পাচে বিদায়ৰ কালত আমিএ সহিতে যুক্তি কৰি যেমত যোগ্য হয় তেমত কৰিবেন।” এইৰূপে পত্ৰ লিখি পঠাই দিলে। পাচে ৰাজা পত্ৰ চাই ঘনশ্যাম নাহিবৰ জানি আমাৰ কটকীক তুলিবলৈ মন কৰিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}}<section end="B" /><noinclude></noinclude> 0mafhd2qjfm0j978yowpf7vkg3xankx 250488 250480 2026-05-20T17:08:28Z BabulB 104 250488 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ত্ৰিপুৰাত অসমীয়া কটকী ৷|৪৯}}</noinclude><section begin="A" />বৰঠাকুৰে সেই লোকজন সহিতে আঘণ মাসত হাতী ধৰিবলৈ গৈ খণ্ডল পৰঙ্গনাত বাসা কৰি ৰহিল। পাচে ৰত্নমাণিক্য ৰাজা ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰক হাতী ধৰিবলৈ বিদাই দিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{X-larger|{{center|১৯শ আধ্যা।}}}} {{X-larger|{{center|ত্ৰিপুৰাত অসমীয়া কটকী।}}}} {{gap}}পাচে মহা ৺দেৱতাৰ আজ্ঞাএ আমাৰ কটকীএ গৈ চৈত্ৰত ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ নগৰ পালে। পাচে ৰত্নমাণিক্য ৰাজাএ আমাৰ কটকীক বাসা- গৃহ দি ৰোজবাজ দি ৰাখি ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰলৈ লিখিলে, বোলে,— “বৰঠাকুৰো হাতী ধৰিবলৈ যাবৰ ৪ মাস হ'ল। লোকজনো বৰা- বৰুকো সেই কাৰ্য্যতে অধিক কৰি গৈছে৷ আমাৰ ইথানলৈকো স্বৰ্গীৰাজাৰ উকীল আসিআছে, তাকো তুলিব লাগে। বৰজাৰ উকীল বৰৰূপে সভা কৰি তুলিলে তেবেসে ভাল হব। এই জানি বৰঠাকুৰ লোকজন সহিতে শীঘ্ৰ কৰি আহক।” পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে ৰাজা পত্ৰ সম্বাদ শুনি ছদ্মৰূপে ৰাজাৰ ঠাইলৈ পত্ৰ লেখি পঠালে, বোলে,— “মহাৰাজা উত্তমহে আজ্ঞা কৰিছেন, কিন্তু অনেক দিনৰ যত্নে হাতী ধৰা গৈছে, কিছো ধৰিবলৈকো আছে, ইয়াক ছাৰিবাক যোগ্য নাহয়। এখনে দেশৰ লোকজন জড় কৰি ভালৰূপে দৰ্ব্বাৰ কৰি স্বৰ্গীৰাজাৰ উকীলক তোলোক। পাচে বিদায়ৰ কালত আমিএ সহিতে যুক্তি কৰি যেমত যোগ্য হয় তেমত কৰিবেন।” এইৰূপে পত্ৰ লিখি পঠাই দিলে। পাচে ৰাজা পত্ৰ চাই ঘনশ্যাম নাহিবৰ জানি আমাৰ কটকীক তুলিবলৈ মন কৰিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}}<section end="B" /><noinclude></noinclude> bv7p7n8rnq8k0rcoq0vqgpx6j6jftfe 104 87106 250489 239089 2026-05-21T03:59:15Z BabulB 104 250489 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{x-larger|{{center|২০শ আধ্যা।}}}} {{X-larger|{{center|ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ দৰবাৰ।}}}} {{gap}}পাচে যুৱৰাজ, উজীৰ দুইকো ৰাজা আজ্ঞা কৰিলে, বোলে, – “বৰ - ৰাজাৰ উকীল আসিআছে, তাক তুলিবৰ নিমিত্তে দিন-বাৰ চোৱাই, নগৰৰ লোকজন জড় কৰি, আহিলাপাতি নিয়ম কৰি ভালৰূপে দবাৰৰ ঠিক কৰোক।” পাচে যুৱৰাজ, উজীৰ দুও ৰাজাৰ আজ্ঞা শুনি দিন-বাৰ চোৱাই বহাগৰ ৪ দিন যাওঁতে আমাৰ কটকীক তুলিবলৈ দিন কৰিলে। পাচে সেই দিনে দৰ্ব্বাৰলৈ আহিল বঙ্গালৰ চাকৰ লাগি থকা মানুহ সোৱাৰ ৬০ মান। ইহঁতৰ পহিৰণা জামা, জোড়া; হাতিয়াৰ ঢাল, তৰোৱাল, জামদাৰ, তীৰ, কমায়ন; তাৰে কোনো জনৰ বছি ও আছে। ইহঁতৰ ঘোঁৰাৰ জীন কতো বানাতৰ কতো ছালৰ। ইহঁতক মাহিলি মহিনা ৰূপ দিএ। ঢালী ১০০০ মান, ইহঁতৰ হাতিয়াৰ ঢাল, তৰোৱাল; তীৰন্দাজ ১৫০০ মান, ইহঁতৰ হাতিয়াৰ ঢাল, তীৰ,কাময়ন; বকছৰিয়া ৫০০ মান, ইহঁতৰ হাতিয়াৰ হিলৈ, ঢাল তৰোৱাল। ইহঁতৰ ভিতৰতে জমাদাৰ, হাজাৰি এই দুয়ো আছে। মহিনাৰ ৰূপ ইহঁতৰ হাতত দিয়ে৷ ইহঁতে বাঁটি সকলকো দিএ। আমাৰ কটকী সভালৈ নৌযাওঁতে আগে এইসকলে মুলি ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ সভাত ৩ হাজাৰ মান মানুহ আছিল। {{Gap}}পাচে আমাৰ দুই কটকী আনিবলৈ ৰামেশ্বৰ ন্যায়-অলঙ্কাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, উদয়নাৰায়ণ বিশ্বাস, এই দুই উকীলক পঠাই দিলে। সিহঁতো ঘোঁৰাত উঠি গৈছিলে। আমাৰ কটকীলৈকো দুই ঘোঁৰা দি পঠালে। আৰু সিহঁতৰ লগতে কাঁড়ে ধনুএ ৪০ মান মানুহ গৈছিলে। পাচে আমাৰ দুই কটকীক বহাৰ পৰা আনি গড়ৰ বাহিৰে ৰূপাৰ দুৱাৰ- মুখৰ সমীপতে কুঁজি ঘৰ এটি আছে তাতে বহালে। পাচে ৰামেশ্বৰ<noinclude></noinclude> d02fe38s84uauehgny3zgzpzagzl4ja 104 87107 250490 239237 2026-05-21T03:59:44Z BabulB 104 250490 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ দৰবাৰ ।|৫১}}</noinclude>ন্যায়-অলঙ্কাৰ আমাৰ কটকীৰ লগত থাকিল, উদয়নাৰায়ণ ৰাজাৰ ঠাইক আসিল। {{gap}}পাচে যুৱৰাজ দৰ্ব্বাৰলৈ আহিল। তাৰ লগত আহিছিলে ৰঙ্গা নিসান ৮ ডাল, সোৱাৰ ৬টা, বকছৰিয়া, ঢালী, তীৰন্দাজ এনে বিধ মানুহ ১০০ মান। যুৱৰাজ আহোঁতে পালেকীত আহিছিলে। পালেকীৰ ছৈ বানাতৰ, তাৰ ওপৰত দুই মূৰে ৰূপৰ কলাফুল ছুটি। পালেকীৰ বাৰিত বানাতৰ গিলিপ দিছে, দুই মূৰে ৰূপেৰে বাঘমুখী কৰি বান্ধিছে। সি পিন্ধি আহিছে কিম্‌খাপৰ জামা, সোণাৱলী পটুকা, গুজৰাটী সোণাৱলী ছিৰা, এলাছাৰ ইজাৰ; কানত পেলাই লৈছে ছালকাপৰ এখনি, কৰ্ণত মুকুতা, ডিঙ্গিত দুগদুগী এ সৈতে মুকুতাৰ মালা, কঙ্কালত বাখৰাম মুঠিএৰে খঞ্জৰ। দুই ফালে দুই সেৱকে আনিছে সোণৰ মুঠিএৰে তৰোৱাল দুই, সোণৰ চকুত্ৰেএৰে ঢাল ২। আগত আহিছে হাতী ১০টা, তাৰে দুটা হাতীৰ ওপৰত বানত দিছে। দাতত দিছে সোণৰ টাৰ ৬ যোৰ। হাতীৰ কপালত সোণৰ বৰৈ দিছে। আৰু যুৱৰাজ উঠা তুৰুকী ঘোঁৰা ১, আৰে জীন বানাতৰ, সোণাৱলী মুখছাউনি। ছালৰ জিনেৰে টাঙ্গন ঘোঁৰা ১২টা। এই সামানেৰে যুৱৰাজ আহিল। এটাএ চামৰে ঢুলি আহিছে, এটাএ ওপৰত আৰোৱান ধৰিছে। {{Gap}}আৰ পাচত ৰাজবংশী ধৰণীধৰ ঠাকুৰ আহিল। তাৰ লগত সৌজীয়া নিসান ২, হাতী ২, ছালৰ জীনেৰে ঘোঁৰা ৩, বানাত জীনেৰে ১; ঢালীএ বকছৰিয়াএ লগত মানুহ ৪০ মান। সিও বানাতৰ ছৈএৰে পালেকীত চড়ি আহিছে। সি পিন্ধিছে চিকণ মলমলৰ জামা, গুজৰাটী সোণাৱলী ছিৰা, সোণাৱলী পটুকা, আতলঞ্চৰ ইজাৰ, ছালকাপৰ এখান; কাণত মুকুতা, ডিঙ্গিত দুগদুগীয়ে সৈতে মুকুতাৰ মালা, কঙ্কালত সোণাৱলী জামদাৰ। সোণাৱলী তৰোৱাল ১, ঢাল ১, সেৱকে নিছে। সিহঁতৰ দেশত ৰাজবংশীক ঠাকুৰ বোলে। {{nop}}<noinclude></noinclude> qay0jr3s70vy7cls9w7wmbufkhonz3k 104 87108 250491 239240 2026-05-21T04:01:05Z BabulB 104 250491 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫২|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>{{gap}}আৰ পাচত উজীৰ আহিল। তাৰ লগত হাতী ৬টা, ঘোঁৰা বানাতৰ জীনেৰে ১টা, ছালৰ জীনেৰে ৫, সোৱাৰ ৩; ঢালীএ বছৰিয়াএ তীৰন্দাজে মানুহ ৮০ মান। বানাতৰ ছৈএৰে পালেকীত উঠি আহিছে; পালেকীৰ নালত মখমলৰ গিলিপ। সি পিন্ধিছিলে খাছাৰ জামা, সোণাৱলী পাটুকা, ছিৰা, গোছপেছ, আতলঞ্চৰ ইজাৰ, ছালকাপৰ এখন; কমৰত সোণাৱলী জামদাৰ, কৰ্ণত মুকুতা, ডিঙ্গিত দুগ্‌দুগীয়ে সৈতে মুকুতাৰ মালা পিন্ধিছিলে। পালেকীৰ দুই কোখে সেৱকে নিছিলে ঢাল ২ খন, সোণৰ মুঠিদিয়া বানাতৰ গিলিপ দিয়া তৰোৱাল ২ খন। এইৰূপে উজীৰ দৰ্ব্বাৰলৈ আসিল। {{Gap}}তাৰ পাচত নাজীৰ আহিল। তাৰ লগত হাতী ২টা, সোৱাৰ ২, ঢালে তৰোৱালেৰে মানুহ ৬০ মান, বানাতৰ জীনেৰে ঘোঁৰা ১, ছালৰ জীনেৰে ৩। মখমলৰ ছৈএৰে পালেকীত উঠি আহিছে। সি পিন্ধিছিলে ছাহানৰ জামা, গুজৰাটী সোণাৱলী পাটুকা, সোণাৱলী ছিৰা, ৰূপাৱলী গোছপেছ, আতলঞ্চৰ ইজাৰ, ছালকাপৰ; কমৰত সোণাৱলী জামদাৰ, কাণত মুকুতা, ডিঙ্গিত দুগদুগী। সেৱকে লৈ গৈছিলে দুফালে ঢাল ২ খন, তৰোৱাল ২ খন। এইৰূপে নাজীৰ আহিল। {{gap}}আৰ পাচত কাৰ্কোন আহিল। তাৰ লগত হাতী দুটা, ঘোঁৰা বানাতৰ জীনেৰে ১টা, ছালৰ জীনেৰে ৪টা, সোৱাৰ ২, ঢালে তৰোৱালে হিলৈএৰে মানুহ ৬০ মান। সি পিন্ধিছিলে বন্দৰী চিটৰ জামা, বুটাদাৰ ছিৰা, ৰূপাৱলী গোছপেছ, সোণাৱলী পাটুকা, আতলঞ্চৰ ইজাৰ; কাণত মুকুতা, সোণাৱলী জামদাৰ। ঢাল ১, তৰোৱাল ১, সেৱকে লৈ আহিছিলে। {{Gap}}তাৰ পাচত কোটোৱাল মুছিব আহিল। তাৰ লগত জৰদীয়া নিসান ৭ ডাল, হাতী ৮টা, আৰে দুটাৰ বানাতৰ ঢাকনী দিছে, কপালত সোণৰ বৰৈ দিছে। ঘোঁৰা বানাত জীনেৰে ২টা, আৰে মুখছাউনি সোণাৱলী কৰি দিছে, আৰু ছালৰ জীনেৰে ঘোঁৰা ৮টা, সোৱাৰ ৬,<noinclude></noinclude> 0w0teyh82gywq5ex0a423j8oiot19qq 104 87109 250492 239454 2026-05-21T04:01:24Z BabulB 104 250492 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ দৰবাৰ ।|৫৩}}</noinclude>ঢালী ৪০ মান, বৰ্কন্দাজ ৩০ মান, তীৰন্দাজ ৪০ মান। পালেকীৰ ওপৰত বানাতৰ ছৈ তাৰ ওপৰত দুফালে ৰূপৰ কলাফুল ২টা, বাৰিত বানাতৰ গিলিপ, মুখত ৰূপেৰে মগৰমুখী কৰি বান্ধিছে, তাতে উঠি আহিল। সি পিন্ধিছে সোণাৱলী বাদামী কাপৰৰ জামা, সোণাৱলী গুজৰাটী ছিৰা, গোছপেছ, সোণাৱলী পাটুকা, গুজৰাটী আতলঞ্চৰ ইজাৰ; সোণাৱলী তাছৰ ডেৰপটা এখনি কানত পেলাই লৈছে, পাগৰ ওপৰত পিন্ধিছে সোণৰ তোৰোলা দুটা, কৰ্ণত মুকুতা, ডিঙ্গিত বাখৰপতা কণ্ঠাভৰণ দুগদুগীএ সৈতে মুকুতাৰ মালা, কমৰত সোণৰ মুঠিত বাখৰপতা খঞ্জৰ এখন লৈছে। দুফালে সেৱকে সোণৰ মুঠিএৰে তৰোৱাল ২, সোণৰ চাকিএৰে বাৰু ২ খান, সোণাৱলী বছি ২ ডাল নিছে। এইৰূপে কোটোৱাল মুছিব দৰ্ব্বাৰলৈ আহিল। {{gap}}তাৰ পাচত দেৱান আহিল। তাৰ লগত হাতী ২, ঘোঁৰ৷ বানাতৰ জীনেৰে ১টা, ছালৰ জীনেৰে ৩, ঢালে তৰোৱালে মানুহ ৪০ মান। সি পিন্ধিছে চিকণ তাৱৰ জামা, সোণাৱলী ছিৰা, ৰূপাৱলী গোছপেছ, ৰূপাৱলী পাটুকা, আতলঞ্চৰ ইজাৰ,ছালকাপৰ এখন; কৰ্ণত মুকুতা, সোণে বন্ধা ৰুদ্ৰাক্ষৰ মালা ২ ধাৰ। মখমৰল ছৈএৰে পালেকীত চড়ি আহিল, সোণাৱলী জামদাৰ। এইৰূপে দেৱান আহিল। {{Gap}}চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰ বঙ্গালত ওল আছিল। হৰিধন ঠাকুৰক ওল দি চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰক আনিলে। চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰ দবাৰলৈ আহোঁতো ৰঙ্গা নিসান ৬ ডাল, হাতী ৪, আৰে দুটাৰ ওপৰত বানাতেৰে ঢাকিছে, কপালত সোণৰ বৰৈ দিছে। ঘোঁৰা তুৰ্কী ২ বানাতৰ জীনেৰে ৰূপৰ মুখছাউনি, ছালৰ জীনেৰে টাঙ্গন ঘোঁৰা ৬টা, সোৱাৰ ৬, ঢালী বৰ্কন্দাজ তীৰন্দাজ সকলে মিলি ৮০ মান মানুহ হব। সি পিন্ধিছিল সোণাৱলী বুটাদাৰৰ জামা, গুজৰাটী সোণাৱলী পাটুকা, সোণাৱলী ছিৰা, ৰূপাৱলী গোছপেছ; কৰ্ণত মুকুতা, ডিঙ্গিত পিন্ধিছে কণ্ঠাভৰণ ১খান, মুকুতাৰ মালামণি ২ধাৰ, ছালকাপৰ এখন কানত পেলাই লৈছে।<noinclude></noinclude> ap3k7ow4siq749ijgcoox6kihii0bfw 104 87111 250587 242162 2026-05-21T10:49:00Z BabulB 104 250587 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||অথ নির্ঘণ্টনং|১০৩}} {| {{ts|mc|wa}}</noinclude>{{nopt}} |- | || || পত্ৰ ||পৃষ্ঠা |- |ৰত্নমাণিক্যৰ কৰ্ম্ম কৰালে, পত্র-সন্দেশ সহিতে অৰিভীম|| || || |- |উকীলক সঙ্গত দি আমাৰ কটকীক বিদাই দিলে।|| ... || ১৩৪ ||৯০ |- |উকীলে সহিতে কটকীএ ৰঙ্গপুৰ পালেহি।|| ... || ১৩৫ ||৯১ |- |ত্ৰিপুৰাৰ উকীলক বৰবৰুৱা এ তুলিলে।|| ... || ১৩৫ ||৯১ |- |৺দেৱে উকীলক তুলিলে।|| ... || ১৩৬ ||৯২ |- |৺দেৱে উকীলক বিদায় দিলে।|| ... || ১৩৯ ||৯৪ |- |বৰবৰুৱা উকীলক বিদায় দিলে।|| ... ||১৪০ ||৯৫ |- |অৰিভীম উকীলে সহিতে আমাৰ কটকী ত্ৰিপুৰা নগৰ|| || || |- |পালেগৈ, মহেন্দ্ৰমাণিক্য মৰিল, ধৰ্ম্মমাণিক্য ৰাজা হ'ল ।|| ... || ১৪৩||৯৭ |- |আমাৰ কটকীক তুলি বিদায় দিলে।|| ... || ১৪৪ ||৯৭ |- |আমাৰ কটকী গৰ্গাঞ পালেহি। || ... || ১৪৬ ||৯৯ |} {{X-larger|{{center|'''সমাপ্ত ।'''}}}}<noinclude></noinclude> 5cr3qjvxq55ie4gioo0zz3l6eo9d9uu 250592 250587 2026-05-21T11:49:00Z BabulB 104 250592 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||অথ নির্ঘণ্টনং|১০৩}}</noinclude>{| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="95%" |- | width="65%" | | width="10%" | | width="10%" | | width="10%" | |- | || || পত্ৰ ||পৃষ্ঠা |- |ৰত্নমাণিক্যৰ কৰ্ম্ম কৰালে, পত্র-সন্দেশ সহিতে অৰিভীম|| || || |- |উকীলক সঙ্গত দি আমাৰ কটকীক বিদাই দিলে।|| ... || ১৩৪ ||৯০ |- |উকীলে সহিতে কটকীএ ৰঙ্গপুৰ পালেহি।|| ... || ১৩৫ ||৯১ |- |ত্ৰিপুৰাৰ উকীলক বৰবৰুৱা এ তুলিলে।|| ... || ১৩৫ ||৯১ |- |৺দেৱে উকীলক তুলিলে।|| ... || ১৩৬ ||৯২ |- |৺দেৱে উকীলক বিদায় দিলে।|| ... || ১৩৯ ||৯৪ |- |বৰবৰুৱা উকীলক বিদায় দিলে।|| ... ||১৪০ ||৯৫ |- |অৰিভীম উকীলে সহিতে আমাৰ কটকী ত্ৰিপুৰা নগৰ|| || || |- |পালেগৈ, মহেন্দ্ৰমাণিক্য মৰিল, ধৰ্ম্মমাণিক্য ৰাজা হ'ল ।|| ... || ১৪৩||৯৭ |- |আমাৰ কটকীক তুলি বিদায় দিলে।|| ... || ১৪৪ ||৯৭ |- |আমাৰ কটকী গৰ্গাঞ পালেহি। || ... || ১৪৬ ||৯৯ |} {{X-larger|{{center|'''সমাপ্ত ।'''}}}}<noinclude></noinclude> b0wmwvo1qmp8iqxmra8e7wn0e84bggf 250596 250592 2026-05-21T11:51:27Z BabulB 104 250596 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh||অথ নির্ঘণ্টনং|১০৩}}</noinclude>{| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="95%" |- | width="72%" | | width="8%" | | width="8%" | | width="8%" | |- | || || পত্ৰ ||পৃষ্ঠা |- |ৰত্নমাণিক্যৰ কৰ্ম্ম কৰালে, পত্র-সন্দেশ সহিতে অৰিভীম|| || || |- |উকীলক সঙ্গত দি আমাৰ কটকীক বিদাই দিলে।|| ... || ১৩৪ ||৯০ |- |উকীলে সহিতে কটকীএ ৰঙ্গপুৰ পালেহি।|| ... || ১৩৫ ||৯১ |- |ত্ৰিপুৰাৰ উকীলক বৰবৰুৱা এ তুলিলে।|| ... || ১৩৫ ||৯১ |- |৺দেৱে উকীলক তুলিলে।|| ... || ১৩৬ ||৯২ |- |৺দেৱে উকীলক বিদায় দিলে।|| ... || ১৩৯ ||৯৪ |- |বৰবৰুৱা উকীলক বিদায় দিলে।|| ... ||১৪০ ||৯৫ |- |অৰিভীম উকীলে সহিতে আমাৰ কটকী ত্ৰিপুৰা নগৰ|| || || |- |পালেগৈ, মহেন্দ্ৰমাণিক্য মৰিল, ধৰ্ম্মমাণিক্য ৰাজা হ'ল ।|| ... || ১৪৩||৯৭ |- |আমাৰ কটকীক তুলি বিদায় দিলে।|| ... || ১৪৪ ||৯৭ |- |আমাৰ কটকী গৰ্গাঞ পালেহি। || ... || ১৪৬ ||৯৯ |} {{X-larger|{{center|'''সমাপ্ত ।'''}}}}<noinclude></noinclude> o7adm5zr1pmhb0973pjsxain394lzfp 104 87112 250583 242169 2026-05-21T10:41:50Z BabulB 104 250583 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|১০২|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী।|}}</noinclude>{| {{ts|mc|wa}} |- | || || পত্ৰ ||পৃষ্ঠা |- |আমাৰ কটকীক তুলিবলৈ উদ্যম কৰিলে।|| ... || ৭৪ ||৫০ |- |কটকীত আমাৰ দেশৰ পূৰ্ব্বকথা সুধিলত কলে।|| ... || ৮৬ ||৫৭ |- |মোট খেলি।|| ... || ৮৯ ||৬০ |- |ঘনশ্যামে ৰাজা হবলৈ মুৰাদ্বেগৰ তলৈ মানুহ || || || |- |পঠাই বঙ্গালৰ চাকৰ ধৰি আনাইছে।|| ... || ৯৯ ||৬৬ |- |মামুদছপিএ ঘনশ্যামে শপত কৰিলে।|| ... ||১০১ ||৬৭ |- |যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে ৰাজাত কলে,—|| || || |- |“ঘনশ্যামে বঙ্গালৰ মানুহ চাকৰ ধৰি ৰাজা হব খুজিছে।”|| ... || ১০২ ||৬৮ |- |ঘনশ্যামে মামুদছপিএ মুৰাদ্বেগে মন্ত্ৰণা কৰিছে।|| ... || ১০৩ ||৬৯ |- |ঘনশ্যামে যুৱৰাজকে কোটোৱাল মুছিবকে তাৰ ঘৰলৈ|| || || |- |মাতি পঠালে।|| ... || ১০৪ ||৭০ |- |যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে ঘনশ্যামৰ তলৈ গ'ল।|| ... ||১০৮ ||৭২ |- |কোটোৱাল মুছিবক ঘনশ্যামে লোৱা লগালে।|| ... ||১০৯ ||৭৩ |- |যুৱৰাজে ১০ হাজাৰ ৰূপ মামুদছপিক দিম বুলি আহি|| || || |- |ৰহস্যে ৰাজাত জনালে।|| ... || ১১১ ||৭৫ |- |ঘনশ্যাম ৰাজাক মিলোঁ বুলি আহিল।|| ... || ১১৪ ||৭৭ |- |পীতাম্বৰ হাজৰিএ ৰত্নমাণিক্য ৰাজাৰ হাতত ধৰি|| || || |- |সিংহাসনৰ পৰা নমাই আনিলে।|| ... ||১১৫ ||৭৮ |- |ঘনশ্যাম ৰাজা হ'ল।|| ... || ১১৬ ||৭৮ |- |কোটোৱাল মুছিবক কাটিলে, ঘনশ্যামৰ নামে মোহৰ মাৰিলে।|| || ১১৮ ||৮০ |- |আমাৰ কটকীক তুলিবলৈ নিলে, সেই দিনে ৰাজা|| || || |- |আকস্মিকে ঘৰত জুই লাগিল।|| ... || ১২০ ||৮১ |- |গঙ্গানাৰাণী ধাএ ৰত্নমাণিক্যক মাৰিবলৈ যুক্তি দিলে।|| ... || ১২৩ ||৮৩ |- |ৰত্নমাণিক্যক মাৰিবলৈ মামুদছপিলৈ সুধি পঠালে।|| ... || ১২৫ ||৮৪ |- |ৰত্নমাণিক্য ৰাজাক মাৰিলে, দেশৰ লোকে কান্দিলে।|| ... ||১৩০ ||৮৭ |- |মামুদছপিক কবুলৰ দ্ৰব্য দি ঢকাক পঠাই দিলে।|| ... || ১৩৩ ||৯০ |}<noinclude></noinclude> g7z0kbd7g5dxm0ktpauq3yunrbcld9y 250584 250583 2026-05-21T10:43:33Z BabulB 104 250584 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|১০২|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী।|}}</noinclude>{| {{ts|mc|wa}} |- | || || পত্ৰ ||পৃষ্ঠা |- |আমাৰ কটকীক তুলিবলৈ উদ্যম কৰিলে।|| ... || ৭৪ ||৫০ |- |কটকীত আমাৰ দেশৰ পূৰ্ব্বকথা সুধিলত কলে।|| ... || ৮৬ ||৫৭ |- |মোট খেলি।|| ... || ৮৯ ||৬০ |- |ঘনশ্যামে ৰাজা হবলৈ মুৰাদ্বেগৰ তলৈ মানুহ || || || |- |পঠাই বঙ্গালৰ চাকৰ ধৰি আনাইছে।|| ... || ৯৯ ||৬৬ |- |মামুদছপিএ ঘনশ্যামে শপত কৰিলে।|| ... ||১০১ ||৬৭ |- |যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে ৰাজাত কলে,—|| || || |- |“ঘনশ্যামে বঙ্গালৰ মানুহ চাকৰ ধৰি ৰাজা হব খুজিছে।”|| ... || ১০২ ||৬৮ |- |ঘনশ্যামে মামুদছপিএ মুৰাদ্বেগে মন্ত্ৰণা কৰিছে।|| ... || ১০৩ ||৬৯ |- |ঘনশ্যামে যুৱৰাজকে কোটোৱাল মুছিবকে তাৰ ঘৰলৈ|| || || |- |মাতি পঠালে।|| ... || ১০৪ ||৭০ |- |যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে ঘনশ্যামৰ তলৈ গ'ল।|| ... ||১০৮ ||৭২ |- |কোটোৱাল মুছিবক ঘনশ্যামে লোৱা লগালে।|| ... ||১০৯ ||৭৩ |- |যুৱৰাজে ১০ হাজাৰ ৰূপ মামুদছপিক দিম বুলি আহি|| || || |- |ৰহস্যে ৰাজাত জনালে।|| ... || ১১১ ||৭৫ |- |ঘনশ্যাম ৰাজাক মিলোঁ বুলি আহিল।|| ... || ১১৪ ||৭৭ |- |পীতাম্বৰ হাজৰিএ ৰত্নমাণিক্য ৰাজাৰ হাতত ধৰি|| || || |- |সিংহাসনৰ পৰা নমাই আনিলে।|| ... ||১১৫ ||৭৮ |- |ঘনশ্যাম ৰাজা হ'ল।|| ... || ১১৬ ||৭৮ |- |কোটোৱাল মুছিবক কাটিলে, ঘনশ্যামৰ নামে মোহৰ মাৰিলে।|| || ১১৮ ||৮০ |- |আমাৰ কটকীক তুলিবলৈ নিলে, সেই দিনে ৰাজা|| || || |- |আকস্মিকে ঘৰত জুই লাগিল।|| ... || ১২০ ||৮১ |- |গঙ্গানাৰাণী ধাএ ৰত্নমাণিক্যক মাৰিবলৈ যুক্তি দিলে।|| ... || ১২৩ ||৮৩ |- |ৰত্নমাণিক্যক মাৰিবলৈ মামুদছপিলৈ সুধি পঠালে।|| ... || ১২৫ ||৮৪ |- |ৰত্নমাণিক্য ৰাজাক মাৰিলে, দেশৰ লোকে কান্দিলে।|| ... ||১৩০ ||৮৭ |- |মামুদছপিক কবুলৰ দ্ৰব্য দি ঢকাক পঠাই দিলে।|| ... || ১৩৩ ||৯০<noinclude>{{nopt}} |}</noinclude> 50hvz2xfgzblf0ct59rk8blsmvliblu 250591 250584 2026-05-21T11:48:13Z BabulB 104 250591 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|১০২|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী।|}}</noinclude>{| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="95%" |- | width="65%" | | width="10%" | | width="10%" | | width="10%" | |- | || || পত্ৰ ||পৃষ্ঠা |- |আমাৰ কটকীক তুলিবলৈ উদ্যম কৰিলে।|| ... || ৭৪ ||৫০ |- |কটকীত আমাৰ দেশৰ পূৰ্ব্বকথা সুধিলত কলে।|| ... || ৮৬ ||৫৭ |- |মোট খেলি।|| ... || ৮৯ ||৬০ |- |ঘনশ্যামে ৰাজা হবলৈ মুৰাদ্বেগৰ তলৈ মানুহ || || || |- |পঠাই বঙ্গালৰ চাকৰ ধৰি আনাইছে।|| ... || ৯৯ ||৬৬ |- |মামুদছপিএ ঘনশ্যামে শপত কৰিলে।|| ... ||১০১ ||৬৭ |- |যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে ৰাজাত কলে,—|| || || |- |“ঘনশ্যামে বঙ্গালৰ মানুহ চাকৰ ধৰি ৰাজা হব খুজিছে।”|| ... || ১০২ ||৬৮ |- |ঘনশ্যামে মামুদছপিএ মুৰাদ্বেগে মন্ত্ৰণা কৰিছে।|| ... || ১০৩ ||৬৯ |- |ঘনশ্যামে যুৱৰাজকে কোটোৱাল মুছিবকে তাৰ ঘৰলৈ|| || || |- |মাতি পঠালে।|| ... || ১০৪ ||৭০ |- |যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে ঘনশ্যামৰ তলৈ গ'ল।|| ... ||১০৮ ||৭২ |- |কোটোৱাল মুছিবক ঘনশ্যামে লোৱা লগালে।|| ... ||১০৯ ||৭৩ |- |যুৱৰাজে ১০ হাজাৰ ৰূপ মামুদছপিক দিম বুলি আহি|| || || |- |ৰহস্যে ৰাজাত জনালে।|| ... || ১১১ ||৭৫ |- |ঘনশ্যাম ৰাজাক মিলোঁ বুলি আহিল।|| ... || ১১৪ ||৭৭ |- |পীতাম্বৰ হাজৰিএ ৰত্নমাণিক্য ৰাজাৰ হাতত ধৰি|| || || |- |সিংহাসনৰ পৰা নমাই আনিলে।|| ... ||১১৫ ||৭৮ |- |ঘনশ্যাম ৰাজা হ'ল।|| ... || ১১৬ ||৭৮ |- |কোটোৱাল মুছিবক কাটিলে, ঘনশ্যামৰ নামে মোহৰ মাৰিলে।|| || ১১৮ ||৮০ |- |আমাৰ কটকীক তুলিবলৈ নিলে, সেই দিনে ৰাজা|| || || |- |আকস্মিকে ঘৰত জুই লাগিল।|| ... || ১২০ ||৮১ |- |গঙ্গানাৰাণী ধাএ ৰত্নমাণিক্যক মাৰিবলৈ যুক্তি দিলে।|| ... || ১২৩ ||৮৩ |- |ৰত্নমাণিক্যক মাৰিবলৈ মামুদছপিলৈ সুধি পঠালে।|| ... || ১২৫ ||৮৪ |- |ৰত্নমাণিক্য ৰাজাক মাৰিলে, দেশৰ লোকে কান্দিলে।|| ... ||১৩০ ||৮৭ |- |মামুদছপিক কবুলৰ দ্ৰব্য দি ঢকাক পঠাই দিলে।|| ... || ১৩৩ ||৯০ |}<noinclude></noinclude> 0vjcnkip8hw2zhnm6mlfbyr2ezzpiku 250595 250591 2026-05-21T11:51:05Z BabulB 104 250595 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{rh|১০২|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী।|}}</noinclude>{| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="95%" |- | width="72%" | | width="8%" | | width="8%" | | width="8%" | |- | || || পত্ৰ ||পৃষ্ঠা |- |আমাৰ কটকীক তুলিবলৈ উদ্যম কৰিলে।|| ... || ৭৪ ||৫০ |- |কটকীত আমাৰ দেশৰ পূৰ্ব্বকথা সুধিলত কলে।|| ... || ৮৬ ||৫৭ |- |মোট খেলি।|| ... || ৮৯ ||৬০ |- |ঘনশ্যামে ৰাজা হবলৈ মুৰাদ্বেগৰ তলৈ মানুহ || || || |- |পঠাই বঙ্গালৰ চাকৰ ধৰি আনাইছে।|| ... || ৯৯ ||৬৬ |- |মামুদছপিএ ঘনশ্যামে শপত কৰিলে।|| ... ||১০১ ||৬৭ |- |যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে ৰাজাত কলে,—|| || || |- |“ঘনশ্যামে বঙ্গালৰ মানুহ চাকৰ ধৰি ৰাজা হব খুজিছে।”|| ... || ১০২ ||৬৮ |- |ঘনশ্যামে মামুদছপিএ মুৰাদ্বেগে মন্ত্ৰণা কৰিছে।|| ... || ১০৩ ||৬৯ |- |ঘনশ্যামে যুৱৰাজকে কোটোৱাল মুছিবকে তাৰ ঘৰলৈ|| || || |- |মাতি পঠালে।|| ... || ১০৪ ||৭০ |- |যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে ঘনশ্যামৰ তলৈ গ'ল।|| ... ||১০৮ ||৭২ |- |কোটোৱাল মুছিবক ঘনশ্যামে লোৱা লগালে।|| ... ||১০৯ ||৭৩ |- |যুৱৰাজে ১০ হাজাৰ ৰূপ মামুদছপিক দিম বুলি আহি|| || || |- |ৰহস্যে ৰাজাত জনালে।|| ... || ১১১ ||৭৫ |- |ঘনশ্যাম ৰাজাক মিলোঁ বুলি আহিল।|| ... || ১১৪ ||৭৭ |- |পীতাম্বৰ হাজৰিএ ৰত্নমাণিক্য ৰাজাৰ হাতত ধৰি|| || || |- |সিংহাসনৰ পৰা নমাই আনিলে।|| ... ||১১৫ ||৭৮ |- |ঘনশ্যাম ৰাজা হ'ল।|| ... || ১১৬ ||৭৮ |- |কোটোৱাল মুছিবক কাটিলে, ঘনশ্যামৰ নামে মোহৰ মাৰিলে।|| || ১১৮ ||৮০ |- |আমাৰ কটকীক তুলিবলৈ নিলে, সেই দিনে ৰাজা|| || || |- |আকস্মিকে ঘৰত জুই লাগিল।|| ... || ১২০ ||৮১ |- |গঙ্গানাৰাণী ধাএ ৰত্নমাণিক্যক মাৰিবলৈ যুক্তি দিলে।|| ... || ১২৩ ||৮৩ |- |ৰত্নমাণিক্যক মাৰিবলৈ মামুদছপিলৈ সুধি পঠালে।|| ... || ১২৫ ||৮৪ |- |ৰত্নমাণিক্য ৰাজাক মাৰিলে, দেশৰ লোকে কান্দিলে।|| ... ||১৩০ ||৮৭ |- |মামুদছপিক কবুলৰ দ্ৰব্য দি ঢকাক পঠাই দিলে।|| ... || ১৩৩ ||৯০ |}<noinclude></noinclude> fls2lmvdkwbnt8a2wc65rsmuoul1mxh 104 87113 250594 242159 2026-05-21T11:50:38Z BabulB 104 250594 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{xx-larger|{{center|অথ নিৰ্ঘণ্টনং ।}}}} {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="95%" |- | width="72%" | | width="8%" | | width="8%" | | width="8%" | |- | || || পত্ৰ ||পৃষ্ঠা |- | আনন্দিৰাম মেধি আহিছে ।|| ... ||৩ ||২ |- | আনন্দিৰামৰ লগত আমাৰ মানুহ যোৱা ৷|| ... ||৪ ||৩ |- | ত্ৰিপুৰা ৰাজা আমাৰ দেশক উকীল পঠালে।|| ... || ৮ ||৬ |- | কছাৰী ৰাজা সেই উকীলক তুলিলে ।|| ... || ১০ ||৭ |- | গজপুৰত উকীল আহি ৺ লগ পালে, বৰবৰুৱা তুলিলে ।|| ... || ১১ ||৮ |- | সেই উকীলক তুলিবলৈ ৺-উদ্যম কৰিলে ।|| ... ||১৩ ||৯ |- | সন্দেশ-পত্র সহিতে উকীলক বিদাই দিলে ।|| ... ||১৯ ||১৩ |- | উকিলক দৌলত সেৱা কৰালে দুর্গোৎসৱৰ সময়ত ।|| ... || ২৭ ||১৮ |- | আমাৰ কটকীএ সহিতে উকিলক পঠাই দিলে।|| ... || ৩০ ||২১ |- | ত্ৰিপুৰালৈ যোৱা বাটৰ ঠিকনা যি ঠাইত যি আছে ৷|| ... || ৩১ ||২১ |- | সিহঁতৰ উকিলে সহিতে আমাৰ কটকী ত্ৰিপুৰা পালে ৷|| ... || ৩৫ ||২৪ |- | ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ ৰাজৰে নগৰৰে লেখা ৷|| ... || ৩৬||২৫ |- | ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ মাণিক্য নাম যিৰূপে হ'ল ।|| ... || ৫১ ||৩৪ |- | ৰাজাৰ উৰ্দ্ধপুৰুষৰ লেখা ।|| ... || ৫৩ ||৩৫ |- | চম্পকৰাই সহিতে ভেদ লগালে, পাচে মাৰিলে ।|| ... || ৫৭ ||৩৮ |- | নিতে ৰাজাৰ আচৰণ ৷|| ... ||৬১ ||৪১ |- | কবিসেখৰৰ ভনীএকক ৰাজা ভাৰ্য্যা কৰি আনিলে ৷|| ... || ৬৩ ||৪২ |- | ৰাজাৰ ভনীএকক ৰাজদুৰ্ল্লভনাৰাণত বিবাহ দিলে,|| || || |- | আকে নিসান আৰোৱান দিলে ৷|| ... || ৬৫||৪৪ |- | মুৰাদ্বেগৰ ভনীএকক ৰহস্যে ৰাজা আনিবলৈ সেৱক|| || || |- | এটা পঠালে, তাক কাটিলে ।|| ... || ৬৬ ||৪৪ |- | ঘনশ্যাম ঠাকুৰে ৰাজা হবৰ নিমিত্তে মুৰাদ্বেগৰ|| || || |- | ৰাজা সহিতে বিৰোধ লগালে, ৰাজা নাজানে ।|| ... ||৬৭ ||৪৫ |- | ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰ হাতী ধৰিবলৈ গ'ল।|| ... || ৭১||৪৮ |}<noinclude></noinclude> qnoyu0neewc1u1an18sxknykl7zdtxr 104 87117 250581 238516 2026-05-21T10:31:00Z BabulB 104 250581 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ধৰ্ম্মমাণিক্য ৰজাই স্বৰ্গদেৱলৈ দিয়া পত্ৰ-সন্দেশ ।|৯৯}}</noinclude>পৰা প্ৰীতিগোট চলি আছে। সেই প্ৰীতিগোট যেমনে হ্ৰাস নোহয় সেইখান কৰিব। উকীলৰ গতায়াত হলে প্ৰীতি হব, নগলে নাহব, এমত নাহয়। আমি সৰ্ববথা প্ৰীতি পথতে আছোঁ। তায়ঁৰ আমাৰ বিশিষ্ট কাৰ্য্য হৈলে উভয় পক্ষতে জ্ঞাত হই তদনুৰূপে আচৰা যাব।” এই বুলি পূৰ্ব্বৱতে আমাৰ কটকীক ৰূপ-কাপৰ দি বিদাই দিলে। পাচে আমাৰ কটকীএ আহি ভাত গড়গাওঁ পালেহি। পাচে সেই সন্দেশ-পত্ৰ দি মহা ৺দেৱতাৰ চৰণলৈ জনালে। ইতি সমাপ্ত। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> 0of4lhqgd4mmfmvo657bodsyku1udub 104 87119 250577 240215 2026-05-21T10:27:35Z BabulB 104 250577 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মহেন্দ্ৰমাণিক্যলৈ স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ উকীল-পত্ৰ।|৯৭}}</noinclude><section begin="A" />পাচে ৺দেৱৰ লগতে সোণাৰী নৈ বাহৰলৈকে উকীলো গ'ল। পাচে ততে ৺দেৱে তৰ্কবাগীশক পাঁচি আকও উকীলক ৰূপ ২০০ টকাএ, সোণৰ টাৰ ১ যোৰে দি ১৬৩৬ শকৰ বৈশাখৰ ২ দিন যাওঁতে আমাৰ কটকীএ সহিতে উকীলক দেশলৈ পঠাই দিলে। পাচে আমাৰ কটকী এ ত্ৰিপুৰা দেশ নৌপাওঁতে মহেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজা হৈ এক বৎসৰ দুই মাস থাকি গ্ৰহণী ধৰি মৰিল। দুৰ্জ্জয়সিংহ যুৱৰাজে ৰাজা হই ধৰ্ম্মমাণিক্য নাম ললে। পাচে উকিলে সহিতে আমাৰ কটকী পৌষৰ ২৪ দিন যাওঁতে ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ নগৰ পালেগৈ। পাচে ধৰ্ম্মমাণিক্য ৰাজাএ পূৰ্ব্বৱতে বাসা দিলে, ৰোজবাজো দিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|৪০শ আধ্যা।}} {{center|ধৰ্ম্মমাণিক্য ৰজাই স্বৰ্গদেৱলৈ দিয়া পত্ৰ-সন্দেশ।}} {{gap}}পাচে ১৬৩৭ শকৰ জৈষ্ঠৰ ২ দিন যাওঁতে আমাৰ কটকীক তুলি পূৰ্ববৱতে সম্ভাষা কৰি বহালৈ পঠাই দিলে। পাচে জৈষ্ঠৰ ২০ দিন যাওঁতে আমাৰ কটকীক বিদায় দিলে। সিহঁতৰ উকীল নিদিলে, আমাৰ কটকীৰ হাতত পত্ৰ সন্দেশ দিলে। {{gap}}পত্ৰৰ লেখা,— {{gap}}স্বস্তি শ্ৰীমদ্ভভবানী-পদ-পঙ্কজ-ধূলিপটল- ৰঞ্জিত-মনো-মত্ত—মধুব্ৰ তানবৰত-বিস্ৰাবণ-দূৰীকৃত-দুৰ্গত-দাৰিদ্ৰ, কৰ কলিত-নিষ্ক্ৰিংশধাৰা- জৰ্জ্জৰীকৃতাশেষ-ৰিপুকুল, নয়বিনয়-নৈপুণ্য-বশীকৃতাশেষ-দ্বিজ-সজ্জন, কৰ্পূৰ-পাণ্ডুৰ-যশঃপুৰ-পৰিপুৰিত — সমস্তাশামণ্ডল, বিবিধ-গুণসম্পন্ন- জন-মণ্ডিত-নিজাবাসস্থল, সকল শাস্ত্ৰ-বিশাৰদ-বুধমণ্ডলী-পৰিমণ্ডিত- <section end="B" /><noinclude></noinclude> 29t3cpmdox88m8biakj8b2kz7it4h2x 250578 250577 2026-05-21T10:28:06Z BabulB 104 250578 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||মহেন্দ্ৰমাণিক্যলৈ স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ উকীল-পত্ৰ।|৯৭}}</noinclude><section begin="A" />পাচে ৺দেৱৰ লগতে সোণাৰী নৈ বাহৰলৈকে উকীলো গ'ল। পাচে ততে ৺দেৱে তৰ্কবাগীশক পাঁচি আকও উকীলক ৰূপ ২০০ টকাএ, সোণৰ টাৰ ১ যোৰে দি ১৬৩৬ শকৰ বৈশাখৰ ২ দিন যাওঁতে আমাৰ কটকীএ সহিতে উকীলক দেশলৈ পঠাই দিলে। পাচে আমাৰ কটকী এ ত্ৰিপুৰা দেশ নৌপাওঁতে মহেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজা হৈ এক বৎসৰ দুই মাস থাকি গ্ৰহণী ধৰি মৰিল। দুৰ্জ্জয়সিংহ যুৱৰাজে ৰাজা হই ধৰ্ম্মমাণিক্য নাম ললে। পাচে উকিলে সহিতে আমাৰ কটকী পৌষৰ ২৪ দিন যাওঁতে ত্ৰিপুৰা ৰাজাৰ নগৰ পালেগৈ। পাচে ধৰ্ম্মমাণিক্য ৰাজাএ পূৰ্ব্বৱতে বাসা দিলে, ৰোজবাজো দিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{X-larger|{{center|৪০শ আধ্যা।}}}} {{x-larger|{{center|ধৰ্ম্মমাণিক্য ৰজাই স্বৰ্গদেৱলৈ দিয়া পত্ৰ-সন্দেশ।}}}} {{gap}}পাচে ১৬৩৭ শকৰ জৈষ্ঠৰ ২ দিন যাওঁতে আমাৰ কটকীক তুলি পূৰ্ববৱতে সম্ভাষা কৰি বহালৈ পঠাই দিলে। পাচে জৈষ্ঠৰ ২০ দিন যাওঁতে আমাৰ কটকীক বিদায় দিলে। সিহঁতৰ উকীল নিদিলে, আমাৰ কটকীৰ হাতত পত্ৰ সন্দেশ দিলে। {{gap}}পত্ৰৰ লেখা,— {{gap}}স্বস্তি শ্ৰীমদ্ভভবানী-পদ-পঙ্কজ-ধূলিপটল- ৰঞ্জিত-মনো-মত্ত—মধুব্ৰ তানবৰত-বিস্ৰাবণ-দূৰীকৃত-দুৰ্গত-দাৰিদ্ৰ, কৰ কলিত-নিষ্ক্ৰিংশধাৰা- জৰ্জ্জৰীকৃতাশেষ-ৰিপুকুল, নয়বিনয়-নৈপুণ্য-বশীকৃতাশেষ-দ্বিজ-সজ্জন, কৰ্পূৰ-পাণ্ডুৰ-যশঃপুৰ-পৰিপুৰিত — সমস্তাশামণ্ডল, বিবিধ-গুণসম্পন্ন- জন-মণ্ডিত-নিজাবাসস্থল, সকল শাস্ত্ৰ-বিশাৰদ-বুধমণ্ডলী-পৰিমণ্ডিত- <section end="B" /><noinclude></noinclude> 1nedtpa9qwqca070xzm3qbzn8i6jx2t 104 87120 250575 240228 2026-05-21T10:25:53Z BabulB 104 250575 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh|৯৬|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ভবাদৃশামনিশং কুশলমীহে। ভবতাং শ্ৰীযুতাৰিভীমনাৰায়ণদ্বাৰা ত্বদীয়ানন্দ প্ৰকাশাৎ ভবদ্বিজ্ঞাপ্তিমবগম্য সাহলাদিতঃ। প্ৰমোদাহৈৰ্ভবাদৃশৈঃ সৌহাৰ্দ য়াহলাদজনকং মাদৃশাম্মনঃ প্ৰোল্লসতি। হৰগৌৰীপদাম্ভোজ- মধুব্ৰতয়োৰাবয়োঃ কিমলভ্যং তথাপি কালানুসাৰতো মদনুষ্ঠেয়ে ভবিতব্যে ভবস্তিৰ্বিভাবনীয়ম্। শ্ৰীযুত-ৰত্নকন্দলী শ্ৰীযুতাৰ্জ্জুনদাস- মুখাদবশেষিতং বোদ্ধব্যম্। কিম্বহুনা বাচাং পল্লবিতেন। বাণাগ্নি- স্কন্দবক্তে ন্দু-সন্মিতে শক-বৎসৰে। নবম্যাং চৈত্ৰিকে কৃষ্ণে লিখিতা পত্ৰিকা শুভা। লক্ষযোজনতঃ সূৰ্য্যো ভূমৌ তিষ্ঠতি পঙ্কজম্। দ্বয়োঃ সৌহাৰ্দ্দসম্বন্ধাৎ সময়ে হিতকাৰিণৌ॥ ১৬৩৫ শক, মাস চৈত্ৰ। সন্দেশৰ লেখা,—নৰা কাপৰ ১, বুটাদাৰ ৰঘুনাৰাণী ১, কতিপা ১, খৰ্গ ২ যোৰ সত ২ পকৰা কটাৰী ৪ খন। {{gap}}বৰবৰুৱাএ পত্ৰ দিয়াৰ লেখা,⸺ {{gap}}স্বস্তি শ্ৰীমৎ স্বেষ্টদেৱ-চৰণ- সৰোৰুহ- সেবনাৰ্জ্জন - জনিত-নিজ- যশোৰাশি-হংসী-বিকাশিতাশামণ্ডল, সাৰাসাৰ-বিচাৰ-চাতুৰী- বিৰাজমান ৰাজপদবী-সমাশ্ৰিতোদাৰ-চৰিত-মহাৰাজাধিৰাজ- শ্ৰীশ্ৰীমহেন্দ্ৰমাণিক্যেষু। অৰি-কৰি-সম্মদন-পঞ্চানন-প্ৰতিম-শ্ৰীযুত- সুৰতসিংহ-বৃহদ্বৰুৱা-নামধেয়স্থ্য সপ্ৰেম – বিজ্ঞাপন-পত্ৰী উদস্তস্থেয়ম্। শ্ৰীমদবিভীমনাৰায়ণ— বৈবধিক — বদনাম্ভবিষয়কমখিল-প্ৰবৰ্তন- মাকলয্যাহমাপ্যায়িতঃ। পত্ৰসন্দেশাৰ্থমনা গৰ্থঃ প্ৰস্থাপাতে, তদা দাতব্যম্। কিমধিকং বচসাং পল্লবিতেন স এব নিখিলং নিগদিষ্যতি। বাণ-বহুাৰ্ত্ত - শুভ্ৰাংশু-গণিতে শক-হায়ণে। চৈত্ৰস্য শ্যাম-পঞ্চম্যাং পত্ৰমেতৎ প্ৰহীয়তে।। শ্ৰীৰত্নকন্দলী শ্ৰীযুতাৰ্জ্জুনদাস-বাৰ্ত্তাবহাবপি সমস্তমাবেদয়িষ্যত, ইতি। সন্দেশ, — নৰা কাপৰ ১, শুক্ল চামৰ ১। বৰবৰুৱাএ উকিলক বঁটা দিয়াৰ লেখা,—অবিৰভীমনাৰাণক কপাহী জামা ১ খান, আগফুলাম বৰকাপৰ ১যোৰ, কপাহী পটুকা ১, বোলোৱা পাগ ১, আতলঞ্চৰ ইজাৰ, এইৰূপে দিলে।<noinclude></noinclude> 5gkewnta0lb6mn8vcwjwzj64un14jyw 250576 250575 2026-05-21T10:26:06Z BabulB 104 250576 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh|৯৬|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ভবাদৃশামনিশং কুশলমীহে। ভবতাং শ্ৰীযুতাৰিভীমনাৰায়ণদ্বাৰা ত্বদীয়ানন্দ প্ৰকাশাৎ ভবদ্বিজ্ঞাপ্তিমবগম্য সাহলাদিতঃ। প্ৰমোদাহৈৰ্ভবাদৃশৈঃ সৌহাৰ্দ য়াহলাদজনকং মাদৃশাম্মনঃ প্ৰোল্লসতি। হৰগৌৰীপদাম্ভোজ- মধুব্ৰতয়োৰাবয়োঃ কিমলভ্যং তথাপি কালানুসাৰতো মদনুষ্ঠেয়ে ভবিতব্যে ভবস্তিৰ্বিভাবনীয়ম্। শ্ৰীযুত-ৰত্নকন্দলী শ্ৰীযুতাৰ্জ্জুনদাস- মুখাদবশেষিতং বোদ্ধব্যম্। কিম্বহুনা বাচাং পল্লবিতেন। বাণাগ্নি- স্কন্দবক্তে ন্দু-সন্মিতে শক-বৎসৰে। নবম্যাং চৈত্ৰিকে কৃষ্ণে লিখিতা পত্ৰিকা শুভা। লক্ষযোজনতঃ সূৰ্য্যো ভূমৌ তিষ্ঠতি পঙ্কজম্। দ্বয়োঃ সৌহাৰ্দ্দসম্বন্ধাৎ সময়ে হিতকাৰিণৌ॥ ১৬৩৫ শক, মাস চৈত্ৰ। সন্দেশৰ লেখা,—নৰা কাপৰ ১, বুটাদাৰ ৰঘুনাৰাণী ১, কতিপা ১, খৰ্গ ২ যোৰ সত ২ পকৰা কটাৰী ৪ খন। {{gap}}বৰবৰুৱাএ পত্ৰ দিয়াৰ লেখা,⸺ {{gap}}স্বস্তি শ্ৰীমৎ স্বেষ্টদেৱ-চৰণ- সৰোৰুহ- সেবনাৰ্জ্জন - জনিত-নিজ- যশোৰাশি-হংসী-বিকাশিতাশামণ্ডল, সাৰাসাৰ-বিচাৰ-চাতুৰী- বিৰাজমান ৰাজপদবী-সমাশ্ৰিতোদাৰ-চৰিত-মহাৰাজাধিৰাজ- শ্ৰীশ্ৰীমহেন্দ্ৰমাণিক্যেষু। অৰি-কৰি-সম্মদন-পঞ্চানন-প্ৰতিম-শ্ৰীযুত- সুৰতসিংহ-বৃহদ্বৰুৱা-নামধেয়স্থ্য সপ্ৰেম – বিজ্ঞাপন-পত্ৰী উদস্তস্থেয়ম্। শ্ৰীমদবিভীমনাৰায়ণ— বৈবধিক — বদনাম্ভবিষয়কমখিল-প্ৰবৰ্তন- মাকলয্যাহমাপ্যায়িতঃ। পত্ৰসন্দেশাৰ্থমনা গৰ্থঃ প্ৰস্থাপাতে, তদা দাতব্যম্। কিমধিকং বচসাং পল্লবিতেন স এব নিখিলং নিগদিষ্যতি। বাণ-বহুাৰ্ত্ত - শুভ্ৰাংশু-গণিতে শক-হায়ণে। চৈত্ৰস্য শ্যাম-পঞ্চম্যাং পত্ৰমেতৎ প্ৰহীয়তে।। শ্ৰীৰত্নকন্দলী শ্ৰীযুতাৰ্জ্জুনদাস-বাৰ্ত্তাবহাবপি সমস্তমাবেদয়িষ্যত, ইতি। সন্দেশ, — নৰা কাপৰ ১, শুক্ল চামৰ ১। বৰবৰুৱাএ উকিলক বঁটা দিয়াৰ লেখা,—অবিৰভীমনাৰাণক কপাহী জামা ১ খান, আগফুলাম বৰকাপৰ ১যোৰ, কপাহী পটুকা ১, বোলোৱা পাগ ১, আতলঞ্চৰ ইজাৰ, এইৰূপে দিলে। {{nop}}<noinclude></noinclude> rrnj2ppoy45qup2m29tdg4xwgitcqku 104 87121 250574 240217 2026-05-21T10:25:32Z BabulB 104 250574 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{X-larger|{{center|৩৯শ আধ্যা।}}}} {{X-larger|{{center|মহেন্দ্ৰমাণিক্যলৈ স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ উকীল-পত্ৰ।}}}} {{gap}}পাচে চৈত্ৰৰ ২৭ দিন যাওঁতে বৰবৰাএ উকীলক বিদাই দিলে, বোলে,—“অবিভীমনাৰাণ, তোক স্বৰ্গমহাৰাজা বিদায় দিলে। আজি তোক মঞো বিদায় দিলো। স্বৰ্গমহাৰাজা সহিত মহেন্দ্ৰমাণিক্যৰ যি প্ৰীতিগোট হৈছে, সেই প্ৰীতিগোট যেমনে হ্ৰাস নহয় তাক কৰিব।” পাচে ফুল-চন্দন দি বুলিলে, বোলে, – “অৰিভীমনাৰাণ, তঞি আজি বাসাত জিৰাই থাকগৈ, অন্য দিন আপোন দেশে যাবি।” পাচে উকীল পূৰ্ব্বৱতে বাসালৈ গ'ল। পাচে ৺দেৱতাএ উকীলক বঁটা দিয়াৰ লেখা,— সোণৰ লঠা কৰ্ণফুলা ১ যোৰ, চিকণ আলঞ্চৰ জামা ১, ৰূপাৱলী পাটুকা ১, বোলোৱা পাগ ১, ফুলাম বৰকাপোৰ ১, আতলঞ্চৰ ইজাৰ ১, ৰূপ ৬০। ৪ দৈত্যসিংহক দিলে,— মজা জামা ৪, বোলোৱা পাগ ৪, এফলীয়া বৰকাপৰ ৪, গন্ধীয়াঘৰীয়া পাটুকা ৪, ঢেঁকেৰী ঢৰাৰ ইজাৰ ৪। ইহঁতক একোটাক ৩০কৈ ৰূপ দিলে। নকৰ এটিক দিলে ৰূপ ৬। {{gap}}মহেন্দ্ৰমাণিক্যলৈ দিয়া পত্ৰৰ লেখা,⸺ {{Gap}}স্বস্তি শ্ৰীমদ্‌গৌৰীনাথ—চৰণাৰবিন্দ-সান্দ- মকৰন্দ-সন্দোহ- পানানন্দিত-স্বস্তি-মধুব্ৰত, বিবিধ-গুণোপাৰ্জিতকীৰ্ত্তি-শুভ্ৰাংশু-কিৰণ- ধোৰণী-ধবলীকৃতাশেষ ধৰামণ্ডল, নিজতেজস্তোম-খৰ্ব্বীকৃতাৰিত। প্ৰচয়োত্তঙ্গ—তুৰঙ্গ-বাৰণ-চমুনিচয় — বিস্ফাৰিত-ৰণগৰিমাগ্ৰগণ্য—— গণনীয় বৰ, নিখিল—শাস্ত্ৰস্যাশোদ্দীপ্ত — বাগ, জাল- পণ্ডিত-ব্যাপ্ত- গোষ্ঠ্যবচিত-মহেন্দ্ৰধাম, অশেষদানোদ্ধত-ৰব-্বন্যহৃত-কৰ্ণাবদাত- যশঃপটলেষু শ্ৰীশ্ৰীমহেন্দ্ৰমাণিক্য-মহাৰাজ-মহোগ্ৰ-প্ৰতাপেষু। সম্মোদ- সম্পাদয়িত্ৰী পত্ৰী বিৰাজতে। সমিহ শ্ৰীমতাং প্ৰীতি-পাত্ৰীভূতানাং °<noinclude></noinclude> gsvekyc7d534b4m0p44yq1c9z74xeqd 104 87122 250571 239589 2026-05-21T10:21:54Z BabulB 104 250571 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৯৪|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>ৰস-শুভ্ৰাংশু-গণিতে শকহায়নে। মাৰ্গশুক্লদ্বিতীয়ায়াং পত্ৰী চৈষা প্ৰহীয়তে। যুধিষ্ঠিৰস্য সম্ৰাজো বিৰাট-দ্ৰুপদাবপি। দূৰস্থৌ সময়ে তৌচ সৌহাৰ্দদ্ধিতকাৰিণৌ॥ অপৰঞ্চ — কৈলাসেশ্বৰ-কুন্দ-কম্বু-কৰকা-কৰ্পূৰ হাৰস্মিতা॥ জোৎস্নাধাৰণ ৰাজহংস-কুমুদ-ক্ষীৰোদনীৰদ্যুতিঃ॥ কীৰ্ত্তিস্তে সুৰসুন্দৰীমুখবিধু-জোৎস্নাবলীবাভিতো। মুদ্ৰামাতনুতে সুৰেন্দ্ৰ-নয়ন- স্তোমান্নুজানামিয়ম্॥ {{Gap}}পাচে বৰপাতৰে বুলিলে, বোলে,— “অৰিভীমনাৰাণ, স্বৰ্গমহাৰাজা বুলিছে, বোলে, – “মহেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজা পত্ৰত যিখান লেখি আহিছে তাক শুনা হ'ল, বচনে কোনখান বুলি আহিছে?” পাচে উকিলে বুলিলে, বোলে, – “স্বৰ্গদেৱ, পত্ৰত যেই বচনে সেইসে।” পাচে বৰপাত্ৰ-গোহাঞিঞ বুলিলে, বোলে, – “অৰিভীমনাৰাণ, স্বৰ্গমহাৰাজ বুলিছে, বোলে—‘আজি তঞি বাসাত জিৰাই থাকগৈ। মহেন্দ্ৰমাণিক্যে পত্ৰত যিখান লিখি আসিছে তাৰ সিদ্ধান্ত তোৰ বিদায়ৰ কালে পাবি।” পাচে উকীল পূৰ্বৱতে বাসালৈ আহিল। {{gap}}পাচে ১৬৩৫ শকৰ চৈত্ৰৰ ২১ দিন যাওঁতে উকিলক পূৰ্ব্বৱতে আনি বিদাই দিলে। বৰপাত্ৰ-গোহাঞি এ বুলিলে, বোলে, – “অৰি ভীমনাৰাণ, স্বৰ্গমহাৰাজা বুলিছে, বোলে, — 'তাক আজি মঞি বিদাই দিলোঁ। ৰাজা পত্ৰত যিখান লিখি আসিছে তাহাৰ সিদ্ধান্ত পত্ৰতে পাব।' বচনেও এইখান কব দিছে, বোলে, — 'তাঞিৰ আমাৰ যি প্ৰীতিগোট হৈইছে ই সৰ্ব্বলোকত প্ৰকাশ হৈইছে। সেই প্ৰীতিগোট যেমনে হ্ৰাস নহয় তাক কৰিব!' আৰু মহাৰাজা বুলিছে, বোলে,— ‘যুধিষ্ঠিৰাদি নৃপতিসকলৰ সাহছৰ্য্য দিয়া ৰাজা যি পত্ৰত লিখিছে, সেই প্ৰীতি বচনক ৰক্ষা কৰি কাৰ্য্য সময়ত আমাৰ অনুকূল পক্ষত ৰহিব'।” পুনৰ্ব্বাৰ বুলিলে, বোলে, – “অৰিভীমনাৰাণ, তঞি আজি বহাত জিৰাই থাকগৈ, আন দিন আপোন দেশে যাবি।” পাচে উকীল পূৰ্ববৱতে বাসালৈ গ'ল। {{nop}}<noinclude></noinclude> 1c406zlqnam34mcdb12vnr8bdsq8yft 104 87123 250570 239736 2026-05-21T10:21:32Z BabulB 104 250570 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ৰংপুৰত মহেন্দ্ৰমাণিক্যৰ কটকী ।|৯৩}}</noinclude>মহাৰাজা সুধিছে, বোলে, – 'তঞি যেখন আহ তেখন মহীন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজা কুশলে আছে?” উকীলে বুলিলে, বোলে, – “স্বৰ্গদেৱ, আসিবা কালে কুশলে আছে।” পাচে বৰপাতৰে বুলিলে, বোলে, – “অৰি ভীমনাৰাণ, স্বৰ্গমহাৰাজা বুলিছে, বোলে, – “ৰাজা ৰাজ্যে সমন্বিতে কুশলে থাকিব এইগোট বিশেষ।” {{gap}}পত্ৰৰ লেখা,— {{gap}}স্বস্তি প্ৰবল-বলাহকনিকায়- প্ৰতিকাশ-গণ্ডস্থলাবিৰল-বিগলস্মৈৰেয়- ধাৰা-পূৰিতাখণ্ড-ভূমণ্ডল- দন্তাৱল-পটল- সমুদয় - প্ৰলয়প্ৰভঞ্জন-প্ৰতিম- জবাখৰ্ব্ব-গন্ধৰ্ব্বগণ-খুৰক্ষুন্নক্ষৌণীতলোচ্চালিত-ধূলিপটল-মহে ন্নতিপটিম- সমুচ্ছিত-মাৰ্ত্তণ্ডমণ্ডল- তিৰস্কাৰ-গৰিম সমুচ্ছায়িত-বিবিধ-বৈজয়ন্তীচয়- চাৰুচেলাবলীচিত্ৰিত-বিহায়ঃস্থল-পদাতি-সংঘাত-সমুদভ্ৰামিত-চামীকৰ- শ তচন্দ্ৰচৰ্ম্মনিচয়-চমৎকাৰ-সম্ভাবিত ত্ৰিলোকীতল সম্বৰ্ত্ত-সময়ভ্ৰমভৰ- নিজ ধ্বজিনীনায়কগণ-সম বিজয়-সমুদ্যম সমীহ-গোপুৰ-নিঃসৰণ- বৃত্তান্তাকলন-ভয়-বিকলতোজ্জিতালয়-পাৰাবাৰ-শত-বিপ্ৰতীপ- ভূপালকুল-বামলোচনা-লোচনাৱলী-বিগলিতাশ্ৰুধাৰা- সমুৎপাদিতাপাৰ-পাৰাবাৰ, পৰিস্ফুজ‍ প্ৰতাপৌৰ্ব-বৈশ্বানৰ জ্বালা- জালাবলীঢ়-ত্ৰিভুবন-বিবৰ ৰিসৰেষু। কণক কৰি-তুৰঙ্গমাদ্যনেকবিধ- বিবিধ-বিধিবোধিত-বিতৰণ-কৃতাৰ্থী-কৃতাৰ্থীসাৰ্থ-গীয়মান-যশঃ প্ৰকাশী- কৃতাশামণ্ডলেষু শ্ৰী শ্ৰীমৎ-স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহমহাৰাজ-পৰম-পবিত্ৰ- চৰিত্ৰেষু। শ্ৰীশ্ৰীযুত-মহেন্দ্ৰমাণিক্যদেৱস্থ্য সবিনয়-নতিততি- সম্পাদয়িত্ৰী পত্ৰী বিজৃম্ভতে। শ্ৰীমদ্ভবদনুদিনোপচীয়মান-ভব্যমব্যাহত - মভীপ্সঃু সময়োচিত-নিজভাবুক-ভাবিতোহহম্। আবয়োঃ শ্ৰীপৰমেশ্বৰেণ কিং ন দত্তম্, তথাপি পত্ৰসন্দেশাৰ্থমীষদ্বসু প্ৰেষ্যতে। শ্ৰীমদ্ভব- প্ৰণিধিদ্বাৰা ত্বদীয়মঙ্গলপ্ৰকাশাৎ সুহৃদভিনন্দকৈঃ ভবাদৃশৈৰ্ব্বয়মা- নন্দপাত্ৰী কৰিষ্যামহে। অলমতিবিস্তৰেণ গিৰাম্। শ্ৰীযুক্ত- ৰত্নকন্দলী শ্ৰীযুত৷ৰ্জ্জুনবৈৰাগি-প্ৰমুখাৎ সৰ্ব্বং বিজ্ঞাতব্যমিতি। বেদাগ্নি-<noinclude></noinclude> jx1ekvm6qt75mbi28wf154oazecawfm 104 87125 250569 239093 2026-05-21T10:20:57Z BabulB 104 250569 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{X-larger|{{center|৩৮শ আধ্যা।}}}} {{X-larger|{{center|ৰংপুৰত মহেন্দ্ৰমাণিক্যৰ কটকী।}}}} {{gap}}পাচে শাওণৰ ১০ দিন যাওঁতে পূৰ্ব্বৱতে দৰ্কাৰ কৰি আমাৰ কটকীক ভুলিলে। আগৰ ধাৰাণে সম্ভাষা কৰি ফুল-চন্দন দি বাসালৈ বিদায় দিলে। ৰোজবাজকে। পূৰ্ব্বৱতে দিছিলে। পাচে মাঘৰ ৭ দিন যাওঁতে পূৰ্ব্বৱতে দৰ্ব্বাৰ কৰি আমাৰ কটকীক বিদায় দিলে।আমাৰ দুই কটকীক দিলে, — আতলঞ্চৰ জামা, সোণাৱলী ছিৰা, ৰূপৰ জালৰ দিয়া পটুকা। দুই কটকীকে পাইককে দিলে ৰূপ ১০০ টকা। {{Gap}}এইৰূপে দি পাচে আমাৰ কটকীৰ লগত পত্ৰ-সন্দেশ সহিতে অৰিভীমনাৰাণ উকীলক পঠাই দিলে। পাচে অৰিভীমনাৰাণ উকিলে সহিতে আমাৰ কটকী আহি ১৬৩৫ শকৰ ভাদ্ৰৰ ১৩ দিন যাওঁতে ৰঙ্গপুৰ নগৰ পালেহি। পাচে মহা ৺আজ্ঞাত্ৰ বৰবৰুৱা এ দিখৌৰ সিপাৰে জানখনাত বহা কৰাই দিলে। তাতে সেই উকিল থাকিল। ৰৌজবাজে৷ পূৰ্ব্বৰ ধাৰণে দিছিলে। {{Gap}}পাচে কাৰ্ত্তিকৰ ১২ দিন যাওঁতে সপ্তমী তিথিত পাচবেলা সেই উকীলক পূৰ্ব্বৱতে বৰবৰুৱাএ তুলিবলৈ অনালে। উকিলেও পূৰ্ব্বৰ ধাৰণে আসি বৰবৰুৱাৰ চ'ৰাত বহিল। পাচে বৰবৰুৱাএ সুধিলে, বোলে,—“অৰিভীমনাৰাণ, তঞি যেখন আহ তেখন ৰাজা মহেন্দ্ৰমাণিক্য কুশলে আছে?” উকীলে বুলিলে, বোলে, – “স্বৰ্গদেৱ, আমি আসিবাৰ কালে কুশলে আছে।” পাচে বৰবৰুৱা বুলিলে, বোলে,—“ৰাজা যে কুশলে থাকিব আমাৰো এহিসে ইছা।” পাচে পত্ৰ দিলে, মজুন্দাৰে সেই পত্ৰ লৈ মাতিলে। {{Gap}}পত্ৰৰ লেখা,— {{gap}}স্বস্তি বিবিধ-গুণচয়-সমুদ্যোতিত-কলেবৰ- নানাদানপ্ৰমোদীকৃতমাৰ্গা- গণন--প্ৰতাপ--তপন--বিগলিত--ৰিপু--নিকৰান্ধকাৰ- শ্ৰীযুত-সুৰতসিংহ-<noinclude></noinclude> dcqyph9lcgqljjb3szeuqvmvpn20put 104 87126 250567 239229 2026-05-21T10:19:25Z BabulB 104 250567 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{X-larger|৩৭শ আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|মহেন্দ্ৰমাণিক্যৰ ভাতৃহত্যাৰ প্ৰায়শ্চিত্ত।}}}} {{gap}}পাচে ৰাজা ঘৰপোৰাৰ সোণ, ৰূপ, আনো দ্ৰব্য যি হয় বিচাৰ কৰি ললে। বিচাৰ কৰি পালে সোণে ৰূপে দুত্ৰ মুলি ২৫ লাখ ৰূপৰ বাব পালে। পাচে ৰাজা মামুদছপিক দিলে ৰূপ ১০ হাজাৰ, হাতী ২টা। তাৰ পুতেকক দিলে ৰূপ ১ হাজাৰ, হাতী ১টা। মীৰমুৰাদলৈ দিলে ৰূপ ৫ হাজাৰ। এইৰূপে দি মামুদছপিক বিদায় দিলে। যুৱৰাজেও মামুদছপিক দিলে ৰূপ ১০ হাজাৰ। পাচে ৰাজাএ চাকৰ ধৰি অনা বঙ্গালৰ মানুহ কিছোমান লগত ৰাখি আনক মাহিনা ৰূপ দি বিদায় দিলে। {{Gap}}পাচে এক মাস হ'লত ৰাজাএ বৃষোৎসৰ্গ কৰাই ৰত্নমাণিক্যৰ কৰ্ম্ম কৰালে, দান-দখিণাও বিস্তৰ দিলে। পাচে ৰাজবংশী হৰিধন ঠাকুৰৰ পুতেকক পঠাই ১ হাজাৰ ৰূপ দি গঙ্গাত অস্থি লগালে। এক বছৰৰ অন্তৰত ১ হাজাৰ ৰূপ দি গয়াত পিণ্ড দিয়ালে। পাচে মহেন্দ্ৰমাণিক্যে ৰত্নমাণিক্যক বধ কৰি ডম্বক তীৰ্থত স্নান কৰিলে, ব্ৰাহ্মণকো অনেকৰূপে দান-দখিণা কৰিলে, জগন্নাথলৈকো এক হাজাৰ ৰূপ দি ভোগ লগালে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> s4gujvrg9v3v4crj2zlkxlhtvucoplj 104 87127 250472 250452 2026-05-20T16:46:56Z BabulB 104 250472 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{center|{{xx-larger|'''সুচীপত্র।'''}}}} {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="100%" |- | width="25%" | | width="55%" | | width="15%" | |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/Introduction|Introduction]] || ...{{gap|6em}}...{{gap|6em}}... || vii |} {{X-larger|{{center|'''ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী।'''}}}} {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="100%" |- | width="20%" | | width="65%" | | width="15%" | |- | || || পৃষ্ঠা |- |[[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১ম আধ্যা।|১ম আধ্যা।]] || মোগলৰ বিৰুদ্ধে স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰণোদ্দম। || ১ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২য় আধ্যা।|২য় আধ্যা।]] || অসম-ত্ৰিপুৰাৰ প্রীতি-সংস্থাপক আনন্দিৰাম মেধি। || ৩ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩য় আধ্যা।|৩য় আধ্যা।]] || ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ আগত অসমৰ কটকী। || ৫ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৪ৰ্থ আধ্যা।|৪ৰ্থ আধ্যা।]]|| অসমত ত্ৰিপুৰাৰ কটকী। || ৭ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৫ম আধ্যা।|৫ম আধ্যা।]] || স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ সভাত ত্ৰিপুৰা কটকী। || ৯ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৬ষ্ঠ আধ্যা।|৬ষ্ঠ আধ্যা।]] ||ত্ৰিপুৰা ৰজালৈ ৰুদ্ৰসিংহৰ ৰহস্য-পত্ৰ। || ১৫ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৭ম আধ্যা।|৭ম আধ্যা।]] || ত্ৰিপুৰা কটকী বিদায়। || ১৬ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৮ম আধ্যা।|৮ম আধ্যা।]] ||ত্ৰিপুৰা কটকীৰ ৰংপুৰত দুর্গোৎসৱ দৰ্শন। || ১৯ |- |[[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৯ম আধ্যা।|৯ম আধ্যা।]] || ত্ৰিপুৰালৈ যোৱা পথৰ বিৱৰণ। || ২১ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১০ম আধ্যা।|১০ম আধ্যা।]] || ত্ৰিপুৰাত পুনৰ অসমৰ কটকী। || ২৪ |- |[[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১১শ আধ্যা।|১১শ আধ্যা। ]] ||ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ কোঁঠৰ, নগৰৰ, দেশৰ লেখা। || ২৫ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১২শ আধ্যা।|১২শ আধ্যা।]] || ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ পূৰ্ব্বপুৰুষৰ কথা। || ৩৪ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৩শ আধ্যা।|১৩শ আধ্যা। ]]|| ত্ৰিপুৰা সিংহাসনত ৰত্নমাণিক্য ৰজা। || ৩৭ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৪শ আধ্যা।|১৪শ আধ্যা।]] ||যুৱৰাজ চম্পকৰায়ৰ হত্যা। || ৩৮ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৫শ আধ্যা।|১৫শ আধ্যা।]] || ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ দৈনিক কৰ্ম্ম। || ৪১ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৬শ আধ্যা।|১৬শ আধ্যা।]] || ৰত্নমাণিক্যৰ বিৰুদ্ধে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰৰ ষড়যন্ত্র। || ৪২ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৭শ আধ্যা।|১৭শ আধ্যা।]] || ঘনশ্যাম আৰু মুৰাদবেগৰ সত্য-শপত। || ৪৪ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৮শ আধ্যা।|১৮শ আধ্যা।]]|| ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰৰ হাতী ধৰিবলৈ যাত্ৰা। || ৪৮ |- |[[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৯শ আধ্যা।|১৯শ আধ্যা।]] ||ত্ৰিপুৰাত অসমীয়া কটকী। || ৪৯ |}<noinclude></noinclude> 4tlieeew2tw7yb1zg1cyw7s2e2lcvg9 104 87128 250588 250453 2026-05-21T10:51:47Z BabulB 104 250588 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="100%" |- | width="20%" | | width="65%" | | width="15%" | |- | || || পৃষ্ঠা |- |[[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২০শ আধ্যা। |২০শ আধ্যা। ]] || ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ দৰবাৰ। || ৫০ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২১শ আধ্যা।|২১শ আধ্যা।]] || ত্ৰিপুৰা দৰবাৰত অসমীয়া কটকী। || ৫৫ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২২শ আধ্যা।|২২শ আধ্যা।]] || অসম-মোগলৰ যুদ্ধৰ বৰ্ণনা। || ৫৭ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৩শ আধ্যা।|২৩শ আধ্যা।]]|| ত্ৰিপুৰাত মদন পূজাৰ আড়ম্বৰ। || ৫৯ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৪শ আধ্যা।|২৪শ আধ্যা। ]]|| মোটখেলাৰ কৌতুক। || ৬১ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৫শ আধ্যা।|২৫শ আধ্যা।]] || ৰজাৰ বিৰুদ্ধে ঘনশ্যামৰ সৈন্যসংগ্ৰহ। || ৬৩ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৬শ আধ্যা।|২৬শ আধ্যা।]] || ঘনশ্যাম, মুৰাগে আৰু মামুদছপিৰ মন্ত্ৰণা। || ৬৪ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৭শ আধ্যা।|২৭শ আধ্যা।]] || ৰাজধানীৰ সমীপত সসৈন্যে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰ। || ৬৯ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৮শ আধ্যা।|২৮শ আধ্যা।]] || যুৱৰাজ আৰু কোটোৱাল মুছিবৰ সজ পৰামৰ্শ। || ৭১ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৯শ আধ্যা।|২৯শ আধ্যা।]] || “যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে ঘনশ্যামৰ তলৈ গল।" ||৭২ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩০শ আধ্যা।|৩০শ আধ্যা।]] || ঘনশ্যামৰ হাতত কোটোৱাল মুছিব বন্দী। || ৭৩ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩১শ আধ্যা।|৩১শ আধ্যা।]] ||মহাৰাজ ৰত্নমাণিক্যৰ সৰলতা আৰু ভাতৃত বিশ্বাস। || ৭৫ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩২শ আধ্যা।|৩২শ আধ্যা। ]]|| ঘনশ্যাম ঠাকুৰৰ সিংহাসন অধিকাৰ। || ৭৬ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৩শ আধ্যা।|৩৩শ আধ্যা। ]]|| ত্ৰিপুৰাৰ সিংহাসনত ঘনশ্যাম বা মহেন্দ্রমাণিক্য ৰজা। || ৭৮ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৪শ আধ্যা।|৩৪শ আধ্যা। ]]|| সহমৃতা ৰাজভইনী। || ৮০ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৫শ আধ্যা।|৩৫শ আধ্যা।]] || ভগা ৰজা ৰত্নমাণিক্য বধ। || ৮১ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৬শ আধ্যা।|৩৬শ আধ্যা।]]|| ৰত্নমাণিক্যৰ শৱসৎকাৰ। || ৮৭ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৭শ আধ্যা।|৩৭শ আধ্যা।]] || মহেন্দ্ৰমাণিক্যৰ ভাতৃহত্যাৰ প্ৰায়শ্চিত্ত। ||৯০ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৮শ আধ্যা।|৩৮শ আধ্যা।]] ||ৰংপুৰত মহেন্দ্ৰমাণিক্যৰ কটকী। ||৯১ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৯শ আধ্যা।|৩৯শ আধ্যা।]] || মহেন্দ্ৰমাণিক্যলৈ স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ উকীল-পত্র। ||৯৫ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৪০শ আধ্যা।|৪০শ আধ্যা।]] ||ধৰ্ম্মমাণিক্য ৰজাই স্বৰ্গদেৱলৈ দিয়া পত্র-সন্দেশ। ||৯৭ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/অথ নির্ঘণ্টনং।|অথ নির্ঘণ্টনং।]] || ...{{gap|6em}}...{{gap|6em}}... ||১০১ |}<noinclude></noinclude> 9cqbb0vtf9n2kld8rvf587cg26tfttk 250589 250588 2026-05-21T10:52:32Z BabulB 104 250589 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="100%" |- | width="20%" | | width="65%" | | width="15%" | |- | || || পৃষ্ঠা |- |[[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২০শ আধ্যা। |২০শ আধ্যা। ]] || ত্ৰিপুৰা ৰজাৰ দৰবাৰ। || ৫০ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২১শ আধ্যা।|২১শ আধ্যা।]] || ত্ৰিপুৰা দৰবাৰত অসমীয়া কটকী। || ৫৫ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২২শ আধ্যা।|২২শ আধ্যা।]] || অসম-মোগলৰ যুদ্ধৰ বৰ্ণনা। || ৫৭ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৩শ আধ্যা।|২৩শ আধ্যা।]]|| ত্ৰিপুৰাত মদন পূজাৰ আড়ম্বৰ। || ৫৯ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৪শ আধ্যা।|২৪শ আধ্যা। ]]|| মোটখেলাৰ কৌতুক। || ৬১ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৫শ আধ্যা।|২৫শ আধ্যা।]] || ৰজাৰ বিৰুদ্ধে ঘনশ্যামৰ সৈন্যসংগ্ৰহ। || ৬৩ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৬শ আধ্যা।|২৬শ আধ্যা।]] || ঘনশ্যাম, মুৰাগে আৰু মামুদছপিৰ মন্ত্ৰণা। || ৬৪ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৭শ আধ্যা।|২৭শ আধ্যা।]] || ৰাজধানীৰ সমীপত সসৈন্যে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰ। || ৬৯ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৮শ আধ্যা।|২৮শ আধ্যা।]] || যুৱৰাজ আৰু কোটোৱাল মুছিবৰ সজ পৰামৰ্শ। || ৭১ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৯শ আধ্যা।|২৯শ আধ্যা।]] || “যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে ঘনশ্যামৰ তলৈ গল।" ||৭২ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩০শ আধ্যা।|৩০শ আধ্যা।]] || ঘনশ্যামৰ হাতত কোটোৱাল মুছিব বন্দী। || ৭৩ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩১শ আধ্যা।|৩১শ আধ্যা।]] ||মহাৰাজ ৰত্নমাণিক্যৰ সৰলতা আৰু ভাতৃত বিশ্বাস। || ৭৫ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩২শ আধ্যা।|৩২শ আধ্যা। ]]|| ঘনশ্যাম ঠাকুৰৰ সিংহাসন অধিকাৰ। || ৭৬ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৩শ আধ্যা।|৩৩শ আধ্যা। ]]|| ত্ৰিপুৰাৰ সিংহাসনত ঘনশ্যাম বা মহেন্দ্রমাণিক্য ৰজা। || ৭৮ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৪শ আধ্যা।|৩৪শ আধ্যা। ]]|| সহমৃতা ৰাজভইনী। || ৮০ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৫শ আধ্যা।|৩৫শ আধ্যা।]] || ভগা ৰজা ৰত্নমাণিক্য বধ। || ৮১ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৬শ আধ্যা।|৩৬শ আধ্যা।]]|| ৰত্নমাণিক্যৰ শৱসৎকাৰ। || ৮৭ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৭শ আধ্যা।|৩৭শ আধ্যা।]] || মহেন্দ্ৰমাণিক্যৰ ভাতৃহত্যাৰ প্ৰায়শ্চিত্ত। ||৯০ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৮শ আধ্যা।|৩৮শ আধ্যা।]] ||ৰংপুৰত মহেন্দ্ৰমাণিক্যৰ কটকী। ||৯১ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৯শ আধ্যা।|৩৯শ আধ্যা।]] || মহেন্দ্ৰমাণিক্যলৈ স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ উকীল-পত্র। ||৯৫ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৪০শ আধ্যা।|৪০শ আধ্যা।]] ||ধৰ্ম্মমাণিক্য ৰজাই স্বৰ্গদেৱলৈ দিয়া পত্র-সন্দেশ। ||৯৭ |- | [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/অথ নির্ঘণ্টনং।|অথ নির্ঘণ্টনং।]] || ...{{gap|6em}}...{{gap|6em}}... ||১০১ |}<noinclude></noinclude> opttcz7cib1wb0dwjft6xh9kzgtxxuk 104 87129 250493 239465 2026-05-21T04:01:47Z BabulB 104 250493 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫৪|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>পালেকীত উঠি আহিল, বানাতৰ ছৈ, মাৰিত বানাতৰ গিলিপ দিয়া, ৰূপৰ কলাফুল ছুটি। মাৰিৰ দুই মূৰে মগৰমুখী কৰি ৰূপেৰে বন্ধাইছে। পালেকীৰ দুই কোখৰত সেৱকে নিছিলে সোণৰ মুঠিএৰে তৰোৱাল ২, সোণৰ চাকি দিয়া ঢাল ২ খন। ওপৰত এটাএ আৰোৱান ধৰি গৈছিলে। এইৰূপে চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰ আহিল। {{gap}}তাৰ পাচত নেমুজীৰ আহিল। তাৰ লগত হাতী ২টা, বানাতৰ জীনেৰে ঘোঁৰা ১টা, ছালৰ জীনেৰে ৫টা, সোৱাৰ ৫, ঢালে তৰোৱালে মানুহ ৬০ মান। সি পিন্ধিছিলে কপাহীৰ বুটাদাৰ জামা, বন্দৰী ছিটৰ পাটুকা, আগত সোণৰ জালৰ দিয়া ৰূপাৱলী ছিৰা, আতলঞ্চৰ ইজাৰ, ছালকাপৰ, কমৰত লৈছিলে সোণাৱলী জামদাৰ। সেৱকে লৈ গৈছিল ঢাল ১, তৰোৱাল ১। মখমলৰ ছৈএৰে পালেকীত আহিল। {{gap}}আৰু বৰুৱা ৩০ মান কতো পালেকীত উঠি কতোএ ঘোঁৰাত উঠি আহিছিলে। ইহঁতৰ হাথিয়াৰ ঢাল, তৰোৱাল, জামদাৰ। আৰু পাইক মানুহ ১৫০০ মান আহিছিলে, ইহঁতৰো ঢাল, তৰোৱাল আছে। আৰু ৰাজাৰ উপাসক ব্ৰাহ্মণ, কায়স্থ, দৈৱজ্ঞ, বৈদ্য আনো যি আছিল সকলো আহিল। আতবাজে সেই দিন নগৰীয়া মানুহকো আনিছিল। পাচে ৰাজাৰ দুৱাৰৰ বাজে বাটৰ দুয়ো ফালে পাতিছিলে কমায়ন হিলৈ ১০টা মান, গঁঠিয়া-জুমুৰ হিলৈ ২০ মান। {{gap}}পাচে ৰত্নমাণিক্য ৰাজা আহি সিংহাসনত বহিল আৰু সিংহাসনৰ ঘৰলৈ যিসকল উঠিব লগা সেইসকল গ'ল। যি খলাত থাকিব লাগে সি নিয়মেৰে থাকিল। পাচে বহা ঠাইৰ পৰা আমাৰ কটকীক নিবলৈ উদয়নাৰায়ণ উকীল আহিল। পাচে সিহঁতৰ দুই কটকীএ সহিতে আমাৰ কটকীএ ৰূপাৰ দুৱাৰী ঘৰৰ পৰা সোণাৰ দুৱাৰ ঘৰৰ ভিতৰ হ'ল। পাচে সেই ঘৰৰে উজনী ফালে আছিল ৰজা উঠা হাতী ৪, ওপৰত বানাতৰ ঢাকনী, কপালত সোণৰ বৰৈ দিছে, গাত মেৰোৱা জৰী বানাতৰ, সোণৰ টাৰ দাঁতত দিছে একোটাৰ ৮ যোৰকৈ। সেই<noinclude></noinclude> tak3exhf8h4tdumy0edsgaikffgflml 104 87130 250494 239474 2026-05-21T04:02:50Z BabulB 104 250494 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ত্ৰিপুৰা দৰবাৰত অসমীয়া কটকী ৷|৫৫}}</noinclude> ঘৰৰ নামফালে আছিল ৰাজা উঠা পালেকী ২ খন, তাৰে পাটত সোণৰ পতা মাৰিছে, চাৰি চুকে ৪টি খুঁটি, সোণাৰ কলহী কাটি দিছে। পালেকীৰ খুঁটা ৰূপৰ দিছে, ওপৰত বানাতৰ ছৈ দিছে, তাৰে দুই মূৰে সোণৰ কলাফুল দুটা দিছে, বাৰিত বানাতৰ গিলিপ দিছিলে, দুই মূৰে সোণৰ বাঘমুখী কৰি বান্ধিছে। তাৰ সমীপতে আছিল ৰাজা উঠা তুৰুকী ঘোঁৰা ৪টা, তাৰ সোণাৱলী বানাতৰ জীন, সোণাৱলী মুখছাউনি। সিংহাসনৰ ঘৰৰ আগত থৈছিলে সোণৰ ত্ৰিশূল ১, চন্দ্ৰবাণ ১, আৰু লাল, ছফেদ, জৰ্দ, ছবুজ, এই বৰণীয়া নিচান ৩০ মান। গুৰু-জবদৰ্শৰ ৪টাএ সোণৰ- ৰূপৰ ৪ ডাল লাঠী লৈ আছিল। সেই খলাৰ দুয়োফালে সোণাৱলী, ৰূপাৱলী দণ্ড ৮০ মান থৈছিল। {{X-larger|{{center|২১শ আধ্যা।}}}} {{x-larger|{{center|ত্ৰিপুৰা দৰবাৰত অসমীয়া কটকী।}}}} {{gap}}পাচে আমাৰ কটকীক সোণাৰ দুৱাৰৰ ঘৰৰ পৰা ৩ ঠাইত নিয়মেৰে নিলে। পাচে সিংহাসনৰ ঘৰত উঠি ৰত্নকন্দলীএ আশীৰ্ব্বাদ কৰিলে, অৰ্জ্জুনে মজুৰা কৰিলে। পাচে ৰাজাৰ আজ্ঞাএ দেৱানে আহি পত্ৰ খুজিলে। পাচে ৰত্নকন্দলীএ শিৰৰ পৰা পত্ৰ দিলে। পাচে ৰাজাৰ আজ্ঞা দেৱানে সভাপণ্ডিতৰ শাৰীত আমাৰ কটকীক বহিবলৈ বুলিলে, তাতে বহিল। পাচে দেৱানে পত্ৰ পঢ়িলে। পাচে দেৱানে আমাৰ কটকীত সুধিলে, বোলে, – “ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুনদাস, আমাৰ গোসাঁই মহাৰাজে জিজ্ঞাসিছেন, বোলে, – “আপোনাৰা আসিবাৰ কালে তোমাৰ স্বৰ্গীদেৱ ৰাজা কুশলে আছেন?” পাচে আমাৰ কটকীএ কলে, বোলে,—“আমি আসিবাৰ কালে স্বৰ্গমহাৰাজা কুশলে আছেন।” পুনৰ্ব্বাৰ আমাৰ কটকীত সুধিলে, বোলে, —- “ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুনদাস, আমাৰ মহাৰাজা বুলিছেন, বোলে, — ‘স্বৰ্গ-<noinclude></noinclude> cc5gsug1wxkg3825adk0gr4zzzf9ou5 250495 250494 2026-05-21T04:03:23Z BabulB 104 250495 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ত্ৰিপুৰা দৰবাৰত অসমীয়া কটকী ৷|৫৫}}</noinclude><section begin="A" />ঘৰৰ নামফালে আছিল ৰাজা উঠা পালেকী ২ খন, তাৰে পাটত সোণৰ পতা মাৰিছে, চাৰি চুকে ৪টি খুঁটি, সোণাৰ কলহী কাটি দিছে। পালেকীৰ খুঁটা ৰূপৰ দিছে, ওপৰত বানাতৰ ছৈ দিছে, তাৰে দুই মূৰে সোণৰ কলাফুল দুটা দিছে, বাৰিত বানাতৰ গিলিপ দিছিলে, দুই মূৰে সোণৰ বাঘমুখী কৰি বান্ধিছে। তাৰ সমীপতে আছিল ৰাজা উঠা তুৰুকী ঘোঁৰা ৪টা, তাৰ সোণাৱলী বানাতৰ জীন, সোণাৱলী মুখছাউনি। সিংহাসনৰ ঘৰৰ আগত থৈছিলে সোণৰ ত্ৰিশূল ১, চন্দ্ৰবাণ ১, আৰু লাল, ছফেদ, জৰ্দ, ছবুজ, এই বৰণীয়া নিচান ৩০ মান। গুৰু-জবদৰ্শৰ ৪টাএ সোণৰ- ৰূপৰ ৪ ডাল লাঠী লৈ আছিল। সেই খলাৰ দুয়োফালে সোণাৱলী, ৰূপাৱলী দণ্ড ৮০ মান থৈছিল। <section end="A" /> <section begin="B" />{{X-larger|{{center|২১শ আধ্যা।}}}} {{x-larger|{{center|ত্ৰিপুৰা দৰবাৰত অসমীয়া কটকী।}}}} {{gap}}পাচে আমাৰ কটকীক সোণাৰ দুৱাৰৰ ঘৰৰ পৰা ৩ ঠাইত নিয়মেৰে নিলে। পাচে সিংহাসনৰ ঘৰত উঠি ৰত্নকন্দলীএ আশীৰ্ব্বাদ কৰিলে, অৰ্জ্জুনে মজুৰা কৰিলে। পাচে ৰাজাৰ আজ্ঞাএ দেৱানে আহি পত্ৰ খুজিলে। পাচে ৰত্নকন্দলীএ শিৰৰ পৰা পত্ৰ দিলে। পাচে ৰাজাৰ আজ্ঞা দেৱানে সভাপণ্ডিতৰ শাৰীত আমাৰ কটকীক বহিবলৈ বুলিলে, তাতে বহিল। পাচে দেৱানে পত্ৰ পঢ়িলে। পাচে দেৱানে আমাৰ কটকীত সুধিলে, বোলে, – “ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুনদাস, আমাৰ গোসাঁই মহাৰাজে জিজ্ঞাসিছেন, বোলে, – “আপোনাৰা আসিবাৰ কালে তোমাৰ স্বৰ্গীদেৱ ৰাজা কুশলে আছেন?” পাচে আমাৰ কটকীএ কলে, বোলে,—“আমি আসিবাৰ কালে স্বৰ্গমহাৰাজা কুশলে আছেন।” পুনৰ্ব্বাৰ আমাৰ কটকীত সুধিলে, বোলে, —- “ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুনদাস, আমাৰ মহাৰাজা বুলিছেন, বোলে, — ‘স্বৰ্গ- <section end="B" /><noinclude></noinclude> b2hxabo58k8nz3ik6pb7s4n7opoidmc 104 87132 250497 239489 2026-05-21T04:09:50Z BabulB 104 250497 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||অসম-মোগলৰ যুদ্ধৰ বৰ্ণনা ।|৫৭}}</noinclude><section begin="A" />কটকীএ দুটি মানুহ বহাত থৈ গৈল, বোলে, – “আমি গ'লে তহঁতে বেশছন্ন কৰি ৰাজাৰ দৰ্ব্বাৰলৈ গৈ লোকজন, আহিলাপাতি কিমান, কি নিয়মে বা থাকে তহঁতে চাই আহি আমাত কবিহি।” পাচে সিহঁতে বেশছন্ন কৰি দৰবাৰলৈ গৈ আমি যিৰূপে কলোঁ, সেইৰূপে কলেহি। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{X-larger|{{center|২২শ আধ্যা।}}}} {{X-larger|{{center|অসম-মোগলৰ যুদ্ধৰ বৰ্ণনা।}}}} {{gap}}পাচে আমাৰ কটকীক তুলিবৰ তিনি দিনৰ পাচত ৰাত্ৰি দুই দণ্ডমান যাওঁতে উদয়নাৰায়ণ উকীলে আমাৰ কটকীক ৰহস্যে ৰাজাৰ ঠাইলৈ নিলে। পাচে ৰাজা সিংহাসনৰ ঘৰতে সুজানি পাৰি বসিছিলে। আন দৰ্ব্বাৰী মানুহ নাই। আমাৰ কটকীকো তালৈকে নিলে। পাচে আমাৰ কটকীতকৈ মহা ৺দেৱতাএ যি ৰহস্য পত্ৰ দিছিলে, সেই পত্ৰ আমাৰ কটকীৰ হাতৰ পৰা দেৱানে নি ৰহস্যে ৰাজাক শুনালে। পাচে ৰাজাৰ আজ্ঞাৰে দেৱানে আমাৰ কটকীত সুধিলে, বোলে, – “ ৰত্নকন্দলী, অৰ্জ্জুনদাস, মহাৰাজা জিজ্ঞাসিছেন, বোলে, – "পত্ৰত যিখান লিখি আসিছে তাহাক শ্ৰুত হৈলাম। বাচনিক কোনো কথা আছে নেকি?” পাচে আমাৰ কটকীএ কলে, বোলে, – “স্বৰ্গদেৱ মহাৰাজাৰ আজ্ঞা-ক্ৰমে বৰবৰুৱা নবাবে কহিছেন, বোলে, — "গো ব্ৰাহ্মণাদি জাতি ধৰ্ম্ম সহিতে প্ৰজা প্ৰতিপালন এইগোট ৰাজাৰ মুক্ষ ধৰ্ম্ম। এই ধৰ্ম্মস্থ ৰাজাসকল বিদ্যমানে থাকিতে যৱনে সকলো ধৰ্ম্মক নষ্ট কৰে। এতেকে সকলো এক বাক্য হৈয়া যৱনক নিগ্ৰহ কৰি এই ধৰ্ম্মক ৰক্ষা কৰিলে যশ ধৰ্ম্ম দুয়ো বৃদ্ধি হয়। আকে জানি যেইখান কৰ্ত্তব্য সেইখান কৰিবেন।” <section end="B" /><noinclude></noinclude> 2vezkmqf7z9i7ystzgnwmxq2gjwefap 104 87133 250499 239016 2026-05-21T04:10:21Z BabulB 104 250499 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৫৮|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>এইৰূপে আমাৰ কটকী এ কলে। পাচে দেৱানে বুলিলে, বোলে,— “পত্ৰৰ সম্বাদ নিশেষে কহিলা।” {{gap}}আৰু দেৱানে সুধিলে, বোলে, – “মাজমখাঁএনো তোমাৰ দেশ কিৰূপে উঠালে আৰু মঞ্জুৰখাঁএ গুৱাহাটীৰ গড় কিৰূপে ললে?” পাচে আমাৰ কটকীএ কলে, বোলে – “সেই কালত আমাৰ মহা ৺ ৰ পিতামহ ৰাজা আছিল। পাচে বাদুলি ফুকনক সৰ্দাৰ পাতি যুদ্ধক পঠাই দিলে। পাচে বাদুলি ফুকনে মাজমখাঁএ সহিতে গুৱাহাটীৰ গড়ত ৭ দিন যুদ্ধ কৰিলে। পাচে মহাৰাজাএ বাদুলি ফুকনলৈ বুলি পঠালে, বোলে, – ‘২২ উমৰাও সহিতে মাজমখাঁৰ ঠেনা নবাবক বাৰম্বাৰ মাৰি অনা গৈছে। এখন লোকজন আহিলাপাতি সহিতে কিৰূপে যুদ্ধ কৰিছে?' এই বুলি ক্ৰোধ কৰি স্ত্ৰীৰ বস্ত্ৰজাত বাছলি ফুকনলৈ দি পঠালে। পাচে বাদুলি ফুকনে বৰ সংশয়ক পায়া বঙ্গালতে বৰিলে। পাচে লোক-লস্কৰ সকলো ভাগিল। পাচে মাজমখাঁএ আহি ছামধৰা গড় পালেহি। পাচে মহাৰাজাএ এই কথা শুনি লোক- জন পঠাই দিলে। পাচে ছামধৰা গড়ত ২২ দিন যুদ্ধ হ'ল অনেক- ৰূপে। পাচে মাজমখাএ অনেক পুৰুষাৰ্থ কৰি গড় লব নোৱাৰি তাতে থানা কৰি ৰহিল। পাচে আমাৰ লোকজনে তাৰ থানাসকল মাৰিলে, পথকো নিৰুদ্ধ কৰিলে। পাচে তাৰ লস্কৰে একো কিনা- বিকা কৰিবলৈ নাপাই খাবৰ বৰৰূপে কষ্ট পালে। পাচে মাজমখাঁএ ছামধৰাৰ গড় এৰি গুৱাহাটালৈ গ'ল।তাতে ছৈত পিৰোজ, ছৈত ছালা এই দুইক চুবা পাতি থৈ গৈল।পাচে আমাৰ লোক-লস্কৰে গৈ যুদ্ধ কৰি, ছৈত পিৰোজ, ছৈত ছালা এই দুইক লোকজন সহিতে ধৰি আনিলে। পাচে পাচ্ছাএ এই কথা শুনি ৰাজা ৰামসিংহক পঠাই দিলে। পাচে ৰামসিংহে আহি অনেক পুৰুষাৰ্থ কৰি অনেক দিন যুদ্ধ কৰি নোৱাৰি ৰঙ্গামাটিলৈ গ'ল। পাচে ৰামসিংহে যুদ্ধে নোৱাৰিবৰ শুনি পাচ্ছাএ ঢাকাৰ পৰা নবাব ছাস্তখাঁক নিয়ালে।<noinclude></noinclude> onyvh6j0big2r9khebiqgqffc7u38v2 104 87134 250500 239094 2026-05-21T04:11:53Z BabulB 104 250500 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ত্ৰিপুৰাত মদন পূজাৰ আড়ম্বৰ ৷|৫৯}}</noinclude><section begin="A" />পাচে পাচ্ছাৰ বেটা আজমতাৰাক বঙ্গালৰ চুবা পাতি পঠাই দিলে, বোলে,——তঞি আসামক উঠাবি।' ৰামসিংহক আজমেৰৰ যুদ্ধলৈ পাঁচিলে। পাচে আমজতাৰা আহি যুদ্ধত বিষম দেখি গুৱাহাটীৰ বৰফুকনেৰে প্ৰীতি কৰি খুজিলে, বোলে, — 'কতদিনলৈ মোক গুৱাহাটা এৰি দিয়ক, পাচে মঞি এৰি দিম, এখন পাচ্ছাৰ ঠাইত মোৰ নাম ৰহোক।' বস্তুজাতো অনেক দিলে। পাচে বৰফুকনে আপুনি গুৱাহাটী এৰি দিলে। পাচে আজমতাৰাএ মঞ্জুৰখাঁক পাঁচিলে, বোলে, — 'তঞি গুৱাহাটীৰ থানাদাৰ হৈ থাকগৈ। পাচে মঞ্জুৰখাঁএ আহি গুৱাহাটীত থানা দি ৰহিল। পাচে আমাৰ মহা ৺ৰ পিতৃ ৺ হৈ সেই বৰফুকনকো মাৰিলে। মঞ্জুৰখাঁএ সহিতে যুদ্ধ হ'ল। পাচে মঞ্জুৰখাঁ ভাগিল। তাৰ আহিলাপাতি সহিতে বহুত লোক-লস্কৰক ধৰি আনিলে, গুৱাহাটীৰ গড়কো ললে।” এইৰূপে আমাৰ কটকীএ ক'লত পাচে দেৱানে বুলিলে, বোলে, — “ভালেতো বাছলি ফুকন ঢাকাতে আছিল।” পাচে আমাৰ কটকীক বিদায় দিলে। বাসালৈ আহিল। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|২৩শ আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|ত্ৰিপুৰাত মদন পূজাৰ আড়ম্বৰ।}}}} {{Gap}}পাচে বৈশাগৰ ১০ দিন যাওঁতে কৃষ্ণাত্ৰয়োদশী তিথিত মদন পূজাৰ অধিবাস কৰিলে। সেই দিনে তাৰ দেশৰ মানুহক যাক যি নিয়মে দিব লাগে কুহুম্বুলীয়া কৰি বঁটাবাহন দিএ। সেইৰূপে সকলকো দিলে। পাচে আমাৰ কটকীকো সিংহাসনৰ ঘৰলৈ আনি কুহুম্বুলীয়া জামা, বোলোৱা পাগ, বোলোৱা পটুকা, বোলোৱা দোপটা এইৰূপে বঁটা দিলে। খেলিবলৈকো ছালৰ মোট ২টা দিলে। লগৰ <section end="B" /><noinclude></noinclude> r5hoz4d7t52bzna1adpt38jnwh50abs 104 87140 250506 238544 2026-05-21T04:18:16Z BabulB 104 250506 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬২|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী|}}</noinclude>সোণাৱলী ৰূপাৱলী সাজেৰে ঘোঁৰা ৪টা, হাতী ৩টা, পালেকী ২খান। সোণৰ ৰূপৰ লাঠীএৰে গুৰু-জবৰ্দাৰ ৪টা, ৰাজাৰ ওচৰতে এফালে এটা হাতীত উঠি এটাএ আৰোৱান ধৰিছে আৰু এটাএ ঢাল তৰোৱাল লৈছে; আৰু ফালে এটা হাতীত উঠি এটাএ চামৰেৰে ঢুলিছে, এটাএ ঢাল তৰোৱাল লৈছে। ৰাজাৰ আগত শিৱৰ ত্ৰিশূল চন্দ্ৰবাণ নিছিলে। পাচত গৈছে সোৱাৰ ২০ মান, ঢালে তৰোৱালে হিলৈএ মানুহ ২ হাজাৰ মান। আৰু যুৱৰাজ প্ৰমুখ্যে সকলেও বৰা-বৰুকে আপোনাৰ সামানেৰে কতোএ হাতীত কতোএ ঘোঁৰাত উঠি গৈছিলে। আৰু ৰঙ্গচোৱা মানুহ ৰাজাৰ আগে পাচে গৈছিলে। সেই দিন ৰাজাৰ লগত গৈছিলে মানুহ বৰহাজাৰৰ ১০ হাজাৰ মান। {{gap}}পাচে এইৰূপে ৰাজা গৈ গোমতী নদীৰ পানীত হাতীৰ ওপৰত আছিল। পাচে যুৱৰাজ প্ৰমুখ্যে পানীত নামি দুফৈদ হৈ মোটেৰে পানী মৰামৰি কৰিছিলে৷ গোমতী নদীৰ ওচৰতে কুঁজি ঘৰ এটি আছে। ৰাজাৰ আজ্ঞাএ আমাৰ কটকী তাতে বহিল। কটকীৰ লগৰ মানুহক মোট খেলিবলৈ নিলে। সিহঁতেও সেইৰূপে খেলিলে। পাচে ৰাজা গোমতী নদীৰ পৰা গৈ অমৰসাগৰ দীৰ্ঘীতে৷ এইৰূপে খেলিলে। পাচে এইৰূপে মোট খেলাৰ কৌতুক চাই ৰাজা গৃহলৈ আহিল, আনোসকল ঘৰাঘৰি গ'ল। আমাৰ কটকীও বাসালৈ গ'ল। {{Gap}}পাচে ৰাজাৰ আজ্ঞাএ কামদেৱ গোসাঞিৰ আগত দিয়া দধি, দুগ্ধ, খিৰিছা লাড়, ভাঙ্গৰ লাড়ু, এইসকলো বিভাগ কৰি বৰা-বৰুক আৰু ভাল মানুহলৈকো দি পঠালে, আমাৰ কটকীলৈকে দি পঠালে। আৰু কাপাকানিও সকললৈকো দিলে। আমাৰ কটকীলৈকো দিলে। আৰু ৰাজা যাওঁতে ঘৰলৈ আহোঁতে নগৰৰ স্ত্ৰীসকলে দশ পাঁচ একে ঠাই হৈ কলাপুলি ৰুই দীপ ঘট থৈ উৰুলি দিএ। সেইসকললৈ ৰাজাৰ আজ্ঞাএ সেৱকে আধলি, সিকি, দোৱানি, একানি, আদনি মুঠি কৰি পেলাই দিএ। {{Center|_________}}<noinclude></noinclude> g664lb4lhx72a28v5rg06z3r7kaleh2 104 87141 250511 238545 2026-05-21T06:22:51Z BabulB 104 250511 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{x-larger|২৫শ আধ্যা । }}}} {{center|{{X-larger|ৰজাৰ বিৰুদ্ধে ঘনশ্যামৰ সৈন্যসংগ্ৰহ ।}}}} {{gap}}পাচে ৰাজাএ দুই-চাৰি দিন থাকি ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰলৈ মোট খেলিৰ বঁটা দি মানুহতকৈ কৈ পঠালে, বোলে, – “বৰঠাকুৰ হাতী ধৰিবলৈ যাবৰ ৬ মাস হ'ল, এখনো নাসিল। আমাৰ ই থানত স্বৰ্গী ৰাজাৰ উকীলকো তোলা হ'ল, মোট খেলিও গ'ল, বৰ্ষাকালো উপস্থিত হয়, স্বৰ্গীৰাজাৰ উকীলকো বিদায় দিতে লাগে। ইহাকে জানি বৰঠাকুৰ লোকজন সহিতে শীঘ্ৰে আইস।” এইৰূপে বুলি পঠালত পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে ৰাজাৰ আজ্ঞা শুনি ৰাজালৈ পত্ৰ লিখিলে, বোলে,— “গোসাঞি মহাৰাজে উত্তমসে আজ্ঞা কৰিছেন। আমাৰো ই থানেৰ কাৰ্য্য সিদ্ধ হইল, আমিও এখন শীঘ্ৰে যাইব।”এইৰূপে পত্ৰ লেখি দি পঠালে। পাচে ৰাজা ঘনশ্যাম ঠাকুৰৰ পত্ৰ পাই শুনি থাকিল। {{gap}}ঘনশ্যাম ঠাকুৰ হাতী ধৰিবলৈ যাবৰে পৰা ঢকালৈ মুৰাদ্বেগৰ গালৈ সঘনে ৰহস্যে মানুহ পঠাইছিলে, বোলে, – “পূৰ্ব্বে মিৰ্জ্জাএ সহিতে যি কথা হৈছোঁ, সেইৰূপে মঞি হাতী ধৰা ঠাইত থাকোঁতে লোকজন সহিতে মিৰ্জ্জা আহি শীঘ্ৰে মোৰ লগ ল’কহি আৰু এই সমাচাৰখনি মীৰমুৰাদত জনাই তাৰ ভাগিন মামুদছপিকো সঙ্গতে আনিব।” এইৰূপে কৈ পঠালে। পাচে মুৰাদ্বেগে কৈ পঠালে, বোলে, – “মঞি সকলো কথাৰ ঠিক কৰিছোঁ। যাক হয় চাকৰ ধৰিছোঁ আৰু ধৰিবলৈকো কথা হৈ থৈছোঁ। চাহেবৰ যদি আজ্ঞা হয় সেই মানুহক দুই-চাৰিবাৰ দুশ-এশকৈ পঠাই দিব লাগে। একেবাৰে আমিএ সহিতে যাবলৈ ভাল নহয় হেন দেখি। চাহেবৰ যেখান আজ্ঞা হয় সেখান কৰা যাব।” পাচে বৰঠাকুৰে এই কথা শুনি, বোলে,— “মিৰ্জ্জাএ ভালেহে বুলিছে। যিৰূপে ভাল দেখে সেইৰূপে পঠাই<noinclude></noinclude> 5c56mj5h4unw8tjom7lk3iivr7ldvkt 104 87143 250512 238548 2026-05-21T06:23:10Z BabulB 104 250512 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬৪|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>দিব।” পাচে মুৰাদ্বেগে এই কথা শুনি ঢালী বকছৰিয়া মানুহ দুশ- এশকৈ পঠাই দিলে চাকৰ ধৰি। {{gap}}ঘনশ্যাম ঠাকুৰে লগত যোৱা মানুহেৰে হাতীও ধৰিছিলে, ৰহস্যে বঙ্গালৰ মানুহ অনাই ৰাজা হবলৈকো মন কৰিছে। ই কথাক ৰাজা নাজানে। ঘনশ্যামৰ লগত যোৱা মানুহে তাত ভএ ৰাজাত কব নোৱাৰে। পাচে ঘনশ্যামে জোপে-জোপে বঙ্গালৰ মানুহ অধিক কৰি অনাবৰ শুনি যুৱৰাজে ৰাজাৰ বৈনাএক কোটোৱাল মুছিবে দুএ যুক্তি কৰি ৰহস্যে আন দিনৰ নিয়মত কৰি বঢ়া কৰি তীৰন্দাজ, বকছৰিয়া এনে বিধ মানুহক চাকৰ ৰাখিলে, বোলে, – “ ঘনশ্যামে যে বঙ্গালৰ মানুহ চাকৰ ধৰি আনিছে নাজানি কি অনৰ্থ কৰে, আমিও কিছো সাৱধানে থাকোঁ।” এই বুলি চাকৰ ধৰিলে। পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে হাতী ধৰি সাঙ্গ কৰি মুৰাদবেগলৈ জনালে, বোলে,— “মিৰ্জ্জাএ যি মানুহ পঠাইছে তাক পাইছোঁ, এখন মিৰ্জ্জা এ মামুদছপিক পৃথকে পঠাই দিয়ক। মামুদছপি আহি লোকত কহিব, — 'ব্যাজৰূপে ইছালৰ হাতী বাকী আছে তাৰ কাৰণেহে মঞি আহিছে॥' এইৰূপে কথা হৈ পঠাই দিব। আৰু মিৰ্জ্জাও সোৱাৰ বকছৰিয়া, তীৰন্দাজ, যি পায় লৈ শীঘ্ৰে আসোক।” {{Gap}}পাচে মুৰাদ্‌বেগে এই কথা শুনি মামুদছপিক মীমুৰাদত জনাই সোৱাৰ, বকছৰিয়া, তীৰন্দাজ, এইসকলক চাকৰ ধৰি সঙ্গে দি মিৰ্জ্জা- পুৰলৈ পঠাই দিলে। পাচে মামুদছপিএ আহি মিৰ্জাপুৰত লোক কহিলে, বোলে,—“চম্পকৰাই যুৱৰাজৰ দিনত হাতীৰ বাকী আছে, তাৰ কাৰণে মঞি আহিছো।” এই বুলি ব্যাজৰূপে কহিলে, ঘনশ্যাম ঠাকুৰে ৰাজা হবলৈ মন কৰি অনাইছে বুলি নকহিলে। পাচে মুৰাদ্বেগে সোৱাৰ, বৰৰ্কন্দাজ, তীৰন্দাজ এইসকলক চাকৰ ধৰি সঙ্গত লৈ ঢকাৰ পৰা ঘনশ্যাম ঠাকুৰৰ লগলৈ আহিল। পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে ধৰা হাতী আনিবলৈ যি মানুহ লাগে নিয়ম কৰি দিলে।<noinclude></noinclude> da1e3buin323vrkygtcgo8tiyh5tuiu 104 87144 250513 238551 2026-05-21T06:23:35Z BabulB 104 250513 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ৰজাৰ বিৰুদ্ধে ঘনশ্যামৰ সৈন্যসংগ্রহ|৬৫}}</noinclude> তাৰে হাতী ১০টা আগ কৰি ৰাজাৰ ঠাইলৈ দি পঠালে৷ তাৰ লগত যি মানুহ লাগে তাকো দিলে আৰু তাৰ দেশৰ ৰাজাৰ ইষ্ট মানুহক হাতীৰ লগতে থলে। ঘনশ্যাম ঠাকুৰৰ ইষ্ট যিসকল, সিহঁতক লগত ললে। পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে ৰাজালৈ কৈ পঠালে, বোলে, – “আগে মুৰাদ্বেগ যে অসন্তোষ কৰি ঢকালৈ গেছিলে মঞি মানুহ পঠাই তাক বোধ-ভাৰসা দি অনাইছোঁ, মঞে সৈতে মহাৰাজাত মিলা হব।” এই বুলি ব্যাজৰূপে ৰাজালৈ জনালে। পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে মুৰাদ্বেগে সহিতে লোক-লস্কৰ লগত লৈ হাতী ধৰা ঠাইৰ পৰা আহি মিৰ্জ্জাপুৰত মামুদছপিৰ লগ ললেহি। {{Gap}}পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰ বঙ্গালৰ লোক-লস্কৰ লৈ আহিবৰ শুনি যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে দুয়ো যুক্তি কৰি ৰহস্যে ৰাজাত জনালে, বোলে,–“ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে, বঙ্গালৰ বহুত লোক-লস্কৰ চাকৰ ধৰি লগত আনিছে বুলি শুনা গৈছে। আকে মহাৰাজে জিজ্ঞাসা কৰোক, নাজানি কোন অনৰ্থ কৰে। শুনুতে যে ভালৰূপ নুশুনিছি।” পাচে ৰাজা এই কথা শুনি, বোলে, – “তোম্ৰা কোনো সংশয় নকৰিবি। ঘনশ্যামে মোলৈ জনাই আহিছে, বোলে, – 'মুৰাদ্বেগক অনোৱা গৈছে। তাৰ সঙ্গে মানুষ কিছো আহিছে। তেও যে তোম্ৰা কৈছ, মানুহ পঠাই বাৰ্ত্তা লোৱা যাব।” এই বুলি সেই দুইক ঘৰলৈ পঠালে। {{Gap}}পাচে ৰাজাএ ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰৰ তলৈ মানুষ পঠাই দিলে, বোলে,—“পূৰ্বে ঘনশ্যামে মোলৈ কৈছে বোলে, —‘মুৰাদ্বেগৰ লগত কিছো মানুহ আহিছে, এখন শুনুতে যেন লোক-লস্কৰ বহুতো আহিছে'।” পাচে এই কথা ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে শুনি ৰাজালৈ কৈ পঠালে, বোলে – “আমি মহাৰাজৰ আজ্ঞাকাৰী সেৱক। মহাৰাজা মুৰাদ্বেগক আনিবলৈ বুলিলে এই কাৰণে তাক আনিছোঁ। তাৰ সঙ্গে কিছো মানুহ আহিছে আৰু হাতীৰ ইচ্ছালৰ কথাএ মামুদছপিও আহিছে, তাৰ সঙ্গতো লোকজন আহিছে। মঞি তাক কি বুলিম?<noinclude></noinclude> q8tdeqai8wgst795w4b75z624dtoraw 250514 250513 2026-05-21T06:23:46Z BabulB 104 250514 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ৰজাৰ বিৰুদ্ধে ঘনশ্যামৰ সৈন্যসংগ্রহ|৬৫}}</noinclude>তাৰে হাতী ১০টা আগ কৰি ৰাজাৰ ঠাইলৈ দি পঠালে৷ তাৰ লগত যি মানুহ লাগে তাকো দিলে আৰু তাৰ দেশৰ ৰাজাৰ ইষ্ট মানুহক হাতীৰ লগতে থলে। ঘনশ্যাম ঠাকুৰৰ ইষ্ট যিসকল, সিহঁতক লগত ললে। পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে ৰাজালৈ কৈ পঠালে, বোলে, – “আগে মুৰাদ্বেগ যে অসন্তোষ কৰি ঢকালৈ গেছিলে মঞি মানুহ পঠাই তাক বোধ-ভাৰসা দি অনাইছোঁ, মঞে সৈতে মহাৰাজাত মিলা হব।” এই বুলি ব্যাজৰূপে ৰাজালৈ জনালে। পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে মুৰাদ্বেগে সহিতে লোক-লস্কৰ লগত লৈ হাতী ধৰা ঠাইৰ পৰা আহি মিৰ্জ্জাপুৰত মামুদছপিৰ লগ ললেহি। {{Gap}}পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰ বঙ্গালৰ লোক-লস্কৰ লৈ আহিবৰ শুনি যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে দুয়ো যুক্তি কৰি ৰহস্যে ৰাজাত জনালে, বোলে,–“ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে, বঙ্গালৰ বহুত লোক-লস্কৰ চাকৰ ধৰি লগত আনিছে বুলি শুনা গৈছে। আকে মহাৰাজে জিজ্ঞাসা কৰোক, নাজানি কোন অনৰ্থ কৰে। শুনুতে যে ভালৰূপ নুশুনিছি।” পাচে ৰাজা এই কথা শুনি, বোলে, – “তোম্ৰা কোনো সংশয় নকৰিবি। ঘনশ্যামে মোলৈ জনাই আহিছে, বোলে, – 'মুৰাদ্বেগক অনোৱা গৈছে। তাৰ সঙ্গে মানুষ কিছো আহিছে। তেও যে তোম্ৰা কৈছ, মানুহ পঠাই বাৰ্ত্তা লোৱা যাব।” এই বুলি সেই দুইক ঘৰলৈ পঠালে। {{Gap}}পাচে ৰাজাএ ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰৰ তলৈ মানুষ পঠাই দিলে, বোলে,—“পূৰ্বে ঘনশ্যামে মোলৈ কৈছে বোলে, —‘মুৰাদ্বেগৰ লগত কিছো মানুহ আহিছে, এখন শুনুতে যেন লোক-লস্কৰ বহুতো আহিছে'।” পাচে এই কথা ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে শুনি ৰাজালৈ কৈ পঠালে, বোলে – “আমি মহাৰাজৰ আজ্ঞাকাৰী সেৱক। মহাৰাজা মুৰাদ্বেগক আনিবলৈ বুলিলে এই কাৰণে তাক আনিছোঁ। তাৰ সঙ্গে কিছো মানুহ আহিছে আৰু হাতীৰ ইচ্ছালৰ কথাএ মামুদছপিও আহিছে, তাৰ সঙ্গতো লোকজন আহিছে। মঞি তাক কি বুলিম?<noinclude></noinclude> 176utg64av5ngz0pjoglzoh62bekr8c 104 87146 250565 238555 2026-05-21T10:18:00Z BabulB 104 250565 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ৰত্নমাণিক্যৰ শৱসৎকাৰ ।|৮৯}}</noinclude>{{gap}}পাচে চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰৰ মাক ৰত্নমাণিক্যৰ সপত্নী মাতৃএ ৰত্নমাণিক্যক দাহ কৰিবলৈ নিলত ক্ৰন্দন কৰি গ'ল, বোলে, – “ইজন্মলৈ ৰত্নমাণিক্য পুত্ৰৰ মুখ দেখি আহোঁগৈ।” পাচে ৰত্নমাণিক্যৰ চিতাৰ ওচৰ পালেগৈ। পাচে ৰত্নমাণিক্যৰ শৱক সাবটি ধৰি বুলিলে বোলে, “ৰাজা ৰামমাণিক্য স্বামীএ যিৰূপে প্ৰতিপাল কৰিছিলে, তুমিও সেইৰূপে প্ৰতিপাল কৰিছিলা। চন্দ্ৰমণি পুত্ৰে যিৰূপে সেৱা কৰিছিলে সেইৰূপে তুমিও সেৱা কৰিছিলা।” এই বুলি বিলাপ কৰি ক্ৰন্দন কৰিলে। পাচে ৰত্নমাণিক্যৰ ভাৰ্য্যাসকলে শাহুৱেকক সেৱা কৰিলে। পাচে শাহুএকেও বোৱাৰীএকবোৰক সাবটি ধৰি ক্ৰন্দন কৰি বুলিলে, বোলে, – “তোম্ৰা ভাগ্যৱতী, স্বামীৰ সঙ্গে যাও।” পাচে যুৱৰাজে চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰে মাকক প্ৰবোধ কৰি গৃহলৈ পঠাই দিলে। {{gap}}পাচে মহেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজাএ এক হাজাৰ ৰূপৰ আধলি, সিকি, দোৱানি, আনি, আদানি দি পঠালে। পাচে ৰত্নমাণিক্যৰ শৱক স্নান কৰালে, ৰাজাৰ ভাৰ্য্যাসকলেও স্নান কৰিলে। পাচে ৰাজা দিয়া ৰূপকো গাৰ অলঙ্কাৰকো ব্ৰাহ্মণসকলক বিলালে। পাচে ব্ৰাহ্মণসকলে বিধিপূৰ্ব্বকে দাহ কৰালে৷ চন্দ্ৰমণি বৰঠাকুৰে ক্ৰিয়া ললে। পাচে যুৱৰাজে চন্দ্ৰমণি বৰঠাকুৰে অস্থি লৈ গৃহলৈ ক্ৰন্দন কৰি আহিল। আৰু বৰা বৰুক, নগৰৰো লোকজন সকলো আৰ্ত্তৰাৱে ক্ৰন্দন কৰি ঘৰাঘৰি গ'ল। পাচে ৰাজা ৰত্নমাণিক্যৰ দাহ কৰা ঠাইত ইটাৰ দৌল বন্ধালে। পূৰ্বৰো ৰাজাসকলক সেই মুক্তিঘাটতে দাহ কৰে, তাতে সিসকলৰো ইটাৰ দৌল আছে। পাচে চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰে ১০ দিনলৈ পিণ্ড দিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> nyf7j6han1rolmyywr0gm9rhncwtoby 104 87149 250515 238563 2026-05-21T06:24:33Z BabulB 104 250515 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬৬|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude><section begin="A" />মহাৰাজাএ মোক বৰৰূপে অনুগ্ৰহ কৰে দেখি অনেকেও অনেকৰূপে কব। তাক মহাৰাজাএ ভালৰূপে বিচাৰ কৰিলেহে উত্তম হয়। আৰু এনে ভেদাভেদৰ পৰা পূৰ্বে যি অনৰ্থ হৈছে তাকে! মহাৰাজাএ সকলো জানিছেন।” এইৰূপে জনাই আহিল। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|২৬শ আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|ঘনশ্যাম, মুৰাদবেগ আৰু মামুদছপিৰ মন্ত্ৰণা।}}}} {{Gap}}পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰ, মুৰাদ্বেগ, মামুদছপি এই তিনিও মন্ত্ৰণা কৰি মামুদছপিৰ দ্বাৰাএ ৰাজালৈ পত্ৰ লেখাই দি পঠালে, বোলে, — “চম্পকৰাইৰ দিনৰ যি হাতীৰ বাকী আছে তাক দেখোঁ মহাৰাজে নেদিএ, আগেও বাৰম্বাৰ জনোৱা গৈছে। এই কথা যদি পাচ্ছাএ শুনে অনৰ্থ হব। মঞি আপুনি মহাৰাজাত সাক্ষাতে কলেহে ভাল হব। ঘনশ্যাম ঠাকুৰতো কোৱা হ'ল। তেম্ৰা বোলে,—‘চম্পকৰাইৰ দিনতে কিয় নললা, আমি এখন কিৰূপে দিয়া হব'?” এইৰূপে ৰাজালৈ পত্ৰ দি পঠালে। {{Gap}}পাচে ঘনশ্যামে মুৰাদ্বেগে সহিতে যুক্তি কৰি মামুদছপিক বুলিলে, বোলে,—“দেশৰ লোকজন সকলো ৰাজাৰ ইষ্ট, তুমি উপায় কৰি মোক ৰাজা পতা, তোমাক মঞি ১০ হাজাৰ ৰূপিয়া দিম।” আৰু মুৰাদ্বেগেও বুলিলে, বোলে — “চাহেবে যদি বৰঠাকুৰক ৰাজা পাতে দেশে সহিতে সকলো চাহেবৰে বুজিব।” পাচে মামুদছপিএ বুলিলে, বোলে,—“মীৰ্ম্মৰাদে মোক কৈ পঠাইছে, বোলে, – ‘যদি দেশৰ লোকজনে ৰত্নমাণিক্য ৰাজাৰ পৰা কষ্ট পায়, যদি ঘনশ্যামকে ৰাজা লব খোজে, তঞো দেশৰ লোকজনৰ লগতে সহায় হবি।' এইৰূপে মোক বুলিছে। এখন তোমোৰা কৈছ, 'দেশৰ লোকজন সকলো <section end="B" /><noinclude></noinclude> lqw7qa7o3t7uosvs1bvaf7qx230wbd6 104 87150 250517 239120 2026-05-21T06:26:43Z BabulB 104 250517 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ঘনশ্যাম, মুৰাদ্‌বেগ আৰু মামুদছপিৰ মন্ত্ৰণা ।|৬৭}}</noinclude>ৰত্নমাণিক্য ৰজাৰ ইষ্ট। তবে আমি ই কাৰ্য্যত কিৰূপে অনুমতি দিয়া যাব? তেও যে তোম্ৰা কৈছ যুৱৰাজৰ বিষয়কে তোমাক দিয়া যাব আৰু কোটোৱাল মুছিবৰ পৰা যি অসন্তোষ পাইছে তাৰো বিষয় দূৰ কৰা যাব।” পাচে মুৰাদ্বেগে বুলিলে, বোলে, – “এখন বৰঠাকুৰে একো বুলিব নালাগে, চাহেব নগৰলৈ গলে যেমন যোগ্য হয় তাকে কৰিব।” পাচে বৰঠাকুৰ ঘনশ্যামে বুলিলে, বোলে, – “মঞি মিৰ্জ্জাত সকলো ভাৰসা কৰিছোঁ, মিৰ্জ্জাও মোক এৰিব নাপাই।” পাচে মামুদছপিএ বুলিলে, বোলে, – “বৰঠাকুৰৰ ভোগত যিখান আছে সেইহে হব। তথাপি যে আমাক বুলিছে আমাৰ হন্তে যিখান হয় সেইখান আমি কৰিম।” {{gap}}পাচে ঘনশ্যাম ববঠাকুৰে বুলিলে, বোলে, – “আমাৰ তিনিৰ ভিতৰত যেমতে ভেদ নহয় সেইৰূপে কৰাৰ কবুল কৰিব লাগে, তেবেসে চিত্ৰৰ সংশয় গুছে।” পাচে মামুদছপিএ বুলিলে, বোলে, — “ভাল, যিখান কৰিলে তোমাৰ দিগেৰ সংশয় গুছে সেইখান কৰ।” পাচে তাম, তুলসী, কোৰাণ আগত থৈ তিনিও শপত কৰিলে, বোলে,—“এই কথা যাৰ পৰা ওলায় সি ধৰ্ম্মত ঘাটিব আৰু ঈশ্বৰে খোদাইএ তাক দণ্ডিব।” এই বুলি তিনিও শপত কৰি মিৰ্জাপুৰ পৰা নগৰলৈ আহিবলৈ উদ্যম কৰিলে। {{Gap}}পাচে মামুদছপিৰ পত্ৰ পাই ৰাজাএ যুৱৰাজ, কোটোৱাল মুছিব এই দুইক মতাই অনালে, বোলে, – “মামুদছপিএ চম্পকৰাইৰ দিনৰ বাকী থকা হাতীৰ নিমিতে লিখিছে৷ ঘনশ্যাম ঠাকুৰকো ধৰিছিলে, সি গাত নললে। তেও তোম্ৰা ঘনশ্যামৰ দোষ দিয়। তাৰ কিছো দোষ নাই। বঙ্গালৰ মানুহ বহুতো ঘনশ্যামে অনাইছে বুলি তোম্ৰা যি সংশয় কৰিছ, সেই মানুহ মামুদছপিৰ লগতেহে আহিছে, ঘনশ্যামে অনোৱা নাই।” এই বুলি মামুদছপিএ দিয়া পত্ৰকো শুনালে আৰু কলে, বোলে, – “মামুদছপি যে আহিব খুজিছে তাক অনোৱা যাব<noinclude></noinclude> 3d5yzindzrtfof9fthem3ro28cx0gbk 104 87189 250518 239123 2026-05-21T06:27:10Z BabulB 104 250518 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬৮|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>নাযাব? ননালেও ভাল নেদেখি।” পাচে যুৱৰাজে, কোটোৱাল মুছিবে বুলিলে, বোলে, – “মহাৰাজাক যিৰূপে পত্ৰ লিখিছে ই ব্যাজহে, স্বৰূপত ই কথা নহয়। মামুদছপি, মুৰাদ্বেগ এই দুইএ সৈতে যুক্তি কৰি বঙ্গালৰ লোকজন আনি ঘনশ্যাম ঠাকুৰে কোনোখান অনৰ্থ কৰিবলৈহে মন কৰিছে, ইহাক মহাৰাজে নিচয় কৰি বুজিব। এই জানি মহাৰাজা আমাক আজ্ঞা কৰোক, আমাৰ লোকজন সহিতে আমি চণ্ডীগড়ত থাকোগৈ। তাতে থাকি ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰকে মুৰাদ্বেগকে দেশৰ লোকজন সহিতে আমাৰ ঠাইলৈ মাতি আনি পাচে আমিএ সহিতে নগৰলৈ আহিম। মামুদছপি আপোনাৰ লোকজন সহিতে মিৰ্জাপুৰতে থাকোক। পাচে মহাৰাজে সমালোচন কৰি যিখান কৰিবলৈ ভাল দেখে সেইখান কৰিব।” পাচে ৰাজা বুলিলে, বোলে,— “ঘনশ্যাম আমাৰ কনিষ্ঠ ভাই হয়, তাৰ আমাত বৰ বিশ্বাস, সি আমাৰ দ্ৰোহ কিয় আচৰিব? এনে অযুক্ত বাক্য তোম্ৰা কিয় বোলা? ঘন শ্যামলৈ সংশয় কিছো নাকৰিবা। মামুদছপিএ সৈতে ঘনশ্যাম আসিলেহে ভাল দেখি। এইৰূপ নাহলে পৰিণামত বিৰুদ্ধ হব।” এইৰূপে ৰাজা বুলিলত পাচে যুৱৰাজে, কোটোৱাল মুছিবে বুলিলে, বোলে – “আমি কায়-বাক্য-মনে মহাৰাজাৰ হিতক চিন্তি যিখান কব লাগে কলোঁ। তথাপি মহাৰাজাৰ চিতত প্ৰবেশ নাহয়। মহামায়া যাক যিমানলৈ ভোগ্য দিএ সেইহে হয়, আমাৰ পুৰুষাৰ্থে কিছো নাহয়। ইহাতে জানিলোঁ, ভগৱতী আমাৰ সম্বন্ধি কষ্ট হৈল। আৰু যাৰ কৰ্ম্মত যি আছে তাক কোনে খণ্ডাইতে পাৰে।” এই বুলি অসন্তোষ কৰি দুয়ো ঘৰলৈ আহিল। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> fzpvrb4yxvinq7qge18offpm9n70gbd 104 87190 250520 239126 2026-05-21T06:29:13Z BabulB 104 250520 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{x-larger|{{center|২৭শ আধ্যা।}}}} {{x-larger|{{center|ৰাজধানীৰ সমীপত সসৈন্যে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰ।}}}} {{gap}}পাচে ৰাজা ‘মামুদছপিয়ে সহিতে ঘনশ্যাম ঠাকুৰ আহোক' এই বুলি কৈ পঠালে। পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে ৰাজাৰ আজ্ঞা শুনি মামুদছপিৰ লগত লৈ লোক-লস্কৰ সহিতে নগৰলৈ আহিল। ৰাজাৰ ঘৰৰ পৰা কিছোমান অন্তৰতে গোমতী নদীৰ সিপাৰত তাম্বু কানাত তৰি ৰহিল। সেই দিন ৰাজাৰ তলৈ নাহিল। পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে ৰাজালৈ জনাই পঠালে, বোলে, – “আমি মামুদছপিএে সহিতে আহি ইহাতে ৰহিছোঁ। দিন-বাৰ চোৱাই মহাৰাজাক মিলা যাব।” পাচে ৰাজাএ মামুদছপিলৈ সিধা দিলে, ঘনশ্যাম ঠাকুৰলৈকো ফুল-চন্দন কটা গুৱা-পাণ ৰূপৰ বঁটাত কৰি দি পঠালে। {{Gap}}তাৰ পাচদিনা ঘনশ্যাম ঠাকুৰে, মামুদছপিএ মুৰাদ্বেগে তিনিও আলচ কৰিলে, বোলে, – “যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে এই দুই দেশতো প্ৰধান, ৰাজাৰো বৰ ইষ্ট। এই দুইক আমাৰ ঠাইক অনাই বন্দী কৰি নাৰাখিলে কিৰূপে কাৰ্য্য সিদ্ধি হব?” পাচে ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে মামুদছপিক বুলিলে, বোলে, – “মিৰ্জ্জাএ উপায় কৰি অনালেহে সিহঁত আহিব। মোৰ কথাত কিয় আহিব?” পাচে মামুদছপিএ ঘনশ্যাম ঠাকুৰক বুলিলে, বোলে,—“তুমি প্ৰীতি ভাবে সিহঁতক মাতি পঠোৱা। মুৰাদ্বেগক অনা গৈছে। সি মহাৰাজাত মিলিবলৈ সংশয় কৰে, মোৰ বচনতো ভাৰসা নকৰে। এই কাৰণে তোম্ৰা দুয়োজন আমাৰ ঠাইক আইসোক। আমিএ সহিতে মুৰাদ্বেগক মহাৰাজাত মিলৱা হব আৰু আমাৰো মানুষ সেই সঙ্গতে গৈ মঞো মাতিছো বুলি কব। এইৰূপে তুমি সিহঁতক মাতি পঠোৱা, আৰু এই কাৰণে মাতিছে। বুলি ৰাজালৈকো জনাই পঠাবা।”পাচে<noinclude></noinclude> poiqk8cic3j5desguw25n9135lqevbg 104 87191 250521 239137 2026-05-21T06:29:37Z BabulB 104 250521 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৭০|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>মুৰাদ্বেগে বুলিলে, বোলে, – “মিৰ্জ্জা চাহেবে ভালেহে বুলিছে। বৰঠাকুৰে এইৰূপ উপায় কৰিলেহে ভাল হব। ” {{gap}}পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে মামুদছপিএ দুয়ো যুৱৰাজকে কোটোৱাল মুছিবকে সেইৰূপে মাতি পঠালে, বোলে — “আমাৰ ঠাইলৈ তেম্ৰা আইসোক, আমিএ সহিতে মুৰাদ্বেগক ৰাজাত মিলাব লাগে।” এইৰূপে কৈ পঠালে, আৰু সিহঁতক এই কাৰণে মাতিছোঁ বুলি ৰাজালৈকো জনাই পাঠালে। পাচে সেই মানুহে গৈ মাতিলত যুৱৰাজে বুলিলে, বোলে, – “আজি একাদশী ব্ৰত কৰিছোঁ, আমি কিৰূপে যাব?” কোটোৱাল মুছিবে বুলিলে, বোলে,—“মোৰ শৰীৰ ভাল নকৰিছে, আজি যাব নোৱাৰোঁ।” এই বুলি দুয়ো নগ'ল। পাচে মানুষে আহি দুইতো এইৰূপে কলে। পাচে সিহঁত নাযাবৰ দেখি মামুদছপিএ ঘনশ্যাম ঠাকুৰক বুলিলে, বোলে, – “সিহঁত দুইক মাতি পঠোৱা হ'ল নাহিল, দেশৰ লোকজনকে। বশ কৰি লোৱা নহ'ল, আমি একলে তোমাক কিৰূপে ৰাজা পতা যাব? আৰু মীৰমুৰাদৰো আমাত এইৰূপ আজ্ঞা নাই। আমি তোমাৰ ই কাৰ্য্য কৰিতে নাপাৰি।” পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে মামুদছপিক বুলিলে, বোলে,—“মঞি সকলো ভাৰসা তোমাতে কৰিছোঁ, এখন যদি তুমি আমাক ছাড়িবা আমাৰ বধে তোমাক পাইব আৰু তুমি ধৰ্ম্মতো ঘাটিবা। মঞি মীৰমুৰাদলৈকো ৰূপ ৫ হাজাৰ দিম। তুমি মীৰমুৰাদলৈ একো সংশয় নকৰিবা।” পাচে মামুদছপিএ বুলিলে, বোলে,—“এনে হলে তোমাৰ দেশৰ দুই-চাৰি মানুহ সঙ্গত প্ৰধান চাই লোৱা।” পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে বুলিলে, বোলে,—“ভাল, আমাৰ ভাই চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰ, জয়সিংহনাৰাণ কাৰ্কোন এই দুইকো মোৰ সঙ্গত লম।” পাচে মামুদছপিএ বুলিলে, বোলে,—“এইৰূপে দুই- চাৰিজনক সঙ্গত ললে মীৰমুৰাদত কবলৈ ভাল।” এইৰূপে যুক্তি কৰি ৰহিল। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> ge7i3y4qu7adtkee4l5oktto27yj9vp 104 87192 250523 239139 2026-05-21T06:30:48Z BabulB 104 250523 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{x-larger|{{center|২৮শ আধ্যা।}}}} {{x-larger|{{center|যুৱৰাজ আৰু কোটোৱাল মুছিবৰ সজ পৰামৰ্শ।}}}} {{gap}}পাচে যুৱৰাজে, কোটোৱাল মুছিবে সেই দিন ঘনশ্যাম ঠাকুৰে মাতিলত নগৈ ৰাজাৰ ঠাইক গৈ কলে, বোলে, – “আমি আগে মহাৰাজাত যি কথা কলোঁ তাক মহাৰাজে নললে। পূৰ্ব্বাপৰৰ নিয়ম হাতী ধৰা ঠাইৰ পৰা আহি সেই দিনে মহাৰাজাক মিলিব লাগে। এখন ঘনশ্যাম ঠাকুৰে নাহি মগলে সহিতে যুক্তি কৰি সিপাৰতে বহিছে। তাৰ তলৈকে আমাকো মাতি পঠাইছে। কোনো দিনৰ এনে নিয়ম নহয়। আমি তাৰ ঠাইক গলে আমাক কয়দ কৰি ৰাখিব। যদি মাহাৰাজা আজ্ঞা কৰে এখনো উপায় চিন্তিব পাৰি।” পাচে ৰাজা বুলিলে, বোলে, – “তোম্ৰা এমত অনুচিত বাক্য কেনে বোল? এখনে ঘনশ্যামে আমালৈ কৈ আহিছে, বোলে, – “মুৰাদ্বেগে মহাৰাজাত অপৰাধ কৰি গৈছে, আকে চাই সি দণ্ডৰ যোগ্য হৈছে৷ তাক দণ্ড কৰিবলৈকো ভাল নহয়। এনে ভাল মানুহ দুই-চাৰি দেশত থাকিবকো লাগে। তাৰো মনত বৰ সংশয় আছে। এই জানি যুৱৰাজ, কোটোৱাল মুছিব আমিএ সহিতে একত্ৰ হৈয়া সকলো তাৰ অপৰাধ মহাৰাজাত প্ৰাৰ্থনা কৰি মুৰাদ্বেগক মহাৰাজাত মজুৰা কৰাম। এইখান মনেৰে ভাবিয়া তোম্ৰা দুইজনক মাতি পঠাইলোঁ, নাসিল।" এইৰূপে মোলৈ জনাই আহিছে। তোম্ৰা কোনো সংশয় নাকৰিবা, তাৰ ঠাইক যাইবা।” পাচে যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে বুলিলে, বোলে,–“আমি যিসকল কথা মহাৰাজাত বাৰম্বাৰ কহিছোঁ, তাক মহাৰাজে ভাল নাশুনে। ঘনশ্যাম ঠাকুৰে মগলে সহিতে মগলী ফন্দ কৰিছে, তাক মহাৰাজা দৈৱদোষত থাকি নাবুজিছেন। আমি অৰণ্যৰোদন কৰিলে কি হব।” {{nop}}<noinclude></noinclude> 3hv54guwnst6ooxa9te8q63h0jw56c6 104 87193 250524 239164 2026-05-21T06:32:22Z BabulB 104 250524 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৭২|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude><section begin="A" />{{gap}}এই বুলি অসন্তোষ কৰি যুৱৰাজ কোটোৱাল মুছিবৰ ঘৰলৈকে গ'ল। পাচে কোটোৱাল মুছিবৰ ঘৰিণী ৰাজাৰ ভনীয়েকক শিখাই ৰাজাৰ তলৈ পঠাই দিলে, বোলে, – “আমি অনেকৰূপে কলোঁ, ৰাজা আমাৰ বচন নালয়। তুমি ৰাজাত বুজাই কহিবা, — 'ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰে ৰাজাকো ভাঙ্গি ৰাজা হব, আমাকো মাৰিব,' ইহাক নিশ্চয় কৰি জানিব।” পাচে ৰাজা-ভগিনী আহি সেইৰূপে ৰাজাত অনেকো কলে। {{gap}}পাচে ৰাজা বুলিলে,বোলে, – “ তুমি স্ত্ৰীলোক, কিছু নাজানা, যেইৰূপে বুজাইছে সেইৰূপে বুজিছা। তুমি আমাৰ যেমত বহিনী...... {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে ঘনশ্যামৰ তলৈ গ'ল।}}}} {{gap}}[ এইখিনিতে মূল পুথিত এখিলা পাত নাই। সেই পাত নথকা স্বত্বেও ঘটনাৰ ধাৰাবাহিকতা এইদৰে নিৰ্ণয় কৰিব পাৰি। ৰত্নমাণিক্য ৰজাই ভায়েক ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰৰ কোনো দুৰভিসন্ধি আছে বুলি পতিয়াব নুখুজিলে। ৰজাই ভনীয়েকৰ কথা নামানিলে, আৰু পৰম হিতাকাঙ্ক্ষী দুৰ্জ্জয়সিংহ যুৱৰাজ আৰু ৰাজদুৰ্ল্লভনাৰায়ণ কোটোৱাল-মুছিবৰ সজ পৰামৰ্শও দলিয়াই পেলালে। ৰজাৰ আজ্ঞামতে যুৱৰাজ আৰু কোটোৱাল-মুছিব ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰৰ বাহৰলৈ গৈ পূৰ্ব্বে ত্ৰিপুৰাৰ পৰা পলাই যোৱা মুৰাদ-বেগক ক্ষমা প্ৰাৰ্থী হৈ ৰজাৰ সমুখত হাজিৰ হবলৈ অনুৰোধ কৰিলে, আৰু তেওঁক ক্ষমা কৰিবৰ কাৰণে ৰজাক খাটিবলৈকো গাত ললে। মূল পুথিৰ নিৰ্ঘণ্টত উক্ত হেৰোৱা পাতত এই কথা আছিল বুলি উল্লেখ আছে, – “যুৱবাজে কোটোৱাল-মুছিবে ঘনশ্যামৰ তলৈ গ'ল”।—শ্ৰী সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা, ইং ১৪৷৫।১৯৩৬ ] {{nop}} <section end="B" /><noinclude></noinclude> o0wd001zhplx1g0gy28xvro254yzljn 104 87194 250525 239167 2026-05-21T06:33:54Z BabulB 104 250525 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ঘনশ্যামৰ হাতত কোটোৱাল মুছিৰ বন্দী ৷|৭৩}}</noinclude><section begin="A" />{{gap}}"......মিত্ৰ সহিতে মহাৰাজাত অপৰাধ মাগিলেহে ভাল হব হেন দেখি।” পাচে মুৰাদ্বেগে বুলিলে বোলে, – “যুৱৰাজৰে কোটোৱাল মুছিবৰে সকলো দিনে মঞি পালনীয়া আজ্ঞাকাৰী। মোৰ প্ৰাণ যিৰূপে ৰক্ষা পৰিব সেইখান কৰিব। মঞি বাঢ়া কি নিবেদন কৰিম।” পাচে যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে বুলিলে, বোলে,–“তঞি মনৰ বেগত থাকি অযোগ্য কথা কৰিলি। এনে বিৰুদ্ধ কথাৰ নিমিতে আমি ৰাজাত মাতিবলৈ সংশয়, তেও তোৰ অৰ্থে বৰঠাকুৰে সহিতে আমি ৰাজাৰ ঠাইত মাতিম। পাচে মামুদছপিএ বুলিলে, বোলে,— “ভালেহে বুলিছে।” পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে বুলিলে, বোলে, – “কালি সকলো একত্ৰ হৈয়া ৰাজাক মিলা যাব।” এইৰূপে ছল কৰি ৰাত্ৰি কৰিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{x-larger|{{center|৩০শ আধ্যা।}}}} {{X-larger|{{center|ঘনশ্যামৰ হাতত কোটোৱাল মুছিব বন্দী।}}}} {{gap}}পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে কোটোৱাল মুছিবক বুলিলে, বোলে, “তুমি আজি আমিএ সৈতে ভোজন কাৰ্য্য কৰি থাকা।” এই বুলি হাতত ধৰি ভিতৰলৈ নি কোটোৱাল মুছিবক লোৱা লগালে। {{Gap}}মামুদছপিএ যুৱৰাজে সেই বহা ঠাইতে থাকিল। পাচে যুৱৰাজে বিধাৰণ দেখি মামুদছপিত ভাৰসা দি সুধিলে। মামুদছপিএ ৰহস্যে ইঙ্গিতে কিছো কলে। পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে ভিতৰৰ পৰা বুলি পঠালে, বোলে,—“যুৱৰাজো আজি আমাৰ ঠাইতে ৰহোক।” পাচে যুৱৰাজে আপোনাৰ অনৰ্থ জানি মামুদছপিত ভাৰসা দি পৰিল, বোলে, — “মঞি তোমাত সকলো ভাৰসা দি পৰিলোঁ, মোৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰা। <section end="B" /><noinclude></noinclude> 8yw4lmr3i6hepl4ijze7khc9unb08ce 104 87195 250526 239169 2026-05-21T06:34:26Z BabulB 104 250526 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৭৫|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>আৰু যুৱৰাজ বিষয়তো ৰাখিবা। তোমাক মঞি ৰূপ ১০ হাজাৰ দিম।” পাচে মামুদছপিএ বুলিলে, বোলে, – “মঞি তোমাক উপায় কৰি ৰক্ষা কৰিম, তুমি একো সংশয় নকৰিবা।” পাচে যুৱৰাজে অনেক ৰূপে মামুদছপিক বোলে, – “আজি মোক ঘৰলৈ পঠাই দিয়া, তেবেসে মোৰ মনৰ সংশয় গুচে।” পাচে মামুদছপিএ বুলিলে, বোলে,—“ভাল, মঞি কোনখান কৰিব পাৰো চাওঁ।” পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰলৈ মামুদছপিএ বুলি পঠালে, বোলে, – “যুৱৰাজ ইথানে থাকিবলৈ ভাল নহয়, গৃহলৈকে যাওক। দুইকো ৰাখিলে ৰাজা শুনি সংশয় কৰিব।” পাচে ঘনশ্যামে বুলিলে, বোলে, – “ মিৰ্জ্জাএ যদি ভাল দেখে সোৱাৰ সঙ্গে দি পঠাই দিয়ক। সেই সোৱাৰে সহিতে কালি আসিব।” পাচে মামুদছপিএ ১০টা সোৱাৰ সঙ্গত দি যুৱৰাজক ঘৰলৈ পঠাই দিলে। মামুদছপিএ সোৱাৰবোৰক বুলিলে, বোলে,— “তহঁতো যুৱৰাজৰ সঙ্গতে যা। আজি তহঁতো ততে থাকিবি, কালি বিহানে যুৱৰাজে সহিতে আহিবি।” পাচে সেই সোৱাৰে সহিতে যুৱৰাজ ঘৰলৈ আহিল। পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে ৰাজালৈ কৈ পঠালে, বোলে,—“কোটোৱাল মুছিবক আমাৰ এই থানে ৰাখিছোঁ, বোলো, আজি কৌতুকে থাকি কালি মহাৰাজাত মিলা যাব।” আৰু এইৰূপে ভনীএকলৈকো জনাই পঠালে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> fzzvxhvt9vbavwqqmj3l7sb6iubujk1 104 87196 250544 239171 2026-05-21T09:56:54Z BabulB 104 250544 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{X-larger|{{center|৩১শ আধ্যা।}}}} {{X-larger|{{center|মহাৰাজ ৰত্নমাণিক্যৰ সৰলতা আৰু ভাতৃত বিশ্বাস।}}}} {{gap}}পাচে যুৱৰাজে ঘনশ্যাম ঠাকুৰৰ ঠাইৰ পৰা ঘৰলৈ আহি লগত অহা সোৱাৰক সিধা-পত্ৰ দি ৰাত্ৰি বেশছন্ন কৰি এটি নফৰ সঙ্গত লৈ ৰাজাৰ ঠাইক গ'ল। পাচে জনাই পঠালত ৰাজা ভিতৰলৈ নিয়ালে। পাচে যুৱৰাজক দেখি ৰাজা সুধিলে, বোলে, – “তুমি এনে বেশ ধৰি কিয় আহিছ?”পাচে যুৱৰাজে কহিলে, বোলে, “মহাৰাজে কি সুধিব লাগে? আমাৰ সমাপ্তিৰ কাল হৈল। কোটোৱাল মুছিবে সহিতে আমি ঘনশ্যাম ঠাকুৰৰ ঠাইক গলোঁ। পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে মুৰাদ্বেগক মিলাবৰ কথা কৈ ছলৰূপে ৰাত্ৰি কৰিলে। পাচে কোটোৱাল মুছিবক ভিতৰলৈ নি লোৱা লগালে, মোকো বন্দী কৰিলে। পাচে মঞি মামুদছপিত ১০ হাজাৰ ৰূপীয়া সই ঘৰলৈ আহিলোঁ। তেওঁ লগত সোৱাৰ দিহে পঠাই দিছে। সিহঁত ৰখীয়া হৈ আছে। কালি বিহানে নিব দিছে। মঞি বেশছন্ন কৰি পাচ- দুৱাৰে পলাই মহাৰাজাত জনাবলৈ আসিছো, সিহঁতে নাজানে। কালি ঘনশ্যাম ঠাকুৰ মহাৰাজাক ভাঙ্গি ৰাজা হব, কোটোৱাল মুছিবকো আমাকো মাৰিব, এইখান নিচয় কৰিছে। এখনো মহাৰাজাএ আজ্ঞা কৰিলে উপাই কৰিব পাৰি। আমাৰ দেশৰ লোকজনৰ মহাৰাজাত অনুৰাগ আছে। আমি হাদিৰি বাদ্য বজাওঁ, আকে শুনি দেশৰ লোকজন আহি আমাৰ লগ লবহি, পাচে আমি মহাৰাজাৰ কোঁঠত থাকি সাৱধানে ৰহিলে সিহঁতে কিছো কৰিব নোৱাৰিব। পাচে কোটোৱাল মুছিবকো পোৱা যাব,<noinclude></noinclude> d4u2pgyg28lltuh58vmr0y75snrzoru 104 87197 250545 239173 2026-05-21T09:58:54Z BabulB 104 250545 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৭৬|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude><section begin="A" />ঘনশ্যামকো ধৰা যাব। ইহাত কিছো সংশয় নাই। এইৰূপে মহাৰাজাএ আজ্ঞা কৰোক। {{gap}}পাচে ৰত্নমাণিক্য ৰাজাএ বুলিলে, বোলো —“তোম্ৰা কিছো নাবুজ, ৰজ্জুতে সৰ্পবোধ কৰ। এখনে ঘনশ্যামে মোলৈ জনাই আহিছে, বোলে,—“কোটোৱাল মুছিবক মোৰ থানে ৰাখিছোঁ। আজি কৌতুকে থাকি মহাৰাজাক কালি মিলা যাব। এখন তোম্ৰা মৰা-কটা কৰিতে চাৱ। ঘনশ্যাম আমাৰ ভাই হয়, সৰ্ব্বৰূপে যোগ্য মানুহ। তাক নিৰপৰাধত মাৰিলে আমাৰ কি সুখ হব? ভাতৃবধ দোষো হব, লোকতো দুৰ্য্যশস্যা ৰহিব। পূৰ্ব্বেও এনে কুযুক্তি কৰি চম্পকৰাইক মৰালে। তাৰে পৰা মগলে অনেক অনৰ্থ কৰিবলৈ মন কৰে। এনে কুযুক্তিক আমি কৰিব নোৱাৰোঁ। তোমাও ই কথা আমাত নাকহিবা।” পাচে যুবৰাজে বুলিলে, বোলে, – “তুমি ৰামমাণিক্য ৰাজাৰ পুত্ৰ, আপুনিও ২৭ বছৰ ৰাজাই কৰিলা, তথাপি শত্ৰুৰ কুচক্ৰক নাবুজিলা। এখনে তোমাৰ আমাৰ ই জন্মলৈ দেখা- দেখি যি হলো এইসে।” এই বুলি যুৱৰাজ অসন্তোষ কৰি গৃহলৈ আসিল। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|৩২ শ আধ্যা।}}}} {{center|{{X-larger|ঘনশ্যাম ঠাকুৰৰ সিংহাসন অধিকাৰ।}}}} {{gap}}পাচে পৰদিন ঘনশ্যাম ঠাকুৰে চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰক মাতি আনি বোলে,—“তুমি মোৰ লগত সহায় হবা, মঞি ৰাজা হলে তোমাক যুৱৰাজ পাতিম।” পাচে চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰে বুলিলে, বোলে, – “ভাল, তুমি যিখান আজ্ঞা কৰ মঞি সেখান কৰিম।” আৰু জয়সিংহ- নাবাণ কাকোনক মাতি আনি বুলিলে, বোলে, -“তোমাৰ কন্যাখানিক <section end="B" /><noinclude></noinclude> 3moswvhbbtxl0bzqhy39nzj2j68ic4h 104 87198 250547 239176 2026-05-21T10:02:11Z BabulB 104 250547 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||ঘনশ্যাম ঠাকুৰৰ সিংহাসন অধিকাৰ ৷|৭৭}}</noinclude>মোক দিবা, মঞি বিবাহ কৰি মহাদেবী পাতিম। তুমি মোৰ লগত সহায় হবা।” পাচে কাৰ্কোনে বুলিলে, বোলে,—“ঠাকুৰ চাহেবে যিখান আজ্ঞা কৰে আমি নাকৰিলে পাৰি নেকি?” পাচে ঘনশ্যামে মামুদছপিত কলে, বোলে,–“এই দুই মোৰ সঙ্গত হৈছে।” পাচে যুৱৰাজে সেই সোৱাৰে সহিতে ঘনশ্যামৰ ঠাইক আসিল। {{Gap}}পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে ব্ৰাহ্মণ দৈৱজ্ঞক মাতি অনালে। সিসকলেও মঙ্গল ঘট কৰি যাত্ৰা দিলে। ঘনশ্যাম ঠাকুৰে ৰাজাক মিলো বুলি আহিল৷ তাৰ লগত দেশৰো লোকজন আহিছিলে। বঙ্গালৰো চাকৰ ধৰা মানুহ সোৱাৰ ২০০ মান, বকছৰীয়া তীৰন্দাজ ৭ হাজাৰ মান, এইখানি আহিছিলে। পাচে ঘনশ্যাম আহোঁতে যুৱৰাজকে কোটোৱাল মুছিবকে ৰখা দি ২০ মান সোৱাৰে সহিতে মামুদছপিক বহাতে থৈ আহিল। ঘনশ্যাম ৰাজা হবলৈ আহোঁতে কমৰত দুয়ো ফালে তৰোৱাল বান্ধিছিলে, জামদাৰ লৈছিলে, পিঠিত ঢাল, কমায়ন, কাঁড়, ছোকৰ, হাতত বছি, এইৰূপে তুৰুকী ঘোঁৰা এটাত উঠি গোমতী নদীৰ পাৰ হই লোক-লস্কৰে সহিতে আহিল। পাচে ঘনশ্যাম মিলিবলৈ আহিবৰ শুনি ৰাজা ওলাই আহি সিংহাসনত বসিল। পাচে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে গৈ সোণাৰ দুৱাৰী ঘৰ পালে। পাচে ঘনশ্যামৰ নিচান নি ৰাজাৰ সিংহাসনৰ ঘৰৰ আগত পুতিলে। পাচে ৰাজাৰ সেৱক দুৰ্ল্লভনাৰাণে বুলিলে, বোলে, —“দেখোঁ বৰঠাকুৰৰ নিচান আনি মহাৰাজাৰ সিংহাসনৰ ঘৰৰ আগত পুতিলে? কোনো দিনৰ এনে নিয়ম নাহয়।” পাচে ৰাজা বোলে, —“এইখানি বিধাৰণ দেখোতো, এখন কি কৰা যাব? আৰু যুৱৰাজে কোটোৱাল মুছিবে এই লগত অহা আছে নাই?” পাচে দুৰ্লভনাৰায়ণে বুলিলে, বোলে, “তোম্ৰা দুইজন দেখো নাই।” এনেতে ঘনশ্যাম ঠাকুৰে পঠাই দিলে, বঙ্গালৰ চাকৰ ধৰা পীতাম্বৰ হাজৰিএ ২০ মান বছৰীয়া মানুহ লগত লৈ সিংহাসনৰ ঘৰত উঠি আহি ৰাজাক বুলিলে, বোলে,—“তুমি<noinclude></noinclude> ixxzbf6ppi86cwtt3c04b7knomwi776 104 87199 250548 239177 2026-05-21T10:03:42Z BabulB 104 250548 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৭৮|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude><section begin="A" />সিংহাসনৰ নামা। ঘনশ্যাম বৰঠাকুৰ ৰাজা হ'ল।” পাচে ৰাজা বুলিলে, বোলে, – “ঘনশ্যাম মোৰ ভাই হয়, সি এইৰূপ অধৰ্ম্ম কিয় কৰিব? তোম্ৰা এমত অযোগ্য বচন কেনে বোল?” পাচে পীতাম্বৰ হাজাৰিএ ৰাজাৰ হাতত ধৰি সিংহাসনৰ পৰা নমাই আনিলে। পাচে ৰাজা বুলিলে, বোলে, – “আমি ৰাজা, মাটিত ভৰি দিলে দেশ উছন্ন হব।” পাচে ঘনশ্যামে উঠা পালেকী এখান আনি তাতে ৰাজাক তুলি ঘনশ্যামৰ ঘৰলৈ নিলে। পাচে ৰত্নমাণিক্য ৰাজাৰ স্ত্ৰীসকলে অভ্যন্তৰত ৰাজাক নিবৰ শুনি ক্ৰন্দন কৰিলে। ৰাজাৰ সেৱক সকলো ৰাজাৰ লগৰ পৰা পলাল। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{x-larger|{{center|৩৩শ আধ্যা।}}}} {{x-larger|{{center|ত্ৰিপুৰাৰ সিংহাসনত ঘনশ্যাম বা মহেন্দ্ৰমাণিক্য ৰজা।}}}} {{gap}}পাচে ঘনশ্যাম আহি সেই সিংহাসনত বসি ৰাজা হ'ল। এইৰূপে শক ১৬৩৪, মাস বৈশাখ, তাৰিক্ষ ২৯, সোমবাৰে ত্ৰয়োদশী তিথিত এক দণ্ড বেলা আছোতে ঘনশ্যাম ৰাজা হ'ল। ছোমতায়া দৈৱজ্ঞক আনি মহেন্দ্ৰমাণিক্য নাম ললে। ব্ৰাহ্মণসকলে দূৰ্ববাক্ষত সিঞ্চি সুমঙ্গল পঢ়িলে, ৩ বাৰ হিলৈ মাৰিলে, আনো বাদ্যসকল বজালে। পাচে ৰত্নমাণিক্য ৰাজাৰ স্ত্ৰী- পৰিজনক ৰত্নমাণিক্যৰ লগলৈ নিলে, ঘনশ্যাম স্ত্ৰী-পৰিজনক ৰাজাৰ ঘৰলৈ আনিলে। পাচে ৰত্নমাণিক্যলৈ মহেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজাএ শোৱা-খোৱা ৰোজ-বাজ সকলো সামগ্ৰী পূৰ্ব্বৱতে দিলে। ৰত্নমাণিক্যৰ স্ত্ৰীসকললৈকো পূৰ্ব্বৱতে সকলো দিলে। {{nop}}<section end="B" /><noinclude></noinclude> 68pmvbf9pck5a7g4ecskwe5nnfzsh6d 104 87200 250550 239178 2026-05-21T10:04:35Z BabulB 104 250550 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ত্ৰিপুৰাৰ সিংহাসনত ঘনশ্যাম বা মহেন্দ্রমাণিক্য ৰজা ।|৭৯}}</noinclude>{{gap}}পাচে মহেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজাএ নগৰত চকী দিয়াই সাৱধান হয়া ৰহিল। পাচে কোটোৱালে ঢোল বজাই নগৰত কৈ ফুৰিলে, বোলে, — “ৰত্নমাণিক্যক ৰাজা ভাঙ্গি মহেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজা হ'ল। লোকজনে কিছো সংশয় নাকবিবা। ” {{Gap}} পাচে পৰদিনে মহেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজাএ মামুদছপিক মতাই অনাই কলে, বোলে,—“চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰক যুৱৰাজ পতা হ’ক, কোটোৱাল মুছিবকে যুৱৰাজকে মৰা হ'ক।” পাচে মামুদছপিএ বুলিলে, বোলে,—“যুৱৰাজক মাৰিলে মীমূৰ্বাদে ক্ৰোধ কৰিব। তোমাৰো বৰভাই হয়, তাহাক মাৰিলে লোকত দুৰ্যশস্যা ৰহিব। যুৱৰাজ মানুষো ভাল। যিৰূপে ৰত্নমাণিক্যক উপাসা কৰিছিলে, সেইৰূপে তোমাকো উপাসা কৰিব। পূৰ্ব্বৱতে যুৱৰাজ পদতে ৰহোক। তালৈ কিছো সংশয় নাকৰিবা। আৰু কোটোৱাল মুছিবকো প্ৰাণে মাৰিলে কি হব? তালৈ তোমাৰ ভনীকো দিছা। তাৰ বিষয় গুচাই থলে ভাল দেখি। তথাপি তোমাৰ মনেৰে যেইখান ভাল দেখা সেইখান কৰিবা।” পাচে মহেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজাএ বুলিলে, বোলে, “কোটোৱাল মুছিবৰ পৰা অনেক অপৰিতোষ পোৱা হৈছে, তাক মৰা যাব। মিৰ্জ্জাৰ কথাত থাকি যুৱৰাজক ৰখা যাব।” পাচে মামুদছপিএ বুলিলে, বোলে, – “যিখান তোমাৰ মনেৰে ভাল দেখা তাকে কৰিবা।” পাচে ৰাজা বুলিলে, বোলে, – “তুমি গৈ যুৱৰাজক ১০টা সোৱাৰ ৰখীয়াৰূপে লগত দি ঘৰলৈ পঠাই দিবা, আৰু কোটোৱাল মুছিবকো লোৱাএ সহিতে আমাৰ ঠাইক দি পঠাইবা।” {{gap}}পাচে মামুদছপিত্ৰ আহি কোটোৱাল মুছিবক সেইৰূপে ৰাজাৰ ঠাইলৈ দি পঠালে। যুৱৰাজকো ১০টা সোৱাৰ ৰখীয়াৰূপে লগত দি অনেকৰূপে ভাৰসা দি ঘৰলৈ পঠাই দিলে। পাচে ৰত্নমাণিক্যক মহেন্দ্ৰমাণিক্য আগে থকা ঘৰত থলত নি ৰখীয়া দি থৈছিলে। পাচে ৰত্নমাণিক্যে নিৰামিষে এক সন্ধ্যা ভোজন কৰি ইষ্টদেৱতাক সেৱা কৰি<noinclude></noinclude> 46sj8y5amnsi4370vlfbcux3jls04vt 104 87201 250551 239183 2026-05-21T10:06:25Z BabulB 104 250551 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৮০|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude><section begin="A" />তাতে আছিল। পাচে পীতাম্বৰ হাজৰিএ ৰাজাৰ হাতত ধৰি যি হাতেৰে নিলে ৰাত্ৰি তাৰ সেই হাত উসহি জ্বৰ ধৰি তিনি দিনৰ মূৰত মৰিল। পাচে মহেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজা হৈ ৪ দিন থাকি আপোনাৰ নামেৰে মোহৰ মাৰিলে। সেই দিনে কোটোৱাল মুছিবকো কাটিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{x-larger|৩৪শ আধ্যা।}}}} {{center|{{x-larger|সহমৃতা ৰাজভইনী।}}}} {{gap}}পাচে তাৰ ভাৰ্য্যা ৰত্নমাণিক্যৰ ভগিনীএ স্বামীক কাটিবৰ শুনি সহগামী যাবলৈ ওলাই মহেন্দ্ৰমাণিক্যৰ ঠাইক আহি বুলিলে, বোলে,— “মহাৰাজে আজ্ঞা কৰোক আমি স্বামীৰ সঙ্গে যাওঁ।” পাচে মহেন্দ্ৰ- মাণিক্যে বুলিলে, বোলে,— “তাৰ সঙ্গে কি নিমিতে যাব লাগে? তুমি ৰত্নমাণিক্যৰো ভগনী আমাৰো ভগনী।” পাচে ৰাজাৰ ভগিনীএ বুলিলে, বোলে,— “স্বামীৰ অভাএ আমি থাকিবাৰ যোগ্য নাহয়, আমাক বাধা নাকৰিব।” পাচে ৰাজাএ এশ ৰূপৰ আধলি, সিকি, দোৱানি, আনি, আদানি দিলে, আৰু কাপৰ এক যোৰ দি বিদায় দিলে, বোলে,—“ভাল, যদি তোমাৰ যাইতে ইছা হৈছে, তেবে যাও।” পাচে ৰাজাৰ ভগিনীএ বুলিলে, বোলে, – “ইজন্মলৈ ৰত্নমাণিক্য দাদাক দেখি যাব খোজো, যদি মহাৰাজে আজ্ঞা কৰে।” পাচে মহেন্দ্ৰমাণিক্যে বুলিলে, বোলে, – “ভাল, দেখি যাও।” পাচে ৰাজাৰ ভগিনী ৰত্নমাণিক্যৰ ঠাইক গৈ চৰণত পৰি ক্ৰন্দন কৰি বুলিলে, বোলে, — “গোসাঁই মহাৰাজ, আমাৰ স্বামীক মহেন্দ্ৰমাণিক্যে কাটিলে, আমি সহগামী যাইতে আপোনাৰ ঠাইত বিদায় কৰিতে আসিছি।” পাচে ৰত্নমাণিক্যে বুলিলে, বোলে, – “মাতৃ, তুমি ৰামমাণিক্য ৰাজাৰ দুহিতৃ, <section end="B" /><noinclude></noinclude> bqt06eigwacmm7r0100ff0gwtm88h1j 104 87202 250553 239188 2026-05-21T10:08:52Z BabulB 104 250553 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ভগা ৰজা ৰত্নমাণিক্য বধ ।|৮১}}</noinclude><section begin="A" />আমাৰো ভগিনী, তোমাৰ এইৰূপ ধৰ্ম্মত যে মতিগোট হৈল আমাৰো আনন্দৰ বিষয়। তুমি যদি স্বামীৰ সঙ্গত যাইতে পাৰা তেবে স্বামীকুল, পিতৃকুল উদ্ধাৰ হব। ইহাকে জানি সকলৰো মায়া-মোহক ছাড়ি, ধৰ্ম্মক চিন্তি যাও। তোমাৰ পাচতে আমাকো মহামায়াএ চলাব।” এই বুলি ভনীএকক বিদাই দিলে। পাচে ৰত্নমাণিক্যৰ ভনীএকে স্বামীৰ শৱক পাৰেঙ্গনিত তুলি আপুনিও তাতে উঠি গোমতী নদীৰ তীৰলৈ গ'ল। পাচে ৰাজাএ চিতা কৰাই দিলে। ' ব্ৰাহ্মণকো পঠাই দিলে। পাচে ৰত্নমাণিক্যৰ ভনীএকে স্নান কৰি ৰাজা দিয়া আধলি, সিকি, দোৱাদি, একানি, আদানি, এইসকলকো বিলালে, আৰু আপোনাৰ গাত যি অলঙ্কাৰ আছিল তাকো বিলালে। পাচে ব্ৰাহ্মণে বিধিপূৰ্ব্বকে দাহ কৰালে। পাচে ৰাজাএ কোটোৱাল মুছিবৰ সকলো বস্তু-দ্ৰব্য কাকত কৰি ললে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{X-larger|{{center|৩৫শ আধ্যা।}}}} {{X-larger|{{center|ভগা ৰজা ৰত্নমাণিক্য বধ।}}}} {{gap}}পাচে সেই দিনে মহেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজাএ আমাৰ কটকীক তুলিবলৈ ঘোঁৰা দুইটাএৰে নিয়ালে। পাচে আমাৰ কটকীক দৌল-মণ্ডপতে বহালে। সেই দিনা বঙ্গালৰ চাকৰ ধৰা মানুহে সৈতে দেশৰ মানুহেৰে ১৮ হাজাৰ মান লোক হৈছিল। পাচে ৰাজা আহি সিংহাসনত বহিল। সেই সময়তে সোণাৰ দুৱাৰী ঘৰৰ মূধত আকস্মিতে অগ্নি লাগিল। পাচে ৰাজাএ অগ্নি নুমাবলৈ মানুহ পঠালে। পাচে নুমাব নোৱাৰিলে। {{gap}}পাচে ৰাজাএ সিংহাসনৰ পৰা আহি বিষ্ণুৰ দৌলৰ আগত চৌচালি ঘৰত বহিলহি। সেই দিন মহেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজাএ পিন্ধিছিলে,— <section end="B" /><noinclude></noinclude> p0jwne24v9wdqqpasvmxc46yedq2qk5 104 87203 250556 239190 2026-05-21T10:11:34Z BabulB 104 250556 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৮২|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>সোণাৱলী গুজৰাটী তাছৰ জামা, সোণাৱলী ছিৰা, ৰূপাৱলী গোছপেছ, সোণাৱলী পাটুকা, কিমখাপৰ ইজাৰ। শুক্ল শালকাপৰ এখানি কানত পেলাই লৈছিলে; পাগৰ ওপৰত পিন্ধিছিলে সোণৰ তোৰোলা দুটা, বাখৰাম হীৰা দিয়া কল্গা পাগৰ ওপৰত খুঁচি লৈছিলে, দুমেৰীয়া মুকুটাৰ মালা পাগৰ ওপৰত পিন্ধিছিলে; কৰ্ণত মুকুতা, ডিঙিত বাখৰাম হীৰা পতা কণ্ঠাভৰণ, আৰু দুমেৰীয়া মুকুতাৰ মালা দুগছগীএ সৈতে নাভিত পৰে হেন কৰি লৈছিলে; বাহুত বাখৰাম বাজুবন্ধ, কমৰত সোণৰ মুঠিত বাখৰাম খঞ্জৰ ১ পাট, আৰু সোণৰ চকা দিয়া ঢাল ১ খন পিঠিত লৈছিলে। সোণৰ মুঠিএৰে তৰোৱাল ১ খন খাপৰ পৰা উলিয়াই হাতত লৈ সেই সময়ত সাৱধানে আছিল। {{gap}}পাচে সেই জুএ গৈ ৰাজা থকা ঘৰত লাগিল। পাচে ৰাজাৰ ঘৰত জুই লাগিবৰ শুনি মামুদছপিএ ৩টা সোৱাৰ সহিতে তুৰুকী ঘোঁৰাত উঠি অতি শীঘ্ৰে সেই জুইৰ কাষৰেদি আহি ৰত্নমাণিক্য থকা ঘৰলৈ গৈ বুলিলে, বোলে—“মহাৰাজা, তুমি অভ্যন্তৰত থাকি কি কৰা? ৰাজাৰ ঘৰত জুই লাগিছে সেই জুইএ তুমি থকা ঘৰকো পুৰিব। তুমি শীঘ্ৰে নিকলি আইস। তোমাৰ কাৰণেহে আমি আসিছি।” পাচে ৰত্নমাণিক্যে বুলিলে, বোলে, – “মিৰ্জ্জা, আমি সেই থানখান ছাড়ি আসিছি, সেই কাৰণেহে তাত জুই লাগিছে। আমি থকা ঘৰলৈ জুই নাহে, ইহাত তুমি কিছো সংশয় নাকৰিবা।” পাচে মামুদছপিএ বুলিলে, বোলে, – “অগ্নিত কোনে ভাৰসা কৰে? তুমি নিকলি আইস।” পাচে পালেকী এখনত তুলি বটৰ তললৈ নিলে। পাচে মামুদছপিএ ৰত্নমাণিক্যক বুলিলে, বোলে, – “তোমাৰ স্ত্ৰী পৰিজনকো এই থানলৈকে অনোৱা হ'ক।” পাচে ৰত্নমাণিক্যে বুলিলে, বোলে, - “সিসকলক অনাব নালাগে, সেই ঘৰ নাপোৰে, ইহাৰ প্ৰমাণ পাইবা।” আৰু ৰত্নমাণিক্যই মামুদছপিক বুলিলে, বোলে,—“আমাৰ ৰাজ্যভোগ যিদিনলৈ আছিল তাক ভোগ কৰা গ'ল। এখন মঞি সি পদক ইছা<noinclude></noinclude> a62mj0tpv3lk4qd360mgqv2p6wwf0uw 104 87204 250557 239194 2026-05-21T10:11:52Z BabulB 104 250557 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ভগা ৰজা ৰত্নমাণিক্য বধ ।|৮৩}}</noinclude>নকৰোঁ। গুটি দুই ব্ৰাহ্মণ দিব, ভাগৱত, তাৰত, পুৰাণ শুনি ইষ্টদেৱতা সেৱা কৰি থাকিম। মঞি আকেহে বাঞ্ছা কৰোঁ। যদি পাৰে মিৰ্জ্জাএ ধৰ্ম্মক চাই এইখনি কৰিব।” পাচে মামুদছপিএ বুলিলে, বোলে,—“ভাল, মঞি এইৰূপে ৰাজাত জনান, মহাৰাজে কিছো সংশয় নাকৰিবা।” {{gap}}পাচে ৰাজাৰ ঘৰ সকলো পুৰিল, আৰু ভণ্ডাৰসকল যি আছিলে তাকো পুৰিলে। সেই সময়ত প্ৰচণ্ড বতাস হৈছিলে। দ্ৰব্যজাত একো এৰুৱাব নোৱাৰিলে। পাচে আমাৰ কটকীক বাসালৈ বিদায় দিলে। সেই দিন মিলা নহ'ল। পাচে ৰত্নমাণিক্যক যি ঘৰত থৈছিলে সেই ঘৰ নুপুৰিলে। পাচে মামুদছপিএ ৰত্নমাণিক্যক সেই ঘৰতে থৈ আপোনাৰ বাসাক আহিল। পাচে মহেন্দ্ৰমাণিক্যে সেই ৰাত্ৰি তাম্বুকানাতৰ ঘৰ কৰি বহিল। পাচে যুৱৰাজে ৰাজাৰ সকলো পুৰিবৰ শুনি খাব-শুবলৈ যি লাগে সকলো দি পঠালে। স্ত্ৰী- পৰিজনলৈকো যি লাগে তাকো দি পঠাই দিলে। আৰু চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰেও ৰাজালৈ যি হয় দি পঠালে। পাচে মহেন্দ্ৰমাণিক্যে সকলো পুৰিবৰ দেখি অনেকৰূপে অসন্তোষ কৰি আছিল। {{gap}}পাচে চন্দ্ৰমণি, ঠাকুৰৰ ধাই গঙ্গানাৰাণী নামে এক স্ত্ৰী আছে। তাইকে বৰঠাকুৰ আছোঁতে সঙ্গতে ৰাখি প্ৰতিপ্ৰাল কৰিছিলে। ৰাজা হলতো সঙ্গলৈকে আনিলে। পাচে সেই ৰাত্ৰি তাই মহেন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজাক বুলিলে, বোলে, – “মহাৰাজ, তুমি যি অসন্তোষ কৰিছা কৰিব পোৱা। দিনৰ দুই প্ৰহৰ বেলিত সোণাৰ দুৱাৰী ঘৰ বৰ উসৃত তাৰ মূধত তোমাৰ সাক্ষাতে অগ্নি লাগি তোমাৰ অনেক পুৰুষ ৰাজাসকলে সঞ্চিত বস্তু-দ্ৰব্য সি নষ্ট হৈল। এই জানি এই অগ্নি মনুষ্যৰ সাধ্য নহয়, অদ্ভুত হেনেহে দেখি। আৰু ৰত্নমাণিক্যক ভাঙ্গিবৰ পৰা দেশৰ লোকজনৰো ডাঙ্গৰ অসন্তোষ হেন শুনিছি। ৰত্নমাণিক্য থাকিলে অনৰ্থ হবলৈ আছে, এই জানি ৰত্নমাণিক্যক ৰাখিবলৈ ভাল নাহয়।”<noinclude></noinclude> 8go427prvtica8qe33cdk53uqb929jy 104 87205 250558 239219 2026-05-21T10:12:13Z BabulB 104 250558 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৮৪|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>পাচে ৰাজাএ বুলিলে, বোলে- “ভালেসে কহিছ, মামুদছপিএ বা শুনি কোনখান বোলে?”পাচে গঙ্গানাৰাণী ধাইএ বুলিলে, বোলে, – “এখন তুমি ৰাজা হৈলা। আপোনাৰ বুদ্ধি থিৰ কৰি কাৰ্য্য কৰিতে লাগে। লোকে যদি তোমাৰ অহিত বাক্য বোলে, তাহাক কেনে কৰিবা?” আৰু বুলিলে, বোলে, – “চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰক আনি বৰঠাকুৰ পাতা, মামুদছপিৰ কথাত থাকি যুবৰাজকো ক্ৰোধ এৰি প্ৰীতিবাক্য বুলি হিত কৰি লোৱা, আৰু পাত্ৰ-মন্ত্ৰী সকলোকো বশ কৰি লোৱা, মুৰাদ্বেগতো এই যুক্তি লোৱা।” পাচে মহেন্দ্ৰমাণিক্যে বুলিলে, বোলে, — “ভালেসে বুলিছ।” {{gap}}পাচে পৰদিনে ৰাজাএ মুৰাদ্বেগক আনি এইৰূপে যুক্তি কৰিলে। পাচে মুৰাদ্বেগে বুলিলে, বোলে, – “মহাৰাজে ভালেহে যুক্তি কৰিছে। মামুদছপিতো এই কথা সোধালে ভাল।” পাচে ৰাজাএ মুৰাদ্বেগক বুলিলে, বোলে — “মোৰ সকলো কাৰ্য্য তোৰে পৰা হৈছে, তোত কৰি মোৰ স্নেহৰ মানুষ আন নাই। তঞি আপুনি গৈ মামুদছপিত এই কথা কবি।” এই বুলি বিদায় দিলে। পাচে মুৰাদ্বেগে গৈ মামুদ- ছপিত কলে। পাচে মামুদছপিএ এই কথা শুনি বুলিলে, বোলে,— “মঞি পূৰ্ব্ব অঙ্গীকাৰত থাকি তেঞোক ৰাজা পাতিলে।। এখন ৰত্নমাণিক্যক মাৰিবৰ কথা যি সুধি আহিছে মঞি ইহাৰ যুক্তি দিব নোৱাৰো। মোৰ আগত ৰত্নমাণিক্যে কহিছে, বোলে, – 'এখন মঞি ৰাজপদক ইছা নকৰোঁ। গুটি দুই ব্ৰাহ্মণ দিব, ভাগৱত পুৰাণ শুনি থাকিম। এখন তাহাক মাৰিলে ৰাজবদ্ধো হব, লোকতো দুৰ্যশস্যা ৰহিব। মঞি কিৰূপে মাৰিবলৈ বুলিম? আৰু আনখনি যি সুধি আহিছে তাক কৰিলেসে ভাল।” এই বুলি মুৰাদ্বেগক পঠাই দিলে। পাচে মুৰাদ্বেগে আহি মহেন্দ্ৰমাণিক্যত এইৰূপে কলে। পাচে ৰাজা শুনি মুৰাদ্বেগক বুলিলে, বোলে, – “এখন কোনখান কৰা যাব? ৰত্নমাণিক্যক মাৰিবলৈ মামুদছপিয়ো নোবোলে, নামাৰিলেয়ো ভাল<noinclude></noinclude> qh58s6abcxki0lrwt5u57prbpyn8l45 104 87206 250559 239223 2026-05-21T10:12:35Z BabulB 104 250559 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||ভগা ৰজা ৰত্নমাণিক্য বধ ।|৮৫}}</noinclude>নহয়। পূৰ্বে গোবিন্দমাণিক্যক ভাঙ্গি ছত্ৰমাণিক্য ৰাজা হ'ল। গোবিন্দমাণিক্য ভাগি আছিল। পাচে গোবিন্দমাণিক্যে ছত্ৰ- মাণিক্যক মাৰি ৰাজা হ'ল। এখনো ৰত্নমাণিক্য থাকিলে আমাৰো তেনে হবলৈ আছে।” পাচে মুৰাদ্বেগে বুলিলে, বোলে, – “মহাৰাজা ভালেসে মন কৰিছেন। ৰত্নমাণিক্যত দেশৰ সকল লোকজনৰ বৰ অনুৰাগ আছে। মামুদছপি ঢাকালৈ গলে এই তোমাৰ দেশৰ লোক- জনে ৰত্নমাণিক্যক ৰাজা পাতি তোমাক মাৰিব।এই জানি ৰত্ন- মাণিক্যক মাৰিলেহে ভাল হব।” পাচে ৰাজা ইয়াকে নিশ্চয় কৰি ৰহিল, মুৰাদ্বেগো বহালৈ আহিল। {{gap}}পাচে ৰাজা পৰদিনে যুৱৰাজক অনালে, আৰু দেশৰ বৰা-বৰুক ভাল মানুহ সকলো দৰ্ব্বাৰলৈ আহিল। ৰাজা ওলাই বিষ্ণুমণ্ডপৰ আগৰ চৌচালি ঘৰত বিছনা কৰি বহিল। পাচে যুৱৰাজে আহি ৰাজাক সেৱা কৰিলে। পাচে ৰাজা যুৱৰাজক বুলিলে, বোলে, – “ৰত্নমাণিক্যৰো বৰভাই আমৰো বৰভাই। আগে যিৰূপে ৰত্নমাণিক্যৰ হিতক চিন্তি আছিলা এখনো আমাৰ হিতক চিন্তি সেইৰূপে সেই বিষয়তে থাকিবা।” পাচে যুৱৰাজে বুলিলে, বোলে, – “আমি মহাৰাজাৰ আজ্ঞাকাৰী, যেইখান আজ্ঞা কৰে সেইখান কৰিম।”আৰু আনো বৰা বৰুক সকলকো ৰাজা বুলিলে, বোলে, — “ঈশ্বৰে যাক যিৰূপে ভোগ্য দিয়ে সেইসে হয়। তোম্ৰাও পূৰ্ব্বে যিৰূপে আছিলা এখনো আমাৰ হিতক চিন্তি সেইৰূপে থাকিবা।” পাচে বৰা-বৰুকে বুলিলে বোলে, “ভাল, মহাৰাজা যেইখান আজ্ঞা কৰে সেইখান কৰিম।” পাচে ৰাজা সেই সময়তে চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰক বৰঠাকুৰ পাতিলে, যুৱৰাজৰ লগৰ ৰখীয়া গুচালে। পাচে ৰাজাও উঠিল, সকলো ঘৰাঘৰি আহিল। পাচে ৰাজা ভিতৰলৈ গৈ মামুদছপিলৈ কৈ পঠালে, বোলে,—“ৰত্নমাণিক্যক নামাৰিলে কথা ভাল নাহই, মিৰ্জ্জাএ কিছো নাবুলিব।” পাচে মামুদ- ছপিএ বুলিলে, বোলে, – “যিখান কব লগা মঞি আগে কৈছোঁ।<noinclude></noinclude> actiwws0ghpzl3kbhsuhrfzs80crvrl 104 87207 250560 239224 2026-05-21T10:12:51Z BabulB 104 250560 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৮৬|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>ধৰ্ম্মাধৰ্ম্মক আপুনি জানে। আমাত সুধিলে কি হব?” পাচে সেই দিন ৰাত্ৰি এক প্ৰহৰ মান আছোঁতে ৰাজাএ ৰত্নমাণিক্যক মাৰিবলৈ বঙ্গালৰ চাকৰ ধৰা ৰাজপুত কীৰ্ত্তিসিংহ হাজাৰিক চাৰিটা বকছৰীয়াক লগত দি পাঁচিলে, বোলে, – “তঞি বত্নমাণিক্যক মাৰগৈ। তোক মঞি আগত কৰি মৰ্য্যাদা দি লগতে সকলো দিনে ৰাখিম।” পাচে কীৰ্ত্তিসিংহে বোলে, – “মঞি মহাৰাজাৰ লোণ খাইছোঁ, যিখান আজ্ঞা কৰে সেইখান কেনে নাকৰিম?” এইবুলি বকছৰীয়া লগত লৈ ৰত্নমাণিক্যৰ ঠাইলৈ গ'ল। ৰত্নমাণিক্য নিদ্ৰা কৰি আছিল। ৰখীয়া মানুহত কৰি কীৰ্ত্তিসিংহে জনালে। পাচে ৰখীয়া মানুহে গৈ ৰত্নমাণিক্যক জগালে, বোলে, — “মহাৰাজা উঠ, ৰাজাৰ ঠাইৰ মানুহ আসিছে।” পাচে ৰত্নমাণিক্যে নিদ্ৰাৰ পৰা উঠি ভাৰ্য্যাসকলত কহিলে, বোলে, — “তোম্ৰা কি চাইছ, আমাৰ মৃত্যুকাল উপস্থিত হৈল।” পাচে বত্নমাণিক্যৰ ভাৰ্য্যাসকলে উৰ্ম্মি কৰি কান্দিব ধৰিলে। পাচে ৰত্নমাণিক্যে ভাৰ্য্যাসকলক বুলিলে, বোলে,—“তোম্ৰা কিয় ব্যাকুল হৱ? এখন সাৱধান হৈ পৰলোকৰ উপায়ক চিন্তিব লাগে।” {{gap}}পাচে কীৰ্ত্তিসিংহ হাজাবিএ ৰত্নমাণিক্যৰ ওচৰলৈ গৈ বুলিলে, বোলে, — “মহাৰাজ, তুমি সাৱধান হোৱা, তোমাক মাৰিবলৈ আমাক ৰাজাএ পঠাই দিছে।” পাচে ৰত্নমাণিক্যে বুলিলে, বোলে, — “আমাক ভাঙ্গি ভাই ঘনশ্যাম ৰাজা হ'ল৷ এখন আমাক এক সেৰ চাউল দিব, তাকে খাই ধৰ্ম্মচৰ্চ্চা কৰি ইষ্টদেৱতা সেৱা কৰি থাকিম। আমাক নিৰপৰাধত মাৰি ৰাজবদ্ধ কৰিলে কি হব? আৰু তঞি ৰজপুত, হিন্দুধৰ্ম্মকো জান। আমাক যদি অন্যায় কৰি মাৰ তোক ধৰ্ম্মে নষ্ট কৰিব।” পাচে কীৰ্ত্তিসিংহ হাজাৰিএ মনত সংশয় কৰি ৰত্নমাণিক্যক নামাৰি মহেন্দ্ৰমাণিক্যত কলেগৈ, বোলে,— “মহাৰাজ, মঞি ৰত্নমাণিক্যক মাৰিব নোৱাৰোঁ। যদি মোক চাকৰ ৰাখিবলৈ<noinclude></noinclude> eabigk38qn0b4j52du4gr1xccagf8jp 104 87208 250561 239226 2026-05-21T10:14:34Z BabulB 104 250561 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||ৰত্নমাণিক্যৰ শৱসৎকাৰ ৷|৮৭}}</noinclude><section begin="A" />ভাল দেখা ৰাখা, যদি ভাল নেদেখা বিদায় দিয়া, তেও মঞি ৰত্নমাণিক্যক মাৰিব নোৱাৰোঁ। {{gap}}পাচে মহেন্দ্ৰমাণিক্যে কীৰ্ত্তিসিংহ হাজাবিক বহালৈ বিদায় দি আগৰ পৰা লগত থকা বিশ্বাসী ৪টা মানুহ ৰত্নমাণিক্যক মাৰিবলৈ পঠাই দিলে। পাচে সেই মানুহে গৈ ৰত্নমাণিক্যক বুলিলে, বোলে,— “মহাৰাজ, তোমাক মাৰিবলৈ আমাক ৰাজাএ পাঁচিছে, তুমি সাৱধান হোৱা।” পাচে ৰত্নমাণিক্যে বুলিলে, বোলে, – “কীৰ্ত্তিসিংহে অন্যায় দেখি মোক নামাৰি গ'ল, তেও যে তহঁতে মোক মাৰিবলৈ আহিছ, ভাল, মঞি সাৱধান হোঁ।” এই বুলি স্নান কৰি বস্ত্ৰ পৰিধান কৰিলে। পাচে ৰত্নমাণিক্যে স্ত্ৰীসকলক বুলিলে, বোলে, – “তোম্ৰা ব্যাকুল নহবা, পৰলোকৰ উপায়ক চিন্তি সাৱধান হৈ থাকা।” এই বুলি ইষ্ট- দেৱতাৰ মন্ত্ৰ জপিছিলে। পাচে সেই চাৰি মানুহে ৰত্নমাণিক্যক ধৰি চেপি মাৰিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{x-larger|{{center|৩৬শ অধ্যা।}}}} {{X-larger|{{center|ৰত্নমাণিক্যৰ শৱসৎকাৰ।}}}} {{Gap}}পাচে ৰত্নমাণিক্যৰ স্ত্ৰীসকলে স্বামীৰ শৱক আগত লৈ নাম গাই আছিল। পাচে সেই চাৰি মানুহে গৈ মহেন্দ্ৰমাণিক্যত কলে, বোলে,—“মহাৰাজ, ৰত্নমাণিক্যক মৰা গ'ল।” পাচে বিহানে ৰাজা, যুৱৰাজ, চন্দ্ৰমণি বৰঠাকুৰ, আনো বৰা-বৰুক সকলকো মতাই অনালে, আৰু ব্ৰাহ্মণকো মতাই অনালে। পাচে ৰাজা সকলকো বুলিলে, বোলে,—“ৰত্নমাণিক্যৰ মৃত্যু হ'ল, দাহ কৰিবৰ নিমিত্তে চিতা যত্ন কৰিব লাগে।” পাচে গোমতী নদীৰ তীৰত মুক্তিঘাটত চিতা কৰিলে। <section end="B" /><noinclude></noinclude> 8sb7igchbfualfzo02ukvm15mghv2j3 250562 250561 2026-05-21T10:14:50Z BabulB 104 250562 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{Rh||ৰত্নমাণিক্যৰ শৱসৎকাৰ ৷|৮৭}}</noinclude><section begin="A" />ভাল দেখা ৰাখা, যদি ভাল নেদেখা বিদায় দিয়া, তেও মঞি ৰত্নমাণিক্যক মাৰিব নোৱাৰোঁ। {{gap}}পাচে মহেন্দ্ৰমাণিক্যে কীৰ্ত্তিসিংহ হাজাবিক বহালৈ বিদায় দি আগৰ পৰা লগত থকা বিশ্বাসী ৪টা মানুহ ৰত্নমাণিক্যক মাৰিবলৈ পঠাই দিলে। পাচে সেই মানুহে গৈ ৰত্নমাণিক্যক বুলিলে, বোলে,— “মহাৰাজ, তোমাক মাৰিবলৈ আমাক ৰাজাএ পাঁচিছে, তুমি সাৱধান হোৱা।” পাচে ৰত্নমাণিক্যে বুলিলে, বোলে, – “কীৰ্ত্তিসিংহে অন্যায় দেখি মোক নামাৰি গ'ল, তেও যে তহঁতে মোক মাৰিবলৈ আহিছ, ভাল, মঞি সাৱধান হোঁ।” এই বুলি স্নান কৰি বস্ত্ৰ পৰিধান কৰিলে। পাচে ৰত্নমাণিক্যে স্ত্ৰীসকলক বুলিলে, বোলে, – “তোম্ৰা ব্যাকুল নহবা, পৰলোকৰ উপায়ক চিন্তি সাৱধান হৈ থাকা।” এই বুলি ইষ্ট- দেৱতাৰ মন্ত্ৰ জপিছিলে। পাচে সেই চাৰি মানুহে ৰত্নমাণিক্যক ধৰি চেপি মাৰিলে। {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{x-larger|{{center|৩৬শ আধ্যা।}}}} {{X-larger|{{center|ৰত্নমাণিক্যৰ শৱসৎকাৰ।}}}} {{Gap}}পাচে ৰত্নমাণিক্যৰ স্ত্ৰীসকলে স্বামীৰ শৱক আগত লৈ নাম গাই আছিল। পাচে সেই চাৰি মানুহে গৈ মহেন্দ্ৰমাণিক্যত কলে, বোলে,—“মহাৰাজ, ৰত্নমাণিক্যক মৰা গ'ল।” পাচে বিহানে ৰাজা, যুৱৰাজ, চন্দ্ৰমণি বৰঠাকুৰ, আনো বৰা-বৰুক সকলকো মতাই অনালে, আৰু ব্ৰাহ্মণকো মতাই অনালে। পাচে ৰাজা সকলকো বুলিলে, বোলে,—“ৰত্নমাণিক্যৰ মৃত্যু হ'ল, দাহ কৰিবৰ নিমিত্তে চিতা যত্ন কৰিব লাগে।” পাচে গোমতী নদীৰ তীৰত মুক্তিঘাটত চিতা কৰিলে। <section end="B" /><noinclude></noinclude> k7qfn6kchufh8uilq5v1u15mnvjbdf6 104 87209 250564 239228 2026-05-21T10:17:29Z BabulB 104 250564 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৮৮|ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী ।|}}</noinclude>{{gap}}পাচে ৰাজাএ ৰত্নমাণিক্যৰ শৱক আনিবলৈ যুৱৰাজ, চন্দ্ৰমণি বৰঠাকুৰ এই দুইকো পাঁচিলে, আনো বৰা-বৰুককো পাঁচিলে, ব্ৰাহ্মণ পণ্ডিতকো পাঁচিলে। পাচে এইসকলে গৈ ৰত্নমাণিক্যৰ শৱক দেখি অনেকৰূপে কান্দিলে। যুৱৰাজে ৰত্নমাণিক্যৰ শৱক সাৱটি ধৰি অনেকৰূপে কান্দিলে। চন্দ্ৰমণি ঠাকুৰেও চৰণত পৰি অনেক কান্দিলে, বোলে,—“আজিসে আমাৰ পিতৃ মৃত্যু হ'ল বুলি জানিলোঁ।” এইৰূপে দুয়োজনে অনেক বিলাপ কৰিলে। {{gap}}পাচে ৰত্নমাণিক্যৰ ভাৰ্য্যাএ বুলিলে, বোলে, – “এখন তোম্ৰা ব্যাকুল হলে কি হব? তেম্ৰাৰ দৈৱত যেখান আছিল সেখান হৈল। এখনে আমাৰ সঙ্গতি যিৰূপে হৈব তাহাক চিন্তা।” পাচে সকলে স্বস্ত হুই ৰত্নমাণিক্যৰ শৱক খাটত তুলি ললে। সেই খাটতে ৰাজাৰ মুখ্য ভাৰ্য্যা বসি চামৰেৰে ঢুলি গৈছিলে। আনো ভাৰ্য্যাসকলক ৰাজাৰ দুয়ো ফালে ভিনে পাৰেঙ্গনিত তুলি নিছিলে। সেই ৰাজাৰ ভাৰ্য্যা- সকলেও পাৰেঙ্গনিতে উঠি নাম গাই গৈছিলে। আৰু আধলি, সিকি, দোৱানি, আনি, আদানি, আকো বিলাই গৈছিলে। আৰু আখৈ, ফুল আকো সিঞ্চি গৈছিলে। আগত ব্ৰাহ্মণে শংখ ঘণ্টা বাদ্য কৰি গৈছিলে। বজনীয়াসকলেও বাদ্যসকল বজাই গৈছিলে। হাতী ঘোঁৰাও গৈছিলে। যুৱৰাজ প্ৰমুখ্যে সকলো বৰা-বৰুক ৰত্নমাণিক্যৰ শৱৰ সঙ্গত ভূমিপাৱে ক্ৰন্দন কৰি গৈছিলে। ৰত্নমাণিক্যক মাৰিবৰ শুনি নগৰৰ স্ত্ৰী-পুৰুষ সকলো অন্তব্যস্ত কৰি অৰ্ত্তৰাৱে ক্ৰন্দন কৰি ৰত্নমাণিক্যৰ শৱৰ লগতে দাহ কৰা ঠাইলৈকে গ'ল। ৰত্নমাণিক্যৰ শৱৰ সঙ্গত যোৱা যুৱৰাজ প্ৰমুখ্যে বৰা-বৰুক সকলো নগৰীয়া লোকজনো সকলেও অন্তৰাৱে ক্ৰন্দন কৰি গৈছিলে। ঘৰত থকা লোকসকলেও ক্ৰন্দন কৰিছিলে। মহীন্দ্ৰমাণিক্য ৰাজাও ৰত্নমাণিক্যৰ শৱক দাহ কৰিবলৈ নিলত ক্ৰন্দন কৰি ভিতৰলৈ উঠি গ'ল। সেই দিন নগৰত ক্ৰন্দনৰ উৰ্ম্মিএ বৰ কোলাহাল শব্দ হ'ল। {{nop}}<noinclude></noinclude> rpa6u6lmruzfpx5jso20w26zc0i774u 102 88730 250459 250457 2026-05-20T12:29:15Z BabulB 104 250459 wikitext text/x-wiki {{author |firstname = ৰত্ন |middlename = কন্দলী |lastname = শৰ্ম্মা |fast_initial = ৰ |birthyear = 1700 |deathyear = 1800 |description = '''ৰত্ন কন্দলী শৰ্মা কটকী''' (১৭-১৮ শতিকা) স্বৰ্গদেউ [[W:ৰুদ্ৰসিংহ|ৰুদ্ৰসিংহ]]ৰ কটকী আছিল। ১৭১০ চনৰপৰা ১৫ চনলৈ মুঠতে তিনিবাৰ [[লেখক:অৰ্জ্জুনদাস বৈৰাগী|অৰ্জুন দাস বৈৰাগী]]ৰ লগত ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যলৈ স্বৰ্গদেউৰ সন্দেশ লৈ গৈছিল। মোগল আক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিবলৈ স্বৰ্গদেৱে ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ সহায় বিচাৰি বাৰ্তা পঠিয়াইছিল। ১৭২৪ চনত অৰ্জুন দাসৰ সৈতে যুটীয়াকৈ 'ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী' ৰচনা কৰে। |image = |wikipedia_link = ৰত্ন কন্দলী শৰ্মা কটকী |wikiquote_link = |commons_link = }} ;ৰচনা-ৰাজি *[[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী]] {{PD-India}} [[শ্ৰেণী:লেখক]] pfld105ywstbp9yg1wkob0xddjgwq6s 102 88731 250458 250301 2026-05-20T12:28:42Z BabulB 104 250458 wikitext text/x-wiki {{author |firstname = অৰ্জ্জুনদাস |middlename = |lastname =বৈৰাগী |fast_initial = অ |birthyear = 1700 |deathyear = 1800 |description ='''অৰ্জুন দাস বৈৰাগী''' (১৭-১৮ শতিকা) স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহৰ কটকী আছিল। ১৭১০ চনৰপৰা ১৫ চনলৈ মুঠতে তিনিবাৰ [[লেখক:ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা|ৰত্ন কন্দলী শৰ্মা কটকী]]ৰ লগত ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যলৈ স্বৰ্গদেউৰ বাৰ্তা লৈ গৈছিল। মোগল আক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিবলৈ স্বৰ্গদেৱে ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ সহায় বিচাৰি বাৰ্তা পঠিয়াইছিল। ১৭২৪ চনত ৰত্ন কন্দলীৰ সৈতে যুটীয়াকৈ 'ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী' ৰচনা কৰে। |image = |wikipedia_link = অৰ্জুন দাস বৈৰাগী |wikiquote_link = |commons_link = }} ;ৰচনা-ৰাজি *[[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী]] {{PD-India}} [[শ্ৰেণী:লেখক]] f61y5n751tqtfvv6tdrwikbsf5v7r4n 0 91712 250462 2026-05-20T12:37:49Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১১শ আধ্যা।|১১শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৩শ আধ্যা।|১৩..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250462 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১১শ আধ্যা।|১১শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৩শ আধ্যা।|১৩শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=60 to=62 fromsection="B" /> 9qosynsa9sw04u75pifa2ni0l1f7i2n 0 91713 250470 2026-05-20T16:42:08Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১২শ আধ্যা।|১২শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৪শ আধ্যা।|১৪..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250470 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১২শ আধ্যা।|১২শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৪শ আধ্যা।|১৪শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=63 to=63 /> qmj3jhn5bdej4pkfkdp42qpr32iszml 0 91714 250471 2026-05-20T16:43:53Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৩শ আধ্যা।|১৩শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৫শ আধ্যা।|১৫..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250471 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৩শ আধ্যা।|১৩শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৫শ আধ্যা।|১৫শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=64 to=67 tosection="A" /> 1mcxud64jfbzu7oopidk3zxt2h8px0q 0 91715 250473 2026-05-20T16:48:56Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৪শ আধ্যা।|১৪শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৬শ আধ্যা।|১শ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250473 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৪শ আধ্যা।|১৪শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৬শ আধ্যা।|১শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=67 to=68 fromsection="B" tosection="A" /> rag2c3gpjxqlmh8v3n2bd6oag9d5it5 250481 250473 2026-05-20T16:56:48Z BabulB 104 250481 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৪শ আধ্যা।|১৪শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৬শ আধ্যা।|১৬শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=67 to=68 fromsection="B" tosection="A" /> b6bxaztebyd2mmtz4sozgqsqvkllnnt 0 91716 250482 2026-05-20T16:58:30Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৫শ আধ্যা।|১৫শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৭শ আধ্যা।|১৭..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250482 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৫শ আধ্যা।|১৫শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৭শ আধ্যা।|১৭শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=68 to=70 fromsection="B" tosection="A" /> p6nq7staswpw1ehic02arnc1a5e4t5e 0 91717 250483 2026-05-20T16:59:34Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৫শ আধ্যা।|১৫শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৭শ আধ্যা।|১৭..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250483 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৫শ আধ্যা।|১৫শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৭শ আধ্যা।|১৭শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=70 to=73 fromsection="B" /> 9433lc58a5dbpbk5ovft6lnu235wn73 250484 250483 2026-05-20T17:00:13Z BabulB 104 250484 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৬শ আধ্যা।|১৬শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৮শ আধ্যা।|১৮শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=70 to=73 fromsection="B" /> r0ycoqku08pndbuanzongkwoncvlrij 0 91718 250485 2026-05-20T17:01:39Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৭শ আধ্যা।|১৭শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৯শ আধ্যা।|১৯..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250485 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৭শ আধ্যা।|১৭শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৯শ আধ্যা।|১৯শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=7৪ to=73 tosection="A" /> 8b71kgvyntll0ppsq7g6utrwsi631rd 250486 250485 2026-05-20T17:02:25Z BabulB 104 250486 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৭শ আধ্যা।|১৭শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৯শ আধ্যা।|১৯শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=74 to=75 tosection="A" /> t6htzx307waol7ted71apewe2pbkcvb 0 91719 250487 2026-05-20T17:07:52Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৮শ আধ্যা।|১৮শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২০শ আধ্যা।|২০..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250487 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৮শ আধ্যা।|১৮শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২০শ আধ্যা।|২০শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=75 to=75 fromsection="B" /> 5vwul7s8ahxc5mx8hr5pmaq61yo7zhb 0 91720 250496 2026-05-21T04:06:08Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৯শ আধ্যা।|১৯শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২১শ আধ্যা।|২১..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250496 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/১৯শ আধ্যা।|১৯শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২১শ আধ্যা।|২১শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=76 to=81 tosection="A" /> tty7wi8bluewvg4ubfobt19tc88nssf 0 91721 250498 2026-05-21T04:09:59Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২০শ আধ্যা।|২০শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২২শ আধ্যা।|২২..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250498 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২০শ আধ্যা।|২০শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২২শ আধ্যা।|২২শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=81 to=83 fromsection="B" tosection="A" /> m1ovfx7oou4hzk3juqd3g2n4ayk35tu 0 91722 250501 2026-05-21T04:12:58Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২১শ আধ্যা।|২১শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৩শ আধ্যা।|২৩..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250501 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২১শ আধ্যা।|২১শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৩শ আধ্যা।|২৩শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=83 to=85 fromsection="B" tosection="A" /> 5kmi3fm61z68o7wl0jtlipawt0t8q5c 0 91723 250504 2026-05-21T04:16:14Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২২শ আধ্যা।|২২শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৪শ আধ্যা।|২৪..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250504 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২২শ আধ্যা।|২২শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৪শ আধ্যা।|২৪শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=85 to=87 fromsection="B" tosection="A" /> a9cvtitow8pe1vgb1fgho66fefl2ko6 0 91724 250505 2026-05-21T04:17:53Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৩শ আধ্যা।|২৩শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৫শ আধ্যা।|২৫..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250505 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৩শ আধ্যা।|২৩শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৫শ আধ্যা।|২৫শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=87 to=88 fromsection="B" /> mdnq84nqh2od6qf0a4e2hsxr3xt6h1z 0 91725 250516 2026-05-21T06:25:08Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৪শ আধ্যা।|২৪শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৬শ আধ্যা।|২৬..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250516 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৪শ আধ্যা।|২৪শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৬শ আধ্যা।|২৬শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=89 to=92 tosection="A" /> quptgigiljbcjiwdspzykh0swzt8yg6 0 91726 250519 2026-05-21T06:27:33Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৫শ আধ্যা।|২৫শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৭শ আধ্যা।|২৭..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250519 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৫শ আধ্যা।|২৫শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৭শ আধ্যা।|২৭শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=92 to=94 fromsection="B" /> k8fwy8skvaq5h0p0ew4ag1vx87a00x7 0 91727 250522 2026-05-21T06:29:53Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৬শ আধ্যা।|২৬শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৮শ আধ্যা।|২৮..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250522 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৬শ আধ্যা।|২৬শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৮শ আধ্যা।|২৮শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=95 to=96 /> prq3gaogvrflwlv9ihry65ti0gulbal 0 91728 250527 2026-05-21T06:36:31Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৭শ আধ্যা।|২৭শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৯শ আধ্যা।|২৯..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250527 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৭শ আধ্যা।|২৭শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৯শ আধ্যা।|২৯শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=97 to=98 tosection="A" /> 00bpvrk0ba7fme2oh61ngbeheix3k0g 0 91729 250528 2026-05-21T06:37:45Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৭শ আধ্যা।|২৭শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৯শ আধ্যা।|২৯..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250528 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৭শ আধ্যা।|২৭শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৯শ আধ্যা।|২৯শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=98 to=99 fromsection="B" tpsection="A"/> m1m45a6jil7dn7twqnow2tfbluru3mg 250529 250528 2026-05-21T06:38:26Z BabulB 104 250529 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৮শ আধ্যা।|২৮শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩০শ আধ্যা।|৩০শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=98 to=99 fromsection="B" tpsection="A"/> 0l186r4xlzldujdfl3dmcwlimc10r96 250531 250529 2026-05-21T06:40:04Z BabulB 104 250531 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৮শ আধ্যা।|২৮শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩০শ আধ্যা।|৩০শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=98 to=99 fromsection="B" tosection="A"/> rf9rmv8zf0pj3sy52ladbe37x9ivqdg 0 91730 250530 2026-05-21T06:39:45Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৯শ আধ্যা।|২৯শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩১শ আধ্যা।|৩১..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250530 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/২৯শ আধ্যা।|২৯শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩১শ আধ্যা।|৩১শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=99 to=100 fromsection="B" /> t87zwa8czdz2fcia5tffroog0zre1a7 0 91731 250536 2026-05-21T06:53:48Z BabulB 104 "{{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/নৱম অধ্যায়|নৱম অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/একাদশ অধ্যায়|একাদশ অধ্যায়]] | notes..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250536 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/নৱম অধ্যায়|নৱম অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/একাদশ অধ্যায়|একাদশ অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=113 to=125/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] pzrivocof96a7jzmw72d6gwrr0ulibm 0 91732 250546 2026-05-21T10:00:47Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩০শ আধ্যা।|৩০শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩২শ আধ্যা।|৩২..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250546 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩০শ আধ্যা।|৩০শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩২শ আধ্যা।|৩২শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=101 to=102 tosection="A" /> ltgragmmfmke3eh6fh9da646eadnq1g 0 91733 250549 2026-05-21T10:03:57Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩১শ আধ্যা।|৩১শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৩শ আধ্যা।|৩৩..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250549 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩১শ আধ্যা।|৩১শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৩শ আধ্যা।|৩৩শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=102 to=104 fromsection="B" tosection="A" /> e65ipvz0g1l53ldcqh41294oopf67t8 0 91734 250552 2026-05-21T10:07:22Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩১শ আধ্যা।|৩১শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৩শ আধ্যা।|৩৩..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250552 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩১শ আধ্যা।|৩১শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৩শ আধ্যা।|৩৩শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=104 to=106 fromsection="B" tosection="A" /> blwvtdmrom5n1m0tqt1gtoj3tbp5tu1 250554 250552 2026-05-21T10:09:37Z BabulB 104 250554 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩২শ আধ্যা।|৩২শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৪শ আধ্যা।|৩৪শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=104 to=106 fromsection="B" tosection="A" /> 6npui7k2vv0ecmr7rct9uq50wu3ca81 0 91735 250555 2026-05-21T10:10:35Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৩শ আধ্যা।|৩৩শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৫শ আধ্যা।|৩৫..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250555 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৩শ আধ্যা।|৩৩শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৫শ আধ্যা।|৩৫শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=106 to=107 fromsection="B" tosection="A" /> jsyskrvkh4hdupkgnurfxl75p319zli 0 91736 250563 2026-05-21T10:15:34Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৪শ আধ্যা।|৩৪শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৬শ আধ্যা।|৩৬..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250563 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৪শ আধ্যা।|৩৪শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৬শ আধ্যা।|৩৬শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=107 to=113 fromsection="B" tosection="A" /> 1dgvbvn8kka4h7g0zmtwgk62k1aty26 0 91737 250566 2026-05-21T10:18:19Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৫শ আধ্যা।|৩৫শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৭শ আধ্যা।|৩৭..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250566 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৫শ আধ্যা।|৩৫শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৭শ আধ্যা।|৩৭শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=113 to=115 fromsection="B" /> r98s8c2r2ukc4nhcp1x2e30cvhtxt7v 0 91738 250568 2026-05-21T10:19:38Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৬শ আধ্যা।|৩৬শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৮শ আধ্যা।|৩৮..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250568 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৬শ আধ্যা।|৩৬শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৮শ আধ্যা।|৩৮শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=116 to=116/> 0v8f5z20v97630toa16wnjmjdfg9taz 0 91739 250572 2026-05-21T10:22:20Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৬শ আধ্যা।|৩৬শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৮শ আধ্যা।|৩৮..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250572 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৬শ আধ্যা।|৩৬শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৮শ আধ্যা।|৩৮শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=117 to=120/> e5xidaadbfhyvzmuin62tqj9bcmiqnd 250573 250572 2026-05-21T10:22:50Z BabulB 104 250573 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৭শ আধ্যা।|৩৭শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৯শ আধ্যা।|৩৯শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=117 to=120/> 47kmvnbx0p91kz7alyxcxai611nr76t 0 91740 250579 2026-05-21T10:28:48Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৮শ আধ্যা।|৩৮শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৪০শ আধ্যা।|৪০..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250579 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৮শ আধ্যা।|৩৮শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৪০শ আধ্যা।|৪০শ আধ্যা।]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=121 to=123 tosection="A"/> ns6mcms7wj7bqbt69gygrwz36lyi7pp 0 91741 250580 2026-05-21T10:30:36Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৯শ আধ্যা।|৩৯শ আধ্যা।]] | next = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/অথ নির্ঘণ্টন..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250580 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৩৯শ আধ্যা।|৩৯শ আধ্যা।]] | next = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/অথ নির্ঘণ্টনং।|অথ নির্ঘণ্টনং]] | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=123 to=125 fromsection="B"/> 37fth6plvgcz6yc4kp7gin38yl6njym 0 91742 250582 2026-05-21T10:33:54Z BabulB 104 "{{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৪০শ আধ্যা।|৪০শ আধ্যা।]] | next = | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বু..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250582 wikitext text/x-wiki {{header | title = ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী | author = ৰত্ন কন্দলী শৰ্ম্মা | year = ১৯৩৭ | translator = | section = | previous = [[ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী/৪০শ আধ্যা।|৪০শ আধ্যা।]] | next = | notes = | categories = }} <pages index="ত্ৰিপুৰা বুৰঞ্জী.pdf" from=127 to=128 /> 63trre0to7zlplrmosqhjv2lexbwfua 10 91743 250585 2026-05-21T10:45:23Z BabulB 104 "<onlyinclude><!-- {{nop}} action for a table --></onlyinclude> {{documentation}}" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250585 wikitext text/x-wiki <onlyinclude><!-- {{nop}} action for a table --></onlyinclude> {{documentation}} axle6md4aljaevl5o0igdtfidpry7nk 10 91744 250586 2026-05-21T10:47:09Z BabulB 104 "'''nopt''' is {{tlx|nop}} for instances when a table must be continued across pages. It works by inserting a [[w:HTML comment|HTML comment]] followed by a newline such that the actual content (the table markup) is forced to the next line. == Usage == Put… <code><nowiki>{{nopt}}</nowiki></code> …at the start of the ''footer'' on the first page, and at the start of the page ''content'' on the second page (for a table span..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250586 wikitext text/x-wiki '''nopt''' is {{tlx|nop}} for instances when a table must be continued across pages. It works by inserting a [[w:HTML comment|HTML comment]] followed by a newline such that the actual content (the table markup) is forced to the next line. == Usage == Put… <code><nowiki>{{nopt}}</nowiki></code> …at the start of the ''footer'' on the first page, and at the start of the page ''content'' on the second page (for a table spanning three pages or more, you would have it in both places). In the footer of the first page it prevents the <code><nowiki>|}</nowiki></code> from getting smushed into the contents of the last table cell in the Page: namespace. At the start of the content of the second page it does the same for <code><nowiki>|}</nowiki></code>, <code><nowiki>|-</nowiki></code>, or <code><nowiki>|</nowiki></code> (or any other table wikimarkup that must be on its own line) when the pages are transcluded. == Technical details == MediaWiki's [[Help:Tables|table syntax]] and [[mw:Extension:ProofreadPage|ProofreadPage]]'s transclusion behaviour does not always interact well: most table markup must be at the very beginning of a line to work, and ProofreadPage plays various tricks (relative to standard MediaWiki) specifically to make the joints between separate areas seamless that in some situations interfere with the table syntax. There are two main places where this happens: between the content and footer of a single page in the Page: namespace, and between the end of one page and the beginning of the next when they are transcluded together into mainspace. === Between content and footer === Within a single page in the Page: namespace there are three distinct parts: the header, the main content, and the footer. The header and footer are wrapped in <code><nowiki><noinclude>…</noinclude></nowiki></code> tags so they will not be included when the page is transcluded to mainspace. Under the hood, these three parts are actually stored as a single wikipage, but ProofreadPage parses out the two special sections and presents them in separate text field when editing for convenience. But this also means that when you are looking at a saved page in the Page: namespace, MediaWiki has to join together these three parts to show them to you. When it does so, it will remove any trailing whitespace from the content area, and any leading whitespace in the footer area, leading to whatever you put at the beginning of the latter getting smushed onto the end of the former. This works fine for most things. However, when you're dealing with a table that's split over multiple pages, you need to use wikimarkup like this: <syntaxhighlight lang="wikitext" highlight="6-8"> {| |- | Row one, cell one || Row one, cell two |- | Row two, cell one || Row two, cell two <noinclude>← footer begins here |} </noinclude> </syntaxhighlight> When these are joined together for display, the resulting code becomes: <syntaxhighlight lang="wikitext" highlight="5"> {| |- | Row one, cell one || Row one, cell two |- | Row two, cell one || Row two, cell two<noinclude>|}</noinclude> </syntaxhighlight> Since this table markup has to be at the beginning of a line to work, what gets displayed is something like this (rendering will vary depending on circumstance): {| class="wikitable" |- | Row one, cell one || Row one, cell two |- | Row two, cell one || Row two, cell two<nowiki>|}</nowiki> |} To work around this problem you can use {{tlx|nopt}}, like so: <syntaxhighlight lang="wikitext" highlight="6-9"> {| |- | Row one, cell one || Row one, cell two |- | Row two, cell one || Row two, cell two <noinclude>← footer begins here {{nopt}} |} </noinclude> </syntaxhighlight> {{tlx|nopt}} inserts a HTML comment and a newline, that are invisible in the rendered output, but when the content and footer parts are joined together you end up with: <syntaxhighlight lang="wikitext" highlight="5-6"> {| |- | Row one, cell one || Row one, cell two |- | Row two, cell one || Row two, cell two<noinclude><!-- nopt --> |}</noinclude> </syntaxhighlight> Because of the HTML comment (invisible like whitespace, but not removed by MediaWiki) the table markup is now on its own line and works as usual. The result would be: {| class="wikitable" |- | Row one, cell one || Row one, cell two |- | Row two, cell one || Row two, cell two<!-- nopt --> |} === Between subsequent pages === When a table continues across multiple page you must open the table (<code><nowiki>{|</nowiki></code>) in the ''content'' part of the first page; close the table (<code><nowiki>|}</nowiki></code>) in the ''footer'' of the first page, so it renders correctly in the Page: namespace; reopen the table (<code><nowiki>{|</nowiki></code>) in the ''header'' of the following page; repeat for each intermediate page, if any; and finally close it (<code><nowiki>|}</nowiki></code>) in the ''content'' part of the last page. When the pages are trancluded together into mainspace the intermediate opening and closing markup is left out, and a single continuous table is rendered. The transclusion in ProofreadPage is set up primarily for non-table content (running prose), so it will strip out extraneous leading and trailing whitespace and replace them with a single space character. This is so that pages containing "One nation" and "under God!" will end up as "One nation under God!" rather than "One nationunder God!". For tables, however, this creates a problem: ; First page <syntaxhighlight lang="wikitext" highlight="1-3"> {| |- | Row one, cell one || Row one, cell two <noinclude>← footer begins here |} </noinclude> </syntaxhighlight> ; Second page <syntaxhighlight lang="wikitext" highlight="4-6"> <noinclude>← header begins here {| </noinclude> |- | Row two, cell one || Row two, cell two |} </syntaxhighlight> When these are transcluded together for display in mainspace, the resulting code becomes: <syntaxhighlight lang="wikitext" highlight="3"> {| |- | Row one, cell one || Row one, cell two|- | Row two, cell one || Row two, cell two |} </syntaxhighlight> Since this table markup has to be at the beginning of a line to work, what gets displayed is something like this (rendering will vary depending on circumstance): {| class="wikitable" |- | Row one, cell one || Row one, cell two|- | Row two, cell one || Row two, cell two |} To work around this problem you can use {{tlx|nopt}}, like so: ; First page <syntaxhighlight lang="wikitext" highlight="5"> {| |- | Row one, cell one || Row one, cell two <noinclude>← footer begins here {{nopt}} |} </noinclude> </syntaxhighlight> ; Second page <syntaxhighlight lang="wikitext" highlight="4"> <noinclude>← header begins here {| </noinclude> {{nopt}} |- | Row two, cell one || Row two, cell two |} </noinclude> </syntaxhighlight> {{tlx|nopt}} inserts a HTML comment and a newline, that are invisible in the rendered output, but when the two pages are joined together you end up with: <syntaxhighlight lang="wikitext" highlight="3"> {| |- | Row one, cell one || Row one, cell two<!-- nopt --> |- | Row two, cell one || Row two, cell two |} </syntaxhighlight> Because of the HTML comment (invisible like whitespace, but not removed by MediaWiki) the table markup is now on its own line and works as usual. The result would be: {| class="wikitable" |- | Row one, cell one || Row one, cell two<!-- nopt --> |- | Row two, cell one || Row two, cell two |} == See also == * {{tlx|nop}}—The same concept to prevent separate paragraphs of text from running together. * {{tlx|peh}}—A related template to prevent a hyphen at the end of a page from being removed. * {{tlx|hws}}/{{tlx|hwe}}—Pair of templates to control display of words split across pages. * {{tlx|lps}}/{{tlx|lpe}}—Pair of templates to control display of ''wikilinked'' words split across pages. <includeonly>{{sandbox other|| [[Category:Page namespace templates]] }}</includeonly> 2oinaug6ectmv4w0o5sdtiglq0qbls4