ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.3 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 18789 250665 112449 2026-05-22T11:16:00Z BabulB 104 250665 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="অনামিকা(চুমু) বড়া" />{{rh|১৬|তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ|}}</noinclude>{{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! আচল ঈশ্বৰ জনাৰ প্ৰকৃততে কোনো ৰূপ নাই। তেওঁক যেয়ে যিদৰে ভাবে সি সেই দৰেই, সেই ভাবেই তেওঁক পাব পাৰে। তেওঁক কেৱে পিতৃস্বৰূপে, কেৱে মাতৃস্বৰূপে, কেৱে সখা, বন্ধু, স্বামী, প্ৰভু ইত্যাদি স্বৰূপে ভাবে। কেৱে তেওঁক ককালত বাঘ-ছাল পিন্ধা, মূৰত জটা ৰখা, গাত ভস্ম সনা, গলত সাপৰ মালা ইত্যাদি পিন্ধা-মহাদেৱ বা বলিয়া বাবা বুলি ভাবে। কেৱে তেওঁক নবঘনশ্যাম স্বৰূপে — বনমালাধাৰী, বৃন্দাবন-বিহাৰী কৃষ্ণস্বৰূপে ভাবে। মাতৃভাবে কেৱে তেওঁক কালী, দুৰ্গা, ভৈৰবী ছিন্নমস্তা, তাৰা ইত্যাদি ৰূপে ভাবে। কেৱে তেওঁক কমলা, বাধা লক্ষী ইত্যাদি ৰূপে ভাবে। তহঁতৰ ইয়াত ঈশ্বৰৰ মাতৃ ভাবটোক “তামাৰ মাই” বুলি ভাবে। ” {{gap}}ধনেশ্বৰ — “আই! ঈশ্বৰক বলিয়া বাবা ৰূপে ভবা সকলে দেখোন ভাঙ ঘোটা খাই বলিয়ালি কৰে। হাঁহ পাৰ মোচাৰি মাৰে। মাতৃৰূপে ভবা সকলে, তামাৰ মাই বুলি ভবা সকলে — দেখোন তামাৰ মাইৰ আগত নৰবলিও দিয়ে। ” {{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! তামাৰ মাইক মানুহৰ তেজখাইতী বুলি ভাবে অজ্ঞান অৰ্থাৎ নজনা মূৰ্খ মানুহ বিলাকেহে। ভাবি চাচোন মাকেনো কেতিয়াবা তেওঁৰ নিজৰ সন্তান মানুহক খায়নে? জ্ঞানী- সকলে ঈশ্বৰক প্ৰভু বুলি ভবাসকলে, ঈশ্বৰক মদন মোহন, ত্ৰিভঙ্গ শ্যাম, কৃষ্ণৰূপে ভাবে। দৰাচলতে ঈশ্বৰক কৃষ্ণ বুলি ভবা সকলে কাৰো অনিষ্ট নকৰে, তেওঁবিলাকে কৃষ্ণৰ সুন্দৰ; মঙ্গলময়, মধুময় প্ৰেমময় ৰূপ ভাবি বৰ সন্তোস পায়। ” {{gap}}ধনেশ্বৰ — “বাৰু আই! মোক কৃষ্ণৰ সম্পূৰ্ণ ৰূপ কেনেকুৱা কওকচোন। ” {{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! তেওঁৰ প্ৰেমময়, মধুময়, শান্তিময়, মঙ্গলময় সৌন্দৰ্য্যময় ৰূপ কেৱে বখানি অন্ত কৰিব নোৱাৰে। তেওঁৰ গুণ যে অন্তই নাই, তথাপি আমাৰ কীৰ্ত্তন, ভাগৱত ইত্যাদিত যিৰূপে কইছে তাকে অলপ তোক কওঁচোন শুন :— {{Block center|<poem>“নীল আকুঞ্চিত যাৰ কেশ{{gap}}শিৰে ৰত্ন কিৰিটি সুবেশ। ভ্ৰুৰযুগ মদনৰ চাপ{{gap}}{{gap}}দৰশনে হৰে হদি তাপ ৰুচিকৰ কমল লোচন{{gap}}{{gap}}সুধা সম মধুৰ বচন</poem>}} {| {{ts|mc|wa}} |- || “নীল আকুঞ্চিত যাৰ কেশ ||শিৰে ৰত্ন কিৰিটি সুবেশ। ||ভ্ৰুৰযুগ মদনৰ চাপ ||দৰশনে হৰে হৃদি তাপ ||ৰুচিকৰ কমল লোচন ||সুধা সম মধুৰ বচন {{nopt}} |}<noinclude></noinclude> 4uzcoabrcje8p85507evzs57za1nk2c 250666 250665 2026-05-22T11:16:26Z BabulB 104 250666 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="অনামিকা(চুমু) বড়া" />{{rh|১৬|তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ|}}</noinclude>{{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! আচল ঈশ্বৰ জনাৰ প্ৰকৃততে কোনো ৰূপ নাই। তেওঁক যেয়ে যিদৰে ভাবে সি সেই দৰেই, সেই ভাবেই তেওঁক পাব পাৰে। তেওঁক কেৱে পিতৃস্বৰূপে, কেৱে মাতৃস্বৰূপে, কেৱে সখা, বন্ধু, স্বামী, প্ৰভু ইত্যাদি স্বৰূপে ভাবে। কেৱে তেওঁক ককালত বাঘ-ছাল পিন্ধা, মূৰত জটা ৰখা, গাত ভস্ম সনা, গলত সাপৰ মালা ইত্যাদি পিন্ধা-মহাদেৱ বা বলিয়া বাবা বুলি ভাবে। কেৱে তেওঁক নবঘনশ্যাম স্বৰূপে — বনমালাধাৰী, বৃন্দাবন-বিহাৰী কৃষ্ণস্বৰূপে ভাবে। মাতৃভাবে কেৱে তেওঁক কালী, দুৰ্গা, ভৈৰবী ছিন্নমস্তা, তাৰা ইত্যাদি ৰূপে ভাবে। কেৱে তেওঁক কমলা, বাধা লক্ষী ইত্যাদি ৰূপে ভাবে। তহঁতৰ ইয়াত ঈশ্বৰৰ মাতৃ ভাবটোক “তামাৰ মাই” বুলি ভাবে। ” {{gap}}ধনেশ্বৰ — “আই! ঈশ্বৰক বলিয়া বাবা ৰূপে ভবা সকলে দেখোন ভাঙ ঘোটা খাই বলিয়ালি কৰে। হাঁহ পাৰ মোচাৰি মাৰে। মাতৃৰূপে ভবা সকলে, তামাৰ মাই বুলি ভবা সকলে — দেখোন তামাৰ মাইৰ আগত নৰবলিও দিয়ে। ” {{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! তামাৰ মাইক মানুহৰ তেজখাইতী বুলি ভাবে অজ্ঞান অৰ্থাৎ নজনা মূৰ্খ মানুহ বিলাকেহে। ভাবি চাচোন মাকেনো কেতিয়াবা তেওঁৰ নিজৰ সন্তান মানুহক খায়নে? জ্ঞানী- সকলে ঈশ্বৰক প্ৰভু বুলি ভবাসকলে, ঈশ্বৰক মদন মোহন, ত্ৰিভঙ্গ শ্যাম, কৃষ্ণৰূপে ভাবে। দৰাচলতে ঈশ্বৰক কৃষ্ণ বুলি ভবা সকলে কাৰো অনিষ্ট নকৰে, তেওঁবিলাকে কৃষ্ণৰ সুন্দৰ; মঙ্গলময়, মধুময় প্ৰেমময় ৰূপ ভাবি বৰ সন্তোস পায়। ” {{gap}}ধনেশ্বৰ — “বাৰু আই! মোক কৃষ্ণৰ সম্পূৰ্ণ ৰূপ কেনেকুৱা কওকচোন। ” {{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! তেওঁৰ প্ৰেমময়, মধুময়, শান্তিময়, মঙ্গলময় সৌন্দৰ্য্যময় ৰূপ কেৱে বখানি অন্ত কৰিব নোৱাৰে। তেওঁৰ গুণ যে অন্তই নাই, তথাপি আমাৰ কীৰ্ত্তন, ভাগৱত ইত্যাদিত যিৰূপে কইছে তাকে অলপ তোক কওঁচোন শুন :— {{Block center|<poem>“নীল আকুঞ্চিত যাৰ কেশ{{gap}}শিৰে ৰত্ন কিৰিটি সুবেশ। ভ্ৰুৰযুগ মদনৰ চাপ{{gap}}{{gap}}দৰশনে হৰে হদি তাপ ৰুচিকৰ কমল লোচন{{gap}}{{gap}}সুধা সম মধুৰ বচন</poem>}} {| {{ts|mc|wa}} |- || “নীল আকুঞ্চিত যাৰ কেশ ||শিৰে ৰত্ন কিৰিটি সুবেশ। |- ||ভ্ৰুৰযুগ মদনৰ চাপ ||দৰশনে হৰে হৃদি তাপ |- ||ৰুচিকৰ কমল লোচন ||সুধা সম মধুৰ বচন {{nopt}} |}<noinclude></noinclude> ld73xwf27jdonrial6a10dqlt61tlnv 250667 250666 2026-05-22T11:19:05Z BabulB 104 250667 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="অনামিকা(চুমু) বড়া" />{{rh|১৬|তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ|}}</noinclude>{{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! আচল ঈশ্বৰ জনাৰ প্ৰকৃততে কোনো ৰূপ নাই। তেওঁক যেয়ে যিদৰে ভাবে সি সেই দৰেই, সেই ভাবেই তেওঁক পাব পাৰে। তেওঁক কেৱে পিতৃস্বৰূপে, কেৱে মাতৃস্বৰূপে, কেৱে সখা, বন্ধু, স্বামী, প্ৰভু ইত্যাদি স্বৰূপে ভাবে। কেৱে তেওঁক ককালত বাঘ-ছাল পিন্ধা, মূৰত জটা ৰখা, গাত ভস্ম সনা, গলত সাপৰ মালা ইত্যাদি পিন্ধা-মহাদেৱ বা বলিয়া বাবা বুলি ভাবে। কেৱে তেওঁক নবঘনশ্যাম স্বৰূপে — বনমালাধাৰী, বৃন্দাবন-বিহাৰী কৃষ্ণস্বৰূপে ভাবে। মাতৃভাবে কেৱে তেওঁক কালী, দুৰ্গা, ভৈৰবী ছিন্নমস্তা, তাৰা ইত্যাদি ৰূপে ভাবে। কেৱে তেওঁক কমলা, বাধা লক্ষী ইত্যাদি ৰূপে ভাবে। তহঁতৰ ইয়াত ঈশ্বৰৰ মাতৃ ভাবটোক “তামাৰ মাই” বুলি ভাবে। ” {{gap}}ধনেশ্বৰ — “আই! ঈশ্বৰক বলিয়া বাবা ৰূপে ভবা সকলে দেখোন ভাঙ ঘোটা খাই বলিয়ালি কৰে। হাঁহ পাৰ মোচাৰি মাৰে। মাতৃৰূপে ভবা সকলে, তামাৰ মাই বুলি ভবা সকলে — দেখোন তামাৰ মাইৰ আগত নৰবলিও দিয়ে। ” {{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! তামাৰ মাইক মানুহৰ তেজখাইতী বুলি ভাবে অজ্ঞান অৰ্থাৎ নজনা মূৰ্খ মানুহ বিলাকেহে। ভাবি চাচোন মাকেনো কেতিয়াবা তেওঁৰ নিজৰ সন্তান মানুহক খায়নে? জ্ঞানী- সকলে ঈশ্বৰক প্ৰভু বুলি ভবাসকলে, ঈশ্বৰক মদন মোহন, ত্ৰিভঙ্গ শ্যাম, কৃষ্ণৰূপে ভাবে। দৰাচলতে ঈশ্বৰক কৃষ্ণ বুলি ভবা সকলে কাৰো অনিষ্ট নকৰে, তেওঁবিলাকে কৃষ্ণৰ সুন্দৰ; মঙ্গলময়, মধুময় প্ৰেমময় ৰূপ ভাবি বৰ সন্তোস পায়। ” {{gap}}ধনেশ্বৰ — “বাৰু আই! মোক কৃষ্ণৰ সম্পূৰ্ণ ৰূপ কেনেকুৱা কওকচোন। ” {{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! তেওঁৰ প্ৰেমময়, মধুময়, শান্তিময়, মঙ্গলময় সৌন্দৰ্য্যময় ৰূপ কেৱে বখানি অন্ত কৰিব নোৱাৰে। তেওঁৰ গুণ যে অন্তই নাই, তথাপি আমাৰ কীৰ্ত্তন, ভাগৱত ইত্যাদিত যিৰূপে কইছে তাকে অলপ তোক কওঁচোন শুন :— {{Block center|<poem>“নীল আকুঞ্চিত যাৰ কেশ{{gap}}শিৰে ৰত্ন কিৰিটি সুবেশ। ভ্ৰুৰযুগ মদনৰ চাপ{{gap}}{{gap}}দৰশনে হৰে হদি তাপ ৰুচিকৰ কমল লোচন{{gap}}{{gap}}সুধা সম মধুৰ বচন</poem>}} {| {{ts|mc|wa}} |- || “নীল আকুঞ্চিত যাৰ কেশ ||শিৰে ৰত্ন কিৰিটি সুবেশ। |- ||ভ্ৰুৰযুগ মদনৰ চাপ ||দৰশনে হৰে হৃদি তাপ |- ||ৰুচিকৰ কমল লোচন ||সুধা সম মধুৰ বচন<noinclude>{{nopt}} |}</noinclude> 2joayda0e5dq4krytenbvy80di47wgt 250670 250667 2026-05-22T11:24:46Z BabulB 104 250670 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="অনামিকা(চুমু) বড়া" />{{rh|১৬|তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ|}}</noinclude>{{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! আচল ঈশ্বৰ জনাৰ প্ৰকৃততে কোনো ৰূপ নাই। তেওঁক যেয়ে যিদৰে ভাবে সি সেই দৰেই, সেই ভাবেই তেওঁক পাব পাৰে। তেওঁক কেৱে পিতৃস্বৰূপে, কেৱে মাতৃস্বৰূপে, কেৱে সখা, বন্ধু, স্বামী, প্ৰভু ইত্যাদি স্বৰূপে ভাবে। কেৱে তেওঁক ককালত বাঘ-ছাল পিন্ধা, মূৰত জটা ৰখা, গাত ভস্ম সনা, গলত সাপৰ মালা ইত্যাদি পিন্ধা-মহাদেৱ বা বলিয়া বাবা বুলি ভাবে। কেৱে তেওঁক নবঘনশ্যাম স্বৰূপে — বনমালাধাৰী, বৃন্দাবন-বিহাৰী কৃষ্ণস্বৰূপে ভাবে। মাতৃভাবে কেৱে তেওঁক কালী, দুৰ্গা, ভৈৰবী ছিন্নমস্তা, তাৰা ইত্যাদি ৰূপে ভাবে। কেৱে তেওঁক কমলা, বাধা লক্ষী ইত্যাদি ৰূপে ভাবে। তহঁতৰ ইয়াত ঈশ্বৰৰ মাতৃ ভাবটোক “তামাৰ মাই” বুলি ভাবে। ” {{gap}}ধনেশ্বৰ — “আই! ঈশ্বৰক বলিয়া বাবা ৰূপে ভবা সকলে দেখোন ভাঙ ঘোটা খাই বলিয়ালি কৰে। হাঁহ পাৰ মোচাৰি মাৰে। মাতৃৰূপে ভবা সকলে, তামাৰ মাই বুলি ভবা সকলে — দেখোন তামাৰ মাইৰ আগত নৰবলিও দিয়ে। ” {{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! তামাৰ মাইক মানুহৰ তেজখাইতী বুলি ভাবে অজ্ঞান অৰ্থাৎ নজনা মূৰ্খ মানুহ বিলাকেহে। ভাবি চাচোন মাকেনো কেতিয়াবা তেওঁৰ নিজৰ সন্তান মানুহক খায়নে? জ্ঞানী- সকলে ঈশ্বৰক প্ৰভু বুলি ভবাসকলে, ঈশ্বৰক মদন মোহন, ত্ৰিভঙ্গ শ্যাম, কৃষ্ণৰূপে ভাবে। দৰাচলতে ঈশ্বৰক কৃষ্ণ বুলি ভবা সকলে কাৰো অনিষ্ট নকৰে, তেওঁবিলাকে কৃষ্ণৰ সুন্দৰ; মঙ্গলময়, মধুময় প্ৰেমময় ৰূপ ভাবি বৰ সন্তোস পায়। ” {{gap}}ধনেশ্বৰ — “বাৰু আই! মোক কৃষ্ণৰ সম্পূৰ্ণ ৰূপ কেনেকুৱা কওকচোন। ” {{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! তেওঁৰ প্ৰেমময়, মধুময়, শান্তিময়, মঙ্গলময় সৌন্দৰ্য্যময় ৰূপ কেৱে বখানি অন্ত কৰিব নোৱাৰে। তেওঁৰ গুণ যে অন্তই নাই, তথাপি আমাৰ কীৰ্ত্তন, ভাগৱত ইত্যাদিত যিৰূপে কইছে তাকে অলপ তোক কওঁচোন শুন :— {| {{ts|mc|wa}} |- ||{{gap}} “নীল আকুঞ্চিত যাৰ কেশ ||শিৰে ৰত্ন কিৰিটি সুবেশ। |- ||{{gap}}ভ্ৰুৰযুগ মদনৰ চাপ ||দৰশনে হৰে হৃদি তাপ |- ||{{gap}}ৰুচিকৰ কমল লোচন ||সুধা সম মধুৰ বচন<noinclude>{{nopt}} |}</noinclude> 25kl0u6oxx9djxsb920i07483wu3h0g 104 18790 250668 112450 2026-05-22T11:21:32Z BabulB 104 250668 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="অনামিকা(চুমু) বড়া" />{{rh||তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ|১৭}}</noinclude>{{nopt}} |- || সুষম ললাট গণ্ডস্থল|| চাৰু কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল। |- || নাসা তিল ফুল কুসুম সুন্দৰ ||শোভে অতি অৰুণ অধৰ। |- || দশন দাড়িম্ব বীজ পান্তি ||হাস্যে জিনে চন্দ্ৰমাৰ কান্তি |} <center> {| |- সুষম ললাট গণ্ডস্থল{{gap}}চাৰু কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল। |- |নাসা তিল ফুল কুসুম সুন্দৰ ||{{gap}}শোভে অতি অৰুণ অধৰ। |- |দশন দাড়িম্ব বীজ পান্তি ||{{gap}}হাস্যে জিনে চন্দ্ৰমাৰ কান্তি |- |কম্বুকণ্ঠে কৌস্তুভ প্ৰকাশে ||{{gap}}সূৰ্য্য যেন উদিত আকাশে |- |সিংহবন্ধ স্কন্ধ সুপ্ৰসন্ন ||{{gap}}ভূজযুগ ৰত্নৰ মোলান। |- |কেয়ুৰ কঙ্কন তাতে জ্বলে ||{{gap}}ৰত্নৰ গুণিয়া শোভে গলে |- |হিয়াত শ্ৰীবৎস কৰে কান্তি ||{{gap}}যেন মেঘে বলাকাৰ পান্তি |- |পীতবস্ত্ৰে শোভে তনু কলা ||{{gap}}আপাদ লম্বিত বনমালা |- |তাতে পৰি অনেক ভ্ৰমৰে ||{{gap}}মধু লোভে পৰিয়া গুঞ্জৰে |- |বক্ষস্থলে মুকুতাৰ হাৰ ||{{gap}}আকাশী গঙ্গাৰ যেন ধাৰ |- |ৰত্নৰ মেখেলা কটি মাজে ||{{gap}}সোণৰ কিঙ্কিণী তাতে বাজে |- |কৰি কৰ উৰু নিৰুপম ||{{gap}}চৰণ পঙ্কজ মনোৰম |- |ধ্বজে বজ্ৰ অঙ্কুশে অঙ্কিত ||{{gap}}ৰত্নময় নুপূৰে ৰঞ্জিত |- |ভকতৰ হৃদয় ৰঞ্জন ||{{gap}}সেবিবো হেৰা আমি তান চৰণ ॥” |}</center> {{gap}}“বাবা! শাস্ত্ৰে ঈশ্বৰৰ ৰূপ এই দৰেই চিন্তিব দিছে। ” ধনেশ্বৰ — “আই কওকচোন তেওঁকনো কেনেকৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে?” {{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! মনত যেনে ভাৱে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে ভাল লাগে সেইদৰেই প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে। পিছত আমাৰ নামঘোষা আদি পুথি মতে ঈশ্বৰক এই দৰে প্ৰাৰ্থনা কৰে। {{Block center|<poem> মোৰ সম পাপী লোক{{gap}}নাহিকে ই তিনি লোক {{gap}}{{gap}}তুমি সম নাহি পাপ হাৰি ইজানি গোবিন্দ মোক{{gap}}যেন জুয়াই কৰিয়োক {{gap}}{{gap}}তুৱা পদে কৰোহোঁ গোহৰি ॥ সহস্ৰ সহস্ৰ অতি{{gap}}অপৰাধ দিনে ৰাতি {{gap}}{{gap}}কৰোঁ মই মহা মুঢ়জন। আমি প্ৰভু তবু দাস{{gap}}তাকে মানি জগবাস {{gap}}{{gap}}ক্ষমিয়োক শ্ৰীমধুসূদন ॥ নাজানোহোঁ আবাহন{{gap}}নাজানেহোঁ বিসৰ্জ্জন {{gap}}{{gap}}পূজা মন্ত্ৰ নাজানো কিঞ্চিত! এতেকে পৰমেশ্বৰ{{gap}}দাস ভৈলোঁ চৰণৰ {{gap}}{{gap}}মোৰ গতি সাধিতে উচিত। </poem>}}<noinclude></noinclude> 7vfv7jgui4jtsgkrrz0zdrroqgvu6h2 250669 250668 2026-05-22T11:22:51Z BabulB 104 250669 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="অনামিকা(চুমু) বড়া" />{{rh||তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ|১৭}} {| {{ts|mc|wa}}</noinclude>{{nopt}} |- || সুষম ললাট গণ্ডস্থল|| চাৰু কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল। |- || নাসা তিল ফুল কুসুম সুন্দৰ ||শোভে অতি অৰুণ অধৰ। |- || দশন দাড়িম্ব বীজ পান্তি ||হাস্যে জিনে চন্দ্ৰমাৰ কান্তি |} <center> {| |- সুষম ললাট গণ্ডস্থল{{gap}}চাৰু কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল। |- |নাসা তিল ফুল কুসুম সুন্দৰ ||{{gap}}শোভে অতি অৰুণ অধৰ। |- |দশন দাড়িম্ব বীজ পান্তি ||{{gap}}হাস্যে জিনে চন্দ্ৰমাৰ কান্তি |- |কম্বুকণ্ঠে কৌস্তুভ প্ৰকাশে ||{{gap}}সূৰ্য্য যেন উদিত আকাশে |- |সিংহবন্ধ স্কন্ধ সুপ্ৰসন্ন ||{{gap}}ভূজযুগ ৰত্নৰ মোলান। |- |কেয়ুৰ কঙ্কন তাতে জ্বলে ||{{gap}}ৰত্নৰ গুণিয়া শোভে গলে |- |হিয়াত শ্ৰীবৎস কৰে কান্তি ||{{gap}}যেন মেঘে বলাকাৰ পান্তি |- |পীতবস্ত্ৰে শোভে তনু কলা ||{{gap}}আপাদ লম্বিত বনমালা |- |তাতে পৰি অনেক ভ্ৰমৰে ||{{gap}}মধু লোভে পৰিয়া গুঞ্জৰে |- |বক্ষস্থলে মুকুতাৰ হাৰ ||{{gap}}আকাশী গঙ্গাৰ যেন ধাৰ |- |ৰত্নৰ মেখেলা কটি মাজে ||{{gap}}সোণৰ কিঙ্কিণী তাতে বাজে |- |কৰি কৰ উৰু নিৰুপম ||{{gap}}চৰণ পঙ্কজ মনোৰম |- |ধ্বজে বজ্ৰ অঙ্কুশে অঙ্কিত ||{{gap}}ৰত্নময় নুপূৰে ৰঞ্জিত |- |ভকতৰ হৃদয় ৰঞ্জন ||{{gap}}সেবিবো হেৰা আমি তান চৰণ ॥” |}</center> {{gap}}“বাবা! শাস্ত্ৰে ঈশ্বৰৰ ৰূপ এই দৰেই চিন্তিব দিছে। ” ধনেশ্বৰ — “আই কওকচোন তেওঁকনো কেনেকৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে?” {{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! মনত যেনে ভাৱে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে ভাল লাগে সেইদৰেই প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে। পিছত আমাৰ নামঘোষা আদি পুথি মতে ঈশ্বৰক এই দৰে প্ৰাৰ্থনা কৰে। {{Block center|<poem> মোৰ সম পাপী লোক{{gap}}নাহিকে ই তিনি লোক {{gap}}{{gap}}তুমি সম নাহি পাপ হাৰি ইজানি গোবিন্দ মোক{{gap}}যেন জুয়াই কৰিয়োক {{gap}}{{gap}}তুৱা পদে কৰোহোঁ গোহৰি ॥ সহস্ৰ সহস্ৰ অতি{{gap}}অপৰাধ দিনে ৰাতি {{gap}}{{gap}}কৰোঁ মই মহা মুঢ়জন। আমি প্ৰভু তবু দাস{{gap}}তাকে মানি জগবাস {{gap}}{{gap}}ক্ষমিয়োক শ্ৰীমধুসূদন ॥ নাজানোহোঁ আবাহন{{gap}}নাজানেহোঁ বিসৰ্জ্জন {{gap}}{{gap}}পূজা মন্ত্ৰ নাজানো কিঞ্চিত! এতেকে পৰমেশ্বৰ{{gap}}দাস ভৈলোঁ চৰণৰ {{gap}}{{gap}}মোৰ গতি সাধিতে উচিত। </poem>}}<noinclude></noinclude> i1g0wsi5audc1fujno1zk3mdij5m6pe 250671 250669 2026-05-22T11:25:48Z BabulB 104 250671 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="অনামিকা(চুমু) বড়া" />{{rh||তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ|১৭}} {| {{ts|mc|wa}}</noinclude>{{nopt}} |- ||{{gap}} সুষম ললাট গণ্ডস্থল|| চাৰু কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল। |- ||{{gap}} নাসা তিল ফুল কুসুম সুন্দৰ ||শোভে অতি অৰুণ অধৰ। |- || {{gap}}দশন দাড়িম্ব বীজ পান্তি ||হাস্যে জিনে চন্দ্ৰমাৰ কান্তি |} <center> {| |- সুষম ললাট গণ্ডস্থল{{gap}}চাৰু কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল। |- |নাসা তিল ফুল কুসুম সুন্দৰ ||{{gap}}শোভে অতি অৰুণ অধৰ। |- |দশন দাড়িম্ব বীজ পান্তি ||{{gap}}হাস্যে জিনে চন্দ্ৰমাৰ কান্তি |- |কম্বুকণ্ঠে কৌস্তুভ প্ৰকাশে ||{{gap}}সূৰ্য্য যেন উদিত আকাশে |- |সিংহবন্ধ স্কন্ধ সুপ্ৰসন্ন ||{{gap}}ভূজযুগ ৰত্নৰ মোলান। |- |কেয়ুৰ কঙ্কন তাতে জ্বলে ||{{gap}}ৰত্নৰ গুণিয়া শোভে গলে |- |হিয়াত শ্ৰীবৎস কৰে কান্তি ||{{gap}}যেন মেঘে বলাকাৰ পান্তি |- |পীতবস্ত্ৰে শোভে তনু কলা ||{{gap}}আপাদ লম্বিত বনমালা |- |তাতে পৰি অনেক ভ্ৰমৰে ||{{gap}}মধু লোভে পৰিয়া গুঞ্জৰে |- |বক্ষস্থলে মুকুতাৰ হাৰ ||{{gap}}আকাশী গঙ্গাৰ যেন ধাৰ |- |ৰত্নৰ মেখেলা কটি মাজে ||{{gap}}সোণৰ কিঙ্কিণী তাতে বাজে |- |কৰি কৰ উৰু নিৰুপম ||{{gap}}চৰণ পঙ্কজ মনোৰম |- |ধ্বজে বজ্ৰ অঙ্কুশে অঙ্কিত ||{{gap}}ৰত্নময় নুপূৰে ৰঞ্জিত |- |ভকতৰ হৃদয় ৰঞ্জন ||{{gap}}সেবিবো হেৰা আমি তান চৰণ ॥” |}</center> {{gap}}“বাবা! শাস্ত্ৰে ঈশ্বৰৰ ৰূপ এই দৰেই চিন্তিব দিছে। ” ধনেশ্বৰ — “আই কওকচোন তেওঁকনো কেনেকৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে?” {{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! মনত যেনে ভাৱে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে ভাল লাগে সেইদৰেই প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে। পিছত আমাৰ নামঘোষা আদি পুথি মতে ঈশ্বৰক এই দৰে প্ৰাৰ্থনা কৰে। {{Block center|<poem> মোৰ সম পাপী লোক{{gap}}নাহিকে ই তিনি লোক {{gap}}{{gap}}তুমি সম নাহি পাপ হাৰি ইজানি গোবিন্দ মোক{{gap}}যেন জুয়াই কৰিয়োক {{gap}}{{gap}}তুৱা পদে কৰোহোঁ গোহৰি ॥ সহস্ৰ সহস্ৰ অতি{{gap}}অপৰাধ দিনে ৰাতি {{gap}}{{gap}}কৰোঁ মই মহা মুঢ়জন। আমি প্ৰভু তবু দাস{{gap}}তাকে মানি জগবাস {{gap}}{{gap}}ক্ষমিয়োক শ্ৰীমধুসূদন ॥ নাজানোহোঁ আবাহন{{gap}}নাজানেহোঁ বিসৰ্জ্জন {{gap}}{{gap}}পূজা মন্ত্ৰ নাজানো কিঞ্চিত! এতেকে পৰমেশ্বৰ{{gap}}দাস ভৈলোঁ চৰণৰ {{gap}}{{gap}}মোৰ গতি সাধিতে উচিত। </poem>}}<noinclude></noinclude> 48n3i8k20btzwa3x4j258ustuzsivky 250673 250671 2026-05-22T11:41:46Z BabulB 104 250673 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="অনামিকা(চুমু) বড়া" />{{rh||তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ|১৭}}</noinclude><center> {| |- |সুষম ললাট গণ্ডস্থল{{gap}}চাৰু কৰ্ণে মকৰ কুণ্ডল। |- |নাসা তিল ফুল কুসুম সুন্দৰ ||{{gap}}শোভে অতি অৰুণ অধৰ। |- |দশন দাড়িম্ব বীজ পান্তি ||{{gap}}হাস্যে জিনে চন্দ্ৰমাৰ কান্তি |- |কম্বুকণ্ঠে কৌস্তুভ প্ৰকাশে ||{{gap}}সূৰ্য্য যেন উদিত আকাশে |- |সিংহবন্ধ স্কন্ধ সুপ্ৰসন্ন ||{{gap}}ভূজযুগ ৰত্নৰ মোলান। |- |কেয়ুৰ কঙ্কন তাতে জ্বলে ||{{gap}}ৰত্নৰ গুণিয়া শোভে গলে |- |হিয়াত শ্ৰীবৎস কৰে কান্তি ||{{gap}}যেন মেঘে বলাকাৰ পান্তি |- |পীতবস্ত্ৰে শোভে তনু কলা ||{{gap}}আপাদ লম্বিত বনমালা |- |তাতে পৰি অনেক ভ্ৰমৰে ||{{gap}}মধু লোভে পৰিয়া গুঞ্জৰে |- |বক্ষস্থলে মুকুতাৰ হাৰ ||{{gap}}আকাশী গঙ্গাৰ যেন ধাৰ |- |ৰত্নৰ মেখেলা কটি মাজে ||{{gap}}সোণৰ কিঙ্কিণী তাতে বাজে |- |কৰি কৰ উৰু নিৰুপম ||{{gap}}চৰণ পঙ্কজ মনোৰম |- |ধ্বজে বজ্ৰ অঙ্কুশে অঙ্কিত ||{{gap}}ৰত্নময় নুপূৰে ৰঞ্জিত |- |ভকতৰ হৃদয় ৰঞ্জন ||{{gap}}সেবিবো হেৰা আমি তান চৰণ ॥” |}</center> {{gap}}“বাবা! শাস্ত্ৰে ঈশ্বৰৰ ৰূপ এই দৰেই চিন্তিব দিছে। ” ধনেশ্বৰ — “আই কওকচোন তেওঁকনো কেনেকৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে?” {{gap}}বৈষ্ণবী — “বাবা! মনত যেনে ভাৱে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে ভাল লাগে সেইদৰেই প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে। পিছত আমাৰ নামঘোষা আদি পুথি মতে ঈশ্বৰক এই দৰে প্ৰাৰ্থনা কৰে। {{Block center|<poem> মোৰ সম পাপী লোক{{gap}}নাহিকে ই তিনি লোক {{gap}}{{gap}}তুমি সম নাহি পাপ হাৰি ইজানি গোবিন্দ মোক{{gap}}যেন জুয়াই কৰিয়োক {{gap}}{{gap}}তুৱা পদে কৰোহোঁ গোহৰি ॥ সহস্ৰ সহস্ৰ অতি{{gap}}অপৰাধ দিনে ৰাতি {{gap}}{{gap}}কৰোঁ মই মহা মুঢ়জন। আমি প্ৰভু তবু দাস{{gap}}তাকে মানি জগবাস {{gap}}{{gap}}ক্ষমিয়োক শ্ৰীমধুসূদন ॥ নাজানোহোঁ আবাহন{{gap}}নাজানেহোঁ বিসৰ্জ্জন {{gap}}{{gap}}পূজা মন্ত্ৰ নাজানো কিঞ্চিত! এতেকে পৰমেশ্বৰ{{gap}}দাস ভৈলোঁ চৰণৰ {{gap}}{{gap}}মোৰ গতি সাধিতে উচিত। </poem>}}<noinclude></noinclude> 5hny6jlxuousegk3kneffj7tsyvgykr 14 55495 250662 143413 2026-05-22T07:53:17Z BabulB 104 added [[Category:লেখক অনুসৰি সাহিত্যকৰ্ম]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 250662 wikitext text/x-wiki [[শ্ৰেণী:লেখক অনুসৰি সাহিত্যকৰ্ম]] cbnut7b69fv7nn1fyqe68kzit25pmw6 104 59838 250631 161349 2026-05-21T17:23:18Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250631 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|||সৌৰজগত আৰু পৃথিৱীৰ বিচিত্ৰ বতৰা}} {{Rule|}}</noinclude> ■সৌৰজগতৰ ওচৰৰ ছিৰিয়াছ-বি (Sirius-B) নামৰ নক্ষত্ৰটো (ইয়াক বগা বামণ শ্ৰেণীৰ নক্ষত্ৰ বুলি কোৱা হয়) পৃথিৱীতকৈ আকাৰত সৰু; কিন্তু ইয়াৰ পদাৰ্থৰ গাঢ়তা ইমান বেছি যে ইয়াৰ ওজন সূৰ্যৰ ওজনৰ প্ৰায় সমান। এইটো নক্ষত্ৰৰ এমুঠি পদাৰ্থৰ ওজন প্ৰায় পাঁচ লাখ কিলোগ্ৰাম। ■ সৌৰজগতৰ এটা গ্ৰহ নেপচুনৰ কক্ষপথ সূৰ্যৰ পৰা ইমান দূৰৈত যে সূৰ্যৰ পোহৰ ৰশ্মি এই গ্ৰহটো পাবলৈ চাৰি ঘণ্টাতকৈও বেছি সময় লাগে। পোহৰৰ গতিবেগ ঘণ্টাত প্ৰায় তিনি লাখ কিলোমিটাৰ। ■ পৃথিৱীৰ আৱৰ্তন বেগ বৰ্তমানৰ ৯ভাগৰ এভাগ হোৱা হ’লে পৃথিৱীত গছ-গছনিৰ উৎপত্তি সম্ভৱ নহ’লহেঁতেন। {{Css image crop |Image = বিজ্ঞানৰ_বিচিত্ৰ_বতৰা.pdf |Page = 10 |bSize = 425 |cWidth = 183 |cHeight = 155 |oTop = 197 |oLeft = 105 |Location = center |Description = }} ■ শনিগ্ৰহৰ বিষুৱ ৰেখাৰ ওপৰৰ বায়ুমণ্ডলত ধুমুহাৰ গতি ঘণ্টাত প্ৰায় ১৬১০ কিলোমিটাৰ। পৃথিৱীত আজিলৈকে যিমানবোৰ বেগৱান ধুমুহা দেখা গৈছে তাৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেগৱান এটা টৰ্ণেড’ ধুমুহাৰ গতিবেগ আছিল ঘণ্টাত মাত্ৰ ৪৫০ কিলোমিটাৰ। ■ পৃথিৱীৰ পৰা যদি চন্দ্ৰৰ দূৰত্ব ৮৩,৩৩৩ কিলোমিটাৰ কম হ’লহেঁতেন, তেন্তে চন্দ্ৰই এনেকুৱা প্ৰলয়ংকৰী জোৱাৰৰ সৃষ্টি কৰিলেহেঁতেন যে এভাৰেষ্ট শৃঙ্গও পানীত বুৰ গ’লহেঁতেন। ■ শনিগ্ৰহৰ দৃশ্যমান আঙঠিকেইটাৰ বাহিৰত থকা নটা আধানযুক্ত কণাৰ অদৃশ্য আঙঠিৰ মাজেৰে অন্তহীনভাৱে তিনি নিযুত এম্পিয়েৰ শক্তিসম্পন্ন বিদ্যুৎ প্ৰবাহ ঘূৰি থাকে। ■ সূৰ্যৰ উষ্ণতা বৰ্তমানৰ আধা হোৱা হ’লে পৃথিৱীত শীতৰ প্ৰকোপ ইমান বেছি হ’লহেঁতেন যে কোনো প্ৰাণীয়েই জীয়াই নাথাকিলহেঁতেন। আনহাতে,<noinclude>{{Rule|}} {{rh|||৫}}</noinclude> sru6i1t9hbq1hc1ydat6s1g4c4novar 104 59839 250632 161350 2026-05-21T17:25:27Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250632 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|বিজ্ঞানৰ বিচিত্ৰ বতৰা||}} {{Rule|}}</noinclude> সূৰ্যৰ উষ্ণতা বৰ্তমানতকৈ ১.৫ গুণ বেছি হোৱা হ’লে পৃথিৱীৰ বাসিন্দাসকল জীয়াই জীয়াই পুৰি মৰিলহেঁতেন। ■পৃথিৱীৰ সকলো কয়লা আৰু খাৰুৱা তেল পুৰিলে যিমান শক্তি আৰু তাপৰ উদ্ভৱ হ’ব সূৰ্যই সেইখিনি প্ৰতি ছেকেণ্ডত উৎপন্ন কৰে। ■ বিৰল ধাতু গেলিয়াম ৮৬ ডিগ্ৰী ফাৰেণহাইট উষ্ণতাতেই গলি যায়। হাতত লৈ থাকিলে ই লাহে লাহে গলি সম্পূৰ্ণ জুলীয়া হৈ পৰে। {{Css image crop |Image = বিজ্ঞানৰ_বিচিত্ৰ_বতৰা.pdf |Page = 11 |bSize = 425 |cWidth = 293 |cHeight = 179 |oTop = 156 |oLeft = 93 |Location = center |Description = }} ■ ধুমকেতু একোটাৰ নেজডাল কেইবা নিযুত কিলোমিটাৰ বিস্তৃত হৈ থাকিব পাৰে। ইয়াৰ দীঘ সূৰ্যৰ পৰা পৃথিৱীৰ দূৰত্ব যিমান তাতকৈও বেছি। এই নেজডাল গেছ আৰু মিহি ধূলিৰ বাহিৰে আন একো নহয়। কিন্তু এই নেজডালত যিমানখিনি পদাৰ্থ থাকে, সেই আটাইখিনি এটা নিয়মীয়া আকাৰৰ ছুটকেছৰ ভিতৰত সহজে ভৰাই থব পাৰি! ■ প্ৰতি এক নিযুত টন সাগৰৰ পানীত চাৰি গ্ৰাম সোণ পোৱা যায়। ■ সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ উচ্চতা প্ৰতি ১০০ বছৰৰ মূৰত প্ৰায় ৩০ ছেণ্টিমিটাৰ বৃদ্ধি পায়। ■ উত্তৰ মেৰু আৰু দক্ষিণ মেৰু যদিও বৰফেৰে আবৃত্ত, ইয়াৰ বৰফ কেতিয়াও গলি নাযায়। ইয়াত সূৰ্যৰ ৰশ্মি ইমান কম পৰে যে সেই ৰশ্মিৰ তাপে বৰফ গলাব নোৱাৰে। কিন্তু কেনেবাকৈ যদি এই বৰফ গলিবলৈ হয়, তেনেহ’লে পৃথিৱীৰ সমুদ্ৰপৃষ্ঠ ওপৰলৈ উঠি যাব আৰু গোটেই পৃথিৱী পানীত বুৰ যাব। ■ এডোখৰ মূল্যৱান হীৰা আৰু এডোখৰ সাধাৰণ এঙাৰ একেবিধ মৌলৰ দ্বাৰা গঠিত। হীৰা আৰু এঙাৰ বেলেগে বেলেগে পুৰিলে একেই কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইড<noinclude>{{Rule|}} {{rh|৬||}}</noinclude> 0uw2wpwwl89rapp4u7guesoxk38b96x 250634 250632 2026-05-21T17:27:38Z Pranamikaadhikary 2157 250634 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|বিজ্ঞানৰ বিচিত্ৰ বতৰা||}} {{Rule|}}</noinclude> সূৰ্যৰ উষ্ণতা বৰ্তমানতকৈ ১.৫ গুণ বেছি হোৱা হ’লে পৃথিৱীৰ বাসিন্দাসকল জীয়াই জীয়াই পুৰি মৰিলহেঁতেন। ■পৃথিৱীৰ সকলো কয়লা আৰু খাৰুৱা তেল পুৰিলে যিমান শক্তি আৰু তাপৰ উদ্ভৱ হ’ব সূৰ্যই সেইখিনি প্ৰতি ছেকেণ্ডত উৎপন্ন কৰে। ■ বিৰল ধাতু গেলিয়াম ৮৬ ডিগ্ৰী ফাৰেণহাইট উষ্ণতাতেই গলি যায়। হাতত লৈ থাকিলে ই লাহে লাহে গলি সম্পূৰ্ণ জুলীয়া হৈ পৰে। {{Css image crop |Image = বিজ্ঞানৰ_বিচিত্ৰ_বতৰা.pdf |Page = 11 |bSize = 425 |cWidth = 293 |cHeight = 179 |oTop = 156 |oLeft = 93 |Location = center |Description = }} ■ ধুমকেতু একোটাৰ নেজডাল কেইবা নিযুত কিলোমিটাৰ বিস্তৃত হৈ থাকিব পাৰে। ইয়াৰ দীঘ সূৰ্যৰ পৰা পৃথিৱীৰ দূৰত্ব যিমান তাতকৈও বেছি। এই নেজডাল গেছ আৰু মিহি ধূলিৰ বাহিৰে আন একো নহয়। কিন্তু এই নেজডালত যিমানখিনি পদাৰ্থ থাকে, সেই আটাইখিনি এটা নিয়মীয়া আকাৰৰ ছুটকেছৰ ভিতৰত সহজে ভৰাই থব পাৰি! ■ প্ৰতি এক নিযুত টন সাগৰৰ পানীত চাৰি গ্ৰাম সোণ পোৱা যায়। ■ সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ উচ্চতা প্ৰতি ১০০ বছৰৰ মূৰত প্ৰায় ৩০ ছেণ্টিমিটাৰ বৃদ্ধি পায়। ■ উত্তৰ মেৰু আৰু দক্ষিণ মেৰু যদিও বৰফেৰে আবৃত্ত, ইয়াৰ বৰফ কেতিয়াও গলি নাযায়। ইয়াত সূৰ্যৰ ৰশ্মি ইমান কম পৰে যে সেই ৰশ্মিৰ তাপে বৰফ গলাব নোৱাৰে। কিন্তু কেনেবাকৈ যদি এই বৰফ গলিবলৈ হয়, তেনেহ’লে পৃথিৱীৰ সমুদ্ৰপৃষ্ঠ ওপৰলৈ উঠি যাব আৰু গোটেই পৃথিৱী পানীত বুৰ যাব। ■ এডোখৰ মূল্যৱান হীৰা আৰু এডোখৰ সাধাৰণ এঙাৰ একেবিধ মৌলৰ দ্বাৰা গঠিত। হীৰা আৰু এঙাৰ বেলেগে বেলেগে পুৰিলে একেই কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইড<noinclude>{{Rule|}} {{rh|৬||}}</noinclude> 4qrnjcug3k8q57a9qtykk66r2q4eo85 250635 250634 2026-05-21T17:31:53Z Pranamikaadhikary 2157 250635 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|বিজ্ঞানৰ বিচিত্ৰ বতৰা||}} {{Rule|}}</noinclude> সূৰ্যৰ উষ্ণতা বৰ্তমানতকৈ ১.৫ গুণ বেছি হোৱা হ’লে পৃথিৱীৰ বাসিন্দাসকল জীয়াই জীয়াই পুৰি মৰিলহেঁতেন।<br/> ■পৃথিৱীৰ সকলো কয়লা আৰু খাৰুৱা তেল পুৰিলে যিমান শক্তি আৰু তাপৰ উদ্ভৱ হ’ব সূৰ্যই সেইখিনি প্ৰতি ছেকেণ্ডত উৎপন্ন কৰে।<br/> ■ বিৰল ধাতু গেলিয়াম ৮৬ ডিগ্ৰী ফাৰেণহাইট উষ্ণতাতেই গলি যায়। হাতত লৈ থাকিলে ই লাহে লাহে গলি সম্পূৰ্ণ জুলীয়া হৈ পৰে। {{Css image crop |Image = বিজ্ঞানৰ_বিচিত্ৰ_বতৰা.pdf |Page = 11 |bSize = 425 |cWidth = 293 |cHeight = 179 |oTop = 156 |oLeft = 93 |Location = center |Description = }} ■ ধুমকেতু একোটাৰ নেজডাল কেইবা নিযুত কিলোমিটাৰ বিস্তৃত হৈ থাকিব পাৰে। ইয়াৰ দীঘ সূৰ্যৰ পৰা পৃথিৱীৰ দূৰত্ব যিমান তাতকৈও বেছি। এই নেজডাল গেছ আৰু মিহি ধূলিৰ বাহিৰে আন একো নহয়। কিন্তু এই নেজডালত যিমানখিনি পদাৰ্থ থাকে, সেই আটাইখিনি এটা নিয়মীয়া আকাৰৰ ছুটকেছৰ ভিতৰত সহজে ভৰাই থব পাৰি!<br/> ■ প্ৰতি এক নিযুত টন সাগৰৰ পানীত চাৰি গ্ৰাম সোণ পোৱা যায়।<br/> ■ সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ উচ্চতা প্ৰতি ১০০ বছৰৰ মূৰত প্ৰায় ৩০ ছেণ্টিমিটাৰ বৃদ্ধি পায়।<br/> ■ উত্তৰ মেৰু আৰু দক্ষিণ মেৰু যদিও বৰফেৰে আবৃত্ত, ইয়াৰ বৰফ কেতিয়াও গলি নাযায়। ইয়াত সূৰ্যৰ ৰশ্মি ইমান কম পৰে যে সেই ৰশ্মিৰ তাপে বৰফ গলাব নোৱাৰে। কিন্তু কেনেবাকৈ যদি এই বৰফ গলিবলৈ হয়, তেনেহ’লে পৃথিৱীৰ সমুদ্ৰপৃষ্ঠ ওপৰলৈ উঠি যাব আৰু গোটেই পৃথিৱী পানীত বুৰ যাব।<br/> ■ এডোখৰ মূল্যৱান হীৰা আৰু এডোখৰ সাধাৰণ এঙাৰ একেবিধ মৌলৰ দ্বাৰা গঠিত। হীৰা আৰু এঙাৰ বেলেগে বেলেগে পুৰিলে একেই কাৰ্বন-ডাই-অক্সাইড<noinclude>{{Rule|}} {{rh|৬||}}</noinclude> 4jx9n71c8i8dt0liotlktn869ec273z 104 59840 250633 161351 2026-05-21T17:27:11Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250633 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|||সৌৰজগত আৰু পৃথিৱীৰ বিচিত্ৰ বতৰা}} {{Rule|}}</noinclude> গেছ পোৱা যাব। কাৰ্বনৰ পৰমাণুবোৰ এই দুটা পদাৰ্থত ভিন ভিনভাৱে থাকে বাবেই ইহঁতৰ গুণ বেলেগ বেলেগ।<br/> ■ পৃথিৱীৰ মহাসাগৰবোৰত ইমান খনিজ লৱণ আছে যে যদি মহাসাগৰবোৰ শুকাই যায়, তেতিয়া যিখিনি খনিজ লৱণ থাকিব তাৰে বিষুৱ ৰেখাৰ চাৰিওফালে প্ৰায় ডেৰ কিলোমিটাৰ ডাঠ আৰু প্ৰায় ৩০ কিলোমিটাৰ ওখ এখন বেৰ সাজিব পৰা যাব।<br/> ■ প্ৰতি বছৰে পৃথিৱীত ২০ৰ পৰা ৩০ টালৈকে আগ্নেয়গিৰি উদ্দ্গীৰণ হয় আৰু ইয়াৰে বেছিভাগ আগ্নেয়গিৰিৰ উদ্গীৰণ হয় সাগৰৰ তলিত।<br/> ■ ঋতু পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে দিন আৰু ৰাতি চুটি-দীঘল হয় যদিও বছৰটোৰ দুটা দিনত দিন আৰু ৰাতি সমান হয়। সেই দুটা দিন হ’লঃ ২১ মাৰ্চ আৰু ২৩ ছেপ্টেম্বৰ।<br/> ■ পৃথিৱীৰ সকলো ধাতুৰ ভিতৰত গধুৰ হ’ল ইৰিডিয়াম (Iridium)। ই এবিধ ৰূপৰ দৰে বগা ধাতু। এক ঘনফুট ইৰিডিয়ামৰ ওজন প্ৰায় ৬৪১.৪ কিলোগ্ৰাম। এটা ঢেঁকী বা ছি-শ্বৰ এমুৰে যদি এটা ছটন ওজনৰ হাতী উঠাই দিয়া হয়, তেনেহ’লে তাক দাঙি ৰাখিবলৈ আনটো মূৰত এটা দুফুটীয়া বাহুৰ ইৰিডিয়াম ঘনক ৰাখিলেই হ’ব। {{Css image crop |Image = বিজ্ঞানৰ_বিচিত্ৰ_বতৰা.pdf |Page = 12 |bSize = 425 |cWidth = 155 |cHeight = 153 |oTop = 293 |oLeft = 125 |Location = center |Description = }} ■ এটোপাল পানীত থকা পৰমাণুৰ সংখ্যা হ’ল ৬,০০০,০০০,০০০,০০০,০০০, ০০০,০০০ টা। এই সংখ্যাটো চমুকৈ ৬×১০২১ বুলি লিখা হয়। পৰমাণু এটাৰ আকাৰ যদি মাৰ্বল গুটিৰ সমান হ’লহেঁতেন, তেনেহ’লে ইমানবোৰ মাৰ্বলেৰে পৃথিৱীৰ উপৰিভাগ প্ৰায় ২৩ মিটাৰ ডাঠ তৰপ এটাৰে বান্ধি পেলাব পৰা গ’লহেঁতেন।{{nop}}<noinclude>{{Rule|}} {{rh|||৭}}</noinclude> bhv0hpzza05i2zwmdl7msy4n2xnx369 104 59841 250636 161352 2026-05-21T17:33:45Z Pranamikaadhikary 2157 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ 250636 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|বিজ্ঞানৰ বিচিত্ৰ বতৰা||}} {{Rule|}}</noinclude>{{Css image crop |Image = বিজ্ঞানৰ_বিচিত্ৰ_বতৰা.pdf |Page = 13 |bSize = 425 |cWidth = 285 |cHeight = 257 |oTop = 74 |oLeft = 99 |Location = center |Description = }} ■ সৌৰজগতৰ বৃহত্তম গ্ৰহ বৃহস্পতিৰ উপৰিভাগত বিজ্ঞানীসকলে বহু বছৰৰ আগৰ পৰা এটা ৰঙা দাগ লক্ষ্য কৰি আহিছে। ই এটা কণীৰ আকৃতিৰ ৰঙচুৱা বৰণৰ অঞ্চল; দীঘলে প্ৰায় ৪০,০০০ কিলোমিটাৰ আৰু বহলে প্ৰায় ১১,০০০ কিলোমিটাৰ। এই জোখ পৃথিৱীৰ ব্যাসৰ প্ৰায় তিনিগুণ। কিন্তু এই ৰঙা দাগটো আন একো নহয় : বৃহস্পতি পৃষ্ঠত ঘটি থকা এক প্ৰচণ্ড ধুমুহাহে।<br/> ■ পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ওখ শৃঙ্গ এভাৰেষ্ট ৮,৮৪৮ মিটাৰ ওখ। কিন্তু ইয়াতকৈও ওখ শৃঙ্গ এটা আছে। হাৱাই দ্বীপৰ মাউনা কিয়া নামৰ পৰ্বতৰ শৃঙ্গটো ১০,২০০ মিটাৰ ওখ। কিন্তু ইয়াৰ প্ৰায় ৬,০০০ মিটাৰ সাগৰৰ তলিতেই আছে। ■ সূৰ্যৰ ওজন পৃথিৱীতকৈ প্ৰায় ৩,২৯,৩৯০ গুণ বেছি। মানুহ এজনৰ গড় ওজন ৭০ কিলোগ্ৰাম বুলি ধৰিলে সূৰ্যৰ ওজন প্ৰায় ১০²৮ জন মানুহৰ মুঠ ওজনৰ সমান। পৃথিৱীৰ প্ৰথম মানুহৰ সৃষ্টি হোৱাৰ পৰা ধৰি এতিয়ালৈকে যিমান মানুহ উপজিছে, সেই আটাইবোৰ মানুহ জীয়াই থকা হ'লেও এই পৰিমাণৰ মানুহ নহ’লহেঁতেন।{{nop}}<noinclude>{{Rule|}} {{rh|৮||}}</noinclude> 67lrdcmyp5yo0n1pr5z5b20y6w1ytsk 250637 250636 2026-05-21T17:34:08Z Pranamikaadhikary 2157 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250637 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|বিজ্ঞানৰ বিচিত্ৰ বতৰা||}} {{Rule|}}</noinclude>{{Css image crop |Image = বিজ্ঞানৰ_বিচিত্ৰ_বতৰা.pdf |Page = 13 |bSize = 425 |cWidth = 285 |cHeight = 257 |oTop = 74 |oLeft = 99 |Location = center |Description = }} ■ সৌৰজগতৰ বৃহত্তম গ্ৰহ বৃহস্পতিৰ উপৰিভাগত বিজ্ঞানীসকলে বহু বছৰৰ আগৰ পৰা এটা ৰঙা দাগ লক্ষ্য কৰি আহিছে। ই এটা কণীৰ আকৃতিৰ ৰঙচুৱা বৰণৰ অঞ্চল; দীঘলে প্ৰায় ৪০,০০০ কিলোমিটাৰ আৰু বহলে প্ৰায় ১১,০০০ কিলোমিটাৰ। এই জোখ পৃথিৱীৰ ব্যাসৰ প্ৰায় তিনিগুণ। কিন্তু এই ৰঙা দাগটো আন একো নহয় : বৃহস্পতি পৃষ্ঠত ঘটি থকা এক প্ৰচণ্ড ধুমুহাহে।<br/> ■ পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ওখ শৃঙ্গ এভাৰেষ্ট ৮,৮৪৮ মিটাৰ ওখ। কিন্তু ইয়াতকৈও ওখ শৃঙ্গ এটা আছে। হাৱাই দ্বীপৰ মাউনা কিয়া নামৰ পৰ্বতৰ শৃঙ্গটো ১০,২০০ মিটাৰ ওখ। কিন্তু ইয়াৰ প্ৰায় ৬,০০০ মিটাৰ সাগৰৰ তলিতেই আছে। ■ সূৰ্যৰ ওজন পৃথিৱীতকৈ প্ৰায় ৩,২৯,৩৯০ গুণ বেছি। মানুহ এজনৰ গড় ওজন ৭০ কিলোগ্ৰাম বুলি ধৰিলে সূৰ্যৰ ওজন প্ৰায় ১০²৮ জন মানুহৰ মুঠ ওজনৰ সমান। পৃথিৱীৰ প্ৰথম মানুহৰ সৃষ্টি হোৱাৰ পৰা ধৰি এতিয়ালৈকে যিমান মানুহ উপজিছে, সেই আটাইবোৰ মানুহ জীয়াই থকা হ'লেও এই পৰিমাণৰ মানুহ নহ’লহেঁতেন।{{nop}}<noinclude>{{Rule|}} {{rh|৮||}}</noinclude> 25ussc0purobx3tq2v3399jw3ihqo0h 104 67309 250607 250535 2026-05-21T15:36:18Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250607 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১২৫}}</noinclude>উগ্ৰদণ্ড কৰিলে। হৰদত্তৰ পদ্মকুমাৰী নামে কন্যাক বড় ফুকনৰ “কুমেদান বাঙ্গাল” নামে এজন সেনাপতিয়ে ধৰি নি বিবাহ কৰালে।<ref>হৰদত্তৰ দ্ৰোহ নিবাৰণৰ গীত এতিয়াও কামৰূপত চলিত, কোনোলোকে কয় বোলে পদ্মকুমাৰী আত্মঘাতী হ'ল।</ref> এইৰূপে হৰদত্তৰ বিবাদৰ শেষ আৰু নিবাৰণ হ'ল। এই বিদ্ৰোহকাৰীসকলক “দুন্দীয়৷” বুলিও কয়। কিয়নো ভাটীফালৰ পৰা পলাই বা আন ভাবে অহা সৈন্যই বিদ্ৰোহত লিপ্ত আছিল। কলীয়া ভোমোৰা বড় ফুকনে নিজ বুদ্ধি আৰু পৰাক্ৰমেৰে এই “দুন্দীয়া” বিদ্ৰোহ নিবাৰণ কৰি কামৰূপ পৰিষ্কাৰ কৰাত স্বৰ্গদেৱে সন্তোষ পাই তেওঁক প্ৰতাপবল্লভ নাম দিলে। এই বিদ্ৰোহ নিবাৰণৰ অৰ্থে বড় ফুকনে ভাটীৰ পৰা কিছুমান সিপাহী আৰু বন্দুক বাৰুদ অনাইছিল। তাৰে কিছুমান উজনিলৈ পঠাই দিলে ভাটীৰ সিপাহীবিলাকৰ লগত আমাৰ দেশী কেতবিলাক মানুহকো যুদ্ধ বিদ্যা শিকোৱা হ'ল। আৰু বুঢ়া গোঁহাই পৰীয়া চন্দ্ৰা গোঁহাইক সেনাপতি নিযুক্ত কৰিলে। অভিনব যুদ্ধ শিক্ষাৰ প্ৰথম পৰীক্ষা খামতীবিলাকতে হয়। সিবিলাকে আমাৰ সীমা ঠেলি কেতবিলাক মানুহ ধৰি নিয়াত কিছুমান সিপাহী পঠোৱা হ'ল। আমাৰ সিপাহীয়ে পৰ্ব্বতত উঠি খামতীৰ বুঢ়া ৰজাক বন্দী কৰি আনিলে। তেতিয়াৰে পৰা খামতীবিলাকৰ উপদ্ৰব নিবাৰণ হ'ল। ১৭১৯ শঁকত চন্দ্ৰকান্ত গোঁহাই দেৱৰ জন্ম হয়। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই দেশৰ কুশল ৰক্ষা কেবল সৈন্য দলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে, ইয়াকে দেখি সিপাহী শিকাবৰ প্ৰতিহে বড় মন আৰু উৎসাহ দিছিল। ১৭২১ শঁকত চাৰিঙ্গিয়া ৰজাদেৱ মৃত্যু হ’লত চন্দ্ৰকান্ত গোঁহাইদেৱ চাৰিঙ্গিয়া ৰজা হ'ল। {{gap}}কছাৰীবিলাকে ইমান দিন নিস্তব্ধ হই আছিল। অতি সামান্য কথা এটাৰ পৰা সিহঁতে ক্ৰোধ কৰি আসাম দেশ আক্ৰমিবলৈ উদ্যোগ কৰে। নতুন শিক্ষিত কেতবিলাক সৈন্য ১৭২০ শঁকত কছাৰীৰ বিপক্ষে পঠোৱা হ'ল। লক্ষ্মীনাৰায়ণ ব্ৰহ্মচাৰী নামে দ্ৰাবিড় দেশৰ এজনা ব্ৰহ্মচাৰী গৌৰীনাথসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ সখিক চক্ষু দান দিয়া সূত্ৰ লাগি<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> juvwxm3sac895aiicz01s19hkkhc7g6 104 67310 250618 250537 2026-05-21T16:43:55Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250618 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১২৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>মৰাণৰ দিনতে আহিছিল। তেৱোঁ সেনাপতি ফুকনে সইতে ই যুদ্ধলৈ গইছিল।<ref>এই ব্ৰহ্মচাৰী ই দেশৰ বঙ্গাল হাটৰ অধ্যক্ষ দুৱৰীয়া বড়ুয়া হয়। এবং ছজন ব্ৰাহ্মণ বালকক পুত্ৰৰূপে প্ৰতিপালন কৰে। আৰু তাৰে পৰা ই দেশত এক উন্নতিশীল বংশৰ সংস্থাপন হয়। সেই ছজনা বালকৰ নাম (১) সীতাৰাম (২) পৰশুৰাম (৩) শম্ভুৰাম, (৪) ৰণৰাম (৫) অভিৰাম ৬) পটাভিৰাম আৰু এটি ব্ৰাহ্মণ কুমাৰীকো কন্যাৰূপে তেওঁ প্ৰতিপালন কৰে। এওঁৰ নাম পাতলী। এই সকলৰে দ্বিতীয় তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ জনৰ পুত্ৰ সন্তান আছে। প্ৰথম আৰু পঞ্চম জনৰ জীয়াৰীৰ সন্তান আছে। ষষ্ঠজন অপুত্ৰক।</ref> কছাৰী সৈন্য আগবাঢ়ি আহি অকস্মাৎ আমাৰ সৈন্যক আক্ৰমণ কৰাত আমালোকৰ সৈন্য হুঁহকিল। পাছে নৌকাৰ অভাবত সৈন্যবিলাকৰ অনেকে কপিলী নদী পাৰ হ’ব নোৱাৰি আন উপায় নাপাই সাঁতৰ মেলোঁতে বিস্তৰ সেনা আৰু বন্দুক হানি হ’ল। এই ৰণ ১৭২৫ শঁকত শেষ হয়। ইয়াত জয়লাভ হ’ল হয় কিন্তু যুদ্ধৰ সামগ্ৰী অনেক ক্ষতি হ’ল। এই ৰণত প্ৰধান সেনাপতি বুঢ়া গোঁহাইৰ ঘৰৰ হৰিপদ ডেকা ফুকন আছিল। এওঁৰ বুদ্ধি আৰু সাহসৰ পৰাহে আহোমৰ কথমপি জয় হ’ল। এই আপাহতে স্বৰ্গদেৱে ১৭২৫।২৬ শঁকতে ডেকা ফুকনক যুদ্ধ জয় হোৱা দেশৰ ওচৰতে চাৰি সীমাকৈ অনুমান ২০০০ দুহাজাৰ পুৰা মাটি নিষ্কৰ বৃত্তি দিলে।<ref>এই নিষ্কৰ বৃত্তি এতিয়াৰ নগাঁও জিলাৰ চাপৰী মহলত আছে। ইয়াৰ নাম মোলান কামৰা, কিন্তু ৰণজয়ী ডেকা ফুকনৰ নাম চিৰস্মৰণীয় কৰিবলৈ ইয়াৰ নাম ডেকা ফুকনৰ খাত বুলি প্ৰসিদ্ধ হ'ল। ইয়াৰ পূৰ্ব্ব সীমা ভোঁমোৰাগছ, পশ্চিমে দলং বন্ধাৰ আঁসত গছ, উত্তৰে গা খজুৱা বিল, আৰু দক্ষিণে লতিমেৰোৱা শিমলু গছ। যুদ্ধত জয় হোৱাৰ অলপ পাছতে ডেকা ফুকনৰ এটি, পুত্ৰ জন্মে। সেই ৰণৰ জয় সদাই মনত থাকিবলৈ সেই লৰাটিৰ নাম ৰণজয় থোৱা হইছিল।</ref> কমলেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ মুখলাজুকা, কৃতজ্ঞ আৰু মৰমীয়াল আছিল। স্বাৰ্থপৰ বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই ক্ৰমে আপোনাৰ বংশৰ মাঝতে সকলো ডাঙ্গৰ বিষয় ৰাখিবলৈ ধৰিলে। আৰু তেওঁৰ যি মত ও অভিপ্ৰায় তাকে সকলো প্ৰকাৰে ৰক্ষা কৰিছিল। ৰাজমাৱ দেৱতা আৰু ৰজাৰ বড় বিশ্বাস ও সম্ভ্ৰম পোৱাত ডাঙ্গৰীয়াক কোনেও একো প্ৰকাশি ক’ব বা তেওঁৰ কাৰ্য্যত<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> ayrijk1jd8w8bo49tho5xucpkzm5k4m 104 67311 250619 250590 2026-05-21T16:46:55Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250619 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১২৭}}</noinclude>প্ৰতিবাদ কৰিব নোৱাৰিছিল। তেওঁক সকলোৱে ভয় কৰিছিল। ভয় হলেই অভিসন্ধি ও নিষ্ঠুৰতাৰ উদয় হয়। পানীমুয়া প্ৰভৃতি কেতবিলাক লোকে ৰাতি ভকত সেবা কৰিবৰ ছলেৰে একেলগ হ’ল। সিহঁতে ৰাজমন্ত্ৰী আৰু সেই ফলীয়া মানুহবিলাকৰ প্ৰাণবধ কৰিবলৈ প্ৰতিজ্ঞা কৰে। দেশৰ কোনো কোনো ডাঙ্গৰ লোকেও পেটে পেটে এই গুপ্ত দ্ৰোহীসকলক সাহায্য কৰিলে। আপোনাৰ কাৰ্য্য সাধিবলৈ যাৰ ইচ্ছা অথবা দেশত শত্ৰু দমি প্ৰধান হই থাকিবলৈ যি বাঞ্ছা কৰে, সিসকলে চৰীয়াৰ সহায় ল’ব লাগে। চৰৰ চকুয়েই সিসকল লোকৰ চকু হয়। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াৰ চৰীয়াসকলে এই ষড়যন্ত্ৰৰ কথা কিছু প্ৰমাণিক ৰূপে দেখুৱাই দিয়াত পানীমুয়াকে মুখ্য কৰি কেতবিলাক দ্ৰোহী ধৰা হয়। বুঢ়া গোঁহাইয়ে নিশ্চয় জানিলে এনে দুৰ্ব্বল লোকে যে ৰজা আৰু মন্ত্ৰীৰ বিৰুদ্ধে দ্ৰোহ আচৰিব ই অসম্ভব। এতেকে ইয়াত যি যি লোকে পেটে সহায় কৰিছিল সি সকলোকে ধৰিব লাগে। এই বুলি সি মানুহকেইটাক সুধি সিহঁতে যাৰ যাৰ নাম কলে সি সকলোকে মাৰিলে। এনে কথা প্ৰচাৰ আছে বোলে সি দুষ্ট প্ৰকৃতিৰ লোকবিলাকে সিহঁতৰ ইচ্ছামতে অনেক নিৰ্দ্দোষী লোকক সিহঁতৰ লগৰীয়া বুলি কোৱাত তাৰো প্ৰাণবধ বা অন্য কোনো দণ্ড কৰিলে। পৰিশেষত বুঢ়াগোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই সি দ্ৰোহীবিলাকৰ গুপ্তভাব বুঝি সিহঁতকো দণ্ড কৰিলে। এই গুপ্ত দ্ৰোহক “পানী মুৰাৰ খবৰ” বোলে। ১৭২৫ শঁকত কাকতীয়াৰ বলৰাম খঙ্গীয়া ফুকনক উকীল কৰি আৰু তেওঁৰ লগত ভূধৰ চাংকাকতী, তনুশ্যাম খাউন্দ আৰু মধু বড়াক কলিকাতাৰ গবৰ্ণৰ সাহাবলৈ পত্ৰে সইতে স্বৰ্গদেৱে পঠাই দিলে এবং কিছুমান শিক্ষিত সিপাহী বন্দুক, বাৰুদ আৰু গুলী অনোৱা হ’ল। যোৰহাটলৈ অহাৰ পাছত বুঢ়া গোঁহাইৰ এনে মন আছিল যে পুনৰায় ৰঙ্গপুৰলৈ ঘূৰি যাব পাৰিব কিন্তু দেশৰ হুলস্থুল অবস্থা নিবাৰণ নোহোৱাত সেইটি নঘটিল। ইয়াতে থাকি যোৰহাট বাহৰকে ভালকৈ নগৰ কৰা হ’ল। জলৰ কষ্ট নিবাৰিবলৈ ভোগদই নদী খনালে। কেটামান আলিও নিৰ্ম্মাণ কৰা হ’ল। ১৭২৪ শঁকৰ পৰা দেশত উপদ্ৰব আৰু অমঙ্গল নোহোৱাকৈ কিছু দিন গ’ল।<noinclude></noinclude> 0bpdz40kh9vygpyg5yhsy9l5ksvaec8 104 67312 250620 250540 2026-05-21T16:49:35Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250620 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১২৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>{{gap}}১৭৩২ শকৰ শেষ ভাগত বসন্ত ৰোগ প্ৰবল ৰূপে দেশত হ’ব ধৰিলে। সেই ৰোগতে কমলেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ ৫ মাঘ কৃষ্ণা সপ্তমীত স্বৰ্গী হ’ল। এওঁৰ ভোগৰ কাল ১৫ বৎসৰ ৫ মাহ ১৩ দিন। কমলেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ ভ্ৰাতৃ চন্দ্ৰকান্ত চাৰিঙ্গীয়া ৰজাৰ তেতিয়া ১৩ বছৰ বয়স মাথোন আছিল। ১৭৩২ শকৰ ৬ মাঘত ইজনা সিংহাসনত উঠিল। সেই সময়ত স্বৰ্গদেৱে এনেহে শঙ্কিত হইছিল যে যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ সমনীয়া লিগিৰা কেইজন মান ওচৰলৈ নগ’ল তেতিয়ালৈকে সিংহাসনত উঠিবলৈকে ভয় কৰিছিল। স্বৰ্গদেৱৰ কোমল বয়স হোৱাত পুনৰায় বুঢ়া গোঁহাইৰ হাততে সম্পূৰ্ণ ৰাজ্যভাৰ পড়িল। ৰাজমাৱ দেৱতা বড় বুদ্ধিমতী আছিল। তেৱোঁ বিষয় কাৰ্য্য পৰিচালনত সময়ে সময়ে বুদ্ধি মন্ত্ৰণা দিছিল। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই এইৰূপ অপৰিসীম ভাৰ পাই বড় পৰাক্ৰমেৰে কাৰ্য্য কৰিবলৈ ধৰিলে। স্বৰ্গদেৱে আপোনাৰ সমনীয়া সকলে সইতে ক্ৰীড়া কৌতুকতে সময় খেদাবলৈ ধৰিলে। স্বৰ্গদেৱ বড় লাজুকা আৰু ভীৰু স্বভাবৰ লোক আছিল। এই নিমিত্তে তেওঁৰ কৌতুকৰ অৰ্থে বুঢ়া গোঁহাইয়ে যিমান পাৰিছিলে তিমান উদ্যোগ কৰিছিল। {{gap}}কলীয়া ভোঁমোৰা বড় ফুকন বড় প্ৰশস্তমনা আৰু বহুদৰ্শী মানুহ- আছিল। ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেণ্টৰ পৰাক্ৰম যে শ্ৰেষ্ঠ আৰু সাহায্য যে আদৰণীয় ইয়াকে তেওঁ সুন্দৰে জানিছিল। কোঁচবিহাৰৰ দৰে ব্ৰিটিশ গবৰ্ণমেণ্টক “লালবন্দী” দি মিত্ৰতা কৰিবলৈ প্ৰস্তাব কৰি বুঢ়াগোঁহাই ডাঙ্গৰীয়ালৈ তেওঁ এবাৰ জনালে। ডাঙ্গৰীয়াই নিশ্চয়কৈ জানিছিল যে তেওঁ লোকপ্ৰিয় নহয় তাতে আকৌ “লালবন্দী” দিবলগীয়া হলে দেশখন ইংৰাজকে “বন্দী” কৰি দিয়াৰে অপবাদ পাব। ইয়াকে ভাবি তেওঁ সি প্ৰস্তাবত অসন্মত হ’ল। কিছুমান দিনৰ মূৰতে বড় ফুকনৰ মৃত্যু হ’ল। তেওঁৰ পদত বদনচন্দ্ৰ নিযুক্ত হ’ল। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই ৰজাৰ মঙ্গলৰ অৰ্থে স্বৰ্গদেৱৰ নামে কাশীত এটা মন্দিৰ নিৰ্ম্মাণ কৰোৱাই দিলে। এই কাৰ্য্যত ডাঙ্গৰীয়াৰ বংশৰে আনন্দৰাম গোঁহাই আৰু পৰশুৰাম দুৱৰীয়াৰ ঘৰৰ ৰণৰাম বা যোগাই বড়ুৱাক নিযুক্ত কৰিছিল।<noinclude></noinclude> 556ruz824wd43mkmoi8ypovivvd3rh2 104 67347 250643 183135 2026-05-22T05:23:06Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250643 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১৮০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>লোৱা হ’ল। ডোমবিলাক এনে ঘৃণিত আছিল সিহঁত এতিয়া অন্য হিন্দুৰ দৰে ধৰ্ম্মচাৰী হোৱাতো সিহঁতে অনেক “হিন্দু” বুলি কয় এবং তাকে এনেভাবে কয় যেন সিহঁত হিন্দু নহয়। আহোম ৰজাসকলে এই জাতিৰ লোকবিলাকৰ কপালত ৰোহিত মৎস্যৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তি অঙ্কিত কৰিছিল। কোনো ডোমে আন হিন্দুয়ে সইতে মিহলি হ’ব নোৱাৰে এই কাৰণেই সেই নিষ্ঠুৰ নিয়ম অবলম্বন কৰা হইছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা অন্য হিন্দুক ডোমৰ পৰা পৃথক্ কৰা গইছিল। এই জাতি লোক ক্ৰমে উন্নত হবলৈ ধৰিছে কিয়নো ইহঁত বড় শ্ৰমী। ইহঁতৰ স্বতন্ত্ৰ ব্ৰাহ্মণ আছে। এই ব্ৰাহ্মণৰ সংখ্যা ইমান্‌হে তাকৰ যে সিহঁতে কেতিয়াবা কুমাৰী ডুমুনীৰ পাণি গ্ৰহণ কৰে আৰু ডোমকো নিজৰ কন্যা দান কৰে। {{gap}}হাড়ী বৃত্তিয়াল—ই জাতিও বহুকাল পূৰ্ব্বে এই দেশলৈ আহে। ইহঁতৰ ব্যবসায় ছবিধ। এবিধ স্বৰ্ণালঙ্কাৰাদি নিৰ্ম্মাণ কৰা আৰু এবিধ মল মূত্ৰাদি পৰিষ্কাৰ কৰা। প্ৰথম ব্যবসায়হে প্ৰায় হাড়ীবিলাকে কৰে। ইহঁতৰ স্বতন্ত্ৰ ব্ৰাহ্মণ আছে। হাড়ীবিলাকে ডোমে সইতে কেতিয়াবা কন্যা দিয়া নিয়া কৰে। ডোমৰ দৰে ইহঁতো এই দেশৰ অনাদৃত জাতি। ইহঁতৰ কপালতে৷ আহোম ৰজাবিলাকে বাঢ়নী অঙ্কিত কৰিছিল। {{gap}}চঁড়াল বা চণ্ডাল— এই জাতি প্ৰাচীন জাতি। ইহঁতৰ ব্যবসায় ডোমৰ দৰেই। কেঁতবিলাক চঁড়ালে হিড়া বুলি কয়। ইহঁতৰ ব্যবসায় মাটিৰ বাসন নিৰ্ম্মাণ কৰি বিক্ৰয় কৰা। কুমাৰে যেনেকৈ চক্ৰ বা চাকত চৰু কলহৰ নাভি ছেদন কৰে হিড়াবিলাকে নকৰে। ডোম আৰু হাড়ীৰ দৰে ইহঁতৰো ব্ৰাহ্মণ স্বতন্ত্ৰ। {{gap}}মুসলমান বা গড়ীয়া—ইংৰাজী ১২০৩ সনত যেতিয়া বখতিয়াৰ খিলিজি এই দেশ আক্ৰমিবলৈ আহে তেতিয়াৰ পৰা অসম দেশত এই জাতি মানুহ হ'ল। গৌৰ মহম্মদৰ অধীন আৰু দেশৰ পৰা অহা দেখি মুসলমান বিলাকক গড়ীয়া বোলে। বখতিয়াৰ খিলিজিৰ পাছতো অনেক মুসলমান অনেকবাৰ যুদ্ধলৈ আহে। তেতিয়াও অনেক অসম দেশত থাকি গ'ল। অতি হীনাচাৰী ও দুৰ্ব্বদ্ধি কেতবিলাক মুসলমানক মড়িয়া বোলে। মড়িয়াবিলাক মদিৰা পানত বড় প্ৰিয়। {{nop}}<noinclude></noinclude> 2m9zq5js7klxb9pgp0qdd71b5rqhcve 250649 250643 2026-05-22T06:02:19Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250649 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৮০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>লোৱা হ’ল। ডোমবিলাক এনে ঘৃণিত আছিল সিহঁত এতিয়া অন্য হিন্দুৰ দৰে ধৰ্ম্মচাৰী হোৱাতো সিহঁতে অনেক “হিন্দু” বুলি কয় এবং তাকে এনেভাবে কয় যেন সিহঁত হিন্দু নহয়। আহোম ৰজাসকলে এই জাতিৰ লোকবিলাকৰ কপালত ৰোহিত মৎস্যৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তি অঙ্কিত কৰিছিল। কোনো ডোমে আন হিন্দুয়ে সইতে মিহলি হ’ব নোৱাৰে এই কাৰণেই সেই নিষ্ঠুৰ নিয়ম অবলম্বন কৰা হইছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা অন্য হিন্দুক ডোমৰ পৰা পৃথক্ কৰা গইছিল। এই জাতি লোক ক্ৰমে উন্নত হবলৈ ধৰিছে কিয়নো ইহঁত বড় শ্ৰমী। ইহঁতৰ স্বতন্ত্ৰ ব্ৰাহ্মণ আছে। এই ব্ৰাহ্মণৰ সংখ্যা ইমান্‌হে তাকৰ যে সিহঁতে কেতিয়াবা কুমাৰী ডুমুনীৰ পাণি গ্ৰহণ কৰে আৰু ডোমকো নিজৰ কন্যা দান কৰে। {{gap}}হাড়ী বৃত্তিয়াল—ই জাতিও বহুকাল পূৰ্ব্বে এই দেশলৈ আহে। ইহঁতৰ ব্যবসায় ছবিধ। এবিধ স্বৰ্ণালঙ্কাৰাদি নিৰ্ম্মাণ কৰা আৰু এবিধ মল মূত্ৰাদি পৰিষ্কাৰ কৰা। প্ৰথম ব্যবসায়হে প্ৰায় হাড়ীবিলাকে কৰে। ইহঁতৰ স্বতন্ত্ৰ ব্ৰাহ্মণ আছে। হাড়ীবিলাকে ডোমে সইতে কেতিয়াবা কন্যা দিয়া নিয়া কৰে। ডোমৰ দৰে ইহঁতো এই দেশৰ অনাদৃত জাতি। ইহঁতৰ কপালতে৷ আহোম ৰজাবিলাকে বাঢ়নী অঙ্কিত কৰিছিল। {{gap}}চঁড়াল বা চণ্ডাল— এই জাতি প্ৰাচীন জাতি। ইহঁতৰ ব্যবসায় ডোমৰ দৰেই। কেতবিলাক চঁড়ালে হিড়া বুলি কয়। ইহঁতৰ ব্যবসায় মাটিৰ বাসন নিৰ্ম্মাণ কৰি বিক্ৰয় কৰা। কুমাৰে যেনেকৈ চক্ৰ বা চাকত চৰু কলহৰ নাভি ছেদন কৰে হিড়াবিলাকে নকৰে। ডোম আৰু হাড়ীৰ দৰে ইহঁতৰো ব্ৰাহ্মণ স্বতন্ত্ৰ। {{gap}}মুসলমান বা গড়ীয়া—ইংৰাজী ১২০৩ সনত যেতিয়া বখ্‌তিয়াৰ খিলিজি এই দেশ আক্ৰমিবলৈ আহে তেতিয়াৰ পৰা অসম দেশত এই জাতি মানুহ হ’ল। গৌৰ মহম্মদৰ অধীন আৰু দেশৰ পৰা অহা দেখি মুসলমান বিলাকক গড়ীয়া বোলে। বখতিয়াৰ খিলিজিৰ পাছতো অনেক মুসলমান অনেকবাৰ যুদ্ধলৈ আহে। তেতিয়াও অনেক অসম দেশত থাকি গ’ল। অতি হীনাচাৰী ও দুৰ্ব্বুদ্ধি কেতবিলাক মুসলমানক মড়িয়া বোলে। মড়িয়াবিলাক মদিৰা পানত বড় প্ৰিয়। {{nop}}<noinclude></noinclude> 4ryb9vzbvbd7kk8c3bfsybizm47txao 104 67348 250642 183136 2026-05-22T05:13:37Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250642 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||চতুৰ্দ্দশ অধ্যায়|১৭৯}}</noinclude>সুত বা বৰীয়া বিধবা ব্ৰাহ্মণীৰ জাৰজ সন্তানেই এই জাতি। ইহঁতৰ আচাৰ ব্যবহাৰ আন আন হিন্দুধৰ্ম্মীসকলৰ সদৃশ হলেও ইহঁত আচৰণীয় জাতি নহয়। কালক্ৰমে এই শ্ৰেণীৰ লোক অনেক হোৱাত এটি স্বতন্ত্ৰ জাতি হই পড়িছে। ইহঁতৰ মুখ্য বৃত্তি কৃষি। {{gap}}যুগী বা কাটনী—এই জাতিৰ মূল ব্যবসায় পাট-পলু পোষণ কৰা আৰু তাৰ বস্ত্ৰাদি নিৰ্ম্মাণ। কিন্তু ইহঁতৰ কোনো লোকে সেই কাৰ্য্য কৰে অধিকাংশে কৃষি কৰে। {{gap}}ডোম বা নদীয়াল—এই জাতি অসম দেশত বহুকাল পূৰ্ব্বৰে পৰা আছে। ইহঁতৰ ব্যবসায় মাছ ধৰা আৰু তাক বিক্ৰয় কৰা, নৌকা বোৱা, চূণ প্ৰস্তুত কৰা আৰু বিক্ৰয় কৰা। এতিয়া ইহঁতে কৃষি ও আন আন ব্যবসায় কৰিবলৈ ধৰিছে। ব্যবসায়ত ইহঁত অতি হীন জাতি বুলি প্ৰসিদ্ধ। ডোম শব্দ ক'ৰ পৰা ওলাল তাৰ নিৰ্ণয় নাই। ভাটীৰ ফালে যি ডোম আছে সি অতি ঘৃণ্য জাতি। সেই ফালৰ ডোমে পাছি, খৰাহি সাজি বেচে। আৰু কেতবিলাকে শব দাহনাদি কাৰ্য্যও কৰে। এই ডোমৰ মাঝতে অনেক ব্যবসায়ী লোক পোৱা যায়। বৌদ্ধ ধৰ্ম্ম প্ৰচলিত থাকোঁতে চিৰকালৰ হীন জাতিবিলাকে সেই ধৰ্ম্মত জাতিভেদ নথকাত হিংসাৰ গুণে ব্ৰাহ্মণাদিৰ প্ৰতি বড় উদ্ভণ্ডালি কৰিলে আৰু পাঁছে যেতিয়া হিন্দু ধৰ্ম্ম পুনৰায় সংস্থাপিত হয় তেতিয়া যিসকলে হিন্দু ধৰ্ম্ম শীঘ্ৰে নললে বা পূৰ্ব্বৰ বৌদ্ধাচাৰ নেড়িলে সিসকলকে হিন্দুসকলে ঘৃণা কৰি ডোম বুলিলে। এই নিমিত্তে সিসকলে কালক্ৰমে শ্ৰেণী হই এনে হ’ল যে ডোম শব্দে অহিন্দু নোহোৱা বুঝায়। মুঠকৈ হ’লে এতিয়া ডোম বুলিলে ওপৰত আমি যি ব্যাখ্যা দিছো, সেইটোহে বুঝাইছে। অসম দেশত যেতিয়া বৌদ্ধ ধৰ্ম্ম চলিছিল তেতিয়া ই জাতিৰ লোকসকলেও সি ধৰ্ম্ম মানিছিল। পিছে যেতিয়া হিন্দুধৰ্ম্ম ক্ৰমে অসম দেশত পুনঃ আকৌ চলিবলৈ ধৰিলে তেতিয়াও ইহঁতে সেই আচাৰকে ধৰি আছিল। ব্ৰাহ্মণসকলে সিহঁতক শৰণ নিদিছিল। নিমিত্তে ইহঁতে কলিতাকে গুৰু বুলি মানিলে। যেতিয়া শঙ্কৰ আৰু মাধবদেৱে ধৰ্ম্ম প্ৰবৰ্ত্তাবলৈ ধৰিলে তেতিয়াৰ পৰা ডোমে ব্ৰাহ্মণ সাধুত শৰণ<noinclude></noinclude> dhjjcog8d7bdvbdpydt7iksl6rpwho2 250648 250642 2026-05-22T05:58:20Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250648 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||চতুৰ্দ্দশ অধ্যায়|১৭৯}}</noinclude>{{gap}}সুত বা বৰীয়া বিধবা ব্ৰাহ্মণীৰ জাৰজ সন্তানেই এই জাতি। ইহঁতৰ আচাৰ ব্যবহাৰ আন আন হিন্দুধৰ্ম্মীসকলৰ সদৃশ হলেও ইহঁত আচৰণীয় জাতি নহয়। কালক্ৰমে এই শ্ৰেণীৰ লোক অনেক হোৱাত এটি স্বতন্ত্ৰ জাতি হই পড়িছে। ইহঁতৰ মুখ্য বৃত্তি কৃষি। {{gap}}যুগী বা কাটনী—এই জাতিৰ মূল ব্যবসায় পাট-পলু পোষণ কৰা আৰু তাৰ বস্ত্ৰাদি নিৰ্ম্মাণ। কিন্তু ইহঁতৰ কোনো লোকে সেই কাৰ্য্য কৰে অধিকাংশে কৃষি কৰে। {{gap}}ডোম বা নদীয়াল—এই জাতি অসম দেশত বহুকাল পূৰ্ব্বৰে পৰা আছে। ইহঁতৰ ব্যবসায় মাছ ধৰা আৰু তাক বিক্ৰয় কৰা, নৌকা বোৱা, চূণ প্ৰস্তুত কৰা আৰু বিক্ৰয় কৰা। এতিয়া ইহঁতে কৃষি ও আন আন ব্যবসায় কৰিবলৈ ধৰিছে। ব্যবসায়ত ইহঁত অতি হীন জাতি বুলি প্ৰসিদ্ধ। ডোম শব্দ ক’ৰ পৰা ওলাল তাৰ নিৰ্ণয় নাই। ভাটীৰ ফালে যি ডোম আছে সি অতি ঘৃণ্য জাতি। সেই ফালৰ ডোমে পাছি, খৰাহি সাজি বেচে। আৰু কেতবিলাকে শব দাহনাদি কাৰ্য্যও কৰে। এই ডোমৰ মাঝতে অনেক ব্যবসায়ী লোক পোৱা যায়। বৌদ্ধ ধৰ্ম্ম প্ৰচলিত থাকোঁতে চিৰকালৰ হীন জাতিবিলাকে সেই ধৰ্ম্মত জাতিভেদ নথকাত হিংসাৰ গুণে ব্ৰাহ্মণাদিৰ প্ৰতি বড় উদ্ভণ্ডালি কৰিলে আৰু পাঁছে যেতিয়া হিন্দু ধৰ্ম্ম পুনৰায় সংস্থাপিত হয় তেতিয়া যিসকলে হিন্দু ধৰ্ম্ম শীঘ্ৰে নললে বা পূৰ্ব্বৰ বৌদ্ধাচাৰ নেড়িলে সিসকলকে হিন্দুসকলে ঘৃণা কৰি ডোম বুলিলে। এই নিমিত্তে সিসকলে কালক্ৰমে শ্ৰেণী হই এনে হ’ল যে ডোম শব্দে অহিন্দু নোহোৱা বুঝায়। মুঠকৈ হ’লে এতিয়া ডোম বুলিলে ওপৰত আমি যি ব্যাখ্যা দিছোঁ, সেইটোহে বুঝাইছে। অসম দেশত যেতিয়া বৌদ্ধ ধৰ্ম্ম চলিছিল তেতিয়া ই জাতিৰ লোকসকলেও সি ধৰ্ম্ম মানিছিল। পিছে যেতিয়া হিন্দুধৰ্ম্ম ক্ৰমে অসম দেশত পুনঃ আকৌ চলিবলৈ ধৰিলে তেতিয়াও ইহঁতে সেই আচাৰকে ধৰি আছিল। ব্ৰাহ্মণসকলে সিহঁতক শৰণ নিদিছিল। নিমিত্তে ইহঁতে কলিতাকে গুৰু বুলি মানিলে। যেতিয়া শঙ্কৰ আৰু মাধবদেৱে ধৰ্ম্ম প্ৰবৰ্ত্তাবলৈ ধৰিলে তেতিয়াৰ পৰা ডোমে ব্ৰাহ্মণ সাধুত শৰণ<noinclude></noinclude> hzuv67hcuf16dibeopkshwoco3uy9xk 104 67349 250641 183137 2026-05-22T05:06:19Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250641 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১৭৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>কিছু সদাচাৰী৷ কিয়নো অনেক ৰাজবংশীৰ আচাৰ ম্লেচ্ছৰ আচাৰৰ নিচিনা দেখা গইছে। কোঁচৰ ব্যবসায় কৃষি। {{gap}}নট—এই জাতিৰ লোক তাকৰ। কামৰূপৰ ফালে এই জাতিয়ে নাট্য ব্যবসায় কৰে। উজনিৰ ফালৰ, অনেক নটে নাপিত বুলি কয়। এই জাতি বিশ্বসিংহ আৰু নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ দিনত অসম দেশলৈ ভাটীৰ পৰা আহে। এই জাতিৰে৷ সাধাৰণ ব্যবসায় কৃষিকে দেখা গইছে। {{gap}}নাপিত—কামৰূপত এই জাতিৰ লোক স্বনামে প্ৰসিদ্ধ। কিন্তু উজনি অঞ্চলত নট বোলে। ওপৰত কোৱা সময়েই ই জাতি অসম দেশলৈ আহে। কামৰূপৰ নীলাচল পৰ্ব্বতত নৰনাৰায়ণ ৰজাই কিছুমান নাপিত ভাটীৰ পৰা আনি বসতি কৰায়। যিসকলে নাপিত বুলি পৰিচয় দিয়ে সিসকলে স্বজাতি ব্যবসায়ো কৰে আৰু কৃষিও কৰে। {{gap}}পটীয়া—এই জাতিৰ আদি ব্যবসায় পাটী সজা, কিন্তু এতিয়৷ ইয়াত ইহঁতে কৃষি কৰিবলৈ ধৰিছে। এই জাতি শঙ্কৰদেৱৰ সময়তে ই দেশলৈ আহে এনে অনুমান হয়। পশ্চিমৰ ফালে বেতী বা পেটী নামে এই জাতিৰ সদৃশ.এক জাতিৰ নাম পোৱা যায়। {{gap}}কুমাৰ—কুমাৰবিলাকে কুমাৰ কলিতা বুলি কয়। অসম দেশত কুমাৰে নিজ ব্যবসায় আৰু কৃষি দুয়োকো কৰে। {{gap}}শুঁড়ি—শুঁড়ি বৈদিক শৌণ্ডিক জাতি। মদ প্ৰস্তুত আৰু বিক্ৰয় কৰা ইহঁতৰ প্ৰধান ব্যবসায় হলেও এই দেশত মদ্য পান অনাদৃত আৰু যিসকলে ব্যবহাৰ কৰে সিসকলে নিজে প্ৰস্তুত কৰাত শুঁড়িবিলাকে কৃষিকে অবলম্বন কৰিলে। এই জাতি নিচেই আধুনিক। {{gap}}ধোবা—কোনো কোনো ধোবাই ধোবা কলিতা বুলি অভিমান কৰে। শঙ্কৰদেৱৰ-পূৰ্ব্বে এই জাতি অসম দেশত থকাৰ প্ৰমাণ পোৱা নাযায়। এই দেশত সকলো লোকে নিজ ঘৰতে কাপোড় ধুই লোৱাত ধোবাবিলাকে ব্যবসায়চ্যুত হই কৃষি বৃত্তি অবলম্বন কৰিলে। এই জাতিয়ে এতিয়া বস্ত্ৰ ধৌত ব্যবসায় নকৰে। {{gap}}শালৈ—এই জাতি এক প্ৰকাৰ শুঁড়ি বিশেষ। ইহঁতৰ কৃষিয়েই প্ৰধান উপজীব্য। কাৰো মতে শালৈ এক প্ৰকাৰ কেওট।<noinclude></noinclude> evxdrgmoofxp1dqivoojjzvw4xi1cim 250647 250641 2026-05-22T05:54:48Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250647 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৭৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>কিছু সদাচাৰী। কিয়নো অনেক ৰাজবংশীৰ আচাৰ ম্লেচ্ছৰ আচাৰৰ নিচিনা দেখা গইছে। কোঁচৰ ব্যবসায় কৃষি। {{gap}}নট—এই জাতিৰ লোক তাকৰ। কামৰূপৰ ফালে এই জাতিয়ে নাট্য ব্যবসায় কৰে। উজনিৰ ফালৰ, অনেক নটে নাপিত বুলি কয়। এই জাতি বিশ্বসিংহ আৰু নৰনাৰায়ণ ৰজাৰ দিনত অসম দেশলৈ ভাটীৰ পৰা আহে। এই জাতিৰো সাধাৰণ ব্যবসায় কৃষিকে দেখা গইছে। {{gap}}নাপিত—কামৰূপত এই জাতিৰ লোক স্বনামে প্ৰসিদ্ধ। কিন্তু উজনি অঞ্চলত নট বোলে। ওপৰত কোৱা সময়েই ই জাতি অসম দেশলৈ আহে। কামৰূপৰ নীলাচল পৰ্ব্বতত নৰনাৰায়ণ ৰজাই কিছুমান নাপিত ভাটীৰ পৰা আনি বসতি কৰায়। যিসকলে নাপিত বুলি পৰিচয় দিয়ে সিসকলে স্বজাতি ব্যবসায়ো কৰে আৰু কৃষিও কৰে। {{gap}}পটীয়া—এই জাতিৰ আদি ব্যবসায় পাটী সজা, কিন্তু এতিয়৷ ইয়াত ইহঁতে কৃষি কৰিবলৈ ধৰিছে। এই জাতি শঙ্কৰদেৱৰ সময়তে ই দেশলৈ আহে এনে অনুমান হয়। পশ্চিমৰ ফালে বেতী বা পেটী নামে এই জাতিৰ সদৃশ এক জাতিৰ নাম পোৱা যায়। {{gap}}কুমাৰ—কুমাৰবিলাকে কুমাৰ কলিতা বুলি কয়। অসম দেশত কুমাৰে নিজ ব্যবসায় আৰু কৃষি দুয়োকো কৰে। {{gap}}শুঁড়ি—শুঁড়ি বৈদিক শৌণ্ডিক জাতি। মদ প্ৰস্তুত আৰু বিক্ৰয় কৰা ইহঁতৰ প্ৰধান ব্যবসায় হলেও এই দেশত মদ্য পান অনাদৃত আৰু যিসকলে ব্যবহাৰ কৰে সিসকলে নিজে প্ৰস্তুত কৰাত শুঁড়িবিলাকে কৃষিকে অবলম্বন কৰিলে। এই জাতি নিচেই আধুনিক। {{gap}}ধোবা—কোনো কোনো ধোবাই ধোবা কলিতা বুলি অভিমান কৰে। শঙ্কৰদেৱৰ পূৰ্ব্বে এই জাতি অসম দেশত থকাৰ প্ৰমাণ পোৱা নাযায়। এই দেশত সকলো লোকে নিজ ঘৰতে কাপোড় ধুই লোৱাত ধোবাবিলাকে ব্যবসায়চ্যুত হই কৃষি বৃত্তি অবলম্বন কৰিলে। এই জাতিয়ে এতিয়া বস্ত্ৰ ধৌত ব্যবসায় নকৰে। {{gap}}শালৈ—এই জাতি এক প্ৰকাৰ শুঁড়ি বিশেষ। ইহঁতৰ কৃষিয়েই প্ৰধান উপজীব্য। কাৰো মতে শালৈ এক প্ৰকাৰ কেওট।<noinclude></noinclude> gbjb5pfl9tv4xe2br543c8i8mj9rw8s 104 67350 250640 183138 2026-05-22T04:59:29Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250640 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||চতুৰ্দ্দশ অধ্যায়|১৭৭}}</noinclude>ৰজাৰ দিনৰ পৰা অৰ্থাৎ যেতিয়াৰ পৰা দেশত পীয়ল পঞ্চক চলিবলৈ ধৰিলে তেতিয়াৰে পৰাহে এই দেশলৈ কায়স্থ আহে। আহোমৰ গদাধৰ আৰু ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনতো কেইঘৰমান কায়স্থ অসম দেশলৈ আহে। {{gap}}কলিতা—এই জাতি বহুকাল পূৰ্ব্বৰে পৰা অসম দেশত আছে। কৃষি ইসকলৰ প্ৰধান ব্যবসায়। শঙ্কৰদেৱৰ সমকালতে দেৱগোপাল দেৱৰ লগত পশ্চিম প্ৰদেশৰ পৰা অহা কেজনমান ক্ষত্ৰিয়ও ই জাতিৰ অন্তৰ্গত হইছে। কলিতাবিলাকৰ মাঝতো অনেক মহাজন আছে। সিসকলে আৰু আন আন কোনোবিলাকে কায়স্থ বুলি পৰিচিত হয়। প্ৰকৃতাৰ্থে জাতি মালাৰ প্ৰতি দৃষ্টি কৰিলে ই জাতি কায়স্থতকৈ শ্ৰেষ্ঠ। কিন্তু হাল বোৱা আৰু কৃষি ব্যবসায় কৰাৰ নিমিত্তে অনেকে হীন বিবেচনা কৰে। {{gap}}কেওট—এই জাতি আদিৰে পৰা অহা জাতি। ইয়াৰ ব্যবসায় কৃষি। কেওটবিলাক কৈবৰ্ত্ত জাতিৰ অন্তৰ্গত, কিয়নে৷ কৈবৰ্ত্তৰ ভিতৰত যেনেকৈ জালোৱা অৰ্থাৎ জাল বাই মাছ ধৰা কৈবৰ্ত্ত, আৰু হালোৱা অৰ্থাৎ হালবাই কৃষি কৰা কৈবৰ্ত্ত আছে, কেওটৰ মাঝতো তেনে। যি বিলাক কেওট জালোৱা কেওট বুলি প্ৰসিদ্ধ, সিসকলে মাছ ধৰি বিক্ৰয় কৰে। অথচ অসম দেশৰ প্ৰসিদ্ধ ডোম জাতিৰ অন্তৰ্গত নহয়। কোনো কোনো কেওটে সৰু কলিতা বুলিও অভিমান কৰে। {{gap}}কোঁচ—ই জাতিৰ মূল দেশ কোঁচবিহাৰ অঞ্চলৰ কোনো প্ৰদেশ। এই জাতি আদি বাসী, বহুকাল পূৰ্ব্বে ইহঁতে হিন্দুধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে। এই জাতি অনাৰ্য হলেও ইহঁতৰ স্বতন্ত্ৰ ভাষা নথকা আৰু অনাৰ্য্য জাতিবিলাকে হিন্দুধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰিলে এই জাতিৰ অন্তৰ্গত হোৱাত ই জাতিক সংস্কৃত ভাষামূলক জাতিৰ মাঝত পৰিগণিত কৰা গইছে। কছাৰী লালুং প্ৰভৃতি জাতি হিন্দুধৰ্ম্মক আশ্ৰয় কৰিলে প্ৰথমে সিহঁতে সৰু কোঁচ হয় তাৰ পিছত সাধাৰণ কোঁচ জাতিৰ অন্তৰ্গত হই যায়। সেই কাৰণে কোঁচৰ মাঝত সৰু কোঁচ আৰু বড় কোঁচ ই দুই বিভাগ হইছে। কোঁচ-বেহাৰৰ ৰজা কোঁচ বংশৰ হোৱাৰ নিমিত্তে ভাটী অঞ্চলৰ কোঁচে ৰাজবংশী বুলি কয়। সেইফালৰ কোঁচতকৈ উজনি ফালৰ কোঁচবিলাক<noinclude></noinclude> 4zntofjawdk06ga5zmg0pxw7fw81qc3 250646 250640 2026-05-22T05:51:47Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250646 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||চতুৰ্দ্দশ অধ্যায়|১৭৭}}</noinclude>ৰজাৰ দিনৰ পৰা অৰ্থাৎ যেতিয়াৰ পৰা দেশত পীয়ল পঞ্চক চলিবলৈ ধৰিলে তেতিয়াৰে পৰাহে এই দেশলৈ কায়স্থ আহে। আহোমৰ গদাধৰ আৰু ৰুদ্ৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ দিনতো কেইঘৰমান কায়স্থ অসম দেশলৈ আহে। {{gap}}কলিতা—এই জাতি বহুকাল পূৰ্ব্বৰে পৰা অসম দেশত আছে। কৃষি ইসকলৰ প্ৰধান ব্যবসায়। শঙ্কৰদেৱৰ সমকালতে দেৱগোপাল দেৱৰ লগত পশ্চিম প্ৰদেশৰ পৰা অহা কেজনমান ক্ষত্ৰিয়ও ই জাতিৰ অন্তৰ্গত হইছে। কলিতাবিলাকৰ মাঝতো অনেক মহাজন আছে। সিসকলে আৰু আন আন কোনোবিলাকে কায়স্থ বুলি পৰিচিত হয়। প্ৰকৃতাৰ্থে জাতি মালাৰ প্ৰতি দৃষ্টি কৰিলে ই জাতি কায়স্থতকৈ শ্ৰেষ্ঠ। কিন্তু হাল বোৱা আৰু কৃষি ব্যবসায় কৰাৰ নিমিত্তে অনেকে হীন বিবেচনা কৰে। {{gap}}কেওট—এই জাতি আদিৰে পৰা অহা জাতি। ইয়াৰ ব্যবসায় কৃষি। কেওটবিলাক কৈবৰ্ত্ত জাতিৰ অন্তৰ্গত, কিয়নো কৈবৰ্ত্তৰ ভিতৰত যেনেকৈ জালোৱা অৰ্থাৎ জাল বাই মাছ ধৰা কৈবৰ্ত্ত, আৰু হালোৱা অৰ্থাৎ হালবাই কৃষি কৰা কৈবৰ্ত্ত আছে, কেওটৰ মাঝতো তেনে। যি বিলাক কেওট জালোৱা কেওট বুলি প্ৰসিদ্ধ, সিসকলে মাছ ধৰি বিক্ৰয় কৰে। অথচ অসম দেশৰ প্ৰসিদ্ধ ডোম জাতিৰ অন্তৰ্গত নহয়। কোনো কোনো কেওটে সৰু কলিতা বুলিও অভিমান কৰে। {{gap}}কোঁচ—ই জাতিৰ মূল দেশ কোঁচবিহাৰ অঞ্চলৰ কোনো প্ৰদেশ। এই জাতি আদি বাসী, বহুকাল পূৰ্ব্বে ইহঁতে হিন্দুধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে। এই জাতি অনাৰ্য্য হলেও ইহঁতৰ স্বতন্ত্ৰ ভাষা নথকা আৰু অনাৰ্য্য জাতিবিলাকে হিন্দুধৰ্ম্ম গ্ৰহণ কৰিলে এই জাতিৰ অন্তৰ্গত হোৱাত ই জাতিক সংস্কৃত ভাষামূলক জাতিৰ মাঝত পৰিগণিত কৰা গইছে। কছাৰী লালুং প্ৰভৃতি জাতি হিন্দুধৰ্ম্মক আশ্ৰয় কৰিলে প্ৰথমে সিহঁতে সৰু কোঁচ হয় তাৰ পিছত সাধাৰণ কোঁচ জাতিৰ অন্তৰ্গত হই যায়। সেই কাৰণে কোঁচৰ মাঝত সৰু কোঁচ আৰু বড় কোঁচ ই দুই বিভাগ হইছে। কোঁচ-বেহাৰৰ ৰজা কোঁচ বংশৰ হোৱাৰ নিমিত্তে ভাটী অঞ্চলৰ কোঁচে ৰাজবংশী বুলি কয়। সেইফালৰ কোঁচতকৈ উজনি ফালৰ কোঁচবিলাক<noinclude></noinclude> efeplseklyioxu8ylyigmxzrurciugk 104 67351 250638 183139 2026-05-22T04:51:12Z BabulB 104 250638 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh|১৭৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>{{gap}}সংস্কৃত ভাষামূলক যি যি জাতিৰ ভাষা তাৰ সংক্ষেপে বিবৰণ এই। ব্ৰাহ্মণ বা বামুণ—ভাৰতবৰ্ষত যিমান জাতি আছে সকলোতকৈ ব্ৰাহ্মণ শ্ৰেষ্ঠ। এওঁবিলাকৰ মূল ব্যবসায় যজন, যাজন, দান, প্ৰতিগ্ৰহ, অধ্যয়ন আৰু অধ্যাপন। ব্ৰাহ্মণসকলে ই দেশত হলাকৰ্ষণ নকৰে। অন্যৰ সাহায্যেৰে কৃষি কৰে। অসম দেশলৈ প্ৰথম যেতিয়৷ আৰ্য্য জাতিৰ আগমন হয়, তেতিয়াই এই জাতি আহে। কিয়নো ভীষ্মক ৰজাৰ দেশত ব্ৰাহ্মণৰ নিবাস আছিল। তাৰ পাছেও অনেক ব্ৰাহ্মণ ই দেশলৈ সময়ে সময়ে আহে। বৌদ্ধ ধৰ্ম্ম প্ৰবল হোৱাত ইবিলাকৰ আচাৰ হীন হইছিল। শঙ্কৰ আৰু মাধবদেৱে যেতিয়া বৈষ্ণব ধৰ্ম্ম দেশত প্ৰবৰ্ত্তন কৰায় তেতিয়৷ ব্ৰাহ্মণসকলে অনেক বাধা দিলেও শেষত তেওঁবিলাকৰ সংস্থাপিত ধৰ্ম্ম অনেকেই আকৌ গ্ৰহণ কৰিলে। জাতি বিষয়ক পৌৰাণিক বন্ধন এই জাতিৰ মাঝত বড় শকত। এই জাতিৰ লোকেই অনেক মোহন্ত বা মহাজন এওঁবিলাকে ধৰ্ম্ম প্ৰবৰ্ত্তন কৰায়। ই দেশত বল্লালী মৰ্য্যাদাৰ ব্ৰাহ্মণ নাই। প্ৰায় সকলোবিলাকৰে যজুৰ্ব্বেদ আৰু কাম্ব শাখা। সামবেদী ব্ৰাহ্মণ অতি তাকৰ। এই দেশলৈ মিথিলা প্ৰদেশৰ ব্ৰাহ্মণ অধিক অহা অনুমান হয়। অনেক ব্ৰাহ্মণে কৌনজপুৰ বা কান্যকুব্জৰ পৰা অহা বুলি কয়।<ref>এই দেশলৈ বঙ্গ আৰু শ্ৰীহট্ট দেশৰো ব্ৰাহ্মণ আহে। ই সকলোৰে বৈদিক শ্ৰেণী।</ref> সূৰ্য্যবিপ্ৰ গণক দৈবজ্ঞ, বা গ্ৰহবিপ্ৰ—ই সকলৰ ব্যবসায় জ্যোতিষ গণনা। এওঁবিলাকৰ আচাৰ ব্ৰাহ্মণৰ সদৃশ। ভাৰতবৰ্ষৰ আন আন দেশত ই জাতি যিমান অনাদৃত হেন দেখি, এই দেশত তিমান নহয়। . ই জাতি বহুকালৰ পূৰ্ব্বে অসম দেশলৈ আহিছে। এনে অনুভব হয়, কিয়নো শুভাশুভ গণনা বৈদিক জাতিৰ প্ৰধান আদৰৰ বিষয়। {{gap}}কায়স্থ বা কাইথ—এই জাতি “সচ্ছুদ্ৰ” অৰ্থাৎ ভাল শূদ্ৰ। ই জাতিৰ লোকেও নিজে হলাকৰ্ষণ নকৰে। যিসকলে কৰে, সিসকল কলিতা জাতিৰ অন্তৰ্গত হয়। এই জাতিৰে৷ অনেক মোহন্ত আছে। কমতাপুৰৰ দুল্লভ নাৰায়ণ ৰজাৰ দিনত ছঘৰ কায়স্থ ভূঁয়া নামে খ্যাত হই ই অঞ্চললৈ আহে। শঙ্কৰদেৱ তাৰে এঘৰৰ সন্তান। নৰনাৰায়ণ<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> s0lc53yawey1aad0t4qufchh663flre 250639 250638 2026-05-22T04:51:25Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250639 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১৭৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>{{gap}}সংস্কৃত ভাষামূলক যি যি জাতিৰ ভাষা তাৰ সংক্ষেপে বিবৰণ এই। ব্ৰাহ্মণ বা বামুণ—ভাৰতবৰ্ষত যিমান জাতি আছে সকলোতকৈ ব্ৰাহ্মণ শ্ৰেষ্ঠ। এওঁবিলাকৰ মূল ব্যবসায় যজন, যাজন, দান, প্ৰতিগ্ৰহ, অধ্যয়ন আৰু অধ্যাপন। ব্ৰাহ্মণসকলে ই দেশত হলাকৰ্ষণ নকৰে। অন্যৰ সাহায্যেৰে কৃষি কৰে। অসম দেশলৈ প্ৰথম যেতিয়৷ আৰ্য্য জাতিৰ আগমন হয়, তেতিয়াই এই জাতি আহে। কিয়নো ভীষ্মক ৰজাৰ দেশত ব্ৰাহ্মণৰ নিবাস আছিল। তাৰ পাছেও অনেক ব্ৰাহ্মণ ই দেশলৈ সময়ে সময়ে আহে। বৌদ্ধ ধৰ্ম্ম প্ৰবল হোৱাত ইবিলাকৰ আচাৰ হীন হইছিল। শঙ্কৰ আৰু মাধবদেৱে যেতিয়া বৈষ্ণব ধৰ্ম্ম দেশত প্ৰবৰ্ত্তন কৰায় তেতিয়৷ ব্ৰাহ্মণসকলে অনেক বাধা দিলেও শেষত তেওঁবিলাকৰ সংস্থাপিত ধৰ্ম্ম অনেকেই আকৌ গ্ৰহণ কৰিলে। জাতি বিষয়ক পৌৰাণিক বন্ধন এই জাতিৰ মাঝত বড় শকত। এই জাতিৰ লোকেই অনেক মোহন্ত বা মহাজন এওঁবিলাকে ধৰ্ম্ম প্ৰবৰ্ত্তন কৰায়। ই দেশত বল্লালী মৰ্য্যাদাৰ ব্ৰাহ্মণ নাই। প্ৰায় সকলোবিলাকৰে যজুৰ্ব্বেদ আৰু কাম্ব শাখা। সামবেদী ব্ৰাহ্মণ অতি তাকৰ। এই দেশলৈ মিথিলা প্ৰদেশৰ ব্ৰাহ্মণ অধিক অহা অনুমান হয়। অনেক ব্ৰাহ্মণে কৌনজপুৰ বা কান্যকুব্জৰ পৰা অহা বুলি কয়।<ref>এই দেশলৈ বঙ্গ আৰু শ্ৰীহট্ট দেশৰো ব্ৰাহ্মণ আহে। ই সকলোৰে বৈদিক শ্ৰেণী।</ref> সূৰ্য্যবিপ্ৰ গণক দৈবজ্ঞ, বা গ্ৰহবিপ্ৰ—ই সকলৰ ব্যবসায় জ্যোতিষ গণনা। এওঁবিলাকৰ আচাৰ ব্ৰাহ্মণৰ সদৃশ। ভাৰতবৰ্ষৰ আন আন দেশত ই জাতি যিমান অনাদৃত হেন দেখি, এই দেশত তিমান নহয়। . ই জাতি বহুকালৰ পূৰ্ব্বে অসম দেশলৈ আহিছে। এনে অনুভব হয়, কিয়নো শুভাশুভ গণনা বৈদিক জাতিৰ প্ৰধান আদৰৰ বিষয়। {{gap}}কায়স্থ বা কাইথ—এই জাতি “সচ্ছুদ্ৰ” অৰ্থাৎ ভাল শূদ্ৰ। ই জাতিৰ লোকেও নিজে হলাকৰ্ষণ নকৰে। যিসকলে কৰে, সিসকল কলিতা জাতিৰ অন্তৰ্গত হয়। এই জাতিৰে৷ অনেক মোহন্ত আছে। কমতাপুৰৰ দুল্লভ নাৰায়ণ ৰজাৰ দিনত ছঘৰ কায়স্থ ভূঁয়া নামে খ্যাত হই ই অঞ্চললৈ আহে। শঙ্কৰদেৱ তাৰে এঘৰৰ সন্তান। নৰনাৰায়ণ<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> e404lebpfqw75uksaacmv33utyuty67 250645 250639 2026-05-22T05:48:47Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250645 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৭৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>{{gap}}সংস্কৃত ভাষামূলক যি যি জাতিৰ ভাষা তাৰ সংক্ষেপে বিবৰণ এই। ব্ৰাহ্মণ বা বামুণ—ভাৰতবৰ্ষত যিমান জাতি আছে সকলোতকৈ ব্ৰাহ্মণ শ্ৰেষ্ঠ। এওঁবিলাকৰ মূল ব্যবসায় যজন, যাজন, দান, প্ৰতিগ্ৰহ, অধ্যয়ন আৰু অধ্যাপন। ব্ৰাহ্মণসকলে ই দেশত হলাকৰ্ষণ নকৰে। অন্যৰ সাহায্যেৰে কৃষি কৰে। অসম দেশলৈ প্ৰথম যেতিয়া আৰ্য্য জাতিৰ আগমন হয়, তেতিয়াই এই জাতি আহে। কিয়নো ভীষ্মক ৰজাৰ দেশত ব্ৰাহ্মণৰ নিবাস আছিল। তাৰ পাছেও অনেক ব্ৰাহ্মণ ই দেশলৈ সময়ে সময়ে আহে। বৌদ্ধ ধৰ্ম্ম প্ৰবল হোৱাত ইবিলাকৰ আচাৰ হীন হইছিল। শঙ্কৰ আৰু মাধবদেৱে যেতিয়া বৈষ্ণব ধৰ্ম্ম দেশত প্ৰবৰ্ত্তন কৰায় তেতিয়া ব্ৰাহ্মণসকলে অনেক বাধা দিলেও শেষত তেওঁবিলাকৰ সংস্থাপিত ধৰ্ম্ম অনেকেই আকৌ গ্ৰহণ কৰিলে। জাতি বিষয়ক পৌৰাণিক বন্ধন এই জাতিৰ মাঝত বড় শকত। এই জাতিৰ লোকেই অনেক মোহন্ত বা মহাজন এওঁবিলাকে ধৰ্ম্ম প্ৰবৰ্ত্তন কৰায়। ই দেশত বল্লালী মৰ্য্যাদাৰ ব্ৰাহ্মণ নাই। প্ৰায় সকলোবিলাকৰে যজুৰ্ব্বেদ আৰু কাম্ব শাখা। সামবেদী ব্ৰাহ্মণ অতি তাকৰ। এই দেশলৈ মিথিলা প্ৰদেশৰ ব্ৰাহ্মণ অধিক অহা অনুমান হয়। অনেক ব্ৰাহ্মণে কৌনজপুৰ বা কান্যকুব্জৰ পৰা অহা বুলি কয়।<ref>এই দেশলৈ বঙ্গ আৰু শ্ৰীহট্ট দেশৰো ব্ৰাহ্মণ আহে। ই সকলোৰে বৈদিক শ্ৰেণী।</ref> সূৰ্য্যবিপ্ৰ গণক দৈবজ্ঞ, বা গ্ৰহবিপ্ৰ—ই সকলৰ ব্যবসায় জ্যোতিষ গণনা। এওঁবিলাকৰ আচাৰ ব্ৰাহ্মণৰ সদৃশ। ভাৰতবৰ্ষৰ আন আন দেশত ই জাতি যিমান অনাদৃত হেন দেখি, এই দেশত তিমান নহয়। ই জাতি বহুকালৰ পূৰ্ব্বে অসম দেশলৈ আহিছে। এনে অনুভব হয়, কিয়নো শুভাশুভ গণনা বৈদিক জাতিৰ প্ৰধান আদৰৰ বিষয়। {{gap}}কায়স্থ বা কাইথ—এই জাতি “সচ্ছুদ্ৰ” অৰ্থাৎ ভাল শূদ্ৰ। ই জাতিৰ লোকেও নিজে হলাকৰ্ষণ নকৰে। যিসকলে কৰে, সিসকল কলিতা জাতিৰ অন্তৰ্গত হয়। এই জাতিৰো অনেক মোহন্ত আছে। কমতাপুৰৰ দুৰ্ল্লভ নাৰায়ণ ৰজাৰ দিনত ছঘৰ কায়স্থ ভূঁয়া নামে খ্যাত হই ই অঞ্চললৈ আহে। শঙ্কৰদেৱ তাৰে এঘৰৰ সন্তান। নৰনাৰায়ণ<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> qi6wejm18x2zh1nk0811j6hllq4z2xu 104 67352 250614 183140 2026-05-21T16:12:15Z BabulB 104 250614 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" /></noinclude>{{center|'''চতুৰ্দ্দশ অধ্যায়'''}} {{gap}}যি যি জাতিৰ ভাষা সংস্কৃতমূলক নহয় আৰু যিবিলাক আমাৰ দেশৰ চাৰিওফালে বা দেশৰ ভিতৰত আছে সিসকল লোকৰ কথা ওপৰৰ অধ্যায়ত লিখা গইছে। এতিয়া যিসকলৰ ভাষা সংস্কৃতমূলক তাৰ বিবৰণ লিখা যাব। ই দেশৰ জাতি বিষয়ে ই বড় আশ্চৰ্য্য নিয়ম যে ইয়াত জাতিবন্ধন অতি শিথিল। বস্তুতঃ ব্যবসায় অনুসাৰে জাতি নিৰ্ণয় হইছে। কিন্তু ই দেশত এক জাতিৰ ব্যবসায় অন্য জাতিয়ে অনায়াসে কৰে। ভাৰতবৰ্ষৰ আন আন দেশৰ দৰে ইয়াত জাতিৰ বন্ধন টান নহয়। ইয়াৰ এই মাত্ৰ কাৰণ অনুভব হয় যে মাঝৰ সময়তে ই দেশত বৌদ্ধ ধৰ্ম্মৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ হোৱাৰ নিমিত্তে জাতি বন্ধন ক্ৰমে ঢিলা হই গ'ল। বিশেষ ব্যবসায় অবলম্বন কৰা বা শিল্পী মানুহৰ সংখ্যা কম হোৱাৰ হেতুকে জাতি বন্ধনৰ শিথিলতা অবলম্বন দৃষ্ট হয়। ইয়াৰ দ্বাৰ৷ অনেকাংশে অপকাৰো হইছে। যেতিয়ালৈকে ব্ৰিটিশ শাসনৰ অনুযায়ী অবস্থা ইয়াতকৈ উন্নতি নহয় তেতিয়ালৈকে মূল দোষ গুণ বুঝিব পৰা নাযায়। এতিয়া এই দেশত স্বাধীন ব্যবসায় অবলম্বন কৰা লোকৰ সংখ্যা অতি তাকৰ। এক প্ৰকাৰে ক'ব লাগিলে প্ৰায় সকলো জাতিৰে মূল অবলম্বন কৃষি। আন আন যি ব্যবসায় অবলম্বন কৰা লোক দেখি সি অতি অল্প, এই ভাৰতবৰ্ষত অতি পূৰ্ব্বে যি নিয়ম চলিছিল তাৰ দ্বাৰা ই দেশৰ নিয়মানুসাৰে যে কৃষি ব্যবসায়েই প্ৰধান ইয়াৰ যথেষ্ট প্ৰমাণ পাব পাৰি। বশিষ্ঠাদি অনেক মুনিয়ে আপুনি হলাকৰ্ষণ কৰি ক্ষেতি কৰিছিল। এবং জনকাদি অনেক ৰজাই কৃষিকাৰ্য্যত উৎসাহী থকাৰ কথা পুৰাণাদিত পোৱা যায়। পূৰ্ব্বকালত মুদ্ৰা বা টাকা নাছিল। কেবল এক বস্তুৰ বিনিময়ে আন বস্তু পোৱাৰ নিয়ম আছিল। সুতৰাং সকলোৱে আপোন আবশ্যকীয় বস্তু আপুনি উপাৰ্জ্জন কৰিব লাগিছিল। সেই নিয়ম অসম দেশতো প্ৰচলিত থকাত আশ্চৰ্য্য বুলিব নোৱাৰি। {{nop}}<noinclude></noinclude> di9jjojc02bx110akgjrupu0vr1vxi1 250615 250614 2026-05-21T16:12:37Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250615 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|'''চতুৰ্দ্দশ অধ্যায়'''}} {{gap}}যি যি জাতিৰ ভাষা সংস্কৃতমূলক নহয় আৰু যিবিলাক আমাৰ দেশৰ চাৰিওফালে বা দেশৰ ভিতৰত আছে সিসকল লোকৰ কথা ওপৰৰ অধ্যায়ত লিখা গইছে। এতিয়া যিসকলৰ ভাষা সংস্কৃতমূলক তাৰ বিবৰণ লিখা যাব। ই দেশৰ জাতি বিষয়ে ই বড় আশ্চৰ্য্য নিয়ম যে ইয়াত জাতিবন্ধন অতি শিথিল। বস্তুতঃ ব্যবসায় অনুসাৰে জাতি নিৰ্ণয় হইছে। কিন্তু ই দেশত এক জাতিৰ ব্যবসায় অন্য জাতিয়ে অনায়াসে কৰে। ভাৰতবৰ্ষৰ আন আন দেশৰ দৰে ইয়াত জাতিৰ বন্ধন টান নহয়। ইয়াৰ এই মাত্ৰ কাৰণ অনুভব হয় যে মাঝৰ সময়তে ই দেশত বৌদ্ধ ধৰ্ম্মৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ হোৱাৰ নিমিত্তে জাতি বন্ধন ক্ৰমে ঢিলা হই গ'ল। বিশেষ ব্যবসায় অবলম্বন কৰা বা শিল্পী মানুহৰ সংখ্যা কম হোৱাৰ হেতুকে জাতি বন্ধনৰ শিথিলতা অবলম্বন দৃষ্ট হয়। ইয়াৰ দ্বাৰ৷ অনেকাংশে অপকাৰো হইছে। যেতিয়ালৈকে ব্ৰিটিশ শাসনৰ অনুযায়ী অবস্থা ইয়াতকৈ উন্নতি নহয় তেতিয়ালৈকে মূল দোষ গুণ বুঝিব পৰা নাযায়। এতিয়া এই দেশত স্বাধীন ব্যবসায় অবলম্বন কৰা লোকৰ সংখ্যা অতি তাকৰ। এক প্ৰকাৰে ক'ব লাগিলে প্ৰায় সকলো জাতিৰে মূল অবলম্বন কৃষি। আন আন যি ব্যবসায় অবলম্বন কৰা লোক দেখি সি অতি অল্প, এই ভাৰতবৰ্ষত অতি পূৰ্ব্বে যি নিয়ম চলিছিল তাৰ দ্বাৰা ই দেশৰ নিয়মানুসাৰে যে কৃষি ব্যবসায়েই প্ৰধান ইয়াৰ যথেষ্ট প্ৰমাণ পাব পাৰি। বশিষ্ঠাদি অনেক মুনিয়ে আপুনি হলাকৰ্ষণ কৰি ক্ষেতি কৰিছিল। এবং জনকাদি অনেক ৰজাই কৃষিকাৰ্য্যত উৎসাহী থকাৰ কথা পুৰাণাদিত পোৱা যায়। পূৰ্ব্বকালত মুদ্ৰা বা টাকা নাছিল। কেবল এক বস্তুৰ বিনিময়ে আন বস্তু পোৱাৰ নিয়ম আছিল। সুতৰাং সকলোৱে আপোন আবশ্যকীয় বস্তু আপুনি উপাৰ্জ্জন কৰিব লাগিছিল। সেই নিয়ম অসম দেশতো প্ৰচলিত থকাত আশ্চৰ্য্য বুলিব নোৱাৰি। {{nop}}<noinclude></noinclude> e862rl4hx8sna39ymft9he1ypus0s56 250630 250615 2026-05-21T17:20:25Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250630 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{{center|'''চতুৰ্দ্দশ অধ্যায়'''}} {{gap}}যি যি জাতিৰ ভাষা সংস্কৃতমূলক নহয় আৰু যিবিলাক আমাৰ দেশৰ চাৰিওফালে বা দেশৰ ভিতৰত আছে সিসকল লোকৰ কথা ওপৰৰ অধ্যায়ত লিখা গইছে। এতিয়া যিসকলৰ ভাষা সংস্কৃতমূলক তাৰ বিবৰণ লিখা যাব। ই দেশৰ জাতি বিষয়ে ই বড় আশ্চৰ্য্য নিয়ম যে ইয়াত জাতিবন্ধন অতি শিথিল। বস্তুতঃ ব্যবসায় অনুসাৰে জাতি নিৰ্ণয় হইছে। কিন্তু ই দেশত এক জাতিৰ ব্যবসায় অন্য জাতিয়ে অনায়াসে কৰে। ভাৰতবৰ্ষৰ আন আন দেশৰ দৰে ইয়াত জাতিৰ বন্ধন টান নহয়। ইয়াৰ এই মাত্ৰ কাৰণ অনুভব হয় যে মাঝৰ সময়তে ই দেশত বৌদ্ধ ধৰ্ম্মৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ হোৱাৰ নিমিত্তে জাতি বন্ধন ক্ৰমে ঢিলা হই গ’ল। বিশেষ ব্যবসায় অবলম্বন কৰা বা শিল্পী মানুহৰ সংখ্যা কম হোৱাৰ হেতুকে জাতি বন্ধনৰ শিথিলতা অবলম্বন দৃষ্ট হয়। ইয়াৰ দ্বাৰা অনেকাংশে অপকাৰো হইছে। যেতিয়ালৈকে ব্ৰিটিশ শাসনৰ অনুযায়ী অবস্থা ইয়াতকৈ উন্নতি নহয় তেতিয়ালৈকে মূল দোষ গুণ বুঝিব পৰা নাযায়। এতিয়া এই দেশত স্বাধীন ব্যবসায় অবলম্বন কৰা লোকৰ সংখ্যা অতি তাকৰ। এক প্ৰকাৰে ক’ব লাগিলে প্ৰায় সকলো জাতিৰে মূল অবলম্বন কৃষি। আন আন যি ব্যবসায় অবলম্বন কৰা লোক দেখি সি অতি অল্প, এই ভাৰতবৰ্ষত অতি পূৰ্ব্বে যি নিয়ম চলিছিল তাৰ দ্বাৰা ই দেশৰ নিয়মানুসাৰে যে কৃষি ব্যবসায়েই প্ৰধান ইয়াৰ যথেষ্ট প্ৰমাণ পাব পাৰি। বশিষ্ঠাদি অনেক মুনিয়ে আপুনি হলাকৰ্ষণ কৰি ক্ষেতি কৰিছিল। এবং জনকাদি অনেক ৰজাই কৃষিকাৰ্য্যত উৎসাহী থকাৰ কথা পুৰাণাদিত পোৱা যায়। পূৰ্ব্বকালত মুদ্ৰা বা টাকা নাছিল। কেবল এক বস্তুৰ বিনিময়ে আন বস্তু পোৱাৰ নিয়ম আছিল। সুতৰাং সকলোৱে আপোন আবশ্যকীয় বস্তু আপুনি উপাৰ্জ্জন কৰিব লাগিছিল। সেই নিয়ম অসম দেশতো প্ৰচলিত থকাত আশ্চৰ্য্য বুলিব নোৱাৰি। {{nop}}<noinclude></noinclude> co2timzqsg83yr258khmzns2qwu6kll 104 67370 250676 183158 2026-05-22T11:56:57Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250676 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ত্ৰয়োদশ অধ্যায়|১৫৭}}</noinclude>কাপ্তানৰ অধীনে হাটবড়ত আছিল। এদিন বাঙ্গলী গড়ৰ পৰা কেতবিলাক মান আহি কাপ্তান সাহাবক সসৈন্যে আক্ৰমণ কৰিছিল। কিন্তু মানে কৃতকাৰ্য্য হব নোৱাৰিলে। কিয়নো অশ্বাৰোহী সেনাই প্ৰায় সমুদায় মানকে কাটিলে। কেতবিলাক মান কলঙ্গ পাৰ হওঁতে পানীত পড়ি মৰিল। এইবাৰ পৰাস্ত হোৱাৰ পৰা মান উজাই ম’ৰা মুখলৈ গ'ল। তাত সিহঁতৰ বিস্তৰ সেনা নাছিল। বাৰম্বাৰ মানৰ এইৰূপ দুৰ্গতি দেখি আৰু সন্মুখ ৰণত সিহঁতৰ সাহ নেদেখি আমাৰ দেশীয় মানুহেও সিহঁতক পীড়া কৰিবলৈ ধৰিলে। কোম্পানীৰ সেনাৰ প্ৰতি আমাৰ মানুহৰ বড় বিশ্বাস হ’ল। আৰু খোৱা বস্তু ইত্যাদি যিমান পাৰিলে তিমান সাহায্য কৰিলে। কাপ্তান্ ওৱেল্‌স্‌ সাহাবে উত্তৰ পাৰে গই মানৰ কোঠ ভাঙ্গি দিয়াত মান উজাই উজনিলৈ গ'ল। সিপাৰে মানৰ বড় আধিপত্য নাছিল। মে মাহত ব্ৰিগাডিয়েৰ্ মেকমৰিন সাহাব মৃত্যু হলত কৰ্ণেল ৰিচাৰ্ডস্ সাহাব সেনাপতি হয়। সন্মুখত বৰ্ষাকাল। খাদ্য সামগ্ৰীৰ দুৰ্লভ হোৱাত কৰ্ণেল সাহাব ভটীয়াই গুৱাহাটীলৈ গ'ল। ইস্কাট সাহাব গুৱাহাটীলৈ গই অসমীয়া ভাগি যোৱা লোকসকলক দেশলৈ ঘুৰি আহিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। অনেক লোকে কোম্পানীৰ সেনা কৰ্ত্তৃক মানৰ পৰাস্ত হোৱা বাৰ্ত্তা পাই উজাই আহিল। অসম দেশত যে কোম্পানীৰ অধিকাৰ হ’ল এই কথা সেই ১৮২৪ সনৰ মে মাহত প্ৰকাশ কৰিলে। ই বৎসৰৰ যুদ্ধ যাত্ৰাৰ ফল এই হ’ল যে কলিয়াবৰলৈকে মানৰ আধিপত্য গুছি কোম্পানীৰ অধিকাৰ হ’ল। {{gap}}মানে ম’ৰামুখৰ পৰা ভটীয়াই আহি কলিয়াবৰ, নগাঁও, ৰহা প্ৰভৃতি ঠাই আকৌ ললেহি। আৰু কেতবিলাক মান জয়ন্তালৈ গই সি দেশত ৰাজ্য আক্ৰমণৰ উদ্যোগ কৰিলে। সিহঁতে এই কথা নিশ্চয় জানিছিল যে ই দেশৰ পৰা সিহঁতে যাব লাগিব, সেই দেখি গ্ৰাম নগৰ ইত্যাদি লুৰি কেবল ধন লবলৈহে যত্ন কৰিছিল। সিহঁতে কৰ বুলিও অনেক ধন ললে। কৰ্ণেল ৰিচাৰ্ডস্ সাহাবে এই কথা শুনি এই দৌৰাত্ম্য নিবাৰিবলৈ কিছুমান সৈন্য পঠাই দি আপুনি ব্ৰহ্মপুত্ৰেৰে<noinclude></noinclude> ewj4zk5rglxx7fmotkryggm52rc3h1v 104 67371 250675 183159 2026-05-22T11:48:43Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250675 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৫৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>পূৰ্ব্ব প্ৰদেশৰ এজেন্ট মেং ইস্কাট সাহাবৰ ওপৰত এই ফালৰ যুদ্ধাদিৰ সকলো ভাৰ সমৰ্পিত হ'ল। আসাম আৰু জয়ন্তা দুইও ফালৰ পৰা মানক খেদোৱা যুক্তিযুক্ত বিবেচনা হ'ল। ইস্কাট সাহাবে স্থলপথে কিছুমান সৈন্য লই শ্ৰীহট্ট আৰু জয়ন্তা হই অসম দেশ প্ৰবেশৰ স্থিৰ কৰিলে। ব্ৰিগ্ৰাডিয়েৰ মেকমৰিন্ সাহাব জলপথে ব্ৰহ্মপুত্ৰেৰে উজাই সসৈন্যে দেশ সোমাল। মানে গুৱাহাটীত ভালকৈ কাঠ বাঁহেৰে গড় কৰিছিল। কোম্পানীৰ সেনা অহা বাৰ্তা পাইয়েই মান উজাই গ'ল। কিন্তু হিংসাৰ বশবৰ্তী হই অনেক লোকৰ কাকো কাটি কাকো অঙ্গক্ষত কৰি গ'ল। সি সনৰ ২৮ মাৰ্চত ব্ৰিগাডিয়েৰ সাহাব গুৱাহাটী পালে। তাৰপৰা মান পলাই যোৱা বাৰ্ত্তা পাই আৰু উজাই যাবলৈ মন নকৰিলে। কিন্তু সন্মুখত বৰ্ষাকাল, দেশৰ দুৰবস্থা, খাদ্য সামগ্ৰীৰ কিজানি নাটনি হয়, এই ভাবি ব্ৰিগাডিয়েৰ সাহাব কিছুমান দিন তাতে থাকি ইস্কাট সাহাবলৈ প্ৰতীক্ষা কৰিলে। ইস্কাট সাহাব শ্ৰীহট্ট আৰু জয়ন্তাৰে ১৫ এপ্ৰিলত সসৈন্যে নগাঁও পালে। কিন্তু মূল সৈন্য দলে সইতে সকলো পৰামৰ্শ স্থিৰ কৰিবলৈ কাপ্তান হৰ্শবৰাক নগাঁওত থই গুৱাহাটীলৈ গ'ল। ইস্কাট সাহাব আহিবৰ বাৰ্ত্তা পায়েই মান নগাঁও এড়ি মৰামুখলৈ গ'ল। পাছে তেওঁ ভটীয়াই যোৱা আৰু কাপ্তান হৰ্শবৰাৰ লগত অলপ সৈন্য থক৷ শুনি মান কলিয়াবৰলৈ আহিল। ইফালে কৰ্ণেল ৰিচাৰ্ডস্ সাহাব ২৩ সংখ্যক দেশীয় পল্টনৰ পাঁচ কোম্পানী সিপাহী ও কিছুমান যুদ্ধৰ নৌকা লই নগাঁওলৈ আহিল। এবং কাপ্তান হৰ্শবৰাই সইতে কলিয়াবৰলৈ গ'ল। মান উজাই ৰাঙ্গলীগড়লৈ গ'ল। ইয়াৰ মাঝত মানে সইতে এদিনো ৰণ হোৱা নাছিল। পিছে এক কোম্পানী পদাতিক আৰু কিছুমান অশ্বা- ৰোহী সেনা লই লেপ্টেনেণ্ট ৰিচাৰ্ডসন্, সাহাব আগুৱাই যোৱাত হাটবৰলৈ অহা মানে সইতে সাক্ষাৎ হোৱাত অলপ যুদ্ধ হয়। তাতে মান ভাগি পলায় কিন্তু অশ্বাৰোহী সেনাই ধৰি সিহঁতৰ সকলোবিলাককে কাটে। ইয়াতকৈ আগবঢ়াৰ নিমিত্তে কৰ্ণেল সাহাবৰ ইচ্ছা নাছিল। কোম্পানীৰ সেনাৰ মূল ভাগ কলিয়াবৰত থাকিল। কিছুমান হৰ্শবৰা<noinclude></noinclude> r0rcvd6l8kvdg552ydz0p6fxy3lfxgb 104 67372 250672 183160 2026-05-22T11:38:35Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250672 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ত্ৰয়োদশ অধ্যায়|১৫৫}}</noinclude> জয়ন্তীয়া বা জয়ন্তা নামে এখান সৰু দেশ আছে, সি দেশৰ ৰজাই কোম্পানীৰ আশ্ৰয় গ্ৰহণ কৰি আছিল। মানৰ সেনাপতিয়ে জয়ন্তাৰ ৰজালৈকো ব্ৰহ্মা ৰজাৰ অধীন হ’বলৈ চিঠি লেখিছিল আৰু তেনে নকৰিলে দেশ আক্ৰমিবৰ ভয় দেখুৱাইছিল। জয়ন্তাৰ ৰজাই সেইৰূপ কাৰ্য্য নকৰাত তেওঁৰ দেশত মানে আক্ৰমণ কৰিবলৈ ধৰিছিল কিন্তু কোম্পানীৰ কাছাৰত থকা সৈন্যৰ নিমিত্তে নোৱাৰিলে। অসম দেশত ক্ৰমে যেতেকে মানৰ আধিপত্য অধিক হই আহিল তেতেকে সিহঁতৰ সাহস বৃদ্ধি হব ধৰিলে। পাছে মণিপুৰ আৰু অসম দুয়ো ফালৰ পৰা মানৰ সেনা জয়ন্তা ও কাছাৰৰ সেনাই সইতে কোম্পানীৰ সেনাৰ বিক্ৰমপুৰ দুৱাৰৰ মুখতে শ্ৰীহট্ট সীমাতে সন্মুখাসন্মুখী হ’ল। কোম্পানী অধিকাৰৰ চট্টগ্ৰামৰ ওচৰত আৰাকান নামে যি প্ৰদেশ আছিল, তাকো মানে ললে। ইয়াতে সিহঁতে বড় গৰ্বিত হই ১৮২৩ সনত চট্টগ্ৰামৰ সমীপবৰ্ত্তী সাহপুৰী নামে এটি ক্ষুদ্ৰ দ্বীপ অধিকাৰ কৰিলে। কিন্তু সেই দ্বীপটি ইংৰাজৰ অধীন আছিল। গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল লৰ্ড আমহাৰষ্ট সাহাবে দেখিলে যে ব্ৰহ্মা দেশে সইতে বঙ্গ প্ৰদেশৰ সীমা সংলগ্ন হ’ল। বিশেষ সাহপুৰী দ্বীপো আক্ৰমণ কৰিলে এনে স্থলত যুদ্ধ নকৰিলে ব্ৰিটিশ পতাকাৰ সম্ভ্ৰম নাথাকে। ক্ৰমে সিহঁতে দুঃসাহসত নিৰ্ভৰ কৰি সীমান্তঃপাতী প্ৰজাৰ অত্যাচাৰ কৰিব। এই নিমিত্তে ব্ৰহ্মা দেশে সইতে ১৮২৪ সনৰ ফেব্ৰুয়াৰিত যুদ্ধ কৰাই মত হ’ল। গবৰ্ণমেণ্টৰ আজ্ঞাৰে ঢাকাৰ পৰা ইতিমধ্যতে সেনাপতি ব্ৰিগাডিয়েৰ মেকমৰিন্ সাহাব কিছুমান সৈন্যে সইতে গুৱালপাড়াত মানৰ অক্ৰমণ নিষেধিবলৈ আহি আছিল। ওপৰত কোৱা মানৰ আক্ৰমণৰ বাৰ্ত্তা পাই গুৱাল- পাড়াৰ সেনাপতিলৈ গবৰ্ণমেন্টে এই আজ্ঞা দিলে যে কোম্পানীৰ সৈন্য আসাম দেশ প্ৰবেশ কৰি উজাই গই মানক সিহঁতৰ প্ৰধান ঠাইৰ পৰা খেদাই দিব। আৰু ব্ৰিটিশ ৰাজ্যৰ সম্ভ্ৰম লাভ আৰু খ্যাতি যিহতে হানি নহয় সেই কাৰণে যি প্ৰয়োজন তাক কৰিব এবং লাগিলে যুদ্ধও কৰিব। এই আজ্ঞাৰ লগে লগে ব্ৰহ্মাৰ দেশে সইতে যুদ্ধৰো আজ্ঞা ১৮২৪ সনৰ ৫ মাৰ্চ্চত প্ৰচাৰিত হ'ল। গবৰ্ণৰ জেনেৰেল উত্তৰ<noinclude></noinclude> 59v52knkx27fbo5ingp25aergcs6ajl 104 67373 250663 183161 2026-05-22T08:13:56Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250663 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৫৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>নাৰায়ণৰ পৰা গবৰ্ণমেন্টে এনে আবেদন পাইছিল যে তেওঁ মণিপুৰৰ ফালৰ পৰা আক্ৰমণৰ আশঙ্কা কৰে। তাতে গবৰ্ণমেণ্ট সহায় কৰে। ১৮২০ সনত গোবিন্দচন্দ্ৰক মণিপুৰৰ পৰা অহা চৰজীত সিংহ, মনজীত সিংহ আৰু গম্ভীৰ সিংহ নামে তিনি ভায়েক আকৌ মানৰ দ্বাৰা সিহঁতৰ নিজ দেশৰ পৰা খেদা পাই আহি কাছাৰতে আছিল। গোবিন্দচন্দ্ৰ ৰাজ্যচ্যুত হোৱাৰ পাছত সি তিনি ভ্ৰাতৃৰ মাঝতে ৰাজসিংহাসনৰ নিমিত্তে বিৰোধ হোৱাত দেশত মহা উপপ্লব আৰু হুলস্থুল হ’ল। তাতে সেই ফালে কোম্পানীৰ সীমাৰ ওচৰত আমাৰ এই ফালৰ দৰে বড় উপদ্ৰৱ হ'ল। ইংৰাজী ১৮২৩ সনত চৰজীত সিংহে এইৰূপ এক আবেদন গবৰ্ণমেণ্টলৈ কৰিলে যে তেওঁ মানৰ পৰা আক্ৰমণৰ আশঙ্কা কৰে আৰু গবৰ্ণমেণ্টক কাছাৰ ৰাজ্য সমৰ্পণ কৰিব। এই দেশৰ ফালেও মানৰ আক্ৰমণৰ আশঙ্কা হোৱাত গবৰ্ণমেণ্টে সি প্ৰস্তাবৰ প্ৰতি বড়কৈ মন দিলে। কাছাৰ কেতিয়াও ব্ৰহ্মা দেশৰ অধীন নাছিল। মনজীত সিংহ ব্ৰহ্মা ৰজাৰ সাহায্যত মণিপুৰ দেশ যেতিয়া লইছিল আৰু ব্ৰহ্মাৰ অধীনতা স্বীকাৰ কৰিছিল, তেতিয়া এবাৰ মানে কাছাৰ আক্ৰমিছিল, কিন্তু সিহঁত শীঘ্ৰে কাছাৰৰ পৰা খেদা খালে। আৰু কেতিয়াবা যে সি দেশ ব্ৰহ্মাৰ অধীন হইছিল, তাৰ চিন মাত্ৰও নাছিল। কাছাৰৰ ফালৰ মান শীঘ্ৰে কোম্পানীৰ দেশলৈ আহিব পাৰে। ইফালে মানে আহি অসম দেশ আক্ৰমণ কৰিছে এবং কাছাৰকো আক্ৰমণ কৰিবলৈ উদ্যোগ কৰিছে সেই দেখি ৰাজ্যৰ কুশলৰ অৰ্থে কাছাৰ প্ৰদেশ গবৰ্ণমেন্টে লবৰ সংকল্প কৰি কোম্পানীৰ আশ্ৰয় লই থকা ৰাজ্যচ্যুত হোৱা ৰজাক সি দেশত পাতিবলৈ ইচ্ছা কৰিছিল, এনেতে এই সংবাদ পোৱা গল যে মানে কাছাৰ আক্ৰমিবলৈ সৈন্য সংগ্ৰহ কৰিছে। উত্তৰ পূৰ্ব্ব ফালৰ গবৰ্ণৰ জেনেৰেলৰ এজেণ্ট মেং ইস্কাট সাহাবে অসম দেশত থকা মানৰ সেনাপতি লই কাছাৰে সইতে কোম্পানীৰ যি সম্পৰ্ক তাক জনাই সেই দেশ আক্ৰমৰ্ণ নকৰিবলৈ পত্ৰ লিখিলে। কিন্তু তাৰ বিশেষ ফল নহ'ল। অথচ এনেহে পালে যে ব্ৰহ্মাৰ অধীন মণিপুৰ আৰু অসম দেশৰ পৰা কাছাৰ আক্ৰমিবলৈ উদ্যোগ কৰিছে। অসম দেশ ও কাছাৰৰ মাঝতে<noinclude></noinclude> 0c5gimcao7oe0aav7lf7fc0l037mjiu 250664 250663 2026-05-22T10:14:19Z BabulB 104 250664 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৫৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>নাৰায়ণৰ পৰা গবৰ্ণমেন্টে এনে আবেদন পাইছিল যে তেওঁ মণিপুৰৰ ফালৰ পৰা আক্ৰমণৰ আশঙ্কা কৰে। তাতে গবৰ্ণমেণ্ট সহায় কৰে। ১৮২০ সনত গোবিন্দচন্দ্ৰক মণিপুৰৰ পৰা অহা চৰজীত সিংহ, মনজীত সিংহ আৰু গম্ভীৰ সিংহ নামে তিনি ভায়েক আকৌ মানৰ দ্বাৰা সিহঁতৰ নিজ দেশৰ পৰা খেদা পাই আহি কাছাৰতে আছিল। গোবিন্দচন্দ্ৰ ৰাজ্যচ্যুত হোৱাৰ পাছত সি তিনি ভ্ৰাতৃৰ মাঝতে ৰাজসিংহাসনৰ নিমিত্তে বিৰোধ হোৱাত দেশত মহা উপপ্লব আৰু হুলস্থুল হ’ল। তাতে সেই ফালে কোম্পানীৰ সীমাৰ ওচৰত আমাৰ এই ফালৰ দৰে বড় উপদ্ৰৱ হ'ল। ইংৰাজী ১৮২৩ সনত চৰজীত সিংহে এইৰূপ এক আবেদন গবৰ্ণমেণ্টলৈ কৰিলে যে তেওঁ মানৰ পৰা আক্ৰমণৰ আশঙ্কা কৰে আৰু গবৰ্ণমেণ্টক কাছাৰ ৰাজ্য সমৰ্পণ কৰিব। এই দেশৰ ফালেও মানৰ আক্ৰমণৰ আশঙ্কা হোৱাত গবৰ্ণমেণ্টে সি প্ৰস্তাবৰ প্ৰতি বড়কৈ মন দিলে। কাছাৰ কেতিয়াও ব্ৰহ্মা দেশৰ অধীন নাছিল। মনজীত সিংহ ব্ৰহ্মা ৰজাৰ সাহায্যত মণিপুৰ দেশ যেতিয়া লইছিল আৰু ব্ৰহ্মাৰ অধীনতা স্বীকাৰ কৰিছিল, তেতিয়া এবাৰ মানে কাছাৰ আক্ৰমিছিল, কিন্তু সিহঁত শীঘ্ৰে কাছাৰৰ পৰা খেদা খালে। আৰু কেতিয়াবা যে সি দেশ ব্ৰহ্মাৰ অধীন হইছিল, তাৰ চিন মাত্ৰও নাছিল। কাছাৰৰ ফালৰ মান শীঘ্ৰে কোম্পানীৰ দেশলৈ আহিব পাৰে। ইফালে মানে আহি অসম দেশ আক্ৰমণ কৰিছে এবং কাছাৰকো আক্ৰমণ কৰিবলৈ উদ্যোগ কৰিছে সেই দেখি ৰাজ্যৰ কুশলৰ অৰ্থে কাছাৰ প্ৰদেশ গবৰ্ণমেন্টে লবৰ সংকল্প কৰি কোম্পানীৰ আশ্ৰয় লই থকা ৰাজ্যচ্যুত হোৱা ৰজাক সি দেশত পাতিবলৈ ইচ্ছা কৰিছিল, এনেতে এই সংবাদ পোৱা গল যে মানে কাছাৰ আক্ৰমিবলৈ সৈন্য সংগ্ৰহ কৰিছে। উত্তৰ পূৰ্ব্ব ফালৰ গবৰ্ণৰ জেনেৰেলৰ এজেণ্ট মেং ইস্কাট সাহাবে অসম দেশত থকা মানৰ সেনাপতি লই কাছাৰে সইতে কোম্পানীৰ যি সম্পৰ্ক তাক জনাই সেই দেশ আক্ৰমৰ্ণ নকৰিবলৈ পত্ৰ লিখিলে। কিন্তু তাৰ বিশেষ ফল নহ'ল। অথচ এনেহে পালে যে ব্ৰহ্মাৰ অধীন মণিপুৰ আৰু অসম দেশৰ পৰা কাছাৰ আক্ৰমিবলৈ উদ্যোগ কৰিছে। অসম দেশ ও কাছাৰৰ মাঝতে<noinclude></noinclude> lrgq8i12e3ui5zopiq85m27jb349yyd 104 67374 250652 183162 2026-05-22T06:46:49Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250652 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ত্ৰয়োদশ অধ্যায়|১৫৩}}</noinclude>{{gap}}গাৰো প্ৰভৃতি পৰ্ব্বতীয়া জাতিক সভ্য কৰিবলৈ আৰু সিহঁতৰ দেশে সইতে কোম্পানীৰ অধিকাৰৰ সীমা নিৰ্দ্ধাৰণ কৰিবৰ নিমিত্তে ১৮২২ সালত এটি আইন গবৰ্ণমেণ্ট কৰ্ত্তৃক সংস্থাপিত হয়। সি আইন ১৮২২ সনৰ ১০ আইন নামে প্ৰসিদ্ধ। ই আইনৰ কাৰ্য্য কৰিবলৈ কোঁচবিহাৰৰ কমিশ্যনৰ ইস্কাট সাহাব গবৰ্ণৰ জেনেৰেলৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ এজেন্ট নিযুক্ত হয়। পূৰ্ব্বে গুৱালপাড়া ভাটী বঙ্গপুৰ জিলাৰ এক অংশ মাত্ৰ আছিল কিন্তু সি সনৰ পৰা ই এক স্বতন্ত্ৰ জিলা হ’ল। অসম দেশত মানে অধিকাৰ কৰি থকাৰ হেতুকে গুৱালপাড়াত এক দল সৈন্যও থলে। আৰু তাৰ অধিপতি লেপ্টেনেণ্ট ডেবিসন্ সাহাব আছিল। এইজনা আৰু মেং ইস্কাট সাহাবে আমাৰ দেশৰ ভগনীয়া লোক সকলক বড় স্নেহ কৰিছিল। এই হেতুকে যেতিয়া ম'হগড়ৰ যুদ্ধৰ পাছত চন্দ্ৰকান্ত স্বৰ্গদেৱ ভটীয়াই গুৱালপাড়ালৈ আহিল, তেতিয়া মানৰ সেনাপতিবিলাকে সেই লেপ্টেনেণ্ট সাহাবলৈ ভয় প্ৰদৰ্শকৰূপে এখান পত্ৰ লেখে। এই চিঠিত এনে লেখে যে সিহঁতৰ ৪০ জনা ৰজাৰ অধীন ১৮০০০ যোদ্ধাৰু সেনা; সিহঁতৰ সকলো প্ৰকাৰ ইচ্ছা যে কোম্পানীয়ে সইতে মিত্ৰতা ৰাখে আৰু কোম্পানীৰ ৰাজ্যৰ সীমালৈ নাযায় কিন্তু যদি চন্দ্ৰকান্ত ৰজাক আশ্ৰয় দিয়া হয় তেনেহলে তেওঁ কোম্পানীৰ ৰাজ্যৰ য’তে থাকে ত’ৰে পৰা বলেৰে ধৰি আনিবলৈ ৰজাৰ আজ্ঞা পাইছে। এই চিঠি লেপ্টেনেন্ট সাহাবে ইস্কাট সাহাবলৈ পঠালে। সেই সাহাবে গবৰ্ণৰ জেনেৰেল সাহাবলৈ মানৰ পৰা যে উপদ্ৰৱ পাবৰ আশঙ্কা, তাক জনোৱাত গবৰ্ণ- মেণ্টৰ পৰা ঢাকাৰ সৈন্যাধ্যক্ষলৈ এনে আজ্ঞা হ'ল যে ইস্কাট সাহাবে যি সেনা খোজে তাক দিয়া হব আৰু যদি সেই চিঠিত লেখাৰ দৰে মানে কোম্পানীৰ সীমা বলেৰে প্ৰবেশ কৰে তেনেহলে সিহঁতকো বলেৰে খেদাই দিয়া হ’ব। এই আজ্ঞা অনুসাৰে সেনা পঠিওৱা হ’লত মানে ইয়াৰে বাৰ্ত্তা পাই এই ফালে কোম্পানীৰ সীমাত নোজোকালে। তেতিয়া গুৱালপাড়া আৰু যোগীঘোপালৈ হাদীৰা চকিৰ পৰা মানে হাট বজাৰ কৰিবলৈ গইছিল হয় কিন্তু একো উপদ্ৰৱ নকৰিলে। {{gap}}ইংৰাজী ১৮১৭ সনৰ পৰা কাছাৰৰ প্ৰাচীন ৰজা গোবিন্দচন্দ্ৰ<noinclude>{{Left|২০}}</noinclude> bztd9w8hhpym2lid5m0jzgutzdo23yb 250660 250652 2026-05-22T07:48:46Z BabulB 104 250660 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||ত্ৰয়োদশ অধ্যায়|১৫৩}}</noinclude>{{gap}}গাৰো প্ৰভৃতি পৰ্ব্বতীয়া জাতিক সভ্য কৰিবলৈ আৰু সিহঁতৰ দেশে সইতে কোম্পানীৰ অধিকাৰৰ সীমা নিৰ্দ্ধাৰণ কৰিবৰ নিমিত্তে ১৮২২ সালত এটি আইন গবৰ্ণমেণ্ট কৰ্ত্তৃক সংস্থাপিত হয়। সি আইন ১৮২২ সনৰ ১০ আইন নামে প্ৰসিদ্ধ। ই আইনৰ কাৰ্য্য কৰিবলৈ কোঁচবিহাৰৰ কমিশ্যনৰ ইস্কাট সাহাব গবৰ্ণৰ জেনেৰেলৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ এজেন্ট নিযুক্ত হয়। পূৰ্ব্বে গুৱালপাড়া ভাটী বঙ্গপুৰ জিলাৰ এক অংশ মাত্ৰ আছিল কিন্তু সি সনৰ পৰা ই এক স্বতন্ত্ৰ জিলা হ’ল। অসম দেশত মানে অধিকাৰ কৰি থকাৰ হেতুকে গুৱালপাড়াত এক দল সৈন্যও থলে। আৰু তাৰ অধিপতি লেপ্টেনেণ্ট ডেবিসন্ সাহাব আছিল। এইজনা আৰু মেং ইস্কাট সাহাবে আমাৰ দেশৰ ভগনীয়া লোক সকলক বড় স্নেহ কৰিছিল। এই হেতুকে যেতিয়া ম'হগড়ৰ যুদ্ধৰ পাছত চন্দ্ৰকান্ত স্বৰ্গদেৱ ভটীয়াই গুৱালপাড়ালৈ আহিল, তেতিয়া মানৰ সেনাপতিবিলাকে সেই লেপ্টেনেণ্ট সাহাবলৈ ভয় প্ৰদৰ্শকৰূপে এখান পত্ৰ লেখে। এই চিঠিত এনে লেখে যে সিহঁতৰ ৪০ জনা ৰজাৰ অধীন ১৮০০০ যোদ্ধাৰু সেনা; সিহঁতৰ সকলো প্ৰকাৰ ইচ্ছা যে কোম্পানীয়ে সইতে মিত্ৰতা ৰাখে আৰু কোম্পানীৰ ৰাজ্যৰ সীমালৈ নাযায় কিন্তু যদি চন্দ্ৰকান্ত ৰজাক আশ্ৰয় দিয়া হয় তেনেহলে তেওঁ কোম্পানীৰ ৰাজ্যৰ য’তে থাকে ত’ৰে পৰা বলেৰে ধৰি আনিবলৈ ৰজাৰ আজ্ঞা পাইছে। এই চিঠি লেপ্টেনেন্ট সাহাবে ইস্কাট সাহাবলৈ পঠালে। সেই সাহাবে গবৰ্ণৰ জেনেৰেল সাহাবলৈ মানৰ পৰা যে উপদ্ৰৱ পাবৰ আশঙ্কা, তাক জনোৱাত গবৰ্ণমেণ্টৰ পৰা ঢাকাৰ সৈন্যাধ্যক্ষলৈ এনে আজ্ঞা হ'ল যে ইস্কাট সাহাবে যি সেনা খোজে তাক দিয়া হব আৰু যদি সেই চিঠিত লেখাৰ দৰে মানে কোম্পানীৰ সীমা বলেৰে প্ৰবেশ কৰে তেনেহলে সিহঁতকো বলেৰে খেদাই দিয়া হ’ব। এই আজ্ঞা অনুসাৰে সেনা পঠিওৱা হ’লত মানে ইয়াৰে বাৰ্ত্তা পাই এই ফালে কোম্পানীৰ সীমাত নোজোকালে। তেতিয়া গুৱালপাড়া আৰু যোগীঘোপালৈ হাদীৰা চকিৰ পৰা মানে হাট বজাৰ কৰিবলৈ গইছিল হয় কিন্তু একো উপদ্ৰৱ নকৰিলে। {{gap}}ইংৰাজী ১৮১৭ সনৰ পৰা কাছাৰৰ প্ৰাচীন ৰজা গোবিন্দচন্দ্ৰ<noinclude>{{Left|২০}}</noinclude> 6tib9tudhtlnjxcbezxdchdcf3urprh 104 67375 250651 183163 2026-05-22T06:36:27Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250651 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৫২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>পাছত ক্ৰমে উত্তৰ পশ্চিম প্ৰদেশ অযোধ্যা প্ৰভৃতি দেশত কোম্পানীৰ অধিকাৰ হ’ল। পৰিশেষত ১৭৯৩ সনত লৰ্ড কৰ্ণওৱালিস্ সাহাবে কোম্পানীৰ পক্ষৰ ভাৰতবৰ্ষৰ গবৰ্ণৰ অৰ্থাৎ শাসনকৰ্ত্তা হই দেশ শাসন কৰিবলৈ ধৰিলে। এবং সেই সনতে বঙ্গদেশৰ জমীদাৰসকলে সইতে ভূমি চিৰকালৰ নিমিত্তে বন্দোবস্ত কৰা হ'ল। আৰু সেই সনতে দেশত সুশাসন হবলৈ প্ৰথমে বিধিবদ্ধ হই আইন চলিল। গৌৰীনাথ সিংহ স্বৰ্গদেৱ মোৱামৰীয়াৰ পৰা উপদ্ৰুত হই কোম্পানীৰ সাহায্য প্ৰাৰ্থনা কৰাত ১৭৯২ সনৰ শেষত লৰ্ড কৰ্ণওৱালিস্ সাহাবে কাপ্তান ওৱেল্‌স্ক কিছুমান সেনাৰে ৰজাৰ সাহায্যৰ অৰ্থে পঠায়। কাপ্তান সাহাবে মোৱামৰীয়াৰ উপদ্ৰৱ নিবাৰণ কৰে আৰু ই দেশৰ প্ৰজাসমূহৰ উপকাৰৰ নিমিত্তে যথেষ্টৰূপে গবৰ্ণমেণ্টে ইয়াৰ কাৰ্য্য পৰিচালনাৰ প্ৰতি দৃষ্টি ৰাখিবলৈ অনুৰোধ কৰে। কিন্তু ১৭৯৪ সনত সৰ্জন্ শোৰ সাহাব গবৰ্ণৰ হোৱাত কাপ্তান সাহাব সসৈন্যে কলিকাতালৈ গ'ল। আৰু এই দেশৰ অবস্থা ক্ৰমে অতি অশুভ হ’ল। সি সময়তে যদি ই দেশ ইংৰাজ দ্বাৰা অধিকৃত হ’ল হয় তেনেহলে ইয়াৰ অবস্থা এতিয়াতকৈ শতগুণে ভাল হলহেঁতেন তাত কোন সংশয় নাই। পুৰন্দৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ দ্বিতীয়বাৰ মান অহাত যোৰহাটৰ পৰা ভাগি কলিকাতালৈ গ'ল। তেওঁ এইৰূপে এক আবেদন পত্ৰ ১৮১৯ সনত সেপ্টেম্বৰ মাহত দিয়ে যে কোম্পানীয়ে দেশখন মানক খেদাই তেওঁক দিয়ক, তেওঁ সৈন্যৰ ব্যয় দিব আৰু কৰদ ৰজা হ’ব। কিন্তু এই আবেদনৰ প্ৰতি দৃকপাত কৰা নহল। সি সময়ত কোঁচবিহাৰ প্ৰদেশত মেং ইস্কাট সাহাব আছিল। মানৰ হুলস্থূলৰ সময়ত এইজনা সাহাবে পাৰিছিল মানে আমাৰ দেশৰ অবস্থা গবৰ্ণমেণ্টত জনাই আছিল। ১৮২১ সনত যেতিয়া পুৰন্দৰসিংহ আৰু চন্দ্ৰকান্তসিংহ দুয়ো দেশ উদ্ধাৰিবলৈ উদ্যোগ কৰিছিল তেতিয়া মানৰ মিঙ্গীমাহা তিলুৱা সেনাপতিয়ে গবৰ্ণমেণ্টলৈ চন্দ্ৰকান্তসিংহ প্ৰভৃতিক কোনো সাহায্য নিদিবলৈ পত্ৰ লেখে। ইস্কাট সাহাবে সদাই গবৰ্ণমেণ্টত প্ৰকৃত অবস্থা জনাই থকাত গবৰ্ণমেণ্টে মানৰ সেনাপতিৰ পত্ৰৰ প্ৰতি বিশেষ মানোযোগ নকৰিলে। বিশেষতঃ সেই পত্ৰৰ মৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰা ৰাজনীতিৰো বিপৰীত।<noinclude></noinclude> iw6v8xyp9p4s8gspi4v4q2rm7tf0ajd 250659 250651 2026-05-22T07:46:22Z BabulB 104 250659 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৫২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>পাছত ক্ৰমে উত্তৰ পশ্চিম প্ৰদেশ অযোধ্যা প্ৰভৃতি দেশত কোম্পানীৰ অধিকাৰ হ’ল। পৰিশেষত ১৭৯৩ সনত লৰ্ড কৰ্ণওৱালিস্ সাহাবে কোম্পানীৰ পক্ষৰ ভাৰতবৰ্ষৰ গবৰ্ণৰ অৰ্থাৎ শাসনকৰ্ত্তা হই দেশ শাসন কৰিবলৈ ধৰিলে। এবং সেই সনতে বঙ্গদেশৰ জমীদাৰসকলে সইতে ভূমি চিৰকালৰ নিমিত্তে বন্দোবস্ত কৰা হ'ল। আৰু সেই সনতে দেশত সুশাসন হবলৈ প্ৰথমে বিধিবদ্ধ হই আইন চলিল। গৌৰীনাথ সিংহ স্বৰ্গদেৱ মোৱামৰীয়াৰ পৰা উপদ্ৰুত হই কোম্পানীৰ সাহায্য প্ৰাৰ্থনা কৰাত ১৭৯২ সনৰ শেষত লৰ্ড কৰ্ণওৱালিস্ সাহাবে কাপ্তান ওৱেল্‌স্ক কিছুমান সেনাৰে ৰজাৰ সাহায্যৰ অৰ্থে পঠায়। কাপ্তান সাহাবে মোৱামৰীয়াৰ উপদ্ৰৱ নিবাৰণ কৰে আৰু ই দেশৰ প্ৰজাসমূহৰ উপকাৰৰ নিমিত্তে যথেষ্টৰূপে গবৰ্ণমেণ্টে ইয়াৰ কাৰ্য্য পৰিচালনাৰ প্ৰতি দৃষ্টি ৰাখিবলৈ অনুৰোধ কৰে। কিন্তু ১৭৯৪ সনত সৰ্জন্ শোৰ সাহাব গবৰ্ণৰ হোৱাত কাপ্তান সাহাব সসৈন্যে কলিকাতালৈ গ'ল। আৰু এই দেশৰ অবস্থা ক্ৰমে অতি অশুভ হ’ল। সি সময়তে যদি ই দেশ ইংৰাজ দ্বাৰা অধিকৃত হ’ল হয় তেনেহলে ইয়াৰ অবস্থা এতিয়াতকৈ শতগুণে ভাল হলহেঁতেন তাত কোন সংশয় নাই। পুৰন্দৰসিংহ স্বৰ্গদেৱ দ্বিতীয়বাৰ মান অহাত যোৰহাটৰ পৰা ভাগি কলিকাতালৈ গ'ল। তেওঁ এইৰূপে এক আবেদন পত্ৰ ১৮১৯ সনত সেপ্টেম্বৰ মাহত দিয়ে যে কোম্পানীয়ে দেশখন মানক খেদাই তেওঁক দিয়ক, তেওঁ সৈন্যৰ ব্যয় দিব আৰু কৰদ ৰজা হ’ব। কিন্তু এই আবেদনৰ প্ৰতি দৃকপাত কৰা নহল। সি সময়ত কোঁচবিহাৰ প্ৰদেশত মেং ইস্কাট সাহাব আছিল। মানৰ হুলস্থূলৰ সময়ত এইজনা সাহাবে পাৰিছিল মানে আমাৰ দেশৰ অবস্থা গবৰ্ণমেণ্টত জনাই আছিল। ১৮২১ সনত যেতিয়া পুৰন্দৰসিংহ আৰু চন্দ্ৰকান্তসিংহ দুয়ো দেশ উদ্ধাৰিবলৈ উদ্যোগ কৰিছিল তেতিয়া মানৰ মিঙ্গীমাহা তিলুৱা সেনাপতিয়ে গবৰ্ণমেণ্টলৈ চন্দ্ৰকান্তসিংহ প্ৰভৃতিক কোনো সাহায্য নিদিবলৈ পত্ৰ লেখে। ইস্কাট সাহাবে সদাই গবৰ্ণমেণ্টত প্ৰকৃত অবস্থা জনাই থকাত গবৰ্ণমেণ্টে মানৰ সেনাপতিৰ পত্ৰৰ প্ৰতি বিশেষ মানোযোগ নকৰিলে। বিশেষতঃ সেই পত্ৰৰ মৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰা ৰাজনীতিৰো বিপৰীত। {{nop}}<noinclude></noinclude> 2976fu9r8ka3y1kt9xxgo81u0wsls8i 104 67376 250650 183164 2026-05-22T06:27:43Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250650 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|'''ত্ৰয়োদশ অধ্যায়'''}} {{gap}}ইউৰোপৰ লোকসকলৰ বহু কালৰ পৰা জলপথেৰে ভাৰতবৰ্ষলৈ আহি বেপাৰ কৰিবৰ বড় ইচ্ছা আছিল। ভাৰতবৰ্ষৰ পথ আবিষ্কাৰ কৰিবৰ উদ্দেশতে পৰ্ত্তুগল দেশৰ প্ৰসিদ্ধ নাবিক কলম্বসে আমেৰিকা প্ৰকাশ কৰিলে। পাছে ১৪৯৮ সনত সেই দেশৰে ভাস্কো ডি. গামাই উত্তমাশা অন্তৰীপ ঘূৰি ভাৰতবৰ্ষৰ পথ উলিয়ালে। তেতিয়াৰে পৰা পৰ্ত্তুগাল, ফ্ৰান্স, ডেন্মাৰ্ক, হলেণ্ড, ইংলণ্ড প্ৰভৃতি দেশৰ বণিকসকলে জাহাজেৰে ভাৰতবৰ্ষলৈ আহি নানা ঠাইত কুঠি কৰি বেপাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। ইংৰাজী ১৬০০ সনত ইংলণ্ডৰ মহাৰাণী এলিজাবেথৰ পৰা সেই দেশৰ কেইজনমান বণিকে ভাৰতবৰ্ষত জাহাজেৰে বেপাৰ কৰিবলৈ অনুমতি পালে। সেই বেপাৰীবিলাককে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী বোলে। এই কোম্পানীয়ে পৃথিবীত এক অতি অদ্ভুত কীৰ্ত্তি স্থাপিত কৰিলে। এই কোম্পানীয়ে কলিকাতা, মাদ্ৰাজ, বম্বেই, সুৰাট, হুগলি, বালেশ্বৰ, কাশীমবাজাৰ, পাটনা প্ৰভৃতি ভাৰতবৰ্ষৰ নানা ঠাইত বেপাৰৰ কুঠি কৰিলে। আৰু কলিকাতা প্ৰভৃতি কোনো কোনো ঠাইত দুৰ্গ বা কিল্লাও কৰিলে। ইংৰাজবিলাকৰ বুদ্ধি আৰু জ্ঞানৰ নিমিত্তে ইউৰোপৰ আন আন দেশৰ বেপাৰতকৈ, তেওঁবিলাকৰ বড় উন্নতি হ'ল। ক্ৰমে তেওঁবিলাকে কাৰ্য্যৰ অনুৰোধত মুসলমান বাদসাহ আৰু নবাবৰ বিপক্ষতাচৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে। পৰিশেষত ইংৰাজী ১৭৫৭ সনৰ ২৩ জুনত বঙ্গদেশৰ নবাব সিৰাজউদ্দৌলাৰে সইতে পলাশীত যুদ্ধ হোৱাত ইংৰাজ জয়ী হ’ল। সি যুদ্ধৰ প্ৰধান সেনাপতি ও কাৰ্য্যকাৰক লৰ্ড ক্লাইৱ নামে সাহাব আছিল। ইয়াৰ পাছত বঙ্গদেশত মুঠে নাম মাত্ৰ নবাব আছিল। ১৭৬৫ সনৰ ১২ আগষ্টত দিল্লীৰ বাদশাহা সাহা আলমে কোম্পানীক বঙ্গ, বেহাৰ আৰু উড়িষ্যা প্ৰদেশৰ দেওয়ানী সনন্দ প্ৰদান কৰিলে। তেতিয়াৰে পৰা কোম্পানী সেই সেই দেশৰ অধিপতিৰূপে বাচ্য হ’ল। সৌভাগ্য সূৰ্য্যৰ উদয় হলে তাৰ অস্ত হঠাৎ নহয়। ইয়াৰ<noinclude></noinclude> 9tzkjqm7i16tm6kh35yh4pqlso4gr5v 250658 250650 2026-05-22T07:44:26Z BabulB 104 250658 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|'''ত্ৰয়োদশ অধ্যায়'''}} {{gap}}ইউৰোপৰ লোকসকলৰ বহু কালৰ পৰা জলপথেৰে ভাৰতবৰ্ষলৈ আহি বেপাৰ কৰিবৰ বড় ইচ্ছা আছিল। ভাৰতবৰ্ষৰ পথ আবিষ্কাৰ কৰিবৰ উদ্দেশতে পৰ্ত্তুগল দেশৰ প্ৰসিদ্ধ নাবিক কলম্বসে আমেৰিকা প্ৰকাশ কৰিলে। পাছে ১৪৯৮ সনত সেই দেশৰে ভাস্কো ডি. গামাই উত্তমাশা অন্তৰীপ ঘূৰি ভাৰতবৰ্ষৰ পথ উলিয়ালে। তেতিয়াৰে পৰা পৰ্ত্তুগাল, ফ্ৰান্স, ডেন্মাৰ্ক, হলেণ্ড, ইংলণ্ড প্ৰভৃতি দেশৰ বণিকসকলে জাহাজেৰে ভাৰতবৰ্ষলৈ আহি নানা ঠাইত কুঠি কৰি বেপাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। ইংৰাজী ১৬০০ সনত ইংলণ্ডৰ মহাৰাণী এলিজাবেথৰ পৰা সেই দেশৰ কেইজনমান বণিকে ভাৰতবৰ্ষত জাহাজেৰে বেপাৰ কৰিবলৈ অনুমতি পালে। সেই বেপাৰীবিলাককে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী বোলে। এই কোম্পানীয়ে পৃথিবীত এক অতি অদ্ভুত কীৰ্ত্তি স্থাপিত কৰিলে। এই কোম্পানীয়ে কলিকাতা, মাদ্ৰাজ, বম্বেই, সুৰাট, হুগলি, বালেশ্বৰ, কাশীমবাজাৰ, পাটনা প্ৰভৃতি ভাৰতবৰ্ষৰ নানা ঠাইত বেপাৰৰ কুঠি কৰিলে। আৰু কলিকাতা প্ৰভৃতি কোনো কোনো ঠাইত দুৰ্গ বা কিল্লাও কৰিলে। ইংৰাজবিলাকৰ বুদ্ধি আৰু জ্ঞানৰ নিমিত্তে ইউৰোপৰ আন আন দেশৰ বেপাৰতকৈ, তেওঁবিলাকৰ বড় উন্নতি হ'ল। ক্ৰমে তেওঁবিলাকে কাৰ্য্যৰ অনুৰোধত মুসলমান বাদসাহ আৰু নবাবৰ বিপক্ষতাচৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে। পৰিশেষত ইংৰাজী ১৭৫৭ সনৰ ২৩ জুনত বঙ্গদেশৰ নবাব সিৰাজউদ্দৌলাৰে সইতে পলাশীত যুদ্ধ হোৱাত ইংৰাজ জয়ী হ’ল। সি যুদ্ধৰ প্ৰধান সেনাপতি ও কাৰ্য্যকাৰক লৰ্ড ক্লাইৱ নামে সাহাব আছিল। ইয়াৰ পাছত বঙ্গদেশত মুঠে নাম মাত্ৰ নবাব আছিল। ১৭৬৫ সনৰ ১২ আগষ্টত দিল্লীৰ বাদশাহা সাহা আলমে কোম্পানীক বঙ্গ, বেহাৰ আৰু উড়িষ্যা প্ৰদেশৰ দেওয়ানী সনন্দ প্ৰদান কৰিলে। তেতিয়াৰে পৰা কোম্পানী সেই সেই দেশৰ অধিপতিৰূপে বাচ্য হ’ল। সৌভাগ্য সূৰ্য্যৰ উদয় হলে তাৰ অস্ত হঠাৎ নহয়। ইয়াৰ<noinclude></noinclude> 8c1uz812pi2355v5abw8vx1qjlc66qu 104 67388 250629 250538 2026-05-21T17:18:07Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250629 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৩৮|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>তৰোৱাল আৰু বিৰী ওচৰতে এখান শৰাইত আছিল। বড় ফুকনে সুবেদাৰৰ সাহসৰ কাৰ্য্যত শঙ্কা কৰি তৰোৱাল আৰু বিৰী লবলৈ হাত নিওঁতেই সুবেদাৰে তৰোৱালেৰে ওপৰাওপৰিকৈ দুই কোব মাৰিলে। তাতে বড় ফুকনৰ প্ৰাণ গ’ল। সুবেদাৰ ৰজাৰ গাৰদলৈ গ’ল। ইমান ডাঙ্গৰ লোক এজনৰ প্ৰাণ নষ্ট কৰা সেই সুবেদাৰক কোনেও ধৰিবলৈ বা কথা সুধিবলৈ কাৰো সাহস নজন্মিল। জন্মি আৰু পিয়লী দুই পুতেকে পিতৃ বৈৰীক বধিবলৈ বড় আস্ফালন কৰিছিল কিন্তু তাৰ অলপ পিছতে অন্য লোক গই বড় ফুকনৰ যথাসৰ্ব্বস্ব লুটি ৰজাৰ ভঁৰাললৈ নিলে। আৰু তেওঁবিলাকক আবদ্ধ কৰিলে। {{gap}}এইৰূপে বদনচন্দ্ৰ বড় ফুকনৰ মৃত্যু হয়। এওঁক লোকে মান-অনা-বড় ফুকন বোলে। এওঁৰ স্বভাব প্ৰথমে বড় মৃদু আছিল। নিজৰ জাতি, দেশ আৰু বংশলৈ এওঁৰ অতি স্নেহ আছিল। তেওঁ মান আনিবৰ এইটোহে কাৰণ কইছিল যে বুঢ়া গোঁহাইয়ে নিজৰ ঘৰতে সকলো বিষয় ল’লে আৰু অন্য আহোমলৈ একো নথলে। ৰজাক পুতলাৰ দৰে নচুৱালে আৰু দেশত একাধিপত্য কৰিলে। সেই কাৰণেহে তেওঁ বুঢ়া গোঁহাইক সমকক্ষৰূপে প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ মান আনিলে। এওঁৰো স্বভাব স্বাৰ্থপৰ আৰু ক্ষমতাপ্ৰিয় আছিল। একে চোঙ্গত দুটা বাঘ থাকিব নোৱাৰে। একে দেশত দুজনা ৰজা থাকিব নোৱাৰে। একে স্বভাবাক্ৰান্ত বড় ফুকন আৰু বুঢ়া গোঁহাই হয়ো একে সমানে কেনেকৈ থাকিব? সেই দেখিহে দেশত এনে অমঙ্গল ঘটিল। এক প্ৰকাৰে চালে এওঁ যে মান আনিলে ই কেবল বাধ্য হইহে কৰিলে। এওঁৰ প্ৰতি জিঘাংসাবৃত্তি অতি প্ৰবল আছিল। কাৰণ মান আনি পেলাই অকাৰণ কথাত অনেক লোকক বিপক্ষ বুলি দণ্ড কৰিলে। এনে নাভাবিলে বুঢ়া গোঁহাইৰ কি ৰজাৰ কৰ্ম্মচাৰীসকলে যি কাৰ্য্য কৰিছিল, সি কাৰ্য্য তেওঁৰ বিপক্ষ হ’লেও ৰাজাজ্ঞানুমত হোৱাত দূয্য নহ’ল।<noinclude></noinclude> 71ux71a9vpme0gntapjhwsl896k7xhn 104 67389 250601 250599 2026-05-21T12:02:49Z BabulB 104 250601 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১৩৭}}</noinclude>{{gap}}মানক বিদায় দিয়াৰ পাছত ৰজা ঘৰত বড় ফুকনৰ বিপক্ষে মন্ত্ৰণা কৰা হ’ল। তলে তলে ৰাজমাতৃ দেৱতাই ৰুচিনাথ বুঢ়া গোঁহাইলৈ যোৰহাটলৈ ঘূৰি যাবলৈ সম্বাদ পঠোৱাত বুঢ়া গোঁহাই নগল। ৰাজমাতৃ দেৱতাই ই কথা শুনি বড় ফুকনক মাৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে বড় ফুকনে ইমান কষ্টতো কেনেকৈ জীয়াই থাকিল, ই বিষয় তেওঁক ৰাজমাতৃ দেৱতাই প্ৰশ্ন কৰাত তেওঁ কলে যে তেওঁৰ হাতত কেইটামান বিৰী আছে। সেইবোৰ থাকে মানে কোন অস্ত্ৰ দ্বাৰাইও তেওঁৰ প্ৰাণ মাৰিব নোৱাৰে। এই কথা যদি সত্য হয় তেনেহলে তেওঁ কেবল আত্ম ৰক্ষাৰ নিমিত্তেহে ই কথা প্ৰকাশ কৰিছিল। মানৰ সৈন্য যোৱাৰ পাছতহে বড় ফুকনে জানিলে যে অন্যায় আক্ৰমণকাৰীৰ আসন কণ্টক মাত্ৰ। তেওঁ দেখিলে তেওঁৰ পক্ষৰ যিসকল লোক আছিল সি সকলো ক্ৰমে বিপক্ষ হ'ল। বিশেষ ৰজা আৰু ঘৰৰ পৰাও তেনে আন্তৰিক স্নেহ আৰু আদৰ নাপায়। অধিকন্তু ই দেশলৈ যে মান আনিলে এই দুৰ্যশটো তেওঁৰ গাত চন্দ্ৰ দিবাকৰ থাকে মানে থাকিব আৰু সিহঁতে অলপ ক্লেশেৰে আহি এই দেশ ল'ব পাৰিব। এইবিলাক চিন্তাতে তেওঁৰ শান্তি নোহোৱা হ'ল। {{gap}}ৰাজমাতৃ দেৱতাই ধনী বড় বড়ুয়া প্ৰভৃতি লোকে সইতে পৰামৰ্শ কৰি বড় ফুকনক মৰোৱাটো ঠাৱৰ কৰি ৰজাৰ আগত জনালে। স্বৰ্গদেৱৰ মত অমত একো পোৱা নহ'ল। প্ৰায় “মৌনে সন্মতি লক্ষণং” মাত্ৰ জনালে। ৰূপসিংহ নামে ভোজপুৰীয়া এজন সুবেদাৰ ৰাজ সৈন্য দলত আছিল। তেওঁৰ দ্বাৰাই এই কাৰ্য্য কৰাব পাৰিব, এনে জানি সুবেদাৰক মন্ত্ৰণাকাৰীসকলে আদ্যোপান্ত কলে। সুবেদাৰ সহসা এনে গুৰুতৰ কাৰ্য্যত প্ৰবৃত্ত হ’বলৈ অনিচ্ছা কৰিলে। কিন্তু মন্ত্ৰণাকাৰীসকলে সুবেদাৰক ৰজাৰ চাঙ্গলৈ লই গই স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা বুলি ৰাতি কোৱালে। তাৰ পাছ দিনা পুৱা ৰূপসিংহে অস্ত্ৰ লই বড় ফুকনে শৌচৰপৰা আহি মাটি পানী লবৰ সময়ত ভিতৰলৈ গ'ল। বড় ফুকনে ৰূপসিংহক তেনেভাবে যোৱা দেখি বড় আশ্চৰ্য্য হই আহিবৰ কাৰণ সুধিলে। সুবেদাৰ বড় ফুকনৰ ওচৰলৈ গই “সেলাম দিবলৈ আহিছো” বুলি কই আৰু ওচৰ চাপিল। বড় ফুকনৰ গাত তেতিয়া কাপোৰ নাছিল এবং তেওঁৰ মন্ত্ৰৰ বিৰীও নাছিল।<noinclude></noinclude> pbmea8g3ndm8nzi3ob9aow9exr054bw 250602 250601 2026-05-21T12:03:01Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250602 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১৩৭}}</noinclude>{{gap}}মানক বিদায় দিয়াৰ পাছত ৰজা ঘৰত বড় ফুকনৰ বিপক্ষে মন্ত্ৰণা কৰা হ’ল। তলে তলে ৰাজমাতৃ দেৱতাই ৰুচিনাথ বুঢ়া গোঁহাইলৈ যোৰহাটলৈ ঘূৰি যাবলৈ সম্বাদ পঠোৱাত বুঢ়া গোঁহাই নগল। ৰাজমাতৃ দেৱতাই ই কথা শুনি বড় ফুকনক মাৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে বড় ফুকনে ইমান কষ্টতো কেনেকৈ জীয়াই থাকিল, ই বিষয় তেওঁক ৰাজমাতৃ দেৱতাই প্ৰশ্ন কৰাত তেওঁ কলে যে তেওঁৰ হাতত কেইটামান বিৰী আছে। সেইবোৰ থাকে মানে কোন অস্ত্ৰ দ্বাৰাইও তেওঁৰ প্ৰাণ মাৰিব নোৱাৰে। এই কথা যদি সত্য হয় তেনেহলে তেওঁ কেবল আত্ম ৰক্ষাৰ নিমিত্তেহে ই কথা প্ৰকাশ কৰিছিল। মানৰ সৈন্য যোৱাৰ পাছতহে বড় ফুকনে জানিলে যে অন্যায় আক্ৰমণকাৰীৰ আসন কণ্টক মাত্ৰ। তেওঁ দেখিলে তেওঁৰ পক্ষৰ যিসকল লোক আছিল সি সকলো ক্ৰমে বিপক্ষ হ'ল। বিশেষ ৰজা আৰু ঘৰৰ পৰাও তেনে আন্তৰিক স্নেহ আৰু আদৰ নাপায়। অধিকন্তু ই দেশলৈ যে মান আনিলে এই দুৰ্যশটো তেওঁৰ গাত চন্দ্ৰ দিবাকৰ থাকে মানে থাকিব আৰু সিহঁতে অলপ ক্লেশেৰে আহি এই দেশ ল'ব পাৰিব। এইবিলাক চিন্তাতে তেওঁৰ শান্তি নোহোৱা হ'ল। {{gap}}ৰাজমাতৃ দেৱতাই ধনী বড় বড়ুয়া প্ৰভৃতি লোকে সইতে পৰামৰ্শ কৰি বড় ফুকনক মৰোৱাটো ঠাৱৰ কৰি ৰজাৰ আগত জনালে। স্বৰ্গদেৱৰ মত অমত একো পোৱা নহ'ল। প্ৰায় “মৌনে সন্মতি লক্ষণং” মাত্ৰ জনালে। ৰূপসিংহ নামে ভোজপুৰীয়া এজন সুবেদাৰ ৰাজ সৈন্য দলত আছিল। তেওঁৰ দ্বাৰাই এই কাৰ্য্য কৰাব পাৰিব, এনে জানি সুবেদাৰক মন্ত্ৰণাকাৰীসকলে আদ্যোপান্ত কলে। সুবেদাৰ সহসা এনে গুৰুতৰ কাৰ্য্যত প্ৰবৃত্ত হ’বলৈ অনিচ্ছা কৰিলে। কিন্তু মন্ত্ৰণাকাৰীসকলে সুবেদাৰক ৰজাৰ চাঙ্গলৈ লই গই স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা বুলি ৰাতি কোৱালে। তাৰ পাছ দিনা পুৱা ৰূপসিংহে অস্ত্ৰ লই বড় ফুকনে শৌচৰপৰা আহি মাটি পানী লবৰ সময়ত ভিতৰলৈ গ'ল। বড় ফুকনে ৰূপসিংহক তেনেভাবে যোৱা দেখি বড় আশ্চৰ্য্য হই আহিবৰ কাৰণ সুধিলে। সুবেদাৰ বড় ফুকনৰ ওচৰলৈ গই “সেলাম দিবলৈ আহিছো” বুলি কই আৰু ওচৰ চাপিল। বড় ফুকনৰ গাত তেতিয়া কাপোৰ নাছিল এবং তেওঁৰ মন্ত্ৰৰ বিৰীও নাছিল।<noinclude></noinclude> 39jlhagm1t4c140g7haa4ctbyde061z 250628 250602 2026-05-21T17:15:19Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250628 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১৩৭}}</noinclude>{{gap}}মানক বিদায় দিয়াৰ পাছত ৰজা ঘৰত বড় ফুকনৰ বিপক্ষে মন্ত্ৰণা কৰা হ’ল। তলে তলে ৰাজমাতৃ দেৱতাই ৰুচিনাথ বুঢ়া গোঁহাইলৈ যোৰহাটলৈ ঘূৰি যাবলৈ সম্বাদ পঠোৱাত বুঢ়া গোঁহাই নগল। ৰাজমাতৃ দেৱতাই ই কথা শুনি বড় ফুকনক মাৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে বড় ফুকনে ইমান কষ্টতো কেনেকৈ জীয়াই থাকিল, ই বিষয় তেওঁক ৰাজমাতৃ দেৱতাই প্ৰশ্ন কৰাত তেওঁ কলে যে তেওঁৰ হাতত কেইটামান বিৰী আছে। সেইবোৰ থাকে মানে কোন অস্ত্ৰ দ্বাৰাইও তেওঁৰ প্ৰাণ মাৰিব নোৱাৰে। এই কথা যদি সত্য হয় তেনেহলে তেওঁ কেবল আত্ম ৰক্ষাৰ নিমিত্তেহে ই কথা প্ৰকাশ কৰিছিল। মানৰ সৈন্য যোৱাৰ পাছতহে বড় ফুকনে জানিলে যে অন্যায় আক্ৰমণকাৰীৰ আসন কণ্টক মাত্ৰ। তেওঁ দেখিলে তেওঁৰ পক্ষৰ যিসকল লোক আছিল সি সকলো ক্ৰমে বিপক্ষ হ’ল। বিশেষ ৰজা আৰু ঘৰৰ পৰাও তেনে আন্তৰিক স্নেহ আৰু আদৰ নাপায়। অধিকন্তু ই দেশলৈ যে মান আনিলে এই দুৰ্যশটো তেওঁৰ গাত চন্দ্ৰ দিবাকৰ থাকে মানে থাকিব আৰু সিহঁতে অলপ ক্লেশেৰে আহি এই দেশ ল’ব পাৰিব। এইবিলাক চিন্তাতে তেওঁৰ শান্তি নোহোৱা হ’ল। {{gap}}ৰাজমাতৃ দেৱতাই ধনী বড় বড়ুয়া প্ৰভৃতি লোকে সইতে পৰামৰ্শ কৰি বড় ফুকনক মৰোৱাটো ঠাৱৰ কৰি ৰজাৰ আগত জনালে। স্বৰ্গদেৱৰ মত অমত একো পোৱা নহ’ল। প্ৰায় “মৌনে সন্মতি লক্ষণং” মাত্ৰ জনালে। ৰূপসিংহ নামে ভোজপুৰীয়া এজন সুবেদাৰ ৰাজ সৈন্য দলত আছিল। তেওঁৰ দ্বাৰাই এই কাৰ্য্য কৰাব পাৰিব, এনে জানি সুবেদাৰক মন্ত্ৰণাকাৰীসকলে আদ্যোপান্ত কলে। সুবেদাৰ সহসা এনে গুৰুতৰ কাৰ্য্যত প্ৰবৃত্ত হ’বলৈ অনিচ্ছা কৰিলে। কিন্তু মন্ত্ৰণাকাৰীসকলে সুবেদাৰক ৰজাৰ চাঙ্গলৈ লই গই স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা বুলি ৰাতি কোৱালে। তাৰ পাছ দিনা পুৱা ৰূপসিংহে অস্ত্ৰ লই বড় ফুকনে শৌচৰপৰা আহি মাটি পানী লবৰ সময়ত ভিতৰলৈ গ’ল। বড় ফুকনে ৰূপসিংহক তেনেভাবে যোৱা দেখি বড় আশ্চৰ্য্য হই আহিবৰ কাৰণ সুধিলে। সুবেদাৰ বড় ফুকনৰ ওচৰলৈ গই “সেলাম দিবলৈ আহিছো” বুলি কই আৰু ওচৰ চাপিল। বড় ফুকনৰ গাত তেতিয়া কাপোৰ নাছিল এবং তেওঁৰ মন্ত্ৰৰ বিৰীও নাছিল।<noinclude></noinclude> k61g2zrqehskio8qwa62t5wbu6lx7ar 104 67390 250608 250600 2026-05-21T15:43:54Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250608 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১৩৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বদনচন্দ্ৰ বড় ফুকনে মানৰ সেনা লই নগৰ সোমাই স্বৰ্গদেৱে সইতে সাক্ষাৎ কৰিলে। {{gap}}বুঢ়া গোঁহাইক দমন কৰাই তেওঁৰ প্ৰধান ইচ্ছা। ঘাইজনা বুঢ়া গোঁহাই মৃত্যু হোৱাত আৰু ন-জনা সপৰিবাৰে গুৱাহাটীলৈ যোৱাত বড় ফুকনে তেওঁবিলাকৰ ঘৰ লুৰি যি যি পালে সি সকলোকে মানৰ সেনাপতিক দিলে। স্বৰ্গদেৱে বড় ফুকনক মন্ত্ৰী ফুকন বিষয় দিলে। আৰু বুঢ়া গোঁহাই থকা বাহৰতে তেওঁ থাকিল। যিসকল লোক বুঢ়া গোঁহাইৰ ফলীয়া আছিল তাৰে অনেকক দণ্ড বন্ধ কৰিলে আৰু মহেশ্বৰ ফুকনৰ চক্ষু দুয়োটা বড় ফুকনে কঢ়ালে। বড় ফুকনৰ এইৰূপে একাধিপত্য হ’ল। তেওঁ লগত অন৷ ব্ৰহ্মা দেশৰ সৈন্যবিলাকক কেনেকৈ বিদায় কৰে, ই তেওঁৰ বড় চিন্তা হ’ল। কোনো এক সময়ত এওঁ অসম দেশলৈ মান অনা উপলক্ষ্যত এনে ৰূপে কইছিল বোলে ময় দেশলৈ জুইৰ চৰু এটা মূৰত লই আহিছোঁ। যদিচ মন্ত্ৰী ফুকনে ৰজাৰ প্ৰতি একে৷ অত্যাচাৰ নকৰিলে তথাপি ৰজা ঘৰত এওঁ প্ৰিয় হ’ব নোৱাৰিলে। এইজনা স্বৰ্গদেৱ আৰু কমলেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱক বুঢ়া গোঁহায়েই সিংহাসনত বহুৱাইছিল। তাতে থাকি ৰাজ মাতৃ দেৱতা বুঢ়া গোঁহাইৰ ওচৰত বড় কৃতজ্ঞ আছিল। ৰাজ মাতৃদেৱতাৰ বুঢ়া গোঁহাইৰ ফাললৈহে বড় অনুগ্ৰহ আছিল। এই নিমিত্তে মন্ত্ৰী ফুকনক বড় শ্ৰদ্ধা নকৰিছিল। বিশেষ বিদেশৰ সৈন্য অনাৰ নিমিত্তে বড় ফুকনলৈ সকলোৰে সভয় আছিল। মানৰ সৈন্য ঘূৰি দেশলৈ পঠোৱাৰ নিমিত্তে সকলোৰে অতিশয় ইচ্ছা হ'ল। ১৭৩৯ শঁকৰ বৈশাখৰ শেষত তুঙ্গখুঙ্গীয়া ফৈদৰ বগা কোঁৱৰৰ জীয়েকক স্বৰ্গদেৱে আপোনাৰ কন্যা বুলি সালঙ্কৃতা কই ব্ৰহ্মা ৰজালৈ দিলে। আৰু সেনাপতিসকলকো যথাযোগ্য বটা দি বিদায় দিয়াত ইয়াৰে পৰা মান ৰজাই সইতে মিত্ৰতাৰ সূত্ৰপাত হ’ল। এইবাৰ মান অহাকে প্ৰথম মানৰ আক্ৰমণ বোলে। এইবাৰ মানবিলাকে বড় দৌৰাত্ম্য কৰিবলৈ নাপালে। কিয়নো উজনিৰ পৰা আন ফালে মান নগল। বড় ফুকনে মানবিলাকক এক প্ৰকাৰ অধীনে ৰাখিছিল। যাবৰ সময়তো মানৰ সেনাপতিসকলেও আমাৰ ৰজাই সইতে মিত্ৰতা কৰিহে গ'ল। {{nop}}<noinclude></noinclude> rol2rvwz31us8id5ti5nj6bneggfpaz 250627 250608 2026-05-21T17:12:17Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250627 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৩৬|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বদনচন্দ্ৰ বড় ফুকনে মানৰ সেনা লই নগৰ সোমাই স্বৰ্গদেৱে সইতে সাক্ষাৎ কৰিলে। {{gap}}বুঢ়া গোঁহাইক দমন কৰাই তেওঁৰ প্ৰধান ইচ্ছা। ঘাইজনা বুঢ়া গোঁহাই মৃত্যু হোৱাত আৰু ন-জনা সপৰিবাৰে গুৱাহাটীলৈ যোৱাত বড় ফুকনে তেওঁবিলাকৰ ঘৰ লুৰি যি যি পালে সি সকলোকে মানৰ সেনাপতিক দিলে। স্বৰ্গদেৱে বড় ফুকনক মন্ত্ৰী ফুকন বিষয় দিলে। আৰু বুঢ়া গোঁহাই থকা বাহৰতে তেওঁ থাকিল। যিসকল লোক বুঢ়া গোঁহাইৰ ফলীয়া আছিল তাৰে অনেকক দণ্ড বন্ধ কৰিলে আৰু মহেশ্বৰ ফুকনৰ চক্ষু দুয়োটা বড় ফুকনে কঢ়ালে। বড় ফুকনৰ এইৰূপে একাধিপত্য হ’ল। তেওঁ লগত অনা ব্ৰহ্মা দেশৰ সৈন্যবিলাকক কেনেকৈ বিদায় কৰে, ই তেওঁৰ বড় চিন্তা হ’ল। কোনো এক সময়ত এওঁ অসম দেশলৈ মান অনা উপলক্ষ্যত এনে ৰূপে কইছিল বোলে ময় দেশলৈ জুইৰ চৰু এটা মূৰত লই আহিছোঁ। যদিচ মন্ত্ৰী ফুকনে ৰজাৰ প্ৰতি একো অত্যাচাৰ নকৰিলে তথাপি ৰজা ঘৰত এওঁ প্ৰিয় হ’ব নোৱাৰিলে। এইজনা স্বৰ্গদেৱ আৰু কমলেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱক বুঢ়া গোঁহায়েই সিংহাসনত বহুৱাইছিল। তাতে থাকি ৰাজ মাতৃ দেৱতা বুঢ়া গোঁহাইৰ ওচৰত বড় কৃতজ্ঞ আছিল। ৰাজ মাতৃদেৱতাৰ বুঢ়া গোঁহাইৰ ফাললৈহে বড় অনুগ্ৰহ আছিল। এই নিমিত্তে মন্ত্ৰী ফুকনক বড় শ্ৰদ্ধা নকৰিছিল। বিশেষ বিদেশৰ সৈন্য অনাৰ নিমিত্তে বড় ফুকনলৈ সকলোৰে সভয় আছিল। মানৰ সৈন্য ঘূৰি দেশলৈ পঠোৱাৰ নিমিত্তে সকলোৰে অতিশয় ইচ্ছা হ’ল। ১৭৩৯ শঁকৰ বৈশাখৰ শেষত তুঙ্গখুঙ্গীয়া ফৈদৰ বগা কোঁৱৰৰ জীয়েকক স্বৰ্গদেৱে আপোনাৰ কন্যা বুলি সালঙ্কৃতা কই ব্ৰহ্মা ৰজালৈ দিলে। আৰু সেনাপতিসকলকো যথাযোগ্য বটা দি বিদায় দিয়াত ইয়াৰে পৰা মান ৰজাই সইতে মিত্ৰতাৰ সূত্ৰপাত হ’ল। এইবাৰ মান অহাকে প্ৰথম মানৰ আক্ৰমণ বোলে। এইবাৰ মানবিলাকে বড় দৌৰাত্ম্য কৰিবলৈ নাপালে। কিয়নো উজনিৰ পৰা আন ফালে মান নগল। বড় ফুকনে মানবিলাকক এক প্ৰকাৰ অধীনে ৰাখিছিল। যাবৰ সময়তো মানৰ সেনাপতিসকলেও আমাৰ ৰজাই সইতে মিত্ৰতা কৰিহে গ’ল। {{nop}}<noinclude></noinclude> 7swbhazwos9ohvwvovetjk1mt4rxmge 104 67391 250610 183179 2026-05-21T15:56:02Z BabulB 104 250610 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১৩৫}}</noinclude>অন্য দেশী লোক লগ লাগিল। এইখিনি সেনাৰে বড় ফুকন আহি ১৭৩৮ (১৮১৬ খ্ৰীঃ) শঁকৰ ফাল্গুনত অসম দেশৰ সীম৷ পালেহি। বুঢ়া গোঁহাইয়ে বড় ফুকনৰ আগমন বাৰ্ত্তা পাই যুদ্ধৰ নিমিত্তে সৈন্য পঠালে হয়, কিন্তু কোন মতে যুদ্ধত ব্ৰহ্মাৰ সৈন্য পৰাস্ত নহল। বৰঞ্চ জয়ী হই দেশ সোমালহি। এই সৈন্য উজনি ফালৰ পৰা আহিছিল। পাছে উত্তৰ আৰু দক্ষিণৰ পৰাও ব্ৰহ্মাৰ বা আন আন শত্ৰু আহে ইয়াতে বুঢ়৷ গোঁহাই বড় ব্যগ্ৰ হ’ল। ক্ৰমে শত্ৰু নগৰলৈ আহিল। আমাৰ সৈন্য পৰাস্ত হোৱাত বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া বড় উদ্বিগ্ন হ’ল। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে মানৰ সৈন্য নগৰৰ সমীপ পাওঁ পাওঁ হওঁতেই বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া হীৰ৷ খাই মৃত্যু হ’ল। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া বড় উদ্বিগ্ন হই ভয় খালে যে পাছে শত্ৰুৱে তেওঁক কষ্ট দিয়ে বা প্ৰাণ মাৰে। এই কাৰণে অকস্মাৎ তেওঁ সন্নিপাত ৰোগেৰে আক্ৰান্ত হই মৃত্যু হ’ল। এওঁ বড় উদ্যোগী বিদ্যানুৰাগী আৰু স্বাৰ্থপৰ আছিল। লোকপ্ৰিয় আৰু সাধাৰণৰ হিতকৰ কাৰ্য্য কৰে এইটি তেওঁৰ সদাই ইচ্ছা আছিল কিন্তু ক্ষমতা প্ৰিয় আৰু স্বাৰ্থপৰ হোৱাৰ নিমিত্তে তেওঁৰ সৎকাৰ্য্যবিলাকৰ পৰাও কেতিয়াবা বড় বেয়া ফল হয়। তেওঁৰ মতক প্ৰতিবাদ কৰা তেওঁৰ পক্ষে বড় অসন্তোষজনক কথা আছিল। সুযশস্যা পাবলৈ তেওঁৰ বড় ইচ্ছা থাকিলেও কেতিয়াবা তেওঁ তাৰ উপায় কৰাত কৃতকাৰ্য্য হ’ব নোৱাৰিছিলে। {{gap}}তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ ৰুচিনাথক স্বৰ্গদেৱে বুঢ়া গোঁহাই আৰু ৰাজমন্ত্ৰী পাতিলে। মান আহিবৰ শুনি দেশত মহা হুলস্থূল হ’ল। ক্ৰমে যেতিয়া ৰণত আমালোকৰ মানুহ ভাগিব ধৰিলে, তেতিয়া মানুহ পলাবলৈ ধৰিলে। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া বিশেষকৈ লোকৰ আশ্ৰয়ৰ স্থান আছিল। ৰজাৰ প্ৰতি তদৃশ বিশ্বাস নাছিল। যেতিয়া বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াও মৃত্যু হ’ল তেতিয়াহে লোক হতাশ হ’ল। মানৰ সেনা নগৰৰ সমীপলৈ যেতিয়া একেবাৰে আহিল তেতিয়৷ ৰুচিনাথ বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক জনোৱাত স্বৰ্গদেৱ ভটীয়াই যাবলৈ অসম্মত হ’ল। ইয়াতে “স্বৰ্গদেৱৰ মনস্থ মতে বড় ফুকনে আমাৰ ঘৰলৈহে মান আনিছে গই” হেন বুঝি ৰুচিনাথ ডাঙ্গৰীয়াই সপৰিবাৰে ভটীয়াই গুৱাহাটীলৈ গ'ল।<noinclude></noinclude> 7q4z9u07fsq2zt1c7r15297bwb0wlkh 250611 250610 2026-05-21T15:57:39Z BabulB 104 250611 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Nitul Kakoti090" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১৩৫}}</noinclude>অন্য দেশী লোক লগ লাগিল। এইখিনি সেনাৰে বড় ফুকন আহি ১৭৩৮ (১৮১৬ খ্ৰীঃ) শঁকৰ ফাল্গুনত অসম দেশৰ সীম৷ পালেহি। বুঢ়া গোঁহাইয়ে বড় ফুকনৰ আগমন বাৰ্ত্তা পাই যুদ্ধৰ নিমিত্তে সৈন্য পঠালে হয়, কিন্তু কোন মতে যুদ্ধত ব্ৰহ্মাৰ সৈন্য পৰাস্ত নহল। বৰঞ্চ জয়ী হই দেশ সোমালহি। এই সৈন্য উজনি ফালৰ পৰা আহিছিল। পাছে উত্তৰ আৰু দক্ষিণৰ পৰাও ব্ৰহ্মাৰ বা আন আন শত্ৰু আহে ইয়াতে বুঢ়৷ গোঁহাই বড় ব্যগ্ৰ হ’ল। ক্ৰমে শত্ৰু নগৰলৈ আহিল। আমাৰ সৈন্য পৰাস্ত হোৱাত বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া বড় উদ্বিগ্ন হ’ল। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে মানৰ সৈন্য নগৰৰ সমীপ পাওঁ পাওঁ হওঁতেই বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া হীৰ৷ খাই মৃত্যু হ’ল। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া বড় উদ্বিগ্ন হই ভয় খালে যে পাছে শত্ৰুৱে তেওঁক কষ্ট দিয়ে বা প্ৰাণ মাৰে। এই কাৰণে অকস্মাৎ তেওঁ সন্নিপাত ৰোগেৰে আক্ৰান্ত হই মৃত্যু হ’ল। এওঁ বড় উদ্যোগী বিদ্যানুৰাগী আৰু স্বাৰ্থপৰ আছিল। লোকপ্ৰিয় আৰু সাধাৰণৰ হিতকৰ কাৰ্য্য কৰে এইটি তেওঁৰ সদাই ইচ্ছা আছিল কিন্তু ক্ষমতা প্ৰিয় আৰু স্বাৰ্থপৰ হোৱাৰ নিমিত্তে তেওঁৰ সৎকাৰ্য্যবিলাকৰ পৰাও কেতিয়াবা বড় বেয়া ফল হয়। তেওঁৰ মতক প্ৰতিবাদ কৰা তেওঁৰ পক্ষে বড় অসন্তোষজনক কথা আছিল। সুযশস্যা পাবলৈ তেওঁৰ বড় ইচ্ছা থাকিলেও কেতিয়াবা তেওঁ তাৰ উপায় কৰাত কৃতকাৰ্য্য হ’ব নোৱাৰিছিলে। {{gap}}তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ ৰুচিনাথক স্বৰ্গদেৱে বুঢ়া গোঁহাই আৰু ৰাজমন্ত্ৰী পাতিলে। মান আহিবৰ শুনি দেশত মহা হুলস্থূল হ’ল। ক্ৰমে যেতিয়া ৰণত আমালোকৰ মানুহ ভাগিব ধৰিলে, তেতিয়া মানুহ পলাবলৈ ধৰিলে। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া বিশেষকৈ লোকৰ আশ্ৰয়ৰ স্থান আছিল। ৰজাৰ প্ৰতি তদৃশ বিশ্বাস নাছিল। যেতিয়া বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াও মৃত্যু হ’ল তেতিয়াহে লোক হতাশ হ’ল। মানৰ সেনা নগৰৰ সমীপলৈ যেতিয়া একেবাৰে আহিল তেতিয়৷ ৰুচিনাথ বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক জনোৱাত স্বৰ্গদেৱ ভটীয়াই যাবলৈ অসম্মত হ’ল। ইয়াতে “স্বৰ্গদেৱৰ মনস্থ মতে বড় ফুকনে আমাৰ ঘৰলৈহে মান আনিছে গই” হেন বুঝি ৰুচিনাথ ডাঙ্গৰীয়াই সপৰিবাৰে ভটীয়াই গুৱাহাটীলৈ গ'ল।<noinclude></noinclude> 28s0zhpk3qjk9t8udwyodnenexjr4sv 250612 250611 2026-05-21T15:59:58Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250612 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১৩৫}}</noinclude>অন্য দেশী লোক লগ লাগিল। এইখিনি সেনাৰে বড় ফুকন আহি ১৭৩৮ (১৮১৬ খ্ৰীঃ) শঁকৰ ফাল্গুনত অসম দেশৰ সীম৷ পালেহি। বুঢ়া গোঁহাইয়ে বড় ফুকনৰ আগমন বাৰ্ত্তা পাই যুদ্ধৰ নিমিত্তে সৈন্য পঠালে হয়, কিন্তু কোন মতে যুদ্ধত ব্ৰহ্মাৰ সৈন্য পৰাস্ত নহল। বৰঞ্চ জয়ী হই দেশ সোমালহি। এই সৈন্য উজনি ফালৰ পৰা আহিছিল। পাছে উত্তৰ আৰু দক্ষিণৰ পৰাও ব্ৰহ্মাৰ বা আন আন শত্ৰু আহে ইয়াতে বুঢ়৷ গোঁহাই বড় ব্যগ্ৰ হ’ল। ক্ৰমে শত্ৰু নগৰলৈ আহিল। আমাৰ সৈন্য পৰাস্ত হোৱাত বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া বড় উদ্বিগ্ন হ’ল। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে মানৰ সৈন্য নগৰৰ সমীপ পাওঁ পাওঁ হওঁতেই বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া হীৰ৷ খাই মৃত্যু হ’ল। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া বড় উদ্বিগ্ন হই ভয় খালে যে পাছে শত্ৰুৱে তেওঁক কষ্ট দিয়ে বা প্ৰাণ মাৰে। এই কাৰণে অকস্মাৎ তেওঁ সন্নিপাত ৰোগেৰে আক্ৰান্ত হই মৃত্যু হ’ল। এওঁ বড় উদ্যোগী বিদ্যানুৰাগী আৰু স্বাৰ্থপৰ আছিল। লোকপ্ৰিয় আৰু সাধাৰণৰ হিতকৰ কাৰ্য্য কৰে এইটি তেওঁৰ সদাই ইচ্ছা আছিল কিন্তু ক্ষমতা প্ৰিয় আৰু স্বাৰ্থপৰ হোৱাৰ নিমিত্তে তেওঁৰ সৎকাৰ্য্যবিলাকৰ পৰাও কেতিয়াবা বড় বেয়া ফল হয়। তেওঁৰ মতক প্ৰতিবাদ কৰা তেওঁৰ পক্ষে বড় অসন্তোষজনক কথা আছিল। সুযশস্যা পাবলৈ তেওঁৰ বড় ইচ্ছা থাকিলেও কেতিয়াবা তেওঁ তাৰ উপায় কৰাত কৃতকাৰ্য্য হ’ব নোৱাৰিছিলে। {{gap}}তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ ৰুচিনাথক স্বৰ্গদেৱে বুঢ়া গোঁহাই আৰু ৰাজমন্ত্ৰী পাতিলে। মান আহিবৰ শুনি দেশত মহা হুলস্থূল হ’ল। ক্ৰমে যেতিয়া ৰণত আমালোকৰ মানুহ ভাগিব ধৰিলে, তেতিয়া মানুহ পলাবলৈ ধৰিলে। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া বিশেষকৈ লোকৰ আশ্ৰয়ৰ স্থান আছিল। ৰজাৰ প্ৰতি তদৃশ বিশ্বাস নাছিল। যেতিয়া বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াও মৃত্যু হ’ল তেতিয়াহে লোক হতাশ হ’ল। মানৰ সেনা নগৰৰ সমীপলৈ যেতিয়া একেবাৰে আহিল তেতিয়৷ ৰুচিনাথ বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক জনোৱাত স্বৰ্গদেৱ ভটীয়াই যাবলৈ অসম্মত হ’ল। ইয়াতে “স্বৰ্গদেৱৰ মনস্থ মতে বড় ফুকনে আমাৰ ঘৰলৈহে মান আনিছে গই” হেন বুঝি ৰুচিনাথ ডাঙ্গৰীয়াই সপৰিবাৰে ভটীয়াই গুৱাহাটীলৈ গ'ল।<noinclude></noinclude> b8h8rnllkf023aia6wvaujuecz4dbie 250626 250612 2026-05-21T17:09:45Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250626 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১৩৫}}</noinclude>অন্য দেশী লোক লগ লাগিল। এইখিনি সেনাৰে বড় ফুকন আহি ১৭৩৮ (১৮১৬ খ্ৰীঃ) শঁকৰ ফাল্গুনত অসম দেশৰ সীমা পালেহি। বুঢ়া গোঁহাইয়ে বড় ফুকনৰ আগমন বাৰ্ত্তা পাই যুদ্ধৰ নিমিত্তে সৈন্য পঠালে হয়, কিন্তু কোন মতে যুদ্ধত ব্ৰহ্মাৰ সৈন্য পৰাস্ত নহল। বৰঞ্চ জয়ী হই দেশ সোমালহি। এই সৈন্য উজনি ফালৰ পৰা আহিছিল। পাছে উত্তৰ আৰু দক্ষিণৰ পৰাও ব্ৰহ্মাৰ বা আন আন শত্ৰু আহে ইয়াতে বুঢ়া গোঁহাই বড় ব্যগ্ৰ হ’ল। ক্ৰমে শত্ৰু নগৰলৈ আহিল। আমাৰ সৈন্য পৰাস্ত হোৱাত বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া বড় উদ্বিগ্ন হ’ল। এনে প্ৰবাদ আছে বোলে মানৰ সৈন্য নগৰৰ সমীপ পাওঁ পাওঁ হওঁতেই বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া হীৰা খাই মৃত্যু হ’ল। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া বড় উদ্বিগ্ন হই ভয় খালে যে পাছে শত্ৰুৱে তেওঁক কষ্ট দিয়ে বা প্ৰাণ মাৰে। এই কাৰণে অকস্মাৎ তেওঁ সন্নিপাত ৰোগেৰে আক্ৰান্ত হই মৃত্যু হ’ল। এওঁ বড় উদ্যোগী বিদ্যানুৰাগী আৰু স্বাৰ্থপৰ আছিল। লোকপ্ৰিয় আৰু সাধাৰণৰ হিতকৰ কাৰ্য্য কৰে এইটি তেওঁৰ সদাই ইচ্ছা আছিল কিন্তু ক্ষমতা প্ৰিয় আৰু স্বাৰ্থপৰ হোৱাৰ নিমিত্তে তেওঁৰ সৎকাৰ্য্যবিলাকৰ পৰাও কেতিয়াবা বড় বেয়া ফল হয়। তেওঁৰ মতক প্ৰতিবাদ কৰা তেওঁৰ পক্ষে বড় অসন্তোষজনক কথা আছিল। সুযশস্যা পাবলৈ তেওঁৰ বড় ইচ্ছা থাকিলেও কেতিয়াবা তেওঁ তাৰ উপায় কৰাত কৃতকাৰ্য্য হ’ব নোৱাৰিছিলে। {{gap}}তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ ৰুচিনাথক স্বৰ্গদেৱে বুঢ়া গোঁহাই আৰু ৰাজমন্ত্ৰী পাতিলে। মান আহিবৰ শুনি দেশত মহা হুলস্থূল হ’ল। ক্ৰমে যেতিয়া ৰণত আমালোকৰ মানুহ ভাগিব ধৰিলে, তেতিয়া মানুহ পলাবলৈ ধৰিলে। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া বিশেষকৈ লোকৰ আশ্ৰয়ৰ স্থান আছিল। ৰজাৰ প্ৰতি তদৃশ বিশ্বাস নাছিল। যেতিয়া বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াও মৃত্যু হ’ল তেতিয়াহে লোক হতাশ হ’ল। মানৰ সেনা নগৰৰ সমীপলৈ যেতিয়া একেবাৰে আহিল তেতিয়া ৰুচিনাথ বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক জনোৱাত স্বৰ্গদেৱ ভটীয়াই যাবলৈ অসম্মত হ’ল। ইয়াতে “স্বৰ্গদেৱৰ মনস্থ মতে বড় ফুকনে আমাৰ ঘৰলৈহে মান আনিছে গই” হেন বুঝি ৰুচিনাথ ডাঙ্গৰীয়াই সপৰিবাৰে ভটীয়াই গুৱাহাটীলৈ গ’ল।<noinclude></noinclude> 9vx1m1fs4e7pud0hq1t1lyvwyd8pkdd 104 67392 250609 183180 2026-05-21T15:50:00Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 250609 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১৩৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বাটেৰে নদী ওলাই সৰু নাৱেৰেই ভটীয়াই গ'ল। যি পাছ বাটেৰে বড় ফুকন পলাল, সেই বাটক “ধোদৰ দুৱাৰ” বোলে। ৰাতিপুৱা বড় ফুকন পলোৱা বাৰ্ত্তা সৰ্ব্বত্ৰতে প্ৰকাশ হ'ল। ঘনশ্যাম বড় ফুকন হই বদনচন্দ্ৰক বিচাৰিবলৈ লোক পঠালে। মহেশ্বৰ পৰ্ব্বতীয়া ফুকনে বঙ্গাল হাটৰ পৰশুৰাম দুৱৰীয়াৰ সাহায্য লই বঙ্গাল দেশলৈকে গ'ল। চিলমাৰীত বড় ফুকনক পোৱা গ'ল আৰু তেওঁক মন্ত্ৰণা কৰি ধৰি আনিব লগা হইছিল কিন্তু তেওঁৰ পুতেক জন্মি আৰু পিয়লীয়ে গই চিলমাৰীৰ থানাত সম্বাদ দিয়াত থানাৰ দাৰোগাই বদনচন্দ্ৰক ৰাখিলে। বড় ফুকন কাৰ্ত্তিক মাসত কলিকতালৈ গ'ল। দেশখন বুঢ়া গোঁহাইয়ে ভাঙ্গিছে বুলি ৰজাৰ পক্ষে গবৰ্ণৰ জেনেৰেল সাহাবত সৈন্যৰ নিমিত্তে প্ৰাৰ্থনা কৰাত ব্ৰিটিশ গৱৰ্ণমেণ্টে আসাম দেশৰ আভ্যন্তৰিক কাৰ্য্যত কোনো প্ৰকাৰে হাত দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে। {{gap}}বড় ফুকন পলাই যোৱাৰ বাৰ্ত্তা বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই পাই অলপ শান্তি পালে কিন্তু আকৌ বা তেওঁ কি কৰে ইয়াকে সময়ে সময়ে চিন্তা কৰিবলৈ ধৰিলে। ঘনশ্যাম বড় ফুকনলৈ দৃঢ়ৰূপে এই আজ্ঞা কৰিলে যে কামৰূপত সুশাসন কৰে। তেওঁ নিজে দেশৰ শাসনৰ আৰু সৈন্য শিক্ষাৰ প্ৰতি বিশেষ মনোযোগ কৰিবলৈ ধৰিলে। দাঁতী পৰীয়৷ ৰজা আৰু লোকসকলে সইতে বড়কৈ মিলিবলৈ ধৰিলে। আৰু পৰ্ব্বতীয়া লোকসকলে সইতে বেপাৰ চলিবলৈ সুবিধা কৰি দিলে। নগৰত যিসকল লোক আছিল সিসকলৰ উন্নতিৰ প্ৰতিও বড় যত্ন কৰিছিল। {{gap}}সি সময়ত কলিকতালৈ ব্ৰহ্মা (মান) দেশৰ এজন উকীল আহিছিল। বদনচন্দ্ৰে সইতে সেই উকীলৰ সাক্ষাৎ হলত দেশৰ সকলো অবস্থা কলে। উকীলে তেওঁক সাহায্য দিয়াম বুলি লগতে ব্ৰহ্মালৈ লই গ'ল। বদনচন্দ্ৰ বড়ফুকন ঢাকা চট্টগ্ৰাম আৰাকানেৰে গই আৱা নগৰ পাই আসাম দেশৰ অবস্থা ৰজাত জনালে। ব্ৰহ্মা ৰজাই ভাই ৰজাৰ আৰু দেশৰ অবস্থা শুনি বুঢ়া গোঁহাইৰ হাতৰ পৰা দেশ উদ্ধাৰিবলৈ সৈন্য পঠাবলৈ আজ্ঞা কৰিলে। বড় ফুকনে মুঠে ৬০০০ হাজাৰ ব্ৰহ্মা দেশৰ সৈন্য লই অসম দেশলৈ আহিল। বাটত আঁহোতে প্ৰায় ৮০০০ মান .<noinclude></noinclude> 1d9kg6pz07y630zatqvggfi717ewoot 250624 250609 2026-05-21T17:06:36Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250624 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৩৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বাটেৰে নদী ওলাই সৰু নাৱেৰেই ভটীয়াই গ’ল। যি পাছ বাটেৰে বড় ফুকন পলাল, সেই বাটক “ধোদৰ দুৱাৰ” বোলে। ৰাতিপুৱা বড় ফুকন পলোৱা বাৰ্ত্তা সৰ্ব্বত্ৰতে প্ৰকাশ হ’ল। ঘনশ্যাম বড় ফুকন হই বদনচন্দ্ৰক বিচাৰিবলৈ লোক পঠালে। মহেশ্বৰ পৰ্ব্বতীয়া ফুকনে বঙ্গাল হাটৰ পৰশুৰাম দুৱৰীয়াৰ সাহায্য লই বঙ্গাল দেশলৈকে গ’ল। চিলমাৰীত বড় ফুকনক পোৱা গ’ল আৰু তেওঁক মন্ত্ৰণা কৰি ধৰি আনিব লগা হইছিল কিন্তু তেওঁৰ পুতেক জন্মি আৰু পিয়লীয়ে গই চিলমাৰীৰ থানাত সম্বাদ দিয়াত থানাৰ দাৰোগাই বদনচন্দ্ৰক ৰাখিলে। বড় ফুকন কাৰ্ত্তিক মাসত কলিকতালৈ গ’ল। দেশখন বুঢ়া গোঁহাইয়ে ভাঙ্গিছে বুলি ৰজাৰ পক্ষে গবৰ্ণৰ জেনেৰেল সাহাবত সৈন্যৰ নিমিত্তে প্ৰাৰ্থনা কৰাত ব্ৰিটিশ গৱৰ্ণমেণ্টে আসাম দেশৰ আভ্যন্তৰিক কাৰ্য্যত কোনো প্ৰকাৰে হাত দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে। {{gap}}বড় ফুকন পলাই যোৱাৰ বাৰ্ত্তা বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই পাই অলপ শান্তি পালে কিন্তু আকৌ বা তেওঁ কি কৰে ইয়াকে সময়ে সময়ে চিন্তা কৰিবলৈ ধৰিলে। ঘনশ্যাম বড় ফুকনলৈ দৃঢ়ৰূপে এই আজ্ঞা কৰিলে যে কামৰূপত সুশাসন কৰে। তেওঁ নিজে দেশৰ শাসনৰ আৰু সৈন্য শিক্ষাৰ প্ৰতি বিশেষ মনোযোগ কৰিবলৈ ধৰিলে। দাঁতী পৰীয়া ৰজা আৰু লোকসকলে সইতে বড়কৈ মিলিবলৈ ধৰিলে। আৰু পৰ্ব্বতীয়া লোকসকলে সইতে বেপাৰ চলিবলৈ সুবিধা কৰি দিলে। নগৰত যিসকল লোক আছিল সিসকলৰ উন্নতিৰ প্ৰতিও বড় যত্ন কৰিছিল। {{gap}}সি সময়ত কলিকতালৈ ব্ৰহ্মা (মান) দেশৰ এজন উকীল আহিছিল। বদনচন্দ্ৰে সইতে সেই উকীলৰ সাক্ষাৎ হলত দেশৰ সকলো অবস্থা কলে। উকীলে তেওঁক সাহায্য দিয়াম বুলি লগতে ব্ৰহ্মালৈ লই গ’ল। বদনচন্দ্ৰ বড়ফুকন ঢাকা চট্টগ্ৰাম আৰাকানেৰে গই আৱা নগৰ পাই আসাম দেশৰ অবস্থা ৰজাত জনালে। ব্ৰহ্মা ৰজাই ভাই ৰজাৰ আৰু দেশৰ অবস্থা শুনি বুঢ়া গোঁহাইৰ হাতৰ পৰা দেশ উদ্ধাৰিবলৈ সৈন্য পঠাবলৈ আজ্ঞা কৰিলে। বড় ফুকনে মুঠে ৬০০০ হাজাৰ ব্ৰহ্মা দেশৰ সৈন্য লই অসম দেশলৈ আহিল। বাটত আঁহোতে প্ৰায় ৮০০০ মান .<noinclude></noinclude> o4enffwfcz0sysok4walf1uwrqwku2y 250625 250624 2026-05-21T17:06:55Z Pranamikaadhikary 2157 250625 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৩৪|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>বাটেৰে নদী ওলাই সৰু নাৱেৰেই ভটীয়াই গ’ল। যি পাছ বাটেৰে বড় ফুকন পলাল, সেই বাটক “ধোদৰ দুৱাৰ” বোলে। ৰাতিপুৱা বড় ফুকন পলোৱা বাৰ্ত্তা সৰ্ব্বত্ৰতে প্ৰকাশ হ’ল। ঘনশ্যাম বড় ফুকন হই বদনচন্দ্ৰক বিচাৰিবলৈ লোক পঠালে। মহেশ্বৰ পৰ্ব্বতীয়া ফুকনে বঙ্গাল হাটৰ পৰশুৰাম দুৱৰীয়াৰ সাহায্য লই বঙ্গাল দেশলৈকে গ’ল। চিলমাৰীত বড় ফুকনক পোৱা গ’ল আৰু তেওঁক মন্ত্ৰণা কৰি ধৰি আনিব লগা হইছিল কিন্তু তেওঁৰ পুতেক জন্মি আৰু পিয়লীয়ে গই চিলমাৰীৰ থানাত সম্বাদ দিয়াত থানাৰ দাৰোগাই বদনচন্দ্ৰক ৰাখিলে। বড় ফুকন কাৰ্ত্তিক মাসত কলিকতালৈ গ’ল। দেশখন বুঢ়া গোঁহাইয়ে ভাঙ্গিছে বুলি ৰজাৰ পক্ষে গবৰ্ণৰ জেনেৰেল সাহাবত সৈন্যৰ নিমিত্তে প্ৰাৰ্থনা কৰাত ব্ৰিটিশ গৱৰ্ণমেণ্টে আসাম দেশৰ আভ্যন্তৰিক কাৰ্য্যত কোনো প্ৰকাৰে হাত দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে। {{gap}}বড় ফুকন পলাই যোৱাৰ বাৰ্ত্তা বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই পাই অলপ শান্তি পালে কিন্তু আকৌ বা তেওঁ কি কৰে ইয়াকে সময়ে সময়ে চিন্তা কৰিবলৈ ধৰিলে। ঘনশ্যাম বড় ফুকনলৈ দৃঢ়ৰূপে এই আজ্ঞা কৰিলে যে কামৰূপত সুশাসন কৰে। তেওঁ নিজে দেশৰ শাসনৰ আৰু সৈন্য শিক্ষাৰ প্ৰতি বিশেষ মনোযোগ কৰিবলৈ ধৰিলে। দাঁতী পৰীয়া ৰজা আৰু লোকসকলে সইতে বড়কৈ মিলিবলৈ ধৰিলে। আৰু পৰ্ব্বতীয়া লোকসকলে সইতে বেপাৰ চলিবলৈ সুবিধা কৰি দিলে। নগৰত যিসকল লোক আছিল সিসকলৰ উন্নতিৰ প্ৰতিও বড় যত্ন কৰিছিল। {{gap}}সি সময়ত কলিকতালৈ ব্ৰহ্মা (মান) দেশৰ এজন উকীল আহিছিল। বদনচন্দ্ৰে সইতে সেই উকীলৰ সাক্ষাৎ হলত দেশৰ সকলো অবস্থা কলে। উকীলে তেওঁক সাহায্য দিয়াম বুলি লগতে ব্ৰহ্মালৈ লই গ’ল। বদনচন্দ্ৰ বড়ফুকন ঢাকা চট্টগ্ৰাম আৰাকানেৰে গই আৱা নগৰ পাই আসাম দেশৰ অবস্থা ৰজাত জনালে। ব্ৰহ্মা ৰজাই ভাই ৰজাৰ আৰু দেশৰ অবস্থা শুনি বুঢ়া গোঁহাইৰ হাতৰ পৰা দেশ উদ্ধাৰিবলৈ সৈন্য পঠাবলৈ আজ্ঞা কৰিলে। বড় ফুকনে মুঠে ৬০০০ হাজাৰ ব্ৰহ্মা দেশৰ সৈন্য লই অসম দেশলৈ আহিল। বাটত আঁহোতে প্ৰায় ৮০০০ মান<noinclude></noinclude> fmwr0sycurkl1uzvtu5ct32k3ivt847 104 67393 250606 183181 2026-05-21T15:12:17Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250606 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১৩৩}}</noinclude>দিছিল যিবিলাক ৰজাৰ জীয়েকৰ বিবাহৰহে যোগ্য। যদিচ বড় ফুকনক ধৰিবলৈ অতি সংগোপনে মানুহ পঠাইছিল তথাপি ই কথা সংগোপনে নাথাকিল। বড় ফুকনৰ জীয়েকে বুঝ পাই বড় ফুকনলৈ এই বুলি এখান চিঠি অতি গোপনে পঠাই দিলে। তাৰ ভাব এই “দেৱতা সকলো মানুহ তোমাৰ বিপক্ষ, ঈশ্বৰ তোমাৰ সপক্ষ হওক। সাবধান হ’বা নতুবা সৰ্ব্বনাশ।” এই পত্ৰ ফুকনক ধৰি আনিবলৈ যোৱা লোকৰে কোনো এজনৰ হাতত গুপ্তভাবে পঠালে। ই কাৰ্য্যৰ দ্বাৰাই দেশৰ অমঙ্গল আৰু মঙ্গল বিশেষ কাৰ্য্যবিলাক হ’ল। পৃথিবীৰ নানা দেশত যিসকল মহৎ কাৰ্য্য ঘটিছে তাৰে অনেক স্ত্ৰী জাতিয়ে কৰা কোনো কাৰ্য্যৰ পৰাই ঘটিছে।<ref>এনে এক কথাও প্ৰচাৰ আছে বোলে চন্দ্ৰকান্ত স্বৰ্গদেৱৰ বাইয়েক মাজিউ আইদেৱক বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াৰ পুতেক একজনাই বিবাহ কৰাইছিল। তেওঁৰে সইতে বিবাদ লাগি বিচ্ছেদ হলত মাজু আইদেৱে ঢেকিয়াল ফুকনক পতিগ্ৰহণ কৰিলে। আহোমবিলাকে ককায়েকৰ ঘৈণীয়েকক পত্নী গ্ৰহণ কৰা নিয়ম অবলম্বন কৰে। বড় ফুকনৰ জীয়েকক বিবাহ কৰালত সতিনীৰ হিংসাৰ নিমিত্তে তেওঁক অপদস্থ কৰিবলৈকে হওক বা অন্য কাৰণৰ নিমিত্তেই হওক মাজু আইদেৱে বড় ফুকনলৈ তেওঁক ধৰি অনাৰ বাৰ্ত্তা চিঠিৰে লিখি পঠালে। কোনে পত্ৰ লিখে তাৰ নিশ্চয় নাই সেই চিঠিৰ ওপৰত ঢেকিয়াল ফুকনৰ ছাব মোহৰ ছলেৰে মাৰি দিলে। সেই নিমিত্তে সি চিঠিৰ প্ৰতি বড় ফুকনৰ বিশ্বাস হ'ল। এনেৰূপেও কোনো কোনো লোকে কয় যে বড় ফুকনক ধৰি অনাৰ প্ৰতিহে বুঢ়া গোঁহাইৰ বিশেষ মন আছিল। কিয়নো দুয়ো ঘৰৰ কুটুম্বিতা আছিল। সিসকলে আৰু কয় বোলে পিজৌ আইদেৱক বড় সমাৰোহ কৰি বিয়া দিয়াৰ কাৰণে চন্দ্ৰকান্ত স্বৰ্গদেৱে অপমানিত বোধ কৰিলে। আৰু সেই কাৰণেই বড় ফুকনক ৰজাই দণ্ড দিবৰ নিমিত্তে ধৰাই আনিবলৈ আজ্ঞা কৰিছিল।</ref> যিবিলাক লোকে বড় ফুকনক ধৰিবলৈ যায় সিসকলে আশ্বিনৰ ৯দিন যোৱাত সন্ধ্যা সময়ত গুৱাহাটীৰ ওচৰ পাই এনে পৰামৰ্শ কৰিলে বোলে কালি পুৱা গই স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা শুনাই বড় ফুকনক দোপদৰতে ধৰা যাব আৰু ঘনশ্যামক পতা যাব। সন্ধ্যাৰ পাছতে বড় ফুকনে সেই পত্ৰ আৰু পত্ৰবাহকৰ মুখে সকলো কথা বুঝি আপোনাৰ দুই পুত্ৰ জন্মি ও পিয়লীক লগত লই পাছ ফালৰ<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> lux1w4dui56yl9kbuitiiwfh7bdryf9 250616 250606 2026-05-21T16:15:43Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250616 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১৩৩}}</noinclude>দিছিল যিবিলাক ৰজাৰ জীয়েকৰ বিবাহৰহে যোগ্য। যদিচ বড় ফুকনক ধৰিবলৈ অতি সংগোপনে মানুহ পঠাইছিল তথাপি ই কথা সংগোপনে নাথাকিল। বড় ফুকনৰ জীয়েকে বুঝ পাই বড় ফুকনলৈ এই বুলি এখান চিঠি অতি গোপনে পঠাই দিলে। তাৰ ভাব এই “দেৱতা সকলো মানুহ তোমাৰ বিপক্ষ, ঈশ্বৰ তোমাৰ সপক্ষ হওক। সাবধান হ’বা নতুবা সৰ্ব্বনাশ।” এই পত্ৰ ফুকনক ধৰি আনিবলৈ যোৱা লোকৰে কোনো এজনৰ হাতত গুপ্তভাবে পঠালে। ই কাৰ্য্যৰ দ্বাৰাই দেশৰ অমঙ্গল আৰু মঙ্গল বিশেষ কাৰ্য্যবিলাক হ’ল। পৃথিবীৰ নানা দেশত যিসকল মহৎ কাৰ্য্য ঘটিছে তাৰে অনেক স্ত্ৰী জাতিয়ে কৰা কোনো কাৰ্য্যৰ পৰাই ঘটিছে।<ref>এনে এক কথাও প্ৰচাৰ আছে বোলে চন্দ্ৰকান্ত স্বৰ্গদেৱৰ বাইয়েক মাজিউ আইদেৱক বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াৰ পুতেক একজনাই বিবাহ কৰাইছিল। তেওঁৰে সইতে বিবাদ লাগি বিচ্ছেদ হলত মাজু আইদেৱে ঢেকিয়াল ফুকনক পতিগ্ৰহণ কৰিলে। আহোমবিলাকে ককায়েকৰ ঘৈণীয়েকক পত্নী গ্ৰহণ কৰা নিয়ম অবলম্বন কৰে। বড় ফুকনৰ জীয়েকক বিবাহ কৰালত সতিনীৰ হিংসাৰ নিমিত্তে তেওঁক অপদস্থ কৰিবলৈকে হওক বা অন্য কাৰণৰ নিমিত্তেই হওক মাজু আইদেৱে বড় ফুকনলৈ তেওঁক ধৰি অনাৰ বাৰ্ত্তা চিঠিৰে লিখি পঠালে। কোনে পত্ৰ লিখে তাৰ নিশ্চয় নাই সেই চিঠিৰ ওপৰত ঢেকিয়াল ফুকনৰ ছাব মোহৰ ছলেৰে মাৰি দিলে। সেই নিমিত্তে সি চিঠিৰ প্ৰতি বড় ফুকনৰ বিশ্বাস হ'ল। এনেৰূপেও কোনো কোনো লোকে কয় যে বড় ফুকনক ধৰি অনাৰ প্ৰতিহে বুঢ়া গোঁহাইৰ বিশেষ মন আছিল। কিয়নো দুয়ো ঘৰৰ কুটুম্বিতা আছিল। সিসকলে আৰু কয় বোলে পিজৌ আইদেৱক বড় সমাৰোহ কৰি বিয়া দিয়াৰ কাৰণে চন্দ্ৰকান্ত স্বৰ্গদেৱে অপমানিত বোধ কৰিলে। আৰু সেই কাৰণেই বড় ফুকনক ৰজাই দণ্ড দিবৰ নিমিত্তে ধৰাই আনিবলৈ আজ্ঞা কৰিছিল।</ref> যিবিলাক লোকে বড় ফুকনক ধৰিবলৈ যায় সিসকলে আশ্বিনৰ ৯দিন যোৱাত সন্ধ্যা সময়ত গুৱাহাটীৰ ওচৰ পাই এনে পৰামৰ্শ কৰিলে বোলে কালি পুৱা গই স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা শুনাই বড় ফুকনক দোপদৰতে ধৰা যাব আৰু ঘনশ্যামক পতা যাব। সন্ধ্যাৰ পাছতে বড় ফুকনে সেই পত্ৰ আৰু পত্ৰবাহকৰ মুখে সকলো কথা বুঝি আপোনাৰ দুই পুত্ৰ জন্মি ও পিয়লীক লগত লই পাছ ফালৰ<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> a37187uqxdniesoeqaxtqaebn2e3nj3 104 67394 250605 183182 2026-05-21T15:00:40Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250605 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৩২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>প্ৰমাণ দিলে। জগধৰ চাৰিঙ্গিয়া বড়ুৱা প্ৰভৃতি দ্ৰোহীবিলাকৰ কাৰো প্ৰাণদণ্ড কাৰো অন্যৰূপে দণ্ড কৰা হ'ল। সতৰামক নগা পৰ্ব্বতৰ ফালে পঠালে এবং তাতে তেওঁক কৌশলেৰে নষ্ট কৰিলে। এই দ্ৰোহ “ভূতৰ পুতেকৰ খবৰ” বুলি প্ৰসিদ্ধ। ইয়াতে বিস্তৰ লোকৰ প্ৰাণ নষ্ট নহলেও ইয়াৰ দ্বাৰা উজনি খণ্ডত কম উৎপাত নহ'ল। কিয়নো ৰজা ঘৰৰ মানুহবিলাক দুফলীয়া হোৱাত নগৰৰ বড় অনিষ্ট ঘটিছিল। কামৰূপত বদনচন্দ্ৰ বড় ফুকনে একাধিপত্য কৰি ৰাজ্য শাসন কৰিছিল। তেওঁ নীচেই সুশাসক নাছিল। কামৰূপী লোকৰ প্ৰতি বড় দ্বেষ ভাব আছিল। ফুকনৰ জন্মি আৰু পিয়লী নামে দুটি পুতেক আছিল। এই দুজনৰ অত্যাচাৰত কামৰূপী মানুহৰ ৰক্ষা নহ’ল। এনে কি তেওঁবিলাকে গুৱাহাটীত বালক দাস নামে হাতী এটাক ভাঙ্গ খুৱাই মতলীয়া কৰি নগৰত এড়ি দিছিল আৰু সেই হাতীয়ে যি অনিষ্ট কৰিছিল তাৰে আনন্দ কৰিছিল। বুঢ়া গোঁহাইৰ ওচৰলৈ ই সকল বাৰ্ত্তা সদাই গই আছিল। হঠাৎ একো কৰিব নোৱাৰিলে কিয়নো ভূতৰ পুতেকৰ উপদ্ৰবত বুঢ়া গোঁহাই নিজেই ব্যগ্ৰ আৰু ব্যাকুল আছিল। {{gap}}ভূতৰ পুতেকৰ দোষ বিচাৰ কৰোঁতে এনেটো ওলাল বোলে বড় ফুকন তলে তলে দ্ৰোহীৰ ফাল হইছিল। তেওঁকো কৰ্ম্মচ্যুত কৰিবলৈ বা দণ্ড কৰিবলৈ বুঢ়া গোঁহাইৰ মনস্থ হ'ল। যেতিয়া বালক দাস হাতীৰ উপদ্ৰবৰ কথা বুঢ়া গোঁহাইয়ে শুনিলে তেতিয়া অৰ্থাৎ ১৭৩৭ শকৰ ভাদ্ৰত তেওঁ তাকে ছল পাই বড় ফুকনক ধৰি আনিবলৈ মহেশ্বৰ পৰ্ব্বতীয়া ফুকনক পঠালে। বদনচন্দ্ৰক ভাঙ্গি ঘনশ্যামক বড় ফুকন হবৰ স্থিৰ কৰি তেওঁকো এই লগতে গুৱাহাটীলৈ পঠোৱা হ’ল। আৰু এনে কঠিন আজ্ঞা দিলে যে তেনে ৰূপে তেওঁক ধৰি নগৰলৈ আনিব। বড় ফুকনৰ জীয়েক পিজৌ আইদেউক বুঢ়াগোঁহাই ডাঙৰীয়াৰ পুতেক ওৰেষানাথ ঢেকিয়াল ফুকনে বিয়া কৰাইছিল। তেওঁৰ বিবাহৰ যৌতুকত বিস্তৰ মহামূল্যবান বস্তু দিছিল। ইও এক বুঢ়া গোঁহাইৰ অসন্তোষৰ মূল আছিল, কিয়নো যৌতুকত এনেবিলাক বস্তু<noinclude></noinclude> 8d7m8m051ubj5r0bk0xx8k0fonf034q 250623 250605 2026-05-21T17:01:43Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250623 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৩২|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>প্ৰমাণ দিলে। জগধৰ চাৰিঙ্গিয়া বড়ুৱা প্ৰভৃতি দ্ৰোহীবিলাকৰ কাৰো প্ৰাণদণ্ড কাৰো অন্যৰূপে দণ্ড কৰা হ’ল। সতৰামক নগা পৰ্ব্বতৰ ফালে পঠালে এবং তাতে তেওঁক কৌশলেৰে নষ্ট কৰিলে। এই দ্ৰোহ “ভূতৰ পুতেকৰ খবৰ” বুলি প্ৰসিদ্ধ। ইয়াতে বিস্তৰ লোকৰ প্ৰাণ নষ্ট নহলেও ইয়াৰ দ্বাৰা উজনি খণ্ডত কম উৎপাত নহ’ল। কিয়নো ৰজা ঘৰৰ মানুহবিলাক দুফলীয়া হোৱাত নগৰৰ বড় অনিষ্ট ঘটিছিল। কামৰূপত বদনচন্দ্ৰ বড় ফুকনে একাধিপত্য কৰি ৰাজ্য শাসন কৰিছিল। তেওঁ নীচেই সুশাসক নাছিল। কামৰূপী লোকৰ প্ৰতি বড় দ্বেষ ভাব আছিল। ফুকনৰ জন্মি আৰু পিয়লী নামে দুটি পুতেক আছিল। এই দুজনৰ অত্যাচাৰত কামৰূপী মানুহৰ ৰক্ষা নহ’ল। এনে কি তেওঁবিলাকে গুৱাহাটীত বালক দাস নামে হাতী এটাক ভাঙ্গ খুৱাই মতলীয়া কৰি নগৰত এড়ি দিছিল আৰু সেই হাতীয়ে যি অনিষ্ট কৰিছিল তাৰে আনন্দ কৰিছিল। বুঢ়া গোঁহাইৰ ওচৰলৈ ই সকল বাৰ্ত্তা সদাই গই আছিল। হঠাৎ একো কৰিব নোৱাৰিলে কিয়নো ভূতৰ পুতেকৰ উপদ্ৰবত বুঢ়া গোঁহাই নিজেই ব্যগ্ৰ আৰু ব্যাকুল আছিল। {{gap}}ভূতৰ পুতেকৰ দোষ বিচাৰ কৰোঁতে এনেটো ওলাল বোলে বড় ফুকন তলে তলে দ্ৰোহীৰ ফাল হইছিল। তেওঁকো কৰ্ম্মচ্যুত কৰিবলৈ বা দণ্ড কৰিবলৈ বুঢ়া গোঁহাইৰ মনস্থ হ’ল। যেতিয়া বালক দাস হাতীৰ উপদ্ৰবৰ কথা বুঢ়া গোঁহাইয়ে শুনিলে তেতিয়া অৰ্থাৎ ১৭৩৭ শকৰ ভাদ্ৰত তেওঁ তাকে ছল পাই বড় ফুকনক ধৰি আনিবলৈ মহেশ্বৰ পৰ্ব্বতীয়া ফুকনক পঠালে। বদনচন্দ্ৰক ভাঙ্গি ঘনশ্যামক বড় ফুকন হবৰ স্থিৰ কৰি তেওঁকো এই লগতে গুৱাহাটীলৈ পঠোৱা হ’ল। আৰু এনে কঠিন আজ্ঞা দিলে যে তেনে ৰূপে তেওঁক ধৰি নগৰলৈ আনিব। বড় ফুকনৰ জীয়েক পিজৌ আইদেউক বুঢ়াগোঁহাই ডাঙৰীয়াৰ পুতেক ওৰেষানাথ ঢেকিয়াল ফুকনে বিয়া কৰাইছিল। তেওঁৰ বিবাহৰ যৌতুকত বিস্তৰ মহামূল্যবান বস্তু দিছিল। ইও এক বুঢ়া গোঁহাইৰ অসন্তোষৰ মূল আছিল, কিয়নো যৌতুকত এনেবিলাক বস্তু<noinclude></noinclude> ded0vsrx3646dwuh2o50465pd9o0cab 104 67395 250604 183183 2026-05-21T14:51:27Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250604 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১৩১}}</noinclude>সতৰাম আৰু তেওঁৰ সঙ্গীসকলক দমন কৰাই তেওঁবিলাকৰ প্ৰধান সংকল্প। তিনিওজনা ডাঙ্গৰীয়া একেলগ হলে ৰজাকো ভাঙ্গিব বা পাতিব পাৰে। ইফালে ইমান ডাঙ্গৰ মেল হয় অথচ ৰজাই একো বুঝ নাপায় আৰু ৰজাক চ’ৰালৈ আহিবলৈ জনোৱা নহল। যেতিয়া ডাঙ্গৰীয়াসকল চ’ৰালৈ গ'ল, তেতিয়াহে ৰজা ঘৰত হুলস্থুল লাগিল যে আজি বা কি হয়। চাৰিঙ্গিয়া ফুকনে বিষম ভাবি ৰজাৰ চাঙ্গলৈ গ'ল। সকলোৱে আহি সভাত বহি স্বৰ্গদেৱলৈ জনাই পঠালে বোলে, চাৰিঙ্গিয়া ফুকনক দ্ৰোহী বুলি লোকে অপবাদ দিছে তাৰে বিবেচনাৰ নিমিত্তে ফুকনক চ’ৰালৈ আহিবলৈ আজ্ঞা কৰোঁক। স্বৰ্গদেৱে তাত অমান্তি হোৱাত পাছে সভাৰপৰা এনে অনুমতি হ’ল যে স্বৰ্গদেৱে যদি অনুমতি নিদিয়েও তথাপি তেওঁক ধৰিয়েই আনিব। বুঢ়া গোঁহাইৰ পুত্ৰ জগন্নাথ ঢেকিয়াল ফুকন, মৰাঙ্গয় খোৱা গোঁহাই আৰু চন্দ্ৰ গোঁহাইয়ে ই অনুমতি লই চাঙ্গলৈ গ'ল। যাবৰ সময়ত বুঢ়৷ গোঁহাইয়ে ইয়াকে সতৰ্ক কৰি কলে তুঙ্গখুঙ্গিয়া ফৈদৰ ৰজাৰ যেন অপমান নহয়। ৰাজ মাতৃ দেৱতাই ৰাজ্যৰ ভাব দেখি স্বৰ্গদেৱক বুঝাই কলে। স্বৰ্গদেৱে প্ৰথমে চাৰিঙ্গিয়া ফুকনক দিবলৈ অসন্মত হইছিল। ঢেকিয়াল ফুকনে স্বৰ্গদেৱক এই বুলি বুঝাই কলে বোলে ফুকনক এড়ি নিদিলে অগত্যা বলেৰে ধৰি নিব। ইয়াতে তেওঁক এড়ি দিলে হয় কিন্তু তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰতি বিষম নঘটাবলৈ স্বৰ্গদেৱে ঘোৰ শপথ দিলে। {{gap}}চাৰিঙ্গিয়া ফুকনক এড়ি দিয়াৰ পৰা ৰাজ মাতৃ দেৱতা আৰু আন আন হিতকাৰীৰ মনত দৃঢ় বিশ্বাস হ’ল যে ৰজাৰ প্ৰতি একো অত্যাচাৰ নঘটে। সভালৈ চাৰিঙ্গিয়া ফুকন আৰু তেওঁৰ সঙ্গী দ্ৰোহীসকলক নিয়া হলত বিচাৰ আৰম্ভ হ'ল। অন্যান্য ফুকন বড়ুৱা সকলোৱে আসনত বহিছিল কিন্তু চাৰিঙ্গীয়া ফুকনৰ নিমিত্তে আসন নোহোৱাত তেওঁ আপত্তি কৰিলে কিন্তু সভাৰ পৰা এইৰূপে বুঝাই কোৱা হ'ল যে এতিয়া তেওঁ পদকীয়া সুতৰাং আসনৰ অৰ্হ নহয়। তেওঁ আৰু তেওঁৰ সঙ্গীৰ বিৰুদ্ধে প্ৰমাণ লোৱা হল। যিসকলে প্ৰথমতে সতৰাম ফুকনৰ সঙ্গী আছিল তাৰে অনেকে তেওঁৰ বিপক্ষে<noinclude></noinclude> lwmm7xwsiwaaiw6qko77amhxavlzjru 250622 250604 2026-05-21T16:57:23Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250622 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||একাদশ অধ্যায়|১৩১}}</noinclude>সতৰাম আৰু তেওঁৰ সঙ্গীসকলক দমন কৰাই তেওঁবিলাকৰ প্ৰধান সংকল্প। তিনিওজনা ডাঙ্গৰীয়া একেলগ হলে ৰজাকো ভাঙ্গিব বা পাতিব পাৰে। ইফালে ইমান ডাঙ্গৰ মেল হয় অথচ ৰজাই একো বুঝ নাপায় আৰু ৰজাক চ’ৰালৈ আহিবলৈ জনোৱা নহল। যেতিয়া ডাঙ্গৰীয়াসকল চ’ৰালৈ গ’ল, তেতিয়াহে ৰজা ঘৰত হুলস্থুল লাগিল যে আজি বা কি হয়। চাৰিঙ্গিয়া ফুকনে বিষম ভাবি ৰজাৰ চাঙ্গলৈ গ’ল। সকলোৱে আহি সভাত বহি স্বৰ্গদেৱলৈ জনাই পঠালে বোলে, চাৰিঙ্গিয়া ফুকনক দ্ৰোহী বুলি লোকে অপবাদ দিছে তাৰে বিবেচনাৰ নিমিত্তে ফুকনক চ’ৰালৈ আহিবলৈ আজ্ঞা কৰোঁক। স্বৰ্গদেৱে তাত অমান্তি হোৱাত পাছে সভাৰপৰা এনে অনুমতি হ’ল যে স্বৰ্গদেৱে যদি অনুমতি নিদিয়েও তথাপি তেওঁক ধৰিয়েই আনিব। বুঢ়া গোঁহাইৰ পুত্ৰ জগন্নাথ ঢেকিয়াল ফুকন, মৰঙ্গিয় খোৱা গোঁহাই আৰু চন্দ্ৰ গোঁহাইয়ে ই অনুমতি লই চাঙ্গলৈ গ’ল। যাবৰ সময়ত বুঢ়া গোঁহাইয়ে ইয়াকে সতৰ্ক কৰি কলে তুঙ্গখুঙ্গিয়া ফৈদৰ ৰজাৰ যেন অপমান নহয়। ৰাজ মাতৃ দেৱতাই ৰাজ্যৰ ভাব দেখি স্বৰ্গদেৱক বুঝাই কলে। স্বৰ্গদেৱে প্ৰথমে চাৰিঙ্গিয়া ফুকনক দিবলৈ অসন্মত হইছিল। ঢেকিয়াল ফুকনে স্বৰ্গদেৱক এই বুলি বুঝাই কলে বোলে ফুকনক এড়ি নিদিলে অগত্যা বলেৰে ধৰি নিব। ইয়াতে তেওঁক এড়ি দিলে হয় কিন্তু তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰতি বিষম নঘটাবলৈ স্বৰ্গদেৱে ঘোৰ শপথ দিলে। {{gap}}চাৰিঙ্গিয়া ফুকনক এড়ি দিয়াৰ পৰা ৰাজ মাতৃ দেৱতা আৰু আন আন হিতকাৰীৰ মনত দৃঢ় বিশ্বাস হ’ল যে ৰজাৰ প্ৰতি একো অত্যাচাৰ নঘটে। সভালৈ চাৰিঙ্গিয়া ফুকন আৰু তেওঁৰ সঙ্গী দ্ৰোহীসকলক নিয়া হলত বিচাৰ আৰম্ভ হ’ল। অন্যান্য ফুকন বড়ুৱা সকলোৱে আসনত বহিছিল কিন্তু চাৰিঙ্গীয়া ফুকনৰ নিমিত্তে আসন নোহোৱাত তেওঁ আপত্তি কৰিলে কিন্তু সভাৰ পৰা এইৰূপে বুঝাই কোৱা হ’ল যে এতিয়া তেওঁ পদকীয়া সুতৰাং আসনৰ অৰ্হ নহয়। তেওঁ আৰু তেওঁৰ সঙ্গীৰ বিৰুদ্ধে প্ৰমাণ লোৱা হল। যিসকলে প্ৰথমতে সতৰাম ফুকনৰ সঙ্গী আছিল তাৰে অনেকে তেওঁৰ বিপক্ষে<noinclude></noinclude> habrvltzp3ltk8darmhfyngtsbx5wu7 104 67396 250603 183184 2026-05-21T14:40:45Z Jyoti Chiring 2949 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 250603 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Jyoti Chiring" />{{rh|১৩০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া যোৱগু স্বৰ্গদেৱে সইতে সতৰাম একে আসনতে বহি আছিল তথাপি তাৰপৰা গাত্ৰোত্থান নকৰিলে। বুঢ়া গোঁহাইয়ে স্বৰ্গদেৱক সেৱা কৰিলে। ১৭৩৫ শকত বুঢ়া গোঁহাইয়ে আপোন হাতে কিন্খাপৰ আঙ্গা চোলা এটা কৰি স্বৰ্গদেৱক দুৰ্গোৎসব পূজাত পিন্ধিবলৈ দিয়াত স্বৰ্গদেৱে তেওঁৰ প্ৰিয় ফুকনকে দিলে। পূজাত গধূলি সময় স্বৰ্গদেৱ দেবী ঘৰলৈ আহিবৰ অপেক্ষা কৰি বুঢ়া গোঁহাই প্ৰভৃতি সকলো লোক থকাত ফুকন সেই কাপোৰ পিন্ধি তালৈ যাওঁতে সকলোৰে স্বৰ্গদেৱ বুলি ভ্ৰম হ’ব ধৰিছিল। ইয়াতে দুই এক আশাৰ এনে কথা ফুকন আৰু ডাঙ্গৰীয়াৰ মাঝত হ’ল যাতে দুয়ো পেটে পেটে বিতুষ্ট হ’ল। তেতিয়াৰে পৰ৷ দুয়োৰো অমিল ভাব প্ৰকাশ পালে। {{gap}}চাৰিঙ্গিয়া ফুকনে নিশ্চয়কৈ জানিলে বুঢ়া গোঁহাই থকাত তেওঁৰ মঙ্গল নহয়। এবং বুঢ়া গোঁহাইও নিশ্চয়কৈ জানিলে যে ফুকনৰ পৰা তেওঁৰ কুশল আৰু শান্তি অসম্ভব। দুয়ো তলে তলে আপোনাৰ মতলৈ মানুহ আনিব ধৰিলে। চাৰিঙ্গিয়া ফুকনে কেতবিলাক তেওঁৰ স্বভাবৰ দৰে উচ্ছৃঙ্খল বুদ্ধিৰ মানুহে সইতে তলে তলে বুঢ়া গোঁহাইক মাৰিবলৈ মন্ত্ৰণা কৰিলে আৰু বুঢ়া গোঁহাই বুলি কলৰ গছকে কাটিলে। আন কি এওঁ বুঢ়া গোঁহাইক মাৰি দেশখন তেওঁৰ হাতৰপৰা ৰজাক দিবলৈ কিছুমান সিপাহীও সংগ্ৰহ কৰিবলৈ উদ্যোগ কৰিলে। এনে হল যে আকৌ দেশত ৰণ হয়। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই ই সকল কথা বুঝ পাই স্বৰ্গদেৱ আৰু ৰাজমাৱ দেৱতালৈ কই পঠালে। কিন্তু একো প্ৰতিকাৰৰ আশা নাপালে। ৰাজ মাতৃ দেৱতাই স্বৰ্গদেৱক ভালকৈ বুঝাই কলে হয় কিন্তু স্বৰ্গদেৱৰ কপট নুগুছিল। পাছে বুঢ়া গোঁহাইয়ে আন আন ডাঙ্গৰীয়া ও ফুকন বড়ুৱা সকললৈ ইয়াকে কই পঠালে, বোলে গোজেই গছ হই এতিয়া দেশ উপান্ত কৰে। চাৰিঙ্গিয়া ফুকন যেনেকৈ বুঢ়া গোঁহাইক সেইদৰে আন আন লোককো অপমান আৰু অবজ্ঞা কৰি স্বৰ্গদেৱৰ অনুগ্ৰহক কুব্যবহাৰ কৰিছিল। সকলোৱে বুঢ়া গোঁহাইৰ মততে মত দিলে। পাছে ১৭৩৬ শকৰ আষাঢ় মাহত এদিন তিনিও- জনা ডাঙ্গৰীয়া বড় বড়ৱা ফুকন প্ৰতি সকলো বড় চ’ৰালৈ গ'ল।<noinclude></noinclude> a3sepoocqq2jimw7r3wcndv1o8vmik9 250621 250603 2026-05-21T16:54:15Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 250621 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৩০|আসাম বুৰঞ্জী|}}</noinclude>গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়া {{SIC|যোৱগু|যোৱাত}} স্বৰ্গদেৱে সইতে সতৰাম একে আসনতে বহি আছিল তথাপি তাৰপৰা গাত্ৰোত্থান নকৰিলে। বুঢ়া গোঁহাইয়ে স্বৰ্গদেৱক সেৱা কৰিলে। ১৭৩৫ শকত বুঢ়া গোঁহাইয়ে আপোন হাতে কিন্খাপৰ আঙ্গা চোলা এটা কৰি স্বৰ্গদেৱক দুৰ্গোৎসব পূজাত পিন্ধিবলৈ দিয়াত স্বৰ্গদেৱে তেওঁৰ প্ৰিয় ফুকনকে দিলে। পূজাত গধূলি সময় স্বৰ্গদেৱ দেবী ঘৰলৈ আহিবৰ অপেক্ষা কৰি বুঢ়া গোঁহাই প্ৰভৃতি সকলো লোক থকাত ফুকন সেই কাপোৰ পিন্ধি তালৈ যাওঁতে সকলোৰে স্বৰ্গদেৱ বুলি ভ্ৰম হ’ব ধৰিছিল। ইয়াতে দুই এক আশাৰ এনে কথা ফুকন আৰু ডাঙ্গৰীয়াৰ মাঝত হ’ল যাতে দুয়ো পেটে পেটে বিতুষ্ট হ’ল। তেতিয়াৰে পৰা দুয়োৰো অমিল ভাব প্ৰকাশ পালে। {{gap}}চাৰিঙ্গিয়া ফুকনে নিশ্চয়কৈ জানিলে বুঢ়া গোঁহাই থকাত তেওঁৰ মঙ্গল নহয়। এবং বুঢ়া গোঁহাইও নিশ্চয়কৈ জানিলে যে ফুকনৰ পৰা তেওঁৰ কুশল আৰু শান্তি অসম্ভব। দুয়ো তলে তলে আপোনাৰ মতলৈ মানুহ আনিব ধৰিলে। চাৰিঙ্গিয়া ফুকনে কেতবিলাক তেওঁৰ স্বভাবৰ দৰে উচ্ছৃঙ্খল বুদ্ধিৰ মানুহে সইতে তলে তলে বুঢ়া গোঁহাইক মাৰিবলৈ মন্ত্ৰণা কৰিলে আৰু বুঢ়া গোঁহাই বুলি কলৰ গছকে কাটিলে। আন কি এওঁ বুঢ়া গোঁহাইক মাৰি দেশখন তেওঁৰ হাতৰপৰা ৰজাক দিবলৈ কিছুমান সিপাহীও সংগ্ৰহ কৰিবলৈ উদ্যোগ কৰিলে। এনে হল যে আকৌ দেশত ৰণ হয়। বুঢ়া গোঁহাই ডাঙ্গৰীয়াই ই সকল কথা বুঝ পাই স্বৰ্গদেৱ আৰু ৰাজমাৱ দেৱতালৈ কই পঠালে। কিন্তু একো প্ৰতিকাৰৰ আশা নাপালে। ৰাজ মাতৃ দেৱতাই স্বৰ্গদেৱক ভালকৈ বুঝাই কলে হয় কিন্তু স্বৰ্গদেৱৰ কপট নুগুছিল। পাছে বুঢ়া গোঁহাইয়ে আন আন ডাঙ্গৰীয়া ও ফুকন বড়ুৱা সকললৈ ইয়াকে কই পঠালে, বোলে গোজেই গছ হই এতিয়া দেশ উপান্ত কৰে। চাৰিঙ্গিয়া ফুকন যেনেকৈ বুঢ়া গোঁহাইক সেইদৰে আন আন লোককো অপমান আৰু অবজ্ঞা কৰি স্বৰ্গদেৱৰ অনুগ্ৰহক কুব্যবহাৰ কৰিছিল। সকলোৱে বুঢ়া গোঁহাইৰ মততে মত দিলে। পাছে ১৭৩৬ শকৰ আষাঢ় মাহত এদিন তিনিওজনা ডাঙ্গৰীয়া বড় বড়ুৱা ফুকন প্ৰতি সকলো বড় চ’ৰালৈ গ’ল।<noinclude></noinclude> 2mrdw4ux3vy3s311b7w2697v9o45b0d 2 74045 250674 248808 2026-05-22T11:45:46Z BabulB 104 250674 wikitext text/x-wiki তাম্ৰেশ্বৰী মন্দিৰৰ ২৪, ২৫ পৃষ্ঠাৰ বাবে [[পৃষ্ঠা:Sarapat.pdf/৬৩]] {{Img float | file = বড়বউ - সত্যচরণ মিত্র (১৯১৭) (page 76 crop).jpg | width = 100px | align = center | cap = অবিনাশ গঙ্গা হইতে শব তুলিতেছে।—৬৯ পৃষ্ঠা}} {{***|3|4em|char=…}} {{Custom rule|lo|141}} {{rule|8em|align=left}} {{smallrefs|85%}} {| class="wikitable" {{center|<poem>সাৰণি- ১ বৰ্তমান অসম ৰাজ্যৰ জনবিন্যাস : ১৯৩১-১৯৭১</poem>}} {| | |- | ||১৯৩১ || ||১৯৫১ || || ||১৯৭১ |- | ||হাজাৰ ||:শতাংশ ||হাজাৰ|| :শতাংশ || (হাজাৰ)||:শতাংশ |- | অসমীয়াভাষী ||১৯৮৪ ||(৩৬) ||৪৯৪৬ || (৬২) || ৮৯০৫||(৬১)) |- | বাংলাভাষী ||১৬৭২ ||(৩০) ||১৬৮৫ || (২১) || ২৮৮২||(২০) |- | অন্যান্য ||১৯০৫ ||(৩৪) ||১৩৯৮ || (১৭) || ২৯৩৮||(১৯) |- | মুঠ জনসংখ্যা ||৫৫৬১ ||(১০০) ||৮০২৯ || (১০০) || ১৪৬২৫||(১০০) |} উৎস: Statistical Hand book of Assam 1978, Govt. of Assam,<br/> Guwahati আৰু অন্যান্য।}} [https://w.wiki/5LC Meta] * <nowiki>[[সাঁচ:Edition row/doc|'''Property Code''']]</nowiki> * <nowiki>[[ৱিকিউৎস:উৎকৃষ্ট পৃষ্ঠাসমূহ| '''উৎকৃষ্ট পৃষ্ঠাৰ উদাহৰণ''']]</nowiki> * <nowiki>[[শ্ৰেণী:ক্ষিপ্ৰ বিলোপনৰ প্ৰাৰ্থী|'''ক্ষিপ্ৰ বিলোপনৰ প্ৰাৰ্থী''']]</nowiki> {{versions | title = ভানুমতী | author = পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা | notes = }} Versions of The Hound of the Baskervilles include: * "[[ভানুমতী]]'', [[প্ৰকাশক:অসম প্ৰকাশন পৰিষদ|অসম প্ৰকাশন পৰিষদ]]ৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত *Asterisk: (*): The first and most common symbol. *Dagger: (†): Also known as an obelisk. *Double Dagger: (‡): Also known as a diesis. *Section Mark: (§). *Parallel Bar: (‖): Sometimes referred to as a vertical bar. *Paragraph Mark: (¶): Also known as a pilcrow. <nowiki>[[শ্ৰেণী:সংস্কৰণ পৃষ্ঠা]] [[শ্ৰেণী:১৯৮০ বৰ্ষৰ কৰ্ম]] [[Category:1890 works]] [[Category:Versions pages]] {{SIC|স্পষ্টৰূপে|স্প ৰূপে}} {{gap|3em}} </nowiki> [[শ্ৰেণী:সদস্য উপপৃষ্ঠা]] * [https://w.wiki/9YU2 Template:illegible] * [https://w.wiki/Eed5 ৰিকনষ্ট্ৰাকচন সাঁচ] {{illegible|texttip=text text text|nodash=no}} *{{Missing image}} *Gives <pre>{{illegible|text text text}}</pre> * <pre>{{Reconstruct|word}}</pre> for text that is missing or illegible, but can be reconstructed based on context or using other sources * [[:en:Template:Reconstruct|পুনৰগঠন সাঁচ]] [[:en:Template:Illegible|অপঠনীয় সাঁচ]] ;প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ {{Tlist start |sparql={{#invoke:SPARQL|get_sparql_query}} |columns=item,label,P577,P655,P98,P1433,P1957,P123 |row_template=Edition row |skip_table=1 |freq=365 |sort=P577 }} {{Edition row|item = [[:d:Q123553874|Q123553874]]|label = [[ৰণ্ জেউতি]]|P577 = 1955|P1957 = ৰণ্ জেউতি.pdf |P123 = }} {{Edition row|item = [[:d:Q118127841|Q118127841]]|label = [[চলচ্চিত্ৰ]]|P577 = 1996|P1957 = Chalachitra.pdf |P123 = }} {{Edition row|item = [[d:Q135261055|Q135261055]]|label = [[অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ত্ব]]|P577 = 1999|P1957 = অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ত্ব.djvu |P123 = }} {{Tlist end}} rkbmd8orlc6z0fj0n0pl9lkeexcfq8u 0 91745 250613 2026-05-21T16:03:33Z BabulB 104 "{{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/দশম অধ্যায়|দশম অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/দ্বাদশ অধ্যায়|দ্বাদশ অধ্যায়]] | n..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250613 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/দশম অধ্যায়|দশম অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/দ্বাদশ অধ্যায়|দ্বাদশ অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=126 to=142/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] 87q488yu2dqnjxyxpx9tt024ae928wo 0 91746 250617 2026-05-21T16:19:14Z BabulB 104 "{{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/প্ৰথম অধ্যায়|প্ৰথম অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=1 to=1/> {{page..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250617 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/প্ৰথম অধ্যায়|প্ৰথম অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=1 to=1/> {{page break|label=}} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=2 to=2/> {{page break|label=}} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=3 to=3/> {{page break|label=}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] [[শ্ৰেণী:বুৰঞ্জী]] 0xz5nu7cu547lfllgvenl38j1bbgdtc 0 91747 250644 2026-05-22T05:25:06Z BabulB 104 "{{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/ত্ৰয়োদশ অধ্যায়|ত্ৰয়োদশ অধ্যায়]] | next = আসাম বুৰঞ্জী/পঞ্চদশ অধ্যায়|পঞ্চদ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250644 wikitext text/x-wiki {{header | title = আসাম বুৰঞ্জী | author = গুণাভিৰাম বৰুৱা | year = | translator = | section = | previous = [[আসাম বুৰঞ্জী/ত্ৰয়োদশ অধ্যায়|ত্ৰয়োদশ অধ্যায়]] | next = [[আসাম বুৰঞ্জী/পঞ্চদশ অধ্যায়|পঞ্চদশ অধ্যায়]] | notes = | categories = }} <pages index="আসাম বুৰঞ্জী.pdf" from=179 to=184/> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} [[শ্ৰেণী:গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম]] rthxjpbcff5jyu4f1fnv0wgcsbp5mib 10 91748 250653 2026-05-22T07:13:44Z Bodhisattwa 490 "{{userbox |id=[[চিত্র:BritishLibrary.svg|20px]]|info=এই গ্ৰন্থখন ব্ৰিটিছ লাইব্ৰেৰীর [https://web.archive.org/web/20231001055233/https://www.bl.uk/projects/two-centuries-of-indian-print ভাৰতীয় ছপাশালৰ দ্বিশতবাৰ্ষিক প্ৰকল্প] ৰ পৰা প্ৰাপ্ত। অধিক জানিবলৈ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250653 wikitext text/x-wiki {{userbox |id=[[চিত্র:BritishLibrary.svg|20px]]|info=এই গ্ৰন্থখন ব্ৰিটিছ লাইব্ৰেৰীর [https://web.archive.org/web/20231001055233/https://www.bl.uk/projects/two-centuries-of-indian-print ভাৰতীয় ছপাশালৰ দ্বিশতবাৰ্ষিক প্ৰকল্প] ৰ পৰা প্ৰাপ্ত। অধিক জানিবলৈ এই [[:bn:WS:TCIPগ্লেম প্ৰকল্পলৈ]] যাওঁক।}}<includeonly>[[শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ছপাশালৰ দ্বিশতবাৰ্ষিক প্ৰকল্পৰ গ্ৰন্থ]]</includeonly> 4lyqmx9hmdv14i9dao5es2ddb4p6qee 106 91749 250654 2026-05-22T07:14:38Z Bodhisattwa 490 "" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250654 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=অসমীয়া লরার মিত্র |Language=as |Volume= |Edition=৫ |Author=আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor=গুণাভিৰাম বৰুৱা |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher= |Address= |Year=1877 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=OCR |Pages=<pagelist /> |Volumes= |Remarks= |Notes={{BL-TCIP}} |Width= |Css= |Header= |Footer= }} 93h9bs21b8t0e5c4sva0hcor8juhhbf 250655 250654 2026-05-22T07:37:37Z JyotiPN 1603 250655 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=অসমীয়া লরার মিত্ৰ |Language=as |Volume= |Edition=৫ |Author=আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor=গুণাভিৰাম বৰুৱা |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher= |Address= |Year=1877 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=OCR |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2="বিজ্ঞাপন" 86="বিজ্ঞাপন" 4="-" 5="ভূমিকা" 6="-" 7="1" 3="প্ৰথম পৃষ্ঠা" /> |Volumes= |Remarks= |Notes={{BL-TCIP}} |Width= |Css= |Header= |Footer= }} q54sfj2wi0iac3jfao39ic9fdgy0kj3 14 91750 250656 2026-05-22T07:40:47Z BabulB 104 "[[শ্ৰেণী:প্ৰকাশ বৰ্ষ অনুসৰি গ্ৰন্থ]]" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250656 wikitext text/x-wiki [[শ্ৰেণী:প্ৰকাশ বৰ্ষ অনুসৰি গ্ৰন্থ]] qe89ymkq8qbo3b7a0t4ei7vy8r8fs6b 106 91751 250657 2026-05-22T07:42:49Z Bodhisattwa 490 "" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250657 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=অসমীয়া লরার মিত্ৰ |Language=as |Volume= |Edition=৬ |Author=আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor=গুণাভিৰাম বৰুৱা |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher= |Address= |Year=1878 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=OCR |Pages=<pagelist /> |Volumes= |Remarks= |Notes={{BL-TCIP}} |Width= |Css= |Header= |Footer= }} h43ldikj5ebuyf8ou6zz5z9z5pwd40q 14 91752 250661 2026-05-22T07:51:38Z BabulB 104 "[[শ্ৰেণী:প্ৰকাশ বৰ্ষ অনুসৰি গ্ৰন্থ]]" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 250661 wikitext text/x-wiki [[শ্ৰেণী:প্ৰকাশ বৰ্ষ অনুসৰি গ্ৰন্থ]] qe89ymkq8qbo3b7a0t4ei7vy8r8fs6b