ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.12 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 74237 256435 205015 2026-07-27T06:50:38Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256435 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Himashree Borah" />{{rh||তেজীমলাৰ মাকৰ সন্ধানত|১৭১}}</noinclude> {{gap}}চিঠি লিখি খবৰ দিয়াইছে পূজা কৰাটো, মানুহ পঠিয়াই দিছে তৰা-নৰা ছিঙি বিধায়কৰ ওচৰলৈ যাবলৈ, সংবাদদাতাও মতাইছে। বিধায়কেতো ভালেই পাইছে সেইবাবে— পূজাকে কৰি থাকক!' {{gap}}বিপুলে একো সংযোগ উলিয়াব নোৱাৰি অন্যমনস্ক হৈ বহি আছে। শনিয়েও বুজিছে, সি কাকো একো বুজাব পৰা নাই। সকলোৱে এটা কথা জানে— শনিয়ে বহুত পঢ়ে। সি য’তেই থাকিবলৈ যায়, অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ লগত তাৰ কিতাপৰ মোনাটোও কঢ়িয়াই লৈ যায়। সংগঠনৰ ল'ৰায়ো পঢ়াৰ কথা গাঁৱৰ মানুহে কল্পনাই কৰা নাছিল। সুকন্যাই ভাবিলে, 'সি পঢ়ি পঢ়ি এতিয়া বমিয়াই আছে। কিতাপ পঢ়ি কি কৰিলে সি? সোণ চুৰ কৰিলে! ডকাইত এটা সি।’ {{gap}}তাৰ প্ৰতি গোপালৰ ভাল ভাব এটা আছে, তথাপি বিৰক্তিৰে লঘু সুৰত ক'লে,‘শংকৰৰ প্ৰতি বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন বিৰোধ হৈছে। তেনেকেই কত ভাগ ভাগ গুৰু ওলাল, কিন্তু এইটো বিৰোধ আজি প্ৰথম শুনিলোঁ! চোৱা, ক'বলৈ বেয়া, কিন্তু তোমালোকেও লোকৰ ঘৰত খাই-বৈহে আছা, অচিন ঠাইত। তোমাৰ হাতত বন্দুক আছে, তুমিহে ৰাইজক শিকাব লাগিব। কিন্তু কিতো কৰিব পাৰিছা?' {{gap}}'তোমালোক মানে মই মোৰ মনৰ কথাটোহে কৈছোঁ, এইটো আলফাই কোৱা নাই।'শনিয়ে গোপালৰ মনটো নিৰীক্ষণ কৰি ক'লে। বেলেগে তাক তেনেকৈ কোৱাৰ সাহস নকৰিলেহেঁতেন, গোপাল কথকী মানুহ, তেওঁ কথা চোবাই চোবাই মানুহক যেনেকৈ ক'লেও বেয়া নোপাৱা সম্পৰ্ক এটা গঢ়ি ল'ব পাৰে, সেইবাবেই সিও তেওঁৰ প্ৰশ্নটো শুনি বেয়া পোৱা নাই, খঙো নাই উঠা। সি আকৌ ক’লে, ‘আমাৰ এতিয়া পৰিৱেশ নাই। অকলে কেইজনমানে পৰিৱেশ গঢ়িব নোৱাৰি, শোষণে আমাক সজাত বন্দী কৰি থৈছে,সেইবাবে মুক্তিৰ বাবে বন্দুক ল'ব লগা হৈছে। আমাক যদি বেলেগ এখন সমাজ দিলেহেঁতেন আমি সহজেই বহুত কৰিব পাৰিলোঁহেঁতেন। আমি য'ত আশ্ৰয় লৈ আছোঁ তাত ৰাইজৰ লগত তৰ্ক কৰি বা তেওঁলোকৰ বিশ্বাস ভাঙি আমি নুবুজাওঁ। আমাক নিজৰ দৰে নল’লে আমাৰে বিপদ হ’ব, এইটো আমাৰ কৌশল, গোপনে থাকিবলৈ সহায় লাগিব আমাক।’ {{gap}}‘বাৰু বাদ দিয়া, তোমাৰ অভিজ্ঞতা কোৱা। পৰেশ বৰুৱা, অৰবিন্দ ৰাজখোৱাহঁতক কেতিয়াবা লগ পাইছানে?' {{gap}}‘আগতে কথা হৈছোঁ, ৱায়াৰলেছত। লগ পোৱা নাই। এতিয়াৰ পৰিস্থিতিটো এয়াই হৈছে! এতিয়া কথাৰ যোগাযোগবোৰো সিমান নচলে, অলপ অসুবিধা আছে।’ {{gap}}'বৰ বেয়া দিন আহিল! এইবোৰ কি হ'বগৈ, কি নহ'বগৈ, ম‍ই একো ভাবি অন্ত নাপাওঁ। ল'ৰাবোৰ মাৰিয়েই আছে। মৰি মৰি শেষ হ'বগৈ মানুহবোৰ। সেইবোৰটো এনেই মৰা দৰে হৈছে।'<noinclude></noinclude> rexm1l6ykvgsq5w76w1lqlfrlr9fy90 256436 256435 2026-07-27T06:52:38Z Himashree Borah 3591 256436 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Himashree Borah" />{{rh||তেজীমলাৰ মাকৰ সন্ধানত|১৭১}}</noinclude> চিঠি লিখি খবৰ দিয়াইছে পূজা কৰাটো, মানুহ পঠিয়াই দিছে তৰা-নৰা ছিঙি বিধায়কৰ ওচৰলৈ যাবলৈ, সংবাদদাতাও মতাইছে। বিধায়কেতো ভালেই পাইছে সেইবাবে— পূজাকে কৰি থাকক!' {{gap}}বিপুলে একো সংযোগ উলিয়াব নোৱাৰি অন্যমনস্ক হৈ বহি আছে। শনিয়েও বুজিছে, সি কাকো একো বুজাব পৰা নাই। সকলোৱে এটা কথা জানে— শনিয়ে বহুত পঢ়ে। সি য’তেই থাকিবলৈ যায়, অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ লগত তাৰ কিতাপৰ মোনাটোও কঢ়িয়াই লৈ যায়। সংগঠনৰ ল'ৰায়ো পঢ়াৰ কথা গাঁৱৰ মানুহে কল্পনাই কৰা নাছিল। সুকন্যাই ভাবিলে, 'সি পঢ়ি পঢ়ি এতিয়া বমিয়াই আছে। কিতাপ পঢ়ি কি কৰিলে সি? সোণ চুৰ কৰিলে! ডকাইত এটা সি।’ {{gap}}তাৰ প্ৰতি গোপালৰ ভাল ভাব এটা আছে, তথাপি বিৰক্তিৰে লঘু সুৰত ক'লে,‘শংকৰৰ প্ৰতি বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন বিৰোধ হৈছে। তেনেকেই কত ভাগ ভাগ গুৰু ওলাল, কিন্তু এইটো বিৰোধ আজি প্ৰথম শুনিলোঁ! চোৱা, ক'বলৈ বেয়া, কিন্তু তোমালোকেও লোকৰ ঘৰত খাই-বৈহে আছা, অচিন ঠাইত। তোমাৰ হাতত বন্দুক আছে, তুমিহে ৰাইজক শিকাব লাগিব। কিন্তু কিতো কৰিব পাৰিছা?' {{gap}}'তোমালোক মানে মই মোৰ মনৰ কথাটোহে কৈছোঁ, এইটো আলফাই কোৱা নাই।'শনিয়ে গোপালৰ মনটো নিৰীক্ষণ কৰি ক'লে। বেলেগে তাক তেনেকৈ কোৱাৰ সাহস নকৰিলেহেঁতেন, গোপাল কথকী মানুহ, তেওঁ কথা চোবাই চোবাই মানুহক যেনেকৈ ক'লেও বেয়া নোপাৱা সম্পৰ্ক এটা গঢ়ি ল'ব পাৰে, সেইবাবেই সিও তেওঁৰ প্ৰশ্নটো শুনি বেয়া পোৱা নাই, খঙো নাই উঠা। সি আকৌ ক’লে, ‘আমাৰ এতিয়া পৰিৱেশ নাই। অকলে কেইজনমানে পৰিৱেশ গঢ়িব নোৱাৰি, শোষণে আমাক সজাত বন্দী কৰি থৈছে,সেইবাবে মুক্তিৰ বাবে বন্দুক ল'ব লগা হৈছে। আমাক যদি বেলেগ এখন সমাজ দিলেহেঁতেন আমি সহজেই বহুত কৰিব পাৰিলোঁহেঁতেন। আমি য'ত আশ্ৰয় লৈ আছোঁ তাত ৰাইজৰ লগত তৰ্ক কৰি বা তেওঁলোকৰ বিশ্বাস ভাঙি আমি নুবুজাওঁ। আমাক নিজৰ দৰে নল’লে আমাৰে বিপদ হ’ব, এইটো আমাৰ কৌশল, গোপনে থাকিবলৈ সহায় লাগিব আমাক।’ {{gap}}‘বাৰু বাদ দিয়া, তোমাৰ অভিজ্ঞতা কোৱা। পৰেশ বৰুৱা, অৰবিন্দ ৰাজখোৱাহঁতক কেতিয়াবা লগ পাইছানে?' {{gap}}‘আগতে কথা হৈছোঁ, ৱায়াৰলেছত। লগ পোৱা নাই। এতিয়াৰ পৰিস্থিতিটো এয়াই হৈছে! এতিয়া কথাৰ যোগাযোগবোৰো সিমান নচলে, অলপ অসুবিধা আছে।’ {{gap}}'বৰ বেয়া দিন আহিল! এইবোৰ কি হ'বগৈ, কি নহ'বগৈ, ম‍ই একো ভাবি অন্ত নাপাওঁ। ল'ৰাবোৰ মাৰিয়েই আছে। মৰি মৰি শেষ হ'বগৈ মানুহবোৰ। সেইবোৰটো এনেই মৰা দৰে হৈছে।'<noinclude></noinclude> 8kxs2qujcxydovnv4c1yso91udeghzs 106 92886 256420 254006 2026-07-26T18:54:18Z JyotiPN 1603 256420 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=সীতা সয়ম্বৰ |Language=as |Volume= |Edition=প্ৰথম সংস্কৰণ |Author=প্ৰসন্নচন্দ্ৰ বৰুৱা |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=প্ৰসন্নচন্দ্ৰ বৰুৱা |Address=কলিকতা |Year=1911 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=OCR |Pages=<pagelist 1="প্ৰথম পৃষ্ঠা" 2="-" 3="পাতনি" 4="-" 24to25="মুদ্ৰণ সংশোধন কৰিব নালাগে" 26="24" /> |Volumes= |Remarks= |Notes={{GLAMNSJ}} |Width= |Css= |Header={{rh|{{{PAGENUM}}}|সীতা-সয়ম্বৰ|{{{PAGENUM}}}}} |Footer= }} 2lb4gt9e3dc0wnywqw8gsjreo23v2j7 256421 256420 2026-07-26T18:55:12Z JyotiPN 1603 256421 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=সীতা সয়ম্বৰ |Language=as |Volume= |Edition=প্ৰথম সংস্কৰণ |Author=প্ৰসন্নচন্দ্ৰ বৰুৱা |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=প্ৰসন্নচন্দ্ৰ বৰুৱা |Address=কলিকতা |Year=1911 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=OCR |Pages=<pagelist 1="প্ৰথম পৃষ্ঠা" 2="-" 3="পাতনি" 4="-" 24to25="মুদ্ৰণ সংশোধন কৰিব নালাগে" 26="24" /> |Volumes= |Remarks= |Notes={{GLAMNSJ}}<br/> ২৩ আৰু ২৪ নং পৃষ্ঠা দুটা দুবাৰকৈ আছে। |Width= |Css= |Header={{rh|{{{PAGENUM}}}|সীতা-সয়ম্বৰ|{{{PAGENUM}}}}} |Footer= }} r583gd55e7vysg69a5l4ofdt0w5hiat 104 93486 256433 255946 2026-07-27T04:00:52Z BabulB 104 256433 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Dipankar Das" />{{rh||পাত।|২৭}}</noinclude>হৈ থাকে। এনেকৈ পাত সজোৱা প্ৰণালীক অভিমুখ পত্র বিন্যাস বোলে। {{gap}}আকণৰ পত্রবিন্যাস মধুৰিআমৰ নিচিনা নহয়। তাৰ ঠালটোৰ এজোৰ পাতে তলৰ আৰু ওপৰৰ পাত দুজোৰৰ লগত সমকোণ কৰে । এনে অভিমুখ পত্রবিন্যাসক সমকোণ অভিমুখ পত্রবিন্যাস বোলা যায়। অনুসন্ধান কৰিলে সমকোণ পত্ৰবিন্যাসৰ গছ বহুতো দেখিবলৈ পোৱা যায়। {{gap}}কিছুমান গছৰ ঠাল ঠেঙ্গুলিৰ প্ৰতি গাঁঠিত এটাকৈ মাথোন পাত ওলায়। আৰু পাতবোৰ ঠিক ইস্ক্ৰুপৰ পেঁচৰদৰে সজোৱা থাকে। এনেকুৱা পত্রবিন্যাসক 'একান্তৰ' পত্রবিন্যাস বোলে। আতলচ, আম, কঁঠাল, তিসি প্রভৃতি বহুত গছৰ পাত একান্তৰ বিন্যাসত সজোৱা। {{gap}}এটা আতলচৰ ঠালৰ এটা পাত যদি উত্তৰ মুখীয়া হৈ থাকে, তেন্তে সেই পাতটোৰ পাছৰ দ্বিতীয় পাতটো উত্তৰ মুখীয়া। কিন্তু আম গছৰ তেনে নহয়। তাৰ উত্তৰ মুখীয়া পাতটোৰ পাচৰ পঞ্চম পাতটোহে উত্তৰ মুখীয়া। {{gap}}আতলচৰ ঠালটোৰ উত্তৰ মুখীয়া পাতটোৰ গুৰিত এডাল সূতা বান্ধি প্ৰতিটা পাতৰ গুৰিয়েদি মেঢ়াই নিলে, সূতা ভাল ইস্কুপৰ পেঁচৰ দৰে ওপৰলৈ উঠি যাব। আৰু ঠালটোৰ গাত সম্পূর্ণ এমেৰ খাই দ্বিতীয় উত্তৰ মুখীয়া পাতটোৰ গুৰি পাব । বৈজ্ঞানিক পণ্ডিতসকলে পাতৰ এই নিয়মটো {{sfrac|১|২}} এই ভগ্নাংশেৰে প্ৰকাশ কৰে। {{sfrac|১|২}} ৰে এক মেৰত দ্বিতীয় পাতৰ মিল বুজায়।<noinclude></noinclude> ngcthtk38f3n2xqtym37pgus4rng30m 256434 256433 2026-07-27T04:02:35Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 256434 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||পাত।|২৭}}</noinclude>হৈ থাকে। এনেকৈ পাত সজোৱা প্ৰণালীক অভিমুখ পত্র বিন্যাস বোলে। {{gap}}আকণৰ পত্রবিন্যাস মধুৰিআমৰ নিচিনা নহয়। তাৰ ঠালটোৰ এজোৰ পাতে তলৰ আৰু ওপৰৰ পাত দুজোৰৰ লগত সমকোণ কৰে । এনে অভিমুখ পত্রবিন্যাসক সমকোণ অভিমুখ পত্রবিন্যাস বোলা যায়। অনুসন্ধান কৰিলে সমকোণ পত্ৰবিন্যাসৰ গছ বহুতো দেখিবলৈ পোৱা যায়। {{gap}}কিছুমান গছৰ ঠাল ঠেঙ্গুলিৰ প্ৰতি গাঁঠিত এটাকৈ মাথোন পাত ওলায়। আৰু পাতবোৰ ঠিক ইস্ক্ৰুপৰ পেঁচৰদৰে সজোৱা থাকে। এনেকুৱা পত্রবিন্যাসক 'একান্তৰ' পত্রবিন্যাস বোলে। আতলচ, আম, কঁঠাল, তিসি প্রভৃতি বহুত গছৰ পাত একান্তৰ বিন্যাসত সজোৱা। {{gap}}এটা আতলচৰ ঠালৰ এটা পাত যদি উত্তৰ মুখীয়া হৈ থাকে, তেন্তে সেই পাতটোৰ পাছৰ দ্বিতীয় পাতটো উত্তৰ মুখীয়া। কিন্তু আম গছৰ তেনে নহয়। তাৰ উত্তৰ মুখীয়া পাতটোৰ পাচৰ পঞ্চম পাতটোহে উত্তৰ মুখীয়া। {{gap}}আতলচৰ ঠালটোৰ উত্তৰ মুখীয়া পাতটোৰ গুৰিত এডাল সূতা বান্ধি প্ৰতিটা পাতৰ গুৰিয়েদি মেঢ়াই নিলে, সূতা ডাল ইস্ক্ৰুপৰ পেঁচৰ দৰে ওপৰলৈ উঠি যাব। আৰু ঠালটোৰ গাত সম্পূর্ণ এমেৰ খাই দ্বিতীয় উত্তৰ মুখীয়া পাতটোৰ গুৰি পাব। বৈজ্ঞানিক পণ্ডিতসকলে পাতৰ এই নিয়মটো {{sfrac|১|২}} এই ভগ্নাংশেৰে প্ৰকাশ কৰে। {{sfrac|১|২}} ৰে এক মেৰত দ্বিতীয় পাতৰ মিল বুজায়।<noinclude></noinclude> rbx9ptvcc6bagu346qcy9sfs54ndy6k 104 93656 256414 256392 2026-07-26T18:25:04Z JyotiPN 1603 256414 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||বিপ্লবী বাহিনী|১৯}}</noinclude>{{gap}}ঘটনাৰ দিনা শেষ নিশা টোপনিৰ পৰা উঠি গুৰুজীয়ে মাত লগালে “বেনি...” {{gap}}তেওঁৰ মাত শুনি শিষ্য এজন সোমাই আহিল। তাক দেখি ক’লে “মিহিৰ আৰু দীপেনক মাতা।” {{gap}}বেনিয়ে উত্তৰ দিলে “সিহঁত এতিয়াও উলটি অহা নাই গুৰুজী...” {{gap}}“কি?” বুলি আচৰিত হৈ ৱালত থকা ডাঙৰ ঘৰীটোলৈ চাই গুৰুজীয়ে ক’লে “এতিয়া পাচ বাজিল। ৰাতি পুৱালেই। এতিয়ালৈকে পোৱাহি নাই যদি নিশ্চয় কিবা দুৰ্ঘটনা ঘটিছে।” বুলি থিয় হৈ অস্থিৰ ভাবেৰে কেইখোজমান ঘৰৰ ভিতৰতে ঘূৰি ফুৰি মাত লগালে “নবসিং...” {{gap}}আন এজন শিষ্য সোমাই আহি কলে “আদেশ কৰক গুৰুজী...” {{gap}}“সিহঁত এতিয়াও আহি নোপোৱা দেখি মোৰ মনত ভীষণ সন্দেহ হৈছে। তোমালোক দুজনে এতিয়াই গৈ সবিশেষ বাতৰি আনিব লাগে। এই মুহূৰ্ত্ততে যোৱা। ৰেলৱে গেৰেজত জীপগাড়ী এখন আছে। এয়া চাবি লোৱা। দুৱাৰৰ তলাটো আগৰ দৰে বন্ধ কৰি থৈ যাবা। যাতে কোনোৱে সন্দেহ নকৰে।” {{gap}}আদেশ পোৱাৰ লগে লগে বেনি আৰু নবসিং নামৰ শিষ্য দুজনে তাৰপৰা ওলাই গ’ল।গুৰুজীয়ে চিন্তিত মনেৰে কোঠালীৰ ভিতৰতে কেইপাকমান ঘূৰি ফুৰিলে। এবাৰ তললৈ নামি গৈ তীক্ষ্ণদৃষ্টিৰে চাৰিওফালে চাই নৈৰ পাৰলৈ গৈ বালিৰ ফাললৈ বহুত সময়লৈ চাই থাকি আকৌ আগৰ কোঠালীলৈ ঘূৰি আহিল। তেওঁৰ কোঠালীৰ গাতে লগা কোঠালীটোত আন এজনে শুই আছিল। দুৱাৰখন মেলি কৰ্কশ মাতেৰে মাতিলে “বাদল...” {{gap}}মাত শুনি শুই থকা জনে ধৰফৰ কৰে উঠি বহি চকু মোহাৰি উত্তৰ দিলে “আদেশ কৰক গুৰুজী...” {{gap}}গুৰুজীয়ে ক’লে “কুম্ভকৰ্ণৰ দৰে ওৰে ৰাতি পৰি আছা। তোমালোকৰ পৰা কোনো কাম আশা কৰিব নোৱাৰি। এই বাৰৰ পৰা তোমালোকৰ কামৰ সালসলনি কৰিম। এতিয়া যোৱা, প্ৰথমে চাহ-জলপানৰ বন্দোবস্ত কৰি আহাগৈ। তোমাৰ লগত বহুত কথা আছে...” {{gap}}কোনো উত্তৰ নিদি হুকুম মতে বাদলে তললৈ নামি গল আৰু অলপ<noinclude></noinclude> 6lnfk2rpydicooaa2damftk3m7nkzgm 104 93684 256415 2026-07-26T18:31:45Z JyotiPN 1603 /* লিখা নথকা */ 256415 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="JyotiPN" /></noinclude><noinclude></noinclude> c4vssvh8k90qs1o5skxsnkdos1t2ii5 104 93685 256416 2026-07-26T18:32:05Z JyotiPN 1603 /* লিখা নথকা */ 256416 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="JyotiPN" /></noinclude><noinclude></noinclude> c4vssvh8k90qs1o5skxsnkdos1t2ii5 104 93686 256417 2026-07-26T18:38:31Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256417 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''সীতা-স্বয়ম্বৰ।'''}}}} {{dhr}} {{Rule|8em}}}} {{dhr}} {{Block center/s}}<poem>(শ্ৰী)কৃষ্ণায় বাসুদেবায় দৈবকীনন্দনায় চ। নন্দগোপকুমাৰায় গোবিন্দায় নমোনমঃ॥ নমঃ পঙ্কজনাভায় নমঃ পঙ্কজমালিনে। নমঃ পঙ্কজনেত্ৰায় নমস্তে পঙ্কজাঙ্ঘ্ৰয়ে॥ বসুদেবসুতং কৃষ্ণং কংসচানূৰমৰ্দ্দনং। দৈবকীহৃদয়ানন্দং কৃষ্ণং বন্দে জগদ্‌গুৰুং॥</poem>{{Block center/e}} {{dhr}} {{Rule|5em}}}} {{dhr}} {{Block center/s}} <poem>প্ৰথমতে বন্দো মই গুৰু কৰ্ণধাৰ। যাহাৰ প্ৰসাদে ভব নদী হয় পাৰ॥ দ্বিতীয়তে বন্দো মই পিতৃৰ চৰণ। যাহাৰ প্ৰসাদে মোৰ সংসাৰ দৰ্শন॥ ১ তৃতীয়তে বন্দো মই মাতৃ দুই পাৱ। যাহাৰ দুখৰ কথা কহন নযায়॥ দশ মাস দশ দিন গৰ্ভত ধৰিলা। বহু দুঃখ সহি মাতৃ জনমক দিলা॥ ২ হেনয় মাতৃৰ পদে কৰো নমস্কাৰ। মাতৃ বিনে জগতত সব অন্ধকাৰ॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> tn0gphmy4eahh7dr0qnzd8uofcb58zx 256418 256417 2026-07-26T18:39:02Z JyotiPN 1603 256418 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''সীতা-স্বয়ম্বৰ।'''}}}} {{dhr}} {{Rule|8em}} {{dhr}} {{Block center/s}}<poem>(শ্ৰী)কৃষ্ণায় বাসুদেবায় দৈবকীনন্দনায় চ। নন্দগোপকুমাৰায় গোবিন্দায় নমোনমঃ॥ নমঃ পঙ্কজনাভায় নমঃ পঙ্কজমালিনে। নমঃ পঙ্কজনেত্ৰায় নমস্তে পঙ্কজাঙ্ঘ্ৰয়ে॥ বসুদেবসুতং কৃষ্ণং কংসচানূৰমৰ্দ্দনং। দৈবকীহৃদয়ানন্দং কৃষ্ণং বন্দে জগদ্‌গুৰুং॥</poem>{{Block center/e}} {{dhr}} {{Rule|5em}} {{dhr}} {{Block center/s}} <poem>প্ৰথমতে বন্দো মই গুৰু কৰ্ণধাৰ। যাহাৰ প্ৰসাদে ভব নদী হয় পাৰ॥ দ্বিতীয়তে বন্দো মই পিতৃৰ চৰণ। যাহাৰ প্ৰসাদে মোৰ সংসাৰ দৰ্শন॥ ১ তৃতীয়তে বন্দো মই মাতৃ দুই পাৱ। যাহাৰ দুখৰ কথা কহন নযায়॥ দশ মাস দশ দিন গৰ্ভত ধৰিলা। বহু দুঃখ সহি মাতৃ জনমক দিলা॥ ২ হেনয় মাতৃৰ পদে কৰো নমস্কাৰ। মাতৃ বিনে জগতত সব অন্ধকাৰ॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> ls43bt29sx0ygwa9v25kyvixzvy2oad 104 93687 256419 2026-07-26T18:49:45Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256419 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৬|সীতা-স্বয়ম্বৰ।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> শিক্ষা গুৰু দীক্ষা গুৰু বন্দো নিষ্ট কৰি। আদি গুৰু বন্দো মই চৰণত পৰি॥ ৩ সভাসদ প্ৰতি মই কৰো নমস্কাৰ। মোহোৰ পদত দোষ নধৰিবা আৰ॥ সৰস্বতী মাতৃক কৰিয়া নমস্কাৰ। সীতা স্বয়ম্বৰ পদ কৰিবো প্ৰচাৰ॥ ৪ বঢ়া টুটা দোষ মোৰ ক্ষমা নিষ্ট কৰি। সব সমাজক বন্দো কৰ যোৰ কৰি॥ জয় জয় কৃষ্ণ দেৱ দৈৱকী নন্দন। ব্ৰহ্মা হৰে চিন্তে যাৰ চৰণ বন্দন॥ ৫ আতি অন্ত্য জাতি তবে যাৰ লৈয়া নাম। হেন কৃষ্ণ পদে কৰো সহস্ৰ প্ৰণাম॥ পূৰিলাহা যিটো জগতৰ মনস্কাম। হেন ৰাম পদে কৰো সদায়ে প্ৰণাম॥ ৬ একে ব্ৰহ্ম আসি চাৰি মূৰ্ত্তি অবতৰি। খণ্ডিলা ভূমিৰ ভাৰ অসুৰ সংহৰি॥ ব্ৰহ্মা আদি দেৱৰ সাধিলা প্ৰয়োজন। প্ৰণামো সাদৰে হেন ৰামৰ চৰণ॥ ৭ দশৰথ গৃহে হৰি ভৈলা অবতাৰ। দেখিয়া আনন্দ বৰ ভৈলা দেবতাৰ॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 4ng400ofdh4lzvc32ahi4cg90uqi7mm 104 93688 256422 2026-07-27T01:23:59Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256422 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ|৭}}</noinclude>সীতা-স্বয়ম্বৰ। চাৰি অংশে চতুৰ্ভুজ দেব নাৰায়ণ। বোলা জয় জয় সবে ৰামৰ চৰণ॥ ন ধন্য ৰাম লক্ষ্মণ সাৰ্থক ধনুৰ্দ্ধৰ। কাল দুই ভাইক প্ৰশংসা কৰিলা বহুতৰ॥ ইমত কতক দুয়ো কৰি মহা লীলা চৌদ্দ কোটী ৰাক্ষসক লালায়ে মাৰিলা॥ কৰ্ম্ম দেখি জানিলেক নুহিকে মানুষ। ভৈলা অবতাৰ ৰাম পৰম পুৰুষ॥ ৰাক্ষসক মাৰি হৰি কৰিবো নিৰ্য্যাণ। সাধিবোহো জগতৰ পৰম কল্যাণ॥ on the ৰামৰ প্ৰসাদে বিশ্বামিত্ৰ মুনিবৰ। . . . যজ্ঞ সাঙ্গ কৰি ভৈলা হৰিষ অন্তৰ॥ আপুনি আচৰে ধৰ্ম্ম মনুষ্যৰ নয়! এতেকে ঈশ্বৰ বুলি কেহো নজানয়। ১১ জনা এহি বুলি মনত গুণন্ত ৰুপৰৰ উপজিয়া আছে লক্ষ্মী জনকৰ খৰ॥ যেহি যেহি ৰূপে অৱতাৰ হন্ত হৰি।” উপজস্ত লক্ষ্মী দেবী সেহি ৰূপ ধৰি॥ ৰামৰূপে নাৰায়ণ আছন্ত সাক্ষাত। Buste সীতা ৰূপে লক্ষ্মী আছে জনক ঘৰত<noinclude></noinclude> 61vx6jdkne7udlawsfjlqz39namql2q 256431 256422 2026-07-27T02:16:15Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 256431 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ|৭}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> চাৰি অংশে চতুৰ্ভুজ দেব নাৰায়ণ। বোলা জয় জয় সবে ৰামৰ চৰণ॥ ৮ ধন্য ৰাম লক্ষ্মণ সাৰ্থক ধনুৰ্দ্ধৰ। দুই ভাইক প্ৰশংসা কৰিলা বহুতৰ॥ ইমত কতক দুয়ো কৰি মহা লীলা চৌদ্দ কোটী ৰাক্ষসক লালায়ে মাৰিলা॥ ৯ কৰ্ম্ম দেখি জানিলেক নুহিকে মানুষ। ভৈলা অবতাৰ ৰাম পৰম পুৰুষ॥ ৰাক্ষসক মাৰি হৰি কৰিবো নিৰ্য্যাণ। সাধিবোহো জগতৰ পৰম কল্যাণ॥ ১০ ৰামৰ প্ৰসাদে বিশ্বামিত্ৰ মুনিবৰ। যজ্ঞ সাঙ্গ কৰি ভৈলা হৰিষ অন্তৰ॥ আপুনি আচৰে ধৰ্ম্ম মনুষ্যৰ নয়। এতেকে ঈশ্বৰ বুলি কেহো নজানয়॥ ১১ এহি বুলি মনত গুণন্ত বুপবৰ। উপজিয়া আছে লক্ষ্মী জনকৰ ঘৰ॥ যেহি যেহি ৰূপে অৱতাৰ হন্ত হৰি। উপজস্ত লক্ষ্মী দেবী সেহি ৰূপ ধৰি॥ ১২ ৰামৰূপে নাৰায়ণ আছন্ত সাক্ষাত। সীতা ৰূপে লক্ষ্মী আছে জনক ঘৰত॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 9sxdtem4td3fcwmdftz06kxsl9n316s 256432 256431 2026-07-27T02:16:40Z JyotiPN 1603 256432 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ।|৭}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> চাৰি অংশে চতুৰ্ভুজ দেব নাৰায়ণ। বোলা জয় জয় সবে ৰামৰ চৰণ॥ ৮ ধন্য ৰাম লক্ষ্মণ সাৰ্থক ধনুৰ্দ্ধৰ। দুই ভাইক প্ৰশংসা কৰিলা বহুতৰ॥ ইমত কতক দুয়ো কৰি মহা লীলা চৌদ্দ কোটী ৰাক্ষসক লালায়ে মাৰিলা॥ ৯ কৰ্ম্ম দেখি জানিলেক নুহিকে মানুষ। ভৈলা অবতাৰ ৰাম পৰম পুৰুষ॥ ৰাক্ষসক মাৰি হৰি কৰিবো নিৰ্য্যাণ। সাধিবোহো জগতৰ পৰম কল্যাণ॥ ১০ ৰামৰ প্ৰসাদে বিশ্বামিত্ৰ মুনিবৰ। যজ্ঞ সাঙ্গ কৰি ভৈলা হৰিষ অন্তৰ॥ আপুনি আচৰে ধৰ্ম্ম মনুষ্যৰ নয়। এতেকে ঈশ্বৰ বুলি কেহো নজানয়॥ ১১ এহি বুলি মনত গুণন্ত বুপবৰ। উপজিয়া আছে লক্ষ্মী জনকৰ ঘৰ॥ যেহি যেহি ৰূপে অৱতাৰ হন্ত হৰি। উপজস্ত লক্ষ্মী দেবী সেহি ৰূপ ধৰি॥ ১২ ৰামৰূপে নাৰায়ণ আছন্ত সাক্ষাত। সীতা ৰূপে লক্ষ্মী আছে জনক ঘৰত॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 25glrrmouabt0gxpj7hig4oda2uvdk3 104 93689 256423 2026-07-27T01:24:27Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256423 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="JyotiPN" />{{rh|৮|সীতা-সয়ম্বৰ|}}</noinclude> নিশ্চয়ে হৈবন্ত সীতা ভাৰ্য্যা ৰাঘবৰ। জনক নৃপতি পাতি আছে স্বয়ম্বৰ। ১৩ ৰাম লক্ষ্মণক মিথিলাক লৈয়া যাও। সীতা সমে ৰাঘবৰ বিবাহ কৰাও॥ হেন মনে গুণি মুনি কৰিলন্ত সাৰ। ৰামক বোলন্ত শুনা বচন আমাৰ॥ ১৪ মিথিলা নগৰে আছে জনক নৃপতি। ৰাজ ঋষি ধৰ্ম্ম আচৰন্ত নিতে নিতি | Ney পুত্ৰমতে প্ৰজাক পালন্ত নৃপবৰে সীতা নামে আছে তাৰ দুহিতা স্নেহেৰে। dra ত্ৰৈলোক, মোহিনী কন্যা ৰূপে বিদ্যাধৰী। · কিবা লক্ষ্মী পাৰ্ববৰ্তী আছয় মুৰ্ত্তি ধৰি ৰত্নৰ যে মালা জ্বলে খোপাৰ ওপৰে। হৃদয়ত প্ৰকাশয় সাত সৰি হাৰে। কঙ্কালত প্ৰকাশয় ৰত্নৰ মেখেলা। পাৱত নেপুৰ বাজে ঊৰু ৰামকলা॥ দশ আঙ্গুলীত বাজে সুবৰ্ণৰ জিবী। ১৬ সীতাৰ সমান ৰূপ নাহি পৃথিবীতি॥ ১৭ ত ত্ৰৈলোক্যৰ ৰূপ হুয়া আছে একথান। অনেক যতনে বিধি কৰিলা নিৰ্ম্মাণ॥<noinclude></noinclude> ee1dgceifl1mmuvrws57pts032jwee1 104 93690 256424 2026-07-27T01:24:56Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256424 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="JyotiPN" />{{rh|৯|সীতা-সয়ম্বৰ|৯}}</noinclude> গুণন্ত মনত বসি জনক নৃপতি। কেমন বৰত বিহ। দিবো সীতা সতী॥ মনে গুণি বাজা পাছে কৰিলন্ত সাৰ। মৃগ মাৰি মহাদেবে দুয়াৰে আমাৰ। এড়ি গৈলা ধনু খান যেন বজ্ৰসাৰ। ৰাখিয়াছো গৃহে বহু যত্নেতে আমাৰ॥ ১৯ তাক ঘৰে থৈয়া মই বুলিলো বচন। তাহাতে লগাবে গুণ পাৰে যিটো জন॥ ইতো লক্ষ্মী সম কন্যা বিহা দিবো তাত। হেন অঙ্গীকাৰ ৰাজা কৰিলা পূৰ্ববত। * ২০ আলোচিলা মনে ৰাজা পাতো স্বয়ম্বৰ। মিথিলাত সভা পাতিলেক নৃপবৰ ৰাজাৰ উচিত সিংহাসন থৈলা পাৰি। নানাবিধ আসন থাপিলা সাৰি সাৰি। ২১ ৰাজাগণ ৰহিবাক প্ৰতি নৃপবৰে। নানা থানে থাপিলেক নানা বাস ঘৰে অনন্তৰে মাতি আনি দূত বহুতৰে। সমস্তয়ে জানকীৰ আহোক স্বয়ম্বৰে॥ অনন্তৰে ৰাজ্যভাৰ ভাৰ্য্যা পৰিহৰি। বহু ৰঙ্গে ৰাজাগণ চলে ৰঙ্গ কৰি॥<noinclude></noinclude> a7m6ovtvmoumi1zh8qn63lgcd21724s 104 93691 256425 2026-07-27T01:39:26Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256425 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ|২৩}}</noinclude> ৰামৰূপে পৃথিবীত ভৈলা অবভাৰ। হৰিব ভূমিৰ ভাৰ ৰাক্ষস সংহাৰ॥ তযু গৃহে লক্ষ্মী আছে সীতা নাম ধৰি। ৰূপে জিনি আছে যেন শত বিদ্যাধী॥ ৬৮ ৰামৰেসে ভাৰ্য্য৷ সীতা জানা স্বৰূপত। দিয়োক বিবাহ তুমি সীতাক ৰামত। হৈবেক তোমাৰ দেব পৰম কল্যাণ। এহি প্ৰয়োজনে আসিয়াছে। তযু থান॥ ৬১ জনক নৃপতি মাতিলন্ত হেন শুনি। আমাৰ বচন শুনিয়োক মহামুনি। নাহি পৃথিবীত ৰাজা দশৰথ সম! তাহান তনয় ৰাম পুৰুষ উত্তম এহেস্তে নিশ্চয় স্বামী হৈবেক সীতাৰ। কিন্তু এক মই কৰিয়াছে৷ অঙ্গীকাৰ॥ মৃগ মাৰি মহাদেবে দুয়াৰে আমাৰ। এড়ি গৈলা ধনুখান যেন বজ্ৰসাৰ॥ ৭১ তাক ঘৰে থৈয়া মই বুলিলো বচন। ইহাত লগাবে গুণ পাৰে যিটো জন॥ তাহাত বিবাহ সীতা দিবোহো নিশ্চয় নাপাৰিলো গুণ দিতে একো বাজাচয়। ৭২<noinclude></noinclude> m4ldy49iwiz425n0ry25t5dh7ih0mqq 104 93692 256426 2026-07-27T01:40:38Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256426 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ|২৪}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> ৰামক চাহন্তে অঙ্গীকাৰ হৰুৱাও। অঙ্গীকাৰ চান্তে জানো ৰামক নাপাও॥ ৰামক দেখিয়া মুনি গুণয় মনত মিছা অঙ্গীকাৰ কৰিলোহো সমাজত॥ ৭৩ এহেস্তে উত্তম বৰ সীতাৰ উচিত। বিধতাই আনিয়া কৰিলা উপস্থিত॥ মহা উতপাত মুনি কৰে মোৰ চিতানি নাপাৰিবো ৰাঘবে ধনুত গুণ দিত। 98 বিশ্বামিত্ৰে বোলয় জনক মহাভাগ। ইসব চিন্তাক তুমি কৰা পৰিত্যাগ॥ কোন বস্তু ধনুখান ৰামৰ আগত। চিন নাজানাহা তুমি প্ৰভু ৰামৰ মহত॥ ৭৫ অলপ বয়স ৰমি বয়সতে তাল। পৰম কঠিন ধনু-গেন বজ্ৰ কল্প॥ তাক ধৰি গৈয়া ৰামচন্দ্ৰে কি কৰিবো। আছোক গুণ দিবো ধনু সাড়িতে নৰিবো॥ ৭ নালাগে ভাঙ্গিব ধনু সীতা দেন্ত হাক। অঙ্গীকাৰ ছাড়ি পিতা দিয়োক আমকি॥ পাছে বিশ্বামিত্ৰ মুনি বুলিলা ৰামক। শুনিয়ো ৰাঘব ৰঘু কুলৰ তিলক॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 2xcd4iei3xugbqe5v6nd85dpclua1r9 104 93693 256427 2026-07-27T01:42:28Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256427 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ|২৫}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> শুনিয়ো সত্বৰে ৰাখিয়োক মোৰ বাক। ধনুখানি ভাঙ্গি বিহা কৰিয়ো সীতাক। শুনি ৰামচন্দ্ৰ উঠিলেক তাবক্ষণে। কঙ্কালত বস্ত্ৰ কাচি চলে ৰঙ্গমনে॥ ৭৮ ঋষিক প্ৰণামি চলি যান্ত ধীৰে ধীৰ। দেখি হাসি তুলিলেক ৰাজা নিৰন্তৰ॥ হাসিয়া চলন্ত প্ৰভু বমি মহাবল। সসাগৰ। ভূমি খান কৰে টলবল॥ ৭৯ ধনুৰ নিকটে গৈয়া চাপিলেক ৰাম। কৰে চিকিমিকি সুবৰ্ণৰ চিত্ৰকাম। ” বামহাতে লীলায়ে ধৰিলা ধনুখান। খেপিলেক আকাশক কত দূৰ মান॥ পুনু বামহাতে ধৰি পৰম নিপুণ। নিমিষেতে ধনুত লগালে ৰামে গুণ॥ আগত থাপিলা নিয়া তুলি বাম ভৰি। দিল। টান ধনুত দক্ষিণ বাম কৰি॥ ৮১ টানস্তে ধনুৰ আগ পাছ নামি আইলা। দেখি সবে ৰাজাগণে মাথা ছপৰাইলা। বিশ্বামিত্ৰে মাথা তুলিলেক হাস্য কৰি। বামৰ ভিৰত থিব নোহে বসুন্ধৰী॥ ৮২</poem><noinclude>{{Block center/e}} {{Left|{{gap}}৩}}</noinclude> dn5w3t4a4clfgkbkqob91frmem7ngdg 104 93694 256428 2026-07-27T01:46:55Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256428 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৩৬|সীতা-সয়ম্বৰ|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> অনন্তৰে ক্ৰন্দনক পৰিহৰি সবে॥ সীতাক প্ৰবোধ দেই যত সখী তেবে নাকান্দা নাকান্দ৷ সখী ক্ষমা দেহ মনে। স্বামীসে আপোন জানা এতিন ভুবনে। ১২৫ স্বামী ব্ৰহ্মা স্বামী বিষ্ণু স্বামী মহেশ্বৰ। ৰাত্ৰি দিনে সেবা কৰা চৰণ ৰামৰ॥ ঈশ্বৰেই সুখ দিলে দেখিবা আমাক। মনত নকৰি দুখ চলা অযোধ্যাক॥ ১২৬ এহিমতে সখী সবে প্ৰবোধ দিলন্ত। মেনাকাও বুজাব লাগিলা যথোচিত॥ স্বামী সেবা ৰাত্ৰি দিনে কৰিবিহি আই। স্বামী বিনে স্ত্ৰীলোকৰ বন্ধু আৰ নাই॥ ১২৭ শশুৰ শাশুৰী সেবি বচন পালিবা। {{SIC|তেঁওৰ|তেওঁৰ}} বচন কেতিয়াও নলঙ্ঘিবা॥ যোৱা যোৱা আই মই কৰিলো বিদায়। ঈশ্বৰেই ৰাখোক ভালে সদাসৰ্ব্বদাই॥ ১২৮ প্ৰসন্নচন্দ্ৰই ভণে সীতা স্বয়ম্বৰ। একান্ত ভাবতে চিন্তি চৰণ ৰামৰ॥ হেন জানি নৰলোকে এড়ি আন কাম। পাতেক ছাড়োক ডাকি বোলা ৰাম ৰাম॥ </poem>{{Block center/e}} {{dhr}} {{Rule|5em}} {{dhr}} {{center|{{X-larger|সমাপ্ত।}}}}<noinclude></noinclude> eyoe6a8qq7e81q8jvnskd9xivdsjo1p 104 93695 256429 2026-07-27T01:47:31Z JyotiPN 1603 /* লিখা নথকা */ 256429 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="JyotiPN" /></noinclude><noinclude></noinclude> c4vssvh8k90qs1o5skxsnkdos1t2ii5 104 93696 256430 2026-07-27T01:47:56Z JyotiPN 1603 /* লিখা নথকা */ 256430 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="JyotiPN" /></noinclude><noinclude></noinclude> c4vssvh8k90qs1o5skxsnkdos1t2ii5 104 93697 256437 2026-07-27T07:03:39Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "tee Gralle Polar 11 কথা কৰিতা" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256437 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>tee Gralle Polar 11 কথা কৰিতা<noinclude></noinclude> 917ktd07aw6mljgxdppdfq9wfu2j94y 104 93698 256438 2026-07-27T07:04:01Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "মৰমৰ বন্ধু, এখনি চিঠি যামুহে জীৱনৰ বাটত যিমানেই আগ বাঢ়ি যায়, সিমানেই অতীতৰ ঘটনাবিলাকে মনৰ মাজত বেছিকৈ ভুমুকিয়াবলৈ ধৰেহি। তেতিয়া তেওঁলোকে বৰ্ত্তমান পাহৰি অতী..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256438 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>মৰমৰ বন্ধু, এখনি চিঠি যামুহে জীৱনৰ বাটত যিমানেই আগ বাঢ়ি যায়, সিমানেই অতীতৰ ঘটনাবিলাকে মনৰ মাজত বেছিকৈ ভুমুকিয়াবলৈ ধৰেহি। তেতিয়া তেওঁলোকে বৰ্ত্তমান পাহৰি অতীতৰ মধুৰ সপোনত জীৱনৰ বাকী কাল ডোথৰে৷ কটাই দিবলৈ ইচ্ছা কৰে, কিন্তু সি হৈ নুঠে—বৰ্ত্তমানে তেওঁ- লোকক অনিশ্চিত ভৱিষ্যতৰ ফালে টানি লৈ যায়। সেই খন্তেকীয়া মধুৰ সপোনে ডাৱৰৰ বুকুৰপৰা ওলোৱা সুৰুযৰ কিৰণৰ দৰে তেওঁলোকৰ জীৱনকে৷ খন্তেকৰ কাৰণে ৰঙেৰে বোলাই যায়,—তাকেই বুকেৰে সাৱটি তেওঁলোকে নিজৰ বাটেদি আগুৱাবলৈ ধৰে। সেই দিনা পুৱা তিনি ঠাইৰ তিনিজন ল'ৰাই একে লগে ৰং মনেৰে লুইত চাবলৈ যোৱা কথাটো আজি মোৰ বৰকৈ মনত পৰিছে। হুকঘৰ নতুন কিৰণত বাট উজলি উঠিছিল। সেই বাটেদি তিনিজ নতুন বাটৰুৱাই বুকুত উছাহ বান্ধি বহুত দিনৰেপৰা শুনি অহা বুলিছিল। তাৰ পিছত লুইতক চাই যনৰ হাবিয়াস পুৰাবলৈ বাট লুইতৰ পাৰ পাই তাৰ বালিত বালি ভাত খাই উলাহতে নিজক পাহৰি ৰং মনেৰে ধেমালি জুৰি দিছিল, — বতাহেও তেওঁলোকৰ সেই ধেমালিত - যোগ দিছিল আৰু লুইতৰ সোঁতেও সেই আনন্দক বুকুত লৈ বৈ গৈছিল! .... তিনিওজনে তিনিখন নাওত উঠি লুইতৰ বহল বুকুত নাও মেলি দিলে,—তেওঁলোকৰ উলাহ চায় কোনে? ভাবিছিল, সদায় এনেকৈয়ে থাকিব, কিন্তু....... এনে দৰে গৈ থাকোঁতে হঠাতে এজনৰ নাওখনি চাত কৰে কেনিবাসি আঁতৰি গ'ল — আন দুজনে বহুত পৰ বিচাৰিও তাৰ একো<noinclude></noinclude> o1qulj7e0kioi0b0im44vuq2wg6i5zn 104 93699 256439 2026-07-27T07:06:30Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "উৱাদিহ নাপালে। তেওঁলোকৰ আনন্দৰ জ্যোতি স্নান হৈ পৰিল,— পুৱাৰ সেই উছাহ কমি আহিল। অলপ পৰ গৈ এটা ঘাট পাই আনজনেও তাতে তেওঁৰ নাও বান্ধিলে—কিন্তু ইজনে নোৱাৰিলে। সোঁতৰ টা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256439 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>উৱাদিহ নাপালে। তেওঁলোকৰ আনন্দৰ জ্যোতি স্নান হৈ পৰিল,— পুৱাৰ সেই উছাহ কমি আহিল। অলপ পৰ গৈ এটা ঘাট পাই আনজনেও তাতে তেওঁৰ নাও বান্ধিলে—কিন্তু ইজনে নোৱাৰিলে। সোঁতৰ টানে তেওঁৰ নাও উটাই লৈ গ'ল। এতিয়াও তেওঁ সোঁতৰ মাজত নাঙৰ বুকুত। লাহে লাহে বেশি ভাটি দিছেহি, কব নোৱাৰে, কেতিয়া ক'ত তেওঁৰ যাত্ৰা শেষ হব! তুমি এতিয়া দেশৰ দহজনৰ এজন হৈ সুখৰ সংসাৰত কাল নিয়াইছা। ঈশ্বৰে তোমাৰ মঙ্গল কৰক, — সুখৰ জেউতিয়ে তোমাৰ জীৱন উজ্জ্বলাই দিয়ক। তাহানিখনৰ সেই দুটিমান এৰা-বোটলা মনৰ ভাৱ চেনেহৰ চিন স্বৰূপে আজি তোমাৰ হাতত তুলি দিলোঁ। পাহৰি যোৱা অতীতৰ মধুৰ কিৰণৰ কণিকা এটিয়েও খন্তেকলৈ যেন তোমাৰ মনত ভুমুকি মাৰে, ইয়াকে আশা কৰিলো। আনজন এতিয়া ক'ত কেনেভাৱে আছে, কব নোৱাৰোঁ— জীৱনত দুনাই দেখা হব নে নহয়, তাকো নাজানে॥ কবিৰ ভাষাৰে মাথোন ইয়াকেই কওঁ,— Our port, wethought, alike they sought, One purpose bold where'er they fare,- O bounding breeze. O rushing seas! At last, at last, unite them there! মৰম লবা। আশা কৰো ভাবে আছা। ইতি তোমাৰ মৰমৰ যতীন<noinclude></noinclude> ofkf2h1vdxezgccqntm5ot1dg6kx56h 104 93700 256440 2026-07-27T07:07:10Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "পাতনি ‘কথা কৱিতা’ শ্ৰীধুত যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাৰ প্ৰকাশিত কৱিতাৰ দ্বিতীয় পুথি। পহিলাখন ওমৰ খায়ামৰ সুন্দৰ অসমীয়া ভাঙনি। ‘কথা কৰিত৷' নোহোৱা নোপোজা কৱিতাৰ পুথি। এ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256440 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>পাতনি ‘কথা কৱিতা’ শ্ৰীধুত যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাৰ প্ৰকাশিত কৱিতাৰ দ্বিতীয় পুথি। পহিলাখন ওমৰ খায়ামৰ সুন্দৰ অসমীয়া ভাঙনি। ‘কথা কৰিত৷' নোহোৱা নোপোজা কৱিতাৰ পুথি। এনে ধৰণৰ গাত লিখা কৱিতাৰ পুথি জনাৰ ভিতৰত আন কোনো ভাৰতীয় ভাষাত নাই, ইংৰাজীতো বিৰল। চিৰকালেই কৰিতা পঞ্চতহে লিখা হৈ আহিছে। কৱিতাৰ উৎপত্তি গতৰপৰা, সেই কাৰণে কৱিতাক বাঙ্ময়ী গাঁতি বুলিয়েই জন-সমাজে স্বীকাৰ কৰি আহিছে। কথা-কৱিতা উনৈশ শতিকাৰ সৃষ্টি। কছিয়াৰ বিখ্যাত সাহিত্যিক ইৱান টুৰ্গেনোৱ জীৱনৰ শেষ অৱস্থাত ৰাজহাড়ৰ দুৰাৰোগ্য কেন্সাৰ ৰোগত ভুগি প্ৰতি ক্ষণতেই মৰণলৈ বাট চাই থাকি আচহুৱা অনুভূতিপূৰ্ণ "Poems in Prose - বাত কবিতা বুলি পুথি এখনি প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায়। তাৰ ইংৰাজী ভাঙনি ততালিকে প্ৰচাৰ হয়। - = বিজ্ঞান, সাহিত্য, — সকলো ভাৱৰ ক্ষেত্ৰতেই উনৈশ শতিকা নানান উদ্ভাৱনাৰ যুগ। কৱিতা বান্ধায় গীত, গীতৰ শুনান ছন্দৰ হেন্দোলনিত পোৱা যায়। কিন্তু কৱিতা বায় চিত্ৰও হব পাৰে। ছন্দৰ সহায় নহলেও চিত্ৰক ভাষাময় কৰি তুলিব পাৰি। ছন্দোময়ী কবিতাতে৷ চিত্ৰ থাকিব পাৰে কিন্তু ছন্দোময়ী কৱিতাৰ প্ৰাথমিক উদ্দেশ্য ধ্বনি, চিত্ৰ নহয়; চিত্ৰ আনুষঙ্গিক হব পাৰে। কথা-কৱিতাৰ প্ৰাথমিক উদ্দেশ্য চিত্ৰ, ইয়াৰ ধ্বনি ভাষাৰ ব্যঞ্জনা মাথোন। ছন্দোময়ী কৱিতাৰ প্ৰধান লক্ষ্য গীত<noinclude></noinclude> o6g0axtih3bv285ppoac9i6rz966khu 104 93701 256441 2026-07-27T07:07:36Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "বা শ্ৰাব্য বিষয়ক মূৰ্ত্তি কৰি তোলা। কথা-কৱিতাৰ লক্ষ্য হৈছে ৰূপ বা দৃ” বস্তুত সজীৱতা আৰোপ কৰা। কথ:-কবিতাত এটি মাথোন কেন্দ্ৰস্থ ভাৱ থাকে, আৰু সেই ভাৱক ডাঙৰ সৰু কেতবো..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256441 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>বা শ্ৰাব্য বিষয়ক মূৰ্ত্তি কৰি তোলা। কথা-কৱিতাৰ লক্ষ্য হৈছে ৰূপ বা দৃ” বস্তুত সজীৱতা আৰোপ কৰা। কথ:-কবিতাত এটি মাথোন কেন্দ্ৰস্থ ভাৱ থাকে, আৰু সেই ভাৱক ডাঙৰ সৰু কেতবোৰ তলতীয়া চিত্ৰেৰে সজীৱ কৰি তোলা হয়। কিন্তু এইটো মনত ৰাখিব লগীয়া যে কথা- কৱিতা আৰু কবিত্বময়ী কথা একে নহয়। কথ! কৰিতা এবিধ কৰিতাই, কিন্তু কৰিত্বময়ী কথা লিখাৰ ভঙ্গী বা ভাষাৰ ৰীতি মাথোন। কথা-কবিতাত ৰূপৰ সমাবেশ থাকে, আৰু ই প্ৰায়েই ৰূপকাত্মক। প্ৰত্যেকটো চিত্ৰৰ আঁৰতেই ওৰণি লোৱা ভাৱ একোটা থাকে। কথা-কবিতাৰ সকলো উপাদান দুৱৰাৰ 'কথা কৱিতাত বিৰাজ কৰিছে। আলোচ্য পুথিখনি লিখকৰ এসময়ৰ ৰচনা নয়। কবিতাবোৰ যেনেকৈ সজোৱা হৈছে, তাৰ পৰাই কোনটো আগৰ, কোনটো পিছৰ ৰচনা, ধৰিব পাৰি। 'কা কবিতা' ছৱৰা ডাঙৰীয়াৰ প্ৰায় কুৰি বছৰ কালব্যাপী নানান সময়, আৰু নানান অৱস্থাৰ অনুভূতিৰ চিত্ৰৰ সমাবেশ। ই তেখেতৰ কোমল বুকু ভেদ কৰি ওলোৱ৷ বালিৰ নিজৰাৰ দৰে। দুই এটি বিষয় বিদেশী মূলৰ পৰা অনা হৈছে, কিন্তু সেইবোৰক বুকুৰ তপত তেজৰ উমনি দি সজীৱ কৰি তোলা হৈছে। গ্ৰন্থকাৰৰ জীৱনৰ মূল ধাৰ: নাজানিলে বহুত সময়ত ভাৱাত্মক সাহিত্য বুজিব নোৱাৰি। 'কথা কবিতা'ৰ মৰ্ম্ম মনত লগাকৈ বুজিব লাগিলে দুৱৰ। ডাঙৰীয়াৰ কথা অলপ জানিব লাগে। হৱৰ ডাঙৰীয়াৰ জীৱন ঘটন:-বহুল নহয়, ভাৱ বহুল। কুৰি বছৰ আগেয়ে আমি যেতিয়া প্ৰেচিডেন্সী কলেজৰ তৃতীয় বাৰ্ষিক শ্ৰেণীৰ ল'ৰা, দুৱৰা ডাঙৰীয়া তেতিয়া আইন কলেজৰ ছাত্ৰ। শ্ৰীযুত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই ভেতিয়া হাওৰাৰ পৰ৷ 'বাহী' উলিয়াই অসমীয়া সমাজত প্ৰবল দেশাত্মবোধৰ<noinclude></noinclude> poe08gz1ppkeavd8d1ep1jaqdvgwgnp 104 93702 256442 2026-07-27T07:07:47Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "Jo সোঁত এটি বোৱাইছিল। প্ৰবনুৱা অসমীয়া ছাত্ৰ সকলৰ মনত বেজ- বৰুৱাৰ প্ৰভাৱৰ ছাব নপৰাকৈ নাছিল। দুৱৰ। বেজবৰুৱা ডাঙৰীয়াৰ অন্তৰঙ্গ বন্ধু আছিল, আৰু যদিও স্বদেশৰ হকে বেজ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256442 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>Jo সোঁত এটি বোৱাইছিল। প্ৰবনুৱা অসমীয়া ছাত্ৰ সকলৰ মনত বেজ- বৰুৱাৰ প্ৰভাৱৰ ছাব নপৰাকৈ নাছিল। দুৱৰ। বেজবৰুৱা ডাঙৰীয়াৰ অন্তৰঙ্গ বন্ধু আছিল, আৰু যদিও স্বদেশৰ হকে বেজবৰুৱা ডাঙৰীয়াৰ উগ্ৰ যুঁজাৰু প্ৰকৃতিৰ লগত তেখেতৰ প্ৰকৃতিৰ মিল নাছিল, বেজবৰুৱা ডাঙৰীয়াৰ একনিষ্ঠ সাহিত্য সেৱাৰ আদৰ্শ, আৰু অন্তৰৰ চিকলীয়া সেউজীয়া তৰুণতাৰ দ্বাৰা দুৱৰা সম্পূৰ্ণভাৱে বিমোহিত হৈছিল। আইন কলেজত তিনি বছৰ খৰালি গোৱা হৈ গ'লত, অসমীয়া 'ছাত্ৰসমাজত জনাজাত হ'ল যে দুৱৰাই আৰু আইন ব্যৱপায় নকৰে, আৰু কোনো চাকৰীলৈও চেষ্টা নকৰে। তেখেত স্কটিছ, চাৰ্চ কলেজিয়েট স্কুলৰ শিক্ষক হিচাপে কলিকতাতেই থাকিব। দুৱৰা অসমীয়া সমাজৰ নাম- জ্বলা পৰিয়ালৰ ল'ৰা; তেতিয়াৰ নিক ইচ্ছা কৰিলেই হাকিম বা যুকুপ এটি সহজে হব পাৰিলেহেঁতেন। তেতিয়াৰপৰাই দুৱৰাৰ জীৱনী সাধাৰণৰ মানত এটি সাঁথৰ। বয়সত চল্লিশৰ দুৱাৰ-দলি পাৰ হলেও দুৱৰা চিৰ-তৰুণ, — হাঁহি- বিৰিঙা মুখ, কোমল প্ৰাণ, অনাবিল চৰিত্ৰ, লাজুক লতাতকৈও লাজকুৰীয়া! কামৰ ভিতৰত দেশ-বিদেশৰ কাব্য চন্দ, আৰু অসমীয়াত কৱিতা ৰচনা | কিন্তু চৰ্চ্চা আৰু ৰচনাৰ জোখাৰে তেখেতে পুথি ছপালে কেইখন? তেখেতৰ বচনা ভালেখিনি, কিন্তু তেখেত লাজকুৰীয়া, ছপালৈ লাজ কৰে! ফটুৱৈ ধৰা দুই এখনি পদ-পুথি ছপাই, সেইবোৰেই আৰু পাঠ্য পুথি নোহোৱাত সাময়িক পত্ৰিকাৰ পিঠি ৰখলা-বখল কৰা ছই এজন কবিটিলিকাৰ লগত দুৱৰাৰ প্ৰকৃতিৰ কি বৈপৰীত্য! আন এজনে পাতনি এখনি জোৰা দিবলৈ গাত লোৱাতহে দুৱৰাই<noinclude></noinclude> j9fsub6s8nf8b6d3yjs2u19x5rtrfu5 104 93703 256443 2026-07-27T07:07:58Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "“কথা কল্পিতা' ছপাখানাত দিবলৈ মাস্তি হৈছে। প্ৰকৃত কৰিৰ স্বাভাৱিক লাজকুৰীয়া প্ৰকৃতিক লক্ষ্য কৰিয়েই ৱাৰ্ডসৱাৰ্থে লিখিছে, He is retired as noon-tide dew Or fonntain in a noon-day grove : And you must love him, ere to you He wi..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256443 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>“কথা কল্পিতা' ছপাখানাত দিবলৈ মাস্তি হৈছে। প্ৰকৃত কৰিৰ স্বাভাৱিক লাজকুৰীয়া প্ৰকৃতিক লক্ষ্য কৰিয়েই ৱাৰ্ডসৱাৰ্থে লিখিছে, He is retired as noon-tide dew Or fonntain in a noon-day grove : And you must love him, ere to you He will seem worthy of your love. -Wordsworth. "ওঁ (কবি) দুপৰীয়াৰ নিয়ৰ কণিকাৰ দৰে চকুত নপৰা বা দিন ছপৰৰ জোপাৰ ভিতৰত থকা ভাল পাবই লাগিবতেওঁ তোমাৰ প্ৰতীয়মান হোৱাৰ আগতেই।” ফোৱাৰাৰ দৰে। তুমি তেওঁক ভাল পোৱাৰ উপযুক্ত বুলি ৰূপকৰ ছলেৰে ৱৰাই তেখেতৰ প্ৰহেলিকাময় জীৱনৰ ব্ৰতৰ কথা ঠায়ে ঠায়ে ঠাৰেৰে কৈছে। ভাৱময় জীৱনত আদৰ্শ আৰু সৌন্দৰ্য্যৰ কি ঘাত-প্ৰতিঘাত হয়, ভাবুকত বাজে আনে তাক উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰে। ওঠৰ শতিকাৰ শেহ ডোখৰত সোতৰ বছৰীয়া কলেজৰ ল'ৰা এটিয়ে জহৰ বন্ধত ঘৰলৈ আছিল। এদিনাখন ৰাতি গাৱ লীয়া নাচ-ভাওনা চাই বিহান পুৱাই ঘৰলৈ উভতিৰ লাগিছে, হঠাৎ সন্মুখত দেখিলে, --Magnificent The morning rose, in memorable pomp, The sea lay laughing at a distance; near. The solid mountains shone, bright as the clouds,<noinclude></noinclude> far7pt72nddlpyy1mlbzrxpdu5i7apt 104 93704 256444 2026-07-27T07:08:09Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "And in the meadows and the lower grounds. Was all the sweetness of a common dawn. -Brelude, IV. 323 et seq. সন্মুখত দেখিলে, “পাহৰিব নোৱাৰা সৌন্দৰ্য-বিভন্ন লৈ অৰুণৰ উদয় হ'ল; দূৰৈত, সাগৰ ওপৰত হাঁহিৰ জিলিঙনি ফুটি উঠিছে; ওচৰত, উজ্জ্বল..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256444 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>And in the meadows and the lower grounds. Was all the sweetness of a common dawn. -Brelude, IV. 323 et seq. সন্মুখত দেখিলে, “পাহৰিব নোৱাৰা সৌন্দৰ্য-বিভন্ন লৈ অৰুণৰ উদয় হ'ল; দূৰৈত, সাগৰ ওপৰত হাঁহিৰ জিলিঙনি ফুটি উঠিছে; ওচৰত, উজ্জ্বল ডাৱৰৰ দৰে গোট গোট পৰ্ব্বতবোৰে সোনালী ৰাঙবে শোভা কৰিছে; তলত, পথাৰ আৰু ভৈয়ামত সাধাৰণ দোকমোকালিৰ মধুৰতা ছানি পাৰিছে।” ল'ৰাটোৱে নজনা দেশৰ সন্ধান পালে, নেদেখা সৌন্দৰ্য্যৰ আভাস দেখিলে, আৰু তেতিয়াৰ পৰাই সেই সৌন্দৰ্যাৰ সেৱাতেই জীৱন উছৰ্গা কৰি দিলে - Ah need I say, dear friend that to the brim My heart was full; I made no vows, but vows Were then made for me ....... ........... That I should be else sinning greatly, A dedicated Spirit. On I walked In thankful blessedness, which yet survives. -Prelude, IV. 333 et seq. ‘অ' মৰমৰ বন্ধু, মই আকৌ কব লাগিছে নে, মোৰ বুকু আনন্দেৰে উপচি পৰিল। মই শপত লোৱা নাই, কিন্তু মোৰ হকে যেন অন্তৰাত্মাই শপত ললে যে সৌন্দৰ্য-সেৱাত মই প্ৰাণ উছৰ্গা কৰিম —নহলে পাপ লাগিব। কৃতজ্ঞতাপূৰ্ণ শাস্তিৰে আগ মুখে খোজ ললে॥ সেই শাস্তি এতিয়াও অস্তৰত বিৰাজ কৰিছে।” এই সোতৰ বছৰীয়া ল'ৰাটিয়েই প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য-উপাসক ভবিষ্যতৰ বিখ্যাত কৰি ৱাৰ্ডৱাৰ্থ।<noinclude></noinclude> kh3cn48o9pn1aymq48a0goiwgu8q9g4 104 93705 256445 2026-07-27T07:08:20Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "W ভাৰতীয় সভ্যতাৰ বুৰঞ্জীত ভাৱৰ আবেশও বৈৰাগ্য অৱলম্বন কৰি ঘৰ দুৱাৰ এৰি যোৱাৰ কথা শুনা যায়; কিন্তু সৌন্দৰ্য-সাধনাত সংসাৰৰ প্ৰতি বৈৰাগ্য ভাৰতীয় বুৰঞ্জীত অতি প্ৰি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256445 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>W ভাৰতীয় সভ্যতাৰ বুৰঞ্জীত ভাৱৰ আবেশও বৈৰাগ্য অৱলম্বন কৰি ঘৰ দুৱাৰ এৰি যোৱাৰ কথা শুনা যায়; কিন্তু সৌন্দৰ্য-সাধনাত সংসাৰৰ প্ৰতি বৈৰাগ্য ভাৰতীয় বুৰঞ্জীত অতি প্ৰিল। দুৱৰাৰ জীৱনতো কিবা এটি ঘটনাই তল-ওপৰ কৰিব পায়। দাগৰৰ ভাষাত পহিল! কবিতাতেই তেখেতে ইয়াৰ আভাস দিছে— “হে যৌৱন লাবণ্যময়ী সুন্দৰী, তুমি জীৱনৰ বসন্তৰ প্ৰথম পুৱাতে দেখা দিত॥” ম‍ই তোমাক চিনিব পাৰিছোঁ, তুমি মাজে মাজে যোক এই দৰে দেখা দি যোৱাহি।” এই মোহিনী মূৰ্ত্তি খস্তেক দেখা দি “যিখিনিতে নাইকিয়া হ'ল, সেইখিনিতে আকাশে অলপ হেঙুলী বহন সানি লজে” ( দেবী ); "অৰুণোদয় জীৱনৰ এটি শুকতা মাথোন" ( বাটকৰা )।— অৰুণোদয়ৰ তাৎপৰ্য্য কি? ই ৱাৰ্ত্তাৰ্থৰ নৱ প্ৰভাত নে বিয়েটি ছৰ উদয়ত ডান্টেৰ নৱ জীৱন? এদিন হয়তো পাৰ্থতে শুনা যাব। ইয়াতেই কৈ থোৱা উচিত, দুৱৰা এতিয়াও কৌমাৰ্য্যব্ৰতী—“মই 'অকল শায়া — চিকালেই অকল শৰীয়া” ( এহালি পাৰ )। “শিল্পী” বোলা ক'ৰ তাটোক দুৱৰাৰ কাব্য-জীৱনৰ মূল-মন্ত্ৰৰ স্বীকা ৰাক্তি বুদ্ধি পাৰি। “আজীৱন সৌন্দৰ্য্য-সাধনাই তেওঁৰ জীৱনৰ লক্ষ্য।" “আৰু এনে দৰে সৌন্দৰ্যৰ নীৰৱ সাধনাতেই তেওঁৰ জীৱন ঢালি দিছে।” “শিল্পীয়ে সময়ৰ চিন-চাবলৈ মন নকৰি নিজৰ অন্তৰৰ সেউজীয়া ভাৱ সজীৱ কৰি ঘৰ পাৰিছে তেওঁৰ একোলৈকে ভ্ৰুক্ষেপ নাই—সময়েও যেন তেওঁৰ কাষত হাৰ মানিলে।” এই স্বীকাৰোক্তিৰ ধাৰা আন আন কৱিতাতো বিয়পি পৰিছে। “মনৰ এধাৰি সোঁত, যি ফালেই চাপৰ, সেই ফালেই বৈ যায়— কোনো হানি-বিঘিনিৰ লেখ নেলেখে" ( সীমায়ো দিয়েহি ধৰা )। "চাকিৰ হয়তো ইচ্ছা নহয়, যে জাকে জাকে চগাই আহি<noinclude></noinclude> 1jv900e9358jhwilksg1ptnpv3hfuri 104 93706 256446 2026-07-27T07:08:30Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "Ido তাৰ ৰূপৰ জুইত আত্ম-বলিদান কৰেহি — কিন্তু চগাই এই আত্মদানকেই জীৱনৰ ধ্ৰুবসত্য বুলি মানি লৈছে” ( ব্যৰ্থতা )। “এদিন দেখিব, মোৰ কথা ফলিয়াব। পোহৰ পৰি আপোনাৰ ৰাজ্য সুন্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256446 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>Ido তাৰ ৰূপৰ জুইত আত্ম-বলিদান কৰেহি — কিন্তু চগাই এই আত্মদানকেই জীৱনৰ ধ্ৰুবসত্য বুলি মানি লৈছে” ( ব্যৰ্থতা )। “এদিন দেখিব, মোৰ কথা ফলিয়াব। পোহৰ পৰি আপোনাৰ ৰাজ্য সুন্দৰ হৈ পৰিব। তেতিয়াহে বুজিব, মই বলিয়া নহওঁ” ( পোহৰ )। এদিনাখন অসমৰ পঢ়াশালিবোৰত অসমীয়াৰ ঠাইত বঙালী পঢ়োৱা হৈছিল। বিদেশী চিত্ৰৰ উপাদানেৰে সেই কৰুণ দৃশ্যক লক্ষ্য কৰিয়েই হবলা কোৱা হৈছে, "হায়! চেনেহৰ মোৰ মাতৃভাষা! ” ” কোনো এটা অইনৰ তলতীয়া জাতিয়ে যেতিয়ালৈকে নিজস্ব মাতৃভাষাক বুকুৰে আকোঁৱালি ধৰি থাকে, তেতিয়ালৈকে শত্ৰুৱে বন্দীশালৰ দুৱাৰৰ সঁচাৰ কাঠিটি তেওঁলোকৰ হাতৰপৰা নাপায় এই কথাষাৰ কেতিয়াও পাহৰা উচিত নহয়” ( মোৰ শেষ পাঠ। সকলো প্ৰকৃত কৱিতাই কবিৰ ব্যক্তিগত অনুভূতিৰ ভাষাময় চিত্ৰ বা ছন্দোময় স্পন্দন। এই ব্যক্তিগত অনুভূতিক বিশ্ব জীৱন ৰচনাৰ উপালন কৰিব পৰা শক্তিতহে কবিৰ কৃতিত্ব প্ৰকাশ হয়। সেই কৃতিত্ব চৱৰা ডাঙৰীয়াই কেতবোৰ কবিতাত সম্পূৰ্ণভাৱে লাভ কৰিছে। 'শিল্পী', প্ৰলয়,' 'সোন বৰণীয়া দেশ', 'মোৰ শেষ পাঠ' 'বাটৰুৱা', 'সীমাযো দিয়েছি ধৰা', ‘কেতকী', 'পোহৰ' আদি কৱিতা কল্পনাৰ উদ্ভাসনা, ৰচনাৰ সৌষ্ঠৱ, ভাষাৰ মৃদু ব্যঞ্জনা, আৰু ৰূপৰ বিচিত্ৰ সমাবেশত সোনৰ কাঠামেৰে বন্ধোৱা, নিগুণ চিত্ৰকৰৰ জীৱন ছবিৰ দৰে অসমীয়া সাহিত্যত চিৰকাল জিলিকি থাকিব। দুৱৰা ৰচনাত পৈণত আৰু সাঁচি পোৱা ৰচনাৰ ভঁৰালেৰে চহকী হলেও, ছপাখানাৰ চিয়াহিৰ ডাৱৰ ভেদ কৰি তেওঁৰ প্ৰতিভাৰ পূৰ্ণ বিকাশ নহয় মানে, তেওঁৰ কাব্য-প্ৰতিভাক আমি দ্বিতীয়াৰ জোন বুলিহে সম্ভাষণ জনাইছো। কাবা প্ৰতিভাৰ ষোল কলা<noinclude></noinclude> 1x5y4uc92m3unzzgl9vmu48wsdgcwrq 104 93707 256447 2026-07-27T07:09:02Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "বিকাশ নহয় মানে, তাৰ সকলো ৰং সমালোচকৰ বৰ্ণ-বিশ্লেষণ যন্ত্ৰত ধৰা নপৰে! কিন্তু যি বৰ্ণচ্ছটাৰ দাগ পৰিছে, সি মুছিব নোৱাৰা, আৰু সি অসমীয়া সাহিত্যত নতুন যুগৰ আগ-ৰাতৰি জন..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256447 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>বিকাশ নহয় মানে, তাৰ সকলো ৰং সমালোচকৰ বৰ্ণ-বিশ্লেষণ যন্ত্ৰত ধৰা নপৰে! কিন্তু যি বৰ্ণচ্ছটাৰ দাগ পৰিছে, সি মুছিব নোৱাৰা, আৰু সি অসমীয়া সাহিত্যত নতুন যুগৰ আগ-ৰাতৰি জনাইছে। উনৈশ শতিকাৰ সাহিত্যৰ আদৰ্শেৰে গঠিত হোৱা সকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ কবি শ্ৰীযুত ৰঘুনাথ চৌধুৰী আৰু কুৰি শতিকাৰ নানা বৰণীয়। ভাৱৰ সমাবেশেৰে পুষ্ট হোৱা আদৰ্শক সৌন্দৰ্য্যৰ সাজেৰে আমাৰ আগত দাঙি ধৰা সকলৰ ভিতৰত আদি শ্ৰেষ্ঠ কবি শ্ৰীযুত যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা। “পোহৰ পৰি আপোনাৰ ৰাজ্য সুন্দৰ হৈ পৰিব”, “এদিন দেখিব, মোৰ কথা ফলিয়াব”। —কবিৰ আশ্বাসবাণী সফলতা লাভ কৰক, কৰি প্ৰতিভাত আমাৰ ৰাজ্য সুন্দৰ হৈ পৰক- এয়ে আমাৰ কামনা। শ্ৰীবাণীকান্ত কাকতি<noinclude></noinclude> 2l46lebhjvtte6iax0jwgbefwv6cf7r 104 93708 256448 2026-07-27T07:09:23Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "বিষয় ১। দেৱী ২। এজনী বুঢ়ী ৩। চহকী মানুহ 81 শেষ দেখা ৫। মগনিয়াৰ সূচীপত্ৰ ... ... পিঠি ৬। কথাবাৰ্তা । কাইলৈ ৮। এজন বুঢ়া মানুহ ... ... 20 ... ১। এপাহি গোলাপ ১০। ভিক্ষ ১১। এটা মুৰ্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256448 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>বিষয় ১। দেৱী ২। এজনী বুঢ়ী ৩। চহকী মানুহ 81 শেষ দেখা ৫। মগনিয়াৰ সূচীপত্ৰ ... ... পিঠি ৬। কথাবাৰ্তা । কাইলৈ ৮। এজন বুঢ়া মানুহ ... ... 20 ... ১। এপাহি গোলাপ ১০। ভিক্ষ ১১। এটা মুৰ্খ মানুহ ১২। বাতৰি কাকতৰ সংবাদদাতা ১৩। মোৰ লগৰীয়া ১৪। বৰষুণ ১৫। এটি টিপচি চাই ১৬। এটা ভগা দ ১৭। আনা ১৮। সপোন ১৯। উৎসাহ ... ... ... ... ... ১২ ১৩ ≈ 2 00 ১৬ ১৯ २७ 26 ৩২ OB 06<noinclude></noinclude> 3w4rh83b95r3ws4k5uj42kcso90oxhm 104 93709 256449 2026-07-27T07:09:35Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "বিষয় ২। কুকুৰ ২১। প্ৰকৃতি ২২। এটি গত ২৩। মৰম ফুলনি কব নোৱাৰে"। ২৪। ২৫। এহালি পাৰ ২৬। এখনি মেলা ২। শত্ৰু আৰু মিজ ২৮। শিল্পী 2। প্ৰলয় ৩০। ব্যৰ্থতা ৩১। २। চোৰ সোন বৰণীয..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256449 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>বিষয় ২। কুকুৰ ২১। প্ৰকৃতি ২২। এটি গত ২৩। মৰম ফুলনি কব নোৱাৰে"। ২৪। ২৫। এহালি পাৰ ২৬। এখনি মেলা ২। শত্ৰু আৰু মিজ ২৮। শিল্পী 2। প্ৰলয় ৩০। ব্যৰ্থতা ৩১। २। চোৰ সোন বৰণীয়া দেশ ৩০। মন্দিৰ ৩৪। মোৰ শেষ পাঠ ৩৫। এটি সকলবা ৩৬। আচৰিত দেশ ৩৭। বাটৰুৱা ... ... পিঠি- ৩৮ ca ৪ ১ 8 5 @• ... ... 09 ... ... ... ৫৮ : १ 90 ৩৮। "সীমায়ো দিয়েহি ধৰা ৩৯। সগৰদান ... ৪০। ফুলশেজ্ঞৰ ৪১। পখিলা ৪২। কেতেকী ৪০। পোহৰ १ D ৮৫ 23/1 ১০১ ... ১০৯ ১১০ ১১২ ১১৫ ১২১<noinclude></noinclude> qj9m2k9nvvoh4znayjt8xdh5v0eqxj6 104 93710 256450 2026-07-27T07:09:46Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "কথা কবিতা দেৱী ৰাতি পুৱাওঁ পুৱাওঁ হৈছে, ভালকৈ পোহৰ হবলৈ এতিয়াও বাকী আছে, এতিয়াও পুৱাৰ হুৰুষৰ কণক কিৰণে ধৰণীৰ গছ-লতাৰ গাত সোণোৱালী ৰহণ সনা নাই, এই মাথোন পুৱাৰ শীতল..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256450 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>কথা কবিতা দেৱী ৰাতি পুৱাওঁ পুৱাওঁ হৈছে, ভালকৈ পোহৰ হবলৈ এতিয়াও বাকী আছে, এতিয়াও পুৱাৰ হুৰুষৰ কণক কিৰণে ধৰণীৰ গছ-লতাৰ গাত সোণোৱালী ৰহণ সনা নাই, এই মাথোন পুৱাৰ শীতল সমীৰ ধীৰে ধীৰে ববলৈ ধৰিছে। মই মোৰ গোটালীৰ মেলি থোৱা খিড়িকিৰ ফালে নুখ কৰি বহি আছো, — ফাল্গুন মাহ, বতৰ ফৰকাল, ক'তো অকণো ডাৱৰৰ ৰেখ নাই। ওচৰৰ ফুলনি খনিৰপৰা পুৱাৰ বতাহে ফুলৰ গোন্ধ চুৰ কৰি মোৰ চাৰিওফালে বিলাই দিছে, গোন্ধতেই প্ৰাণ ভৰপূৰ-কি সুন্দৰ! মই যেন মৰপৰা বহুত দূৰৰ এখন বৰ্ণাব নোৱাৰা সৌন্দৰ্য্য ৰাজ্যত হ আছোঁ, কি যেন এটি মধুৰ স্বৰ্গীয় ভাৱে যোৰ মন প্ৰাণ আবৰি থৈছে! হঠাৎ মোৰ খিড়িকিয়েদি এটি ধুনীয়া চৰাই উৰি আহি মোৰ খোটালীত সোমোৱাৰ শব্দ শুনিলোঁ। মই চকু মেলি চালোঁ। দেখিলোঁ, চৰাই নহয়—এজনা পাখি থকা মাইকী মানুহ দেৱী নে ন্যানৱী কব নোৱাৰোঁ। -<noinclude></noinclude> pry1n2jec8tklrm33condti480qsnkg 104 93711 256451 2026-07-27T07:10:00Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "কথা কৱিতা তেওঁৰ গাটো এটা বগা টপ্‌পীয়া সাজেৰে ঢকা আছে—মাথোন বুকুৰ ওচৰত অলপমান ৰখ, যেন এপাহি পোলাপ ফুলহে ফুলিছে। এধাৰি পদুমৰ মালাই তেওঁৰ কেকোঁৰা কেকোঁৰা চুলিখিনি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256451 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>কথা কৱিতা তেওঁৰ গাটো এটা বগা টপ্‌পীয়া সাজেৰে ঢকা আছে—মাথোন বুকুৰ ওচৰত অলপমান ৰখ, যেন এপাহি পোলাপ ফুলহে ফুলিছে। এধাৰি পদুমৰ মালাই তেওঁৰ কেকোঁৰা কেকোঁৰা চুলিখিনিক সাৱটি ধৰিছে, আৰু তেওঁৰ মুৰত এটা ম'ৰা-পাখিৰ মুকুট। তেওঁ মোৰ পোটালীৰ চাৰিওফালে উৰিবলৈ ধৰিলে, তেওঁৰ মুখত মধুৰ মন প্ৰাণ- হৰা হাঁহি, তেওঁৰ চকুজুৰি হীৰাৰ দৰে উজ্জ্বল আৰু তাতো হাঁহি- ৰেখা জিলিকি পৰিছে। তেওঁৰ হাতত নানা তৰহৰ ধুনীয়া ধুনীয়ঃ কিছুমান সুগন্ধি ফুল, তেওঁ উৰি উৰি তাৰে এবাৰ মোৰ কপালত ছুই গ'ল। মই উঠি তেওঁৰ ফালে আগ বাঢ়ি গলোঁ——কিন্তু তাৰ আগেয়ে তেওঁ থিড়িকিয়েদি বাহিৰলৈ উৰি গ'ল। ফুলনিত থকা এহালি কপৌৱে সিহঁতৰ পুৱাৰ প্ৰথম কুকলিৰে তেওঁক সম্ভাষণ কৰিলে, আৰু যিখিনিতে তেওঁ নাইকিয়া হ'ল, সেই খিনিতে আকাশে অলপ হেঙ্গুলী ৰহণ সানি লঙ্গে। হে দেবী, কল্পনা সুন্দৰী! মই তোমাক চিনিব পাৰিছোঁ, তুমি মাজে মাজে মোক এই দৰে দেখা দি যোৱাহি—মোৰ নিৰাশ দুৰ্ব্বল হৃদয়ক, আশাৰ কিৰণ ঢালি সৰল কৰা। কৰিৰ কোমল প্ৰাণে সদায় তোমালৈ বাট চাই থাকে। আই| ভেস্তে কবিতাৰ ৰাণী, হে যৌৱনৰ লাৱণ্যময়ী সুন্দৰী, তুমি জীৱনৰ বসন্তৰ প্ৰথম পুৰাতে দেখা দিছা, তোমাকে সাদৰেৰে অভ্যৰ্থনা কৰোঁ। এই মুকলি হৃদয়ে তোমালৈকে বাট চাই আছে—এই মুকলি পৰাণে। মুক্তকণ্ঠে তোমাৰেই স্তৱগান কৰিছে!<noinclude></noinclude> 85xtfes7l0rmzfposa2e9bqex0lzdjo 104 93712 256452 2026-07-27T07:11:59Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "এজনী বুঢ়ী এখন মুকলি পথাৰৰ মাজেদি মই অকলে গৈ আছিলোঁ, হঠাৎ মোৰ পাছত লাহে লাহে পৰা ভৰিব খোজ শুনিবলৈ পালোঁ—কোনোবা যেন মোৰ পাছে পাছে আহিছে। মই চাৰিওফালে চাই পঠিয়ালোঁ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256452 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>এজনী বুঢ়ী এখন মুকলি পথাৰৰ মাজেদি মই অকলে গৈ আছিলোঁ, হঠাৎ মোৰ পাছত লাহে লাহে পৰা ভৰিব খোজ শুনিবলৈ পালোঁ—কোনোবা যেন মোৰ পাছে পাছে আহিছে। মই চাৰিওফালে চাই পঠিয়ালোঁ। পুৰণি চিলি চিৰলি ফটা কাপোৰেৰে গোটেই গাটো ঢাকি অহা এজনী কুঁজী বুঢ়ীক দেখিবলৈ পালো —তাইৰ গাল সোতোৰা-সোতোৰ, নাক দীঘল, মুখখন শেতা আৰু দাঁত এটিও নাই। মই তাইৰ কাষলৈ আগ বাঢ়ি গলোঁ—তাই থিয় হৈ ব'ল। “তই কোন? তোক কি লাগে? তই মগনিয়াৰ নে কি?” বুঢ়ীজনীয়ে একোকে নামাতিলে। মই তাইৰ চকুলৈ চাই পঠিয়ালত দেখিলোঁ যে পোহৰত চকু ঢাকিবলৈ যেনেকৈ কিছুমান চৰাইৰ এখন ছাল থাকে, ঠিক তেনেকুৱা এখন ছালেৰে তাইৰ চকু দুটা ঢকা, কিন্তু এই বুঢ়ীজনীৰ চকুৰ ছালখন অলপো লৰা নাই—একেবাৰে থিৰ হৈ আছে। ভাবিলোঁ, মানুহজনী কাণী। মই আকৌ সুধিলোঁ, “তাইক কি লাগে? তই কিয় মোৰ পাছে পাছে আহিছ?” তাই আগৰ দৰেই মনে মনে থাকিল, মাথোঁ মোৰ 'ওচৰৰপৰা অলপ' জাঁতৰি গ'ল। মই তাইৰ কাষৰপৰা আহি আকৌ আগৰ দৰেই বাট বুলিবলৈ ধৰিলোঁ, আকৌ মই সেই ভৰিৰ খোজবোৰ পাছে পাছে শুনিবলৈ পালোঁ—কোনোবা যেন চোৰৰ দৰে মোৰ পাছে পাছে আহিছে।<noinclude></noinclude> lbyrt7hzipa1vqoyipmf23mx6z053ex 104 93713 256453 2026-07-27T07:12:11Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "কথা কৰিতা নিশ্চয় সেই বুঢ়ীজনীয়েই,—কিয় ভাই মোৰ পাছে পাছে আহিছে? মোৰ মনেৰে তাই বাট হেৰুৱালে, আৰু সেই কাৰণে খোজৰ মাত শুনি শুনি কেনোবা গাওঁৰ মাজত ওলাবলৈ আহিছে। কিন্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256453 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>কথা কৰিতা নিশ্চয় সেই বুঢ়ীজনীয়েই,—কিয় ভাই মোৰ পাছে পাছে আহিছে? মোৰ মনেৰে তাই বাট হেৰুৱালে, আৰু সেই কাৰণে খোজৰ মাত শুনি শুনি কেনোবা গাওঁৰ মাজত ওলাবলৈ আহিছে। কিন্তু মোৰ মনত অলপ ভয় লাগিবলৈ ধৰিলে,—মই ভাবিলে। যে মানুহজনী যে অকল মোৰ পাছে পাছে আহিছে এনে নহয়, তাইছে দেখোন যোক বাট দেখুৱাই দিছে, আৰু মই আপোনা আপুনি তাই দেখুৱাই দিয়া বাটেদি আগ বাঢ়িবলৈ ধৰিছোঁ। যি হ'ক মই এখোজ দুখোজ কৰি আহিবলৈ ধৰিলোঁ, মোৰ আগত সৌখন নৈ আৰু তাৰ পাৰত সৌডোখৰ আন্ধাৰ, ভয় লগা ঠাই, সেইখন কি ঠাই – সৰ্ব্বনাশ! এইখন মৰিশালি, অ' মই বুজিলে। এতিয়া, তাই মোক ইয়ালৈকে আনিছিল। মই লৰালৰিকৈ উভতিলোঁ, এইবাৰ ঠিক তাইৰ মুখে মুখে পৰিলোঁ। ...ইকি! তাই চকুৰে দেখে! তাই দেখোন মোলৈ খঙেৰে বাঘে চোৱাৰ দে একেথৰে চাই আছে- দেখিলেই ভয় লাগে। মই কোহিকৈ তাইৰ চকুলৈ চালোঁ, তাই আকৌ ছাল খনেৰে চকু দুট৷ ঢাকি পেলালে আৰু আগৰ দৰেই কাণী-বুঢ়ী হ'ল। মই এতিয়া বুজিলোঁ, এই বুঢ়ীজনীয়েই মোৰ নিয়তি। এই নিয়তিৰ হাতৰপৰা সাৰিবলৈ যানুহৰ কোনো উপায় নাই। সাৰিবলৈ কোনো উপায় নাই! পৰিত্ৰাণ নাই!! বলিয়াৰ দৰে এবাৰ চেষ্টা কৰা যাওক। মই অইন ফালে লৰ মাৰিলোঁ। মই বেগেৰে যাবলৈ ধৰিলে।- 8°<noinclude></noinclude> 4hxzga0vmhaqw5kfw8lf9c8jlkb981p 104 93714 256454 2026-07-27T07:12:22Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "কথা কৱিতা কিন্তু আকৌ আগৰ দৰে মোৰ পাছে পাছে ভৰিৰ খোজ আৰু সমুখত সেই আন্ধাৰ ভয় লগা মৰিশালি। আৰু এবাৰ অইন ফালে পলালোঁ— কি হব! পাছত সেই ভৰিৰ খোজ, আগত মৰিশালি। কি হ'ল, মই য'ল..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256454 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>কথা কৱিতা কিন্তু আকৌ আগৰ দৰে মোৰ পাছে পাছে ভৰিৰ খোজ আৰু সমুখত সেই আন্ধাৰ ভয় লগা মৰিশালি। আৰু এবাৰ অইন ফালে পলালোঁ— কি হব! পাছত সেই ভৰিৰ খোজ, আগত মৰিশালি। কি হ'ল, মই য'লৈকে পলাবলৈ যাওঁ ত'তে এনে অৱস্থা, সকলো ঠাইতে একে দশা। - বাৰু, এই বাৰ এ‍ই ফাঁকি দিম, আৰু ইয়াকে ভাবি তাতে বহি পৰিলে। সেই বুঢ়ীজনীও যোৰপৰা ঠিক দুহাতমানৰ আঁতৰতে থিয় হ'ল। মই যদিও তাইৰ ভৰিৰ খোজ শুনা নাই, তত্ৰাচ মই বুজিছোঁ, তাই মোৰ পাছত থিয় হৈ আছে। আগত আকৌ সেই আন্ধাৰ ভয় লগা মৰিশালি, — ভীষণ মূৰ্ত্তিৰে মোক গ্ৰাসিবলৈ খেদি আহিছে। হৰি হৰি! মই কি কৰোঁ, ক'লৈ যাওঁ! ভয়ত চাৰিওফালে চাবলৈ ধৰিলে॥ সেই বুঢ়ীজনীয়ে চকুদুটা তেজ যেন ৰঙা কৰি গোঙোৰা মুখেৰে মোৰ ফালে একে থৰে চাই আছে, তাইৰ চকু দুটাৰপৰা যেন জুইৰ ফিৰিঙতিহে ওলাবলৈ ধৰিছে। সৰ্ব্বনাশ! পলাবৰ ঠাই নাই। সাৰিবৰ উপায় নাই! নাই, ৰক্ষা নাই!<noinclude></noinclude> k0gxw5xddeaknen898eeykued3u2bok 104 93715 256455 2026-07-27T07:12:33Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "চহকী মানুহ ধনকুব্ৰে ৰথচাইল্ডৰ কথা ম‍ই বহুত দিনৰপৰা শুনি আহিছোঁ, তেওঁৰ সেই অগাধ সম্পত্তি দুখীয়াৰ উপকাৰ, দেশত শিক্ষা বিস্তাৰ, জাতীয় উন্নতি ইত্যাদি নানা সৎকাৰ্য্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256455 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>চহকী মানুহ ধনকুব্ৰে ৰথচাইল্ডৰ কথা ম‍ই বহুত দিনৰপৰা শুনি আহিছোঁ, তেওঁৰ সেই অগাধ সম্পত্তি দুখীয়াৰ উপকাৰ, দেশত শিক্ষা বিস্তাৰ, জাতীয় উন্নতি ইত্যাদি নানা সৎকাৰ্য্যত তেওঁ অকাতৰে ব্যয় কৰিছে। তেওঁৰ যেতিয়া এইবিলাক পৰহিতকৰ কাৰ্যালৈ মন কৰোঁ, সঁচা- সঁচিকৈয়ে তেতিয়া তেওঁলৈ মনত অসীম শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তিৰ উদ্ৰেক হয়। কিন্তু সেই বুলিয়েই সেই দিনাখন সেই দুখীয়া পৰিয়ালৰ কথমপি দুসাজ খাবলৈ পোৱা দুখীয়া খেতিয়কটোৰ মাউৰ ভাগিনীয়ে কক নিজৰ ভগা-পজাত আশ্ৰয় দিয়া কথাটো ম‍ই পাহৰিব নোৱাৰে॥ খেতিয়কৰ ঘৈণীয়েকে ৰং মনেৰে আহি মাকবাপেক নোহোৱা ছোৱালীটিক কোলাত তুলি আপেবেধে দুৱাৰমুখৰপৰা নি ঘৰত থলেগৈ আৰু গিৰিয়েকক কলে, “এই বাৰৰপৰা আমি আৰু আধাপেটী- কৈও দুসাজ খাব নোৱাৰে। খেতিয়কে হাহি মুখেৰে মাত লগালে, ' একো কথা নাই, আমি এসাজ খায়েই থাকিম।” বধচাইল্ড, এতিয়াও এই মুখীয়াল পৰিয়ালৰ বহুত পাছ-পৰা 1<noinclude></noinclude> 11d839uwdst21jzmx57hr0s60h11c92 104 93716 256456 2026-07-27T07:12:43Z Himashree Borah 3591 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "শেষ দেখা আমি এসময়ত দুয়ো নলে-গলে লগা বন্ধু আছিলোঁ, কিন্তু কি কুক্ষণ ত আমাৰ দুয়োৰো মাজত দন্দ লাগিল-শেহত লগ এৰা এৰি হ'ল। বহুত বছৰ পাৰ হৈ গ'ল, এদিন তেওঁ থকা ঠাই খনলৈ আহি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256456 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>শেষ দেখা আমি এসময়ত দুয়ো নলে-গলে লগা বন্ধু আছিলোঁ, কিন্তু কি কুক্ষণ ত আমাৰ দুয়োৰো মাজত দন্দ লাগিল-শেহত লগ এৰা এৰি হ'ল। বহুত বছৰ পাৰ হৈ গ'ল, এদিন তেওঁ থকা ঠাই খনলৈ আহি শুনিলে যে তেওঁৰ বৰ টান নবিয়া, মোক চাব খুজিছে। ম‍ই একেবাৰে তেওঁৰ খোঁটালীত থিয় হলোঁগৈ, – আমাৰ চকুৱে চকুৱে দেখাদেখি হ'ল। মই তেওঁক কথমপিহে চিনিব পাৰিলে॥ হবি, হৰি তেওঁক বেমাৰে কেনে কৰিলে! তেওঁৰ গাত এটুপিও তেজ নাই, বৰণ শেত, গাৰ হাড়- ছাল ওলাল আৰু মূৰৰ চুলি প্ৰায়খিনিয়েই সৰি গ'ল। তেওঁৰ গাত মাথোন এখন চেলেং আছে— তেওঁ তেতিয়া এখন সামান্য চেলেং কাপোৰৰে ভৰ সহিব নোৱাৰা হ'ল। তেওঁ কোনো মতে হাড় ছাল লগা শুকান হাতখন মোৰ ফালে আগ বঢ়াই দিলে আৰু মুখৰ ভিতৰতে কিবা হু ভাষাৰমান কথা কলে ভালেই “নে বেয়াই, ম‍ই বুজিব নোৱাৰিলোঁ। ------তেওঁৰ সোমোৱা চকুৰপৰা দুধাৰি চকুলো গালেদি বৈ গ'ল আৰু তেওঁ ঘনে ঘনে উশাহ লবলৈ ধৰিলে। মই এনে শোক-লগা দৃশ্য দেখি থিয় হৈ থাকিব নোৱাৰিলোঁ—- তাতে বহি পৰিলোঁ, মোৰ হাত ভৰি কঁপিবলৈ ধৰিলে। এনে খেজাবৰ ছবিৰ আগত দুনাই চকু মেলিব নোৱাৰি মই তেওঁৰ ফালে মোৰ হাত- খন আগ বঢ়াই দিলোঁ, কিন্তু মোৰ মনত হ'ল, যেন সেইখন তেওঁৰ হাত নহয়, অইন এখন হাতেহে মোৰ হাতখন ধৰিলে। 9<noinclude></noinclude> pfeky7paxmoatmlflgyaiyhc64qtdwi