ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.14 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 106 83003 256689 255856 2026-08-04T13:48:46Z BabulB 104 256689 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=সেউজী পাতৰ কাহিনী |Language=as |Volume= |Edition=১ ম |Author=ৰাস্না বৰুৱা |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=অসমীয়া সাহিত্য মন্দিৰ |Address=শ্বিলং |Year=1959 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=T |Pages=<pagelist 1="নাম" 2="-" 3="প্ৰথম পৃষ্ঠা" 4="প্ৰকাশন" 5="উছৰ্গা" 6="-" 7="1" /> |Volumes= |Remarks={{Scrollpane|height=550px| {{Auxiliary Table of Contents|width=450px| * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/এক|এক]]| page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/৭|১]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/দুই|দুই]]| page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/১৭|১১]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/তিনি|তিনি]]| page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/৪৯|৪৩]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/চাৰি|চাৰি]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/৫৭|৫১ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/পাঁচ|পাঁচ]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/৬২|৫৬ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/ছয়|ছয়]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/৭৩|৬৭ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/সাত|সাত]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/৮২|৭৬ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/আঠ|আঠ]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/৯৯|৯৩ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/নয়|নয়]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/১০৪|৯৮ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/দশ|দশ]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/১৩৭|১৩১ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/এঘাৰ|এঘাৰ]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/১৫৬|১৫০ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বাৰ|বাৰ]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/১৮১|১৭৫ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/তেৰ|তেৰ]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/১৯৪|১৮৮ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/চৈধ্য|চৈধ্য]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/২২৯|২২৩ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/পোন্ধৰ|পোন্ধৰ]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/২৫৬|২৫০ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/ষোল|ষোল]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/২৬৯|২৬৩ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/সোতৰ|সোতৰ]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/২৮১|২৭৫ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/ওঠৰ|ওঠৰ]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/৩২২|৩১৬ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/উনৈছ|উনৈশ]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/৩৩১|৩২৫ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বিছ|বিছ]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/৩৫৮|৩৫২ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/একৈছ|একৈছ]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/৩৬৪|৩৫৮ ]]}} * {{Table| title=[[সেউজী পাতৰ কাহিনী/বাইছ|বাইছ]] | page=[[পৃষ্ঠা:সেউজী পাতৰ কাহিনী.pdf/৩৮৯|৩৮৩ ]]}} }}}} |Notes={{GLAMNSJ}}<br/> {{WSPRC2025}} |Width= |Css= |Header={{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}} |Footer= }} 45o6hgzuqddwbmo6bd5rt5mj5hc4q9o 104 83994 256736 256688 2026-08-05T08:40:43Z JyotiPN 1603 256736 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>অভাৱ-অনাটন, দুখ-পৰিশ্ৰম, লৰা-ছোৱালী প্ৰতিপালন সকলো জৈবিক চিন্তা পাহৰি বুঢ়ী কেইজনীয়েও নাচত যোগ দিলে। গাভৰু কেইজনী আনন্দত উত্ৰাৱল; তাহাঁতৰ ঘূৰণীয়া মুখত কথা নাই—আছে মাথো মদাৰ ফুলীয়া হাঁহি; চক্ৰাকাৰ চকুত আছে দুপৰীয়া সূৰ্য্যৰ উত্তাপ। প্ৰতিজনী গাভৰু সাগৰৰ এটি উত্তাল তৰঙ্গ। এটি কলিৰ লগত দুটি পাতৰ দৰে পিঠিত কেচুৱা বান্ধিয়েই বিবাহিত কেইজনী নাচত উন্মত্ত হল। {{gap}}মূৰত চাদৰখন লাক্‌-পাককৈ পাগুৰিৰ দৰে মেৰাই জাপ মাৰি দুৰ্জ্জন চৰ্দ্দাৰ জুমৰ মাজত থিয় হ’ল। ওখই পাখই দুৰ্জ্জন লায়কৰ মানুহ, পুৰঠ আমটোৰ নিচিনা মুখখনৰ সোঁ মাজতে নাকটো—জোঙাও নহয়, ভোটাও নহয়। ডাঠ চেলাউৰিৰ কলা চকু দুটা হাৰিয়াৰ ৰাগিত ৰঙচুৱা হৈছে। খং উঠিলে এই চকুৰ পৰাই ফিৰঙতিৰ দৰে হুকুম ওফৰে। বহল উঠন কপালখন শক্তিৰ পৰিচায়ক; হাতীৰ শুৰৰ দৰে লৰক-ফৰক কৈ থকা হাত দুখনে বিশ্বাসী কুলিৰ দৰে বেচি কাম কৰাৰ সংকেত দিয়ে। গীতৰ লগত ৰজিতা খোৱা এই মাতটোৱেই বনুৱাক আদেশ নিৰ্দেশ দিয়াত কলঘৰৰ ঘণ্টিৰ কাঁহতকৈও কৰ্কশ হয়। গাত সেউজীয়া পাত ওলালে বুঢ়া গছেও বতাহৰ লগত দেও দি নাচে; গাভৰুৰ সঙ্গ পাই আদহীয়া দুৰ্জ্জন চৰ্দ্দাৰ চঞ্চল হল। ওপৰা-ওপৰিকৈ কেইবাটাও জাপ মাৰি দুৰ্জ্জন চৰ্দ্দাৰে হো হো বেহা, ওহো ৰেহা, ওহো, ৰে হই—বুলি নাচি নাচি কৰমৰ গীত জুৰিলে—<noinclude>{{center|১৫৭}}</noinclude> 5v9p5d7kbh37nq9lk8kdw39249nj8py 104 84034 256717 256588 2026-08-05T03:24:44Z Jyoti Chiring 2949 256717 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>দাঁত ওঠৰ মাজত সুমুৱাই আকৌ কলে, “মই হলে কলোঁ, নৰেশ্বৰে যদি ইচ্ছা কৰিছে, তই মত দি দে; সি তিৰোতা এৰি যোৱা মানুহ নহয়।” {{gap}}“মোৰ কথা তই ভাবিব নেলাগে; তোৰ খনকে সোনকালে পাত। ৰাধুৰ বাপেক যেনেহে— লাগিলে কাৰোবাক কথা দি দিব। আজিকালি কুৰ্ম্মিক ৰাধুহঁতৰ ঘৰলৈ বৰকৈ অহা-যোৱা কৰা দেখিছোঁ৷” তিৰোতাৰ দৰে মনোৰম কাহিনী আনে সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে; লখুক বশলৈ আনিবলৈ পিছৰ কথাষাৰ চনিয়াই অকস্মাতে আবিষ্কাৰ কৰিলে। {{gap}}টোপোলাটো চোতালৰপৰা তুলি লবলৈ কুঁজা হোৱা লখুয়ে কথাষাৰ শুনি লৰালৰিকৈ পোন হৈ মিনতি ভৰা মাতেৰে কলে, “চনিয়া, পিতাইৰ আগত কথাটো আজিয়েই উলিয়াবিচোন; ৰাধুৰ মাক-বাপেকৰ লগত কথা-বতৰা পাতি সোনকালে বিয়াখন ঠিক কৰিবলৈ কবি। দিয়া-থোৱাৰ কথাত আমাৰ বুঢ়ায়ো দিগদাৰ লগাব। ধাৰ-ধুৰ কৰি হলেও মই সকলো যোগাৰ কৰিম, বুঢ়াক কবি।” {{gap}}ৰং চাবলৈ কোৱা মিছা কথাষাৰে লখুৰ অন্তৰত আঘাত দিয়াত চনিয়াৰ অনুশোচনা হল; তাই লৰালৰিকৈ উত্তৰ দিলে, “বাৰু, তই ভালে ভালে ঘূৰি আহগৈ; ককাক কৈ আজিয়েই সকলো খাতাং কৰিম। তই আহি ভোজ-ভাতৰ দিন বাৰ ঠিক হোৱা শুনিবিহি।” {{gap}}প্ৰেমত পৰা ডেকা গাভৰুৰে শিশুৰ দৰে সকলোৰেপৰা<noinclude>{{center|৩২৭}}</noinclude> 32kx7cv8x8t12h9ubsxj0am57teuiuz 104 84035 256718 256589 2026-08-05T03:26:17Z Jyoti Chiring 2949 256718 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>বিচাৰে স্নেহ-অনুকম্পা। লৰালি কালৰেপৰা সুখ-দুখৰ সঙ্গী চনিয়াৰ আশ্বাসত আত্ম-তৃপ্তিৰ লক্ষণ লখুৰ সমগ্ৰ দেহত বিৰিঙি পৰিল। {{gap}}কলঘৰৰ সমুখত পোঁ পোঁ পোঁ লৰীৰ হৰ্ণ বাজিল। বোজাই দিয়া চাহ বাকচত বহি লগৰীয়াই দীঘলাই চিঞঁৰিলে—“লখু, লখু, আহ, আহ”— যেন সুদূৰৰ জাহাজৰ উঁকি। টোকোন টোপোলা হাতত লৈ হুৰমুৰকৈ যাবলৈ ওলাই লখুয়ে শেষবাৰলৈ মাত লগালে, “চনিয়া, আহোঁ দেই।” তাৰ চকুৰ চাহনিত মধুৰ কৃতজ্ঞতা; ঘনচিৰিকাৰ দৰে উল্লাসত জপিয়াই জপিয়াই লখুয়ে যাত্ৰা কৰিলে। {{gap}}বাটৰ গছ কেইজোপাই আঁৰ নকৰালৈকে চনিয়াৰ চকুয়ে লখুক অনুসৰণ কৰিলে। লখুৰ লগত তাই সৰুৰেপৰা একেখন বিছনাতে শুইছিল; একেখন এলুমিনিয়ামৰ ঠালতে দুয়োয়ে খাইছিল, একেলগে উমলিছিল; ধেমালিৰ বস্তু লৈ আজোৰ-পিজোৰ কৰি কাজিয়া কৰিছিল; ইফালে ইটোয়ে সিটোক ক্ষন্তেক নেদেখিলে থাকিবও নোৱাৰিছিল। মাকৰ মাৰ-ধৰ অত্যাচাৰৰপৰা কত দিন সি চনিয়াক ৰক্ষা কৰিছে। উৰালত ধান এগাল পেলাই চৰিয়াক খুন্দিবলৈ দি লখুৰ মাক পাত ছিঙিবলৈ গুচি যায়; চনিয়াই ধান খুন্দক চাৰি উৰাল মাৰিকে ডাঙিব নোৱাৰিছিল। লখুয়ে আহি তাইক সহায় কৰিছিল; দুয়োটাই লাগি ভাগি ধান খুন্দিছিল। সুবিধা পালেই দুয়োটাই পাভৈজান নৈত সাতুৰিবলৈ গৈছিল, মাছ<noinclude>{{center|৩২৮}}</noinclude> d93svsofy39q439k3o4ldpk8dhmedcn 104 84036 256719 256590 2026-08-05T03:27:57Z Jyoti Chiring 2949 256719 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>ধৰিছিল; কাষৰ জাৰণিলৈ গৈ চৰাই পোৱালি ধৰি আনি পুহিছিল। সৰুৰেপৰা কিমান চৰাই পোৱালি দুয়োটাই নুপুহিলে? কিমান চৰাই পোৱালি তাহাঁতৰ মৰমত নমৰিল? সুখ-দুখৰ কৰুণ মধুৰ স্মৃতিৰ টুকুৰাবোৰে মনোৰম হৈ পাতল মেঘৰ দৰে অকস্মাত চনিয়াৰ অন্তৰ আকাশত অনাই-বনাই ভাহি উঠিল। চনিয়াই উপলব্ধি কৰিলে— বয়সৰ লগে লগে দুয়োৰো দেহৰ পৰিবৰ্ত্তন ঘটিছে; মনৰো সলনি হৈছে; সৰু- কালৰ নিবিড় আকৰ্ষণ দুয়োৰ মাজত দিনে দিনে শিথিল হৈছে; মধুচক্ৰত মৌমাখি ঘূৰাৰ দৰে লখুৰ মন প্ৰাণ এতিয়া ৰাধুত আবদ্ধ। লখুৰ স্থিৰ মন, সহজ সৰল জীৱনৰ আকাঙ্খাৰ লগত তাইৰ অস্থিৰ আৰু সংশয়ত ডুলি থকা মনক ৰিজাই চনিয়াই নিজকে অভিশাপ দিলে। তাইৰ মনত স্থিৰতা নাই কিয়? কিয় তাই কোনো কথাতে অনাবিল আনন্দ উপভোগ কৰিব নোৱাৰে? কিয় তাইৰ নিজৰ ওপৰতে নিজৰ অভিমান? নিজৰ ওপৰতে প্ৰতিশোধ লোৱাৰ কিয় তাইৰ অসংবৰণীয় আকাঙ্খা? বিদ্ৰোহ বিক্ষোভ তাইৰ তেজৰ কণিকাবোৰৰ লগত এক হৈ মিহলি হৈ গৈছে। নহয়, তাইৰ দেহত তেজ নাই—আছে শিৰাই শিৰাই বিহৰ সোঁত। {{gap}}অসংলগ্ন চিন্তাত চনিয়া উত্তেজিত হল; কিবা ভাবি ভাবি চোতালৰ কাষত থকা বুঢ়া নিমগছ জোপাৰ গুৰিলৈ গল। নিমগছৰ গুৰিৰ ধোন্দটোৰ মুখৰপৰা শুকান পাতবোৰ উলিয়ালে; ধোন্দটোত হাত সুমুৱাই তাৰ ভিতৰৰপৰা অকণ-<noinclude>{{center|৩২৯}}</noinclude> 8nvfe1nr4ebmf1h3p8wx2qcyc9j76h2 104 84038 256720 256592 2026-08-05T03:30:59Z Jyoti Chiring 2949 256720 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>টকা দুটা দিলে। জানকীয়ে চনিয়াক ঘৰলৈ লৈ গল। বেলি পৰা নাই; কুকুৰাজাকে চোতালত খুটি খাই ফুৰিছে। জানকীয়ে ভিতৰৰ পৰা চাউল এমুঠি আনি গৰালৰ ওচৰত ছটিয়াই “কুৰ কুৰ” বুলি চিঞৰিলে। টি-টিকৈ লৰি আহি কুকুৰাজাক গৰালৰ কাষ চাপিল। চনিয়াৰ সৈতে লগলাগি দুয়োজনীয়ে তাৰে কেইটামানক খেদিকুৰি গৰালত ভৰালে; নোদোকা বগা কুকুৰা দুজনীও গৰালত সোমাল। জানকীয়ে কুকুৰা দুটা ধৰি জৰীৰে ঠেঙ বান্ধি চনিয়াৰ হাতত দিলে। ক' ক’কৈ চিঞৰি কুকুৰাহালে চনিয়াৰ হাতত চট্‌ফটালে। কুকুৰাহালৰে সৈতে চনিয়াই ঠিতাদাহেই ৰাধুহঁতৰ ঘৰৰ পিনে খোজ ললে। {{gap}}ৰাধুৰ বাপেক ধপাত হুপি চোতালত বহি আছিল; কুকুৰাৰ ক' ক' মাত শুনি মুখ তুলিয়েই চনিয়াক দেখিলে। কুকুৰা দুটা ৰাধুৰ বাপেকৰ সমুখত থৈ চনিয়াই কলে, “আমাৰ বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে তহঁতলৈ দিছে।” কুকুৰাহাল মাটীত থৈ চনিয়াই শাৰীৰ আগৰ বান্ধৰ পৰা টকা দুটাও উলিয়ালে। {{gap}}“এই, লখুৰ বাপেকে কুকুৰা এহাল পঠাইছে।” ভিতৰত থকা ঘৈণীয়েকক উদ্দেশ্য কৰি কলে; ইতিমধ্যে চনিয়াই বুঢ়াৰ হাতত টকা দুটাও দিলে। {{gap}}“কোন আহিছে?” ব্যগ্ৰভাৱে ৰাধুৰ মাকে ভিতৰৰ পৰাই সুধিলে। {{gap}}“চনিয়া আহিছে।” ঘৈণীয়েকে দেখে বুলি বুঢ়াই লৰালৰিকৈ টকা দুটা কঁকালৰ খোচনাত গুজিলে। ফুটা কলহত<noinclude>{{center|৩৩১}}</noinclude> hvdwg2wanb652h8q1u5wt2nfzwv3y2v 104 84039 256721 256593 2026-08-05T03:32:47Z Jyoti Chiring 2949 256721 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>পানী ভৰোৱা, তিৰোতাৰ হাতত ধন সঁচা, সমান কথা; বুঢ়াৰ দীঘল জীৱনৰ অভিজ্ঞতা। বয়সৰ লগে লগেহে সকলো পুৰুষেই নিজৰ তিৰোতাক বুজিবলৈ সক্ষম হয়। {{gap}}কঁক্ কঁক্ শব্দ শুনি ৰাধুৰ মাকে উখল-মাখলকৈ চোতাললৈ আহি তৃপ্তিৰে কুকুৰাহাল চাই হাতত তুলি ললে—ওজন অনুমান কৰিবলৈ। {{gap}}“ঘৰৰ?” {{gap}}“কত ঘৰৰ পাবি? লখুৱে কৰবাৰ পৰা বিচাৰি-খোচাৰি কিনি আনিছে।” ঘৰৰ বস্তুৰ দাম নাই—চনিয়াই জানে। {{gap}}“লখু নিজে নাহিল কিয়?” বুঢ়ীৰ মৰম মিহলি প্ৰশ্ন। {{gap}}“সি লৰীত জাহাজঘাটলৈ গ’ল।” {{gap}}“হয়, হয়; আজি চাহপাত গৈছে। এইবাৰ চাহপাতহে চাহপাত! ৰাতি-দিন কলঘৰ চলিছে।” হোকাত টানকৈ হোপা মাৰি বুঢ়াই শলাগিলে। {{gap}}“এই ৰাধু, ৰাধু”, মনৰ সন্তোষেৰে বুঢ়ীয়ে মাতিলে—লখুয়ে পঠোৱা মুৰ্গী দুটা দেখুৱাবলৈ। কোনো উত্তৰ নেপাই বুঢ়ীয়ে নিজে নিজেই কলে, “ছোৱালী ছাগলী একে; য’ত বিচৰা ত’ত পাবলৈ নাই।” {{gap}}অনাহকত অশান্তিৰ সৃষ্টি হব বুলি চনিয়াই মাত দিলে, “ৰাধু নাই হবলা; থওক দে। মই যাওঁহে। আমাৰ বুঢ়াই এদিন আহি কথা-বতৰা ঠিক কৰিব।” চনিয়া যাবলৈ উঠিল। {{nop}}<noinclude>{{center|৩৩২}}</noinclude> ee4qzgoavbt7x0nq18rhvu5nucbhki0 104 84040 256722 256594 2026-08-05T03:35:19Z Jyoti Chiring 2949 256722 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}বজাৰৰ বস্তু পৰীক্ষা কৰা দি হাতৰ কুকুৰাহাল আকৌ এবাৰ চাই বুঢ়ীয়েই উত্তৰ দিলে, {{gap}}“কথা-বতৰা ঠিক হৈয়ে আছে; আমাৰ বুঢ়াক কৈছোঁ বস্তু-বাহানিত বৰকৈ ধৰি থাকিব নেলাগে; লৰা-ছোৱালীৰ মন খাইছে—বিয়াখন হব লাগে।” {{gap}}“লখুৰ বাপেকেই কওকহি — কি দিব পাৰে নোৱাৰে। মোৰ ছোৱালী হাটৰ বস্তু নহয়, তাতে যে দৰাদৰি কৰি থাকিম।” আত্ম-গৌৰৱত ৰাধুৰ বাপেকে কলে। চনিয়াই খোজ ললে। {{gap}}ৰাধুহঁতৰ পদূলিতে কঠাল পুলি এটা; তাৰে ডাল এটা ডোঁৱাই চনিয়াই পাত ছিঙিছে। ৰাধু তেনেতে সেই পিনেই আহিল। সন্ধিয়া পৰত তাহাঁতৰ পদূলিত কঠালপাত ছিঙিবলৈ অহা চনিয়াক দেখি ৰাধুৰ সন্দেহ হল। কঠালপাত ছিঙিবলৈ চনিয়া অহা নাই; নিশ্চয় কিবা অনৰ্থ ঘটাবলৈহে এই তিনি সন্ধিয়াখন ওলাইছেহি। চনিয়াৰ কথা-কাৰ্য্য সকলো আওপকীয়া; কেতিয়া কি কৰে, কি কয় ধৰিবই নোৱাৰি। তাইৰ কথাবোৰ কেৰেলাৰ দৰে তিতা; ভয়ে ভয়ে ৰাধু তাইৰ পৰা আঁতৰি থাকে। চনিয়াক মাতিবনে নেমাতিব গুণা-গঁথা কৰি থাকোঁতেই চনিয়াই নিজেই মাত লগালে, “এই সন্ধিয়া কাকনো লগ পাই আহিলি গৈ?” অকাৰণত খং তোলাই ৰং চোৱা চনিয়াৰ স্বভাৱ। . “মই কাক লগ পাওঁ নেপাওঁ তোক কবলৈ যাম কিয়?” খঙৰে উত্তৰ দি ৰাধুয়ে ঘৰলৈ খোজ আগবঢ়ালে। {{nop}}<noinclude>{{center|৩৩৩}}</noinclude> 0nyqfjlfd2etpiex80wg2f9m91b3xy5 104 84041 256723 256595 2026-08-05T05:05:01Z Jyoti Chiring 2949 256723 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“লখু নাই নহয় : তোৰ আজি ৰাতি সুবিধাই হৈছে।” চনিয়াৰ চকুয়ে মুখে পৰিহাসৰ হাঁহি। {{gap}}“তহঁতৰ লখু থাকিল নেথাকিল মোৰ কি হল? লখুক লৈ তয়ে থাক গৈ।” বাদানুবাদলৈ অপেক্ষা নকৰি ৰাধু ভোৰ-ভোৰাই আঁতৰি গল। {{gap}}ছিঙা ঠাল-পাতখিনি জুকিয়াই চনিয়াই ভয় দেখুৱাৰ স্বৰত উত্তৰ দিলে, “বাৰু, লখু আহিলেই কম—তইনো কাৰ লগত ওলাই গৈছিলি।” {{gap}}উৰিফুৰা পাতল মেঘ ডোখৰ স্তব্ধ হোৱাৰ দৰে চনিয়াৰ কথাত ৰাধু ক্ষন্তেক ৰৈ গ’ল; ভয় আশঙ্কাত তাই চনিয়ালৈ ঘূৰি চালে—চনিয়াই ঘটাব নোৱাৰা অঘটন একোৱেই নাই! চনিয়াৰ মূৰ্ত্তিটো ইতিমধ্যে অন্ধকাৰত চিনিব নোৱাৰা হল। লুইতৰ পাৰৰ নল খাগৰিৰ দৰে বিপদৰ মৃদু-কঁপনিতে তিৰোতা হালে জালে—কিন্তু ধুমুহাত হলে উভলি নপৰে। বেঙৰ দৰে জাপমাৰি ৰৈ ৰৈ চনিয়ালৈ ঘূৰি চাই চাই ৰাধু ঘৰ সোমালগৈ। {{gap}}লখুৰ মাক ৰান্ধনীঘৰত ব্যস্ত; জিতেৰী মাকৰ কাষতে; দুখু টিপুও ওলাই গৈছে। পিৰালিতে শিয়ালটোৰ দৰে জোপ লৈ বুঢ়া ককাকে চনিয়াক দেখি সুধিলে, “কলৈ গৈছিলি?” “ছাগলীজনীলৈ কঠালপাত আনিলোঁ।” উত্তৰৰ লগে লগে চোতালৰ সোঁকাষৰ টিনপাতৰ ছালিখনৰ তলত বান্ধি থোৱা ছাগলীজনীৰ কাষ পালে। চনিয়াৰ ভৰিৰ সঁহাৰি পায়ে ছাগলীজনীয়ে বেবাবলৈ ললে; চনিয়াই মুখত কঠালপাত<noinclude>{{center|৩৩৪}}</noinclude> 932ni49mkf4sfxaa2dbfgrtfeda7one 104 84127 256710 256526 2026-08-05T02:48:01Z Jyoti Chiring 2949 256710 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>নকৰাকৈ চকু-কাণ সজাগ কৰি শুনি থকা শ্ৰোতাসকললৈ পাদুৰিয়ে লক্ষ্য কৰিলে। কোনোৱে ডিঙিটো সন্মুখলৈ আগবঢ়াই শুনিছিল; কোনো কোনো জনে দুই হাতৰ ওপৰত দেহৰ ভৰ থৈ শুনিছে; কোনোৱে চকু মুদিছিল, কোনো কোনোৱে ফুচফুচালে। সম্মুখৰ যি কেইজনত পাদুৰিৰ চকু পৰিল সকলোৰে মুখত বিস্ময়ৰ ভাব; কিন্তু অৰ্থ উপলব্ধিৰ কোনো ইঙ্গিত সেই মুখত নাই। {{gap}}“বিনৈ বনৰ দৃষ্টান্তত প্ৰভুয়ে আমাক কি শিক্ষা দিলে, বুজিলানে?” {{gap}}অলপ সময়লৈ পাদুৰিৰ প্ৰশ্নৰ কোনো ফালৰপৰা কোনো উত্তৰ নাহিল। বুঢ়া কেইজনৰ পিনৰ পৰা উচপিচনিৰ শব্দ। পাদুৰিয়ে সেইপিনে দৃষ্টি ঘূৰালে। কোনোবাই কোৱা শুনিলে—“তুমি বুজাই নিদিলে আমি কেনেকৈ বুজিম?” প্ৰশ্নত অপ্ৰসন্নতা। {{gap}}“বাৰু মই ব্যাখ্যা কৰোঁ; শুনা।” আকৰ্ষণযোগ্য কণ্ঠেৰে পাদুৰিয়ে পঢ়ি গল। {{gap}}“প্ৰভুয়ে বুজালে; যি জনে ভাল কঠীয়া সিচে তেওঁ মানুহৰ পুত্ৰ; পথাৰেই জগতখন; ভাল কঠীয়া ৰাজ্যৰ সন্তানবিলাক; আৰু বিনৈ বন পাপ-আত্মাৰ সন্তানবিলাক, যি শত্ৰুয়ে সেইবোৰ সিচিলে সি দয়াবান; শস্য দাবৰ সময়েই জগতৰ শেষ, ধান-দোৱাবোৰেই স্বৰ্গৰ দূত।এতেকে যেনেকৈ বনবোৰ গোটাই জুইত পোৰা যায়, সেইৰূপে জগতৰ শেষতো হব। মানুহৰ পুত্ৰই আপোন দূত বিলাকক পঠাই দিব; আৰু<noinclude>{{center|২৯৮}}</noinclude> 4du0669wwznyjl3vd0964k93znxoiyj 104 84136 256711 256538 2026-08-05T02:57:37Z Jyoti Chiring 2949 256711 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>ঘাম নিগৰিল–ফুলৰ পাপৰিৰপৰা খহি পৰা পুৱাৰ নিয়ৰৰ টোপালৰ দৰে। শিৰৰ দীঘল ফোঁটৰ সেন্দুৰ ঘামৰ লগত বিয়পি পৰাত প্ৰথম সন্তানৱতী দসোদাৰ মুখখন দুপৰীয়াৰ সূৰ্য্যৰ দৰে উজ্জ্বল হল। বাঁহীৰ সুৰ লাহে লাহে নামিল। ঘুঙুৰৰ জুমুৰ জুমুৰ ধ্বনি ক্ৰমশ অৱশ হৈ হঠাতে স্তব্ধ হল; বেশৰল জিলিৰ জি-জি মৃদু গুঞ্জণত। নাচৰ শেহত ইজনীয়ে সিজনীৰ কাপোৰ আজোৰা-আজুৰি কৰি ঢলি ঢলি হাঁহি বহিল। কাৰো দেহমনত অৱসাদ ক্লান্তি নাই—আছে জীৱনৰ অফুৰন্ত উৎসাহ, প্ৰাণশক্তিৰ প্ৰাচুৰ্য্য। {{gap}}হাঁহি-ধেমালি কথা-বতৰাৰ মাজত চনিয়াই চাৰ্কাচ চোৱাৰ কথা উলিয়ালে; লখু আৰু ৰাধুয়েও আনন্দৰে সন্মতি জনালে। আবেলি হওঁ হওঁ, জেঠমহীয়া বেলিটোৰ উত্তাপ শাম কটা নাই এথোন। সন্ধিয়াৰ আগতে উভটি ঘৰত কৰিবগৈ কি? ঘৰলৈ গলেই অভাৱ অনাটনৰ এশ এটা চিন্তাই জুমুৰি দি ধৰিব। ঘৰ মাথো ৰাতিৰ জিৰণিৰ নিমিত্তে; ঈশ্বৰে দিয়া পোহৰ উপভোগ নকৰি কাৰ ভয়ত ফেঁচাৰ দৰে বেলি থাকোতেই আন্ধাৰ বাঁহত সোমাবলৈ যাব? মেলখাই যোৱা খোপাটো টানকৈ বান্ধি ৰাধুয়ে যাবলৈ উদ্যোগ কৰিলে; খোপাৰ পৰা সৰিপৰা গুলঞ্চ পাহী লখুয়ে ৰাধুৰ খোপাত গুজি দিলে। সুকুমণিয়ে বন এডাল উঘালি দাতৰ গুৰি খৰকিয়াইছিল; দেৱতাৰ পাদপীঠত অৰ্পণ কৰা পুষ্পতকৈ ৰাধুৰ খোপাত লখুয়ে পিন্ধোৱা ফুলপাহী তাইৰ চকুত অধিক সুন্দৰ লাগিল। সেয়েহে ৰাধুৰ সৌভাগ্যত<noinclude>{{center|৩০৭}}</noinclude> hxon930cl11ccpsidry795lqd4tgbf0 104 84137 256712 256540 2026-08-05T02:59:29Z Jyoti Chiring 2949 256712 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>সুকুমণিয়ে হাঁহিলে; ৰাধুৰ চকুয়ে মুখেও প্ৰিয়জনৰ সঙ্গ-সুখৰ হাঁহি বিৰিঙিল। লাহে লাহে তিলকমতি, সাবিত্ৰী, দোনাৰী, লেংৰা সকলোৱে লখুহঁতৰ পিছ ললে। নৰেশ্বৰ চনিয়া অলপ আগবাঢ়ি গল। চনিয়াই ফুচফুচাই নৰেশ্বৰক কলে, “দেখিছনে, আজি দিনটো লখু-ৰাধুৰ এৰা এৰি হোৱা নাই; তাহাঁতক অলপ এৰা-এৰি কৰাব লাগিব।” {{gap}}“কেনেকৈ কৰাবি?” নৰেশ্বৰে সুধিলে। {{gap}}“চাৰ্কাচত বহোঁতে লখু আৰু ৰাধুৰ মাজত তয়ে ময়ে ঘপহকৈ বহি পৰিম। মজা হব।” {{gap}}“পইচা খৰচ কৰি একেলগে বহিবলৈ নেপালে দুয়োটা বলিয়া নহবনে?” {{gap}}“বেচ হব; তই হুচিয়াৰ থাকিবি।” দুয়োৰ মুখত দুষ্ট অভিসন্ধিৰ হাঁহি। {{gap}}হাটখোলাৰ গাতে গা লগাই পথাৰখন। বেঙ্গল ডায়মণ্ড চাৰ্কাচে তাতে ডাঙৰ টম্বু এটা তৰিছে; টম্বুৰ চাৰিওপিনে গোট বাঁহৰ বেৰা। টম্বু আৰু বাঁহৰ বেৰাৰ মাজত পিছপিনলৈ অন্য দুটামান সৰু সৰু টম্বু; চাৰ্কাচাৰ মেনেজাৰ আৰু খেলোৱাৰ থাকে। তাৰ কাষতে পিঞ্জৰাত ভৰোৱা বাঘ-বাঘিনী এহালে হাওঁৰিয়াই আছিল। গৰালত ভৰোৱা বান্দৰ কেইটাই খেক্‌-খেকাইছিল। চাৰ্কাচৰ হাতী ঘোঁৰাও তাতে বন্ধা আছে। {{gap}}নিজৰ টিকট নিজে কিনি দলৰ আটাইবোৰে ইটোয়ে সিটোৰ কঁকালত ধৰাধৰিকৈ টম্বুৰ ভিতৰ সোমাল। দুৱাৰ-<noinclude>{{center|৩০৮}}</noinclude> qh29ekcpznsjq8hh3l49ppd0gvokcd0 104 84138 256713 256542 2026-08-05T03:01:26Z Jyoti Chiring 2949 256713 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>ৰখীয়াই দলটোক আগবঢ়াই দি গেলেৰিৰ কাঠৰ বেঞ্চত বহুৱালে। নৰেশ্বৰ চনিয়াৰ অভিসন্ধি কৃতকাৰ্য্য হল; নৰেশ্বৰৰ সোঁফালে পৰিল ৰাধু; চনিয়াৰ বাওঁপিনে বহিব লগা হল লখু। নৰেশ্বৰৰ ওচৰত বহি চাৰ্কাচ আৰম্ভ নোহোৱালৈকে উৰহে কামোৰা মানুহৰ দৰে ৰাধুয়ে ধৰফৰাবলৈ ধৰিলে; বিৰক্তিৰে চনিয়ালৈ চালে। সেই বিৰক্তি আৰু অস্থিৰতা একো নজনাৰ ভাও ধৰি লখুৰ পিনে মূৰটো আগবঢ়াই চনিয়াই সুধিলে, “ইমানবোৰ চকী ক’ত পালে?” {{gap}}“কত পাব! চাৰ্কাচৰ মানুহে লগত লৈ ফুৰিছে।” {{gap}}পিঠিয়া-পিঠিকৈ বুটি ঘোৰাৰ ওপৰত বহি দুটা মানুহ ওলাল। চিতাপখৰা ভৰিৰ সৰু গাঁথিলৈকে বৈ পৰা পাইজামা, গাত হলৌ চোলা; হাতমুখ কপালত নানা বৰণৰ ৰং; মূৰত ওখ টুপী। বহুৱাৰ ভাওত ওলোৱা মানুহ দুটা দেখিয়েই চাৰিপিনে বৃত্তাকাৰ গেলেৰিত বহা মতা-তিৰোতাই গিৰ্জ্জনি মাৰি হাঁহিলে; গিৰ্জ্জনিৰ শব্দত টম্বুৰ কাপোৰত ঢৌ খেলিল। শ্লীলতাৰ সীমা পাৰ হোৱা বহুৱা দুটাৰ কথাবাৰ্ত্তাত ৰৈ ৰৈ হাঁহিৰ খলকনি। {{gap}}একে সাজতে সাজি-কাচি তৃতীয় এক বহুৱাই তাঁহাতৰ কথোপকথনত যোগ দিলেহি। তৃতীয় বহুৱাই ঘোঁৰাৰ নেজৰ পিনে মুখ দি ঘোঁৰাৰ পিঠিত বহা এজনক সুধিলে— {{gap}}“তই পিছ পিনে মুখ দি বহিছ কিয়?” {{gap}}ঘোঁৰাৰ নেজডাল ওপৰলৈ ডাঙি উত্তৰ দিলে, “সি কেতিয়া পোৱালি দিয়ে তাকে চাইছোঁ।” {{nop}}<noinclude>{{center|৩০৯}}</noinclude> pcln7tv94jjnh2r74rctu67lcca630u 104 84141 256714 256565 2026-08-05T03:04:42Z Jyoti Chiring 2949 256714 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>চেষ্টা কৰিছে। দেহৰ মটীয়া বৰণ প্ৰসাধানৰে বগা কৰিবলৈ কৰা গাভৰু গৰাকীৰ নিষ্ফল প্ৰচেষ্টা দূৰৈৰ পৰা ধৰিব পাৰি। ঘন কলা চেলাউৰীৰ মাজত বৈ পৰা চকু দুটি উজ্জ্বল হৈ জ্বলি আছিল—বৰ্ষাশূন্য সন্ধিয়াৰ আকাশত জিকি-মিকি কৰা দুটা তৰা। মুখত সাবটি ধৰা বেণীডাল পিঠিলৈ পঠিয়াই দৰ্শকলৈ চাই গাভৰুৱে জবাফুলীয়া ওঠেৰে হাঁহিলে—তাৰে তিৰবিৰণিত দৰ্শকৰ চকু-মুখ ৰঙচুৱা হল। লখুয়ে দূৰৈৰপৰা ৰাধুৰ মুখলৈ চালে—তাৰ কবলগীয়া বহু কথা তাৰ মাজতে প্ৰকাশ পালে। সেই অপৰূপ দৃশ্যত নৰেস্বৰৰ যৌৱন-অনভিজ্ঞ চিত্ত অনাস্বাদিত পুলকত বিভোৰ হল। {{gap}}মনোহৰ ভঙ্গীত ফৈৰ জখলাইদি বগাই গাভৰু গৰাকীয়ে ডোলনাত উঠি বহিলগৈ; ডোলনা উঠা-নমা কৰিবলৈ ধৰিলে। ডোলনাৰ লগে লগে বাদ্য-সঙ্গীতৰ তালে তালে শৰীৰৰ প্ৰত্যেক অঙ্গই নাচিলে। গাভৰুয়ে নানা কৌশলেৰে এফালৰ ডোলনাৰ পৰা সিফালৰ ডোলনালৈ বিনা আয়াসতে অহা-যোৱা কৰিবলৈ লাগিল। কিছু সময়ৰ পিছত সমবয়সীয়া একে সাজপাৰৰ আন এগৰাকী গাভৰুয়েও আগৰ জনীৰ লগত যোগ দিলে। তাৰ পিছত তৃতীয় গৰাকী। অপূৰ্ব্ব খেল দেখুৱাবৰ কাৰণে তিনি গৰাকী পৰী একে সময়তে আকাশত যেন উদয় হ’ল। গাভৰু কেইগৰাকীৰ দৰ্শক-হৃদয় দংশন ভঙ্গিৰ কৌশল চাই চাই সকলো বিস্ময়ত অভিভূত হল। চকুৰ দৃষ্টি নসলোৱাকৈ নৰেশ্বৰেও মূৰ তুলি ওপৰলৈ চাই আছিল; চনিয়াই গা-হেচুকি দিয়াতহে<noinclude>{{center|৩১২}}</noinclude> d90otxtv7ar4qe3n9d256iizochyetv 104 84143 256715 256568 2026-08-05T03:08:36Z Jyoti Chiring 2949 256715 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“বগী ছোৱালী কলী গাভৰুৰ জোৰৰ হৱনে নহৱ তাকেহে চাইছোঁ।” কথাষাৰ কৈ নৰেশ্বৰ নিজৰ ঠাইতে পোন হৈ বহিল। {{gap}}“কলী কেইজনী এৰি বগী জনীৰ পিছতে বলিয়া হলি দেখোন?” চুঙা চাই সোপা দিয়া বিধৰ উত্তৰ দিয়াৰ গৌৰবত চনিয়াই আপোনা-আপুনি সন্তোষ লভিলে। {{gap}}কলা-কৌশলৰ খেলা অন্ত হোৱাত গাভৰু কেইজনীয়ে খপ্‌খপকৈ ফৈৰ জখলাইদি নামি তিনিও জালখনৰ ওপৰত থিয় হ’ল। দৰ্শকৰ কৰতালি গ্ৰহণ কৰি জালৰপৰা মাটিলৈ জপিয়াই কাপোৰৰ বেৰ ঠেলি খেলোৱাৰৰ দৰে ভিতৰলৈ লৰ ধৰিলে। {{gap}}এইবাৰ মেনেজাৰে আহি ঘোঁৰাৰ খেল দেখুৱালে তাৰ পিছত দুটা গৰালত ভৰাই বাঘ-বাঘিনী হালক মঞ্চলৈ অনা হল। এটাৰ গৰালৰ দুৱাৰ মুকলি কৰি মেনেজাৰে দীঘল চেকনি এডালেৰে বাঘটোক খুচিলে; দ্বিতীয় বাৰৰ খোচত সি মূৰ উফাল মাৰি গোঁজৰিলে। আকৌ এবাৰ দুখ পোৱাকৈ খোচাত হাৱৰিয়াই হাৱৰিয়াই গৰালৰপৰা ওলাই বাঘ মেনেজাৰৰ গাত জপিয়াই পৰিল। ভয়-আতঙ্কত চাৰিওপিনে হৈ-চৈ লাগিল। অত্ৰাহি হৈ চিঞৰ মাৰি বহা ঠাইৰপৰা ৰাধু জাপমাৰি একেবাৰে কাষতে বহি থকা নৰেশ্বৰৰ কোলাত পৰিলহি। নৰেশ্বৰে আঠু দুটা বহলাই মূৰটো পিচলৈ হলাই চৰাইৰ বাঁহৰ দৰে তাৰ উম সনা কোলাত অজ্ঞাতসাৰেই ৰাধুক আশ্ৰয় দিলে। ৰাধুৰ ওখ-বহল খোপাটোৱে চকু মুখ ঢাকি ধৰাত সমুখৰ চাৰ্কাচ<noinclude>{{center|৩১৪}}</noinclude> f65njavpc7an7x14069wk8tk56dkz5z 104 84144 256716 256573 2026-08-05T03:11:29Z Jyoti Chiring 2949 256716 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>নেলাগে নিজৰ অস্তিত্বও খন্তেকলৈ অন্ধকাৰত নোহোৱা হল। পাৰৰ পাখিৰ দৰে ৰাধুৰ কোমল খোপাটোত নাকটো ফুলাই ফুলাই সুমুৱাই নৰেশ্বৰে সৌৰভ বিচাৰিলে। {{gap}}বাঘক গৰালত সুমুৱাই মেনেজাৰে দুৱাৰ বন্ধ কৰিলে, চিঞৰ বাখৰ বন্ধ হোৱাত দৰ্শকসকল প্ৰকৃতিস্থ হল। তাই নিজে কি অঘটন ঘটুৱালে, ৰাধুৱে, তেতিয়াহে বুজিলে; সাউত কৰে নৰেশ্বৰৰ কোলাৰপৰা নিজৰ ঠাইলৈ বাগৰি গ’ল। ঘটনাটোৰ স্থিতি মুহূৰ্ত্ত যদিও কেতিয়াও জাপ নোখোৱা সাপৰ চকুৰ দৰে চনিয়াৰ জাগ্ৰত দৃষ্টি সি আকৰ্ষণ নকৰাকৈ নেথাকিল। ৰাধুৰ কোলাৰপৰা নমামাত্ৰেই চনিয়াই নৰেশ্বৰৰ তপিনাত ঘোকোটা এটা মাৰি তাৰ কোলাৰ মাজেদিয়েই ৰাধুলৈ ভুমুকিয়ালে। চনিয়াৰ চাহনিয়ে যেন ৰাধুক পৰিহাস কৰি কলে, “বেচ সুবিধাটো ললি? লখুক নেপাই ভয়ৰ ভাও ধৰি নৰেশ্বৰৰ কোলাৰ সুখ লভিলি?” {{gap}}দৰ্শকৰ মন আকৰ্ষণ কৰিবলৈ আকৌ ওলাল গাভৰু এগৰাকী পুৰুষৰ বেশত দীঘল পেণ্ট-কোট-বুট-জোতা পিন্ধি—এক-চকাৰ চাইকেলত উঠি বিবিধ আমোদী কৌতুক দেখুৱালে। সৰ্ব্বশেষত লগৰীয়া সকলৰে সৈতে মেনেজাৰ দৰ্শকৰ আগত থিয় হল। হাঁহি হাত চাপৰি মাৰি সকলো টম্বুৰ পৰা ওলাল। লখু আৰু ৰাধুয়ে কোনতলকতনো দলৰ লগ এৰা দিলে, কোনেও কবই নোৱাৰিলে। {{gap}}সূৰ্য্যৰ শেষ. কিৰণত গধূলিৰ ছাঁ পৰিল; অলপ আগতে<noinclude>{{center|৩১৫}}</noinclude> rp5yoizz4zm4jq3lceeiul7atgw6mf1 104 84159 256701 256244 2026-08-04T17:25:47Z Jyoti Chiring 2949 256701 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>সুযোগতে নৰেশ্বৰে গাভৰু কেই গৰাকীৰ পিনে তপিনাটো চোচোৰাই তাহাতেনো কি কথা-বতৰা পাতিছে শহাৰ দৰে কাণ থিয় কৰি উমান ললে। ৰাধুক ঠেলামাৰি সাবিত্ৰীয়ে খিল্খিলাই নৰেশ্বৰে শুনাকৈয়ে কলে, “তোক এৰি কুদ্ৰু-কেৰেলা দেখোন কৰবাত চৰিবলৈ গল?” লখুক উদ্দেশ্য কৰি কোৱা কথা। {{gap}}“কলৈ যাব? ভৰিত জৰী বন্ধা আছে।” ঘনচিৰিকাৰ কণীৰদৰে ঘূৰণীয়া চকুৰ হাঁহিৰে ৰাধুলৈ চাই তিলকমতিয়ে কলে, “মোৰতো চিৰিয়া সজাত বন্দী। তহঁত দুজনীয়ে নতুন চিৰিয়া সজাত সুমুৱাগৈ যা।” ৰাধুয়ে নৰেশ্বৰলৈ কেৰাহিকৈ চাই উত্তৰ দিলে। {{gap}}“ৰাধুৰ আমালৈ হিংসা হৈছে।” সাবিত্ৰীয়ে ঠেলা মৰাত তিলকমতি ৰাধুৰ গাত পৰিলগৈ। {{gap}}“মোক ঠেলা মাৰিছ কিয়? চকু মেলি চা—নিজৰ চকুৰ চাকি জ্বলিলে আন্ধাৰতো দেখিবি।” কথাৰ লগে লগে তিলকমতিয়েও নৰেশ্বৰৰ অস্পষ্ট মূৰ্ত্তিটোলৈ লক্ষ্য কৰিলে। {{gap}}“কাজিয়া কৰিছ কেলৈ? দুইজনীয়ে দেখোন জালি কোমোৰাটো দুডোখৰ কৰি ভগাই লব পাৰ।” ৰাধুয়ে মাতিলে। {{gap}}নৰেশ্বৰৰ পিনৰপৰা মুখখন সাবিত্ৰীৰ পিনে ঘূৰাই তিলকমতিয়ে কলে, “আৰ্চ্চীত মুখ চোৱাদি সিয়ো আমালৈকে চাই আছে। বেমাৰৰ পৰা উঠা গাটোত মঙ্গহ ধৰাই নাই এখোন!” {{gap}}“তোৰ তপিনাৰ মঙ্গহ এভাগকে দেগৈ যা। শকত হব।”<noinclude>{{center|২৬৫}}</noinclude> 7c9ebr68p8b2iomhgjmqzixsc4pvz1a 104 84160 256702 256245 2026-08-04T17:28:05Z Jyoti Chiring 2949 256702 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>লাহী শৰীৰৰ সাবিত্ৰীয়ে মঙ্গহেৰে পূৰ তিলকমতিক ঠাট্টাৰ সুৰত উত্তৰ দিলে। {{gap}}“মোৰ তপিনাৰ মঙ্গহতকৈ তোৰ বুকুৰ মঙ্গহতহে সোৱাদ পাব।” নিজৰ কথাতে নিজে ৰস পাই হি-হিকৈ হাঁহি সাবিত্ৰীয়ে নিজৰ ডোণ হেন খোপাটো কথাৰ লাচতে মেলি দিলে। গলধনৰ পৰা তপিনালৈকে মেল খাই পৰা চুলিকোছাই সাবিত্ৰীৰ পিঠিখন সন্ধিয়াৰ আন্ধাৰতকৈ গাঢ় কৰি তুলিলে। বাগৰি পৰা চুলিকোছা সোঁহাতেৰে সামৰি কলে, “নৰেশ্বৰৰ ছাঁটো দেখিয়েই এইজনী বলিয়া হ’ল।” আছুৰ নেছা মেৰোৱাদি দুই হাতৰ মুঠিতে চুলিটাৰি পকাই খোপাটো বান্ধিবলৈ উপক্ৰম কৰি সাবিত্ৰীয়ে পুনৰ কলে, “জুইকুৰা নিজৰ বুকুতে বান্ধি জ্বলি পুৰি মৰিছ কিয়? ওচৰ চাপি যা; তাৰ দেহাতো জুই জ্বলক।” {{gap}}“তোৰ নিজৰ জ্বলা বুকুখননো ছাইৰে ঢাকিছ কিয়? বল, দুই কুৰা জুইয়ে দুইপিনৰ পৰা আগুৰি ধৰোঁগৈ।” তিলকমতিৰ মুখত দুষ্টালিৰ হাঁহি। {{gap}}“দুইজনীয়ে এনেয়ে হিংসাত দেই পুৰি মৰিছ। সি গাৱঁৰ লৰা; কুলি ছোৱালীক কিহৰ জগৰত বিয়া কৰাব? বাগিছাত ধন ঘটিবলৈ আহিছে—ধনৰ মোনা ভৰিলেই গাৱঁলৈ উভতি যাব।” {{gap}}ৰাধুৰ কথাত দুয়োজনীৰে গালৈ হুচ আহিল; নৰেশ্বৰলৈ অসন্তোষৰে চাই দুয়োজনীৰ মুখৰ ৰং অধিক কিচ্কিচীয়া হল।<noinclude>{{center|২৬৬}}</noinclude> 26x3bb3dumfyk1b8u9o4vv3fjj4pi7j 104 84162 256703 256246 2026-08-04T17:30:46Z Jyoti Chiring 2949 256703 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>এনেতে হাতত ঘটী এটাৰে লখু আহি নৰেশ্বৰৰ ওচৰত বহিল; নৰেশ্বৰৰ হাতলৈ ঘটীটো আগবঢ়াই দি কলে, “আজি প্ৰৰ্সাদ বৰ সোৱাদ; আলোমণিৰ দৰে কোনেও পৰ্সাদ তৈয়াৰ কৰিব নোৱাৰে। পি চা; মূৰ পৰা ভৰিলৈকে গা জুৰ পৰি যাব।” {{gap}}নৰেশ্বৰে ঘটীটো মুখত লগাই দোঢোকমান গিলিলে। দুই চাৰি-জনে থিয়াৰি কৰিছে; ডিঙিত কলা ঢোল বন্ধা ডেকা এজনে মাদলত চাপৰ মৰাত ফিচ্ ফিচ্ কৈ কথা পাতি থকা মানুহৰ জুমত আলোড়ন হল। বাধু, সাবিত্ৰী, তিলকমতিয়েও উঠিবলৈ যো-জা কৰি চাৰিওপিনে চকু ঘূৰাই নিজৰ নিজৰ লগৰীয়া বিচাৰিলে। নৰেশ্বৰ-লখুৰ মাজতে ছোৱালী এজনী থিয় হলহি; সাবিত্ৰীয়ে তিলকমতিৰ গাত চিকুণ্ঠ মাৰি দিলে। {{gap}}সংকেতৰ অৰ্থ বুজিব পাৰি ৰাধুয়ে লাহে লাহে কলে, “উঠ, তহঁতৰ কাম নাই।” ৰাধুয়ে লখুৰ পিনেও চালে; লখুৰ কিন্তু তাইলৈ লক্ষ্য নাই; নৰেশ্বৰ চনিয়াৰ লগত সি ৰং-ৰহইচকৈ কথা পাতি আছে; নাচত যোগ দিবলৈও কুৰুং কাৰাং কৰা নাই। যিমানে তাহাঁতৰ হাঁহি দেখিলে সিমানে ৰাধুৰ খং চৰিল—কেৱল লখুৰ ওপৰতে নহয়, চনিয়াৰ ওপৰতো। নাচ-গানত পাকৈত সুঠাম-সুশ্ৰী লখুয়ে তাইক ভাল পায়, তাতে চনিয়াৰ হিংসা – ৰাধুয়ে ভাবিলে। চনিয়াই ইচ্ছা কৰিয়েই লখুক তাইৰ পৰা দূৰে দূৰে ৰাখিবলৈ বিচাৰে। গাভৰুৰ ওপৰত প্ৰতিহিংসাৰ উপযুক্ত ব্যৱস্থা অপমান নহয়, তাই ভালপোৱা জনক অপহৰণ কৰাহে। চনিয়াৰ লগত ঘটা সৰু<noinclude>{{center|২৬৯}}</noinclude> 8d7y569hihu4tc0uv8jnzp7b0d2xtsv 104 84164 256697 255840 2026-08-04T16:49:38Z Jyoti Chiring 2949 256697 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{Block center|<poem> ৰিচি গেদাং বোলে তেতেঙ্গাৰো ওমাই আঙ্গচিবোলে তেতেঙ্গা ওমাই।</poem>}} {{gap}}[মতাই সুধিছে, মোৰ ঘৰলৈ যাবি? নেযাওঁ; তোৰ ঘৰলৈ গলেনো কি দিবি? চৰায়ে যেনেকৈ মাইকীজনীক মুখত টোপ খুৱাই দিয়ে—সেই লেখীয়াকৈ তই মোক খুৱাবিনেকি?] {{gap}}দুমকী আঁতৰি যোৱাৰ লগে লগে ৰাধুৰ মাকে চুচৰি নৰেশ্বৰৰ কাষ চাপিল; চাৰ্কাচৰ বাঘিনীৰ দৰে চকুত টোপনি। চকুৰ পতা দুটা জোৰ কৰি মেলি বুঢ়ীয়ে নৰেশ্বৰলৈ চাই অস্পষ্ট সুৰৰে কলে, “দুমকী জনী দুষ্ট নহয়, নিছাহে কৰে বেছি। নিছা নকৰি বা খাব কি? কম বয়সতে বিয়া সোমাইছে। বছৰে বছৰে পেটত কেচুৱা—চাহ গছৰ যেন কুঁহিপাত। বিয়া হোৱাৰ পাচ বছৰত পাচোটা লৰা-ছোৱালী পাইছে। এপাল কুকুৰা পোৱালিক খুৱাব কি? সপ্তাহত যি পাই পাচদিন খাই— বাকী দিন নিছা কৰে।” {{gap}}নাচ-গীতৰ কোলাহলত বুঢ়ীৰ কিছু কথা কাণত পৰিছে— কিছু নৰেশ্বৰে অনুমানতে বুজিলে। লাহে লাহে মাদল- নাগেৰাৰ দ্ৰুত তাল ধীৰ হল; সৰহ-ভাগেই ভাগৰি পৰি এজন দুজনকৈ নাচৰপৰা আঁতৰি ঠায়ে ঠায়ে পূৰ্ব্বৰ দৰে জুম পাতি বহিলগৈ। নাচৰ স্থলত চাৰি পাচজন ডেকা-গাভৰুহে মাদলৰ শেষ চাপৰলৈকে হাত ধৰা-ধৰিকৈ নাচি আছে—মুখৰ গীত অৱশ্যে কিছু পৰৰ পৰা নোহোৱা হল। মাদল স্তব্ধ হল; হিৰ-হিৰ-হিৰ কিৰিলি পাৰি চিঞঁৰি ডেকা-গাভৰু কেইজন<noinclude>{{center|১৬৯}}</noinclude> k6rzdmlhzgi2urdq4dq20woub1waag8 104 84167 256698 255884 2026-08-04T16:53:01Z Jyoti Chiring 2949 256698 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}কেইবাটাও চেকচন পাৰ হৈ চাহ গছৰ সোঁমাজতে ৰখীয়া হৈ থকা কৃষ্ণচূড়া গছ এজোপাৰ পিনে লখু টোৱাই গল; কৃষ্ণচূড়া গছজোপাৰ তলত দূৰৈৰ পৰা কালী গোসানীৰ দৰে কলা উজ্জ্বল মূৰ্ত্তি এটি দেখি নৰেশ্বৰ থমকি ৰল; লখুয়ে মন কৰিলে। {{gap}}“ভয় কৰিছ? সেইজনী ৰাধুহে— মোৰ কাৰণে ৰৈ আছে।” {{gap}}দুয়ো ওচৰ চাপিল; তলৰ ওঠটো দাঁতেৰে কামুৰি গাভৰু- জনীয়ে উঠি অহা হাঁহিটো জোৰ কৰি যেন ধৰি ৰাখিছে। অলপ আগতে লখুৰ লগত নচা সেই ছোৱালীজনী। ইতিমধ্যে তাই এইখিনি পালেহি কেনেকৈ? আচৰিত হৈ নৰেশ্বৰে চাই ৰল। লখুয়ে গছজোপাৰ গুৰিত বহি মাতিলে, “ৰাধু, এইটো কোন চিনি পাইছ? নৰেশ্বৰ।” দাঁতৰ কামোৰটো জিভাৰপৰা এৰি দি ৰাধুয়ে নৰেশ্বৰলৈ সংকোচৰ চকুৰে চালে। নৰেশ্বৰেও বহু দিনৰ মূৰত লগ পোৱা পুৰণা বন্ধুক চোৱাৰ দৰে আকলুৱা দৃষ্টিৰে ৰাধুৰ মূৰৰপৰা ভৰিলৈকে নিৰীক্ষণ কৰিলে। কৃষ্ণচূড়াৰ ৰঙ্গিয়াল ডালৰ মাজেদি জোনটিয়ে ৰাধুৰ মুখত এফলীয়া হৈ পৰাত আঁঠুলৈকে ঢকা ৰঙা শাৰীখনৰ মাজত তাইৰ নিটোল দেহটো স্পষ্ট হৈ দেখা গল। চকু, মুখ, সৌন্দৰ্য্যৰে নহলেও যৌৱনৰ সৌৰভত পৰিপূৰ্ণ। ডিঙিৰ ৰূপালী হাঁচুলি ( হাৰ ), কান্ধলৈকে ওলমি পৰা তিনডলীয়া ধাৰ ( কাণৰ ফুল ) জোনৰ পোহৰত চিক্‌মিকাই উঠিল। {{gap}}লখুৰ গাতে গা লগাই ৰাধু বহিল; নৰেশ্বৰো বহিল। প্ৰথম সংকোচৰ ভাব দূৰ হোৱাত ৰাধুয়ে সুধিলে, “তই নেনাচিলি?”<noinclude>{{center|১৭২}}</noinclude> 3ffgu890z6p4fi53yw9mo4sr3vzodp9 104 84168 256699 255883 2026-08-04T16:54:40Z Jyoti Chiring 2949 256699 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}“নাচিব নেজানো।” {{gap}}“ধেৎ, নাচিবলৈ জানিব লাগে? খোজ কাঢ়িব জানিলেই নাচিব জানিবি—মাত মাতিব শিকিলেই গান গাব পাৰিবি।” তাইৰ মুখৰ হাঁহিৰ শিহৰণে সেউজীয়া চাহ-পাত জগাই তুলিলে। {{gap}}“তই শিকাই দে”, ৰাধুৰ গাত চিকুট মাৰি লখুয়ে কলে। {{gap}}“মই কেলৈ শিকাবলৈ যাম? তাক শিকাবলৈ মাইকী আছে নহয়?” কৌতুকৰ হাঁহিয়ে আকৌ শিহৰণ তুলিলে। {{gap}}বুজা-নুবুজাৰ ভাৱত লখুয়ে সুধিলে। {{gap}}“কোন?” {{gap}}“তহঁতৰ চনিয়া।” উত্তৰত ঠাট্টাৰ সুৰ। {{gap}}“গাৱঁৰ ডেকাই বগা ছোৱালীকহে বিচাৰে। বাগিছাত সোমায়ে চনিয়াক তাৰ পছন্দ হৈছে।” আনন্দত বঢ়াই কোৱা দোষৰ নহয় বুলিয়েই ৰাধুয়ে কলে। {{gap}}“আমাৰ কলা চুলিৰ মাজত চনিয়া পকা চুলি।” কিছু ব্যথা, কিছু অনুযোগ লখুৰ কথাত মিহলি। {{gap}}“সেইহে তাইৰ কুলিৰ ডেকাত মন নবহে। বাগিছাৰ পৰা পলাওঁ পলাওঁ কৰি আছে। নৰেশ্বৰৰ লগতে কেতিয়াবা উধাও হব।” বিদ্ৰূপ মিহলি চকু দুটিৰে নৰেশ্বৰলৈ ৰাধুয়ে কেৰাহিকৈ চালে। {{gap}}কথাৰ সুৰ সলনি কৰিবলৈ নৰেশ্বৰে সুধিলে, “বাগিছা এৰিবৰ তহঁতৰ জানো মন নেযায়?” {{gap}}“কি দুখত বাগিছা এৰিম? আইৰ বুকুৰ পিয়াহ খাই চাহ- গছৰ মাজে মাজে ডাঙৰ হৈছোঁ; চাহ গছৰ মাজতে সৰুতে<noinclude>{{center|১৭৩}}</noinclude> 2g1w6h4w1h0nfqc0uxauovffc15ga4y 104 84169 256700 255882 2026-08-04T16:56:46Z Jyoti Chiring 2949 256700 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>উমলিছোঁ; কাম কৰিব পৰা হবৰে পৰা চাহ পুলি ৰুইছোঁ, চিবিং-কোৰ মাৰিছোঁ, জাৱৰ গুচাই সাৰ দিছোঁ, সেউজীয়া কৰিছো, এতিয়া কুঁহিপাতৰে খচল ভৰাওঁ। মাকে কেচুৱাকহে তোলে—চাহ-গছক আমি বুঢ়ালৈকে আপডাল ধৰোঁ। লৰা-ছোৱালীৰ বয়সৰ দৰে চাহ গছৰ বয়স গণো। চাহ-গছেই আমাক সেউজীয়া কৰি ৰাখিছে” ..... সাধাৰণ কুলি গাভৰুৰ উচ্ছ্বাসৰ কথা কবিতালৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল। {{gap}}ৰাধুয়ে আৰু কিবা কলেহেঁতেন; কিন্তু লখুয়ে তাৰ নাকটোৰে ৰাধুৰ গালত সুৰসুৰাই দিলে; ৰাধুৰ চকুৰ তাৰকাই নাচিলে। {{gap}}“চুপ্, জোৰকৈ নেহাঁহিবি। চাহপাতে এতিয়াও সাৰ পাই আছে।” ৰাধুৰ মূৰটো নিজৰ গালৈ টানি আনি শুঙ্গি শুঙ্গি পুনৰ কলে, “দেখিছোঁ তোৰ গাৰ ৰংটোয়েই কলত মৰা চাহ-পাতৰ দৰে নহয়; গাৰ গোন্ধটোও একেবাৰে অ-পি (অৰেঞ্জ পিকো)।” কোৱাৰ লগে লগে লখুয়ে ৰাধুৰ আচ্ছাদনহীন বাহুটো চেলেকিলে। {{gap}}“তোৰ গাটোতেই পানী-চাহৰ সোৱাদ। নৰেশ্বৰ তয়ো চেলেকি চাচোন।” {{gap}}লখুয়ে তাইৰ দেহটো নিজৰ বুকুৰ মাজলৈ টানি আনিলে। নৰেশ্বৰৰ চকুত গাৱঁৰ নামঘৰত আঁৰি থোৱা কদমতলৰ ৰাধা-কৃষ্ণৰ মনোৰম পটখন ভাহি উঠিল। ডেকা-গাভৰুৰ প্ৰেম সৰ্ব্বতিকাল এনেদৰে সুন্দৰ — ৰাধা-কৃষ্ণৰ যুগল মূৰ্ত্তিৰ সেই ছবিখনৰ মৰ্ম্ম নৰেশ্বৰে তেতিয়াহে উপলব্ধি কৰিলে। সেই মুহূৰ্ত্ততে সখিয়তি চৰাই এজনীয়ে ‘বউ কথা ক’ বুলি গা জোকাৰিলে।<noinclude>{{center|১৭৮}}</noinclude> gpgiydifcpix0y7dar6jdxd2wu5rzly 104 84172 256704 256247 2026-08-04T17:32:27Z Jyoti Chiring 2949 256704 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>সৰু বহু ঘটনা ৰাধুৰ মনলৈ আহিল;—লখুৰ ভালপোৱাৰপৰা বঞ্চিত কৰিবলৈ সেইবোৰ চনিয়াৰ ষড়যন্ত্ৰ—ৰাধুয়ে সেই মুহূৰ্ত্তে বুজিলে। সামান্য গছকতে বুকুত শুই থকা সাপটোৱে ফোঁচ কৰি ফণা তুলি উঠিল। হিংসা-বিদ্ৰোহত জ্বলি-পকি চনিয়াৰ কাষৰপৰা লখুক আজুৰি আনিবলৈ সোঁ সোঁ কৰে ৰাধু আঁতৰ হল। চনিয়া-নৰেশ্বৰ অলেখলেখ চাবলৈ সাবিত্ৰী, তিলকমতিয়ে উঠিবৰ উপক্ৰম শিথিল কৰিলে। চনিয়াই নৰেশ্বৰৰ কান্ধত হাত থৈ কোৱা শুনিলে, “তই হবলা হাৰিয়া খাবলৈ আহিলি? বেমাৰৰপৰা উঠিছহে—নেখাবি; আকৌ অসুখত পৰিবি।” কথাৰ লগে লগে চনিয়াই ঘটীটো নিজৰ মুখত বাকি নমাই থলে। {{gap}}“আজিৰ ৰসত জাল নাই; মিঠা। নৰেশ্বৰৰ গা জুৰ হে পৰিব।” লখুয়ে উত্তৰ দিলে। লখুৰ আশ্বাসত নৰেশ্বৰে পুনৰ ঘটীটো মুখত লগাই ঢক্ ঢক্‌কৈ শেষ কৰিলে। {{gap}}চনিয়াই অকস্মাতে তাৰ মুখৰপৰা ঘটীটো আজুৰি আনি কলে, “ছিস্ ছিস্ কি কৰিলি? কুলি ছোৱালীয়ে মুখ দিয়া হাড়িয়া খালি!” {{gap}}ঘটীটো আজুৰি নিয়াত নাকে-মুখে পৰা ৰসখিনি হাতেৰে মছাত নৰেশ্বৰ ব্যস্ত হল। মাদলৰ চাপৰ খৰ হল। কঁকালত শাৰীৰ আগটো টানকৈ আটি সাবিত্ৰী-তিলকমতিহঁত নাচৰ মাজলৈ উঠি গল। ৰাধু আহি লখুৰ পিছ পিনে থিয় হলহি—মুখত কোনো সম্ভাষণ নাই। খোজৰ শব্দৰ পৰাই পিছপিনে<noinclude>{{center|২৬৮}}</noinclude> ahfc2ckxdurltrr400mvj382uvu77sb 104 84174 256705 256248 2026-08-05T02:23:16Z Jyoti Chiring 2949 256705 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>কোন থিয় হৈছে অনুমান কৰি চনিয়াই ওপৰলৈ মুখ তুলিলে। ৰাধুৰ নিষ্ঠুৰ দৃষ্টি অন্ধকাৰত অধিক কঠোৰ হল; মাত-বোল নকৰাকৈ হাতত ধৰি তাই লখুক টানিলে – গাভৰুৰ শক্তি আৰু শাসনৰ আজোৰ। নিমাতী হৈ দৰাৰ হাত ধৰি ন-কন্যাই খোজ লোৱাৰ দৰে সুৰ-সুৰকৈ লখুৱে ৰাধুক অনুসৰণ কৰিলে। {{gap}}কৰম নাচ আৰম্ভ হৈছে; এজন ডেকাৰ ডিঙিত ঢোল; চাৰি-পাচজনে মাদল বজাইছে; ঘূৰি ঘূৰি মাদলৰ ছেঁৱে ছেঁৱে বিচিত্ৰ-ভঙ্গিত জাপ ধৰিছে। প্ৰত্যেক জনী নাচনীৰ হাতত একোটিকৈ চাহ গছৰ সৰু সৰু সেউজীয়া ডাল; ইজনীয়ে সিজনীৰ ডিঙিত ধৰাধৰিকৈ মাদলৰ তালে তালে আগলৈ এবাৰ পিছলৈ এবাৰ খোজ বঢ়াই কঁকাল ভাঙ্গি তললৈ হালি হালি পৰিছে; ভৰিৰ নুপূৰ হাতৰ খাৰুৰ জুনুক জুনুক নাচনী ধ্বনিৰ লগত তাল ৰখাই হাতৰ চাহ-গছৰ ডালেৰে যেন প্ৰিয়জনক নিমন্ত্ৰণ কৰিছে—বতাহৰ ঢৌত তিনি নাচ কৰা গাভৰু চাহ-গছ পাহীহে জানিবা। {{gap}}চোতালৰ দাঁতিত কদম পুলি এটা; নাচ আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগে নৰেশ্বৰ চনিয়া সাউত কৰে উঠি গৈ তাৰ তলত বহিলগৈ। চোতালৰ হাৰিকেন লেম্পৰ পোহৰ কদম তলত পৰাহি নাই—আন্ধাৰ। কিছু সময় কাৰো মুখত মাত নাই—নেমাতিলেই মনৰ কথা আন্ধাৰত অধিক স্পষ্ট হয়; নীৰৱতাই সঙ্গ মধুৰ কৰে। নাকৰ নিশ্বাস, বুকুৰ কঁপনি, চকুৰ তিৰবিৰণি, দেহৰ স্পৰ্শ সেই নীৰৱতাত বাংময় হয়। নৰেশ্বৰে চনিয়াৰ<noinclude>{{center|২৬৯}}</noinclude> p2w97z3sc6ccr0wka8e7cq6a8lt2f8e 104 84205 256707 256686 2026-08-05T02:32:50Z Jyoti Chiring 2949 256707 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" />{{rh||সেউজী পাতৰ কাহিনী|}}</noinclude>{{gap}}নঙলাৰ খুটাৰ পৰা হাত আঁতৰাই সংকোচৰ হাঁহিৰে চনিয়াই গুণগুণাই উত্তৰ দিলে— {{Block center|<poem> তোৰে দো তোলে উলো সকম তোৰে দো কইড় তোলেনা ভোলোং বে টিকা সিন্দুৰী ভোলোং বে কাইড় টিকা না অইড় লোৱতে জুৰী বংগাইয়া অইড় দো হো কাইড় ভোলেনা। </poem>}} {{gap}}[হাতত ম‍ই আম পাত নেবান্ধো, মূৰত সেন্দুৰৰ ফোঁট নলওঁ, মোৰ বন্ধু নাই; কাৰো লগত ম‍ই জোৰা নেবান্ধো।] {{gap}}গীত গাই গাই লখুলৈ কেৰাহিকৈ চাই চনিয়াই সন্মুখলৈ চাই ৰল। লখুৱে বাট ওলাই চিঞৰিলে, “চনিয়া, আহিলোঁ; ৰাৱণে হৰি নিব অহালৈ তই বাট নেচাবি, ওলা।” {{gap}}লগৰীয়াক লগ ধৰিবলৈ লখু কোবাকোবিকৈ আগ বাঢ়িল। দূৰ্গা পূজাৰ জনতাৰ দৰে এজুমৰ পিছত আনজুম মতা-তিৰোতা বাগিছাৰ মাজেদি বাটত ওলাইছে—সকলো উৎসৱৰ সাজ-পোছাকত। নঙলাৰ মুখৰপৰাই চনিয়াই কৌতুহলেৰে চালে। বিৰচি—লগত এপাল লৰা-ছোৱালী; পিঠিত কেঁচুৱা বন্ধা। সৰু ছোৱালীজনীয়ে মাকৰ লগত সমানে খোজ কাঢ়িব নোৱাৰি টলং-ভটংকৈ একা-বেকাকৈ লৰি গৈছে—এডলীয়া বাঁহৰ সাঁকোৰ ওপৰেদিহে যেন খোজ কাঢ়িছে। পিছত কুকুৰ এটাই বাট শুঙি শুঙি আহি আছে; পিছত কুকুৰটো দেখি বিৰচিৰ<noinclude>{{center|২৮০}}</noinclude> np2y7vm6tjeukqvnwzh5lns0sapxt0v 104 84318 256696 254160 2026-08-04T16:33:26Z Jyoti Chiring 2949 256696 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>ঐ{{gap}}“দূৰ, মেচিচ নেজানে? এইটো”; জেপৰপৰা দিয়াচলায়টো উলিয়াই ৰহমতে নৰেশ্বৰক দেখুৱালে। {{gap}}নৰেশ্বৰ নিজৰ অজ্ঞতাৰ কাৰণে বিব্ৰত হ’ল। ক্ষন্তেক ৰৈ অসহায়ভাৱে কলে, “মই যে ইংৰাজী নেজানো — মেমচাহাবৰ কথা বুজিম কেনেকৈ?” {{gap}}বিছনাত পুনৰ পোন হৈ বহি নৰেশ্বৰৰ কান্ধত চপৰিয়াই বুধুয়ে উত্তৰ দিলে, “ৰহমতে কি ইংৰাজী জানে? ম‍ই কি ইংৰাজী পঢ়িছিলো? শুনি শুনি শিকিছোঁ। চাহাব-মেমে মুখ মেলিলেই কি কব বুজি লওঁ; চকুলৈ চালেই কি বস্তু বিচাৰে গম পাওঁ। ভাষাতকৈ মুখ-চকুৰ কথা বেচি বুজো। মেমচাহাবৰ মুখ-চকুৰ ভাষা তয়ো দুই চাৰি দিনতে বুজিবি ভয় নাই, মেমচাহাবে অসমীয়া মাতো ভালকৈ বুজে; কবও পাৰে আমাৰ দৰে।” {{gap}}“কালিলৈ হলে কিন্তু তুমি মোৰ লগে লগে থাকিব লাগিব।” বুধুৰ গাত গা ঘঁহাই নৰেশ্বৰে কলে। {{gap}}“একো ভয় নকৰিবি। দুদিনতে ওস্তাদ হৈ পৰিবি। মিলাৰ চাহাবৰ মেমৰ লগত কাম কৰাত দিগদাৰ নাই। বেচ্ মৰমিয়াল মেম্। দাবি-ধম্কি নিদিয়ে। কিবা নুবুজিলে হাঁহে।” কথাষাৰ কোৱাৰ লগে লগে ৰহমতৰ সৈতে বুধুয়ে চকুয়ে চকুয়ে কথা পাতিলে। বুৰ্বকৰ দৰে একো বুজিব নোৱাৰি নৰেশ্বৰে প্ৰশ্ন কৰিলে, “চাহাবটো কেনেকুৱা?” {{gap}}বুধুয়ে উত্তৰ নৌ দিওঁতেই ৰহমতে মাতিলে—“চাহাবৰ<noinclude>{{center|৬৪}}</noinclude> qcqpji1jghurutgwjlb2ec2s5o52a6a 104 84364 256706 256260 2026-08-05T02:31:21Z Jyoti Chiring 2949 256706 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>তাই উৎসৱৰ দৰে হাটলৈ সাজি-কাচি আহে; সন্ধিয়া ৰূপ-পিতলৰ অলঙ্কাৰৰে ওজন বঢ়াই ঘৰলৈ ওভোতে। {{gap}}ৰাতিৰ ৰাহি হোৱা কৰ্কৰা ভাত কেইটা শুদা-শুদাই খাই হাত-খৰা কামিজটো গাত সুমুৱাবলৈ চেষ্টা কৰি লখু চোতাললৈ ওলাল। নঙলাৰ মুখত থিয় হৈ চনিয়াই হাটলৈ যোৱা মানুহবোৰৰ আলেখলেখ চাইছে। হঠাতে আহি লখুয়ে চনিয়াৰ গাত চাপৰ এটা মাৰি কিৰিলি পাৰি আঁতৰি গ’ল; চনিয়াই চকু ঘোপা কৰি উভতি চাই কৃত্ৰিম ৰোষত কলে, “চুপতি মাৰিব খুজিছ যদি বাধুৰ লগত মাৰগৈ! পুৱাতে মোক জোকাই লৈছ কিয়?” {{gap}}“ৰাধুক বিচাৰি যাবলৈকেতো ওলাইছোঁ। পোৱালি মহৰীক চাই চাই তোৰ চকু পাথৰ হৈছে; চাপৰ মাৰি পাথৰৰ টোপনি ভাঙি দিলোঁ।” লখুয়ে দুষ্টালিৰ হাঁহি হাঁহি আকৌ কলে, “থিয় হৈ বাটলৈ চাই থাকিলে কি লাভ? ঘৰৰ পৰা তোক কোনেও হৰি নিবলৈ নাহে। সাজি-কাচি হাটলৈ ওলা! বেচা-কিনা হাটতহে হয়।” কথাৰ লগে লগে লখুয়ে জেপৰ সৰু ফণিখনৰে চুলিবোৰ জোৰেৰে আছুৰি গালে, {{Block center|<poem>বি বিণ বিণ বিহালো বিণ চুতুক চুতুক চুতকি বজাই পাই বিণকো তাৰ ধীৰো ধীৰো ৱাহ দো যাবো বজাৰ।</poem>}} {{gap}}[নুপূৰৰ ধ্বনিৰ লগত চুতকিয়ে (ভৰিৰ আঙঠিয়ে) সুৰ মিলাই সঙ্গীতৰ সৃষ্টি কৰিছে। বল, লাহে লাহে আমি বজাৰলৈ খোজ লওঁ।] {{nop}}<noinclude></noinclude> fow5td03q3q0b5l6xkoxw0bk9ra9d8h 104 84371 256708 256272 2026-08-05T02:40:03Z Jyoti Chiring 2949 256708 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>{{gap}}নৰেশ্বৰকো জুমৰ মাজৰ পৰা টানি উলিয়াই হাঁহি-হাঁহি দুয়ো হাটৰ মাজত সোমাল। হাট ভৰপূৰ; পোহাৰ চাই ফুৰা মানুহৰে উদুলি-মুদুলি; ইফাল সিফাল কৰিবলৈকো অন্ধি-সন্ধি নাই। গাত গা নলগোৱাকৈ এখোজো আগবাঢ়িব নোৱাৰি। কোনোৱে ইচ্ছা কৰিয়েই তিৰোতাৰ বুকু-পিঠি খুন্দিয়াই সুখ লভিছে; তাৰ বাবে কোনেও আপত্তিও কৰা নাই; কাৰো লগত খকাখুন্দাও লগা নাই। অচিন নৰ-নাৰীৰ অহৈতুকী স্পৰ্শ-সুখৰ ঠেলাহেচা মাদকতা সকলোৱে সহজ আনন্দৰেই অনুভৱ কৰিছে। ঘূৰি ঘূৰি নৰেশ্বৰ আৰু চনিয়া হাটৰ মূৰ ওলালগৈ; শাক-পাচলিৰ বজাৰ – এই পিনে হাটৰুৱাৰ সমাগম কম। {{gap}}চনিয়াই ৰাধুৰ ভায়েক লোধাক তাতে বেত গাজ দুমুঠি, কুকুৰা কণী এযোৰ আগত লৈ দুই আঠুৰ মাজত মূৰ সুমুৱাই বহি থকা দেখি মাত লগালে— “লোধা, ৰাধু হাটলৈ অহা নাই?” {{gap}}“আহিছে।” {{gap}}“কলৈ গ’ল?” {{gap}}“জানো?” {{gap}}“হাটলৈ কি আনিছিলি?” {{gap}}“একো অনা নাই; এই কিটা বস্তুৰে মোক ইয়াতে বহুৱাই থৈ কেতিয়াবাই গুচি গৈছে—এতিয়াও অহা নাই। ম‍ই কিমান বহি থাকিম?” লোধাই কান্দো কান্দো হৈ কলে। {{gap}}ৰাধুয়ে বেত গাজ দুমুঠি বেচিবৰ নাম কৰি হাটলৈ আহি ভায়েকৰ হাতত সেই ভাৰ দি নিজে লখুৰ লগত হাট ভ্ৰমি<noinclude>{{center|২৮৭}}</noinclude> 8emh9ofmn7nmru3ujw3y1sdodbk0sl1 104 84372 256709 256274 2026-08-05T02:41:53Z Jyoti Chiring 2949 256709 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|সেউজী পাতৰ কাহিনী}}</noinclude>ফুৰিছে; চনিয়াই বুজিলে। চনিয়াই আকৌ সুধিলে, “তই বেচিব পৰা নাই?” {{gap}}“বেত গাজ এনেয়ে দিলেও নিনিয়ে। এইবোৰ ৰাধুয়েহে বেছিবলৈ আনিছিল।” {{gap}}কণী দুটালৈ চাই চনিয়াই কলে, “কণীও দেখোন বেচা যোৱা নাই?” {{gap}}“এক অনা দাম বুলিলেই গ্ৰাহক আঁতৰি যায়। ৰাধুয়ে এক অনাৰ কমে বেচিবলৈ হাক দিছে।” {{gap}}“বাৰু ৰ, মই এতিয়াই বেচি দিম।” লোধাৰ ওচৰতে বহি চনিয়াই নৰেশ্বৰক কলে, “চাই থাকিবি, মই মুঠিত এক অনাকৈ বেত গাজ বেচিম।” {{gap}}“ধেৎ, বেত গাজ মুঠিত এপইচাহে!” লোধাই ভাবিলে চনিয়াই তাৰ লগত ধেমালি কৰিছে। {{gap}}“তই মনে মনে থাক।” {{gap}}সমুখেদি হাট ঘূৰি-ফুৰা ডেকা লৰা দুটা গৈছিল। চনিয়াই মুখ তুলি চাওঁতে এজনৰ চকুয়ে-চকুয়ে পৰাত দৃষ্টিৰে নহয় অন্তৰ্দৃষ্টিৰে হাঁহিলে। ডেকাজনেও হাঁহি থমকি ৰল। চনিয়াই লাজকুৰীয়াভাৱে আকৌ চালে, ডেকাজন ওচৰ চাপি অহা দেখি চনিয়াই কলে, “এই বাবু বেত গাজ লবি; কোমল গাজ।” ডেকাজনে কঁকাল ভাঙি তললৈ মূৰ কৰি বেত গাজ মুঠি চোৱাৰ ভাও জুৰিলে। বেত গাজ লোৱা লক্ষ্য নহয় উপলক্ষ্যহে; চনিয়াৰ মুখৰ ওচৰ চাপি চকুজোৰ ৰলগৈ। ডেকাই গাজ মুঠি<noinclude>{{center|২৮৮}}</noinclude> pdblqwh6pomtae4zltgnnssq19dyqij 106 92886 256748 256421 2026-08-05T10:03:37Z JyotiPN 1603 256748 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=সীতা সয়ম্বৰ |Language=as |Volume= |Edition=প্ৰথম সংস্কৰণ |Author=প্ৰসন্নচন্দ্ৰ বৰুৱা |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=প্ৰসন্নচন্দ্ৰ বৰুৱা |Address=কলিকতা |Year=1911 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=OCR |Pages=<pagelist 1="প্ৰথম পৃষ্ঠা" 2="-" 3="পাতনি" 4="-" 24to25="মুদ্ৰণ সংশোধন কৰিব নালাগে" 26="24" /> |Volumes= |Remarks={{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|||<small>মূল গ্ৰন্থত নাই</small>}} {{center|{{x-larger|'''সূচীপত্র।'''}}}} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ||[[সীতা-সয়ম্বৰ/সীতা-সয়ম্বৰ|সীতা-সয়ম্বৰ]]|৫-১০}} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ||[[সীতা-সয়ম্বৰ/ দোলড়ী| দোলড়ী]]|১১-১৩}} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ||[[সীতা-সয়ম্বৰ/পদ|পদ]]|১৩-১৭}} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ||[[সীতা-সয়ম্বৰ/ দোলড়ি| দোলড়ি]]|১৭-২২}} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ||[[সীতা-সয়ম্বৰ/পদ|পদ]]|২২-৩০}} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ||[[সীতা-সয়ম্বৰ/ত্ৰিপদী|ত্ৰিপদী]]|৩০-৩৪}} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ||[[সীতা-সয়ম্বৰ/পদ|পদ]]|৩৪-৩৬}} |Notes={{GLAMNSJ}}<br/> ২৩ আৰু ২৪ নং পৃষ্ঠা দুটা দুবাৰকৈ আছে। |Width= |Css= |Header={{rh|{{{PAGENUM}}}|সীতা-সয়ম্বৰ|{{{PAGENUM}}}}} |Footer= }} 2qomava0861oe165oneuto50h4qfa8c 104 93495 256691 256655 2026-08-04T14:45:38Z BabulB 104 256691 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Dipankar Das" />{{rh|৩৬|উদ্‌ভিদ বিবৰণ।|}}</noinclude>{{hwe|কেশৰ|পিতৃকেশৰ}}। পুংকেশৰৰ মূৰৰ টোপটিহঁতক বোলে পৰাগকোষ। পৰাগকোষ হাতত লৈ আঙ্গুলিৰে পিটিকিলে তাৰপৰা এবিধ সৰু সৰু গুড়ি ওলায়। এই গুড়িবোৰৰ নাম পৰাগ বা ৰেণু। পৰাগ ফোঁপোলা বস্তু। ইয়াৰ ভিতৰত পৰাগৰস নামে অকনমান পনীয়া বস্তু থাকে। {{gap}}স্ত্ৰীনিবাসৰ এটা এটা ইন্দ্ৰিয়ক গৰ্ভকেশৰ বা মাতৃকেশৰ বোলে। গর্ভকেশৰ দেখিবলৈ এটা বটলৰ নিচিনা। তাৰ ভিতৰ ভাগ ফোঁপোলা আৰু তলৰ ফালে ডাঙ্গৰ। এই ডাঙ্গৰ ভাগত বীজ জন্মে বাবে এই ভাগক বীজকোষ বোলে। বীজকোষৰ ওপৰভাগ এডাল সূতাৰ নিচিনা সৰু নলি। এই নলি ভাগক গর্ভনলি বোলা হয়। গৰ্ভনলিৰ মুৰত এটা চেপেটা টোপ থাকে। এই টোপটি কোনো ফুলৰ শুঙাল কাৰো বা আঠাল। এই শুঙাল বা আঠাল টোপটোক বোলে গর্ভপীঠ। {{gap}}এটা পৰাগকোষ নপকা ফুলৰ গৰ্ভকেশৰ চিঙ্গি আনি চালে বীজকোষৰ ভিতৰত কিছুমান সৰু সৰু গুটি দেখিবলৈ পোৱা যায়। সেই গুটিবোৰক বীজাণু বোলে। বীজাণুও ফোঁপোলা বস্তু। ইয়াৰ ভিতৰত বীজৰস নামে অলপমান পনীয়া বস্তু থাকে। গৰ্ভনলিৰ ভিতৰেদি পৰাগ ৰস গৈ বীজকোষৰ ভিতৰত থকা বীজাণুৰ বীজ ৰসেৰে লগ লাগিলে ফল উৎপন্ন হয়। {{gap}}দুশহীয়া উদ্‌ভিদৰ ফুলত সচৰাচৰ পাঁচোটা চুপহিপাহি, পাঁচোটা পাহি, পাঁচোটা বা দহোটা পুংকেশৰ আৰু পাঁচোটা গর্ভকেশৰ থাকে। কেতিয়াবা কেতিয়াবা চাৰিটা কৈ {{hws|চুপহি|}}<noinclude></noinclude> 49nok59t0yoxkpueqg8xo1saoi89ffx 256693 256691 2026-08-04T14:49:16Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 256693 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৩৬|উদ্‌ভিদ বিবৰণ।|}}</noinclude>{{hwe|কেশৰ|পিতৃকেশৰ}}। পুংকেশৰৰ মূৰৰ টোপটিহঁতক বোলে পৰাগকোষ। পৰাগকোষ হাতত লৈ আঙ্গুলিৰে পিটিকিলে তাৰপৰা এবিধ সৰু সৰু গুড়ি ওলায়। এই গুড়িবোৰৰ নাম পৰাগ বা ৰেণু। পৰাগ ফোঁপোলা বস্তু। ইয়াৰ ভিতৰত পৰাগৰস নামে অকনমান পনীয়া বস্তু থাকে। {{gap}}স্ত্ৰীনিবাসৰ এটা এটা ইন্দ্ৰিয়ক গৰ্ভকেশৰ বা মাতৃকেশৰ বোলে। গর্ভকেশৰ দেখিবলৈ এটা বটলৰ নিচিনা। তাৰ ভিতৰ ভাগ ফোঁপোলা আৰু তলৰ ফালে ডাঙ্গৰ। এই ডাঙ্গৰ ভাগত বীজ জন্মে বাবে এই ভাগক বীজকোষ বোলে। বীজকোষৰ ওপৰভাগ এডাল সূতাৰ নিচিনা সৰু নলি। এই নলি ভাগক গর্ভনলি বোলা হয়। গৰ্ভনলিৰ মুৰত এটা চেপেটা টোপ থাকে। এই টোপটি কোনো ফুলৰ শুঙাল কাৰো বা আঠাল। এই শুঙাল বা আঠাল টোপটোক বোলে গর্ভপীঠ। {{gap}}এটা পৰাগকোষ নপকা ফুলৰ গৰ্ভকেশৰ চিঙ্গি আনি চালে বীজকোষৰ ভিতৰত কিছুমান সৰু সৰু গুটি দেখিবলৈ পোৱা যায়। সেই গুটিবোৰক বীজাণু বোলে। বীজাণুও ফোঁপোলা বস্তু। ইয়াৰ ভিতৰত বীজৰস নামে অলপমান পনীয়া বস্তু থাকে। গৰ্ভনলিৰ ভিতৰেদি পৰাগ ৰস গৈ বীজকোষৰ ভিতৰত থকা বীজাণুৰ বীজ ৰসেৰে লগ লাগিলে ফল উৎপন্ন হয়। {{gap}}দুশহীয়া উদ্‌ভিদৰ ফুলত সচৰাচৰ পাঁচোটা চুপহিপাহি, পাঁচোটা পাহি, পাঁচোটা বা দহোটা পুংকেশৰ আৰু পাঁচোটা গর্ভকেশৰ থাকে। কেতিয়াবা কেতিয়াবা চাৰিটা কৈ {{hws|চুপহি|চুপহিপাহি}}<noinclude></noinclude> 0j3dnjk0mi88wgjfbpqitvzlhrzej25 104 93496 256692 255650 2026-08-04T14:47:23Z BabulB 104 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256692 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Dipankar Das" />{{rh||ফুল।|৩৭}}</noinclude>{{hwe|পাহি|}}, পাহি প্ৰভৃতিও দেখা যায়। এশহীয়া উদ্‌ভিদৰ ফুলত সচৰাচৰ তিনিটা চুপহিপাহি, পাহি, গৰ্ভকেশৰ আৰু তিনিটা বা ছটা পুংকেশৰ থাকে। ফুলৰ বিভাগ | ১। যি ফুলত চাৰিওটা অঙ্গ অৰ্থাৎ চুপহি, পাহি, পুং- কেশৰ আৰু গৰ্ভকেশৰ থাকে, তাক পূৰ্ণাঙ্গফুল বোলে। ২। যি ফুলত ৰক্ষী ইন্দ্ৰিয় দুটাৰ কোনো এটা বা দুয়োটা নাথাকে তাক হীনাঙ্গফুল ৰোলে। পদুম ফুল। যেনে সূৰ্যাকান্তি ফুল, ৩। যি ফুলত পুংকেশৰ থাকে কিন্তু গৰ্ভকেশৰ নাথাকে তাক মতাফুল বা পিতৃফুল বোলা যায়। যেনে মতা অমৃতাৰ ফুল। ৪। যি ফুলত গৰ্ভকেশৰ থাকে কিন্তু পুংকেশৰ নাপাকে সেই ফুলক মাতৃফুল বোলে। যেনে মাইকা অমৃতাৰ ফুল। যায়। ৫। কোনোবিধ কেশৰ নথকা ফুলক ক্লাবফুল বোলা ৬। দুয়োবিধ কেশৰ থক! ফুলৰ নাম পৰিণীত ফুল। কোনো কোনো গছত কেৱল পিতৃফুল, কোনো কোনো গছত কেৱল মাতৃফুল আৰু কোনো কোনো গছত পিতৃফুল, মাতৃফুল আৰু পৰিণীত ফুল থকা দেখা যায়! ইহঁতৰ প্ৰথম বিধক পিতৃগছ, দ্বিতীয় বিধক মাতৃগছ আৰু শেষৰ বিধক বহু পৰিণয় গছ বোলা হয়।<noinclude></noinclude> lui3bjpg31p9nj7itayegbfdx1m7uf3 256694 256692 2026-08-04T14:53:59Z BabulB 104 256694 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Dipankar Das" />{{rh||ফুল।|৩৭}}</noinclude>{{hwe|পাহি|চুপহিপাহি}}, পাহি প্ৰভৃতিও দেখা যায়। এশহীয়া উদ্‌ভিদৰ ফুলত সচৰাচৰ তিনিটা চুপহিপাহি, পাহি, গৰ্ভকেশৰ আৰু তিনিটা বা ছটা পুংকেশৰ থাকে। {{center|{{larger|ফুলৰ বিভাগ।}}}} {{gap}}১। যি ফুলত চাৰিওটা অঙ্গ অৰ্থাৎ চুপহি, পাহি, পুংকেশৰ আৰু গৰ্ভকেশৰ থাকে, তাক পূৰ্ণাঙ্গফুল বোলে। {{gap}}২। যি ফুলত ৰক্ষীইন্দ্ৰিয় দুটাৰ কোনো এটা বা দুয়োটা নাথাকে তাক হীনাঙ্গফুল বোলে। যেনে সূৰ্যাকান্তি ফুল, পদুম ফুল। {{gap}}৩। যি ফুলত পুংকেশৰ থাকে কিন্তু গৰ্ভকেশৰ নাথাকে তাক মতাফুল বা পিতৃফুল বোলা যায়। যেনে মতা অমৃতাৰ ফুল। {{gap}}৪। যি ফুলত গৰ্ভকেশৰ থাকে কিন্তু পুংকেশৰ নাথাকে সেই ফুলক মাতৃফুল বোলে। যেনে মাইকী অমৃতাৰ ফুল। {{gap}}৫। কোনোবিধ কেশৰ নথকা ফুলক ক্লীবফুল বোলা যায়। {{gap}}৬। দুয়োবিধ কেশৰ থক! ফুলৰ নাম পৰিণীত ফুল। {{gap}}কোনো কোনো গছত কেৱল পিতৃফুল, কোনো কোনো গছত কেৱল মাতৃফুল আৰু কোনো কোনো গছত পিতৃফুল, মাতৃফুল আৰু পৰিণীত ফুল থকা দেখা যায়। ইহঁতৰ প্ৰথম বিধক পিতৃগছ, দ্বিতীয় বিধক মাতৃগছ আৰু শেষৰ বিধক বহু পৰিণয় গছ বোলা হয়।{{nop}}<noinclude></noinclude> ktohlvzmk2jlpbyofq0k3o15gcx1fut 256695 256694 2026-08-04T14:54:15Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 256695 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ফুল।|৩৭}}</noinclude>{{hwe|পাহি|চুপহিপাহি}}, পাহি প্ৰভৃতিও দেখা যায়। এশহীয়া উদ্‌ভিদৰ ফুলত সচৰাচৰ তিনিটা চুপহিপাহি, পাহি, গৰ্ভকেশৰ আৰু তিনিটা বা ছটা পুংকেশৰ থাকে। {{center|{{larger|ফুলৰ বিভাগ।}}}} {{gap}}১। যি ফুলত চাৰিওটা অঙ্গ অৰ্থাৎ চুপহি, পাহি, পুংকেশৰ আৰু গৰ্ভকেশৰ থাকে, তাক পূৰ্ণাঙ্গফুল বোলে। {{gap}}২। যি ফুলত ৰক্ষীইন্দ্ৰিয় দুটাৰ কোনো এটা বা দুয়োটা নাথাকে তাক হীনাঙ্গফুল বোলে। যেনে সূৰ্যাকান্তি ফুল, পদুম ফুল। {{gap}}৩। যি ফুলত পুংকেশৰ থাকে কিন্তু গৰ্ভকেশৰ নাথাকে তাক মতাফুল বা পিতৃফুল বোলা যায়। যেনে মতা অমৃতাৰ ফুল। {{gap}}৪। যি ফুলত গৰ্ভকেশৰ থাকে কিন্তু পুংকেশৰ নাথাকে সেই ফুলক মাতৃফুল বোলে। যেনে মাইকী অমৃতাৰ ফুল। {{gap}}৫। কোনোবিধ কেশৰ নথকা ফুলক ক্লীবফুল বোলা যায়। {{gap}}৬। দুয়োবিধ কেশৰ থক! ফুলৰ নাম পৰিণীত ফুল। {{gap}}কোনো কোনো গছত কেৱল পিতৃফুল, কোনো কোনো গছত কেৱল মাতৃফুল আৰু কোনো কোনো গছত পিতৃফুল, মাতৃফুল আৰু পৰিণীত ফুল থকা দেখা যায়। ইহঁতৰ প্ৰথম বিধক পিতৃগছ, দ্বিতীয় বিধক মাতৃগছ আৰু শেষৰ বিধক বহু পৰিণয় গছ বোলা হয়।{{nop}}<noinclude></noinclude> 5144xehitei2wc5aucrn57t1okm0wry 104 93497 256757 255651 2026-08-05T11:39:53Z BabulB 104 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256757 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Dipankar Das" />{{rh|৩৮|উদ্‌ভিদ বিবৰণ।|}}</noinclude>{{center|{{larger|ফুলৰ কাম।}}}} {{gap}}ফুলৰ ঘাই কাম ফল উৎপন্ন কৰা। ইয়াত বাজে বায়ুগ্ৰহণ আৰু পৰিত্যাগ কৰা কামো ফুলৰ অঙ্গবিশেষৰ দ্বাৰা গৌণৰূপে সাধিত হয়। {{gap}}চুপহি :—ফুলৰ সেউজীয়া অংশৰ কাম পাতৰ কামৰ নিচিনা। ইয়াত বাজে এই ভাগে ফুলকলিক ভাৰ, ৰ'দৰপৰা ৰক্ষা কৰে আৰু অঙ্গাৰায় বায়ু শুহিলৈ অম্লজান এবি দিয়ে। কোনো কোনো ফুলৰ চুপহি ৰঞ্জিতও দেখিবলৈ পোৱা যায়। {{gap}}এক :— ফুলৰ এই ভাগে অম্লজান গ্ৰহণ আৰু অঙ্গাৰায়জান পৰিত্যাগ কৰে। এইবাবে ফুলৰ গেৰত থকা শ্বেতসাৰ অম্ল- জানৰ সংযোগত চেনিত পৰিণত হয়। এই চেনিৰে ফুলৰ আৱশ্যকীয় ইন্দ্ৰিয়বোৰ ( পিতৃ আৰু মাতৃকেশৰ ) পৃষ্ট হয় আৰু এই ক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা ফুলত গৰমৰ উৎপত্তি হয়। ফুলৰ এই ভাগ প্ৰায়ে বঞ্চিত। আতলচ, চেনিচম্পা প্ৰভৃতি কোনো কোনো উদ্‌ভদৰ ফুল সেউজীযাও দেখা যায়। {{gap}}পিতৃকেশব আৰু মাতৃকেশৰ :— ফুলৰ ঘাই উদ্দেশ্য ফল উৎপন্ন কৰা। এই দুই অংশৰ দ্বাৰা এই কাৰ্যা সাধিত হয়। {{center|{{Xxxx-larger|ফলোৎপত্তি।}}}} {{gap}}যেনেকৈ ক্ষেত্ৰ নহলে বীজ অঙ্কুৰিত নহয় আৰু বীজ নহলে ক্ষেত্ৰত অঙ্কুৰ নজন্মে, সেই দৰে বীজকোষ নহলে কেৱল পৰাগেৰে আৰু পৰাগ নহলে কেৱল বীজকোষত ফল উৎপন্ন<noinclude></noinclude> 4m3e63ywe2shrunzdaupr903d8wfwzb 256758 256757 2026-08-05T11:40:12Z BabulB 104 256758 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Dipankar Das" />{{rh|৩৮|উদ্‌ভিদ বিবৰণ।|}}</noinclude>{{center|{{larger|ফুলৰ কাম।}}}} {{gap}}ফুলৰ ঘাই কাম ফল উৎপন্ন কৰা। ইয়াত বাজে বায়ুগ্ৰহণ আৰু পৰিত্যাগ কৰা কামো ফুলৰ অঙ্গবিশেষৰ দ্বাৰা গৌণৰূপে সাধিত হয়। {{gap}}চুপহি :—ফুলৰ সেউজীয়া অংশৰ কাম পাতৰ কামৰ নিচিনা। ইয়াত বাজে এই ভাগে ফুলকলিক ভাৰ, ৰ'দৰপৰা ৰক্ষা কৰে আৰু অঙ্গাৰায় বায়ু শুহিলৈ অম্লজান এবি দিয়ে। কোনো কোনো ফুলৰ চুপহি ৰঞ্জিতও দেখিবলৈ পোৱা যায়। {{gap}}এক :— ফুলৰ এই ভাগে অম্লজান গ্ৰহণ আৰু অঙ্গাৰায়জান পৰিত্যাগ কৰে। এইবাবে ফুলৰ গেৰত থকা শ্বেতসাৰ অম্ল- জানৰ সংযোগত চেনিত পৰিণত হয়। এই চেনিৰে ফুলৰ আৱশ্যকীয় ইন্দ্ৰিয়বোৰ ( পিতৃ আৰু মাতৃকেশৰ ) পৃষ্ট হয় আৰু এই ক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা ফুলত গৰমৰ উৎপত্তি হয়। ফুলৰ এই ভাগ প্ৰায়ে বঞ্চিত। আতলচ, চেনিচম্পা প্ৰভৃতি কোনো কোনো উদ্‌ভদৰ ফুল সেউজীযাও দেখা যায়। {{gap}}পিতৃকেশব আৰু মাতৃকেশৰ :— ফুলৰ ঘাই উদ্দেশ্য ফল উৎপন্ন কৰা। এই দুই অংশৰ দ্বাৰা এই কাৰ্যা সাধিত হয়। {{center|{{larger|ফলোৎপত্তি।}}}} {{gap}}যেনেকৈ ক্ষেত্ৰ নহলে বীজ অঙ্কুৰিত নহয় আৰু বীজ নহলে ক্ষেত্ৰত অঙ্কুৰ নজন্মে, সেই দৰে বীজকোষ নহলে কেৱল পৰাগেৰে আৰু পৰাগ নহলে কেৱল বীজকোষত ফল উৎপন্ন<noinclude></noinclude> 9obksafejujitp89j4xe4rqcd7yyrrg 256763 256758 2026-08-05T11:49:14Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 256763 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৩৮|উদ্‌ভিদ বিবৰণ।|}}</noinclude>{{center|{{larger|ফুলৰ কাম।}}}} {{gap}}ফুলৰ ঘাই কাম ফল উৎপন্ন কৰা। ইয়াত বাজে বায়ুগ্ৰহণ আৰু পৰিত্যাগ কৰা কামো ফুলৰ অঙ্গবিশেষৰ দ্বাৰা গৌণৰূপে সাধিত হয়। {{gap}}চুপহি :—ফুলৰ সেউজীয়া অংশৰ কাম পাতৰ কামৰ নিচিনা। ইয়াত বাজে এই ভাগে ফুলকলিক জাৰ, ৰ'দৰপৰা ৰক্ষা কৰে আৰু অঙ্গাৰাম্ল বায়ু শুহিলৈ অম্লজান এৰি দিয়ে। কোনো কোনো ফুলৰ চুপহি ৰঞ্জিতও দেখিবলৈ পোৱা যায়। {{gap}}স্ৰক :—ফুলৰ এই ভাগে অম্লজান গ্ৰহণ আৰু অঙ্গাৰাম্লজান পৰিত্যাগ কৰে। এইবাবে ফুলৰ গেঁৰত থকা শ্বেতসাৰ অম্লজানৰ সংযোগত চেনিত পৰিণত হয়। এই চেনিৰে ফুলৰ আৱশ্যকীয় ইন্দ্ৰিয়বোৰ (পিতৃ আৰু মাতৃকেশৰ) পুষ্ট হয় আৰু এই ক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা ফুলত গৰমৰ উৎপত্তি হয়। ফুলৰ এই ভাগ প্ৰায়ে ৰঞ্জিত। আতলচ, চেনিচম্পা প্ৰভৃতি কোনো কোনো উদ্‌ভিদৰ ফুল সেউজীয়াও দেখা যায়। {{gap}}পিতৃকেশৰ আৰু মাতৃকেশৰ :—ফুলৰ ঘাই উদ্দেশ্য ফল উৎপন্ন কৰা। এই দুই অংশৰ দ্বাৰা এই কাৰ্য্য সাধিত হয়। {{center|{{larger|ফলোৎপত্তি।}}}} {{gap}}যেনেকৈ ক্ষেত্ৰ নহলে বীজ অঙ্কুৰিত নহয় আৰু বীজ নহলে ক্ষেত্ৰত অঙ্কুৰ নজন্মে, সেই দৰে বীজকোষ নহলে কেৱল পৰাগেৰে আৰু পৰাগ নহলে কেৱল বীজকোষত ফল উৎপন্ন<noinclude></noinclude> k1kdioctecnbxqtjpw73yhx96wl7eug 104 93524 256759 255694 2026-08-05T11:41:58Z BabulB 104 256759 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Dipankar Das" />{{rh||ফুল।৩৯|}}</noinclude>নহয়। পিতৃকেশৰৰ পৰাগ গৈ মাতৃকেশৰৰ গৰ্ভপীঠত পৰি- লেহে পৰাগৰস মংক বাৰসৰ সম্মিলনত ফল উৎপন্ন হয়। পৰিণীত ফুলত এই কাৰ্য্য সহজে হব পাৰে কিন্তু একলিঙ্গ ফুলৰ এই কামৰ নিমিত্তে আন ব্যৱস্থা আছে। এই বৰণেৰে {{gap}}বৰণ :— ফুলৰ স্ৰক ভাগ প্রায়ে ৰঞ্জিত। আকৃষ্ট হৈ প্রজাপতি, মৌমাখি প্রভৃতি পতঙ্গবিলাক ফুলত পৰেহি। ইয়াতে হঁতৰ পাখিত আৰু ভৰিত লাগি এক ফুলৰ পৰাগ আন ফুললৈ যায়। সচৰাচৰ ৰাতিফুলা ফুলবিলাকৰ বৰণ বগা । ৰাতি বগা ৰঙ্গত বাজে আন ৰঙ্গ দেখা নাযায় । এতেকে ৰাতি হলে পোক পৰুৱাবিলাক বগাৰঙ্গেৰে আকৃষ্ট হৈ সেইবিলাক ফুলত পৰি পবাগ অনানিয়। কৰে । {{gap}}গোন্ধ :— সৰহ ভাগ ফুলৰ বিশেষকৈ যিবিলাক ফুলৰ এক ভাগ বঞ্চিত নহয় সিহঁতৰ পৰাগত তেল বা সস ( ধুনাৰ নিচিনা বস্তু ) থাকে । এই ফুলবিলাক সুগন্ধি। এই গোন্ধত ভোলগৈও পখিলা আদি এই ফুলবিলাকত পৰি পৰাগ অনা- নিয়া কৰে । মাখি প্রভৃতি কিছুমান পতঙ্গই গেলাগোন্ধ ভাল পায়। ওলৰ ফুলৰৰ নিচিনা দুৰ্গন্ধি ফুলবোৰৰ পৰাগ এইবিলাকে অন্য নিয়া কৰে। {{gap}}আকুতি :—গর্ভপীঠত পৰাগ পৰিবলৈ ওপৰলৈ মুখ কৰি থকা পৰিণীত ফুলবোৰৰ পিতৃকেশৰ মাতৃকেশৰতকৈ দীঘল আৰু তলমুৱা ( জলকীয়া, বেঙ্গেনা প্রভৃতি ) ফুলৰ পিতৃকেশৰ মাতৃকেশৰতকৈ চুটি।{{nop}}<noinclude></noinclude> rbbpuvhu71rqc1zzlvbi133agihx1nz 256760 256759 2026-08-05T11:42:15Z BabulB 104 256760 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Dipankar Das" />{{rh||ফুল।|৩৯}}</noinclude>নহয়। পিতৃকেশৰৰ পৰাগ গৈ মাতৃকেশৰৰ গৰ্ভপীঠত পৰি- লেহে পৰাগৰস মংক বাৰসৰ সম্মিলনত ফল উৎপন্ন হয়। পৰিণীত ফুলত এই কাৰ্য্য সহজে হব পাৰে কিন্তু একলিঙ্গ ফুলৰ এই কামৰ নিমিত্তে আন ব্যৱস্থা আছে। এই বৰণেৰে {{gap}}বৰণ :— ফুলৰ স্ৰক ভাগ প্রায়ে ৰঞ্জিত। আকৃষ্ট হৈ প্রজাপতি, মৌমাখি প্রভৃতি পতঙ্গবিলাক ফুলত পৰেহি। ইয়াতে হঁতৰ পাখিত আৰু ভৰিত লাগি এক ফুলৰ পৰাগ আন ফুললৈ যায়। সচৰাচৰ ৰাতিফুলা ফুলবিলাকৰ বৰণ বগা । ৰাতি বগা ৰঙ্গত বাজে আন ৰঙ্গ দেখা নাযায় । এতেকে ৰাতি হলে পোক পৰুৱাবিলাক বগাৰঙ্গেৰে আকৃষ্ট হৈ সেইবিলাক ফুলত পৰি পবাগ অনানিয়। কৰে । {{gap}}গোন্ধ :— সৰহ ভাগ ফুলৰ বিশেষকৈ যিবিলাক ফুলৰ এক ভাগ বঞ্চিত নহয় সিহঁতৰ পৰাগত তেল বা সস ( ধুনাৰ নিচিনা বস্তু ) থাকে । এই ফুলবিলাক সুগন্ধি। এই গোন্ধত ভোলগৈও পখিলা আদি এই ফুলবিলাকত পৰি পৰাগ অনা- নিয়া কৰে । মাখি প্রভৃতি কিছুমান পতঙ্গই গেলাগোন্ধ ভাল পায়। ওলৰ ফুলৰৰ নিচিনা দুৰ্গন্ধি ফুলবোৰৰ পৰাগ এইবিলাকে অন্য নিয়া কৰে। {{gap}}আকুতি :—গর্ভপীঠত পৰাগ পৰিবলৈ ওপৰলৈ মুখ কৰি থকা পৰিণীত ফুলবোৰৰ পিতৃকেশৰ মাতৃকেশৰতকৈ দীঘল আৰু তলমুৱা ( জলকীয়া, বেঙ্গেনা প্রভৃতি ) ফুলৰ পিতৃকেশৰ মাতৃকেশৰতকৈ চুটি।{{nop}}<noinclude></noinclude> 3a11vrybj7irp7eo8jf9oqv30n2mijg 256764 256760 2026-08-05T11:55:30Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 256764 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ফুল।|৩৯}}</noinclude>নহয়। পিতৃকেশৰৰ পৰাগ গৈ মাতৃকেশৰৰ গৰ্ভপীঠত পৰিলেহে পৰাগৰস আৰু বীজৰসৰ সম্মিলনত ফল উৎপন্ন হয়। পৰিণীত ফুলত এই কাৰ্য্য সহজে হব পাৰে কিন্তু একলিঙ্গ ফুলৰ এই কামৰ নিমিত্তে আন ব্যৱস্থা আছে। {{gap}}বৰণ :—ফুলৰ স্ৰক ভাগ প্রায়ে ৰঞ্জিত। এই বৰণেৰে আকৃষ্ট হৈ প্রজাপতি, মৌমাখি প্রভৃতি পতঙ্গবিলাক ফুলত পৰেহি। ইয়াতে ইহঁতৰ পাখিত আৰু ভৰিত লাগি এক ফুলৰ পৰাগ আন ফুললৈ যায়। সচৰাচৰ ৰাতিফুলা ফুলবিলাকৰ বৰণ বগা। ৰাতি বগা ৰঙ্গত বাজে আন ৰঙ্গ দেখা নাযায়। এতেকে ৰাতি হলে পোক পৰুৱাবিলাক বগাৰঙ্গেৰে আকৃষ্ট হৈ সেইবিলাক ফুলত পৰি পৰাগ অনানিয়া কৰে। {{gap}}গোন্ধ :— সৰহ ভাগ ফুলৰ বিশেষকৈ যিবিলাক ফুলৰ এক ভাগ ৰঞ্জিত নহয় সিহঁতৰ পৰাগত তেল বা সৰ্জ্জৰস (ধুনাৰ নিচিনা বস্তু) থাকে । এই ফুলবিলাক সুগন্ধি। এই গোন্ধত ভোলগৈও পখিলা আদি এই ফুলবিলাকত পৰি পৰাগ অনানিয়া কৰে। মাখি প্রভৃতি কিছুমান পতঙ্গই গেলাগোন্ধ ভাল পায়। ওলৰ ফুলৰৰ নিচিনা দুৰ্গন্ধি ফুলবোৰৰ পৰাগ এইবিলাকে অনা নিয়া কৰে। {{gap}}আকুতি :—গর্ভপীঠত পৰাগ পৰিবলৈ ওপৰলৈ মুখ কৰি থকা পৰিণীত ফুলবোৰৰ পিতৃকেশৰ মাতৃকেশৰতকৈ দীঘল আৰু তলমুৱা (জলকীয়া, বেঙ্গেনা প্রভৃতি) ফুলৰ পিতৃকেশৰ মাতৃকেশৰতকৈ চুটি।{{nop}}<noinclude></noinclude> 991x3w9halb2beqyqbx1ni1am1yhv7j 256765 256764 2026-08-05T11:55:53Z BabulB 104 256765 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ফুল।|৩৯}}</noinclude>নহয়। পিতৃকেশৰৰ পৰাগ গৈ মাতৃকেশৰৰ গৰ্ভপীঠত পৰিলেহে পৰাগৰস আৰু বীজৰসৰ সম্মিলনত ফল উৎপন্ন হয়। পৰিণীত ফুলত এই কাৰ্য্য সহজে হব পাৰে কিন্তু একলিঙ্গ ফুলৰ এই কামৰ নিমিত্তে আন ব্যৱস্থা আছে। {{gap}}বৰণ :—ফুলৰ স্ৰক ভাগ প্রায়ে ৰঞ্জিত। এই বৰণেৰে আকৃষ্ট হৈ প্রজাপতি, মৌমাখি প্রভৃতি পতঙ্গবিলাক ফুলত পৰেহি। ইয়াতে ইহঁতৰ পাখিত আৰু ভৰিত লাগি এক ফুলৰ পৰাগ আন ফুললৈ যায়। সচৰাচৰ ৰাতিফুলা ফুলবিলাকৰ বৰণ বগা। ৰাতি বগা ৰঙ্গত বাজে আন ৰঙ্গ দেখা নাযায়। এতেকে ৰাতি হলে পোক পৰুৱাবিলাক বগাৰঙ্গেৰে আকৃষ্ট হৈ সেইবিলাক ফুলত পৰি পৰাগ অনানিয়া কৰে। {{gap}}গোন্ধ :— সৰহ ভাগ ফুলৰ বিশেষকৈ যিবিলাক ফুলৰ এক ভাগ ৰঞ্জিত নহয় সিহঁতৰ পৰাগত তেল বা সৰ্জ্জৰস (ধুনাৰ নিচিনা বস্তু) থাকে । এই ফুলবিলাক সুগন্ধি। এই গোন্ধত ভোলগৈও পখিলা আদি এই ফুলবিলাকত পৰি পৰাগ অনানিয়া কৰে। মাখি প্রভৃতি কিছুমান পতঙ্গই গেলাগোন্ধ ভাল পায়। ওলৰ ফুলৰৰ নিচিনা দুৰ্গন্ধি ফুলবোৰৰ পৰাগ এইবিলাকে অনা নিয়া কৰে। {{gap}}আকৃতি :—গর্ভপীঠত পৰাগ পৰিবলৈ ওপৰলৈ মুখ কৰি থকা পৰিণীত ফুলবোৰৰ পিতৃকেশৰ মাতৃকেশৰতকৈ দীঘল আৰু তলমুৱা (জলকীয়া, বেঙ্গেনা প্রভৃতি) ফুলৰ পিতৃকেশৰ মাতৃকেশৰতকৈ চুটি।{{nop}}<noinclude></noinclude> t8txwz9inr784heto977dnqcxwds8ru 104 93525 256761 255695 2026-08-05T11:44:02Z BabulB 104 256761 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Dipankar Das" />{{rh|৪০|উদ্‌ভিদ বিবৰণ।|}}</noinclude>{{gap}}আপোনা আপুনি, বতাহত বা কাঁট পতঙ্গ প্ৰভৃতিৰ দ্বাৰা পৰাগ আহি মাতৃকেশৰৰ গৰ্ভকেশৰত পৰে। আগেয়ে কোৱা হৈছে গৰ্ভপীঠ আঠাল বস্তু । পৰাগ তাত পৰা মানেই লাগি ধৰে আৰু তাৰ ( পৰাগৰ ) পৰা এডাল মিহি ফোঁপোলা নেজ ওলায়। এই নেজ ডালৰ নাম বাঁজসুতা। বীজসূভা ডাল গৰ্ভনলিৰ ভিতৰেদি বাঢ়ি গৈ গৰ্ভকোষত থকা ভিতৰত সোমায় । পৰাগ ৰস বীজসূতাৰে বৈ এটা বীজাণুৰ গৈ বীজৰসৰ লগত লগ লাগিলে বীজাণু বীজত পৰিণত হয়। এই ক্রিয়াক উদ্ভিদৰ পৌষ্পিক সংগম বোলে ৷ {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} {{gap}}পৰাগকোষত পানী লাগিলে অসময়ত ফাটি পৰাগ নষ্ট হয় ৷ সেই বাবে বৰষুণৰ সময়ত ফুলবোৰ স্বভাৱতে জাপ যায় বা তলমুৱা হয়। আৰু পানীত হোৱা ফুলবোৰ পানীৰ ওপৰত থাকে । {{gap}}ভিন ভিন ফুল ভিন ভিন ঋতুত আৰু নিৰ্দ্দিষ্ট নিয়মে ফুলে । সকলে৷ ফুল একে সময়তে ফুলে। কোনে৷ ফুল ৰাতিপুৱা, কোনো দুপৰীয়া, কোনো গধূলি আৰু কোনে৷ ৰাতি ফুলে। আগেয়ে কোৱা ৰাসায়নিক গৰমৰ হিন ডেঢ়ি অনুসাৰে ফুলৰ এই গতি হয়। পছম, শেৱালি, পুৱা ; কৰবি দুপৰীয়া, গধূলিগোপাল গধূলি আৰু ভেট, ৰজনীগন্ধা বাতি ফুলে{{nop}}<noinclude></noinclude> 56npk5to4xdpe2f1aa5exv5drpnyrmm 256762 256761 2026-08-05T11:44:22Z BabulB 104 256762 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Dipankar Das" />{{rh|৪০|উদ্‌ভিদ বিবৰণ।|}}</noinclude>{{gap}}আপোনা আপুনি, বতাহত বা কাঁট পতঙ্গ প্ৰভৃতিৰ দ্বাৰা পৰাগ আহি মাতৃকেশৰৰ গৰ্ভকেশৰত পৰে। আগেয়ে কোৱা হৈছে গৰ্ভপীঠ আঠাল বস্তু । পৰাগ তাত পৰা মানেই লাগি ধৰে আৰু তাৰ ( পৰাগৰ ) পৰা এডাল মিহি ফোঁপোলা নেজ ওলায়। এই নেজ ডালৰ নাম বাঁজসুতা। বীজসূভা ডাল গৰ্ভনলিৰ ভিতৰেদি বাঢ়ি গৈ গৰ্ভকোষত থকা ভিতৰত সোমায় । পৰাগ ৰস বীজসূতাৰে বৈ এটা বীজাণুৰ গৈ বীজৰসৰ লগত লগ লাগিলে বীজাণু বীজত পৰিণত হয়। এই ক্রিয়াক উদ্ভিদৰ পৌষ্পিক সংগম বোলে ৷ {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} {{Dhr|1em}} {{gap}}পৰাগকোষত পানী লাগিলে অসময়ত ফাটি পৰাগ নষ্ট হয় ৷ সেই বাবে বৰষুণৰ সময়ত ফুলবোৰ স্বভাৱতে জাপ যায় বা তলমুৱা হয়। আৰু পানীত হোৱা ফুলবোৰ পানীৰ ওপৰত থাকে । {{gap}}ভিন ভিন ফুল ভিন ভিন ঋতুত আৰু নিৰ্দ্দিষ্ট নিয়মে ফুলে । সকলে৷ ফুল একে সময়তে ফুলে। কোনে৷ ফুল ৰাতিপুৱা, কোনো দুপৰীয়া, কোনো গধূলি আৰু কোনে৷ ৰাতি ফুলে। আগেয়ে কোৱা ৰাসায়নিক গৰমৰ হিন ডেঢ়ি অনুসাৰে ফুলৰ এই গতি হয়। পছম, শেৱালি, পুৱা ; কৰবি দুপৰীয়া, গধূলিগোপাল গধূলি আৰু ভেট, ৰজনীগন্ধা বাতি ফুলে{{nop}}<noinclude></noinclude> klns2v1akfjzya9lxitdy9bk8xzgkwh 104 93526 256690 255696 2026-08-04T14:15:45Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 256690 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ফুল।|৪১}}</noinclude>{{center|{{larger|পাতৰ পৰিবৰ্ত্তন।}}}} {{gap}}বৈজ্ঞানিক পণ্ডিতসকলে কয় যে, গোলাপ, পদুম, জবা, মদাৰ প্ৰভৃতিৰ ফুলবোৰ সেই সেই গছৰ পাতৰ ৰূপান্তৰ মাথোন। ফুল যে গছৰ পাতহে এই কথা হঠাৎ পতিয়াব নোৱাৰি; কিন্তু কথা সঁচা। প্ৰায় ফুলৰে চুপহিপাহিবোৰ সেউজীয়া আৰু চুপহি পাহিবোৰ যে সাধাৰণ পাতেই বিকৃত হৈছে আৰু সহজেই অনুমান কৰিব পৰা যায়। গোলাপ, পদুম প্রভৃতি ফুলৰ নিচেই তলৰ (বাহিৰৰ) পাহিবোৰৰ ধৰণ সেউজীয়া। দেখিলেই বোধ হয় যেন বিধাতাই সাধাৰণ পাতৰে বৰণ সলাই আৰু কাটি চাটি পাহি তৈয়াৰ কৰিছে। অকল গোলাপ বা পদুম ফুলৰে নহয়। অনুসন্ধান কৰিলে আৰু বাহত ফুলৰ তলৰ পাহিবিলাকৰ আধাখিনিক ঠিক পাতৰ দৰে সেউজীয়া দেখা যায়। {{gap}}অকল এয়ে নহয়। গোলাপ আৰু পদুম ফুলৰ পাহিবিলাক ভালকৈ চালে দেখা যায়, বাহিৰৰ পাহিবিলাকতকৈ ভিতৰৰ পাহিবিলাক ক্ৰমে ঠেক হৈ আহিছে, আৰু একেবাৰে ভিতৰৰ পাহিবিলাকৰ মূৰত একোটা পৰাগ কোষ আছে। ইয়াৰ পৰা ইয়াকে বুজা যায় যে, পাহিয়ে পৰিবৰ্ত্তিত হৈ হৈ শেষত পিতৃকেশৰ আৰু মাতৃকেশৰ হৈ পৰিছে । {{gap}}এতেকে পাতৰপৰা চুপহি, চুপহিৰপৰা পাহি আৰু পাহিৰপৰা পিতৃকেশৰ আৰু মাতৃকেশৰ তৈয়াৰ হৈছে এই কথা নিঃসন্দেহে কব পৰা যায়। {{Dhr|1em}} {{Rule|4em}}<noinclude></noinclude> 702kor0iutgdtle5yw8furiwohweqx5 104 93689 256724 256423 2026-08-05T07:01:16Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 256724 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৮|সীতা-সয়ম্বৰ|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> নিশ্চয়ে হৈবন্ত সীতা ভাৰ্য্যা ৰাঘবৰ। জনক নৃপতি পাতি আছে স্বয়ম্বৰ॥ ১৩ ৰাম লক্ষ্মণক মিথিলাক লৈয়া যাও। সীতা সমে ৰাঘবৰ বিবাহ কৰাও॥ হেন মনে গুণি মুনি কৰিলন্ত সাৰ। ৰামক বোলন্ত শুনা বচন আমাৰ॥ ১৪ মিথিলা নগৰে আছে জনক নৃপতি। ৰাজ ঋষি ধৰ্ম্ম আচৰন্ত নিতে নিতি॥ পুত্ৰমতে প্ৰজাক পালন্ত নৃপবৰে। সীতা নামে আছে তাৰ দুহিতা স্নেহেৰে॥ ১৫ ত্ৰৈলোক্য মোহিনী কন্যা ৰূপে বিদ্যাধৰী। কিবা লক্ষ্মী পাৰ্ব্বতী আছয় মুৰ্ত্তি ধৰি॥ ৰত্নৰ যে মালা জ্বলে খোপাৰ ওপৰে। হৃদয়ত প্ৰকাশয় সাত সৰি হাৰেি॥ ১৬ কঙ্কালত প্ৰকাশয় ৰত্নৰ মেখেলা। পাৱত নেপুৰ বাজে ঊৰু ৰামকলা॥ দশ আঙ্গুলীত বাজে সুবৰ্ণৰ জিঠী। সীতাৰ সমান ৰূপ নাহি পৃথিবীতি॥ ১৭ ত্ৰৈলোক্যৰ ৰূপ হুয়া আছে একথান। অনেক যতনে বিধি কৰিলা নিৰ্ম্মাণ॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> qkp9aiupf00e28gcn1w4xwehc3wzzdl 104 93690 256725 256424 2026-08-05T07:04:17Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 256725 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৯|সীতা-সয়ম্বৰ|৯}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> গুণন্ত মনত বসি জনক নৃপতি। কেমন বৰত বিহা দিবো সীতা সতী॥ ১৮ মনে গুণি বাজা পাছে কৰিলন্ত সাৰ। মৃগ মাৰি মহাদেবে দুয়াৰে আমাৰ॥ এড়ি গৈলা ধনু খান যেন বজ্ৰসাৰ। ৰাখিয়াছো গৃহে বহু যত্নেতে আমাৰ॥ ১৯ তাক ঘৰে থৈয়া মই বুলিলো বচন। তাহাতে লগাবে গুণ পাৰে যিটো জন॥ ইতো লক্ষ্মী সম কন্যা বিহা দিবো তাত। হেন অঙ্গীকাৰ ৰাজা কৰিলা পূৰ্ব্বত॥ ২০ আলোচিলা মনে ৰাজা পাতো স্বয়ম্বৰ। মিথিলাত সভা পাতিলেক নৃপবৰ॥ ৰাজাৰ উচিত সিংহাসন থৈলা পাৰি। নানাবিধ আসন থাপিলা সাৰি সাৰি॥ ২১ ৰাজাগণ ৰহিবাক প্ৰতি নৃপবৰে। নানা থানে থাপিলেক নানা বাস ঘৰে॥ অনন্তৰে মাতি আনি দূত বহুতৰে। সমস্তয়ে জানকীৰ আহোক স্বয়ম্বৰে॥ ২২ অনন্তৰে ৰাজ্যভাৰ ভাৰ্য্যা পৰিহৰি। বহু ৰঙ্গে ৰাজাগণ চলে ৰঙ্গ কৰি॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 4mqe3w43xv6wirouxs28amytc6a85qp 256726 256725 2026-08-05T07:04:33Z JyotiPN 1603 256726 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ|৯}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> গুণন্ত মনত বসি জনক নৃপতি। কেমন বৰত বিহা দিবো সীতা সতী॥ ১৮ মনে গুণি বাজা পাছে কৰিলন্ত সাৰ। মৃগ মাৰি মহাদেবে দুয়াৰে আমাৰ॥ এড়ি গৈলা ধনু খান যেন বজ্ৰসাৰ। ৰাখিয়াছো গৃহে বহু যত্নেতে আমাৰ॥ ১৯ তাক ঘৰে থৈয়া মই বুলিলো বচন। তাহাতে লগাবে গুণ পাৰে যিটো জন॥ ইতো লক্ষ্মী সম কন্যা বিহা দিবো তাত। হেন অঙ্গীকাৰ ৰাজা কৰিলা পূৰ্ব্বত॥ ২০ আলোচিলা মনে ৰাজা পাতো স্বয়ম্বৰ। মিথিলাত সভা পাতিলেক নৃপবৰ॥ ৰাজাৰ উচিত সিংহাসন থৈলা পাৰি। নানাবিধ আসন থাপিলা সাৰি সাৰি॥ ২১ ৰাজাগণ ৰহিবাক প্ৰতি নৃপবৰে। নানা থানে থাপিলেক নানা বাস ঘৰে॥ অনন্তৰে মাতি আনি দূত বহুতৰে। সমস্তয়ে জানকীৰ আহোক স্বয়ম্বৰে॥ ২২ অনন্তৰে ৰাজ্যভাৰ ভাৰ্য্যা পৰিহৰি। বহু ৰঙ্গে ৰাজাগণ চলে ৰঙ্গ কৰি॥ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 6pxg5x9yvvmdeeu5378krs2vjqf28lj 104 93691 256756 256425 2026-08-05T10:53:02Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 256756 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ।|২৩}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> ৰামৰূপে পৃথিবীত ভৈলা অবতাৰ। হৰিব ভূমিৰ ভাৰ ৰাক্ষস সংহাৰ॥ তযু গৃহে লক্ষ্মী আছে সীতা নাম ধৰি। ৰূপে জিনি আছে যেন শত বিদ্যাধৰী॥ ৬৮ ৰামৰেসে ভাৰ্য্যা সীতা জানা স্বৰূপত। দিয়োক বিবাহ তুমি সীতাক ৰামত॥ হৈবেক তোমাৰ দেব পৰম কল্যাণ। এহি প্ৰয়োজনে আসিয়াছো তযু থান॥ ৬১ জনক নৃপতি মাতিলন্ত হেন শুনি। আমাৰ বচন শুনিয়োক মহামুনি॥ নাহি পৃথিবীত ৰাজা দশৰথ সম। তাহান তনয় ৰাম পুৰুষ উত্তম॥ ৭০ এহেন্তে নিশ্চয় স্বামী হৈবেক সীতাৰ। কিন্তু এক মই কৰিয়াছো অঙ্গীকাৰ॥ মৃগ মাৰি মহাদেবে দুয়াৰে আমাৰ। এড়ি গৈলা ধনুখান যেন বজ্ৰসাৰ॥ ৭১ তাক ঘৰে থৈয়া মই বুলিলো বচন। ইহাত লগাবে গুণ পাৰে যিটো জন॥ তাহাত বিবাহ সীতা দিবোহো নিশ্চয়। নাপাৰিলো গুণ দিতে একো ৰাজাচয়॥ ৭২ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> g1k9e0tjrtclx89pk1ra7czpoipjn1h 104 93692 256739 256426 2026-08-05T09:22:22Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 256739 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|২৪|সীতা-সয়ম্বৰ।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> ৰামক চাহন্তে অঙ্গীকাৰ হৰুৱাও। অঙ্গীকাৰ চান্তে জানো ৰামক নাপাও॥ ৰামক দেখিয়া মুনি গুণয় মনত মিছা অঙ্গীকাৰ কৰিলোহো সমাজত॥ ৭৩ এহেন্তে উত্তম বৰ সীতাৰ উচিত। বিধতাই আনিয়া কৰিলা উপস্থিত॥ মহা উতপাত মুনি কৰে মোৰ চিত। নাপাৰিবো ৰাঘবে ধনুত গুণ দিত॥ ৭৪ বিশ্বামিত্ৰে বোলয় জনক মহাভাগ। ইসব চিন্তাক তুমি কৰা পৰিত্যাগ॥ কোন বস্তু ধনুখান ৰামৰ আগত। নাজানাহা তুমি প্ৰভু ৰামৰ মহত॥ ৭৫ অলপ বয়স ৰাম বয়সতে অল্প। পৰম কঠিন ধনু যেন বজ্ৰ কল্প॥ তাক ধৰি গৈয়া ৰামচন্দ্ৰে কি কৰিবো। আছোক গুণ দিবো ধনু সাড়িতে নৰিবো॥ ৭৬ নালাগে ভাঙ্গিব ধনু সীতা দেন্ত হাক। অঙ্গীকাৰ ছাড়ি পিতা দিয়োক আমাক॥ পাছে বিশ্বামিত্ৰ মুনি বুলিলা ৰামক। শুনিয়ো ৰাঘব ৰঘু কুলৰ তিলক॥ ৭৭ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> sh2agxpzaceummwrjxg80dy2shvni1z 104 93693 256740 256427 2026-08-05T09:25:50Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 256740 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ।|২৫}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> শুনিয়ো সত্বৰে ৰাখিয়োক মোৰ বাক। ধনুখানি ভাঙ্গি বিহা কৰিয়ো সীতাক। শুনি ৰামচন্দ্ৰ উঠিলেক তাবক্ষণে। কঙ্কালত বস্ত্ৰ কাচি চলে ৰঙ্গমনে॥ ৭৮ ঋষিক প্ৰণামি চলি যান্ত ধীৰে ধীৰ। দেখি হাসি তুলিলেক ৰাজা নিৰন্তৰ॥ হাসিয়া চলন্ত প্ৰভু ৰাম মহাবল। সসাগৰা ভূমি খান কৰে টলবল॥ ৭৯ ধনুৰ নিকটে গৈয়া চাপিলেক ৰাম। কৰে চিকিমিকি সুবৰ্ণৰ চিত্ৰকাম॥ বামহাতে লীলায়ে ধৰিলা ধনুখান। খেপিলেক আকাশক কত দূৰ মান॥ ৮০ পুনু বামহাতে ধৰি পৰম নিপুণ। নিমিষেতে ধনুত লগালে ৰামে গুণ॥ আগত থাপিলা নিয়া তুলি বাম ভৰি। দিলা টান ধনুত দক্ষিণ বাম কৰি॥ ৮১ টানন্তে ধনুৰ আগ পাছ নামি আইলা। দেখি সবে ৰাজাগণে মাথা ছপৰাইলা। বিশ্বামিত্ৰে মাথা তুলিলেক হাস্য কৰি। ৰামৰ ভিৰত থিব নোহে বসুন্ধৰী॥ ৮২</poem><noinclude>{{Block center/e}} {{Left|{{gap}}৩}}</noinclude> cmcjrm25e4b3smv02mxx2zp729kqbdk 104 93733 256727 2026-08-05T07:17:43Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256727 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|১০|সীতা-সয়ম্বৰ।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> জনক নৃপতি ভালে জানয় আমাক। অবশ্যেকে সীতা বিহা দিবেক আমাক॥ ২৩ হস্তী ঘোড়া ৰথে ৰাজাগণে নিৰন্তৰে। মিথিলা পশিলা আসি আতি আড়ম্বৰে॥ জনকে দেখিলা ৰাজাগণ আসিবাৰ। পাদ্য অৰ্ঘ্যে পূজা কৰিলেক সতকা॥ ২৪ বসিবাক প্ৰতি ৰাজা দিলা সিংহাসন। প্ৰিয় বাক্যে পৌঁছয় কুশল আগমন॥ অনন্তৰে শুভ দিন তিথি বাৰ চাই। জনকে আনিলা ৰাজাগণক মতাই॥ ২৫ বোলন্ত নৃপতি শুনা ৰাজা নিৰন্তৰ। আজি পাতিবোহো জানকীৰ স্বয়ম্বৰ॥ এই কাজে তোবা সব আইলা মোৰ ঠাই। বহুদিন প্ৰবাসত আছা দুঃখ পাই॥ ২৬ আশা বা নৈৰাশা আজি পৰিচ্ছেদ হৌক। বোলা ৰাম ৰাম সবে সভাসদ লোক॥</poem>{{Block center/e}} {{dhr}} {{Rule|5em}}<noinclude></noinclude> qvvz6vljafnaglr6mjqj4plq0y1mq5x 104 93734 256728 2026-08-05T07:27:26Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256728 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ।|১১}}</noinclude>{{center|{{larger|দোলড়ী।}}}} {{Block center/s}} <poem>জনকৰ বাণী {{gap|5.2em}}ৰাজাগণে শুনি {{gap|4.5em}}মনত হৰিষ ভৈলা। কৰিয়া সত্বৰ {{gap|5em}}—এড়ি বাস ঘৰ {{gap|4.5em}}কাচিবাক সবে লৈলা॥ ২৭ পাট পীতাম্বৰে {{gap|5.2em}}বিচিত্ৰ ভূষণে {{gap|4.5em}}ভৈলা আতি জাতিষ্কাৰ সুবৰ্ণৰ মালা {{gap|6.4em}}শিৰত চৰায়া {{gap|4.5em}}হৰিষৰ নাই পাৰ॥ এহি বুলি আতি {{gap|4.5em}}সবে ৰঙ্গ মনে {{gap|4.5em}}নিৰন্তৰ ৰাজা যত। কবি লাসে বেশে {{gap|4.8em}}পৰম হৰিষে {{gap|4.5em}}বসিলা গৈয়া সভাত॥ ২৮ নানা সিংহাসনে {{gap|5em}}প্ৰকাশ কৰয় {{gap|4.5em}}ৰাজাগণ ভাল ভাল। মেৰুৰ ওপৰে {{gap|4em}}যেন জৌতি কৰে {{gap|4.5em}}বসি দশ দিগপাল॥ এহি মতে-ৰাজাগণে জানকী সীতাক মনে {{gap|4.5em}}দিব্য সভা মাজে বসি আছে। মিথিলাৰ অধিপতি সীতাক আনাইবা প্ৰতি {{gap|4.5em}}কাচালা সীতাক দিব্য কাচে॥ ২৯</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> ddbo7m5qgg370fem1p3mij962g12d8o 104 93735 256729 2026-08-05T07:41:19Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256729 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|১২|সীতা-সয়ম্বৰ।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> আগত সীতাক লৈলা {{gap|1em}}সমজ্যাক চলি গৈলা {{gap|4.5em}}নানা বিধ শুভ আচৰণে। অনেক যুবতী নাৰী {{gap|2em}}চলি যাই কাচি পাৰি {{gap|4.5em}}সীতাৰ লগত ৰঙ্গ মনে॥ যত ইষ্ট বন্ধুজন {{gap|3.2em}}পাত্ৰ মিত্ৰ পুত্ৰগণ {{gap|4.5em}}চলি যাই মহা ৰঙ্গ মনে। হাতে দিব্য ঘট ধৰি {{gap|1.9em}}নানা লাস বেশ কৰি {{gap|4.5em}}গায়ন্ত মঙ্গল নাৰীগণে॥ ৩০ ব্ৰাহ্মণ সকলে বেদ {{gap|1.9em}}পঢ়ি যান্ত অবিচ্ছেদ {{gap|4.5em}}অতিশয় হৰিষ মনত। সকলে কৰয় নাট {{gap|2.2em}}নাচে হাসে আনন্দত {{gap|4.5em}}চলি যান্ত ৰাজ সমাজত॥ মিথিলাৰ নৃপবৰে {{gap|3em}}এহি মতে নিৰন্তৰে {{gap|4.5em}}প্ৰবেশিলা স্বয়ম্বৰ শালা। সীতা সমাজক গৈলা {{gap|1.7em}}মেৰুত উদয় ভৈলা {{gap|4.5em}}যেন পূৰ্ণিমাৰ শশিকলা॥ ৩১ সীতাৰ মুখৰ পান্তি {{gap|1.8em}}দশো দিশে প্ৰকাশন্তি {{gap|4.5em}}যেন পূৰ্ণ চন্দ্ৰৰ উদয়। আছে যত ৰাজাগণ {{gap|2.8em}}সবাৰো হৰিল মন {{gap|4.5em}}দেখি আতি ভৈলা তমোময়॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 9hymw58i4mtp7hph9gq1z04ajnm551o 104 93736 256730 2026-08-05T07:50:00Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256730 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|১৩|সীতা-সয়ম্বৰ|১৩}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>সীতাৰ কমল মুখ {{gap|5em}}দেখন্তে হৰয় দুখ {{gap|4.5em}}সমস্তে এড়িলা ধৈৰ্য্য ভাৱ। লাজ ভাৱ পৰিহৰি {{gap|4.8em}}চাহন্ত নয়ন ভৰি {{gap|4.5em}}মদনে দগধ সৰ্ব্ব গাৱ॥ ৩২ নমো নমো ৰঘুনাথ {{gap|4.5em}}চৰণে দমাই মাথ {{gap|4.5em}}মন মোৰ ৰহোক তোমাত। সমজ্যাৰ যত লোক {{gap|3.3em}}ৰাম হৰি ঘুষিয়োক {{gap|4.5em}}তেবে সুখে তৰিবা সংসাৰ॥</poem>{{Block center/e}} {{dhr}} {{Rule|5em}} {{center|{{X-larger|পদ।}}}} {{Block center/s}}<poem> বিশ্বামিত্ৰ বদতি শুনিয়ো ৰঘুবৰ। সভাত আছন্ত বসি ৰাজা নিৰন্তৰ॥ ৩৩ দেখিয়া সীতাৰ আতি ৰূপ বিপৰীত কাম বাণে সবাৰো মোহিত ভৈলা চিত॥ জনকৰ মুখ চাই ৰাজাগণ যত। তোৰ দুহিতা সীতা দিয়োক আমাত॥ ৩৪ সেবা কৰি তোমাক থাকিবো অহৰ্নিশে। নপাইবা জোৱাই তুমি আমাৰ সদৃশে॥ কেহো জনে বোলয় মন্ত্ৰীৰ চাপো পাশ। কত লক্ষ ধন দেই বুজো তাৰ আশ। ৩৫</poem><noinclude>{{Block center/e}} {{Left|{{gap}}২}}</noinclude> in7h31zpj0fdakorivontbtm04q9iyt 104 93737 256731 2026-08-05T08:15:57Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256731 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|১৪|সীতা-সয়ম্বৰ।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> কেহো বোলে ধৰো লাগ ৰাজাৰ পুত্ৰৰ! কাকুতি ভকতি তাক কৰিবো বিস্তৰ॥ কেহো বোলে স্তুতি বাণী বোলো জানকীক। শুনিয়ো সুন্দৰী তুমি ভজিয়ো আমাক॥ ৩৬ যত ৰাজ্যভাৰ ভাৰ্য্যা আছয় আমাৰ। আজি ধৰি সকলৰ তুমি অধিকাৰ॥ থাকিবন্ত তোমাৰ আমিও পালি আশ। কৰোহো শপত যদি সঞ্জাত নাযাস॥ ৩৭ এহি মতে আলোচয় যত ৰাজাগণ। জনক নৃপতি আসিলেক সিটো থান॥ শুনিয়োক কথা আবে আত অনন্তৰে। সমাজত উঠিয়া জনক নৃপবৰে॥ ৩৮ মহা মহা ৰাজা বহু দিন মোৰ ঠাই। বহুদিন প্ৰবাসত আছা দুঃখ পাই॥ আজিসে বিহনে এক পৰিচ্ছেদ হৌক। যিমতে সীতাক পাবা তাক শুনিয়োক॥ ৩৯ মৃগ মাৰি মহাদেবে দুয়াৰে আমাৰ। এড়ি গৈলা ধনুখান যেন বজ্ৰসাৰ॥ তাক ঘৰে থৈয়া মই বুলিলো বচন। ইহাত লগাবে গুণ পাৰে যিটো জন॥ ৪০ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> paxqvj2uwkp77o1k3pxcn4m0pxw3w6y 104 93738 256732 2026-08-05T08:20:58Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256732 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ।|১৫}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> পাৰয় ধনুত যেহি গুণ লগাবাক। সুচান্দ বদনী সীতা দিবোহে৷ তেওঁক॥ তাহাক বৰিবো সীতা বুলিলো নিশ্চয়। এহি বুলি লোক পাঞ্চি দিলা মহাশয়॥ ৪১ বৰ ঘৰ মাজে থৈয়া আছে ধনুখান। সাঙ্গি কৰি গৈয়া সমাজক লাগি আন॥ ৰাজাৰ ৰচনে দূত তেতিক্ষণে গৈলা। অৰ্ব্বুদেক লোকে ধনু সাঙ্গি বান্ধি লৈলা॥ ৪২ কুজি মুজি হুয়া কতো আনে বল দিয়া। আদ্‌খান ধনু আসে মাটীতে লুটিয়া॥ যেনে তেনে আনি সমাজৰ মাজে থৈলা। দেখিয়া ধনুক সবে ৰাজা ভয় ভৈলা॥ ৪৩ আছোক গুণ দিবে৷ দাঙ্গিবাক নাহি সাস। জানকীৰ মুখ চাই তেজিলা নিশ্বাস॥ সমাজত ধনু থৈয়া জনক নৃপতি। সীতাক বোলয় শুনিয়োক মহাসতী। 88 সুবৰ্ণৰ মালা গাঠি ধৰিয়া হাতত। এতিক্ষণে থাকা গৈয়া সখীৰ মাজত॥ ধনুত যিজনে গুণ লগাইবে পাৰয়। সেহি তোৰ নিজ পতি জানিবা নিশ্চয়। ৪৫</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> fjsiyihvwyotfepjtz7zvdsub5lvxei 104 93739 256733 2026-08-05T08:36:16Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256733 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|১৬|সীতা-সয়ম্বৰ।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> তাৰ মাথে মালা দিয়া কৰি সতকাৰ। বৰিবাক যাবা একো নকৰি বিচাৰ॥ শুনিয়৷ জানকী পাছে পিতৃৰ বচন। সখীৰ মাজক চলি গৈলা তেতিক্ষণ॥ ৪৬ সুবৰ্ণৰ পুষ্পমালা হাতে তুলি লৈলা। পৃথিবীক নিৰক্ষিয়া থাকিলেক গৈয়া॥ জনক বুলিলা বাজাগণক বচন। লগাওক গুণ জানকীক যাৰ মন॥ ৪৭ জনকৰ বাণী শুনি যতেক নৃপতি। কৰন্ত যতন গুণ লগাইবাক প্ৰতি॥ বাহু নিৰক্ষিয়া যেন ফোফাইতে লাগে। ভাঙ্গো আজি ধনু কোন বস্তু মোৰ আগে॥ ৪৮ দেখোক সকলে বাহু বলৰ মহত্ত্ব। প্ৰথমতে উঠি গৈলা ৰাজা শুভদত্ত। ওচৰ চাপিয়া গৈয়া আস্ফোটেক দিলা। বাহু দাম্ফি মাৰি বীৰে ধনুত ধৰিলা॥ ৪৯ অনেক প্ৰকাৰে ধনু ধৰি বল দিলা। আছোক গুণ দিবো ধনু লাড়িতে নৰিলা॥ শুভদত্ত ৰাজাৰ ভাঙ্গিলা চটিমটি। লাজ হুয়া আসনত বসিলা পালটি॥ ৫০</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> lrxc08vzk6sabk4n0bmdpzbkrd2xv6r 104 93740 256734 2026-08-05T08:37:08Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256734 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="JyotiPN" />{{rh|১৯|সীতা-সয়ম্বৰ|১৯}}</noinclude> স্বয়ম্বৰ সময়ে সীতা-স্বয়ম্বৰ। দেব মিলিলেক জানি যত মিথিলা জনক নৃপতি কি কৰ্ম্ম কৰিলা অঙ্গীকাৰ বিপৰীত। কঠিন ধনুত কোমল শৰীৰে নাপাখিবো গুণ দিত। ৫৭ ইহান বৰত আপোন ইচ্ছায়ে সীতাক দিতে নাপালা। যেন অভাজন হাতৰ অমৃত আপুনি ঠেলি পেলাইলা। ঋষিৰ পাছত মনত হৰিষে চলন্ত ৰাম লক্ষ্মণ। বিশ্বামিত্ৰ ঋষি স্বয়ম্বৰ শাল পাইলা গৈয়৷ তেতিক্ষণ॥ ৫৮ জনক নৃপতি দেখিলা সাক্ষাতে উঠিলন্ত চালি গাৱ। আপুনি আসন পাৰিয়া দিলস্ত সুখে আসনত নমি অতি শুদ্ধ ভাৱ॥ বিশ্বামিত্ৰ মুনিবৰ। D বসিয়া আছন্ত<noinclude></noinclude> i59jysi6nhy2n1hkb6w474gt33espzn 104 93741 256735 2026-08-05T08:37:47Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256735 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ।|১৭}}</noinclude>সীতা-স্বয়ম্বৰ। আতি অনন্তৰে শতধনু নৃপবৰ। মই গুণ দিবো বুলি চাপিলা ওচৰ দশন কামুৰি শৰীৰৰ বলে ধৰি। কতো বেলি চাহিলেক ডোঙ্গা ডোঙ্গি কৰি॥ ৫১ বল দিয়া ছাইলা ৰাজ। অনেক প্ৰকাৰে। আছোক গুণ দিবো ধনু লাড়িতে নাপাৰে। পাছে যত ৰাজাগণে ধনুত ধৰিলা। dre কেহো জনে গুণ লগাবাক নাপাৰিলা॥ ৫২ লাজ হুয়া বাজাগণ আসনে বসিলা। সমজ্যাৰ লোক সবে হাসিব লাগিলা। শুনা সভাসদ পদ বামৰ চৰিত্ৰ। শুনন্তে কৰ্ণত যেন বৰষে অমৃত॥ ৫৩ দোলড়ি। অনন্তৰে মহা মুনি বিশ্বামিত্ৰ ৰাম লক্ষ্মণক লই। সহৰিষ মনে হংসৰ গমনে মিথিলা পাইলেক গ‍ই ... ঋষিব পাছত মনত হবিষে চলন্ত ৰাম লক্ষ্মণ। ১৭<noinclude></noinclude> 6efp9cdsnbgkr27y9ulsc2snl4ynikw 102 93742 256737 2026-08-05T08:43:44Z JyotiPN 1603 "{{author |firstname = প্ৰসন্নচন্দ্ৰ |middlename = |lastname = বৰুৱা |fast_initial = প |birthyear = |deathyear = |description = |image = |wikipedia_link = |wikiquote_link = |commons_link = }} '''প্ৰসন্নচন্দ্ৰ বৰুৱা''' অসমৰ এজন লেখক আৰু প্ৰকাশক। জন্ম-মৃত্যু সম্পৰ্কে এ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256737 wikitext text/x-wiki {{author |firstname = প্ৰসন্নচন্দ্ৰ |middlename = |lastname = বৰুৱা |fast_initial = প |birthyear = |deathyear = |description = |image = |wikipedia_link = |wikiquote_link = |commons_link = }} '''প্ৰসন্নচন্দ্ৰ বৰুৱা''' অসমৰ এজন লেখক আৰু প্ৰকাশক। জন্ম-মৃত্যু সম্পৰ্কে একো তথ্য পোৱা নাযায়। ==সাহিত্যিক অৱদান== # [[সীতা-সয়ম্বৰ]] (১৯১১) {{PD-India}} [[শ্ৰেণী:লেখক]] 6xt59shovu1m4bsz7j5u6h3ultdx6z1 14 93743 256738 2026-08-05T08:44:27Z JyotiPN 1603 "[[শ্ৰেণী:লেখক অনুসৰি সাহিত্যকৰ্ম]]" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 256738 wikitext text/x-wiki [[শ্ৰেণী:লেখক অনুসৰি সাহিত্যকৰ্ম]] cbnut7b69fv7nn1fyqe68kzit25pmw6 104 93744 256741 2026-08-05T09:29:58Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256741 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|২৬|সীতা-সয়ম্বৰ।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> ধনু টানিবাৰ দেখি হৰিষ সীতাৰ। পৃথিবী কম্পিতে চিন্তা ভৈলা আৰবাৰ॥ ভৰি থিৰ নহলে নপাইবো বল গাৱে॥ পৃথিবীক কাতৰ কৰন্ত সীতা মাৱে॥ ৮৩ মাতৃ বসুমতী কৃপা কৰিয়োক মোক। থিৰ হুয়া প্ৰভু ৰাঘবক ধৰিয়োক॥ দিগ্‌গজ সকল তোবা সবে হৈবা ঠিৰ। শুনিয়ো অনন্ত তুমি নালাড়িবা শিৰ॥ ৮৪ এহি মতে সীতা হুয়া মনত আকুল। পাছে প্ৰভু ৰাম জগতৰ আদিমূল॥ গুণ গাছ এড়ি দিয়া টঙ্কাৰ কৰিলা। প্ৰচণ্ড শবদে যেন ব্ৰহ্মাণ্ড লড়িলা॥ ৮৫ সাত খান স্বৰ্গ বাৰে বাৰে কম্পি গৈলা। সপ্তদ্বীপ ভূমিখান টলবল ভৈলা॥ চৰাচৰ লোক কম্পি কম্পি লৈলা ঠাই। সমস্তয় লোকৰ চেতন জ্ঞান নাই॥ ৮৬ পাছে ৰাম ধনুত ধৰিয়া বল দিলা। ঠাতকাৰ কৰি ধনু মাজতে ভাঙ্গিলা॥ ৰামচন্দ্ৰ ধনুখান ভাঙ্গি অপ্ৰয়াসে। হাসি বসিলন্ত গৈয়া বিশ্বামিত্ৰ পাশে॥ ৮৭</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> bx64wibghlw2w88q3qxaoax6zma1fxs 104 93745 256742 2026-08-05T09:33:10Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256742 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|২৭|সীতা-সয়ম্বৰ|২৭}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> ধৰিয়া ৰামক বিশ্বামিত্ৰ মুনিবৰ। চুম্বন কৰিয়া প্ৰশংসিলা বহুতৰ॥ ধন্য ৰাম লক্ষ্মণ সাৰ্থক ধনুৰ্দ্ধৰ। ৰহিলা নিৰ্ম্মল যশ যুৰিয়া সংসাৰ॥ ৮৮ ধনু ভাঙ্গিলেক ৰামচন্দ্ৰ মহাশয়। আনন্দে নধৰে সীতা দেবীৰ হৃদয়॥ পৰম প্ৰেমত নয়নৰ বহে নীৰ। সুপ্ৰসন্ন বিধি বুলি উঠিলা সত্বৰ॥ ৮৯ সুবৰ্ণৰ পুষ্পমালা হাতে তুলি লৈলা। বিষ্ণুক বৰিবে যেন লক্ষ্মী সাজ ভৈলা॥ সখীগণ মাজহন্তে বাজ ভৈলা সতী। হৰৰ পাশক যেন চলিলা পাৰ্ব্বতী॥ ৯০ ৰাজহংস জিনি যেন চলে লয় লাসে। চলি যান্ত ৰতি যেন মদনৰ পাশে॥ ৰাঘবৰ নিকট ছাপিলা বৰ বালা। সাদৰে মাথাত দিলা সূবৰ্ণৰ মালা॥ ৯১ বৰিলা ৰামক আনন্দৰ নাহি পাৰ। চৰণত ধৰি কৰিলেক নমস্কাৰ॥ দেখি ৰামচন্দ্ৰে পাছে সীতাক আশ্বাসি। আপোনাৰ কাছে নিয়া ছপালেক হাসি॥ ৯২</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 0np15n33790x1hauz4e3g0jp24k9osk 256743 256742 2026-08-05T09:33:31Z JyotiPN 1603 256743 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ।|২৭}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> ধৰিয়া ৰামক বিশ্বামিত্ৰ মুনিবৰ। চুম্বন কৰিয়া প্ৰশংসিলা বহুতৰ॥ ধন্য ৰাম লক্ষ্মণ সাৰ্থক ধনুৰ্দ্ধৰ। ৰহিলা নিৰ্ম্মল যশ যুৰিয়া সংসাৰ॥ ৮৮ ধনু ভাঙ্গিলেক ৰামচন্দ্ৰ মহাশয়। আনন্দে নধৰে সীতা দেবীৰ হৃদয়॥ পৰম প্ৰেমত নয়নৰ বহে নীৰ। সুপ্ৰসন্ন বিধি বুলি উঠিলা সত্বৰ॥ ৮৯ সুবৰ্ণৰ পুষ্পমালা হাতে তুলি লৈলা। বিষ্ণুক বৰিবে যেন লক্ষ্মী সাজ ভৈলা॥ সখীগণ মাজহন্তে বাজ ভৈলা সতী। হৰৰ পাশক যেন চলিলা পাৰ্ব্বতী॥ ৯০ ৰাজহংস জিনি যেন চলে লয় লাসে। চলি যান্ত ৰতি যেন মদনৰ পাশে॥ ৰাঘবৰ নিকট ছাপিলা বৰ বালা। সাদৰে মাথাত দিলা সূবৰ্ণৰ মালা॥ ৯১ বৰিলা ৰামক আনন্দৰ নাহি পাৰ। চৰণত ধৰি কৰিলেক নমস্কাৰ॥ দেখি ৰামচন্দ্ৰে পাছে সীতাক আশ্বাসি। আপোনাৰ কাছে নিয়া ছপালেক হাসি॥ ৯২</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 02bu5ogesokivpaevdtojjnn8nqq6mj 104 93746 256744 2026-08-05T09:36:54Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256744 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|২৮|সীতা-সয়ম্বৰ।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> লক্ষ্মী নাৰায়ণ দুয়ো ভৈলা একঠান। জগতৰ ভৈলা যেন পৰম কল্যাণ॥ সমস্ত লোকৰ ভৈলা মহা ৰঙ্গমন। জয় জয় বুলি ঘুষিলেক সৰ্ববজন॥ ৯৩ আকাশত থাকি দেবগণ অসংখ্যাত। পুষ্প বৰষিলা ৰাম সীতাৰ মাথাত॥ সাৰ্থক লভিলা বৰ মাও সীতা সতী। ভৈলন্ত আনন্দ আতি জনক নৃপতি॥ ৯৪ ৰাজাগণে দেখে সীতা ৰামক বৰিলা। বজ্ৰপাত ভৈলা যেন সমূলে মৰিলা॥ কোপ অপমানে সবে জৰ্জ্জৰিত ভৈলা। জনক ৰাজাক সবে গৰ্জ্জিবাক লৈল৷॥ ৯৫ দেখা দেখা সবে বুৰা জনকৰ কাজ। মাতি আনি সকল ৰাজাক কৰে লাজ॥ জীয়াকোক যদি সে আনক দিবো জানে। দূত পঠাই আমাক কিসক মাতি আনে॥ ৯৬ ধৰি আনা বুৰাক সকলে মান্য সাৰো। চাহো কোনজনে ৰাখে মোছৰিয়া মাৰো। নাহিকে বুৰাত দোষ কেহো বোলে বাণী। ইহাক মাৰিবা খোজা কিসক নজানি॥ ৯৭</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 6tm8bbvx71romwfmr3i2yrnfh0x1gg5 104 93747 256745 2026-08-05T09:37:27Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256745 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="JyotiPN" />{{rh|৩১|সীতা-সয়ম্বৰ|৩১}}</noinclude>সীতা-স্বয়ম্বৰ। পুৰোহিত শতা- শুনিয়োক গুৰু বুলিলা মধুৰ বাক। নন্দক মতিয় বিলম্ব নকৰি চলি যোৱা অযোধ্যাক। ১০৬ দশৰথ মহা- ৰাজাত জনায়া তান পুত্ৰ ৰঘুবৰ। ধনুক ভাঙ্গিয়া জানকী সীতাক লভ়িলেক স্বয়ম্বৰ। বশিষ্ঠ সহিতে আহোক সত্বৰে বিহা কৰিবাক লাগি। শত্ৰুঘন ভৰ- তক লগ কৰি S আনিবাহা তুমি জানি॥ ১০৭ শুনি শতানন্দে পৰম হৰিষে অযোধ্যাক লাগি গৈলা। দশৰথ আগে ৰাম লক্ষ্মণৰ কথা প্ৰপঞ্চিয়া কৈলা। শুনিয়ো নৃপতি আমাৰ বচন বাত্ৰা তযু তনয়ৰ। ধনুক ভাঙ্গিয়া জানকী সীতাক 2. লভিলেক স্বয়ম্বৰ॥ ১০৮<noinclude></noinclude> arxqw3zt6hqgxa12756m08m824g5vw3 104 93748 256746 2026-08-05T09:41:17Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256746 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ|২৯}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>কৈৰ হন্তে আসিল বামন মন্দবুধি। আমাৰ ভাৰ্য্যাক এবে নেই কাত খুজি॥ চাহো এক মাৰন্তে ৰাখয় কোন জনে। এহি বুলি উঠিলা দাৰুণ ৰাজাগণে॥ ৯৮ সসৈন্যে ধাইলেক সবে অস্ত্ৰ শস্ত্ৰ তুলি। ধৰ মাৰ বুলি ধাইলা ৰামক মাৰো বুলি॥ মিথিলাৰ লোক দশো দিশক পলাইলা। দেখি ৰামচন্দ্ৰে হাসি লক্ষ্মণক চাইলা॥ ৯৯ চলিয়ো লক্ষ্মণ তুমি হাতে অস্ত্ৰ ধৰি। নৃপতিগণক ৰঙ্গে মাৰা ধৰি ধৰি॥ ৰামৰ আদেশ বাণী শুনিয়া লক্ষ্মণ। বান্ধিলা অক্ষয় তূণ পিঠিত আপোন॥ ১০০ হাসিয়া লক্ষ্মণে শৰ বৰষিবে লৈলা। নিৰন্তৰে ৰাজাগণে জৰ্জ্জৰিত ভৈলা॥ নমস্কাৰ কৰি ৰামে বুলিলা ঋষিক। তোমাৰ হাতত সমৰ্পিলো জানকীক॥ ১০১ বাম হাতে ধনু ধৰি জনক সহিত। লাগ লৈলা ৰাজাগণ লক্ষ্মণক যৈত॥ বজ্ৰসম ধনুখান বাম হাতে ধৰি। বাহুবলে ঘুৰাৱয় চক্ৰাকাৰ কৰি॥ ১০২</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> hujnyyms2vuubqqyu1xbhunddtd1omz 104 93749 256747 2026-08-05T09:48:41Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256747 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৩৪|সীতা-সয়ম্বৰ।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> তোমাৰ সদৃশ কেহো নাহি একোজনা। নিশিখাও আন তুমি সমস্তক জানা॥ পাছে আসি মেনাকা জনক পটেশ্বৰী। কৰন্ত ক্ৰন্দন জানকীৰ গলে ধৰি॥ ১১৭ কাক লাগি এতমান কৰিলো জীয়াই। ঘৰৰ শুৱণী কৈক যাস সীতা আই॥ সীতা সীতা বুলি নাম লৈবোহো কাহাৰ। তই এড়ি গৈলে প্ৰাণ নৰহিবো আৰ॥ ১১৮ আজি শূন্য কৰিয়া যাবেক মোৰ ঘৰ। আনেসে আপোন হৈবো মই হৈবো পৰ॥ মোৰ বুক শূন্য কৰি কোনে লৈয়া যাই। থাকিবা কাহাৰ ঘৰে ঘৰক শুৱাই॥ ১১৯ কৌশল্যা বিয়ানি আছে কত তপসাই। তান বুক জুড়াবেক তোমাসাক পাই॥ সীতায়ে কান্দন্ত মেনাকাৰ ধৰি গলে। কৰিলা ক্ৰন্দন আৰু সুহৃদ সকলে॥ ১২০ শুনা সভাসদ পদ ৰামৰ চৰিত্ৰ। শুনন্তে কৰ্ণত যেন বৰিষে অমৃত॥</poem> {{dhr}} {{Rule|5em}} {{dhr}} {{center|{{larger|দোলড়ী।}}}} <poem> জনকৰ বালা {{gap|5em}}কান্দিতে আকুলা {{gap|4.5em}}মাকৰ গলত ধৰি। কোন দিনে আৰু {{gap|3.9em}}দেখিম তোমাক {{gap|4.5em}}আজি হলো দেশান্তৰী। ১২১ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 21o576uz0bvufq5jiivmhssqe543qe0 104 93750 256749 2026-08-05T10:16:21Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256749 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৩০|সীতা-সয়ম্বৰ।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> অপ্ৰয়াসে লক্ষ্মণ ৰণত ভৈলা জয়। আকাশত দেবগণে পুষ্প বৰিষয়॥ প্ৰণামিলা বিশ্বামিত্ৰ মুনিক সাদৰে। আশীৰ্ব্বাদ কৰি আসি মাৰ্জ্জিলা শৰীৰে॥ ১০৩ মুনিৰ প্ৰসাদে দুয়োঁ এড়াইলা ভাগৰ। লক্ষ্মণে নমিলা গৈয়া চৰণ ৰামৰ। সীতা গোসানীৰ আতি হৰিষ বিস্তাৰ। শুনা সভাসদ ৰামায়ণ নিৰন্তৰ॥ ১০৪ লভিবা মুকুতি সবে হৈবো উপশাম। ডাকিয়ো ঘোষিয়ো মনে বোলা ৰাম ৰাম॥</poem>{{Block center/e}} {{dhr}} {{Rule|5em}} {{dhr}} {{center|{{larger|ত্ৰিপদী।}}}} {{Block center/s}} <poem>জনক নৃপতি {{gap|5em}}পাছে মহামতি {{gap|4.5em}}মনত মহা কৌতুকে। বিশ্বামিত্ৰ সমে {{gap|5em}}ৰাম লক্ষ্মণক {{gap|4.5em}}আগত লৈয়া উৎসুকে॥ ১০৫ জানকীক আগ {{gap|5em}}কৰি মহাভাগ {{gap|4.5em}}চলি গৈলা নিজ ঘৰে। আপুনাৰ ঘৰে {{gap|5em}}পাতিয়া সমাজ {{gap|4.5em}}বসিলন্ত নিৰন্তৰে॥</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> qtaffagp6t2qvokyqt67rwy5h0ntvwj 104 93751 256750 2026-08-05T10:28:34Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256750 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৩২|সীতা-সয়ম্বৰ।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>প্ৰজাৰ আণ্ডোলে {{gap|5em}}পৃথিবী হিণ্ডোলে {{gap|4.5em}}কম্পে সুৰাসুৰ যত। মহা আড়ম্বৰে {{gap|5em}}মিথিলা নগৰে {{gap|4.5em}}প্ৰবেশিলা দশৰথ॥ জনক নৃপতি {{gap|5em}}অনেক ভকতি {{gap|4.5em}}কৰি আগ বৰাই নিলা। পৰম সাদৰে {{gap|5em}}দিব্য সিংহাসনে {{gap|4.5em}}আপুনি পাৰিয়া দিলা॥ ১০৯ বশিষ্ঠক পাদ্য {{gap|5em}}অৰ্ঘ্যে পূজিলেক {{gap|4.5em}}কৰিলেক সতকাৰ। ৰাম লক্ষ্মণেও {{gap|5em}}পিতৃৰ চৰণ {{gap|4.5em}}কৰিলেক নমস্কাৰ। নমো ৰঘুপতি {{gap|5em}}পূৰিয়ো সম্প্ৰতি {{gap|4.5em}}জগতৰ মনকাম। যত সমাজৰ {{gap|5em}}লোক নিৰন্তৰ {{gap|4.5em}}বোলা জয় ৰাম ৰাম॥ ১১০</poem> {{dhr}} {{Rule|5em}} {{dhr}} {{center|{{X-larger|পদ।}}}} {{Block center/s}} <poem>বিবাহৰ লগ্ন আসি ভৈলা অনন্তৰে। চাৰি কন্যা আনিয়া জনক নৃপবৰে। কন্যা সম্প্ৰদান কৰিবাক বসিলন্ত। ৰামে সমে সকল দিৰ্ব্বক অৰ্চ্চিলন্ত॥ ১১১</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> qe2bbf1n4eccxnqb4cad571dq2ryh4t 256751 256750 2026-08-05T10:31:59Z JyotiPN 1603 256751 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|৩২|সীতা-সয়ম্বৰ।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>প্ৰজাৰ আণ্ডোলে {{gap|4em}}পৃথিবী হিণ্ডোলে {{gap|4.5em}}কম্পে সুৰাসুৰ যত। মহা আড়ম্বৰে {{gap|6em}}মিথিলা নগৰে {{gap|4.5em}}প্ৰবেশিলা দশৰথ॥ জনক নৃপতি {{gap|5.8em}}অনেক ভকতি {{gap|4.5em}}কৰি আগ বৰাই নিলা। পৰম সাদৰে {{gap|5.8em}}দিব্য সিংহাসনে {{gap|4.5em}}আপুনি পাৰিয়া দিলা॥ ১০৯ বশিষ্ঠক পাদ্য {{gap|4.9em}}অৰ্ঘ্যে পূজিলেক {{gap|4.5em}}কৰিলেক সতকাৰ। ৰাম লক্ষ্মণেও {{gap|6.8em}}পিতৃৰ চৰণ {{gap|4.5em}}কৰিলেক নমস্কাৰ। নমো ৰঘুপতি {{gap|5.2em}}পূৰিয়ো সম্প্ৰতি {{gap|4.5em}}জগতৰ মনকাম। যত সমাজৰ {{gap|6.4em}}লোক নিৰন্তৰ {{gap|4.5em}}বোলা জয় ৰাম ৰাম॥ ১১০</poem> {{dhr}} {{Rule|5em}} {{dhr}} {{center|{{X-larger|পদ।}}}} {{Block center/s}} <poem>বিবাহৰ লগ্ন আসি ভৈলা অনন্তৰে। চাৰি কন্যা আনিয়া জনক নৃপবৰে। কন্যা সম্প্ৰদান কৰিবাক বসিলন্ত। ৰামে সমে সকল দিৰ্ব্বক অৰ্চ্চিলন্ত॥ ১১১</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> f7c323jmc1f2eqk7cj7w256wujiow9w 104 93752 256752 2026-08-05T10:36:46Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256752 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh||সীতা-সয়ম্বৰ।|৩৩}} {{Block center/s}}</noinclude><poem> বিশ্বামিত্ৰে বিধি পাছে কৰন্ত হৰিষি। ৰঙ্গে হোম কৰম্ভ বশিষ্ঠ মহাঋষি॥ যেন অনুক্ৰমে বিধি আচৰিয়া তাক। ৰামৰ লগত নিয়া বসাইলা সীতাক। ১১২ তিল কুশ ধৰিয়া জনক নৰনাথে। উচৰ্গি সীতাক দিলা ৰাঘবৰ হাতে॥ সেহি সময়ত ভৈলা মহা মহোদয়। উৰুলি জোকাৰ বহু কৰে জয় জয়॥ ১১৩ জনক নৃপতি কুশধ্বজ মহাশান্ত। চাৰি ভাই চাৰি কন্যা চাৰিকো দিলন্ত॥ জনক নৃপতি বৰ কন্যা আঠ জন। পৰমান্নে পঞ্চামৃতে কৰাইলা ভোজন॥ ১১৪ দশৰথে মাতিলেক জনক ৰাজাক। বব কন্যা সমে বিয়াই পঠায়ো আমাক॥ শুনি অন্তেষপুৰে গৈলা জনক নৃপতি। সীতাক প্ৰবোধ বুলিলেক মহামতি॥ ১১৫ সুমৰি{{illegible}} সবৰ জানা স্বামীসে জীবন। কদাচিতো নলঙ্ঘিবা ৰামৰ বচন। মিলিবে তোমাৰ সুখ ইহ পৰলোক। নালাগে শিখাইব তুমি জানা সমস্তক॥ ১১৬ </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 25apehxcb8v5eqbrscxs0vvwkbgajk7 104 93753 256753 2026-08-05T10:40:15Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256753 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="JyotiPN" />{{rh|৩৫|সীতা-সয়ম্বৰ|৩৫}}</noinclude>সৰুৰে পৰাই সীতা-স্বয়ম্বৰ। পুহি পালি যত্ন কৰি। be ডাঙ্গৰ কৰিলা কিনো দোষ পাই উলিয়াই দিলা দয়া মায়া পৰিহৰি॥ দয়াৰে আইনো "আৰু কোন দিন দেখিম তোমাৰ মুখ। পৰৰ ঘৰত কিমতে বঞ্চিম মনত নাহিকে সুখ॥ ১২২ কোনে দিবো ভাত কোনে দিবো মাত পৰৰ ঘৰে সদাই। দয়াৰে আইনো কিনো দোষে তুমি দিলা মোক উলিয়াই। এহিমতে সীল মাকৰ গলত ধৰিয়া কান্দস্ত শোকে। • . মাকেয়ো সীতাৰ গলত ধৰিয়া কান্দিলন্ত মকমকে || কহয়ে প্ৰসন্নে শুনা বন্ধুগণে সীতাৰ ক্ৰন্দন কথা। ইহাক শুনিলে মুকুতিক পাবা ইহাৰ নাহি অন্যথা। -- পদ। এই মতে সীতাদেবী কৰিলা ক্ৰন্দন। সীতাৰ ক্ৰন্দনে কাঁদে যত সখীগণ॥ ১২৪<noinclude></noinclude> e3l616d7bpsg2t6ydd90vw7qhogd58j 104 93754 256754 2026-08-05T10:47:37Z JyotiPN 1603 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 256754 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|২২|সীতা-সয়ম্বৰ|২২}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>হাতৰ অমৃত {{gap|5em}}এড়ি কোন জনী {{gap|4.5em}}মৰিবেক বিষ খাই॥ এহি মতে সীতা {{gap|4.5em}}মনতে ভাবিয়া {{gap|4.5em}}কৰিলন্ত মনে সাৰ। তেজি আন কাম {{gap|3.6em}}বোলা ৰাম ৰাম {{gap|4.5em}}যত লোক সমজ্যাৰ।</poem>{{Block center/e}} {{dhr}} {{Rule|5em}} {{dhr}} {{center|{{X-larger|পদ।}}}} {{Block center/s}} <poem>ৰাম লক্ষ্মণক দেখি জনক নৃপতি। বিশ্বামিত্ৰ মুনিত পোছন্ত মহামতি॥ ৬৫ কিবা নাম আৰা দুয়ো কাহাৰ তনয়। সত্য কৰি কহ গুৰু কহিলো নিশ্চয়॥ মহা ৰূপৱন্ত শোভনয় বিতোপন। শুনি হাসি বিশ্বামিত্ৰে বুলিলা বচন॥ ৬৬ আৰা দুয়ো দশৰথ ৰাজাৰ কুমাৰ। জ্যেষ্ঠ ৰাম কনিষ্ঠ লক্ষ্মণ বীৰবৰ॥ জানিবা ৰামক তুমি জগত ঈশ্বৰ। পৰম পুৰুষ হৰি জানা সাৰে সাৰ॥ ৬৭</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 9wfhn2cl5swk2cer9vii24pshzlt4g4 256755 256754 2026-08-05T10:49:17Z JyotiPN 1603 256755 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="JyotiPN" />{{rh|২২|সীতা-সয়ম্বৰ।|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>হাতৰ অমৃত {{gap|5em}}এড়ি কোন জনী {{gap|4.5em}}মৰিবেক বিষ খাই॥ এহি মতে সীতা {{gap|4.5em}}মনতে ভাবিয়া {{gap|4.5em}}কৰিলন্ত মনে সাৰ। তেজি আন কাম {{gap|3.6em}}বোলা ৰাম ৰাম {{gap|4.5em}}যত লোক সমজ্যাৰ।</poem>{{Block center/e}} {{dhr}} {{Rule|5em}} {{dhr}} {{center|{{X-larger|পদ।}}}} {{Block center/s}} <poem>ৰাম লক্ষ্মণক দেখি জনক নৃপতি। বিশ্বামিত্ৰ মুনিত পোছন্ত মহামতি॥ ৬৫ কিবা নাম আৰা দুয়ো কাহাৰ তনয়। সত্য কৰি কহ গুৰু কহিলো নিশ্চয়॥ মহা ৰূপৱন্ত শোভনয় বিতোপন। শুনি হাসি বিশ্বামিত্ৰে বুলিলা বচন॥ ৬৬ আৰা দুয়ো দশৰথ ৰাজাৰ কুমাৰ। জ্যেষ্ঠ ৰাম কনিষ্ঠ লক্ষ্মণ বীৰবৰ॥ জানিবা ৰামক তুমি জগত ঈশ্বৰ। পৰম পুৰুষ হৰি জানা সাৰে সাৰ॥ ৬৭</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> fyc5pm1dddp7y03absh88v10bsmn4p9