ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.19 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 104 66263 258755 179855 2026-09-09T18:49:49Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 258755 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৩২|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude> লোৱাৰ পিছত দুনাই শিৱসাগৰলৈ ঘূৰি নগল; তেওঁ গুৱাহাটীতে থাকিল। গুৱাহাটীৰ লতাশীলত তেওঁৰ প্ৰায় দুবিঘামান বাৰী মাটি আছিল। এই মাটি বৰ্ত্তমান উজান বজাৰৰ মাণিক বৰুৱা মাইনাৰ স্কুলৰ পূবে আৰু ই সম্প্ৰতি শ্ৰীযুত সিদ্ধি নাথ শৰ্ম্মা বি-এল দেৱৰ সম্পৃত্তি। ইয়াতে পুৰণি চামৰ সম্ভ্ৰান্ত মানুহৰ ঘৰৰ দৰে এটি চাৰিচলীয়া আহল-বহল সুন্দৰকৈ সজোৱা বঙলা আছিল। এই বঙলাৰ মাজৰ কোঠাটিত এখন ডাঙ্গৰ ঘূৰণীয়া টেবিল আছিল আৰু কেইটি মান আলমাৰীৰে সৈতে তেওঁৰ নিজা লাইব্ৰেৰী আছিল। মানুহ-দুনুহ গলে বৰুৱাদেৱে এই কোঠাতে সোধপোছ কৰিছিল। ঘৰটীৰ সমুখত এখন ফুলনি। এই ফুলনিত বৰুৱাদেৱে ঠেঙা পিন্ধি কোৰ মাৰিছিল। আৰু যিবোৰ ডেকা লৰাই তেতিয়া তেওঁৰ তাত পঢ়িবলৈ গৈছিল সেই বিলাকেও সেই ফুলনিত কেতিয়াবা কেতিয়াবা কোৰ মাৰিব লগা হৈছিল। আবেলি হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই ঠেঙ্গা পিন্ধি কোৰ মৰা দেখি বহুত সময়ত ডেকা লৰা বিলাকে ফিচিঙা ফিচিঙি কৰিছিল। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই ঘৰুৱা জীৱনত কেতবোৰ কটকটীয়া নিয়ম বান্ধি লৈছিল আৰু ঘৰিৰ দৰে সেই নিয়মমতে চলি আছিল। {{gap}}তেওঁ ভাৰ্য্যাৰ মৃত্যু অবধি খোৱা লোৱা বিষয়ত ব্ৰাহ্মণৰ আচাৰ আদি ৰক্ষা কৰি বৰ নিয়মমতে চলা নাছিল। তেওঁ প্ৰকাশ্যভাৱে ব্ৰাহ্মণত বাদে আন জাতিৰ ৰান্ধনী ৰাখি চলাৰ কাৰণে বহুত লোকে তেওঁক আচাৰভ্ৰষ্ট অব্ৰাহ্মণ আদি আখ্যায়িকা দিবলৈ কুন্ঠিত হোৱা নাছিল। তেওঁৰ ভায়েকহঁতে আৰু জ্ঞাতি কুটুম্বে এই একে কাৰণতে বিশেষ সংশ্ৰব নাৰাখিছিল যদিও বৰুৱা দেৱে এনেবোৰ কথালৈ অকণো ভ্ৰুক্ষেপ কৰা নাছিল। {{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ বাতবিষ চিৰ লগৰীয়া ৰোগ আছিল।<noinclude></noinclude> 2i26bd3mkbsj5qp3pglz7k0qg80u9fh 104 66264 258750 179874 2026-09-09T18:32:03Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258750 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|২৭}}</noinclude> তেওঁ নিজ কাৰ্য্যৰ উপলক্ষে ফুৰি থাকিবলৈ বাধ্য হোৱাত তেওঁৰ সাহায্যৰ পৰিমাণ অধিক নাছিল। {{gap}}পৰিশেষত আমেৰিকাৰ মিস্যনেৰিবিলাকৰ ওচৰ চাপিলোঁ, আৰু তেওঁলোকেও মোক দুয়ো বাহুৰে সাবটি ধৰি শিক্ষাৰ বিষয়ত বহুত সহায়তা কৰিলে। বিদ্যা শিকাত মোৰ সদায় বৰ উৎসাহ আছিল, আৰু সেই কাৰ্য্যত মই বৰ পৰিশ্ৰম কৰিছিলোঁ; {{SIC|কিত্ত|কিন্তু}} যেতিয়া চাৰি-সংখ্যক ইংৰাজী পাঠোপকাৰকত ( A sleeping fox catches no poultry ) “শুই থকা শিয়ালে হাঁহ-কুকুৰা ধৰিব নোৱাৰে” এই উপদেশপূৰ্ণ পটন্তৰটি পালোঁ, তেতিয়াৰপৰা মোৰ উৎসাহ তিনি গুণমান বাঢ়িল, এখন্তকো নিৰৰ্থকত গলে মনত বৰ দুখ পাবলৈ ধৰিলোঁ। আমাৰ ডেকাবিলাকে যেন এই উত্তম বাক্যটি মনত ৰাখে, আৰু তাৰ ভাবৰ দৰে কাৰ্য্য কৰে, এয়ে মোৰ বাঞ্ছা আৰু সেই বাঞ্ছাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈহে মই এই ঠাইত তাৰ উল্লেখ কৰিছোঁ। {{gap}}এই সময়ৰ ভালেমান দিনৰ আগৰ পৰা মই মিস্যনেৰিবিলাকৰ মাহেকীয়া কাকত অৰুণোদয়ত লিখিছিলোঁ, কিন্তু যেতিয়া মিস্যনেৰিবিলাকৰ গুৰিলৈ নিতৌ যাবলৈ ধৰিলোঁ, তেতিয়াৰপৰা অৰুণোদয়েৰে সৈতে মোৰ সম্বন্ধ আৰু দৃঢ় হল; তাতে মই তাৰ বৰ্ণবিন্যাস সংশোধনৰ নিমিত্তে যত্ন কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। {{SIC|মো|মোৰ}} এই চেষ্টাত নিধিলেভি ফেৱাৰওৱেল নামেৰে এটা দেশী খ্ৰীষ্টিয়ানৰপৰা বৰ বাধা পাইছিলোঁ। সি তাৰ গুৰু ব্ৰাউন চাহাবৰ বৰ্ণবিন্যাসৰ প্ৰণালীৰপৰা এক আঙ্গুলো লৰচৰ হোৱাক মহা পাপ যেন ভাবিছিল। পৰিশেষত মোৰ যত্ন সফল হল হয়, তথাপি ৱ আখৰটোৰ ব্যৱহাৰ চলোৱা অসম্ভৱ যেন বোধ হল। তাৰ কথাত নিধিয়ে জনচেৰেক প্ৰাচীন<noinclude></noinclude> 8amaj2atz7ynbdz7yi7nc161jetegvb 104 66265 258751 179870 2026-09-09T18:35:24Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258751 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|২৮|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude> ডাঙ্গৰীয়াৰো মত লৈছিল। সেই বিষয়ত ঘাই আপত্তি আছিল এইটো যে, সেই আখৰ আমেৰিকাৰ পৰা ঢলাই আনিব লাগিব, কিন্তু মিস্যন সভাই অধিক ব্যয় কৰিবলৈ মান্তি নহয়। ম‍ই গুৱাহাটীলৈ অহাৰ পাচত পাদ্ৰী ডক্টৰ কম্ফৰ্ট চাহাবৰ সহায়তাৰ দ্বাৰা এই বিষয়ৰ সকলো আপত্তিৰ খণ্ডন হল আৰু “ৱ”ৰ ব্যৱহাৰ চলিল। মোৰ “আদি-পাঠ” ছপাৰ সময়ত ইস্কুল ইনস্পেক্টৰ মাৰ্টিন চাহাবেও সেইটো আখৰৰ ব্যৱহাৰৰ বিষয়ত বৰ বাধা জন্মাইছিল; পাচে বিস্তৰ লেখা-লেখিৰ অন্তত তেওঁ নিজৰ ভ্ৰম বুজিব পাৰিলে, আৰু ইস্কুলৰ কিতাপত তাৰ ব্যৱহাৰৰ নিমিত্তে চিফ কমিশ্যনৰৰ আজ্ঞা ললে। {{gap}}১৭৮০ (ইং ১৮৬০ ) শকত মোৰ অসমীয়া ভাষাৰ ব্যাকৰণ প্ৰকাশিত হয়। তাক লিখা সময়ত ডাঙ্গৰীয়া শ্ৰীযুত গুণাভিৰাম বৰুৱা কলিকতাত আছিল, আৰু তাৰ ৰচনাৰ বিষয়ত লেখাৰ দ্বাৰা তেওঁ মোক বহুত পৰামৰ্শ দিছিল, অধিক কি? সেই বিষয়ত তেওঁ মোৰ অকল উৎসাহদাতা আৰু উপদেশক আছিল। অসমীয়া ডেকাবিলাকক যে বঙ্গালী বাইৰ সলনি অসমীয়া মাতৃক আদৰ কৰিবলৈ আগ বাঢ়িল, তাতো মহাত্মা আনন্দৰাম ঢেঁকিয়াল ফুকনৰ পাচতে গুণাভিৰাম বৰুৱা পথপ্ৰদৰ্শক হৈছিল। সেই বাবে তেওঁ ধন্যবাদৰ পাত্ৰ। {{gap}}ইংৰাজী ভাষাত মোৰ ভালৰূপে ব্যুৎপত্তি নোহোৱালৈকে দদাইদেৱে মই তাক শিকাৰ কথা নেজানিছিল, মই অতি গোপনে তাৰ অভ্যাস কৰিছিলোঁ। পাচে তাত মোৰ কিছু অধিকাৰ জন্মিলত গোপন কৰিবলৈ এৰি দেখা-শুনাকৈ তাৰ চৰ্চ্চা কৰিবলৈ ধৰিলোঁ; তেতিয়া তেওঁ মোক সেই বাবে তিৰস্কাৰ নকৰি বৰং কাছাৰিত ইংৰাজীৰপৰা ভাঙ্গি বঙ্গালী বা<noinclude></noinclude> r89j17aonkzgs5v6jmhbeepuzmqs1ba 104 66266 258752 179878 2026-09-09T18:38:14Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258752 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|২৯}}</noinclude> বঙ্গালীৰপৰা ভাগি ইংৰাজী কৰিবলৈ কোনো কাকত দিছিল। ইং ১৮৫৮ শকত গোলাঘাটৰ ৰেবনিউ-পেস্কাৰ বিদ্ৰোহত লিপ্ত থকা অপৰাধত চস্পেণ্ড হোৱাত মই তেওঁৰ মূৰে ছমাহ কাম কৰোঁ। তাৰ পৰা উলটি অহাৰ পাচত শিৱসাগৰৰ ইংৰাজী ইস্কুলৰ দ্বিতীয় শিক্ষক শ্ৰীযুত পৰমানন্দ ভঁড়ালীয়ে মেলানি লোৱাত তেওঁৰ বাবে একটিং হওঁ। এয়ে মোৰ ইস্কুলত প্ৰথম আৰু, অৱশ্যে, শেষ প্ৰবেশ। ইয়াৰ পাচত মাহে ২৫্‌ টকা বেতনত ৰেবনিউৰ মহাফেজ নিযুক্ত হৈ ইং ১৮৬২ শকলৈকে সেই কামত আছিলোঁ। সেই বছৰৰ আগষ্ট মাহত অসমৰ জুডিস্যেল কমিশ্যনৰ মেজৰ জেনৰেল (তেতিয়াৰ মেজৰ) এগনিউ চাহাবে মোক গুৱাহাটীলৈ আনি তেওঁৰ আদালতৰ ট্ৰেন্সলেটৰ বা ভাষা-ভঙ্গা কাকতী পাতিলে। মই ইংৰাজী পঢ়িবলৈ ধৰোঁতে সেই ভাষাৰ কাম কৰিব লগীয়া বিষয় লবৰ মোৰ সপোনতো ইচ্ছা নাছিল। ইংৰাজীত থকা জ্ঞানৰ কথাবিলাক শিকিবৰ কাৰণে মাথোন সেই ভাষাৰ অনুশীলন কৰিছিলোঁ। কলেক্টৰীৰ চিৰস্তাদাৰ হৈ মুনচুপ হোৱাই মোৰ অকল উচ্চাভিলাষ আছিল, আৰু এই কাৰণেই মই মোৰ ইংৰাজী আখৰ ভাল কৰিবলৈ একো যত্ন নকৰিলোঁ। কবৰ সকাম নাই যে সেই কালত চিৰস্তাদাৰ- মনচুপ-আদি ডাঙ্গৰীয়াসকলৰ ইংৰাজী জানিবৰ বা লিখিবৰ একো প্ৰয়োজন নাছিল, আৰু কেৰাণিত বাজে আন সকলোৱেই ইংৰাজী বিদ্যাক ঘিণাইছিল। {{gap}}ইং ১৮৬২ শকৰপৰা জুডিস্যেল কমিশ্যনৰ চাহাবৰ অফিচত কাম কৰি ক্ৰমে সেই অফিচৰ চুপৰইন্টেণ্ডেণ্টৰ পদ পাওঁ, আৰু ইং ১৮৮১ শকত ১ম জানুৱাৰীত সেই পদ উঠি যোৱালৈকে তাত নিযুক্ত আছিলোঁ। ইং ১৮৬১ শকত এগ-<noinclude></noinclude> nltcbrt6wdtziylajzq6ab4m2mrix8x 104 66267 258753 179879 2026-09-09T18:43:05Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 258753 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৩০|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude> নিউ চাহাব কোঁচবেহাৰৰ কমিশ্যনৰ হৈ যোৱাত কামৰূপৰ ডেপুটি কমিশ্যনৰৰ অফিচত এবছৰ টেন্‌স্‌লেটাৰৰ কাম কৰোঁ। এই কামত থাকোঁতে তেতিয়াৰ অসমৰ ইস্কুলবিলাকৰ ইন্স্পেক্টৰ পোৰ্টৰ চাহাবে মোক উপযাচি মাহে ১০০ টকাত শিৱসাগৰৰ ডেপুটি ইনস্পেক্টৰ নিযুক্ত কৰাত ডিৰেকটৰ চাহাবে সেই নিয়োগ অনুমোদন কৰিছিল। কিন্তু সেই সময়তে এগনিউ চাহাব উলটি আহি মোক মাহে ১২০্ টকা বেতনত হেড্ এচিষ্টেন্ট পাতি তেওঁৰ অফিচলৈ নিয়াত ডেপুটি ইন্স্পেক্টৰ হৈ যোৱা নহল। জুডিস্যেল কমিশ্যনৰ চাহাবৰ অফিচৰ চুপৰইন্টেণ্ডেন্ট হৈ থাকোঁতে প্ৰথমে ইং ১৮৭৫ শকত তিনি মাহৰ নিমিত্তে মোক একষ্ট্ৰা এচিষ্টেন্ট পদ {{SIC|বচা|যচা}} হৈছিল; কিত্ত চিৰস্থায়ীৰূপে নেপালে সেই পদ নলওঁ বুলি তাক লবলৈ মই অমান্তি হলোঁ। পাচে আকৌ ইং ১৮৭৬ শকত তিনি মাহৰ নিমিত্তে সেই পদ মোক যচা হয়, কিন্তু পূৰ্ব্বে এবাৰ অচিৰস্থায়ী পদ লবলৈ অস্বীকাৰ কৰি পাচে তেনে পদ লোৱা অযুগুত, ঘাইকৈ আগৰ বাৰ এগনিউ চাহাবৰ অনুৰোধত সেই পদ মোক যচা গৈছিল, তেতিয়া তাত অমান্তি হৈ পাচে চেক্ৰেটাৰী চাহাবে নিজে দিয়াত তাক ললে এগনিউ চাহাবৰ অৱমাননা হব, এনে ভাব হোৱাত তাক ত্যাগ কৰিবলৈ বাধ্য হলোঁ। এই কাৰণে তেতিয়া মোৰ মনত অলপ অসন্তোষ জন্মিছিল; কিন্তু এতিয়া সেই বাবে সন্তোষ হে পাইছোঁ কিয়নো মোৰ বিবেচনাত একষ্ট্ৰা এচিষ্টেন্ট হোৱাৎকৈ মই বহুত সুখে আছোঁ। মনৰ সন্তোষেই সুখ। ইং ১৮৭৩ শকত তেতিয়া লেৱটেনেন্ট গবৰ্ণৰ স্যাৰ জৰ্জ্জ কেম্বেল চাহাবৰ জাননী অনুসৰি আন অনেকৰ দৰে মই আদি-পাঠ নামেৰে {{SIC|এখান|এখনি}} অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম শিক্ষাৰ পুথি লিখোঁ। এই<noinclude></noinclude> rgu6ud5m4ti2fmkfl3rp1llvp995po3 104 66268 258754 258352 2026-09-09T18:45:54Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 258754 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৩১}}</noinclude><section begin="A" />প্ৰকাৰৰ ৫০ খান-মান পুথি লিখা হৈছিল। সেইবিলাকৰ গুণা-গুণৰ বিবেচনা কৰিবৰ কাৰণ বহা সমজুৱাবিলাকে আদি-পাঠক সকলোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ বোলাত ৫০০্ টকা বঁটা পাওঁ। তাৰ পাচতো পুথি-আদি লিখাৰ বাবে গবৰ্ণমেণ্টৰপৰা সকলোৱেমুলি ১,১০০্ এঘাৰ শ টকা পুৰস্কাৰ পাইছোঁ। ম‍ই চৰকাৰী কামৰপৰা অৱসৰ পোৱাৰ পাচত ( ইং ১৮৮২ শকত ) দেশহিতৈষী কিছুমান অসমীয়া ভদ্ৰলোকে আসাম-নিউচ্ নামেৰে এখান ইংৰাজী-অসমীয়া, সাপ্তাহিক বাতৰিকাকত চলাবলৈ স্থিৰ কৰি মোক তাৰ সম্পাদক নিযুক্ত কৰাত মই তিনি বছৰ-মান আনৰপৰা অধিক সহায়তা নোপোৱাকৈ, একে হাতে সেই কাকত চলাওঁ; কিন্তু কওঁতে বেজাৰ লাগে যে সি চিৰজীৱী নহল। কিছুমান বছৰৰ আগেয়ে অসমীয়া ভাষাৰ এখান ডাঙ্গৰ, অসমীয়া-ইংৰাজী অভিধান লিখিছিলোঁ, সি সম্পূৰ্ণ হৈ পৰি আছে, এতিয়ালৈকে পোহৰ দেখা নাই। মই গুৱাহাটীলৈ অহাৰ আগেয়েই বিয়া কৰি মোৰ ভাৰ্য্যাক ঘৰলৈ আনিছিলোঁ, আৰু মই শিৱসাগৰ এৰি অহাৰ সময়ত তেওঁ সগৰ্ভা আছিল, পাচে ইং ১৮৬৩ শকত এটী ছোৱালী পাই ১৮৬৫ শকত নৱেম্বৰ মাহত জহনী-ৰোগৰ হাতত প্ৰাণ সমৰ্পিলে।” {{center|⸻⸻}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|গুৱাহাটীত নিবাস আৰু মৃত্যু}}}} {{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই চৰকাৰী কাম কৰিবলৈ যদিও শিৱসাগৰৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ উঠি আহিল তথাপি কামৰ পৰা অৱসৰ <section end="B" /><noinclude></noinclude> ois9ksht3gxsa3naa6v9gzxy0jjhqjj 104 66272 258749 179871 2026-09-09T18:26:26Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 258749 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|২৬|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude> বেলেগে পঢ়াবলৈ তেওঁৰ আজৰি নাছিল। পাচে তেওঁ যদুনাথ নামেৰে এজনা অধ্যাপকক আনি আমাৰ ঘৰৰ আগতে এখন পঢ়াশালি পাতি আন আন কিছুমান ছাতৰৰ লগত পদ্মনাথ আৰু মোক, দুইকো পঢ়িবলৈ দিছিল; কিন্তু তাত পঢ়াৰপৰাও মোৰ একো উপকাৰ নহৈ অধ্যাপকেৰে সৈতে তৰ্ক কৰা মাথোন সাৰ হল। এবছৰমানৰ মূৰত জহনী-ৰাক্ষসীয়ে অধ্যাপক আৰু পদ্মনাথ, দুইকো গ্ৰাস কৰিলে, পঢ়াশালি ভাগিল, আৰু মই সম্পূৰ্ণ মুক্তাৱস্থা পালোঁ। তেতিয়া দিনত কাছাৰিলৈ গৈ কাম কৰাত, আৰু পুৱা-গধুলি মুকলিমূৰে গা-ঘেলাই ফুৰাত, বাজে মোৰ একো ব্যৱসায় নাছিল। এদিন মোৰ এজন বন্ধু, ইংৰাজী ইস্কুলৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ শ্ৰীযুত কুশৰাম গগৈৰে সৈতে সাক্ষাত হোৱাত তেওঁ মোক ইংৰাজী পঢ়িবলৈ পৰামৰ্শ দিলে, আৰু তেওঁৰ উপদেশকে সাৰোগত কৰি ইংৰাজী বিদ্যা অভ্যাস কৰিবলৈ স্থিৰ কৰিলোঁ। কিন্তু এই সময়ত মোৰ বয়স প্ৰ৷য় কুৰি বছৰ হৈছিল, আৰু ইংৰাজী বৰ্ণমালাৰ আখৰ কেইটাত বাজে মই তাৰ একোকে নেজানিছিলো, এই আপত্তিৰ উত্তৰত তেওঁ মোক ( Reader No 1 ) প্ৰথম সংখ্যক ইংৰাজী পাঠোপকাৰক নামেৰে পুথি পঢ়ি তাতে ইংৰাজী বৰ্ণবিন্যাস আৰু ভাষা দুইকো শিকিব পাৰিবা বুলি {{SIC|এখান|এখনি}} পুথি দিলে, আৰু মোৰ পঢ়াত সাহায্য কৰিবলৈ গাত ললে। এই উপকাৰৰ বাবে মই অন্ত কাললৈকে তেওঁৰ ধৰুৱা হৈ থাকিম। পাচে তেওঁৰ আৰু অন্যান্য বন্ধুবিলাকৰ সাহায্যেৰে কিছুকাল ইংৰাজী অভ্যাস কৰি ইস্কুল মাষ্টৰ শ্ৰীযুত পৰমানন্দ ভঁড়ালীৰ সাহায্য বিচাৰিলোঁ, আৰু মই তেওঁৰ শলাগ লৈ কওঁ যে তেওঁ মোক সকলো সময়তে উৎসাহেৰে সাহায্য কৰিছিল। শ্ৰীযত প্ৰিয়লাল বৰুৱাৰপৰাও কিছু উপকাৰ পাইছিলোঁ; কিন্তু<noinclude></noinclude> cvowuzrjwo8vucksadv99ergo6kvqk4 104 66273 258756 258346 2026-09-09T18:51:46Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 258756 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৩৩}}</noinclude>এই বাতবিষ কেতিয়াবা এনে উৎকট হৈছিল যে তেওঁ লৰিব চৰিব নোৱাৰিছিল। তেওঁৰ আঠুৰ বাতবিষে আন কি বাহিবলৈ ওলোৱা সোমোৱাতে বৰকৈ কষ্ট দিছিল। অন্তিম কাললৈকে এই বাতবিষ ভূগিয়েই ১৮৯৬ খৃষ্টাব্দত অসমীয়াৰ অভিধান ৰচোঁতা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই গুৱাহাটীৰ নিজ ঘৰত ৬১ বছৰ বয়সত মানব লীলা সম্বৰণ কৰিলে। {{gap}}মৃত্যুৰ পিছত জাতিচ্যুত বৰুৱাৰ শৱটি স্পৰ্শ কৰি দাহন কৰা সম্পৰ্কে অসমীয়া সমাজত তোলপাৰ লাগিল। সেই সময়ত তেওঁৰ আলমাৰীৰ ভিতৰত এখনি তেওঁৰ নিজ হাতে লিখা কাকত পোৱা হৈছিল; তাত, তেওঁ মৰিলে তেওঁৰ শৱটি কি কৰিব লাগিব সেই বিষয়ে উপদেশ আছিল। ৺দুলাল চন্দ্ৰ চৌধুৰী, ৺লক্ষ্মীলাল বৰুৱা, ৺মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱা আদি তেওঁৰ অন্তৰঙ্গ বন্ধু সকলে সেই কাকত পঢ়ি দেখিলে যে তাত এইদৰে লিখা আছে। “জীৱশূন্য মৃতদেহটি এডোখৰ কাঠৰ নিচিনা, তাক যত্ন কৰি সৎকাৰ কৰাৰ নিমিত্তে বৃথা খৰছ বা পৰিশ্ৰম কৰাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই। মৃতদেহ মাটিত পোতা ভাল নহয়, কাৰণ তাৰ পৰা ওচৰত থকা মানুহৰ স্বাস্থ্য হানি হব পাৰে। এতেকে মৃত দেহটি এখন গৰুৰ গাৰীত তুলি নি লোকৰ বাসস্থানৰ পৰা দূৰ ঠাইত পেলাই দিয়াই ভাল।” এই বিধানমতে কাৰ্য্য কৰিবলৈ কিন্তু অসমীয়াৰ মন নগল। ব্ৰাহ্মণ সমাজৰ পৰাই শ্ৰীযুত জগৎচন্দ্ৰ গোস্বামী আৰু শ্ৰীযুত মহীধৰ কটকী প্ৰমুখ্যে কেইজনমান ব্ৰাহ্মণ সন্তানে লাগিলে সমাজৰ দণ্ড ভৰিও শৱটি দাহন কৰিবলৈ আগবাঢ়ি ওলাল। ইফালে বৰুৱাৰ বঙ্গালী বন্ধু সকলেও শৱ দাহন কৰিবলৈ সাজি-কাচি আহিছিল। পিছত যথাবিধি ব্ৰাহ্মণৰ ক্ৰিয়াৰে শৱ দাহন কাৰ্য্য সূচাৰূপে হৈ গল। {{nop}}<noinclude></noinclude> sqfggdxtoya45zuynb5yvjk3exwidpv 104 66274 258757 258377 2026-09-09T18:54:37Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 258757 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৩৪|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude>{{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই মৃত্যুৰ ভালেমান দিন আগেয়ে তেওঁৰ স্থাৱৰ আৰু অস্থাবৰ সম্পত্তি কাক কি দৰে ভগাই দিব লাগে সেই বিষয় এখন উইল বা ইচ্ছা পত্ৰ কৰি যায়। সেই উইলত—গুৱাহাটীৰ ৺দুলাল চন্দ্ৰ চৌধুৰী, মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু ৺জীবন ৰাম ফুকনক “এক্‌জ্যিকউটৰ’’, পাতি থয়। অস্থাবৰ সম্পত্তিত বাদেও নগদ ৯০০৲ হেজাৰ টকা আত্মীয়-স্বজন আৰু জ্ঞাতি-কুটুম্বৰ মাজত ভগাই দিবলৈ ব্যৱস্থা কৰি যায়— {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="80%" |- | width="60%" | | width="20%" style="text-align:right" | |- | ভায়েক ৺তুলসীৰাম বৰুৱা আৰু কমলচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ সমান ভাগে— | style="text-align:right" | ৬০০০৲ |- | ভনীয়েক ৺পূৰ্ণ দেৱীক— | style="text-align:right" | ৫০০৲ |- | কন্যা ৺সাৰদী দেৱীৰ সন্তানক— | style="text-align:right" | ৭৫০৲ |- | কুটুম্ব ৺ত্ৰৈলোক্য নাথ গোস্বামীক— | style="text-align:right" | ১০০৲ |- | " বলোৰাম বৰুৱাক— | style="text-align:right" | ৩০৲ |- | বংশৰ পুৰোহিত বিদ্যানাথ শৰ্ম্মাক– | style="text-align:right" | ৮০৲ |- | গুৱাহাটীৰ হাইস্কুলৰ পৰা এন্ট্ৰেস পৰীক্ষাত সংস্কৃতত আটাইতকৈ বেচিকৈ নম্বৰ পোৱা ল’ৰাক “হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা মেডেল' নামে এটা ৰৌপ্য পদক বছৰি দিবৰ কাৰণে— | style="text-align:right" | ৫০০৲ |- | মৃত্যুৰ পিছত ভিক্ষাৰী বিদায়ৰ কাৰণে— | style="text-align:right" | ১০০৲ |- | ভাগিন ৺যজ্ঞুনাথ বৰুৱাক ঘৰ আৰু বাৰী মাটী দান | style="text-align:right" | |- | গুৱাহাটী কলেজিয়েট স্কুল লাইব্ৰেৰীলৈ তেওঁৰ কিতাপ পত্ৰ দান। | style="text-align:right" | |}<noinclude></noinclude> qntr7i3ask0uypgxubh9ndasika7kcl 258758 258757 2026-09-09T18:55:24Z Pranamikaadhikary 2157 258758 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৩৪|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude>{{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই মৃত্যুৰ ভালেমান দিন আগেয়ে তেওঁৰ স্থাৱৰ আৰু অস্থাবৰ সম্পত্তি কাক কি দৰে ভগাই দিব লাগে সেই বিষয় এখন উইল বা ইচ্ছা পত্ৰ কৰি যায়। সেই উইলত—গুৱাহাটীৰ ৺দুলাল চন্দ্ৰ চৌধুৰী, মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু ৺জীবন ৰাম ফুকনক “এক্‌জ্যিকউটৰ’’, পাতি থয়। অস্থাবৰ সম্পত্তিত বাদেও নগদ ৯০০৲ হেজাৰ টকা আত্মীয়-স্বজন আৰু জ্ঞাতি-কুটুম্বৰ মাজত ভগাই দিবলৈ ব্যৱস্থা কৰি যায়— {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="80%" |- | width="60%" | | width="20%" style="text-align:right" | |- | ভায়েক ৺তুলসীৰাম বৰুৱা আৰু কমলচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ সমান ভাগে— | style="text-align:right" | ৬০০০৲ |- | ভনীয়েক ৺পূৰ্ণ দেৱীক— | style="text-align:right" | ৫০০৲ |- | কন্যা ৺সাৰদা দেৱীৰ সন্তানক— | style="text-align:right" | ৭৫০৲ |- | কুটুম্ব ৺ত্ৰৈলোক্য নাথ গোস্বামীক— | style="text-align:right" | ১০০৲ |- | " বলোৰাম বৰুৱাক— | style="text-align:right" | ৩০৲ |- | বংশৰ পুৰোহিত বিদ্যানাথ শৰ্ম্মাক– | style="text-align:right" | ৮০৲ |- | গুৱাহাটীৰ হাইস্কুলৰ পৰা এন্ট্ৰেস পৰীক্ষাত সংস্কৃতত আটাইতকৈ বেচিকৈ নম্বৰ পোৱা ল’ৰাক “হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা মেডেল' নামে এটা ৰৌপ্য পদক বছৰি দিবৰ কাৰণে— | style="text-align:right" | ৫০০৲ |- | মৃত্যুৰ পিছত ভিক্ষাৰী বিদায়ৰ কাৰণে— | style="text-align:right" | ১০০৲ |- | ভাগিন ৺যজ্ঞুনাথ বৰুৱাক ঘৰ আৰু বাৰী মাটী দান | style="text-align:right" | |- | গুৱাহাটী কলেজিয়েট স্কুল লাইব্ৰেৰীলৈ তেওঁৰ কিতাপ পত্ৰ দান। | style="text-align:right" | |}<noinclude></noinclude> 4e36v3q0o5uopoub4l2dyd28lv4ffnf 258776 258758 2026-09-10T04:10:51Z BabulB 104 258776 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৩৪|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude>{{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই মৃত্যুৰ ভালেমান দিন আগেয়ে তেওঁৰ স্থাৱৰ আৰু অস্থাবৰ সম্পত্তি কাক কি দৰে ভগাই দিব লাগে সেই বিষয় এখন উইল বা ইচ্ছা পত্ৰ কৰি যায়। সেই উইলত—গুৱাহাটীৰ ৺দুলাল চন্দ্ৰ চৌধুৰী, মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু ৺জীবন ৰাম ফুকনক “এক্‌জ্যিকউটৰ’’, পাতি থয়। অস্থাবৰ সম্পত্তিত বাদেও নগদ ৯০০৲ হেজাৰ টকা আত্মীয়-স্বজন আৰু জ্ঞাতি-কুটুম্বৰ মাজত ভগাই দিবলৈ ব্যৱস্থা কৰি যায়— {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="80%" |- | width="60%" | | width="20%" style="text-align:right" | |- | ভায়েক ৺তুলসীৰাম বৰুৱা আৰু কমলচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ সমান ভাগে— | style="text-align:right" | ৬০০০৲ |- | ভনীয়েক ৺পূৰ্ণ দেৱীক— | style="text-align:right" | ৫০০৲ |- | কন্যা ৺সাৰদা দেৱীৰ সন্তানক— | style="text-align:right" | ৭৫০৲ |- | কুটুম্ব ৺ত্ৰৈলোক্য নাথ গোস্বামীক— | style="text-align:right" | ১০০৲ |- | " বলোৰাম বৰুৱাক— | style="text-align:right" | ৩০৲ |- | বংশৰ পুৰোহিত বিদ্যানাথ শৰ্ম্মাক– | style="text-align:right" | ৮০৲ |- | গুৱাহাটীৰ হাইস্কুলৰ পৰা এন্ট্ৰেস পৰীক্ষাত সংস্কৃতত আটাইতকৈ বেচিকৈ নম্বৰ পোৱা ল’ৰাক “হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা মেডেল' নামে এটা ৰৌপ্য পদক বছৰি দিবৰ কাৰণে— | style="text-align:right" | <br/>৫০০৲ |- | মৃত্যুৰ পিছত ভিক্ষাৰী বিদায়ৰ কাৰণে— | style="text-align:right" | ১০০৲ |- | ভাগিন ৺যজ্ঞুনাথ বৰুৱাক ঘৰ আৰু বাৰী মাটী দান | style="text-align:right" | |- | গুৱাহাটী কলেজিয়েট স্কুল লাইব্ৰেৰীলৈ তেওঁৰ কিতাপ পত্ৰ দান। | style="text-align:right" | |}<noinclude></noinclude> 5v8ghr3fkilr6rigb1fiolr6tomlav4 258777 258776 2026-09-10T04:12:04Z BabulB 104 258777 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|৩৪|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude>{{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই মৃত্যুৰ ভালেমান দিন আগেয়ে তেওঁৰ স্থাৱৰ আৰু অস্থাবৰ সম্পত্তি কাক কি দৰে ভগাই দিব লাগে সেই বিষয় এখন উইল বা ইচ্ছা পত্ৰ কৰি যায়। সেই উইলত—গুৱাহাটীৰ ৺দুলাল চন্দ্ৰ চৌধুৰী, মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু ৺জীবন ৰাম ফুকনক “এক্‌জ্যিকউটৰ’’, পাতি থয়। অস্থাবৰ সম্পত্তিত বাদেও নগদ ৯০০৲ হেজাৰ টকা আত্মীয়-স্বজন আৰু জ্ঞাতি-কুটুম্বৰ মাজত ভগাই দিবলৈ ব্যৱস্থা কৰি যায়— {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="80%" |- | width="60%" | | width="20%" style="text-align:right" | |- | ভায়েক ৺তুলসীৰাম বৰুৱা আৰু কমলচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ সমান ভাগে— | style="text-align:right" | ৬০০০৲ |- | ভনীয়েক ৺পূৰ্ণ দেৱীক— | style="text-align:right" | ৫০০৲ |- | কন্যা ৺সাৰদা দেৱীৰ সন্তানক— | style="text-align:right" | ৭৫০৲ |- | কুটুম্ব ৺ত্ৰৈলোক্য নাথ গোস্বামীক— | style="text-align:right" | ১০০৲ |- | " বলোৰাম বৰুৱাক— | style="text-align:right" | ৩০৲ |- | বংশৰ পুৰোহিত বিদ্যানাথ শৰ্ম্মাক– | style="text-align:right" | ৮০৲ |- | গুৱাহাটীৰ হাইস্কুলৰ পৰা এন্ট্ৰেস পৰীক্ষাত সংস্কৃতত আটাইতকৈ বেচিকৈ নম্বৰ পোৱা ল’ৰাক “হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা মেডেল' নামে এটা ৰৌপ্য পদক বছৰি দিবৰ কাৰণে— | style="text-align:right" | <br/><br/><br/>৫০০৲ |- | মৃত্যুৰ পিছত ভিক্ষাৰী বিদায়ৰ কাৰণে— | style="text-align:right" | ১০০৲ |- | ভাগিন ৺যজ্ঞুনাথ বৰুৱাক ঘৰ আৰু বাৰী মাটী দান | style="text-align:right" | |- | গুৱাহাটী কলেজিয়েট স্কুল লাইব্ৰেৰীলৈ তেওঁৰ কিতাপ পত্ৰ দান। | style="text-align:right" | |}<noinclude></noinclude> sdim26fx5ldib0xgbdgarzkr6twi393 104 69549 258734 258732 2026-09-09T14:39:18Z BabulB 104 258734 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাব জীৱন চৰিত|৬৩}}</noinclude>“ভৈৰবী চক্ৰত” প্ৰবেশ কৰি “সৰ্ব্বে বৰ্ণঃ দ্বিজোত্তমাঃ” হয় ইত্যাদি কথাৰো সম্ভেদ ভালকৈ ওলাই পৰিব। এই বহিত থকা কেইখনমান তন্ত্ৰৰ নাম, প্ৰথমৰ শ্লোক আৰু শেহৰ শ্লোকটোৱে সৈতে তলত দিয়া হল :— {{center|{{larger|লিঙ্গাৰ্চ্চন তন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem> {{overfloat left|প্ৰথম শ্লোক—}}সংসাবাৰ্ণৱ মগ্নানাং সমৃদ্ধৰণ হেতৱে। লিঙ্গাৰ্চন মহাৰত্নং শঙ্কৰেন ৱিৱিচ্যতে॥ ব্যাপাৰান্ ত্যক্তা পূজয়ধ্বং সদাশিবং। নিকটা ইৱ দৃশ্যন্তে কৃতান্ত নগৰ দ্ৰুতমং। {{overfloat left|শেষৰ শ্লোক—}}এতত্তন্ত্ৰং বৰাৰোহে সততং যস্য মন্দিৰে। স এব ধন্য দেৱেশি স এব শ্ৰীসদাশিৱ॥ কৈলাশ সদৃশাকাৰং মন্দিৰং তস্য সুন্দৰি। কৈলাস সদৃশাকাৰং পশ্যামি তস্য মন্দিৰং॥ </poem>}} {{center|{{larger|ৰাধা তন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem>গণেশ নন্দি চন্দেশ বিষ্ণুনা পৰিসেৱিত। দেৱ দেৱ মহাদেৱ মৃত্যুঞ্জয় সনাতন॥ ৰহস্যং বাসুদেৱস্য ৰাধা তন্ত্ৰং মনোহৰং। পূৰ্ব্বং হি সূচিতণ্ডৱ কথা মাত্ৰেন শঙ্কৰ কৃপয়া কথয়ে শান তন্ত্ৰং পৰম দুৰ্ল্লভং॥ শণু পুত্ৰ মহাবাহো কালিকা জীমাচৰ। ইত্যুক্তা সা মহামায়া তত্ৰৈৱান্তৰধীয়ত।</poem>}} {{center|{{larger|সাৰদা তিলক তন্ত্ৰ}}}} {{Block center/s}} <poem>নিত্যানন্দবপুনিৰন্তৰ গণত পঞ্চাশদশৈঃ ক্ৰমাৎ ব্যাপ্তং যেন চৰাচৰাত্মকামদং শব্দাৰ্থৰূপং জগত</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> rlf0eswhwtjz80d2uupxjs0omboa8g2 258735 258734 2026-09-09T14:39:57Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258735 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাব জীৱন চৰিত|৬৩}}</noinclude>“ভৈৰবী চক্ৰত” প্ৰবেশ কৰি “সৰ্ব্বে বৰ্ণঃ দ্বিজোত্তমাঃ” হয় ইত্যাদি কথাৰো সম্ভেদ ভালকৈ ওলাই পৰিব। এই বহিত থকা কেইখনমান তন্ত্ৰৰ নাম, প্ৰথমৰ শ্লোক আৰু শেহৰ শ্লোকটোৱে সৈতে তলত দিয়া হল :— {{center|{{larger|লিঙ্গাৰ্চ্চন তন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem> {{overfloat left|প্ৰথম শ্লোক—}}সংসাবাৰ্ণৱ মগ্নানাং সমৃদ্ধৰণ হেতৱে। লিঙ্গাৰ্চন মহাৰত্নং শঙ্কৰেন ৱিৱিচ্যতে॥ ব্যাপাৰান্ ত্যক্তা পূজয়ধ্বং সদাশিবং। নিকটা ইৱ দৃশ্যন্তে কৃতান্ত নগৰ দ্ৰুতমং। {{overfloat left|শেষৰ শ্লোক—}}এতত্তন্ত্ৰং বৰাৰোহে সততং যস্য মন্দিৰে। স এব ধন্য দেৱেশি স এব শ্ৰীসদাশিৱ॥ কৈলাশ সদৃশাকাৰং মন্দিৰং তস্য সুন্দৰি। কৈলাস সদৃশাকাৰং পশ্যামি তস্য মন্দিৰং॥ </poem>}} {{center|{{larger|ৰাধা তন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem>গণেশ নন্দি চন্দেশ বিষ্ণুনা পৰিসেৱিত। দেৱ দেৱ মহাদেৱ মৃত্যুঞ্জয় সনাতন॥ ৰহস্যং বাসুদেৱস্য ৰাধা তন্ত্ৰং মনোহৰং। পূৰ্ব্বং হি সূচিতণ্ডৱ কথা মাত্ৰেন শঙ্কৰ কৃপয়া কথয়ে শান তন্ত্ৰং পৰম দুৰ্ল্লভং॥ শণু পুত্ৰ মহাবাহো কালিকা জীমাচৰ। ইত্যুক্তা সা মহামায়া তত্ৰৈৱান্তৰধীয়ত।</poem>}} {{center|{{larger|সাৰদা তিলক তন্ত্ৰ}}}} {{Block center/s}} <poem>নিত্যানন্দবপুনিৰন্তৰ গণত পঞ্চাশদশৈঃ ক্ৰমাৎ ব্যাপ্তং যেন চৰাচৰাত্মকামদং শব্দাৰ্থৰূপং জগত</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> cs5e389tnppv35kwp41vdeasygsj55l 258859 258735 2026-09-10T06:18:59Z BabulB 104 258859 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৬৩}}</noinclude>“ভৈৰবী চক্ৰত” প্ৰবেশ কৰি “সৰ্ব্বে বৰ্ণঃ দ্বিজোত্তমাঃ” হয় ইত্যাদি কথাৰো সম্ভেদ ভালকৈ ওলাই পৰিব। এই বহিত থকা কেইখনমান তন্ত্ৰৰ নাম, প্ৰথমৰ শ্লোক আৰু শেহৰ শ্লোকটোৱে সৈতে তলত দিয়া হল :— {{center|{{larger|লিঙ্গাৰ্চ্চন তন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem> {{overfloat left|প্ৰথম শ্লোক—}}সংসাবাৰ্ণৱ মগ্নানাং সমৃদ্ধৰণ হেতৱে। লিঙ্গাৰ্চন মহাৰত্নং শঙ্কৰেন ৱিৱিচ্যতে॥ ব্যাপাৰান্ ত্যক্তা পূজয়ধ্বং সদাশিবং। নিকটা ইৱ দৃশ্যন্তে কৃতান্ত নগৰ দ্ৰুতমং। {{overfloat left|শেষৰ শ্লোক—}}এতত্তন্ত্ৰং বৰাৰোহে সততং যস্য মন্দিৰে। স এব ধন্য দেৱেশি স এব শ্ৰীসদাশিৱ॥ কৈলাশ সদৃশাকাৰং মন্দিৰং তস্য সুন্দৰি। কৈলাস সদৃশাকাৰং পশ্যামি তস্য মন্দিৰং॥ </poem>}} {{center|{{larger|ৰাধা তন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem>গণেশ নন্দি চন্দেশ বিষ্ণুনা পৰিসেৱিত। দেৱ দেৱ মহাদেৱ মৃত্যুঞ্জয় সনাতন॥ ৰহস্যং বাসুদেৱস্য ৰাধা তন্ত্ৰং মনোহৰং। পূৰ্ব্বং হি সূচিতণ্ডৱ কথা মাত্ৰেন শঙ্কৰ কৃপয়া কথয়ে শান তন্ত্ৰং পৰম দুৰ্ল্লভং॥ শণু পুত্ৰ মহাবাহো কালিকা জীমাচৰ। ইত্যুক্তা সা মহামায়া তত্ৰৈৱান্তৰধীয়ত।</poem>}} {{center|{{larger|সাৰদা তিলক তন্ত্ৰ}}}} {{Block center/s}} <poem>নিত্যানন্দবপুনিৰন্তৰ গণত পঞ্চাশদশৈঃ ক্ৰমাৎ ব্যাপ্তং যেন চৰাচৰাত্মকামদং শব্দাৰ্থৰূপং জগত</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> qgq92pxakiv00vhvf30xz72fxi241j1 258868 258859 2026-09-10T06:43:53Z BabulB 104 258868 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৬৩}}</noinclude>“ভৈৰবী চক্ৰত” প্ৰবেশ কৰি “সৰ্ব্বে বৰ্ণঃ দ্বিজোত্তমাঃ” হয় ইত্যাদি কথাৰো সম্ভেদ ভালকৈ ওলাই পৰিব। এই বহিত থকা কেইখনমান তন্ত্ৰৰ নাম, প্ৰথমৰ শ্লোক আৰু শেহৰ শ্লোকটোৱে সৈতে তলত দিয়া হল :— {{center|{{larger|লিঙ্গাৰ্চ্চন তন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem> {{overfloat left|প্ৰথম শ্লোক—}}সংসাবাৰ্ণৱ মগ্নানাং সমৃদ্ধৰণ হেতৱে। ::লিঙ্গাৰ্চন মহাৰত্নং শঙ্কৰেন ৱিৱিচ্যতে॥ ::ব্যাপাৰান্ ত্যক্তা পূজয়ধ্বং সদাশিবং। ::নিকটা ইৱ দৃশ্যন্তে কৃতান্ত নগৰ দ্ৰুতমং। {{overfloat left|শেষৰ শ্লোক—}}এতত্তন্ত্ৰং বৰাৰোহে সততং যস্য মন্দিৰে। ::স এব ধন্য দেৱেশি স এব শ্ৰীসদাশিৱ॥ ::কৈলাশ সদৃশাকাৰং মন্দিৰং তস্য সুন্দৰি। ::কৈলাস সদৃশাকাৰং পশ্যামি তস্য মন্দিৰং॥ </poem>}} {{center|{{larger|ৰাধা তন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem>গণেশ নন্দি চন্দেশ বিষ্ণুনা পৰিসেৱিত। দেৱ দেৱ মহাদেৱ মৃত্যুঞ্জয় সনাতন॥ ৰহস্যং বাসুদেৱস্য ৰাধা তন্ত্ৰং মনোহৰং। পূৰ্ব্বং হি সূচিতণ্ডৱ কথা মাত্ৰেন শঙ্কৰ কৃপয়া কথয়ে শান তন্ত্ৰং পৰম দুৰ্ল্লভং॥ শণু পুত্ৰ মহাবাহো কালিকা জীমাচৰ। ইত্যুক্তা সা মহামায়া তত্ৰৈৱান্তৰধীয়ত।</poem>}} {{center|{{larger|সাৰদা তিলক তন্ত্ৰ}}}} {{Block center/s}} <poem>নিত্যানন্দবপুনিৰন্তৰ গণত পঞ্চাশদশৈঃ ক্ৰমাৎ ব্যাপ্তং যেন চৰাচৰাত্মকামদং শব্দাৰ্থৰূপং জগত</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 6ldqt1oqbcr4oe7k1aua61oaq8uy6zg 104 69550 258736 188160 2026-09-09T14:42:21Z BabulB 104 258736 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" />{{rh|৬৪|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude>অনাদ্যস্তা শৰ্ত্তোৱসি কলিতাদেন বপু সা জগদ্ৰূপং শাশ্বত ইত্যাদি— গায়ত্ৰী তন্ত্ৰ অধুনা সাম্প ৱক্ষ্যামি গায়ত্ৰীং পৰমাক্ষৰীং। স্মৰণাৎ সৰ্ব্বপাপেভ্য মুক্তো ভবতি তৎক্ষণাৎ॥ ইতি কামধেনু তন্ত্ৰে আগম সন্দৰ্ভে জ্ঞানদৰ্পণে দেৱ-দেবী সংবাদে অত্মজ্ঞান নিৰূপণং গায়ত্ৰী বাহ্মনোল্লাসতন্ত্ৰং সমাপ্তং। মৎস্য সূক্ততন্ত্ৰ সহস্ৰজাপি দেৱেশি নাশৌচং মৃতসূতকে। জননে মৰণে নিত্য মাশু মনুধাৱতি। তন্ত্ৰসাৰ নত্বা কৃষ্ণপদ দ্বন্দং বুহ্মাদি সুৰবন্দিতং গুৰুঞ্চ জ্ঞানদাতাৰং কৃষ্ণানন্দেন ধীমতা। তদগ্ৰন্থ কুতা ক্যাস্নানাৰ্থং প্ৰতিপদ, সৌকৰ্য্যাৰ্থফ সংক্ষেপতন্ত্ৰ সাবং প্ৰতমতে। যদ্যনিয়া নাথ বিমূঢ়বুদ্ধ্যা স্পষ্টীকৃতং গ্ৰাহ্যতম তুলোকে ক্ষন্তব্যমেতত কৰুণা। নিধান ক্ৰোধো ন চাহঃ খলুপামৰেষু গৌতমীয় তন্ত্ৰ সিদ্ধাশ্ৰমেৱসন, ধীমান, কদাচিদৌতমো মুনিঃ তপঃস্বাধ্যায় নিৰতো ভক্তিমান পুৰোষোত্তমঃ<noinclude></noinclude> 6tjqkftptoc01jkguwe9v4an6yv7m6h 258862 258736 2026-09-10T06:31:04Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258862 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৬৪|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>অনাদ্যস্তা শৰ্ম্ভোৱসি কলিতাৰ্দ্দেন বপুসা জগদ্ৰূপং শাশ্বত ইত্যাদি—</poem> {{Block center/e}} {{center|{{larger|গায়ত্ৰী তন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem>অধুনা সাম্প্ৰ ৱক্ষ্যামি গায়ত্ৰীং পৰমাক্ষৰীং। স্মৰণাৎ সৰ্ব্বপাপেভ্য মুক্তো ভবতি তৎক্ষণাৎ॥ ইতি কামধেনু তন্ত্ৰে আগম সন্দৰ্ভে জ্ঞানদৰ্পণে দেৱ-দেবী সংবাদে আত্মজ্ঞান নিৰূপণং গায়ত্ৰী বাহ্মনোল্লাসতন্ত্ৰং সমাপ্তং।</poem>}} {{center|{{larger|মৎস্য সূক্ততন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem>সহস্ৰজাপি দেৱেশি নাশৌচং মৃতসূতকে। জননে মৰণে নিত্য মাশু মনুধাৱতি॥</poem>}} {{center|{{larger|তন্ত্ৰসাৰ}}}} {{Block center|<poem>নত্বা কৃষ্ণপদ দ্বন্দং ব্ৰহ্মাদি সুৰবন্দিতং গুৰুঞ্চ জ্ঞানদাতাৰং কৃষ্ণানন্দেন ধীমতা। তদগ্ৰন্থ কৃতা দ্বক্যাস্নানাৰ্থং প্ৰতিপদ, সৌকৰ্য্যাৰ্থফ সংক্ষেপতন্ত্ৰ সাৰং প্ৰতন্মতে॥ যদ্যন্ময়া নাথ বিমূঢ়বুদ্ধ্যা স্পষ্টীকৃতং গ্ৰাহ্যতমতুলোকে ক্ষন্তব্যমেতত কৰুণা। নিধান ক্ৰোধো ন চাহঃ খলুপামৰেষু॥</poem>}} {{center|{{larger|গৌতমীয় তন্ত্ৰ}}}} {{Block center/s}} <poem>সিদ্ধাশ্ৰমেৱসন্ ধীমান্ কদাচিগ্দৌতমো মুনিঃ তপঃস্বাধ্যায় নিৰতো ভক্তিমান পুৰোষোত্তমঃ</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> qo257vdhsp1lnq50j4q6xg1pl8h7lee 258865 258862 2026-09-10T06:40:34Z BabulB 104 258865 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৬৪|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>অনাদ্যস্তা শৰ্ম্ভোৱসি কলিতাৰ্দ্দেন বপুসা জগদ্ৰূপং শাশ্বত ইত্যাদি—</poem> {{Block center/e}} {{center|{{larger|গায়ত্ৰী তন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem>::::::অধুনা সাম্প্ৰ ৱক্ষ্যামি গায়ত্ৰীং পৰমাক্ষৰীং। ::::::স্মৰণাৎ সৰ্ব্বপাপেভ্য মুক্তো ভবতি তৎক্ষণাৎ॥ ইতি কামধেনু তন্ত্ৰে আগম সন্দৰ্ভে জ্ঞানদৰ্পণে দেৱ-দেবী সংবাদে আত্মজ্ঞান নিৰূপণং গায়ত্ৰী বাহ্মনোল্লাসতন্ত্ৰং সমাপ্তং।</poem>}} {{center|{{larger|মৎস্য সূক্ততন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem>সহস্ৰজাপি দেৱেশি নাশৌচং মৃতসূতকে। জননে মৰণে নিত্য মাশু মনুধাৱতি॥</poem>}} {{center|{{larger|তন্ত্ৰসাৰ}}}} {{Block center|<poem>নত্বা কৃষ্ণপদ দ্বন্দং ব্ৰহ্মাদি সুৰবন্দিতং গুৰুঞ্চ জ্ঞানদাতাৰং কৃষ্ণানন্দেন ধীমতা। তদগ্ৰন্থ কৃতা দ্বক্যাস্নানাৰ্থং প্ৰতিপদ, সৌকৰ্য্যাৰ্থফ সংক্ষেপতন্ত্ৰ সাৰং প্ৰতন্মতে॥ যদ্যন্ময়া নাথ বিমূঢ়বুদ্ধ্যা স্পষ্টীকৃতং গ্ৰাহ্যতমতুলোকে ক্ষন্তব্যমেতত কৰুণা। নিধান ক্ৰোধো ন চাহঃ খলুপামৰেষু॥</poem>}} {{center|{{larger|গৌতমীয় তন্ত্ৰ}}}} {{Block center/s}} <poem>সিদ্ধাশ্ৰমেৱসন্ ধীমান্ কদাচিগ্দৌতমো মুনিঃ তপঃস্বাধ্যায় নিৰতো ভক্তিমান পুৰোষোত্তমঃ</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> iclt4wyng3l0ns7pycplfnviq58pvmm 258866 258865 2026-09-10T06:40:54Z BabulB 104 258866 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৬৪|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>অনাদ্যস্তা শৰ্ম্ভোৱসি কলিতাৰ্দ্দেন বপুসা জগদ্ৰূপং শাশ্বত ইত্যাদি—</poem> {{Block center/e}} {{center|{{larger|গায়ত্ৰী তন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem>:::::অধুনা সাম্প্ৰ ৱক্ষ্যামি গায়ত্ৰীং পৰমাক্ষৰীং। :::::স্মৰণাৎ সৰ্ব্বপাপেভ্য মুক্তো ভবতি তৎক্ষণাৎ॥ ::::ইতি কামধেনু তন্ত্ৰে আগম সন্দৰ্ভে জ্ঞানদৰ্পণে দেৱ-দেবী সংবাদে আত্মজ্ঞান নিৰূপণং গায়ত্ৰী বাহ্মনোল্লাসতন্ত্ৰং সমাপ্তং।</poem>}} {{center|{{larger|মৎস্য সূক্ততন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem>সহস্ৰজাপি দেৱেশি নাশৌচং মৃতসূতকে। জননে মৰণে নিত্য মাশু মনুধাৱতি॥</poem>}} {{center|{{larger|তন্ত্ৰসাৰ}}}} {{Block center|<poem>নত্বা কৃষ্ণপদ দ্বন্দং ব্ৰহ্মাদি সুৰবন্দিতং গুৰুঞ্চ জ্ঞানদাতাৰং কৃষ্ণানন্দেন ধীমতা। তদগ্ৰন্থ কৃতা দ্বক্যাস্নানাৰ্থং প্ৰতিপদ, সৌকৰ্য্যাৰ্থফ সংক্ষেপতন্ত্ৰ সাৰং প্ৰতন্মতে॥ যদ্যন্ময়া নাথ বিমূঢ়বুদ্ধ্যা স্পষ্টীকৃতং গ্ৰাহ্যতমতুলোকে ক্ষন্তব্যমেতত কৰুণা। নিধান ক্ৰোধো ন চাহঃ খলুপামৰেষু॥</poem>}} {{center|{{larger|গৌতমীয় তন্ত্ৰ}}}} {{Block center/s}} <poem>সিদ্ধাশ্ৰমেৱসন্ ধীমান্ কদাচিগ্দৌতমো মুনিঃ তপঃস্বাধ্যায় নিৰতো ভক্তিমান পুৰোষোত্তমঃ</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> eaql4yrnatk0yisxjvf772x7apoeko9 258867 258866 2026-09-10T06:41:24Z BabulB 104 258867 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৬৪|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>অনাদ্যস্তা শৰ্ম্ভোৱসি কলিতাৰ্দ্দেন বপুসা জগদ্ৰূপং শাশ্বত ইত্যাদি—</poem> {{Block center/e}} {{center|{{larger|গায়ত্ৰী তন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem>:::::অধুনা সাম্প্ৰ ৱক্ষ্যামি গায়ত্ৰীং পৰমাক্ষৰীং। :::::স্মৰণাৎ সৰ্ব্বপাপেভ্য মুক্তো ভবতি তৎক্ষণাৎ॥ ::::ইতি কামধেনু তন্ত্ৰে আগম সন্দৰ্ভে জ্ঞানদৰ্পণে দেৱ-দেবী :সংবাদে আত্মজ্ঞান নিৰূপণং গায়ত্ৰী বাহ্মনোল্লাসতন্ত্ৰং সমাপ্তং।</poem>}} {{center|{{larger|মৎস্য সূক্ততন্ত্ৰ}}}} {{Block center|<poem>সহস্ৰজাপি দেৱেশি নাশৌচং মৃতসূতকে। জননে মৰণে নিত্য মাশু মনুধাৱতি॥</poem>}} {{center|{{larger|তন্ত্ৰসাৰ}}}} {{Block center|<poem>নত্বা কৃষ্ণপদ দ্বন্দং ব্ৰহ্মাদি সুৰবন্দিতং গুৰুঞ্চ জ্ঞানদাতাৰং কৃষ্ণানন্দেন ধীমতা। তদগ্ৰন্থ কৃতা দ্বক্যাস্নানাৰ্থং প্ৰতিপদ, সৌকৰ্য্যাৰ্থফ সংক্ষেপতন্ত্ৰ সাৰং প্ৰতন্মতে॥ যদ্যন্ময়া নাথ বিমূঢ়বুদ্ধ্যা স্পষ্টীকৃতং গ্ৰাহ্যতমতুলোকে ক্ষন্তব্যমেতত কৰুণা। নিধান ক্ৰোধো ন চাহঃ খলুপামৰেষু॥</poem>}} {{center|{{larger|গৌতমীয় তন্ত্ৰ}}}} {{Block center/s}} <poem>সিদ্ধাশ্ৰমেৱসন্ ধীমান্ কদাচিগ্দৌতমো মুনিঃ তপঃস্বাধ্যায় নিৰতো ভক্তিমান পুৰোষোত্তমঃ</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> r8otfcsmcynrsmgy7nzf0ry1nroqy66 104 69551 258861 188161 2026-09-10T06:26:05Z BabulB 104 258861 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৬৫}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>নমস্য শিবসা বিষ্ণুং স্তৱন বাচা জনাৰ্দ্দনং জপন কৰাভ্যাং যজ্ঞেশং হৃদাধ্যায়ন, সদা হবিং ইত্যেবং কথিতং তন্ত্ৰং ময়া তেমুনিসত্তম অস্যাং লোকনাদি, প্ৰ শ্ৰীকৃষ্ণায়ং প্ৰসীদতি।</poem> {{Block center/e}} যোগিনী তন্ত্ৰ প্ৰথম পটল : পূৰ্ব্বাদ্ধং ওঁ কৈলাস শিখৰাৰঢ়ং শঙ্কৰং পৰমেশ্বৰম্ প্ৰপচ্ছ গিৰিজাকান্তং পাৰ্শ্বৰ্তী বৃষভধ্বজং শ্ৰীদেব্যুবাচঃ ভগবান্ সৰ্ব্ব ধৰ্ম্মক্ত সৰ্ব্বজ্ঞানময় প্ৰভো। সূচিতং যোগিনীতন্ত্ৰং তমোবদ জগদগুৰো। মাহাত্ম্যং কীৰ্ত্তিতং তস্য পুৰা শ্ৰীশৈলমন্দিৰে। বাৰাণস্যং কামৰূপে নেপালে মন্দৰাচলে॥ * বজ্ৰপাণি মহাকালাপ্ৰসাদাদীশ্বৰাভিধাঃ * ইতি শ্ৰীযোগিনীতন্ত্ৰে পূৰ্ব্বাৰ্দ্ধং কথিতংময়া। গোপনীয়ং সদাভদ্ৰে যোনিংপৰনৰে যথা। ৬৫<noinclude></noinclude> fmplxq27640dt1ll8z4gd9fc9egesp2 258863 258861 2026-09-10T06:36:17Z BabulB 104 258863 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৬৫}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>নমস্য শিৰসা বিষ্ণুং স্তৱন বাচা জনাৰ্দ্দনং জপন্ কৰাভ্যাং যজ্ঞেশং হৃদাধ্যায়ন্ সদা হৰিং ইত্যেবং কথিতং তন্ত্ৰং ময়া তেমুনিসত্তম অস্যাং লোকনাদ্বিপ্ৰ শ্ৰীকৃষ্ণায়ং প্ৰসীদতি।</poem> {{Block center/e}} {{center|<poem>{{larger|যোগিনী তন্ত্ৰ}} প্ৰথম পটল: পূৰ্ব্বাদ্ধং</poem>}} {{Block center|<poem>ওঁ কৈলাস শিখৰাৰূঢ়ং শঙ্কৰং পৰমেশ্বৰম্ প্ৰপচ্ছ গিৰিজাকান্তং পাৰ্ব্বৰ্তী বৃষভধ্বজং {{center|শ্ৰীদেব্যুবাচঃ}} ভগবান্ সৰ্ব্ব ধৰ্ম্মক্ত সৰ্ব্বজ্ঞানময় প্ৰভো। সূচিতং যোগিনীতন্ত্ৰং তমোবদ জগদগুৰো। মাহাত্ম্যং কীৰ্ত্তিতং তস্য পুৰা শ্ৰীশৈলমন্দিৰে। বাৰাণস্যং কামৰূপে নেপালে মন্দৰাচলে॥ {{center|* {{gap|6em}}*{{gap|6em}} *}} বজ্ৰপাণি মহাকালাপ্ৰসাদাদীশ্বৰাভিধাঃ ইতি শ্ৰীযোগিনীতন্ত্ৰে পূৰ্ব্বাৰ্দ্ধং কথিতংময়া। গোপনীয়ং সদাভদ্ৰে যোনিংপৰনৰে যথা। </poem>}} {{Dhr|1em}} {{Rule|6em}}<noinclude></noinclude> 7odcb87crm7w17mif9jnbhl2y5lww9h 258864 258863 2026-09-10T06:39:51Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258864 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৬৫}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>নমস্য শিৰসা বিষ্ণুং স্তৱন বাচা জনাৰ্দ্দনং জপন্ কৰাভ্যাং যজ্ঞেশং হৃদাধ্যায়ন্ সদা হৰিং ইত্যেবং কথিতং তন্ত্ৰং ময়া তেমুনিসত্তম অস্যাং লোকনাদ্বিপ্ৰ শ্ৰীকৃষ্ণায়ং প্ৰসীদতি।</poem> {{Block center/e}} {{center|<poem>{{larger|যোগিনী তন্ত্ৰ}} প্ৰথম পটল: পূৰ্ব্বাদ্ধং</poem>}} {{Block center|<poem>ওঁ কৈলাস শিখৰাৰূঢ়ং শঙ্কৰং পৰমেশ্বৰম্ প্ৰপচ্ছ গিৰিজাকান্তং পাৰ্ব্বৰ্তী বৃষভধ্বজং</poem>}} {{center|শ্ৰীদেব্যুবাচঃ}} {{Block center|<poem>ভগবান্ সৰ্ব্ব ধৰ্ম্মজ্ঞ সৰ্ব্বজ্ঞানময় প্ৰভো। সূচিতং যোগিনীতন্ত্ৰং তন্মোবদ জগদগুৰো॥ মাহাত্ম্যং কীৰ্ত্তিতং তস্য পুৰা শ্ৰীশৈলমন্দিৰে। বাৰাণস্যং কামৰূপে নেপালেমন্দৰাচলে॥</poem>}} {{center|⭑{{gap|6em}}⭑{{gap|6em}} ⭑}} {{Block center|<poem>বজ্ৰপাণি মহাকালাপ্ৰসাদাদীশ্বৰাভিধাঃ ইতি শ্ৰীযোগিনীতন্ত্ৰে পূৰ্ব্বাৰ্দ্ধং কথিতংময়া। গোপনীয়ং সদাভদ্ৰে যোনিংপৰনৰে যথা।</poem>}} {{Dhr|1em}} {{Rule|6em}}<noinclude></noinclude> 88zlhy6f9ifmrn6871mm02e9tpzgcgo 258870 258864 2026-09-10T07:00:55Z BabulB 104 258870 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৬৫}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>নমস্য শিৰসা বিষ্ণুং স্তৱন বাচা জনাৰ্দ্দনং জপন্ কৰাভ্যাং যজ্ঞেশং হৃদাধ্যায়ন্ সদা হৰিং ইত্যেবং কথিতং তন্ত্ৰং ময়া তেমুনিসত্তম অস্যাং লোকনাদ্বিপ্ৰ শ্ৰীকৃষ্ণায়ং প্ৰসীদতি।</poem> {{Block center/e}} {{center|<poem>{{larger|যোগিনী তন্ত্ৰ}} প্ৰথম পটল: পূৰ্ব্বাদ্ধং</poem>}} {{Block center|<poem>ওঁ কৈলাস শিখৰাৰূঢ়ং শঙ্কৰং পৰমেশ্বৰম্ প্ৰপচ্ছ গিৰিজাকান্তং পাৰ্ব্বৰ্তী বৃষভধ্বজং</poem>}} {{center|শ্ৰীদেব্যুবাচঃ}} {{Block center|<poem>ভগবান্ সৰ্ব্ব ধৰ্ম্মজ্ঞ সৰ্ব্বজ্ঞানময় প্ৰভো। সূচিতং যোগিনীতন্ত্ৰং তন্মোবদ জগদগুৰো॥ মাহাত্ম্যং কীৰ্ত্তিতং তস্য পুৰা শ্ৰীশৈলমন্দিৰে। বাৰাণস্যং কামৰূপে নেপালেমন্দৰাচলে॥</poem>}} {{center|⁎{{gap|6em}}⁎{{gap|6em}} ⁎}} {{Block center|<poem>বজ্ৰপাণি মহাকালাপ্ৰসাদাদীশ্বৰাভিধাঃ ইতি শ্ৰীযোগিনীতন্ত্ৰে পূৰ্ব্বাৰ্দ্ধং কথিতংময়া। গোপনীয়ং সদাভদ্ৰে যোনিংপৰনৰে যথা।</poem>}} {{Dhr|1em}} {{Rule|6em}}<noinclude></noinclude> 4hktd7xtnbwrolh0oaqbyqutkqrh34r 104 69553 258737 188163 2026-09-09T14:53:46Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258737 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৬৭}}</noinclude>নিৰিখ ধাৰ্য্য কৰোতে কোনো ৰকমে অন্যায় নহয় তাৰ বাবে বিশেষ চকু দিয়া হব বুলি বৰুৱালৈ উত্তৰ দিয়ে। এনেকৈ গবৰ্ণমেন্টে যেতিয়াই যি সুযোগ পাইছে তাত বৰুৱাক পৰামৰ্শ নকৰাকৈ থকা নাই। দেশী খৃষ্টান চিভিলিয়ানবিলাকৰ বিধবা স্ত্ৰীবিলাকে পেঞ্চন ভোগ কৰা সম্পৰ্কে এবাৰ বৰুৱাৰ মত খুজি গবৰ্ণমেন্টে চিঠি দিয়ে। আৰু সেইমত বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াই আসাম নিউচৰ জৰীয়তে প্ৰকাশ কৰে। তেনেকৈ আসামত টিকা দিয়া প্ৰচলন, কামাখ্যা মন্দিৰত তান্ত্ৰিক সকলৰ কিবা আসোঁৱাহ থকা আচাৰ-পদ্ধতি দেৱালয়ৰ সেৱাইতে নিষ্পি খেৰাজ মাটি ভোগ কৰা, কানি কমিশ্যনত সাক্ষী দিয়া ইত্যাদি অনেক আৱশ্যকীয় বিষয়ত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ মতামত গবৰ্ণমেন্টে আহ্বান কৰে। “আসাম নিউচৰ” জৰীয়তে এই আটাইবোৰ বিষয়ৰ উত্তৰ যথাযথ ভাবে প্ৰকাশিত হয়। এইটো এটা বৰ বিষেশকৈ লক্ষ্য কৰিব লগীয়া যে আসাম নিউচত যেতিয়াই ৰজা প্ৰজা সম্পৰ্কে বা ভাষা আৰু সাহিত্য সম্পৰ্কে কোনো কথা প্ৰকাশিত হৈছিল, সেই কথা কেতিয়াও বিফলে যোৱা নাছিল। আসাম নিউচ চলাওঁতে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আখৰ জোঁটনিৰ কটকটীয়া নিয়মৰ ইফাল সিফাল হোৱা নাছিল। সেই বাবে বহুত ন লিখাৰুৰ প্ৰৱন্ধ এই কাকতত ঠাই পোৱা নাছিল। ৰায়বাহাদুৰ কনকলাল বৰুৱাই কয় যে— “সহৃদয় অমায়িক ৺গুণাভিৰাম বৰুৱা আছিল ঠিক ইয়াৰ বিপৰীত। তেওঁৰ “আসাম বন্ধু” বহুত ন লিখাৰুৰ আদৰৰ ধন আছিল। এই কাকতত আখৰ জোঁটনিৰ কটকটীয়া নিয়ম নাছিল। ‘আসাম বন্ধু’ৰ ভুল আখৰ জোঁটনি দেখি কত দিন হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাক মুখ বিকটাবিকটি কৰা<noinclude></noinclude> iujvr0h0q25o1t7teeuzds1011ptbfe 258743 258737 2026-09-09T15:35:57Z BabulB 104 258743 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৬৭}}</noinclude>নিৰিখ ধাৰ্য্য কৰোতে কোনো ৰকমে অন্যায় নহয় তাৰ বাবে বিশেষ চকু দিয়া হব বুলি বৰুৱালৈ উত্তৰ দিয়ে। এনেকৈ গবৰ্ণমেন্টে যেতিয়াই যি সুযোগ পাইছে তাত বৰুৱাক পৰামৰ্শ নকৰাকৈ থকা নাই। দেশী খৃষ্টান চিভিলিয়ানবিলাকৰ বিধবা স্ত্ৰীবিলাকে পেঞ্চন ভোগ কৰা সম্পৰ্কে এবাৰ বৰুৱাৰ মত খুজি গবৰ্ণমেন্টে চিঠি দিয়ে। আৰু সেইমত বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াই আসাম নিউচৰ জৰীয়তে প্ৰকাশ কৰে। তেনেকৈ আসামত টিকা দিয়া প্ৰচলন, কামাখ্যা মন্দিৰত তান্ত্ৰিক সকলৰ কিবা আসোঁৱাহ থকা আচাৰ-পদ্ধতি দেৱালয়ৰ সেৱাইতে নিষ্পি খেৰাজ মাটি ভোগ কৰা, কানি কমিশ্যনত সাক্ষী দিয়া ইত্যাদি অনেক আৱশ্যকীয় বিষয়ত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ মতামত গবৰ্ণমেন্টে আহ্বান কৰে। “আসাম নিউচৰ” জৰীয়তে এই আটাইবোৰ বিষয়ৰ উত্তৰ যথাযথ ভাবে প্ৰকাশিত হয়। এইটো এটা বৰ বিষেশকৈ লক্ষ্য কৰিব লগীয়া যে আসাম নিউচত যেতিয়াই ৰজা প্ৰজা সম্পৰ্কে বা ভাষা আৰু সাহিত্য সম্পৰ্কে কোনো কথা প্ৰকাশিত হৈছিল, সেই কথা কেতিয়াও বিফলে যোৱা নাছিল। আসাম নিউচ চলাওঁতে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আখৰ জোঁটনিৰ কটকটীয়া নিয়মৰ ইফাল সিফাল হোৱা নাছিল। সেই বাবে বহুত ন লিখাৰুৰ প্ৰৱন্ধ এই কাকতত ঠাই পোৱা নাছিল। ৰায়বাহাদুৰ কনকলাল বৰুৱাই কয় যে— {{gap}}“সহৃদয় অমায়িক ৺গুণাভিৰাম বৰুৱা আছিল ঠিক ইয়াৰ বিপৰীত। তেওঁৰ “আসাম বন্ধু” বহুত ন লিখাৰুৰ আদৰৰ ধন আছিল। এই কাকতত আখৰ জোঁটনিৰ কটকটীয়া নিয়ম নাছিল। ‘আসাম বন্ধু’ৰ ভুল আখৰ জোঁটনি দেখি কত দিন হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাক মুখ বিকটাবিকটি কৰা<noinclude></noinclude> jm2o8ofpji0y40c95n1zwm0r1joqlwz 104 69554 258738 188164 2026-09-09T15:03:57Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258738 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৬৮|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude>দেখিছোঁ। কি জানি সেই সময় গুণাভিৰাম বৰুৱাক লগ পোৱা হলে তেওঁ ভালকৈ কেই কেআষাৰমান কথা শুনাই দিলেহেঁতেন।” {{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই ছাপাখানাত কোনো টাইপ বা আখৰৰ অভাব হলে সেই আখৰ থকা প্ৰৱন্ধ আসাম নিউচত ছপা কৰিবলৈ স্থগিত ৰাখিছিল। এটা আখৰৰ সলনি কলিকতাৰ পৰা মগাই আনি অযথা পলম কৰাতকৈ অন্য এটি আখৰ (যেনে ৰ ৰ ঠাইত {{বঙালী ৰ}} বা ড়; ৱ ৰ ঠাইত ব) ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ প্ৰেছৰ গৰাকীসকলে দিহা দিলেও হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা মান্তি নহৈছিল। আৰু সময়ে সময়ে প্ৰেছৰ গৰাকীও সেইবাবে অসন্তুষ্ট হৈছিল। অশুদ্ধ আখৰেৰে লিখা প্ৰৱন্ধ আসাম নিউচত কদাপি প্ৰকাশ নহৈছিল। অশুদ্ধ আখৰৰ প্ৰৱন্ধ পালে বৰুৱাই আসাম নিউচত এইদৰে নিদাৰুণ সমিধান দিছিল “আপোনাৰ চিঠিয়ে আমাৰ ফটা কাকতৰ পাচিতহে ঠাই পাইছে।” হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা 'আসাম নিউচৰ' সম্পাদক হৈ ৰাজনীতি আলোচনা কৰা বুলি কব নোৱাৰি। কিন্তু ৰাজনীতি বিষয়ক সু পৰামৰ্শ দিবলৈ উপযুক্ত স্থান আৰু পাত্ৰ ভেদে কেতিয়াও পিছ পৰা নাছিল। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা সাহিত্যিকহে—ৰাজনৈতিক নাছিল। {{gap}}আসাম নিউচ কাকত এইদৰে প্ৰায় ৩।৪ বছৰ সুকলমে চলি ১৮৮৫ খৃষ্টাব্দৰ জুলাই মাহৰ পৰা আন আলোচনী কাকতৰ যি দশা হয় সেই একে দশা হল অৰ্থাৎ কাকতৰ মৃত্যু ঘটিল। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই নিজে লিখিছে যে “মই চৰকাৰী কামৰ পৰা অবসৰ পোৱাৰ পাচত ইং ১৮৮২ খৃষ্টাব্দত দেশহিতৈষী কিছুমান অসমীয়া ভদ্ৰলোকে আসাম নিউচ নামেৰে এখন ইংৰাজী অসমীয়া সাপ্তাহিক বাতৰি<noinclude></noinclude> 3yo33k9qertuq7m1p6mjqiqp11on9x6 104 69555 258740 188165 2026-09-09T15:22:27Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258740 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৬৯}}</noinclude>কাকত চলাবলৈ স্থিৰ কৰি মোক তাৰ সম্পাদক নিযুক্ত কৰাত ম‍ই তিনিবছৰ মান আনৰ অধিক সহায়তা নোপোৱাকৈ একে হাতে সেই কাকত চলাওঁ কিন্তু কওঁতে বেজাৰ লাগে যে সি চিৰজীবী নহল।” আসাম নিউচ কাকতৰ অকাল মৃত্যু হোৱাত আমাৰ মানুহত বাদেও বঙ্গদেশৰ প্ৰসিদ্ধ বাগ্মী সুৰেন্দ্ৰ নাথ বানাৰ্জ্জীয়ে বেঙ্গলী কাকতত সেই বিষয়ে দুখ প্ৰকাশ কৰে। {{Dhr|1em}} {{Rule|5em}}<noinclude></noinclude> bmm3vnmea4w86vmljjjrfl07uwdpj60 104 69556 258778 188166 2026-09-10T04:18:01Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258778 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{larger|'''তৃতীয় আধ্যা'''}}}} {{center|{{larger|'''বিবিধ বিষয়'''}}}} {{center|{{x-larger|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অসমীয়া ভাষা প্ৰচলন}}}} {{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অসমীয়া ভাষা প্ৰচলন সম্পৰ্কে কোৱাৰ আগেয়ে এইটো জানিব লাগিব যে দেশাধিকাৰ সকলৰ ভ্ৰমত আৰু সেই ভ্ৰম সংশোধন কৰিবলৈ সময়মুৰি অসমীয়াৰ উপযুক্ত লোকৰ অভাৱত “অসম দেশত বঙ্গালী ভাষাৰ বৰ আদৰ আছিল, মাতৃ ভাষাক সকলোৱেই ঘিণাইছিল—স্কুলত বঙ্গালী, কছাৰিত বঙ্গালী, ডেকাবিলাকৰ আলাপত বঙ্গালী, আৰু তেওঁলোকৰ চিঠিতো বঙ্গালী ভাষাহে চলিছিল। সকলোৱে ৰঙ্গিনী বঙ্গীয়াক সঙ্গিনী কৰি লৈছিল, বঙ্গভাষা সকলোৰে বুকুৰ কুটুম হৈ উঠিছিল।” এই বঙ্গলা ভাষাৰ ঠাইত অসমীয়া ভাষা প্ৰচলন কৰিবলৈ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই অশেষ পুৰুষাৰ্থ কৰিছিল। ৰায় বাহাদুৰ কনকলাল বৰুৱাই লিখিছে যে “অসমীয়া ভাষা যে বঙ্গলা ভাষাৰ অপভ্ৰংশ নহয় এই কথা বুজাবলৈ তেওঁ ইংৰাজী বঙ্গলা সাময়িক পত্ৰিকা বিলাকত এই বিষয়ে বহুত প্ৰৱন্ধ লিখিছিল। তেওঁ<noinclude></noinclude> q49ol9bm9306jx5yrat29g6cemjozt6 104 69557 258779 188167 2026-09-10T04:27:05Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258779 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৭১}}</noinclude><section begin="A" />বঙ্গলা কাকতত সুন্দৰ প্ৰৱন্ধ লিখা বহুতে নেজানে। অসমীয়া ভাষা লৈ যুদ্ধ তেওঁৰ দিনত ভালকৈ এবাৰ হৈ গৈছিল। বহুমূৰীয়া দৈত্যৰ নিচিনা মিছা কথা মৰিও নমৰে। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই এবাৰ মাৰি যোৱা দৈত্য আকৌ সজীৱ হৈ মুখ মেলি উঠাত দ্বিতীয় বাৰ শ্ৰদ্ধাপদ শ্ৰীযুত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই তীক্ষ্ণ বাণেৰে তাক বধ কৰিলে।” হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই অসমীয়া ভাষা প্ৰচলন সম্পৰ্কে পদে পদে বাদ বিতণ্ডা কৰিব লগীয়া হৈছিল। আন কি অসমীয়া বৰ্ণমালাৰ “ৱ” আখৰটো প্ৰচলন সম্পৰ্কে তেওঁৰ বিস্তৰ লিখা লিখি হৈছিল। গুৱাহাটী কলেজিয়েট স্কুল মেগেজিনত (প্ৰথম বছৰ, ৩য় সংখ্যা) প্ৰকাশিত শ্ৰীযুত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী দেৱে লিখা অসমীয়া “ৱ” আখৰ আৰু হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা শীৰ্ষক প্ৰৱন্ধই ইয়াৰ বিশিষ্ট প্ৰমাণ দিব। {{Dhr|1em}} {{Rule|4em}} {{Dhr|1em}} <section end="A" /> <section begin="B" />{{center|{{X-larger|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অসমীয়া ‘ৱ' আখৰ}}}} {{gap}}"অসমীয়া বৰ্ণমালা বিশেষকৈ তাৰ ‘ৱ’ আখৰটো সম্বন্ধে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই চৰকাৰৰ লগত কিমান যুঁজিব লগা হৈছিল, সেই বিষয়ে অনুসন্ধান কৰি যি জানিব পাৰিছো, তাক তলত প্ৰকাশ কৰিলো। ইংৰাজী ১৮২৬ চনৰ ২৪ ফেব্ৰুৱাৰি তাৰিখে মান আৰু ইংৰাজৰ ভিতৰত যি সন্ধিপত্ৰ ইয়াণ্ডাবু চহি কৰা হল, তাৰ চৰ্ত্ত মতে মানে অসমদেশখন ইংৰাজক দান কৰিলে। সেই দিন ধৰি এই দেশখনৰ ৰজা ইংৰাজ হল। ইংৰাজে অসম দেশ লোৱাৰপৰা ১০ বছৰ মানলৈকে <section end="B" /><noinclude></noinclude> lyj6lvyn4kfhrsal73t3nektdl0s0jk 104 69558 258782 188168 2026-09-10T04:38:21Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258782 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৭২|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude>আদালত আদিত অসমীয়া ভাষাই চলি আছিল। কিন্তু আচম্বিতে অসমীয়া ভাষাৰ সলনি বঙ্গালী ভাষাক আদালতৰ ভাষা কৰা হল আৰু আমাৰ গাৱঁলীয়া পাঠশালাবিলাকতো বঙ্গালী ভাষা পঢ়োৱা নিয়ম চলিল। তেতিয়া আমাৰ দেশখনক বঙ্গদেশৰ এক অংশ বুলি ধৰি, বঙ্গদেশৰ দুৱলীয়া লাটেই শাসন কৰিছিল। বঙ্গদেশৰ শাসন কৰ্ত্তা স্যাৰ জৰ্জ কেম্বেলৰ দিনলৈকে আমাৰ দেশৰ আদালত আৰু স্কুলবিলাকত বঙ্গ ভাষাকে পঢ়োৱা হৈছিল। সেই কাল ডোখৰত বঙ্গ ভাষাই আমাৰ মানুহৰ মনক বৰকৈ দখল কৰিছিল। অসমীয়া ভাষাৰ গুৰিয়াল হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই অসমীয়া মানুহৰ লগত বঙ্গালী ভাষাৰে আলাপ কৰা দৃশ্যটো এবাৰ হেপাহ পলাই চাবৰ মন নেযায় নে? ইংৰাজী ১৮৭৩ সনত বঙ্গদেশৰ দুৱলীয়া লাট স্যাৰ জৰ্জ্জ কেম্বেলৰ যত্নত অসম দেশৰ আদালত আৰু স্কুলবিলাকত অসমীয়া ভাষা চলাবৰ কথা হল। তেতিয়া অসমীয়া ভাষাত আখৰ চিনোৱা কোনো কিতাপ নথকাত স্যাৰ জৰ্জ্জ কেম্বেলে আদি পাঠ এখন যি ভালকৈ লিখি দিব তেওঁক ৫০০৲ টকা বটা দিব বুলি জাননী দিয়াত, অনেকে তেনে কিতাপ লিখিলে কিন্তু হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই লিখা আদিপাঠকে কিতাপ বচা সমিতিয়ে সকলোতকৈ ভাল বুলি মত দিয়াত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই সেই ৫০০৲ টকা বটা পালে। সেই সময়ত মৰ্টিন বোলা চাহাব এজন আমাৰ দেশৰ শিক্ষা বিভাগৰ পৰিদৰ্শক আছিল। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ আদি পাঠত 'ৱ' আখৰটো দিয়া সম্বন্ধে মাৰ্টিন চাহাবে ঘোৰ আপত্তি কৰিলে। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই তেওঁৰ আত্মজীৱন চৰিতত এই বিষয়ে লিখিছে “মোৰ আদিপাঠ ছপাৰ সময়ত স্কুল ইনস্পেক্টৰ মাৰ্টিন {{hws|চাহা|চাহাবেও}}<noinclude></noinclude> o4es2ipe7ywguhc00uf92foor0zakfy 258783 258782 2026-09-10T04:38:51Z BabulB 104 258783 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৭২|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude>আদালত আদিত অসমীয়া ভাষাই চলি আছিল। কিন্তু আচম্বিতে অসমীয়া ভাষাৰ সলনি বঙ্গালী ভাষাক আদালতৰ ভাষা কৰা হল আৰু আমাৰ গাৱঁলীয়া পাঠশালাবিলাকতো বঙ্গালী ভাষা পঢ়োৱা নিয়ম চলিল। তেতিয়া আমাৰ দেশখনক বঙ্গদেশৰ এক অংশ বুলি ধৰি, বঙ্গদেশৰ দুৱলীয়া লাটেই শাসন কৰিছিল। বঙ্গদেশৰ শাসন কৰ্ত্তা স্যাৰ জৰ্জ কেম্বেলৰ দিনলৈকে আমাৰ দেশৰ আদালত আৰু স্কুলবিলাকত বঙ্গ ভাষাকে পঢ়োৱা হৈছিল। সেই কাল ডোখৰত বঙ্গ ভাষাই আমাৰ মানুহৰ মনক বৰকৈ দখল কৰিছিল। অসমীয়া ভাষাৰ গুৰিয়াল হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই অসমীয়া মানুহৰ লগত বঙ্গালী ভাষাৰে আলাপ কৰা দৃশ্যটো এবাৰ হেপাহ পলাই চাবৰ মন নেযায় নে? {{gap}}ইংৰাজী ১৮৭৩ সনত বঙ্গদেশৰ দুৱলীয়া লাট স্যাৰ জৰ্জ্জ কেম্বেলৰ যত্নত অসম দেশৰ আদালত আৰু স্কুলবিলাকত অসমীয়া ভাষা চলাবৰ কথা হল। তেতিয়া অসমীয়া ভাষাত আখৰ চিনোৱা কোনো কিতাপ নথকাত স্যাৰ জৰ্জ্জ কেম্বেলে আদি পাঠ এখন যি ভালকৈ লিখি দিব তেওঁক ৫০০৲ টকা বটা দিব বুলি জাননী দিয়াত, অনেকে তেনে কিতাপ লিখিলে কিন্তু হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই লিখা আদিপাঠকে কিতাপ বচা সমিতিয়ে সকলোতকৈ ভাল বুলি মত দিয়াত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই সেই ৫০০৲ টকা বটা পালে। সেই সময়ত মৰ্টিন বোলা চাহাব এজন আমাৰ দেশৰ শিক্ষা বিভাগৰ পৰিদৰ্শক আছিল। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ আদি পাঠত 'ৱ' আখৰটো দিয়া সম্বন্ধে মাৰ্টিন চাহাবে ঘোৰ আপত্তি কৰিলে। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই তেওঁৰ আত্মজীৱন চৰিতত এই বিষয়ে লিখিছে “মোৰ আদিপাঠ ছপাৰ সময়ত স্কুল ইনস্পেক্টৰ মাৰ্টিন {{hws|চাহা|চাহাবেও}}<noinclude></noinclude> 40zuur0jo5qqi8ph45zflieu7dh7sn3 104 69559 258781 188169 2026-09-10T04:36:41Z BabulB 104 258781 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৭৩}}</noinclude>{{hwe|বেও|চাহাবেও}} সেইটো আখবৰ ( অৰ্থাৎ ৱ ) ব্যৱহাৰৰ বাধা জন্মাইছিল 3 পাচে বিস্তৰ লেখালেখিব বিষয়ত বৰ অন্তত তেওঁ নিজৰ ভ্ৰম বুজিব পাৰিলে আৰু স্কুলৰ কিতাপত তাৰ ব্যৱ- হাৰৰ নিমিত্তে চিফ কমিশ্যনাৰৰ আড্ডা ললে।” হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই তেওঁৰ ছাত্ৰ জীৱনৰে পৰা এই ‘ব’ আখৰটো অসমীয়া বৰ্ণমালাৰ ভিতৰত ৰাখিবৰ নিমিত্তে বিশেষ যুদ্ধ কৰিব লগীয়া হৈছিল। আসাম দেশত পোন প্ৰথমে শিৱসাগৰ জিলাত আমেৰিকান বেপটিষ্ট মিশ্যন সমাজে ১৮৪০ ইং চনত ছাপাখানা স্থাপন কৰি তাৰ পৰা ‘অৰুণো- দয়' বুলি এখন মাহেকীয়া কাকত ১৮৪৬ ইং চনৰ পৰা উলিয়ায়। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই সেই কাকতত প্ৰৱন্ধ আদি লিখিবলৈ ধৰে। তেওঁ এই বিষয়ে আত্ম-জীৱন চৰিত্ৰত এই দৰে লিখিছে “যেতিয়া মিশ্যনেৰিবিলাকৰ গুৰিলৈ নিতৌ যাবলৈ ধৰিলোঁ, তেতিয়াৰপৰা “অৰুণোদয়েৰে” সৈতে মোৰ সম্বন্ধ আৰু দৃঢ় হল; তাতে মই তাৰ বৰ্ণবিন্যাস সংশোধনৰ নিমিত্তে যত্ন কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। মোৰ এই চেষ্টাত নিধি নেভি ফেয়াৰোৱেল নামেৰে এটা দেশী খ্ৰীষ্টিয়ানৰপৰা বৰ বাধা পাইছিলোঁ, সি তাৰ গুৰু বুাউন চাহাবৰ বৰ্ণ- বিন্যাসৰ প্ৰণালীৰ পৰা এক আঙ্গুলো লৰচৰ হোৱাকে মহা পাপ যেন ভাবিছিল। পৰিশেষত মোৰ যত্ন সফল হল হয়, তথাপি ৱ আখৰটোৰ ব্যৱহাৰ চলোৱা অসম্ভৱ যেন বোধ হল। তাৰ কথাত নিধিয়ে জনচেৰেক প্ৰাচীন ডাঙ্গ- ৰীয়াৰো মত লৈছিল। সেই বিষয়ত ঘাই আপত্তি আছিল এইটো যে সেই আখৰ আমেৰিকাৰ পৰা ঢলাই আনিব লাগিব; কিন্তু মিশ্যন সভাই অধিক ব্যয় কৰিবলৈ মান্তি নহয়৷ মই গুৱাহাটীলৈ অহাৰ পাচত পাদ্ৰী ডক্টৰ কম্‌ফৰ্ট<noinclude></noinclude> 0yipfgc76ki9aj5o1x17q34bcuss5i5 258784 258781 2026-09-10T04:44:47Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258784 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৭৩}}</noinclude>{{hwe|বেও|চাহাবেও}} সেইটো আখৰৰ (অৰ্থাৎ ৱ) ব্যৱহাৰৰ বিষয়ত বৰ বাধা জন্মাইছিল; পাচে বিস্তৰ লেখালেখিৰ অন্তত তেওঁ নিজৰ ভ্ৰম বুজিব পাৰিলে আৰু স্কুলৰ কিতাপত তাৰ ব্যৱহাৰৰ নিমিত্তে চিফ কমিশ্যনাৰৰ আজ্ঞা ললে।” {{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই তেওঁৰ ছাত্ৰ জীৱনৰে পৰা এই ‘ব’ আখৰটো অসমীয়া বৰ্ণমালাৰ ভিতৰত ৰাখিবৰ নিমিত্তে বিশেষ যুদ্ধ কৰিব লগীয়া হৈছিল। আসাম দেশত পোন প্ৰথমে শিৱসাগৰ জিলাত আমেৰিকান বেপ্‌টিষ্ট মিশ্যন সমাজে ১৮৪০ ইং চনত ছাপাখানা স্থাপন কৰি তাৰ পৰা ‘অৰুণোদয়' বুলি এখন মাহেকীয়া কাকত ১৮৪৬ ইং চনৰ পৰা উলিয়ায়। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই সেই কাকতত প্ৰৱন্ধ আদি লিখিবলৈ ধৰে। তেওঁ এই বিষয়ে আত্ম-জীৱন চৰিত্ৰত এই দৰে লিখিছে “যেতিয়া মিশ্যনেৰিবিলাকৰ গুৰিলৈ নিতৌ যাবলৈ ধৰিলোঁ, তেতিয়াৰপৰা “অৰুণোদয়েৰে” সৈতে মোৰ সম্বন্ধ আৰু দৃঢ় হল; তাতে মই তাৰ বৰ্ণবিন্যাস সংশোধনৰ নিমিত্তে যত্ন কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। মোৰ এই চেষ্টাত নিধি লেভি ফেয়াৰোৱেল নামেৰে এটা দেশী খ্ৰীষ্টিয়ানৰপৰা বৰ বাধা পাইছিলোঁ, সি তাৰ গুৰু ব্ৰাউন চাহাবৰ বৰ্ণবিন্যাসৰ প্ৰণালীৰ পৰা এক আঙ্গুলো লৰচৰ হোৱাকে মহা পাপ যেন ভাবিছিল। পৰিশেষত মোৰ যত্ন সফল হল হয়, তথাপি ৱ আখৰটোৰ ব্যৱহাৰ চলোৱা অসম্ভৱ যেন বোধ হল। তাৰ কথাত নিধিয়ে জনচেৰেক প্ৰাচীন ডাঙ্গৰীয়াৰো মত লৈছিল। সেই বিষয়ত ঘাই আপত্তি আছিল এইটো যে সেই আখৰ আমেৰিকাৰ পৰা ঢলাই আনিব লাগিব; কিন্তু মিশ্যন সভাই অধিক ব্যয় কৰিবলৈ মান্তি নহয়৷ মই গুৱাহাটীলৈ অহাৰ পাচত পাদ্ৰী ডক্‌টৰ কম্‌ফৰ্ট<noinclude></noinclude> sph5mgldvpfvz8bemh6x1rrjkenyihr 104 69560 258815 188170 2026-09-10T05:16:07Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258815 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৭৪|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude>চাহাবৰ সহায়তাৰ দ্বাৰা এই বিষয়ৰ সকলো আপত্তিৰ খণ্ডন হল আৰু ‘ৱ'ৰ ব্যৱহাৰ চলিল।' {{gap}}যি জনে মিশ্যনৰি ছাপাখানাত 'ৱ' ব্যবহাৰ কৰাবৰ নিমিত্তে ইমান যত্ন কৰিছিল, তেওঁ নিজে লিখা কিতাপৰপৰা সেই আখৰটো তুলি দিবলৈ যে নিদিব সি একো আচৰিত কথা নহয়। তেওঁ এই বিষয়ে প্ৰতিবাদ কৰি ১৮৭৪ চনৰ ২৪ এপ্ৰিল তাৰিখে ইনিস্পেক্টৰ চাহাবলৈ লিখে। ইনিস্পেক্টৰ চাহাবে ১৩ মে তাৰিখে বৰুৱালৈ এই বুলি উত্তৰ দিয়ে “আপুনি উদাহৰণ স্বৰূপে যি তিনিটা শব্দ 'ৱ' আখৰ ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ লিখা অসম্ভৱ বুলি লিখিছে, মই দেখোন সেই কেইটা শব্দ এটা বঙ্গালী অভিধানত ‘ৱ’ নথকাকৈয়ে পাইছোঁ। মই দেখাত এই আখৰটো একেবাৰেই অদৰ্কাৰি, কিয়নো 'য়' আখৰটোৱেই সম্পূৰ্ণৰূপে তাৰ ঠাই লব পাৰে। বঙ্গালী আৰ অসমীয়া বৰ্ণমালা সংস্কৃত বৰ্ণমালাৰপৰা ওলাইছে বুলি স্বীকাৰ কৰা হয়, অথচ সংস্কৃত বৰ্ণমালাতে এনে এটা আখৰ নাই। এই আখৰটো বৰ্ণমালাত ঠাই দিলে বৰ্ণবিন্যাসৰে সামঞ্জস্য নাইকিয়া হব। ক্ৰিয়াবাচক পদবিলাক কেতিয়াবা 'ৱা' দি লিখা হব আৰু কেতিয়াবা ‘য়া' দি লিখা হব; যেনে মোৰ আগত থকা এখন অসমীয়া কিতাপত আছে ‘যোৱা’ আৰু "নিয়া" কিন্তু বঙ্গালীত হলে দুয়োটা শব্দ ‘য়' দি লিখা হয় আৰু সিহঁতৰ উচ্চাৰণৰো একো ব্যতিক্ৰম নহয়।” তেওঁ আৰু জানিবলৈ দিয়ে যে ৱ আখৰটো নহলে নচলাৰ কিবা দস্তুৰ বা কাৰণ থাকিলে চীফ কমিচনাৰ চাহাবৰ আগত জনাবলৈ লিখিব লাগে। আৰু সেই চিঠিতে ইয়াকো লিখা হয় যে চীফ কমিচনাৰে চৰ থলত স, ৰৰ থলত ঢ়, ঝৰ থলত জ, দৰ থলত<noinclude></noinclude> if3n5mbf62hq6l40uvs5xyk3kzhwu3h 104 69561 258834 188171 2026-09-10T05:51:36Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258834 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৭৫}}</noinclude>ড, সব থলত হ এনেবিলাক পৰিবৰ্ত্তন কেতিয়াও সহ্য নকৰে।<ref>{{gap}}The letter no. 381G_dated 8th May 1874 from the Secy to the Chief Commissioner to the Inspector of Schools, Assam. {{gap}}"It has been brought to the Chief Commissioner's notice that the Assamese have aidel one letter to the Sanskrit alphabet—the letter in question is thus fromel ৱ. The Chief Commissioner would not accept an addition to the most scientific of alphabets unless there are historical grounds for it. The Chief Commissioner was of opinion that it (the Sanskrit alphabet) was the most exhaustive of alphabets." </ref>কৰ্ণেল কিটিং তেতিয়া আমাৰ দেশৰ চীফ কমিচনাৰ আছিল। ১৮৭৪ চনত বহ্মপুত্ৰ উপত্যকাক বঙ্গদেশৰপৰা আঁতৰাই চীফ কমিচনাৰৰ তলতীয়া কৰি এটা বেলেগ শাসন বিভাগ পতা হয় আৰু কৰ্ণেল কিটিংএই আমাৰ প্ৰথম চীফ কমিচনাৰ মকৰৰ হয়। তেওঁৰ শাসনৰ কালতে আমাৰ 'ৱ' বপুৰীৰ এনে যোৱা-থোৱা অৱস্থা ঘটে। কপালৰ জোৰ আছিল বাবে সি হেমচন্দ্ৰৰ নিচিনা এজন বেজবৰুৱাৰ হাতত পৰিল, নহলে কেতিয়াবাই অসমীয়৷ ‘ৱকাৰ’ বৈতৰণি পাৰ হৈ গলহেঁতেন। {{gap}}ইনিস্পেক্টৰ চাহাবৰ ওপৰত লিখা চিঠিৰ উত্তৰ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই এনে ৰজিতা খুৱাই দিলে যে গভৰ্ণমেন্টে যি কেইটা বিষয়ত আপত্তি কৰিছিল, এটাই কেইটা বিষয়তে হেমচন্দ্ৰ<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> oufbydck94e0cbr72hagc1s0husswkp 258836 258834 2026-09-10T05:52:34Z BabulB 104 258836 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৭৫}}</noinclude>ড, সব থলত হ এনেবিলাক পৰিবৰ্ত্তন কেতিয়াও সহ্য নকৰে।<ref>The letter no. 381G_dated 8th May 1874 from the Secy to the Chief Commissioner to the Inspector of Schools, Assam.<br/> "It has been brought to the Chief Commissioner's notice that the Assamese have aidel one letter to the Sanskrit alphabet—the letter in question is thus fromel ৱ. The Chief Commissioner would not accept an addition to the most scientific of alphabets unless there are historical grounds for it. The Chief Commissioner was of opinion that it (the Sanskrit alphabet) was the most exhaustive of alphabets." </ref>কৰ্ণেল কিটিং তেতিয়া আমাৰ দেশৰ চীফ কমিচনাৰ আছিল। ১৮৭৪ চনত বহ্মপুত্ৰ উপত্যকাক বঙ্গদেশৰপৰা আঁতৰাই চীফ কমিচনাৰৰ তলতীয়া কৰি এটা বেলেগ শাসন বিভাগ পতা হয় আৰু কৰ্ণেল কিটিংএই আমাৰ প্ৰথম চীফ কমিচনাৰ মকৰৰ হয়। তেওঁৰ শাসনৰ কালতে আমাৰ 'ৱ' বপুৰীৰ এনে যোৱা-থোৱা অৱস্থা ঘটে। কপালৰ জোৰ আছিল বাবে সি হেমচন্দ্ৰৰ নিচিনা এজন বেজবৰুৱাৰ হাতত পৰিল, নহলে কেতিয়াবাই অসমীয়৷ ‘ৱকাৰ’ বৈতৰণি পাৰ হৈ গলহেঁতেন। {{gap}}ইনিস্পেক্টৰ চাহাবৰ ওপৰত লিখা চিঠিৰ উত্তৰ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই এনে ৰজিতা খুৱাই দিলে যে গভৰ্ণমেন্টে যি কেইটা বিষয়ত আপত্তি কৰিছিল, এটাই কেইটা বিষয়তে হেমচন্দ্ৰ<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> m6sv5o0lrw21af4a8doi7iolggpdt8s 258837 258836 2026-09-10T05:53:10Z BabulB 104 258837 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৭৫}}</noinclude>ড, সব থলত হ এনেবিলাক পৰিবৰ্ত্তন কেতিয়াও সহ্য নকৰে।<ref>{{gap}}The letter no. 381G_dated 8th May 1874 from the Secy to the Chief Commissioner to the Inspector of Schools, Assam.<br/> {{gap}}"It has been brought to the Chief Commissioner's notice that the Assamese have aidel one letter to the Sanskrit alphabet—the letter in question is thus fromel ৱ. The Chief Commissioner would not accept an addition to the most scientific of alphabets unless there are historical grounds for it. The Chief Commissioner was of opinion that it (the Sanskrit alphabet) was the most exhaustive of alphabets." </ref>কৰ্ণেল কিটিং তেতিয়া আমাৰ দেশৰ চীফ কমিচনাৰ আছিল। ১৮৭৪ চনত বহ্মপুত্ৰ উপত্যকাক বঙ্গদেশৰপৰা আঁতৰাই চীফ কমিচনাৰৰ তলতীয়া কৰি এটা বেলেগ শাসন বিভাগ পতা হয় আৰু কৰ্ণেল কিটিংএই আমাৰ প্ৰথম চীফ কমিচনাৰ মকৰৰ হয়। তেওঁৰ শাসনৰ কালতে আমাৰ 'ৱ' বপুৰীৰ এনে যোৱা-থোৱা অৱস্থা ঘটে। কপালৰ জোৰ আছিল বাবে সি হেমচন্দ্ৰৰ নিচিনা এজন বেজবৰুৱাৰ হাতত পৰিল, নহলে কেতিয়াবাই অসমীয়৷ ‘ৱকাৰ’ বৈতৰণি পাৰ হৈ গলহেঁতেন। {{gap}}ইনিস্পেক্টৰ চাহাবৰ ওপৰত লিখা চিঠিৰ উত্তৰ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই এনে ৰজিতা খুৱাই দিলে যে গভৰ্ণমেন্টে যি কেইটা বিষয়ত আপত্তি কৰিছিল, এটাই কেইটা বিষয়তে হেমচন্দ্ৰ<noinclude>{{Rule|}}</noinclude> 4vpujy226dd9075oocqwvarjipldjs6 104 69562 258840 188172 2026-09-10T06:00:02Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258840 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|৭৬|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|}}</noinclude>বৰুৱাৰ মতেই সঁচা বুলি প্ৰমাণিত হল। তেওঁ লিখিলে যে অসমীয়া ৱ আখৰটোৱে ইংৰাজী V আৰু W এই দুইটা আখৰৰ মাতক বুজায় যেনে ৱেদ, দেৱ, কেশৱ, শিৱ আৰু যেনে হোৱা, লোৱা, খোৱা ইত্যাদি আৰু তেওঁ প্ৰমাণ কৰি দেখুৱালে যে ৱ ৰ ঠাইত য় ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ হলে শব্দবিলাকৰ অকল যে উচ্চাৰণ ভুল হব এনে নহয়, সিহঁতৰ অৰ্থও বেলেগ হব। বৰ্ণমালাত ৰ আৰু য় দুয়োটা আখৰ ৰাখিলে বৰ্ণবিন্যাসত অনেক বেমেজ!লি ঘটিব বুলি যি কোৱা হৈছিল সেইটো তেনেই অমূলক; কিয়নো অসমীয়া ভাষাত সেই বিষয়ে দুটা সুন্দৰ নিয়ম আছে যেনে উ, ঊ, ও আৰু ঔকাৰান্ত শব্দবিলাকৰ পিচত ৱ হয় আৰু ই ঈ আৰু ঐকাৰন্ত শব্দৰ পিচত য় হয়। বিশেষত ‘ৰ’ আখৰটো অতি পুৰণি কালৰ পৰা আমাৰ ভাষাত চলি আহিছে। মহাপুৰুষীয়া ধৰ্ম্মৰ প্ৰতিস্থাপক শঙ্কৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ লেখাত ‘ৱ’ আখৰৰ স্পষ্ট ব্যৱহাৰ আছে। যিবোৰ মানুহে সংস্কৃত নাজানে বা বঙ্গালী আখৰৰ সহায়েৰে সংস্কৃত পঢ়িছে, তেনে মানুহেহে সংস্কৃত ভাষাত ‘ৱ’ আখৰ নাই বুলি কব পাৰে। শব্দকল্পদ্ৰতম বা উইলচন চাহাবৰ সংস্কৃত অভিধান চালেই তাৰ প্ৰমাণ ওলাব। অৱশ্যে বঙ্গলা ভাষাৰ বৰ্ণমালাত ‘ৱ’ আখৰৰ উচ্চাৰণ বুজাব লগা হয়। ডাক্তৰ কেৰি চাহাবে তেওঁৰ বঙ্গলা অভিধানৰ পাতনিত কৈছে যে বঙ্গালী ভাষাত ‘ৱ’আখৰটোৰ অভাব, তেওঁ সংস্কৃতমূলক ভাষাৰ শব্দবোৰ লেখোতে বৰকৈ অনুভৱ কৰিছিল। অসমীয়া মানুহে সংস্কৃত বৰ্ণমালাত এটা নতুন আখৰ যোগ দিব খুজিছে বুলি যি মত প্ৰকাশ কৰা হৈছে সি একেবাৰেই ভুল।<noinclude></noinclude> pr6bztw6d9avbu9db54p2e757gk2xbq 104 69563 258785 188173 2026-09-10T04:53:38Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258785 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৭৭}}</noinclude>এইবোৰ যুক্তি পাই গবৰ্ণমেন্টে ‘ৱ’ আখৰ সম্বন্ধে যি আপত্তি কৰিছিল তাক উঠাই ললে আৰু তেতিয়াৰ পৰাহে আমাৰ ভাষাৰ ছপা কিতাপবিলাকত ‘ৱ’ আখৰৰ চলতি হ'ল। যিবোৰ শব্দৰ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই কৰা বৰ্ণবিন্যাসত গবৰ্ণমেন্টে দোষ ধৰিছিল, সেইবোৰ সম্বন্ধেও অনেক তৰ্কাতৰ্কিৰ পিচত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰেই জয় হ'ল। ইনিস্পেক্টৰ চাহাবৰ চিঠিৰ উত্তৰত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই এইদৰে সামৰণি মাৰিছিল। {{gap}}"Lastly I solicit liberty to say that Assamese is my mother tongue and I have paid particular attention to it for upwards of 18 years past and have also written and published 4 or 5 books in the language, one of which is a grammar of the same. Besides I possess a tolerably fair knowledge of Sanskrit which is abmittedly the parent of Assamese. Such being the case, if I cannot write good and elegant Assamese, I can at least, I think, write the language correctly in every respect.” {{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ পৰা এনে যুক্তিপূৰ্ণ আৰু খাতাং সমিধান পাই গবৰ্ণমেন্টে আৰু ইনিস্পেক্টৰ চাহাবে ‘ৱ’ আখৰ যে নিতান্ত লাগতিয়াল তাক বুজিব পাৰিলে আৰু বৰ্ণবিন্যাসৰ বিষয়ে তেওঁ যি মত দিছিল তাকো গ্ৰহণ কৰিলে। অসমীয়া ভাষা এটা মাৰাত্মক ঋস্টৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা পৰিল। {{Dhr|1em}} {{Rule|4em}}<noinclude></noinclude> iyptmxq51l388u9yr6fufey9xsrxn7r 258787 258785 2026-09-10T04:56:06Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258787 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত|৭৭}}</noinclude>এইবোৰ যুক্তি পাই গবৰ্ণমেন্টে ‘ৱ’ আখৰ সম্বন্ধে যি আপত্তি কৰিছিল তাক উঠাই ললে আৰু তেতিয়াৰ পৰাহে আমাৰ ভাষাৰ ছপা কিতাপবিলাকত ‘ৱ’ আখৰৰ চলতি হ'ল। যিবোৰ শব্দৰ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই কৰা বৰ্ণবিন্যাসত গবৰ্ণমেন্টে দোষ ধৰিছিল, সেইবোৰ সম্বন্ধেও অনেক তৰ্কাতৰ্কিৰ পিচত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰেই জয় হ'ল। ইনিস্পেক্টৰ চাহাবৰ চিঠিৰ উত্তৰত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই এইদৰে সামৰণি মাৰিছিল। {{gap}}"Lastly I solicit liberty to say that Assamese is my mother tongue and I have paid particular attention to it for upwards of 18 years past and have also written and published 4 or 5 books in the language, one of which is a grammar of the same. Besides I possess a tolerably fair knowledge of Sanskrit which is abmittedly the parent of Assamese. Such being the case, if I cannot write good and elegant Assamese, I can at least, I think, write the language correctly in every respect.” {{gap}}হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ পৰা এনে যুক্তিপূৰ্ণ আৰু খাতাং সমিধান পাই গবৰ্ণমেন্টে আৰু ইনিস্পেক্টৰ চাহাবে ‘ৱ’ আখৰ যে নিতান্ত লাগতিয়াল তাক বুজিব পাৰিলে আৰু বৰ্ণবিন্যাসৰ বিষয়ে তেওঁ যি মত দিছিল তাকো গ্ৰহণ কৰিলে। অসমীয়া ভাষা এটা মাৰাত্মক ঋস্টৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা পৰিল। {{Dhr|1em}} {{Rule|4em}}<noinclude></noinclude> poqo4otjosfybz105v5cd2b3yrl1yyj 104 69564 258869 188174 2026-09-10T06:52:49Z BabulB 104 258869 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Himashree Borah" /></noinclude>{{center|{{X-larger|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অসমীয়া ভাষা}}}} {{gap}}অসমীয়া ভাষা সম্পৰ্কে সেই সময়ত কিছুমান মানুহৰ এটা ভুল ধাৰণা আছিল। এক শ্ৰেণীৰ মানুহে কৈ ফুৰি- ছিল যে “অসমীয়া ভাষা আন একো নহয় কেৱল আহম জাতিৰ ভাষাহে।” এনেয়ে অসমীয়া ভাষা বঙ্গালীৰ অপভ্ৰংশ বুলি বৃথা জনৰৱ উঠিছিল। তাতে আকৌ আমাৰ মাজত আমাৰ ভাষা লৈ মত ভেদ হোৱাটো মানুহৰ অমঙ্গলজনক হৈছিল। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই এই ভুল ধাৰণা জনসমাজৰপৰা আঁতৰ কৰিছিল। তেওঁ লিখিছিল— {{gap}}“অনেকে ভাবিব পাৰে যে, আহম জাতিৰ ভাষাক বা আহম জাতিৰ ভাষাৰপৰা ওলোৱা এটা ভাষাক অসমীয়া ভাষা বোলা যায়; কিন্তু সেই কথা নহয়, এই আসাম [অসম] দেশ পূৰ্ব্বে চুটিয়া, বাৰভূঞা আৰু কছাৰীৰ অধীন আছিল; আৰু সেই সময়ত এই দেশত থকা হিন্দু বিলাকৰ কোনো এক বেলেগ ভাষা আছিল। পাছত শ্যাম দেশী আহম জাতি ইয়ালৈ আহি ৰজা হয়। সিবিলাকৰ সেই কালৰ ভাষা আৰু ধৰম যে বেলেগ আছিল ইয়াক সক- লোৱে জানে। যদিও অহম জাতিয়ে এই দেশৰ ৰাজত্ব পোৱাত সিবিলাকৰ ভাষা ইয়াত চলা সম্ভৱ আছিল, তথাপি বোধ হয়, সেই সময়ত তেওঁবিলাকৰ লগত ইয়ালৈ অহা মানুহৰ সংখ্যা অতি অলপ হেতু আপোনাৰ ভাষাতকৈ এই<noinclude></noinclude> dv49h2ahq598n8x7qytk23gt32is5fp 104 69628 258833 257456 2026-09-10T05:47:30Z Rajdweep nlb 2118 258833 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৪৭}}</noinclude>{{center|{{larger|'''সপ্তদশ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{larger|'''বুৰঞ্জী— মানৰ অত্যাচাৰ'''}}}} {{gap}}চন্দ্ৰকান্ত ৰজা ভাগি যোৱাৰ পিছত মান সেনাপতিয়ে যোগেশ্বৰ নামৰ গোহাঁই এজনক নামমাত্ৰ ৰজা পাতি নিজেই উজনি অসম কঠোৰৰূপে শাসন কৰিবলৈ ধৰিলে। সেই বছৰ মানহঁতে বাৰিষাৰ কেইমাহ চলাচল নকৰি আগেয়ে লুটি-পুটি অনা গৰু-ম’হ কাটি খাই বাৰিষাটো কটালে তাৰ পিছত কাতি মাহ সোমোৱা মাত্ৰকে সিহঁতে উজনিফালৰ পৰা ক্ৰমে ভাটিলৈ আৰু উজনিৰ শদিয়াৰ ফাললৈকো, মাজুলীৰ ফাললৈকো দিগ্বিজয় কৰিবলৈ ওলাল। মাজুলীত সিহঁতে প্ৰায় জনপ্ৰাণী শূন্য পালে। সিহঁত উত্তৰ লক্ষীমপুৰৰ ফাললৈকো গ'ল। তাতো সিহঁতে মানুহ কাটি-মাটি গাঁৱে-ভূঁয়ে জুই লগাই নথৈ অত্যাচাৰ কৰিলে। শদিয়ালৈ যদিও মিঙ্গিমাহা নিজে গৈছিল তথাপি শদিয়াখোৱা গোহাঁইৰ আৰু তেওঁৰ সৈন্যসকল আৰু ধনেশ্বৰ, কমল গোহাঁই এই সেনাপতি দুজনৰ বীৰত্বত আৰু কৌশল শদিয়াত মান তেনেই ঘাটি উলটি আহিল। মাজুলীত মানে উপদ্ৰৱ কৰিব নোৱৰাৰ কাৰণ হৈছিল মাজুলীৰ মানুহ প্ৰায় সকলোবিলাকেই হয় ডাঠ হাবিৰ মাজে মাজে পলাই আছিল নতুবা মাজুলী এৰি পলাই গৈছিল। চন্দ্ৰকান্ত ৰজা পলাই যোৱা শুনি মাজুলীৰ চাৰিসত্ৰীয়া আৰু বৰ বাৰ্জনীয়া মহাপুৰুষীয়া সকলোবিলাক সত্ৰৰে অধিকাৰসকল উদাসীন ভকতসকলৰ সৈতে মান পাৰ হৈ নোযোৱাৰ আগেয়ে নাৱেৰে গুৱাহাটীলৈ পলাই গৈছিল আৰু গুৱাহাটীৰ দুয়ো পাৰে নৈৰ দাঁতিয়ে দাঁতিয়ে নাওবিলাক ৰাখি ওপৰত বাহৰ সাজি সাজি বাস কৰি আছিল। {{gap}}গুৱাহাটী পাই চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই কিছুমান অসমীয়া সৈন্যই মানৰ লগত অলপ যুঁজি তিষ্ঠিব নোৱাৰিলে। ৰজা আৰু সন্ত-মহন্ত সকলোৱেই নাৱেৰেই পলাই ভটিয়াই গৈ গোৱালপাৰা এলেকাত ৰ'লগৈ। মানে গুৱাহাটী, জাগি, কলীয়াবৰ, এইবিলাক ঠাইত কোঠ মাৰি অলপ অলপ সৈন্য সেই কোঠবিলাকত থৈ আকৌ উজাই গ’ল। মান উজাই যোৱা শুনি চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই গোৱালপাৰা, কামৰূপ এইবিলাক ঠাইৰ পৰা কিছুমান সৈন্য গোটাই আৰু গোৱালপাৰাৰ সিফালৰ পৰা কিছুমান হিন্দুস্থানী আৰু শিখ সৈন্য আনি গুৱাহাটীলৈ উজাই আহি তাত মানৰ তাকৰীয়া সৈন্য পাই গুৱাহাটী, তাৰ পিছত ক্ৰমে ক্ৰমে জাগি, কলিয়াবৰ এই ঠাইবিলাক অধিকাৰ কৰি গুৱাহাটীত তেওঁ ৰাজধানী পাতিলে। তেওঁৰ আশ্বাসতে উজনিৰ সত্ৰাধিকাৰ আৰু ভকত বৈষ্ণৱসকলো আকৌ গুৱাহাটীলৈ আহি আগৰ ঠায়ে ঠায়ে বাহৰ সাজি ৰ’ল।<noinclude></noinclude> kkvrjdoeyhx8p7h2xo380btd52t1g9c 104 69629 258786 188489 2026-09-10T04:55:27Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258786 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৪৬|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>তাৰ দোষ ধৰিব। আৰু আগত এই বাৰিষা বতৰটো লৈও পৰ্বত-পাহাৰ পাৰ হৈ যাব নোৱাৰিব। সেই দেখি তেওঁ তেওঁৰ সৈন্য-সামন্তৰ সৈতে শীতকাললৈকে থাকিব। শীতকাল পৰিলেহে তেওঁবিলাক যাব। এই ছমাহে তেওঁবিলাকক খোৰাক-পোছাক দি ৰাখিব লাগিব। ৰজাই বৰবৰুৱা আৰু ই দুজনা বিষয়াৰ হতুৱাই প্ৰায় দহ-বাৰ দিনৰ বাটৰ পৰা হ’লেও ৰচদ আৰু কাপোৰ-কানি অনাই দিব লাগিব। {{gap}}মিঙ্গিমাহাৰ এনেকুৱা সমিধানত চন্দ্ৰকান্ত ৰজা বৰ ম্ৰিয়মান হ’ল। সিংহাসন পুনৰ লভি যিটো আনন্দ পাইছিল সেইটো গৈ নিৰানন্দত পৰিল। একো উপায় নেদেখি ৰজাই মিঙ্গিমাহাৰ সৈন্যৰ খোৰাক-পোছাক যোগোৱাৰ ভাৰ পাতাল বৰবৰুৱাৰ আৰু জন্মি পিয়লিৰ ওপৰতে সম্পূৰ্ণকৈ থ’লে। তেওঁবিলাক তিনিও আৰু এমাহমানলৈকে মানুহক বুজাই-বঢ়াই ৰচদ, কাপোৰ-কানি গোটাই-পিটাই দিলে; কিন্তু সেইবেলি ৰংপুৰ অঞ্চলত চ’তৰে পৰা জেঠলৈকে বৰষুণ এটোপা নোহোৱাত আহুখেতি একেবাৰেই নহ'ল। যিবিলাক প্ৰজাই নিজৰ গাঁও, ঘৰ-দুৱাৰৰ মায়া এৰি পলাই নগৈছিল সেইসকলৰ নিজৰে খাবৰ নোহোৱা হ’লত আলু-কচু খানি সিজাই খাই প্ৰাণ ৰক্ষা কৰাত পৰিছিল। মানক এইবিলাক কাৰণত পাতাল বৰুৱাই ৰচদ যোগাব নোৱৰাত পৰিল। মানৰ সেনাপতিয়ে তেতিয়া চন্দ্ৰকান্ত ৰজাক একো নজনোৱাকৈ মানহঁতক নিজৰ নিজৰ খোৰাক গাঁও-ভূঁই লুটি খাবলৈ দিলে। সেনাপতিৰ আদেশ পাই মানহঁতে গাঁওবিলাকৰ পৰা ধান, চাউল, হাঁহ, কুকুৰা, গৰু, ছাগলী ধৰি ধৰি অনাৰ লগে লগে গাঁৱে-ভূঁয়ে অসমীয়া তিৰোতাৰ বল কৰি সতীত্ব নাশ কৰিব ধৰাত পাতাল বৰুৱাই মিঙ্গিমাহাক এনেকুৱা অত্যাচাৰটো নিবাৰণ কৰিবলৈ খটাত মিঙ্গিমাহাই ৰজাক একো নজনাই নিজেই আদেশ দি পাতাল বৰুৱাক পেট ফালি মাৰি পেলালে। তাৰ পিছত মিঙ্গিমাহাই তাৰ সেনাবিলাকক ওচৰৰ গাঁও-ভূঁইবিলাক লুট-পাট কৰিবলৈ মুকলি হুকুম দিলে। মানহঁতে বস্তু-বাহানি লুট কৰাৰ লগে লগে যেতিয়াই আকৌ ঠায়ে ঠায়ে অসমীয়া তিৰোতাৰ সতীত্ব নাশ কৰিব ধৰিলে তেতিয়াই দুই-চাৰি অসমীয়া প্ৰজায়ো দুই-চাৰিটা মানক যেই টঙনিয়াই মাৰিলে সেই মানবিলাক বলিয়া কুকুৰৰ দৰে হৈ অসমীয়া মানুহক কাটি-মাৰি নাশ কৰিব ধৰিলে— অসমীয়া গাঁওবিলাকত জুই লগাই দিলে আৰু এইদৰে জেঠ, আহাৰ, শাওণ এই তিনিমাহ শিৱসাগৰ আৰু লক্ষীমপুৰৰো কোনো কোনো ঠাই উপান্ত কৰিলে। মানৰ এনেকুৱাবিলাক অত্যাচাৰ দেখি চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই এনিশা মানে বুজ নোপোৱাকৈ ল’ৰা-তিৰোতাৰে সৈতে লগত বিশ্বাসী শৰীৰ ৰক্ষক দুজন আহোম সেনা লৈ নিশাৰ নিশাটো নাৱেৰে দিখৌৱেদি ভটিয়াই ব্ৰহ্মপুত্ৰ ওলালগৈ আৰু তাৰ পৰা ভটিয়াই ভটিয়াই গুৱাহাটী পালেগৈ।<noinclude></noinclude> i8qh3ytoxikaost5g55d2q4kdmqkxco 104 69630 258790 188490 2026-09-10T05:05:02Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258790 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৪৫}}</noinclude>দেখুৱাই সকলোৰে ভাল পোৱাৰ পাত্ৰ হ’ল। কৃষ্ণদাসীয়ে অনেককে কৃষ্ণৰ কথা শুনালে। তেওঁ লীলাবিলাক বৰ্ণাই বৰ্ণাই ক'লে। কৃষ্ণৰ বিষয়ে ৰাগ, পদ, গীত, গাই গাই শুনালে। দেউৰী বা শক্তি উপাসক মানুহ আহি গোসাঁনীৰ বিষয়ে সুধিলে শ্ৰৱণানন্দে সেই বিষয়ে সাত্ত্বিক ভাবৰ, শুদ্ধাচাৰ শাক্ত ধৰ্ম ক'বলৈ ধৰিলে। শিৱক ভালপোৱাসকলক শিৱৰ বিষয়ে সুধিলে আমাৰ ঊধ্ববাহুৱেও সাত্ত্বিক ভাবৰ ধৰ্ম উপদেশ দিব ধৰিলে। অনেক সময়তে গাঁৱলীয়া আহোম আৰু চুতীয়া আৰু আন আন হিন্দু প্ৰজাসকলে কৃষ্ণদাসীক লৈ গৈ তেওঁৰ হতুৱাই ৰাজহুৱা নামত নাম পদ লগোৱাই দি নাম গোৱাবলৈ ধৰিলে। নাম নজনা মানুহেও নাম গাবলৈ শিকিলে। শৈৱ পন্থৰ মানুহেও তেওঁক মাজে মাজে নি শিৱৰ নাম গোৱাব ধৰিলে। শাক্ত পন্থৰসকলে ও তেওঁৰ হতুৱাই গোসাঁনীৰ নাম গোৱালে। এইদৰে সকলো মানুহৰে মন ধৰ্মৰ ফাললৈ, দেশৰ ফাললৈ আকৰ্ষণ কৰিলে। কৃষ্ণদাসীৰ ওচৰলৈ যোৱা মানুহৰ ভিতৰত ধনেশ্বৰ চুতীয়া নামৰ ডেকা এজন জেঠ, আহাৰ মাহৰে পৰা সঘনে গৈছিল আৰু কৃষ্ণদাসীক অকপটভাৱে ভক্তি কৰি ধনেশ্বৰ ডেকাই কৃষ্ণৰ বিষয়ে শিক্ষা লভিছিল। পিছত যেতিয়া দৈৱদুৰ্বিপাকত সি ষাঁড়ত পৰি তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰত উছৰ্গীকৃত হৈছিল তেতিয়া এই কৃষ্ণদাসীয়ে তেওঁৰ বিভূতিৰ বলেৰে, বিশেষকৈ এই ধনেশ্বৰ নিৰ্দোষী আৰু তেওঁৰ ওচৰত কৃষ্ণত শৰণ লোৱা বাবে, ধনেশ্বৰৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিছিল। এই বিষয়ে ইয়াত বহলাই ক’বৰ সকাম নাই। এই নিঃকিনে ‘লিখা তাম্ৰেশ্বৰী মন্দিৰ’ নামৰ উপন্যাসত সবিশেষ পাব। {{center|{{x-larger|ষোড়শ অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|ৰংপুৰত— মিঙ্গিমাহা আৰু চন্দ্ৰকান্ত}}}} {{gap}}মিঙ্গিমাহা সেনাপতিৰ অনুগ্ৰহত যদিওবা চন্দ্ৰকান্ত সিংহ ৰজা হ’ল, তথাপি তেওঁৰ সুখ আৰু ৰাজত্ব স্থায়ী নহ'ল। পাতাল বৰবৰুৱাই মানে পতা বুঢ়াগোহাঁই—জন্মি আৰু বৰগোহাঁই— পিয়লিৰে সৈতে দুমাহলৈকে মানহঁতক সুকলমে ৰচদ পাতি দিলে। কিন্তু দুমাহৰ পিছৰ পৰা তেওঁবিলাকেও গাঁও-ভূইৰ পৰা আনকি নৈৰ সিপাৰে থকা মাজুলীৰ সত্ৰবিলাকৰ পৰাও ৰচদ-পত্ৰ আনিও মানহঁতক জোখাৰে ৰচদ দিব নোৱৰাত পৰি তলে তলে ৰজাক মানক বিদায় দিবলৈ খাটিলে। তেওঁলোকৰ খাটনি অনুসাৰে এদিন মান সেনাপতি মিঙ্গিমাহা ক্যাডেউঙক বৰুৱাই লৈ চন্দ্ৰকান্ত সিংহ স্বৰ্গদেৱে ক’লে— “সেনাপতি। ভাই ৰজালৈ এতিয়া আপোনাসকলে মোৰ পৰা পত্ৰ-সন্দেশ লৈ উলটি যাওকগৈ।” {{Gap}}ৰজাৰ এই কথাত মিঙ্গিমাহাই ক’লে যে “তেওঁক সিংহাসনত থাপি ইমান সোনকালে উলটি গ'লে ৰাজ্যত আকৌ বিশৃংখলা ঘটিব৷ আৰু তাত বৰ্মাৰ ৰজাইও<noinclude></noinclude> 27ysk7uv90hkhtsdtut8ys353dpbbdi 258832 258790 2026-09-10T05:46:52Z Rajdweep nlb 2118 258832 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৪৫}}</noinclude>দেখুৱাই সকলোৰে ভাল পোৱাৰ পাত্ৰ হ’ল। কৃষ্ণদাসীয়ে অনেককে কৃষ্ণৰ কথা শুনালে। তেওঁ লীলাবিলাক বৰ্ণাই বৰ্ণাই ক'লে। কৃষ্ণৰ বিষয়ে ৰাগ, পদ, গীত, গাই গাই শুনালে। দেউৰী বা শক্তি উপাসক মানুহ আহি গোসাঁনীৰ বিষয়ে সুধিলে শ্ৰৱণানন্দে সেই বিষয়ে সাত্ত্বিক ভাবৰ, শুদ্ধাচাৰ শাক্ত ধৰ্ম ক'বলৈ ধৰিলে। শিৱক ভালপোৱাসকলক শিৱৰ বিষয়ে সুধিলে আমাৰ ঊধ্ববাহুৱেও সাত্ত্বিক ভাবৰ ধৰ্ম উপদেশ দিব ধৰিলে। অনেক সময়তে গাঁৱলীয়া আহোম আৰু চুতীয়া আৰু আন আন হিন্দু প্ৰজাসকলে কৃষ্ণদাসীক লৈ গৈ তেওঁৰ হতুৱাই ৰাজহুৱা নামত নাম পদ লগোৱাই দি নাম গোৱাবলৈ ধৰিলে। নাম নজনা মানুহেও নাম গাবলৈ শিকিলে। শৈৱ পন্থৰ মানুহেও তেওঁক মাজে মাজে নি শিৱৰ নাম গোৱাব ধৰিলে। শাক্ত পন্থৰসকলে ও তেওঁৰ হতুৱাই গোসাঁনীৰ নাম গোৱালে। এইদৰে সকলো মানুহৰে মন ধৰ্মৰ ফাললৈ, দেশৰ ফাললৈ আকৰ্ষণ কৰিলে। কৃষ্ণদাসীৰ ওচৰলৈ যোৱা মানুহৰ ভিতৰত ধনেশ্বৰ চুতীয়া নামৰ ডেকা এজন জেঠ, আহাৰ মাহৰে পৰা সঘনে গৈছিল আৰু কৃষ্ণদাসীক অকপটভাৱে ভক্তি কৰি ধনেশ্বৰ ডেকাই কৃষ্ণৰ বিষয়ে শিক্ষা লভিছিল। পিছত যেতিয়া দৈৱদুৰ্বিপাকত সি ষাঁড়ত পৰি তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰত উছৰ্গীকৃত হৈছিল তেতিয়া এই কৃষ্ণদাসীয়ে তেওঁৰ বিভূতিৰ বলেৰে, বিশেষকৈ এই ধনেশ্বৰ নিৰ্দোষী আৰু তেওঁৰ ওচৰত কৃষ্ণত শৰণ লোৱা বাবে, ধনেশ্বৰৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিছিল। এই বিষয়ে ইয়াত বহলাই ক’বৰ সকাম নাই। এই নিঃকিনে ‘লিখা তাম্ৰেশ্বৰী মন্দিৰ’ নামৰ উপন্যাসত সবিশেষ পাব। {{center|{{x-larger|'''ষোড়শ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{x-larger|'''ৰংপুৰত— মিঙ্গিমাহা আৰু চন্দ্ৰকান্ত'''}}}} {{gap}}মিঙ্গিমাহা সেনাপতিৰ অনুগ্ৰহত যদিওবা চন্দ্ৰকান্ত সিংহ ৰজা হ’ল, তথাপি তেওঁৰ সুখ আৰু ৰাজত্ব স্থায়ী নহ'ল। পাতাল বৰবৰুৱাই মানে পতা বুঢ়াগোহাঁই—জন্মি আৰু বৰগোহাঁই— পিয়লিৰে সৈতে দুমাহলৈকে মানহঁতক সুকলমে ৰচদ পাতি দিলে। কিন্তু দুমাহৰ পিছৰ পৰা তেওঁবিলাকেও গাঁও-ভূইৰ পৰা আনকি নৈৰ সিপাৰে থকা মাজুলীৰ সত্ৰবিলাকৰ পৰাও ৰচদ-পত্ৰ আনিও মানহঁতক জোখাৰে ৰচদ দিব নোৱৰাত পৰি তলে তলে ৰজাক মানক বিদায় দিবলৈ খাটিলে। তেওঁলোকৰ খাটনি অনুসাৰে এদিন মান সেনাপতি মিঙ্গিমাহা ক্যাডেউঙক বৰুৱাই লৈ চন্দ্ৰকান্ত সিংহ স্বৰ্গদেৱে ক’লে— “সেনাপতি। ভাই ৰজালৈ এতিয়া আপোনাসকলে মোৰ পৰা পত্ৰ-সন্দেশ লৈ উলটি যাওকগৈ।” {{Gap}}ৰজাৰ এই কথাত মিঙ্গিমাহাই ক’লে যে “তেওঁক সিংহাসনত থাপি ইমান সোনকালে উলটি গ'লে ৰাজ্যত আকৌ বিশৃংখলা ঘটিব৷ আৰু তাত বৰ্মাৰ ৰজাইও<noinclude></noinclude> rrmd4q744407s5wp0a188abp34tzpkq 104 69631 258812 188491 2026-09-10T05:15:24Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258812 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৪৪|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>আনিবলৈ আদেশ দিলে। জন্মি পিয়লিয়ে চোৰাংচোৱা লগাই চন্দ্ৰকান্ত ৰজালৈ নিৰ্ভয় আৰু পত্ৰ সন্দেশ দি মানুহ পঠিয়ালে। সেই মানুহে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাক বিচাৰি মৰঙ্গিৰ পৰা সপৰিবাৰে ৰংপুৰলৈ আনিলে আৰু ৰংপুৰ পোৱা মাত্ৰেই মিঙ্গিমাহা ক্যাডেউঙে তেওঁক অভ্যৰ্থনা কৰি বৰ্মা ৰজাৰ আদেশমতে আকৌ অসমৰ বজা পাতিলে। ৰজা পাতি উঠি চন্দ্ৰকান্ত ৰজাক তেওঁবিলাকৰ খোৰাকী যোগাবলৈ জনালে। চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই পাতাল বৰবৰুৱাৰ গাতে সেইটো ভাৰ থৈ নামমাত্ৰ ৰজা হৈ কাৰেঙত ৰ’ল। মিঙ্গিমাহায়ে একপ্ৰকাৰ ৰজা হৈ বুঢ়াগোহাঁইৰ ফৈদৰ যাকে য’তে পালে ত’তে কাটিলে আৰু পুৰন্দৰ সিংহ আৰু ৰুচিনাথ গোহাঁইক ধৰি নিবলৈ এজাক মান সেনা গুৱাহাটীলৈ পঠিয়ালে কিন্তু মান গুৱাহাটী গৈ পোৱাৰ আগেয়ে পুৰন্দৰ সিংহ গুৱাহাটীৰ পৰা পলাই বংগদেশৰ চিলামাৰি পালেগৈ আৰু তাৰ পৰা মানক খেদি অসম উদ্ধাৰ কৰি তেওঁক দিবলৈ ইংৰাজ কোম্পানীক খাটিব ধৰিলে। {{center|{{x-larger|পঞ্চদশ অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|শদিয়াত}}}} {{gap}}আমাৰ কৃষ্ণদাসীয়ে চূণপোৰা পাই পুৰন্দৰ সিংহ ৰজাৰ চিঠি শদিয়াখোৱা গোহাঁইক দিলে। ৰজাৰ চিঠি পাই তেওঁ সাধু দুজনক আৰু কৃষ্ণদাসীক আস্ত কৰি তেওঁৰ হাউলিৰ পৰা প্ৰায় পোৱা মাইল আঁৰত থকা এটা শিৱ মন্দিৰৰ সংলগ্ন ঘৰ এটাত থাকিবলৈ দি ক'লে যে এতিয়া যেতিয়াই চ’ত-ব’হাগ মাহ পৰিল তেতিয়াই তেওঁ সাধু দুজনক আৰু কৃষ্ণদাসীক পৰশুৰাম কুণ্ডলৈ কোনো ৰকমেই পঠিয়াব নোৱাৰে কিয়নো অলপ বৰষুণ পৰিব ধৰিলেই পৰশুৰামলৈ যাবলৈ অসাধ্য হয়। সৰু সৰু জান-জুৰিবিলাকেই একোটা প্ৰবল, অতি খৰতৰ নৈ হৈ পাৰ হ’ব পৰা অসাধ্য হৈ উঠে। সেই দেখি তেওঁবিলাকে অন্ততঃ দুৰ্গাপূজাৰ পিছলৈকে বাট চাব লাগিব। এই ছমাহে তেওঁবিলাকে শদিয়া চূণপোৰা এইবিলাক ঠাইতে থাকিব পাৰে। তেওঁবিলাকক তেওঁ মাহে মাহে খাবলৈ সিধা ভেজা দিব। তেওঁবিলাকে গাঁও-ভূঁইবিলাকৰ পৰা খুজি-মাগিও আনিব পাৰিব। তাত তেওঁ কোনো হকা—বধা নকৰিব। তেওঁলোকে মানুহক ধৰ্মৰ উপদেশো দিব পাৰিব। শদিয়াখোৱা গোহাঁইৰ এনেকুৱা আস্ত-আদৰ পাই তেওঁবিলাকে তিনিও হৃষ্টচিত্তে চূণপোৰাৰ সেই শিৱ মন্দিৰতে ৰ’ল। {{gap}}তেওঁবিলাকৰ ওচৰলৈ— বিশেষ কৃষ্ণদাসীৰ নাম-গুণত আকৃষ্ট হৈ কি চুতীয়া, কি মিৰি, কি আহোম, কি হিন্দু, কোঁচ, কলিতা, আনকি মিচিমি মানুহো তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ অহা-যোৱা লগালে৷ তেওঁবিলাকেও সকলোকে আস্ত-আদৰ কৰি দয়া-মৰম<noinclude></noinclude> ayfei2e8t4ufumr1yn5rq8p9kmkm3u9 258831 258812 2026-09-10T05:46:03Z Rajdweep nlb 2118 258831 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৪৪|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>আনিবলৈ আদেশ দিলে। জন্মি পিয়লিয়ে চোৰাংচোৱা লগাই চন্দ্ৰকান্ত ৰজালৈ নিৰ্ভয় আৰু পত্ৰ সন্দেশ দি মানুহ পঠিয়ালে। সেই মানুহে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাক বিচাৰি মৰঙ্গিৰ পৰা সপৰিবাৰে ৰংপুৰলৈ আনিলে আৰু ৰংপুৰ পোৱা মাত্ৰেই মিঙ্গিমাহা ক্যাডেউঙে তেওঁক অভ্যৰ্থনা কৰি বৰ্মা ৰজাৰ আদেশমতে আকৌ অসমৰ বজা পাতিলে। ৰজা পাতি উঠি চন্দ্ৰকান্ত ৰজাক তেওঁবিলাকৰ খোৰাকী যোগাবলৈ জনালে। চন্দ্ৰকান্ত ৰজাই পাতাল বৰবৰুৱাৰ গাতে সেইটো ভাৰ থৈ নামমাত্ৰ ৰজা হৈ কাৰেঙত ৰ’ল। মিঙ্গিমাহায়ে একপ্ৰকাৰ ৰজা হৈ বুঢ়াগোহাঁইৰ ফৈদৰ যাকে য’তে পালে ত’তে কাটিলে আৰু পুৰন্দৰ সিংহ আৰু ৰুচিনাথ গোহাঁইক ধৰি নিবলৈ এজাক মান সেনা গুৱাহাটীলৈ পঠিয়ালে কিন্তু মান গুৱাহাটী গৈ পোৱাৰ আগেয়ে পুৰন্দৰ সিংহ গুৱাহাটীৰ পৰা পলাই বংগদেশৰ চিলামাৰি পালেগৈ আৰু তাৰ পৰা মানক খেদি অসম উদ্ধাৰ কৰি তেওঁক দিবলৈ ইংৰাজ কোম্পানীক খাটিব ধৰিলে। {{center|{{x-larger|'''পঞ্চদশ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{x-larger|'''শদিয়াত'''}}}} {{gap}}আমাৰ কৃষ্ণদাসীয়ে চূণপোৰা পাই পুৰন্দৰ সিংহ ৰজাৰ চিঠি শদিয়াখোৱা গোহাঁইক দিলে। ৰজাৰ চিঠি পাই তেওঁ সাধু দুজনক আৰু কৃষ্ণদাসীক আস্ত কৰি তেওঁৰ হাউলিৰ পৰা প্ৰায় পোৱা মাইল আঁৰত থকা এটা শিৱ মন্দিৰৰ সংলগ্ন ঘৰ এটাত থাকিবলৈ দি ক'লে যে এতিয়া যেতিয়াই চ’ত-ব’হাগ মাহ পৰিল তেতিয়াই তেওঁ সাধু দুজনক আৰু কৃষ্ণদাসীক পৰশুৰাম কুণ্ডলৈ কোনো ৰকমেই পঠিয়াব নোৱাৰে কিয়নো অলপ বৰষুণ পৰিব ধৰিলেই পৰশুৰামলৈ যাবলৈ অসাধ্য হয়। সৰু সৰু জান-জুৰিবিলাকেই একোটা প্ৰবল, অতি খৰতৰ নৈ হৈ পাৰ হ’ব পৰা অসাধ্য হৈ উঠে। সেই দেখি তেওঁবিলাকে অন্ততঃ দুৰ্গাপূজাৰ পিছলৈকে বাট চাব লাগিব। এই ছমাহে তেওঁবিলাকে শদিয়া চূণপোৰা এইবিলাক ঠাইতে থাকিব পাৰে। তেওঁবিলাকক তেওঁ মাহে মাহে খাবলৈ সিধা ভেজা দিব। তেওঁবিলাকে গাঁও-ভূঁইবিলাকৰ পৰা খুজি-মাগিও আনিব পাৰিব। তাত তেওঁ কোনো হকা—বধা নকৰিব। তেওঁলোকে মানুহক ধৰ্মৰ উপদেশো দিব পাৰিব। শদিয়াখোৱা গোহাঁইৰ এনেকুৱা আস্ত-আদৰ পাই তেওঁবিলাকে তিনিও হৃষ্টচিত্তে চূণপোৰাৰ সেই শিৱ মন্দিৰতে ৰ’ল। {{gap}}তেওঁবিলাকৰ ওচৰলৈ— বিশেষ কৃষ্ণদাসীৰ নাম-গুণত আকৃষ্ট হৈ কি চুতীয়া, কি মিৰি, কি আহোম, কি হিন্দু, কোঁচ, কলিতা, আনকি মিচিমি মানুহো তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ অহা-যোৱা লগালে৷ তেওঁবিলাকেও সকলোকে আস্ত-আদৰ কৰি দয়া-মৰম<noinclude></noinclude> pfagf809kdaminlbx5st50u5036uog7 104 69632 258819 188492 2026-09-10T05:21:23Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258819 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৪৩}}</noinclude>কোনোৰকমে ৰংপুৰৰ চাৰিওফালৰ পৰা প্ৰায় পাঁচ হেজাৰ ৰণুৱা গোটাই সেই ৰণুৱাৰেই বৰবৰুৱাক মানক আগভেটী নাজিৰা মানতে ধৰিবলৈ পঠিয়ালে। বৰবৰুৱাই ৰূপচিং চুবেদাৰক সেনাপতি পাতি সেই ৰণুৱা লৈ গৈ নাজিৰাত কোঠ মাৰিলে। ইফালে ৰজা আৰু বুঢ়াগোহাঁই, বৰগোহাঁই তিনিও আৰু সৈন্য-সামন্ত গোটাবলৈ হয় চেষ্টা কৰিলে কিন্তু আৰু এহেজাৰ কি দুহেজাৰতকৈ আৰু সৈন্য গোটাব নোৱাৰিলে কিয়নো এনেয়ে মানুহ তাকৰ তাতে মানুহবিলাক দুফলীয়া। যিসকল প্ৰজা পেটে পেটে চন্দ্ৰকান্তৰ ফলীয়া আছিল সেইসকলে মান অহা শুনিয়েই পলাব ধৰিলে। অগত্যা একো উপায় নাপাই বুঢ়াগোহাঁই, ৰজা, বৰগোহাঁই তিনিও নাৱেৰে দিখৌয়েদি সপৰিবাৰে ভটিয়ালে আৰু প্ৰায় এমাহ সেই নাৱৰে তেওঁবিলাকে কলিয়াবৰ পাই তাতে কোঠ মাৰি ৰ’ল। ইফালে বৰবৰুৱাৰ সৈন্যই মান সৈন্যৰ সৈতে নাজিৰাত সংঘৰ্ষ হ’ল। দুয়ো পক্ষে তয়াময়া ৰণ হ’ল। মানৰ দহ হেজাৰ সৈন্যৰ লগত অসমীয়া পাঁচ হেজাৰ সৈন্য থাৱৰিব নোৱাৰিলে। ৰণত ঘাটি অসমীয়া সৈন্য দহোদিশে পলাল। মানে বৰবৰুৱা আৰু ৰূপচিং চুপবেদাৰ দুয়োকো জীয়াই জীয়াই ধৰি বন্দী কৰি ল’লে। তাৰ পিছত নগৰলৈ আহি নগৰ অধিকাৰ কৰিলে। মিঙ্গিমাহা ক্যাডেউঙেই অসমৰ হৰ্তা-কৰ্তা বিধাতা হ’ল। জন্মি, পিয়লি তাৰ মন্ত্ৰী আৰু ৰচিদ-পত্ৰ যোগোৱা বিষয়া হ’ল বৰবৰুৱাক মানৰ সেনাপতি মিঙ্গিমাহাই তেওঁৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ কৰা বাবে কাটিলে, বৰগোহাঁইকো পাষণ্ডহঁতে বুড়াগোহাঁইৰ ফলীয়া বুলি ভাবি কাটিলে। বৰবৰুৱাৰ স্থলত পাতাৰ নামেৰে কছাৰী এজনক বৰবৰুৱা পাতিলে। ৰূপচিং চুবেদাৰক জন্মি পিয়লিক গতাই দিলে। সিহঁতে পিতৃহন্তাক নিজ হাতে এদিন তাৰ আঙুলি এটাকে কাটি আনি দিন বা হাত এখনকে কাটি এইদৰে সাতদিনে যন্ত্ৰণা দি দি মাৰিলে। বদন বৰফুকনক গুপুতভাৱে হত্যা কৰাৰ প্ৰতিশোধ ৰূপচিঙে এইদৰে পালে। {{center|{{x-larger|চতুৰ্দ্দশ অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|মানৰ উৎপাত}}}} {{gap}}পাতালক বৰবৰুৱা পাতি মানে প্ৰায় এমাহলৈকে পাতাল আৰু জন্মি পিয়লিৰ হতুৱাই ওচৰৰ ঠাইবিলাকৰ পৰা মানুহে এৰি যোৱা ঘৰ-দুৱাৰবিলাকৰ ধান-চাউল, গৰু-ম’হ, ছাগলী, হাঁহ, পাৰ, কুকুৰা, গাহৰি গোটাই গোটাই আনি মিঙ্গিমাহাক ৰচদ দিলে। অসমীয়া মানুহ লগাই মান সৈন্য থাকিবলৈ বাহৰো কৰি দিলে। মিঙ্গিমাহা ক্যাডেউঙে নগৰ অধিকাৰ কৰি উঠিয়েই জন্মি পিয়লিক চন্দ্ৰকান্ত ৰজাক বিচাৰি<noinclude></noinclude> tkyohpb3g32v98s6muo8a3q9kqg6q8w 258830 258819 2026-09-10T05:45:34Z Rajdweep nlb 2118 258830 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৪৩}}</noinclude>কোনোৰকমে ৰংপুৰৰ চাৰিওফালৰ পৰা প্ৰায় পাঁচ হেজাৰ ৰণুৱা গোটাই সেই ৰণুৱাৰেই বৰবৰুৱাক মানক আগভেটী নাজিৰা মানতে ধৰিবলৈ পঠিয়ালে। বৰবৰুৱাই ৰূপচিং চুবেদাৰক সেনাপতি পাতি সেই ৰণুৱা লৈ গৈ নাজিৰাত কোঠ মাৰিলে। ইফালে ৰজা আৰু বুঢ়াগোহাঁই, বৰগোহাঁই তিনিও আৰু সৈন্য-সামন্ত গোটাবলৈ হয় চেষ্টা কৰিলে কিন্তু আৰু এহেজাৰ কি দুহেজাৰতকৈ আৰু সৈন্য গোটাব নোৱাৰিলে কিয়নো এনেয়ে মানুহ তাকৰ তাতে মানুহবিলাক দুফলীয়া। যিসকল প্ৰজা পেটে পেটে চন্দ্ৰকান্তৰ ফলীয়া আছিল সেইসকলে মান অহা শুনিয়েই পলাব ধৰিলে। অগত্যা একো উপায় নাপাই বুঢ়াগোহাঁই, ৰজা, বৰগোহাঁই তিনিও নাৱেৰে দিখৌয়েদি সপৰিবাৰে ভটিয়ালে আৰু প্ৰায় এমাহ সেই নাৱৰে তেওঁবিলাকে কলিয়াবৰ পাই তাতে কোঠ মাৰি ৰ’ল। ইফালে বৰবৰুৱাৰ সৈন্যই মান সৈন্যৰ সৈতে নাজিৰাত সংঘৰ্ষ হ’ল। দুয়ো পক্ষে তয়াময়া ৰণ হ’ল। মানৰ দহ হেজাৰ সৈন্যৰ লগত অসমীয়া পাঁচ হেজাৰ সৈন্য থাৱৰিব নোৱাৰিলে। ৰণত ঘাটি অসমীয়া সৈন্য দহোদিশে পলাল। মানে বৰবৰুৱা আৰু ৰূপচিং চুপবেদাৰ দুয়োকো জীয়াই জীয়াই ধৰি বন্দী কৰি ল’লে। তাৰ পিছত নগৰলৈ আহি নগৰ অধিকাৰ কৰিলে। মিঙ্গিমাহা ক্যাডেউঙেই অসমৰ হৰ্তা-কৰ্তা বিধাতা হ’ল। জন্মি, পিয়লি তাৰ মন্ত্ৰী আৰু ৰচিদ-পত্ৰ যোগোৱা বিষয়া হ’ল বৰবৰুৱাক মানৰ সেনাপতি মিঙ্গিমাহাই তেওঁৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ কৰা বাবে কাটিলে, বৰগোহাঁইকো পাষণ্ডহঁতে বুড়াগোহাঁইৰ ফলীয়া বুলি ভাবি কাটিলে। বৰবৰুৱাৰ স্থলত পাতাৰ নামেৰে কছাৰী এজনক বৰবৰুৱা পাতিলে। ৰূপচিং চুবেদাৰক জন্মি পিয়লিক গতাই দিলে। সিহঁতে পিতৃহন্তাক নিজ হাতে এদিন তাৰ আঙুলি এটাকে কাটি আনি দিন বা হাত এখনকে কাটি এইদৰে সাতদিনে যন্ত্ৰণা দি দি মাৰিলে। বদন বৰফুকনক গুপুতভাৱে হত্যা কৰাৰ প্ৰতিশোধ ৰূপচিঙে এইদৰে পালে। {{center|{{x-larger|'''চতুৰ্দ্দশ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{x-larger|'''মানৰ উৎপাত'''}}}} {{gap}}পাতালক বৰবৰুৱা পাতি মানে প্ৰায় এমাহলৈকে পাতাল আৰু জন্মি পিয়লিৰ হতুৱাই ওচৰৰ ঠাইবিলাকৰ পৰা মানুহে এৰি যোৱা ঘৰ-দুৱাৰবিলাকৰ ধান-চাউল, গৰু-ম’হ, ছাগলী, হাঁহ, পাৰ, কুকুৰা, গাহৰি গোটাই গোটাই আনি মিঙ্গিমাহাক ৰচদ দিলে। অসমীয়া মানুহ লগাই মান সৈন্য থাকিবলৈ বাহৰো কৰি দিলে। মিঙ্গিমাহা ক্যাডেউঙে নগৰ অধিকাৰ কৰি উঠিয়েই জন্মি পিয়লিক চন্দ্ৰকান্ত ৰজাক বিচাৰি<noinclude></noinclude> rpwpzgfk12xo2567geukq4mlpg9eutx 104 69633 258826 188493 2026-09-10T05:30:59Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258826 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৪২|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>পণ্ডিতসকলে যি বিধান দিছে সেইবিলাক কৰিব পাৰে তাত আমাৰ বাধা দিবলৈ একো নাই। অৱশ্যে ম‍ই বলি কটাৰ বিৰোধী। ম’হ বলি নিদিয়াকৈয়ে চণ্ডী মাৱৰ পূজা হ’ব পাৰে। কিন্তু যিহকে স্বৰ্গদেৱে কৰক নকৰক মই মাগনীৰ মতে হ’লে সমস্ত অসমীয়া ৰাইজেই ঈশ্বৰত সৰ্বভৰসা ৰাখি; ঈশ্বৰৰ নাম-গুণ লৈ আপোনাৰ ভিতৰত হাই-দন এৰি সকলোকে একে মুঠি হৈ দেশৰ হকে, ধৰ্মৰ হকে যদি প্ৰাণ দিবলৈ সাজু হ’ব পাৰে তেন্তে যিটো বিপ্লৱ আহিব লাগিছে সেইটো বাধা দি ৰাখিব পাৰিব। কিন্তু যদিহে অসমীয়া মানুহ সেইলেখীয়া হ’ব নোৱাৰে তেন্তে দেশৰ অমংগল হ’ব। ইয়াৰ ওপৰে আৰু আমি ক'ব নোৱাৰোঁ। পিছত এতিয়া যদি স্বৰ্গদেৱে কৃপা কৰে তেন্তে শদিয়াৰ শদিয়াখোৱা গোহাঁইলৈ আমাৰ হকে এডোখৰ পত্ৰ সন্দেশ দিলে আমি তালৈ গৈ স্বৰ্গদেৱৰ কৃপাত শদিয়াখোৱা গোহাঁইৰ আশ্ৰয় লৈ পৰশুৰামকুণ্ডত স্নান কৰি উলটি আহিব পাৰোঁ। {{gap}}পুৰন্দৰ সিংহ— বাৰু বৈষ্ণৱী! তোমাৰ হাততে পত্ৰসন্দেশ দিম। সদ্যহতে তোমালোকে মোৰ ৰাজভঁৰালৰ পৰা দিয়া সিধাৰে ভোগ নৈবেদ্য তৈয়াৰ কৰি খাই-বৈ ওলাই আহাগৈ। এইবুলি কৈ ৰজাই তেওঁবিলাকক বিদায় দি ইফালে কাকতিৰ হতুৱাই শদিয়াখোৱা গোহাঁইলৈ এই সাধু সাধুৱনীকেইজনক সহায় কৰি পৰশুৰামকুণ্ডলৈ পঠাবলৈ অনুজ্ঞা-পত্ৰ লিখি থ’লে। যথাসময়ত তেওঁবিলাক তিনিজন ৰজাৰ ওচৰলৈ খাই-বৈ টালি-টোপোলা বান্ধি আহিলত ৰজাই কৃষ্ণদাসীৰ হাতত পত্ৰসন্দেশ দিলে। কৃষ্ণদাসী বাবাজী দুজনে সৈতে লাহে লাহে খোজ কাঢ়ি আঠদিনমানে চৈখোৱা পালে। তাৰ পিছত কোনোমতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হৈ আৰু তিনিদিন মানে প্ৰায় ১৫ চ’ত মানত চূণপোৰা পালেগৈ। {{center|{{x-larger|ত্ৰয়োদশ অধ্যায়}}}} {{center|{{x-larger|মানৰ দ্বিতীয় অসম আক্ৰমণ— নাজিৰাৰ ৰণ}}}} {{gap}}শিৱসাগৰৰ দৌলত, বৰভিঠাত, জাঁজীত আৰু ৰংপুৰতো কৃষ্ণদাসীয়ে যি বিপ্লৱৰ বিষয়ে ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিছিল বিপ্লৱৰ বতাহ কৃষ্ণদাসী যোৱাৰ কুৰিদিনৰ পিছতে আৰম্ভ হ’ল। বৰফুকনৰ গুণধৰ পুত্ৰদ্বয়ে পলাই বৰ্মা দেশলৈ গৈ বৰ্মা ৰজাক তেওঁবিলাকৰ পিতৃ বৰফুকনৰ অপঘাত মৃত্যুৰ বাতৰি কান্দি কান্দি জনালত বৰ্মা ৰজাই এইবাৰ মিঙ্গিমাহা ক্যাডেউং নামৰ সেনাপতিজনৰ অধীনে দহ হেজাৰ মানসৈন্য পঠিয়ালে। সিহঁতে পাটকাই পাৰ হৈ জয়পুৰত কোঠ মাৰিলে। ৰজাঘৰীয়া চোৰাংচোৱাই দিনে-নিশাই খোজকাঢ়ি আহি ৰংপুৰত বৰবৰুৱা আৰু বুঢ়াগোহাঁইক জনালত তেওঁবিলাক আৰু ৰজা পুৰন্দৰ সিংহ এটাইকেউজনেই দিনে-নিশাই<noinclude></noinclude> kvbxolry8xn0enuemf6datup0qksena 258828 258826 2026-09-10T05:44:44Z Rajdweep nlb 2118 258828 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৪২|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>পণ্ডিতসকলে যি বিধান দিছে সেইবিলাক কৰিব পাৰে তাত আমাৰ বাধা দিবলৈ একো নাই। অৱশ্যে ম‍ই বলি কটাৰ বিৰোধী। ম’হ বলি নিদিয়াকৈয়ে চণ্ডী মাৱৰ পূজা হ’ব পাৰে। কিন্তু যিহকে স্বৰ্গদেৱে কৰক নকৰক মই মাগনীৰ মতে হ’লে সমস্ত অসমীয়া ৰাইজেই ঈশ্বৰত সৰ্বভৰসা ৰাখি; ঈশ্বৰৰ নাম-গুণ লৈ আপোনাৰ ভিতৰত হাই-দন এৰি সকলোকে একে মুঠি হৈ দেশৰ হকে, ধৰ্মৰ হকে যদি প্ৰাণ দিবলৈ সাজু হ’ব পাৰে তেন্তে যিটো বিপ্লৱ আহিব লাগিছে সেইটো বাধা দি ৰাখিব পাৰিব। কিন্তু যদিহে অসমীয়া মানুহ সেইলেখীয়া হ’ব নোৱাৰে তেন্তে দেশৰ অমংগল হ’ব। ইয়াৰ ওপৰে আৰু আমি ক'ব নোৱাৰোঁ। পিছত এতিয়া যদি স্বৰ্গদেৱে কৃপা কৰে তেন্তে শদিয়াৰ শদিয়াখোৱা গোহাঁইলৈ আমাৰ হকে এডোখৰ পত্ৰ সন্দেশ দিলে আমি তালৈ গৈ স্বৰ্গদেৱৰ কৃপাত শদিয়াখোৱা গোহাঁইৰ আশ্ৰয় লৈ পৰশুৰামকুণ্ডত স্নান কৰি উলটি আহিব পাৰোঁ। {{gap}}পুৰন্দৰ সিংহ— বাৰু বৈষ্ণৱী! তোমাৰ হাততে পত্ৰসন্দেশ দিম। সদ্যহতে তোমালোকে মোৰ ৰাজভঁৰালৰ পৰা দিয়া সিধাৰে ভোগ নৈবেদ্য তৈয়াৰ কৰি খাই-বৈ ওলাই আহাগৈ। এইবুলি কৈ ৰজাই তেওঁবিলাকক বিদায় দি ইফালে কাকতিৰ হতুৱাই শদিয়াখোৱা গোহাঁইলৈ এই সাধু সাধুৱনীকেইজনক সহায় কৰি পৰশুৰামকুণ্ডলৈ পঠাবলৈ অনুজ্ঞা-পত্ৰ লিখি থ’লে। যথাসময়ত তেওঁবিলাক তিনিজন ৰজাৰ ওচৰলৈ খাই-বৈ টালি-টোপোলা বান্ধি আহিলত ৰজাই কৃষ্ণদাসীৰ হাতত পত্ৰসন্দেশ দিলে। কৃষ্ণদাসী বাবাজী দুজনে সৈতে লাহে লাহে খোজ কাঢ়ি আঠদিনমানে চৈখোৱা পালে। তাৰ পিছত কোনোমতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হৈ আৰু তিনিদিন মানে প্ৰায় ১৫ চ’ত মানত চূণপোৰা পালেগৈ। {{center|{{x-larger|'''ত্ৰয়োদশ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{x-larger|'''মানৰ দ্বিতীয় অসম আক্ৰমণ— নাজিৰাৰ ৰণ'''}}}} {{gap}}শিৱসাগৰৰ দৌলত, বৰভিঠাত, জাঁজীত আৰু ৰংপুৰতো কৃষ্ণদাসীয়ে যি বিপ্লৱৰ বিষয়ে ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিছিল বিপ্লৱৰ বতাহ কৃষ্ণদাসী যোৱাৰ কুৰিদিনৰ পিছতে আৰম্ভ হ’ল। বৰফুকনৰ গুণধৰ পুত্ৰদ্বয়ে পলাই বৰ্মা দেশলৈ গৈ বৰ্মা ৰজাক তেওঁবিলাকৰ পিতৃ বৰফুকনৰ অপঘাত মৃত্যুৰ বাতৰি কান্দি কান্দি জনালত বৰ্মা ৰজাই এইবাৰ মিঙ্গিমাহা ক্যাডেউং নামৰ সেনাপতিজনৰ অধীনে দহ হেজাৰ মানসৈন্য পঠিয়ালে। সিহঁতে পাটকাই পাৰ হৈ জয়পুৰত কোঠ মাৰিলে। ৰজাঘৰীয়া চোৰাংচোৱাই দিনে-নিশাই খোজকাঢ়ি আহি ৰংপুৰত বৰবৰুৱা আৰু বুঢ়াগোহাঁইক জনালত তেওঁবিলাক আৰু ৰজা পুৰন্দৰ সিংহ এটাইকেউজনেই দিনে-নিশাই<noinclude></noinclude> 37jrcbzm2yaxuqj0shxdj3xhxy1didv 104 69634 258838 188494 2026-09-10T05:56:33Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258838 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৪১}}</noinclude>ৰাজমাৱৰ ফলীয়া হৈ ৰহদৈ আৰু দয়াৰামৰ চিৰ বিচ্ছেদ কৰি এটা ডাঙৰ পাপ আৰ্জি থৈছে, তেতিয়াই কৃষ্ণদাসীয়ে যৎকিঞ্চিৎ ক্ৰোধ হোৱাত বৰবৰুৱাই কৃষ্ণদাসীৰ আগৰ সেই মোহিনীমূৰ্তি দেখি ভয়তে মূৰ্ছিত হৈ পৰিল। তেওঁৰ ভৃত্যবৰ্গই তেওঁক সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰাত যেতিয়া জ্ঞান লভিলে তেতিয়া তেওঁৰ মনলৈ কৃষ্ণদাসীলৈ এটা ভয় আৰু তেওঁৰ পূৰ্বকৃত পাপৰ নিমিত্তে অনুতাপ এটা হ’ল। তেওঁৰ আদেশমতে চাওডাঙহতে ততালিকে তেওঁলোক তিনিজনক বন্দীশালত নি থ’লে। বৰবৰুৱা কিয় মূছকছ গৈছিল এই কথা মানুহে সোধাত তেওঁ কৈছিল যে ক’ব নোৱাৰে কিয় তেওঁ মূৰ্চ্ছা গৈছিল। {{gap}}কৃষ্ণদাসী আৰু সন্ন্যাসী দুজনক, সেইদৰে বন্দী কৰি থোৱাৰ তিনিদিনৰ দিনা এটা প্ৰৱল ভূমিকম্প হ’ল। ঝেৰ গছ-বিৰিখ ঠায়ে ঠায়ে ভাঙি পৰিল, ঠায়ে ঠায়ে উহ ফুটি মাটিৰ তলৰ পৰা এঙাৰ, খাৰ ইত্যাদি ওলাল। মানুহৰ মনত বিষম শংকা হ’ল। চতুৰ্থ দিনৰ দিনা ৰজাঘৰত হঠাৎ এটা উল্কাপাত হ’ল। পঞ্চম দিনৰ দিনা ৰজাঘৰৰ ওচৰতে গাঁৱত হঠাৎ জুই লাগিল— সেই চ’তমহীয়া দিনত। এইবিলাক উৎপাত আৰু তাৰ লগতে দিনতে শিয়ালৰ ৰাৱ, ঢোৰা কাউৰীৰ কা কা ৰব, নিশা হ'লে হুদু, ফেঁচা, যমডাকিনী ইত্যাদিৰ মাতে মানুহৰ মনত বৰ ভয় ওপজাব ধৰিলে। ৰজা পুৰন্দৰ সিংহই আৰু বুঢ়াগোহাঁই, বৰগোহাঁই সকলোজনে গোটপিট খাই এইবিলাক অমংগলৰ কাৰণ গণি পঢ়ি উলিয়াবলৈ তেওঁলোকৰ দেওধাই আৰু দৈবজ্ঞ বা জ্যোতিষী ব্ৰাহ্মণ অনালে। উভয় যোৰায়ে গণি পঢ়ি ক’লে, “যে দেশত এটা বিপ্লৱ হ’বৰ চিন হৈছে আৰু সাধু-সাধুৱনী তিনিজনক বন্দী কৰি থোৱাটো অন্যায় হৈছে। তেওঁলোক তিনিজনক এৰি দিব লাগে আৰু অলপ মান-সৎকাৰ কৰি সন্তোষ দিব লাগে। তাৰ পিছত ৰজাঘৰৰ খৰচেদি এটা ডাঙৰ গ্ৰহযোগ আৰু এটা ডাঙৰকৈ বগা ম'হ বলি দি চণ্ডীপাঠ কৰোৱাব লাগে।” তেওঁবিলাকৰ কথামতেই ৰজাই তিনিওজনকে বন্দীশালৰ পৰা উলিয়াই অনাই সুধিলে—“হেৰা সাধু-সাধুৱনীসকল! তোমালোক ক’লৈ যাবলৈ আহিছিলা।” {{Gap}}কৃষ্ণদাসী— স্বৰ্গদেউ ঈশ্বৰ! আমি পৰশুৰামকুণ্ডলৈ যাব আহিছোঁ। {{gap}}পুৰন্দৰ সিংহ— বাৰু! তোমালোকে যাব পাৰা। পিছত তোমালোকক যে বন্দী কৰিছিলোঁ সেই বাবে যদি কিবা দোষ হৈছে আমাক ক্ষমা কৰিব লাগে আৰু এইবিলাক যে উৎপাত হৈছে, এইবিলাকৰ কি বিধান কৰিব লাগে আমাক ক’বানে? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— স্বৰ্গদেৱ ঈশ্বৰ! আমাৰ কপালে আমাক আপোনাৰ ইয়াত এইকেইদিন বন্দী কৰালে— তাৰ বাবে স্বৰ্গদেৱৰ কোনো দোষ নাই। আমি মগনীয়া মানুহৰ কোনো দোষ হৈছে যদি স্বৰ্গদেৱেহে ক্ষমা কৰিব লাগে। পিছত এইবিলাক উৎপাতৰ বিষয়ে যে সুধিছে আমি মাত্ৰ ইয়াকে স্বৰ্গদেৱক জনাব পাৰোঁ যে স্বৰ্গদেৱৰ<noinclude></noinclude> gmltnuvo2rf3kkj3gcoo6y3rf60vytr 104 69635 258847 188495 2026-09-10T06:05:16Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258847 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৪০|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>থিৰাং নহয়নে তহঁত চন্দ্ৰকান্তৰ চোৰাঙচোৱা আৰু চন্দ্ৰকান্তক তই গোলাঘাটত শুশ্ৰূষা কৰা নাছিলিনে তাৰ কাণখন কটা যোৱাত? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— চন্দ্ৰকান্ত ৰজাক চোৰাঙচোৱা চাওদাঙে অকলশৰীয়াকৈ পাই কাণ কটাত তেওঁৰ চিঞৰ শুনি আমি গৈ তেওঁৰ কাণখনত ততালিকে বনদৰব দি তেজ ৰাখি আখৰালৈ নি শুশ্ৰূষা কৰা সঁচা;কিয়নো এনেকুৱা আতুৰত পৰা মানুহৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰা, তেওঁক শুশ্ৰূষা কৰা আমাৰ ধৰ্মৰ এটা অংগ। {{gap}}বৰবৰুৱা— বাৰু অ! তই বেটীৰ মই দেখিছো মুখখনক কেৱে-বলে নোৱাৰে। বাৰু কচোন বিপ্লৱটো কেতিয়া হ’ব৷ {{gap}}কৃষ্ণদাসী— (অলপ পৰ ৰৈ) আৰু এমাহমানৰ মূৰতে। {{Gap}}বৰবৰুৱা— বাৰু তেন্তে তহঁত তিনিওকো মই ডেৰমাহলৈ বন্দী কৰিলোঁ। তহঁতক ৰজাঘৰৰ পৰা নিতৌ সিধা-ভোজনি দি থকা হ'ব। তহঁতক চাওডাঙে দিনে-নিশাই পৰ দি ৰাখিব। যদি তহঁতৰ কথা সঁচা হয় তেতিয়া তহঁতক এৰি দিম আৰু যদিহে তহঁতৰ কথা এই ডেমাহে নফলিয়ায় তেন্তে তোৰ জিভাখন কাটিম। তহঁত দুটাক শূলত দিম। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— “আমি ভাল কৰোঁতে এয়েহে হ'লনে? মোক তুমি বান্ধি ৰাখিব নোৱাৰিলাহেঁতেন। কিন্তু মই এই দুজনা সাধুৰ নিমিত্তে ইচ্ছাপূৰ্বক তোমাৰবন্দীশালত থাকিম।” কৃষ্ণদাসীৰ এই কথা বৰবৰুৱাই খঙতে কৃষ্ণদাসীৰ মুখৰ ফালে চায়ে কিবা এটা অদ্ভুত কথাত দেখা দি দেখিলে। কৃষ্ণদাসীৰ থলত খন্তেকলৈ তেওঁ আগৰ ৰহদৈক দেখি মূছকঁছ গৈ পৰিল। ততালিকে বৰবৰুৱাক তেওঁৰ মানুহে যতন কৰিব ধৰিলে। চাওডাঙহঁতে কৃষ্ণদাসী আৰু সন্ন্যাসী দুজনক বন্দীশালত নি থ’লেগৈ। {{center|{{x-larger|'''দ্বাদশ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{x-larger|'''ৰংপুৰত'''}}}} {{gap}}বৰবৰুৱায়ে কিয় কৃষ্ণদাসীৰ আগৰ ৰহদৈ ৰূপটো দেখিলে আৰু কৃষ্ণদাসীয়েই বা কেলেই নিজৰ এই বিভূতিটো দেখালে ইয়াৰ কাৰণ পাঠক-পাঠিকাসকলে সুধিব পাৰে। তাৰ উত্তৰত আমি ইয়াকে ক’ব পাৰোঁ যে কৃষ্ণদাসীক অকলৈ যদি বৰবৰুৱাই বন্দী কৰিবলৈ আদেশ দি লগৰ সাধু দুজনক এৰি দিলেহেঁতেন তেনেহ’লে কৃষ্ণদাসীয়ে কেতিয়াও নিজৰ সেই পূৰ্ব ৰূপ নেদেখুৱালেহেঁতেন। কিন্তু যি মুহূৰ্ততেই বৰবৰুৱাই তেওঁৰ লগৰ সাধু দুজনকো বন্দী কৰিবলৈ হুকুম দিলে। সেই মুহূৰ্তে কৃষ্ণদাসীৰ মনত ঈষৎ ক্ৰোধ হ’ল আৰু যিহেতু বৰবৰুৱাইও আগেয়ে অন্যায়ৰূপে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাৰ হুকুম নামত ৰাখি কামত<noinclude></noinclude> 348qceku0rehlff8tom5mhww9r94kbv 258849 258847 2026-09-10T06:06:02Z Rajdweep nlb 2118 258849 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৪০|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>থিৰাং নহয়নে তহঁত চন্দ্ৰকান্তৰ চোৰাঙচোৱা আৰু চন্দ্ৰকান্তক তই গোলাঘাটত শুশ্ৰূষা কৰা নাছিলিনে তাৰ কাণখন কটা যোৱাত? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— চন্দ্ৰকান্ত ৰজাক চোৰাঙচোৱা চাওদাঙে অকলশৰীয়াকৈ পাই কাণ কটাত তেওঁৰ চিঞৰ শুনি আমি গৈ তেওঁৰ কাণখনত ততালিকে বনদৰব দি তেজ ৰাখি আখৰালৈ নি শুশ্ৰূষা কৰা সঁচা; কিয়নো এনেকুৱা আতুৰত পৰা মানুহৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰা, তেওঁক শুশ্ৰূষা কৰা আমাৰ ধৰ্মৰ এটা অংগ। {{gap}}বৰবৰুৱা— বাৰু অ! তই বেটীৰ মই দেখিছো মুখখনক কেৱে-বলে নোৱাৰে। বাৰু কচোন বিপ্লৱটো কেতিয়া হ’ব৷ {{gap}}কৃষ্ণদাসী— (অলপ পৰ ৰৈ) আৰু এমাহমানৰ মূৰতে। {{Gap}}বৰবৰুৱা— বাৰু তেন্তে তহঁত তিনিওকো মই ডেৰমাহলৈ বন্দী কৰিলোঁ। তহঁতক ৰজাঘৰৰ পৰা নিতৌ সিধা-ভোজনি দি থকা হ'ব। তহঁতক চাওডাঙে দিনে-নিশাই পৰ দি ৰাখিব। যদি তহঁতৰ কথা সঁচা হয় তেতিয়া তহঁতক এৰি দিম আৰু যদিহে তহঁতৰ কথা এই ডেমাহে নফলিয়ায় তেন্তে তোৰ জিভাখন কাটিম। তহঁত দুটাক শূলত দিম। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— “আমি ভাল কৰোঁতে এয়েহে হ'লনে? মোক তুমি বান্ধি ৰাখিব নোৱাৰিলাহেঁতেন। কিন্তু মই এই দুজনা সাধুৰ নিমিত্তে ইচ্ছাপূৰ্বক তোমাৰবন্দীশালত থাকিম।” কৃষ্ণদাসীৰ এই কথা বৰবৰুৱাই খঙতে কৃষ্ণদাসীৰ মুখৰ ফালে চায়ে কিবা এটা অদ্ভুত কথাত দেখা দি দেখিলে। কৃষ্ণদাসীৰ থলত খন্তেকলৈ তেওঁ আগৰ ৰহদৈক দেখি মূছকঁছ গৈ পৰিল। ততালিকে বৰবৰুৱাক তেওঁৰ মানুহে যতন কৰিব ধৰিলে। চাওডাঙহঁতে কৃষ্ণদাসী আৰু সন্ন্যাসী দুজনক বন্দীশালত নি থ’লেগৈ। {{center|{{x-larger|'''দ্বাদশ অধ্যায়'''}}}} {{center|{{x-larger|'''ৰংপুৰত'''}}}} {{gap}}বৰবৰুৱায়ে কিয় কৃষ্ণদাসীৰ আগৰ ৰহদৈ ৰূপটো দেখিলে আৰু কৃষ্ণদাসীয়েই বা কেলেই নিজৰ এই বিভূতিটো দেখালে ইয়াৰ কাৰণ পাঠক-পাঠিকাসকলে সুধিব পাৰে। তাৰ উত্তৰত আমি ইয়াকে ক’ব পাৰোঁ যে কৃষ্ণদাসীক অকলৈ যদি বৰবৰুৱাই বন্দী কৰিবলৈ আদেশ দি লগৰ সাধু দুজনক এৰি দিলেহেঁতেন তেনেহ’লে কৃষ্ণদাসীয়ে কেতিয়াও নিজৰ সেই পূৰ্ব ৰূপ নেদেখুৱালেহেঁতেন। কিন্তু যি মুহূৰ্ততেই বৰবৰুৱাই তেওঁৰ লগৰ সাধু দুজনকো বন্দী কৰিবলৈ হুকুম দিলে। সেই মুহূৰ্তে কৃষ্ণদাসীৰ মনত ঈষৎ ক্ৰোধ হ’ল আৰু যিহেতু বৰবৰুৱাইও আগেয়ে অন্যায়ৰূপে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাৰ হুকুম নামত ৰাখি কামত<noinclude></noinclude> iyihgk1gf2h2vjhocgdoo6so6jbb138 104 69636 258858 188496 2026-09-10T06:13:43Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258858 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh||ৰহদৈ লিগিৰী|১৩৯}}</noinclude>ওলাই আহি তাক মাৰিবলৈ হাক দি কাঠখৰিডাল তাৰ হাতৰ পৰা টানি পেলাবলৈ যাওতে সি বাপেকৰ ভৰিত মাৰ এটা মাৰি বুঢ়াক বগৰাই পেলাই আকৌ ফুকলীয়া ছোৱালীজনীক মাৰিবলৈ খোজাত আমাৰ এওঁ বাবাজীয়ে এটা জীৱৰ প্ৰাণ ৰক্ষাৰ কাৰণে খেদা মাৰি গৈ তাৰ খৰিডাল আঁজোৰ মাৰি পেলাই দিছে। পিছত ছোৱালীজনীৰ চিঞৰ শুনি তাইৰ খুৰাকে আহি তাক ধমক দিয়াত সি তাইৰ খুৰাকলৈকো খেদা মাৰিব খোজোতে ছোৱালীৰ খুৰাকজনে তেওঁৰ হাতৰ লাখুটিৰে তাৰ সোঁহাতৰ কজাত কোব এটা মৰাতহে সি নিৰস্ত হৈছে। খুৰাকে তাক মাৰি সহ্য কৰিব নোৱাৰি ছোৱালীজনীক লৈ গৈছে। আচল কথাটো এই। ই সেই খঙতে, ঘৈণীয়েকৰ প্ৰাণ বধ কৰিবলৈ নোপোৱা হেঁপাহতে, মাৰ ওপৰত এই লেখীয়া গোচৰ দিছে। দেউতাই আন আন মানুহক এই বিষয়ে সোধক। {{gap}}কৃষ্ণদাসীৰ এই কথাত বৰবৰুৱাই এই বিষয়ে সোধাত ছোৱালীজনীৰ খুৰাক আৰু আন আন গঞা মানুহে সমস্ত আচল ঘটনাটো কোৱাত বৰবৰুৱাই সেই বাপীৰামক ডাবি-ধমকি দি খেদি দি আকৌ কৃষ্ণদাসীক সুধিলে— “বাৰু তহঁতে গাঁৱে গাঁৱে মানুহক কৈ ফুৰা নাইনে যেন আমাৰ অসমত এটা বৰ ডাঙৰ বিপ্লৱ হ’ব?” {{gap}}কৃষ্ণদাসী— হয় আমি এইটো কৈ ফুৰিছোঁ আৰু ক’মো যাতে মানুহে এতিয়াৰে পৰা ধৰ্মত মন দি সেই বিপ্লৱৰ অলপ শাম কটাব পাৰে। {{gap}}বৰবৰুৱা— তহঁতে নো কেনেকৈ জানিলি বিপ্লৱ হ’ব বুলি? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— আমি ধ্যানত পাইছোঁ। ধ্যানত নাপালেও এইটো দেখাদেখি জল্‌জল্‌ পট্‌পট্ কথা নহয়নে যে বৰফুকনৰ পুতেকহঁতে যেনে হ’লেও আকৌ মানৰ দেশলৈ গৈছে আৰু মান আনি এই দেশখন আকৌ ছাৰখাৰ কৰিবলৈ বিচাৰিব। কিন্তু যদি অসমীয়া ৰাইজ এতিয়াৰে পৰা ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈকে একমুঠি হৈ আনকি চন্দ্ৰকান্ত ৰজাৰ আৰু তেওঁৰ ফলীয়া মানুহকো লগ ধৰি দেশৰ হকে, ধৰ্মৰ হকে যুঁজিবললৈ সাজু হৈ থাকে তেন্তে নিশ্চয় বিপ্লৱে কিছু শাম কাটিব। মানুহ এমুঠি হ'বলৈ গ'লেই দলাদলি, আত্মবিগ্ৰহ আৰু কু-কথা, কু—চিন্তা এই সমস্ত এৰিব লাগিব। এই সমস্ত এৰিবলৈ হ'লে প্ৰথমতে মনটোক দেশৰ ফালে, ধৰ্মৰ ফালে ঢাল খুৱাব লাগিব। দেউতা! আমি অসম দেশৰ হকে হিত চিন্তিহে ফুৰিছোঁ। {{gap}}বৰবৰুৱা— তহঁত খোজনীয়া মগনীয়া হৈ যে অসম দেশৰ ৰাজনীতি অসমীয়াক শিকাব আহিছ আন কি মোকো শিকাব আহিছ ইয়াৰ পৰা এইটো<noinclude></noinclude> 352th4svmq4e1yidum7fzcya56vlrno 104 69637 258860 188497 2026-09-10T06:23:40Z Rajdweep nlb 2118 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 258860 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rajdweep nlb" />{{rh|১৩৮|ৰহদৈ লিগিৰী|}}</noinclude>ভংগিম নটবৰ শ্যামক পাবলৈহে সেইটো কঠোৰ ব্ৰত বাৰ বছৰলৈকে কৰিছে। বাৰ বছৰৰ মূৰত তেওঁৰ হাতখন নামি আহি আকৌ পূৰ্বাৱস্থাত পাব। তেওঁৰ এই কামৰ দ্বাৰাই ঈশ্বৰৰ দ্ৰোহো আচৰা হোৱা নাই, পাপো হোৱা নাই, কাৰণ তেওঁ যেতিয়াই সন্ন্যাসী তেতিয়াই তেওঁ অবিনাশী। গীতাৰ শোলোখৰ মতে তেওঁক পাপ, পুণ্য, সুখ, দুখ, শীত, গ্ৰীষ্ম একোৱে ধৰিব নোৱাৰে।” {{gap}}বৰবৰুৱা— বাৰু, তহঁত তিনিওনো কেলেই এইদৰে ফুৰিছ। কিয় গাঁৱলীয়া মানুহক ভুৱা দি ভয় লগাই ধন-সোণ কমাই ফুৰিছ? {{gap}}কৃষ্ণদাসী— দেউতা ঈশ্বৰ! আমি কাৰো মনত কোনো ভয় লগা কথা কৈ ফুৰা নাই। আমি সকলোৱে ঈশ্বৰৰ নাম-গুণ ল’বলৈহে উদগাই ফুৰিছোঁ {{gap}}বৰবৰুৱা— বাৰু! তহঁতে কি কৰিছ কি নকৰিছ তাৰ প্ৰমাণ লওঁ। {{gap}}এইবুলি কৈ বৰবৰুৱাই বাহিৰত জুম পাতি থকা ৰাইজক মাতি পঠিয়ালে। বৰভিঠাত বাপেকক মৰা সেই গুণ্ডা বামুণৰ ডেকাটো আহি আঁঠু লৈ তাৰ খোনা মাতেৰে ক'লে— “দেউতা ঈশ্বৰ! ইহঁতে গাঁৱে-ভূঁয়ে কৈ ফুলিছে। অলপতে হেনো কিবা এটা বিপদ হ’ব। সকলোৱে হেনো লজাল হকে, দেশৰ হতে সাজু হৈ থাকিব লাগে। আৰু সেই ডেকা সন্ন্যাসীটোৱে দেউতা ঈশ্বৰ মোক মালিছে মই এইদৰে কৈ ফুৰিবলৈ হাক দিয়া কাৰণে।” {{gap}}বৰবৰুৱা— হেৰ! ইহঁতে কোন ৰজাৰ হকে মানুহক সাজু হৈ থাকিবলৈ কৈছিল? {{gap}}বাপীৰাম— (গুণ্ডা বামুণৰ ল’ৰাটোৰ নাম) দেউতা ঈশ্বল। কোন লজাল হকে ক’ব আলু। ইহঁতে চন্দ্ৰকান্ত লজাল হকে কৈছিল। {{gap}}বৰবৰুৱা— (কৃষ্ণদাসীৰ ফালে চাই) এতিয়া তহঁতে কি কৱ। তহঁতে গাঁৱে-ভূয়ে মিছাতে মানুহক ভয় লগাই ফুৰিছ আৰু তাৰ লগে লগে চন্দ্ৰকান্ত ৰজাৰ ফলীয়া হ’বলৈ উদগাই ফুৰিছে। তহঁত বৰ্তমান ৰজা স্বৰ্গদেৱ পুৰন্দৰ সিংহৰ দ্ৰোহী। {{gap}}কৃষ্ণদাসী— দেউতা! বিচাৰ যদি কৰে তেন্তে আমি নিৰ্দোষী। প্ৰথমতে আমি অনাহকত কাকো ভয়-সংশয় লগাই ফুৰা নাই। আমাৰ মানুহ বিলাকৰ মন ঈশ্বৰবিমুখী হৈ কলিৰ প্ৰভাৱত বৰকৈ পৰা দেখি আমি য’তে পাৰিছোঁ তাতে এফেৰা মানুহক ঈশ্বৰৰ নাম-গুণ ল’বলৈ শিকাই ফুৰিছোঁ; কিয়নো আমাৰ জীৱনৰ লক্ষ্যই হৈছে পাৰিলে মানুহক সজ বাটলৈ অনা। আৰু এই যে ডেকাটোৱে কৈছে আমাৰ এওঁ বাবাজীয়ে তাক মাৰিছে সেইটো তেনেই মিছা। আমি ইহঁতৰ ঘৰলৈ এদিন পুৱা ভিক্ষা মাগিবলৈ গৈ দেখোঁ যে ই জধে-মধে তাৰ ফুকলীয়া বয়সৰ ঘৈণীয়েকজনীক কাঠখৰিৰে মৰিয়াইছে। এনেতে তাৰ বুঢ়া বাপেকটো<noinclude></noinclude> 8wuix6w8ktxxao99jxr5d7c6oilu7om 104 93959 258857 258526 2026-09-10T06:13:20Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258857 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="BabulB" /></noinclude>দ্বিতীয় সংস্কৰণৰ কথা। বিদেশত লৰালৰিকৈ ছপোৱাৰ ফলত ভালেমান ভুল ৰৈ গল ৰাইজ আৰু পঢ়ুৱৈ সমাজক শুধৰণী এখন চুপাত দিয়েই প্ৰকাশকৰ ক্ৰটী মাৰ্চ্ছনাৰ আশাৰ বুলি ৰাখিলোঁ। বিনীত, পিঠি শাৰী 8° সূচীপত্ৰ 5 ১৫ - ৰণী - অশুদ্ধ ফল শেৰ শুদ্ধ। ফুল কোৱৰ প্ৰকাশক। -তাইক ১৫ মুৰ্গীয়াল $ 38 ১৩ 09 কাণে কাণে পাশ্ববলৈ কা কাণে কলে yo বিষয় fea ৮১ N ৮৩ ১৫ ধাননিৰ জান তনৰ মাজত ৮৯ 9 তোমাকেই দিছো তোকেই দোষ দিছো 3 2 72 7 ১১ d B অনত মিলি জনঃ ই চাহি তুমি মিনি লৈ। . হাহি দেখা জিলিকি উঠিল। শৰণ! দান লৈ। ১০৮ e 206 ১০৯ ১২ ১৬৯ ১৬ 91537 ১১২ 8 কোলে জোকৰি কোনে। জোকাৰি। আগত। 19 জাগ্‌ৰ ঢাকি ঢাকি পেলালে। গিয়েহি।<noinclude></noinclude> ea7h7guvm6c7ij6ktclcryd8z89iy9h 104 94049 258739 2026-09-09T15:15:31Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258739 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> ‘নোৱাৰোঁ।” বুলি বন্ধুজনে সাঁকোডাল টানি দিলে আৰু মানুহটো ততালিকে পানীত পৰি সোঁতৰ লগত কেনিবাদি উটি গ’ল। কিন্তু বন্ধুজনে পাৰত বহি দুৰ্কপলীয়া বন্ধুজনৰ কাৰণে হিয়া-মূৰ ভুকুৱাই কান্দিবলৈ ধৰিলে--তাৰ মৃত্যুৰ কাৰণে নিজকে দুষিবলৈ খন্তেকো তেওঁৰ মনত ভাৱ নহ’ল। {{gap}}“মই কি কৰিম--তেওঁ মোৰ কথা নুশুনিলে |” মাথোন ইয়াকে কৈ উচুপি উচুপি কান্দিবলৈ ধৰিলে। শেহত কলে “পোতাশালৰ যন্ত্ৰণা ‘ভোগ কৰি আজীৱন মৰাতকৈ এইটোৱেই বোধ হয় ভাল হ’ল; সি এতিয়া সকলো জ্বালা যন্ত্ৰণাৰ অতীত। এয়ে কিজানি তাৰ কপালত লিখা আছিল!” {{gap}}“অস্‌ অস্‌! কি দুৰ্কপাল--হায়! কি ঘটনাটো হৈ গ’ল-খন্তেকৰ ভোজ খাওতা নাই।” {{gap}}বেজাৰতে তেওঁ তেওঁৰ সেই দুৰ্ভগীয়া বন্ধুজনৰ কাৰণে বহুত পৰ তাতে বহি উচুপি উচুপি কান্দি আছিল।{{nop}}<noinclude>{{center|৫৯}}</noinclude> b4jp2cvlto1ccifjg9vbbs35az83i13 0 94050 258741 2026-09-09T15:25:35Z BabulB 104 "{{header | title = হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত | author = সৰ্বেশ্বৰ কটকী | year = | translator = | section = | previous = [[হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত/তুলনামূলক ব্যাকৰণ|তুলনামূলক ব্যাকৰণ]] | next = হেম..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 258741 wikitext text/x-wiki {{header | title = হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত | author = সৰ্বেশ্বৰ কটকী | year = | translator = | section = | previous = [[হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত/তুলনামূলক ব্যাকৰণ|তুলনামূলক ব্যাকৰণ]] | next = [[হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত/আসাম নিউচ|আসাম নিউচ]] | notes = | categories = }} <pages index="হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত.pdf" from=81 to=84 fromsection="B" /> ii7bajsnmkwyh0ubnidv7jwzvxqz4ep 0 94051 258742 2026-09-09T15:27:51Z BabulB 104 "{{header | title = হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত | author = সৰ্বেশ্বৰ কটকী | year = | translator = | section = | previous = [[হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত/কামৰূপৰ তন্ত্ৰ|কামৰূপৰ তন্ত্ৰ]] | next = হেমচন্দ্ৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 258742 wikitext text/x-wiki {{header | title = হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত | author = সৰ্বেশ্বৰ কটকী | year = | translator = | section = | previous = [[হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত/কামৰূপৰ তন্ত্ৰ|কামৰূপৰ তন্ত্ৰ]] | next = [[হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত/হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অসমীয়া ভাষা প্ৰচলন|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অসমীয়া ভাষা প্ৰচলন]] | notes = | categories = }} <pages index="হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত.pdf" from=85 to=88 /> 54awf7iybin49oxf3z45ibfctkfsdpc 104 94052 258744 2026-09-09T16:39:01Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258744 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xx-larger|শিল্প <br/>১}}}} {{gap}}তেওঁ এজন শিল্পা পৰ্ব্বতৰ ওখ টিঙৰ ওপৰৰ নিৰলাত তেওঁৰ পঁজা। তেওঁ তাতেই অকলে পুৱা-গধূলি প্ৰকুতিৰ ৰেহ-ৰূপ চাই নিজৰ ভাৱতেই কটাই দিয়ে। আজীৱন সৌন্দয্য সাধনাই তেওঁৰ জীৱনৰ লক্ষ্য। নিতে নিতে মুহুত্তে মুহুত্তে জগতৰ যত সৌন্দয্যৰ খেলা চলিছে, সকলে৷ৱেই তেওঁৰ মনৰ মাজত এটি আনন্দৰ ৰেখ বহুৱাই যায়। আন্ধাৰ পোহৰৰ কুক্‌ ভা খেল৷, বতাহ-ডাৱৰৰ ধেমালি, বাৰিষাৰ ক’লা ডাৱৰৰ বুকুত বিজুলীৰ চিক্‌মিক্‌ হাঁহি, পুৰ্ণিমাৰ ৰূপৰ জোনাক- সকলোৱেই তেওঁৰ হৃদয়ত আনন্দৰ ঢৌ তোলে। জগতৰ এই সকলোখিনি সৌন্দৰ্য্যকেই, বিশ্বৰ এই সকলোখিনি মনমাহো ছবিকেই দুটি-এটি ৰঙৰ দাগেৰে বা শিলৰ বুকুতেই সজীৱ কৰি থবৰ চেষ্টাই তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰধান কাম। হব পাৰে অসাধ্য-সাধন, কিন্তু ভাবুক শিল্পীৰ অসাধ্য-সাধনেই তেওঁৰ জীৱনৰ ব্ৰত। {{gap}}পৰ্ব্বতৰ নামনিত সৰু জুৰিটি বৈ গৈছে, খৰালি ই এটি নিছিগা ফটিকৰ ধাৰ, বাৰিষা ফেনে-ফোটোকাৰে দুকুল ডকা ভৰপূৰ যৌৱনৰ প্ৰতিমূত্তি। প্ৰায়ে আবেলি বেলিকা বেলি মাৰ যোৱাৰ সময়ত শিল্পী আহি তাৰ পাৰৰ শিলটোৰ ওপৰত বহি পছিমৰ হেঙলী ৰহণ সনা আকাশলৈ চাই তন্ময় হৈ বহি থাকে। মাজে মাজে জুৰিৰ সিপাৰৰপৰা অহা হাত-চাপৰি আৰু হাঁহিৰ কিৰিলিতহে তেওঁ সাৰ পাই উঠাৰ দৰে চক্<noinclude>{{center|৬০}}</noinclude> 0qvbg5ids1n2w8xy77733x2y3y94aa1 104 94053 258745 2026-09-09T16:54:08Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258745 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> খাই উঠে। এটি সৰু ছোৱালীয়ে লগত এটি পহু-পোৱালী লৈ ধেমালি কৰি থাকোঁতে কেতিয়াবা পাৰৰ কাঁইটাত কাপোৰ লাগি পিছলি পৰিলে বা হাতৰপৰা পহু-পোৱালীটো লৰ মাৰি দূৰলৈ গলে ছোৱালীটিয়ে উলাহতে হাত চাপৰি মাৰি হাঁহিবলৈ ধৰে। শিল্পীয়ে তেতিয়া এই এটা নতুন সৌন্দৰ্য্যৰ আভাস পাই বহুত পৰলৈ ৰ’ লাগি তাকে চাই থাকে। কেতিয়াবা তেওঁ বহুত পৰলৈকে অকলশৰীয়া হৈ জুৰিৰ পাৰতে বহি থাকে বা কেতিয়াবা সন্ধ্যা লগাৰ অলপ পিছতে উঠি নিজৰ পঁজালৈ খোজ লয়। এয়ে তেওঁৰ জীৱন। আৰু এনে দৰে সৌন্দৰ্য্যৰ নীৰৱ সাধনাতেই তেওঁৰ জীৱন ঢালি দিছে। {{center|{{Xx-larger|২}}}} {{gap}}কত দিন এনে দৰে পাৰ হৈ গ’ল, কত বসন্ত, জহ, জাৰ শিল্পীৰ জীৱনৰ ওপৰেদি গ'ল কিন্তু শিল্পীৰ জীৱনৰ খেলা সমান ভাৱেই চলি আছে। নিজৰ পঁজাৰ মুখত পূৱা গধূলি সোন্দৰ্য্য-বিভোল তন্ময় ভাৱ বা কেতিয়াবা মাজে মাজে জুৰিৰ ইপাৰৰ শিলৰ ওপৰত ধ্যান-মগ্ন সৌন্দৰ্য্যো- পাসকৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তি। সময়ে সকলোৰে ওপৰতে চৰণৰ চাব বহুৱাই যায়, কিন্তু আমাৰ শিল্পীয়ে সময়ৰ চাবলৈ মন নকৰি নিজৰ অন্তৰৰ সেউজীয়া ভাৱ সজীৱ কৰি থব পাৰিছে - তেওঁৰ একোলৈকে ভ্ৰুক্ষেপ নাই--সময়েওঁ যেন তেওঁৰ কাষত হাৰ মানিলে। {{gap}}সেইদিনাও তেওঁ শিলৰ ওপৰত বহুত "পৰলৈকে বহি আছে। পছিমত বেলি মাৰ গ’ল। মাথোন মাৰ যোৱা সূৰুযৰ কিৰণ-ৰেখায় পছিমৰ আকাশ এতিয়াও হেঙুলী কৰি থৈছে। ইফালে লাহে লাহে<noinclude>{{center|৩৮ }}</noinclude> 7vsqu2ts6uhncyzil1qz48bx0ge68xo 258746 258745 2026-09-09T16:55:00Z Rumi Borah~aswiki 1522 258746 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> খাই উঠে। এটি সৰু ছোৱালীয়ে লগত এটি পহু-পোৱালী লৈ ধেমালি কৰি থাকোঁতে কেতিয়াবা পাৰৰ কাঁইটাত কাপোৰ লাগি পিছলি পৰিলে বা হাতৰপৰা পহু-পোৱালীটো লৰ মাৰি দূৰলৈ গলে ছোৱালীটিয়ে উলাহতে হাত চাপৰি মাৰি হাঁহিবলৈ ধৰে। শিল্পীয়ে তেতিয়া এই এটা নতুন সৌন্দৰ্য্যৰ আভাস পাই বহুত পৰলৈ ৰ’ লাগি তাকে চাই থাকে। কেতিয়াবা তেওঁ বহুত পৰলৈকে অকলশৰীয়া হৈ জুৰিৰ পাৰতে বহি থাকে বা কেতিয়াবা সন্ধ্যা লগাৰ অলপ পিছতে উঠি নিজৰ পঁজালৈ খোজ লয়। এয়ে তেওঁৰ জীৱন। আৰু এনে দৰে সৌন্দৰ্য্যৰ নীৰৱ সাধনাতেই তেওঁৰ জীৱন ঢালি দিছে। {{center|{{Xx-larger|২}}}} {{gap}}কত দিন এনে দৰে পাৰ হৈ গ’ল, কত বসন্ত, জহ, জাৰ শিল্পীৰ জীৱনৰ ওপৰেদি গ'ল কিন্তু শিল্পীৰ জীৱনৰ খেলা সমান ভাৱেই চলি আছে। নিজৰ পঁজাৰ মুখত পূৱা গধূলি সোন্দৰ্য্য-বিভোল তন্ময় ভাৱ বা কেতিয়াবা মাজে মাজে জুৰিৰ ইপাৰৰ শিলৰ ওপৰত ধ্যান-মগ্ন সৌন্দৰ্য্যো- পাসকৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তি। সময়ে সকলোৰে ওপৰতে চৰণৰ চাব বহুৱাই যায়, কিন্তু আমাৰ শিল্পীয়ে সময়ৰ চাবলৈ মন নকৰি নিজৰ অন্তৰৰ সেউজীয়া ভাৱ সজীৱ কৰি থব পাৰিছে - তেওঁৰ একোলৈকে ভ্ৰুক্ষেপ নাই--সময়েওঁ যেন তেওঁৰ কাষত হাৰ মানিলে। {{gap}}সেইদিনাও তেওঁ শিলৰ ওপৰত বহুত "পৰলৈকে বহি আছে। পছিমত বেলি মাৰ গ’ল। মাথোন মাৰ যোৱা সূৰুযৰ কিৰণ-ৰেখায় পছিমৰ আকাশ এতিয়াও হেঙুলী কৰি থৈছে। ইফালে লাহে লাহে<noinclude>{{center|৬১ }}</noinclude> igt9xe4n15h2n8r3sc9tgjckt6p9qc6 104 94054 258747 2026-09-09T17:26:50Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258747 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> পূৰ্ণিমাৰ জোনেও আকাশত দেখা দিছেহি। তেওঁ আগৰ দৰেই বহি থাকোতে হঠাতে সিপাৰৰ হাত-চাপৰি আৰু হাঁহি শুনি চক্‌ খাই দেখিলে ষে তেওঁৰ আগৰ সেই সৰু ছোৱালীটি নাই। তেওঁৰ ঠাইত এটি মাত্ৰ সুন্দৰী তৰুণী, তেওঁৰ হাততো সেই পহু-পোৱালীটি। তাকে লৈ তেওঁ ধেমালি কৰি আছে। তেওঁ আচৰিত হ’ল--ই কি!--জীৱন্ত সৌন্দয্যৰ পূৰ্ণ প্ৰতিমূৰ্ত্তি। ইমান দিন ক’ত লুকাই আছিল--তেওঁতো কব নোৱাৰে। তেওঁৰ হিয়া আনন্দত নাচিবলৈ ধৰিলে--যেন কিবা এটা নোপোৱাই পোৱা বস্তু {{SIC|পোলে|পালে}}। তেওঁ ভাৱত বিভে৷ল। ওপৰত পূৰ্ণিমাৰ জোনে ৰূপহ জোনাকেৰে জগত ঢৌৱাই দি সৌন্দৰ্য্যৰ পূৰ্ণ বিকাশ কৰিছে। জুৰিয়েও উলাহতে দুই পাৰ উপচি পৰি হৃদয়ৰ পূৰ্ণ বেগেৰে নৈৰ ফালে লৰি গৈছে--নৈয়েও সেই বেগেৰে গৈ সাগৰত মিহলি হৈছেগৈ। এই মুহুৰ্ত্তত জগতত যেন সকলোৱই পূৰ্ণ-মন, আনন্দেৰে, জগত সৌন্দৰ্য্যৰে। {{center|{{Xx-larger|৩}}}} {{gap}}এই দৰে মাহৰ পিছত মাহ গৈ বছৰত পৰিল আকৌ এদিন শিল্পীয়ে আবেলি শিলৰ ওপৰত বহি সিপাৰলৈ চাওঁতে দেখা পালে যে সেই তৰুণীৰ ওচৰত আৰু এটি নতুন তৰুণ মূৰ্ত্তি লগ লাগিছেহি--এইবাৰ তৰুণীয়ে অকলে আগৰ দৰে পহু-পোৱালী লৈ ধেমালি কৰা নাই,দুয়ো সেই ধেমালিত যোগ দিছে। কিন্তুৰ শিল্পীৰ মনত হ’ল, সেই আগৰ আনন্দৰ পূৰ্ণ প্ৰতিমূৰ্তি যেন লুকাবলৈ যো-যা কৰিছে। শিল্পীৰ মনত আচম্বিতে এটি বিষাদৰ ৰেখা পৰিল--তেওঁ ভাবিলে<noinclude>{{center|৬২}}</noinclude> t6gs1bzwwa1n4ckzuiswzzs1rx9wen2 104 94055 258748 2026-09-09T17:48:24Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258748 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> যে এই আনন্দৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তি ধ্বংস হবলৈ এৰি দিব নোৱাৰি--ধৰি ৰাখিবই লাগিব। তাত সময়ৰ চিন চাব থাকিব নোৱাৰে। যি সুন্দৰ সি চিৰ সুন্দৰ--সদায় একেৰাহে অটুট থাকিব লাগিব--সদায় সজীৱ আৰু নতুন। কি উপায়েৰে তেনে কৰা যাব, এই ভাৱেই শিল্পীৰ মূৰত খেলাবলৈ ধৰিলে আৰু--সেই ভাৱ লৈয়েই বেজাৰ মনেৰে শিল্পীয়ে সেইদিনা লাহে লাহে তেওঁৰ পঁজালৈ উলটি গ’ল--লগে লগে ইফালেও এডোখৰ ক’লা ডাৱৰ আহি আকাশৰ জোনটিক ঢাকি পেলালেহি। {{center|{{Xx-larger|৪}}}} {{gap}}তাৰ পিছত বহুত দিন, আগৰ দৰে শিল্পীৰ আৰু দেখা-সাক্ষাত নাই। তেওঁ অকলে ঘৰৰ ভিতৰত সোমাই থাকে, মাথোন কাচিৎহে বাহিৰলৈ আহে। তললৈ তো জুৰিৰ কাষলৈ নানামেই। মুখত সদায় এটা উদ্বেগ আৰু উৎকণ্ঠাৰ ভাৱ--যেন কিবা এটি বিশেষ কামত ব্যস্ত। পঁজাৰ ভিতৰত সদায় এটা শব্দ শুনা যায়, যেন শিলৰ ওপৰত কিবা এটা কাটিছে...সঁচা কথা। শিল্পীয়ে এটি শিলৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তিত তেওঁৰ সৌন্দৰ্য্যৰ ভাঁৱৰাশি ঢালি দি আনন্দৰ পূৰ্ণ বিকাশ সজীৱ কৰি ৰাখিব খুজিছে--মনে মনে ভাবিছে, এই আনন্দৰ প্ৰতিমাত প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰি জগতৰ সকলো সৌন্দৰ্য্যকে বন্দী কৰি চিৰকাললৈ এই মোহিনী-মূৰ্ত্তি চিৰ সুন্দৰ,চিৰ-নতুন, চিৰ সজীৱ কৰি ৰাখিব। কোনে জানে শিল্পীৰ এই আশা কেতিয়াবা সফল হব নে?--সেই বিষয়ে ভাবিবলৈ শিল্পীৰ অলপো সময় নাই-- সৌন্দৰ্য্যই আকাৰে-ইঙ্গিতে তেওঁক মহা-সমুদ্ৰৰ তীৰলৈ মাতিছে-<noinclude>{{center|৬৩}}</noinclude> mqgh795in52fsoqooz22vzyyn1a3ymv 104 94056 258759 2026-09-09T19:09:46Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258759 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা সৌন্দৰ্য্যৰ সাধক তেওঁ যাবই লাগিব-পাছলৈ চাবৰ তেওঁৰ আৱশ্যক নাই। মাথোন তেওঁ বেগেৰে সৌন্দৰ্যাৰ পাছে পাছে লৰি গৈছে—এই মহা-সমুদ্ৰত জাপ দিব লগীয়াও হব পাবে, একো কথা নাই তেওঁৰ " সুন্দৰৰ আৰাধনা জীৱনব খেল”— তাত কাৰে৷ হানি-বিঘিনি নাই। প্ৰতিমা শেষ হ'ল। লগে লগে শিল্পীৰ মুখৰ উদ্বিগ্ন আৰু উৎকণ্ঠাৰ - ভাৱো আঁতৰিল। তেওঁ তেওঁৰ পঁজাৰ একাৰেদি এই মূৰ্ত্তিৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে। পুৱা-গধূলি তেওঁ মূৰ্ত্তিৰ আৰাধনাতে বিভোল। এই মূৰ্ত্তিৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰাটোৱেই তেওঁৰ এতিয়া একমাত্ৰ ধাউতি। তেওঁ ভাবিছে, এই বৃত্তি সকলো সৌন্দৰ্য্যৰ আধাৰ যেতিয়া, এদিন নহয় এদিন ইয়াৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা হবই। মাথোন লাগে হৃদয়ৰ আৰাধনা আৰু নীৰৱ সাধনা। কত দিন কত বাতি উজাগৰে থাকি তেওঁ এই প্ৰতিমাৰ পূজাতেই নিজৰ মন-প্ৰাণ ঢালি দিছে কোনে জানে? তেওঁৰ এতিয়া একমাত্ৰ লক্ষ্য—প্ৰতিমাৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা। কেবা বছৰে৷ এই দৰেই গ'ল। শিল্পীৰ সাধনা এতিয়ালৈকে সফল হোৱা নাই। কত গধূলি তেওঁ হেঁপাহেৰে গৈ প্ৰতিমাক সাৱট ধৰে, কিন্তু শিল্প শীতল স্পৰ্শই তেওঁৰ প্ৰাণত স্পন্দন তুলিব নোৱাৰে - সেই শীতল আলিঙ্গনত তেওঁৰ প্ৰাণত আনন্দৰ ঢৌ মুঠে— বেজাৰত তেওঁ আঁতৰি আছে। হায়! তেওঁৰ জানো সাধনা সফল নব? এই কথা ভাবিবলৈকে বেয়া লাগে। দিন যোৱাৰ লগে লগে তেওঁৰ সাহো কমি আহিছে, তেওঁৰ মুখৰ হাঁহি লাহে লাহে নাইকিয়া, হইছে তেওঁৰ চকুত সদাই এটা শৃঙ্গ উদাস<noinclude>{{center|}}</noinclude> fdnt4dnj7kdysdhzgknns7hb3ms5cez 258825 258759 2026-09-10T05:30:14Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258825 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> সৌন্দৰ্য্যৰ সাধক তেওঁ যাবই লাগিব-পাছলৈ চাবৰ তেওঁৰ আৱশ্যক নাই। মাথোন তেওঁ বেগেৰে সৌন্দৰ্যাৰ পাছে পাছে লৰি গৈছে—এই মহা-সমুদ্ৰত জাপ দিব লগীয়াও হব পাৰে, একো কথা নাই তেওঁৰ" সুন্দৰৰ আৰাধনা জীৱনৰ খেল”— তাত কাৰো হানি-বিঘিনি নাই। {{gap}}প্ৰতিমা শেষ হ'ল। লগে লগে শিল্পীৰ মুখৰ উদ্বিগ্ন আৰু উৎকণ্ঠাৰ ভাৱো আঁতৰিল। তেওঁ তেওঁৰ পঁজাৰ একাষেদি এই মূৰ্ত্তিৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে। পুৱা-গধূলি তেওঁ মূৰ্ত্তিৰ আৰাধনাতে বিভোল। এই মূৰ্ত্তিৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰাটোৱেই তেওঁৰ এতিয়া একমাত্ৰ ধাউতি। তেওঁ ভাবিছে, এই বৃত্তি সকলো সৌন্দৰ্য্যৰ আধাৰ যেতিয়া, এদিন নহয় এদিন ইয়াৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা হবই। মাথোন লাগে হৃদয়ৰ আৰাধনা আৰু নীৰৱ সাধনা। কত দিন কত ৰাতি উজাগৰে থাকি তেওঁ এই প্ৰতিমাৰ পূজাতেই নিজৰ মন-প্ৰাণ ঢালি দিছে কোনে জানে? তেওঁৰ এতিয়া একমাত্ৰ লক্ষ্য—প্ৰতিমাৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা। কেবা বছৰো এই দৰেই গ'ল। শিল্পীৰ সাধনা এতিয়ালৈকে সফল হোৱা নাই। কত গধূলি তেওঁ হেঁপাহেৰে গৈ প্ৰতিমাক সাৱট ধৰে, কিন্তু শিলৰ শীতল স্পৰ্শই তেওঁৰ প্ৰাণত স্পন্দন তুলিব নোৱাৰে - সেই শীতল আলিঙ্গনত তেওঁৰ প্ৰাণত আনন্দৰ ঢৌ নুঠে— বেজাৰত তেওঁ আঁতৰি আহে। হায়! তেওঁৰ জানো সাধনা সফল নহব? এই কথা ভাবিবলৈকে বেয়া লাগে। {{gap}}দিন যোৱাৰ লগে লগে তেওঁৰ সাহো কমি আহিছে, তেওঁৰ মুখৰ হাঁহি লাহে লাহে নাইকিয়া, হইছে তেওঁৰ চকুত সদাই এটা শূন্য উদাস<noinclude>{{center|৬৪}}</noinclude> su2mdnkq866t2rt5t6hvds5ccdmvdj0 258827 258825 2026-09-10T05:31:01Z Rumi Borah~aswiki 1522 258827 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> সৌন্দৰ্য্যৰ সাধক তেওঁ যাবই লাগিব-পাছলৈ চাবৰ তেওঁৰ আৱশ্যক নাই। মাথোন তেওঁ বেগেৰে সৌন্দৰ্যাৰ পাছে পাছে লৰি গৈছে—এই মহা-সমুদ্ৰত জাপ দিব লগীয়াও হব পাৰে, একো কথা নাই তেওঁৰ" সুন্দৰৰ আৰাধনা জীৱনৰ খেল”— তাত কাৰো হানি-বিঘিনি নাই। {{center|{{Xx-larger|৫}}}} {{gap}}প্ৰতিমা শেষ হ'ল। লগে লগে শিল্পীৰ মুখৰ উদ্বিগ্ন আৰু উৎকণ্ঠাৰ ভাৱো আঁতৰিল। তেওঁ তেওঁৰ পঁজাৰ একাষেদি এই মূৰ্ত্তিৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে। পুৱা-গধূলি তেওঁ মূৰ্ত্তিৰ আৰাধনাতে বিভোল। এই মূৰ্ত্তিৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰাটোৱেই তেওঁৰ এতিয়া একমাত্ৰ ধাউতি। তেওঁ ভাবিছে, এই বৃত্তি সকলো সৌন্দৰ্য্যৰ আধাৰ যেতিয়া, এদিন নহয় এদিন ইয়াৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা হবই। মাথোন লাগে হৃদয়ৰ আৰাধনা আৰু নীৰৱ সাধনা। কত দিন কত ৰাতি উজাগৰে থাকি তেওঁ এই প্ৰতিমাৰ পূজাতেই নিজৰ মন-প্ৰাণ ঢালি দিছে কোনে জানে? তেওঁৰ এতিয়া একমাত্ৰ লক্ষ্য—প্ৰতিমাৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা। কেবা বছৰো এই দৰেই গ'ল। শিল্পীৰ সাধনা এতিয়ালৈকে সফল হোৱা নাই। কত গধূলি তেওঁ হেঁপাহেৰে গৈ প্ৰতিমাক সাৱট ধৰে, কিন্তু শিলৰ শীতল স্পৰ্শই তেওঁৰ প্ৰাণত স্পন্দন তুলিব নোৱাৰে - সেই শীতল আলিঙ্গনত তেওঁৰ প্ৰাণত আনন্দৰ ঢৌ নুঠে— বেজাৰত তেওঁ আঁতৰি আহে। হায়! তেওঁৰ জানো সাধনা সফল নহব? এই কথা ভাবিবলৈকে বেয়া লাগে। {{gap}}দিন যোৱাৰ লগে লগে তেওঁৰ সাহো কমি আহিছে, তেওঁৰ মুখৰ হাঁহি লাহে লাহে নাইকিয়া, হইছে তেওঁৰ চকুত সদাই এটা শূন্য উদাস<noinclude>{{center|৬৪}}</noinclude> tkxyr9kx7swusq30yz5hrofsbcwwba5 104 94057 258760 2026-09-09T19:10:09Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258760 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা দৃষ্টি। এতিয়াও মাজে মাজে তেওঁ জুৰিৰ পাৰত বহে গৈ, এতিয়াও তেওঁ আগৰ দৰে পছিম আকাশলৈ চাই থাকে, এতিয়াও মাজে মাজে তেওঁ সিপাৰৰ হাঁহি খলকনিত চকু থাই উঠে, কিন্তু আগৰ সেই অসমা উৎসাহ, আগৰ ভাৱ আৰু নাই। এতিয়া তেওঁ সিপাৰলৈ চাই দেখে যে সেই তৰুণ-তৰুণীৰ ঠাইত আন এটি সৰু ছোৱালীয়ে পহু-পোৱালী ধেমালি কৰে—তৰুণ-তৰুণী লগত থাকে, কিন্তু খেলাত যোগ নিদিয়ে, মাথোন সৰু ছোৱালীটিৰ ধেমালি দেখি মিচিকি মিচকি হাঁহে, তেওঁ- বিলাকৰ চকুত আনন্দৰ জেউতি বিৰিঙি উঠে—হব পাৰে তেওঁবিলাকৰ হৃদয়ত অতীতৰ ঘটনাৰ ছাঁ পৰেহি। শিল্পীয়ে সকলো শুনে, কিন্তু আগৰ সেই প্ৰাণৰ অনুভূতি ক'ত? ' শিলৰ পুতলা— মানুহৰ প্ৰাণত কি শুন দিব? পাষাণ প্ৰতিমা— মানুহৰ প্ৰেমৰ প্ৰতিদান দিলে যে প্ৰতিমাৰ গৌৰৱ কমিব—দেৱী মানৱীৰ শাৰীলৈ নাহিব। শিল্পীৰ সকলো আনন্দৰ জাবেগ, প্ৰাণৰ পৰশ আওকাণ কৰি পাষাণ প্ৰতিমাই নিজৰ প্ৰতিমাৰ দাবীৰ অক্ষুণ্ণ ৰাখিছে। শিল্পীয়ে নিতৌ আৱেগতে সাৱটি ধৰে, নিতৌ শিলৰ শীতল পৰশে তেওঁক ঠেলি দিয়ে। লাহে লাহে শিল্পীৰ প্ৰাণৰ সকলো উৎসাহ শিল্পীয়ে বুজিবলৈ ধৰিলে, সকলো সৌন্দৰ্য্য কমি আহিবলৈ ধৰিলে। আধাৰেই হ'ক বা আন যিহেই হ’কশিল্প শিলেই, পাষাণ প্ৰতিমা পাষাণ প্ৰতিমাই। এতিয়াও অভ্যাগত পুৱা-গধূলি সাৱটি ধৰেগৈ, আকৌ বিফল মনোৰথ হৈ উভতি আহে। ৬৫<noinclude>{{center|}}</noinclude> tn2p625nizu1jemgjxhciuvqyga5n1c 258829 258760 2026-09-10T05:45:31Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258829 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> দৃষ্টি। এতিয়াও মাজে মাজে তেওঁ জুৰিৰ পাৰত বহে গৈ, এতিয়াও তেওঁ আগৰ দৰে পছিম আকাশলৈ চাই থাকে, এতিয়াও মাজে মাজে তেওঁ সিপাৰৰ হাঁহি- খলকনিত চক্ খাই উঠে, কিন্তু আগৰ সেই অদম্য উৎসাহ, আগৰ ভাৱ আৰু নাই। এতিয়া তেওঁ সিপাৰলৈ চাই দেখে যে সেই তৰুণ-তৰুণীৰ ঠাইত আন এটি সৰু ছোৱালীয়ে পহু-পোৱালী লৈ ধেমালি কৰে—তৰুণ-তৰুণী লগত থাকে, কিন্তু খেলাত যোগ নিদিয়ে, মাথোন সৰু ছোৱালীটিৰ ধেমালি দেখি মিচিকি মিচকি হাঁহে, তেওঁবিলাকৰ চকুত আনন্দৰ জেউতি বিৰিঙি উঠে—হব পাৰে তেওঁবিলাকৰ হৃদয়ত অতীতৰ ঘটনাৰ ছাঁ পৰেহি। শিল্পীয়ে সকলো শুনে, কিন্তু আগৰ সেই প্ৰাণৰ অনুভূতি ক'ত? {{center|{{Xx-larger|৬}}}} {{gap}}শিলৰ পুতলা— মানুহৰ প্ৰাণত কি স্পন্দন দিব? পাষাণ প্ৰতিমা— মানুহৰ প্ৰেমৰ প্ৰতিদান দিলে যে প্ৰতিমাৰ গৌৰৱ কমিব—দেৱী মানৱীৰ শাৰীলৈ নামিব। শিল্পীৰ সকলো আনন্দৰ আবেগ, প্ৰাণৰ পৰশ আওকাণ কৰি পাষাণ প্ৰতিমাই নিজৰ প্ৰতিমাৰ দাবীৰ অক্ষুণ্ণ ৰাখিছে। শিল্পীয়ে নিতৌ আৱেগতে সাৱটি ধৰে, নিতৌ শিলৰ শীতল পৰশে তেওঁক ঠেলি দিয়ে। লাহে লাহে শিল্পীৰ প্ৰাণৰ সকলো উৎসাহ কমি আহিবলৈ ধৰিলে। শিল্পীয়ে বুজিবলৈ ধৰিলে, সকলো সৌন্দৰ্য্যৰ আধাৰেই হ'ক বা আন যিহেই হ’ক শিল শিলেই, পাষাণ প্ৰতিমা পাষাণ প্ৰতিমাই। এতিয়াও অভ্যাগত পুৱা-গধূলি সাৱটি ধৰেগৈ, আকৌ বিফল মনোৰথ হৈ উভতি আহে।<noinclude>{{center|৬৫ }}</noinclude> e2xnv1aqn5fnn9qrugfs9f4qbdl26yc 104 94058 258761 2026-09-09T19:10:27Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258761 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা সেই দিনাও শিল্পী তললৈ আহি জুৰিৰ পাৰত বহিছিল—সেই দিনাও সিপাৰৰ ধেমালি চাইছিল আৰু লগে লগে ভাবিছিল, কেনেকৈ প্ৰতিমাৰ প্ৰাগ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পাৰিব, ই জানো সম্ভৱ?—সেইদিনা কে বাডোখৰমান ক'ল! ডাৱৰে পছিম আকাশক হেঙুলী হবলৈ নিদিলে, বোধ হয় ধুমুহাৰ পূৰ্ব্ব লক্ষণ। লাহে লাহে বতাহ বেগেৰে ববলৈ ধৰিলে, শিল্পীও ঘৰলৈ উভতি আহিল, ভাবিলে যেনেকৈয়ে হ’ক, আন কি হৃদয়ৰ ৰঙেৰেই হ’ক, প্ৰতিমাৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব লাগিব.. আকাশত বিজুলীয়ে হাঁহিলে আৰু মেঘে গাঞ্জিলে—ধুমুহা ও আৰম্ভ হ'ল। শিল্পীৰ মন এক নতুন ভাৱেৰে পূৰ্ণ—হৃদয়-ৰক্তেৰে প্ৰতিমাৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব। ধুমুহাৰ কোৰ লাহে লাহে চৰিবলৈ ধৰিলে, শিল্পীয়ে প্ৰাণৰ নতুন আনন্দেৰে প্ৰতিমাক সাৱটি ধৰিলে। ধুমুহাৰ বেগ বৰ বেছি হ'ল। ই কি! প্ৰতিম! লৰিছে—শিল্পীৰ মন উলাহত নাচি উঠিল শিল্পীয়ে যেন দেখিবলৈ পালে, প্ৰতিমাই হাঁহিছে আৰু আঙুলিয়াই যেন তেওঁক অনন্ত সৌন্দৰ্য্যৰ ফালে মাতিছে। শিল্পী জানো আৰু থিৰ থাকিব পাৰে? উলাহেৰে প্ৰতিমাক দুনাই সাৱটি ধৰিলে, ভাবিলে প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব—হৃদয়- ৰক্তেৰে প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা | প্ৰতিমা আকৌ এবাৰ লৰি যেন তেওঁৰ মনৰ ভাৱৰ সফলতাত যোগ দিলে। ভীষণ ধুমুহা আৰম্ভ হ'ল, বতাহত পঁজা লৰিবলৈ ধৰিলে—এটা ভীষণ শব্দ——তাৰ পিছত শেষ— সকলো শেষ। 9 - ৰাতি পুৱাওঁ গুৱাওঁ হওঁতেই কাষৰ গাওঁৰ মানুহবোৰে ধুমুহাত কাৰ ক'ত কি হানি হ'ল চাবলৈ আহিল। ধুমুহা কেতিয়াবাই শেষ হ’ল— ৬৬<noinclude>{{center|}}</noinclude> oqy6mwg7ufp0z19r3d6ftttllcip1aa 258835 258761 2026-09-10T05:51:52Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258835 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> {{gap}}সেই দিনাও শিল্পী তললৈ আহি জুৰিৰ পাৰত বহিছিল—সেই দিনাও সিপাৰৰ ধেমালি চাইছিল আৰু লগে লগে ভাবিছিল, কেনেকৈ প্ৰতিমাৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পাৰিব, ই জানো সম্ভৱ?—সেইদিনা কেবাডোখৰমান ক'লা ডাৱৰে পছিম আকাশক হেঙুলী হবলৈ নিদিলে, বোধ হয় ধুমুহাৰ পূৰ্ব্ব লক্ষণ। লাহে লাহে বতাহ বেগেৰে ববলৈ ধৰিলে, শিল্পীও ঘৰলৈ উভতি আহিল, ভাবিলে যেনেকৈয়ে হ’ক, আন কি হৃদয়ৰ ৰঙেৰেই হ’ক, প্ৰতিমাৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব লাগিব.. আকাশত বিজুলীয়ে হাঁহিলে আৰু মেঘে গাজিলে—ধুমুহাও আৰম্ভ হ'ল। শিল্পীৰ মন এক নতুন ভাৱেৰে পূৰ্ণ—হৃদয়-ৰক্তেৰে প্ৰতিমাৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব। ধুমুহাৰ কোব লাহে লাহে চৰিবলৈ ধৰিলে, শিল্পীয়ে প্ৰাণৰ নতুন আনন্দেৰে প্ৰতিমাক সাৱটি ধৰিলে। ধুমুহাৰ বেগ বৰ বেছি হ'ল। ই কি! প্ৰতিমা লৰিছে—শিল্পীৰ মন উলাহত নাচি উঠিল শিল্পীয়ে যেন দেখিবলৈ পালে, প্ৰতিমাই হাঁহিছে আৰু আঙুলিয়াই যেন তেওঁক অনন্ত সৌন্দৰ্য্যৰ ফালে মাতিছে। শিল্পী জানো আৰু থিৰ থাকিব পাৰে? উলাহেৰে প্ৰতিমাক দুনাই সাৱটি ধৰিলে, ভাবিলে প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব—হৃদয়-ৰক্তেৰে প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা | প্ৰতিমা আকৌ এবাৰ লৰি যেন তেওঁৰ মনৰ ভাৱৰ সফলতাত যোগ দিলে। ভীষণ ধুমুহা আৰম্ভ হ'ল, বতাহত পঁজা লৰিবলৈ ধৰিলে—এটা ভীষণ শব্দ——তাৰ পিছত শেষ— সকলো শেষ। {{center|{{Xx-larger|৭}}}} {{gap}}ৰাতি পুৱাওঁ পুৱাওঁ হওঁতেই কাষৰ গাওঁৰ মানুহবোৰে ধুমুহাত কাৰ ক'ত কি হানি হ'ল চাবলৈ আহিল। ধুমুহা কেতিয়াবাই শেষ হ’ল—<noinclude>{{center|৬৬}}</noinclude> ccly5bzhgalmh28jy6kmwcckdkp2xz0 104 94059 258762 2026-09-09T19:10:45Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258762 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা - কিন্তু তাৰ চিন গছ-গছনিত এতিয়াও জিলিকি আছে। বতৰ আকৌ মুকলি হ'ল। গঞাবিলাকে আহোতে আহোতে বাটত দেখিবলৈ পালে যে পৰ্ব্বতৰ টিং খহি পৰিল, আৰু তলত শিলৰ প্ৰতিমা এখন বুকুত লৈ এজন মানুহ পৰি আছে— চাৰিওফালে তেজৰ চিন—বুকুৰ তেজ আৰু ওপৰৰপৰা পানী বাগৰি বাগৰি সেই তেজৰ দাগবোৰ অলপ অলপকৈ- ধুৱাই নিছে। মানুহ' জনৰ মুখত এতিয়াও এটি শান্ত স্নান হাঁহিৰ চি আছে--যেন কৈছে হৃদয়-বক্তোৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা হ'ল-প্ৰকৃতি নীবাৰ ব লাগি চাই আছে—-আকাশৰ পৰা কৃষ্ণপক্ষৰ সপ্তমীৰ জোনৰ শেষ কিৰণ ৰেখায়ে৷ সেই স্নান হাহিটিক আৰু স্নান কৰিছে।... গঞাবিলাকে আগ বাঢ়ি গৈ গৈ সেই জুৰিটিৰ কাৰ পালে গৈ। জুৰিটিৰ পানী দুই পাবলৈকে উপচি পৰিছে — সিপাৰত সেই সক ছোৱালীটিয়ে পুৱাই পহু-পোৱালীটি লৈ ধেমালি কৰিবলৈ আহিছে— লগতে সেই তৰুণ-তৰুণী ও পহু- পোৱালীটি এবাৰ হাতৰপৰা লৰ মাৰি দুৰলৈ যাওঁতে ছোৱালীটিয়ে ধৰিবলৈ গৈ পিছল খাই বনৰ ওপৰত পৰি হাত-চাপৰি মাৰি হাহিবলৈ ধৰিলে। লগতে তৰুণ-তৰুণীয়েও হাঁহিলে 1 —জুৰিটিয়েও উলাহতে কুলু কুলু কৰি সেই হাঁহিতে যোগ দিলে — পুৱাৰ সুৰুষৰ কণক কিৰণেও সেই উপাহৰ হাঁহিটিক আৰু উজ্জ্বল কৰি দিলে।<noinclude>{{center|}}</noinclude> iq76oxvz5z6cwm2o2uvczb95vhd0exu 258839 258762 2026-09-10T05:59:46Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258839 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> কিন্তু তাৰ চিন গছ-গছনিত এতিয়াও জিলিকি আছে। বতৰ আকৌ মুকলি হ'ল। গঞাবিলাকে আহোতে আহোতে বাটত দেখিবলৈ পালে যে পৰ্ব্বতৰ টিং খহি পৰিল, আৰু তলত শিলৰ প্ৰতিমা এখন বুকুত লৈ এজন মানুহ পৰি আছে— চাৰিওফালে তেজৰ চিন—বুকুৰ তেজ- আৰু ওপৰৰপৰা পানী বাগৰি বাগৰি সেই তেজৰ দাগবোৰ অলপ অলপকৈ ধুৱাই নিছে। মানুহ' জনৰ মুখত এতিয়াও এটি শান্ত স্নান হাঁহিৰ চিন আছে--যেন কৈছে হৃদয়-ৰক্তেৰে প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা হ'ল-প্ৰকৃতি নীৰৱে ৰ' লাগি চাই আছে—-আকাশৰ -পৰা কৃষ্ণপক্ষৰ সপ্তমীৰ জোনৰ শেষ কিৰণ ৰেখায়ো সেই ম্লান হাঁহিটিক আৰু স্নান কৰিছে।... {{gap}}গঞাবিলাকে আগ বাঢ়ি গৈ গৈ সেই জুৰিটিৰ কাষ পালে গৈ। জুৰিটিৰ পানী দুই পাৰলৈকে উপচি পৰিছে — সিপাৰত সেই সৰু ছোৱালীটিয়ে পুৱাই পহু-পোৱালীটি লৈ ধেমালি কৰিবলৈ আহিছে—লগতে সেই তৰুণ-তৰুণীও পহু- পোৱালীটি এবাৰ হাতৰপৰা লৰ মাৰি দুৰলৈ যাওঁতে ছোৱালীটিয়ে ধৰিবলৈ গৈ পিছল খাই বনৰ ওপৰত পৰি হাত-চাপৰি মাৰি হাঁহিবলৈ ধৰিলে। লগতে তৰুণ-তৰুণীয়েও হাঁহিলে। —জুৰিটিয়েও উলাহতে কুলু কুলু কৰি সেই হাঁহিতে যোগ দিলে — পুৱাৰ সুৰুষৰ কণক কিৰণেও সেই উপাহৰ হাঁহিটিক আৰু উজ্জ্বল কৰি দিলে।<noinclude>{{center|৬৭}}</noinclude> mr1k4jkslp8cyvexbsz78zj02uh7av0 104 94060 258763 2026-09-09T19:11:07Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258763 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>প্ৰলয় ইও এটা সপোন। এখন মুকলি পথাৰৰ মাজত টিল! এটাৰ ওপৰত থকা ঘৰ এটাৰ ভিতৰত যেন মই আছো। ঘৰটো বেচ, আহল-বহল আৰু মুকলি, তললৈ চালে মাথোন চাৰিও ফালে সেউজীয়া পথাৰ। ওপৰত অনন্ত আকাশ ডাৱৰে ক'লাকৈ থৈছে, বতাহ অলপো বলা নাই। প্ৰকৃতি স্থিৰ আৰু গম্ভীৰ। ঘৰটোত মই—আৰু দহ বাৰ জনযান মোৰ লগতে আছে; তেওঁলোক মোৰ লগৰে নিচেই সাধাৰণ তৰপৰ সৰল প্ৰকৃতিৰ মানুহ, তেওঁবিলাকে কিন্তু কোনোৱে কাৰো লগত কথা পতা নাই, মাথোন ঘৰৰ ভিতৰতে 'অহা-যোৱা কৰি ফুৰিছে। ... ভয় আৰু বেজাৰেৰে ইটোৱে সিটোৱে চোৱা চুই কৰিছে। তেওঁলোকে কোনোৱে কাকো চিনি নাপায়: জাৰু কবও নোৱাৰে কিয়নো ইয়ালৈ আহিছে। কিন্তু সকলোৰে মুখত একোটি নিৰাশাৰ ছা। ... সকলোটিয়ে একো একোবাৰ সিঁড়িকি দুৱাৰৰ মুখলৈ গৈ -কিবা এটা যেন চাই চাই আহিছেগৈ। আৰু প্ৰত্যেক মুহূৰ্ত্ততেই যেন কিবা এটা বিপদ আহি তেওঁলোকৰ গাত পৰিবহি, সেই ভয়তে যেন সকলো অস্থিৰ। আমাৰ ভিতৰত এটি সৰু ল'ৰাও আছে। সি মাজে মাজে কান্দি কান্দি কৈছে “মোৰ বৰ ভয় লাগিছে, মোৰ বৰ ভয় লাগিছে। ” তাৰ কান্দোন শুনি মোৰ নিজৰ বুকুখন চক্ খাই গ'ল আৰু মোৰো ভয়<noinclude>{{center|}}</noinclude> e6xfvgk7n02m0x8m3uj0163ybtkf03b 104 94061 258764 2026-09-09T19:11:41Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258764 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা লাগিবলৈ ধৰিলে—কিন্তু কিহৰ কাৰণে মই নিজেই কব নোৱাৰোঁ, মাথোন বুজিছোঁ, কিবা এটা যেন বৰ ডাঙৰ বিপদ লাহে লাহে ওচৰ চাপি আহিছে। ল'ৰাটোৱে ভয়ত উচুপি উচুপি কান্দি আছে। হায়! এই ঠাইৰ- পৰা যদি এবাৰ পলাৰ পৰা হ'লহেঁতেন—কি বেজাৰৰ কথা! এই বিপদৰ হাত সাৰিবৰ উপায় নাই নে? নাই, একোৱেই নাই... উপায়?—অসম্ভৱ! আকাশ ডাৱৰে ওন্দোলাই গৈছে, বতাহ কেনিও অকণিও বলা নাই—এটা যেন ভীষণ ভয়ৰ ভাৱে গোটেইখন জগত আৱৰি থৈছে। আমাৰ লগৰ সেই সৰু ল'ৰাটোৱে লৰি গৈ খিড়িকি দুৱাৰেদি চাই "পানী, পানী” বুলি চিঞৰি উঠিল— আমিও ভয়তে উচপ খাই উঠিলোঁ। আমাৰ ঘৰটোও কঁপিবলৈ ধৰিলে— ভূঁইকঁপ আহিল। পৃথিবীৰ কঁপনিত থৌকি বাথৌকি লাগিল। আমিও ভাবিলোঁ, এয়ে শেষ। কঁপনি মাৰ গ'ল। আমি বাহিৰলৈ চাই দেখিলোঁ, আমাৰ সমুখৰ পথাৰৰ আধাডোখৰ কেনিবা গ'ল——ভাৰ ঠাইত মাথোন পানী-চাৰিও ফালে পানী দেখিছে “সাগৰ, সাগৰ” বুলি আমি আটায়ে চিঞৰি উঠিলো-ডাঙৰ ডাঙৰ ক'লা ঢৌৱেৰে সৈতে সাগৰে আমাক গ্ৰাস কৰিবলৈ আহিছে—এক্ষে মহাপ্ৰলয়--পৃথিবীৰ ইমানতে শেষ। সৌৱা আকাশে পৃথিবীয়ে মিলি গ'ল; চাৰিও ফালে ক'লা ধোঁৱা; কেনিও একোকে দেখা নাযায়। পানী ওফন্দি উঠিল। “নাই--থক আশা নাই। আমাৰ সমুখৰ পথাৰ নাইকিয়া হ'ল।<noinclude>{{center|}}</noinclude> ig8l75dukf2du0d0hahrp4aq4dg1zrq 104 94062 258765 2026-09-09T19:12:01Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258765 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথ কে ভীষণ শব্দ মেঘ গাজানতকেও শত-সহস্ৰ গুণে ডাঙৰ, পৃথিবীয়ে যেন ভয়ত চিঞৰিবলৈ ধৰিছে। কেনিও একোকে মুশুনা হ'ল মাথোন প্ৰলয়ৰ ভীষণ গাজনি। সাগৰ টিলাৰ ওচৰ চাপিলহি। আকৌ এবাৰ কঁপিবলৈ ধৰিলে। ল'ৰাটোৱে শেহবাৰ ভয়ত চিঞৰ মাৰি উঠিল। আমিও ভয়ত ইটোৱে সিটোৰে সাৱটি ধৰিবলৈ বিচাৰিছিলোঁ; কিন্তু ঢৌ আহি ওপৰতে পৰিলহি। শেষ, সকলো শেষ। কি হ'ল—কোন কেনি গ'ল একোকে কব নোৱাৰিলে। আন্ধাৰ চাৰিও ফালে আন্ধাৰ, অনস্ত আন্ধাৰ।... চক্‌ খাই সাৰ পাই উঠিলোঁ। —ভয়তে গোটেই গাটো - ঘামিবলৈ ধৰিলে। 9.<noinclude>{{center|}}</noinclude> b4hd72khu4kfb02gavso1wreae4wbjt 104 94063 258766 2026-09-09T19:12:21Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258766 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>ব্যৰ্থতা ছাঁ-জুইৰ পাছে পাছে ফুৰি মানুহে মাথোন লাভ কৰে ব্যৰ্থতা। ছাঁ-জুয়েতো মানুহক পাছে পাছে ফুৰাবলৈ ইচ্ছা নকৰে। মানুহে নিজেই আপোন ইচ্ছাৰে তাৰ পাছ লৈ ব্যৰ্থতাৰ দুখক মাথোন মাতি জ্ঞানে। চাকিব হয়তো ইচ্ছা নহয় যে জাকে জাকে চগাই আহি তাৰ ৰূপৰ জুইত আত্ম বলিদান কৰেছি কিন্তু চগাই এই আত্মদানকেই জীৱনৰ ধ্ৰুব সত্য বুলি মানি লৈছে! ছা-ছুয়ে যেনেকৈ আন্ধাৰত মানুহক বাট হেৰুৱায়, চাকিয়েও তেনেকৈ চগাক পুৰি মাৰে। প্ৰেমেও ঠিক তেনেকৈয়ে প্ৰেমিকৰ আত্মদান বিচাৰে—ইয়াত কাৰ লাভ লোকচান তাক মুবুজে- প্ৰেমিকৰ নে প্ৰেমাস্পদৰ, নাই প্ৰেমৰ? প্ৰেমিকে কয়, তোমাক দেখিলে মোৰ প্ৰাণ জুৰায় মনত ৰং লাগে-- মোৰ শিৰে শিৰে তেজ বেগেৰে বৈ যায়, মোৰ হিয়া কোন অজান পুলকত স্পন্দিত হৈ নাচি উঠে। জানিব নোখোজে। কিয় ভাল পাওঁ, কাৰণ ইয়াৰ উত্তৰ নাই। মোৰ এই পুলক যদি পুলকিত অন্তৰেৰে গ্ৰহণ কৰিব পাৰা, মোৰ সৌভাগ্য। নহলে যি দুৰ্ভাগ্য, সিও মোৰ পক্ষে তোমাক ভাল নোপোৱাতকৈ শ্ৰেয়ঃ। প্ৰেমাস্পদে কয়, মোক দেখিলে যে তুমি ভাল পোৱা, তাক মই তোমাৰ উলাহ-ভৰা চকুত উপাসনা-বিভোৰ তন্ময় ভাৰত, তোমাৰ আবেগ-ভৰা হিয়াত, তলমুৰ কৰি লাজত কওঁ কওঁ বুলি কৰ ৭১<noinclude>{{center|}}</noinclude> nfa8egg8ukyx27nh1sj42xg4at5ekrc 104 94064 258767 2026-09-09T19:12:40Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258767 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা নোৱাৰা কথাত,— বুজোঁ; কিন্তু যি মনৰ লুৰুঙাইদি ইমান বেগেৰে আহি মোৰ অন্তৰ পোহৰাই দিয়ে, অনুভূতিৰ নিভৃত গোপন মন্দিৰত তা যদি নাপাওঁ—সেই দোষ জানো মাথোঁ মোৰ? তোমাৰ পূঙ্গাই মোক গৰ্ব্বিত কৰে, কিন্তু নত্ৰ নকৰে কিন্তু আত্মহাৰা নকৰে। মোৰ বিজয়-বাৰ্তা ঘোষণা কৰে, তেন্তে জানো প্ৰেমিকৰ প্ৰেম ব্যৰ্থ? যি সূৰ্য্যমুখী ফুলে গোটেই দিন ওপৰলৈ মুখ কৰি সূৰ্য্যৰ উপাসনাৰ তাপ-ক্লেশ সহ কৰি শাস্ত সন্ধিয়াৰ নীৰৱ আন্ধাৰৰ কোলাত শান্তিময় মৰনক আনন্দেৰে অনি কৰে সিও জানো ব্যৰ্থ? প্ৰেমৰ শ্ৰেষ্ঠ দান জানো ব্যৰ্থতা? #<noinclude>{{center|}}</noinclude> fovuzqmfy9r3ahpqx3cnlw3hn5nm2jb 104 94065 258768 2026-09-09T19:13:01Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258768 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>চোৰ তুমি কোন? ম‍ই। মই মানে? তুমি কি কৰিবলৈ আহিছা? চুৰ কৰিবলৈ। আচৰিত কথা! কোন চোৰে এনেকৈ দূৰ কৰিবলৈ নাহে ভুমি ডকাইত নে কি? হব পাৰে। তোমাক কি লাগে? মোক? হয়, তোমাকেই লাগে। কিন্তু মোকতো কোনোৱে নিবিচাৰে সকলোৱে মাথোন মোৰ ধন সোণ মণি-মুকুতা লৈ যায়— সকলোৱে মোৰ সকলোখিনি বিচাৰে, কিন্তু ক’তা? কোনোৱেতো মোৰ ফালে উভতি নাচায়। তুমি মিছা কথা কৈছা। নহয়, সঁচাকৈয়ে 'মোক তোমাক লাগে। ইমান দিনে মোক কোনোৱে বিচৰা নাই, আন কি মোৰ নিজৰ মানুহেও মোক নিবিচাৰে। সেই দেখিহে মই বিচাৰিছোঁ। १७<noinclude>{{center|}}</noinclude> ltkutndjvcjt6ya11d82mdmq5a23vn8 104 94066 258769 2026-09-09T19:13:18Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258769 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা কিয়? আপোন কৰি লবলৈ। এৰি দিয়া। মোক আপোন কৰিব নোৱাৰা। যিমান দুৰে দূৰে থাকোঁ, সিমান ভাল। যিমান দিন মই তোমাৰ ওচৰত হুবুজা হৈ থাকিম, সিমান দিন মোৰপৰা কাম পাবা, কিন্তু যিদিনাখনেই মোক বুজিবা, সেই দিনাই মোক এডোখৰ ফটাকানিৰ দৰে পেলাই দিব্য। নাই, মোক কাষলৈ নাটানিবা — মোক বুজিবলৈ নিবিচাৰিবা। মোক আপোন নকৰিবা। তেস্তে পৰ কৰিবলৈ তাত তোমাৰ লাভ? তোমাৰ বা লোকছান গুলোৱা। মিছাতে কিয় বেলি কবিছা? কেনি যাম? কিয়? সমুখৰ পিনে — সমুখ যে তেনেই আন্ধাৰ চাৰিও পিনে আন্ধাৰ কিন্তু সৌ যে আন্ধাৰৰ বুকু ফালি যি পোহৰৰ ৰেখাটি আহি পৰিছে, সেয়ে আমাৰ বাট অকলে অকলে এই আন্ধাৰৰ মাজৰ অকণমান পোহৰৰ ৰেখ ধৰি — অকলে কিয়? মোৰ লগত। যদি নাযাওঁ? নোযোৱাকৈ নোৱাৰা যাবই লাগিব। ধৰা, মোৰ হাতত ধৰা। ক’তা? ম‍ই তোমাৰ হাত দেখা নাই। দেখিবৰ আৱশ্যক নাই। মাথোন ধৰা, ব'লা -<noinclude>{{center|}}</noinclude> 48c6sgrs5o2a7c21t59g36fpnzk5kai 104 94067 258770 2026-09-09T19:13:39Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258770 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা নিয়া, এই মোৰ হাত- আন্ধাৰ—কোনোৱে যাবই লাগিছে—ওপৰে আন্ধাৰ, তবে আন্ধাৰ, চাৰিও পিনে কাকো দেখা নাই—মাথোন বুজিছে, দুয়ো একেলগে বাউ বুলিছে— আন্ধাৰৰ বুকু ফালি ওলোৱা সেই অকণমান পোহৰৰ ৰেখা ধৰি যাবই লাগিছে— ক'ত, কেতিয়া শেষ হব? 98<noinclude>{{center|}}</noinclude> s8j52rpvnr0882g5m0e2uvcc0ci1mbu 104 94068 258771 2026-09-09T19:13:56Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258771 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>সোণ বৰণীয়া দেশ আবেলি ফুলনিৰ মাজে মাজে কোঁৱৰ আৰু কুঁৱৰীয়ে ৰং মনেৰে কুৰিছে। পছিমমুখীয়া সুৰুষৰ সোণোৱালী আভাবে ফুলনি জকমকাৰ লাগিছে। নানা বৰণীয়। নানা তৰহৰ ফুল ফুলি ফুলনি জাতিষ্কাৰ হৈ পৰিছে। মাজে মাজে একোটা পুখুৰী। তাৰ ঘাট আৰু পাৰ- বোৰ বগা শিলেৰে বন্ধোৱা আৰু পানী ফট্‌টীয়া—পদুম ফুল ফুলি ফুলি পুখুৰী শুৱাই পৰিছে। বতাহত নাচি থকা পানী হঘৰ ৰিণত চিকমিকাব লাগিছে। ৰিব ৰিব,কৈ বতাহ বৈছে,—ফুলৰ গোন্ধ চুৰ কৰি চাৰিওফালে বিলাই দিছে। দশোদিশ গোন্ধতে আমোলমোল। ৰঙতে ফুলনিত ফুলে নাচিছে, পানীত পছমে নাচিছে, লগে লগে ছাঁবোৰে নাচি নাচি জগতত এটি আনন্দৰ ঢৌ বোৱাই দিছে। চাৰিওফালে সুখ, চাৰিওফালে শান্তি। সোণ বৰণীয়া দেশ—ৰোগ, শোক, দুখ, বেজাৰ ইয়াত নাই— ইয়াত সদায় আনন্দ। ইয়াত আঙ্কাৰ নাই! বেলি মাৰ গলেও সোণ বৰণীয়া পোহৰৰ জিলিকনিত আন্ধাৰে ভুমুকি মাৰিবলৈ সাহ নকৰে— ইয়াত জাৰ নাই, ঘাম নাই. সদায় বসন্তৰ বতাহ বলিব লাগিছে— অনন্ত সুখ সৌন্দৰ্য্যৰ আধাৰ সপোন পুৰীৰ দৰে এই সোণ বৰণীয়া দেশ। কোৱৰ কুঁৱৰীয়ে ৰং মনেৰে ফুৰোঁতে ফুৰোতে কত চেনেহৰ, কক্ত হেঁপাহৰ কত কথা পাতিছে— ভাগৰ লাগিলে মাজে মাজে বন্ধোৱা ঘাটত ৭৬<noinclude>{{center|}}</noinclude> 5c7z7k95vb3x20k637aoq3kjv7667pe 104 94069 258772 2026-09-09T19:14:14Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258772 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কবিতা বহিছে আৰু অলপ পৰ জিৰাই আকৌ কুৰিছে। ফুলনিৰপৰা এপাহ ধুনীয়া ডাঙব গোলাপ ফুল আমি কুঁৱৰীয়ে কোঁৱৰক দিলেহি—কোঁৱৰে ফুলপাহি হাতত লৈ চুমা খাই হাঁহি হাঁহি কলে "প্ৰেম অনন্ত, অজেয় চিৰমিলনত বিচ্ছেদ নাই, খস্তেক ডাৱৰে ঢাকিলেও আকাশ সূৰুয অনন্ত কালৰেপৰা আছে আৰু থাকিবও।" কুঁৱৰীয়ে হাঁহি ঠাহি মাত লগালে “সদায় ধেন মনত থাকে—' কোঁৱৰে কলে “প্ৰেমৰ পৱিত্ৰ কুঞ্জত পাহৰণিৰ প্ৰবেশ নাই।” এনে দৰে কথা পাতি গৈ থাকোতে ক'ৰবাৰপৰা পকা পাত এখিলা বতাহত উৰি কুঁৱৰীৰ গাত পৰিলহি। কুঁৱৰীয়ে আচৰিত হৈ কলে “এইটো কি? ম‍ই এনে বস্তু কেতিয়াও দেখা নাই।” কোঁৱৰে তেওঁৰ গাৰপৰ পাতথিলা গুচাই দি কলে "এই খিলা পকা পাত। সিপাৰৰ পৃথিবীৰপৰা আহিছে।” কুঁৱৰীয়ে কলে “অ”, তুমি যে মোক কৈছিলা, সেই দেশখন — য'ত মানুহ ওপক্ষে, বুঢ়া হয় আৰু মৰে, আৰু য'ত ভাল পায় আৰু পাহৰে—”হঠাৎ কুঁৱৰীৰ মুখখন ভয়ত ক'লা পৰি গ'ল। এনেতে আৰু এখিলা পকা পাত আহি তেওঁৰ গাত পৰিলহি। কোঁৱৰে সেই থিলা গুচাই দিওঁতে হাঁহি হাঁহি কলে "বোধ হয় পৃথিবীয়ে তোমাক মাতিছে। কিন্তু কুঁৱৰীৰ মুখৰ ফালে চাই তেওঁ ভয় খোৱা যেন দেখি কলে “ই কি? মিছাকৈযে ইমান ভয় খাইছা কিয়?” কুঁৱৰীৰ ওঁঠ দুখন অলপ কঁপি উঠিল আৰু কোঁৱৰক সাৱট মাৰি ধৰি কলে “কোৱা কোৱাঁ, মৰম চিৰকলীয়া — সদায় অটুট থাকিব।” কোঁৱৰে আমাৰ - মিচিকিয়াই হাঁহি হাঁহি কলে “মই আগেয়ে কৈছো নহয়, প্ৰেম 99<noinclude>{{center|}}</noinclude> ksbo82v3kwvg9apxw0hvep3l55mzc7x 104 94070 258773 2026-09-09T19:14:38Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258773 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কবিতা ৰজাৰ অনাথ আশ্ৰমৰ চিকিৎসালয়ত এজনী বহুৱা বুঢ়ী মৰে। মে হৈ পৰি আছে। তাই বৰ বুঢ়ী, দাঁত এটাও নাই, মূৰৰ চুলি সৰি সৰি নাইকিয়া হ'ল। মাথোন কেইডালমানহে পকা চুলি অৱশেষ আছে। গাত মঙহ নাই, ছাল সোতোৰা-সোতোৰ — কোনোমতেহে হাড় কেই- ডালক জোৰা দি ঢাকি থৈছে। চকুৰ জেউতি একেবাৰে নাইকিয়া হ'ল। উশাহ ঘনে ঘনে লৈছে...। বেমাৰীবোৰক মৰম কৰি ফুল দিবলৈ অহা কোনোবা মানুহে দিয়া এপাহ গোলাপ ফুল তাইৰ কাষতে পৰি আছে। আবেলি বেমাৰী চাবলৈ অহা চিকিৎসকজনে তাইক পৰীক্ষা কৰি, বেমাৰীৰ আল-পৈচান ধৰা ওচৰত থকা তিৰোতা গৰাকীৰ ফালে চাই কলে "আৰু সৰহ সময় নাই।” তিৰোতা গৰাকীয়ে উত্তৰ দিলে – এৰা, আজি দিনৰ দিনটো ভ্ৰম বকিছে। সেই ফুলপাহ হাতৰ মাজত লৈ “সোণ বৰণীয়া দেশ” “সোণ বৰণীয়া দেশ” বুলি কিবাবোৰ ৰকিব লাগিছে।” চিকিৎসকে বেজাৰ মনেৰে কলে, “বেছেৰীয়ে দেহি জীৱনত বহুত ঠাই দেখিছিল হবলা। ” এই বুলি অলপ পৰ নিতাল মাৰি তাতে থিয় হৈ থাকি সুধিলে “অ” সেই বুঢ়াটো কেনে আছে?" "সি অলপ আগতে মৰিল।” তাৰপৰা দুয়ে৷ সেই মানুহটো থকা চুকলৈ গ'ল | ভাৰপৰা উভতি আহোতে দেখিলে যে বুঢ়ীৰ শেষ হ'ল... পুহ মাহ, বৰ জাৰ আৰু মাজে মাজে ফেৰ ফেৰীয়া বতাহ বলি জাৰৰ কোব দুগুণে চৰাইছে। গছৰ পাত সৰি নাইকিয়া হ'ল— বাট পদুলি পকা- পাতেৰেই ৭৮<noinclude>{{center|}}</noinclude> p23vg2yd2ru02jgwoozr06y3z4921wt 104 94071 258774 2026-09-09T19:15:16Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258774 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা ভৰি পৰিছে।... সেই দিনা গধূলি অনাথ আশ্ৰমৰপৰা দুটা শ সৎকাৰ কৰিবলৈ বাহিৰলৈ পঠিয়াই দিয়া হ'ল। ...পুৱা। হৰুৰ সোণালী কিৰণে জগতক নতুন চেতনা দিছে। • উলাহতে গছৰ চৰায়ে নানা সুৰ ধৰি নতুন পোহৰক সাদৰ-সম্ভাষণ জনাইছে। নতুন নতুন স্কুল ফুলি ফুলনিৰ জেউতি দুগুণে চৰাইছে। শীতল মলয়া ৰিব ৰিব, কৰি কৰি বৈ গৈছে। আকাশ বতাহ, সকলোতে নতুন চেতনাৰ সঞ্চাৰ হৈছে— জগতে যেন নতুন জীৱণ লাভ কৰিছে। কোঁৱৰ কুঁৱৰীয়ে পুৱা ফুৰিবলৈ ওলাই পৰ্ব্বতৰ জাতিয়েদি বৈ যোৱা নৈখনিৰ পাৰতে বহিছেহি। পৰ্ব্বতৰ টিং পুৱাৰ কিৰণত জিলিকি উঠিছে আৰু তেওঁলোকে দুয়ো একেথিৰে ৰ' লাগি সেই ফাললৈকে চাই আছে। কাৰো মুখত এটিও কথা নাই—দুয়ো যেন একেটি কথাতে বিভোৰ — চকুৰ টোপনি এতিয়াও আঁতৰা নাই...অল্‌প পৰৰ পিছত কুঁৱৰীয়ে লাহে কোৱৰৰ ফালে চাই হাঁহি মুখেৰে কলে, “আমি বহুত পৰ গুলোঁ, নহয় নে?” কোঁৱৰে মিচিকিয়াই কুঁৱৰীক নিজৰ বুকুলৈ টানি চেনেহেৰে সাৱটি কলে "এৰা বহুত পৰ গুলে! হ বলা”<noinclude>{{center|}}</noinclude> esx0p4u8xxxjvu1ii2sa01v3unlfxv9 104 94072 258775 2026-09-09T19:15:34Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258775 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>. মন্দিৰ বহুদিনৰ আগেয়ে এজন বাটৰুৱাই ভৈয়ামৰ মাজেদি বাট বুলি গৈছিল। দূৰৰ ওখ ওখ পৰ্ব্বত শাৰীৰ মাজৰ আটাইতকৈ ওখ পৰ্ব্বতৰ টিঙত থকা মন্দিৰটিয়েই আছিল তেওঁৰ লক্ষ)। কত দিন ধৰি যে তেওঁ বাট বুলিছিল, কত জহ, জাৰ, বাৰিষা যে তেওঁৰ মুৰৰ ওপৰেদি বৈছিল, তাৰ কোনো খবৰেই তেওঁ নাৰাখিছিল। ওথ পৰ্ব্বত বগোৱা যে কিমান টান কাম, তাক তেওঁ বেচ কৈয়ে বুজিছিল; তত্ৰাচ তেওঁ আহিছিল, হৃদয়ৰ অদম্য উৎসাহ দমাব নোৱাৰি তেওঁ সেই ফালেই বাট বুলিছিল। তেওঁ ভাবিছিল যে মৰণৰ আগেয়ে অন্ততঃ তেওঁ এবাৰ হৃদয়ৰ ওখ ওখ আদৰ্শ শ্ৰেণীৰ দৰে সেই ওখ ওখ পৰ্ব্বত শাৰীয়ে বেঢ়ি থকা ওখ পৰ্ব্বতৰ টিঙৰ মন্দিৰাটৰ কাষ চাপিৰগৈ। এয়েই তেওঁৰ জীৱনৰ ধাউত্তি আছিল। তেওঁ সময়ৰ সীমা পাহৰি পেলাইছিল। মাথোন নাপাহৰি ছিল হৃদয়ৰ অদম্য উৎসাহ আৰু অন্তৰৰ অনন্ত আশা! “হবও পাৰে, মই বাটতে মুছ-কঁছ যাব পাৰোঁ, বা সেই মন্দিৰৰ কাষ নাপাবগৈ ও পাৰোঁ, কিন্তু ওখ আদৰ্শৰ বাটেদি যোৱাই এটা গৌৰৱৰ কাম।” এই বুলি তেওঁ নিজেই নিজক প্ৰবোধ দিছিল। এদিন সঁচাকৈয়ে পৰ্ব্বত বগাই বগাই ভাগৰি জুগৰি কোনোমতে সেই মন্দিৰৰ কাষ চাপিলগৈ আৰু দুৱাৰ মুখত জাৰি থোৱা কাহখন বজাবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ চকুত এটি অপূৰ্ব্ব জেউতি আৰু মুখত এটি উলাহৰ ভাৱ জিলিকি উঠিছিল। সেই শব্দ শুনি এজন সৌম্য-মুৰ্ত্তি to<noinclude>{{center|}}</noinclude> i5kl8kf7ivyen3t4lsf5ltjudmg33e2 0 94073 258780 2026-09-10T04:29:06Z BabulB 104 "{{header | title = হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত | author = সৰ্বেশ্বৰ কটকী | year = | translator = | section = | previous = [[হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত/আসাম নিউচ|আসাম নিউচ]] | next = হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 258780 wikitext text/x-wiki {{header | title = হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত | author = সৰ্বেশ্বৰ কটকী | year = | translator = | section = | previous = [[হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত/আসাম নিউচ|আসাম নিউচ]] | next = [[হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত/হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অসমীয়া "ৱ" আখৰ|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অসমীয়া "ৱ" আখৰ]] | notes = | categories = }} <pages index="হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত.pdf" from=89 to=90 tosection="A" /> 36y6ads6kha8rnj7fdqvg5vrrxn9ji9 104 94074 258788 2026-09-10T05:04:16Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258788 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা -বুঢ়া সন্ন্যাসীয়ে দুৱাৰ মেলি ওলাই আহি তেওঁক দেখি আপোনা আপুনি কবলৈ ধৰিলে "ইয়াৰ মানে কি? আৰু এজন ওলালহি।” বাটৰুৱাই কিন্তু তেওঁৰ কথা শুনিবলৈ নাপালে, আৰু সন্ন্যাসীৰ ফালে চাই মাত লগালে “সন্ন্যাসী, মই আহিছে। বহুদিন ধৰি বহুত বাট বুলি শেহত এই ওখ ওখ আদৰ্শৰ দৰে ওখ ওখ পৰ্ব্বত শাৰীয়ে বেড়া ওখ টিঙত থকা এই পবিত্ৰ জ্ঞানৰ মন্দিৰৰ কাষ চাপিলোঁহি। মোৰ আজীৱন -সাধনা আজি সফল হ'ল, মোৰ দুখ কষ্ট সাৰ্থক হ'ল। সন্ন্যাসী, কিমান কষ্টৰ মাজেদি যে আহিছোঁ, কোনে বুজিব?” সন্ন্যাসীৰ মুখত বিষাদৰ ৰেখ বিৰিঙি উঠিল। তেওঁ বাটৰুৱাৰ গাত -হাত দি বেজাৰেৰে কলে "ই জ্ঞানৰ মন্দিৰ নহয় আৰু ওখ পৰ্ব্বতৰ শাৰী উচ্চ আদৰ্শ নহয়। উচ্চ আদৰ্শ ভৈয়ামত আৰু তাৰ মাজতেই পৰিত্ৰ জ্ঞানৰ মন্দিৰ। বাটৰুৱা, তুমি তুল বাটেদি আহিলা। নিমিষতে বাটৰুৱাৰ চকুৰ জেউতি স্নান হ'ল। তেওঁৰ অন্তৰৰ আশা ইযাল। তেওঁৰ মুখ ক'লা পৰিল তেওঁ একেবাৰে বুঢ়া হৈ গ'ল আৰু 'গাও সোতোৰা-সোতোৰ হ'ল। ভাগৰতে তেওঁ লাখুটি ডালত আউজি বেজাৰেৰে সুধিলে “কোনোবাই ইয়াত জুৰাব পাৰে নে? “নোৱাৰে। * “পৰ্ব্বতৰ সিপিনেদি নামি যাবলৈ কোনো বাট নাই নে?" “নাই।” “এই পৰ্ব্বত শাৰীৰ নাম কি? * “একো নাম নাই।" “এই মন্দিৰৰ নো নাম কি?” ৮১<noinclude>{{center|}}</noinclude> 70xxeq0eefdicu9rsbt95xxdxptq18b 104 94075 258789 2026-09-10T05:04:40Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258789 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা “ইয়াৰো একো নাম নাই।” “তেন্তে মই ইয়াক 'হিয়া ভগা নিৰাশাৰ নন্দিৰ' নাম দিলোঁ।" তাৰপৰা তেওঁ উলটি আহিল আৰু সন্ন্যাসীও তেওঁৰ পাছে পাছে আহিল। সন্ন্যাদীয়ে মাত লগালে, “বাটৰুৱা, শুনা——তুমিয়েই ইয়ালৈ প্ৰথমে অহা নাই। তোমাৰ আগেয়েও কেবা জনো আহিছিল আৰু পিছতো হয়তো অইন আহিছে বা আহিবলৈ যো-যা কৰিছে। যোৱা, ভৈয়ামলৈ নামি যোৱা আৰু তাৰ মানুহক কোৱাগৈ যে প্ৰকৃত ' জ্ঞানৰ মন্দিৰ তেওঁলোবৰ মাজতেই— যাৰে মন যায় সেয়ে সোমাৰ পাৰে। তাৰ দুৱাৰো পোৱা নহয়। এই মন্দিৰ সদায় ভৈয়ামতে–মানুহৰ জীৱনৰ মাজত কামৰ মাজত—ভাৱৰ মাজত —— জীৱনৰ সাধাৰণ বাটৰ কাষতেই এই প্ৰকৃত জ্ঞানৰ মন্দিৰ। জ্ঞানী দাৰ্শনিকলৈ এই মন্দিৰৰ গুৱাৰ যেনে মুকলি, সাধাৰণ শিলাকুটীয়া এটালৈকো তেনে দৰেই মুকলি। তোমাৰ জীৱনৰ প্ৰতি দিনেই ইয়াৰ কাষেদি বাট বুলিছিল৷— ই এটি সাধাৰণ গহীন মন্দিৰ মাথোন—কোনো চকুৰ চমক লগোৱা আড়ম্বৰপূৰ্ণ শূন্য মন্দিৰ নহয়। ” বাটৰুৱাই মাত লগালে “মই সৰু সৰু ল'ৰাবোৰে তাৰ কাষত ধেমালি কৰা দেখিছিলো। আৰু সৰুতে ময়ে। তাৰ কাষতেই ধেমালি কৰিছিলোঁ।! হায়! তেতিয়াই যদি মই বুজিলোহেঁতেন!! অতীত অতীত হ'ল প্ৰাণৰ মাজত — ” তেওঁ কাষৰ শিল এডোখৰতে বহি অলপ পৰ ভিৰাধ খুজিছিল; কিন্তু সন্ন্যাসীয়ে বাধা দি কলে, “ইয়াত নবহিবা। যদি এবাৰ তুমি ইয়াত বহা, তেন্তে ভাগৰত লাল কাল হৈ আৰু উঠিব নোৱাৰিব৷ ”<noinclude>{{center|}}</noinclude> r8o7u3wfe4te06mqwwz41s36zqsggr6 104 94076 258791 2026-09-10T05:05:18Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258791 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা বাটৰুৱাজনে আকৌ কলে মোৰ আৰু বাট বুলিৰ যন নাই। মোৰ যাত্ৰা শেষ হ'ল। হব পাৰে, ভুল বাটেদি আহিলোঁ। এবাৰ যেতিয়া আহিলোঁ আৰু আহিলোৱেই। মোৰ পুনৰ নামিবৰ শকতি নাই। . সন্ন্যাসীয়ে কলে “নহয়, তুমি ইয়াত অলপো নৰবা। যদিও নিৰাশাত তোমাৰ বুকু ভাগি গৈছে, বেজাৰত অন্তৰ সেই পুৰি গৈছে, তত্ৰাচ তুমি আনক এনে নিৰাশা আৰু কঠিন আঘাতৰপৰা ৰক্ষা কৰিব পাৰিবা। যিবিলাক এই পিনে আহিছে তেওঁবিলাকক ওভোতাই লৈ যাৰ পাৰিবা। আৰু যি আহিবলৈ যো-যা কৰিছে তেওঁকে৷ জন-প্ৰাণীহীন, বিপদজনক, —মানুহে উঠিব নোৱাৰা এটা ওখ পৰ্ব্বতৰ টিঙত জ্ঞানৰ মন্দিৰ থকা কথাটো যে এটা বলিয়াৰ সপোন মাথোঁ, অন্ততঃ ইয়াকে বুজাব পাৰিবা। তেওঁবিলাকক কোৱা গৈ, ঈশ্বৰক পোনতে যিমান টান বা কঠোৰ বুলি মনে ধৰে, প্ৰকৃত পক্ষে তেওঁ তেনে নহয় আৰু তেওঁৰ বিধানো তেনেকুৱা নহয়। আৰু কোৱা গৈ যে ওখ পৰ্ব্বতৰ শাৰী উচ্চ আদৰ্শ নহয়—উচ্চ আদৰ্শ ভৈয়ামত — মুকলি পথাৰৰ সেউজীয়া ধাননিৰ ল'ৰাৰ ধেমালি আৰু চৰাইৰ গানত——জহ-জাৰ-বাৰিষাৰ মাজেদি সুখে- দুখে জীৱনৰ বাট ধোলা মানুহৰ সংসাৰত। * “মই আকৌ উলটি ধাম।” এই বুলি বাটৰুৱাই বাট বুলিবলৈ ধৰিলে। সমুখত পৰ্ব্বতৰ গাইদি তেওঁ এৰি অহা পুৰণি দীঘল বাট তললৈ নামি গৈছে। কিন্তু সেই বাটেদি আকৌ নামি যোৱা যে কিমান টান! তাতে তেওঁ বুঢ়া হ'ল, তেওঁৰ ভাগৰ লাগিছে। আৰু বেশিও পৰে৷ পৰে। হৈছে—জীৱনৰ নতুন উৎসাহ অ.ক নতুন আশা লৈ পোনতেই সেই ৮৩<noinclude>{{center|}}</noinclude> m22o1alijyjw47bul1ddnmb9gcg6oja 104 94077 258792 2026-09-10T05:05:46Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258792 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা বাটেদি উঠা টান আছিল। থাৰু এতিয়া নিৰাশ অন্তৰেৰে মনৰ শক্তি হেৰুৱাই সেই বাটে নমা যে একেবাৰে অসম্ভৱৰ দৰেই। তত্ৰাচ তেওঁ লাহে লাহে তললৈ নামিছিল কোনে কব তেওঁ আকৌ ভৈয়াম পালেহি নে নাই—! পাওকেই বা নাপাওকেই তেওঁ সেই বাটেদিয়েই নামিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল—বহুতে আকৌ তাকো কৰিব নোৱাৰে।<noinclude>{{center|}}</noinclude> 491m42j3cb66aj2b1n7unjos7s5i6dq 104 94078 258793 2026-09-10T05:06:19Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258793 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>মোৰ শেষ পাঠ সেই দিনা পুৱা মোৰ পঢ়াশালিলৈ যোৱাত ৰৰ পলম হ'ল। পড়া- শালিলৈ যাবৰ মন এনেয়ে মোৰ বৰ নাছিল, তাতে আকৌ অধ্যাপকে ব্যাকৰণৰ বিভক্তি সুধিব বোলাত বৰ ভয় লাগিছিল। কাৰণ, মই বিভক্তিৰ ‘ব’টোও নাজানো। পঢ়াশালিত যে সেই দিনা মোৰ দুৰ্দ্দিশাৰ সীমা নোহোৱা হ'ব, তাক ম‍ই ৰঢ়িয়াকৈ বুজি পাইছিলোঁ। সেই কাৰণে পোনতে পঢ়াশালিলে নাযাওঁ বুলি ভাবি বাহিৰতে ধেমালি-ধুমুলা কৰি পুৱাটো কটাই দিবৰ মন কৰিছিলোঁ। গোটেই ৰাতি বৰষুণৰ পিছত বেলিৰ পোহৰত গছৰ পাতবোৰ তিৰবিৰাব লাগিছে। ওচৰৰ হাবিৰপৰা চৰাইবোৰে আনন্দত আৰাৱ কৰিছে। সকলোৱে যেন মুকলি বতাহত উশাহ লৈছে। পৃথিৱীয়েও যেন গা ধুই ৰ'দ-কাচলিত বহি চুলি মেলাইছে। দুৰৰ কল ঘৰত কাম আৰম্ভ হৈ গ'ল। তাৰ কাষৰ পথাৰত প্ৰুছিয়ান সেনাংিলাকে কাৱাজ কৰিছে। চাৰিওফালে যেন এটা মুকলি ভাব। এইবোৰ দেখি শুনি মোৰো পঢ়াশালিৰ ভিতৰত বন্ধ হৈ থকাতকৈ বাহিৰৰ ৰ'দ কাচলিতহে থাকিবৰ মন গৈছিল। কিন্তু কোনো ৰকমে মনক সমাই পঢ়াশালিলৈ বেগাবেগিকৈ খোজ ললোঁ। যেতিয়া মই ৰাজহুৱা মেল-ঘৰৰ কাষেদি যাওঁ, তাত তাৰ বেৰত আঁৰি দিয়া বাতৰি কাকত বহুত মানুহে পঢ়ি থকা দেখিলোঁ। যোৱা ছবছৰৰপৰা দেশৰ সকলো বেয়া খবৰ – যেনে, যুঁজত হৰা, সেনাপতিৰ কিবা জৰুৰী হুকুম বা সেনাবোৰে যুগত পিছ হুইকি অহা — ইত্যাদি ৮৫ -<noinclude>{{center|}}</noinclude> ewl6ipccm597hk0dnfh2uvvtfshlvqw 104 94079 258794 2026-09-10T05:06:52Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258794 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কল্পিতা সকলোবোৰ বাতৰি তাতেই পোৱা যায়। এতিয়া আটাইবোৰ মানুহে তাত জুম খাই থকা দেখি ভাবিলে। “আকৌ নো কি খবৰটো ওলালহি!” সেইবোৰ কথালৈ বৰ কাণ নিদি তেওঁলোকৰ কাষেদি মোক বেগা- বেগিকৈ যোৱা দেখি আমাৰ গাওঁৰ বাঢ়ৈজনে মাত লগালে “ইমান নো থৰকৈ কেলৈ গৈছ, মোৰ বোপাই? পঢ়াশালি ঠিক সময়তে পাবিগৈ, কোনো ভয় নাই।” তেওঁ মোক ঠাট্টা কৰিছে বুলি ভাবি বেগাবেগিকৈ গৈ পঢ়াশালিৰ দাঁতিৰ ফুলনি ৰাৰাখন পালোঁগৈ। সাধাৰণতে পঢ়াশালি বহিলে লৰাই চিঞৰি চিঞৰি পঢ়াৰ শব্দ, মাজে মাজে অধ্যাপকৰ ভাবি, ছৱাৰ মেলা আৰু জপোৱাৰ কেৰফেৰীয়া মাত—ইত্যাদিয়ে পঢ়াশালিত ঘমঘণ্ট লগাই দিয়ে। কিন্তু কব নোৱাৰে। কিয় আজি পঢ়াশালিখন এনে নিমাত। " ভাবিছিলোঁ যে হাই-উৰুমিৰ মাজেদি কোনোৱে নেদেখাকৈ মই মোৰ ঠাইত বহিম গৈ, কিন্তু আজি দেখোন পঢ়াশালিত দেওবাৰৰ পুৱাৰ দৰে সাৰন্থৰ নাই। খিড়িকিয়েদি মই মোৰ লগৰীয়াবিলাকক নিজৰ ঠাইত বহি থকা আৰু অধ্যাপকক সিহঁতৰ মাজে মাঙ্গে চেকনি লৈ ফুৰা দেখিলো। কি কৰিম? উপায় - নাপাই দুৱাৰ মেলি তেওঁলোকৰ মাজেদি লাজত ৰঙা পৰি আৰু ভয়তে কঁপি কঁপি মোৰ ঠাইত বহিলে। গৈ। ক'তা, আজি অধ্যাপকে মোক ডাৰি নিদিলে? মাধোন মোৰ ফালে চাই মৰমেৰে কলে "যা মোৰ বোপাই, সোনকালে নিজৰ ঠাইত বহু গৈ, আমি পঢ়া আৰম্ভ কৰিলোৱেই, তোৰহে পলম হ'ল। নিজৰ ঠাইত বহি ভয় ভগাৰ পিছত চাওঁ যে আজি অধ্যাপকে পূজা ৮৬<noinclude>{{center|}}</noinclude> dlevolvn3lw8bhrlx2m4nfdh4s8b9l2 104 94080 258795 2026-09-10T05:07:33Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258795 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা,কৰিতা পাৰ্বণত বা কোনো ডাঙৰ মানুহে পঢ়াশালি চাবলৈ আহিলে বা কোনো সভাসমিতি হলে পিন্ধা তেওঁৰ ধুনীয়া পোছাকটি পিন্ধি আহিছে। শাজি পঢ়াশালিৰ সকলোখিনিয়েই মোৰ মনত আচৰিত যেন লাগিছে। সকলোতকৈ আচৰিত এয়ে যে এনেই খালি হৈ পৰি থকা শেহৰ বেঞ্চ বোৰত গাওঁৰ বুঢ়া-মেঠা, হালোৱা চহা — সকলোৱেই হাতত একোখনি কিতাপ লৈ বহিছেহি। তেওঁলোকৰ সকলোৰে মুখ গম্ভীৰ আৰু মনত বেজাৰ। আন কি আমাৰ গাওঁৰ কোঙা বুঢ়াটোৱেও কোনোমতে তাৰ হাত দুখনেৰে কিতাপখন মেলি আঠুৰ ওপৰত থৈ বিতচকুঞ্জোৰ লগাই পাতবোৰলৈ একেথিৰে চাই আছে। এইবোৰ নো কি হৈছে মই বুজিব নোৱাৰি পেপুৱা লাগি চাই থাকোতেই আমাৰ অধ্যাপকে তেওঁৰ বহা ঠাইলৈ গৈ থিৰ হৈ কবলৈ ধৰিলে “মোৰ বোপাইহঁত, আজি ম‍ই তোমালোকক শেষ পাঠ পঢ়াম। বাৰ্লিনৰপৰা হুকুম আহিছে যে আল্‌ছেছ আৰু লোৰেইনৰ পঢ়াশালি- বিলাকত ফ্ৰেঞ্চ ভাষাৰ সলনি জাৰ্মান ভাষা শিকাব লাগিব আৰু তোমা- লোকৰ নতুন শিক্ষক কাইলৈ পাৰহি। এয়ে তোমালোকৰ ফ্ৰেঞ্চ ভাষাৰ শেষ পাঠ। সেইকাৰণে আজি মন দি শুনিবাহঁক। হৰি হৰি! ম‍ই কি কথা শুনিবলৈ পালোঁ! মোৰ মাতৃভাষাৰ শেষ পাঠ! ক'তা, মই দেখোন ফ্ৰেঞ্চ ভালকৈ লিখিবলৈকে নিশিকিলোঁ! হায়! হায়! মই আৰু মোৰ মাতৃভাষা শিকিব নোৱাৰিলোঁ মোৰ এইখিনিতে সকলো শেষ হ'ল। কিয় মই আগেয়ে পঢ়াৰ সময়ত পঢ়াশালিলৈ নাহি চৰাইৰ কণী বিচাৰি বাহিৰত ধেমালি কৰি সময় কটাইছিলো? মোৰ শিক্ষাই সম্পূৰ্ণ ৮৭<noinclude>{{center|}}</noinclude> 91gru5ynpjf5o7pi28d1lw8a7nqg3wz 104 94081 258796 2026-09-10T05:08:05Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258796 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা নহ'ল! যিবোৰ কিতাপ মোৰ আগেয়ে আপদ যেন লাগিছিল—- ব্যাণ, বুৰঞ্জী,—যিবোৰ দেখিলে মোৰ গাত জৰ উঠিছিল, এতিয়া সেইবোৰেই মোৰ ৰ আপুৰুগীয়া বস্তু হ'ল! যেন মোৰ প্ৰাণৰো প্ৰাণ! আমাৰ অধ্যাপকক যে আৰু দেখিবলৈ নাপাওঁ। তেওঁ আমাৰ কাষৰপৰা একেবাৰে যাব গৈ, তেওঁৰ কাষত আৰু পঢ়িবলৈ নাপাওঁ―এই ভাবেই মোক তেওঁৰ ডাবি-হুকি, চেকনিৰ কোব— সকলো পাহৰাই দিলে। দেহি ঐ! সেইদেখিছে তেওঁ আজি শেষবাৰলৈ পঢ়ুৱাৰ বুলি তেওঁৰ ধুনীয়া পোচাকটি পিন্ধি আহিছে৷ এতিয়াহে বুজিলোঁ, কিয় গাওঁৰ বুঢ়া-মেঠা সকলোৱে হাতত একো একোখনি কিতাপ লৈ শেহৰ বেঞ্চত বহি আছেছি। আগেয়ে পঢ়াশালিলৈ আহি ভালকৈ নিশিকাৰ কাৰণে তেওঁলোকৰ মনত দেহি বেজাৰ লাগিছে। এনে-- দৰেই তেওঁবিলাকে তেওঁবিলাকৰ মাজতে দুকুৰি বছৰ কাম কৰা অধ্যাপকৰ শলাগ লৈছে আৰু নিজৰ হেৰোৱা দেশৰ প্ৰতি সম্মান দেখুৱাইছেহি। তেওঁলোকৰ দেশ গ'ল! লগে লগে মাতৃভাষাও যাব; লগীয়াত পৰিছে! এইবোৰ ভাবি থাকোঁতেই পঢ়া সুধিবলৈ মোৰ নামটো মতা শুনিলোঁ। মই কবলৈ থিয় হলোঁ, কিন্তু মোৰ মনত বেমেজালি লাগিল, মই একোকে কব নোৱাৰি লাজত তলমূৰ কৰিলোঁ, সেই দিনাখনৰ পাঠকা কাৰণে মই সকলোখিনি এৰি দিবলৈ সাজু আছিলোঁ। এনেতে- অধ্যাপকে মাত লগালে মই তোমাক আজি একোকে নকওঁ। তুমি নিজেই ভাৰি চোৱা, তোমাৰ মনত কিমান বেজাৰ লাগিছে। সময় আছে, ৮৮<noinclude>{{center|}}</noinclude> jrm95t3y7jnc2nldsmw6t2c3cntg1h8 104 94082 258797 2026-09-10T05:08:42Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258797 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা সময় আছে বুলি আমি শিকিব লগীয়াখিনি সদায় পিছদিনাখন শিকিম বুলি পেলাই থওঁ। এতিয়া চোৱা আমি ক'ত পৰিলোঁহি। এই- টোৱেই এই দেশৰ বৰ ডাঙৰ দোষ—সকলোখিনিকে কাইলৈ কৰিম বুলি পেলাই থয়। সৌ বাহিৰত থকা মানুহবোৰে আমাক হাঁহিব আক কব “তোমালোক জানো ফ্ৰান্সৰ মানুহ নহয়? ক'তা, দেখোন নিজৰ মাতৃভাষাকে লিখিবও নাজানা, কৰও নাজানা। ” মই ফে অকল তোমাকেই দিছে৷ এনে নহয়। আমাৰ সকলোৰে দোষ আছে। তোমাৰ পিতৃমাতৃয়ে তোমাৰ শিক্ষাৰ কাৰণে সিমান হেঁপাহ নেদেখুৱায়। তোমালোকক খেতিৰ কামত লগাই বা কল ঘৰৰ কামত সুমুৱাই কোনোমতে দুপইচা ঘৰলৈ অনাতহে তেওঁলোকৰ ধাউতি সৰহ। মোৰ গাতো যে দোষ নাই এনে নহয়; পঢ়ুৱাৰ সলনি কত বাৰ মই তোমালোকক মোৰ ফুলনিত পানী দিবলৈ লগাইছিলোঁ! কত বাৰ মই মাছ মাৰিবলৈ যাওঁতে পঢ়াশালি বন্ধ দিছিলো!” এই দৰে তেওঁ ইটোৰ পিছত সিটো—কত কথা কবলৈ ধৰিলে। তাৰ পিছত তেওঁ-ফ্ৰেঞ্চ ভাষা পৃথিবীৰ সকলো ভাষাতকৈ শুৱলা আৰু মনমোহা। ইয়াক আমি চাৰিওফালে বেঢ়ি সাৱটি থকা উচিত। কাৰণ, কোনো এটা আইনৰ তগতীয়া জাতিয়ে যেতিয়ালৈকে নিজৰ মাতৃভাষাক বুকুৰে আকোৱালি ধৰি থাকে, তেতিয়ালৈকে শত্ৰুৱে বন্দীশালৰ দুৱাৰৰ সঁচাৰ-কাঠিটি তেওঁলোকৰ হাতৰপৰা নাপায়— এই কথাষাৰ কেতিয়াও পাহৰা উচিত নহয়—ইত্যাদি বহুতো লজ উপদেশ দিলে। তাৰ পিছত তেওঁ ব্যাকৰণ মেলি আমাক পঢ়ুৱাবলৈ<noinclude>{{center|}}</noinclude> es5e22m61e1hy1i9g6jq6pk9xo5fuvk 104 94083 258798 2026-09-10T05:09:07Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258798 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা ধৰিলে। কি আচৰিত! আজি তেওঁ পঢ়ুৱা সকলোখিনি বিষয় সুন্দৰকৈ বুজিলোঁ! আগেয়ে কেতিয়াও মই ইমান মন দি গুনা নাছিলোঁ, আৰু তেয়ে। ইমান হেঁপাহেৰে কেতিয়াও পঢ়ুৱা নাছিল। আজি—তেওঁ যাবৰ দিনা তেওঁ জন৷ সকলোখিনি বুজাই আমাৰ মনত যেন একেবাৰে সুমাই দি যাব খুজিছে! তাৰ পিছত আখৰ লিখিবৰ পাল আহিল। তেওঁ একো একোখনি সক কাকতত নতুনকৈ “আলছেছ আৰু লোৰেইন” এই কথা কেই আষাৰ লিখি আমাক লিখিবলৈ দিলে। আমি সেই কাকতবোৰ আমাৰ আগত পেন্সিলত আওঁজাই লেখিবলৈ ধৰিলোঁ। বতাহত সেইবোৰ একো একোখনি নিছানৰ দৰে দেখিবলৈ • হৈছিল। পঢ়াশালি একেবাৰে নিজম, মথোন কলমৰ খচ খচনিৰ বাহিৰে একো শব্দই কাণত নপৰিছিল। দুটা এটা ভোমোৰা ফুলনিৰপৰা উৰি ঘৰত সোমাইছিলহি, কিন্তু তালৈ কোনোৱে, আন কি আটাইতকৈ সৰু ল'ৰাটিয়েও মন কৰা নাছিল। ঘৰৰ ছালত কপৌৱে কুৰুলিয়াইছিল, আৰু মই মনে মনে ভাবিছিলোঁ— “ইহঁতকো জাৰ্ম্মাণ ভাষাত কুৰুলিয়াবলৈ শিকাব নেকি?” যেতিয়াই মই লিখাৰপৰা মূৰ দাঙি চাওঁ, 'আমাৰ অধ্যাপকক চকীখনত একে থিৰে বহি এবাৰ ইফালে এবাৰ সিফালে—এনেকৈয়ে পঢ়াশালিটোৰ চাৰিওফালে চোৱা দেখোঁ। আজি চল্লিশ বছৰ তেওঁ এই একে ঠাইতে একে দৰেই আছিল। বাহিৰত ফুলনিখন। সমুখত পঢ়াশালিটো। পঢ়াশালিৰ প্ৰত্যেক বস্তুৱেই যেন তেওঁৰ জাগেৰে সৈতে গোথা। চল্লিশ বছৰ সকলোৱেই যেন একে আছে,<noinclude>{{center|}}</noinclude> 6l18p6qafgungp5u81jr41eduin6sq3 104 94084 258799 2026-09-10T05:09:36Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258799 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা - মাধোন গছবোৰ ডাঙৰ হল আৰু পঢ়াশালিৰ চকী-মেজবোৰ পুৰণি হ'ল আৰু এই মৰমৰ ঠাইখন, এই মৰমৰ বস্তুবোৰ এৰি যাবলৈ দেহি তেওঁৰ বুকু ভাগি গৈছে! তেওঁৰ মনত কি ভয় খেলাইছে-কোনে বুজিৰ! কিন্তু মনৰ ভাৱ লুকাই তেওঁ সকলোকে পড়া শুধিলে আৰু যাৰ য'ত যি ভূল হৈছিল, শুধৰাবলৈ দিলে। লিখাৰ পাছত আখৰ জোঁটনিৰ পাল আছিল। সৰু সৰু ল'ৰাবোৰে এটা এটাকৈ শাখৰ জোটাই চিঞৰি চিঞৰ পঢ়িবলৈ ধৰিলে। শেহৰ বেঞ্চৰ সেই কোঙা বুঢ়ায়ো বিতচকু লগাই গলগলীয়া মাতেৰে ল'ৰাৰ লগতে আখৰ জোঁটাই পঢ়িবলৈ লাগি গ'ল। তাৰ দুধাৰে চকুৰ পানী বৈ গৈছে, বেজাৰতে মাত থোকা থোকি হৈছে। আমি সকলোৱেই হাঁহিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ। কিন্তু হাঁহিৰ ঠাইত আমাৰ চকুৰ পানীহে সৰহকৈ ববলৈ ধৰিলে! হায়! আজি মোৰ শেষ পাঠৰ দিন— মোৰ মানত -বাৰুকৈ সাঁচ বহুৱাই থৈ গ'ল। তেনেতে দুপৰীয়াৰ ঘণ্টা পৰিল আৰু লগে লগে প্ৰছিয়ান সেনাৰ বেণ্ড, বাজনাৰ সুৰ আমাৰ খিড়িকি দুৱাৰৰ কাষ পালেহি। অধ্যাপকে চকীখনৰপৰা থিয় হৈ কলে “মোৰ চেনেহৰ লৰাহঁত, মই—মই—” আৰু তেওঁৰ মুখ কথা নোলাল। চকু ছলছলীয়া হৈ গ'ল, আমাৰ ফালে পিঠি দি বোৰ্ডত লিখি দিলে "ফ্ৰান্সৰ জয় হ’ক।” তাৰ পিছত তে আউজি তখমুৰ কৰি হাতৰ ঠাৰেৰে আমাক বুজাই দিলে— “স্কুল বন্ধ হ'ল। তোমালোক যোৱাগৈ এই পঢ়াশালিত আজি মোৰ পাঠ শেষ——হায়! চেনেহৰ মোৰ -মাতৃভাষা! ১১<noinclude>{{center|}}</noinclude> g8bohsyqy5z01h0zq7k31qrlply6af6 104 94085 258800 2026-09-10T05:10:06Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258800 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>এটি সৰু লৰা পুৱা জুৰ বতাহত কৰা চুলি তাৰ মেলি মুকলি খিড়িকিয়েদি তেওঁ ভালৈ চাই আছে। কাষতে জীৱনে টোপনিয়াই আছে। জ্ঞানে ঘৰৰ চুকত খচমচ কৰি কিবা এটা কৰি ফুৰিছে, এনেতে তেওঁ হঠাৎ জীৱনৰ ফালে চাই কলে “হেৰা, চোৱাচোন সৌ দুৱাৰ মুখত থকা অপমান লৰাটি কেনে ধুনীয়া"! " মই দেখোন সদায় তাৰ লগতে থাকো, বুজিক নোৱাৰোঁ, ভাৰিৰ মন নাই আৰু আৱ্যক যেনো নেদেখোঁ” বলেৰে চকু দুটা মেলি ইয়াকে কৈ জীৱনে আকৌ টোপনিয়াবলৈ ধৰিলে। জ্ঞানে ঘৰৰ চুকৰ পৰা মাত লগাগে “অ” দি মৰম, তাক তেনেকৈয়ে থাকিবলৈ দিয়া বাঢ়িবলৈ নিদিবা, সি অকণমান সৰু লৰাটি হৈয়ে থাকক"। “কিয়” বুলি তেওঁ তললৈ চাই দেখিলে যে লৰাটি সচাকৈয়ে মোহলগা, দেখিলেই বুকুত ঘুমাই আপোন কৰি লবৰ মন যায়। তাৰ ধুনীয়া কলা কলা কেঁকোৰা চুলিবিলাক বতাহত নাচি নাচি তাৰ মুখৰ জেউতি হুগুনে চৰাইছে। জ্ঞানৰ উত্তৰলৈ খাট নেচাই একেবাৰে দুৱাৰ মুখলৈ গৈ তাক সাবটি ধৰিলে। সি মাথোন এটি মন হৰি নিয়া ধুনীয়া হাঁহি মাৰি নিমিষতে তেওঁৰ অস্তৰ উজলাই তুলিলে। ক্ষুদ্ৰ সুগন্ধিৰে ঘৰতো ভৰাই সমীৰে মৃছ পৰশেৰে তেওঁক জনালে “বলা আমি বাহিৰলৈ যাওঁ। নাচি নাচি কুঁহি পাতবোৰে মাতিলে আহা, আহা আমি ধেমালী কৰোঁগৈ, বসন্তয়ো শুৱনী সম্ভাৰেৰে তেওঁক লগৰী হবলৈ মাতিলে। অকণমান লৰাটিয়ে তাৰ মনমোহা চাৱনেৰে তেওঁক কলে "আহা মোৰ<noinclude>{{center|}}</noinclude> de5q9q1l0kuf2qvmu28v3ur28s0cpu2 104 94086 258801 2026-09-10T05:10:41Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258801 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা লগত ধেমালী কৰাহি"। তেওঁ সুধিলে “কেনি যাম”? “হাবিয়ে বননিয়ে” বুলি সি উত্তৰ দিলে, "কি কৰিবলৈ”? সমীৰে ক'লে। “মোৰ লগত নাচি নাচি গাত পুৱাৰ কিৰণ সানি স্কুলে স্কুলে উৰিফুৰা নানা তৰহৰ ধুনীয়া পখিলাবোৰ চাই ফুৰিবলৈ,” সৰু লৰাটোৱে মিচিকীয়া হাঁহিৰে তেওঁৰ ফালে চাই কলে “নহয় ব'ল৷ মোৰ লগত ব’লা”। তেওঁ 'মৰমৰ’ লগত ওলাল--গাত সেউজীয়া বোল সানি হাৰিয়ে বননীয়ে নাচি ফুৰিবলৈ সি চুলি জোকাৰি নাচি নাচি গৈ আছে, তেৱোঁ তাৰ লগতে গৈছে। জগত পুৰুষৰ সোণালী কিৰণত—এওঁৰ অন্তৰ মৰমৰ মধুৰ পৰশত উজলি উঠিছে। “কি অকঁৰা বুলি সমীৰে আপোন মনেৰে কৈ ৰৈ গ'ল। “একোকে সুবুজে একোকে নেজানে” বুলি শালিকা কেই জনীয়েও গছৰ পাতৰ আগত চেক্‌ চকাবলৈ ধৰিলে। চকু দুটা মেলি হাত দুখন মোহাৰি মোহাৰি জীৱনে কলে “মই আগেয়ে কৈছিলো দেখোন”। জ্ঞানে কিন্তু একোকে নেমাতিলে কাৰণ তেওঁ তাত নাছিলেই। “মই গোটেই জীৱনটো কি মূৰ্খৰ দৰে কটালো" বুলি এটি দীঘল হুমুনিয়াহ কাঢ়ি তেওঁ মাত লগালে। মই তোমাক সেইটো আগেয়ে ক'ব পাৰিলোহেতেন” বুলি জীৱনে সমিধান দিলে। “চাওঁ খিড়িকিখন জপাই দিয়া, চেচা বতাহ মাৰিছে— এতিয়া তাৰ কালিছে— বসন্ত কেতিয়াবাই গ'ল। তোমাৰ পাৰে। ভেজ কমি আহিছে। আগেৰে<noinclude>{{center|}}</noinclude> 28phcrxmibj5m0lbxtxza9545ys8znx 104 94087 258802 2026-09-10T05:11:06Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258802 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা যেনে আছিলা এতিয়া আৰু তেনে নাই"! কথা কেইষাৰ জীৱনে বৰ নিকক্ষণ ভাৱেই ক'লে। তেওঁ উঠি গৈ ওলোমাই থোৱা আৰ্চীখন চাই কবলৈ ধৰিলে “ইমান দিনৰ মূৰত ম‍ই কি পালে।? মুখত বয়সৰ চাপ, চকুত চকুলো, অন্তৰত আঘাত — সময়ৰ লগে লগে স্বাগবোৰ ক'লা পৰি গৈছে। জীৱনে টোপনিয়াই টোপনিয়াই মাত লগালে “ এয়ে পৰিণতি”। তেওঁ গুধিলে "কিহৰ”? "শূঙ্ক সপোনৰ পাচে ঘুৰি ফুৰা ব্যৰ্থতাৰ আৰু নিৰাশাৰ”? “দোষ কাৰ"? বুলি ক'ৰবাৰ পৰা জ্ঞানে হঠাতে আহি সুধিলেছি “মই আগেয়ে সাৱধান কৰা নাছিলে। নে? তাক বাঢ়িবলৈ নিদি ডাঙৰ নকৰি অকণমান সৰু লৰাটি কৰি থবলৈ কৈছিলোঁ নহয়? “ইমান মৰম লগা ধুনীয়া ৰাটি। ভাবিছিলো ডাঙৰ হলে আৰু কিমান মোহলগা হব! সময়ৰ লগে লগে ডাঙৰ হৈ মোৰ সকলো খিনিলৈ মোক এৰি কেনিবা গুচি গল! মোৰ এতিয়া একোৱেই নাই”! জীৱনে সাৰ পাই ক'লে "বেঁচ কৰিলে; চোৱাচোন মোৰ সময়খিনি তুমি কেনেকৈ অনাহকতে নষ্ট কৰিলা”। এই বুলি আকৌ চকু মুদিলে। জ্ঞানে ক'লে “খিৰিকি খনৰ ফালে চোৱাচোন”। তেওঁ চাই দেখিলে সেই ধুনীয়া সৰু লৰাটি আকৌ আন এজনৰ লগে লগে গৈছে”। তেওঁৰ ডিঙিত এধাৰি শৰতৰ শেৱালীৰ মালা, বুকুত এপাহি ধুনীয়া গোলাপ স্কুল, মাজে মাজে তেওঁ চেনেহৰ চকুৰে তালৈ চাই কেতিয়াবা গালে মুৰে হাত ফুৰাইছে। সিও তেওঁৰ লগে লগে হাঁহি হাঁহি নাচি নাচি গৈ আছে। জ্ঞানে ক'লে “তেৱেঁই ঠিক কৰিছে। তেওঁ মৰমৰ অনাদৰ কৰা নাই কিন্তু গোটেই জীৱন তেওঁ তাক নিজৰ ঠাইতে থব। সি সদায় তেওঁৰ ওচৰত সেই অকনমান ধুনীয়া লৰাটি হৈয়েই থাকিব মাজে মাজে- ১৪<noinclude>{{center|}}</noinclude> 3a95ye2mun1phvxw0lk4a9gbpx4yo4o 104 94088 258803 2026-09-10T05:11:38Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258803 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কল্পিতা তেওঁ তাক আদৰ কৰিব, কেতিয়াব| তাৰে সৈতে ধেমালীও কৰিব, লগত ফুৰাৰলৈকে৷ লৈ যাব কিন্তু কেতিয়াও তাৰু বাঢ়ি ডাঙৰ হবলৈ নিদিয়ে”। তেওঁ হুমুনীয়া কাঢ়ি কলে “হায়, মই আগেয়ে যদি জানিলোঁহেতেন”! “মই তোমাক দেখোন আগেয়ে কৈছিলো” বুলি লগে লগেই জীৱনে শাক্ত লগালে,—কিন্তু জ্ঞান জ্ঞানী বুলিয়েই একো নকৈ নিৰৱে থাকিল! ৯৫<noinclude>{{center|}}</noinclude> j13dlwzbbj1uc97neshi4meh0wa2z9s 104 94089 258804 2026-09-10T05:11:58Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258804 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>আচৰিত দেশ নিজ নিজ কামৰ পিছত জীৱনৰ সন্ধিয়া পৰত জয়-পৰাজয় — দুয়ো পৃথিবীৰপৰা আঁতৰি গৈ সাত সাগৰ তেৰ নৈৰ সিপাৰে দূৰ দূৰণিত থকা কোনোবা এখন দেশ পালেগৈ। জয়ৰ মুখ সফলতাৰ আনন্দৰ গৌৰৱেৰে পৰিপূৰ্ণ, চকুত অপৰূপ সুন্দৰ জ্যোতি আৰু ডিঙিত অপৰাজিতাৰ জয়- মালাধাৰি মাজে মাজে একো একোটি মিচিকীয়া হাঁহি মাৰি আছে— যেন নিজে কৰা কামৰ মোল বুজি নিজকে এই সকলোখিনি সম্মানৰ উপযোগী বুলি ভাবিছে। পৰাজয়ে মুখ আমোলাই ব্যৰ্থতাৰ ব্যথা বুকুত লৈ বেজাৰত ত'লমূৰ কৰি থিয় হৈ আছে। তেওঁৰ শেঁতা চকুত এটা শূন্তু উদাস দৃষ্টি। মালা দূৰত থাওক, খোপাত স্কুল এপাহিও নাই। কিন্তু তেওঁ সদায় এনে নাছিল। এসময়ত, জীৱনৰ প্ৰথম পুৱাত তেওঁৰো মুখত আনন্দৰ হাঁহি জিলিকি ছিল, আশাৰে বুকু বান্ধি মনত অদম্য উৎসাহ লৈ ৰং “মনেৰে বাট বুলিছিল। কিন্তু বহুত দিন হ'ল, সেই আশা আৰু উৎসাহ কেনিবাদি আঁতৰিল, মুখ হাঁহিটি লুকাল, চকুৰ জ্যোতি কমিল- শেহত আহি এই দেশ পালেহি। এই দেশৰ ৰজাৰ লগত দেখা কৰিব বুলি দুয়ো একে লগে ৰাজ কাৰেঙৰ সমুখৰ ফুলনিতে থিয় দি আছে। অলপ পৰৰ পিছত এজন - পকা-চূলীয়া বুঢ়া কাষলৈ আহি তেওঁলোকৰ নাম সুধিলেহি। মিচিকীয়া হাঁহি মাৰি নিজৰ মূৰৰ মালাধাৰিলৈ আঙুলিয়াই জয়ে ১৬<noinclude>{{center|}}</noinclude> rapf03skow1pja3w4c28fmv32y9pdk8 104 94090 258805 2026-09-10T05:12:22Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258805 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা অলপ আগ বাঢ়ি গৈ নিজক জয় বুলি পৰিচয় দিলে। বুঢ়া জনে ঘুৰ জোকাৰি কলে, “বৰা মোৰ আই, বৰ আশা কৰি বেছিকৈ আগ নাবাঢ়িবা। এইখন আচৰিত দেশ, ইয়াৰ ঘটনাবিলাকেই বিপৰীত। যাক তোমালোকে পৃথিবীত জয় বুলি, সফলতাৰ আনন্দত মতলীয়া হৈ নাচি ফুৰা, আমি তাক ইয়াত পৰাজয় বোলে॥ যাক তোমালোকে পৰাজয় বুলি, ব্যৰ্থতাৰ লাজ আৰু বেজাৰত কাৰপৰা দূৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰ' তাক আমি ইয়াত জয় বুলি আনন্দেৰে আকোৱালি ধৰে॥ তোমাৰ সমুখৰ ফালে চোৱাঁ, সৌ দুজন মানুহ থিয় হৈ আছে। তাৰে এজন পৃথিবীত ভাল বুলি জনাজাত আছিল আৰু ইজনক সকলোৱে বেয়া বুলি- ছিল, কিন্তু ইয়াত ঠিক তাৰ বিপৰীত হ'ল; বেয়া জনক আমি ভাল বুলি ধৰিলোঁ, আৰু ভাল জনক বেয়া বুলি ধৰিলোঁ। এইবিলাক দেখি তোমাৰ চাগৈ বৰ আচৰিত লাগিছে—ইয়াত এনেকুৱা ঘটনা প্ৰায়েই হয়; কাৰণ ইয়াৰ নাম আচৰিত দেশ। আৰু সৌ যে মানুহজন দেখিছা, তেওঁক তোমালোকে পৃথিবীত আশাশুধীয়া ভাৱে দেশৰ আৰু দহৰ উপকাৰ কৰা ব'ল ভাবিছিল। কিন্তু আমি ইয়াত তাৰ বিপৰীত- টোহে ভাবো! আৰু সৌজন মানুহৰ কাম বা তেওঁৰ কথা বা লিখা, তোমালোকে তাক একেবাৰে বেয়া আৰু কোনো কামৰ নহয় বুলি তেওঁক ঘিণাইছিল৷; ইয়াত কিন্তু তেওঁকেছে আটাইতকৈ ওখ আসন দিছোঁ। আৰু চোৱাঁ, সেই ধুনীয়া সৰু সৰু ফুলবোৰ কেনে গোন্ধাইছে, আৰু আমি. কিমান যত্নেৰে তাক কাষত ৰাখিছে৷। পৃথিবীত সেই ফুলবোৰ আলিয়ে পলিয়ে ফুলি উপচি পৰি - গোন্ধাই থাকে; তাক যত্ন কৰা দূৰত থাওক, তোমালোকে তাৰ ৯৭<noinclude>{{center|}}</noinclude> i3upqi9spugrbenzviqk4t2jtt3mzpm 104 94091 258806 2026-09-10T05:12:54Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258806 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা কাষলৈকে নোযোৱা। সেই দেখিহে কৈছোঁ, এইখন আচৰিত দেশ' আৰু ইয়াৰ কামবিলাকো আচৰিত। * তাৰ পিছত তেওঁ বেজাৰত তলমুৰ কৰি থকা পৰাজয়ৰ ফালে চাই মাত লগালে, “তোমাৰ নাম কি, মোৰ আই * পৰাজয়ে কোনোমতে তেওঁৰ পৰিচয় দি একেবাৰে নিমাত হৈ থাকিল। বুঢ়াজনে তেতিয়া তেওঁৰ মূৰত হাত ফুৰাই কলে, “তুমিয়েই জয়, মোৰ আই—— তুমিয়েই জয়-তোমাতেই জয়ৰ বীজ লুকাই আছে। কিয় বেজাৰু কৰিছা? ব'লা, আমাৰ ৰজাৰ কাষলৈ লৈ যাওঁ।” পৰাজয়ে তেতিয়া নিজৰ নতুন নাম শুনি আচৰিত হৈ এবাৰ ওপৰলৈ সুৰ তুলি চাই এটি মিচিকীয়া হাঁহি মাৰিলে – লগে লগে তেওঁৰ হেৰোৱা সৌন্দৰ্য্য উভতি আহিল, তেওঁৰ বুকু আকৌ আশাৰে ভৰি উঠিল। আশাৰ লগে লগে তেওঁৰ আগৰ শক্তি সামৰ্থ্যই দুনাই দেখা দিলে- তেওঁৰ মন উৎসাহেৰে পৰিপূৰ্ণ হ'ল; চকুৰ জেউতি আকৌ চৰি উঠিল। তেওঁ তেতিয়া বুঢ়া জনক বেজাৰেৰে সুধিলে, “সৌ তেওঁৰ অৱস্থা কি হব? তেওঁ বাহিৰতে থাকিব নে কি?* বুঢ়াজনে তেওঁৰ কাণে কাণে কলে—“তেওঁ আনন্দত উত্ৰাৱল হৈছিল, অলপ ৰ'ক, বুজক জাক শিকক-সৌৱা, তেওঁ অলপ অলপ শিকিছেই।° এইদৰে তেওঁ নতুন নামেৰে ৰজাৰ কাষ পালে গৈ। ৰজাই তেওঁৰ ফালে চাই এটি মধুৰ হাঁহি মাৰি মৰমেৰে মাত লগালে “আহা, মোৰ আই, পৰাতেই আমাৰ জয়। পৃথিবীত তোমাৰ ভাৱত ক হৈছে, এবাৰ আবৌ পৃথিবীলৈ যোৱাঁ। তুমি এতিয়া তোমাক নতুন নাম জানিলা, কাজে কাজেই আনৰ কথালৈ কাণ নিদিবা। ৯৮<noinclude>{{center|}}</noinclude> rsn8toh2ruyogpwj7ex3ihef7hqlonh 104 94092 258807 2026-09-10T05:13:19Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258807 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা যোৱাঁ, পৃথিবীলৈ যোৱাগৈ — নিজ মনেৰে নিজৰ বাটেদি কাম কৰি গৈ থাকিবা। তোমাৰ লগত এইবাৰ এই অঙ্কুৰত্ত আশাৰ ভৰালটিও দিশে।, লৈ যোৱা।” - তেওঁ পৃথিবীলৈ উভতি আহিল। সেই অঙ্কুৰৰ্ত্ত আশাৰ ভৰালটি লৈ নতুন উৎসাহেৰে জনাই কাম কৰিবলৈ ধৰিলে ৰজাৰ সেই মধুৰ আশ্বাস- বাণী আৰু মৰমৰ হাঁহিটিয়ে তেওঁৰ জীৱনৰ বাট পোহৰাই গৈছে— নিজৰ নতুন নামৰ মধুৰ ধ্বনিটি এতিয়াও কাণত পৰি আছে। --<noinclude>{{center|}}</noinclude> avfjthdmoow2qkini9cv5q8fe0rm8mu 104 94093 258808 2026-09-10T05:13:43Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258808 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>বাটৰুৱা নিচেই পুৱাতে বাটকৰা বাটেদি যাবলৈ ওলাল। কত দুখ দুখৰ স্মৃতি বুকুত লৈ সমুখত দীঘল বাট পৰি আছে। দ'লটোক বাওঁহাতেদি এৰি থৈ গাৱঁৰ ভিতৰেদি গৈ, নামঘৰৰ দাঁতিয়েদি ওলাই আকৌ পথাৰৰ মাজেদি গৈ এই বাট যে কত দূৰত শেষ হৈছে গৈ, কোনে জানে! বাটৰুৱাই এই বাটেদিয়েই বাট ললে। ... তেতিয়াও ভালকৈ পোহৰ ওলোৱা নাই। এখুজি দুখুজিকৈ বাটকৰাই আপোনমনে বাটেদি আগ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। লাহে লাহে সম্পূৰ্ণ পোহৰ হ'ল। গছৰ পাতৰ আগত পুৱাৰ বেলিৰ পোহৰ জিকমিকাৰ লাগিছে। ধীৰে ধীৰে পুৱাৰ বতাহ ববলৈ ধৰিছে। গোটেই ৰাতিৰ ক্লান্তি অবসাদ দূৰ কৰি জগত নতুন পুৱাত সজীৱ হৈ উঠিছে। বাটৰুৱাই গৈ ৈ এখনি জুৰিৰ পাৰ পালে গৈ। জুৰিৰ পাৰতে এটি অকণমান ধুনীয়া ল'ৰাই কিছুমান ফুলপাত লৈ ধেমালি কৰি থকা দেখা পালে। দি তাৰ থুনুক-থানাক্‌ মাতেৰে বাটৰুৱাক তাৰ ধেমালিত যোগ দিবলৈ মাতিলে। বাটৰুৱাইয়ে৷ খস্তেকলৈ নিজক পাহৰি মন প্ৰাণ ঢালি দি তাৰ লগত উমলিবলৈ ধৰিলে। লাহে লাহে বেলিৰ পোহৰ অলপ চৰা হ'ল। ধেমালি কৰি থাকোঁতেই বাটফৱাই হঠাৎ দেখিলে যে তেওঁৰ কাষত সেই সৰু ল'ৰাটি নাই। তেওঁ তাক চাৰিওফালে বিচাৰিবলৈ ধৰিলে কিন্তু ক'তো তাৰ অকণো চিন চাব নাপালে। তেওঁৰ বৰ বেজাৰ লাগিল। আৰু বেজাৰ মনেৰে বাটেদি আগ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে।<noinclude>{{center|}}</noinclude> cvgc2g7fkokrktju2j5jwo2ljkeywmf 104 94094 258809 2026-09-10T05:14:07Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258809 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা বেলিৰ তেজ লাহে লাহে চৰি আহিছে। অলপ পৰ গৈয়েই বাটৰুৱাই দুটামান গৰখীয়া ল'ৰাক দেখা পালে। সিহঁতে পথাৰত গৰু মেলি দি বিলৰপৰা ভেঁটফুল তুলি মালা গাঁথি ডিঙিত পিন্ধি লৈ, গছৰ তলত ধানৰ নৰাৰ পেঁপা ৰজাই ধেমালি কৰি আছে। সিহঁতে বাটৰুৱাক দেখি হাত চাপৰি মাৰি তেওঁক সিহঁতৰ লগলৈ মাতিলে। আপোন-পাহৰা বাটৰুৱাই ততালিকে সিহঁতৰ লগত বহি সিহঁতৰে এজন হৈ পৰিল। এনেদৰে ৰংধেমালি কৰি থাকোতেই দুপৰ হ'ল। এনেতে বাটৰুৱাই দেখিলে যে তেওঁৰ লগৰ সেই ল'ৰাবোৰ ভাত নাই। মাথোঁ তেওঁ অকলে গছৰ তলত বহি আছে।... সিহঁত কেনি গ'ল বা ক'লৈ গ'ল তেওঁ তাৰ একো গমকে নাপালে। তেওঁ লাহে লাহে তাৰ পৰা উঠি দুনাই আগ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। অলপ দুৰ গৈয়ে বাটত এজন বেচ সুন্দৰ সুস্থ সৱল ডেকা হালোৱাৰ লগত দেখা হ'ল। তেওঁ পথাৰৰপৰা কাম কৰি ঘৰলৈ উভতিছে। তেওঁৰ লগত কথা পাতি পাতি আহি থাকোঁতে হঠাৎ তেৱোঁ চকুৰ আগৰপৰা কেনিবা আঁতৰি গ'ল। ... বাটৰুৱাই আকৌ বেজাৰ মনেৰে বাট বুলিবলৈ ধৰিলে। অলপ দুৰ গৈয়ে কেনিবাদি ৰং-ধেমালি আৰু হাঁহিৰ খিলখিলনি আহি তেওঁৰ কাণত পৰিল। তেওঁ দেখিলে যে সেই বাটেদি এটি ভৰুণ আৰু এগৰাকী তৰুণী ৰং মনেৰে বাট বুলিবলৈ লাগিছে। বাটৰুৱাইয়ো তেওঁলোকৰ লগতে ৰং-ধেমালি কৰি আগ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। লাহে লাহে দুপৰ পাৰ হৈ গ'ল। আবেলিৰ কাষ চাপো চাপোঁ হ'লহি। তেওঁৰ সমুখত আৰু<noinclude>{{center|}}</noinclude> h77kvgzozjig3o68825nqu300zyj7tl 104 94095 258810 2026-09-10T05:14:32Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258810 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা গিৰিহঁতজন সেই তৰুণ তৰুণী নাই। ..ভাৰ ঠাইত অৰ্পণ পৰ গৈয়ে দেখিলে যে এটি পৰিয়াল সেই বাটেদি আগ বাঢ়িবলৈ ধৰিছে। আদহীয়া—লগত তেওঁৰ পৰিয়াল আৰু ল'ৰা ছোৱালী তিনটি। তেওঁ- বিলাকে বেচ গহীনভাৱে লাহে লাহে বাটেদি খোজ কাঢ়ি গৈ আছে। বাটৰুৱাইয়ো তেওঁলোকৰ লগতে খোজ ললে। যাওঁতে যাওঁ:ত হঠাতে সেই পৰিয়ালৰ সৰু ল'ৰাটি বাটৰ দাঁতিত পৰিল আৰু অলপ পৰ ছট্‌ফটায়ে মুখৰ মাত নাইকিয়া হ'ল। তেওঁবিলাকে অলপ পৰ ভাতে ৰৈ ল'ৰাটিৰ ফালে চাবলৈ ধৰিলে কিন্তু বেচি সময় ভাত ৰা নে ৱাৰিলে। বাটৰুৱাৰ লগতে দুনাই খোজ ললে।... লাহে লাহে আবেলি হ'ল। বেলিৰ তেজ কমি আহিল। অলপ পৰ গৈয়েই আলিৰ কেকুঁৰিটো পাৰ হওঁতে নৌ হওঁতেই বিৰিণা- জোপাৰ কাষতে ল'ৰাছোৱালী দুটিৰ থাকে৷ হঠাতে অচেতন হ'ল— আৰু মুঠিল। গিৰিহঁত আৰু ল'ৰাছোৱালী দুটিয়ে তাতে ৰৈ বৰ বেছিকৈ বেজাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু সৰহ পৰ ৰব নোৱাৰিলে। বাটে তেওঁলোকক মাতিছে— আকৌ আগুৱাবলৈ ধৰিলে। আবেলি পাৰ হৈ গ'ল, এনেতে তেওঁলোকো বাটৰুৱাৰ চকুৰপৰা আঁতৰিল- বেজাৰ মনেৰে বাটৰুৱাই অঞ্চলে অকলে এই দীঘল নিজান বাটেদি আগ বাঢ়িবলৈ দূৰ দূৰণিৰ এটি মধুৰ দুৰে বতাহত উটি আহি লাহে লাহে যেন তেওঁ আৰু কাষলৈ টানিলে। বেলি মাৰ গ'ল। সন্ধিৰা লাগে। লাগে। হৈছে। বাটকৰাই উভতি চাই দেখে যে তেওঁৰ পাছ ফালে তেওঁ অহা বাটটো লাহে লাহে<noinclude>{{center|}}</noinclude> 7j6tvg2unuih1np6wz5i51bi0wyc6ye 104 94096 258811 2026-09-10T05:15:01Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258811 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা আন্ধাৰে ঢাকি আনিলে। ... সমুখত এতিয়াও পোহৰৰ জিলিঙনি আছে।বাটৰুৱাই গৈ গৈ শেহত এখন নৈৰ পাৰ পালে গৈ। সন্ধিৰা লাগি পাৰ হ'ল। নৈৰ পাৰত কেবাঙ্গোপাও ডাঙৰ আঁহত গছ আছে। তাৰে এজোপাৰ গুৰিত বহি এটা বুঢ়া মানুহে নৈৰ সিপাৰলৈ একে পিৰে চাই থকা বাটৰুৱাই দেখা পালে। তেওঁ যে কি ভাবিছে বা কি চাইছে বাটকৰাই বুজিব নোৱাৰিলে। বাউকৱাইয়ো ওৰে দিনটো বাট কুৰি বাই ভাগৰ লগাত আন এজোপ৷ আঁহত গছৰ তলতে ৰহিলহি। তেওঁ ইমান ক্লান্ত হৈ পৰিছিল যে তেওঁ মনে মনে ভাবিলে তেওঁৰ আৰু উঠিবলৈ শকতি নাই।... অন্ধাৰ নামি আহিল। অ‍ বাটটো আৰু চকুৰে নমনা হ'লহি। তেওঁ নৈৰ ফালে একেখিৰে চাই আপোন মনেৰে কিবা কিবি ভাবিবলৈ ধৰিলে। দূৰ দূৰণিৰ সেই সুখটি যেন আৰু কাষ চাপি আহিল। ৰাতি হোৱা দেখি নাওবোৰ কাষলৈ চপাই বান্ধি থৈ নাৱৰীয়া- বিলাকে থোৱ৷-লোৱ ৰ দিহা-পোঁছা কৰিছে। দূৰৰ নাওবোৰে লাহে লাহে আহি নৈৰ পাৰত চাপিল। বাটৰুৱাই দেখিলে – এখন নতুন নাৱে আন এখন পুৰণি ভগা মাৱক লগতে টানি আনি নৈৰ পাৰত তুলি থৈ গ'ল।...সেই নাওখনিৰ বোধ কৰো, কাম শেষ হ'ল। নতুন খনিয়ে তাক তাতে এৰি অলপ দূৰ গৈ কাযত লাগিল। পুৱা হলেই এই নাওবোৰ দুনাই নিজৰ কামত লাগি যাব। কিন্তু সেই ভগা নাওখনি হয়তো তাতেই পৰি থাকিব৷ বোধ কৰে। অগতৰ কোনো কামতেই ই নালাগিব। বাটৰুৱাই বহি বহি ভাবিবলৈ ধৰিলে। দিন গ'ল, ৰাতি আহিল। আকৌ ৰাতি পুৱাব নতুন দিন শাহিব। 905<noinclude>{{center|}}</noinclude> 5e74z7w0fjg4buslsy9muaj24jrgux2 104 94097 258813 2026-09-10T05:15:26Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258813 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা নতুন উছাহেৰে নতুন পুৱাত সকলোৱে আকৌ জগতৰ কামত লাগি যাব। এই দৰে দিনৰ পিছত দিন আৰু ৰাতিৰ পিছত ৰাতি আহি জগত চলি থাকিব। একে সন্ধ্যাতেই বা একে পুৱাতেই জগত শেষ হৈ নাযায় – অৰুণোদয় জীৱনৰ এটি শুকতৰা মাথোন। -<noinclude>{{center|}}</noinclude> gh9bwmcz8hac6r7b9dzn475dvohq0mg 104 94098 258814 2026-09-10T05:15:52Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258814 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>“সীমায়ো দিয়েহি ধৰা” কি নো অমাতৰে মাতে হৰিনাম কি নো অমাতৰে মাত কাঠৰ টোকাৰীয়ে লয় হৰিনাম মনিচে নাপায় তাক। ' জহুকালি দুপৰীয়া খাই-লৈ উঠি ঘৰৰ পিৰালিত দীঘল চকীখন পাৰি অকলে অকলে জুৰণি লৈছোঁ। বাহিৰত বৰ গৰম। মাজে মাজে একো একোবাৰ বতাহ বৈ আছে—সিও চেঁচা নহয়। বাটত মানুহ- ছমুদ এটিও দেখিবলৈ নাই। গৰু ছাগলী ইত্যাদি পোহনীয়া জন্তুবোৰেও গছৰ ছাঁৰ তলত জুম পাতি আছেহি আৰু চৰাইবোৰেও নিজকে গছৰ পাতৰ আঁৰত লুকাই থৈছে- মাপোন নিজৰ মাতৰপৰাহে সিহঁত তাত থকাটো বুজিব পাৰি। চাৰিও ফালে নিমাত নিতাল — মোৰো চকুত অলপ চিল্‌মিল্‌কৈ টোপনি আহিব খুজিছে, এনেতে ওপৰৰ গীতটো শুমি চক্‌ খাই চকু মেলি দেখো যে টোকাৰীখন লৈ সেই বৰাগীটোৱে মোৰ চোতালতে থিয় হ'ল'হ। আচৰিত কথা—এই গৰমত পশু পক্ষী এটিও বাহিৰ ওলোৱা নাই, অথচ বৰাগীটোৱেহে এই ভৰ দুপৰীয়া ৰ'দ কাতি কৰি গীত গাই গাই মানুহৰ চোতালে চোতালে ফুৰিছেহি। তাক ৰ'দৰপৰা মাতি আনি হাতৰ ঠাৰেৰে পিৰালিত বহিবলৈ কলোঁ— কাৰণ, সি ধুম কলা— কাণৰ ওচৰলৈ মুখ নি কথা কলেহে শুনে। মই ইয়াক চাৰি আলিৰ মুৰৰ আহঁত জোপাৰ তলত টোকাৰীখন লৈ গুণগুণাই বহি থকা দেখোঁ। সি মোৰ কাষত আহি বহিলহি, কিন্তু তাৰ গীত এতিয়াও মাৰ যোৱা নাই। ম‍ই মনে মনে ভাবিলো যে এই মানুহটোৱে কাণেৰে ১০৫<noinclude>{{center|}}</noinclude> 8qxc5jrz4gpjwwmx47ldbjx8f0o69af 104 94099 258816 2026-09-10T05:16:17Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258816 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা একোকে মুশুনে, অথচ সি নো নিজেই গোৱা গান শুনে নে? হুগুনিলে সি নে৷ এনেই গাই ফুৰে কিয়? ক'তা? মোৰ কাষতো বহি তাৰ গীত শেষ হোৱা নাই— অলপ পৰৰ পিছতে তাৰ গীত শেষ হ'ল। তেতিয়৷ সি তাৰ গামো- হাৰ আগেৰে কপালৰ ঘাম মছি মোৰ ফালে চাই মুৰ দোঁৱাই হাঁহিলে। মই তাক আৰু মোৰ কাষলৈ আহিবলৈ কলত সি মোৰ কাষ পালেহি। মই তাৰ কাৰণ ওচৰলৈ মুখ নি সুধিলে। “এই ছপৰীয়া, গৰমতো তুমি মাগিবলৈ আহিছানে?” সি মোৰ কথা শুনি মাথোন মিচিকীয়াই হাহি ওপৰলৈ চাই হাত-যোৰ কৰি কপালখন দেখুৱালে, আৰু একোকে নকলে। ম‍ই আকৌ এবাৰ সুধিলে৷ “তুমি যে গান গাই ফুৰা, তুমি জানো নিজে তোমাৰ গান শুনিবলৈ পোৱা? মিছাকৈয়ে চিঞৰি ফুৰাইয়াত নো তোমাৰ কি লাভ?” এই বাৰ বৰাগীৰ চকুযোৰ আনন্দত উজলি উঠিল আৰু হাঁহি মাৰি কলে “দেউতা, লাভ-লোকচান বিচাৰি জীৱনত কোনো দিন কাম কৰিবলৈ নিশিকিলোঁ, আৰু আগলৈ যে শিকিম, তাৰো কোনো আশা নাই। মনৰ এধাৰি সোঁত – যিফালেই চাপৰ, সেইফালেই বৈ যায়— কোনো হানি-বিঘিনিৰ লেখ নেলেখে। হাবিৰ মাজত স্কুলপাহি অকলে ফুলে, হয়তো বতাহৰ লগত খন্তেক ওমলে, তাৰ পিছত আপোনা আপুনি সৰি যায়। ইয়াত নো ফুলৰ কি সুখ-জগতৰ বহীত কিবা জানো লাভ লোকচানৰ দাগ পৰিল। ওপৰত ডাৱৰ হয়, ধুমুহা মাৰে, যুগ পৰে, তাৰ পিছত পানীৰ লগত মিহলি হৈ যায়- পুৰণি পাত সৰি নতুন কুঁহিপাত হ'ল, তাৰ আঁৰত চৰায়ে কুৰুলিয়ালে, জাৰকালি আহিল, ১০৬<noinclude>{{center|}}</noinclude> 5zbzjt9jv1dx6gjxn2ptay32mhlnjl8 104 94100 258817 2026-09-10T05:16:42Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258817 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কল্পিতা সেই পাত পুৰণি হৈ সৰি নতুনক ঠাই দিলে, পুৰণি জগত নতুন হৈ 'চলিবলৈ ধৰিলে— হৰণ-ভগনৰ ফালে মনো নিদিলে। ... মন গ'ল, গীত গাইছোঁ। হব পাৰে, মই মোৰ নিজৰ গীত মুশুনিব পাৰোঁ, কিন্তু এই -গানৰ ঢৌ উঠি ওপৰত যি অনন্ত তৰঙ্গৰ সৃষ্টি কৰে, হয়তো তাক মই শুনিবলৈ পাওঁ আৰু অন্তৰেৰে অনুভৱ কৰে। আপোনালোকৰ মতেৰে যিটো শুনা বোলে, সেই দৰে ম‍ই নুশুনিব পাৰোঁ, কিন্তু তাতকৈ বেচি বকমে শুনো, যিটো আপোনালোকে শুনিব নোৱাৰে। কাৰণ, আপোনালোকৰ কাণ আছে, আৰু কোনোবাই গান গালে আপোনালোকে তেওঁৰ মুখৰ 'কথাৎিলাককে শুনে, আৰু তাতেই সস্তুষ্ট—তাৰ সিপাৰে যাব যোৱাৰে। ফুলপাহি ফুলা দেখি মনত ভাল লাগিল, ৰং পালে, আৰু সিমানতেই শেষ, তাৰ সিফালে যাব নোৱাৰে। আপোনালোকে তাকে লৈ “দেখিলে।” “শুনিলোঁ” বুলি সন্তুষ্ট হয়। কিন্তু দেউতা, এজন কণা বা কলা মানুহে আপোনালোকতকৈ বেচি দেখে আৰু বেচি শুনে। কাৰণ, আপোনালোকৰ সেই শক্তি আছে দেখি তাৰ সীমাতেই আবদ্ধ হৈ আছে —শৰ সিপাৰে যাবলৈ মন নকৰে বা সামৰ্থ্য নাই দেউতা হবি মোৰ পৰম দয়ালু। আমি হতো এফালে যিটোক হানি বুলি ভাবে।, আন ভালে তেওঁ সেইটোক আন ৰকমে পুৰাই দিয়ে। তেওঁৰ সৃষ্টিত সকলো সমানে চলে। ভগন নাই। মই এই টোকাৰী লৈ গীত গাওঁ তেওঁৰ লেখত হৰণ বতাহৰ চেৱে চেৱে ঢৌ তুলি তুলি মোৰ গাঁত ওপৰলৈ উঠি অনন্তৰ অনন্ত সঙ্গীত-তগত মিহলি হৈ মোৰ অন্তৰত বাজি উঠে — আনন্দত নিজকে পাহৰি যাওঁ— - কাঠৰ টোকাৰীয়েও সেই নাম লৈ নিজেই নিজৰ ৰঙতে ভোল যায়—<noinclude>{{center|}}</noinclude> eoqgicxvz1yoqjwdmvym935pu2sp7oo 104 94101 258818 2026-09-10T05:17:03Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258818 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা সীমাৰ শেষ অসীমত — সঙ্গীতৰ শেষ সেই অনন্ত সঙ্গীত- তৰঙ্গত--- যি জগ তত আবহমান কাল চলি আছে আৰু চলিও থাকিব শুনাই শুনিব, বুজাই বুজিব!” ইয়াকে কৈ ৰাগী নীৰৱ হ'ল তেওঁৰ মুখত এটি আনন্দৰ হাঁহি- চকু থাকিও কণা আৰু কাণ থাকিও কলা নেকি?—মূৰ তুলি চাওঁ, ব্ৰাগীয়ে টোকাৰী লৈ বাটে বাটে গাই গৈছে—— ৰেখা জিলিকি উঠিল। বহুত পৰ নিতাল মাৰি থাকি ভাৰিবলৈ ধৰিলোঁ— সঁচাকৈ আমি চকু থাকিও কণা আৰু কাণ থাকিও কলা নেকি? মূৰ তুমি চাওঁ, বৰাগীয়ে টোকাৰী লৈ বাটে বাটে গাই গৈছে— কি খেলা খেলিছা হৰি মোৰ দয়াময় ঘূৰে জোনে বেলি তৰা; অসীমৰ বুকুতে সাঁতুৰি ফুৰো তে সীমায়ো দিছেহি ধৰা, মোৰ প্ৰভু ঐ, সীমায়ো দিয়েছি ধৰা! গান শেষ হ'ল, বৰাগাঁ লাহে লাহে বহুত দূৰলৈ আঁতৰি গ'ল—- "কিন্তু তাৰ গীতৰ ধ্বনি এতিয়াও কাণত পৰি আছে— সীমায়ো দিয়েহি ধৰা মোৰ প্ৰভু ঐ সীমায়ো দিয়েহি ধৰা।<noinclude>{{center|}}</noinclude> 17ck444668wnipqz4qavr384x66nkcf 104 94102 258820 2026-09-10T05:21:33Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258820 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>সৰগৰ দান এদিন সৰগৰ অধাশ্বৰে দেৱতাসকলৰ হাতত ৰতৰ মানুহলৈ একো একোটি স্নান পঠাবলৈ আয়োজন কৰিলে। সকলো দেৱতাই দিবলগীয়া দান বাচি লবলৈ সিংহাসনৰ কান্ত থিয় হলগৈ। এজন দেৱতাই সুধিলে “মই লক ট্ৰাবিলাকলৈ কি লৈ যাম? সৰ্গৰ অধিপতিয়ে মাত লগালে—“উমলি ফুৰিবলৈ বৰষুণ-বাদল নোহোৱা মুকলি ফৰকাল বতৰ। ” " আন এজনে সুধিলে— “মই নাৰী জাতিলৈ কি লৈ যাম? ” তেওঁ- লোকৰ বুকুলৈ একো একোটি কেচুৱাৰ মধুৰ পৰশ আৰু আন এজন আগবাঢ়ি আহি সুধিলেহি —“মই পুৰুষলৈ কি লৈ যাম?” “তেওঁলোকৰ সকলোৱেই আছে- যাপোন উপভোগ কৰক। ” তাৰ পাছত আকৌ আন এজনে সুধিলে "এই কবিলৈ কি লৈ যাম " অলপ পৰৰ কাৰণে সবগৰ নিমাত নীৰব। তাৰ পাছত গহীন পুৰেৰে ধীৰে ধীৰে উত্তৰ আহিল – “ কবিৰ কাৰণে সাৰমুৰ নোহোৱা গভীৰ টোপনি তেওঁ ভাগৰত লালকাল হৈ পৰিছে...চকু মুদ খাই আহিছে ..।” ...দেৱতাবিলাকেও নিজা নিজা দানলৈ মৰতত বিলাবলৈ নামি আহিল। ১০৯<noinclude>{{center|}}</noinclude> 2gwhgduz5slc93x9ng4bpoaxjwcflqy 104 94103 258821 2026-09-10T05:21:57Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258821 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>ফুল কোঁৱৰ বাটৰ দাঁতিত অকলে অকলে ফুলপাহি ফুলি আছে। ফুল-কেঁৱৰে সেই বাটেদি যাওঁতে ফুলপাহি দেখি মাত লগালে, “ আই', মোৰ মৰমৰ - ফুল, তোমাক তুলিলৈ যাওঁ, তোমাৰ শিপা আৰু মাটিৰে সৈতে তোষাক মই আলফুলকৈ ধৰিলৈ যাম - অলপো ভয় নাখাবা। মোৰ ফুলনিত তুমি ৰংমনেৰে ফুলি থাকিব৷ " ফুল পাহিয়ে কলে, “নহয়, মই নাযাওঁ — যোক নিনিবা। তোমাৰ হাতে মোৰ শিপা লৰাব- তোমাৰ তপত উশাহত মোৰ পাহি মৰহি যাব --মোৰ পাত লেবেলি শুকাব। চোৱাঁ, ম‍ই বাটৰ দাতিত মোৰ ৰূপৰ পোহৰ মেলি কেনেকৈ ফুলি আছে! — সকলোৱেই মোৰ ফালে চাই যায়! মোৰ ৰূপহ জেউতিয়ে সকলোৰে মনত কেনে আনন্দৰ সোঁত বোৱাই দিয়ে। তুমি তোমাৰ বাটেদি গৈ থাকা মোৰ ফালে চকু নিদিবা---মই নাখাওঁ।” বহুত দিন পাৰহৈ গল। জাকালি আহিল—গছৰ পাত সৰি নাইকীয়া হল। ফুল পাহিও জাৰত কোঁচ খাই বাটৰ দাঁতিত পৰি আছে। এবাৰ মাতিলে~~“স্কুল- কোঁৱৰ, আহা, মোক তোমাৰ ফুলনিলৈ লৈ যোৱাহি। জাৰত মোৰ জীৱ যায়—তোমাৰ তপত উশাহেৰে মোক আকৌ আগৰ দৰে ফুলাই দিয়া। ম‍ই এনেদৰে থাকিব নোৱাৰো।” ফুল-কোঁৱৰে কলে, “নাই, তোমাক মই এতিয়া আৰু নিধ ১১•<noinclude>{{center|}}</noinclude> bhyrgmmnoy9emcc4pasc14epofd2sa4 104 94104 258822 2026-09-10T05:22:55Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258822 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা www নোৱাৰো। চোৱাঁ, মোৰ দুয়োখন হাত আন ফুলেৰেই ভৰা মই এতিয়া তোমাৰ কাৰণে একোকে কৰিব নোৱাৰো।” এই বুলি ফুল- কোঁৱৰে বেজাৰ মনেৰে তলমূৰ কৰি ফুল পাহিলৈ চাই থাকিল। তেওঁৰ চকুৰ পৰা দুটোপ তপত চকুৰ পানী ফুল পাহিৰ বুকুত পৰিল। খন্তেকৰ কাৰণে জীপ খাই আকৌ আগৰ দৰে পুৰঠ হৈ ফুল পাহি ফুলি উঠিল—খন্তেকীয়া বসত্তৰ পৰশে যেন গাত হাত বুলাই দি গল। তাৰ পাছত স্কুল কোঁৱৰে নিজৰ বাটেদি গুচি আহিল। লাহে লাহে পাহি মৰহি জাপ থালে পাত লেৰেলি পৰিল। আকৌ আগৰ দৰে জাৰত কোঁচ খাই ঠৰঙা হৈ ফল পাহি বাটৰ দাতিত পৰি থাকিল। -- ভাৰকালিৰ চেটা বতাহ ববলৈ ধৰিলে...কুঁৱলীয়ে জগত আৱৰি পেলালে। ১১১<noinclude>{{center|}}</noinclude> 50l3dsyfcx9gzjaj68uxrytbxm8aat5 104 94105 258823 2026-09-10T05:23:18Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258823 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>পখিলা ফুলনি খনত নানা তৰহৰ পোক পৰুৱা আছে। কিছুমান ফুলৰ ওপৰেদি বগাই ফুৰে। কিছুমানে আকৌ ফুলনিৰ তলত মাটিৰ ওপৰত বগাই ফুৰে। সিহঁতে সিহঁতৰ অকণমাণি ৰাজ্যৰ অকণ অকণ কথা লৈয়েই ব্যস্ত। কত আহিছে কত গৈছে কোণে কাৰ খবৰ ৰাখে! বগাই বগাই ভাগৰ লাগিলে ফুলৰ পাহিতেই শোৰে বা কেতিয়াবা নামি আহি নিজৰ গীততেই জিৰণি লয়-কিছুমানৰ হয়তো তাতেই শেষ---। পলুটোৱে বগাই বগাই ভাগৰ লাগিলত সেই দিনাখন ফুলৰ পাততেই ডক ধৰি ৰল। আনবোৰ তললৈ নামি গল— সি নোৱাৰিলে। নিজেই মুজিলে তাৰ কি হল- মাথে৷ জোমা ধৰিয়েই থাকিল...। কেইদিন মানৰ পাছত তাৰ দুখনি পাখি গজিল। সি এটা সুকীয়া পখিলা হৈ ফুলৰ ওপৰে ওপৰে উৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ লগৰীয়া বিলাকে তাক দেখি “কেনে ধুনীয়া, কেনে ধুনীয়া” বুলি শলাগিলে। সি কলে – "ইয়াৰ কাৰণেই মই তোমালোকৰ ওচৰৰ পৰা আঁতৰি আছিলো। ইয়াৰ কাৰণেই মই জোমা ধৰিছিলো।” এই বুলি সি উলাহতে নাচি নাচি উৰি ফুৰিলে। কৰ কিৰণত তাৰ পাখি দুখন তিৰবিৰাই উঠিল। - তাৰ পিছত সি তাৰ আটাইতকৈ মৰনৰ লগৰীয়াটোৰ ওচৰলৈ গৈ কলে-“বলা, আমি ওপৰলৈ যাওঁ। দুয়ো ফুলৰ পাহিত পৰি ধেমালি কৰোঁ গৈ। সি মাত লগালে— “মই ওপৰলৈ উঠিব নোৱাৰোঁ। মোৰ বৰ ভাগৰ লাগে। মোৰতো তোমাৰ দৰে পাখি নাই, তুমি অঞ্চলে ১১২<noinclude>{{center|}}</noinclude> gz9jrnay45l4mdn3gseha0orc4a80xq 104 94106 258824 2026-09-10T05:23:46Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258824 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা অকলে যোৱাগৈ।” পৰিলাটোৱে কলে— "ময়ে। তোমাৰ লগতে যাম* সিটোৱে কলে— “মই এতিয়৷ মোৰ গাঁতটোলৈ চাওঁ।” পখিলাটোৱে তাৰ পাখি দুখন ভাই তাৰ লগে লগে যাবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু নোৱাৰিলে— তাৰ পাখি তখন ঘূণীয়া ভৰ লগ হ'ল, তেওঁ নোৱাৰিলে— লগৰীয়াটো ভাৰ কাৰ পৰা আঁতৰি গল--- তুমি পাখি পাখি দুখন অলপ পৰৰ তেতিয়া সি বেগৰ মনেৰে তাৰ পৰা উলটি আই তাৰ আন এটা লগৰীয়াৰ ওচৰলৈ গৈ ফলে,— "আই', আমি হয়ে। একেলগে ধেমালি কৰোগৈ।” সি কলে “থাক, তোমাৰ পাখি ছখন দেখি মোৰ বৰ ভাল লাগিছে। বলা, আমি দুয়ো খোজকাঢ়ি গৈ থাকো। দুখন মলবাবা আৰু উৰি নেয়াক৷” তেতিয়া সি তাৰ অলৰাই লাহে লাতে নগৰীয়াৰ লগত বাট বুলিবলৈ ধৰিলে। পাছত তাৰ লৰায়াটোৱে কলে – “এহ, তুমি বৰ বগাই গৈছা, তোমাৰ পাখিত বতাহে বোৱাইছে — মা তোমাৰ লগত খোজ দিব পৰা নাই— অলপ লাহে লাহে যোৱা" "খিলাটোৱে তেতিয়া তাৰ পাখি দুগন জপাঠ যিমান লাহে লাহে পাৰে যাবলৈ ধৰিলে, অলপ পিছত তাৰ লগৰীয়াটোৱে আকৌ মাত লগালে-- "পাখি এখন অলপ টানকৈ জপোৱা মাৰ পাত লাগি লাগি গৈছে।” বেচেৰ পখিলাটোৱে খুব টানকৈ পাখি জপাই তাৰ লগত যাবলৈ ধৰিলে। কিন্তু আগবাঢ়িব নোৱা বিলে-- তাৰ গা বিষাকলৈ ধৰিলে --সি লাহে লাহে পাচ পৰি গল। তেতিয়া ভাব লগবীয়াটোৱে মাত লগালে - এছ তুমি দেখোন পাছ পৰি গলা। মই আগেছে ভাবিছিলো যাৰ পাখি আছে দি বেগাবেগিকৈ যাব পাৰে। তুমি যেতিয়া ওপৰত উৰিছিল৷ তোমাক ম‍ই বৰ ধুনীয়া ১১৩<noinclude>{{center|}}</noinclude> gir4onfzyjb3nwmr01vdz62pli02nka 104 94107 258841 2026-09-10T06:02:15Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258841 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা দেখিছিলো— মোৰ বৰ মৰম লাগিছিল এতিয়া কিবা আপচুটো হল — তেন্তে তোমাৰ পাখি ছখন নো কেলৈ।” পখিলাটোৱে শুনিলে, বুজিলে – আবৰি আহিল.. বেজাৰত পাখি মেলি ওপৰলৈ উৰিল-বহুত দুৰলৈ উৰি গল। সকলোৰে পৰা আঁতৰত অকলে অকলে ফুলৰ মাজে মাজে উৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া তাৰ আন লগৰীয়া বোৰে কলে চোৱাচোন সৌ পখিলাটো কেনে ধুনীয়া-কেনে ৰং মনেৰে ফুলৰ মাজে মাজে নাচি উৰি ফুৰিছে—সি কেমে সুখী! পাখি দুখন লৈ সি গপতেই আঁতৰি ফুৰিছে।” উৰি উৰি ভাগৰ লাগিলত পখিলাটোৱে এদিনাখন এপাহ গোলাপ ফুলৰ বুকুতেই জ্বৰণি লৈ চিৰকাললৈ চকু মুদিলে। আনবোৰে ভাবিলে ব্ৰ বেচিকৈ মৌথোৱাৰ কাৰণেই বোধহয় তাৰ মৰণ আহিল-- কিন্তু কেইজনে বুজিলে যে কি অত্তৰ জ্বলোৱা জুইৰ বুকুত সি জাহগল... তাৰ হিয়া ভগা থোৰ কৰুণ কান্দোন জগতত কেইজনেই বা শুনিলে... ১১৪<noinclude>{{center|}}</noinclude> cxa5tvxyaggz20sihsiqfmeiq5e1emp 104 94108 258842 2026-09-10T06:02:54Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258842 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কেতেকী “মই কেতেকী,” “মই কেতেকী" বুলি গোটেই জগততে উলাহৰ জাননী দি ৰঙৰ সোঁত বোৱাই গছে গছে চৰাইজনী উৰি ফুৰে। কি জহ, কি জাৰ — সকলো সময়তে তাইৰ আনন্দৰ ধ্বনি শুনিবলৈ পোৱা যায়। তাইৰ মাতত জাৰৰ কুঁৱলী বা বিষাদৰ কালিমাৰ আভাস নাই। অসীম সৌন্দয্যৰ আধাৰ ৰূপ-ৰস-গন্ধেৰে ভৰা এই ধৰাখনিৰ আনন্দৰ শেষ কণাটিও তাই যেন প্ৰাণে প্ৰাণে উপভোগ কৰি যাব। সঁচাকৈয়ে ভাই এটি উলাহৰ জেউতি, আনন্দৰ সপোন। আজি কেবাদিনো হ'ল, ৰক্ষাৰ কোঁৱৰৰ মুখখনি বিষাদৰ ছাঁই আবৰি ধৰিছে। তেওঁৰ মুখত সদায় লাগি থকা হাঁহি আৰু আগৰ ৰাং-ঢাদী ভাৱ নাই। তেওঁ অকলে অকলে বেজাৰ মনেৰে ঘূৰি ফুৰে, কাৰো লগত কথা নয়—কথা কোৱা দূৰত থাওক, মানুহ দেখিলেও আঁতৰি যায়—কোনোৱে একো সুধিবলৈ সাহ নকৰে। ৰজাৰ মনতো শাস্তি নাই—ৰাজ্যৰ ৰং-ধেমালিও আঁতৰি গৈছে। ৰজাৰ একেটি কোঁৱৰৰ জীৱন-সঙ্গিনী আজি মৃত্যু-শয্যাত। বেমাৰ ভাল হওক ছাৰি দিনে দিনে বেয়াৰ ফালেহে ঢাল লৈছে। বছত দেশৰ ভাল ভাল বেঙ্গ আহিও বেমাৰ ধৰিব পৰা নাই। দূৰৰেও একো গুণ দিয়া নাই। ১১৫<noinclude>{{center|}}</noinclude> j4oy54pmts7xnpq99p0day8lu1bu03r 104 94109 258843 2026-09-10T06:03:29Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258843 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা সেই দিনাখন পুৱা ৰজাৰ ঘাইজন বেজে কোঁৱৰক মাতি নি কলে “বোপা, আজি মোৰ বৰ টান। আমাৰ দৰব-পাতি সকলো অথলে গ'ল। আজি ৰাতিটো কথমপি টানিলেও কাইলৈ পুৱালৈকে টানিব পাৰে নে নোৱাৰে, সন্দেহ। উপায় নাই বুলিলেই হয়- যদিও এটা আছে, সেইটোও একেবাৰে অসম্ভৱ। ” "কি উপায়, মোক কওক, মই শেষ বাৰ চেষ্টা কৰি চাওঁ ” বুলি কোঁৱৰে বেজৰ হাতত ধৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে। “বোপা, সেই উপায় হৈছে কেতেকী ফুলৰ ৰেণু——যদি নতুনকৈ ফুলা কেতেকী ফুলৰ ৰেণু আমি কুঁৱৰীৰ গাত সানি দিয়া যায়, তেতিয়া হলে কুঁৱৰীৰ বেমাৰ ভাল হব। কিন্তু এই জাৰকালি তুমি কেতেকী ফুল ক'ত পাবা? সেই দেখিহে কৈছো—উপায় একেবাৰে অসম্ভৱ। " এই বুলি বেজ বেজাৰতে নিমাত থাকিল। কোঁৱৰৰ মুৰতো চৰগ ভাগি পৰিল হায়! যিটো উপায়ৰ কথা কলে, সি একেবাৰে অসম্ভৱ। তেওঁৰ জীৱনৰ সুখ-শাস্তি - ইমানতে সকলো শেষ। তেওঁ এখুজি দুখুজি কৰি আগ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে— ক’লৈ যাব, কব নোৱাৰে, লক্ষ্যহীন। গৈ গৈ নৈৰ পাৰতে বহিল গৈ। কুঁৱলী ভাঙি জাৰকালিৰ মিঠা ৰ'দ ওলাই আহিছে— গছৰ পাতৰ আগে আগে হুকধৰ কিৰণ চিকমিকাব লাগিছে। উলাহতে কেতেকী চৰাইজনীয়ে গছৰ ইটো ভালৰপৰা সিটো ডালত পৰি মাতি ফুৰিছে। তেনে দৰে উৰি ফুৰোতে তাই এবাৰ তললৈ চাই দেখিলে যে কোনোবা এজনে বেজাৰতে তলমূৰ কৰি নৈৰ পাৰত বহি আছে। অলপ পৰৰ ১১৬<noinclude>{{center|}}</noinclude> dfpswp1n3y4s9lv0fubnxb4lxv3tsln 104 94110 258844 2026-09-10T06:03:59Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258844 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিত! পিছতে তেওঁক কোঁৱৰ বুলি তাই চিনিব পাৰিলে। চৰাইজনীৰ মনত বৰ বেজাৰ লাগিল। তাই আজি কেবাদিনো তেওঁক এই দৰে বেজাৰ কৰি ফুৰা দেখিছে; আৰু মুখলৈ চাই, আজি যে তেওঁৰ বেজাৰ ৰ বেছি, সেইটো তাই বুজিব পাৰিলে। তাই কেবা বাৰো কোঁৱৰক মাতি মুখৰ মাত নাপালে। আকৌ এবাৰ কলে "কোঁৱৰ, তোমাৰ কি হৈছে, মোক কোৱা।” কোঁৱৰে এইবাৰ মূৰ তুলি ওপৰলৈ চাই দেখিলে যে তেওঁৰ সেই চিনাকী কেতেকী চৰাইজনী। তেওঁ তেতিয়া কলে, “মোৰ সৰ্ব্বনাশ হ'ল। মোৰ জীৱনৰ সুখ-শান্তি সকলো আঁতৰিল —মোৰ আৰু জীৱনত সকাম কি? কাইলৈ পুৱা সকলো শেষ। ” এই বুলি আকৌ তলমূৰ কৰি তেওঁ মনে মনে খালিল। কেতেকীয়ে আকৌ কলে "হোক বুজাই কোৱা, মই একো বুজিব পৰা নাই।” কোঁৱৰে মাত লগালে “খনৰ চৰাই, বনে বনে চিঞৰি ফুৰ, তই মানুহৰ মনৰ ভাৱ কি বুজিবি!” " হব পাৰে। বনৰ চৰাই, কিন্তু সকলোৰে সুখ-দুখ বুজিব পৰা ক্ষমতা ঈশ্বৰে আমাকো দিছে। কি হ'ল তোমাৰ মোক কোৱা।” এই বুলি নেৰানেপেৰাকৈ ধৰাত কোৱৰে তেতিয়া গোটেইখিনি কথা কান্দি কান্দি তাইৰ আগত কলে। বহুত পৰ টলকা মাৰি থাকি শেহত চৰাইজনীয়ে কলে “কোঁৱৰ, আজি ৰাতিয়েই তোমাক মই কেতেকী ফুল দিম, তুমি বোৰ নকৰিবা। কোঁৱৰে অবিশ্বাসেৰে মূৰ জোকাৰি কৰে “মিছা কথা, মিছাকৈয়ে মনক বুজনি দিয়াত কি লাভ? অসম্ভৱ কেতিয়াও সম্ভৱ নহয়।” “মই অসন্তৱক সম্ভৱ কৰিয — লগে লগে মোৰ প্ৰাণো দিম। আজি ১১৭<noinclude>{{center|}}</noinclude> ijei4feh7al116cljo52tpsunhu4ybj 0 94111 258845 2026-09-10T06:04:39Z BabulB 104 "{{header | title = হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত | author = সৰ্বেশ্বৰ কটকী | year = | translator = | section = | previous = হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত/হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অসমীয়া ভাষা প্ৰচলন|হেমচন্দ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 258845 wikitext text/x-wiki {{header | title = হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত | author = সৰ্বেশ্বৰ কটকী | year = | translator = | section = | previous = [[হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত/হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অসমীয়া ভাষা প্ৰচলন|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অসমীয়া ভাষা প্ৰচলন]] | next = [[হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত/হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অসমীয়া ভাষা|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু অসমীয়া ভাষা]] | notes = | categories = }} <pages index="হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত.pdf" from=90 to=96 fromsection="B" /> {{page break|label=}} {{smallrefs|85%}} t64qgzbum8y8mob28fiqtgycqxnza46 104 94112 258846 2026-09-10T06:05:03Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258846 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা ৰাতি খাই-বৈ তুমি ইয়ালৈ আহিবা। ম‍ই তোমাক সৌ হাবিখনৰ মাজত থকা কেতেকী ফুলজোপাৰ ওচৰলৈ লৈ যাম। তাৰ পাতৰ মাজত বহি কাঁইটেৰে মোৰ বুকু ফুটাই মই গোটেই ৰাতি গান গাই থাকিম — আৰু শেহ নিশা দেখিবা যে পাতৰ মাজতে এটি কেতেকী ফুল নতুনকৈ ফুলি উঠিব আৰু লগে লগে মোৰ দেহাটিও ঢাল খাই মাটিত বাগৰি পৰিব। তুমি সেই ফুল লৈ গৈ তাৰ বেণু কুঁৱৰীৰ গাত সানি দিবা। তেওঁৰ গা ভাল হব। " “তোমাৰ কি হব?- তোমাৰ প্ৰাণ লৈ মোক ফুল নালাগে—মোৰ যি হয়, হ’ক— আগেয়ে কোৱা, তোমাৰ প্ৰাণ বচাবৰ কিবা উপায় আছে নে নাই?” “আছে, কিন্তু তুমি হয়তে৷ নোৱাৰিবা বা তোমাৰ সময় হৈ মুঠিবও পাৰে।” “মিছা কথা। মোৰ প্ৰাণ দিও তোমাৰ প্ৰাণ খাম— যদিহে মই জানিব পাৰে॥” কেতেকীয়ে সুহুৰি এটি মাৰি কলে “সিমান দূৰলৈ যাব নালাগে। যেতিয়া মোৰ গাটো ঢাল খাই মাটি ত বাগৰি পৰিব, তেতিয়া যদি তুমি মোক তুলি বুকুৰ মাজত লৈ তোমাৰ বুকুৰ উমেৰে মোৰ গা তপত কৰি, আৰু মোৰ মুখত মুখ দি তোমাৰ ওঁঠৰ তপত উশাহৰ স্পৰ্শ দিয়া, তেনেহলে তেতিয়াই মোৰ প্ৰাণৰ স্পন্দন হব — মই আকৌ সজীৱ হৈ উঠিম — লাগে মাপোন সম্ভব আৰু হৃদয়ৰ ভাৱ আৰু ভালপোৱা। কিন্তু যাওক, ৰাতিকৈ আহিবা। সকলো ঠিক হৈ যাব।” এই বুলি কৈয়েই চৰাইজনী তাৰপৰা উৰি গ'ল। কোঁৱৰে বহুত পৰ তাতে অকলে বহি থাকি লাহে লাহে ঘৰমুৱা হ'ল। তেওঁৰ মুখত বিশ্বাস আৰু অবিশ্বাসৰ ছাৰ সানমিহলি-অন্তৰত আশা নিৰাশাৰ হেন্দোলনি। ১১৮<noinclude>{{center|}}</noinclude> k88up1obg5nfdh4q9r8yvk3ddtc9nw3 104 94113 258848 2026-09-10T06:05:49Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258848 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কল্পিতা 8 জাৰকালিৰ আন্ধাৰ ৰ'তি, কুঁৱলীৰে বাট নেদেখাৰ দৰেই—অইন কি আকাশকো যেন কুঁৱলীয়ে ঢাকি পেলাইছে। কোঁৱৰ আহি নৈৰ পাৰ পালেহি। চৰাইজনী গছতেই আছিল। তেওঁক অহা দেখি তাই কলে “বলা, আমি এই সক বাটটোৱেদি হাবিৰ মাজলৈ সোমাই যাওঁ।” কোৱৰ আৰু চৰাইনী অৱশেষত হাবিৰ মাজৰ কেতেকী ফুল জোপাৰ ওচৰ পালে গৈ। চৰাইজনীয়ে তেওঁক গছ এজোপাৰ তলতে বহিবলৈ কৈ নিজে কেতেকীৰ কাঁইটীয়া পাতৰ মাজত বহি মাতিবলৈ ধৰিলে। কাইটেৰে বুকু ত্ৰুটি গৈছে, পাতৰ আগেদি টোপাটোপে তেজ পৰিব লাগিছে—কিন্তু মাতৰ বিৰাম নাই। কোঁৱৰে চৰাই নালৈ একেখিৰে চাই গছৰ তলতে বহি আছে। কত পৰ যে এনেকৈয়ে গ'ল, কোনোৱে কব নোৱাৰে। মাজ নিশাত পাৰ হ'ল। এনেতে কোঁৱৰে দেখে যে কুঁৱলী লাহে লাহে আঁতৰি গ'ল, আকাশত জোনে দেখা দিলে। আন্ধাৰ হাবি পোহৰত ফটফটীয়া হ'ল। গছ-লতা, পশু-পক্ষী, সকলোৱে যেন টোপনিৰ পৰা সাৰ পাই উঠিল। পুৰণি পাতৰ ঠাইত গছত নতুন পাতে দেখা দিলে, জাৰ আঁতৰি জ্বৰ বাহ ববলৈ ধৰিলে। চৰাইবোৰেও আনন্দতে কুক- লিয়াই উঠিল। গাতৰপৰা সাপে৷ ওলাই আহি ফুল জোপাৰ চাৰিও ফালে পাক মাৰি গ'লহি। এটি উলাহৰ ভাৱ যেন হাবিখনৰ চাৰিওফালে বিয়পি পৰিল। জাৰৰ অন্তত যেন বসন্ত আহিল। কেতেকীৰ গান মাৰ যোৱা নাই, কিন্তু মাত লাহে লাহে সৰু হৈ আহিছে। ক্ষণ সুৰেৰে এবাৰ কলে "অলপতে ফুল ফুলিব, কোঁৱৰ, ১১৯<noinclude>{{center|}}</noinclude> t5b47u2qtl0ozqfbmlxnckerkqg7nep 104 94114 258850 2026-09-10T06:06:27Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258850 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কল্পিতা ভয় নাই।”— আকৌ তাই মাতিবলৈ ধৰিলে। লাহে লাহে মাত নোহোৱাৰ দৰে হ'ল, মাথোন কোনো মতে শেহবাৰলৈ কলে "ফুল কুলিল—মোৰ শেষ—কোঁৱৰ — বিদায়* পাতৰ মাজত ফুল ফুলি উঠিল। কেতেকীৰ দেহা মাটিত ঢাল খাই পৰিল। ...কোঁৱৰে আনন্দত বলিয়া হৈ একে জাপে গৈ পাতৰ মাজৰপৰা ফুলটো কাটি আনি বেগাবেগিকৈ গ্ৰনুৱা হ'ল— কেতেকীৰ দেহা তাতে পৰি থাকিল। ক'ৰবাৰ পৰা এচপৰা ক'লা ডাৱৰ আহি আকাশখন ঢাকি পেলালেহি। হাত্ৰি মাজত এটি বিষাদৰ হব বাজি উঠিল! কুলজোপা হাউলি পৰি কেতেকীৰ দেহাটিক আবৰি ধৰিলে। বতাছে তলৰ শুকান পাতবোৰ নি তাত গোটাই দিলে গৈ চৰাইবোৰে বেজাৰত চিঞৰি উঠিল। গছৰ পাতৰ আগৰপৰা নিঃৰৰ টোপালবোৰ সৰিবলৈ ধৰিলে। সাপ- টোৱেও খঙত মুৰ জোকাৰি জোকাৰি চাৰিওফালে ঘূৰি শেহত বেজাৰত গাতত সোমাল গৈ। পোহৰ পলাশ। আকৌ আগৰ দৰে আন্ধাৰ আৰু কুঁৱলীয়ে হানি ঢাকি পেলালে। খন্তেকীৰা পুথ ছায়াবাজীত বেজাৰৰ ক'লা ঢাকনি পৰিলহি।... সেই দিনা পুৱা ৰাজ-কাৰেঙত আনন্দৰ খলকনি উঠিল। জেউতি বিৰিঙি পৰিল ৰাজ্যত আকৌ আগৰ দৰে উলাহৰ সোঁত বৈ গ'ল। 3<noinclude>{{center|}}</noinclude> 6lw8r79htyn7c52zrxodx8qdxdfoq8a 104 94115 258851 2026-09-10T06:06:53Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258851 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>পোহৰ এতিয়াও ধৰণীৰ বুকুৰপৰা আন্ধাৰ আঁতৰা নাই। গছৰ পাতব আগৰ পোহৰৰ জিলিঙনি পৰিবলৈ এতিয়াও বাকী। চাৰিওফালে আন্ধাৰ। তাৰ মাজতে যেন জগতে সাবছৰ নোহোৱাকৈ নিজ‍ মাৰি পৰি আছে। বতাহে বলা নাই। এটি গহীন নিস্তব্ধ যেন সকলোটি আৰি থৈছে। অনন্ত মহাসাগৰৰ পাৰত মহাকাল নীৰৱে থিয় হৈ আছে। তেওঁৰ মুখত এটি বুজিব নোৱাৰা ভাৱ, চকুত শৃত উদাস দৃষ্টি। তেওঁ নিজৰ ভাৰতে নিজে ভোল গৈ আছে। মহাসাগৰৰ নোৱে যে ঘনে ঘনে তেওঁৰ চৰণ ধুৱাই দিছেহি, তালৈ তেওঁৰ ভ্ৰক্ষেপেই নাই। লাহে লাহে পৃথিবীৰ বুকুত প্ৰাণৰ স্পন্দনৰ আভাস পোৱা গৈছে--পৰুতিয়ে যেন টোপনিৰ কোলাৰপৰা সাৰ পাই উঠিবলৈ যো-যা কৰিছে। মাজে মাজে অলপ অলপ ৰ বতাহ ৰবলৈ ধৰিছে। এটি যেন সজাগ ভাৱে জগতৰ মাজত নতুনকৈ দেখা দিছেহি। এটি নতুনৰ আশাত উদ্‌গ্ৰীৰ হৈ আছে। নান৷ বৰণে আহি ধেমালি জুৰি দিছেহি। নীলা, একো একোবাৰ হালধীয়া, ৰঙ' বা সেউজীয়া হৈছে। কেতিয়াবা আকৌ সকলো ৰণৰ সান-মিহলি হৈ এটা নতুন বৰণৰ সৃষ্টি কৰিছে। বতাহত পানী কঁপাৰ লগে লগে নানা বৰণৰ ঢৌবোৰো কঁপিবলৈ ধৰিছে। কেনে বিচিত্ৰ বৰণৰ সমাবেশ — সুন্দৰক আদৰিবলৈ সুন্দৰৰ যেন মধুৰ প্ৰয়াস। গোটেই জগত যেন কিবা মহাসাগৰৰ পানীৰ ওপৰত পানীবোৰ একো একোবাৰ ১২১<noinclude>{{center|}}</noinclude> cgqmkj92tfly3dmsev4xpyhys3gdrk7 104 94116 258852 2026-09-10T06:07:22Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258852 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা চাওঁতে চাওঁতে পানীৰ জগত খনলৈ চাই পঠিয়ালে। বুকুৰণৰ পোহৰে মূৰ দাঙি উঠি গোটেই জগত আনন্দত বিভোৰ হ'ল— পৃথিবী সজীব হ'ল। দশোদিশে এটা আনন্দৰ সোঁত বৈ গ'ল। গছ-লতা, পশু-পক্ষী সকলোৱে আনন্দেৰে পোহৰক আৱাহন জনালে। পৃথিবীৰ বুকুৰপৰা মধুৰ ধ্বনিৰে পোহৰৰ স্তুতি উঠিল। উদয়ং গিৰিমপেতং ভাস্কৰং কক্মবৰ্ণং নিখিল ভূবননেত্ৰম জ্ঞানধ্বী স্তম্। প্ৰোজ্জলজ্ঞানঘনং চৰাচৰ প্ৰাণৰং নমাম্যহং তৎ সবিৰেণ্যম গম্ভীৰ সুৰেৰে মহাকালৰ মুখৰপৰা উচ্চাৰিত হ'ল “স্বস্তি”। গোটেই জগতত সেই ধ্বনি বিয়পি পৰিল। পোহৰে মহাকালক সেৱা জনাই মুখলৈ চাই অলপ পৰ ৰৈ কলে “ময়েই জগতৰ প্ৰাণ— সকলো ঠাইতে মোৰ চৰণৰ চাব পৰিছে। আপোনাৰ নিয়মতেই কালৰ চকৰি ঘুৰিছে, নগৰ সাগৰ হৈছে, সাগৰ নগৰ হৈছে! আপুনি আজি ইয়াত কিয়?” “প্ৰয়োজন আছে— কাৰ্য্য-কাৰণৰ সম্বন্ধ ক'ত শেষ হয়, কোনে জানে? এতিয়াও এনে ঠাই আছে, য'ত তোমাৰ চিন পৰা গৈ নাই।” “আচৰিত কথা” বুলি পোহৰে তলৰ কৰি ৰ'ল। “সেই কাৰণেই তোমাক লৈ যাবলৈ আহিছোঁ,—বলা।” “আপুনিয়েই সকলো” এই বুলি মহাকালৰ লগে লগে পোহৰে অ'গুৱাবলৈ ধৰিলে। হাবিৰ মাজেদি দুয়ো গৈ আছে — অটব্য অৰণ্য—বাট-পথ নাই,<noinclude>{{center|}}</noinclude> 06dgmi0y5svuectbfnyqv8ahj0ur9om 104 94117 258853 2026-09-10T06:07:49Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258853 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৱিতা কিন্তু এওঁলোক আগুৱাই যোৱাৰ লগে লগে আপোন। আপুনি বাট ওলাই গৈছে। চাৰিওফালে পৰ্ব্বতে বেঢ়া এখন প্ৰকাণ্ড পুৰী। হাবি, ন, পৰ্ব্বতে এনেকৈ ছাটি থৈছে যে পোহৰ সোমাবলৈ সুৰুঙা এটিও নাই। সেই ৰাজ্যত আন্ধাৰৰ অসীম প্ৰতাপ-ভাত পোহৰৰ নাম গোন্ধেই নাই। ৰজা, প্ৰজা সৈন্য, সামস্ত, সকলোৱেই আছে, মাথোন নাই পোতৰ। কত দিন হৰ ভাত এনে দৰে চলি গৈছে, তাক কোনোৱে কব নোৱাৰে। তাত গছ-লতা আছে, কিন্তু তাৰ পাত সেউজীয়া নহয়, কৌটিকলীয়া ক'লা। ভাত নৈ আছে, কিন্তু তাৰ পানীত সোঁত নাই— বৰণে৷ আন্ধাৰত ক'লা হৈ গৈছে। তাত চৰাই নাই, চৰাইৰ গান নাই, পখিলা নাই, ফুলো নাই। তাত অইন তত্ত্ব আছে, সিহঁতো আন্ধাৰৰ লগতে মিহলি হৈ আছে। তাৰ মানুহবিলাক ইয়াতেই সুখী। তাত থকা বস্তুবোৰৰ বাহিৰে যে আন ক'ৰবাত কিবা আছে, তাক তেওঁলোকে নাজানেও বা জানিবলৈ ইচ্ছাও নকৰে। তেওঁলোকে ভাবে যে তেওঁলোকৰ তাত যি যি আছে, সেয়েই আচল বস্ত্ৰ আৰু তেওঁলোকৰ নিয়মেই আচল নিয়ম। কোন সময়ত ক'ৰপৰা গৈ যে তেওঁলোকৰ মাজত কেনেকৈ এজন কবি সোমাল, তাক তেওঁলোকে কবই নোৱাৰে। পোনে পোনে তাৰ মানুহবোৰে তেওঁক আচহুৱা বুলি লগ-সঙ্গ দিছিল, কিন্তু লাহে লাহে তেওঁৰ লগত কথাবাৰ্তাত মিল নোহোৱা দেখি তেওঁৰ লগৰপৰা তেওঁলোক আতৰি আহিল। তেওঁলোকে মানুহজনক বলিয়া বুলি ভাবি পুতৌ কৰে। কাৰণ, ে পোহৰ, সেউজীয়া গছৰ পাত, ফাটকৰ ধাৰ যেন পানী, ধুনীয়া ধুনীয়া ১২৩<noinclude>{{center|}}</noinclude> fgesfyjzl3mnens3dtmub0n0q44007g 104 94118 258854 2026-09-10T06:08:19Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258854 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা চৰাইৰ গান, নানা তৰহৰ সুগন্ধি ফুল অংক নানা বেণীয়া পখিলা, জোন, বেলি, তৰা আৰু নীল বৰণীয়া আকাশৰ কথা কয়। তেওঁ কথাত ৰজাই হাঁহে, প্ৰজাই হাঁহে—সকলোৱেই হাঁহে। ৰজাই কয় “তুমি এইবোৰ বলিয়ালি নকৰি আমাৰ লগতে আমাৰ দৰে থাকা, তোমাৰ মঙ্গল হব। দেশত নোহাৰা নোপজ৷ কথাবোৰ কিয় মিছাতে ভাবি ভাবি মৰিছা?” তেওঁ কয় “মহাৰাজ, মিছা নহয়। এদিন দেখিব, মোৰ কথা ফলিয়াব। পোহৰ পৰি আপোনাৰ ৰাজ্য সুন্দৰ হৈ পৰিব। তেতিয়াহে বুজিব, মই বলিয়া নহওঁ।” মহাকাল আৰু পোহৰ দুয়ো আহি এই প্ৰকাণ্ড পুৰীৰ কাৰ্য চাপিলছি, তাক দুৱাৰত চৰিয়াবলৈ ধৰিলে। ভিতৰপৰা শব্দ হ'ল “কোনে দুৱাৰত ঢকিয়াইছে?” “আমি, দুবাৰ মেলি দিয়া।” “কোন তোমালোক?" "পিছত বুজিয়া - আগে দুৱাৰ মেলা।” "নাই, আমি দুৱাৰ মেলিব নাজানো -- আমাৰ দুৱাৰ সদায় বন্ধ। এই দুৱাৰৰ কাষতেই মোৰ বোপা, ককা ইত্যাদি সকলো পুৰুথানুক্ৰমে দুৱৰীয়ে লৈ গ'ল। ময়ো বুঢ়া হব লগীয়া হলোঁহি; ইমান দিনে কোনোৱে আমাক দুৱাৰ মেলিবলৈ কোৱা নাই বা কোনোৱে আহি আমাক দুৱাৰ মেলিবলৈ শিকোৱাও নাই। মিছাতেই দুৱাৰ নখকিৰাবা— য'ৰ মানুহ, ত’লৈ গুচি যোৱা — দুৱাৰ মেলা নহয়। "বেছ কথা, আমি তেন্তে দুৱাৰ ভাঙিম।” "অলপ ৰখা, ম‍ই ৰজাক কওঁ গৈ ৰজাই সৈন্য-সামন্ত লৈ দুৱাৰ অৰু পুৰী ৰক্ষা কৰক।” 128<noinclude>{{center|}}</noinclude> g8pti4iu26j2u5stgcswk2edb5vkf3c 104 94119 258855 2026-09-10T06:12:08Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258855 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা এওঁলোকে বাহিৰৰপৰা হাঁহি মাৰি কলে " বেছ কথা, ৰজাক সাজু হবলৈ কোৱাগৈ, আমিও দুৱাৰ ভাঙিবলৈ সাজু হওঁ।” ৰজাৰ কাষলৈ খবৰ গ'ল, ৰাজ্যত হুলস্থূল লাগিল। ভয়ত সকলো বিতত হ'ল-ল'ৰ৷ তিৰোতাবোৰে ভয়ত কান্দিবলৈ ধৰিলে। ৰজাই সৈন্য-সামন্ত লৈ হৱাৰ আৰু পুৰী ৰক্ষা কৰিবলৈ আগ বাঢ়ি আহিল। ...সকলো বিফল হ'ল— দুৱাৰ ভাঙি পোহৰ সোমাল। কোনোৱে বাধা দিব নোৱাৰিলে। ৰজা পৰাস্ত হ'ল— চাৰিওফালে ভঙাৰ পোৱা গ'ল—কোনোবাই যেন পৰ্ব্বত ভাঙছে, হাৰি কাটিছে। ...মহাকালৰ কাম শেষ হ'ল। আন্ধাৰ পলাল পোহৰ সোমাল। শব্দ ৰাজ্য চলিখলৈ ধৰিলে, — মাথোন আগৰ দৰে নহয়। গছে গছে সেউজ বা পাতে দেখা দিলে। বুকুত ফটিকৰ ধাৰ দেন পানী লৈ ৈ সাগৰলৈ বৈ যাবলৈ ধৰিলে। নানা তৰহৰ ফুলৰ গোন্ধৰে ৰাজ্য আমোলমোল হ'ল। ফুলাম পাখিৰে নানা বৰণৰ পখিলা ফুলে ফুলে উৰি ফুলৰ জেউতি চৰালে। সকলো সুন্দৰ হ'ল। মানুহৰ মুখে মুখে আননৰ হাঁহি বিৰিঙি উঠিল- ল'বা, বুটা, তিৰোতা সকলোৰে মুখে মুখে হাতি। নানা তৰহৰ চৰাই আহি গছৰ ডালত পৰি কুৰুলিয়াবলৈ ধৰিলে— ৰাজ্যৰ আনন্দ চায় কোনে? চাৰিওফালে জয় জয়, ময় হয়-- সুন্দৰ ই ধাখনি সুখৰ আধাৰ। কবি আৰু এতিয়া বলিয়া নহয় তেওঁ সকলোৰে মৰম আৰু চেনেহৰ পাত্ৰ সকলোৱেই তেওঁক ভাল পায়, “তেওঁৰ লগত ফুৰে,, ল'ৰা-বুঢ়৷ সকলোৱেই তেওঁ সমান লগৰীয়া। কোনোৱে তেওঁৰ লগ এৰিবলৈ নিবিচাৰে। ৰাতিপুৱা খাই-বৈ ল'ৰাবোৰে গৰু চৰাবলৈ লৈ যায়। সেউজীয়া ১২৫<noinclude>{{center|}}</noinclude> culg3uchkj22ky2t3oq5uoo5m2mtrph 104 94120 258856 2026-09-10T06:12:36Z Pranamikaadhikary 2157 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 258856 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কথা কৰিতা পথাৰত গৰু এৰি দি দুপৰীয়া গছৰ ছাঁত সিহঁতে পেঁপা বজাই বজাই গান গাই ৰং-ধেমালি কৰি থাকে। কেতিয়াবা মাজে মাজে একো ডোথৰ ক'লা ডাৱৰ আহি বেলিটো ঢাকি সিহঁতে ওপৰলৈ চাই সিহঁতৰ দেশৰ অতীতৰ দুখৰ কাহিনী কৰুণ সুৰেৰে বিনাৰলৈ ধৰে। সন্ধিয়া মাৰ যোৱা বেলিৰ হেঙুলী ৰহণেৰে ঢকা পশ্চিম আকাশলৈ চাই সিহঁতে ভবিষ্যতৰ পটত নিজৰ দেশৰ উজ্জ্বল মূৰ্ত্তি কল্পনা কৰি ৰং মনেৰে গান গাই গৰু লৈ ঘৰলৈ উভতি আহে বাটেদি আহোঁতে ৰাজ্যৰ ল'ৰা বুঢ়া সকলোৱে হাঁহি হাঁহি হাত-চাপৰি মাৰি সিহঁতৰ আনন্দৰ গানত যোগ দিয়েছি।<noinclude>{{center|}}</noinclude> im8nsp0v507dplqwa0ysibox5lhxfr7