ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.19 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 8 622 259401 236980 2026-09-14T20:04:11Z Neriah 2444 [[phab:T298199]] 259401 wikitext text/x-wiki == সম্পাদনা সহায়ক সঁজুলি == * HotCat[rights=edit]|HotCat.js * charinsert[default]|charinsert.js|charinsert.css * OCS|OCS.js * IndicOCR|IndicOCR.js * edittop[dependencies=mediawiki.util]|edittop.js * button-center[dependencies=ext.wikiEditor|default]|button-center.js * button-right[dependencies=ext.wikiEditor|default]|button-right.js * button-poem[dependencies=ext.wikiEditor|default]|button-poem.js * FloatableEditingButton|FloatableEditingButton.js * ContrastReducer|ContrastReducer.js * Cropimage[default]|Cropimage.js * CropTool[dependencies=mediawiki.Uri,mediawiki.util]|CropTool.js * SwapEditing|swapEditingSpace.js == পৃষ্ঠা নামস্থানৰ বাবে সম্পাদনা সঁজুলি == * Easy_LST[default]|Easy_LST.js * NopInserter[dependencies=mediawiki.util]|NopInserter.js == সূচী নামস্থানৰ বাবে সম্পাদনা সঁজুলি == * Fill_Index|Fill_Index.js == ইণ্টাৰফেইচ == * dynamicLayoutOverrides[default]|dynamicLayoutOverrides.js * ShortUrl[default]|ShortUrl.css|ShortUrl.js * bookreader[default]|bookreader.js roewu4ua2zzv2oo9vy1kmnhiuy5ths2 3 69958 259402 189344 2026-09-14T22:12:18Z Mfield 4451 পৃষ্ঠা [[সদস্য বাৰ্তা:Wheatley2]]ৰ পৰা [[সদস্য বাৰ্তা:Madéquis]]লৈ Mfieldয়ে স্থানান্তৰ কৰিলে: Automatically moved page while renaming the user "[[Special:CentralAuth/Wheatley2|Wheatley2]]" to "[[Special:CentralAuth/Madéquis|Madéquis]]" 189344 wikitext text/x-wiki {{tmbox | type = notice | image = [[চিত্ৰ:Wikisource-logo-as-3.svg|135px|left]] | imageright = [[চিত্ৰ:Assamese Jaapi.png|135px]] | style = border: 1px blue solid; | textstyle = | text = {{Center|<big>{{#if: {{{1}}} |'''নমস্কাৰ, {{#if: | {{{1}}} | {{BASEPAGENAME}} }}<br/>}}}} {{Center|'''অসমীয়া ৱিকিউৎসলৈ আপোনাক আদৰণি জনাইছোঁ!'''</big><br/><br/> আপোনাৰ আগ্ৰহৰ বাবে ধন্যবাদ। আশা কৰোঁ আপুনি সদায় আমাৰ লগত জড়িত হৈ থাকিব। '''ৱিকিউৎস''' (Wikisource) ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত মুক্ত উৎস পাঠৰ এক ডিজিটেল পুথিভঁৰাল। ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে লিখনিৰ ভাণ্ডাৰ বা সংকলন তৈয়াৰ কৰা, যাতে যিকোনো ভাষাৰ অনুবাদ আৰু অন্যান্য সম্পৰ্কিত বিষয় আদি ইয়াত সন্নিবিষ্ট কৰিব পাৰি। পূৰ্বতে কেৱল গুৰুত্বপূৰ্ণ ঐতিহাসিক পাঠ্যৰ আৰ্কাইভ সৃষ্টিত মনোনোবেশ কৰা এই প্ৰকল্প বিস্তাৰ হৈ সাধাৰণ সমলৰ পুথিভঁৰালৰ ৰূপ লৈছে। "Project Sourceberg" নামেৰে ২০০৩ চনৰ ২৪ নৱেম্বৰত আৰম্ভ হোৱা প্ৰকল্পটোক সেই বছৰৰে শেষৰফালে "Wikisource" নাম দিয়া হয়। অসমীয়া ভাষাত ৱিকিচৰ্ছ প্ৰকল্পক "ৱিকিউৎস" নাম দিয়া হৈছে। ২০১৩ চনৰ ৪ জানুৱাৰীত অসমীয়া ৱিকিউৎসই নিজা উপ-ড'মেইন লাভ কৰে। অসমীয়া ৱিকিউৎসত আপুনি এনে যিকোনো প্ৰকাশিত কামকাজ যোগ কৰিব পাৰে, যিবোৰৰ স্ৰষ্টাজনৰ মৃত্যু ৬০ বছৰ পাৰ হৈছে বা তেওঁৰ লেখাবোৰ পাব্লিক ড’মেইনৰ আওতালৈ আহিছে। ইয়াত এনে যি কোনো গান, কবিতা, গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ, ভ্ৰমণ কাহিনী, চিঠি পত্ৰ, দলিল, পুৰাণ, ভাওনা, ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ, গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাষণ আদি যোগ কৰিব পাৰে। মূল লেখা অসমীয়া ভাষাত ন’হলেও আপুনি ইয়াৰ অসমীয়া অনুবাদ ইয়াত যোগ কৰিব পাৰে। যিসকল লেখকৰ লিখনি ইয়াত যোগ কৰিব পাৰে সেইসকলৰ এখন সৰু তালিকা [[ৱিকিউৎস:অসমীয়া ভাষাৰ পাব্লিক ড’মেইনৰ অন্তৰ্ভূক্ত লিখকসমূহৰ তালিকা|অসমীয়া ভাষাৰ পাব্লিক ড’মেইনৰ অন্তৰ্ভুক্ত লিখকসমূহৰ]] তালিকা চাওক।}}<br/> <center>'''ইয়াৰ উপৰিও ফেচবুকত আমাৰ [https://www.facebook.com/groups/assamwikigroup/ ''Assamese Wikipedia Community''] বুলি এটা আলোচনা গোট আছে। ৱিকিমিডিয়ানসকলক লগ পাবলৈ আপুনিও তাৰ সদস্য হৈ ল'ব পাৰে। '''</center> <center>আশা কৰোঁ ৱিকিউৎসত সম্পাদনা কৰি আৰু এজন ৱিকিমিডিয়ান হোৱাটো উপভোগ কৰিব।<br/> টুইটাৰত "ৱিকিউৎস"ক অনুসৰণ কৰিবলৈ [https://twitter.com/aswikisource ইয়াত ক্লিক কৰক]।</center> | small = / yes | smallimage = none / [[Image:Some image.svg|30px]] | smallimageright = none / [[Image:Some image.svg|30px]] | smalltext = আদৰণি }} — [[সদস্য:AdoroniBot|AdoroniBot]] ([[সদস্য বাৰ্তা:AdoroniBot|বাৰ্তা]]) ০৮:৪২, ১৮ আগষ্ট ২০২৪ (IST) <!-- This welcome message is delivered by [[User:AdoroniBot|AdoroniBot]] on behalf of Assamese Wikimedia Community. --> mkyl238bytvcgliqjog3gy2okhas59a 106 77035 259369 217561 2026-09-14T12:04:32Z BabulB 104 259369 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=জোন-বিৰি |Language=as |Volume= |Edition= |Author=লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=সাহিত্য প্ৰকাশ |Address=গুৱাহাটী |Year=1949 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=V |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2="প্ৰকাশন" 3="উছৰ্গা" 4="সূচীপত্ৰ" 5="1" /> |Volumes= |Remarks={{পৃষ্ঠা:জোন-বিৰি.pdf/৪}} |Notes={{GLAMNTF}} |Width= |Css= |Header= |Footer= }} ne9lhihxixv91kfqqcy2c4c42mthr77 259370 259369 2026-09-14T12:05:02Z BabulB 104 259370 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=জোন-বিৰি |Language=as |Volume= |Edition= |Author=লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=সাহিত্য প্ৰকাশ |Address=গুৱাহাটী |Year=1949 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=V |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2="প্ৰকাশন" 3="উছৰ্গা" 4="সূচীপত্ৰ" 5="1" /> |Volumes= |Remarks= |Notes={{GLAMNTF}} |Width= |Css= |Header= |Footer= }} qiopz6l3fytpcky126bh16orkl98b87 104 93522 259368 257304 2026-09-14T12:00:47Z BabulB 104 259368 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|৬৬|উদ্‌ভিদ বিবৰণ|}}</noinclude>{{gap}}এই পাঁচ শ্ৰেণীৰ সাৰৰ ভিতৰত ফস্‌ফৰিকাম্ল, যৱক্ষাৰজান আৰু খাৰ অতি আৱশ্যকীয়। প্ৰথমবিধ অৰ্থাৎ সাধাৰণ সাৰ ব্যৱহাৰ কৰিলে সকলোবিধ উপাদানকে পোৱা যায়। {{gap}}ফস্‌ফৰিকাম্লই উদ্‌ভিদৰ ফুল ফল বঢ়ায়, ফল মিঠা কৰে আৰু সোনকালে পকুৱায়, যৱক্ষাৰজানৰ প্ৰধান গুণ এই যে, উদ্‌ভিদৰ পাত ওলোৱাত সহায় কৰে; পটাশে পাত ধৰায় আৰু শ্বেতসাৰ গোটায়। {{gap}}কিছুমান সাধাৰণ সাৰ বা জৈবিক বস্তুত কি পৰিমাণে যৱক্ষাৰজান, ফস্‌ফৰিকাম্ল আৰু পটাশ এই তিনিবিধ আৱশ্যকীয় উপাদান আছে, তাৰ তালিকা তলত দিয়া হল। {| style="margin-left: auto; margin-center: auto; border: none;" width="90%" |- | width="30%" | | width="20%" style="text-align:center" | | width="20%" style="text-align:center" | | width="20%" style="text-align:center" | |- |{{gap}}বস্তু |style="text-align:center" |যৱক্ষাৰজান |style="text-align:center"|ফস্‌ফৰিকাম্ল |style="text-align:center"| পটাশ |- |মানুহৰ মলমূত্ৰ |style="text-align:center" |.৭২ |style="text-align:center" |.৬২ |style="text-align:center" |.২১ |- | কেচা গোবৰ |style="text-align:center" | .১৪ |style="text-align:center" | .১৫ |style="text-align:center" |.২৫ |- |পচা গোবৰ |style="text-align:center" |.৫৮ |style="text-align:center" |.৩০ |style="text-align:center" |.৫০ |- |গৰুৰ মূত |style="text-align:center" | ১.৫০ |style="text-align:center" |.১ |style="text-align:center" |১.৬০ |- |ছাগলীৰ লাদ |style="text-align:center" |.৭০ |style="text-align:center" |.৫০ |style="text-align:center" |.১০ |- |ছাগলীৰ মূত |style="text-align:center" |১.৩০ |style="text-align:center" |.০২ |style="text-align:center" |২.৫০ |- |হাঁহপাৰৰ গু |style="text-align:center" | .০৫ |style="text-align:center" | .৫৪ |style="text-align:center" | .৯৫ |- |পলুৰ লাদ |style="text-align:center" |১.৪৪ |style="text-align:center" |.২৫ |style="text-align:center" |.১১ |- | ধান খেৰ |style="text-align:center" |.৬৩ |style="text-align:center" |.০১ |style="text-align:center" |.৩৫ |- |ঘাঁহ বন |style="text-align:center" |.৫৪ |style="text-align:center" |.১৫ |style="text-align:center" |.৪৬ |- |গোবৰ খুঁটিৰ ছাই |style="text-align:center" |১.৪৮ |style="text-align:center" |.৫৪ |style="text-align:center" |.৬৫ |} {{Dhr|1em}} {{center|{{X-larger|অন্ত}}}}<noinclude></noinclude> 5833nxf7k5fn7ul7kzdra2hsdezam6c 104 93959 259390 258901 2026-09-14T15:54:50Z BabulB 104 259390 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{X-larger|দ্বিতীয় সংস্কৰণৰ কথা}}}} {{gap}}বিদেশত লৰালৰিকৈ ছপোৱাৰ ফলত ভালেমান ভুল ৰৈ গল ৰাইজ আৰু পঢ়ুৱৈ সমাজক শুধৰণী এখন ছপাই দিয়েই প্রকাশকৰ ত্ৰুটী মাৰ্জ্জনাৰ আশাৰ থলি ৰাখিলোঁ। বিনীত, প্রকাশক। {{Dhr|1em}} {{center|{{larger|—শুধৰণি—}}}} {| style="margin-left: auto; margin-right: auto; border: none;" width="90%" |- | width="15%" | | width="15%" | | width="30%" | | width="30%" | |- | পিঠি || শাৰী|| অশুদ্ধ ||শুদ্ধ |- | সূচীপত্ৰ || ৪০ ||ফুলশেজ্ঞৰ || ফুল কোঁৱৰ |- | ৩ ||১৫ ||তাইক ||তোক |- | ৬ || ১৫ ||মুখীয়াল ||দুখীয়া |- | ৪৮ || ১৩ || কাণে কাণে ||কাণে কাণে কলে |- | ৫৭ || ৬ || খম্ভেকলৈ || খন্তেকলৈ |- | ৬০ || বিষয় || শিল্প||শিল্পী |- | ৮১ || ১২ || তুল ||ভুল |- | ৮৩ || ১৫ || ধাননিৰ || ধাননিৰ মাজত |- | ৮৯ || ৭ ||তোমাকেই দিছো || তোমাকেই দোষ দিছো |- | ৯১ || ১২ || মানত || মনত |- | ৯৪ || ১১ ||খিনিলৈ ||খিনি লৈ |- | ৯৯ ||৫ || জনাই || দুনাই |- | ১০৮ || ৫ || হাঁহি ···· গৈছে ||হাঁহি ৰেখা জিলিকি উঠিল |- | ১০৮ ||৯ || তুমি ||তুলি |- |১০৯ || ১২ || সৰগৰ|| সৰগ। |- | ১০৯ || ১৬ || দানলৈ ||দান লৈ। |- | ১১২ || ৪ ||কোণে ||কোনে |- | ১২০ || ১২ || জোৰুৰি || জোকাৰি |- |১২১ || ২ || আগৰ || আগত। |- | ১২৬ || ৩ || ঢাকি ||ঢাকি পেলালে |- | ১২৬ || ৯ || দিয়েছি ||দিয়েহি |}<noinclude></noinclude> 7146nothrrabucc45gctmqyetxjww86 104 94078 259379 259367 2026-09-14T15:10:39Z Pranamikaadhikary 2157 259379 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|মোৰ শেষ পাঠ}}}} {{gap}}সেই দিনা পুৱা মোৰ পঢ়াশালিলৈ যোৱাত বৰ পলম হ’ল। পঢ়া-শালিলৈ যাবৰ মন এনেয়ে মোৰ বৰ নাছিল, তাতে আকৌ অধ্যাপকে ব্যাকৰণৰ বিভক্তি সুধিব বোলাত বৰ ভয় লাগিছিল। কাৰণ, মই বিভক্তিৰ ‘ব’টোও নাজানো। পঢ়াশালিত যে সেই দিনা মোৰ দুৰ্দ্দশাৰ সীমা নোহোৱা হ’ব, তাক ম‍ই বঢ়িয়াকৈ বুজি পাইছিলোঁ। সেই কাৰণে পোনতে পঢ়াশালিলে নাযাওঁ বুলি ভাবি বাহিৰতে ধেমালি-ধুমুলা কৰি পুৱাটো কটাই দিবৰ মন কৰিছিলোঁ। গোটেই ৰাতি বৰষুণৰ পিছত বেলিৰ পোহৰত গছৰ পাতবোৰ তিৰবিৰাব লাগিছে। ওচৰৰ হাবিৰপৰা চৰাইবোৰে আনন্দত আৰাৱ কৰিছে। সকলোৱে যেন মুকলি বতাহত উশাহ লৈছে। পৃথিৱীয়েও যেন গা ধুই ৰ’দ-কাচলিত বহি চুলি মেলাইছে। দুৰৰ কল ঘৰত কাম আৰম্ভ হৈ গ’ল। তাৰ কাষৰ পথাৰত প্ৰুছিয়ান সেনাবিলাকে কাৱাজ কৰিছে চাৰিওফালে যেন এটা মুকলি ভাব। এইবোৰ দেখি শুনি মোৰো পঢ়াশালিৰ ভিতৰত বন্ধ হৈ থকাতকৈ বাহিৰৰ ৰ’দ কাচলিতহে থাকিবৰ মন গৈছিল। কিন্তু কোনো ৰকমে মনক দমাই পঢ়াশালিলৈ বেগাবেগিকৈ খোজ ললোঁ। {{gap}}যেতিয়া মই ৰাজহুৱা মেল-ঘৰৰ কাষেদি যাওঁ, তাত তাৰ বেৰত আঁৰি দিয়া বাতৰি কাকত বহুত মানুহে পঢ়ি থকা দেখিলোঁ। যোৱা ছবছৰৰপৰা দেশৰ সকলো বেয়া খবৰ – যেনে, যুঁজত হৰা, সেনাপতিৰ কিবা জৰুৰী হুকুম বা সেনাবোৰে যুজত পিছ হুহঁকি অহা — ইত্যাদি<noinclude>{{center|৮৫}}</noinclude> nx23zjzedb44o8azxhp2t03j5qhs7ig 104 94079 259380 259299 2026-09-14T15:13:27Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259380 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>সকলোবোৰ বাতৰি তাতেই পোৱা যায়। এতিয়া আটাইবোৰ মানুহে তাত জুম খাই থকা দেখি ভাবিলোঁ “আকৌ নো কি খবৰটো ওলালহি!” {{gap}}সেইবোৰ কথালৈ বৰ কাণ নিদি তেওঁলোকৰ কাষেদি মোক বেগা-বেগিকৈ যোৱা দেখি আমাৰ গাওঁৰ বাঢ়ৈজনে মাত লগালে “ইমান নো খৰধৰকৈ কেলৈ গৈছ, মোৰ বোপাই? পঢ়াশালি ঠিক সময়তে পাবিগৈ, কোনো ভয় নাই।” তেওঁ মোক ঠাট্টা কৰিছে বুলি ভাবি বেগাবেগিকৈ গৈ পঢ়াশালিৰ দাঁতিৰ ফুলনি বাৰীখন পালোঁগৈ। {{gap}}সাধাৰণতে পঢ়াশালি বহিলে লৰাই চিঞৰি চিঞৰি পঢ়াৰ শব্দ, মাজে মাজে অধ্যাপকৰ ডাবি, দুৱাৰ মেলা আৰু জপোৱাৰ কেৰকেৰীয়া মাত—ইত্যাদিয়ে পঢ়াশালিত ঘমঘণ্ট লগাই দিয়ে। কিন্তু কব নোৱাৰোঁ কিয় আজি পঢ়াশালিখন এনে নিমাত।’’ ভাবিছিলোঁ যে হাই-উৰুমিৰ মাজেদি কোনোৱে নেদেখাকৈ মই মোৰ ঠাইত বহিম গৈ, কিন্তু আজি দেখোন পঢ়াশালিত দেওবাৰৰ পুৱাৰ দৰে সাৰসুৰ নাই। খিড়িকিয়েদি মই মোৰ লগৰীয়াবিলাকক নিজৰ ঠাইত বহি থকা আৰু অধ্যাপকক সিহঁতৰ মাজে মাজে চেকনি লৈ ফুৰা দেখিলোঁ। কি কৰিম? উপায় নাপাই দুৱাৰ মেলি তেওঁলোকৰ মাজেদি লাজত ৰঙা পৰি আৰু ভয়তে কঁপি কঁপি মোৰ ঠাইত বহিলোঁ গৈ। ক’তা, আজি অধ্যাপকে মোক ডাবি নিদিলে? মাথোন মোৰ ফালে চাই মৰমেৰে কলে “যা মোৰ বোপাই, সোনকালে নিজৰ ঠাইত বহ গৈ, আমি পঢ়া আৰম্ভ কৰিলোঁৱেই, তোৰহে পলম হ’ল।’’ {{gap}}নিজৰ ঠাইত বহি ভয় ভগাৰ পিছত চাওঁ যে আজি অধ্যাপকে পূজা<noinclude>{{center|৮৬}}</noinclude> e8emo1tynp9j4wabpd19c4xi7hfjdg7 259394 259380 2026-09-14T17:01:46Z Jyoti Chiring 2949 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259394 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>সকলোবোৰ বাতৰি তাতেই পোৱা যায়। এতিয়া আটাইবোৰ মানুহে তাত জুম খাই থকা দেখি ভাবিলোঁ “আকৌ নো কি খবৰটো ওলালহি!” {{gap}}সেইবোৰ কথালৈ বৰ কাণ নিদি তেওঁলোকৰ কাষেদি মোক বেগা-বেগিকৈ যোৱা দেখি আমাৰ গাওঁৰ বাঢ়ৈজনে মাত লগালে “ইমান নো খৰধৰকৈ কেলৈ গৈছ, মোৰ বোপাই? পঢ়াশালি ঠিক সময়তে পাবিগৈ, কোনো ভয় নাই।” তেওঁ মোক ঠাট্টা কৰিছে বুলি ভাবি বেগাবেগিকৈ গৈ পঢ়াশালিৰ দাঁতিৰ ফুলনি বাৰীখন পালোঁগৈ। {{gap}}সাধাৰণতে পঢ়াশালি বহিলে লৰাই চিঞৰি চিঞৰি পঢ়াৰ শব্দ, মাজে মাজে অধ্যাপকৰ ডাবি, দুৱাৰ মেলা আৰু জপোৱাৰ কেৰকেৰীয়া মাত—ইত্যাদিয়ে পঢ়াশালিত ঘমঘণ্ট লগাই দিয়ে। কিন্তু কব নোৱাৰোঁ কিয় আজি পঢ়াশালিখন এনে নিমাত। ভাবিছিলোঁ যে হাই-উৰুমিৰ মাজেদি কোনোৱে নেদেখাকৈ মই মোৰ ঠাইত বহিম গৈ, কিন্তু আজি দেখোন পঢ়াশালিত দেওবাৰৰ পুৱাৰ দৰে সাৰসুৰ নাই। খিড়িকিয়েদি মই মোৰ লগৰীয়াবিলাকক নিজৰ ঠাইত বহি থকা আৰু অধ্যাপকক সিহঁতৰ মাজে মাজে চেকনি লৈ ফুৰা দেখিলোঁ। কি কৰিম? উপায় নাপাই দুৱাৰ মেলি তেওঁলোকৰ মাজেদি লাজত ৰঙা পৰি আৰু ভয়তে কঁপি কঁপি মোৰ ঠাইত বহিলোঁ গৈ। ক’তা, আজি অধ্যাপকে মোক ডাবি নিদিলে? মাথোন মোৰ ফালে চাই মৰমেৰে কলে “যা মোৰ বোপাই, সোনকালে নিজৰ ঠাইত বহ গৈ, আমি পঢ়া আৰম্ভ কৰিলোঁৱেই, তোৰহে পলম হ’ল।” {{gap}}নিজৰ ঠাইত বহি ভয় ভগাৰ পিছত চাওঁ যে আজি অধ্যাপকে পূজা<noinclude>{{center|৮৬}}</noinclude> nr6bq3t76l1q53iqdopy2uh7y9k4bz4 104 94080 259381 259037 2026-09-14T15:16:15Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259381 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude>পাৰ্ব্বণত বা কোনো ডাঙৰ মানুহে পঢ়াশালি চাবলৈ আহিলে বা কোনো সভাসমিতি হলে পিন্ধা তেওঁৰ ধুনীয়া পোছাকটি পিন্ধি আহিছে। আজি পঢ়াশালিৰ সকলোখিনিয়েই মোৰ মনত আচৰিত যেন লাগিছে। সকলোতকৈ আচৰিত এয়ে যে এনেই খালি হৈ পৰি থকা শেহৰ বেঞ্চবোৰত গাওঁৰ বুঢ়া-মেঠা, হালোৱা চহা — সকলোৱেই হাতত একোখনি কিতাপ লৈ বহিছেহি। তেওঁলোকৰ সকলোৰে মুখ গম্ভীৰ আৰু মনত বেজাৰ। আন কি আমাৰ গাওঁৰ কোঙা বুঢ়াটোৱেও কোনোমতে তাৰ হাত দুখনেৰে কিতাপখন মেলি আঠুৰ ওপৰত থৈ বিতচকুজোৰ লগাই পাতবোৰলৈ একেথিৰে চাই আছে। {{gap}}এইবোৰ নো কি হৈছে মই বুজিব নোৱাৰি পেপুৱা লাগি চাই থাকোঁতেই আমাৰ অধ্যাপকে তেওঁৰ বহা ঠাইলৈ গৈ থিৰ হৈ কবলৈ ধৰিলে “মোৰ বোপাইহঁত, আজি ম‍ই তোমালোকক শেষ পাঠ পঢ়াম। বাৰ্লিনৰপৰা হুকুম আহিছে যে আল্‌ছেছ আৰু লোৰেইনৰ পঢ়াশালিবিলাকত ফ্ৰেঞ্চ ভাষাৰ সলনি জাৰ্ম্মান ভাষা শিকাব লাগিব আৰু তোমালোকৰ নতুন শিক্ষক কাইলৈ পাবহি। এয়ে তোমালোকৰ ফ্ৰেঞ্চ ভাষাৰ শেষ পাঠ। সেইকাৰণে আজি মন দি শুনিবাহঁক। {{gap}}হৰি হৰি! ম‍ই কি কথা শুনিবলৈ পালোঁ! মোৰ মাতৃভাষাৰ শেষ পাঠ! ক’তা, মই দেখোন ফ্ৰেঞ্চ ভালকৈ লিখিবলৈকে নিশিকিলোঁ! হায়! হায়! মই আৰু মোৰ মাতৃভাষা শিকিব নোৱাৰিলোঁ মোৰ এইখিনিতে সকলো শেষ হ’ল। কিয় মই আগেয়ে পঢ়াৰ সময়ত পঢ়াশালিলৈ নাহি চৰাইৰ কণী বিচাৰি বাহিৰত ধেমালি কৰি সময় কটাইছিলোঁ? মোৰ শিক্ষাই সম্পূৰ্ণ<noinclude>{{center|৮৭}}</noinclude> rt5dlkstutxywppcelon649z0nd5da2 104 94081 259382 259298 2026-09-14T15:21:23Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259382 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>নহ’ল! যিবোৰ কিতাপ মোৰ আগেয়ে আপদ যেন লাগিছিল—ব্যাকৰণ, বুৰঞ্জী,—যিবোৰ দেখিলে মোৰ গাত জ্বৰ উঠিছিল, এতিয়া সেইবোৰেই মোৰ বৰ আপুৰুগীয়া বস্তু হ’ল! যেন মোৰ প্ৰাণৰো প্ৰাণ! আমাৰ অধ্যাপকক যে আৰু দেখিবলৈ নাপাওঁ। তেওঁ আমাৰ কাষৰপৰা একেবাৰে যাব গৈ, তেওঁৰ কাষত আৰু পঢ়িবলৈ নাপাওঁ―এই ভাবেই মোক তেওঁৰ ডাবি-হুকি, চেকনিৰ কোব-সকলো পাহৰাই দিলে। {{gap}}দেহি ঐ! সেইদেখিহে তেওঁ আজি শেষবাৰলৈ পঢ়ুৱাব বুলি তেওঁৰ ধুনীয়া পোছাকটি পিন্ধি আহিছে। এতিয়াহে বুজিলোঁ, কিয় গাওঁৰ বুঢ়া-মেঠা সকলোৱে হাতত একো একোখনি কিতাপ লৈ শেহৰ বেঞ্চত বহি আছেহি। আগেয়ে পঢ়াশালিলৈ আহি ভালকৈ নিশিকাৰ কাৰণে তেওঁলোকৰ মনত দেহি বেজাৰ লাগিছে। এনেদৰেই তেওঁবিলাকে তেওঁবিলাকৰ মাজতে দুকুৰি বছৰ কাম কৰা অধ্যাপকৰ শলাগ লৈছে আৰু নিজৰ হেৰোৱা দেশৰ প্ৰতি সম্মান দেখুৱাইছেহি। তেওঁলোকৰ দেশ গ’ল! লগে লগে মাতৃভাষাও যাব লগীয়াত পৰিছে! {{gap}}এইবোৰ ভাবি থাকোঁতেই পঢ়া সুধিবলৈ মোৰ নামটো মতা শুনিলোঁ। মই কবলৈ থিয় হলোঁ, কিন্তু মোৰ মনত বেমেজালি লাগিল, মই একোকে কব নোৱাৰি লাজত তলমূৰ কৰিলোঁ, সেই দিনাখনৰ পাঠকৰ কাৰণে মই সকলোখিনি এৰি দিবলৈ সাজু আছিলোঁ। এনেতে অধ্যাপকে মাত লগালে “মই তোমাক আজি একোকে নকওঁ। তুমি নিজেই ভাবি চোৱা, তোমাৰ মনত কিমান বেজাৰ লাগিছে। সময় আছে,<noinclude>{{center|৮৮}}</noinclude> lqbtn55m7zh0oia2dtmbmf7ivlda2tp 104 94082 259383 259297 2026-09-14T15:24:04Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259383 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude>সময় আছে বুলি আমি শিকিব লগীয়াখিনি সদায় পিছদিনাখন শিকিম বুলি পেলাই থওঁ। এতিয়া চোৱা আমি ক’ত পৰিলোঁহি। এইটোৱেই এই দেশৰ বৰ ডাঙৰ দোষ—সকলোখিনিকে কাইলৈ কৰিম বুলি পেলাই থয়। সৌ বাহিৰত থকা মানুহবোৰে আমাক হাঁহিব আৰু কব “তোমালোক জানো ফ্ৰান্সৰ মানুহ নহয়? ক’তা, দেখোন নিজৰ মাতৃভাষাকে লিখিবও নাজানা, কবও নাজানা।” মই যে অকল তোমাকেই দিছোঁ এনে নহয়। আমাৰ সকলোৰে দোষ আছে। তোমাৰ পিতৃমাতৃয়ে তোমাৰ শিক্ষাৰ কাৰণে সিমান হেঁপাহ নেদেখুৱায়। তোমালোকক খেতিৰ কামত লগাই বা কলঘৰৰ কামত সুমুৱাই কোনোমতে দুপইচা ঘৰলৈ অনাতহে তেওঁলোকৰ ধাউতি সৰহ। মোৰ গাতো যে দোষ নাই এনে নহয়; পঢ়ুৱাৰ সলনি কত বাৰ মই তোমালোকক মোৰ ফুলনিত পানী দিবলৈ লগাইছিলোঁ! কত বাৰ মই মাছ মাৰিবলৈ যাওঁতে পঢ়াশালি বন্ধ দিছিলোঁ!” {{gap}}এই দৰে তেওঁ ইটোৰ পিছত সিটো—কত কথা কবলৈ ধৰিলে। তাৰ পিছত তেওঁ-ফ্ৰেঞ্চ ভাষা পৃথিবীৰ সকলো ভাষাতকৈ শুৱলা আৰু মনমোহা। ইয়াক আমি চাৰিওফালে বেঢ়ি সাৱটি থকা উচিত। কাৰণ, কোনো এটা আইনৰ তলতীয়া জাতিয়ে যেতিয়ালৈকে নিজৰ মাতৃভাষাক বুকুৰে আকোঁৱালি ধৰি থাকে, তেতিয়ালৈকে শত্ৰুৱে বন্দীশালৰ দুৱাৰৰ সঁচাৰ-কাঠিটি তেওঁলোকৰ হাতৰপৰা নাপায়—এই কথাষাৰ কেতিয়াও পাহৰা উচিত নহয়—ইত্যাদি বহুতো সজ উপদেশ দিলে। তাৰ পিছত তেওঁ ব্যাকৰণ মেলি আমাক পঢ়ুৱাবলৈ<noinclude>{{center|৮৯}}</noinclude> 6vuv1ytivh7gitno22gsb8t8lkuurc5 104 94083 259384 259296 2026-09-14T15:26:32Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259384 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>ধৰিলে। কি আচৰিত! আজি তেওঁ পঢ়ুৱা সকলোখিনি বিষয় সুন্দৰকৈ বুজিলোঁ! আগেয়ে কেতিয়াও মই ইমান মন দি শুনা নাছিলোঁ, আৰু তেৱোঁ ইমান হেঁপাহেৰে কেতিয়াও পঢ়ুৱা নাছিল। আজি—তেওঁ যাবৰ দিনা তেওঁ জনা সকলোখিনি বুজাই আমাৰ মনত যেন একেবাৰে সুমাই দি যাব খুজিছে! {{gap}}তাৰ পিছত আখৰ লিখিবৰ পাল আহিল। {{gap}}তেওঁ একো একোখনি সৰু কাকতত নতুনকৈ “আলছেছ আৰু লোৰেইন” এই কথা কেই আষাৰ লিখি আমাক লিখিবলৈ দিলে। আমি সেই কাকতবোৰ আমাৰ আগত পেন্সিলত আওঁজাই লেখিবলৈ ধৰিলোঁ। বতাহত সেইবোৰ একো একোখনি নিছানৰ দৰে দেখিবলৈ হৈছিল। পঢ়াশালি একেবাৰে নিজম, {{SIC|মথোন|মাথোন}} কলমৰ খচ্খচনিৰ বাহিৰে একো শব্দই কাণত নপৰিছিল। দুটা এটা ভোমোৰা ফুলনিৰপৰা উৰি ঘৰত সোমাইছিলহি, কিন্তু তালৈ কোনোৱে, আন কি আটাইতকৈ সৰু ল’ৰাটিয়েও মন কৰা নাছিল। ঘৰৰ ছালত কপৌৱে কুৰুলিয়াইছিল, আৰু মই মনে মনে ভাবিছিলোঁ— “ইহঁতকো জাৰ্ম্মাণ ভাষাত কুৰুলিয়াবলৈ শিকাব নেকি?” {{gap}}যেতিয়াই মই লিখাৰপৰা মূৰ দাঙি চাওঁ, আমাৰ অধ্যাপকক চকীখনত একেথিৰে বহি এবাৰ ইফালে এবাৰ সিফালে—এনেকৈয়ে পঢ়াশালিটোৰ চাৰিওফালে চোৱা দেখোঁ। আজি চল্লিশ বছৰ তেওঁ এই একে ঠাইতে একে দৰেই আছিল। বাহিৰত ফুলনিখন। সমুখত পঢ়াশালিটো পঢ়াশালিৰ প্ৰত্যেক বস্তুৱেই যেন তেওঁৰ প্ৰাণেৰে সৈতে গোথাঁ। চল্লিশ বছৰ- সকলোৱেই যেন একে আছে,<noinclude>{{center|৯০}}</noinclude> 98yv1ntr1hoxgg8plyblqd0s3sa0y01 104 94084 259385 259295 2026-09-14T15:29:23Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259385 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude>মাথোন গছবোৰ ডাঙৰ হল আৰু পঢ়াশালিৰ চকী-মেজবোৰ পুৰণি হ’ল আৰু এই মৰমৰ ঠাইখন, এই মৰমৰ বস্তুবোৰ এৰি যাবলৈ দেহি তেওঁৰ বুকু ভাগি গৈছে! তেওঁৰ মনত কি ভয় খেলাইছে—কোনে বুজিব! {{gap}}কিন্তু মনৰ ভাৱ লুকাই তেওঁ সকলোকে পঢ়া শুধিলে আৰু যাৰ য’ত যি ভূল হৈছিল, শুধৰাবলৈ দিলে। লিখাৰ পাছত আখৰ জোঁটনিৰ পাল আহিল। সৰু সৰু ল’ৰাবোৰে এটা এটাকৈ আখৰ জোঁটাই চিঞৰি চিঞৰি পঢ়িবলৈ ধৰিলে। শেহৰ বেঞ্চৰ সেই কোঙা বুঢ়ায়ো বিতচকু লগাই গলগলীয়া মাতেৰে ল’ৰাৰ লগতে আখৰ জোঁটাই পঢ়িবলৈ লাগি গ’ল। তাৰ দুধাৰে চকুৰ পানী বৈ গৈছে, বেজাৰতে মাত থোকা-থোকি হৈছে। আমি সকলোৱেই হাঁহিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ। কিন্তু হাঁহিৰ ঠাইত আমাৰ চকুৰ পানীহে সৰহকৈ ববলৈ ধৰিলে! হায়! আজি মোৰ শেষ পাঠৰ দিন—মোৰ মানত বাৰুকৈ সাঁচ বহুৱাই থৈ গ’ল। {{gap}}তেনেতে দুপৰীয়াৰ ঘণ্টা পৰিল আৰু লগে লগে প্ৰুছিয়ান সেনাৰ বেণ্ড, বাজনাৰ সুৰ আমাৰ খিড়িকি দুৱাৰৰ কাষ পালেহি। অধ্যাপকে চকীখনৰপৰা থিয় হৈ কলে “মোৰ চেনেহৰ ল’ৰাহঁত, মই—মই—” আৰু তেওঁৰ মুখৰ কথা নোলাল। চকু ছলছলীয়া হৈ গ’ল, আমাৰ ফালে পিঠি দি বোৰ্ডত লিখি দিলে "ফ্ৰান্সৰ জয় হ’ক।” তাৰ পিছত বেৰতে আউজি তলমুৰ কৰি হাতৰ ঠাৰেৰে আমাক বুজাই দিলে— “স্কুল বন্ধ হ’ল। তোমালোক যোৱাগৈ— {{gap}}এই পঢ়াশালিত আজি মোৰ পাঠ শেষ——হায়! চেনেহৰ মোৰ -মাতৃভাষা!<noinclude>{{center|৯১}}</noinclude> f2ompt5j9ewihh39lmxbgcdpbajqko4 104 94085 259386 259294 2026-09-14T15:31:53Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259386 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|এটি সৰু লৰা}}}} {{gap}}পুৱা জুৰ বতাহত কলা চুলি তাৰ মেলি মুকলি খিড়িকিয়েদি তেওঁ তালৈ চাই আছে। কাষতে জীৱনে টোপনিয়াই আছে। জ্ঞানে ঘৰৰ চুকত খচ্ মচ্ কৰি কিবা এটা কৰি ফুৰিছে, এনেতে তেওঁ হঠাৎ জীৱনৰ ফালে চাই কলে “হেৰা, চোৱাঁচোন সৌ দুৱাৰ মুখত থকা অকণমান লৰাটি কেনে ধুনীয়া"! "মই দেখোন সদায় তাৰ লগতে থাকো, বুজিব নোৱাৰোঁ, ভাবিবৰ মন নাই আৰু আৱশ্যক যেনো নেদেখোঁ” বলেৰে চকু দুটা মেলি ইয়াকে কৈ জীৱনে আকৌ টোপনিয়াবলৈ ধৰিলে। জ্ঞানে ঘৰৰ চুকৰ পৰা মাত লগাগে “অ” সি মৰম, তাক তেনেকৈয়ে থাকিবলৈ দিয়া বাঢ়িবলৈ নিদিবা, সি অকণমান সৰু লৰাটি হৈয়ে থাকক"। “কিয়” বুলি তেওঁ তললৈ চাই দেখিলে যে লৰাটি সচাঁকৈয়ে মোহলগা, দেখিলেই বুকুত সুমাই আপোন কৰি লবৰ মন যায়। তাৰ ধুনীয়া কলা কলা কেঁকোৰা চুলিবিলাক বতাহত নাচি নাচি তাৰ মুখৰ জেউতি দুগুনে চৰাইছে। জ্ঞানৰ উত্তৰলৈ বাট নেচাই একেবাৰে দুৱাৰ মুখলৈ গৈ তাক সাবটি ধৰিলে। সি মাথোন এটি মন হৰি নিয়া ধুনীয়া হাঁহি মাৰি নিমিষতে তেওঁৰ অন্তৰ উজলাই তুলিলে। ফুলৰ সুগন্ধিৰে ঘৰতো ভৰাই সমীৰে মৃদু পৰশেৰে তেওঁক জনালে “বলা আমি বাহিৰলৈ যাওঁ।’’ নাচি নাচি কুঁহি পাতবোৰে মাতিলে আহাঁ, আহাঁ আমি ধেমালী কৰোঁগৈ, বসন্তয়ো শুৱনী সম্ভাৰেৰে তেওঁক লগৰী হবলৈ মাতিলে। অকণমান লৰাটিয়ে তাৰ মনমোহা চাৱনেৰে তেওঁক কলে “আহা মোৰ<noinclude>{{center|৯২}}</noinclude> o98dmczakuox3dwyo0u3jq70jb9y4ex 104 94086 259387 259293 2026-09-14T15:34:29Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259387 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude>লগত ধেমালী কৰাহি’’। তেওঁ সুধিলে “কেনি যাম”? “হাবিয়ে বননিয়ে” বুলি সি উত্তৰ দিলে, “কি কৰিবলৈ”? সমীৰে ক’লে। “মোৰ লগত নাচি নাচি গাত পুৱাৰ কিৰণ সানি ফুলে ফুলে উৰিফুৰা নানা তৰহৰ ধুনীয়া পখিলাবোৰ চাই ফুৰিবলৈ,” সৰু লৰাটোৱে মিচিকীয়া হাঁহিৰে তেওঁৰ ফালে চাই কলে “নহয় ব’লা মোৰ লগত ব’লা”। তেওঁ 'মৰমৰ’ লগত ওলাল—গাত সেউজীয়া বোল সানি হাবিয়ে বননীয়ে নাচি ফুৰিবলৈ সি চুলি জোকাৰি নাচি নাচি গৈ আছে, তেৱোঁ তাৰ লগতে গৈছে। জগত সুৰুযৰ সোণালী কিৰণত—এওঁৰ অন্তৰ মৰমৰ মধুৰ পৰশত উজলি উঠিছে। “কি অকঁৰা’’ বুলি সমীৰে আপোন মনেৰে কৈ ৰৈ গ’ল। “একোকে নুবুজে একোকে নেজানে” বুলি শালিকা কেইজনীয়েও গছৰ পাতৰ আগত চেক্‌চেকাবলৈ ধৰিলে। চকু দুটা মেলি হাত দুখন মোহাৰি মোহাৰি জীৱনে কলে “মই আগেয়ে কৈছিলোঁ দেখোন”। জ্ঞানে কিন্তু একোকে নেমাতিলে কাৰণ তেওঁ তাত নাছিলেই। {{center|{{x-larger|২}}}} {{gap}}“মই গোটেই জীৱনটো কি মূৰ্খৰ দৰে কটালোঁ’’ বুলি এটি দীঘল হুমুনিয়াহ কাঢ়ি তেওঁ মাত লগালে। মই তোমাক সেইটো আগেয়ে ক’ব পাৰিলোঁহেতেন” বুলি জীৱনে সমিধান দিলে। “চাওঁ খিড়িকিখন জপাই দিয়া, চেচা বতাহ মাৰিছে— এতিয়া জাৰ কালিহে— বসন্ত কেতিয়াবাই গ’ল। তোমাৰ গাৰো তেজ কমি আহিছে। আগেয়ে<noinclude>{{center|৯৩}}</noinclude> 47phduqovvdp8ge01820gd6hxg0m0st 104 94087 259388 259292 2026-09-14T15:37:25Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259388 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>যেনে আছিলা এতিয়া আৰু তেনে নাই"! কথা কেইষাৰ জীৱনে বৰ নিকৰুণ ভাৱেই ক’লে। তেওঁ উঠি গৈ ওলোমাই থোৱা আৰ্চীখন চাই কবলৈ ধৰিলে “ইমান দিনৰ মূৰত ম‍ই কি পালোঁ? মুখত বয়সৰ চাপ, চকুত চকুলো, অন্তৰত আঘাত — সময়ৰ লগে লগে দাগবোৰ ক’লা পৰি গৈছে। জীৱনে টোপনিয়াই টোপনিয়াই মাত লগালে “এয়ে পৰিণতি”। তেওঁ শুধিলে "কিহৰ”? "শূন্য সপোনৰ পাচে ঘুৰি ফুৰা ব্যৰ্থতাৰ আৰু নিৰাশাৰ”? “দোষ কাৰ"? বুলি ক’ৰবাৰ পৰা জ্ঞানে হঠাতে আহি সুধিলেহি “মই আগেয়ে সাৱধান কৰা নাছিলোঁ নে? তাক বাঢ়িবলৈ নিদি ডাঙৰ নকৰি অকণমান সৰু লৰাটি কৰি থবলৈ কৈছিলোঁ নহয়? “ইমান মৰম লগা ধুনীয়া লৰাটি। ভাবিছিলো ডাঙৰ হলে আৰু কিমান মোহলগা হব! সময়ৰ লগে লগে ডাঙৰ হৈ মোৰ সকলো খিনিলৈ মোক এৰি কেনিবা গুচি গল! মোৰ এতিয়া একোৱেই নাই”! জীৱনে সাৰ পাই ক’লে “বেচ কৰিলে; চোৱাঁচোন মোৰ সময়খিনি তুমি কেনেকৈ অনাহকতে নষ্ট কৰিলা”। এই বুলি আকৌ চকু মুদিলে। জ্ঞানে ক’লে “খিৰিকি খনৰ ফালে চোৱাঁচোন”। তেওঁ চাই দেখিলে সেই ধুনীয়া সৰু লৰাটি আকৌ আন এজনৰ লগে লগে গৈছে”। তেওঁৰ ডিঙিত এধাৰি শৰতৰ শেৱালীৰ মালা, বুকুত এপাহি ধুনীয়া গোলাপ ফুল, মাজে মাজে তেওঁ চেনেহৰ চকুৰে তালৈ চাই কেতিয়াবা গালে মুৰে হাত ফুৰাইছে। সিও তেওঁৰ লগে লগে হাঁহি হাঁহি নাচি নাচি গৈ আছে। জ্ঞানে ক’লে “তেৱেঁই ঠিক কৰিছে। তেওঁ মৰমৰ অনাদৰ কৰা নাই কিন্তু গোটেই জীৱন তেওঁ তাক নিজৰ ঠাইতে থব। সি সদায় তেওঁৰ ওচৰত সেই অকনমান ধুনীয়া লৰাটি হৈয়েই থাকিব— মাজে মাজে-<noinclude>{{center|৯৪}}</noinclude> 5btenot3u7ekvzfdotpqv0nd2ptgbjj 104 94088 259389 259291 2026-09-14T15:38:34Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259389 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude>তেওঁ তাক আদৰ কৰিব, কেতিয়াবা তাৰে সৈতে ধেমালীও কৰিব, লগত ফুৰাবলৈকো লৈ যাব কিন্তু কেতিয়াও তাক বাঢ়ি ডাঙৰ হবলৈ নিদিয়ে”। তেওঁ হুমুনীয়া কাঢ়ি কলে “হায়, মই আগেয়ে যদি জানিলোঁহেতেন”! “মই তোমাক দেখোন আগেয়ে কৈছিলোঁ” বুলি লগে লগেই জীৱনে মাত লগালে,—কিন্তু জ্ঞান জ্ঞানী বুলিয়েই একো নকৈ নিৰৱে থাকিল!{{nop}}<noinclude>{{center|৯৫}}</noinclude> 9d0tlvx8ydn5ozuebnzf0u95n9050kl 104 94089 259395 259234 2026-09-14T17:08:18Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259395 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|আচৰিত দেশ}}}} {{gap}}নিজ নিজ কামৰ পিছত জীৱনৰ সন্ধিয়া পৰত জয়-পৰাজয়—দুয়ো পৃথিবীৰপৰা আঁতৰি গৈ সাত সাগৰ তেৰ নৈৰ সিপাৰে দূৰ দূৰণিত থকা কোনোবা এখন দেশ পালেগৈ। জয়ৰ মুখ সফলতাৰ আনন্দৰ গৌৰৱেৰে পৰিপূৰ্ণ, চকুত অপৰূপ সুন্দৰ জ্যোতি আৰু ডিঙিত অপৰাজিতাৰ জয়মালাধাৰি মাজে মাজে একো একোটি মিচিকীয়া হাঁহি মাৰি আছে—যেন নিজে কৰা কামৰ মোল বুজি নিজকে এই সকলোখিনি সম্মানৰ উপযোগী বুলি ভাবিছে। {{gap}}পৰাজয়ে মুখ আমোলাই ব্যৰ্থতাৰ ব্যথা বুকুত লৈ বেজাৰত ত’লমূৰ কৰি থিয় হৈ আছে। তেওঁৰ শেঁতা চকুত এটা শূন্য উদাস দৃষ্টি। মালা দূৰত থাওক, খোপাত ফুল এপাহিও নাই। কিন্তু তেওঁ সদায় এনে নাছিল। এসময়ত, জীৱনৰ প্ৰথম পুৱাত তেওঁৰো মুখত আনন্দৰ হাঁহি জিলিকিছিল, আশাৰে বুকু বান্ধি মনত অদম্য উৎসাহ লৈ ৰং “মনেৰে বাট বুলিছিল। কিন্তু বহুত দিন হ’ল, সেই আশা আৰু উৎসাহ কেনিবাদি আঁতৰিল, মুখৰ হাঁহিটি লুকাল, চকুৰ জ্যোতি কমিল- শেহত আহি এই দেশ পালেহি। {{gap}}এই দেশৰ ৰজাৰ লগত দেখা কৰিব বুলি দুয়ো একে লগে ৰাজ কাৰেঙৰ সমুখৰ ফুলনিতে থিয় দি আছে। অলপ পৰৰ পিছত এজন পকা-চূলীয়া বুঢ়া কাষলৈ আহি তেওঁলোকৰ নাম সুধিলেহি। {{gap}}মিচিকীয়া হাঁহি মাৰি নিজৰ মূৰৰ মালাধাৰিলৈ আঙুলিয়াই জয়ে<noinclude>{{center|৯৬}}</noinclude> o0vru4636r47ghk3wa2glrl6vycl7gs 104 94090 259396 259290 2026-09-14T17:11:31Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259396 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude>অলপ আগ বাঢ়ি গৈ নিজক জয় বুলি পৰিচয় দিলে। বুঢ়া জনে মুৰ জোকাৰি কলে, “ৰবা মোৰ আই, বৰ আশা কৰি বেছিকৈ আগ নাবাঢ়িবা। এইখন আচৰিত দেশ, ইয়াৰ ঘটনাবিলাকেই বিপৰীত। যাক তোমালোকে পৃথিবীত জয় বুলি, সফলতাৰ আনন্দত মতলীয়া হৈ নাচি ফুৰা, আমি তাক ইয়াত পৰাজয় বোলোঁ। যাক তোমালোকে পৰাজয় বুলি, ব্যৰ্থতাৰ লাজ আৰু বেজাৰত কাষৰপৰা দূৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা তাক আমি ইয়াত জয় বুলি আনন্দেৰে আকোৱালি ধৰোঁ। তোমাৰ সমুখৰ ফালে চোৱাঁ, সৌ দুজন মানুহ থিয় হৈ আছে। তাৰে এজন পৃথিবীত ভাল বুলি জনাজাত আছিল আৰু ইজনক সকলোৱে বেয়া বুলিছিল, কিন্তু ইয়াত ঠিক তাৰ বিপৰীত হ’ল; বেয়া জনক আমি ভাল বুলি ধৰিলোঁ, আৰু ভাল জনক বেয়া বুলি ধৰিলোঁ। এইবিলাক দেখি তোমাৰ চাগৈ বৰ আচৰিত লাগিছে—ইয়াত এনেকুৱা ঘটনা প্ৰায়েই হয়; কাৰণ ইয়াৰ নাম আচৰিত দেশ। আৰু সৌ যে মানুহজন দেখিছা, তেওঁক তোমালোকে পৃথিবীত আশাশুধীয়া ভাৱে দেশৰ আৰু দহৰ উপকাৰ কৰা বুলি ভাবিছিল। কিন্তু আমি ইয়াত তাৰ বিপৰীত টোহে ভাবো! আৰু সৌজন মানুহৰ কাম বা তেওঁৰ কথা বা লিখা, তোমালোকে তাক একেবাৰে বেয়া আৰু কোনো কামৰ নহয় বুলি তেওঁক ঘিণাইছিলা; ইয়াত কিন্তু তেওঁকেহে আটাইতকৈ ওখ আসন দিছোঁ। আৰু চোৱাঁ, সেই ধুনীয়া সৰু সৰু ফুলবোৰ কেনে গোন্ধাইছে, আৰু আমি. কিমান যত্নেৰে তাক কাষত ৰাখিছোঁ। পৃথিবীত সেই ফুলবোৰ আলিয়ে পদূলিয়ে ফুলি উপচি পৰি গোন্ধাই থাকে; তাক যত্ন কৰা দূৰত থাওক, তোমালোকে তাৰ<noinclude>{{center|৯৭}}</noinclude> kma8y9xtcoswfdpghju7atl1krxq7uf 104 94091 259397 259289 2026-09-14T17:14:50Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259397 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কাষলৈকে নোযোৱা। সেই দেখিহে কৈছোঁ, এইখন আচৰিত দেশ আৰু ইয়াৰ কামবিলাকো আচৰিত।” {{gap}}তাৰ পিছত তেওঁ বেজাৰত তলমুৰ কৰি থকা পৰাজয়ৰ ফালে চাই মাত লগালে, “তোমাৰ নাম কি, মোৰ আই” পৰাজয়ে কোনোমতে তেওঁৰ পৰিচয় দি একেবাৰে নিমাত হৈ থাকিল। বুঢ়াজনে তেতিয়া তেওঁৰ মূৰত হাত ফুৰাই কলে, “তুমিয়েই জয়, মোৰ আই——তুমিয়েই জয়-তোমাতেই জয়ৰ বীজ লুকাই আছে। কিয় বেজাৰ কৰিছা? ব’লা, আমাৰ ৰজাৰ কাষলৈ লৈ যাওঁ।” {{gap}}পৰাজয়ে তেতিয়া নিজৰ নতুন নাম শুনি আচৰিত হৈ এবাৰ ওপৰলৈ মুৰ তুলি চাই এটি মিচিকীয়া হাঁহি মাৰিলে – লগে লগে তেওঁৰ হেৰোৱা সৌন্দৰ্য্য উভতি আহিল, তেওঁৰ বুকু আকৌ আশাৰে ভৰি উঠিল। আশাৰ লগে লগে তেওঁৰ আগৰ শক্তি সামৰ্থ্যই দুনাই দেখা দিলে-তেওঁৰ মন উৎসাহেৰে পৰিপূৰ্ণ হ'ল; চকুৰ জেউতি আকৌ চৰি উঠিল। {{gap}}তেওঁ তেতিয়া বুঢ়া জনক বেজাৰেৰে সুধিলে, “সৌ তেওঁৰ অৱস্থা কি হব? তেওঁ বাহিৰতে থাকিব নে কি?” বুঢ়াজনে তেওঁৰ কাণে কাণে কলে—“তেওঁ আনন্দত উত্ৰাৱল হৈছিল, অলপ ৰ’ক, বুজক আৰু শিকক-সৌৱা, তেওঁ অলপ অলপ শিকিছেই।” {{gap}}এইদৰে তেওঁ নতুন নামেৰে ৰজাৰ কাষ পালে গৈ। ৰজাই তেওঁৰ ফালে চাই এটি মধুৰ হাঁহি মাৰি মৰমেৰে মাত লগালে “আহা, মোৰ আই, পৰাজয়তেই আমাৰ জয়। পৃথিবীত তোমাৰ আৱশ্যক হৈছে, এবাৰ আকৌ পৃথিবীলৈ যোৱাঁ। তুমি এতিয়া তোমাক নতুন নাম জানিলা, কাজে কাজেই আনৰ কথালৈ কাণ নিদিবা।<noinclude>{{center|৯৮}}</noinclude> 539kep7gdllsf7wwz46h3vqvlovj5wl 259398 259397 2026-09-14T17:17:51Z Jyoti Chiring 2949 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259398 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>কাষলৈকে নোযোৱা। সেই দেখিহে কৈছোঁ, এইখন আচৰিত দেশ আৰু ইয়াৰ কামবিলাকো আচৰিত।” {{gap}}তাৰ পিছত তেওঁ বেজাৰত তলমুৰ কৰি থকা পৰাজয়ৰ ফালে চাই মাত লগালে, “তোমাৰ নাম কি, মোৰ আই” পৰাজয়ে কোনোমতে তেওঁৰ পৰিচয় দি একেবাৰে নিমাত হৈ থাকিল। বুঢ়াজনে তেতিয়া তেওঁৰ মূৰত হাত ফুৰাই কলে, “তুমিয়েই জয়, মোৰ আই——তুমিয়েই জয়-তোমাতেই জয়ৰ বীজ লুকাই আছে। কিয় বেজাৰ কৰিছা? ব’লা, আমাৰ ৰজাৰ কাষলৈ লৈ যাওঁ।” {{gap}}পৰাজয়ে তেতিয়া নিজৰ নতুন নাম শুনি আচৰিত হৈ এবাৰ ওপৰলৈ মুৰ তুলি চাই এটি মিচিকীয়া হাঁহি মাৰিলে – লগে লগে তেওঁৰ হেৰোৱা সৌন্দৰ্য্য উভতি আহিল, তেওঁৰ বুকু আকৌ আশাৰে ভৰি উঠিল। আশাৰ লগে লগে তেওঁৰ আগৰ শক্তি সামৰ্থ্যই দুনাই দেখা দিলে-তেওঁৰ মন উৎসাহেৰে পৰিপূৰ্ণ হ'ল; চকুৰ জেউতি আকৌ চৰি উঠিল। {{gap}}তেওঁ তেতিয়া বুঢ়া জনক বেজাৰেৰে সুধিলে, “সৌ তেওঁৰ অৱস্থা কি হব? তেওঁ বাহিৰতে থাকিব নে কি?” বুঢ়াজনে তেওঁৰ কাণে কাণে কলে—“তেওঁ আনন্দত উত্ৰাৱল হৈছিল, অলপ ৰ’ক, বুজক আৰু শিকক-সৌৱা, তেওঁ অলপ অলপ শিকিছেই।” {{gap}}এইদৰে তেওঁ নতুন নামেৰে ৰজাৰ কাষ পালে গৈ। ৰজাই তেওঁৰ ফালে চাই এটি মধুৰ হাঁহি মাৰি মৰমেৰে মাত লগালে “আহা, মোৰ আই, পৰাজয়তেই আমাৰ জয়। পৃথিবীত তোমাৰ আৱশ্যক হৈছে, এবাৰ আকৌ পৃথিবীলৈ যোৱাঁ। তুমি এতিয়া তোমাৰ নতুন নাম জানিলা, কাজে কাজেই আনৰ কথালৈ কাণ নিদিবা।<noinclude>{{center|৯৮}}</noinclude> a56mbp4qp120gt8dh4tvtk790uhpt73 104 94092 259399 259288 2026-09-14T17:19:00Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259399 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude>যোৱাঁ, পৃথিবীলৈ যোৱাঁগৈ — নিজ মনেৰে নিজৰ বাটেদি কাম কৰি গৈ থাকিবা। তোমাৰ লগত এইবাৰ এই অফুৰন্ত আশাৰ ভৰালটিও দিলোঁ, লৈ যোৱা।” {{gap}}তেওঁ পৃথিবীলৈ উভতি আহিল। সেই অফুৰন্ত আশাৰ ভৰালটি লৈ নতুন উৎসাহেৰে জনাই কাম কৰিবলৈ ধৰিলে- ৰজাৰ সেই মধুৰ আশ্বাসবাণী আৰু মৰমৰ হাঁহিটিয়ে তেওঁৰ জীৱনৰ বাট পোহৰাই গৈছে—নিজৰ নতুন নামৰ মধুৰ ধ্বনিটি এতিয়াও কাণত পৰি আছে।{{nop}}<noinclude>{{center|৯৯}}</noinclude> a3dla4927er86mhgwnxc0nfdienninj 104 94093 259400 259287 2026-09-14T17:23:21Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259400 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|বাটৰুৱা}}}} {{gap}}নিচেই পুৱাতে বাটৰুৱা বাটেদি যাবলৈ ওলাল। কত দুখ সুখৰ স্মৃতি বুকুত লৈ সমুখত দীঘল বাট পৰি আছে। দ’লটোক বাওঁহাতেদি এৰি থৈ গাৱঁৰ ভিতৰেদি গৈ, নামঘৰৰ দাঁতিয়েদি ওলাই আকৌ পথাৰৰ মাজেদি গৈ এই বাট যে কত দূৰত শেষ হৈছে গৈ, কোনে জানে! বাটৰুৱাই এই বাটেদিয়েই বাট ললে। ... তেতিয়াও ভালকৈ পোহৰ ওলোৱা নাই। এখুজি দুখুজিকৈ বাটৰুৱাই আপোনমনে বাটেদি আগ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। লাহে লাহে সম্পূৰ্ণ পোহৰ হ'ল। গছৰ পাতৰ আগত পুৱাৰ বেলিৰ পোহৰ জিকমিকাব লাগিছে। ধীৰে ধীৰে পুৱাৰ বতাহ ববলৈ ধৰিছে। গোটেই ৰাতিৰ ক্লান্তি অবসাদ দূৰ কৰি জগত নতুন পুৱাত সজীৱ হৈ উঠিছে। বাটৰুৱাই গৈ গৈ এখনি জুৰিৰ পাৰ পালে গৈ। জুৰিৰ পাৰতে এটি অকণমান ধুনীয়া ল’ৰাই কিছুমান ফুলপাত লৈ ধেমালি কৰি থকা দেখা পালে। সি তাৰ থুনুক্-থানাক্‌ মাতেৰে বাটৰুৱাক তাৰ ধেমালিত যোগ দিবলৈ মাতিলে। বাটৰুৱাইয়ো খন্তেকলৈ নিজক পাহৰি মন প্ৰাণ ঢালি দি তাৰ লগত উমলিবলৈ ধৰিলে। লাহে লাহে বেলিৰ পোহৰ অলপ চৰা হ’ল। ধেমালি কৰি থাকোঁতেই বাটৰুৱাই হঠাৎ দেখিলে যে তেওঁৰ কাষত সেই সৰু ল’ৰাটি নাই। তেওঁ তাক চাৰিওফালে বিচাৰিবলৈ ধৰিলে কিন্তু ক’তো তাৰ অকণো চিন চাব নাপালে তেওঁৰ বৰ বেজাৰ লাগিল। আৰু বেজাৰ মনেৰে বাটেদি আগ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে।{{nop}}<noinclude>{{center|১০০}}</noinclude> 14fky2j3dk0vqpzgk0e3umc46032kgo 104 94094 259404 259286 2026-09-15T02:59:52Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259404 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude>{{gap}}বেলিৰ তেজ লাহে লাহে চৰি আহিছে। অলপ পৰ গৈয়েই বাটৰুৱাই দুটামান গৰখীয়া ল’ৰাক দেখা পালে। সিহঁতে পথাৰত গৰু মেলি দি বিলৰপৰা ভেঁটফুল তুলি মালা গাঁথি ডিঙিত পিন্ধি লৈ, গছৰ তলত ধানৰ নৰাৰ পেঁপা বজাই ধেমালি কৰি আছে। সিহঁতে বাটৰুৱাক দেখি হাত চাপৰি মাৰি তেওঁক সিহঁতৰ লগলৈ মাতিলে। আপোন-পাহৰা বাটৰুৱাই ততালিকে সিহঁতৰ লগত বহি সিহঁতৰে এজন হৈ পৰিল। এনেদৰে ৰংধেমালি কৰি থাকোঁতেই দুপৰ হ’ল। এনেতে বাটৰুৱাই দেখিলে যে তেওঁৰ লগৰ সেই ল’ৰাবোৰ তাত নাই। মাথোঁ তেওঁ অকলে গছৰ তলত বহি আছে।...সিহঁত কেনি গ’ল বা ক’লৈ গ’ল তেওঁ তাৰ একো গমকে নাপালে। {{gap}}তেওঁ লাহে লাহে তাৰ পৰা উঠি দুনাই আগ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। অলপ দুৰ গৈয়ে বাটত এজন বেচ সুন্দৰ সুস্থ সৱল ডেকা হালোৱাৰ লগত দেখা হ’ল। তেওঁ পথাৰৰপৰা কাম কৰি ঘৰলৈ উভতিছে। তেওঁৰ লগত কথা পাতি পাতি আহি থাকোঁতে হঠাৎ তেৱোঁ চকুৰ আগৰপৰা কেনিবা আঁতৰি গ'ল। ... বাটৰুৱাই আকৌ বেজাৰ মনেৰে বাট বুলিবলৈ ধৰিলে। অলপ দুৰ গৈয়ে কেনিবাদি ৰং-ধেমালি আৰু হাঁহিৰ খিলখিলনি আহি তেওঁৰ কাণত পৰিল। তেওঁ দেখিলে যে সেই বাটেদি এটি তৰুণ আৰু এগৰাকী তৰুণী ৰং মনেৰে বাট বুলিবলৈ লাগিছে। বাটৰুৱাইয়ো তেওঁলোকৰ লগতে ৰং-ধেমালি কৰি আগ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। লাহে লাহে দুপৰ পাৰ হৈ গ’ল আবেলিৰ কাষ চাপো চাপোঁ হ’লহি। তেওঁৰ সমুখত আৰু<noinclude>{{center|১০১}}</noinclude> 11zn617u7bwh5b3wytj9tvwqj7qs0gm 104 94095 259405 259285 2026-09-15T03:05:44Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259405 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>সেই তৰুণ তৰুণী নাই। ..তাৰ ঠাইত অলপ পৰ গৈয়ে দেখিলে যে এটি পৰিয়াল সেই বাটেদি আগ বাঢ়িবলৈ ধৰিছে। গিৰিহঁতজন আদহীয়া—লগত তেওঁৰ পৰিয়াল আৰু ল’ৰা ছোৱালী তিনটি। তেওঁবিলাকে বেচ গহীনভাৱে লাহে লাহে বাটেদি খোজ কাঢ়ি গৈ আছে। বাটৰুৱাইয়ো তেওঁলোকৰ লগতে খোজ ললে। যাওঁতে যাওঁতে হঠাতে সেই পৰিয়ালৰ সৰু ল’ৰাটি বাটৰ দাঁতিত পৰিল আৰু অলপ পৰ ছট্‌ফটায়ে মুখৰ মাত নাইকিয়া হ’ল তেওঁবিলাকে অলপ পৰ তাতে ৰৈ ল’ৰাটিৰ ফালে চাবলৈ ধৰিলে কিন্তু বেচি সময় তাত ৰব নোৱাৰিলে। বাটৰুৱাৰ লগতে দুনাই খোজ ললে।... {{gap}}লাহে লাহে আবেলি হ’ল। বেলিৰ তেজ কমি আহিল। অলপ পৰ গৈয়েই আলিৰ কেকুঁৰিটো পাৰ হওঁতে নৌ হওঁতেই বিৰিণাজোপাৰ কাষতে ল’ৰাছোৱালী দুটিৰ মাকো হঠাতে অচেতন হ’ল—আৰু নুঠিল। গিৰিহঁত আৰু ল’ৰাছোৱালী দুটিয়ে তাতে ৰৈ বৰ বেছিকৈ বেজাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু সৰহ পৰ ৰব নোৱাৰিলে। বাটে তেওঁলোকক মাতিছে— আক আগুৱাবলৈ ধৰিলে। আবেলি পাৰ হৈ গ’ল, এনেতে তেওঁলোকো বাটৰুৱাৰ চকুৰপৰা আঁতৰিল- বেজাৰ মনেৰে বাটৰুৱাই অকলে অকলে এই দীঘল নিজান বাটেদি আগ বাঢ়িবলৈ— দূৰ দূৰণিৰ এটি মধুৰ সুৰে বতাহত উটি আহি লাহে লাহে যেন তেওঁ আৰু কাষলৈ টানিলে। {{gap}}বেলি মাৰ গ’ল। সন্ধিয়া লাগোঁ লাগোঁ হৈছে। বাটৰুৱাই উভতি চাই দেখে যে তেওঁৰ পাছ ফালে তেওঁ অহা বাটটো লাহে লাহে<noinclude>{{center|১০২}}</noinclude> c95kqyjcjfjwq7zpdfdoj4pglektxp7 104 94096 259406 259284 2026-09-15T03:10:08Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259406 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude>আন্ধাৰে ঢাকি আনিলে। ... সমুখত এতিয়াও পোহৰৰ জিলিঙনি আছে।বাটৰুৱাই গৈ গৈ শেহত এখন নৈৰ পাৰ পালে গৈ। সন্ধিয়া লাগি পাৰ হ’ল। নৈৰ পাৰত কেবাজোপাও ডাঙৰ আঁহত গছ আছে। তাৰে এজোপাৰ গুৰিত বহি এটা বুঢ়া মানুহে নৈৰ সিপাৰলৈ একে থিৰে চাই থকা বাটৰুৱাই দেখা পালে। তেওঁ যে কি ভাবিছে বা কি চাইছে বাটৰুৱাই বুজিব নোৱাৰিলে। বাটৰুৱাইয়ো ওৰে দিনটো বাট কুৰি বাই ভাগৰ লগাত আন এজোপা আঁহত গছৰ তলতে বহিলহি। তেওঁ ইমান ক্লান্ত হৈ পৰিছিল যে তেওঁ মনে মনে ভাবিলে তেওঁৰ আৰু উঠিবলৈ শকতি নাই।... {{SIC|অন্ধাৰ|আন্ধাৰ}} নামি আহিল। অ‍হা বাটটো আৰু চকুৰে নমনা হ’লহি। তেওঁ নৈৰ ফালে একেথিৰে চাই আপোন মনেৰে কিবা কিবি ভাবিবলৈ ধৰিলে। দূৰ দূৰণিৰ সেই সুৰটি যেন আৰু কাষ চাপি আহিল। {{gap}}ৰাতি হোৱা দেখি নাওবোৰ কাষলৈ চপাই বান্ধি থৈ নাৱৰীয়াবিলাকে খোৱা-লোৱাৰ দিহা-পোহা কৰিছে। দূৰৰ নাওবোৰে লাহে লাহে আহি নৈৰ পাৰত চাপিল। বাটৰুৱাই দেখিলে – এখন নতুন নাৱে আন এখন পুৰণি ভগা নাৱক লগতে টানি আনি নৈৰ পাৰত তুলি থৈ গ’ল।...সেই নাওখনিৰ বোধ কৰোঁ, কাম শেষ হ’ল। নতুন খনিয়ে তাক তাতে এৰি অলপ দূৰ গৈ কাষত লাগিল। পুৱা হলেই এই নাওবোৰ দুনাই নিজৰ কামত লাগি যাব। কিন্তু সেই ভগা নাওখনি হয়তো তাতেই পৰি থাকিব। বোধ কৰোঁ জগতৰ কোনো কামতেই ই নালাগিব। বাটৰুৱাই বহি বহি ভাবিবলৈ ধৰিলে দিন গ’ল, ৰাতি আহিল। আকৌ ৰাতি পুৱাব নতুন দিন আহিব।{{nop}}<noinclude>{{center|১০৩}}</noinclude> 48h52mlt5vvgprnsiq103zjizsfsq5e 104 94097 259407 259283 2026-09-15T03:11:30Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259407 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>নতুন উছাহেৰে নতুন পুৱাত সকলোৱে আকৌ জগতৰ কামত লাগি যাব। এই দৰে দিনৰ পিছত দিন আৰু ৰাতিৰ পিছত ৰাতি আহি জগত চলি থাকিব। একে সন্ধ্যাতেই বা একে পুৱাতেই জগত শেষ হৈ নাযায় – অৰুণোদয় জীৱনৰ এটি শুকতৰা মাথোন।{{nop}}<noinclude>{{center|}}</noinclude> ggsw4xcz72szy8akqkajx2fhkhv6ojx 104 94098 259408 259282 2026-09-15T03:17:18Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259408 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|“সীমায়ো দিয়েহি ধৰা”}}}} {{Block center|<poem>কি নো অমাতৰে মাতে হৰিনাম কি নো অমাতৰে মাত কাঠৰ টোকাৰীয়ে লয় হৰিনাম মনিচে নাপায় তাক।</poem>}} {{gap}}জহকালি দুপৰীয়া খাই-লৈ উঠি ঘৰৰ পিৰালিত দীঘল চকীখন পাৰি অকলে অকলে জুৰণি লৈছোঁ। বাহিৰত বৰ গৰম। মাজে মাজে একো একোবাৰ বতাহ বৈ আছে—সিও চেঁচা নহয়। বাটত মানুহ-দুনুহ এটিও দেখিবলৈ নাই। গৰু ছাগলী ইত্যাদি পোহনীয়া জন্তুবোৰেও গছৰ ছাঁৰ তলত জুম পাতি আছেহি আৰু চৰাইবোৰেও নিজকে গছৰ পাতৰ আঁৰত লুকাই থৈছে- মাথোন নিজৰ মাতৰপৰাহে সিহঁত তাত থকাটো বুজিব পাৰি। চাৰিও ফালে নিমাত নিতাল — মোৰো চকুত অলপ চিল্‌মিল্‌কৈ টোপনি আহিব খুজিছে, এনেতে ওপৰৰ গীতটো শুনি চক্‌ খাই চকু মেলি দেখোঁ যে টোকাৰীখন লৈ সেই বৰাগীটোৱে মোৰ চোতালতে থিয় হ'লহি। আচৰিত কথা—এই গৰমত পশু পক্ষী এটিও বাহিৰ ওলোৱা নাই, অথচ বৰাগীটোৱেহে এই ভৰ দুপৰীয়া ৰ’দ কাতি কৰি গীত গাই গাই মানুহৰ চোতালে চোতালে ফুৰিছেহি। তাক ৰ’দৰপৰা মাতি আনি হাতৰ ঠাৰেৰে পিৰালিত বহিবলৈ কলোঁ— কাৰণ, সি ধুম কলা— কাণৰ ওচৰলৈ মুখ নি কথা কলেহে শুনে। মই ইয়াক চাৰি আলিৰ মুৰৰ আহঁত জোপাৰ তলত টোকাৰীখন লৈ গুণগুণাই বহি থকা দেখোঁ। সি মোৰ কাষত আহি বহিলহি, কিন্তু তাৰ গীত এতিয়াও মাৰ যোৱা নাই। ম‍ই মনে মনে ভাবিলো যে এই মানুহটোৱে কাণেৰে<noinclude>{{center|১০৫}}</noinclude> 361ea0sz5qw8ur98p1fwflvmkkpysel 104 94099 259409 259268 2026-09-15T03:23:58Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259409 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> একোকে নুশুনে, অথচ সি নো নিজেই গোৱা গান শুনে নে? নুশুনিলে সি নো এনেই গাই ফুৰে কিয়? ক’তা? মোৰ কাষতো বহি তাৰ গীত শেষ হোৱা নাই— {{gap}}অলপ পৰৰ পিছতে তাৰ গীত শেষ হ’ল। তেতিয়া সি তাৰ গামোছাৰ আগেৰে কপালৰ ঘাম মছি মোৰ ফালে চাই মুৰ দোঁৱাই হাঁহিলে মই তাক আৰু মোৰ কাষলৈ আহিবলৈ কলত সি মোৰ কাষ পালেহি। মই তাৰ কাৰণ ওচৰলৈ মুখ নি সুধিলোঁ “এই দুপৰীয়া, গৰমতো তুমি মাগিবলৈ আহিছানে?” সি মোৰ কথা শুনি মাথোন মিচিকীয়াই হাঁহি ওপৰলৈ চাই হাত-যোৰ কৰি কপালখন দেখুৱালে, আৰু একোকে নকলে। ম‍ই আকৌ এবাৰ সুধিলোঁ “তুমি যে গান গাই ফুৰা, তুমি জানো নিজে তোমাৰ গান শুনিবলৈ পোৱা? মিছাকৈয়ে চিঞৰি ফুৰা-ইয়াত নো তোমাৰ কি লাভ?” {{gap}}এই বাৰ বৰাগীৰ চকুযোৰ আনন্দত উজলি উঠিল আৰু হাঁহি মাৰি কলে “দেউতা, লাভ-লোকচান বিচাৰি জীৱনত কোনো দিন কাম কৰিবলৈ নিশিকিলোঁ, আৰু আগলৈ যে শিকিম, তাৰো কোনো আশা নাই। মনৰ এধাৰি সোঁত – যিফালেই চাপৰ, সেইফালেই বৈ যায়— কোনো হানি-বিঘিনিৰ লেখ নেলেখে। হাবিৰ মাজত ফুলপাহি অকলে ফুলে, হয়তো বতাহৰ লগত খন্তেক ওমলে, তাৰ পিছত আপোনা আপুনি সৰি যায়। ইয়াত নো ফুলৰ কি সুখ-জগতৰ বহীত কিবা জানো লাভ লোকচানৰ দাগ পৰিল। ওপৰত ডাৱৰ হয়, ধুমুহা মাৰে, বৰষুণ পৰে, তাৰ পিছত পানীৰ লগত মিহলি হৈ যায়- পুৰণি পাত সৰি নতুন কুঁহিপাত হ’ল, তাৰ আঁৰত চৰায়ে কুৰুলিয়ালে, জাৰকালি আহিল,<noinclude>{{center|১০৬}}</noinclude> hpvvj1mp95nm57l8srsm9y62mgoojgz 104 94100 259410 259281 2026-09-15T03:30:00Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259410 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude>সেই পাত পুৰণি হৈ সৰি নতুনক ঠাই দিলে, পুৰণি জগত নতুন হৈ চলিবলৈ ধৰিলে— হৰণ-ভগনৰ ফালে মনো নিদিলে। ... মন গ'ল, গীত গাইছোঁ। হব পাৰে, মই মোৰ নিজৰ গীত নুশুনিব পাৰোঁ, কিন্তু এই গানৰ ঢৌ উঠি ওপৰত যি অনন্ত তৰঙ্গৰ সৃষ্টি কৰে, হয়তো তাক মই শুনিবলৈ পাওঁ আৰু অন্তৰেৰে অনুভৱ কৰোঁ। আপোনালোকৰ মতেৰে যিটো শুনা বোলে, সেই দৰে ম‍ই নুশুনিব পাৰোঁ, কিন্তু তাতকৈ বেচি ৰকমে শুনো, যিটো আপোনালোকে শুনিব নোৱাৰে। কাৰণ, আপোনালোকৰ কাণ আছে, আৰু কোনোবাই গান গালে আপোনালোকে তেওঁৰ মুখৰ কথাবিলাককে শুনে, আৰু তাতেই সস্তুষ্ট—তাৰ সিপাৰে যাব যোৱাৰে। ফুলপাহি ফুলা দেখি মনত ভাল লাগিল, ৰং পালে, আৰু সিমানতেই শেষ, তাৰ সিফালে যাব নোৱাৰে। আপোনালোকে তাকে লৈ “দেখিলোঁ” “শুনিলোঁ” বুলি সন্তুষ্ট হয়। কিন্তু দেউতা, এজন কণা বা কলা মানুহে আপোনালোকতকৈ বেচি দেখে আৰু বেচি শুনে। কাৰণ, আপোনালোকৰ সেই শক্তি আছে দেখি তাৰ সীমাতেই আবদ্ধ হৈ আছে —তাৰ সিপাৰে যাবলৈ মন নকৰে বা সামৰ্থ্য নাই দেউতা হৰি মোৰ পৰম দয়ালু। আমি হয়তো এফালে যিটোক হানি বুলি ভাবোঁ, আন ভালে তেওঁ সেইটোক আন ৰকমে পুৰাই দিয়ে। তেওঁৰ সৃষ্টিত সকলো সমানে চলে। তেওঁৰ লেখত হৰণ- ভগন নাই। মই এই টোকাৰী লৈ গীত গাওঁ-বতাহৰ চেৱে চেৱে ঢৌ তুলি তুলি মোৰ গীত ওপৰলৈ উঠি অনন্তৰ অনন্ত সঙ্গীত-তৰঙ্গত মিহলি হৈ মোৰ অন্তৰত বাজি উঠে — আনন্দত নিজকে পাহৰি যাওঁ—কাঠৰ টোকাৰীয়েও সেই নাম লৈ নিজেই নিজৰ ৰঙতে ভোল যায়—<noinclude>{{center|১০৭}}</noinclude> 3qym6hxgz18birpdg1xxqg196l6hdfy 104 94101 259411 259275 2026-09-15T04:23:53Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259411 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>সীমাৰ শেষ অসীমত — সঙ্গীতৰ শেষ সেই অনন্ত সঙ্গীত- তৰঙ্গত-যি জগতত আবহমান কাল চলি আছে আৰু চলিও থাকিব- শুনাই শুনিব, বুজাই বুজিব!” {{gap}}ইয়াকে কৈ বৰাগী নীৰৱ হ’ল- তেওঁৰ মুখত এটি আনন্দৰ হাঁহি চকু থাকিও কণা আৰু কাণ থাকিও কলা নেকি?—মূৰ তুলি চাওঁ, বৰাগীয়ে টোকাৰী লৈ বাটে বাটে গাই গৈছে——ৰেখা জিলিকি উঠিল। {{gap}}বহুত পৰ নিতাল মাৰি থাকি ভাবিবলৈ ধৰিলোঁ— সঁচাকৈ আমি চকু থাকিও কণা আৰু কাণ থাকিও কলা নেকি? মূৰ তুমি চাওঁ, বৰাগীয়ে টোকাৰী লৈ বাটে বাটে গাই গৈছে— {{center|<poem>কি খেলা খেলিছা হৰি মোৰ দয়াময় ঘূৰে জোনে বেলি তৰা; অসীমৰ বুকুতে সাঁতুৰি ফুৰোঁতে সীমায়ো দিছেহি ধৰা, মোৰ প্ৰভু ঐ, সীমায়ো দিয়েহি ধৰা!</poem>}} {{gap}}গান শেষ হ’ল, বৰাগী লাহে লাহে বহুত দূৰলৈ আঁতৰি গ’ল— কিন্তু তাৰ গীতৰ ধ্বনি এতিয়াও কাণত পৰি আছে— {{center|<poem>সীমায়ো দিয়েহি ধৰা মোৰ প্ৰভু ঐ সীমায়ো দিয়েহি ধৰা।</poem>}}<noinclude>{{center|১০৮}}</noinclude> f7n2jroet2ynxm7j0d19lyhwlvh6r1s 104 94102 259412 259280 2026-09-15T04:27:06Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259412 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|সৰগৰ দান}}}} {{gap}}এদিন সৰগৰ অধীশ্বৰে দেৱতাসকলৰ হাতত মৰতৰ মানুহলৈ একো একোটি দান পঠাবলৈ আয়োজন কৰিলে। সকলো দেৱতাই দিবলগীয়া দান বাচি লবলৈ সিংহাসনৰ কাষত থিয় হলগৈ। {{gap}}এজন দেৱতাই সুধিলে “মই সৰু লৰাবিলাকলৈ কি লৈ যাম? সৰগৰ অধিপতিয়ে মাত লগালে—“উমলি ফুৰিবলৈ বৰষুণ-বাদল নোহোৱা মুকলি ফৰকাল বতৰ।” {{gap}}আন এজনে সুধিলে— “মই নাৰী জাতিলৈ কি লৈ যাম?” তেওঁলোকৰ বুকুলৈ একো একোটি কেচুৱাৰ মধুৰ পৰশ” আৰু আন এজন আগবাঢ়ি আহি সুধিলেহি —“মই পুৰুষলৈ কি লৈ যাম?” {{gap}}“তেওঁলোকৰ সকলোৱেই আছে- মাথোন উপভোগ কৰক।” তাৰ পাছত আকৌ আন এজনে সুধিলে "এই কবিলৈ কি লৈ যাম" অলপ পৰৰ কাৰণে সৰগৰ নিমাত নীৰব। {{gap}}তাৰ পাছত গহীন সুৰেৰে ধীৰে ধীৰে উত্তৰ আহিল – “কবিৰ কাৰণে সাৰসুৰ নোহোৱা গভীৰ টোপনি... তেওঁ ভাগৰত লালকাল হৈ পৰিছে...চকু মুদ খাই আহিছে ..।” ...দেৱতাবিলাকেও নিজা নিজা দানলৈ মৰতত বিলাবলৈ নামি আহিল।{{nop}} {{center|{{Rule|3em}}}}<noinclude>{{center|১০৯}}</noinclude> a410h4zsdvuq77snuq6me3r369fiz1q 104 94103 259414 259279 2026-09-15T04:31:01Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259414 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|ফুল কোঁৱৰ}}}} {{gap}}বাটৰ দাঁতিত অকলে অকলে ফুলপাহি ফুলি আছে। ফুল-কেঁৱৰে সেই বাটেদি যাওঁতে ফুলপাহি দেখি মাত লগালে, “ আহা, মোৰ মৰমৰ ফুল, তোমাক তুলিলৈ যাওঁ, তোমাৰ শিপা আৰু মাটিৰে সৈতে তোমাক মই আলফুলকৈ ধৰিলৈ যাম - অলপো ভয় নাখাবা। মোৰ ফুলনিত তুমি ৰংমনেৰে ফুলি থাকিবা।" {{gap}}ফুল পাহিয়ে কলে, “নহয়, মই নাযাওঁ — যোক নিনিবা। তোমাৰ হাতে মোৰ শিপা লৰাব- তোমাৰ তপত উশাহত মোৰ পাহি মৰহি যাব-মোৰ পাত লেৰেলি শুকাব। চোৱাঁ, ম‍ই বাটৰ দাঁতিত মোৰ ৰূপৰ পোহৰ মেলি কেনেকৈ ফুলি আছো — সকলোৱেই মোৰ ফালে চাই যায়! মোৰ ৰূপহ জেউতিয়ে সকলোৰে মনত কেনে আনন্দৰ সোঁত বোৱাই দিয়ে। তুমি তোমাৰ বাটেদি গৈ থাকা মোৰ ফালে চকু নিদিবা-মই নাযাওঁ।” বহুত দিন পাৰহৈ গল। {{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}*{{gap}}{{gap}}* {{gap}}জাৰকালি আহিল—গছৰ পাত সৰি নাইকীয়া হল। ফুল পাহিও জাৰত কোঁচ খাই বাটৰ দাঁতিত পৰি আছে। এবাৰ মাতিলে- “ফুলকোঁৱৰ, আহা, মোক তোমাৰ ফুলনিলৈ লৈ যোৱাহি। জাৰত মোৰ জীৱ যায়—তোমাৰ তপত উশাহেৰে মোক আকৌ আগৰ দৰে ফুলাই দিয়া। ম‍ই এনেদৰে থাকিব নোৱাৰো।” {{gap}}ফুল-কোঁৱৰে কলে, “নাই, তোমাক মই এতিয়া আৰু নিব<noinclude>{{center|১১০}}</noinclude> fr1qajklaqs0lsikijjm15gdq7rb7kx 104 94104 259415 259278 2026-09-15T04:34:13Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259415 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}} }}</noinclude>নোৱাৰো। চোৱাঁ, মোৰ দুয়োখন হাত আন ফুলেৰেই ভৰা- মই এতিয়া তোমাৰ কাৰণে একোকে কৰিব নোৱাৰো।” এই বুলি ফুলকোঁৱৰে বেজাৰ মনেৰে তলমূৰ কৰি ফুল পাহিলৈ চাই থাকিল। তেওঁৰ চকুৰ পৰা দুটোপ তপত চকুৰ পানী ফুল পাহিৰ বুকুত পৰিল। {{center|∗{{gap|5em}}∗{{gap|5em}}∗{{gap|5em}}∗}} {{gap}}খন্তেকৰ কাৰণে জীপ খাই আকৌ আগৰ দৰে পুৰঠ হৈ ফুল পাহি ফুলি উঠিল—খন্তেকীয়া বসন্তৰ পৰশে যেন গাত হাত বুলাই দি গল। তাৰ পাছত ফুল কোঁৱৰে নিজৰ বাটেদি গুচি আহিল। {{center|∗{{gap|5em}}∗{{gap|5em}}∗{{gap|5em}}∗}} {{gap}}লাহে লাহে পাহি মৰহি জাপ খালে- পাত লেৰেলি পৰিল। আকৌ আগৰ দৰে জাৰত কোঁচ খাই ঠৰঙা হৈ ফুল পাহি বাটৰ দাতিত পৰি থাকিল। {{gap}}... জাৰকালিৰ চেচাঁ বতাহ ববলৈ ধৰিলে...কুঁৱলীয়ে জগত আৱৰি পেলালে। {{nop}}<noinclude>{{center|১১১}}</noinclude> tqqjbrlmt2vha0dx1ln4t32pced5upe 104 94105 259371 259348 2026-09-14T12:47:11Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259371 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|পখিলা}}}} {{gap}}ফুলনি খনত নানা তৰহৰ পোক পৰুৱা আছে। কিছুমান ফুলৰ ওপৰেদি বগাই ফুৰে। কিছুমানে আকৌ ফুলনিৰ তলত মাটিৰ ওপৰত বগাই ফুৰে। সিহঁতে সিহঁতৰ অকণমাণি ৰাজ্যৰ অকণ অকণ কথা লৈয়েই ব্যস্ত। কত আহিছে কত গৈছে কোণে কাৰ খবৰ ৰাখে! বগাই বগাই ভাগৰ লাগিলে ফুলৰ পাহিতেই শোৱে বা কেতিয়াবা নামি আহি নিজৰ গাততেই জিৰণি লয়-কিছুমানৰ হয়তো তাতেই শেষ---। {{gap}}পলুটোৱে বগাই বগাই ভাগৰ লাগিলত সেই দিনাখন ফুলৰ পাততেই ডৰক ধৰি ৰল। আনবোৰ তললৈ নামি গল— সি নোৱাৰিলে নিজেই নুবুজিলে তাৰ কি হল- মাথো জোমা ধৰিয়েই থাকিল...। {{gap}}কেইদিন মানৰ পাছত তাৰ দুখনি পাখি গজিল। সি এটা সুকীয়া পখিলা হৈ ফুলৰ ওপৰে ওপৰে উৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ লগৰীয়াবিলাকে তাক দেখি “কেনে ধুনীয়া, কেনে ধুনীয়া” বুলি শলাগিলে। সি কলে – "ইয়াৰ কাৰণেই মই তোমালোকৰ ওচৰৰ পৰা আঁতৰি আছিলো। ইয়াৰ কাৰণেই মই জোমা ধৰিছিলো।” এই বুলি সি উলাহতে নাচি নাচি উৰি ফুৰিলে। সুৰুজৰ কিৰণত তাৰ পাখি দুখন তিৰবিৰাই উঠিল। {{gap}}তাৰ পিছত সি তাৰ আটাইতকৈ মৰমৰ লগৰীয়াটোৰ ওচৰলৈ গৈ কলে-“বলা, আমি ওপৰলৈ যাওঁ। দুয়ো ফুলৰ পাহিত পৰি ধেমালি কৰোঁ গৈ। সি মাত লগালে— “মই ওপৰলৈ উঠিব নোৱাৰোঁ। মোৰ বৰ ভাগৰ লাগে। মোৰতো তোমাৰ দৰে পাখি নাই, তুমি অকলে<noinclude>{{center|১১২}}</noinclude> tid4v50pxs3c4003ie5f6yial3i05fm 259417 259371 2026-09-15T04:38:34Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259417 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|পখিলা}}}} {{gap}}ফুলনি খনত নানা তৰহৰ পোক পৰুৱা আছে। কিছুমান ফুলৰ ওপৰেদি বগাই ফুৰে। কিছুমানে আকৌ ফুলনিৰ তলত মাটিৰ ওপৰত বগাই ফুৰে। সিহঁতে সিহঁতৰ অকণমাণি ৰাজ্যৰ অকণ অকণ কথা লৈয়েই ব্যস্ত। কত আহিছে কত গৈছে কোণে কাৰ খবৰ ৰাখে! বগাই বগাই ভাগৰ লাগিলে ফুলৰ পাহিতেই শোৱে বা কেতিয়াবা নামি আহি নিজৰ গাততেই জিৰণি লয়-কিছুমানৰ হয়তো তাতেই শেষ---। {{gap}}পলুটোৱে বগাই বগাই ভাগৰ লাগিলত সেই দিনাখন ফুলৰ পাততেই ডৰক ধৰি ৰল। আনবোৰ তললৈ নামি গল— সি নোৱাৰিলে নিজেই নুবুজিলে তাৰ কি হল- মাথো জোমা ধৰিয়েই থাকিল...। {{gap}}কেইদিন মানৰ পাছত তাৰ দুখনি পাখি গজিল। সি এটা সুকীয়া পখিলা হৈ ফুলৰ ওপৰে ওপৰে উৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ লগৰীয়াবিলাকে তাক দেখি “কেনে ধুনীয়া, কেনে ধুনীয়া” বুলি শলাগিলে। সি কলে – "ইয়াৰ কাৰণেই মই তোমালোকৰ ওচৰৰ পৰা আঁতৰি আছিলো। ইয়াৰ কাৰণেই মই জোমা ধৰিছিলো।” এই বুলি সি উলাহতে নাচি নাচি উৰি ফুৰিলে। সুৰুজৰ কিৰণত তাৰ পাখি দুখন তিৰবিৰাই উঠিল। {{gap}}তাৰ পিছত সি তাৰ আটাইতকৈ মৰমৰ লগৰীয়াটোৰ ওচৰলৈ গৈ কলে-“বলা, আমি ওপৰলৈ যাওঁ। দুয়ো ফুলৰ পাহিত পৰি ধেমালি কৰোঁ গৈ।” সি মাত লগালে— “মই ওপৰলৈ উঠিব নোৱাৰোঁ। মোৰ বৰ ভাগৰ লাগে। মোৰতো তোমাৰ দৰে পাখি নাই, তুমি অকলে<noinclude>{{center|১১২}}</noinclude> dzq3r8idp5x2ew3ueb4g9r89n4anopn 104 94106 259372 259349 2026-09-14T13:02:57Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259372 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude> অকলে যোৱাগৈ।” পখিলাটোৱে কলে— "ময়ো তোমাৰ লগতে যাম” সিটোৱে কলে— “মই এতিয়৷ মোৰ গাঁতটোলৈ যাওঁ।” পখিলাটোৱে তাৰ পাখি দুখন জপাই তাৰ লগে লগে যাবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু নোৱাৰিলে— তাৰ পাখি দুখন ঘূণীয়া হব লগা হ'ল, তেওঁ নোৱাৰিলে— লগৰীয়াটো তাৰ কাষৰ পৰা আঁতৰি গল--- {{gap}}তেতিয়া সি বেজাৰ মনেৰে তাৰ পৰা উলটি আহি তাৰ আন এটা লগৰীয়াৰ ওচৰলৈ গৈ কলে,— "আহা, আমি দুয়ো একেলগে ধেমালি কৰোগৈ।” সি কলে “বাৰু, তোমাৰ পাখি দুখন দেখি মোৰ বৰ ভাল লাগিছে। বলা, আমি দুয়ো খোজকাঢ়ি গৈ থাকো। তুমি পাখি দুখন নলৰাবা আৰু উৰি নেযাবা৷” তেতিয়া সি তাৰ পাখি দুখন নলৰাই লাহে লাহে লগৰীয়াৰ লগত বাট বুলিবলৈ ধৰিলে। পাছত তাৰ লগৰীয়াটোৱে কলে- “এহ, তুমি বৰ বেগাই গৈছা, তোমাৰ পাখিত বতাহে বোৱাইছে — মই তোমাৰ লগত খোজ দিব পৰা নাই— অলপ লাহে লাহে যোৱা"। "পখিলাটোৱে তেতিয়া তাৰ পাখি দুখন জপাই যিমান লাহে লাহে পাৰে যাবলৈ ধৰিলে, অলপ পিছত তাৰ লগৰীয়াটোৱে আকৌ মাত লগালে-- "পাখি দুখন অলপ টানকৈ জপোৱা- মোৰ গাত লাগি লাগি গৈছে।” বেচেৰা পখিলাটোৱে খুব টানকৈ পাখি জপাই তাৰ লগত যাবলৈ ধৰিলে। কিন্তু আগবাঢ়িব নোৱাৰিলে-- তাৰ গা বিষাবলৈ ধৰিলে --সি লাহে লাহে পাচ পৰি গল। তেতিয়া তাৰ লগৰীয়াটোৱে মাত লগালে - এহ তুমি দেখোন পাছ পৰি গলা। মই আগেয়ে ভাবিছিলো যাৰ পাখি আছে সি বৰ বেগাবেগিকৈ যাব পাৰে। তুমি যেতিয়া ওপৰত উৰিছিলা তোমাক ম‍ই বৰ ধুনীয়া<noinclude>{{center|১১৩}}</noinclude> 92x0vvibej8hxdp4rl1v8b0du26slgh 259418 259372 2026-09-15T04:42:31Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259418 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude> অকলে যোৱাগৈ।” পখিলাটোৱে কলে— "ময়ো তোমাৰ লগতে যাম” সিটোৱে কলে— “মই এতিয়া মোৰ গাঁতটোলৈ যাওঁ।” পখিলাটোৱে তাৰ পাখি দুখন জপাই তাৰ লগে লগে যাবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু নোৱাৰিলে— তাৰ পাখি দুখন ঘূণীয়া হব লগা হ’ল, তেওঁ নোৱাৰিলে— লগৰীয়াটো তাৰ কাষৰ পৰা আঁতৰি গল...। {{gap}}তেতিয়া সি বেজাৰ মনেৰে তাৰ পৰা উলটি আহি তাৰ আন এটা লগৰীয়াৰ ওচৰলৈ গৈ কলে,— "আহা, আমি দুয়ো একেলগে ধেমালি কৰোগৈ।” সি কলে “বাৰু, তোমাৰ পাখি দুখন দেখি মোৰ বৰ ভাল লাগিছে। বলা, আমি দুয়ো খোজকাঢ়ি গৈ থাকো। তুমি পাখি দুখন নলৰাবা আৰু উৰি নেযাবা৷” তেতিয়া সি তাৰ পাখি দুখন নলৰাই লাহে লাহে লগৰীয়াৰ লগত বাট বুলিবলৈ ধৰিলে। পাছত তাৰ লগৰীয়াটোৱে কলে- “এহ, তুমি বৰ বেগাই গৈছা, তোমাৰ পাখিত বতাহে কোৱাইছে — মই তোমাৰ লগত খোজ দিব পৰা নাই— অলপ লাহে লাহে যোৱা"। পখিলাটোৱে তেতিয়া তাৰ পাখি দুখন জপাই যিমান লাহে লাহে পাৰে যাবলৈ ধৰিলে, অলপ পিছত তাৰ লগৰীয়াটোৱে আকৌ মাত লগালে— "পাখি দুখন অলপ টানকৈ জপোৱা- মোৰ গাত লাগি লাগি গৈছে।” বেচেৰা পখিলাটোৱে খুব টানকৈ পাখি জপাই তাৰ লগত যাবলৈ ধৰিলে। কিন্তু আগবাঢ়িব নোৱাৰিলে—তাৰ গা বিষাবলৈ ধৰিলে --সি লাহে লাহে পাচ পৰি গল। তেতিয়া তাৰ লগৰীয়াটোৱে মাত লগালে— এহ তুমি দেখোন পাছ পৰি গলা। মই আগেয়ে ভাবিছিলো যাৰ পাখি আছে সি বৰ বেগাবেগিকৈ যাব পাৰে। তুমি যেতিয়া ওপৰত উৰিছিলা তোমাক ম‍ই বৰ ধুনীয়া<noinclude>{{center|১১৩}}</noinclude> 3hiiy0r6mph7tn4i02h1ugxmwaauu9b 104 94107 259373 259350 2026-09-14T13:08:37Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259373 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> দেখিছিলো— মোৰ বৰ মৰম লাগিছিল এতিয়া কিবা আপচুটো হলা —তেন্তে তোমাৰ পাখি দুখন নো কেলৈ।” পখিলাটোৱে শুনিলে, বুজিলে – {{SIC|আবৰি|আঁতৰি }} আহিল.. {{gap}}বেজাৰত পাখি মেলি ওপৰলৈ উৰিল-বহুত দুৰলৈ উৰি গল। সকলোৰে পৰা আঁতৰত অকলে অকলে ফুলৰ মাজে মাজে উৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া তাৰ আন লগৰীয়া বোৰে কলে- চোৱাচোন সৌ পখিলাটো কেনে ধুনীয়া-কেনে ৰং মনেৰে ফুলৰ মাজে মাজে নাচি উৰি ফুৰিছে—সি কেনে সুখী! পাখি দুখন লৈ সি গপতেই আঁতৰি ফুৰিছে।” উৰি উৰি ভাগৰ লাগিলত পখিলাটোৱে এদিনাখন এপাহ গোলাপ ফুলৰ বুকুতেই জুৰণি লৈ চিৰকাললৈ চকু মুদিলে। আনবোৰে ভাবিলে বৰ বেচিকৈ মৌখোৱাৰ কাৰণেই বোধহয় তাৰ মৰণ আহিল--কিন্তু কেইজনে বুজিলে যে কি অন্তৰ জ্বলোৱা জুইৰ বুকুত সি জাহগল...তাৰ হিয়া ভগা বেথাৰ কৰুণ কান্দোন জগতত কেইজনেই বা শুনিলে...<noinclude>{{center|১১৪}}</noinclude> tiatc44mse1qf2i8alj3pnlvqp8bc6j 259419 259373 2026-09-15T04:44:15Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259419 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>দেখিছিলো— মোৰ বৰ মৰম লাগিছিল এতিয়া কিবা আপচুটো হলা —তেন্তে তোমাৰ পাখি দুখন নো কেলৈ।” পখিলাটোৱে শুনিলে, বুজিলে – {{SIC|আবৰি|আঁতৰি }} আহিল.. {{gap}}বেজাৰত পাখি মেলি ওপৰলৈ উৰিল-বহুত দুৰলৈ উৰি গল। সকলোৰে পৰা আঁতৰত অকলে অকলে ফুলৰ মাজে মাজে উৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া তাৰ আন লগৰীয়া বোৰে কলে- চোৱাচোন সৌ পখিলাটো কেনে ধুনীয়া-কেনে ৰং মনেৰে ফুলৰ মাজে মাজে নাচি উৰি ফুৰিছে—সি কেনে সুখী! পাখি দুখন লৈ সি গপতেই আঁতৰি ফুৰিছে।” উৰি উৰি ভাগৰ লাগিলত পখিলাটোৱে এদিনাখন এপাহ গোলাপ ফুলৰ বুকুতেই জুৰণি লৈ চিৰকাললৈ চকু মুদিলে। আনবোৰে ভাবিলে বৰ বেচিকৈ মৌখোৱাৰ কাৰণেই বোধহয় তাৰ মৰণ আহিল--কিন্তু কেইজনে বুজিলে যে কি অন্তৰ জ্বলোৱা জুইৰ বুকুত সি জাহগল...তাৰ হিয়া ভগা বেথাৰ কৰুণ কান্দোন জগতত কেইজনেই বা শুনিলে...<noinclude>{{center|১১৪}}</noinclude> j69vhlrlj3beqjd60ziw5hgr26vcnzo 104 94108 259374 259351 2026-09-14T13:23:56Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259374 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|কেতেকী<br/>১}}}} {{gap}}“মই কেতেকী,” “মই কেতেকী" বুলি গোটেই জগততে উলাহৰ জাননী দি ৰঙৰ সোঁত বোৱাই গছে গছে চৰাইজনী উৰি ফুৰে। কি জহ, কি জাৰ — সকলো সময়তে তাইৰ আনন্দৰ ধ্বনি শুনিবলৈ পোৱা যায়। তাইৰ মাতত জাৰৰ কুঁৱলী বা বিষাদৰ কালিমাৰ আভাস নাই। অসীম {{SIC|সৌন্দয্যৰ|সৌন্দৰ্য্যৰ}} আধাৰ ৰূপ-ৰস-গন্ধেৰে ভৰা এই ধৰাখনিৰ আনন্দৰ শেষ কণাটিও তাই যেন প্ৰাণে প্ৰাণে উপভোগ কৰি যাব। সঁচাকৈয়ে তাই এটি উলাহৰ জেউতি, আনন্দৰ সপোন। {{center|{{Xx-larger|২}}}} {{gap}}আজি কেবাদিনো হ'ল, ৰজাৰ কোঁৱৰৰ মুখখনি বিষাদৰ ছাঁই আবৰি ধৰিছে। তেওঁৰ মুখত সদায় লাগি থকা হাঁহি আৰু আগৰ ৰাং-ঢালী ভাৱ নাই। তেওঁ অকলে অকলে বেজাৰ মনেৰে ঘূৰি ফুৰে, কাৰো লগত কথা নকয়—কথা কোৱা দূৰত থাওক, মানুহ দেখিলেও আঁতৰি যায়—কোনোৱে একো সুধিবলৈ সাহ নকৰে। ৰজাৰ মনতো শান্তি নাই—ৰাজ্যৰ ৰং-ধেমালিও আঁতৰি গৈছে। ৰজাৰ একেটি কোঁৱৰৰ জীৱন-সঙ্গিনী আজি মৃত্যু-শয্যাত। বেমাৰ ভাল হওক ছাৰি দিনে দিনে বেয়াৰ ফালেহে ঢাল লৈছে। বহুত দেশৰ ভাল ভাল বেজ আহিও বেমাৰ ধৰিব পৰা নাই। দৰবেও একো গুণ দিয়া নাই।{{nop}}<noinclude>{{center|১১৫}}</noinclude> k4byzx3u3dmsqgrnhj5u4axmo05n29b 259426 259374 2026-09-15T09:01:05Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259426 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|কেতেকী<br/>১}}}} {{gap}}“মই কেতেকী,” “মই কেতেকী" বুলি গোটেই জগততে উলাহৰ জাননী দি ৰঙৰ সোঁত বোৱাই গছে গছে চৰাইজনী উৰি ফুৰে। কি জহ, কি জাৰ — সকলো সময়তে তাইৰ আনন্দৰ ধ্বনি শুনিবলৈ পোৱা যায়। তাইৰ মাতত জাৰৰ কুঁৱলী বা বিষাদৰ কালিমাৰ আভাস নাই। অসীম {{SIC|সৌন্দয্যৰ|সৌন্দৰ্য্যৰ}} আধাৰ ৰূপ-ৰস-গন্ধেৰে ভৰা এই ধৰাখনিৰ আনন্দৰ শেষ কণাটিও তাই যেন প্ৰাণে প্ৰাণে উপভোগ কৰি যাব। সঁচাকৈয়ে তাই এটি উলাহৰ জেউতি, আনন্দৰ সপোন। {{center|{{Xx-larger|২}}}} {{gap}}আজি কেবাদিনো হ’ল, ৰজাৰ কোঁৱৰৰ মুখখনি বিষাদৰ ছাঁই আবৰি ধৰিছে। তেওঁৰ মুখত সদায় লাগি থকা হাঁহি আৰু আগৰ ৰাং-ঢালী ভাৱ নাই। তেওঁ অকলে অকলে বেজাৰ মনেৰে ঘূৰি ফুৰে, কাৰো লগত কথা নকয়—কথা কোৱা দূৰত থাওক, মানুহ দেখিলেও আঁতৰি যায়—কোনোৱে একো সুধিবলৈ সাহ নকৰে। ৰজাৰ মনতো শান্তি নাই—ৰাজ্যৰ ৰং-ধেমালিও আঁতৰি গৈছে। ৰজাৰ একেটি কোঁৱৰৰ জীৱন-সঙ্গিনী আজি মৃত্যু-শয্যাত। বেমাৰ ভাল হওক ছাৰি দিনে দিনে বেয়াৰ ফালেহে ঢাল লৈছে। বহুত দেশৰ ভাল ভাল বেজ আহিও বেমাৰ ধৰিব পৰা নাই। দৰবেও একো গুণ দিয়া নাই।{{nop}}<noinclude>{{center|১১৫}}</noinclude> grq2be0vm0vkcw9mfx72qdtyeu3fyov 104 94109 259375 259352 2026-09-14T13:30:36Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259375 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> {{gap}}সেই দিনাখন পুৱা ৰজাৰ ঘাইজন বেজে কোঁৱৰক মাতি নি কলে “বোপা, আজি মোৰ বৰ টান। আমাৰ দৰব-পাতি সকলো অথলে গ'ল। আজি ৰাতিটো কথমপি টানিলেও কাইলৈ পুৱালৈকে টানিব পাৰে নে নোৱাৰে, সন্দেহ। উপায় নাই বুলিলেই হয়- যদিও এটা আছে, সেইটোও একেবাৰে অসম্ভৱ।” "কি উপায়, মোক কওক, মই শেষ বাৰ চেষ্টা কৰি চাওঁ” বুলি কোঁৱৰে বেজৰ হাতত ধৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে। “বোপা, সেই উপায় হৈছে কেতেকী ফুলৰ ৰেণু——যদি নতুনকৈ ফুলা কেতেকী ফুলৰ ৰেণু আনি কুঁৱৰীৰ গাত সানি দিয়া যায়, তেতিয়া হলে কুঁৱৰীৰ বেমাৰ ভাল হব। কিন্তু এই জাৰকালি তুমি কেতেকী ফুল ক'ত পাবা? সেই দেখিহে কৈছো—উপায় একেবাৰে অসম্ভৱ।" এই বুলি বেজ বেজাৰতে নিমাত থাকিল। {{center|{{Xx-larger|৩}}}} {{gap}}কোঁৱৰৰ মুৰতো চৰগ ভাগি পৰিল- হায়! যিটো উপায়ৰ কথা কলে, সি একেবাৰে অসম্ভৱ। তেওঁৰ জীৱনৰ সুখ-শান্তি - ইমানতে সকলো শেষ। তেওঁ এখুজি দুখুজি কৰি আগ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে— ক’লৈ যাব, কব নোৱাৰে, লক্ষ্যহীন। গৈ গৈ নৈৰ পাৰতে বহিল গৈ। কুঁৱলী ভাঙি জাৰকালিৰ মিঠা ৰ'দ ওলাই আহিছে— গছৰ পাতৰ আগে আগে সুৰুজৰ কিৰণ চিকমিকাব লাগিছে। উলাহতে কেতেকী চৰাইজনীয়ে গছৰ ইটো ডালৰপৰা সিটো ডালত পৰি মাতি ফুৰিছে। তেনে দৰে উৰি ফুৰোঁতে তাই এবাৰ তললৈ চাই দেখিলে যে কোনোবা এজনে বেজাৰতে তলমূৰ কৰি নৈৰ পাৰত বহি আছে। অলপ পৰৰ<noinclude>{{center|১১৬}}</noinclude> 1patwuetgi7qqmvv8736oh28cko09ue 259427 259375 2026-09-15T09:04:47Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259427 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> {{gap}}সেই দিনাখন পুৱা ৰজাৰ ঘাইজন বেজে কোঁৱৰক মাতি নি কলে “বোপা, আজি বেমাৰ বৰ টান। আমাৰ দৰব-পাতি সকলো অথলে গ’ল। আজি ৰাতিটো কথমপি টানিলেও কাইলৈ পুৱালৈকে টানিব পাৰে নে নোৱাৰে, সন্দেহ। উপায় নাই বুলিলেই হয়- যদিও এটা আছে, সেইটোও একেবাৰে অসম্ভৱ।” "কি উপায়, মোক কওক, মই শেষ বাৰ চেষ্টা কৰি চাওঁ” বুলি কোঁৱৰে বেজৰ হাতত ধৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে। “বোপা, সেই উপায় হৈছে কেতেকী ফুলৰ ৰেণু——যদি নতুনকৈ ফুলা কেতেকী ফুলৰ ৰেণু আনি কুঁৱৰীৰ গাত সানি দিয়া যায়, তেতিয়া হলে কুঁৱৰীৰ বেমাৰ ভাল হব। কিন্তু এই জাৰকালি তুমি কেতেকী ফুল ক’ত পাবা? সেই দেখিহে কৈছো—উপায় একেবাৰে অসম্ভৱ।" এই বুলি বেজ বেজাৰতে নিমাত থাকিল। {{center|{{X-larger|৩}}}} {{gap}}কোঁৱৰৰ মুৰতো চৰগ ভাগি পৰিল- হায়! যিটো উপায়ৰ কথা কলে, সি একেবাৰে অসম্ভৱ। তেওঁৰ জীৱনৰ সুখ-শান্তি - ইমানতে সকলো শেষ। তেওঁ এখুজি দুখুজি কৰি আগ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে— ক’লৈ যাব, কব নোৱাৰে, লক্ষ্যহীন। গৈ গৈ নৈৰ পাৰতে বহিল গৈ। কুঁৱলী ভাঙি জাৰকালিৰ মিঠা ৰ’দ ওলাই আহিছে— গছৰ পাতৰ আগে আগে সুৰুজৰ কিৰণ চিকমিকাব লাগিছে। উলাহতে কেতেকী চৰাইজনীয়ে গছৰ ইটো ডালৰপৰা সিটো ডালত পৰি মাতি ফুৰিছে। তেনে দৰে উৰি ফুৰোঁতে তাই এবাৰ তললৈ চাই দেখিলে যে কোনোবা এজনে বেজাৰতে তলমূৰ কৰি নৈৰ পাৰত বহি আছে। অলপ পৰৰ<noinclude>{{center|১১৬}}</noinclude> flf1dzxy40wtlh6eb2mbqel535arkst 104 94110 259376 259354 2026-09-14T13:37:07Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259376 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude> পিছতে তেওঁক কোঁৱৰ বুলি তাই চিনিব পাৰিলে। চৰাইজনীৰ মনত বৰ বেজাৰ লাগিল। তাই আজি কেবাদিনো তেওঁক এই দৰে বেজাৰ কৰি ফুৰা দেখিছে; আৰু মুখলৈ চাই, আজি যে তেওঁৰ বেজাৰ বৰ বেছি, সেইটো তাই বুজিব পাৰিলে। তাই কেবা বাৰো কোঁৱৰক মাতি মুখৰ মাত নাপালে। আকৌ এবাৰ কলে "কোঁৱৰ, তোমাৰ কি হৈছে, মোক কোৱা।” কোঁৱৰে এইবাৰ মূৰ তুলি ওপৰলৈ চাই দেখিলে যে তেওঁৰ সেই চিনাকী কেতেকী চৰাইজনী। তেওঁ তেতিয়া কলে, “মোৰ সৰ্ব্বনাশ হ'ল। মোৰ জীৱনৰ সুখ-শান্তি সকলো আঁতৰিল —মোৰ আৰু জীৱনত সকাম কি? কাইলৈ পুৱা সকলো শেষ। ” এই বুলি আকৌ তলমূৰ কৰি তেওঁ মনে মনে থাকিল। {{gap}}কেতেকীয়ে আকৌ কলে "মোক বুজাই কোৱা, মই একো বুজিব পৰা নাই।” কোঁৱৰে মাত লগালে “বনৰ চৰাই, বনে বনে চিঞৰি ফুৰ, তই মানুহৰ মনৰ ভাৱ কি বুজিবি!” {{gap}}"হব পাৰো বনৰ চৰাই, কিন্তু সকলোৰে সুখ-দুখ বুজিব পৰা ক্ষমতা ঈশ্বৰে আমাকো দিছে। কি হ'ল তোমাৰ, মোক কোৱা।” এই বুলি নেৰানেপেৰাকৈ ধৰাত কোঁৱৰে তেতিয়া গোটেইখিনি কথা কান্দি কান্দি তাইৰ আগত কলে। {{gap}}বহুত পৰ টলকা মাৰি থাকি শেহত চৰাইজনীয়ে কলে “কোঁৱৰ, আজি ৰাতিয়েই তোমাক মই কেতেকী ফুল দিম, তুমি বেজাৰ নকৰিবা।” কোঁৱৰে অবিশ্বাসেৰে মূৰ জোকাৰি কৰে “মিছা কথা, মিছাকৈয়ে মনক বুজনি দিয়াত কি লাভ? অসম্ভৱ কেতিয়াও সম্ভৱ নহয়।” {{gap}}“মই অসন্তৱক সম্ভৱ কৰিম — লগে লগে মোৰ প্ৰাণো দিম। আজি<noinclude>{{center|১১৭}}</noinclude> nsl76ob3od2srf9hbrvidmaew4xelq1 259428 259376 2026-09-15T09:07:53Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259428 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude>পিছতে তেওঁক কোঁৱৰ বুলি তাই চিনিব পাৰিলে। চৰাইজনীৰ মনত বৰ বেজাৰ লাগিল। তাই আজি কেবাদিনো তেওঁক এই দৰে বেজাৰ কৰি ফুৰা দেখিছে; আৰু মুখলৈ চাই, আজি যে তেওঁৰ বেজাৰ বৰ বেছি, সেইটো তাই বুজিব পাৰিলে। তাই কেবাবাৰো কোঁৱৰক মাতি মুখৰ মাত নাপালে। আকৌ এবাৰ কলে "কোঁৱৰ, তোমাৰ কি হৈছে, মোক কোৱা।” কোঁৱৰে এইবাৰ মূৰ তুলি ওপৰলৈ চাই দেখিলে যে তেওঁৰ সেই চিনাকী কেতেকী চৰাইজনী। তেওঁ তেতিয়া কলে, “মোৰ সৰ্ব্বনাশ হ’ল। মোৰ জীৱনৰ সুখ-শান্তি সকলো আঁতৰিল —মোৰ আৰু জীৱনত সকাম কি? কাইলৈ পুৱা সকলো শেষ। ” এই বুলি আকৌ তলমূৰ কৰি তেওঁ মনে মনে থাকিল। {{gap}}কেতেকীয়ে আকৌ কলে "মোক বুজাই কোৱা, মই একো বুজিব পৰা নাই।” কোঁৱৰে মাত লগালে “বনৰ চৰাই, বনে বনে চিঞৰি ফুৰ, তই মানুহৰ মনৰ ভাৱ কি বুজিবি!” {{gap}}"হব পাৰো বনৰ চৰাই, কিন্তু সকলোৰে সুখ-দুখ বুজিব পৰা ক্ষমতা ঈশ্বৰে আমাকো দিছে। কি হ’ল তোমাৰ, মোক কোৱা।” এই বুলি নেৰানেপেৰাকৈ ধৰাত কোঁৱৰে তেতিয়া গোটেইখিনি কথা কান্দি কান্দি তাইৰ আগত কলে। {{gap}}বহুত পৰ টলকা মাৰি থাকি শেহত চৰাইজনীয়ে কলে “কোঁৱৰ, আজি ৰাতিয়েই তোমাক মই কেতেকী ফুল দিম, তুমি বেজাৰ নকৰিবা।” কোঁৱৰে অবিশ্বাসেৰে মূৰ জোকাৰি কলে “মিছা কথা, মিছাকৈয়ে মনক বুজনি দিয়াত কি লাভ? অসম্ভৱ কেতিয়াও সম্ভৱ নহয়।” {{gap}}“মই অসন্তৱক সম্ভৱ কৰিম — লগে লগে মোৰ প্ৰাণো দিম। আজি<noinclude>{{center|১১৭}}</noinclude> tu3m9au0uuhcjoklphecdv6owmr5lbw 104 94112 259377 259355 2026-09-14T13:46:07Z Rumi Borah~aswiki 1522 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259377 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> ৰাতি খাই-বৈ তুমি ইয়ালৈ আহিবা। ম‍ই তোমাক সৌ হাবিখনৰ মাজত থকা কেতেকী ফুলজোপাৰ ওচৰলৈ লৈ যাম। তাৰ পাতৰ মাজত বহি কাঁইটেৰে মোৰ বুকু ফুটাই মই গোটেই ৰাতি গান গাই থাকিম— আৰু শেহ নিশা দেখিবা যে পাতৰ মাজতে এটি কেতেকী ফুল নতুনকৈ ফুলি উঠিব আৰু লগে লগে মোৰ দেহাটিও ঢাল খাই মাটিত বাগৰি পৰিব। তুমি সেই ফুল লৈ গৈ তাৰ ৰেণু কুঁৱৰীৰ গাত সানি দিবা। তেওঁৰ গা ভাল হব।" {{gap}}“তোমাৰ কি হব?- তোমাৰ প্ৰাণ লৈ মোক ফুল নালাগে—মোৰ যি হয়, হ’ক— আগেয়ে কোৱা, তোমাৰ প্ৰাণ বচাবৰ কিবা উপায় আছে নে নাই?” “আছে, কিন্তু তুমি হয়তে৷ নোৱাৰিবা বা তোমাৰ সময় হৈ নুঠিবও পাৰে।” “মিছা কথা। মোৰ প্ৰাণ দিও তোমাৰ প্ৰাণ ৰখাম— যদিহে মই জানিব পাৰো।” কেতেকীয়ে সুহুৰি এটি মাৰি কলে “সিমান দূৰলৈ যাব নালাগে। যেতিয়া মোৰ গাটো ঢাল খাই মাটিত বাগৰি পৰিব, তেতিয়া যদি তুমি মোক তুলি বুকুৰ মাজত লৈ তোমাৰ বুকুৰ উমেৰে মোৰ গা তপত কৰি, আৰু মোৰ মুখত মুখ দি তোমাৰ ওঁঠৰ তপত উশাহৰ স্পৰ্শ দিয়া, তেনেহলে তেতিয়াই মোৰ প্ৰাণৰ স্পন্দন হব — মই আকৌ সজীৱ হৈ উঠিম — লাগে মাথোন অন্তৰ আৰু হৃদয়ৰ ভাৱ আৰু ভালপোৱা। কিন্তু যাওক, ৰাতিকৈ আহিবা। সকলো ঠিক হৈ যাব।” এই বুলি কৈয়েই চৰাইজনী তাৰপৰা উৰি গ'ল। কোঁৱৰে বহুত পৰ তাতে অকলে বহি থাকি লাহে লাহে ঘৰমুৱা হ'ল। তেওঁৰ মুখত বিশ্বাস আৰু অবিশ্বাসৰ ছাঁৰ সানমিহলি-অন্তৰত আশা নিৰাশাৰ হেন্দোলনি।{{nop}}<noinclude>{{center|১১৮}}</noinclude> b521jdzucuravat1mnhqouxr2yzfiv9 259378 259377 2026-09-14T13:46:56Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259378 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> ৰাতি খাই-বৈ তুমি ইয়ালৈ আহিবা। ম‍ই তোমাক সৌ হাবিখনৰ মাজত থকা কেতেকী ফুলজোপাৰ ওচৰলৈ লৈ যাম। তাৰ পাতৰ মাজত বহি কাঁইটেৰে মোৰ বুকু ফুটাই মই গোটেই ৰাতি গান গাই থাকিম— আৰু শেহ নিশা দেখিবা যে পাতৰ মাজতে এটি কেতেকী ফুল নতুনকৈ ফুলি উঠিব আৰু লগে লগে মোৰ দেহাটিও ঢাল খাই মাটিত বাগৰি পৰিব। তুমি সেই ফুল লৈ গৈ তাৰ ৰেণু কুঁৱৰীৰ গাত সানি দিবা। তেওঁৰ গা ভাল হব।" {{gap}}“তোমাৰ কি হব?- তোমাৰ প্ৰাণ লৈ মোক ফুল নালাগে—মোৰ যি হয়, হ’ক— আগেয়ে কোৱা, তোমাৰ প্ৰাণ বচাবৰ কিবা উপায় আছে নে নাই?” “আছে, কিন্তু তুমি হয়তে৷ নোৱাৰিবা বা তোমাৰ সময় হৈ নুঠিবও পাৰে।” “মিছা কথা। মোৰ প্ৰাণ দিও তোমাৰ প্ৰাণ ৰখাম— যদিহে মই জানিব পাৰো।” কেতেকীয়ে সুহুৰি এটি মাৰি কলে “সিমান দূৰলৈ যাব নালাগে। যেতিয়া মোৰ গাটো ঢাল খাই মাটিত বাগৰি পৰিব, তেতিয়া যদি তুমি মোক তুলি বুকুৰ মাজত লৈ তোমাৰ বুকুৰ উমেৰে মোৰ গা তপত কৰি, আৰু মোৰ মুখত মুখ দি তোমাৰ ওঁঠৰ তপত উশাহৰ স্পৰ্শ দিয়া, তেনেহলে তেতিয়াই মোৰ প্ৰাণৰ স্পন্দন হব — মই আকৌ সজীৱ হৈ উঠিম — লাগে মাথোন অন্তৰ আৰু হৃদয়ৰ ভাৱ আৰু ভালপোৱা। কিন্তু যাওক, ৰাতিকৈ আহিবা। সকলো ঠিক হৈ যাব।” এই বুলি কৈয়েই চৰাইজনী তাৰপৰা উৰি গ'ল। কোঁৱৰে বহুত পৰ তাতে অকলে বহি থাকি লাহে লাহে ঘৰমুৱা হ'ল। তেওঁৰ মুখত বিশ্বাস আৰু অবিশ্বাসৰ ছাঁৰ সানমিহলি-অন্তৰত আশা নিৰাশাৰ হেন্দোলনি।{{nop}}<noinclude>{{center|১১৮}}</noinclude> d4nwcmnqxs8twg6k44ob8q17l33q75d 259431 259378 2026-09-15T09:17:49Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259431 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>ৰাতি খাই-বৈ তুমি ইয়ালৈ আহিবা। ম‍ই তোমাক সৌ হাবিখনৰ মাজত থকা কেতেকী ফুলজোপাৰ ওচৰলৈ লৈ যাম। তাৰ পাতৰ মাজত বহি কাঁইটেৰে মোৰ বুকু ফুটাই মই গোটেই ৰাতি গান গাই থাকিম— আৰু শেহ নিশা দেখিবা যে পাতৰ মাজতে এটি কেতেকী ফুল নতুনকৈ ফুলি উঠিব আৰু লগে লগে মোৰ দেহাটিও ঢাল খাই মাটিত বাগৰি পৰিব। তুমি সেই ফুল লৈ গৈ তাৰ ৰেণু কুঁৱৰীৰ গাত সানি দিবা। তেওঁৰ গা ভাল হব।" {{gap}}“তোমাৰ কি হব?- তোমাৰ প্ৰাণ লৈ মোক ফুল নালাগে—মোৰ যি হয়, হ’ক— আগেয়ে কোৱা, তোমাৰ প্ৰাণ বচাবৰ কিবা উপায় আছে নে নাই?” “আছে, কিন্তু তুমি হয়তে৷ নোৱাৰিবা বা তোমাৰ সময় হৈ নুঠিবও পাৰে।” “মিছা কথা। মোৰ প্ৰাণ দিও তোমাৰ প্ৰাণ ৰখাম— যদিহে মই জানিব পাৰো।” কেতেকীয়ে সুহুৰি এটি মাৰি কলে “সিমান দূৰলৈ যাব নালাগে। যেতিয়া মোৰ গাটো ঢাল খাই মাটিত বাগৰি পৰিব, তেতিয়া যদি তুমি মোক তুলি বুকুৰ মাজত লৈ তোমাৰ বুকুৰ উমেৰে মোৰ গা তপত কৰি, আৰু মোৰ মুখত মুখ দি তোমাৰ ওঁঠৰ তপত উশাহৰ স্পৰ্শ দিয়া, তেনেহলে তেতিয়াই মোৰ প্ৰাণৰ স্পন্দন হব — মই আকৌ সজীৱ হৈ উঠিম — লাগে মাথোন অন্তৰ আৰু হৃদয়ৰ ভাৱ আৰু ভালপোৱা। কিন্তু যাওক, ৰাতিকৈ আহিবা। সকলো ঠিক হৈ যাব।” এই বুলি কৈয়েই চৰাইজনী তাৰপৰা উৰি গ’ল। কোঁৱৰে বহুত পৰ তাতে অকলে বহি থাকি লাহে লাহে ঘৰমুৱা হ’ল। তেওঁৰ মুখত বিশ্বাস আৰু অবিশ্বাসৰ ছাঁৰ সানমিহলি-অন্তৰত আশা নিৰাশাৰ হেন্দোলনি।{{nop}}<noinclude>{{center|১১৮}}</noinclude> j7o7pikhjatijhq5mq0sor8237mtzw5 104 94113 259413 259356 2026-09-15T04:30:20Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259413 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude> {{center|{{Xx-larger|8}}}} {{gap}}জাৰকালিৰ আন্ধাৰ ৰাতি, কুঁৱলীৰে বাট নেদেখাৰ দৰেই—অইন কি আকাশকো যেন কুঁৱলীয়ে ঢাকি পেলাইছে। কোঁৱৰ আহি নৈৰ পাৰ পালেহি। চৰাইজনী গছতেই আছিল। তেওঁক অহা দেখি তাই {{SIC|কলে|ক'লে}} “বলা, আমি এই সৰু বাটটোৱেদি হাবিৰ মাজলৈ সোমাই যাওঁ।” কোঁৱৰ আৰু চৰাইজনী অৱশেষত হাবিৰ মাজৰ কেতেকী ফুল জোপাৰ ওচৰ পালে গৈ। চৰাইজনীয়ে তেওঁক গছ এজোপাৰ তলতে বহিবলৈ কৈ নিজে কেতেকীৰ কাঁইটীয়া পাতৰ মাজত বহি মাতিবলৈ ধৰিলে। কাঁইটেৰে বুকু ফুটি গৈছে, পাতৰ আগেদি টোপাটোপে তেজ পৰিব লাগিছে—কিন্তু মাতৰ বিৰাম নাই। কোঁৱৰে চৰাইজনীলৈ একেথিৰে চাই গছৰ তলতে বহি আছে। {{gap}}কত পৰ যে এনেকৈয়ে গ'ল, কোনোৱে কব নোৱাৰে। মাজ নিশাও পাৰ হ'ল। এনেতে কোঁৱৰে দেখে যে কুঁৱলী লাহে লাহে আঁতৰি গ'ল, আকাশত জোনে দেখা দিলে। আন্ধাৰ হাবি পোহৰত ফটফটীয়া হ'ল। গছ-লতা, পশু-পক্ষী, সকলোৱে যেন টোপনিৰ পৰা সাৰ পাই উঠিল। পুৰণি পাতৰ ঠাইত গছত নতুন পাতে দেখা দিলে, জাৰ আঁতৰি জুৰ বতাহ ববলৈ ধৰিলে। চৰাইবোৰেও আনন্দতে কুৰুলিয়াই উঠিল গাতৰপৰা সাপো ওলাই আহি ফুল জোপাৰ চাৰিওফালে পাক মাৰি গ'লহি। এটি উলাহৰ ভাৱ যেন হাবিখনৰ চাৰিওফালে বিয়পি পৰিল। জাৰৰ অন্তত যেন বসন্ত আহিল। {{gap}}কেতেকীৰ গান মাৰ যোৱা নাই, কিন্তু মাত লাহে লাহে সৰু হৈ আহিছে। ক্ষীণ সুৰেৰে এবাৰ কলে "অলপতে ফুল ফুলিব, কোঁৱৰ,<noinclude>{{center|১১৯}}</noinclude> r5t5ywmlmreumd726qn5gv0bsnde2g6 259429 259413 2026-09-15T09:12:03Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259429 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude> {{center|{{Xx-larger|8}}}} {{gap}}জাৰকালিৰ আন্ধাৰ ৰাতি, কুঁৱলীৰে বাট নেদেখাৰ দৰেই—অইন কি আকাশকো যেন কুঁৱলীয়ে ঢাকি পেলাইছে। কোঁৱৰ আহি নৈৰ পাৰ পালেহি। চৰাইজনী গছতেই আছিল। তেওঁক অহা দেখি তাই {{SIC|কলে|ক’লে}} “বলা, আমি এই সৰু বাটটোৱেদি হাবিৰ মাজলৈ সোমাই যাওঁ।” কোঁৱৰ আৰু চৰাইজনী অৱশেষত হাবিৰ মাজৰ কেতেকী ফুল জোপাৰ ওচৰ পালে গৈ। চৰাইজনীয়ে তেওঁক গছ এজোপাৰ তলতে বহিবলৈ কৈ নিজে কেতেকীৰ কাঁইটীয়া পাতৰ মাজত বহি মাতিবলৈ ধৰিলে। কাঁইটেৰে বুকু ফুটি গৈছে, পাতৰ আগেদি টোপাটোপে তেজ পৰিব লাগিছে—কিন্তু মাতৰ বিৰাম নাই। কোঁৱৰে চৰাইজনীলৈ একেথিৰে চাই গছৰ তলতে বহি আছে। {{gap}}কত পৰ যে এনেকৈয়ে গ’ল, কোনোৱে কব নোৱাৰে। মাজ নিশাও পাৰ হ’ল। এনেতে কোঁৱৰে দেখে যে কুঁৱলী লাহে লাহে আঁতৰি গ’ল, আকাশত জোনে দেখা দিলে। আন্ধাৰ হাবি পোহৰত ফটফটীয়া হ’ল। গছ-লতা, পশু-পক্ষী, সকলোৱে যেন টোপনিৰ পৰা সাৰ পাই উঠিল। পুৰণি পাতৰ ঠাইত গছত নতুন পাতে দেখা দিলে, জাৰ আঁতৰি জুৰ বতাহ ববলৈ ধৰিলে। চৰাইবোৰেও আনন্দতে কুৰুলিয়াই উঠিল। গাতৰপৰা সাপো ওলাই আহি ফুল জোপাৰ চাৰিওফালে পাক মাৰি গ’লহি। এটি উলাহৰ ভাৱ যেন হাবিখনৰ চাৰিওফালে বিয়পি পৰিল। জাৰৰ অন্তত যেন বসন্ত আহিল। {{gap}}কেতেকীৰ গান মাৰ যোৱা নাই, কিন্তু মাত লাহে লাহে সৰু হৈ আহিছে। ক্ষীণ সুৰেৰে এবাৰ কলে "অলপতে ফুল ফুলিব, কোঁৱৰ,<noinclude>{{center|১১৯}}</noinclude> sh8q99w4oofugizfdjt08kfedctcuwe 104 94114 259416 258850 2026-09-15T04:37:43Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259416 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> ভয় নাই।”— আকৌ তাই মাতিবলৈ ধৰিলে। লাহে লাহে মাত নোহোৱাৰ দৰে হ'ল, মাথোন কোনো মতে শেহবাৰলৈ কলে "ফুল ফুলিল—মোৰ শেষ—কোঁৱৰ — বি-দা-য়” পাতৰ মাজত ফুল ফুলি উঠিল। কেতেকীৰ দেহা মাটিত ঢাল খাই পৰিল। ...কোঁৱৰে আনন্দত বলিয়া হৈ একে জাপে গৈ পাতৰ মাজৰপৰা ফুলটো কাটি আনি বেগাবেগিকৈ ঘৰমুৱা হ'ল— কেতেকীৰ দেহা তাতে পৰি থাকিল। ক'ৰবাৰ পৰা এচপৰা ক'লা ডাৱৰ আহি আকাশখন ঢাকি পেলালেহি। হাবিৰ মাজত এটি বিষাদৰ সুৰ বাজি উঠিল! ফুলজোপা হাউলি পৰি কেতেকীৰ দেহাটিক আবৰি ধৰিলে। বতাহে তলৰ শুকান পাতবোৰ নি তাত গোটাই দিলে গৈ। চৰাইবোৰে বেজাৰত চিঞৰি উঠিল। গছৰ পাতৰ আগৰপৰা নিয়ৰৰ টোপালবোৰ সৰিবলৈ ধৰিলে সাপটোৱেও খঙত মুৰ জোকাৰি জোকাৰি চাৰিওফালে ঘূৰি শেহত বেজাৰত গাঁতত সোমাল গৈ। পোহৰ পলাল। আকৌ আগৰ দৰে আন্ধাৰ আৰু কুঁৱলীয়ে হাবিখন ঢাকি পেলালে। খন্তেকীৰা সুখৰ ছায়াবাজীত বেজাৰৰ ক'লা ঢাকনি পৰিলহি।... {{gap}}সেই দিনা পুৱা ৰাজ-কাৰেঙত আনন্দৰ খলকনি উঠিল। সুখৰ জেউতি বিৰিঙি পৰিল- ৰাজ্যত আকৌ আগৰ দৰে উলাহৰ সোঁত বৈ গ'ল। {{nop}}<noinclude>{{center|১২০}}</noinclude> eu07z5a908p8jkvtseubq6pp843vqnh 259430 259416 2026-09-15T09:14:55Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259430 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude>ভয় নাই।”— আকৌ তাই মাতিবলৈ ধৰিলে। লাহে লাহে মাত নোহোৱাৰ দৰে হ’ল, মাথোন কোনো মতে শেহবাৰলৈ কলে "ফুল ফুলিল—মোৰ শেষ—কোঁৱৰ — বি-দা-য়” পাতৰ মাজত ফুল ফুলি উঠিল। কেতেকীৰ দেহা মাটিত ঢাল খাই পৰিল। ...কোঁৱৰে আনন্দত বলিয়া হৈ একে জাপে গৈ পাতৰ মাজৰপৰা ফুলটো কাটি আনি বেগাবেগিকৈ ঘৰমুৱা হ’ল— কেতেকীৰ দেহা তাতে পৰি থাকিল। ক’ৰবাৰ পৰা এচপৰা ক’লা ডাৱৰ আহি আকাশখন ঢাকি পেলালেহি। হাবিৰ মাজত এটি বিষাদৰ সুৰ বাজি উঠিল! ফুলজোপা হাউলি পৰি কেতেকীৰ দেহাটিক আবৰি ধৰিলে। বতাহে তলৰ শুকান পাতবোৰ নি তাত গোটাই দিলে গৈ। চৰাইবোৰে বেজাৰত চিঞৰি উঠিল। গছৰ পাতৰ আগৰপৰা নিয়ৰৰ টোপালবোৰ সৰিবলৈ ধৰিলে সাপটোৱেও খঙত মুৰ জোকাৰি জোকাৰি চাৰিওফালে ঘূৰি শেহত বেজাৰত গাঁতত সোমাল গৈ। পোহৰ পলাল। আকৌ আগৰ দৰে আন্ধাৰ আৰু কুঁৱলীয়ে হাবিখন ঢাকি পেলালে। খন্তেকীৰা সুখৰ ছায়াবাজীত বেজাৰৰ ক’লা ঢাকনি পৰিলহি।... {{gap}}সেই দিনা পুৱা ৰাজ-কাৰেঙত আনন্দৰ খলকনি উঠিল। সুখৰ জেউতি বিৰিঙি পৰিল- ৰাজ্যত আকৌ আগৰ দৰে উলাহৰ সোঁত বৈ গ’ল। {{nop}}<noinclude>{{center|১২০}}</noinclude> te180e8oom6xvqqdv2knbfivl6faqd7 104 94115 259420 259357 2026-09-15T04:45:44Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259420 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|পোহৰ}}}} {{gap}}এতিয়াও ধৰণীৰ বুকুৰপৰা আন্ধাৰ আঁতৰা নাই। গছৰ পাতৰ আগৰ পোহৰৰ জিলিঙনি পৰিবলৈ এতিয়াও বাকী। চাৰিওফালে আন্ধাৰ। তাৰ মাজতে যেন জগতে সাৰসুৰ নোহোৱাকৈ নিজ‍ম মাৰি পৰি আছে। বতাহো বলা নাই। এটি গহীন নিস্তব্ধ ভাৱে যেন সকলোটি আবৰি থৈছে। {{gap}}অনন্ত মহাসাগৰৰ পাৰত মহাকাল নীৰৱে থিয় হৈ আছে। তেওঁৰ মুখত এটি বুজিব নোৱাৰা ভাৱ, চকুত শূণ্য উদাস দৃষ্টি। তেওঁ নিজৰ ভাৱতে নিজে ভোল গৈ আছে। মহাসাগৰৰ ঢৌৱে যে ঘনে ঘনে তেওঁৰ চৰণ ধুৱাই দিছেহি, তালৈ তেওঁৰ ভ্ৰক্ষেপেই নাই। লাহে লাহে পৃথিবীৰ বুকুত প্ৰাণৰ স্পন্দনৰ আভাস পোৱা গৈছে--প্ৰকৃতিয়ে যেন টোপনিৰ কোলাৰপৰা সাৰ পাই উঠিবলৈ যো-যা কৰিছে। মাজে মাজে অলপ অলপ জুৰ বতাহ ববলৈ ধৰিছে। এটি যেন সজাগ ভাৱে জগতৰ মাজত নতুনকৈ দেখা দিছেহি। গোটেই জগত যেন কিবা এটি নতুনৰ আশাত উদ্‌গ্ৰীব হৈ আছে। মহাসাগৰৰ পানীৰ ওপৰত নানা বৰণে আহি ধেমালি জুৰি দিছেহি পানীবোৰ একো একোবাৰ নীলা, একো একোবাৰ হালধীয়া, ৰঙা বা সেউজীয়া হৈছে। কেতিয়াবা আকৌ সকলো বৰণৰ সান-মিহলি হৈ এটা নতুন বৰণৰ সৃষ্টি কৰিছে। বতাহত পানী কঁপাৰ লগে লগে নানা বৰণৰ ঢৌবোৰো কঁপিবলৈ ধৰিছে। কেনে বিচিত্ৰ বৰণৰ সমাবেশ — সুন্দৰক আদৰিবলৈ সুন্দৰৰ যেন মধুৰ প্ৰয়াস।{{nop}}<noinclude>{{center|১২১}}</noinclude> ecjpo6i6qji5aios67dal2jllkymkh4 104 94116 259421 259358 2026-09-15T04:55:26Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259421 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> {{gap}}চাওঁতে চাওঁতে পানীৰ বুকুৰপৰা পোহৰে মূৰ দাঙি উঠি জগত খনলৈ চাই পঠিয়ালে। গোটেই জগত আনন্দত বিভোৰ হ'ল— পৃথিবী সজীব হ'ল। দশোদিশে এটা আনন্দৰ সোঁত বৈ গ'ল। গছ-লতা, পশু-পক্ষী সকলোৱে আনন্দেৰে পোহৰক আৱাহন জনালে। পৃথিবীৰ বুকুৰপৰা মধুৰ ধ্বনিৰে পোহৰৰ স্তুতি উঠিল। {{center|<poem>উদয়ং গিৰিমপেতং ভাস্কৰং ৰুক্মবৰ্ণং ::::::নিখিল ভূবননেত্ৰমজ্ঞানধ্বীন্তহৰম্। প্ৰোজ্জলজ্ঞানঘনং চৰাচৰ প্ৰাণসৰং :::::নমাম্যহং তৎ সবিভুৰ্বৰেণ্যম॥</poem>}} গম্ভীৰ সুৰেৰে মহাকালৰ মুখৰপৰা উচ্চাৰিত হ'ল “স্বস্তি”। গোটেই জগতত সেই ধ্বনি বিয়পি পৰিল। {{gap}}পোহৰে মহাকালক সেৱা জনাই মুখলৈ চাই অলপ পৰ ৰৈ কলে “ময়েই জগতৰ প্ৰাণ— সকলো ঠাইতে মোৰ চৰণৰ চাব পৰিছে। আপোনাৰ নিয়মতেই কালৰ চকৰি ঘুৰিছে, নগৰ সাগৰ হৈছে, সাগৰ নগৰ হৈছে! আপুনি আজি ইয়াত কিয়?” “প্ৰয়োজন আছে— কাৰ্য্য-কাৰণৰ সম্বন্ধ ক'ত শেষ হয়, কোনে জানে? এতিয়াও এনে ঠাই আছে, য'ত তোমাৰ চিন পৰা গৈ নাই।” “আচৰিত কথা” বুলি পোহৰে তলমুৰ কৰি ৰ'ল। “সেই কাৰণেই তোমাক লৈ যাবলৈ আহিছোঁ,—বলা।” “আপুনিয়েই সকলো” এই বুলি মহাকালৰ লগে লগে পোহৰে অ'গুৱাবলৈ ধৰিলে। {{gap}}হাবিৰ মাজেদি দুয়ো গৈ আছে — অটব্য অৰণ্য—বাট-পথ নাই,<noinclude>{{center|১২২}}</noinclude> eahvefbharhuj6eijiifx2kdrkyrsgz 104 94117 259422 259359 2026-09-15T05:03:04Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259422 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude> কিন্তু এওঁলোক আগুৱাই যোৱাৰ লগে লগে আপোনা আপুনি বাট ওলাই গৈছে। {{gap}}চাৰিওফালে পৰ্ব্বতে বেঢ়া এখন প্ৰকাণ্ড পুৰী। হাবি, বন, পৰ্ব্বতে এনেকৈ ছাটি থৈছে যে পোহৰ সোমাবলৈ সুৰুঙা এটিও নাই। সেই ৰাজ্যত আন্ধাৰৰ অসীম প্ৰতাপ-তাত পোহৰৰ নাম গোন্ধেই নাই। ৰজা, প্ৰজা সৈন্য, সামন্ত, সকলোৱেই আছে, মাথোন নাই পোহৰ। কত দিন ধৰি তাত এনে দৰে চলি গৈছে, তাক কোনোৱে কব নোৱাৰে। তাত গছ-লতা আছে, কিন্তু তাৰ পাত সেউজীয়া নহয়, কৌটিকলীয়া ক'লা। তাত নৈ আছে, কিন্তু তাৰ পানীত সোঁত নাই— বৰণো আন্ধাৰত ক'লা হৈ গৈছে। তাত চৰাই নাই, চৰাইৰ গান নাই, পখিলা নাই, ফুলো নাই। তাত অইন জন্তু আছে, সিহঁতো আন্ধাৰৰ লগতে মিহলি হৈ আছে। তাৰ মানুহবিলাক ইয়াতেই সুখী। তাত থকা বস্তুবোৰৰ বাহিৰে যে আন ক'ৰবাত কিবা আছে, তাক তেওঁলোকে নাজানেও বা জানিবলৈ ইচ্ছাও নকৰে। তেওঁলোকে ভাবে যে তেওঁলোকৰ তাত যি যি আছে, সেয়েই আচল বস্তু আৰু তেওঁলোকৰ নিয়মেই আচল নিয়ম। কোন সময়ত ক'ৰপৰা গৈ যে তেওঁলোকৰ মাজত কেনেকৈ এজন কবি সোমাল, তাক তেওঁলোকে কবই নোৱাৰে। পোনে পোনে তাৰ মানুহবোৰে তেওঁক আচহুৱা বুলি লগ-সঙ্গ দিছিল, কিন্তু লাহে লাহে তেওঁৰ লগত কথাবাৰ্ত্তাত মিল নোহোৱা দেখি তেওঁৰ লগৰপৰা তেওঁলোক আতৰি আহিল। তেওঁলোকে মানুহজনক বলিয়া বুলি ভাবি পুতৌ কৰে। কাৰণ,তেওঁ পোহৰ, সেউজীয়া গছৰ পাত, ফটিকৰ ধাৰ যেন পানী, ধুনীয়া ধুনীয়া<noinclude>{{center|১২৩}}</noinclude> 8yaafo7r8hz57wknxyttgr17so47oja 104 94118 259423 259360 2026-09-15T05:09:22Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259423 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> চৰাইৰ গান, নানা তৰহৰ সুগন্ধি ফুল আৰু নানা বৰণীয়া পখিলা, জোন, বেলি, তৰা আৰু নীল বৰণীয়া আকাশৰ কথা কয়। তেওঁৰ কথাত ৰজাই হাঁহে, প্ৰজাই হাঁহে—সকলোৱেই হাঁহে। ৰজাই কয় “তুমি এইবোৰ বলিয়ালি নকৰি আমাৰ লগতে আমাৰ দৰে থাকা, তোমাৰ মঙ্গল হব। দেশত নোহাৱা নোপজা কথাবোৰ কিয় মিছাতে ভাবি ভাবি মৰিছা?” তেওঁ কয় “মহাৰাজ, মিছা নহয়। এদিন দেখিব, মোৰ কথা ফলিয়াব। পোহৰ পৰি আপোনাৰ ৰাজ্য সুন্দৰ হৈ পৰিব। তেতিয়াহে বুজিব, মই বলিয়া নহওঁ।” {{gap}}মহাকাল আৰু পোহৰ দুয়ো আহি এই প্ৰকাণ্ড পুৰীৰ কাষ চাপিলহি, তাক দুৱাৰত ঢকিয়াবলৈ ধৰিলে। ভিতৰপৰা শব্দ হ'ল “কোনে দুৱাৰত ঢকিয়াইছে?” “আমি, দুবাৰ মেলি দিয়া।” “কোন তোমালোক?" {{gap}}"পিছত বুজিয়া - আগে দুৱাৰ মেলা।” {{gap}}"নাই, আমি দুৱাৰ মেলিব নাজানো -- আমাৰ দুৱাৰ সদায় বন্ধ। এই দুৱাৰৰ কাষতেই মোৰ বোপা, ককা ইত্যাদি সকলো পুৰুখানুক্ৰমে দুৱৰীয়ে লৈ গ'ল। ময়ো বুঢ়া হব লগীয়া হলোঁহি; ইমান দিনে কোনোৱে আমাক দুৱাৰ মেলিবলৈ কোৱা নাই বা কোনোৱে আহি আমাক দুৱাৰ মেলিবলৈ শিকোৱাও নাই। মিছাতেই দুৱাৰ নধকিয়াবা— য'ৰ মানুহ, ত’লৈ গুচি যোৱা — দুৱাৰ মেলা নহয়। {{gap}}"বেছ কথা, আমি তেন্তে দুৱাৰ ভাঙিম।” {{gap}}"অলপ ৰখা, ম‍ই ৰজাক কওঁ গৈ ৰজাই সৈন্য-সামন্ত লৈ দুৱাৰ আৰু পুৰী ৰক্ষা কৰক।”<noinclude>{{center|১২৪}}</noinclude> 6o724hrxj8mliqu9fbelhsg8awjvfxk 104 94119 259424 259362 2026-09-15T05:16:27Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259424 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{Right|{{u|কথা কৱিতা}}}}</noinclude> {{gap}}এওঁলোকে বাহিৰৰপৰা হাঁহি মাৰি কলে "বেছ কথা, ৰজাক সাজু হবলৈ কোৱাগৈ, আমিও দুৱাৰ ভাঙিবলৈ সাজু হওঁ।” {{gap}}ৰজাৰ কাষলৈ খবৰ গ'ল, ৰাজ্যত হুলস্থূল লাগিল। ভয়ত সকলো বিতত হ'ল-ল'ৰ৷ তিৰোতাবোৰে ভয়ত কান্দিবলৈ ধৰিলে। ৰজাই সৈন্য-সামন্ত লৈ দুৱাৰ আৰু পুৰী ৰক্ষা কৰিবলৈ আগ বাঢ়ি আহিল। ...সকলো বিফল হ'ল— দুৱাৰ ভাঙি পোহৰ সোমাল। কোনোৱে বাধা দিব নোৱাৰিলে। ৰজা পৰাস্ত হ'ল— চাৰিওফালে ভঙাৰ শব্দ পোৱা গ'ল—কোনোবাই যেন পৰ্ব্বত ভাঙিছে, হাবি কাটিছে। ...মহাকালৰ কাম শেষ হ'ল। আন্ধাৰ পলাল- পোহৰ সোমাল। {{gap}}ৰাজ্য চলিবলৈ ধৰিলে, — মাথোন আগৰ দৰে নহয়। গছে গছে সেউজীয়া পাতে দেখা দিলে। বুকুত ফটিকৰ ধাৰ যেন পানী লৈ নৈ সাগৰলৈ বৈ যাবলৈ ধৰিলে। নানা তৰহৰ ফুলৰ গোন্ধৰে ৰাজ্য আমোলমোল হ'ল। ফুলাম পাখিৰে নানা বৰণৰ পখিলা ফুলে ফুলে উৰি ফুলৰ জেউতি চৰালে। সকলো সুন্দৰ হ'ল। মানুহৰ মুখে মুখে আনন্দৰ হাঁহি বিৰিঙি উঠিল- ল'ৰা, বুঢ়া, তিৰোতা সকলোৰে মুখে মুখে হাঁহি। নানা তৰহৰ চৰাই আহি গছৰ ডালত পৰি কুৰুলিয়াবলৈ ধৰিলে— ৰাজ্যৰ আনন্দ চায় কোনে? চাৰিওফালে জয় জয়, ময় ময়-- সুন্দৰ ই ধৰাখনি সুখৰ আধাৰ। কবি আৰু এতিয়া বলিয়া নহয়- তেওঁ সকলোৰে মৰম আৰু চেনেহৰ পাত্ৰ - সকলোৱেই তেওঁক ভাল পায়, “তেওঁৰ লগত ফুৰে, ল'ৰা-বুঢ়৷ সকলোৱেই তেওঁ সমান লগৰীয়া। কোনোৱে তেওঁৰ লগ এৰিবলৈ নিবিচাৰে। {{gap}}ৰাতিপুৱা খাই-বৈ ল'ৰাবোৰে গৰু চৰাবলৈ লৈ যায়। সেউজীয়া<noinclude>{{center|১২৫}}</noinclude> cihqg8hya746ub06hx3ychhvgy9moxl 104 94120 259425 259363 2026-09-15T05:20:57Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259425 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Rumi Borah~aswiki" />{{u|কথা কৱিতা}}</noinclude> পথাৰত গৰু এৰি দি দুপৰীয়া গছৰ ছাঁত সিহঁতে পেঁপা বজাই বজাই গান গাই ৰং-ধেমালি কৰি থাকে। কেতিয়াবা মাজে মাজে একো ডোখৰ ক'লা ডাৱৰ আহি বেলিটো ঢাকি সিহঁতে ওপৰলৈ চাই সিহঁতৰ দেশৰ অতীতৰ দুখৰ কাহিনী কৰুণ সুৰেৰে বিনাবলৈ ধৰে। সন্ধিয়া মাৰ যোৱা বেলিৰ হেঙুলী ৰহণেৰে ঢকা পশ্চিম আকাশলৈ চাই সিহঁতে ভবিষ্যতৰ পটত নিজৰ দেশৰ উজ্জ্বল মূৰ্ত্তি কল্পনা কৰি ৰং মনেৰে গান গাই গৰু লৈ ঘৰলৈ উভতি আহে বাটেদি আহোঁতে ৰাজ্যৰ ল'ৰা বুঢ়া সকলোৱে হাঁহি হাঁহি হাত-চাপৰি মাৰি সিহঁতৰ আনন্দৰ গানত যোগ দিয়েছি।{{nop}}<noinclude>{{center|১২৬}}</noinclude> 7djhqvt2vj42n1z3314zjxilxg6odv4 0 94164 259392 259341 2026-09-14T15:57:30Z BabulB 104 259392 wikitext text/x-wiki {{header | title = কথা কৱিতা | author = যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা | year = | translator = | section = | previous = [[কথা কৱিতা/"সীমায়ো দিয়েহি ধৰা"|"সীমায়ো দিয়েহি ধৰা"]] | next = [[কথা কৱিতা/ফুল কোঁৱৰ|ফুল কোঁৱৰ]] | notes = | categories = }} <pages index="কথা কৱিতা.pdf" from=121 to=121/> icbyd817xifqo2f2c5c5tlw7eiyf7uu 0 94165 259391 259342 2026-09-14T15:57:05Z BabulB 104 BabulBয়ে পুনৰ্নিৰ্দেশ নেৰাকৈ পৃষ্ঠা [[কথা কৱিতা/ফুলকোঁৱৰ]]ৰ পৰা [[কথা কৱিতা/ফুল কোঁৱৰ]]লৈ স্থানান্তৰ কৰিলে 259342 wikitext text/x-wiki {{header | title = কথা কৱিতা | author = যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা | year = | translator = | section = | previous = [[কথা কৱিতা/সৰগৰদান|সৰগৰদান]] | next = [[কথা কৱিতা/পখিলা|পখিলা]] | notes = | categories = }} <pages index="কথা কৱিতা.pdf" from=122 to=123/> 372hezkv1z544ih57gh5rcjo7vljhc2 0 94166 259393 259344 2026-09-14T15:57:49Z BabulB 104 259393 wikitext text/x-wiki {{header | title = কথা কৱিতা | author = যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা | year = | translator = | section = | previous = [[কথা কৱিতা/ফুল কোঁৱৰ|ফুল কোঁৱৰ]] | next = [[কথা কৱিতা/কেতেকী|কেতেকী]] | notes = | categories = }} <pages index="কথা কৱিতা.pdf" from=124 to=126/> bi1i63ia8disv21geophie0s8hnt0tr 3 94169 259403 2026-09-14T22:12:18Z Mfield 4451 পৃষ্ঠা [[সদস্য বাৰ্তা:Wheatley2]]ৰ পৰা [[সদস্য বাৰ্তা:Madéquis]]লৈ Mfieldয়ে স্থানান্তৰ কৰিলে: Automatically moved page while renaming the user "[[Special:CentralAuth/Wheatley2|Wheatley2]]" to "[[Special:CentralAuth/Madéquis|Madéquis]]" 259403 wikitext text/x-wiki #REDIRECT [[সদস্য বাৰ্তা:Madéquis]] c5c675kvhfgqzuo2ohbpu58ese3329z