ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.20 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 106 65731 259613 259470 2026-09-18T14:31:21Z BabulB 104 259613 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=মিত্ৰ-লাভ |Language=as |Volume= |Edition= |Author=মহেশ্বৰ বৰুৱা |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=আসাম ষ্টোৰ |Address= |Year= |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=V |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2="প্ৰকাশন" 3="পাতনি" 4="পাতনি" 5to6="মতামত" 7="1" 19="14" 71to72="—" 73="66" 91to92="—" 93="84" 106="বিজ্ঞাপন"/> |Volumes= |Remarks= |Notes=প্ৰকাশৰ সঠিক বৰ্ষ জনা নগ'ল। মাজৰ দুই পৃষ্ঠা নাই। |Width= |Css= |Header= |Footer= }} j9nib8atsoti242kmkyf4t43jbfy2li 104 85994 259616 235684 2026-09-18T16:01:50Z BabulB 104 259616 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|[ ১২ ]}}</noinclude>{{gap}}এই বোৰ কথা চাই মই বুজিলোঁ আপুনিয়েইহে মোৰ। এই লৰা কেইটাক জ্ঞান বোধ দিব পাৰিব।” ইয়াকে কৈ ৰজাই বিষ্ণু শৰ্ম্মা পণ্ডিতক বহুমান সৎকাৰ কৰি লৰা কেইটা আনি গতাই দিলে । {{center|ইতি প্রস্তাবিকা ।}} {{Dhr|1em}} {{Rule|4em}} {{Dhr|1em}}<noinclude></noinclude> pdd85o1rb7y2qoebahfqf8dbhopztya 259630 259616 2026-09-19T04:34:32Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259630 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ১২ ]}}</noinclude>{{gap}}এই বোৰ কথা চাই মই বুজিলোঁ আপুনিয়েইহে মোৰ এই লৰা কেইটাক জ্ঞান বোধ দিব পাৰিব।” ইয়াকে কৈ ৰজাই বিষ্ণু শৰ্ম্মা পণ্ডিতক বহুমান সৎকাৰ কৰি লৰা কেইটা আনি গতাই দিলে । {{center|ইতি প্রস্তাবিকা ।}} {{Dhr|1em}} {{Rule|4em}} {{Dhr|1em}}<noinclude></noinclude> 20sefwg7m7ersdml4dtrekd4vl5s2zh 104 85995 259598 259591 2026-09-18T12:06:42Z BabulB 104 259598 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" />{{center|[ ১৪ ]}}</noinclude>পোহৰ হৈ আহিছে আৰু বগী কুমুদীৰ বুকৰ বান্ধই চন্দ্ৰ দেৱতাই অস্তগিৰিৰ টিঙ্গত পোনেই কাতি হবলৈ ধৰিছে মাথোন, এনেতে পাখি-লাহী নামেৰে কাউৰী এটাই সাৰ পাই দ্বিতীয় যমকাল সদৃশ চৰাই-মৰীয়া এটাক সেই ফাললৈ অহা [[File:মিত্ৰ-লাভ (page 19 crop).jpg|center|400px]] দেখি ভাবিলে,—“পুৱাই আজি মোৰ অমঙ্গল মিলিল ; দিনটোলৈ আৰু বা কি অপায় অমঙ্গল আগত আছে তাকেহে জানিব পৰা নাই”। এই কথা ভাবি কাউৰীয়ে বৰ ব্যাকুল হৈ চৰাই-মৰীয়া-<noinclude></noinclude> o1lsibgq2tit9vmy5l2dkre03a9ider 104 85996 259638 235679 2026-09-19T04:53:24Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259638 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|( ১৫ )}}</noinclude>টোৰ পাচে পাচে যাবলৈ ধৰিলে। বাটত যাঁওতে তাৰ মনত এই কথাটো খেলাইছিল, — {{Block center|<poem>“বিপদৰ আছে ঠাই হেজাৰে হেজাৰে, মূৰুখ পিছলে তাত পণ্ডিতেহে সাৰে।৫১</poem>}} {{gap}}ইয়াৰ বাহিৰে ও সংসাৰী মানুহৰ এই এটা কৰিব লগীয়া কাম আছে,— {{Block center|<poem>মৰণ, বিঘিনি, শোক কিবা ঘটে আজি, পুৱা উঠি সাৰ পাই নিতেলব বুজি”। ৫২।</poem>}} {{gap}}সেই চৰাই-মৰীয়া টোৱে অলপদূৰ গৈ এখন জাল পাতিলে। জালৰ চাৰিও ফালে চাউলৰ খুদ কিছুমান ছটিয়াই দি আঁৰত গৈ সি লুকাই থাকিল। অলপ পৰৰ পাচত ফুল-কোঁৱৰ নামেৰে কপৌৰ ৰজা এজন জাকে সৈতে সেই ফালে উৰি আহিল। ছটিয়াই থোৱা খুদবোৰ দেখি কপৌ চৰাইবোৰৰ খাবৰ মন গল। তেতিয়া ৰজাই সুধিলে, – “এই নিজান হাবিত আহি চাউলৰ খুদবোৰ কেনেকৈ পৰিল? ইয়াৰ এটা নিৰ্ণয় পৰি কৰিব লগীয়া হল, ম‍ই কিন্তু ভাল দেখা নাই। খুদৰ লোভত আমাৰো এই গতি হয় বুলিহে ভয় হৈছে;— {{Block center|<poem>সোণৰ কঙ্কণ দেখি বাঘৰ হাতত, নামিল পথুক আহি মহা পলসত; পাচে বাঘে চল কৰি চাপি আহি কাষ, অনায়াসে পথুকক কৰিলে বিনাশ”। ৫৩।</poem>}} {{gap}}কপৌবোৰে সুধিলে,— “কেনে কৈ”? কোঁৱৰে কলে, —<noinclude></noinclude> 7vy0qaber11nlidjrffcks3h0prwlsl 104 85997 259639 235681 2026-09-19T04:57:46Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259639 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|( ১৬ )}}</noinclude>{{center|{{Xx-larger|বুঢ়া বাঘ আৰু বাটৰুৱাৰ কথা।}}}} {{center|॥১॥}} {{gap}}এসময়ত মই দক্ষিণ-পৰীয়া হাবিত খুটি খাই ফুৰোঁতে এটা বুঢ়া বাঘ লগ পাইছিলোঁ। সি গা ধুই হাতত কুশবন কেইডালমান লৈ বিল এখনৰ পাৰত বহি আছিল। হে-ৰা বাটৰুৱা সকল! মই দান দিওঁ; মোৰ হাতৰ এই সোণৰ কঙ্কণ ডাল লৈ যোঁৱা হঁক”! এই বুলি সি যাকে তাকে ৰিঙ্গিয়াই মাতি আছিল। এনেতে সেই ফালে দি এটা বাটৰুৱা মানুহ আহিল। সি সোণৰ লোভ সামৰিব নোৱাৰি ভাবিলে, – “যাৰ ভাগ্য বৰ ভাল সিয়েহে এনে বস্তু পায়; কিন্তু যি স্থলত প্ৰাণৰ আশঙ্কা আছে, তেনেস্থলত হেঁপাহ কৰা যুগুত নহয়। কিয়নো,— {{Block center|<poem>অনিষ্টত ইষ্ট লাভ গতি নহয় ভাল, বিহ-ঢলা অমৃতেও মাতি আনে কাল। ৫৪। </poem>}} {{gap}}কিন্তু ধন ঘটিবলৈ গলে সকলো ঠাইতে বিপদৰ আশঙ্কা আছে। পূৰ্ব্বেও এই কথা কোৱা আছে; {{Block center|<poem>সঙ্কটৰ মাজে পায় সকলো সম্পদ সুখ লাভ হয় যদি এৰাই সঙ্কট। ৫৫।</poem>}} {{gap}}বাৰু, হওক; তেনে এই কথাৰ প্ৰমাণকেই চোৱা যাওক।” এই বুলি সি বাঘক ৰিঙ্গিয়াই সুধিলে;—“তোমাৰ কঙ্কণ ডাল ক’ত থৈছা?” তেতিয়া বাঘে তাৰ হাঁতোৰাটো দাঙ্গি দি দেখুৱাই কলে;—এইয়া, চোৱা”। তাকে চাই বাটৰুৱা মানুহ<noinclude></noinclude> 2lav398xga81xoqmz3uatudptylcjd1 104 85998 259640 235683 2026-09-19T05:01:17Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259640 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[১৭]}}</noinclude>টোৱে আকৌ সুধিলে, “তুমি বৰ ঘৈয়াল; তোমাৰ নিচিনা ঘৈয়াল জন্তুক কেনেকৈ বিশ্বাস কৰিব পাৰি?” তেতিয়া বাঘে কলে,—“জানিছা বাটৰুৱা! মই তোমাক কঁও; শুনা! ডেকা কালত মই বৰ অঘাইত ঘৈয়াল আছিলোঁ, হয়, আৰু ভালেমান গৰু মানুহো মাৰি খাইছিলোঁ। সেই বোৰ মহা পাপৰ দোষত মোৰ লৰা তিৰোতা সকলো বোৰ মাৰি উচন হল, আৰু মই নিৰ্বংশ হলোঁ। তাৰ পাচত এজন মহন্তই পাই মোক দান ধৰ্ম্ম কৰিবলৈ উপদেশ দিলে। এতিয়া মই সেই মহন্তৰ উপদেশ পালি নিতৌ গা ধুই দান দক্ষিণা কৰোঁ। তদুপৰি ম‍ই এতিয়া বুঢ়া হলো; মোৰ দাঁত নখ সকলোবোৰ উৱলি গল। মোৰ বিশ্বাস পাবলৈ আৰু এতিয়া তোমাক কি লাগে? কিয়নো;— {{Block center|<poem>আঁঠ বৰ্গ ধৰ্ম্ম পথ; তাৰ চাৰি এই;— দান, ত্যাগ, পাঠ তপে—মদ ওপজায়; সত্য, ধৃতি, ক্ষমা আৰু নিৰ্লোভ অন্তৰ, এই চাৰি বৰ্গ থাকে গাত মহন্তৰ। ৫৬।</poem>}} {{gap}}এতিয়া মোৰ সমূলি লোভ নাই; সেই নিমিত্তেহে মোৰ হাতত থকা কঙ্কণ ডালকো সোলোকাই যাকে তাকে যাচি দান দিবলৈ মন কৰিব পাৰিছোঁ! তথাপি “বাঘে মানুহ খায়” এই দুৰ্ণাম ৰটিবলৈ কেৱে এৰা নাই। কিয়নো,— {{Block center|<poem>চলাচল বাট যিটো আছে পূৰ্ব্বাপৰ, ভাল বেয়া কেৱে তাৰ নকৰে বিচাৰ;</poem>}}<noinclude></noinclude> ppdlkn6qxtxk1ebgk1avxfldtlkp0sw 104 85999 259633 235691 2026-09-19T04:41:45Z BabulB 104 259633 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|[১৮]}}</noinclude>{{Block center|<poem>বিপ্ৰ গো-বধী আৰু কুটনী তিৰোতাই, কলে ও ধৰ্ম-কথা কোনে পতিয়াই? ৫৭।</poem>}} {{gap}}মই ধৰ্ম্ম শাস্ত্ৰও পঢ়িছোঁ; তাৰো কথা কঁও, শুনা!— {{Block center|<poem>উখৰ৷ মাটিৰ তৃপ্তি যেনে বৰষুণ, ক্ষুধিতৰো তেনে অন্ন তৃপ্তিৰ কাৰণ; দৰিদ্ৰক দিলে দান, হে পাণ্ডু নন্দন! বহু ফল আছে আৰু পুণ্য অগণন। ৫৮। আপোনাৰ প্ৰাণ যেনে হয় মৰমৰ, পৰকো তত্তুল্য ভাব কৰে সাধু নৰ। ৫৯। কাক দিব লাগে দান কাকে বা নিদিবা, কাৰ প্ৰতি ভাল কথা, কাক বেয়া কৰা; কাক দিবা সুখ আৰু কাকে বা বেজাৰ, আত্মতুল্য ৰূপে তাৰ কৰিবা বিচাৰ। ৬০। পৰদাৰ দেখি যাৰ হয় মাতৃজ্ঞান, পৰৰ ধনকো দেখে ধূলিৰ সমান; আপোনাৰ তুল্য ভাবে সকলো সংসাৰ, প্ৰকৃত পণ্ডিত তেঁও সকলোৰে সাৰ। ৬১।</poem>}} {{gap}}তুমি নিচেই নিঠৰু; সেই নিমিত্তেহে মই তোমাক দান দিবলৈ ইমান প্ৰবন্ধ কৰিছোঁ। শাস্ত্ৰতো এই কথাইহে আছে,—<noinclude></noinclude> ir68j7xm9ik1uud1fj2sntulszuq0f9 259641 259633 2026-09-19T05:04:29Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259641 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[১৮]}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>বিপ্ৰ গো-বধী আৰু কুটনী তিৰোতাই, কলে ও ধৰম-কথা কোনে পতিয়াই? ৫৭।</poem>}} {{gap}}মই ধৰ্ম্ম শাস্ত্ৰও পঢ়িছোঁ; তাৰো কথা কঁও, শুনা!— {{Block center|<poem>উখৰ৷ মাটিৰ তৃপ্তি যেনে বৰষুণ, ক্ষুধিতৰো তেনে অন্ন তৃপ্তিৰ কাৰণ; দৰিদ্ৰক দিলে দান, হে পাণ্ডু নন্দন! বহু ফল আছে আৰু পুণ্য অগণন। ৫৮। আপোনাৰ প্ৰাণ যেনে হয় মৰমৰ, পৰকো তত্তুল্য ভাব কৰে সাধু নৰ। ৫৯। কাক দিব লাগে দান কাকে বা নিদিবা, কাৰ প্ৰতি ভাল কথা, কাক বেয়া কৰা; কাক দিবা সুখ আৰু কাকে বা বেজাৰ, আত্মতুল্য ৰূপে তাৰ কৰিবা বিচাৰ। ৬০। পৰদাৰ দেখি যাৰ হয় মাতৃজ্ঞান, পৰৰ ধনকো দেখে ধূলিৰ সমান; আপোনাৰ তুল্য ভাবে সকলো সংসাৰ, প্ৰকৃত পণ্ডিত তেঁও সকলোৰে সাৰ। ৬১।</poem>}} {{gap}}তুমি নিচেই নিঠৰু; সেই নিমিত্তেহে মই তোমাক দান দিবলৈ ইমান প্ৰবন্ধ কৰিছোঁ। শাস্ত্ৰতো এই কথাইহে আছে,—<noinclude></noinclude> hk515tiyyds4gpwn60rnynqonvrlow1 104 86000 259642 235692 2026-09-19T05:07:37Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259642 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ১৯ ]}}</noinclude>{{Block center|<poem>দুখী চাই দিবা দান কুন্তিৰ নন্দন! নিদিবা ধনীক তুমি কেতিয়াও ধন; ঔষৰ ৰোগীক দিলে বিঘিনি গুচায়, অৰোগত দিলে তাৰ সুফল নেপায়।</poem>}} {{gap}}তদুপৰি,— {{Block center|<poem>স্বাৰ্থৰ নেৰাখি ভাব মন শুধু কৰি, দেশ কাল পাত্ৰ চাই সাধ্য অনুসৰি, যিটো দান কৰা যায় কৰ্ত্তব্য বোধত, তাকেহে সাত্বিক দান বুলিছে শাস্ত্ৰত। ৬৩</poem>}} {{gap}}এতেকে তুমি এই বিলত গা ধুই আহি এই কঙ্কণ ডালি লোঁৱা।” {{gap}}তাৰ পাচত বাঘৰ কথাত বিশ্বাস কৰি সেই বাটৰুৱা মানুহটোৱে গা ধুবলৈ যেই বিলত নামিল ঠাইতে সি মহা পঙ্কত পৰি উঠিব নোৱৰা হ’ল। বাঘে তাক বোকাত সোমাই লাগি ধৰা দেখি কলে, – “হায়! হায়! দেহি বৰ বোকাত সোমাল৷! বাৰু, ৰোৱাঁ; মই তোমাকে তুলি আনো।” এই কথা কৈ বাঘে বাটৰুৱাটোক ধৰিবলৈ লাহে লাহে আগ বাঢ়ি আহিল। তেতিয়া সি এই বোৰ কথা ভাবি মনত দুখ কৰিছিল;— {{Block center|<poem>ঘৈয়ালৰ বেদ পাঠ নহয় কাৰণ, ধৰ্ম্মশাস্ত্ৰ জ্ঞানে তাৰ নোলটায় মন;</poem>}}<noinclude></noinclude> dylbno49u3u27e0o4zvcmnwhzth5x8s 104 86001 259643 235694 2026-09-19T05:10:47Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259643 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ২০ ]}}</noinclude>{{Block center|<poem>স্বভাবেই আদিগুৰি সকলো বস্তুৰ, গৰুৰো গাখীৰ কৰে স্বভাবে মধুৰ।৬৪</poem>}} {{gap}}আৰু চোৱাঁ,— {{Block center|<poem>নোৱাৰে বান্ধিব যেয়ে মনক দমাই, সৰ্ব্ব কাৰ্য্য হয় তাৰ হস্তী-স্নান প্ৰায়; এলাগী তিৰীৰ গাত যেনে অলঙ্কাৰ, অনুষ্ঠান হীন জ্ঞান তাৰ তেনে ভাৰ।<ref>(ক)হাতীয়ে গা ধুই উঠি ততালিকে ধূলি মাটি ছটিয়াই লয়; তাৰ কোনো পুণ্য কৰ্ম্মৰ অনুষ্ঠান নাই; সেই দৰে যি মানুহে মনক দমাই ৰাখিব নোৱাৰে সি জ্ঞানৰ উপদেশ পালেও পাপত লিপ্ত হয়। এলাগী তিৰোতায়ে৷ অলঙ্কাৰ পিন্ধি কেবল শৰীৰৰ ভাৰ বঢ়ায়, সেই দৰে সদনুষ্ঠান হীন মানুহৰো জ্ঞান থকাৰ পৰা একো সুফল নহয়, কেবল তাৰ গাৰ এটা ভাৰ হে হয়।</ref> ৬৫</poem>}} {{gap}}মই এই মাৰাত্মক জন্তুটোক বিশ্বাস কৰি ভাল কাম নকৰিলোঁ। কিয়নো, {{Block center|<poem>শিঙ্গাল, নখাল, তিৰী, নই, অস্ত্ৰ ধাৰী, ই সবৰ আশ কেৱে নেপায় বিচাৰি; ৰজাৰ বিষয়া কাৰো নে থাকে বশত, বিশ্বাসৰ পাত্ৰ তাক ভবা অযুগুত। ৬৬</poem>}} {{gap}}আৰু,— {{Block center|<poem>চাই চিতি লব লাগে কাৰ কি স্বভাৱ স্বভাৱেই সকলোকে কৰে পৰাভব;</poem>}}<noinclude></noinclude> 9q33v15lrkyotxrrv5x83whs2ja099i 104 86002 259645 259592 2026-09-19T05:26:39Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259645 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ২১ ]}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>স্বভাৱ মূৰত থাকে সকলোকে চেৰি, সেই হেতু চাব লাগে স্বভাৱ বিচাৰি ।৬৭</poem>}} [[File:মিত্ৰ-লাভ (page 26 crop).jpg|center|400px]] {{gap}}আৰু এই এটাও কথাও আছে,— {{Block center|<poem>বিমানত ফুৰে বিধু তৰা-জাক লই, সহস্ৰ কিৰণ মেলি ধৰ পোহৰাই ; তথাপি ৰাহুৱে ধৰি কৰেহি গ্ৰহণ, নোৱাৰে এৰাব কেও বিধিৰ লিখন। ৬৮</poem>}} {{gap}}এই প্ৰকাৰে ভাবি চিন্তি থাকোতেই বাঘে আহি বাটৰুৱাটোক ধৰি মাৰি খালে। এই কাৰণতহে মই কৈছিলোঁ যে, কঙ্কণৰ লোভত মৰা বাটৰুৱাটোৰ নিচিনা আমাৰো বা গতি হয়।<noinclude></noinclude> 6913fe7khy9j3tagg11paeqh3uwibt8 104 86003 259646 235689 2026-09-19T05:30:46Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259646 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ২২ ]}} {{Block center/s}}</noinclude>এতেকে, ভাবি চিন্তি নোচোৱাকৈ কোনো কাম কৰা ভাল নহয়। কিয়নো,— {{Block center|<poem>জীন যোৱা ভাত পুত্ৰ হয় গুণী, বশৱতী ভাৰ্য্যা, ৰজাত খাটনি; গুণি ভাবি কৰা বচন, কৰম, থাকে দীৰ্ঘকাল নকৰি বিষম। ৬৯</poem>}} {{gap}}এই কথা শুনি জাকৰ মাজৰ কপৌ এটাই একেচাবেই উঠি ডাংকোপ মাৰি কলে,—“এই! এই বোৰ কি কথা কৈছা? থৈ দিয়া! কিয়নো,— {{Block center|<poem>“সকলো কাৰ্য্যত লবা বুঢ়াৰ বচন ভোজন কালত মাত্ৰ কৰিবা বৰ্জ্জন।৭०</poem>}} {{gap}}আৰু এটা কাৰণো এই, ― {{Block center|<poem>ভাত পানী সকলোতে শঙ্কা আছে ভৰি, অভিলাষ কৰা কত? জীয়া কেনে কৰি? ৭১</poem>}} {{gap}}পূৰ্ব্বৰ এই এটা কথাও আছে,— {{Block center|<poem>অসন্তোষীয়া, হিংম্বুক, শশঙ্ক অন্তৰ, খঙ্গিয়াল হয় কিবা দয়ালু বিস্তৰ; পৰৰ মূৰত খায় যি থাকে সদায়, এই ছয় জনে সুখ কদাপি নেপায়।”৭২</poem>}}<noinclude></noinclude> j8xlsaaw6xsxsqo10kxpbe0u9vx7wdc 104 86004 259647 235739 2026-09-19T05:44:33Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259647 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ২৩ ]}}</noinclude>{{gap}}সেই কপৌটোৰ এই বোৰ কথা শুনি গোটেই জাক চৰাই তললৈ নামি আহি মাটিত পৰিল। কিয়নো,— {{Block center|<poem>বহু শাস্ত্ৰ পঢ়ি হয় পণ্ডিত দুৰ্জ্জয়, ভেদি ভাঙ্গি দিব পাৰে পৰৰ সংশয়; তথাপি যেতিয়া তেঁও পৰেহি লোভত। নোৱাৰি সাৰিব নিজে মৰে নিকাৰত। ৭৩</poem>}} {{gap}}আৰু চোৱা,— {{Block center|<poem>লোভত ওপজে ক্ৰোধ, লোভতেই কাম, লোভতেই মোহ, পাপ, মৃত্যু পৰিণাম।৭৪ সোণৰ হৰিণা ক’তো জগতত নাই। তেও ৰামে খেদি তাক বনত সোমায় বিপদৰ কালে যাক ধৰেহি মেৰাই, সুবুদ্ধি হলেও তাৰ বুদ্ধি হৰি যায়।৭৫</poem>}} {{gap}}তাৰ পাচত যেতিয়া এটাইবোৰ কপৌ জালত বান্ধ খাই পৰিল, তেতিয়া সিহঁতে যাৰ কথা শুনি নামি আহিছিল, সকলোৱেই সেই কপৌটোক গৰিহনা দিবলৈ ধৰিলে। কিয়নো,— {{Block center|<poem>জাকৰ আগত যোৱা নহয় বিহিত, সমফল সকলোৰে কাৰ্য্যৰ সিদ্ধিত; কাৰ্য্যত বিঘিনি যদি কিবা ৰূপে হয়, আগোৱাল জনে তাত গৰিহণা পায়।৭৬</poem>}}<noinclude></noinclude> 8anpoo9dwvrmbyypukect5gadfbzaqv 104 86005 259648 235854 2026-09-19T05:52:02Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259648 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ২৪ ]}}</noinclude>{{gap}}আৰু এই এটাও কথা আছে,— {{Block center|<poem>বিপদৰ পথ হয় ইন্দ্ৰিয় সেবন, সম্পদৰ পথ হয় ইন্দ্ৰিয় দমন; সম্পদ বিপদ পথ আছে নিত্য কাল, গতি কৰা সেই পথে যাক পোৱা ভাল।৭৭</poem>}} {{gap}}এটাইবোৰ চৰাইয়ে সেই কপৌটোক গৰিহণা দিয়া দেখি ফুলকোঁৱৰে কলে;—“এঁওৰ দোষ নাই; তোমালোকে এঁওক নুদুষিবা। কিয়নো,— {{Block center|<poem>আপদৰ কাল পায়, হিতেও অহিতে যায়, {{gap}}চোৱাঁ এই দৃষ্টান্তৰ স্থল; নিজ মাতৃৰ জাং দুটি বান্ধোনৰ হয় খুটি {{gap}}গাই হয় থিতাতে অচল।(খ)৭৮<ref>গাখীৰ খীৰাবৰ সময়ত কোনো কোনে৷ দেশৰ মানুহে খীৰতী গাইৰ ঠেঙত পোৱালি বান্ধি লয়; এতেকে মাকৰ শৰীৰেও পোৱালিৰ অহিত কৰে।</ref> </poem>}} {{gap}}আৰু চোৱা,— {{Block center|<poem>বিপদৰ পৰা যেয়ে আনে সৰুৱাই, সি জন পৰম বন্ধু তোমাৰ সহায়; আৰু যি কথাৰ মাত্ৰ কৰে চতুৰালি, বুজিবা নিশ্চয় তাৰ মিছা মিতিৰালি।৭৯</poem>}}<noinclude></noinclude> pld5rl0yt9l32w00we2jpyw7wk3fa0s 104 86006 259649 235856 2026-09-19T05:55:21Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259649 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ২৫ ]}}</noinclude>{{gap}}ইয়াৰ বাহিৰেও বিপদৰ কালত থৰ-যুগুতি এৰা কেৱল ভয়াতুৰ পুৰুষৰ হে চিন। এই নিমিত্তে, কেনেকৈ এতিয়া বিপদৰ পৰা সাৰিব পৰা হয়, ধৈৰ্য্য ধৰি তাৰ এটা দিহা কৰিব লাগে। কিয়নো;— {{Block center|<poem>বিপদত ধীৰ ভাব, ক্ষমা সম্পদত, সভাত কথাৰ পটু, সাহসী ৰণত; যশস্যাত অভিলাষ, হেঁপাহ শাস্ত্ৰত, এই বোৰ গুণ থাকে মাত্ৰ মহন্তত। ৮০ সম্পদ বা বিপদতো যি থাকে নিৰ্বিকাৰ। সমুখ সমৰতো যি নিৰ্ভয় অন্তৰ! এনে জন গুণৱন্ত পুত্ৰ জগতত। ওপজে নিচেই কম মাতৃৰ গৰ্ভত॥৮১</poem>}} {{gap}}আৰু এটা কথাও মন কৰি চোৱাঁ;— {{Block center|<poem>এলাহ, টোপনি, ভয়, কামত গহৰি, খঙ্গাল স্বভাব আৰু তন্দ্ৰা সুখ কৰী; এই ছয় দোষ তেঁও কৰিব বৰ্জ্জন, যাৰ আছে সংসাৰত উন্নতিৰ মন।৮২</poem>}} {{gap}}এতিয়া আমি ইয়াকে কৰোঁহক, আহা। আমি সকলোৱেই একে কথীয়া হৈ এই জালখন উৰাই লৈ যাঁও। কিয়নো;— {{Block center|<poem>দুৰ্ব্বলেও সাধে কাম জাক-জুম পাতি, পকালে তৃণেও বান্ধে বৰ বৰ হাতী।৮৩</poem>}}<noinclude></noinclude> cx0hh5mc1bwpygznk45hx45xfhcpmyf 104 86007 259650 259596 2026-09-19T05:59:36Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259650 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ২৬ ]}}</noinclude>{{Block center|<poem>দোষ নাই, সৰু হক আপোনাৰ জাতি, তথাপি নেৰিবা তাক থাকা জুম পাতি; চাউলৰ লগ এৰি তুঁহ যদি যায়, নগজে চাউলো আৰু তুঁহো নিশিপায়।৮৪</poem>}} [[File:মিত্ৰ-লাভ (page 31 crop).jpg|center|350px]] {{gap}}ইয়াকে আলচি এটাইবোৰ চৰায়ে একে গোট হৈ জালখন লৈ উৰি গল। পাচত দূৰৈৰ পৰা চৰাই—মৰীয়াটোৱে সেই<noinclude></noinclude> dt1y04e3mkq9nl51jcifadtezsa2t8o 104 86008 259651 235879 2026-09-19T06:03:23Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259651 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ২৭ ]}}</noinclude>চৰাইবোৰক জাল-খন উৰুৱাই নিয়া দেখি সিও সিহঁতৰ পাচে পাচে এই কথা ভাবি খেদি গৈ আছিল;- {{Block center|<poem>মিলি-জুলি কপৌ-টিলা জাল নিয়ে হৰি, পৰক মাটিত আহি কলৈ যাব সাৰি? ৮৫</poem>}} {{gap}}সেই চৰাইবোৰ গৈ যেতিয়া চকুৰ আঁৰ হল, তেতিয়া চৰাই-মৰীয়াটোৱে তাঁহাতক খেদিবলৈ ক্ষান্ত পালে। ব্যাধক ৰোৱা দেখি কপৌবোৰে ফুল কোঁৱৰক শুধিলে,— “এতিয়া আমি কি কৰোঁহক?” {{gap}}ফুল কোঁৱৰে কলে;— {{Block center|<poem>“পিতৃ, মাতৃ আৰু বন্ধু, এই তিনি জনে, স্বভাবতে কৰে হিত কায় বাক্য মনে; ই সকলৰ বাজে আছে আপ্ৰনী যিমান, কোনে কাৰ স্বাৰ্থ এৰি দিয়ে হিত জ্ঞান?৮৬</poem>}} এই কাৰণে এতিয়া আমি বৰ-পাখৰী হাবিলৈ যাঁও হঁক বলা। সেই হাবিত গৰলী নৈৰ পাৰত পতাল পুৰীয়া কোঁৱৰ নামেৰে এজন শলিয়াৰ ৰজা আছে; তেঁৱেইহে আমাৰ এই বান্ধ কুটি মোকলাই দিব পাৰিব।” এই কথা শুনি চৰাইবোৰে উৰি গৈ পতাল-পুৰীয়াৰ গাঁতৰ মুখত পৰিল। {{gap}}সদাই অনিষ্ট আশঙ্কা কৰি পতাল-পুৰীয়াই তাৰ গাঁতৰ চাৰিও ফালে এশখন মান দুৱাৰ কৰি তাতে সি সোমাই থাকে। যেতিয়া পতাল-পুৰীয়াই চৰাইবোৰৰ পাখিৰ শব্দ শুনিলে সি তেতিয়া চক খাই নিটাল মাৰি ৰৈ আছিল। তেনেতে ফুল-<noinclude></noinclude> lsq8bq0731wtkzh4pl2adykzt80zapi 104 86009 259652 235882 2026-09-19T06:08:06Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259652 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ২৮ ]}}</noinclude>কোঁৱৰে মাত লগালে,—“সখি পতাল-পুৰীয়া! আমাক মাত নিদিয়া কিয়?” পতাল পুৰীয়াই ফুল-কোঁৱৰৰ মাত বুজি পাই বৰ সন্ত্ৰমেৰে ওলাই আহি কলে, – “আহা! আজি মোৰ কি পুণ্য! মোৰ সখি ফুল-কোঁৱৰ আহিল! {{Block center|<poem>আলাপ, সম্ভাষা, স্থিতি মিত্ৰ সৈতে যাৰ, তাত কৰি পুণ্য আছে সংসাৰত কাৰ?”৮৭</poem>}} {{gap}}পতাল-পুৰীয়াই চৰাইবোৰক জুটিত লাগি অহা দেখি বিস্ময় হৈ কিছুপৰ তলকা মাৰি থাকি সুধিলে,—“সখি! এই বোৰ কি?” ফুল-কোঁৱৰে কলে,— “সখি! পুৰ্ব্বৰ জন্মত আমি ইয়াকেইহে সাধি আহিছিলোঁ। কিয়নো;— যি কাৰণে, যি প্ৰকাৰে, {{SIC|য|যত}} উপায়ে, য'ত, {{Block center|<poem>যি পাপ পুণ্য কৰে যিমান যি খেনত; সেই খেন, কাৰণ, প্ৰকাৰ, ঠাই চাই, সেই পাপ পুণ্য ফল দিয়ে বিধতাই। ৮৮ ৰোগ, শোক, পৰিতাপ, কটা মৰা আদি, তাকে মাত্ৰ পায় লোকে যেনে আহে সাধি।”৮৯</poem>}} {{gap}}এই কথা শুনি শলিয়া ৰজাই লৰা লৰিকৈ ফুল-কোঁৱৰৰ ফান্দ কুটিবলৈ আগ বাঢ়ি আহিল। তেতিয়া ফুল-কোঁৱৰে শলিয়াক হাক দি কলে,— “নহয়, নহয়, সখি! এনে কাম নকৰিবা। প্ৰথমে তুমি মোৰ এই আশ্ৰিত চৰাই বোৰৰ জাল কুটি দিয়া; পাচত মোৰ ছিঙ্গিবা।” শলিয়াই কলে;—“মোৰ শক্তি নিচেই অলপ, দাঁতো কোমল; এটাইবোৰ চৰাইৰ ফান্দ<noinclude></noinclude> 6dbhhqibzcspgdcv6ko86mg1sg16wq4 104 86010 259653 235886 2026-09-19T06:11:55Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259653 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ২৯ ]}}</noinclude>কুটিব পৰা মোৰ শক্তি কত হব? যেতিয়ালৈকে মোৰ দাঁত ভাগি নপৰে তেতিয়ালৈকে তোমাৰ ফান্দকেই কুটি থাকোঁ। শক্তিৰে যিমান পাৰোঁ পাচত ইবোৰ চৰাইৰ জাল কুটিম।” কপৌৰ ৰজাই কলে,—“যথাৰ্থ কৈছা, ভাল; তেন্তে তাকেই কৰা। তথাপি শক্তিয়ে আঁটে মানে এই চৰাই বোৰৰ বান্ধ কূটি দিবা।” শলিয়া ৰজাই কলে, – “নিজে নতৰি পৰক তৰোৱাটো নীতিজ্ঞ পণ্ডিত সকলৰ মত নহয়। কিয়নো;— {{Block center|<poem>আপদৰ অৰ্থে ধন কৰিব সঞ্চয়, ভাৰ্য্যাৰ কাৰণে তাৰ ভগন যুৱায়; ধন ভাৰ্য্যা সকলোকে কৰিব বৰ্জ্জন, আত্ম ৰক্ষা হেতু যদি হয় প্ৰয়োজন।</poem>}} {{gap}}আৰু,— {{Block center|<poem>ধৰ্ম্মাৰ্থ কাম মোক্ষৰ জীৱনেই গুৰি, জীৱন হেৰালে হয় সকলো আজৰি।” ৯১</poem>}} {{gap}}ফুল-কোঁৱৰে কলে;– “হয়, সখি! নীতি শাস্ত্ৰতো ঠিক সেই কথাই আছে; তথাপি এই চৰাইবোৰে সৰ্ব্বপ্ৰকাৰে মোক আশ্ৰয় কৰে, সেই দেখি সিহঁতৰ দুখ দেখিলে মই কোনোমতে সহিব নোৱাৰোঁ। সেই দেখিহে মই তেনে কথা কৈছোঁ। কিয়নো,— {{Block center|<poem>খন্তেকীয়া ধন প্ৰাণ, জ্ঞানী জনে কৰে দান, {{gap}}সিদ্ধি যদি হয় কিবা পৰ উপকাৰ</poem>}}<noinclude></noinclude> qfo7hsmbh48bazx03km3437rmpk98kh 104 86011 259654 235887 2026-09-19T06:15:03Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 259654 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ৩০ ]}}</noinclude>{{Block center|<poem>এদিন আয়ুস যাব, ধনৰো ভগন হব। {{gap}}সুকাৰ্য্যত ত্যজি কৰে সাৰ্থকতা তাৰ। ৯২</poem>}} {{gap}}আৰু এটা ইয়াৰ বিশেষ কাৰণো এই;— {{Block center|<poem>বল, শক্তি আদি কৰি জাতি, কুল, মান, ইহঁতৰ সৈতে মোৰ সকলো সমান; নানোঁ যদি ইহঁতক বিপদ উদ্ধৰি, তেন্তে মোৰ ৰাজ্য-ভাৰ থাকে কেনে কৰি? ৯৩</poem>}} {{gap}}আৰু,— {{Block center|<poem>ধনে মাৰি লোৱা মোৰ নহয় বন্ধুৱা। তথাপি ইহঁতে মোৰ খাটিছে লগুৱা; সেই হেতু দিওঁ মই প্ৰাণকেই এৰি, জীয়ক চৰাই বোৰ দিয়াঁ মুক্ত কৰি।</poem>}} {{gap}}আৰু চোৱাঁ,— {{Block center|<poem>মলমূত্ৰ পৰিপূৰ্ণ এই কলেবৰ, অস্থি মাংস আছে আৰু ইয়াৰ ভিতৰ; শৰীৰৰ গুণ যদি এনে ঘৃণাকৰ, মুক্ত কৰি আশ্ৰিতক খ্যাতি ৰাখাঁ মোৰ। ৯৫</poem>}} {{gap}}তদুপৰি; — {{Block center|<poem>দুদিনীয়া মলিয়ন শৰীৰ সলাই, লভিলে নিৰ্ম্মল খ্যাতি প্ৰাপ্তি কি নহয়? ৯৬</poem>}}<noinclude></noinclude> hfh8a6euc2x1dk9blz9keizz3roe615 104 86012 259655 235889 2026-09-19T06:19:52Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259655 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ৩১ ]}}</noinclude>সৰ্ব্বোপৰি;– {{Block center|<poem>গুণ আৰু শৰীৰৰ অনেক অন্তৰ, কল্পান্তৰ স্থায়ী গুণ, দেহা দুদিনৰ।” ৯৭</poem>}} {{gap}}এই কথা শুনি পতাল-পুৰীয়াই মনত বৰ সন্তোষ আৰু ৰং পাই কলে; “ধন্য, সখি! ধন্য! বৰ সজ কথা! আশ্ৰিতৰ প্ৰতি তোমাৰ এনে চেনেহ থকাৰ বাবে ত্ৰিভুবনৰ ৰাজ-পাটৰ অধিকাৰী পাতিদিলেও তোমাক ৰজিব।” ইয়াকে কৈ পতাল পুৰীয়াই এটাই বোৰ চৰাইৰ বান্ধ কুটি মোকলাই দিলে। পাচত পতাল-পুৰীয়াই সকলোকে বৰ সুন্দৰ কৈ আদৰ সম্ভাষা কৰি ফুল-কোঁৱৰক কলে,– “তুমি জালত বান্ধ খোৱাৰ বাবে তোমাৰ গাত কিবা দোষে ছুলে বুলি চন্দুৱা পৰি নে থাকিবা। কিয়নো; — {{Block center|<poem>বহু বহু দূৰ উধি পক্ষী আকাশত, তাৰপৰা দেখে টোপ মাতিৰ তলত; কালে আহি চাপে তাৰ যেতিয়া ওচৰ, নমনে সি ফান্দ গছো ভৰিৰ তলৰ। ৯৮</poem>}} {{gap}}এই এটা কথাকো চোৱা;– {{Block center|<poem>চন্দ্ৰ দিবাকৰে, {{gap}}গ্ৰহ পীড়া পায়, হাতী সাপ সিও {{gap}}বন্ধন নেৰায়;</poem>}}<noinclude></noinclude> 8xurr9g6pjy6j2czibfiu9kwqsoqz1s 104 86013 259656 235966 2026-09-19T06:23:14Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259656 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ৩২ ]}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>দেখি ধন হীন মতি মন্ত জন {{gap}}জানিলোঁ প্ৰৱল {{gap}}বিধিৰ শাসন।৯৯</poem>}} {{gap}}আৰু এটা কথাও এই;— {{Block center|<poem>অতি ওখ আকাশেদি পক্ষী উৰি যায়, তাতো তাক আপদে গৈ খেদি ধৰি পায়; সমুদ্ৰৰ তলিচাত মাছ থাকে পৰি, তাকো ডোমে ধৰি আনে জালেৰে আঁজুৰি; আচল-বিচল, দূৰ আছে কোন ঠাই, হাত মেলি কালে য’ত বিচাৰি নেপায়?”</poem>}} {{gap}}পতাল পুৰীয়াই ফুল কোঁৱৰক এই দৰে বুজাই-বৰাই সুস্থিৰ কৰিলে আৰু তাৰ পাচত অতি সুন্দৰ কৈ আলহি সুধি চেনেহৰ আঁকোলা আঁকুলি কৰি, বিদায় দিলে। কুল-কোঁৱৰে ও জাকে জুমে লগ পাতি অভিষ্ট দেশলৈ উৰি গুচি গল। পতাল পুৰীয়াই গৈ আপোনাৰ গাঁতত সোমাই থাকিল। এতেকে :— {{Block center|<poem>সৰু বৰ আছে প্ৰাণী হেজাৰে হেজাৰে, মিত্ৰতা ৰাখিব লাগে সৈতে যাৰে তাৰে; চোৱাঁ কেনে এন্দুৰে ও পৰম যতনে, পক্ষীৰ কাটিলে বান্ধ মিত্ৰতাৰ গুণে। ১০১</poem>}} {{gap}}পাখি লাহী কাউৰীয়ে কপৌ আৰু শলিয়াৰ সকলোবোৰ কথা আদিৰ পৰা অন্তলৈ দেখি শুনি বৰ আচৰিত মানিলে।<noinclude></noinclude> 5mytdiulc70c7irdv4um0m5hkl529tz 104 86020 259657 235971 2026-09-19T06:26:16Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259657 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ৩৩ ]}}</noinclude>তেতিয়া সি মাত লগাই কলে, – “ধন্য, পতাল-পুৰীয়া! তোমাক ম‍ই ধন্য বুলিছোঁ! সেই দেখি ময়ো তোমাৰে সৈতে মিত্ৰতা কৰিবৰ বাঞ্চা কৰিলোঁ; এতেকে তুমি মোৰে সৈতে মিত্ৰতা কৰিলে মই কৃতাৰ্থ হওঁ।” এই কথা শুনি পতাল-পুৰীয়াই গাঁতৰ ভিতৰৰ পৰা ওলাই নাহি তাৰ পৰাই মাত লগাই সুধিলে;— “তুমি কোন? কাউৰীয়ে কলে;—“মোৰ নাম পাখী-লাহী; ম‍ই কাউৰী।” পতাল-পুৰীয়াই হাঁহি কলে;— কোৱা কি? তোমাৰে সৈতে মোৰ মিত্ৰতা কেনেকৈ হব পাৰে? {{gap}}কিয়নো;— {{Block center|<poem>যাৰে সৈতে যাৰ জোৰা মিলে সংসাৰত, জ্ঞানী জনে পাতে জোৰা তাৰেহে লগত, তুমি মোক খোৱা, মই তোমাৰ আহাৰ, মোৰে সৈতে মিত্ৰ তুমি কৰা কি প্ৰকাৰ?</poem>}} {{gap}}আৰু এটা কথা চোঁৱা; — {{Block center|<poem>ভক্ষ আৰু ভক্ষকৰ হলে মিলা প্ৰীতি, নিশ্চয় জানিবা তাত ঘটে বিপত্তি; শিয়ালেৰে প্ৰীতি কৰি পহু বান্ধ খালে, কোৱাই প্ৰবন্ধ কৰি পাচে সৰুৱালে।” ১০৩</poem>}} {{gap}}কাউৰীয়ে সুধিলে;—“কেনেকৈ?” পতাল-পুৰীয়াই; কলে :— {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> q085vcxr74rykix09997ktfkzxffbut 104 86021 259617 235972 2026-09-18T16:03:42Z BabulB 104 259617 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|[ ৩৪ ]}}</noinclude>{{center|{{Xx-larger|হৰিণা, শিয়াল আৰু কাউৰীৰ কথা}}}} {{center|(২)}} {{gap}}মগধ দেশত চঁপা-তলী নামেৰে এখন বৰ হাবি আছে । সেই হাবিত অনেক দিনৰ পৰা বৰ চেনেহ প্ৰীতিৰে সৈতে এটা কাউৰী আৰু এটা হৰিণা বাস কৰি আছিল। হৰিণাই মুকলি- মুৰে চৰি খাবলৈ পাই নোদোকো হৈ আন্দুলি পৰিছিল । এদিন শিয়াল এটাই তাক দেখি ভাবিলে ; “হায় ! হায় ! এই পহুটোৰ সোৱাদ কোমল মঙ্গহ ফেৰা কেনেকৈ খাবলৈ পাঁও।” ইয়াকে গুণি সি লাহে কৈ হৰিণাৰ ওচৰ চাপি মাত লগালে ;–“সখি ! ভালে আছা ?” হৰিণাই সুধিলে ;- তুমি কোন ? শিয়ালে কলে;— “মোৰ নাম পোণ-পটি ; মই শিয়াল। এই হাবিত মোৰ কোনো বন্ধু নাই, গতিকে মৰা প্ৰায় হৈ ইয়াতে মই কোনো মতে প্রাণ কল্পি আছোঁ। এতিয়া তোমাৰ লগ পাই মোৰ মৰা দেহাত আকৌ ঘূৰি জীৱ আহিল । তোমাৰ লগুৱা হৈ থাকিবলৈকো ম‍ই ইচ্ছা কৰিছোঁ ৷ ” হৰিণাই কলে ;—“ভাল; তেনে তুমি যি কৈছা সেয়েই হওক ; আমি দুয়ে৷ আজিৰ পৰা সখি হলোঁ।” তাৰ পাচত দিনৰ অধিপতি দীপ্তিমন্ত ভগৱান সূৰ্য্য দেৱতাই যেতিয়া অস্ত গিৰিলৈ গতি কৰিলে তেতিয়া শিয়াল আৰু হৰিণা দুয়ো লগ লাগি হৰিণাৰ চোঙলৈ আহিল। {{gap}}সেই ঠাইতে হৰিণাৰ চিৰ কলীয়া বন্ধু সুবোধ নামেৰে কাউৰী এটা চঁপা গছৰ ডালত বাহ লৈ আছিল । সি হৰিণা<noinclude></noinclude> l60se1baq32n8gn6ow8ab5rfejzkd1o 259658 259617 2026-09-19T06:32:32Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259658 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ৩৪ ]}}</noinclude>{{center|{{Xx-larger|হৰিণা, শিয়াল আৰু কাউৰীৰ কথা}}}} {{center|(২)}} {{gap}}মগধ দেশত চঁপা-তলী নামেৰে এখন বৰ হাবি আছে। সেই হাবিত অনেক দিনৰ পৰা বৰ চেনেহ প্ৰীতিৰে সৈতে এটা কাউৰী আৰু এটা হৰিণা বাস কৰি আছিল। হৰিণাই মুকলি-মুৰে চৰি খাবলৈ পাই নোদোকো হৈ আন্দুলি পৰিছিল। এদিন শিয়াল এটাই তাক দেখি ভাবিলে; “হায়! হায়! এই পহুটোৰ সোৱাদ কোমল মঙ্গহ ফেৰা কেনেকৈ খাবলৈ পাঁও।” ইয়াকে গুণি সি লাহে কৈ হৰিণাৰ ওচৰ চাপি মাত লগালে;–“সখি! ভালে আছা?” হৰিণাই সুধিলে;- তুমি কোন? শিয়ালে কলে;— “মোৰ নাম পোণ-পটি; মই শিয়াল। এই হাবিত মোৰ কোনো বন্ধু নাই, গতিকে মৰা প্ৰায় হৈ ইয়াতে মই কোনো মতে প্ৰাণ কল্পি আছোঁ। এতিয়া তোমাৰ লগ পাই মোৰ মৰা দেহাত আকৌ ঘূৰি জীৱ আহিল। তোমাৰ লগুৱা হৈ থাকিবলৈকো ম‍ই ইচ্ছা কৰিছোঁ। ” হৰিণাই কলে;—“ভাল; তেনে তুমি যি কৈছা সেয়েই হওক; আমি দুয়ো আজিৰ পৰা সখি হলোঁ।” তাৰ পাচত দিনৰ অধিপতি দীপ্তিমন্ত ভগৱান সূৰ্য্য দেৱতাই যেতিয়া অস্ত গিৰিলৈ গতি কৰিলে তেতিয়া শিয়াল আৰু হৰিণা দুয়ো লগ লাগি হৰিণাৰ চোঙলৈ আহিল। {{gap}}সেই ঠাইতে হৰিণাৰ চিৰ কলীয়া বন্ধু সুবোধ নামেৰে কাউৰী এটা চঁপা গছৰ ডালত বাহ লৈ আছিল। সি হৰিণা<noinclude></noinclude> 785bixtfcj3kd1e7i32i799gx1akjgw 104 86022 259659 235975 2026-09-19T06:36:29Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259659 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ৩৫ ]}}</noinclude>আৰু শিয়াল দুইকো একে লগে অহা দেখি সুধিলে;—“সখি! লগত অহা সিজন কোন? ” হৰিণাই কলে,–“এওঁ শিয়াল; আমাৰে সৈতে মিত্ৰতা কৰিবৰ মন কৰি এওঁ মোৰ লগত আহিছে।” তেতিয়া কাউৰীয়ে কলে,– “সখি। বাটে-পথে দৈবাৎ লগ পাই যাৰে তাৰে সৈতে মিত্ৰতা কৰা উচিত নহয়। পূৰ্ব্বৰ এই কথা কওঁ শুনা;— {{Block center|<poem>ঠাই দিলে আভুৱাক ধৰে মন্দ গুণ, বোন্দাই পোৱালি খালে মৰিল শগুণ।” ১০৪</poem>}} {{gap}}হাৰিণা আৰু শিয়ালে সুধিলে,— “কেনেকৈ?” কাউৰীয়ে কলে;— {{Rule|3em}} {{center|{{Xx-larger|শগুণ, চৰাই আৰু বোন্দাৰ কথা।}}}} {{center|( ৩ )}} {{gap}}ভাগীৰথী নৈৰ পাৰত শগুণ-ঠুঁটি নামেৰে এটা পৰ্ব্বত আছে। সেই পৰ্বতৰ টিঙ্গত এজোপা বৰ ডাঙ্গৰ জৰি গছ আছিল; আৰু তাৰ ধোন্দত লঠৰা-লুকুমাই নামেৰে এটা বুঢ়া শগুণ বাস কৰি আছিল। দৈব দুৰ্ব্বিপাকত তাৰ নখবোৰ উৱলি গৈছিল আৰু সি চকুৰে ও মনিব নোৱাৰিছিল। সেই নিমিত্তে সেই গছত থকা এটাইবোৰ চৰায়ে মৰম কৰি সকলোৱেই নিজ নিজ টোপৰ পৰা কিছু কিছু আগলিকা ৰাখি তাক<noinclude></noinclude> 3pjfjkt74vsepuo07txdpb5x7r86ifx 104 86023 259660 235990 2026-09-19T08:55:47Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259660 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ৩৬ ]}}</noinclude>খাবলৈ দিছিল, আৰু তাৰ দ্বাৰাই তাৰ জীৱন ৰক্ষা হৈ আহিছিল। এদিন সেই গছত থকা চৰাই পোৱালিবোৰ খাবলৈ বৰকণা নামেৰে বোন্দা মেকুৰী এটা তালৈ আহিল। বোন্দাক অহা দেখি চৰাই পোৱালিবোৰে বৰকৈ ৰমলিয়াবলৈ ধৰিলে। সিহঁতৰ আৰাৱ শুনি লঠৰা লুকুমায়ে সুধিলে; —“হে-ৰ! সেইটো কোন আহিছ?” বৰ-কণাই লঠৰা-লুকুমাইক দেখি ভয় পাই কলে,—ভৈয়াই! এতিয়াহে মোৰ আধ্যা হল! বাৰু, চাঁও! ইয়াৰ এটা দিহা কৰোঁ। কিয়নো;— {{Block center|<poem>বিপদক ভয় কৰা সমুচিত হয়, যাবত বিপদ আহি সন্মুখ নহয়; যেতিয়া দেখিবা ভয় পালেহি ওচৰ, সাধা তাৰ প্ৰতিকাৰ নহবা কাতৰ। ১০৫</poem>}} {{gap}}এতিয়া ম‍ই এই শগুণটোৰ ওচৰ চাপিলোঁ; মোৰ আৰু সাৰি যাবৰ উপায় নাই। বাৰু কপালত যি হব লগীয়া আছে হব, তথাপি মই ইয়াৰ সজাত লগাই ওচৰ চাপি লঁও। ইয়াকে আলচি বোন্দাই শগুণৰ ওচৰলৈ গৈ মাত লগালে,— "দেউতা ঈশ্বৰ! মই বন্দীয়ে সেৱা জনাইছোঁ৷” শগুণে সুধিলে;— “হে-ৰ! তই কোন?” বোন্দাই কলে;—“মই বোন্দা, বৰাগী।” “বোন্দা! হে-ৰ বোন্দা! কটা বন্দী, তই ইয়াৰ পৰা গুচ, দূৰ হৈ যা! নহলে তোৰ মই এতিয়াই বধক লম।” এই বুলি শগুণে বোন্দাক ডাবি দি উঠিল। বোন্দাই কলে,—<noinclude></noinclude> gkx8qk3o6mwoux3kvtt6hxh4meou9hy 104 86024 259661 235995 2026-09-19T09:05:23Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259661 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ৩৭ ]}}</noinclude>“দেউতা! কাটক বা মাৰক, আগৈয়ে বন্দীৰ কথা এষাৰ শুনি লওক, যদি বধিব লগীয়া হঁও তেন্তে বধিব। কিয়নো;— {{Block center|<poem>এজাতিৰ পূজা হয়, বধ সি জাতিৰ, অনুচিত এনে বিধি কোনে কৰে স্থিৰ? গতি গোত্ৰ আগে বুজি কৰিলে নিৰ্ণয়, তেহে জানি কোন কাৰ বধ্য পূজ্য হয়।”১০৬</poem>}} {{gap}}তেতিয়া বোন্দাক শগুণে সুধিলে, “তেন্তে, ক ছোন বাৰু, তই নো ইয়ালৈ কি সকামত আহিছিলি?” বোন্দাই কলে,—“মই গঙ্গা বাসী হৈছো আৰু নিতৌ নিতৌ নিৰামুহি খাওঁ; তদুপৰি ম‍ই বৰাগী হৈ চান্দ্ৰায়ণ ব্ৰত ধৰিছোঁ। চৰাই বোৰে আপোনাক বৰ ধৰ্ম্মৱন্ত, মৰমিয়াল, আৰু বিশ্বাসৰ পাত্ৰ বুলি মোৰ আগত আপোনাৰ কথা কৈ নিতৌ আপোনাৰ শলাগ লয়। আপোনাক বিদ্যা আৰু বয়সত প্ৰবীণ দেখি ধৰ্ম্মৰ কথা শুনিব মনেৰে মই আপোনাৰ ওচৰলৈ আহিছিলো। আপুনি দেখোন এনে ধৰ্ম্মিষ্ঠ যে মই আপোনাৰ আলহী, তথাপি আপুনি মোক বধিবলৈ একে চাবেই দাং খাই উঠিছে। শাস্ত্ৰতো গৃহস্থ ধৰ্ম্মৰ কথা এই দৰেইহে কৈছে;— {{Block center|<poem>যদি শত্ৰু আহি কাৰো ঘৰত ওলায়, সোধ-পোছ কৰি তাক কৰিব বিদায়; গছেও নিজৰ ছা নিনিয়ে আঁতৰাই; তাতে বহি যদি গুৰি কাটে কোনোৱাই।১০৭</poem>}} {{gap}}যদিও দান দক্ষিণা কৰিবলৈ ঘৰত ধন-ধান নাই, তথাপি<noinclude></noinclude> 074vrw6swz41b4zbscf17d190p89vud 104 86030 259625 259476 2026-09-18T18:39:21Z BabulB 104 259625 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kashyap2023" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|এই পুথিৰ সম্বন্ধে মত।}}}} {{Rule|5em}} {{center|'''I.'''}} {{gap}}শ্ৰীযুত মহেশ্বৰ বৰুৱাৰ মিত্ৰ-লাভ বোলা পুথি খনি পঢ়ি ম‍ই বৰ সন্তোষ পালোঁ। ই সংস্কৃত হিতোপদেশৰ অসমীয়া ভাঙ্গনী, কিন্তু ভাঙ্গনী এনে সুৱলা হৈছে যে উপমা দিবলৈ অসমীয়াত ইয়াৰ জোৰৰ আন কোনো সংস্কৃত পুথিৰ ভাঙ্গনি এতিয়ালৈকে ওলোৱা নাই ৷ বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াই সংস্কৃতৰ প্ৰতি কথাকে অসমীয়া কৰিছে, তেও গোটেই শ্লোকটো আচল অসমীয়া ফকৰা যেন হৈছে ৷ মোৰ মনেৰে, চানক্যৰ আৰু মূল হিতোপদেশৰ শ্লোক বিলাক যেনেকৈ মানুহে যোজনা স্বৰূপে কথাই পতি গায়, সেই দৰে বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াৰ অসমীয়া শ্লোক বিলাককো কালত গই আমাৰ মানুহে ফকৰা স্বৰূপে গাব। পুথিখনত আদবঙ্গলুৱা বা আদবাঙ্গী ধৰণৰ কোনো কথা পাবলৈ নাই। বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াই পশু পক্ষীৰ সংস্কৃত নামবোৰ এৰি তাৰ সলনি সুন্দৰ অসমীয়া নাম গঢ়ি ব্যৱহাৰ কৰিছে। নকৈ গঢ়া নামবোৰৰ পৰা পুথিখন একেবাৰে জাত অসমীয়া হৈছে। আন কি হিতোপদেশ নপঢ়া মানুহে বৰুৱাৰ মিত্রলাভ পঢ়ি, ই যে আন কিবা পুথিৰ ভাঙ্গনী, এনে কথা কব নোৱাৰিব। পুথিৰ শুৱলা ভাষালৈ আৰু গভীৰ উপদেশলৈ চাই আশা কৰিব পাৰি যে সাধাৰণ ৰাইজেতো ইয়াক আগ্ৰহেৰে আদৰি লবই, তদুপৰি স্কুল পঢ়াশালিটো ই সোনকালে ঠাই পাব। {{Dhr|1em}} {{Float right|(Sd) শ্রীসত্যনাথ বৰা।{{gap}}}} {{Dhr|1em}}<noinclude></noinclude> o94ob7tezra5xplj0remezd43g5dxs7 259634 259625 2026-09-19T04:42:47Z BabulB 104 259634 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kashyap2023" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|এই পুথিৰ সম্বন্ধে মত।}}}} {{Rule|5em}} {{center|'''I.'''}} {{gap}}শ্ৰীযুত মহেশ্বৰ বৰুৱাৰ মিত্ৰ-লাভ বোলা পুথি খনি পঢ়ি ম‍ই বৰ সন্তোষ পালোঁ। ই সংস্কৃত হিতোপদেশৰ অসমীয়া ভাঙ্গনী, কিন্তু ভাঙ্গনী এনে সুৱলা হৈছে যে উপমা দিবলৈ অসমীয়াত ইয়াৰ জোৰৰ আন কোনো সংস্কৃত পুথিৰ ভাঙ্গনি এতিয়ালৈকে ওলোৱা নাই ৷ বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াই সংস্কৃতৰ প্ৰতি কথাকে অসমীয়া কৰিছে, তেও গোটেই শ্লোকটো আচল অসমীয়া ফকৰা যেন হৈছে ৷ মোৰ মনেৰে, চানক্যৰ আৰু মূল হিতোপদেশৰ শ্লোক বিলাক যেনেকৈ মানুহে যোজনা স্বৰূপে কথাই পতি গায়, সেই দৰে বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াৰ অসমীয়া শ্লোক বিলাককো কালত গই আমাৰ মানুহে ফকৰা স্বৰূপে গাব। পুথিখনত আদবঙ্গলুৱা বা আদবাঙ্গী ধৰণৰ কোনো কথা পাবলৈ নাই। বৰুৱা ডাঙ্গৰীয়াই পশু পক্ষীৰ সংস্কৃত নামবোৰ এৰি তাৰ সলনি সুন্দৰ অসমীয়া নাম গঢ়ি ব্যৱহাৰ কৰিছে। নকৈ গঢ়া নামবোৰৰ পৰা পুথিখন একেবাৰে জাত অসমীয়া হৈছে। আন কি হিতোপদেশ নপঢ়া মানুহে বৰুৱাৰ মিত্রলাভ পঢ়ি, ই যে আন কিবা পুথিৰ ভাঙ্গনী, এনে কথা কব নোৱাৰিব। পুথিৰ শুৱলা ভাষালৈ আৰু গভীৰ উপদেশলৈ চাই আশা কৰিব পাৰি যে সাধাৰণ ৰাইজেতো ইয়াক আগ্ৰহেৰে আদৰি লবই, তদুপৰি স্কুল পঢ়াশালিটো ই সোনকালে ঠাই পাব। {{Dhr|1em}} {{Right|(Sd) শ্রীসত্যনাথ বৰা।{{gap}}}} {{Dhr|1em}}<noinclude></noinclude> 54klahm6m25dah0rggy1ya4go71gbjw 104 86031 259632 259478 2026-09-19T04:40:25Z BabulB 104 259632 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kashyap2023" />{{center|৷৵৹}}</noinclude> {{center|II.}} {{gap}}হিতোপদেশৰ মিত্ৰ-লাভ খণ্ডৰ অসমীয়া ভাঙ্গনী বৰ সুৱলা হৈছে ৷ কঠিন সংস্কৃত পদ্যৰ ভাঙ্গনী মূলৰ ভাব ঠিক ৰাখি সহজ সুৱলা অসমীয়া ভাষাত যে আপুনি পদ্যতে কৰিছে এইটি আপোনাৰ বিশেষত্ব শলাগিব লগীয়া । লৰা ছোৱালীৰ নীতি-শিক্ষাৰ বিষয়ৰ এনেকুৱা যিমান পুথি আমাৰ ভাষাত ওলায় আমাৰ সিমান মঙ্গল । আপোনাৰ উদ্যম আৰু পৰিশ্ৰম শলাগিব লগীয়া। {{Dhr|1em}} {{Float right|(Sd) শ্ৰীৰজনীকান্ত বৰদলৈ।{{gap}}}} {{center|III.}} {{gap}}A really good moral class Book in Assamese has long been a desideratum in our Primary Schools, Apart from the benefit which Assamese children would derive if such a book is incorporated in the school curriculum, it will be very suitable to be included in the list of Prize books as well. Siijut Maheswar Borooah," Pensioner, formerly a teacher in the Dibrugarh Government High School, has brought out an Assamese moral class Book or "Hitopodesh." I have gone through portions of it in manuscript and have no hesitation in saying that it is all what can be expected from the author who is one of the recognised writers of Assam. It is a practical work and its language can safely be said to be standard Assamese divested of Sanskritised words which some writers are in the habit of purposely using in their works at the sacrifice of appropriate Assamese terms of which there is no dearth. I strongly recommend that our Education Department will make, this Assamese Hitopodesh a text book in the schools. {{Float right|Sdj. RADHANATH CHANGKAKOTI.}}<br/> {{Float right|Editor, “Times of Assam.”{{gap}}}}<noinclude></noinclude> 4ts8wum64hl1gzk7fusx0eejky3h596 259635 259632 2026-09-19T04:43:24Z BabulB 104 259635 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kashyap2023" />{{center|৷৵৹}}</noinclude> {{center|II.}} {{gap}}হিতোপদেশৰ মিত্ৰ-লাভ খণ্ডৰ অসমীয়া ভাঙ্গনী বৰ সুৱলা হৈছে ৷ কঠিন সংস্কৃত পদ্যৰ ভাঙ্গনী মূলৰ ভাব ঠিক ৰাখি সহজ সুৱলা অসমীয়া ভাষাত যে আপুনি পদ্যতে কৰিছে এইটি আপোনাৰ বিশেষত্ব শলাগিব লগীয়া । লৰা ছোৱালীৰ নীতি-শিক্ষাৰ বিষয়ৰ এনেকুৱা যিমান পুথি আমাৰ ভাষাত ওলায় আমাৰ সিমান মঙ্গল । আপোনাৰ উদ্যম আৰু পৰিশ্ৰম শলাগিব লগীয়া। {{Dhr|1em}} {{Right|(Sd) শ্ৰীৰজনীকান্ত বৰদলৈ।{{gap}}}} {{center|III.}} {{gap}}A really good moral class Book in Assamese has long been a desideratum in our Primary Schools, Apart from the benefit which Assamese children would derive if such a book is incorporated in the school curriculum, it will be very suitable to be included in the list of Prize books as well. Siijut Maheswar Borooah," Pensioner, formerly a teacher in the Dibrugarh Government High School, has brought out an Assamese moral class Book or "Hitopodesh." I have gone through portions of it in manuscript and have no hesitation in saying that it is all what can be expected from the author who is one of the recognised writers of Assam. It is a practical work and its language can safely be said to be standard Assamese divested of Sanskritised words which some writers are in the habit of purposely using in their works at the sacrifice of appropriate Assamese terms of which there is no dearth. I strongly recommend that our Education Department will make, this Assamese Hitopodesh a text book in the schools. {{Float right|Sdj. RADHANATH CHANGKAKOTI.}}<br/> {{Float right|Editor, “Times of Assam.”{{gap}}}}<noinclude></noinclude> owt0qbvlvk0fj9xy1oaeg28lb1mmnx9 104 86039 259626 259535 2026-09-19T04:22:19Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259626 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ৮ ]}}</noinclude>{{Block center|<poem>দৈবে আনি দিব বুলি বহা কাম নাই, নেচেপি তিলৰো তেল কদাপি নেপায়। ৩০</poem>}} {{gap}}আৰু,— {{Block center/s}} <poem>উদ্যোগী লোকত কৰে লখিমী নিবাস, দৈবক টোপালি কৰে সোৰোপাই আশ; দৈব ঠেলি পুৰুষাৰ্থ কৰা সাৰোগত, যত্নত নহলে সিদ্ধি কিবা দোষ তাত? ৩১। যিমতে নচলে ৰথ চকা এটা লই, পুৰুষাৰ্থ বিনা তেনে নচলে দৈবই। ৩২। সি জন্মত কৰা কাম “দৈব” বুলি কয়, সি হেতু কৰিবা যত্ন, নেথাকিবা শুই। মাটিৰ চপৰা লই যেনে মন যায়, সাজি লয় নানা বস্তু কুমাৰে গঢ়ায়; সেইদৰে মানুহেও নিজ ইচ্ছা মতে, যেনে কৰ্ম্ম কৰে তাৰ ফল তেনে ঘটে। ৩৪। বাটৰ মাজত আছে হীৰাখনি পৰি, দেখে যদি কোনোবাই ক্ষেণ অনুসৰি; নিদিয়ে হাতত তাক দৈবে আনি তুলি, পুৰুষাৰ্থ কৰি যদি নলয় বুটলি। ৩৫।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> nms8142en6tcmhriyk5ebxoyzgum0xz 104 86040 259627 259536 2026-09-19T04:26:50Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259627 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ৯ ]}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>আলচি ৰাখিলে কাৰ্য্য কদাপি নহয়, উদ্যমত মাত্ৰ সিদ্ধি জানিবা নিশ্চয়; নেখেদি থাকিলে শুই সিংহেও বনত, নোসোমায় পহু তাৰ কদাপি মুখত।৩৬ উপজি কেচুৱা লৰা থাকে অশিক্ষিত, শিক্ষা দিলে পিতৃ মাতৃ তেহে সি পণ্ডিত।৩৭ ছেৱালত পিতৃ মাতৃ লৰা নপঢ়ায়, সেই পিতৃ মাতৃ তাৰ শতুৰু নিশ্চয়; হাঁহৰ মাজত যেনে বগলী চৰাই, সভাৰ মাজত সেই পুত্ৰ নুশুৱায়।৩৮ শাস্ত্ৰ, গুৰু আৰাধি যি বিদ্যা পোৱা নাই অসাৰ জীৱন তাৰ বিফলত যায়। ৩৯ ৰেহ ৰূপ লই যাৰ বিশুধ জনম, মূৰ্খ হলে হয় সিও ফপুৱা কুসুম।৪০ ধুন-পেঁচ মাৰি মূৰ্খে সভা জিলিকায়, কথা কলে কিন্তু তাৰ মূৰ্খতা ওলায়।৪১</poem> {{Block center/e}} {{gap}}ৰজাই এই বোৰ কথা মনত গুণি কিছুমান পণ্ডিত গোটাই এখন সভা পাতিলে! সেই সভাত ৰজাই পণ্ডিত সকলক<noinclude></noinclude> f22jxbfyyfkwq8jx95hglds8ixkcdp2 104 86041 259628 235850 2026-09-19T04:30:15Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259628 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ১০ ]}}</noinclude>কলে,—“দেউ সকল! ম‍ই কথা এষাৰ জনাঁও, আপোনালোকে কাণ কৰক! মোৰ লৰা কেইটাৰ শাস্ত্ৰ-জ্ঞান নহল; সিহঁতে আপঢ়ুৱা হৈ সদাই উদ্‌ভণ্ডালি কৰি ফুৰিছে। আপোনাসকলৰ ভিতৰত কোনো জনে সিহঁতক নীতি-জ্ঞান দি পুনৰ্জ্জন্ম দিব পাৰিব নে? কিয়নো;— {{Block center|<poem>সোণৰ লগত কাচ হয় মৰকত, মূৰুখো প্ৰবীণ হয় সাধুৰ সঙ্গত॥৪২</poem>}} {{gap}}আৰু এই কথাও কোৱা শুনিছোঁ; {{Block center|<poem>যেনে সঙ্গ কৰা বাপা! মতি হব তেনে, সমানৰ সৈতে বুদ্ধি থাকিব সমানে; হীন সঙ্গ কৰা যদি মতি হব হীন, প্ৰবীণৰ সৈতে হব পাৰিবা প্ৰবীণ।”৪৩</poem>}} {{gap}}সেই সময়ত সেই সভাত বৃহস্পতিৰ সমান সকলো নীতি শাস্ত্ৰৰ তত্ত্বজ্ঞ বিষ্ণু শৰ্ম্মা নামৰ এজনা পণ্ডিত আছিল। ৰজাৰ কথা শুনি সেই পণ্ডিতে কলে, – “স্বৰ্গদেৱ! ৰাজ কোৱঁৰ সকল মহৎ বংশত জন্ম ধৰিছে, এই নিমিত্তে মই তেওঁ বিলাকক নীতি শাস্ত্ৰৰ জ্ঞান দিবলৈ গাত ললোঁ। কিয়নো, {{Block center|<poem>অপাত্ৰত কৰা যত্ন সফল নহয়, ভাটৌৰ নিচিনা মাত বগলী নলয়।৪৪</poem>}}<noinclude></noinclude> crg8hpjrthux35ym3aqvdwvvvgusg6n 104 86042 259629 235851 2026-09-19T04:33:26Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259629 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ১১ ]}} {{Block center/s}}</noinclude>{{gap}}আৰু;— {{Block center|<poem>নোপোজে নিৰ্গুণ পুত্ৰ ৰজাৰ বংশত, নগজে কচোৱা মণি হীৰাৰ খাদত।৪৫</poem>}} {{gap}}এই নিমিত্তে মই কৈছোঁ যে ৰাজ-কোঁৱৰ সকলক আজিৰ পৰা ছয় মাহৰ অন্তত নীতি শাস্ত্ৰত পণ্ডিত কৰি দিব পাৰিম।” {{gap}}ৰজাই তেতিয়া আকৌ বৰ মিনতি কৰি কলে;— {{Block center|<poem>“সৰু সৰু থাকে পোক ফুলৰ পাতত. সিও উঠে ফুলে সতে সাধুৰ শিৰত; শিলকো আপনা যদি কৰে মহাত্মাই, দেৱতাৰ দৰে সিও পূজা সেৱা পায়।৪৬ উদয় গিৰিৰ ফালে যত দ্ৰব্য থাকে, বেলিৰ পোহৰ পাই সকলো জিলিকে; সাধুৰ সঙ্গত যদি থাকে হীন মতি, চৰি উঠে তাৰো তেনে অপূৰ্ব্ব জেউতি।৪৭ গুণীৰ লগত হয় গুণৰ আদৰ, নষ্ট হয় গুণ পালে লগ নিৰ্গুণৰ; বিমল নদীৰ পানী সততে মধুৰ, সাগৰত পৰি হয় আকটা কটুৰ। ১৪৮ </poem>}}<noinclude></noinclude> km4vxbullyhm0ndchce6cor0v39sbnn 104 86055 259597 236011 2026-09-18T12:05:39Z BabulB 104 259597 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|[৪০]}}</noinclude>{{gap}}তদুপৰি;— {{Block center|<poem>নিজৰ মৰণ দুখ গুণি ভাবি চাই, পৰকো কৰিবা ৰক্ষা সিদৰে সদাই। ১১৬।</poem>}} [[File:মিত্ৰ-লাভ (page 45 crop).jpg|center|400px]] {{gap}}আৰু শুনক;— {{Block center|<poem>বনৰীয়া শাক পাতে যদি পেত ভৰে, কোনে তেন্তে প্ৰাণী হত্যা মহা পাপ কৰে?”১১৭।</poem>}} {{gap}}বোন্দাই এই দৰে কথাৰে চহলা মাৰি, শগুণক ভুলাই সেই গছৰ ধোন্দত থাকিবলৈ খোৰ ললে। লাহে লাহে যিমান দিন পূৰণি হৈ আহিল বেন্দাৰো সিমান লতা বাঢ়িল; সি এটা এটা কৈ চৰাই পোৱালি বোৰ ধৰি আনি, কোনেও ফুট নোপোৱাকৈ, নিতৌ খোৰোঙ্গত সোমাই খাই ধুকাবলৈ<noinclude></noinclude> kywqgkhge6iuppbx8hd933zlmflqzp7 104 86131 259636 236289 2026-09-19T04:47:05Z BabulB 104 259636 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" />{{center|[৫৯]}}</noinclude>:::::নেচায় কেৰাহি কৰি, :::::সদায় অগুণ কাৰী, ::::::ৰটে নিন্দা পৰৰ আগত ; :::::কথাত ওলালে কথা, :::::চলেৰে ফালৰি কটা, ::::::কিবা কয় ওন্দোলা মুখত ; :::::বুকত চেনেহ নাই, :::::দেখিলে আমনি পায়, ::::::অমঙ্গল ভাবে সেই দিন ; :::::বিৰাগৰ ৰূপ এই, :::::ভাবৰ ছেগত গই ::::::হিয়া ভেদি বাজ হয় চিন।” ১৬৩। {{gap}}বীণা আতৈৰ কথা শুনি কাণু আতৈয়ে কলে,— "হৰি-ভকত! ন হয় ; মই তোমাৰ কথাত একো আমনি পোৱা নাই ; কিন্তু সৌ এন্দুৰ টোলৈ চোৱা ! সি মোৰ মহা অপকাৰী মই যি এমুঠি খুদ কণ মাগি আনি জোলোঙ্গাত ভৰাই থঁও, সি নিতৌ সেই খুটিটোৰ ওপৰত জপিয়াই উঠি খাই ধুকায়।” বীণা আতৈয়ে খুটিটোলৈ চাই কলে ;—“এন্দুৰ দুর্ব্বল প্রাণী ; সি ইমান ওপৰলৈ কেনেকৈ উঠে ? তাৰ গাত ইমান শক্তি হোৱাৰ কিবা অলপ কাৰণ থাকিব পায় ৷ {{gap}}এতিয়া এই এন্দুৰটোৱে নো কেনেকৈ ইমান ওপৰলৈ উঠিব পাৰিছে তাৰেহে কাৰণ বিচাৰিব লগীয়া হৈছে। অলপ<noinclude></noinclude> 3ois3ifzx9pkpf9t371e2j9inxv3qxp 104 86212 259599 236210 2026-09-18T12:26:36Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 259599 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />[৮৪]</noinclude>কৰিব লাগে আপোনালোকে বিবেচনা কৰি তাকে কৰক।” {{gap}}এই কথা শুনি কাছই কলে;—“সখি! তেন্তে মই এই ঠাই এৰি আন এডোঙ্গা পানী বিচাৰি যাবলৈ ওলালোঁ।” কাউৰী আৰু হৰিণাই কলে;—“সখি ! ভাল কৈছা; আমিও এই ঠাই এৰি পলাই যাঁও হঁক।” পতাল-পুৰীয়াই সিহঁতৰ কথা শুনি ভাবি চিন্তি কলে;—“হয়, ঠাই এৰি যোৱাকেই ময়ো ভাল বোলোঁ; কিন্তু আন এডোঙ্গ৷ পানী পালেহে কাছ নিৰ্ভয় হব পাৰিব। পাচে তেওঁ বাম বাটে কেনেকৈ যাব? তাৰ কি উপায় কৰিবা হঁক? {{gap}}কিয়নো;— {{Block center|<poem>পানীৰ জন্তুৰ বল পানী পালে হয়, ৰণুৱাই কৰে বল গড়ত সোমায়; আপোনাৰ চোঙ পায় বাঘে কৰে বল, ৰাজ-শক্তি বৃদ্ধি হয় পালে সৈন্য দল। ২৪২ </poem>}} আৰু;— {{Block center|<poem>পত্নিৰ লাঞ্ছনা দেখি চকুৰ আগত, সাউদৰ পুত্ৰ যেনে পৰে বিষাদত; তুমিও তেনেটো পাবা বিষাদ মনত, অথলত পৰি পাচে বুদ্ধিৰ দোষত।” ২৪৩</poem>}} {{gap}}কাউৰী আৰু হৰিণাই সুধিলে;—“কেনেকৈ”? পতালপুৰীয়াই কলে;— {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} {{Dhr|1em}}<noinclude></noinclude> h1qjth8u5vu723mryytik09gv0kn107 259600 259599 2026-09-18T12:27:14Z BabulB 104 259600 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{center|[৮৪]}}</noinclude>কৰিব লাগে আপোনালোকে বিবেচনা কৰি তাকে কৰক।” {{gap}}এই কথা শুনি কাছই কলে;—“সখি! তেন্তে মই এই ঠাই এৰি আন এডোঙ্গা পানী বিচাৰি যাবলৈ ওলালোঁ।” কাউৰী আৰু হৰিণাই কলে;—“সখি ! ভাল কৈছা; আমিও এই ঠাই এৰি পলাই যাঁও হঁক।” পতাল-পুৰীয়াই সিহঁতৰ কথা শুনি ভাবি চিন্তি কলে;—“হয়, ঠাই এৰি যোৱাকেই ময়ো ভাল বোলোঁ; কিন্তু আন এডোঙ্গ৷ পানী পালেহে কাছ নিৰ্ভয় হব পাৰিব। পাচে তেওঁ বাম বাটে কেনেকৈ যাব? তাৰ কি উপায় কৰিবা হঁক? {{gap}}কিয়নো;— {{Block center|<poem>পানীৰ জন্তুৰ বল পানী পালে হয়, ৰণুৱাই কৰে বল গড়ত সোমায়; আপোনাৰ চোঙ পায় বাঘে কৰে বল, ৰাজ-শক্তি বৃদ্ধি হয় পালে সৈন্য দল। ২৪২ </poem>}} আৰু;— {{Block center|<poem>পত্নিৰ লাঞ্ছনা দেখি চকুৰ আগত, সাউদৰ পুত্ৰ যেনে পৰে বিষাদত; তুমিও তেনেটো পাবা বিষাদ মনত, অথলত পৰি পাচে বুদ্ধিৰ দোষত।” ২৪৩</poem>}} {{gap}}কাউৰী আৰু হৰিণাই সুধিলে;—“কেনেকৈ”? পতালপুৰীয়াই কলে;— {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} {{Dhr|1em}}<noinclude></noinclude> f5rdcnlu1guf115oeuw4bca9bmy1yr2 104 86213 259601 236211 2026-09-18T12:35:43Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 259601 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{center|[৮৫]}}</noinclude>{{center|{{Xx-larger|সাউদৰ পুতেকৰ কথা।}}}} {{center|(৬)}} {{gap}}কনৌজ দেশত বীৰ সেন নামৰ এজন৷ ৰজা আছিল। ৰজাই সেই দেশৰ বীৰ পুৰ নগৰত তেওঁৰ বৰজনা কোঁৱৰ মহাবলক ডেকা ৰজা পাতি থৈছিল। ৰাজ কোঁৱৰ ইপিনে চফল ডেকা, তেজ শক্তিৰে পূৰ আৰু বৰ প্ৰতাপী; তাতে আকৌ সিপিনে ধনৰ ওপচ ভৰালৰো গৰাকী; গতিকে তেওঁ যি হকে' ইচ্ছা কৰিছিল তাকেই কৰিব পাৰিছিল! এদিন তেওঁ নিজ নগৰ ফুৰিবলৈ গৈ ৰূপহী নামৰ এগৰাকী ভৰ গাভৰু ধনী সদাগৰৰ পো-বোৱাৰীক দেখি আহিল। কোঁৱৰ কাৰেঙ্গলৈ ঘূৰি আহি বৰ অধীৰ হল; ততালিকে এজনী লিগিৰী মতাই আনি ৰূপহীৰ ওচৰলৈ বাতৰি দি পঠিয়ালে। কিয়নো;— {{Block center|<poem>সুনীতি সুবুদ্ধি তাৰ হৰি পৰে ওৰ, ডেকাই যেতিয়া লয় গাভৰুৰ খোৰ। ২88</poem>}} {{gap}}ৰূপহীয়েও ৰাজ কোঁৱৰক দেখা পোৱাৰ মুহূৰ্ত্তৰ পৰা বৰ উত্ৰাৱল হৈ একে চিতে ৰাজ-কোঁৱৰলৈকে ধিয়াই আছিল। কিয়নো;— {{Block center|<poem>চহলা-মহলা, মিছা, মায়া, অহঙ্কাৰ, স্বভাৱতে এই বোৰ দোষ তিৰোতাৰ। ২৪৫</poem>}} {{gap}}ৰূপহীয়ে লিগিৰীৰ কথা শুনি কলে;—“মই পতিব্ৰতা; গিৰিহঁতৰ বিনা ম‍ই আৰু কাকো নেজানো; এনে অধৰম আৰু মহাপাপত ভৰি দি স্বামীক কেনেকৈ উলঙ্ঘা কৰিব পাৰোঁ।<noinclude></noinclude> a7vd8rpucnlopvl3t3u5g37k7880sr8 104 86214 259602 236212 2026-09-18T12:42:19Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 259602 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{center|[৮৬]}}</noinclude>{{gap}}কিয়নো;— {{Block center|<poem>ভাৰ্য্যা তাই,—কামে বনে ধৰিব যি ঘৰ, ভাৰ্য্যা তাই,— পুত্রবতী হব চেনেহৰ ; ভাৰ্য্যা তাই,—প্রাণ তুল্য দেখে যি পতিক, ভাৰ্য্য৷ তাই,—পতিব্রতা নুলঙ্ঘে স্বামীক। </poem>}} {{gap}}আৰু;— {{Block center|<poem>ভাৰ্য্যা বুলি নেমাতিবা সি জনী ত্ৰিৰীক, নোতোষে ভক্তিৰে যদি নিজৰ স্বামীক ; অগ্নি সাক্ষী কৰি যাৰ বিবাহ বন্ধন, সেই পতি বিনে নাই নাৰীৰ শৰণ। ২৪৭।</poem>}} {{gap}}তদুপৰি;— {{Block center|<poem>সুৱলা মাতেই ৰূপ কলীয়া কুলিৰ, পতিত্ৰতা ৰূপ হয় সকলো তিৰীৰ ; আগঢ়িক দিয়ে গঢ় বিদ্যাৰ ৰহনে, তপস্বীৰ শান্ত ৰূপ দিয়ে ক্ষমা গুণে।” ২৪৮।</poem>}} {{gap}}পাচত ৰূপহীয়ে কলে;—“মোৰ যি জনা জীৱন মৰণৰ গৰাকী তেওঁ মোক যিহকে কৰিবলৈ কয়, ম‍ই তাকেই কৰিম।” লিগিৰীয়ে সুধিলে;—“বাৰু, সঁচা কৈছা নহয়?” ৰূপহীয়ে কলে;—“হয়, সঁচা কৈছে৷; এই কথাৰ একো লৰচৰ নহয়।” ৰূপহীয়ে যি যি কথা যেনেকৈ যেনেকৈ কৈছিল লিগিৰীয়ে সেই সকলোখিনি কথা ঠিক সেই দৰেই ৰাজ-কোঁৱৰক গৈ জনালে। তেতিয়া ৰাজকোঁৱৰে কলে; “বিষম কন্দৰ্পৰ বানত মোৰ বুকু<noinclude></noinclude> 2hxkityyv4ioc5htosf28x0ib24vcpr 104 86215 259603 236213 2026-09-18T12:51:11Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259603 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />[৮৭]</noinclude>ফাটি আছে, এতিয়া মোৰ জীৱনৰ কি উপায় হয়? লিগিৰীয়ে আশ্বাস দি কলে;—“আপুনি চিন্তা নকৰিব, তাইৰ নিজৰ গিৰিয়েকেই তাইক আনি আপোনাক সোধাবহি।” ৰাজকোৱঁৰে সুধিলে;—“তেনে কথা কেনেকৈ হব পাৰে?" লিগিৰীয়ে কলে;—“তাঁৰ উপায় আছে; আপুনি জানো পূৰ্ব্বৰ এই কথা শুনা নাই? {{Block center|<poem>বলেৰে নোৱাৰি যত, চলে পাৰি তাত, শিয়ালেও মাৰে হাতী পেলাই বোকাত।” ২৪৯।</poem>}} {{gap}}ৰাজ-কোঁৱৰে সুধিলে;—“শিয়ালে হাঁতী কেনেকৈ মাৰিলে? লিগিৰীয়ে কলে;— {{Dhr|1em}} {{Rule|}} {{Dhr|1em}} {{Xx-larger|শিয়াল আৰু হাতীৰ কথা।}} {{center|(৭)}} {{gap}}বামুন-বাৰী হাবিত ঢল ফোটা নামৰ এটা হাতী আছিল। বাঁহ-শিয়ালে সেই হাতীটো দেখি ভাবিলে;— “যদি আমি এই হাতীটো কোনো গতিকে মাৰিব পাৰোঁ তেন্তে আমি ইয়াৰ মঙ্গহ খাই চাৰি মাহ মানলৈ সুখেৰে থাকিব পাৰোঁ।” সিহঁতৰ মাজত এটা বুঢ়া শিয়াল আছিল; সি প্ৰতিজ্ঞা কৰি কলে;—“মই এই হাতীটো বুদ্ধি কৰি নিশ্চয় মাৰিম।” পাচত সেই ফন্দিয়ক শিয়ালে ঢল-ফোঁটাৰ ওচৰলৈ গৈ তাৰ আগত আঁঠু চোঙ্গাই ওলগ লৈ কলে;—স্বৰ্গ-দেৱ! বন্দীৰ ফালে কেৰাহি কৰি চাই অনুগ্ৰহ কৰক।” হাতীয়ে সুধিলে;— “হেৰ তই<noinclude></noinclude> dlgh5j0a7o9vfej9repghezcxw98kvz 259604 259603 2026-09-18T12:51:37Z BabulB 104 259604 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{center|[৮৭]}}</noinclude>ফাটি আছে, এতিয়া মোৰ জীৱনৰ কি উপায় হয়? লিগিৰীয়ে আশ্বাস দি কলে;—“আপুনি চিন্তা নকৰিব, তাইৰ নিজৰ গিৰিয়েকেই তাইক আনি আপোনাক সোধাবহি।” ৰাজকোৱঁৰে সুধিলে;—“তেনে কথা কেনেকৈ হব পাৰে?" লিগিৰীয়ে কলে;—“তাঁৰ উপায় আছে; আপুনি জানো পূৰ্ব্বৰ এই কথা শুনা নাই? {{Block center|<poem>বলেৰে নোৱাৰি যত, চলে পাৰি তাত, শিয়ালেও মাৰে হাতী পেলাই বোকাত।” ২৪৯।</poem>}} {{gap}}ৰাজ-কোঁৱৰে সুধিলে;—“শিয়ালে হাঁতী কেনেকৈ মাৰিলে? লিগিৰীয়ে কলে;— {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} {{Dhr|1em}} {{Xx-larger|শিয়াল আৰু হাতীৰ কথা।}} {{center|(৭)}} {{gap}}বামুন-বাৰী হাবিত ঢল ফোটা নামৰ এটা হাতী আছিল। বাঁহ-শিয়ালে সেই হাতীটো দেখি ভাবিলে;— “যদি আমি এই হাতীটো কোনো গতিকে মাৰিব পাৰোঁ তেন্তে আমি ইয়াৰ মঙ্গহ খাই চাৰি মাহ মানলৈ সুখেৰে থাকিব পাৰোঁ।” সিহঁতৰ মাজত এটা বুঢ়া শিয়াল আছিল; সি প্ৰতিজ্ঞা কৰি কলে;—“মই এই হাতীটো বুদ্ধি কৰি নিশ্চয় মাৰিম।” পাচত সেই ফন্দিয়ক শিয়ালে ঢল-ফোঁটাৰ ওচৰলৈ গৈ তাৰ আগত আঁঠু চোঙ্গাই ওলগ লৈ কলে;—স্বৰ্গ-দেৱ! বন্দীৰ ফালে কেৰাহি কৰি চাই অনুগ্ৰহ কৰক।” হাতীয়ে সুধিলে;— “হেৰ তই<noinclude></noinclude> 351o34aidb03vql3pah1s1skq2jp0g9 259605 259604 2026-09-18T12:51:56Z BabulB 104 259605 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{center|[৮৭]}}</noinclude>ফাটি আছে, এতিয়া মোৰ জীৱনৰ কি উপায় হয়? লিগিৰীয়ে আশ্বাস দি কলে;—“আপুনি চিন্তা নকৰিব, তাইৰ নিজৰ গিৰিয়েকেই তাইক আনি আপোনাক সোধাবহি।” ৰাজকোৱঁৰে সুধিলে;—“তেনে কথা কেনেকৈ হব পাৰে?" লিগিৰীয়ে কলে;—“তাঁৰ উপায় আছে; আপুনি জানো পূৰ্ব্বৰ এই কথা শুনা নাই? {{Block center|<poem>বলেৰে নোৱাৰি যত, চলে পাৰি তাত, শিয়ালেও মাৰে হাতী পেলাই বোকাত।” ২৪৯।</poem>}} {{gap}}ৰাজ-কোঁৱৰে সুধিলে;—“শিয়ালে হাঁতী কেনেকৈ মাৰিলে? লিগিৰীয়ে কলে;— {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} {{Dhr|1em}} {{center|{{Xx-larger|শিয়াল আৰু হাতীৰ কথা।}}}} {{center|(৭)}} {{gap}}বামুন-বাৰী হাবিত ঢল ফোটা নামৰ এটা হাতী আছিল। বাঁহ-শিয়ালে সেই হাতীটো দেখি ভাবিলে;— “যদি আমি এই হাতীটো কোনো গতিকে মাৰিব পাৰোঁ তেন্তে আমি ইয়াৰ মঙ্গহ খাই চাৰি মাহ মানলৈ সুখেৰে থাকিব পাৰোঁ।” সিহঁতৰ মাজত এটা বুঢ়া শিয়াল আছিল; সি প্ৰতিজ্ঞা কৰি কলে;—“মই এই হাতীটো বুদ্ধি কৰি নিশ্চয় মাৰিম।” পাচত সেই ফন্দিয়ক শিয়ালে ঢল-ফোঁটাৰ ওচৰলৈ গৈ তাৰ আগত আঁঠু চোঙ্গাই ওলগ লৈ কলে;—স্বৰ্গ-দেৱ! বন্দীৰ ফালে কেৰাহি কৰি চাই অনুগ্ৰহ কৰক।” হাতীয়ে সুধিলে;— “হেৰ তই<noinclude></noinclude> qjjx5peajlzao09urxq7ohl299nrxdt 104 86216 259606 236215 2026-09-18T14:02:36Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 259606 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{center|(৮৮)}}</noinclude>কোন? কৰ পৰা আহিছ?” শিয়ালে কলে;—মই শিয়াল। হাবিৰ সকলো জন্তুৱে গোট খাই মোক আপোনাৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছে; কিয়নো অৰাজক দেশত বাস কৰা যুগুত নহয়। সেই নিমিত্তে আপোনাৰ গাত ৰাজ-যোগ্য সকলো সুলক্ষণ দেখি আপোনাক আমি সকলোৱেই মিলি এই অৰণ্য-ৰাজ্যৰ ৰজা পাতিবৰ ইচ্ছা কৰিছোঁ কিয়নো;— {{Block center|<poem>বিশুদ্ধ বিমল সত কুলৰ আচাৰ, বল, শক্তি, নীতি, ধৰ্ম্ম আৰু লোকাচাৰ; এই বোৰ যাৰ গাত আছে সুলক্ষণ, সি জনক দিব লাগে ৰাজ সিংহাসন। ২৫০।</poem>}} {{gap}}আৰু চোৱা;— {{Block center|<poem>আগে লবা ৰজা পাতি পাচে ঘৰ বাৰী, ৰজা বিনা কোনে ৰাখে ধন সোন তিৰী। ২৫১ ।</poem>}} {{gap}}তদুপৰি;— {{Block center|<poem>লেশমাত্র দোষ নাই যাৰ অন্তৰত, এনে সাধু পোৱা টান এই জগতত; কেৱল দণ্ডৰ ভয় প্রায় লোকে কৰি, নিজ বৃত্তি পালি থাকে ধৰম আচৰি ; ৰুগীয়া, ঘুনীয়া আৰু দুখীয়া স্বামীত, তিৰোতায়ো কৰে ৰাপ ৰজাৰ দড়িত। ২৫২।</poem>}} {{gap}}এই নিমিত্তে শুভলগ্নৰ সময় নৌ যাওঁতেই স্বৰ্গদেৱে সোনকাল কৰি আহক। ” ইয়াকে কৈ শিয়াল যাবলৈ উঠিল। পাচত ঢল-ফোঁটাই ৰাজ্যৰ লোভত শিয়ালে দেখুৱাই নিয়া বাটে<noinclude></noinclude> lpf0jvc477ui2koqoq6vlw1c60r18f0 259607 259606 2026-09-18T14:03:00Z BabulB 104 259607 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{center|(৮৮)}}</noinclude>কোন? কৰ পৰা আহিছ?” শিয়ালে কলে;—মই শিয়াল। হাবিৰ সকলো জন্তুৱে গোট খাই মোক আপোনাৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছে; কিয়নো অৰাজক দেশত বাস কৰা যুগুত নহয়। সেই নিমিত্তে আপোনাৰ গাত ৰাজ-যোগ্য সকলো সুলক্ষণ দেখি আপোনাক আমি সকলোৱেই মিলি এই অৰণ্য-ৰাজ্যৰ ৰজা পাতিবৰ ইচ্ছা কৰিছোঁ কিয়নো;— {{Block center|<poem>বিশুদ্ধ বিমল সত কুলৰ আচাৰ, বল, শক্তি, নীতি, ধৰ্ম্ম আৰু লোকাচাৰ; এই বোৰ যাৰ গাত আছে সুলক্ষণ, সি জনক দিব লাগে ৰাজ সিংহাসন। ২৫০।</poem>}} {{gap}}আৰু চোৱা;— {{Block center|<poem>আগে লবা ৰজা পাতি পাচে ঘৰ বাৰী, ৰজা বিনা কোনে ৰাখে ধন সোন তিৰী। ২৫১ ।</poem>}} {{gap}}তদুপৰি;— {{Block center|<poem>লেশমাত্র দোষ নাই যাৰ অন্তৰত, এনে সাধু পোৱা টান এই জগতত; কেৱল দণ্ডৰ ভয় প্রায় লোকে কৰি, নিজ বৃত্তি পালি থাকে ধৰম আচৰি ; ৰুগীয়া, ঘুনীয়া আৰু দুখীয়া স্বামীত, তিৰোতায়ো কৰে ৰাপ ৰজাৰ দড়িত। ২৫২।</poem>}} {{gap}}এই নিমিত্তে শুভলগ্নৰ সময় নৌ যাওঁতেই স্বৰ্গদেৱে সোনকাল কৰি আহক।” ইয়াকে কৈ শিয়াল যাবলৈ উঠিল। পাচত ঢল-ফোঁটাই ৰাজ্যৰ লোভত শিয়ালে দেখুৱাই নিয়া বাটে<noinclude></noinclude> ix5j7j427buxk4ufey8taq5qx5rv30k 104 86217 259608 236216 2026-09-18T14:05:15Z BabulB 104 259608 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Babulbaishya" />{{center|[৮৯]}}</noinclude>দি উধাতু খাই গৈ থাকি মহা পঙ্কত পৰিল। তেতিয়া হাতীয়ে কলে;—“সখি, শিয়াল! মই বোকাত পৰিলোঁ, এতিয়া উপায় কি? মোৰ ফালে এবাৰ ঘূৰি চোৱা!” শিয়ালে দাঁত নিকটাই কলে;–“দেউতা! আপুনি মোৰ নেজৰ আগ দুখৰি ধৰি উঠক। আপুনি মোৰ নিচিন৷ প্ৰাণীক বিশ্বাস কৰাৰ বাবে বোকাত পৰি মৰিবই লাগে; আপোনাক কোনে তুলি আনিব? পূৰ্ব্বৰ এই কথা জানো আপুনি শুনা নাই?— {{Block center|<poem>কৰিবি বেয়াৰ সঙ্গ মৰিবি নিঢালে, কৰিবি ভালৰ সঙ্গ জীবি চিৰকালে।” ২৫৩। </poem>}}<noinclude></noinclude> qtkrxfa6vljs1q846nxl0k5lopcj1jw 259609 259608 2026-09-18T14:08:39Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 259609 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{center|[৮৯]}}</noinclude>দি উধাতু খাই গৈ থাকি মহা পঙ্কত পৰিল। তেতিয়া হাতীয়ে কলে;—“সখি, শিয়াল! মই বোকাত পৰিলোঁ, এতিয়া উপায় কি? মোৰ ফালে এবাৰ ঘূৰি চোৱা!” শিয়ালে দাঁত নিকটাই কলে;–“দেউতা! আপুনি মোৰ নেজৰ আগ দুখৰি ধৰি উঠক। আপুনি মোৰ নিচিন৷ প্ৰাণীক বিশ্বাস কৰাৰ বাবে বোকাত পৰি মৰিবই লাগে; আপোনাক কোনে তুলি আনিব? পূৰ্ব্বৰ এই কথা জানো আপুনি শুনা নাই?— {{Block center|<poem>কৰিবি বেয়াৰ সঙ্গ মৰিবি নিঢালে, কৰিবি ভালৰ সঙ্গ জীবি চিৰকালে।” ২৫৩। </poem>}} [[File:মিত্ৰ-লাভ (page 98 crop).jpg|center|400px]]<noinclude></noinclude> 05ib9rdjs8t0nm7rgwek9o170ui4aa9 104 86218 259610 236217 2026-09-18T14:13:43Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259610 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{center|[৯০]}}</noinclude>{{gap}}এই প্ৰকাৰে মহা পলশত সোমাই সেই হাতীটো ওলাব নোৱাৰি মৰি থাকিল। পাচত বাঁহ-শিয়ালে মিলি তাৰ মঙ্গহেৰে বৰ ভোজ পাতিলে। এই নিমিত্তে মই কৈছিলোঁ যে যিটো কাম বলেৰে কৰিব নোৱাৰি সেইটো কাম চলেৰেহে কৰিব পাৰি। পাচত লিগিৰীৰ পৰামৰ্শ মতে ৰাজ কোঁৱৰে ৰূপহীৰ গিৰিয়েক ধনীৰামক, সকলো বোৰ ভিতৰুৱা বিশ্বাসী কামৰ ভাৰ দি, বিষয়া পাতি ললে। ইয়াৰ কিছু দিনৰ পাচত আকৌ লিগিৰীৰ পৰামৰ্শ লৈ ৰাজ কোঁৱৰে এদিন স্নান, দান কৰি, ফোঁট লগুণ লৈ আৰু সোণ ৰূপৰ অলঙ্কাৰ পিন্ধি ধনীৰামক কলে;—ধনীৰাম! মই এমাহলৈ গৌৰী ব্ৰত ধৰিছোঁ তুমি আজিৰ পৰা প্ৰতি ৰাতি এজনী এজনী সজ কুলীয়া গাভৰু ছোৱালী মোৰ ওচৰলৈ লৈ আহিবা; মই তাইক বিধি মতে পূজা সেৱা কৰি বিদায় দিম।” ৰাজ কোঁৱৰৰ আজ্ঞামতে ধনীৰামে প্ৰতি ৰাতি এজনী এজনী গাভৰু ছোৱালী আনি দি আছিল; আৰু ৰাজ কোঁৱৰে নো কি কৰে সি আলেঙ্গে আলেঙ্গে তাৰ আলেখ-লেখ চাইছিল। মহাবল ৰাজ-কোঁৱৰে কোনো জনী ছোৱালীকেই হাতেৰে নুছুইছিল; দূৰৰ পৰা বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ আৰু গন্ধ চন্দনেৰে পূজা কৰি এটাই, লগত ৰখীয়া দি ঘৰলৈ ওলটাই পঠিয়াই দিছিল। এই বোৰ কথা দেখি সাউদৰ পুতেকৰ মনত বিশ্বাস জন্মিল। সি বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰৰ লোভ সামৰিব নোৱাৰি এদিন তাৰ ঘৈনীয়েককো ৰাজ-কোঁৱৰৰ আগলৈ লৈ আহিল। ৰাজ কোঁৱৰে যাৰ নিমিত্তে ইমান প্ৰৱন্ধ কৰিছিল,<noinclude></noinclude> 3owc6660pjrjnmrdz9cxkyywqmnhlj8 104 86219 259611 236218 2026-09-18T14:20:00Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 259611 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{center|[৯১]}}</noinclude>এতিয়া সেই গাভৰুক হাততে পাই মহা আনন্দ পালে। আন বোৰৰ দৰে তাইক আৰু ঘৰলৈ উভটি আহিবলৈ নিদিলে। {{gap}}সাউদৰ পুতেকে নিজৰ দুৰ্ব্বুদ্ধিত ঘৈনীয়েকক লোকক সোধাই দি নিজৰ মহামাৰ নিজে চিন্তি ললে। বিবুদ্ধি হৈ সি মহ৷ সন্তাপত পৰিল। শেষত তুমি ও তেনে সন্তাপ পাবা বুলি হে মোৰ মনত শঙ্কা হৈছে। কিন্তু কাছই সেই কথালৈ কাণ নকৰি ভয়ত বিবুদ্ধি হৈ, বিলৰ পৰা উঠি যাবলৈ ওলাল। পতাল-পুৰীয়াকে আদি কৰি লগৰীয়া কেইজনেও বাটত অনিষ্টৰ আশঙ্কা কৰি কাছৰ লগে লগে আহিল। কাছই বাম বাটে দি আহি আছিল, এনেতে হাবিত ফুৰি থকা ব্যাধ এটাই তাক দেখা পাই, অনায়াসে বুটলি লৈ ধেনুৰ আগত বান্ধি ললে। হাবিত অনাই বনাই ফুৰি ব্যাধৰ বৰ ভোক পিয়াহ লাগিছিল; সি বাটত, কাছ এটা সেই দৰে বুটলি পাই, তাৰ ভাগ্য মানি, ঘৰমুৱা হৈ আহিবলৈ ধৰিলে। কাউৰী, শলিয়া আৰু হৰিণাই মৰণান্তিক বেজাৰ পাই ব্যাধৰ পাচে পাচে আহি আছিল;— {{gap}}পতাল পুৰীয়াই বাটে বাটে এই কথা কৈ দুখ কৰি আহিছিল;— {{Block center|<poem>এক দুখ সমুদ্ৰৰ পাৰ পোৱা নাই, আৰু এক দুখে মোক ধৰেহি মেৰাই; ছিদ্র পালে অনর্থই নিদিয়ে সময়, এটা এটা কৰি মাত্ৰ তাৰ বৃদ্ধি পায়। ২৫৪</poem>}}<noinclude></noinclude> nzz4k4wchdkni9ps7fuf4py6qw6f4pp 104 86220 259612 236219 2026-09-18T14:28:02Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 259612 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{center|[৯২]}}</noinclude>{{gap}}আৰু,— {{Block center|<poem>যি জন প্রকৃত বন্ধু এই জগতত, নে যায় মিত্ৰতা তাৰ বিপদ কালত; জন মত যাৰ আছে বৰ পুণ্য বল, সেই জনে পায় বন্ধু তেনে সুবিমল। ২৫৫।</poem>}} {{gap}}তদুপৰি;— {{Block center|<poem>সৰল বন্ধুক যেনে হিয়া উদিয়াই, দিব পাৰি তেনে কোনো জগতত নাই; মাতৃ, ভাৰ্য্যা নতু হক নিজৰ তনয়, বন্ধুৰ সমান কেও বিশ্বাসী নহয়। ২৫৬।</poem>}} {{gap}}বাৰে বাৰে এই বোৰ কথা ভাবি পতাল-পুৰীয়াই কলে;— “হায়! হায়! মোৰ কপাল! {{gap}}কিয়নো;— {{Block center|<poem>ভাল বেয়া যেনে কৰ্ম্ম কৰে জগতত, তাৰ ফল পায় লোকে মৃত্যুৰ পাচত, মোৰ দেখোঁ কপালত তাৰ বিপৰীত, হাতে হাতে পাওঁ মই ফল ই পুৰিত। ২৫৭ ৷</poem>}} {{gap}}আৰু,— {{Block center|<poem>আজি আছে এই দেহা কালি যাব হৰি, সম্পদকো ধৰে আহি বিপদে আবৰি; মিলনৰ পাচে আছে বিয়োগৰ ভয়, মৃত্যু আছে সকলোৰ জানিবা নিশ্চয়। ২৫৮।</poem>}}<noinclude></noinclude> ib8219mg1f8d6j04f3vq19okfc3mylp 104 89152 259620 242941 2026-09-18T16:55:24Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259620 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude>{{center|<poem>{{Xx-larger|কানিৰ বিবৰন।}} Evils of Opium. প্ৰথম চোআ। ১ নম্বৰ। জানোআৰি ১৯৪৬ খ্ৰিষ্ট অঃ সঁক।</poem>}} {{Block center|<poem>অতি মন্দ বস্তু কানি, ::জি খাই বৰ অগিয়ানি, সঞ্চিত বস্তু হই তাৰ হানি, ::মুখে কই কটু বানি। সকল লোকে থাকে জানি, ::কানি খাই মন্দ প্ৰানি, সি ন হই সংসাৰত গিয়ানি, ::কথাই তাৰ অপ্ৰমানি।</poem>}}<noinclude></noinclude> p1bwgfmpxu54dyjzm2w7i3ntooqyf3r 104 89153 259621 242968 2026-09-18T17:00:00Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259621 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|<poem>{{Xx-larger|কাকতি ফৰিঙ্গৰ কথা।}} Locusts in 1844. প্ৰথম চোৱা। নম্বৰ ৬। জুন ১৮৪৬ খ্ৰিষ্ট অঃ সঁক।</poem>}} {{gap}}ইংৰাজি ১৮৪৪ সনৰ ২৭ জানোআৰি তাৰিখত সনি বাবে আন্দাজ বেলি এপৰ ডেৰ পৰ উঠাৰ সময়ত, ভাটি ফালৰ পৰা কাকতি ফৰিঙ্গবোৰ আহি মোকাম সিৱসাগৰ পাই উজাই গৈচিলে। কিন্তু সেই ফৰিঙ্গবোৰ জি পোনে জাই, পকা মৌতকৈও অধিক ঘনে জাই, আকাস দেখিবলৈ নো পোআকৈ মেঘৰ নিচিনা ঢাকি জাই, আৰু বতাহৰ সদৃস ভোঁ ভোঁকৈ জোআ সবদ সুনিবলৈ পাই, আৰু অতিসই ওখকৈ উৰিব পাৰে; আৰু সেই ফৰিঙ্গবিলাকৰ এটাইৰে একে বৰন, এফেৰিও লৰ চৰ নাই। তাৰ পাখিৰ দুই দাঁতিত কলমেৰে লিখাৰ নিচিনা কলা আঁক আচে, সেই নিমিতে মানুহে কাকতি ফৰিঙ্গ বুলি কই। কিন্তু জেতিয়া মাটিত পৰে তেতিয়া গোটেই খন জুৰি পৰে, ন পৰা ঠাই নাই, আৰু সকলো বাগিচাৰ সাক, গচৰ পাত, আৰু পথাৰৰ বন আদি কৰি নিচেই লঠাকৈ খালে, একো সস্য নেথাকিল; এই ৰুপে উজনি ভাটিকৈ প্ৰাই তিনি দিন মানলৈকে আছিল, তিনিদিনৰ মুৰত আৰু দেখিবলৈ নে পালোঁহঁক। {{gap}}আৰু আগৰ কালৰ বুৰা বুৰা মানুহবিলাকৰ মুখৰ পৰা সুনিচিলোঁ, বোলে মানৰ দিনৰ পুৰ্বে এই ৰুপে কাকতি ফৰিঙ্গ উজাইচিলে, পিচে আমাৰ দেসত নানা ৰুপ দুৰ্গতি গল। মানে দেস ললে, মৰানে অসম ৰজাৰ দেস লুটিলে; ৰজা, বৰ গোহাই, বুৰা গোহাই, আৰু ফুকন বৰুআ আদি কৰি বিসয়াবোৰৰ বিসই বাসনা গুচি লৰবাঙ্গ<noinclude></noinclude> pyxtycv4mqbs4arcwkd3eihigpe0bas 104 89154 259623 242971 2026-09-18T17:14:45Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259623 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||কাকতি ফৰিঙ্গৰ কথা|৩}}</noinclude>তৰবাঙ্গ হল, আৰু দেসত বৰ মাউৰ আৰু মহা আঁকাল হৈচিল, এইদৰে দুৰ্গতি হোআতে কেতবোৰ মানুহ খাবলৈ নে পাই অতি দুখেৰে মৰিল। {{gap}}সেই কালৰ কথাকে গুনি অনেক মানুহে কৈচিলে বোলে, সেই ৰুপে এতিয়াও কোনো আপদ হব, কোনো ৰজা বিসয়াবিলাকৰ ভঙ্গা পতা, বন বিগ্ৰহ নতুবা দেসত মাউৰ নাইবা মহা আঁকাল হব, এই দৰে কোনো বিপতি অৱশ্যেই হব; এই নিমিতে আপদৰ চিন দেখাবলৈ পুৰ্বৰ মতেৰে কাকতি ফৰিঙ্গ ওলাইচে, এই কথাকে অনেক মানুহে দ্ৰিঢ় ৰূপে কৈ কৈ আচিলে দেখি, সেই কথাকে মোৰ কিতাপত লিখি থৈচিলোঁ, কি জানি মানুহবোৰে কোআ কথা চৰুপ হইবা; এতিয়া প্ৰাই দুই বচৰ হল, কিন্তু আমাৰ দেসত একো আপদ ইশ্বৰে দিয়া নাই, ইশ্বৰৰ অনুগ্ৰহতে লাহে লাহে আমাৰ দেস সুখিহে হৈচে; কিয়নো এই কথা নগৰত থকা আৰু গাঁৱত থকা সকলো মানুহবিলাকে জানিব পাৰে, আগৰ কালত কিমান সুখ আচিলে, আৰু এতিয়া শ্ৰীজুত কম্পানি বাহাদুৰৰ দিনত কিমান সুখ হৈচে, অধিক প্ৰমান দিব নে লাগে; তথাপি তাহানিৰ কালত এজন মানুহে তিনি টকা ৰুপতে ৰজা ঘৰত এবচৰলৈ তাৰ চাউল লোন খাই খাটিব লাগে, তেহে তাৰ বচৰেকত খাটনি ধনৰ পাল সুটে; কিন্তু এতিয়া মাহেকত কুলিএ বন কৰি তিন টকা চাই টকাকৈ পাইচে, আৰু তাতোকৈ অনেক লাভ এতিয়া আচে, মানুহে আপুনি আপুনি জানিব পাৰে; আৰু আসা কৰিচোঁ জদি কম্পানি বাহাদুৰৰ দিন সদায় থাকে তেন্তে দেস সুখি হব। {{gap}}তেনে হলে হেৰা এই দেসি বা আন দেসি মানুহবিলাক, মানৰ দিনত কাকতি ফৰিঙ্গ ওলাইচিলে দেখি ইমান বিভ্ৰাট হৈচিলে, আমি এনে কথা কব নোআৰোঁ, কিয়নো এতিয়াৰ দিনত জি কাকতি ফৰিঙ্গ ওলাইচিলে আৰু মানুহবিলাকেও সেইদৰে কৈচিলে, কিন্তু তাৰ একো প্ৰমান ন হল। আৰু জগতৰ লোকে জেনেকৈ এতিয়াও<noinclude></noinclude> q26y3fyuq4t5y3ey6vc6uokeryyzrig 104 89156 259624 242946 2026-09-18T17:17:10Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259624 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|৪|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}}</noinclude>কোনো কথাৰ কাৰনে মঙ্গল চাই কই বোলে, এনেকুআ হব নাই বা তেনেকুআ ন হই, এই কথা কৈ কৈ থাকে, তেনে আমি তাকো প্ৰমান কথা বুলিব নোআৰোঁ, কিয়নো জি খেনত জি হব তাক মানুহে জানিব নোআৰে, কেৱল অন্তৰ্জামি পৰম ইশ্বৰেহে জানে। ব্দ.<noinclude></noinclude> k7yfmggkusqpeu6ywhu64gej2m2cxl4 104 89805 259618 244475 2026-09-18T16:29:16Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259618 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|.৬৮|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}}</noinclude>সদিয়াত ভৰি দিলেহি, পিছৰ বছৰ বোৰ্ডৰ আদেশমতে জেকব তমাছ আৰু মাইল্ছ ব্ৰন্‌ছনে সপত্নীক এমেৰিকাৰপৰা আহি কলিকতা পাই নাৱেতৰে সদিয়াৰ ব্ৰাউন-কট্টাৰৰ লগলৈ যাত্ৰা কৰিলে। তেওঁলোক সদিয়া পাওঁ পাওঁ হওঁতেই ৭ জুলাইৰ দিনা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত নাও বান্ধোতে পাৰৰ গছ খহি ততালিকে তমাছক হেচি মাৰি পেলালে। বিধৱা শ্ৰীমতী তমাছ আক ব্ৰনছন গিৰিয়েক-ঘৈণীয়েক ১৭ জুলাইত সদিয়াত প্ৰৱেশ কৰিলে। ১৮৩৯ ছনৰ খামটি বিদ্ৰোহৰ ফল-স্বৰূপে সমস্ত মিছন ছপাখানাই সৈতে জয়পুৰলৈ ভটীয়াই আহিব লগীয়া হ'ল। ১৮৪০ ছনত ব্ৰনছনে নামচঙীয়া নক্টেসকলৰ মাজত এখন পঢ়াশালি পাতিলে। তেওঁৰ লগত যোগ দিলেহি ভনীয়েক কুমাৰী ৰোডা ব্ৰন্‌ছন, চাইৰাছ বাৰ্কাব আৰু শ্ৰীমতী বাৰ্কাৰে। তেওঁৰ স্কুলৰ কাৰণে জেনকিন্‌ছৰ যত্নত উজনি অসমৰ কমিছনাৰে বাৰ শ টকা দান দিয়ে। {{gap}}১৮৪০ ছনৰ অক্টোবৰত কুমাৰী বাৰ্কাৰ ঢুকাল। প্ৰথম ছবছৰৰ চেষ্টাৰ পিছত এজন অসমীয়া (নিধি লিবাই ) লোকেহে মাথোঁ ধৰ্ম ধৰাত ভৈয়ামত কাম কৰিবৰ মনস্থ কৰা হ'ল। ১৮৪১ ছনত বাৰ্কাৰ-দ্বয়ক শিৱসাগৰত কাম কৰিবলৈ পঠোৱা হ'ল, আৰু জেনকিন্‌ছৰ উপদেশমতে ব্ৰনছনে যোৰহাটত কাম আৰম্ভ কৰিবলৈ আহিল। ১৮৪৩ চনত তেওঁলোকৰ আৰু এটি থানা বহিল গুৱাহাটীত। এই সময়তে শিৱসাগৰত চৰকাৰী স্কুল স্থাপিত হয়; তাত অসমীয়া আৰু বঙলা শিকোৱা হৈছিল। কট্টাৰে শিৱসাগৰত গাঁৱে গাঁৱে ছখন স্কুল পাতে। হেলেকা শৰীৰৰ বাৰ্কাৰে গুৱাহাটীত এখন স্কুল সাজিলে। ১৮৪২ ছনত ব্ৰনছনে নগাঁৱত Nowgong Orphan Institution প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ১৮৪৩ ছনৰ ভিতৰতে শিৱসাগৰ বেপ্টিস্ট কাৰ্যাৱলীৰ প্ৰধান কেন্দ্ৰ হৈ পৰিল। কট্টাৰহঁতে জয়পুৰৰপৰা আনি ছপাখানা শিৱসাগৰত পাতিলে আৰু ব্ৰাউনে সদিয়াতে আৰম্ভ কৰা তেওঁৰ অসমীয়া সাহিত্য-সেৱা চলাই থাকিল। শিৱসাগৰৰ বাহিৰে নগাওঁ আৰু গুৱাহাটীও বেপ্টিষ্টৰ প্ৰধান ঠাই হ'ল। তিনিও ঠাইতে গীৰ্জা হ'ল। সদিয়া-জয়পুৰ এৰাবাৰী হ'ল। ১৮৪৮ ছনত এ. এইচ. ডেনফোৰ্থ আৰু শ্ৰীমতী ডেনফোৰ্থে মিছনৰ কামত যোগ দিলেহি গুৱাহাটীত, আইৰা. জে. স্টোড্ডাৰ্ড আৰু শ্ৰীমতী স্টোড্ডাৰ্ডে যোগ দিলেহি নগাঁৱৰ ওৰ্ফে'ন ইনস্টিটিউটত। ১৮৫১ চনৰ ৩০ অক্টোবৰত নগাওঁ, শিৱসাগৰ আৰু গুৱাহাটীৰ গীৰ্জা মিলি আসাম বেপ্টিস্ট এছোচিয়েচন গঠন কৰিলে।<noinclude></noinclude> 091q6t5npcf68x94591pt44w240eu83 104 89806 259619 244478 2026-09-18T16:52:38Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259619 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||ভূমিকা|.৬৯}}</noinclude>{{gap}}এনেতে অসমৰ বেপ্টিস্টসকলৰ কাৰণে বিপদ জাক পাতি আহিল ব্ৰাউন-ব্ৰনছনে শিক্ষণ আৰু ধৰ্ম প্ৰচাৰক পৰস্পৰ পৰিপূৰকৰূপে লৈ যি কাম আৰম্ভ কৰিছিল, এমেৰিকাৰপৰা ডক্টৰ ছোলোমোন পেকৰ নেতৃত্বত অহা দৌত্যই সেই কাম নাপছন্দ কৰিলে। নগাঁৱৰ ওৰ্ফেন ইনস্টিটিউটক এখন নৰ্মাল স্কুলত পৰিণত কৰা হ'ল, ফলত সি মৰি থাকিল। ব্ৰনছন ইয়াতে বৰ হতাশ হ'ল। একে কাৰণতে আৰু বেয়া স্বাস্থ্যৰ বাবে নেথান ব্ৰাউনে ১৮৫৫ ছনত শিৱসাগৰ এৰিলে। ১৮৫৭ ছনত প্ৰথম ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলন আৰু বেমাৰ-আজাৰেও বেপ্টিস্টসকলক জুৰুলা কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিল। গুৱাহাটীৰ ডেনফোৰ্থে ১৮৫৭ ছনৰ বাৰিষাটো নিতৌ ৰণ-বিভাগৰ কাম কৰিব লগীয়া হৈছিল, শিৱসাগৰৰ ছেমুৱেল এম্. হোৱাইটিং পৰিয়ালেও ৰণৰ জুমুৰি পৰিলেই কাম এৰি যাবলৈ সাজু হৈছিলেই, ভাগ্যে সেই অৱস্থা আৰু নহ'ল। ১৮৫৯ ছনত ডেনফোথ পৰিয়াল স্বাস্থ্য বেয়া বুলি এমেৰিকালৈ গ'লত চাইৰাছ্ এফ. টোলমান আৰু শ্ৰীমতী টোলমানক নগাঁৱলৈ পঠোৱা হয়। ইফালে ব্ৰনছন পৰিয়ালো এমেৰিকালৈ যোৱাত শিৱসাগৰৰ হোৱাইটিঙে কেয়োফালে চকু দিব লগীয়াত পৰিল। টোলমানে ১৮৫৯ ছনত মিকিৰ পৰ্বতত কাম আৰম্ভ কৰিছিল; কিন্তু তেওঁৰ শৰীৰৰ কাহিলা পৰাত ব্ৰনছন দেশৰপৰা ঘূৰি অহা ছেগতে তেওঁ এমেৰিকালৈ ঘূৰি যাবলৈ বাধ্য হ'ল। ইফালে ছৰকাৰৰ কৰ-কাটল বঢ়াত অসমীয়া প্ৰজাৰ মাজত অসন্তোষ বাঢ়ি উঠিল। কোনো কোনোৱে ক'বলৈ ধৰিলে, সকলো প্ৰজাকে ছৰকাৰে খ্ৰীষ্টিয়ান কৰিহে এৰিব। ভূতৰ ওপৰত দানহৰ দৰে, বেপ্টিস্টসকলৰ নিজ ঘৰ এমেৰিকাতে জুই লাগিল গৃহ-যুদ্ধৰ ৰূপত। বিশেষকৈ ১৯৬৭ ছনৰপৰা অসমত বেপ্টিস্টসকলৰ প্ৰচাৰৰ পথৰ পৰিৱৰ্তন হ'ল, তেওঁলোকে ভৈয়ামৰ লোকক এৰি পৰ্বতীয়া লোকৰ মাজত ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিবলৈ লাগিল। {{gap}}১৮৪৬ ছনৰ জানুৱাৰীৰপৰা ওলিভাৰ টি. কট্টাৰৰ সম্পাদনাত ১৬-পিঠীয়া ‘অৰুনোদই' প্ৰকাশ পাবলৈ ধৰে। তাৰ ওপৰৰ শিৰোনামা এনে প্ৰকৃতিৰ—<noinclude></noinclude> 0hjxdbseaklvamyzp2s1y709b33gal3 104 89807 259622 244500 2026-09-18T17:08:39Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259622 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|.৭০|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}}</noinclude>{{center|{{Xx-larger|অৰুনোদই সম্বাদ পত্ৰ।}}}} {{center|{{Rule|}}{{Rule|}} প্ৰথম চোআ। মোঃ সিৱসাগৰ, জানোআৰি ১৮৪৬ খ্ৰিষ্ট অঃ সঁক। ১ নম্বৰ}} {{center|{{Rule|}} VOL. I. SIBSAGOR, ASAM, JANUARY, 1846. No. 1}} {{Rule|}}{{Rule|}} কাকতখনৰ প্ৰতি পৃষ্ঠাত ছপা অংশৰ দুটাকৈ স্তম্ভ। শেষ পৃষ্ঠাৰ দ্বিতীয় স্তম্ভৰ শেষাংশত এইখিনি কথা ইংৰাজীত দিয়া হৈছিল— {{center|<poem>THE ORUNODOI, A monthly Paper, devoted to Religion, Science, and General Intelligence, is printed and published at the Sibsagor Mission Press, by O.T. CUTTER, for the American Baptist Mission in Asam. Price one rupee per annum, in advance, or one and a half at the end of the year.</poem>}} এই প্ৰথম সংখ্যা কাকতৰ বিষয় সূচী ওপৰত দিয়া হৈছে। লেখকসকলৰ নাম ক'তো দিয়া হোৱা নাই। তাৰ পৰিৱৰ্তে 'জোআ বচৰৰ কথা', 'ধৰমৰ কথা বাত্ৰা' ( তাৰ লগৰ 'হেকলা পৰ্বতৰ তপত জোল ওলোআৰ কথা'), আৰু ‘ৰজাৰ মৈদাম খনা' প্ৰবন্ধকেইটাৰ লেখকক বুজাবলৈ “॥” চিনটি মাত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। 'কানিৰ বিবৰন' প্ৰবন্ধৰ দুটা পদ (আমাৰ মূল পুথিত সন্নিৱিষ্ট) আৰু গদ্য কথাখিনিৰ শেষত লেখকৰ নামৰ ইঙ্গিত হ'ল “ব্দ”। {{gap}}ওলিভাৰ টি কট্টাৰ ১৮৪৬ জানুৱাৰীৰপৰা ১৯৫০ ফেব্ৰুৱাৰীলৈকে সম্পাদক, মুদ্ৰক আৰু প্ৰকাশক আছিল। ১৮৫০ মাৰ্চৰপৰা তেওঁ মুদ্ৰক আৰু প্ৰকাশকৰূপে থাকিল, কিন্তু ডক্টৰ নেথান ব্ৰাউন (ব্ৰাওন) সম্পাদক হ'ল। ১৮৮২-৮৩ ছনলৈকে 'অৰুনোদই' চলি আছিল আৰু আন আন সম্পাদকসকল আছিল এপলটন হাও ডেনফোৰ্থ, ছেমুৱেল এম্. হোৱাইটিং, ডক্টৰ মাইলছ ব্ৰনছন, শ্ৰীমতী এছ. আৰ্. ৱাৰ্ড, ই. ডব্লিউ ক্লাৰ্ক, এ. কে. গাৰ্নী আদি। সকলো সংখ্যা পত্ৰিকা নোপোৱাত কাৰ কাৰ্যকাল কেতিয়ালৈকে আছিল জনা নগৈছে। ব্ৰাউন ছাহাব ১৮৫০ মাৰ্চৰপৰা ১৮৫৪ আগস্টলৈকে সম্পাদক আছিল, তাৰ পিছত কিমান দিনলৈ আছিল আমি ধৰিব নোৱাৰিলো। ১৮৫৬ জানুৱাৰীৰ<noinclude></noinclude> mgxtoray29h2g2y2ryguj9xnj4u0kvg 104 89808 259631 244522 2026-09-19T04:40:10Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259631 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||ভূমিকা|.৭১}}</noinclude>পৰা ডেনফোৰ্থৰ নাম আছে। ১৮৫৭ ফেব্ৰুৱাৰীৰপৰা হোৱাইটিং সম্পাদক হয়, আৰু সম্ভৱতঃ ১৮৬০ ডিচেম্বৰলৈকে থাকে। ১৮৬১ বছৰটো উইলিয়াম ৱাৰ্ড সম্পাদক আছিল; তাৰ পিছৰ লেখ পোৱা নাযায়। {{gap}}সৰহখিনি ক্ষেত্ৰতে ‘অৰুনোদই'ৰ প্ৰবন্ধ-লেখকসকলৰ নাম পোৱা নাযায়। অনেক ঠাইত লেখকৰ কোনো ইঙ্গিত দিবৰে যত্ন কৰা হোৱা নাই আন কিছু ঠাইত॥, $, *, ... আদি চিনে লেখকৰ নামৰ ঠাই লৈছে। তাৰ ভিতৰত “॥” চিনটোৰেই ব্যৱহাৰ বৰ বেছি, আৰু আমাৰ অনুমানমতে ই সম্পাদকীয় ৰচনাৰ সঙ্কেত। ১৮৪৮ ছনৰ নবেম্বৰত প্ৰথম দেখা দিয়া জন বান্ য়ানৰ Pilgrim's Progress-অৰ ভাঙনি 'জাতিকৰ জাত্ৰা'ৰ অনুবাদককো এই সঙ্কেতেৰেই নিৰ্দেশ কৰা হৈছে। 'অৰুনোদই'ত সকলোতকৈ বেছি প্ৰবন্ধ-কবিতা লিখা লেখক হ'ল নিবি লিবাই ফাৰোৱেল। অসমীয়া খ্ৰীস্টিয়ান সাহিত্যলৈ এওঁৰ বৰঙণিয়েই সেই দেখি আটাইতকৈ ডাঙৰ বুলি ক'ব পাৰি। আমাৰ অনুমান হয়, এওঁ 'অৰুনোদই'ৰ সম্পাদকসকলৰ সদায় সোঁ হাত আছিল আৰু অনেক নিনাও লেখা এওঁৰেই। এওঁৰ প্ৰবন্ধৰ বিষয় অতি বিস্তৃত; তাৰ ভিতৰত বিশিষ্ট হ'ল ভক্ত পল আদি এপোস্টলসকলৰ (পাঁচনি) পৰিচয় সমূহ, হিন্দুস্থানৰ আৰু গজনিৰ মুছলমান ৰজা-সম্ৰাটসকলৰ বুৰঞ্জী, বাইবেলৰ বিবিধ কাহিনী আৰু চৰিত্ৰৰ আভাস, ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাতৰি আৰু 'তিৰ্থৰ বিবৰন' বা 'তিৰ্থৰ জাত্ৰা' নামে পদ্য ৰচনা। শেষৰ ৰচনাটিত নকৈ খ্ৰীস্ট-ধৰ্মত শৰণীয়া হোৱা নিধি লিবাই হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰতি কঠোৰ আৰু কটু হৈ পৰিছে; অনেক ঠাইত যে অযথায় তেনে হৈছে, আমাৰ মূল পুথিত সন্নিৱিষ্ট পাঠৰপৰাই তাক ধৰিব পৰা যাব। 'ন.ল.' বা 'ন.ল.ফ.' তেওঁৰ নামৰ সঙ্কেত-ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। {{gap}}‘অৰুনোদই'ৰ লেখকসকলৰ সাঙ্কেতিক নামবোৰ তলত বৰ্ণানুক্ৰমিকভাৱে সজোৱা হ'ল— ::{{hanging indent|অ.—আমেৰিকা প্ৰথমে দৰ্সন হোআৰ কথা'।}} ::{{hanging indent|অ.চ.ক— 'গিয়ানৰ পহাৰ', 'পৰিখাৰ বিবৰন'।}} ::{{hanging indent|অ.ল.ম. — 'নানা সম্বাদ', 'পৰিস্ৰমৰ ফল'।}} ::{{hanging indent|অ.হ.দ. 'আপোনাৰ হিত চিন্তা কুকুৰ,' 'মৌ মাখিৰ কথা,' 'The new Steamer'I}}<noinclude></noinclude> 5n35a1ze9y5y4jwjt0eg5weamn5qfna 104 89809 259637 258558 2026-09-19T04:52:23Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259637 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|.৭২|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}}</noinclude>::{{hanging indent|আ.— 'বিভিচাৰ বিসয়ক', 'নগাৰ বিবৰন', 'খামতিৰ বিবৰন,' 'মিচিমিৰ বিবৰন', 'আবৰ, বৰ আবৰ, মিৰি আৰু ডফলাৰ বিবৰন’, ‘অঁকাৰ বিবৰন', 'আমেৰিকাৰ দুই জন চিকাৰি লোকৰ বিবৰন'।}} ::{{hanging indent|আ.হ.দ.— 'মৰমিয়াল কুকুৰ}} ::{{hanging indent|ই.হু.ব. (সম্ভৱতঃ শ্ৰীমতী ইলাইছা হুইটি, ব্ৰাউন) – 'ম্ৰিত্যু হোআ পাদুৰি বাৰ্কৰ চাহাবৰ বিবৰন, ' (বাখৰগঞ্জৰ ) 'ৰামগতিৰ বিবৰন, ' 'ধৰমি চহৰিয়া এজনৰ বিবৰণ'।}} ::{{hanging indent|উং—‘ববি নামে এটা সাহসিক কুকুৰৰ আখ্যান'।}} ::{{hanging indent|ও.—'গিত' (৭.৮), (৮.৫)।}} ::{{hanging indent|ও.ও. ( সম্ভৱতঃ ও. আৰু ও. ও. হ'ল উইলিয়াম ৱাৰ্ড )—'গিত' (৯.২ )।}} ::{{hanging indent|ক.—অসমীয়া আৰু বঙালী মানুহৰ চৰিত্ৰ তুলনা কৰি এটি প্ৰবন্ধ, ‘তিনটা ঘোৰাৰ পৰিখা"।}} ::{{hanging indent|ক.ৰ.চ.‘নগাৱঁত মাউৰ লগাৰ কথা'।}} ::{{hanging indent|কু. — 'আচৰিত কথা বাত্ৰা'।}} ::{{hanging indent|খে. (সম্ভৱতঃ বেপ্টিস্টসকলৰ লগত সম্বন্ধ ৰখা যোৰহাটৰ খেটকেশ্বৰ পণ্ডিত) 'নিনিবি পুৰনি নগৰত পোআ মুৰ্তি'।}} ::{{hanging indent|ঘ. — 'গঙ্গা নাৰায়ন চিল'।}} ::{{hanging indent|ঘ.ল.প.—'আকবৰ বাদস্যাৰ কথা'।}} ::{{hanging indent|ঘি.—‘দুখিয়া লোকক দয়া কৰা’, ‘আচৰিত ৰুপে প্ৰান ৰখ্যা পোআ', 'বনিয়ন চাহাব আৰু বন্দিসাল ৰখিয়াৰ কথা' আদি।}} ::{{hanging indent|চ.অ.ক.— 'ইশ্বৰে আপোনাৰ লোকক ৰখা'।}} ::{{hanging indent|চি.দ.—'বিদ্যা ৰুপ ব্ৰিখ্য'।}} ::{{hanging indent|চি.দ.প.‘উপদেস হেলা কৰা লৰাৰ অধিক বয়সত দুৰৱস্থা হোআ', 'পুৰাব্ৰিত’।}} ::{{hanging indent|জ.ট.—‘আৰ্চিৰ বিসই’, ‘মৰনৰ বিসয়ে কিছু চিন্তা', 'এটা ন ভবা গননা' 'আকৰ্ষন আৰু তাপৰ বিসই', 'খেহ, লোকৰ ক্ৰিপা কৰোঁতা দেবি', 'কুভাবনা', 'কালৰ বিসই', 'হাঁতি আৰু সিয়ালৰ দ্ৰিষ্টান্ত'।}} ::{{hanging indent|জ. ত.— 'সত্য ধৰ্মৰ চাৰি প্ৰমান'।}} ::{{hanging indent|জ.ৰ. — 'ডাঙ্গৰ বিসইৰ কথা'।}}<noinclude></noinclude> 7haujywe9b2701slqmmvwrvv5r26nql 104 89811 259644 258451 2026-09-19T05:23:19Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 259644 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||ভূমিকা|.৭৩}}</noinclude>::{{hanging indent|জি.ৰ. (গুণাভিৰাম বৰুৱা) – বিধৱা বিবাহ', 'বন্ধুতাৰ কথা', 'ইংলণ্ড আৰু অচম দেস', ‘তিৰ্থ আৰু পুৰানৰ উত্পতিৰ কথা', 'পুৰুসে তিৰোতাক জি ৰুপে সমাদৰ কৰিব লাগে' 'দুজনি বিধৱা চোৱালিৰ বিবাহ হোআৰ কথা', 'মাত্ৰি ভাসাৰ সক্তি' আদি, 'ৰাম নৱমী নাটক।'}} ::{{hanging indent|জে.ট—'ত্ৰান কৰ্তাৰ আগমন'।}} ::{{hanging indent|জোব — 'প্ৰিথিবিৰ আকৰ্ষনৰ বিসইতে দুইজনৰ কথোপকথন'।}} ::{{hanging indent|তঃথ— 'ধৰমৰ উচাহৰ কথা', 'সোকৰ ঔসধ।}} ::{{hanging indent|থ. ত. — সম্পাদকলৈ (১২.১২ )।}} ::{{hanging indent|দ.—‘বাপেক পুতেক আৰু গাধ,' 'বৰখুনৰ কথা', 'মাউৰ কালত বুৰা দাঙ্গৰিয়াৰ মহত্মাৰ বিবৰন'।}} ::{{hanging indent|দ.ক. — 'পৰিয়ালৰ সাসন।”}} ::{{hanging indent|ধ— 'গিয়ান আৰু লাভ বৰ্হাৰ কথা'}} ::{{hanging indent|ধ. ল. হ. — 'আপুনি আপোনাৰ বিচাৰ কৰা উচিত, অথবা..' (দুভাগ)।}} ::{{hanging indent|নু.—'নামান নামেৰে এজন কুঠিয়া স্বস্ত হোৱাৰ কথা।}} ::{{hanging indent|প. ৰা. স.— সিৱসাগৰত সভা পতা কথা'।}} ::{{hanging indent|প. স. — 'প্ৰিথিবিৰ আকাৰৰ বিসই', 'মতোআল হোআৰ কথা'।}} ::{{hanging indent|পু. স.——হিত কথা সফল'।}} ::{{hanging indent|প্ৰ. চ. দ——পাকৈ ঢোঁৰা চৰাইৰ বিবৰন'।}} ::{{hanging indent|ফ.—‘তিনিটা সৰু মাচৰ দ্ৰিষ্টান্তৰ কথা,।}} ::{{hanging indent|ফ. দ.—'ভাই, ভনি, লগৰিয়াবিলাকলৈ লৰাহতৰ বেৱহাৰ', 'মিচা কোআৰ কথা', 'ম্ৰিত্যুৰ পাচৰ ঘটনাৰ কথা'।}} ::{{hanging indent|ব. (সম্ভৱতঃ, ব., ব. দ. আৰু ৰ হ'ল ডক্টৰ নেথান ব্ৰাউন। ) — 'সিল হৈ জোআ মঁহৰ কথা', 'তেজ জোআ সিৰৰ বিবৰন', 'কেমতাই অৰ্থাত বনৰৌ পহুৰ বিবৰন', 'ত্ৰোআ নগৰৰ কাঠৰ ঘোঁৰা।}} ::{{hanging indent|বং—'দেও পুজক লৰাৰ গান'।}} ::{{hanging indent|ব. দ—অসম লৰা আমেৰিকালৈ জোআৰ কথা', 'কুকুৰ আৰু সিয়ালৰ কথা', 'গুপুত ধন'।}} ::{{hanging indent|ব. ন.—'প্ৰাথমিক সিখ্যা', 'ইস্বৰ আৰু তেওঁৰ স্ৰিষ্টিৰ কৰমৰ কথা',}}<noinclude></noinclude> od4hhje2nvl3rpw0o9hdypxt3dfjtr6 10 93773 259615 259459 2026-09-18T14:52:42Z BabulB 104 259615 wikitext text/x-wiki * {{ডাউনলোড|মিত্ৰ-লাভ}} ''[[মিত্ৰ-লাভ]]''; [[লেখক:মহেশ্বৰ বৰুৱা]] * {{ডাউনলোড|কথা কৱিতা}} ''[[কথা কৱিতা]]''; [[লেখক:যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা]] * {{ডাউনলোড|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত}} ''[[হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত]]''; [[লেখক:সৰ্বেশ্বৰ কটকী]] (পুনৰ্মুদ্ৰণ) * {{ডাউনলোড|অৰুনোদইৰ ধলফাট}} ''[[অৰুনোদইৰ ধলফাট]]''; [[লেখক:সন্মিলিত]] (১৯৬৫) * {{ডাউনলোড|অসম নমৰে আমিও নমৰো}} ''[[অসম নমৰে আমিও নমৰো]]''; [[লেখক:অমলেন্দু গুহ]] (১৯৯৩) * {{ডাউনলোড|ফুল কোঁৱৰ}} ''[[ফুল কোঁৱৰ]]''; [[লেখক:হলিৰাম হাজৰিকা]] (১৯৫১) * {{ডাউনলোড|দমদম-বসিৰহাটৰ ঘটনাৰ পিচত ভাৰতৰ বিপ্লৱী সাম্যবাদী দল}} ''[[দমদম-বসিৰহাটৰ ঘটনাৰ পিচত ভাৰতৰ বিপ্লৱী সাম্যবাদী দল]]''; [[লেখক:অজ্ঞাত]] (১৯৪৯) * {{ডাউনলোড|উদ্‌ভিদ বিবৰণ}} ''[[উদ্‌ভিদ বিবৰণ]]''; [[লেখক:ধনিৰাম দত্ত]] * {{ডাউনলোড|সীতা-স্বয়ম্বৰ}} ''[[সীতা-স্বয়ম্বৰ]]''; [[লেখক:প্ৰসন্নচন্দ্ৰ বৰুৱা|লেখক:প্ৰসন্নচন্দ্ৰ বৰুৱা]] (১৯১১) * {{ডাউনলোড|মিচিং নাৰীকণ্ঠ}} ''[[মিচিং নাৰীকণ্ঠ]]''; [[লেখক:তৰুণ লয়িং|লেখক:তৰুণ লইং]] (২০১৯) * {{ডাউনলোড|নাগালেণ্ডৰ পৰ্য্যটন আৰু অন্যান্য}} ''[[নাগালেণ্ডৰ পৰ্য্যটন আৰু অন্যান্য]]''; [[লেখক:তৰুণ লয়িং|লেখক:তৰুণ লইং]] (২০২০) * {{ডাউনলোড|ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ. এচ}} ''[[ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ. এচ]]''; [[লেখক:তৰুণ লয়িং|লেখক:তৰুণ লইং]] (২০২১) [[শ্ৰেণী:নতুন লেখাৰ সংৰক্ষণ]] 1ipoptx3jyg31eijnj97vsrohs8wfz7 108 94175 259614 2026-09-18T14:33:45Z BabulB 104 "==প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ== * [[মিত্ৰ-লাভ]] {{Reflist}} [[শ্ৰেণী:প্ৰকাশক]]" দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 259614 wikitext text/x-wiki ==প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ== * [[মিত্ৰ-লাভ]] {{Reflist}} [[শ্ৰেণী:প্ৰকাশক]] 1jgsqjxs6n1q0ciutjml50xp92mw933