ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.20 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 0 1299 260099 204327 2026-09-23T05:04:09Z Manashkumarmedhio 4561 /* */ 260099 wikitext text/x-wiki Manash karati == সূচী == # [[গু-কৰতি বা বিষ জাৰা মন্ত্ৰ]] # [[চক্ৰকৰতি]] # [[বায়ু কৰতি]] # [[জল কৰতি]] # [[কাল কৰতি বা অগ্নি কৰতি]] # [[মত্স্য কৰতি]] # [[গুৰু কৰতি]] # [[ব্ৰহ্ম কৰতি]] # [[ৰুদ্ৰ কৰতি বা তিখাল কৰতি]] # [[সুদৰ্শন চক্ৰ কৰতি]] # [[গৰ্ভ কৰতি]] # [[ৰাম কৰতি]] (প্ৰকাশক শ্ৰীজ্যোতীন্দ্ৰ নাৰায়ণ দত্তবৰুৱা, প্ৰথম প্ৰকাশঃ ১৯৩৮, চতুবিংশ সংস্কৰণঃ ২০১১, দত্তবৰুৱা পাবলিছিং কোঃ প্ৰাঃ লিঃ, পাণবজাৰ, গুৱাহাটী-১। মুদ্ৰণঃ দত্তবৰুৱা পাবলিচিং কোঃ প্ৰাঃ লিঃ, পাণবজাৰ, গুৱাহাটী-১, ) ISBN=81-7373-025-3 [[Category:ধৰ্মগ্ৰন্থ]] 8yg6us4t9k2ztkf5xdibqik7nhjd599 0 1352 260097 6362 2026-09-23T05:02:02Z Manashkumarmedhio 4561 /* */ 260097 wikitext text/x-wiki :::::::::::::::::[[বৰ-কৰতি]] :::::::::::::::::'''সুদৰ্শন চক্ৰ কৰতি''' :::::::::::::::::'''শ্ৰীকৃষ্ণায় নমঃ''' বৈকুণ্ঠ ভুৱনে বহি আছা নিৰঞ্জন। সবে পুণ্যশালী কথা ত্ৰিযুতৰ পৰ।।*।। যুগান্তৰ অগ্নি যেন মহা ৰত্নসাৰ। ত্ৰিদশ কোটি দেৱতাৰ যেন ব্ৰহ্মাচাৰ।। তাহাতে চক্ৰক হৰি দিলন্ত আমাক। প্ৰকাশ কৰন্ত চক্ৰ কোটি সূৰ্য্যসম। যত দৈত্য দানৱৰ তুমি কালযম। তাহাৰ ভয়ত ত্ৰিভূৱন কম্পমান। ক্ষণেকে কৰিবে পাৰে জগত নিৰ্য্যাণ।। আলক্ষণী বিলক্ষণী যক্ষ যক্ষিণী সবে ফুৰন্তে গ্ৰাম মাৰি। মহাভয়ে দেৱঋষি থাকে স্তুতি কৰি। ছাৰিবে নপাৰি জেউতি চক্ষু যাই ফুটি। চক্ৰৰ ভয়ত ত্ৰিভুৱন ভৈলা চুপ। যুগান্তৰ অগ্নি যে পৰম প্ৰচণ্ড প্ৰহাৰিলা পৰ্বতক কৰে খণ্ড খণ্ড।। অনন্ত শকতি সুদৰ্শন চক্ৰধৰ। স্বৰ্গ মৰ্ত্ত্য পাতালৰ দৈত্য নিৰঞ্জন। চৰাচৰ জগতৰ তেজ বল হৰি। প্ৰকাশ কৰন্ত সুদৰ্শন চক্ৰ মূৰ্ত্তি ধৰি। যুগান্তৰ অগ্নি যেন কাল আদিত্য। সেই চক্ৰ হাতে ধৰি গুণন্ত ঈশ্বৰে। স্ৰজিলো ব্ৰহ্মাণ্ড আৰু ব্ৰহ্মা মহেশ্বৰ। দেৱঋষি সিদ্ধমুনি যক্ষ বিদ্যাধৰ। পশু পক্ষী তৰু-তৃণ নাগ জলেশ্বৰ। সিংহ, ব্যাঘ্ৰ, ঘোঙ, ভালুক, বানৰ ইসবক আদি কৰি মনুষ্য স্ৰজিলো। পৃথিৱী মণ্ডলে মনুষ্যা ঠাই দিলো।। সেহি মনুষ্যক ভূত প্ৰেতে নিয়ে মাৰিষ সৃষ্টি কেনমতে ৰাখো গুণন্ত মুৰাৰি। চক্ৰক শুনাই প্ৰভু বুলিলা বচন। শুন শুন বাক্য মোৰ চক্ৰ সুদৰ্শন। মনুষ্যকে ৰাখা তুমি দানৱক মাৰি। তুমি ৰক্ষা নকৰিলে ৰাখিতে নপাৰি। আক লাগি চক্ৰ তুমি পৃথিৱীক যায়ো। ভূত প্ৰেত দানৱক সংহাৰি পেলায়ো।। সুদৰ্শন চক্ৰে গোসাঁইক কৰি নমস্কাৰ। মহাকোপে দানৱক গৰ্জিলা অপাৰ। পৃথিৱীক লাগি চক্ৰে শীঘ্ৰে চলি গৈলা। ত্ৰিদশ কোটি দেৱতাৰ দেখি বিভঙ্গে পলাইলা।। স্বৰ্গ মৰ্ত্ত্য পাতাল একত্ৰে লৰি গৈলা। সকলে ব্ৰহ্মাণ্ড জ্যোতিৰ্ম্ময় ভৈলা।। খলক লাগিলা সাতো সাগৰ। মহাভয় হুয়া কাম্পে ব্ৰহ্মা মহেশ্বৰ।। মৰুত্ বেগে সুদৰ্শন চক্ৰে যাই। খণ্ড খণ্ড কৰি কাটে সুদৰ্শন চক্ৰে পাই।। বিষ্ণুবাণ সুদৰ্শন চক্ৰ পঢ়ো। প্ৰেতালি সবক কাটি খণ্ড খণ্ড কৰো। বিষ্ণুবাণ শক্তি সুদৰ্শন চক্ৰ পড়ো। নাগ নাগিনীক কাটি খণ্ড খণ্ড কৰো। বীৰ গোটি মুণ্ডে তাৰ গোটা অপেস্বৰী। তাক কাটিলেক সুদৰ্শন চক্ৰে ধৰি। সুদৰ্শন চক্ৰক প্ৰণাম কৰো। ৰাক্ষস সংহৰো। ত্ৰিদশ কোটি দেৱতাৰ বলে শক্তি সুদৰ্শন চক্ৰে কাটি কৰিলে নিৰ্ম্মূল। যক্ষ ভূত দৈত্য দানৱৰ বাণ। সুদৰ্শন চক্ৰে কাটি কৰিলো খান খান। আমুকাৰ গাৱে আছে যত ভূতগণ। কাটি খণ্ড খণ্ড কৰে চক্ৰ সুদৰ্শন।। পৃথিৱী ভিতৰে যত দেৱ পাইলা। খম্ড খম্ড কৰি চক্ৰে কাটিয়া পেলাইলা মহাভয়ে আসি পশিলা শৰণ। আমাৰ সমস্তে তুষ্ট হোৱা সুদৰ্শন।। চেঁচা ভালা গাৱে তাপ লাগি।। আগে নপলাই যায় খাই ভিক্ষা মাগি। মনুষ্যক হিংসা দেৱে নকৰিবি আৰ। সত্যে সত্যে বোলো মই তোমোৰ আগত। শুনি তুষ্ট ভৈলা চক্ৰ সুদৰ্শন। ব্ৰহ্মাৰ মুখক চাই বুলিলা বচন। যিটো দেৱে মনুষ্যক দ্ৰোহ আচৰয়। কাটিবাহা সত্যে কহো আগত তোমাৰ।। শুনি তুষ্ট ভৈলা চক্ৰ সুদৰ্শন। ব্ৰহ্মাৰ মুখক চাই বুলিলা বচন।। তমাৰ স্ৰজা নাই তোমাৰ পালন। তুমি ৰক্ষা কৰি ফুৰা জগতকে। কুবেৰ বৰুণ আৰু যম পুৰন্দৰ। সবে তুষ্ট তোমাৰ কিঙ্কৰ।। ইসবক কাটি মনুষ্যক কৰি ৰক্ষা। সদায়ে থাকিবা মোৰ আজ্ঞা শিৰে ধৰি। বিষ্ণুকৰ্ণে আচাৰি পেলাইলা। সেই সময়ত দুই গোটা চৰ উপজিলা। মধুদৈত্য অসুৰ উপজিলা দুৰ্ব্বাৰ দুইবাৰ মাথা কাটি কৰিলা সংহাৰ। আনো অসংখ্যাত অসুৰ আছে কাটি। মোৰ নাম শুনি যক্ষ ৰাক্ষস পেলাইলা কাটি। দেখিয়া সুমৰোক আগ কাল। অসংখ্যাত অসুৰ কাটিলা পালে পাল। আৰু এক অসুৰ অমৃতক খাইলে হেতু গলত কাটিলেক তাক। ভৈলা ৰাহু কেতু আনো যক্ষ ৰাক্ষস দৈত্য দানৱ অসুৰ। সমস্তকে কাটি কৰিলা নিৰ্ম্মূল। আৱে যিটো দৈত্য দানৱ মনুষ্যক ধৰে। প্ৰাণ যদি মাৰে বিকৰ্থনা কৰে। তাক যেবে কাটি মাৰি কৰিবো উচ্চন। তেৱে নিষ্টে নাম ধৰিলো চক্ৰ সুদৰ্শন। এহিমতে আকাশত চলি গৈল। আকাশত ভ্ৰমি ফুৰে ধৰিয়া মাতুলি। মনুষ্যৰ ভূত প্ৰেত যাক লাগ পাইলা। খণ্ড খণ্ড কৰি তাক কাটিয়া পেলাইলা। বিদ্যুত সঞ্চাৰে চক্ৰ ফুৰন্ত সঞ্চাৰি। মনুষ্যৰ দেৱতাক কাটো খণ্ড খণ্ড কৰি।। বিষ্ণু ঈশ্বৰকো কোটি নমস্কাৰ কৰো। সুদৰ্শন চক্ৰময় হাতে তুলি ধৰো।। ডাইনী, যক্ষিণীক কাটো কাটো দৈত্যগণ। দানৱক কাটো হানি চক্ৰ সুদৰ্শন।। শিৰা বিৰা কাটো, কাটো যমদূত। যিবা আমুকাৰ গাৱে আছে তাকো কাটো চক্ৰ সুদৰ্শন।। আলক্ষণী, বিলক্ষণী আৰু অপেস্বৰী।। পোন্ধৰ হাজাৰ কাটো বিষ্ণু চক্ৰ ধৰি।। মাঙ্গলীক হাতে কাটো খণ্ড খণ্ড কৰি। গাৰ ডাউনীক প্ৰথমতে লাগ পাইলা। খণ্ড খণ্ড কৰি তাক চক্ৰে কাটিয়া পেলাইলা।। গাৰ ডাউনীক কাটিলেক যেৱে। ক্ৰূৰ ডাইনীক কাটিলেক তেৱে।। ৰৰজু যোবৰ হাজাৰক কাটি কৰিলন্ত চূৰ্ম। পূৰ্বদিশ চলি গৈলা চক্ৰ সূদৰ্শন।। দক্ষিণ দিশক লাগি চক্ৰে কৰিলা ভ্ৰমণ। দক্ষিণৰ দেৱতাক পাই খণ্ড খণ্ড কৰি চক্ৰে পেলাইলেক কাটি। উত্তৰ দিশক লাগি কৰিলা ভ্ৰমণ। উত্তৰ দিশৰ দেৱতাক কাটিলা তত্ক্ষণে। অগ্নি কোণৰ কাটিলেক দেৱগণ। বায়ু কোণৰ কাটিলেক দেৱতাক। ই চৌদ্ধ কোণৰ কাটিলেক দেৱতাক। ত্ৰিদশ কোটি দেৱে দেখি ভৈলা ভয়। স্বৰ্গে চলিলন্ত চক্ৰ বায়ু বেগ ধৰি। কাম্পে সাতো স্বৰ্গ থৰ থৰ কৰি।। কাম্পে যত দেৱগণ চক্ৰৰ ভয়ত। কাম্পে যত যত দিগপাল। ভয়ে ইন্দ্ৰ ওলাই আসিল চক্ৰৰ আগত ইন্দ্ৰে পৰি দণ্ডবত। বুলিবে লাগিল ইন্দ্ৰে কৃতাঞ্জলি কৰি। কিবা কাৰ্য্যে স্বৰ্গভুৱনক আগমন। শুনি চক্ৰে বাসৱক বুলিলা বচন। যিটো দেৱগণে মনুষ্যক হিংসা কৰে দেৱগণ। তাক আনি দিয়া মোক আগত সত্বৰে।। যিটো মনুষ্যক হিংসা কৰে দেৱগণ। বিচাৰিয়া আনি ইন্দ্ৰে দিলা তেতিক্ষণ।। কাটিলেক চক্ৰে তাক, খণ্ড খণ্ড কৰি। পাচে চলি গৈল চক্ৰ যমৰ নগৰী। চকিলা দেৱগণ দেখি অদভুত। মহা ভয়ে পলাই যান্ত বেঙ্কামুৱা দূত।। চলি গৈলা চক্ৰ পাশক যমৰাজ। কৃতাঞ্জলি কৰি মাতিলা চক্ৰক। তোমাৰ কিঙ্কৰ মই জানাহা সৰ্বথা। আজ্ঞা কৰা সাধো মই তযু প্ৰয়োজন। চক্ৰে বোলে যমৰাজা তোমাৰ কিঙ্কৰ। আত আছন্ত যিটো মনুষ্যক নাশ কৰে। তাক আনি দিয়া ধৰি আগত আমাৰে। হেন শুনি যমৰাজা কৰিলা বিচাৰ। যিটো দূতে ফুৰে লোক হিংসা কৰি। তাক আনি দিলন্ত চক্ৰৰ আগ কৰি। কাটিলেক চক্ৰে তাক খণ্ড খণ্ড কৰি। পাচে চলি যান্ত বৰুণৰ স্থান। শুনি আথে বেথে বৰুণ আহিলা প্ৰণামিলা চক্ৰক চাই বুলিলা। বচন আমাৰ হেথা আগমন কি কাৰণ শুনি সুদৰ্শন চক্ৰে বুলিলা বচন। মনুষ্যক হিংসা কৰে যিটো দূত তোৰ। সি সবক ধৰি আনি দিয়া মোক। শুনি বৰুণ দূতগণে বিচাৰি আনিলা ধৰি। চক্ৰৰ আগত দিয়া নিয়া। খান খান কৰি তাক কাটিয়া পেলাইলা। পাচে চলি গৈলা চক্ৰে কুবেৰৰ ঠাই, প্ৰলয়ৰ অগ্নি যেন জ্বলে সুদৰ্শন। দেখি থৰথৰ কাম্পে যক্ষগণ। চক্ৰৰ আগত চলি গৈলা ধনপতি। কৰযোৰ কৰি স্তুতি প্ৰণতি মিনতি।। প্ৰণামো শক্তি দানৱ নাশক। কিবা কাৰ্য্যে আহি আছা আমাৰ পাশক। সুদৰ্শন চক্ৰে বোলে শুনা প্ৰজাপতি। ত্ৰিদশ কোটি দেৱতাৰ তুমি অধিকাৰী।। মনুষ্যক হিংসা কৰে যত দেৱজাক। কি কাৰণে দেৱে নিদিয়ে আমাক। মাৰি দৈত্য দানৱক ক্ষয়ৰূপে তাক ৰাখিবাক মোক পাতিলা ঈশ্বৰে। মনুষ্যক ৰাখিবাক কৰিয়া যতন। আক জানি দিয়া যত দেৱগণ।। হেন শুনি ব্ৰহ্মা সৃষ্টিকৰ মই। স্ৰজি আছো যত চৰাচৰ। মনুষ্যক স্ৰজি পৃথিৱীত দিলো ঠাই কি কাৰণে ভূত প্ৰেতে মনুষ্যক খাই। দেৱগণ মাৰি যদি বিচাৰ কৰিবা বাটোৱালী ভাঙ্গয় হাত ভৰি। এহি বুলি ব্ৰহ্মা দূত দিলেক পঠাই। ইসৱক শীঘ্ৰ কৰি আন ধৰি। হেন শুনি ব্ৰহ্মা দূত বিচাৰি আনিলা। সুদৰ্শন চক্ৰক ধৰি দিলা।। দেখি চক্ৰে দেৱগণ কাটিয়া পেলাইলা। মহাভয়ে থৰথৰি কম্পিৱাক লৈলা।। চক্ৰক দেখিয়া ব্ৰহ্মা কম্পয় ভয়ত। পাচে চলি গৈলা কৈলাস পৰ্বতক।। শুনি মহাভয়ে আথেবেথে কৰি পেলাই আহিলা হৰে দেৱী আগ কৰি।। গৌৰীসহ শঙ্কৰে চক্ৰক কৰে সেৱা।। কৃতাঞ্জলি কৰি পাচে মাতি মহাদেৱে। নমো সুদৰ্শন চক্ৰ নামো জ্যোতিৰ্ম্ময়।। ক্ষণেকে কৰিবে পাৰে জগত প্ৰলয়।। দৈত্য অন্তকাৰী ত্ৰিলোকৰ ধৰমাৰ।। কিবা কাৰ্য্যে আহি আছা পাশক আমাৰ। সুদৰ্শন চক্ৰে বোলে শুনা ত্ৰিলোচন।। তুমি ভূত প্ৰেত পিশাচৰ অধিকাৰী। সেই ভূত প্ৰেত মনুষ্যক কৰে ছন্ন। বাধা তুমি নকৰা তিলোচন।। সেহি ভূত প্ৰেত পিশাচ দিয়া ধৰি। যিটো ভূত প্ৰেত পিশাচ মনুষ্যৰ বৈৰী।। শুনি হৰে সুদৰ্শন চক্ৰৰ বচন। বিচাৰি আনিলে ধৰি ভূত প্ৰেতগণ।। যিটো ভূতগণে মনুষ্যক হিংসা কৰে। সুদৰ্শন চক্ৰৰ আগত দিলা হৰে।। দেখি মহাক্ৰোধে কাটিলেক সুদৰ্শন। প্ৰথমতে কাটিলেক ভূত প্ৰেতগণ। তাৰ পাচে কাটিলেক পিশাচগণ।। আছে আনা যক্ষ মনুষ্যৰ বৈৰী। সুদৰ্শন চক্ৰে তাক কাটিলেক ধৰি। মহাভয়ে পলাই যায় যত দূত আছে। তাকো সুদৰ্শন চক্ৰে কাটিলেক পাচে।। কাৰো একখান কাণ কুলাৰ সমান। এক কাণে দুই কাণ আৰু চাৰি কাণ।। এক ভৰি দুই ভৰি কাৰো কোঙা ভৰি। চক্ৰৰ ভয়ত সবে পলাই লৱৰি।। অতি কতো ঢেলা কতো কলা কতো, কুজা কতো খোৰা কতো বেজিমুৱা। কতো দান্ত আছন্ত জোঙা জোঙা।। চক্ৰৰ ভয়ত লাগি পলাই নিৰন্তৰ কতো কুকুৰমুৱ, উটমুৱা বেঁকা ভৰি, পেঙা পেঙেৰী।। কতো বৰামুৱা, বাঘমুৱা, কতো দীঘলমুৱা, কতো দীঘল কতো, পেটা জিভা মেলি থকা, কতো দীঘলমুৱা। কতো দীঘল পেটা, কতো জিভামেলি থকা, কতো মুখ বৰলাল, কতো উপৰ চকুৱা, কতো ঠেঠুভগা কতো কামোৰীয়া পেটা।। জুতুলা জুতুলি চুলি কাৰো মূৰ জোঙা। কাৰো হাত চুটি দুই ভৰি চুটি কাৰো পেট যায় মাটিত বাগৰি।। বেঙৰ সমান চক্ষু চেপেটা নাসিকা। কাৰো আঁঠু চুটি ঢোল পেট কতো বেঙামুৱা।। কতো চকু কণা, কতো চকু খাল, চাল সুতুৰা সুতুৰি। কাৰো দুই ভৰি মাটিত ফুৰে চুঁচৰি।। গাৱত হাড়ৰ মালা ভস্ম ধূলি। কতো দুইভৰি আছে, আছে ওপৰত তুলি।। কতো ফেচানকা শ্মশান শালিয়া সবে যক্ষ পলায় লৱৰি।। গাৱৰ অগ্নি যেন দিলে সুদৰ্শন। দেখি দশোদিশে পলাই ভূতগণ।। যৈতে পাৱে তৈতে পেলাইলেক কাটি। সুদৰ্শন চক্ৰ নাম শুনি পেলাইলেক কাটি।। মহেশ্বৰ ভূতগণ পেলাইলেক কাটি। মেৰুৰ মূলক লাগি চক্ৰে গৈয়া লৰি মেৰুৰ মূলত যত ভূতগণ।। দশোদিশে চক্ৰৰ ভয়ত চলি গৈলা। চৰাচৰ হয়ে মেৰু বত্ৰিশ হাজাৰ।। বত্ৰিশ হাজাৰ সবেও হাৰ।। জাৰি ডাকাহা হৰিক আছে ধৰি।। আসত বসত গিৰি।। আছয় বিয়পি। পৰ্বতৰ মাজত যত দৈত্য আছে।। যত বিৰা কৰা দেৱগণ তাকয় তথাত। ডাকিনী যোগিনী আছে অপেস্বৰী যত।। ৰঙ্গকৰি ফুৰে সিটো পৰ্বত মাজত। গন্ধৰ্ব কিন্নৰ সবে মাত্ৰ ভ্ৰমি ফুৰে মেৰুৰ মূলত। চক্ৰৰ প্ৰচণ্ড মূৰ্তি দেখি হুয়া ভয়।। দেৱগণ থৰথৰি কৰি মেৰু পৰ্বত কাম্পয়।। আনো যত পৰ্বত কাম্পয় টলবল। মহাভয়ে দৈত্য দানৱ পলায় সকল। মেৰুৰ উপৰে ব্ৰহ্মা দিব্য সভা পাতি।। ব্ৰহ্মাদেৱে বহি আছে চমত্কাৰ কৰি। আদি পূবত বসিলা ইন্দ্ৰ, যম দক্ষিণত। উত্তৰত কুবেৰ বৰুণ। পশ্চিমত আনো দেৱগণ আছে সভা পাতি। সেহি সমাজক চক্ৰে দেখিলেক পাচে। দেখি থৰথৰি কাম্পে যত প্ৰজা আছে।। চমত্কাৰ কৰি ইন্দ্ৰ সুৰপতি কাম্পে যম, বৰুণ কুবেৰ। মেৰু মণ্ডৰ কাম্পে কৰি থৰথৰ।। কোটি সূৰ্য্য সম যেন চক্ৰ সুদৰ্শন। প্ৰলয়ৰ অগ্নি যেন দহি কৰে ছন্ন। ভকৰ ভকৰ কৰি গাৱে লাগে জুই। পলাই দেৱ দৈত্য চেঞ্চাপোৰা হুই।। চাহিবাক শঙ্কা নাহি চক্ষু যায় ফুটি। যাক যৈতে পাৱে চক্ৰ পেলাইলেক কাটি।। চক্ৰৰ প্ৰচণ্ড মূৰ্তি দেখিতে নপাৰি। কৰিবে লাগিলা স্তুতি ব্ৰহ্মা প্ৰজাপতি। ইন্দ্ৰ, যম, বৰুণ, কুবেৰ ধনপতি।। দণ্ডৱতে পৰি স্তুতি কৰে। নমো নমো বিষ্ণুচক্ৰ সুদৰ্শন। ক্ষণেকে দহিব পাৰে তিনিও ভুৱন।। সৰ্বশক্তিমন্ত নমো অনন্ত উপায়। ভূত,প্ৰেত, যক্ষ, দৈত্য, দানৱ পলাই।। নমো উগ্ৰমূৰ্তি পৰম প্ৰচণ্ড হিংসক দুষ্টক কাটি কৰো খণ্ড খণ্ড। মাটি গুলৈ থাকে পৃথিৱীত। চক্ৰৰ ভয়ত সিটো পলাই লৱৰি। শ্মশানশালিয়াক কাটিলেক সুদৰ্শন চক্ৰে পাই।। হাটোৱালী, বাটোৱালী, ডাইনী, যক্ষিণী।। আলক্ষণী, বিলক্ষণী আৰু গুলৈ যায়। সবাকো কাটিলেক সুদৰ্শন চক্ৰে পাই।। গাৰো লোৰা দেৱৰ চামনক ধৰি। বিষ্ণুচক্ৰে কাটিলেক খণ্ড খণ্ড কৰি।। পৃথিৱীক চাই গৰ্জিবাক লৈলা। শুনি বসুমতী কৰযোৰে আগ ভৈলা। চক্ৰক চাই ভূমি বুলিলা বচন। কি কাৰ্য্যক সাধো বোলো চক্ৰ সুদৰ্শন।। চক্ৰে বোলে বসুমতী শুনা মোৰ বাণী। যত দেৱগণ আছে শীঘ্ৰে দিয়া আনি।। শুনিলন্ত বসুমতী চক্ৰৰ বচন। বিচাৰি আনিয়া ধৰি দিলা দেৱগণ। সুদৰ্শন চক্ৰ আগত দিলা দেৱগণ।। সুদৰ্শন চক্ৰ আগত দিলা ধৰি। তাক কাটিলেক চক্ৰ খণ্ড খণ্ড কৰি।। পৃথিৱীৰ দেৱতাৰ ৰঙ্গ ভৈলা।। তেৱে সুদৰ্শন চক্ৰ আকাশত গৈলা। দেখিয়া সাগৰে কাপে চক্ৰ অৱতৰি। চক্ৰক বুলিলা কৃতাঞ্জলি কৰি।। আমাৰ থানক আইলা কি কাৰণে। শুনি কোপে মাতিলেক চক্ৰ সুদৰ্শনে।। আছে যত জলৰ যক্ষ তোমাৰ লগত। শীঘ্ৰ কৰি আনি দিয়া আমাৰ আগত।। শুনিয়া সাৰে বিষ্ণুচক্ৰৰ বচন। বিচাৰি আনিয়া দিলা যত যক্ষগণ। জলসান্ত সঞ্জল নাগিনী যোগিনী। সুদৰ্শন চক্ৰৰ আগত দিলা আনি।। আৰো যত জলেশ্বৰ পাইলা যত যত। ধৰি আনি দিলা চক্ৰৰ আগত।। কাটিয়া পেলাইলা চক্ৰে জলৰ সকল। তাতে পাচে কাটিলেক জলৰ যক্ষক। জলৰ যক্ষক চক্ৰে কাটিলেক যেৱে। জল পিশাচক কাটিলেক তেৱে।। জল পিশাচক যেৱে কটা গৈলা। তেৱে জল নাগিনীক কাটিবাক লৈলা।। পাচে কাটিলেক জল কুবেৰক। তেৱে সুদৰ্শন চক্ৰে গৈলা পৰ্বতক।। কাম্পয় পৰ্বতগণ কৰে টলবল। মহাভয়ে পলাই যায় হস্তিনীসকল।। সৰ্প সিংহ ব্যাঘ্ৰ ঘোঙ সৰভ বৰাহ। পলাই পশু পক্ষীগণ হুয়া মহাত্ৰাস।। পৰ্বতৰ পৰা দেৱে পলাই লৱৰি। সুদৰ্শন চক্ৰক আনিয়া আঁকোৱালি।। সুদৰ্শন চক্ৰক হানিয়া মাৰো চক্ষু ফালি।।*।। যক্ষ দেৱতাক কাটো বাণ সাঞ্চি কাটো। হৰৰ দায়ক আমাসাক চাৰিদেৱতাক খণ্ড খণ্ড কৰি কাটো হানিয়া চক্ৰক। ডফলাৰ দেৱক কাটো হাতে চক্ৰ ধৰি।। কুবেৰকো কাটো মি অচৰ কুবেৰ। আচলনক কাটি আচলাৰ চিন্তো মাৰ। আকটাক আগে কাটো বিকটাক পাচে কাটো। আমুকাৰ গাৱে আছে যত ভূত সুদৰ্শন চক্ৰেৰে প্ৰেত নাশ কৰো। ৰুঙ ৰুধিৰ মোৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰো। অঙ্গে নমো, চক্ৰয়ে নমো, বিচক্ৰয়ে নমো, দোনুব্য ৰক্ষা কৰা প্ৰচণ্ড চক্ৰক। আমুকাক ৰক্ষা কৰা চক্ৰ সুদৰ্শন স্বৰূপায় নমো সুদৰ্শন। চক্ৰয়ে নমো কটাব দহো দহো ছেদ ভেদ চত চত। সুদৰ্শন চক্ৰক কৰিলা নমস্কাৰ। প্ৰেত পিশাচক কাটো আমুকাৰ গাৱৰ।। আগে পাচে যিবা আছে দৈত্যগণ আদি কৰি। তাকো কাটো সুদৰ্শন চক্ৰ ধৰি।। নমো সুদৰ্শন চক্ৰ পৰম প্ৰচণ্ড নাগিনী যক্ষিণী কাটি কাটি কৰো খণ্ড খণ্ড।। নমো নমো বিষ্ণু মূৰ্তি সুদৰ্শন চক্ৰ। মহা জ্যোতিমন্ত তুমি কোটিজন। গজেন্দ্ৰক নিস্তাৰিলা গ্ৰাহমুখ ছিৰি। যাৰ ডৰে দলদোপ কৰে মেৰুগিৰি। মেৰুগিৰি পৰ্বত লৰে দুৰ্বাসাক ডৰে। তুমি কালসম অগ্নি। এতিক্ষণে চলা তুমি দেৱীৰ বাক্য শুনি। দেৱীৰ বচন মোৰ হাক। যেই ঠাই আহিছিলি সেই ঠাইতে থাক।। হুহুঙ্কাৰ ব্ৰহ্মাৰ ফোকাৰ। চৌবেৰা বান্ধিলো আমুকাৰ ঘৰ দ্বাৰ।। নাহিবি আমুকাৰ ঘৰবাৰী সীমা সঞ্চাৰ।। যেৱে আসি পশ তাকো কাটো সুদৰ্শন চক্ৰে।।*।। পিশাঞ্চৰ চালনা মন্তৰ যশচাৰ যক্ষিণী চাৰ ফেচাচাৰ, ফেঁচীচাৰ এই লঙ্কা এৰি আন লঙ্কা চাৰ। ভোলাচাৰ, ভুলিচাৰ সাৰ আজ্ঞায়ে মূৰে চল। নাকে চল মুখে চল ভৰি গোৰোহায়ে চল। আঙুলিয়ে চল সকলো সকলো গাৱে ফুৰাই নাভিয়ে চল। এই মহামন্তৰ নাৰাখা যেৱে মহাদেৱৰ শূলত পৰি মৰ তেৱে।। এই মহামন্ত্ৰ নাৰাখা যেৱে। দূৰ্গাদেৱীৰ মাথা খাৱ তেৱে।। তিনি টিপিনি মাৰিবো ভৰি আঙুলিত থাকিবো। ৰামৰ আজ্ঞায়ে চলিব।।*।। তেল জাৰি দিবো। যি কালত ৰামগিৰি বিনাশি নামিলা। পৰম আনন্দে সিটো তপস্যা কৰিলা। তপস্যা কৰিয়া লভিলা ইষ্টবৰ। ব্ৰহ্মা মহেশ্বৰ বিষ্ণু তিনিও উপৰ।। সুগন্ধ চন্দন ঘৃত চেনি লক্ষ ধূপ দ্বীপ পাই গৰ্ভত পশিলা। পাচে দিগম্বৰ হুয়া তপস্যা কৰিলা। ইষ্টবৰ পাই সন্ন্যাসী পৃথিৱীক আইলা। যতেক পিশাচ মানে সবাকো চাইলা। ভূত প্ৰেত পিশাচ যক্ষ দৈত্য গুলৈ ক্ষেত্ৰ আদি কৰি। বান্ধিবে লাগিলা সি মন্ত্ৰ সুমৰি।। বান্ধৰ চোটত সবে যাই মৰি। বুলিবে লাগিলা সবে কাউ বাউ কৰি।। নামাৰা নামাৰ প্ৰভু ৰাখা মোৰ প্ৰাণ। কি কাৰ্য্যক বোলা গোসাঁই কৰিবো এক্ষণ।। যদি আমাসাক এক্ষণে নাৰাখা। শত শত পুৰুষ শৰণকে পৰা।।*।। শুনি ৰামগিৰি মহাৰঙ্গ ভৈলা। দিশে দিশে পিশাচক মনুষ্যক দিলা। যিটো গাৱে বেদমন্ত্ৰ আশ্বাস কৰি। অগ্নিবাণ মাৰি কৰিবো ভষ্ম। শিলা মন্ত্ৰ আদি কৰি বান্ধিলা যত। ব্ৰহ্মা মন্ত্ৰ মাৰি বান্ধিলো গাৱত। বান্ধি চাতি পিশাচক দিলো তাৰ গাত।। নলৰিবি নচাৰিবি থলে থাক পৰি। যদি লৰ চৰ মহাদেৱৰ জটাত ধৰ। যদি বাক লৰ চৰ সাতপুৰুষ নৰকত পৰ। ছয়মাস মানেতে নাযাস এৰিয়া। অন্ধকাৰ হুই তই থাকিবি পৰিয়া।।*।। তেল জাৰি দিবো পিশাচক নাশি। বান্ধো ইটা, বান্ধো মাটি বান্ধিলো ছয় গাঁঠি। আদিঙ্ক পালঙ্ক দৈত্য ধৰণী তথা। চাৰন্তি চাৰন্তি তথা ভূত যত চুহা চুহা তং ফং শুভঃ শুস্বহা স্বহা চাৰন্তি চাৰন্তি স্বহা স্বহা।।*।। আলগতে দেৱী নিলগতে আছে গাৱৰ ৰুধিৰ বহিলা পাচে। তাত পাচে দেৱহাৰা উতপতি ভৈল। সবে দেৱতাৰা তাৰ পচে গৈল। পতিত পাবন মুখত কলা। দেৱতাৰ ভৈলা বিদ্যমান উৰি ঘূৰি তাত বিয়াপি আমুকাৰ গাৱে চাপি নাহিবি কেৱ। কোটি সূৰ্য্যসম কৰে প্ৰকাশ। ৰাম নাৰায়ণ তাত লৈলা বাস।। ৰামদেৱৰ বাণ। গুলৈগণৰ হৰাইল প্ৰাণ।। মাৰো দেৱহাৰ বাণ খেতৰ খেতৰিৰ হৰাইলা পৰাণ।।*।। জয় দেৱহাৰা সমস্ত দৈত্য দানৱৰ জীৱ প্ৰাণ খাই।। ৰামৰ আজ্ঞায়ে জয় ভূতগণ গুলৈগণক কৰিলা নিৰ্য্যাণ। হেমগিৰি পৰ্বতত লোহাৰ শিকলি, লোহাৰ জৰি বান্ধিলো জৰপুৰ কৰি।। নৰহাতে বান্ধিলো থাক কৰি।। দুই দুই ভৰি লাগিয়া বজ্ৰৰ শিকলি বৰদেৱক বান্ধো সৰুদেৱক বান্ধো। বৰ জৱক বান্ধো সৰু জৱক বান্ধো। বৰ পালি পালিয়া সৰু পালি পালিয়াক বান্ধো, ব্ৰহ্মাৰ নাগ পাশক বান্ধো।। বৰুণৰ জৰি বান্ধো যদি লৰচৰ ব্ৰহ্মাৰ চক্ৰত পৰি মৰ।। মোৰ হাক গুৰুৰ ডাক। যৈতে বান্ধো তৈতে থাক।।*।। পিশাচৰ তেলজাৰি দিবো শিলা শিলা চক্ৰবাণ হাতে শিল চক্ৰবাণ। যত দেৱতা ছাৰিলা পৰাণ।। দৰশনে চন্দ্ৰ সূৰ্য্য বান্ধো হাতে পাৱে বান্ধো, মূৰে বান্ধো। অনাদিৰ আজ্ঞা মহেশ্বৰৰ বাণী। যতেক দেৱতা মানে যাওক আতৰি। ধনক এৰিয়া পিশাচ যাওক আতৰি।। হৌক সিদ্ধি ৰামৰ আজ্ঞা হুহুঙ্কাৰ লক্ষ্মণৰ হাতৰ শিলা চক্ৰবাণ দেৱতাগণৰ হৰাইলা পৰাণ।। লেং হোং হঃ স্বাহা স্বাহা। নমো হুহুস্বাহা হুহুঙ্কাৰ চাৰি যা লঙ্কাৰ পাৰ নাহিবি আমুকাৰ সীমা সঞ্চাৰ।।*।। নাৰঞ্চ মন্ত্ৰ। শ্ৰীকৃষ্ণায় নমো। ধন্বন্তয়েৰী নমো। গণেশায় নমো। ভূত কাচনী, ভূত কবচ কাচনি, আঠু কাচনি, ভেটি লোৱাত ত্ৰিদশ কোটি দেৱাতৰ কৰে উতপাত। নলঙিঘিৰি ভূত তই আমুকাৰ গাত।। মেৰুতল বিচনি বাৰণ কৱচ মন্ত্ৰে বান্ধিলে গাৱ।। সহস্ৰ ভাৱে আসি আমুকাৰ গাৱ বান্ধো। প্ৰাণ প্ৰিয় বাসী চল চল ভূত তই কৱচ কচালিবাক লৈলা। ধাইউত ধাই কৱচ বান্ধিলো মহদেৱক চাই।। সৰ্প সিংহ দৈত্য দানৱ নাহিবি আমুকাৰ গাৱ। কৱচ মন্ত্ৰে বান্ধিলো মহাদেৱক চাই। শুষিলো জল চৈধ্যতাল পাতাল ভেদিলো লাগিল খল খল।। ব্ৰহ্মা বিষ্ণুদেৱক জপিলো। যোগ সমাধিক পাই ওভোতাই কবচ বান্ধিলো।। সৰ্প সিংহ দৈত্য দানৱ দূৰে পলাই। সিদ্ধ গুৰুৰ পাৱ। ৰক্ষা কৰা কামৰূপী কামাখ্যা মাৱ।।*।। হৰবাণ মাৰো সহস্ৰ পিশাচক হানিয়া মাৰো।। চকুৱে মাৰো, নাশিকায় মাৰো।। মুখে মাৰো, জলদ্বাৰে মাৰো।। সমস্তদ্বাৰে হানিয়া মাৰো।। মোৰ বাণখান যিপোনে চাই মোৰ বাণ পৰিবি গাৱ, মৰিবি পুৰি সমস্ত গাৱ, মাৰিবো পুৰি। মহাদেৱৰ বধ, পাৰ্বতীৰ বধ, লক্ষ্মী সৰস্বতীৰ বধ অগ্নি শিখা তুলিলো হাততে। অগ্নি লৈয়া মাৰিলো দেৱতাৰ গাৱ।। অকল বান্ধে অকল শৰীৰে দুই বান্ধো, শিৰত তিনি বান্ধো। পৃথিৱী চাৰি বান্ধো চাৰি চক্ৰে, পাঁচে বান্ধো পাঁচ পাণ্ডৱে, ছয় বান্ধো চয়চক্ৰে, সাত বান্ধো সাতো পাতালে, আঠে বান্ধো আঠ নাগ। নৱে বান্ধো নৱ দুৱাৰ, দশে বান্ধো দশ দিগপাল। একাদশে বান্ধো বলি বাসৱ ধনগণক বান্ধিলো, ধৰ চাপিয়া ধৰম কুল হুহুঙ্কাৰ শৰীৰৰ গায়ে। গুৰুৰ পাৱ বাণচক্ৰ ৰাম। দেৱতাৰ অঙ্গদ্বাৰ পঙ্ক লক্ষ্মণৰ বুকু লক্ষ্মণৰ স্ৰজিলা বাণ এহি শৰে থাক পষিৰ।।*।। তেল জাৰি জিবো। সাগৰ মথিলা চক্ৰৰ বলে। প্ৰথমতে বায়ুবাণ উত্পত্তি ভৈল। তাত পাচে অগ্নিবাণ উত্পত্তি ভৈল। এহি তিনিবাণ মথিবাক লৈলা। ইটো বাণ হানো বজ্ৰৰ সমান। মোৰ আজ্ঞায়ে যাই গুৰুৰ আজ্ঞায়ে পাই। ভূত প্ৰেত দানৱ দৈত্য খেদি খেদি খাই। হাং হাং হিং হিং স্বাহা স্বাহা।।*।। এহি শুনি শঙ্কৰে ৰহিলা তহিত। দক্ষিণৰ পতি বুলিলা বচন। কি কাৰ্য্যক আসি আছা শঙ্কৰ। নাহিবি শঙ্কৰ উলটি যাহ। হেন শুনি শঙ্কৰে বুলিলা বচন। শুনিয়োক পতি মহাবীৰ তই। এহি বুলি শঙ্কৰে দিলা এক বৰ। ভূত, প্ৰেত, পিশাচ পলাইলা দূৰে। মহেশ নায়কে শুনি আছে কোন দেৱ। যিটো দেৱগণে তাৰ পৰি বৈকুণ্ঠ।। যদি ভূত শুনে তাৰ হৰাইলেক প্ৰাণ।। যক্ষ যক্ষিণী পলাই বহুদূৰে। এহি বুলি শঙ্কৰে ৰহিলা কৈলাসত। শুনা দেৱগণ বাৰু মই ভূত নাৰাখো ত্ৰিলোকত সাৰ। ভাগিলে আহিলো আজি নাৰঞ্চ কৱচৰ চন্দ্ৰক ৰাহুৱে গিলিলে যিমতে। সেহিমতে নাৰঞ্চে গিলিবে। হেন শুনি শঙ্কৰে উঠিলা গিৰিসাই; গিৰিসাই ভাঙ্গিলে ষাঠিলক্ষ প্ৰহৰ সভাখন। সুৰমালি পৰ্বতত চৰিলন্ত যাই। এক নিমিষেকে কৈলাস শিখৰ। বাণৰ পতি শুনি মনে মনে। কৈক গৈল শিৱাই শঙ্কৰ ভূতনাথ। ছাৰিলি কৈলাস থান মহামন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰিলা তহিত। নাৰাঞ্চে ৰাখিব পূব যে দিশক।। উত্তৰক ৰক্ষা কৰিবেক শ্ৰীমহেশ্বৰী। পাতালত ৰক্ষা কৰা অনন্ত শ্ৰীহৰি। ঊৰ্ধ্ব্ত কৰা ৰক্ষা দেৱগণ। শিৰত ৰক্ষা কৰা কেশৱ সদাশিৱ। কৰ্ণত ৰক্ষা কৰা মোক দেৱ দিবাকৰ। চক্ষুত ৰক্ষা কৰিবেক মোক ব্ৰহ্মা মহেশ্বৰ। নাসিকাত ৰক্ষা কৰা অশ্বিনীকুমাৰ। জিভাত ৰক্ষা কৰা বৰুণ। কণ্ঠে ৰক্ষা কৰা দেৱী সৰস্বতী। হৃদয়ত বাসুদেৱে ৰাখন্তো সদায়। দুইহাতে ৰক্ষা কৰা বীৰ হয়গ্ৰীৱ। পিঠিত ৰক্ষা কৰা বৰাহ অৱতৰি। উৰুত ৰক্ষা কৰা শ্ৰীৰাম হৰি। গুহ্যলিঙ্গে ৰক্ষা কৰা পৰশু অৱতাৰ। পদে ৰাখিবেক মোক বিষ্ণু অৱতাৰ। শুনা দেৱ গণপতি যত নাৰঞ্চ কৱচক। এহি বুলি ব্ৰহ্মাদেৱে কহিবাক লৈলা। মেৰুৰ মূলত হাজাৰ বত্সৰ। সেহি কৱচক পাচে বান্ধিলো নৰপতি। পূৰ্ণচন্দ্ৰ সম বদন প্ৰকাশি।।*।। Manash kumar medhi :::::::::::::::'''চক্ৰ কৰতি সমাপ্ত''' [[শ্ৰেণী:বৰ-কৰতি]] Manash kumar medhi 7mnl2c64j2dr6qpxzu10h1p8qymz6zn 260098 260097 2026-09-23T05:02:34Z Manashkumarmedhio 4561 /* */ 260098 wikitext text/x-wiki :::::::::::::::::[[বৰ-কৰতি]] Manash kumar :::::::::::::::::'''সুদৰ্শন চক্ৰ কৰতি''' :::::::::::::::::'''শ্ৰীকৃষ্ণায় নমঃ''' বৈকুণ্ঠ ভুৱনে বহি আছা নিৰঞ্জন। সবে পুণ্যশালী কথা ত্ৰিযুতৰ পৰ।।*।। যুগান্তৰ অগ্নি যেন মহা ৰত্নসাৰ। ত্ৰিদশ কোটি দেৱতাৰ যেন ব্ৰহ্মাচাৰ।। তাহাতে চক্ৰক হৰি দিলন্ত আমাক। প্ৰকাশ কৰন্ত চক্ৰ কোটি সূৰ্য্যসম। যত দৈত্য দানৱৰ তুমি কালযম। তাহাৰ ভয়ত ত্ৰিভূৱন কম্পমান। ক্ষণেকে কৰিবে পাৰে জগত নিৰ্য্যাণ।। আলক্ষণী বিলক্ষণী যক্ষ যক্ষিণী সবে ফুৰন্তে গ্ৰাম মাৰি। মহাভয়ে দেৱঋষি থাকে স্তুতি কৰি। ছাৰিবে নপাৰি জেউতি চক্ষু যাই ফুটি। চক্ৰৰ ভয়ত ত্ৰিভুৱন ভৈলা চুপ। যুগান্তৰ অগ্নি যে পৰম প্ৰচণ্ড প্ৰহাৰিলা পৰ্বতক কৰে খণ্ড খণ্ড।। অনন্ত শকতি সুদৰ্শন চক্ৰধৰ। স্বৰ্গ মৰ্ত্ত্য পাতালৰ দৈত্য নিৰঞ্জন। চৰাচৰ জগতৰ তেজ বল হৰি। প্ৰকাশ কৰন্ত সুদৰ্শন চক্ৰ মূৰ্ত্তি ধৰি। যুগান্তৰ অগ্নি যেন কাল আদিত্য। সেই চক্ৰ হাতে ধৰি গুণন্ত ঈশ্বৰে। স্ৰজিলো ব্ৰহ্মাণ্ড আৰু ব্ৰহ্মা মহেশ্বৰ। দেৱঋষি সিদ্ধমুনি যক্ষ বিদ্যাধৰ। পশু পক্ষী তৰু-তৃণ নাগ জলেশ্বৰ। সিংহ, ব্যাঘ্ৰ, ঘোঙ, ভালুক, বানৰ ইসবক আদি কৰি মনুষ্য স্ৰজিলো। পৃথিৱী মণ্ডলে মনুষ্যা ঠাই দিলো।। সেহি মনুষ্যক ভূত প্ৰেতে নিয়ে মাৰিষ সৃষ্টি কেনমতে ৰাখো গুণন্ত মুৰাৰি। চক্ৰক শুনাই প্ৰভু বুলিলা বচন। শুন শুন বাক্য মোৰ চক্ৰ সুদৰ্শন। মনুষ্যকে ৰাখা তুমি দানৱক মাৰি। তুমি ৰক্ষা নকৰিলে ৰাখিতে নপাৰি। আক লাগি চক্ৰ তুমি পৃথিৱীক যায়ো। ভূত প্ৰেত দানৱক সংহাৰি পেলায়ো।। সুদৰ্শন চক্ৰে গোসাঁইক কৰি নমস্কাৰ। মহাকোপে দানৱক গৰ্জিলা অপাৰ। পৃথিৱীক লাগি চক্ৰে শীঘ্ৰে চলি গৈলা। ত্ৰিদশ কোটি দেৱতাৰ দেখি বিভঙ্গে পলাইলা।। স্বৰ্গ মৰ্ত্ত্য পাতাল একত্ৰে লৰি গৈলা। সকলে ব্ৰহ্মাণ্ড জ্যোতিৰ্ম্ময় ভৈলা।। খলক লাগিলা সাতো সাগৰ। মহাভয় হুয়া কাম্পে ব্ৰহ্মা মহেশ্বৰ।। মৰুত্ বেগে সুদৰ্শন চক্ৰে যাই। খণ্ড খণ্ড কৰি কাটে সুদৰ্শন চক্ৰে পাই।। বিষ্ণুবাণ সুদৰ্শন চক্ৰ পঢ়ো। প্ৰেতালি সবক কাটি খণ্ড খণ্ড কৰো। বিষ্ণুবাণ শক্তি সুদৰ্শন চক্ৰ পড়ো। নাগ নাগিনীক কাটি খণ্ড খণ্ড কৰো। বীৰ গোটি মুণ্ডে তাৰ গোটা অপেস্বৰী। তাক কাটিলেক সুদৰ্শন চক্ৰে ধৰি। সুদৰ্শন চক্ৰক প্ৰণাম কৰো। ৰাক্ষস সংহৰো। ত্ৰিদশ কোটি দেৱতাৰ বলে শক্তি সুদৰ্শন চক্ৰে কাটি কৰিলে নিৰ্ম্মূল। যক্ষ ভূত দৈত্য দানৱৰ বাণ। সুদৰ্শন চক্ৰে কাটি কৰিলো খান খান। আমুকাৰ গাৱে আছে যত ভূতগণ। কাটি খণ্ড খণ্ড কৰে চক্ৰ সুদৰ্শন।। পৃথিৱী ভিতৰে যত দেৱ পাইলা। খম্ড খম্ড কৰি চক্ৰে কাটিয়া পেলাইলা মহাভয়ে আসি পশিলা শৰণ। আমাৰ সমস্তে তুষ্ট হোৱা সুদৰ্শন।। চেঁচা ভালা গাৱে তাপ লাগি।। আগে নপলাই যায় খাই ভিক্ষা মাগি। মনুষ্যক হিংসা দেৱে নকৰিবি আৰ। সত্যে সত্যে বোলো মই তোমোৰ আগত। শুনি তুষ্ট ভৈলা চক্ৰ সুদৰ্শন। ব্ৰহ্মাৰ মুখক চাই বুলিলা বচন। যিটো দেৱে মনুষ্যক দ্ৰোহ আচৰয়। কাটিবাহা সত্যে কহো আগত তোমাৰ।। শুনি তুষ্ট ভৈলা চক্ৰ সুদৰ্শন। ব্ৰহ্মাৰ মুখক চাই বুলিলা বচন।। তমাৰ স্ৰজা নাই তোমাৰ পালন। তুমি ৰক্ষা কৰি ফুৰা জগতকে। কুবেৰ বৰুণ আৰু যম পুৰন্দৰ। সবে তুষ্ট তোমাৰ কিঙ্কৰ।। ইসবক কাটি মনুষ্যক কৰি ৰক্ষা। সদায়ে থাকিবা মোৰ আজ্ঞা শিৰে ধৰি। বিষ্ণুকৰ্ণে আচাৰি পেলাইলা। সেই সময়ত দুই গোটা চৰ উপজিলা। মধুদৈত্য অসুৰ উপজিলা দুৰ্ব্বাৰ দুইবাৰ মাথা কাটি কৰিলা সংহাৰ। আনো অসংখ্যাত অসুৰ আছে কাটি। মোৰ নাম শুনি যক্ষ ৰাক্ষস পেলাইলা কাটি। দেখিয়া সুমৰোক আগ কাল। অসংখ্যাত অসুৰ কাটিলা পালে পাল। আৰু এক অসুৰ অমৃতক খাইলে হেতু গলত কাটিলেক তাক। ভৈলা ৰাহু কেতু আনো যক্ষ ৰাক্ষস দৈত্য দানৱ অসুৰ। সমস্তকে কাটি কৰিলা নিৰ্ম্মূল। আৱে যিটো দৈত্য দানৱ মনুষ্যক ধৰে। প্ৰাণ যদি মাৰে বিকৰ্থনা কৰে। তাক যেবে কাটি মাৰি কৰিবো উচ্চন। তেৱে নিষ্টে নাম ধৰিলো চক্ৰ সুদৰ্শন। এহিমতে আকাশত চলি গৈল। আকাশত ভ্ৰমি ফুৰে ধৰিয়া মাতুলি। মনুষ্যৰ ভূত প্ৰেত যাক লাগ পাইলা। খণ্ড খণ্ড কৰি তাক কাটিয়া পেলাইলা। বিদ্যুত সঞ্চাৰে চক্ৰ ফুৰন্ত সঞ্চাৰি। মনুষ্যৰ দেৱতাক কাটো খণ্ড খণ্ড কৰি।। বিষ্ণু ঈশ্বৰকো কোটি নমস্কাৰ কৰো। সুদৰ্শন চক্ৰময় হাতে তুলি ধৰো।। ডাইনী, যক্ষিণীক কাটো কাটো দৈত্যগণ। দানৱক কাটো হানি চক্ৰ সুদৰ্শন।। শিৰা বিৰা কাটো, কাটো যমদূত। যিবা আমুকাৰ গাৱে আছে তাকো কাটো চক্ৰ সুদৰ্শন।। আলক্ষণী, বিলক্ষণী আৰু অপেস্বৰী।। পোন্ধৰ হাজাৰ কাটো বিষ্ণু চক্ৰ ধৰি।। মাঙ্গলীক হাতে কাটো খণ্ড খণ্ড কৰি। গাৰ ডাউনীক প্ৰথমতে লাগ পাইলা। খণ্ড খণ্ড কৰি তাক চক্ৰে কাটিয়া পেলাইলা।। গাৰ ডাউনীক কাটিলেক যেৱে। ক্ৰূৰ ডাইনীক কাটিলেক তেৱে।। ৰৰজু যোবৰ হাজাৰক কাটি কৰিলন্ত চূৰ্ম। পূৰ্বদিশ চলি গৈলা চক্ৰ সূদৰ্শন।। দক্ষিণ দিশক লাগি চক্ৰে কৰিলা ভ্ৰমণ। দক্ষিণৰ দেৱতাক পাই খণ্ড খণ্ড কৰি চক্ৰে পেলাইলেক কাটি। উত্তৰ দিশক লাগি কৰিলা ভ্ৰমণ। উত্তৰ দিশৰ দেৱতাক কাটিলা তত্ক্ষণে। অগ্নি কোণৰ কাটিলেক দেৱগণ। বায়ু কোণৰ কাটিলেক দেৱতাক। ই চৌদ্ধ কোণৰ কাটিলেক দেৱতাক। ত্ৰিদশ কোটি দেৱে দেখি ভৈলা ভয়। স্বৰ্গে চলিলন্ত চক্ৰ বায়ু বেগ ধৰি। কাম্পে সাতো স্বৰ্গ থৰ থৰ কৰি।। কাম্পে যত দেৱগণ চক্ৰৰ ভয়ত। কাম্পে যত যত দিগপাল। ভয়ে ইন্দ্ৰ ওলাই আসিল চক্ৰৰ আগত ইন্দ্ৰে পৰি দণ্ডবত। বুলিবে লাগিল ইন্দ্ৰে কৃতাঞ্জলি কৰি। কিবা কাৰ্য্যে স্বৰ্গভুৱনক আগমন। শুনি চক্ৰে বাসৱক বুলিলা বচন। যিটো দেৱগণে মনুষ্যক হিংসা কৰে দেৱগণ। তাক আনি দিয়া মোক আগত সত্বৰে।। যিটো মনুষ্যক হিংসা কৰে দেৱগণ। বিচাৰিয়া আনি ইন্দ্ৰে দিলা তেতিক্ষণ।। কাটিলেক চক্ৰে তাক, খণ্ড খণ্ড কৰি। পাচে চলি গৈল চক্ৰ যমৰ নগৰী। চকিলা দেৱগণ দেখি অদভুত। মহা ভয়ে পলাই যান্ত বেঙ্কামুৱা দূত।। চলি গৈলা চক্ৰ পাশক যমৰাজ। কৃতাঞ্জলি কৰি মাতিলা চক্ৰক। তোমাৰ কিঙ্কৰ মই জানাহা সৰ্বথা। আজ্ঞা কৰা সাধো মই তযু প্ৰয়োজন। চক্ৰে বোলে যমৰাজা তোমাৰ কিঙ্কৰ। আত আছন্ত যিটো মনুষ্যক নাশ কৰে। তাক আনি দিয়া ধৰি আগত আমাৰে। হেন শুনি যমৰাজা কৰিলা বিচাৰ। যিটো দূতে ফুৰে লোক হিংসা কৰি। তাক আনি দিলন্ত চক্ৰৰ আগ কৰি। কাটিলেক চক্ৰে তাক খণ্ড খণ্ড কৰি। পাচে চলি যান্ত বৰুণৰ স্থান। শুনি আথে বেথে বৰুণ আহিলা প্ৰণামিলা চক্ৰক চাই বুলিলা। বচন আমাৰ হেথা আগমন কি কাৰণ শুনি সুদৰ্শন চক্ৰে বুলিলা বচন। মনুষ্যক হিংসা কৰে যিটো দূত তোৰ। সি সবক ধৰি আনি দিয়া মোক। শুনি বৰুণ দূতগণে বিচাৰি আনিলা ধৰি। চক্ৰৰ আগত দিয়া নিয়া। খান খান কৰি তাক কাটিয়া পেলাইলা। পাচে চলি গৈলা চক্ৰে কুবেৰৰ ঠাই, প্ৰলয়ৰ অগ্নি যেন জ্বলে সুদৰ্শন। দেখি থৰথৰ কাম্পে যক্ষগণ। চক্ৰৰ আগত চলি গৈলা ধনপতি। কৰযোৰ কৰি স্তুতি প্ৰণতি মিনতি।। প্ৰণামো শক্তি দানৱ নাশক। কিবা কাৰ্য্যে আহি আছা আমাৰ পাশক। সুদৰ্শন চক্ৰে বোলে শুনা প্ৰজাপতি। ত্ৰিদশ কোটি দেৱতাৰ তুমি অধিকাৰী।। মনুষ্যক হিংসা কৰে যত দেৱজাক। কি কাৰণে দেৱে নিদিয়ে আমাক। মাৰি দৈত্য দানৱক ক্ষয়ৰূপে তাক ৰাখিবাক মোক পাতিলা ঈশ্বৰে। মনুষ্যক ৰাখিবাক কৰিয়া যতন। আক জানি দিয়া যত দেৱগণ।। হেন শুনি ব্ৰহ্মা সৃষ্টিকৰ মই। স্ৰজি আছো যত চৰাচৰ। মনুষ্যক স্ৰজি পৃথিৱীত দিলো ঠাই কি কাৰণে ভূত প্ৰেতে মনুষ্যক খাই। দেৱগণ মাৰি যদি বিচাৰ কৰিবা বাটোৱালী ভাঙ্গয় হাত ভৰি। এহি বুলি ব্ৰহ্মা দূত দিলেক পঠাই। ইসৱক শীঘ্ৰ কৰি আন ধৰি। হেন শুনি ব্ৰহ্মা দূত বিচাৰি আনিলা। সুদৰ্শন চক্ৰক ধৰি দিলা।। দেখি চক্ৰে দেৱগণ কাটিয়া পেলাইলা। মহাভয়ে থৰথৰি কম্পিৱাক লৈলা।। চক্ৰক দেখিয়া ব্ৰহ্মা কম্পয় ভয়ত। পাচে চলি গৈলা কৈলাস পৰ্বতক।। শুনি মহাভয়ে আথেবেথে কৰি পেলাই আহিলা হৰে দেৱী আগ কৰি।। গৌৰীসহ শঙ্কৰে চক্ৰক কৰে সেৱা।। কৃতাঞ্জলি কৰি পাচে মাতি মহাদেৱে। নমো সুদৰ্শন চক্ৰ নামো জ্যোতিৰ্ম্ময়।। ক্ষণেকে কৰিবে পাৰে জগত প্ৰলয়।। দৈত্য অন্তকাৰী ত্ৰিলোকৰ ধৰমাৰ।। কিবা কাৰ্য্যে আহি আছা পাশক আমাৰ। সুদৰ্শন চক্ৰে বোলে শুনা ত্ৰিলোচন।। তুমি ভূত প্ৰেত পিশাচৰ অধিকাৰী। সেই ভূত প্ৰেত মনুষ্যক কৰে ছন্ন। বাধা তুমি নকৰা তিলোচন।। সেহি ভূত প্ৰেত পিশাচ দিয়া ধৰি। যিটো ভূত প্ৰেত পিশাচ মনুষ্যৰ বৈৰী।। শুনি হৰে সুদৰ্শন চক্ৰৰ বচন। বিচাৰি আনিলে ধৰি ভূত প্ৰেতগণ।। যিটো ভূতগণে মনুষ্যক হিংসা কৰে। সুদৰ্শন চক্ৰৰ আগত দিলা হৰে।। দেখি মহাক্ৰোধে কাটিলেক সুদৰ্শন। প্ৰথমতে কাটিলেক ভূত প্ৰেতগণ। তাৰ পাচে কাটিলেক পিশাচগণ।। আছে আনা যক্ষ মনুষ্যৰ বৈৰী। সুদৰ্শন চক্ৰে তাক কাটিলেক ধৰি। মহাভয়ে পলাই যায় যত দূত আছে। তাকো সুদৰ্শন চক্ৰে কাটিলেক পাচে।। কাৰো একখান কাণ কুলাৰ সমান। এক কাণে দুই কাণ আৰু চাৰি কাণ।। এক ভৰি দুই ভৰি কাৰো কোঙা ভৰি। চক্ৰৰ ভয়ত সবে পলাই লৱৰি।। অতি কতো ঢেলা কতো কলা কতো, কুজা কতো খোৰা কতো বেজিমুৱা। কতো দান্ত আছন্ত জোঙা জোঙা।। চক্ৰৰ ভয়ত লাগি পলাই নিৰন্তৰ কতো কুকুৰমুৱ, উটমুৱা বেঁকা ভৰি, পেঙা পেঙেৰী।। কতো বৰামুৱা, বাঘমুৱা, কতো দীঘলমুৱা, কতো দীঘল কতো, পেটা জিভা মেলি থকা, কতো দীঘলমুৱা। কতো দীঘল পেটা, কতো জিভামেলি থকা, কতো মুখ বৰলাল, কতো উপৰ চকুৱা, কতো ঠেঠুভগা কতো কামোৰীয়া পেটা।। জুতুলা জুতুলি চুলি কাৰো মূৰ জোঙা। কাৰো হাত চুটি দুই ভৰি চুটি কাৰো পেট যায় মাটিত বাগৰি।। বেঙৰ সমান চক্ষু চেপেটা নাসিকা। কাৰো আঁঠু চুটি ঢোল পেট কতো বেঙামুৱা।। কতো চকু কণা, কতো চকু খাল, চাল সুতুৰা সুতুৰি। কাৰো দুই ভৰি মাটিত ফুৰে চুঁচৰি।। গাৱত হাড়ৰ মালা ভস্ম ধূলি। কতো দুইভৰি আছে, আছে ওপৰত তুলি।। কতো ফেচানকা শ্মশান শালিয়া সবে যক্ষ পলায় লৱৰি।। গাৱৰ অগ্নি যেন দিলে সুদৰ্শন। দেখি দশোদিশে পলাই ভূতগণ।। যৈতে পাৱে তৈতে পেলাইলেক কাটি। সুদৰ্শন চক্ৰ নাম শুনি পেলাইলেক কাটি।। মহেশ্বৰ ভূতগণ পেলাইলেক কাটি। মেৰুৰ মূলক লাগি চক্ৰে গৈয়া লৰি মেৰুৰ মূলত যত ভূতগণ।। দশোদিশে চক্ৰৰ ভয়ত চলি গৈলা। চৰাচৰ হয়ে মেৰু বত্ৰিশ হাজাৰ।। বত্ৰিশ হাজাৰ সবেও হাৰ।। জাৰি ডাকাহা হৰিক আছে ধৰি।। আসত বসত গিৰি।। আছয় বিয়পি। পৰ্বতৰ মাজত যত দৈত্য আছে।। যত বিৰা কৰা দেৱগণ তাকয় তথাত। ডাকিনী যোগিনী আছে অপেস্বৰী যত।। ৰঙ্গকৰি ফুৰে সিটো পৰ্বত মাজত। গন্ধৰ্ব কিন্নৰ সবে মাত্ৰ ভ্ৰমি ফুৰে মেৰুৰ মূলত। চক্ৰৰ প্ৰচণ্ড মূৰ্তি দেখি হুয়া ভয়।। দেৱগণ থৰথৰি কৰি মেৰু পৰ্বত কাম্পয়।। আনো যত পৰ্বত কাম্পয় টলবল। মহাভয়ে দৈত্য দানৱ পলায় সকল। মেৰুৰ উপৰে ব্ৰহ্মা দিব্য সভা পাতি।। ব্ৰহ্মাদেৱে বহি আছে চমত্কাৰ কৰি। আদি পূবত বসিলা ইন্দ্ৰ, যম দক্ষিণত। উত্তৰত কুবেৰ বৰুণ। পশ্চিমত আনো দেৱগণ আছে সভা পাতি। সেহি সমাজক চক্ৰে দেখিলেক পাচে। দেখি থৰথৰি কাম্পে যত প্ৰজা আছে।। চমত্কাৰ কৰি ইন্দ্ৰ সুৰপতি কাম্পে যম, বৰুণ কুবেৰ। মেৰু মণ্ডৰ কাম্পে কৰি থৰথৰ।। কোটি সূৰ্য্য সম যেন চক্ৰ সুদৰ্শন। প্ৰলয়ৰ অগ্নি যেন দহি কৰে ছন্ন। ভকৰ ভকৰ কৰি গাৱে লাগে জুই। পলাই দেৱ দৈত্য চেঞ্চাপোৰা হুই।। চাহিবাক শঙ্কা নাহি চক্ষু যায় ফুটি। যাক যৈতে পাৱে চক্ৰ পেলাইলেক কাটি।। চক্ৰৰ প্ৰচণ্ড মূৰ্তি দেখিতে নপাৰি। কৰিবে লাগিলা স্তুতি ব্ৰহ্মা প্ৰজাপতি। ইন্দ্ৰ, যম, বৰুণ, কুবেৰ ধনপতি।। দণ্ডৱতে পৰি স্তুতি কৰে। নমো নমো বিষ্ণুচক্ৰ সুদৰ্শন। ক্ষণেকে দহিব পাৰে তিনিও ভুৱন।। সৰ্বশক্তিমন্ত নমো অনন্ত উপায়। ভূত,প্ৰেত, যক্ষ, দৈত্য, দানৱ পলাই।। নমো উগ্ৰমূৰ্তি পৰম প্ৰচণ্ড হিংসক দুষ্টক কাটি কৰো খণ্ড খণ্ড। মাটি গুলৈ থাকে পৃথিৱীত। চক্ৰৰ ভয়ত সিটো পলাই লৱৰি। শ্মশানশালিয়াক কাটিলেক সুদৰ্শন চক্ৰে পাই।। হাটোৱালী, বাটোৱালী, ডাইনী, যক্ষিণী।। আলক্ষণী, বিলক্ষণী আৰু গুলৈ যায়। সবাকো কাটিলেক সুদৰ্শন চক্ৰে পাই।। গাৰো লোৰা দেৱৰ চামনক ধৰি। বিষ্ণুচক্ৰে কাটিলেক খণ্ড খণ্ড কৰি।। পৃথিৱীক চাই গৰ্জিবাক লৈলা। শুনি বসুমতী কৰযোৰে আগ ভৈলা। চক্ৰক চাই ভূমি বুলিলা বচন। কি কাৰ্য্যক সাধো বোলো চক্ৰ সুদৰ্শন।। চক্ৰে বোলে বসুমতী শুনা মোৰ বাণী। যত দেৱগণ আছে শীঘ্ৰে দিয়া আনি।। শুনিলন্ত বসুমতী চক্ৰৰ বচন। বিচাৰি আনিয়া ধৰি দিলা দেৱগণ। সুদৰ্শন চক্ৰ আগত দিলা দেৱগণ।। সুদৰ্শন চক্ৰ আগত দিলা ধৰি। তাক কাটিলেক চক্ৰ খণ্ড খণ্ড কৰি।। পৃথিৱীৰ দেৱতাৰ ৰঙ্গ ভৈলা।। তেৱে সুদৰ্শন চক্ৰ আকাশত গৈলা। দেখিয়া সাগৰে কাপে চক্ৰ অৱতৰি। চক্ৰক বুলিলা কৃতাঞ্জলি কৰি।। আমাৰ থানক আইলা কি কাৰণে। শুনি কোপে মাতিলেক চক্ৰ সুদৰ্শনে।। আছে যত জলৰ যক্ষ তোমাৰ লগত। শীঘ্ৰ কৰি আনি দিয়া আমাৰ আগত।। শুনিয়া সাৰে বিষ্ণুচক্ৰৰ বচন। বিচাৰি আনিয়া দিলা যত যক্ষগণ। জলসান্ত সঞ্জল নাগিনী যোগিনী। সুদৰ্শন চক্ৰৰ আগত দিলা আনি।। আৰো যত জলেশ্বৰ পাইলা যত যত। ধৰি আনি দিলা চক্ৰৰ আগত।। কাটিয়া পেলাইলা চক্ৰে জলৰ সকল। তাতে পাচে কাটিলেক জলৰ যক্ষক। জলৰ যক্ষক চক্ৰে কাটিলেক যেৱে। জল পিশাচক কাটিলেক তেৱে।। জল পিশাচক যেৱে কটা গৈলা। তেৱে জল নাগিনীক কাটিবাক লৈলা।। পাচে কাটিলেক জল কুবেৰক। তেৱে সুদৰ্শন চক্ৰে গৈলা পৰ্বতক।। কাম্পয় পৰ্বতগণ কৰে টলবল। মহাভয়ে পলাই যায় হস্তিনীসকল।। সৰ্প সিংহ ব্যাঘ্ৰ ঘোঙ সৰভ বৰাহ। পলাই পশু পক্ষীগণ হুয়া মহাত্ৰাস।। পৰ্বতৰ পৰা দেৱে পলাই লৱৰি। সুদৰ্শন চক্ৰক আনিয়া আঁকোৱালি।। সুদৰ্শন চক্ৰক হানিয়া মাৰো চক্ষু ফালি।।*।। যক্ষ দেৱতাক কাটো বাণ সাঞ্চি কাটো। হৰৰ দায়ক আমাসাক চাৰিদেৱতাক খণ্ড খণ্ড কৰি কাটো হানিয়া চক্ৰক। ডফলাৰ দেৱক কাটো হাতে চক্ৰ ধৰি।। কুবেৰকো কাটো মি অচৰ কুবেৰ। আচলনক কাটি আচলাৰ চিন্তো মাৰ। আকটাক আগে কাটো বিকটাক পাচে কাটো। আমুকাৰ গাৱে আছে যত ভূত সুদৰ্শন চক্ৰেৰে প্ৰেত নাশ কৰো। ৰুঙ ৰুধিৰ মোৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰো। অঙ্গে নমো, চক্ৰয়ে নমো, বিচক্ৰয়ে নমো, দোনুব্য ৰক্ষা কৰা প্ৰচণ্ড চক্ৰক। আমুকাক ৰক্ষা কৰা চক্ৰ সুদৰ্শন স্বৰূপায় নমো সুদৰ্শন। চক্ৰয়ে নমো কটাব দহো দহো ছেদ ভেদ চত চত। সুদৰ্শন চক্ৰক কৰিলা নমস্কাৰ। প্ৰেত পিশাচক কাটো আমুকাৰ গাৱৰ।। আগে পাচে যিবা আছে দৈত্যগণ আদি কৰি। তাকো কাটো সুদৰ্শন চক্ৰ ধৰি।। নমো সুদৰ্শন চক্ৰ পৰম প্ৰচণ্ড নাগিনী যক্ষিণী কাটি কাটি কৰো খণ্ড খণ্ড।। নমো নমো বিষ্ণু মূৰ্তি সুদৰ্শন চক্ৰ। মহা জ্যোতিমন্ত তুমি কোটিজন। গজেন্দ্ৰক নিস্তাৰিলা গ্ৰাহমুখ ছিৰি। যাৰ ডৰে দলদোপ কৰে মেৰুগিৰি। মেৰুগিৰি পৰ্বত লৰে দুৰ্বাসাক ডৰে। তুমি কালসম অগ্নি। এতিক্ষণে চলা তুমি দেৱীৰ বাক্য শুনি। দেৱীৰ বচন মোৰ হাক। যেই ঠাই আহিছিলি সেই ঠাইতে থাক।। হুহুঙ্কাৰ ব্ৰহ্মাৰ ফোকাৰ। চৌবেৰা বান্ধিলো আমুকাৰ ঘৰ দ্বাৰ।। নাহিবি আমুকাৰ ঘৰবাৰী সীমা সঞ্চাৰ।। যেৱে আসি পশ তাকো কাটো সুদৰ্শন চক্ৰে।।*।। পিশাঞ্চৰ চালনা মন্তৰ যশচাৰ যক্ষিণী চাৰ ফেচাচাৰ, ফেঁচীচাৰ এই লঙ্কা এৰি আন লঙ্কা চাৰ। ভোলাচাৰ, ভুলিচাৰ সাৰ আজ্ঞায়ে মূৰে চল। নাকে চল মুখে চল ভৰি গোৰোহায়ে চল। আঙুলিয়ে চল সকলো সকলো গাৱে ফুৰাই নাভিয়ে চল। এই মহামন্তৰ নাৰাখা যেৱে মহাদেৱৰ শূলত পৰি মৰ তেৱে।। এই মহামন্ত্ৰ নাৰাখা যেৱে। দূৰ্গাদেৱীৰ মাথা খাৱ তেৱে।। তিনি টিপিনি মাৰিবো ভৰি আঙুলিত থাকিবো। ৰামৰ আজ্ঞায়ে চলিব।।*।। তেল জাৰি দিবো। যি কালত ৰামগিৰি বিনাশি নামিলা। পৰম আনন্দে সিটো তপস্যা কৰিলা। তপস্যা কৰিয়া লভিলা ইষ্টবৰ। ব্ৰহ্মা মহেশ্বৰ বিষ্ণু তিনিও উপৰ।। সুগন্ধ চন্দন ঘৃত চেনি লক্ষ ধূপ দ্বীপ পাই গৰ্ভত পশিলা। পাচে দিগম্বৰ হুয়া তপস্যা কৰিলা। ইষ্টবৰ পাই সন্ন্যাসী পৃথিৱীক আইলা। যতেক পিশাচ মানে সবাকো চাইলা। ভূত প্ৰেত পিশাচ যক্ষ দৈত্য গুলৈ ক্ষেত্ৰ আদি কৰি। বান্ধিবে লাগিলা সি মন্ত্ৰ সুমৰি।। বান্ধৰ চোটত সবে যাই মৰি। বুলিবে লাগিলা সবে কাউ বাউ কৰি।। নামাৰা নামাৰ প্ৰভু ৰাখা মোৰ প্ৰাণ। কি কাৰ্য্যক বোলা গোসাঁই কৰিবো এক্ষণ।। যদি আমাসাক এক্ষণে নাৰাখা। শত শত পুৰুষ শৰণকে পৰা।।*।। শুনি ৰামগিৰি মহাৰঙ্গ ভৈলা। দিশে দিশে পিশাচক মনুষ্যক দিলা। যিটো গাৱে বেদমন্ত্ৰ আশ্বাস কৰি। অগ্নিবাণ মাৰি কৰিবো ভষ্ম। শিলা মন্ত্ৰ আদি কৰি বান্ধিলা যত। ব্ৰহ্মা মন্ত্ৰ মাৰি বান্ধিলো গাৱত। বান্ধি চাতি পিশাচক দিলো তাৰ গাত।। নলৰিবি নচাৰিবি থলে থাক পৰি। যদি লৰ চৰ মহাদেৱৰ জটাত ধৰ। যদি বাক লৰ চৰ সাতপুৰুষ নৰকত পৰ। ছয়মাস মানেতে নাযাস এৰিয়া। অন্ধকাৰ হুই তই থাকিবি পৰিয়া।।*।। তেল জাৰি দিবো পিশাচক নাশি। বান্ধো ইটা, বান্ধো মাটি বান্ধিলো ছয় গাঁঠি। আদিঙ্ক পালঙ্ক দৈত্য ধৰণী তথা। চাৰন্তি চাৰন্তি তথা ভূত যত চুহা চুহা তং ফং শুভঃ শুস্বহা স্বহা চাৰন্তি চাৰন্তি স্বহা স্বহা।।*।। আলগতে দেৱী নিলগতে আছে গাৱৰ ৰুধিৰ বহিলা পাচে। তাত পাচে দেৱহাৰা উতপতি ভৈল। সবে দেৱতাৰা তাৰ পচে গৈল। পতিত পাবন মুখত কলা। দেৱতাৰ ভৈলা বিদ্যমান উৰি ঘূৰি তাত বিয়াপি আমুকাৰ গাৱে চাপি নাহিবি কেৱ। কোটি সূৰ্য্যসম কৰে প্ৰকাশ। ৰাম নাৰায়ণ তাত লৈলা বাস।। ৰামদেৱৰ বাণ। গুলৈগণৰ হৰাইল প্ৰাণ।। মাৰো দেৱহাৰ বাণ খেতৰ খেতৰিৰ হৰাইলা পৰাণ।।*।। জয় দেৱহাৰা সমস্ত দৈত্য দানৱৰ জীৱ প্ৰাণ খাই।। ৰামৰ আজ্ঞায়ে জয় ভূতগণ গুলৈগণক কৰিলা নিৰ্য্যাণ। হেমগিৰি পৰ্বতত লোহাৰ শিকলি, লোহাৰ জৰি বান্ধিলো জৰপুৰ কৰি।। নৰহাতে বান্ধিলো থাক কৰি।। দুই দুই ভৰি লাগিয়া বজ্ৰৰ শিকলি বৰদেৱক বান্ধো সৰুদেৱক বান্ধো। বৰ জৱক বান্ধো সৰু জৱক বান্ধো। বৰ পালি পালিয়া সৰু পালি পালিয়াক বান্ধো, ব্ৰহ্মাৰ নাগ পাশক বান্ধো।। বৰুণৰ জৰি বান্ধো যদি লৰচৰ ব্ৰহ্মাৰ চক্ৰত পৰি মৰ।। মোৰ হাক গুৰুৰ ডাক। যৈতে বান্ধো তৈতে থাক।।*।। পিশাচৰ তেলজাৰি দিবো শিলা শিলা চক্ৰবাণ হাতে শিল চক্ৰবাণ। যত দেৱতা ছাৰিলা পৰাণ।। দৰশনে চন্দ্ৰ সূৰ্য্য বান্ধো হাতে পাৱে বান্ধো, মূৰে বান্ধো। অনাদিৰ আজ্ঞা মহেশ্বৰৰ বাণী। যতেক দেৱতা মানে যাওক আতৰি। ধনক এৰিয়া পিশাচ যাওক আতৰি।। হৌক সিদ্ধি ৰামৰ আজ্ঞা হুহুঙ্কাৰ লক্ষ্মণৰ হাতৰ শিলা চক্ৰবাণ দেৱতাগণৰ হৰাইলা পৰাণ।। লেং হোং হঃ স্বাহা স্বাহা। নমো হুহুস্বাহা হুহুঙ্কাৰ চাৰি যা লঙ্কাৰ পাৰ নাহিবি আমুকাৰ সীমা সঞ্চাৰ।।*।। নাৰঞ্চ মন্ত্ৰ। শ্ৰীকৃষ্ণায় নমো। ধন্বন্তয়েৰী নমো। গণেশায় নমো। ভূত কাচনী, ভূত কবচ কাচনি, আঠু কাচনি, ভেটি লোৱাত ত্ৰিদশ কোটি দেৱাতৰ কৰে উতপাত। নলঙিঘিৰি ভূত তই আমুকাৰ গাত।। মেৰুতল বিচনি বাৰণ কৱচ মন্ত্ৰে বান্ধিলে গাৱ।। সহস্ৰ ভাৱে আসি আমুকাৰ গাৱ বান্ধো। প্ৰাণ প্ৰিয় বাসী চল চল ভূত তই কৱচ কচালিবাক লৈলা। ধাইউত ধাই কৱচ বান্ধিলো মহদেৱক চাই।। সৰ্প সিংহ দৈত্য দানৱ নাহিবি আমুকাৰ গাৱ। কৱচ মন্ত্ৰে বান্ধিলো মহাদেৱক চাই। শুষিলো জল চৈধ্যতাল পাতাল ভেদিলো লাগিল খল খল।। ব্ৰহ্মা বিষ্ণুদেৱক জপিলো। যোগ সমাধিক পাই ওভোতাই কবচ বান্ধিলো।। সৰ্প সিংহ দৈত্য দানৱ দূৰে পলাই। সিদ্ধ গুৰুৰ পাৱ। ৰক্ষা কৰা কামৰূপী কামাখ্যা মাৱ।।*।। হৰবাণ মাৰো সহস্ৰ পিশাচক হানিয়া মাৰো।। চকুৱে মাৰো, নাশিকায় মাৰো।। মুখে মাৰো, জলদ্বাৰে মাৰো।। সমস্তদ্বাৰে হানিয়া মাৰো।। মোৰ বাণখান যিপোনে চাই মোৰ বাণ পৰিবি গাৱ, মৰিবি পুৰি সমস্ত গাৱ, মাৰিবো পুৰি। মহাদেৱৰ বধ, পাৰ্বতীৰ বধ, লক্ষ্মী সৰস্বতীৰ বধ অগ্নি শিখা তুলিলো হাততে। অগ্নি লৈয়া মাৰিলো দেৱতাৰ গাৱ।। অকল বান্ধে অকল শৰীৰে দুই বান্ধো, শিৰত তিনি বান্ধো। পৃথিৱী চাৰি বান্ধো চাৰি চক্ৰে, পাঁচে বান্ধো পাঁচ পাণ্ডৱে, ছয় বান্ধো চয়চক্ৰে, সাত বান্ধো সাতো পাতালে, আঠে বান্ধো আঠ নাগ। নৱে বান্ধো নৱ দুৱাৰ, দশে বান্ধো দশ দিগপাল। একাদশে বান্ধো বলি বাসৱ ধনগণক বান্ধিলো, ধৰ চাপিয়া ধৰম কুল হুহুঙ্কাৰ শৰীৰৰ গায়ে। গুৰুৰ পাৱ বাণচক্ৰ ৰাম। দেৱতাৰ অঙ্গদ্বাৰ পঙ্ক লক্ষ্মণৰ বুকু লক্ষ্মণৰ স্ৰজিলা বাণ এহি শৰে থাক পষিৰ।।*।। তেল জাৰি জিবো। সাগৰ মথিলা চক্ৰৰ বলে। প্ৰথমতে বায়ুবাণ উত্পত্তি ভৈল। তাত পাচে অগ্নিবাণ উত্পত্তি ভৈল। এহি তিনিবাণ মথিবাক লৈলা। ইটো বাণ হানো বজ্ৰৰ সমান। মোৰ আজ্ঞায়ে যাই গুৰুৰ আজ্ঞায়ে পাই। ভূত প্ৰেত দানৱ দৈত্য খেদি খেদি খাই। হাং হাং হিং হিং স্বাহা স্বাহা।।*।। এহি শুনি শঙ্কৰে ৰহিলা তহিত। দক্ষিণৰ পতি বুলিলা বচন। কি কাৰ্য্যক আসি আছা শঙ্কৰ। নাহিবি শঙ্কৰ উলটি যাহ। হেন শুনি শঙ্কৰে বুলিলা বচন। শুনিয়োক পতি মহাবীৰ তই। এহি বুলি শঙ্কৰে দিলা এক বৰ। ভূত, প্ৰেত, পিশাচ পলাইলা দূৰে। মহেশ নায়কে শুনি আছে কোন দেৱ। যিটো দেৱগণে তাৰ পৰি বৈকুণ্ঠ।। যদি ভূত শুনে তাৰ হৰাইলেক প্ৰাণ।। যক্ষ যক্ষিণী পলাই বহুদূৰে। এহি বুলি শঙ্কৰে ৰহিলা কৈলাসত। শুনা দেৱগণ বাৰু মই ভূত নাৰাখো ত্ৰিলোকত সাৰ। ভাগিলে আহিলো আজি নাৰঞ্চ কৱচৰ চন্দ্ৰক ৰাহুৱে গিলিলে যিমতে। সেহিমতে নাৰঞ্চে গিলিবে। হেন শুনি শঙ্কৰে উঠিলা গিৰিসাই; গিৰিসাই ভাঙ্গিলে ষাঠিলক্ষ প্ৰহৰ সভাখন। সুৰমালি পৰ্বতত চৰিলন্ত যাই। এক নিমিষেকে কৈলাস শিখৰ। বাণৰ পতি শুনি মনে মনে। কৈক গৈল শিৱাই শঙ্কৰ ভূতনাথ। ছাৰিলি কৈলাস থান মহামন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰিলা তহিত। নাৰাঞ্চে ৰাখিব পূব যে দিশক।। উত্তৰক ৰক্ষা কৰিবেক শ্ৰীমহেশ্বৰী। পাতালত ৰক্ষা কৰা অনন্ত শ্ৰীহৰি। ঊৰ্ধ্ব্ত কৰা ৰক্ষা দেৱগণ। শিৰত ৰক্ষা কৰা কেশৱ সদাশিৱ। কৰ্ণত ৰক্ষা কৰা মোক দেৱ দিবাকৰ। চক্ষুত ৰক্ষা কৰিবেক মোক ব্ৰহ্মা মহেশ্বৰ। নাসিকাত ৰক্ষা কৰা অশ্বিনীকুমাৰ। জিভাত ৰক্ষা কৰা বৰুণ। কণ্ঠে ৰক্ষা কৰা দেৱী সৰস্বতী। হৃদয়ত বাসুদেৱে ৰাখন্তো সদায়। দুইহাতে ৰক্ষা কৰা বীৰ হয়গ্ৰীৱ। পিঠিত ৰক্ষা কৰা বৰাহ অৱতৰি। উৰুত ৰক্ষা কৰা শ্ৰীৰাম হৰি। গুহ্যলিঙ্গে ৰক্ষা কৰা পৰশু অৱতাৰ। পদে ৰাখিবেক মোক বিষ্ণু অৱতাৰ। শুনা দেৱ গণপতি যত নাৰঞ্চ কৱচক। এহি বুলি ব্ৰহ্মাদেৱে কহিবাক লৈলা। মেৰুৰ মূলত হাজাৰ বত্সৰ। সেহি কৱচক পাচে বান্ধিলো নৰপতি। পূৰ্ণচন্দ্ৰ সম বদন প্ৰকাশি।।*।। Manash kumar medhi :::::::::::::::'''চক্ৰ কৰতি সমাপ্ত''' [[শ্ৰেণী:বৰ-কৰতি]] Manash kumar medhi g7b1znvk82i02u7vvyt4603tn5akgqx 0 1362 260096 221319 2026-09-23T04:59:25Z Manashkumarmedhio 4561 260096 wikitext text/x-wiki :::::::::::::::::[[বৰ-কৰতি]] :::::::::::::::::'''ৰাম কৰতি''' :::::::::::::::::'''শ্ৰীকৃষ্ণায় নমঃ'' শ্ৰীৰাম লক্ষণ যৈসানি দশৰথ ঘৰে অৱতাৰ হৈলা। ঋষি বিশ্বামিত্ৰ আসি দুহাঙ্কো মাগি নিলা। ঋষিৰাজে ধনুশৰ মন্ত্ৰক শিখায়া ৰাক্ষস বধিলা। সেহি সময়ত আই সীতাদেৱীৰ স্বয়ম্বৰ ভৈলা। তান গৈয়া ধনু ভাঙ্গি সীতাক বিহাইলা। সেই সীতা সমে অযোধ্যাত প্ৰবেশিলা। ৰাজ যোগ্য দৰশনে ৰাজা দশৰতে শ্ৰীৰামক ৰাজ্য অভিষেকিবাক মন কৈলা। তাহাত কৈকেষী বিঘ্নি আচৰিলা। ৰাম সীতা লক্ষ্মণ বনবাসে যায়, ভৰতক ৰাজ্য দিবে মনে। ৰাম লক্ষ্মণ সীতাক দেখায়া দশৰথ ৰাজা প্ৰাণ তেজিলা। শ্ৰীৰাম লক্ষ্মণ সীতা বনবাসে গৈলা। হাতাতে সীতাক ৰাৱণে হৰি নিলা। শ্ৰীৰাম সুগ্ৰীৱ সহিতে মিত্ৰৱতি কৰি বালিক বধিলা। সুগ্ৰীৱক ৰাজ্যে অভিষেকি ৰাৱণ বধিয়ে পয়াণ কৰিলা। জাম্বুৱন্ত আদি ভালকু বান্দৰ জোটায়া লৈয়া সাগৰ তীৰত বাস কৰিলা। ভালুক বান্দৰ সবে সাগৰত সেতু বান্ধিবাক লৈলা। অসংখ্যাত পৰ্ব্বত নিয়া দিলা। সকলো পৰ্বতমানে ওপঙ্গিয়া ৰৈলা। সেহি সময়তে হনুমন্ত এক পৰ্বত লৈয়া শ্ৰীৰাম বৃদ্ধ আঙ্গুলিতে ধৰিলা। সেহি আঙ্গুলিতে, সেহি পৰ্বতে খোবাখোবী ৰৈলা। দেখি ৰামদেৱে কৰতি মন্ত্ৰ উচ্চাৰিলা। সকল বিঘ্ন নিবাৰণ কৰিতে আৰম্ভিলা। সকলৰ পীড়া সব দূৰতে ভাগি পলাইলা।। ৰামদেৱৰ চৰণে প্ৰণতি কৰি ৰাম কৰতি জাপ্য কৰো। প্ৰথম নৱগ্ৰহ দোষ সকল পানী জাৰি দূৰ কৰো। ৰবি জন্মৰ যত দোষ তাক কাটি দূৰ কৰো। পঞ্চমৰ যত পীড়া তাক নিবাৰণ কৰো। সপ্তম, অষ্টম, নৱম, দশম, দ্বাদশৰ যত পীড়া ঘটায়ে তাহাঙ্কো জন্ম কালত, পুৰুষৰ কন্যাৰ পিতৃহাৰ, মাতৃহাৰ, পতিহাৰ, পত্নীহাৰ দোষ কাটি কৰো নিৰ্য্যাণ। চন্দ্ৰৰ সপ্তম, অষ্টম, দ্বাদশ চতুৰ্থৰ যত দোষ সবে ৰাম কৰতিয়ে কাটিলো তাক। পূৰ্ব্ব কালত যত দোষ মিলয়, ৰাম কৰতিয়ে নিবাৰো তাক। শত কোটি অসংখ্যাত বাণ কাটি কৰিলো নিৰ্ম্মূল। মঙ্গলৰ জন্ম দ্বিতীয় চতুৰ্থ, পঞ্চম, অষ্টম, নৱম, দশম, দ্বাদশ ৰাশিৰ যত পীড়া মিলয় ৰাম কৰতিয়ে নিবাৰো তাক। পতিহাৰ, পত্নীহাৰ দোষক খণ্ডাওঁ। ত্ৰিশ কোটি বাণ কাটি কৰো খণ্ড খণ্ড। হৰ হৰ আমুকাৰ গাৱৰ কুজ্ঞান, কুমন্ত্ৰ, গ্ৰহপীড়া সবে দূৰ হৈ পৰ।।*।। বুধৰ পীড়া জন্ম কালীনৰ দোষ, কুজ্ঞান, কুমন্ত্ৰ বাণ ৰাম কৰতিয়ে কৰিলো নিৰ্য্যাণ। তৃতীয়, পঞ্চম, সপ্তম, নৱম, দ্বাদশৰ যত দোষ তাক নিবাৰণ কৰো। গুৰু জন্ম তৃতীয়, চতুৰ্থ, ষষ্ঠ, সপ্তম, দশম, দ্বাদশ ৰাশি যত দোষ ৰাম কৰতিয়ে নিবাৰণ কৈলা। জন্ম কালৰ ৰিষ্ট সিয়ো দূৰ হৈ গৈলা। ভাৰ্গবৰ ষষ্ঠ, সপ্তম, দশমৰ পীড়া সবে দূৰ কৰিলা। জন্ম কালৰ ৰাশিৰ যিটো স্থিতি পত্নী হানি কৰে, ৰাম কৰতি উচ্চাৰণ জল লৈলে সিটো দোষ দূৰ হৱে। হৰ হৰ আমুকাৰ যত গ্ৰহপীড়া ৰিষ্ট সবে দূৰ হৈ পৰ।।*।। ৰবি পুত্ৰৰ দ্বিতীয়, চতুৰ্থ, পঞ্চম, সপ্তম, অষ্টম, নৱম, দশম, দ্বাদশ ৰাশিৰ যতেক পীড়া ৰাম কৰতিয়ে পেলোৱা খণ্ডাই। জন্ম কালীনৰ জ্ঞান অজ্ঞানৰ যত ৰিষ্ট দোষ হয়, ইটো জল স্নানে সিয়ো দূৰ হয়। চৌষষ্টি বাণ চুৰচণ্ড ধৰণী যত, আমুকাৰ সবে দূৰ হৈ পৰ। ৰাহুৰ, কেতুৰ জন্ম, দ্বিতীয়, চতুৰ্থ, পঞ্চম, সপ্তম, অষ্টম, নৱম, দশম, দ্বাদশ ৰাশিৰ যত দোষ সিয়ো দূৰলৈ গৈল। পতিহাৰ, পত্নীহাৰ দোষক খণ্ডাওঁ জ্ঞান বা অজ্ঞানৰ ৰবি আদি নৱগ্ৰহ দশাপতি দেৱতাৰ যত দোষ সবাকো কৰো নিৰ্য্যাণ। শিৰ কণ্ঠৰ যতেক দোষ অদ্ভূত স্বপ্ন দোষ মিলাৱে এহি জন স্নানে সিয়ো দূৰে যায়। তিথি, বাৰ, নক্ষত্ৰৰ যতেক পুষ্কৰ হয়, তাহাৰো দোষ কিঞ্চিতেকো নথাকয়। এহি মন্ত্ৰেৰে যিটো জল স্নান কৰে ৰাজাৰ তাক প্ৰতি যত্ন ক্ৰোধ সবে দূৰ হৱে। শত্ৰু সব মিত্ৰতা হোৱয়। ব্ৰহ্মা, হৰ আদি দেৱতাৰ যত দোষ আমুকাৰ গাৱৰ ৰোগ পীড়া হৰা, কৰমা বান্ধ যত, দেখি কুজ্ঞান, কুমন্ত্ৰ সবে দূৰ হৈ পৰ।।*।। ইন্দ্ৰ দেৱতাৰ বজ্ৰবাণ কাটি কৰো খণ্ড খণ্ড। অন্যৰ বাণ চুৰ, চন্দ্ৰ ধৰণী সৱ দূৰতে ভাগি পলাইলা। অগ্নি শক্তি তাকো নিবাৰণ কৈলা। যম ৰাজাৰ দণ্ড কৰো খণ্ড খণ্ড। অকাল মৃত্যু যদি খোজে নিতে জীব, এই মন্ত্ৰ যেৱে পাৱে, সিয়ো সবে দূৰ গতি কৰে যম দূত দূৰতে ভাগি পলায়। হৰ ৰোগ ব্যাধি ৰিষ্ট বিষ হৰ আমুকাৰ অকাল মৃত্যু নৱগ্ৰহ পীড়া দূৰ হৈ পৰ।।*।। নিঋতিৰ খড়্গ কৰো নিৰাধাৰ। বৰুণৰ পাশ ওলোটাই বৰুণৰ স্থানে পঠিয়ালো। বায়ুৰ অস্ত্ৰক কাটিলো কি কৰিবে অন্য বাণ। কুবেৰৰ গদা হাত হৈতে পৰি যায়। খালৰ দলৰ শত কুটি উপদেৱতা ৰাম কৰতিক দৰশনে সবে তুষ্ট হৈয়া সেৱা কৰি ফিৰি গৈলা। ব্ৰহ্মাৰ কমণ্ডলু জল দিলো ঢাকি আমুকাৰ যত পীড়া সবে গৈলা ভাগি। অনন্ত গোসাই চৰণে প্ৰণতি কৰি যত নাগলোক কুজ্ঞান, কুমন্ত্ৰ, হৰা, কৰম, চণ্ডবাণ, ওৰান, সবে কৰিলো নাশ, হৰ বিষ হৰ আমুকাৰ যত ৰোগ হৰা কৰমা, মুখলগা, পানী ওলোৱা, তেজপৰা, পেটকামোৰা, কফ, পিত ভস্ম হৈ পৰ।।*।। ব্ৰহ্মা, যম, আদিত্যৰ বৃহস্পতি গুৰুৰ চতুৰ্থ দশাস্থ গ্ৰহ দেৱতাৰ যতেক ৰিষ্ট পীড়া এহি জল স্নানে সবে খণ্ডোক। আনশনি, বিলশনি শ্মাশানশালী, আন্তকৰালি খেতৰ খেতৰী, ভূত দৈত্য, দানৱ, প্ৰেত, পিশাচ গুলই চামন, কৱন্ধ, যক্ষ, যক্ষিণী, ব্ৰহ্মযক্ষ আনো যত দেৱতাৰ ৰিষ্ট দূৰ হৈ পৰ।।*।। ব্ৰাহ্মণৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, ব্ৰাহ্মণীৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, ক্ষত্ৰিয়ৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, বৈশ্যৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, শূদ্ৰৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, কলিতাৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, পটিয়াৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, চমৰাৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, চুটিয়াৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, আহোমৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো; সোনাৰীৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, যুগিৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, ঢেকেৰীৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, মগলুৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, বৰিয়াৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, কায়স্থৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, মিৰিৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, হাৰিৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, মৰিয়াৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, গৰিয়াৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, তুৰকৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, ডফলাৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, নগাৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, গাৰোৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, চণ্ডালৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, নৰাৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, মেলেচৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, ভূত, প্ৰেত, দৈত্য, দানৱ, পিশাচ, যক্ষৰ বাণ ৰিষ্ট কাটো, ওঠাৰ পাল খেতৰ খেতৰিৰ সবাৰো বাণ ৰিষ্ট কাটো, দৈত্য দৈত্যানী, মনুষ্যৰ নৰনাৰী সবাৰো বাণ ৰিষ্ট কাটো। চুৰচণ্ড ধৰণী কুজ্ঞান, কুমন্ত্ৰ শৰহৰা কাটি কৰিলো পানী। এই মন্ত্ৰ জল যিপোনে যায় পূবে যাওঁ সিঞ্চি পশ্চিমে যায়, পশ্চিমে য়াওঁ সিঞ্চি উত্তৰে যায়, উত্তৰে যাওঁ সিঞ্চি দক্ষিণে যায়। হৰ বিষ হৰ আমুকাৰ কুজ্ঞান, কুমন্ত্ৰ সবে দূৰ হৈ পৰ।।*।। যেখনে ৰাম সাগৰৰ সেতু বান্ধিছিলা তেখনে ৰাম কৰতি প্ৰখ্যাত ভৈলা তাহাতে ৰাম কৰতি গাই হনুমন্তৰ মুখক ভাঙ্গিলা। অন্ন বাঞ্জন, মত্স্য, মাংস, দধি, দুগ্ধাদিত যি সব কুকৰ্ম্ম, এি জল পৰশনে দূৰতে ভাগি পলায়। গৰ্ভৰ ব্যাধি ৰিষ্ট গৰ্ভতে কাটো, হাৰৰ ব্যাধি ৰিষ্ট হাৰতে কাটো, ছালৰ ব্যাধি ৰিষ্ট ছালতে কাটো, সৰ্ব্বৰোগ ব্যাধি ৰিষ্ট অকাল মৃত্যু দূৰ হৈ পৰ। হৰ বিষ ব্যাধ, আমুকাৰ সৰ্ব্ব ব্যাধি ৰিষ্ট দূৰ হৈ পৰ।।*।। সূৰ্য্য ৰিষ্ট বাণ কাটো, চন্দ্ৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, ইন্দ্ৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, বায়ু ৰিষ্ট বাণ কাটো, বৰুণ ৰিষ্ট বাণ কাটো, শূল ৰিষ্ট বাণ কাটো, সৰ্প ৰিষ্ট বাণ কাটো, চাৰি ঠেঙ্গীয়াৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, ৰাক্ষসৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, পক্ষীৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, ত্ৰিশূলৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, চোৰৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, ডকাইতৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, পোক-পৰুৱাৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, হৰৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, লক্ষ্মীৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, সৰস্বতীৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, গোসানীৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, কেঁচাই খাইতীৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, জ্বৰ দেৱতাৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, স্বৰ্গ মৰ্ত্ত্য পাতালত যত দেৱ দেৱতা ত্ৰিশিৰ আছে সমস্তৰে ৰিষ্ট বাণ কাটি কৰিলো দূৰ। শ্ৰীৰামৰ আজ্ঞা, লক্ষ্মণৰ আজ্ঞা, সীতাৰ আজ্ঞা, বিভীষণৰ শপত, এই জল ঢালি পঠিয়াওঁ পুৰণি পথত। পিতৃহাৰ ৰিষ্ট কাটো, মাতৃহাৰ ৰিষ্ট কাটো, ভ্ৰাতৃহাৰ ৰিষ্ট কাটো, ভগিনীহাৰ ৰিষ্ট কাটো, ককা আজু আইৰ ৰিষ্ট বাণ কাটো, ৰামৰ আজ্ঞা, লক্ষ্মণৰ বাণী, নমস্তে ৰিষ্ট বাণ অকাল মৃত্যু হৈ বা পানী।।*।। ভাঙ্গো ইটা, ভাঙ্গো মাটি, ভাঙ্গো চুৰচণ্ড গাঁঠি। হাত চৰণ, ভৰি চাৰণ, জঙ্কা চৰম, এই পানী জাৰি সবাকো কৰো নিৰ্য্যাণ। হৰ বিষ হৰ, আমুকাৰ কুজ্ঞান, কুমন্ত্ৰ সবে দূৰ হৈ পৰ। শ্ৰীৰাম অৱতাৰ, শ্ৰীকৃষ্ণ অৱতাৰ, গুৰু অৱতাৰ, সবে ৰিষ্ট অৰিষ্ট অকাল মৃত্যু পাপ দোষ ৰামৰ চৰণে ভস্ম হৈ পৰ।।*।। ::::::::::::::::::::::'''ৰাম কৰতি সমাপ্ত''' [[শ্ৰেণী:বৰ-কৰতি]] manash kumar medhi nalbari assam fb manashkumar medhi k44nzgdfbp4p54qexjfivfdpanr2vyl 106 64303 260117 260055 2026-09-23T10:45:13Z BabulB 104 260117 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=ভাৰত বুৰঞ্জী |Language=assamese |Volume= |Edition= |Author=মুক্তালাল কাথবৰুৱা |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=বৰুৱা এজেন্সী |Address=গুৱাহাটী |Year=1957 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=C |Pages=<pagelist 219="ওপৰঞ্চি" 11="1" 220="2" 10="-" 7to9="সূচীপত্ৰ" 5to6="নিবেদন" 3to4="প্ৰকাশন" 2="—" 1="বেটুপাত" 230to232="—" /> |Volumes= |Remarks={{Scrollpane|height=800px| {{পৃষ্ঠা:ভাৰত বুৰঞ্জী.pdf/৭}} {{পৃষ্ঠা:ভাৰত বুৰঞ্জী.pdf/৮}} {{পৃষ্ঠা:ভাৰত বুৰঞ্জী.pdf/৯}} }} |Notes= |Width= |Css= |Header= |Footer= }} [[শ্ৰেণী:পাঠ্যপুথি]] 0bnux7vu73zg8vlbysoh23he13u3byx 104 64407 260126 259765 2026-09-23T11:31:37Z BabulB 104 260126 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{{center|{{Xx-larger|নিবেদন।}}}} {{gap}}মজলীয়া কেইশ্ৰেণীৰ লৰাছোৱালীৰ উপযোগী ভাৰত-বুৰঞ্জীৰ অভাৱ অনুভৱ কৰি যোৰহাট নৰ্ম্মাল স্কুলৰ ভূতপূৰ্ব্ব চুপাৰিণ্টেণ্ডেণ্ট ৺মুক্তালাল কাথবৰুৱাদেৱে ভাৰত-বুৰঞ্জীৰ ঘটনাৱলী সৰল ভাষাত ৰেহা লগাই সজাই পৰাই এই পুথিখনি যুগুত কৰে। অসম বুৰঞ্জীৰ লগত সামঞ্জস্য ৰাখি ভাৰতবৰ্ষৰ বুৰঞ্জীৰ বিস্তৃত জ্ঞান দিবৰ কাৰণে অসম বুৰঞ্জীৰ সমসাময়িক ঘটনাৰ কিছু আভাস এই পুথিত দিয়া হৈছে। এই বুৰঞ্জীত আধুনিক ঘটনা এটিও বাদ পৰা নাই৷ পুথিখনি প্ৰকাশিত হবৰে পৰা এতিয়ালৈকে শিক্ষক আৰু ছাত্ৰসমাজৰ যথেষ্ট সমাদৰ লাভ কৰি আহিছে আৰু আগলৈকেও এই সমাদৰ অটুট থাকিব বুলি আমাৰ বিশ্বাস। {{gap}}এই বুৰঞ্জী প্ৰণয়ন কৰোঁতে ৺কাথবৰুৱাদেৱে ভিন্‌চেণ্ট স্মিথ, ডাঃ মজুমদাৰ, চাৰ যদুনাথ চৰকাৰ, ৰায় খগেন্দ্ৰনাথ মিত্ৰ বাহাদুৰ, কে, পি, মিত্ৰ আদি ইতিহাসজ্ঞসকলৰ ভাৰত বুৰঞ্জীৰ ঘটনাৰ মতকে অনুসৰণ কৰিছে। ইপিনে এই পুথিৰ অসম বুৰঞ্জী ভাগৰ কথাত ৰায় কে, এল, বৰুৱা বাহাদুৰৰ “অতীত কামৰূপৰ-বুৰঞ্জী” আৰু চাৰ এডৱাৰ্ড গেইটৰ “অসম-বুৰঞ্জী”ৰ ঘটনাৰ আলম লৈছে। {{gap}}শিক্ষাবিভাগৰ নতুন পাঠ্যক্ৰম অনুসৰি অধ্যাপক শ্ৰীসূৰ্য্যকান্ত বৰপূজাৰী দেৱৰ হতুৱাই সংশোধিত আৰু পৰিবৰ্দ্ধিত কৰি এই সংস্কৰণ উলিওৱা হল। আগৰ দৰে শিক্ষক আৰু ছাত্ৰসকলৰপৰা সমাদৰ পালে পৰম কৃতাৰ্থবোধ কৰিম আৰু লগতে ৺কাথবৰুৱাদেৱৰ স্মৃতিও সজীৱ হৈ থাকিব।<noinclude></noinclude> e4yxu646u11r64ubeec5yut642xg92k 104 64408 260127 197736 2026-09-23T11:33:20Z BabulB 104 260127 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||[ ৵৹ ]|}}</noinclude>{{gap}}ইয়াতে উল্লেখ কৰা হল যে ভাৰত-বুৰঞ্জী (৫ম-৬ষ্ঠ মান) কিতাপখন আমি গ্ৰন্থকাৰৰ পৰা উচিত মূল্য দি কিনি লৈছোঁ। এই কিতাপৰ আয়-ব্যয় আদিৰ লগত গ্ৰন্থকাৰৰ কোনো লেঠা নাই। গ্ৰন্থকাৰৰ নামটোহে মাত্ৰ কিতাপত থাকিব। {{gap}}বিদেশত ছপোৱা বাবে দুই চাৰিটা ভুল ৰৈ যোৱা স্বাভাবিক; অনুগ্ৰহ কৰি এই খুঁট আঙ্গুলিয়াই কিতাপখন সৰ্ব্বতোভাৱে শিক্ষাৰ্থী সকলৰ উপযোগী কৰি তুলিবলৈ উপদেশ দিয়া সকলৰ প্ৰতি প্ৰকাশ্যে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিম। ইতি— {| {{ts|wa|mc}} | width=30% |<center> বৰুৱা এজেন্সী<br>২০৷১৷৫৭</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | {{ts|ar}} |<center>বিনীত<br/>শ্ৰীঅতুল চন্দ্ৰ বৰুৱা</center>{{gap|1em}} |}<noinclude></noinclude> cze7r7hztkakjxjx9d1y6ftei8boebk 104 64415 260115 260063 2026-09-23T10:38:35Z BabulB 104 260115 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''দ্বিতীয় অধ্যায়।'''}}}} {{center|'''প্ৰাগৈতিহাসিক ভাৰত।'''}} {{gap}}পুৰণি কালৰ আদিম অধিবাসীৰ সম্বন্ধে বৰ বেছি একো জনা নাযায়। {{gap}}সেই কালত ভাৰত, মানুহেৰে ভৰপূৰ নাছিল। সৰহ ভাগ অঞ্চলেই হাবি-বননিৰে ভৰি আছিল। ঠায়ে ঠায়ে হাবিত, পৰ্ব্বতৰ গুহাত, গছৰ ধোন্দত, কেতবিলাক অসভ্য মানুহ বাস কৰিছিল। ঘনাই ঘনাই সিহঁতে এই ঠাইবোৰ সলাই ফুৰিছিল। সিহঁতে গছৰ গুটি, কেঁচা মঙহ খাই জীৱন ধাৰণ কৰিছিল। কিছুমান উলঙ্গ অৱস্থাতে আছিল; কিছুৱেহে গছৰ বাকলি পিন্ধিছিল। সিহঁতে কেৱল খহটা শিলৰ অস্ত্ৰ তৈয়াৰ কৰি পশু বধ কৰিছিল। বুৰঞ্জীত এই যুগকে '''প্ৰস্তৰ-যুগ''' বোলে। {{gap}}প্ৰস্তৰ-যুগৰ অনেক কালৰ পিছত উত্তৰ-ভাৰতৰ মানুহবোৰে তামৰ ব্যৱহাৰ উত্তমৰূপে জানিছিল। সিহঁতে সোণ, ৰূপ, সীহ আদি ধাতুৰেও কিছু প্ৰয়োজনীয় দ্ৰব্য নিৰ্ম্মাণ কৰিবলৈ শিকিছিল; কিন্তু তেতিয়ালৈকে লোৰ ব্যৱহাৰ নাছিল। এই যুগকে বুৰঞ্জীত '''তাম-যুগ''' বোলে। {{nop}}<noinclude></noinclude> kqyndgbnjv87bptej8xysy37iy65hyn 104 64456 260125 259993 2026-09-23T11:28:42Z BabulB 104 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260125 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{X-larger|দশম অধ্যায়।}}<br/> '''গুপ্ত সাম্ৰাজ্য।'''}} {{gap}}খৃষ্টীয় চতুৰ্থ শতাব্দীৰ প্ৰথম ভাগত মগধত গুপ্ত নামে এটা বংশ পৰাক্ৰমী হৈ উঠে। গুপ্ত বংশৰ আদি ৰজাৰ নাম মহাৰাজ গুপ্ত। তেওঁৰ পুতেক আছিল মহাৰাজ ঘটোৎকচ। ঘটোৎকচৰ পুতেক চন্দ্ৰগুপ্তৰ দিনতে এই বংশৰ গৌৰৱ বাঢ়ে। সেই কাৰণে চন্দ্ৰগুপ্তকে গুপ্তবংশৰ আচল প্ৰতিষ্ঠাতা বুলিব পাৰি। {{gap}}'''প্ৰথম চন্দ্ৰগুপ্ত''' (৩২০ – ৩৩০ খৃঃ লৈ):—চন্দ্ৰগুপ্তৰ সময়ৰ পৰা গুপ্ত সাম্ৰাজ্যৰ বিস্তাৰ আৰম্ভ হয়। পাটলিপুত্ৰ চন্দ্ৰগুপ্তৰ ৰাজধানী আছিল। চন্দ্ৰগুপ্তই মগধৰ পৰা অযোধ্যা পৰ্য্যন্ত তেওঁৰ ৰাজ্যৰ সীমা বঢ়ায়। {{center|'''সমুদ্ৰগুপ্ত।''' (খৃঃ ৩৩০—৩৭৫ খৃঃ লৈ)}} {{gap}}৩৩০ খৃত প্ৰথম চন্দ্ৰগুপ্তৰ পুতেক সমুদ্ৰগুপ্ত ৰাজপাটত {{Img float | file = ভাৰত বুৰঞ্জী (page 50 crop).jpg | width = 250px | align = right | cap = {{smaller|সমুদ্ৰগুপ্ত।}}}}উঠে। সেই সময়ৰ ৰজাসকলৰ তেৱেঁই সৰ্ব্বশ্ৰেষ্ঠ। গোটেই উত্তৰ ভাৰতৰ একছত্ৰী হোৱাৰ পিছতে তেওঁ দক্ষিণ ভাৰত জয় কৰে। দক্ষিণৰ জয় কৰা<noinclude></noinclude> 01idugrb7o3gr1z0hd722i9uta61uqd 104 64473 260118 259781 2026-09-23T10:55:21Z BabulB 104 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260118 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude><center> {| class="wikitable" |+ '''সময় নিৰূপক ৰেখা'''<br/>স্কেল ১″=৬০০ বছৰ |- | শতিকা | {{center|ভাৰত বুৰঞ্জী<br/>(ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)}} | শতিকা | {{center|<poem>অসম-বুৰঞ্জী <br/>(ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)</poem>}} |- | ১৪০০—৮০০<br/>খৃঃ পূঃ লৈ: |বেদ, ব্ৰাহ্মণ, আৰণ্যক ৰচনা, ৰামায়ণ, মহাভাৰত ৰচনা, দাক্ষিণাত্যত অনাৰ্য্যৰ প্ৰভাৱ | ১৪০০—৮০০ খৃঃ পূঃ |ভগদত্ত—কুৰুক্ষেত্ৰৰ ৰণত যোগদান। বাণৰজা—শোণিতপুৰ স্থাপন, ভৰবী মন্দিৰ নিৰ্মাণ |} </center> ঃ পুঃ লৈ খৃঃ পূঃ $8.000 খৃঃ পূঃ লৈঃ | ৰচনা, দাক্ষিণাত্যত অনাৰ্যৰ প্ৰভাৱ বুদ্ধদেৱ-৫৭৭–869 খৃঃ পূঃ লৈ খৃঃ পূঃ মহাবীৰ—জৈনধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ ৩২৭ খৃঃ পূঃত আলেকজেণ্ডাৰৰ আক্ৰমণ চন্দ্ৰগুপ্ত- ২৯৭ খৃঃ পূঃ উত্তৰ ভাৰত জয়। 004008 খৃঃপূঃ অসম বুৰঞ্জী (ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)- দানৱ অস্ত্ৰৰ বংশৰ ৰাজত্ব ১৬০০०० খৃঃ পূঃ নৰকাৰ :- কামাখ্যামন্দিৰ নিৰ্ম্মাণ। ভগদত্ত-কুৰুক্ষেত্ৰৰ ৰণত যোগদান। বাণবজা—শোণিতপুৰ স্থাপন, ভৰবীমন্দিৰ নিৰ্ম্মাণ। 100 00 বিবিধ বংশীৰজা। খৃঃ পূঃ পুষ্যমিত্ৰৰ মগধ অধিকাৰ। ২০০ খৃঃ পূঃ বিবিধ বংশীজা। খৃঃ লৈ মিনেন্দাৰৰ মগধ আক্ৰমণ। ৪০০ খৃ: 8001380 খৃঃ লৈ সমুদ্ৰগুপ্ত—৩২৬–375 উত্তৰ ভাৰত জয়। কুমাৰ ভাস্কৰবৰ্ম্মা হিউয়েনচাঙৰ কামৰূপলৈ কাহাঁকৰ ৰণ ৫৩২ খৃঃত শিলাদিত্য—৬৩০ খৃঃত ৪০০-৬৫০ খৃঃ আগমন।<noinclude></noinclude> caawzr6pei9ifmd5lzsv4l5ea8cmvpu 260119 260118 2026-09-23T11:00:50Z BabulB 104 260119 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude><center> {| class="wikitable" |+ '''সময় নিৰূপক ৰেখা'''<br/>স্কেল ১″=৬০০ বছৰ |- | শতিকা | {{center|ভাৰত বুৰঞ্জী<br/>(ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)}} | শতিকা | {{center|<poem>অসম-বুৰঞ্জী <br/>(ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)</poem>}} |- | {{center|২০০০—১৪০০ খৃঃ পূঃ লৈ}} | {{center|আৰ্য্য-অনাৰ্য্যৰ ৰণ}} |{{center|২০০০—১৪০০ খৃঃ পূঃ}} | {{center|দানৱ অসুৰ বংশৰ ৰাজত্ব ১৬০০—১৫০০ খৃঃ পূৃঃ নৰকাসুৰ :— কামাখ্যা মন্দিৰ নিৰ্মাণ।}} |- | {{center|১৪০০—৮০০ খৃঃ পূঃ লৈ:}} |{{center|বেদ, ব্ৰাহ্মণ, আৰণ্যক ৰচনা, ৰামায়ণ, মহাভাৰত ৰচনা, দাক্ষিণাত্যত অনাৰ্য্যৰ প্ৰভাৱ}} | {{center|১৪০০—৮০০ খৃঃ পূঃ}} |{{center|ভগদত্ত—কুৰুক্ষেত্ৰৰ ৰণত যোগদান। বাণৰজা—শোণিতপুৰ স্থাপন, ভৰবী মন্দিৰ নিৰ্মাণ}} |} </center><noinclude></noinclude> m37vn72z6uuos9fsdvvcu156hg1mry0 260120 260119 2026-09-23T11:07:17Z BabulB 104 260120 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude><center> {| class="wikitable" |+ '''সময় নিৰূপক ৰেখা'''<br/>স্কেল ১″=৬০০ বছৰ |- | {{center|শতিকা}} | {{center|ভাৰত বুৰঞ্জী<br/>(ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)}} | {{center|শতিকা}} | {{center|<poem>অসম-বুৰঞ্জী <br/>(ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)</poem>}} |- | {{center|২০০০—১৪০০ খৃঃ পূঃ লৈ}} | {{center|আৰ্য্য-অনাৰ্য্যৰ ৰণ}} |{{center|২০০০—১৪০০ খৃঃ পূঃ}} | {{center|দানৱ অসুৰ বংশৰ ৰাজত্ব ১৬০০—১৫০০ খৃঃ পূৃঃ নৰকাসুৰ :— কামাখ্যা মন্দিৰ নিৰ্মাণ।}} |- | {{center|১৪০০—৮০০ খৃঃ পূঃ লৈ:}} |{{center|বেদ, ব্ৰাহ্মণ, আৰণ্যক ৰচনা, ৰামায়ণ, মহাভাৰত ৰচনা, দাক্ষিণাত্যত অনাৰ্য্যৰ প্ৰভাৱ}} | {{center|১৪০০—৮০০ খৃঃ পূঃ}} |{{center|ভগদত্ত—কুৰুক্ষেত্ৰৰ ৰণত যোগদান। বাণৰজা—শোণিতপুৰ স্থাপন, ভৰবী মন্দিৰ নিৰ্মাণ}} |- | {{center|৮০০—২০০ খৃঃ পূঃ লৈ}} | {{center|বুদ্ধদেৱ—৫৭৭—৪৮৭ খৃঃ পূঃ মহাবীৰ—জৈনধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ ৩২৭ খৃঃ পূঃত আলেকজেণ্ডাৰৰ আক্ৰমণ চন্দ্ৰগুপ্ত—২৯৭ খৃঃ পূঃ উত্তৰ ভাৰত জয়।}} | {{center|৮০০—২০০ খৃঃ পূঃ}} | {{center|বিবিধ বংশীৰজা।}} |} </center><noinclude></noinclude> r3dzkajmm0s0quykkt27adux3oaj17a 260121 260120 2026-09-23T11:12:08Z BabulB 104 260121 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude><center> {| class="wikitable" |+ '''সময় নিৰূপক ৰেখা'''<br/>স্কেল ১″=৬০০ বছৰ |- | {{center|শতিকা}} | {{center|ভাৰত বুৰঞ্জী<br/>(ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)}} | {{center|শতিকা}} | {{center|<poem>অসম-বুৰঞ্জী <br/>(ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)</poem>}} |- | {{center|২০০০—১৪০০ খৃঃ পূঃ লৈ}} | {{center|আৰ্য্য-অনাৰ্য্যৰ ৰণ}} |{{center|২০০০—১৪০০ খৃঃ পূঃ}} | {{center|দানৱ অসুৰ বংশৰ ৰাজত্ব ১৬০০—১৫০০ খৃঃ পূৃঃ নৰকাসুৰ :— কামাখ্যা মন্দিৰ নিৰ্মাণ।}} |- | {{center|১৪০০—৮০০ খৃঃ পূঃ লৈ:}} |{{center|বেদ, ব্ৰাহ্মণ, আৰণ্যক ৰচনা, ৰামায়ণ, মহাভাৰত ৰচনা, দাক্ষিণাত্যত অনাৰ্য্যৰ প্ৰভাৱ}} | {{center|১৪০০—৮০০ খৃঃ পূঃ}} |{{center|ভগদত্ত—কুৰুক্ষেত্ৰৰ ৰণত যোগদান। বাণৰজা—শোণিতপুৰ স্থাপন, ভৰবী মন্দিৰ নিৰ্মাণ}} |- | {{center|৮০০—২০০ খৃঃ পূঃ লৈ}} | {{center|বুদ্ধদেৱ—৫৭৭—৪৮৭ খৃঃ পূঃ মহাবীৰ—জৈনধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ ৩২৭ খৃঃ পূঃত আলেকজেণ্ডাৰৰ আক্ৰমণ চন্দ্ৰগুপ্ত—২৯৭ খৃঃ পূঃ উত্তৰ ভাৰত জয়।}} | {{center|৮০০—২০০ খৃঃ পূঃ}} | {{center|বিবিধ বংশীৰজা।}} |- | A | rowspan="2"| C | rowspan="2"| D | E |- | B | F |} </center><noinclude></noinclude> 3ndbe30jjt7xe5ghx2c1cohnmi1zsdd 260122 260121 2026-09-23T11:14:49Z BabulB 104 260122 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude><center> {| class="wikitable" |+ '''সময় নিৰূপক ৰেখা'''<br/>স্কেল ১″=৬০০ বছৰ |- | {{center|শতিকা}} | {{center|ভাৰত বুৰঞ্জী<br/>(ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)}} | {{center|শতিকা}} | {{center|<poem>অসম-বুৰঞ্জী <br/>(ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)</poem>}} |- | {{center|২০০০—১৪০০ খৃঃ পূঃ লৈ}} | {{center|আৰ্য্য-অনাৰ্য্যৰ ৰণ}} |{{center|২০০০—১৪০০ খৃঃ পূঃ}} | {{center|দানৱ অসুৰ বংশৰ ৰাজত্ব ১৬০০—১৫০০ খৃঃ পূৃঃ নৰকাসুৰ :— কামাখ্যা মন্দিৰ নিৰ্মাণ।}} |- | {{center|১৪০০—৮০০ খৃঃ পূঃ লৈ:}} |{{center|বেদ, ব্ৰাহ্মণ, আৰণ্যক ৰচনা, ৰামায়ণ, মহাভাৰত ৰচনা, দাক্ষিণাত্যত অনাৰ্য্যৰ প্ৰভাৱ}} | {{center|১৪০০—৮০০ খৃঃ পূঃ}} |{{center|ভগদত্ত—কুৰুক্ষেত্ৰৰ ৰণত যোগদান। বাণৰজা—শোণিতপুৰ স্থাপন, ভৰবী মন্দিৰ নিৰ্মাণ}} |- | {{center|৮০০—২০০ খৃঃ পূঃ লৈ}} | {{center|বুদ্ধদেৱ—৫৭৭—৪৮৭ খৃঃ পূঃ মহাবীৰ—জৈনধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ ৩২৭ খৃঃ পূঃত আলেকজেণ্ডাৰৰ আক্ৰমণ চন্দ্ৰগুপ্ত—২৯৭ খৃঃ পূঃ উত্তৰ ভাৰত জয়।}} | {{center|৮০০—২০০ খৃঃ পূঃ}} | {{center|বিবিধ বংশীৰজা।}} |- | A | rowspan="2"| C | rowspan="2"| ২০০ খৃঃ পূঃ ৪০০ খৃঃ{{gap|5em}} ৪০০-৬৫০ খৃঃ | E |- | B | F |} </center><noinclude></noinclude> kc6fqzquop16t6yyr1uxoiw86d1xz28 260123 260122 2026-09-23T11:20:06Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 260123 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude><center> {| class="wikitable" |+ '''সময় নিৰূপক ৰেখা'''<br/>স্কেল ১″=৬০০ বছৰ |- | {{center|শতিকা}} | {{center|ভাৰত বুৰঞ্জী<br/>(ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)}} | {{center|শতিকা}} | {{center|<poem>অসম-বুৰঞ্জী <br/>(ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)</poem>}} |- | {{center|২০০০—১৪০০ খৃঃ পূঃ লৈ}} | {{center|আৰ্য্য-অনাৰ্য্যৰ ৰণ}} |{{center|২০০০—১৪০০ খৃঃ পূঃ}} | {{center|দানৱ অসুৰ বংশৰ ৰাজত্ব ১৬০০—১৫০০ খৃঃ পূৃঃ নৰকাসুৰ :— কামাখ্যা মন্দিৰ নিৰ্মাণ।}} |- | {{center|১৪০০—৮০০ খৃঃ পূঃ লৈ:}} |{{center|বেদ, ব্ৰাহ্মণ, আৰণ্যক ৰচনা, ৰামায়ণ, মহাভাৰত ৰচনা, দাক্ষিণাত্যত অনাৰ্য্যৰ প্ৰভাৱ}} | {{center|১৪০০—৮০০ খৃঃ পূঃ}} |{{center|ভগদত্ত—কুৰুক্ষেত্ৰৰ ৰণত যোগদান। বাণৰজা—শোণিতপুৰ স্থাপন, ভৰবী মন্দিৰ নিৰ্মাণ}} |- | {{center|৮০০—২০০ খৃঃ পূঃ লৈ}} | {{center|বুদ্ধদেৱ—৫৭৭—৪৮৭ খৃঃ পূঃ মহাবীৰ—জৈনধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ ৩২৭ খৃঃ পূঃত আলেকজেণ্ডাৰৰ আক্ৰমণ চন্দ্ৰগুপ্ত—২৯৭ খৃঃ পূঃ উত্তৰ ভাৰত জয়।}} | {{center|৮০০—২০০ খৃঃ পূঃ}} | {{center|বিবিধ বংশীৰজা।}} |- | {{center|২০০—৪০০ খৃঃলৈ}} | rowspan="2"| {{center|পুষ্যমিত্ৰৰ মগধ অধিকাৰ। মিনেন্দাৰৰ মগধ আক্ৰমণ। সমুদ্ৰগুপ্ত—৩২৬—৩৭৫ উত্তৰ ভাৰত জয়। কাহাঁৰুৰ ৰণ ৫৩২ খৃঃত শিলাদিত্য—৬৩০খৃঃত}} | rowspan="2"| {{center|২০০ খৃঃ পূঃ ৪০০ খৃঃ}}{{gap|5em}} {{center|৪০০-৬৫০ খৃঃ}} | {{center|বিবিধ বংশীৰজা}} |- | {{center|৪০০—৬৫০ খৃঃলৈ}} | {{center|কুমাৰ ভাস্কৰবৰ্ম্মা—হিউয়েনচাঙৰ কামৰূপলৈ আগমন।}} |} </center><noinclude></noinclude> o5yefb1xc13gumxtzaqhfxw1ah8ox4l 260124 260123 2026-09-23T11:21:37Z BabulB 104 260124 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude><center> {| class="wikitable" |+ '''সময় নিৰূপক ৰেখা'''<br/>স্কেল ১″=৬০০ বছৰ |- | {{center|শতিকা}} | {{center|ভাৰত বুৰঞ্জী (ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)}} | {{center|শতিকা}} | {{center|অসম-বুৰঞ্জী (ৰজা আৰু প্ৰধান ঘটনা)}} |- | {{center|২০০০—১৪০০ খৃঃ পূঃ লৈ}} | {{center|আৰ্য্য-অনাৰ্য্যৰ ৰণ}} |{{center|২০০০—১৪০০ খৃঃ পূঃ}} | {{center|দানৱ অসুৰ বংশৰ ৰাজত্ব ১৬০০—১৫০০ খৃঃ পূৃঃ নৰকাসুৰ :— কামাখ্যা মন্দিৰ নিৰ্মাণ।}} |- | {{center|১৪০০—৮০০ খৃঃ পূঃ লৈ:}} |{{center|বেদ, ব্ৰাহ্মণ, আৰণ্যক ৰচনা, ৰামায়ণ, মহাভাৰত ৰচনা, দাক্ষিণাত্যত অনাৰ্য্যৰ প্ৰভাৱ}} | {{center|১৪০০—৮০০ খৃঃ পূঃ}} |{{center|ভগদত্ত—কুৰুক্ষেত্ৰৰ ৰণত যোগদান। বাণৰজা—শোণিতপুৰ স্থাপন, ভৰবী মন্দিৰ নিৰ্মাণ}} |- | {{center|৮০০—২০০ খৃঃ পূঃ লৈ}} | {{center|বুদ্ধদেৱ—৫৭৭—৪৮৭ খৃঃ পূঃ মহাবীৰ—জৈনধৰ্ম্ম প্ৰচাৰ ৩২৭ খৃঃ পূঃত আলেকজেণ্ডাৰৰ আক্ৰমণ চন্দ্ৰগুপ্ত—২৯৭ খৃঃ পূঃ উত্তৰ ভাৰত জয়।}} | {{center|৮০০—২০০ খৃঃ পূঃ}} | {{center|বিবিধ বংশীৰজা।}} |- | {{center|২০০—৪০০ খৃঃলৈ}} | rowspan="2"| {{center|পুষ্যমিত্ৰৰ মগধ অধিকাৰ। মিনেন্দাৰৰ মগধ আক্ৰমণ। সমুদ্ৰগুপ্ত—৩২৬—৩৭৫ উত্তৰ ভাৰত জয়। কাহাঁৰুৰ ৰণ ৫৩২ খৃঃত শিলাদিত্য—৬৩০খৃঃত}} | rowspan="2"| {{center|২০০ খৃঃ পূঃ ৪০০ খৃঃ}}{{gap|5em}} {{center|৪০০-৬৫০ খৃঃ}} | {{center|বিবিধ বংশীৰজা}} |- | {{center|৪০০—৬৫০ খৃঃলৈ}} | {{center|কুমাৰ ভাস্কৰবৰ্ম্মা—হিউয়েনচাঙৰ কামৰূপলৈ আগমন।}} |} </center><noinclude></noinclude> fzkglfx47b8h8c7kpj6ecx26rs6t6wz 104 64514 260068 174185 2026-09-22T12:33:38Z BabulB 104 260068 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{{Img float | file = ভাৰত বুৰঞ্জী (page 108 crop).jpg | width = 250px | align = right | cap = {{smaller|জাহাঙ্গিৰ।}}}} জাহাঙ্গিৰ ( ১৬০৫ খৃঃ-১৬২৭ খৃঃ লৈ) আকবৰৰ মৃত্যুৰ পিছত চেলিমে জাহাঙ্গিৰ নাম লৈ সিংহাসনত উঠিল। জাহাঙ্গি ৰ ৰ পুত্ৰ খক্র বিদ্রোহী হৈ ঊঠি ছিল। সম্রাটে পৰাস্ত কৰি বন্দীশালত থয়। নু ৰজা হা নঃ— ১৬১১ খৃঃত জাহাঙ্গিৰে মেহেৰুন্নিচ৷ নামে এজনী সুন্দৰী ছোৱালী বিয়া কৰায়। রিয়াৰ পিছত তেওঁৰ নাম নুৰজাহান O (পৃথিবীৰ পোহৰ) ৰখা হল। নুৰজাহান বৰ বুদ্ধিমতী আছিল। জাহাঙ্গিৰে নুৰজাহানৰ হাততে ৰাজ্যৰ ভাৰ এৰি দিছিল । যুৱৰাজ থুৰমৰ বিদ্রোহ :- ১৬২২ খৃষ্টাব্দত পাৰ্যৰ শাসন- কৰ্ত্তাই কান্দাহাৰ ৰাজ্য কাঢ়ি লয় । সম্রাটে যুৱৰাজ খুৰমক কান্দাহাৰ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ পাঁচে ; কিন্তু তেওঁ {{Img float | file = ভাৰত বুৰঞ্জী (page 108 crop).jpg | width = 250px | align = right | cap = {{smaller|নুৰজাহান।}}}}<noinclude></noinclude> qd69s80yslje2ke0k6k6zn6tg8oddp8 260069 260068 2026-09-22T12:36:57Z BabulB 104 260069 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{{Img float | file = ভাৰত বুৰঞ্জী (page 108 crop).jpg | width = 250px | align = right | cap = {{smaller|জাহাঙ্গিৰ।}}}} জাহাঙ্গিৰ ( ১৬০৫ খৃঃ-১৬২৭ খৃঃ লৈ) আকবৰৰ মৃত্যুৰ পিছত চেলিমে জাহাঙ্গিৰ নাম লৈ সিংহাসনত উঠিল। জাহাঙ্গি ৰ ৰ পুত্ৰ খক্র বিদ্রোহী হৈ ঊঠি ছিল। সম্রাটে পৰাস্ত কৰি বন্দীশালত থয়। নু ৰজা হা নঃ— ১৬১১ খৃঃত জাহাঙ্গিৰে মেহেৰুন্নিচ৷ নামে এজনী সুন্দৰী ছোৱালী বিয়া কৰায়। রিয়াৰ পিছত তেওঁৰ নাম নুৰজাহান O (পৃথিবীৰ পোহৰ) ৰখা হল। নুৰজাহান বৰ বুদ্ধিমতী আছিল। জাহাঙ্গিৰে নুৰজাহানৰ হাততে ৰাজ্যৰ ভাৰ এৰি দিছিল । যুৱৰাজ থুৰমৰ বিদ্রোহ :- ১৬২২ খৃষ্টাব্দত পাৰ্যৰ শাসন- কৰ্ত্তাই কান্দাহাৰ ৰাজ্য কাঢ়ি লয় । সম্রাটে যুৱৰাজ খুৰমক কান্দাহাৰ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ পাঁচে ; কিন্তু তেওঁ {{Img float | file = ভাৰত বুৰঞ্জী 3.jpeg | width = 250px | align = left | cap = {{smaller|নুৰজাহান।}}}}<noinclude></noinclude> rzvg52i0d3h36gwzftly62b7uw1v07n 260070 260069 2026-09-22T12:45:43Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 260070 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{larger|'''জাহাঙ্গিৰ'''}}}} {{center|(১৬০৫ খৃঃ-১৬২৭ খৃঃ লৈ)}} {{Img float | file = ভাৰত বুৰঞ্জী (page 108 crop).jpg | width = 200px | align = right | cap = {{smaller|জাহাঙ্গিৰ।}}}}{{gap}}আকবৰৰ মৃত্যুৰ পিছত চেলিমে জাহাঙ্গিৰ নাম লৈ সিংহাসনত উঠিল। জাহাঙ্গিৰৰ পুত্ৰ খস্ৰু বিদ্রোহী হৈ উঠিছিল। সম্রাটে খস্ৰুক পৰাস্ত কৰি বন্দীশালত থয়। {{gap}}'''নুৰজাহান:—'''১৬১১ খৃঃত জাহাঙ্গিৰে মেহেৰুন্নিচ৷ নামে এজনী সুন্দৰী ছোৱালী বিয়া কৰায়। বিয়াৰ পিছত তেওঁৰ নাম নুৰজাহান (পৃথিবীৰ পোহৰ) ৰখা হল। নুৰজাহান {{Img float | file = ভাৰত বুৰঞ্জী 3.jpeg | width = 180px | align = left | cap = {{smaller|নুৰজাহান।}}}}বৰ বুদ্ধিমতী আছিল। জাহাঙ্গিৰে নুৰজাহানৰ হাততে ৰাজ্যৰ ভাৰ এৰি দিছিল। {{gap}}'''যুৱৰাজ খুৰমৰ বিদ্রোহ :—'''১৬২২ খৃষ্টাব্দত পাৰস্যৰ শাসনকৰ্ত্তাই কান্দাহাৰ ৰাজ্য কাঢ়ি লয়। সম্রাটে যুৱৰাজ খুৰমক কান্দাহাৰ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ পাঁচে; কিন্তু তেওঁ<noinclude></noinclude> 3htq3f8552fsbjkgi0zc9vhmw9cqqc7 260071 260070 2026-09-22T12:46:08Z BabulB 104 260071 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{larger|'''জাহাঙ্গিৰ'''}}}} {{center|(১৬০৫ খৃঃ-১৬২৭ খৃঃ লৈ)}} {{Img float | file = ভাৰত বুৰঞ্জী (page 108 crop).jpg | width = 200px | align = right | cap = {{smaller|জাহাঙ্গিৰ।}}}}{{gap}}আকবৰৰ মৃত্যুৰ পিছত চেলিমে জাহাঙ্গিৰ নাম লৈ সিংহাসনত উঠিল। জাহাঙ্গিৰৰ পুত্ৰ খস্ৰু বিদ্রোহী হৈ উঠিছিল। সম্রাটে খস্ৰুক পৰাস্ত কৰি বন্দীশালত থয়। {{gap}}'''নুৰজাহান:—'''১৬১১ খৃঃত জাহাঙ্গিৰে মেহেৰুন্নিচ৷ নামে এজনী সুন্দৰী ছোৱালী বিয়া কৰায়। বিয়াৰ পিছত তেওঁৰ নাম নুৰজাহান (পৃথিবীৰ পোহৰ) ৰখা হল। নুৰজাহান {{Img float | file = ভাৰত বুৰঞ্জী 3.jpeg | width = 180px | align = left | cap = {{smaller|নুৰজাহান।}}}}বৰ বুদ্ধিমতী আছিল। জাহাঙ্গিৰে নুৰজাহানৰ হাততে ৰাজ্যৰ ভাৰ এৰি দিছিল। {{gap}}'''যুৱৰাজ খুৰমৰ বিদ্রোহ :—'''১৬২২ খৃষ্টাব্দত পাৰস্যৰ শাসনকৰ্ত্তাই কান্দাহাৰ ৰাজ্য কাঢ়ি লয়। সম্রাটে যুৱৰাজ খুৰমক কান্দাহাৰ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ পাঁচে; কিন্তু তেওঁ<noinclude></noinclude> jp4x0hbmg3ldblwtbjp62zuxxkmmclc 260072 260071 2026-09-22T12:47:46Z BabulB 104 260072 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{larger|'''জাহাঙ্গিৰ'''}}}} {{center|(১৬০৫ খৃঃ-১৬২৭ খৃঃ লৈ)}} {{Img float | file = ভাৰত বুৰঞ্জী (page 108 crop).jpg | width = 200px | align = right | cap = {{smaller|জাহাঙ্গিৰ।}}}}{{gap}}আকবৰৰ মৃত্যুৰ পিছত চেলিমে জাহাঙ্গিৰ নাম লৈ সিংহাসনত উঠিল। জাহাঙ্গিৰৰ পুত্ৰ খস্ৰু বিদ্রোহী হৈ উঠিছিল। সম্রাটে খস্ৰুক পৰাস্ত কৰি বন্দীশালত থয়। {{gap}}'''নুৰজাহান:—'''১৬১১ খৃঃত জাহাঙ্গিৰে মেহেৰুন্নিচ৷ নামে এজনী সুন্দৰী ছোৱালী বিয়া কৰায়। বিয়াৰ পিছত তেওঁৰ নাম নুৰজাহান (পৃথিবীৰ পোহৰ) ৰখা হল। নুৰজাহান {{Img float | file = ভাৰত বুৰঞ্জী 3.jpeg | width = 180px | align = left | cap = {{smaller|নুৰজাহান।}}}}বৰ বুদ্ধিমতী আছিল। জাহাঙ্গিৰে নুৰজাহানৰ হাততে ৰাজ্যৰ ভাৰ এৰি দিছিল। {{gap}}'''যুৱৰাজ খুৰমৰ বিদ্রোহ:—'''১৬২২ খৃষ্টাব্দত পাৰস্যৰ শাসনকৰ্ত্তাই কান্দাহাৰ ৰাজ্য কাঢ়ি লয়। সম্রাটে যুৱৰাজ খুৰমক কান্দাহাৰ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ পাঁচে; কিন্তু তেওঁ<noinclude></noinclude> mc7eez1ddi8xikyiv3cg4w31zs0wy3j 104 64759 260085 197763 2026-09-22T18:58:18Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260085 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৫২|ভাৰত বুৰঞ্জী|}}</noinclude>{{gap}}'''ৰাজ্য বিস্তাৰঃ-''' বেন্টিঙ্কৰ শাসন কালত কাছাৰ (১৮৩০) বৃটিচৰ তললৈ আহিল। মহীশূৰ আৰু কূৰ্গৰ ৰজা দুজন অত্যাচাৰী আছিল। বেন্টিঙ্কে ১৮৩১ খৃঃত মহীশূৰ আৰু ১৮৩৪ খৃঃত কূৰ্গ বৃটিচৰ অধীনলৈ আনে৷ {{gap}}'''চাৰ চালচ মেট্‌কাফ'''(১৮৩৫–১৮৩৬)''':-''' বেন্টিঙ্ক বিলাতলৈ যোৱাৰ পাছত চাৰ চাৰ্লচ মেট্‌কাফ অস্থায়ীভাৱে ভাৰতৰ গৱৰ্ণৰ জেনেৰল হল। তেওঁ মুঠতে এবছৰ কাল শাসন কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতবাসীক বাতৰি কাকতৰ আংশিক স্বাধীনতা দিয়ে৷ {{center|'''প্রশ্ন।'''}} ১। ওৱাৰেণ হেষ্টিংচৰ দিনত ইংৰাজ আৰু মহীশূৰৰ ৰজাৰ মাজত কেনে সম্বন্ধ আছিল আলোচনা কৰা৷<br/> ২। লর্ড কৰ্ণৱালিচে কৰা “চিৰস্থায়ী বন্দৱস্তৰ” বিষয়ে কি জানা লিখা।<br/> ৩। টিপু আৰু ইংৰাজৰ ভিতৰত হোৱা যুদ্ধৰ কাৰণ কি? এই যুদ্ধৰ ফল কি হল?<br/> ৪। লর্ড ওৱেলেচলিৰ শাসনকালৰ অন্তত ভাৰতত বৃটিচ ৰাজ্য কিমান দূৰ বিস্তৃত আছিল৷<br/> ৫। ৰণজিৎ সিংহৰ চমু পৰিচয় দিয়া৷<br/> ৬৷ কেতিয়া আৰু কেনেকৈ মাৰাঠাৰ ক্ষমতা সম্পূর্ণ লোপ পালে?<br/> ৭৷ লর্ড বেণ্টিঙ্কৰ প্ৰজাহিতকৰ কামবিলাক উল্লেখ কৰা৷ {{center|____________}}<noinclude></noinclude> 4clzq8b21c2phmt1kis7uht0slc8b96 104 64760 260084 197764 2026-09-22T18:56:06Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260084 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||ভাৰতত ইংৰাজ ৰাজত্বৰ সুপ্ৰতিষ্ঠা|১৫৩}}</noinclude>{{center|'''লর্ড অকলেণ্ড''' (১৮৩৬–১৮৪২)}} {{gap}}লর্ড অকলেণ্ড ১৮৩৬ খৃঃত ভাৰতৰ গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল হয়। তেওঁ শিক্ষা বিস্তাৰ আৰু প্ৰজাৰ আন আন অভাৱ গুচোৱা কামত হাত দিছিল৷ {{gap}}'''আফগানৰ প্ৰথম যুদ্ধঃ-''' সেই সময়ত আফগানিস্থানৰ সিংহাসনৰ বাবে ছাহ চুজা আৰু দোস্ত মহম্মদৰ বিবাদ হয়। ছাহ চুজা ইংৰাজৰ আশ্ৰয়ত লুধিয়ানাত থাকে। দোস্ত মহম্মদে ৰুচিয়াৰ সহায় লয়গৈ; তাতে ইংৰাজে ভবিষ্যত বিপদৰ আশঙ্কা কৰি দোস্ত মহম্মদৰ বিৰুদ্ধে ছাহ চুজাৰ লগত যোগ দিয়ে আৰু ১৮৩৯ খৃঃত যুদ্ধ ঘোষণা কৰে। বৃটিচে দোস্ত মহম্মদক ধৰি কলিকতালৈ আনিলে আৰু কাবুল, কান্দাহাৰ, গজনি অধিকাৰ কৰিলে। ছাহ চুজাক আমিৰ পাতি তাত এটা বৃটিচ ফৌজ ৰাখিলে। দোস্ত মহম্মদৰ পুতেক আকবৰ খাঁৰ অধীনত আফগান বিলাক বিদ্রোহী হৈ উঠি কেইবাজনো ইংৰাজ বিষয়াক হত্যা কৰে। ইংৰাজ বাহিনী ছত্রভঙ্গ হৈ ভাৰত অভিমুখে পলাবলৈ বাধ্য হল। কিন্তু বাটত ইংৰাজ সৈন্যক আফগান বিলাকে কাটি মাৰি শেষ কৰিলে৷ {{gap}}'''লৰ্ড এলেনবৰো''' (১৮৪২–১৮৪৪)''':-''' লর্ড অকলেণ্ডৰ পিছত লৰ্ড এলেনবৰো ভাৰতৰ গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল হল। তেওঁ ভাৰত পায়েই আকবৰ খাঁক এশিকনি দিবলৈ দুটা প্রবল ফৌজ পোনে পোনেই কাবুললৈ পঠালে। ইংৰাজ সেনা গৈ কাবুল অধিকাৰ কৰিলে৷ ইতিমধ্যে আফগানবিলাকে<noinclude></noinclude> t43vd7fgc3tmtdtfcpgn8r8uc0wri49 104 64761 260083 197765 2026-09-22T18:54:34Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260083 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৫৪|ভাৰত বুৰঞ্জী|}}</noinclude>ছাহ চুজাক বধ কৰাত ইংৰাজে দোস্ত মহম্মদক কাবুলৰ আমিৰ পাতিলে৷ {{gap}}'''সিন্ধুদেশ জয়ঃ-''' সিন্ধুদেশত হায়দৰাবাদ, মিৰপুৰ আৰু খয়েৰপুৰ নামে তিনিখন ৰাজ্য ‘আমিৰ’ উপাধিধাৰী বেলুচি নায়কৰ অধীনত আছিল। এই আমিৰ বিলাক ইংৰাজৰ মিত্ৰ আছিল আৰু আফগান যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁলোকে ইংৰাজ বিলাকক সহায় কৰিছিল। কিন্তু বৃটিচে তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে বিশ্বাস-ঘাতকতাৰ অভিযোগ আনে আৰু চাৰ চার্লচ নেপিয়াৰক সামৰিক ক্ষমতা দি সিন্ধুলৈ পঠালে। নেপিয়াৰে আমিৰ বিলাকক '''মিয়ানী''' আৰু '''ডাবুৰ''' যুদ্ধত হৰুৱাই সিন্ধু ইংৰাজ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিলে৷ {{gap}}'''গোৱালিয়ৰৰ যুদ্ধঃ-''' ১৮৪৩ খৃঃত নানা কাৰণত গোৱালিয়ৰৰ সৈন্যদল বিদ্রোহী হৈ উঠিছিল। বিদ্রোহী সৈন্যদল শিখ বিলাকৰ লগত এক গোট হৈ কোম্পানিৰ ৰাজ্য আক্রমণ কৰিব পাৰে বুলি আশঙ্কিত হৈ এলেনবৰোৱে গোৱালিয়ৰলৈ ইংৰাজ সৈন্য পঠালে। '''মহাৰাজপুৰ''' আৰু '''পনিয়াৰৰ''' যুদ্ধত বিদ্ৰোহী বিলাক পৰাজিত হল। {{gap}}'''লর্ড হার্ডিঞ্জ'''(১৮৪৪–১৮৪৮)''':-''' লর্ড এলেনবৰো বিলাতলৈ যোৱাৰ পিছত ১৮৪৪ খৃঃত লর্ড হার্ডিঞ্জ ভাৰতৰ গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল হয়। এও এজন সুদক্ষ সৈনিক আছিল। {{gap}}'''প্রথম শিখৰ যুদ্ধঃ-''' মহাবীৰ ৰণজিৎসিংহ আজীৱন ইংৰাজৰ মিত্ৰ আছিল। তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ পুত্ৰ দিলীপসিংহ নাবালক আছিল। এই নাবালকৰ নামত মাক ৰাণী<noinclude></noinclude> 1zzfa5a8rnztatcos8an6s61mv8ql20 104 64762 260082 197766 2026-09-22T18:52:56Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260082 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||ভাৰতত ইংৰাজ ৰাজত্বৰ সুপ্ৰতিষ্ঠা|১৫৫}}</noinclude>ঝিন্দন আৰু তেওঁৰ প্ৰধান সেনাপতি তেজ সিংহ আৰু মন্ত্রী লালসিংহই ৰাজ্য চলাইছিল। সেই সময়ত ৰণজিতে গঠন কৰা ‘খাল্‌চা’ সৈন্যদল প্রতাপী হৈ উঠিছিল। প্রকৃতপক্ষে এই খালচা সৈন্যদলে ৰাজ্য চলাইছিল৷ ৰাণী ঝিন্দন আৰু তেওঁৰ মন্ত্রিসভাৰ পক্ষে এই সৈন্যদলক সংযত কৰি ৰখা টান হৈ পৰিল ৷ এই সময়তে পঞ্জাৱ সীমান্তত ইংৰাজে সামৰিক আয়োজন কৰা গম পাই শিখ সৈন্যদলৰ মনত ইংৰাজে পঞ্জাৱ অধিকাৰ কৰিবৰ কাৰণে প্ৰস্তুত হৈছে বুলি সন্দেহ হল। ফলত ১৮৪৫ খৃঃত শিখে যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিলে৷ মুদকী, ফিৰোজ চাহ, আলিৱাল আৰু চবৰাওন নামৰ চাৰিখন ঠাইত ইংৰাজে জয়লাভ কৰিলে৷ বৃটিচে জয়ী হৈ লাহোৰ পালেগৈ আৰু তাতে ১৮৪৬ খৃঃত সন্ধি কৰিলে৷ এই সন্ধিৰ সূত্রানুযায়ী শতদ্ৰু আৰু বিপাশা নৈৰ মাজৰ জলন্ধৰ দোৱাব ইংৰাজে পালে। যুদ্ধৰ ক্ষতিপূৰণ স্বৰূপে শিখে ডেৰ কোটি টকা ইংৰাজক দিব লগাত পৰিল। দিলীপসিংহ বৃটিচৰ তলতীয়া ৰজা হল৷ {{gap}}'''লর্ড ডেলহাউচি‍''' (১৮৪৮–১৮৫৬)''':-''' লর্ড হার্ডিঞ্জৰ পিছত লৰ্ড ডেলহাইচি গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল হয় (১৮৪৮ খৃঃ)। লর্ড ওৱেলেচলি আৰু লৰ্ড হেষ্টিংচৰ দৰে এওঁ কেইবাখনো দেশীয়ৰাজ্য বৃটিচ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল৷ {{gap}}'''শিখৰ দ্বিতীয় যুদ্ধঃ-''' শিখৰ প্ৰথম যুদ্ধৰ ফলত পঞ্জাৱ কোম্পানিৰ আশ্ৰিতৰাজ্যত পৰিণত হৈছিল৷ পৰাধীন হৈ থাকিব লগাত শিখ বিলাকৰ অন্তৰত জুই জ্বলি আছিল। প্ৰথমতে মুলতানৰ শাসনকৰ্ত্তা মূলৰাজে বিদ্রোহ কৰে। অলপ<noinclude></noinclude> iouitvjowsh15frx1k32l1l4isnrn8o 104 64763 260081 197767 2026-09-22T18:50:44Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260081 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৫৬|ভাৰত বুৰঞ্জী|}}</noinclude>পিছতে পঞ্জাৱৰ সকলো শিখ বিদ্রোহী হৈ উঠিল। ডেলহাউচিয়ে শিখৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা কৰিলে (১৮৪৮ খৃঃ)। '''চিলিনৱালাৰ''' {{Css image crop |Image = ভাৰত_বুৰঞ্জী.pdf |Page = 166 |bSize = 425 |cWidth = 186 |cHeight = 213 |oTop = 119 |oLeft = 134 |Location = center |Description = }} {{smaller|{{center|লর্ড ডেলহাউচি৷}}}} যুদ্ধত ইংৰাজ পৰাজিত হল (১৮৪৯ খৃঃ); কিন্তু ইয়াৰ কিছু পিছত ইংৰাজ সেনাপতি লৰ্ড গফে '''গুজৰাটৰ যুদ্ধত''' শিখক পৰাজিত কৰিলে৷ ডেলহাউচিয়ে এখন ঘোষণা পত্ৰেৰে পঞ্জাৱক ইংৰাজৰ শাসনাধীনলৈ আনিলে। {{gap}}'''ব্ৰহ্মৰ ২য় যুদ্ধঃ-''' ১৮৫২ খৃঃত ব্ৰহ্মৰ ৰজাই ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ চুক্তিভঙ্গ কৰাত বৃটিচে ব্ৰহ্মৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধযাত্ৰা কৰিলে। ব্ৰহ্মৰ ৰজাই সন্ধি কৰিলে; ফলত ইংৰাজে পেগু পালে। {{gap}}'''স্বত্ব বিলোপ নীতিঃ-''' ডেলহাউচি এজন সাম্রাজ্যবাদী শাসনকৰ্ত্তা আছিল৷ তেওঁ যুদ্ধ, স্বত্ব বিলোপ নীতি আৰু<noinclude></noinclude> 1laf4n662uqzlh1xe0p66n9tch99uqh 104 64764 260080 197769 2026-09-22T18:49:11Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260080 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||ভাৰতত ইংৰাজ ৰাজত্বৰ সুপ্ৰতিষ্ঠা|১৫৭}}</noinclude>অন্যান্য উপায়েৰে ভাৰতত কোম্পানিৰ ৰাজ্য বিস্তাৰ কৰিছিল৷ তেওঁ কোনো বৃটিচৰ আশ্ৰিত ৰাজ্যৰ ৰজা অপুত্ৰক হৈ মৰিলে তেওঁৰ ৰাজ্য বৃটিচ সাম্ৰাজ্যত ভুক্ত কৰিছিল। বৃটিচৰ বিনা অনুমতিত তেওঁলোকে তোলনীয়া-পো লব নোৱাৰিছিল। ফলত এনে অপুত্ৰক ৰজাৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলোকৰ ৰাজ্য কোম্পানিৰ অধিকাৰলৈ আহিছিল। ইয়াকেই ‘স্বত্ব-বিলোপ’ নীতি বোলা হয়। {{gap}}এই নীতি অনুসাৰে ডেলহাউচিয়ে চাতাৰা, ঝাঞ্চি, নাগপুৰ আদি ৰাজ্য বৃটিচৰ অধীনলৈ আনিলে। চম্বলপুৰ আৰু জৈৎপুৰৰ উত্তৰাধিকাৰী নথকাত এই দুখন ৰাজ্যও বৃটিচ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হল। {{gap}}'''চিকিম, বেৰাৰ আৰু অযোধ্যাঃ-''' দুজন ইংৰাজক অত্যাচাৰ কৰা অপৰাধত (১৮৫০ খৃ:) চিকিম ৰাজ্যৰ কিছু অংশ বৃটিচ সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। হায়দৰাবাদৰ নিজামে তেওঁৰ ৰাজ্যত থকা বৃটিচ ফৌজৰ খৰচ দিব নোৱৰাত (১৮৫৬ খৃঃত) বেৰাৰ ইংৰাজৰ হাতলৈ আহে৷ কুশাসনৰ অভিযোগত (১৮৫৬ খৃঃত) অযোধ্যাৰ নৱাব ওৱাজিদ আলিক বৃত্তিভোগী কৰি তেওঁৰ ৰাজ্য বৃটিচৰ অধিকাৰলৈ অনা হয়৷ {{gap}}'''নানাচাহাবৰ বৃত্তি বন্ধঃ-''' দ্বিতীয় বাজীৰাও ঢুকুৱাত তেওঁৰ তোলনীয়া পুতেক নানাচাহাবৰ বছেৰেকীয়া বৃত্তি ডেলহাউচিয়ে বন্ধ কৰি দিয়ে। {{gap}}'''শাসন আৰু সমাজ-সংস্কাৰঃ-''' ডেলহাউচিৰ সময়তে বৃটিচ সাম্ৰাজ্যৰ সুবিধাৰ কাৰণে ভাৰতত প্ৰথম ৰেলওৱে, টেলিগ্রাফ, ডাক, গড়কাপ্তানী বিভাগ আদিৰ প্ৰতিষ্ঠা আৰু প্রচলন হয়।<noinclude></noinclude> okud9yqm03kiiw830glt9f5vz27dvau 104 64765 260079 197770 2026-09-22T18:47:25Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260079 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৫৮|ভাৰত বুৰঞ্জী|}}</noinclude>তেওঁৰ আমোলতে গ্ৰেণ্ড ট্রাঙ্ক ৰোডৰ উন্নতি হয় আৰু বিখ্যাত গঙ্গাৰ খাল খনোৱা কাজ শেষ হয়। বোর্ড অব কন্ট্ৰোলৰ সভাপতি চাৰ চাৰ্লচ উডে ভাৰতত শিক্ষা বিস্তাৰৰ উদ্দেশ্যে এখন নির্দ্দেশপত্র ভাৰত চৰকাৰলৈ পঠায় (১৮৫৪)। এই নির্দ্দেশ অনুসাৰে ডেলহাউচিৰ দিনতে চৰকাৰী শিক্ষা বিভাগ গঠিত হয়। স্ত্রী-শিক্ষা বিস্তাৰৰ অৰ্থে কলিকতাত বেথুন কলেজ স্থাপন হয়। পণ্ডিত ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰৰ চেষ্টাত ডেলহাউচিৰ দিনতে হিন্দু বিধৱা-বিবাহ আইন প্রচলিত হয়৷ {{gap}}'''চনদঃ-''' ১৮৫৩ খৃঃত কোম্পানিয়ে বৃটিচ পার্লামেন্টৰ পৰা নতুন চনদ লাভ কৰে। তেতিয়াৰে পৰা বঙ্গ আৰু বিহাৰৰ শাসনভাৰ এজন দুৱলীয়া লাটৰ (লেফটেনান্ট গৱৰ্ণৰ) তলত দিয়া হল। {{gap}}'''লর্ড কেনিং'''(১৮৫৬–১৮৬২)''':-''' ১৮৫৬ খৃঃত লৰ্ড কেনিং ভাৰতৰ গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল হৈ আহে। তেওঁৰ শাসনকালৰ প্ৰসিদ্ধ ঘটনা ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্রাম। ইংৰাজ ঐতিহাসিক সকলে এই সংগ্রামক “চিপাহী বিদ্রোহ” বুলি আখ্যা দিলেও, ই আচলতে ভাৰতৰ লুপ্ত স্বাধীনতা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ চিপাহী, ৰাজন্যবৰ্গ আৰু জনসাধাৰণে কৰা প্ৰথম প্রয়াস। {{gap}}'''কাৰণঃ-''' ভাৰতত ইংৰাজ ৰাজত্ব স্থাপন হোৱাৰ সময়ৰ পৰা বৃটিচ শাসকসকলে নানা উপায় অবলম্বন কৰি এখনৰ পিছত এখনকৈ ৰাজ্য অধিকাৰ কৰি ভাৰতীয়ৰ স্বাধীনতা হৰণ কৰি ভাৰতত বৃটিচ সাম্ৰাজ্যৰ বিস্তাৰ কৰিছিল। ইংৰাজ কোম্পানিয়ে<noinclude></noinclude> 359nuy2oubgllv792f5yvvciq413c0r 104 64778 260078 198926 2026-09-22T18:45:09Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260078 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||ভাৰতত ইংৰাজ ৰাজত্বৰ সুপ্ৰতিষ্ঠা|১৫৯}}</noinclude>{{center|নিজৰ দেশ আৰু জাতিৰ সুবিধাৰ কাৰণে ভাৰতৰ শিল্পবাণিজ্যৰ}} {{Css image crop |Image = ভাৰত_বুৰঞ্জী.pdf |Page = 169 |bSize = 425 |cWidth = 378 |cHeight = 450 |oTop = 84 |oLeft = 24 |Location = center |Description = }} {{center|ওপৰত নানা প্রতিবন্ধক জন্মাই দেশৰ সমৃদ্ধি নষ্ট কৰিছিল।}}<noinclude></noinclude> mi64eimzk33qohbd3cozdalshcpicov 104 64779 260077 198929 2026-09-22T18:44:30Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260077 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৬০|ভাৰত বুৰঞ্জী|}}</noinclude>এই বিলাকৰ ফলতেই ভাৰতৰ ৰজা, প্ৰজা সকলোৰে মনত বৃটিচ শাসক সকলৰ প্রতি অসম্ভোষ আৰু বিদ্বেষভাৱৰ সৃষ্টি‍ হৈছিল৷ {{Css image crop |Image = ভাৰত_বুৰঞ্জী.pdf |Page = 170 |bSize = 425 |cWidth = 188 |cHeight = 242 |oTop = 125 |oLeft = 128 |Location = center |Description = }} {{center|{{smaller|লৰ্ড কেনিং৷}}}} {{gap}}লৰ্ড ডেলহাউচিৰ ৰাজ্যবিস্তাৰ নীতিয়ে ভাৰতৰ সকলো দেশীয় ৰাজ্যৰ ৰজা, প্রজা, চিপাহীৰ মনত আতঙ্কৰ সৃষ্টি কৰিছিল। দেশীয় ৰাজ্যবোৰৰ স্বাধীনতা হৰণ কৰাত সিংহাসনচ্যুত ৰজাসকল আৰু তেওঁলোকৰ প্রজাবিলাকে নানা দুঃখ দুর্দ্দশা ভোগ কৰিব লগাত পৰিল। চিপাহী বিলাকো কৰ্ম্মচ্যুত হৈছিল। ফলত হিন্দু-মুছলমান নির্ব্বিশেষে‍ সকলো দেশবাসীৰ মনত অসন্তোষৰ ভাবে ঠাই পাইছিল। অযোধ্যাৰ নৱাবক পদচ্যুত কৰা, নানাচাহাবৰ বৃত্তি বন্ধ কৰা আৰু শেষ<noinclude></noinclude> 8l2htudawdzlijdqjf2ec7lxo41pycq 104 64780 260076 260067 2026-09-22T18:43:03Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260076 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh||ভাৰতত ইংৰাজ ৰাজত্বৰ সুপ্ৰতিষ্ঠা|১৬১}}</noinclude>মোগল সম্ৰাট বাহাদুৰ ছাহক দিল্লীৰ পৰ স্থানান্তৰ কৰিবলৈ কৰা বৃটিচৰ অভিসন্ধি আদিলৈ ভাৰতৰ সকলো প্ৰজা বৃটিচৰ ওপৰত অসন্তুষ্ট হৈছিল। বৃটিচৰ সমাজ-সংস্কাৰৰ ব্যৱস্থা বিলাক প্রাচীন হিন্দু আৰু মুছলমানে সমৰ্থন কৰিবলৈ টান পাইছিল। ইংৰাজে হিন্দু-মুছলমানৰ ধৰ্ম্ম নষ্ট কৰি ভাৰতত খৃষ্ট ধৰ্ম্ম প্ৰৱৰ্ত্তন কৰিব বুলি অনেকে আশঙ্কা কৰিছিল। {{gap}}ভাৰতীয় চিপাহীবিলাকক জাহাজত ব্ৰহ্মদেশলৈ যাবলৈ বাধ্য কৰোৱাত ধৰ্ম্মগত কাৰণত চিপাহীবিলাকৰ মাজত অসন্তোষে দেখা দিছিল। এই সময়তে, চিপাহীবিলাকক “এনফিল্ড ৰাইফল” নামে এবিধ বন্দুক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ দিয়া হৈছিল। এই বন্দুকৰ টোটা জন্তুৰ চৰ্ব্বি দি তৈয়াৰ কৰা; বন্দুক মাৰিবৰ সময়ত টোটাৰ মূৰটো দাঁতেৰে কামুৰি এৰুৱাব লাগে। দেশীয় চিপাহীবিলাকে জাত যোৱাৰ ভয়ত এই বন্দুক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আপত্তি কৰাত সামৰিক কৰ্তৃপক্ষই চিপাহীবিলাকক এই বন্দুক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ জোৰ কৰিলে। ফলত চিপাহীবিলাক বিদ্ৰোহী হৈ পৰিল; দেশজুৰি তেওঁলোকে বৃটিচ শাসনৰ বিৰুদ্ধে সশস্ত্ৰ বিদ্ৰোহ আৰম্ভ কৰিলে। চিপাহীবিলাকে বিদ্ৰোহ কৰিছিল টোটা সংস্কাৰৰ কাৰণে নহয়, পৰাধীনতাৰ বিৰুদ্ধে স্বদেশৰ স্বাধীনতাৰ কাৰণে। {{gap}}'''বিদ্ৰোহ বিস্তাৰ আৰু দমন:—'''১৮৫৭ খৃঃৰ মাৰ্চ মাহত বৰাকপুৰত বিদ্ৰোহৰ সূত্ৰপাত হয়। ইয়াৰ পিছতে মিৰাটত বিদ্ৰোহ হয়। মিৰাটত বিদ্ৰোহীবিলাকে বহুতো ইংৰাজ নৰ-নাৰীক হত্যা কৰে। মিৰাটৰ বিদ্ৰোহীবিলাক জয়ী হৈ দিল্লীৰ<noinclude>{{rh|১১||}}</noinclude> km4umxm1qfl8rs8vo8xmy3rimmwlr2l 104 64782 260073 174778 2026-09-22T13:18:02Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 260073 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh|১৬২|ভাৰত বুৰঞ্জী|}}</noinclude>অভিমুখে যাত্ৰা কৰি দিল্লী অধিকাৰ কৰি শেষ মোগল বাদছাহ বাহাদুৰ ছাহক ভাৰতৰ সম্ৰাট বুলি ঘোষণা কৰিলে। দিল্লী চহৰ প্রায় এমাহ বিদ্রোহীবিলাকৰ কবলত আছিল। সেই সময়ত ভাৰতত যানবাহনৰ যথেষ্ট অভাব থকা সত্বেও এই বিদ্রোহ কলিকতাৰ পৰা পঞ্জাৱ আৰু পঞ্জাৱৰ পৰা ৰাজপুতনা পৰ্য্যন্ত বিয়পি পৰিছিল। বিদ্রোহী বিলাকৰ নেতাৰ ভিতৰত '''নানাচাহাব''', '''তাস্তীয়া তোপী''' আৰু ঝাঁন্সিৰ ৰাণী '''লক্ষ্মীবাইয়ে''' প্রধান। {{gap}}বিদ্ৰোহৰ প্ৰথম অৱস্থাত ইংৰাজে বিশেষ একো সুবিধা কৰিব পৰা নাছিল, কিন্তু অলপদিনৰ ভিতৰতে ভাৰতীয়ৰ সাহায্য লৈয়ে ইংৰাজে ইয়াক দমন কৰে। ভাৰতীয় শিখ আৰু গুৰ্খাবিলাক ইংৰাজৰ অনুৰক্ত আছিল । নিজাম, চিন্ধিয়া আৰু অনেক দেশীয় ৰজাই ইংৰাজক বিদ্ৰোহ দমনত সহায় কৰিছিল। উপযুক্ত নেতাৰ অভাব, বিভিন্ন বিদ্রোহী দলৰ মাজত সংগঠনৰ অভাৱ আৰু বিৰোধভাব আদিৰ কাৰণে বিদ্রোহীবিলাকৰ পৰাজয় ঘটিছিল। বিদ্রোহী নেতা সকলৰ ভিতৰত ৰাণী লক্ষ্মী বাইয়ে শেষ পর্য্যন্ত বৃটিচৰ বিৰুদ্ধে যুঁজি প্রাণ বিসর্জ্জন দিয়ে। তান্তীয়াক বৃটিচে ফাঁচী দিয়ে, নানাচাহাব পলাই সাৰে আৰু বাহাদুৰ ছাহক ৰেঙ্গুনলৈ নিৰ্ব্বাসিত কৰে ৷ {{gap}}'''অসমত বিদ্ৰোহ :—'''বৰাকপুৰৰ চিপাহী বিদ্ৰোহৰ সময়ত চাৰিঙৰ ৰজা {{SIC|কন্দৰ্পেৰশ্বৰ|কন্দৰ্পেশ্বৰ}} সিংহৰ মন্ত্ৰী মণিৰাম দেৱান কলিকতাত আছিল। মন্ত্ৰীৰ পৰা উৎসাহপূর্ণ চিঠি পাই ৰাজ্যৰ মুখিয়াল মানুহসকলে ৰাজকাৰেঙত বহি অসমৰ পৰা ইংৰাজক খেদোৱাৰ উপায় আলচিলে। ফলত অসমতো বিদ্ৰোহৰ জুই জ্বলি উঠে।<noinclude></noinclude> skrhtoteeif70c79f72nmbzgs1600z7 260075 260073 2026-09-22T18:41:03Z Pranamikaadhikary 2157 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260075 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Pranamikaadhikary" />{{rh|১৬২|ভাৰত বুৰঞ্জী|}}</noinclude>অভিমুখে যাত্ৰা কৰি দিল্লী অধিকাৰ কৰি শেষ মোগল বাদছাহ বাহাদুৰ ছাহক ভাৰতৰ সম্ৰাট বুলি ঘোষণা কৰিলে। দিল্লী চহৰ প্রায় এমাহ বিদ্রোহীবিলাকৰ কবলত আছিল। সেই সময়ত ভাৰতত যানবাহনৰ যথেষ্ট অভাব থকা সত্বেও এই বিদ্রোহ কলিকতাৰ পৰা পঞ্জাৱ আৰু পঞ্জাৱৰ পৰা ৰাজপুতনা পৰ্য্যন্ত বিয়পি পৰিছিল। বিদ্রোহী বিলাকৰ নেতাৰ ভিতৰত '''নানাচাহাব''', '''তান্তীয়া তোপী''' আৰু ঝাঁন্সিৰ ৰাণী '''লক্ষ্মীবাইয়ে''' প্রধান। {{gap}}বিদ্ৰোহৰ প্ৰথম অৱস্থাত ইংৰাজে বিশেষ একো সুবিধা কৰিব পৰা নাছিল, কিন্তু অলপদিনৰ ভিতৰতে ভাৰতীয়ৰ সাহায্য লৈয়ে ইংৰাজে ইয়াক দমন কৰে। ভাৰতীয় শিখ আৰু গুৰ্খাবিলাক ইংৰাজৰ অনুৰক্ত আছিল। নিজাম, চিন্ধিয়া আৰু অনেক দেশীয় ৰজাই ইংৰাজক বিদ্ৰোহ দমনত সহায় কৰিছিল। উপযুক্ত নেতাৰ অভাব, বিভিন্ন বিদ্রোহী দলৰ মাজত সংগঠনৰ অভাৱ আৰু বিৰোধভাব আদিৰ কাৰণে বিদ্রোহীবিলাকৰ পৰাজয় ঘটিছিল। বিদ্রোহী নেতা সকলৰ ভিতৰত ৰাণী লক্ষ্মী বাইয়ে শেষ পর্য্যন্ত বৃটিচৰ বিৰুদ্ধে যুঁজি প্রাণ বিসর্জ্জন দিয়ে। তান্তীয়াক বৃটিচে ফাঁচী দিয়ে, নানাচাহাব পলাই সাৰে আৰু বাহাদুৰ ছাহক ৰেঙ্গুনলৈ নিৰ্ব্বাসিত কৰে ৷ {{gap}}'''অসমত বিদ্ৰোহ :—'''বৰাকপুৰৰ চিপাহী বিদ্ৰোহৰ সময়ত চাৰিঙৰ ৰজা {{SIC|কন্দৰ্পেৰশ্বৰ|কন্দৰ্পেশ্বৰ}} সিংহৰ মন্ত্ৰী মণিৰাম দেৱান কলিকতাত আছিল। মন্ত্ৰীৰ পৰা উৎসাহপূর্ণ চিঠি পাই ৰাজ্যৰ মুখিয়াল মানুহসকলে ৰাজকাৰেঙত বহি অসমৰ পৰা ইংৰাজক খেদোৱাৰ উপায় আলচিলে। ফলত অসমতো বিদ্ৰোহৰ জুই জ্বলি উঠে।<noinclude></noinclude> jzqh00z9oikapxbz7nlq8s4a658ggry 104 64783 260113 174779 2026-09-23T10:35:31Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 260113 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" />{{rh||ভাৰতত ইংৰাজ ৰাজত্বৰ সুপ্ৰতিষ্ঠা|১৬৩}}</noinclude>বিদ্ৰোহ দমনৰ কাৰণে বৃটিচে কঠোৰ ব্যৱস্থা লয়। বিদ্ৰোহৰ কাৰণে মনিৰাম দেৱান, পিয়লী বৰুৱাকে আদিকৰি বহুতক ফাঁচী দিয়া হয় ৷ {{gap}}'''বিদ্ৰোহৰ ফলাফল :—'''এই বিদ্ৰোহৰ ফলতে ভাৰতত কোম্পানিৰ ৰাজত্বৰ অবসান ঘটিল। বৃটিচ চৰকাৰে প্ৰত্যক্ষভাবে ভাৰত-শাসনৰ কৰ্ত্তৃত্ব গ্ৰহণ কৰিলে। ১৮৫৮ খৃঃত ভাৰত শাসন আইনৰ বলত ভাৰতত নতুন শাসন-ব্যৱস্থা প্ৰৱৰ্ত্তিত হল। এই নতুন শাসন-ব্যৱস্থা অনুযায়ী ইংলণ্ডৰ ৰাণী ভিক্টোৰিয়া ভাৰতৰ শাসিকা হল। বৃটিচ মন্ত্রিসভাৰ এজন সদস্যৰ হাতত ভাৰতৰ শাসন ভাৰ দিয়া হল—এই মন্ত্ৰী জনা ভাৰত সচিব নামে পৰিচিত হল। ভাৰতৰ গৱৰ্ণৰ-জেনেৰেলে তেতিয়াৰ পৰা ভাইচৰয় বা ৰাজপ্রতিনিধি খিতাপ লাভ কৰিলে। {{gap}}'''মহাৰাণীৰ ঘোষণাপত্ৰ :—'''১৮৫৮ খৃঃৰ ১লা নবেম্বৰৰ দিনা মহাৰাণীয়ে নিজে ভাৰতৰ শাসনভাৰ গ্ৰহণ কৰি এক ঘোষণাপত্ৰ প্ৰচাৰ কৰিলে। এই ঘোষণাৰ দ্বাৰ৷ ভাৰতবাসীৰ নানা অভাব-অভিযোগ দূৰ কৰিবৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া হৈছিল। {{center|'''প্রশ্ন'''}} {{gap}}১। প্রথম আফগান যুদ্ধ চমু বিৱৰণ দিয়া।<br/> {{gap}}২। কিয় আৰু কেনেকৈ বৃটিচে পঞ্জাৱ অধিকাৰ কৰিলে?<br/> {{gap}}৩। লর্ড ডেলহাউচিয়ে কোন কোন ৰাজ্য বৃটিচ ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰে? তেওঁৰ জনহিতকৰ কামবিলাক উল্লেখ কৰা।<br/> {{gap}}৪। ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ প্ৰথম সংগ্রাম (চিপাহী বিদ্রোহ) কেতিয়া কি কাৰণে হৈছিল?<br/> {{gap}}৫। ১৮৫৭-১৮৫৮ খৃঃৰ বিদ্ৰোহৰ নায়ক কেইজনৰ বিষয়ে কি জানা?<br/> {{gap}}৬। ১৮৫৩ খৃঃত দিয়া মহাৰাণীৰ ঘোষণা-পত্ৰ মতে ভাৰতে কি সংস্কাৰ পালে? {{Dhr|1em}} {{Rule|4em}}<noinclude></noinclude> c2ur6kelgy08m2xyn9qkf74jyub5a4h 104 64784 260114 174780 2026-09-23T10:37:28Z BabulB 104 260114 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Pranamikaadhikary" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''চতুর্থ অধ্যায়।'''}}}} {{center|{{larger|'''বৃটিচ ৰাজদণ্ডৰ তলত ভাৰত।'''}}}} ৰাজ প্ৰতিনিধি লর্ড কেনিং (১৮৫৮–১৮৬) :—নতুন ভাৰত শাসন আইন অনুসাৰে লৰ্ড কেনিং ভাৰতৰ প্ৰথম “ৰাজ- প্রতিনিধি বা ভাইচৰয়” নিযুক্ত হল। কেনিঙে প্রথমে সৈন্য- বিভাগৰ সংস্কাৰ কাৰ্য্য হাতত লৈ ইংৰাজ চিপাহীৰ ফৌজ বেছি কৰিলে আৰু সকলো সেনা ইউৰোপীয় কৰ্ম্মচাৰীৰ তলত ৰাখিলে ৷ ১৮৬০ শাসন সংস্কাৰ :—লর্ড কেনিঙে মহাৰাণীৰ ঘোষণা পত্ৰৰ সৰ্ত্ত অনুযায়ী ডেলহাউচিৰ স্বত্ব বিলোপ নীতি ৰদ কৰে ৷ খৃঃত ভাৰতীয় দণ্ডবিধি আইন বিধিবদ্ধ হয়। চুপ্রিম কোর্টৰ ঠাইত কলিকতা, বোম্বাই, মাদ্ৰাজত হাই কোর্ট পতা হল । ভাৰতীয় আইন সভাত বে-চৰকাৰী সদস্য গ্ৰহণৰ ব্যৱস্থা হল । ৰাজস্বনীতি ঃ–তেওঁ আয় বৃদ্ধিৰ কাৰণে আয়-কৰ বহুৱালে । এই সময়তে ভাৰতত প্ৰথম নোট প্রচলন হয়। কেনিঙে সৈন্যবিভাগৰ বহুত খৰচো কমালে । বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন ঃ–তেওঁৰ দিনত ১৮৫৭ খৃঃ ত কলিকতা, বোম্বাই, আৰু মাদ্ৰাজত বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন কৰা হয়। লর্ড কেনিঙৰ শাসনৰ শেষ কালত গোটেই ভাৰত জুৰি ১৮৬০ খৃঃত দুর্ভিক্ষ হল ।<noinclude></noinclude> qqel4rnagl6a5op0zk1j0xzswy20lle 260116 260114 2026-09-23T10:43:18Z BabulB 104 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ 260116 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''চতুর্থ অধ্যায়।'''}}}} {{center|{{larger|'''বৃটিচ ৰাজদণ্ডৰ তলত ভাৰত।'''}}}} {{gap}}'''ৰাজ প্ৰতিনিধি লর্ড কেনিং''' (১৮৫৮–১৮৬) :—নতুন ভাৰত শাসন আইন অনুসাৰে লৰ্ড কেনিং ভাৰতৰ প্ৰথম “ৰাজ-প্রতিনিধি বা ভাইচৰয়” নিযুক্ত হল। কেনিঙে প্রথমে সৈন্য-বিভাগৰ সংস্কাৰ কাৰ্য্য হাতত লৈ ইংৰাজ চিপাহীৰ ফৌজ বেছি কৰিলে আৰু সকলো সেনা ইউৰোপীয় কৰ্ম্মচাৰীৰ তলত ৰাখিলে। {{gap}}'''শাসন সংস্কাৰ :—'''লর্ড কেনিঙে মহাৰাণীৰ ঘোষণা পত্ৰৰ সৰ্ত্ত অনুযায়ী ডেলহাউচিৰ স্বত্ব বিলোপ নীতি ৰদ কৰে ৷ ১৮৬০ খৃঃত ভাৰতীয় দণ্ডবিধি আইন বিধিবদ্ধ হয়। চুপ্রিম কোর্টৰ ঠাইত কলিকতা, বোম্বাই, মাদ্ৰাজত হাই কোর্ট পতা হল। ভাৰতীয় আইন সভাত বে-চৰকাৰী সদস্য গ্ৰহণৰ ব্যৱস্থা হল। {{gap}}'''ৰাজস্বনীতি :—'''তেওঁ আয় বৃদ্ধিৰ কাৰণে আয়-কৰ বহুৱালে। এই সময়তে ভাৰতত প্ৰথম নোট প্রচলন হয়। কেনিঙে সৈন্যবিভাগৰ বহুত খৰচো কমালে। {{gap}}'''বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন :—'''তেওঁৰ দিনত ১৮৫৭ খৃঃ ত কলিকতা, বোম্বাই, আৰু মাদ্ৰাজত বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন কৰা হয়। {{gap}}লর্ড কেনিঙৰ শাসনৰ শেষ কালত গোটেই ভাৰত জুৰি ১৮৬০ খৃঃত দুর্ভিক্ষ হল। {{nop}}<noinclude></noinclude> tjwt9m1ba31wnfhljxak3gu0cko5zeh 104 86212 260086 259600 2026-09-23T04:22:41Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260086 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[৮৪]}}</noinclude>কৰিব লাগে আপোনালোকে বিবেচনা কৰি তাকে কৰক।” {{gap}}এই কথা শুনি কাছই কলে;—“সখি! তেন্তে মই এই ঠাই এৰি আন এডোঙ্গা পানী বিচাৰি যাবলৈ ওলালোঁ।” কাউৰী আৰু হৰিণাই কলে;—“সখি! ভাল কৈছা; আমিও এই ঠাই এৰি পলাই যাঁও হঁক।” পতাল-পুৰীয়াই সিহঁতৰ কথা শুনি ভাবি চিন্তি কলে;—“হয়, ঠাই এৰি যোৱাকেই ময়ো ভাল বোলোঁ; কিন্তু আন এডোঙ্গ৷ পানী পালেহে কাছ নিৰ্ভয় হব পাৰিব। পাচে তেওঁ বাম বাটে কেনেকৈ যাব? তাৰ কি উপায় কৰিবা হঁক? {{gap}}কিয়নো;— {{Block center|<poem>পানীৰ জন্তুৰ বল পানী পালে হয়, ৰণুৱাই কৰে বল গড়ত সোমায়; আপোনাৰ চোঙ পায় বাঘে কৰে বল, ৰাজ-শক্তি বৃদ্ধি হয় পালে সৈন্য দল। ২৪২ </poem>}} আৰু;— {{Block center|<poem>পত্নিৰ লাঞ্ছনা দেখি চকুৰ আগত, সাউদৰ পুত্ৰ যেনে পৰে বিষাদত; তুমিও তেনেটো পাবা বিষাদ মনত, অথলত পৰি পাচে বুদ্ধিৰ দোষত।” ২৪৩</poem>}} {{gap}}কাউৰী আৰু হৰিণাই সুধিলে;—“কেনেকৈ”? পতালপুৰীয়াই কলে;— {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} {{Dhr|1em}}<noinclude></noinclude> ttqvph6l1djc1eeqzoij016m6w766k5 104 86213 260087 259601 2026-09-23T04:26:00Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260087 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[৮৫]}}</noinclude>{{center|{{Xx-larger|সাউদৰ পুতেকৰ কথা।}}}} {{center|(৬)}} {{gap}}কনৌজ দেশত বীৰ সেন নামৰ এজনা ৰজা আছিল। ৰজাই সেই দেশৰ বীৰ পুৰ নগৰত তেওঁৰ বৰজনা কোঁৱৰ মহাবলক ডেকা ৰজা পাতি থৈছিল। ৰাজ কোঁৱৰ ইপিনে চফল ডেকা, তেজ শক্তিৰে পূৰ আৰু বৰ প্ৰতাপী; তাতে আকৌ সিপিনে ধনৰ ওপচ ভৰালৰো গৰাকী; গতিকে তেওঁ যিহকে ইচ্ছা কৰিছিল তাকেই কৰিব পাৰিছিল! এদিন তেওঁ নিজ নগৰ ফুৰিবলৈ গৈ ৰূপহী নামৰ এগৰাকী ভৰ গাভৰু ধনী সদাগৰৰ পো-বোৱাৰীক দেখি আহিল। কোঁৱৰ কাৰেঙ্গলৈ ঘূৰি আহি বৰ অধীৰ হল; ততালিকে এজনী লিগিৰী মতাই আনি ৰূপহীৰ ওচৰলৈ বাতৰি দি পঠিয়ালে। কিয়নো;— {{Block center|<poem>সুনীতি সুবুদ্ধি তাৰ হৰি পৰে ওৰ, ডেকাই যেতিয়া লয় গাভৰুৰ খোৰ। ২88</poem>}} {{gap}}ৰূপহীয়েও ৰাজ কোঁৱৰক দেখা পোৱাৰ মুহূৰ্ত্তৰ পৰা বৰ উত্ৰাৱল হৈ একে চিতে ৰাজ-কোঁৱৰলৈকে ধিয়াই আছিল। কিয়নো;— {{Block center|<poem>চহলা-মহলা, মিছা, মায়া, অহঙ্কাৰ, স্বভাৱতে এই বোৰ দোষ তিৰোতাৰ। ২৪৫</poem>}} {{gap}}ৰূপহীয়ে লিগিৰীৰ কথা শুনি কলে;—“মই পতিব্ৰতা; গিৰিহঁতৰ বিনা ম‍ই আৰু কাকো নেজানো; এনে অধৰম আৰু মহাপাপত ভৰি দি স্বামীক কেনেকৈ উলঙ্ঘা কৰিব পাৰোঁ।<noinclude></noinclude> 39t1dsjbib5enaz44cetaglmro5aoxd 104 86214 260088 259602 2026-09-23T04:29:13Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260088 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[৮৬]}}</noinclude>{{gap}}কিয়নো;— {{Block center|<poem>ভাৰ্য্যা তাই,—কামে বনে ধৰিব যি ঘৰ, ভাৰ্য্যা তাই,— পুত্ৰবতী হব চেনেহৰ; ভাৰ্য্যা তাই,—প্ৰাণ তুল্য দেখে যি পতিক, ভাৰ্য্য৷ তাই,—পতিব্ৰতা নুলঙ্ঘে স্বামীক। </poem>}} {{gap}}আৰু;— {{Block center|<poem>ভাৰ্য্যা বুলি নেমাতিবা সি জনী তিৰীক, নোতোষে ভক্তিৰে যদি নিজৰ স্বামীক; অগ্নি সাক্ষী কৰি যাৰ বিবাহ বন্ধন, সেই পতি বিনে নাই নাৰীৰ শৰণ। ২৪৭।</poem>}} {{gap}}তদুপৰি;— {{Block center|<poem>সুৱলা মাতেই ৰূপ কলীয়া কুলিৰ, পতিত্ৰতা ৰূপ হয় সকলো তিৰীৰ; আগঢ়িক দিয়ে গঢ় বিদ্যাৰ ৰহনে, তপস্বীৰ শান্ত ৰূপ দিয়ে ক্ষমা গুণে।” ২৪৮।</poem>}} {{gap}}পাচত ৰূপহীয়ে কলে;—“মোৰ যি জনা জীৱন মৰণৰ গৰাকী তেওঁ মোক যিহকে কৰিবলৈ কয়, ম‍ই তাকেই কৰিম।” লিগিৰীয়ে সুধিলে;—“বাৰু, সঁচা কৈছা নহয়?” ৰূপহীয়ে কলে;—“হয়, সঁচা কৈছো; এই কথাৰ একো লৰচৰ নহয়।” ৰূপহীয়ে যি যি কথা যেনেকৈ যেনেকৈ কৈছিল লিগিৰীয়ে সেই সকলোখিনি কথা ঠিক সেই দৰেই ৰাজ-কোঁৱৰক গৈ জনালে। তেতিয়া ৰাজকোঁৱৰে কলে; “বিষম কন্দৰ্পৰ বানত মোৰ বুকু<noinclude></noinclude> 0q599t3usistps5t51xx7x9apurr3d9 104 86215 260089 259605 2026-09-23T04:32:39Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260089 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[৮৭]}}</noinclude>ফাটি আছে, এতিয়া মোৰ জীৱনৰ কি উপায় হয়? লিগিৰীয়ে আশ্বাস দি কলে;—“আপুনি চিন্তা নকৰিব, তাইৰ নিজৰ গিৰিয়েকেই তাইক আনি আপোনাক সোধাবহি।” ৰাজকোৱঁৰে সুধিলে;—“তেনে কথা কেনেকৈ হব পাৰে?" লিগিৰীয়ে কলে;—“তাঁৰ উপায় আছে; আপুনি জানো পূৰ্ব্বৰ এই কথা শুনা নাই? {{Block center|<poem>বলেৰে নোৱাৰি যত, চলে পাৰি তাত, শিয়ালেও মাৰে হাতী পেলাই বোকাত।” ২৪৯।</poem>}} {{gap}}ৰাজ-কোঁৱৰে সুধিলে;—“শিয়ালে হাঁতী কেনেকৈ মাৰিলে? লিগিৰীয়ে কলে;— {{Dhr|1em}} {{Rule|3em}} {{Dhr|1em}} {{center|{{Xx-larger|শিয়াল আৰু হাতীৰ কথা।}}}} {{center|(৭)}} {{gap}}বামুন-বাৰী হাবিত ঢল-ফোটা নামৰ এটা হাতী আছিল। বাঁহ-শিয়ালে সেই হাতীটো দেখি ভাবিলে;— “যদি আমি এই হাতীটো কোনো গতিকে মাৰিব পাৰোঁ তেন্তে আমি ইয়াৰ মঙ্গহ খাই চাৰি মাহ মানলৈ সুখেৰে থাকিব পাৰোঁ।” সিহঁতৰ মাজত এটা বুঢ়া শিয়াল আছিল; সি প্ৰতিজ্ঞা কৰি কলে;—“মই এই হাতীটো বুদ্ধি কৰি নিশ্চয় মাৰিম।” পাচত সেই ফন্দিয়ক শিয়ালে ঢল-ফোঁটাৰ ওচৰলৈ গৈ তাৰ আগত আঁঠু চোঙ্গাই ওলগ লৈ কলে;—স্বৰ্গ-দেৱ! বন্দীৰ ফালে কেৰাহি কৰি চাই অনুগ্ৰহ কৰক।” হাতীয়ে সুধিলে;— “হেৰ তই<noinclude></noinclude> 58l2ltph9va9rhj2ftvn59nzkrusbgv 104 86216 260090 259607 2026-09-23T04:35:42Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260090 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|(৮৮)}}</noinclude>কোন? কৰ পৰা আহিছ?” শিয়ালে কলে;—মই শিয়াল। হাবিৰ সকলো জন্তুৱে গোট খাই মোক আপোনাৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছে; কিয়নো অৰাজক দেশত বাস কৰা যুগুত নহয়। সেই নিমিত্তে আপোনাৰ গাত ৰাজ-যোগ্য সকলো সুলক্ষণ দেখি আপোনাক আমি সকলোৱেই মিলি এই অৰণ্য-ৰাজ্যৰ ৰজা পাতিবৰ ইচ্ছা কৰিছোঁ কিয়নো;— {{Block center|<poem>বিশুদ্ধ বিমল সত কুলৰ আচাৰ, বল, শক্তি, নীতি, ধৰ্ম্ম আৰু লোকাচাৰ; এই বোৰ যাৰ গাত আছে সুলক্ষণ, সি জনক দিব লাগে ৰাজ সিংহাসন। ২৫০।</poem>}} {{gap}}আৰু চোৱা;— {{Block center|<poem>আগে লবা ৰজা পাতি পাচে ঘৰ বাৰী, ৰজা বিনা কোনে ৰাখে ধন সোন তিৰী। ২৫১।</poem>}} {{gap}}তদুপৰি;— {{Block center|<poem>লেশমাত্ৰ দোষ নাই যাৰ অন্তৰত, এনে সাধু পোৱা টান এই জগতত; কেৱল দণ্ডৰ ভয় প্ৰায় লোকে কৰি, নিজ বৃত্তি পালি থাকে ধৰম আচৰি; ৰুগীয়া, ঘুনীয়া আৰু দুখীয়া স্বামীত, তিৰোতায়ো কৰে ৰাপ ৰজাৰ দঁড়িত। ২৫২।</poem>}} {{gap}}এই নিমিত্তে শুভলগ্নৰ সময় নৌ যাওঁতেই স্বৰ্গদেৱে সোনকাল কৰি আহক।” ইয়াকে কৈ শিয়াল যাবলৈ উঠিল। পাচত ঢল-ফোঁটাই ৰাজ্যৰ লোভত শিয়ালে দেখুৱাই নিয়া বাটে<noinclude></noinclude> 827y9vmkjc2hlx2l69g7ey902o8tebx 104 86217 260091 259609 2026-09-23T04:36:57Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260091 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[৮৯]}}</noinclude>দি উধাতু খাই গৈ থাকি মহা পঙ্কত পৰিল। তেতিয়া হাতীয়ে কলে;—“সখি, শিয়াল! মই বোকাত পৰিলোঁ, এতিয়া উপায় কি? মোৰ ফালে এবাৰ ঘূৰি চোৱা!” শিয়ালে দাঁত নিকটাই কলে;–“দেউতা! আপুনি মোৰ নেজৰ আগ দুখৰি ধৰি উঠক। আপুনি মোৰ নিচিনা প্ৰাণীক বিশ্বাস কৰাৰ বাবে বোকাত পৰি মৰিবই লাগে; আপোনাক কোনে তুলি আনিব? পূৰ্ব্বৰ এই কথা জানো আপুনি শুনা নাই?— {{Block center|<poem>কৰিবি বেয়াৰ সঙ্গ মৰিবি নিঢালে, কৰিবি ভালৰ সঙ্গ জীবি চিৰকালে।” ২৫৩। </poem>}} [[File:মিত্ৰ-লাভ (page 98 crop).jpg|center|400px]]<noinclude></noinclude> io5ptfh0g20sx5s9jxjyhfvxsrdrugw 104 86218 260092 259610 2026-09-23T04:39:19Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260092 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[৯০]}}</noinclude>{{gap}}এই প্ৰকাৰে মহা পলশত সোমাই সেই হাতীটো ওলাব নোৱাৰি মৰি থাকিল। পাচত বাঁহ-শিয়ালে মিলি তাৰ মঙ্গহেৰে বৰ ভোজ পাতিলে। এই নিমিত্তে মই কৈছিলোঁ যে যিটো কাম বলেৰে কৰিব নোৱাৰি সেইটো কাম চলেৰেহে কৰিব পাৰি। পাচত লিগিৰীৰ পৰামৰ্শ মতে ৰাজ কোঁৱৰে ৰূপহীৰ গিৰিয়েক ধনীৰামক, সকলো বোৰ ভিতৰুৱা বিশ্বাসী কামৰ ভাৰ দি, বিষয়া পাতি ললে। ইয়াৰ কিছু দিনৰ পাচত আকৌ লিগিৰীৰ পৰামৰ্শ লৈ ৰাজ কোঁৱৰে এদিন স্নান, দান কৰি, ফোঁট লগুণ লৈ আৰু সোণ ৰূপৰ অলঙ্কাৰ পিন্ধি ধনীৰামক কলে;—ধনীৰাম! মই এমাহলৈ গৌৰী ব্ৰত ধৰিছোঁ তুমি আজিৰ পৰা প্ৰতি ৰাতি এজনী এজনী সজ কুলীয়া গাভৰু ছোৱালী মোৰ ওচৰলৈ লৈ আহিবা; মই তাইক বিধি মতে পূজা সেৱা কৰি বিদায় দিম।” ৰাজ কোঁৱৰৰ আজ্ঞামতে ধনীৰামে প্ৰতি ৰাতি এজনী এজনী গাভৰু ছোৱালী আনি দি আছিল; আৰু ৰাজ কোঁৱৰে নো কি কৰে সি আলেঙ্গে আলেঙ্গে তাৰ আলেখ-লেখ চাইছিল। মহাবল ৰাজ-কোঁৱৰে কোনো জনী ছোৱালীকেই হাতেৰে নুছুইছিল; দূৰৰ পৰা বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ আৰু গন্ধ চন্দনেৰে পূজা কৰি এটাই, লগত ৰখীয়া দি ঘৰলৈ ওলটাই পঠিয়াই দিছিল। এই বোৰ কথা দেখি সাউদৰ পুতেকৰ মনত বিশ্বাস জন্মিল। সি বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰৰ লোভ সামৰিব নোৱাৰি এদিন তাৰ ঘৈনীয়েককো ৰাজ-কোঁৱৰৰ আগলৈ লৈ আহিল। ৰাজ কোঁৱৰে যাৰ নিমিত্তে ইমান প্ৰৱন্ধ কৰিছিল,<noinclude></noinclude> 9pjz26dd4scov7v9mdhxpgi4bu51vq2 104 86219 260093 259611 2026-09-23T04:48:06Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260093 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[৯১]}}</noinclude>এতিয়া সেই গাভৰুক হাততে পাই মহা আনন্দ পালে। আন বোৰৰ দৰে তাইক আৰু ঘৰলৈ উভটি আহিবলৈ নিদিলে। {{gap}}সাউদৰ পুতেকে নিজৰ দুৰ্ব্বুদ্ধিত ঘৈনীয়েকক লোকক সোধাই দি নিজৰ মহামাৰ নিজে চিন্তি ললে। বিবুদ্ধি হৈ সি মহা সন্তাপত পৰিল। শেষত তুমি ও তেনে সন্তাপ পাবা বুলি হে মোৰ মনত শঙ্কা হৈছে। কিন্তু কাছই সেই কথালৈ কাণ নকৰি ভয়ত বিবুদ্ধি হৈ, বিলৰ পৰা উঠি যাবলৈ ওলাল। পতাল-পুৰীয়াকে আদি কৰি লগৰীয়া কেইজনেও বাটত অনিষ্টৰ আশঙ্কা কৰি কাছৰ লগে লগে আহিল। কাছই বাম বাটে দি আহি আছিল, এনেতে হাবিত ফুৰি থকা ব্যাধ এটাই তাক দেখা পাই, অনায়াসে বুটলি লৈ ধেনুৰ আগত বান্ধি ললে। হাবিত অনাই বনাই ফুৰি ব্যাধৰ বৰ ভোক পিয়াহ লাগিছিল; সি বাটত, কাছ এটা সেই দৰে বুটলি পাই, তাৰ ভাগ্য মানি, ঘৰমুৱা হৈ আহিবলৈ ধৰিলে। কাউৰী, শলিয়া আৰু হৰিণাই মৰণান্তিক বেজাৰ পাই ব্যাধৰ পাচে পাচে আহি আছিল;— {{gap}}পতাল পুৰীয়াই বাটে বাটে এই কথা কৈ দুখ কৰি আহিছিল;— {{Block center|<poem>এক দুখ সমুদ্ৰৰ পাৰ পোৱা নাই, আৰু এক দুখে মোক ধৰেহি মেৰাই; ছিদ্ৰ পালে অনৰ্থই নিদিয়ে সময়, এটা এটা কৰি মাত্ৰ তাৰ বৃদ্ধি পায়। ২৫৪</poem>}}<noinclude></noinclude> 2i7cdd4fse14yoe1r1kbh5ofa694gxw 104 86220 260094 259612 2026-09-23T04:50:43Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260094 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[৯২]}}</noinclude>{{gap}}আৰু,— {{Block center|<poem>যি জন প্ৰকৃত বন্ধু এই জগতত, নে যায় মিত্ৰতা তাৰ বিপদ কালত; জন মত যাৰ আছে বৰ পুণ্য বল, সেই জনে পায় বন্ধু তেনে সুবিমল। ২৫৫।</poem>}} {{gap}}তদুপৰি;— {{Block center|<poem>সৰল বন্ধুক যেনে হিয়া উদিয়াই, দিব পাৰি তেনে কোনো জগতত নাই; মাতৃ, ভাৰ্য্যা নতু হক নিজৰ তনয়, বন্ধুৰ সমান কেও বিশ্বাসী নহয়। ২৫৬।</poem>}} {{gap}}বাৰে বাৰে এই বোৰ কথা ভাবি পতাল-পুৰীয়াই কলে;— হায়! হায়! মোৰ কপাল! {{gap}}কিয়নো;— {{Block center|<poem>ভাল বেয়া যেনে কৰ্ম্ম কৰে জগতত, তাৰ ফল পায় লোকে মৃত্যুৰ পাচত, মোৰ দেখোঁ কপালত তাৰ বিপৰীত, হাতে হাতে পাওঁ মই ফল ই পুৰিত। ২৫৭।</poem>}} {{gap}}আৰু,— {{Block center|<poem>আজি আছে এই দেহা কালি যাব হৰি, সম্পদকো ধৰে আহি বিপদে আবৰি; মিলনৰ পাচে আছে বিয়োগৰ ভয়, মৃত্যু আছে সকলোৰ জানিবা নিশ্চয়। ২৫৮।</poem>}}<noinclude></noinclude> 2sx0m12xcpp24qkq53ku7xted9by62j 104 86221 260095 236300 2026-09-23T04:55:23Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260095 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[৯৩]}}</noinclude>{{gap}}আৰু;— {{Block center|<poem>শোক, শত্ৰু ভয় আদি যি জনে গুচায়, প্ৰীতি বিশ্বাসকো লয় বুকুত সুমায়; সি জন পৰম ৰত্ন! কোনে দিলে তাৰ, দুই বৰ্ণে “মিত্ৰ” নাম অতি পৰিষ্কাৰ। ২৫৯।</poem>}} {{gap}}সি আকৌ বৰ দুখ কৰি কলে; — {{Block center|<poem>নয়নত আছে যাৰ প্ৰীতিৰ ৰহন, হৃদয়তো আছে যাৰ প্ৰেমৰ বন্ধন; যি জন সুখত সুখী, দুখতো দুখিত, তেনে জন মিত্ৰ লাভ হয় কদাচিত; সম্পদত চাপ খায় যিমানে মিতিৰ, স্বাৰ্থ বাজে বন্ধুভাব নাই কোনোটিৰ; কষটিত ঘঁহি যেন সোণ চিনা যায়, বিপদেও দিয়ে তেনে মিতিৰ চিনায়। ২৬০।</poem>}} {{gap}}এই প্ৰকাৰে অনেক বিলাপ কৰি পতাল-পুৰীয়াই পাখি-লাহী আৰু মিনা কজলাক কলে;—“এই ব্যাধটো হাবিৰ পৰা ওলাই বাজ হোৱাৰ পূৰ্ব্বেই কাছক সৰুৱাই আনিবৰ এটা উপায় কৰিব লাগিল।” তাঁহাত দুয়ো সুধিলে;—“কি উপায় কৰিব খুজিছা, সোন-কালে কোৱা।” পতাল-পুৰীয়াই কলে;— “মিনা-কজলাই গৈ পানীৰ যুৱলিত মৰ ভাও জুৰি বতাহেৰে পেট {{SIC|ও কন্দাই|ওফন্দাই}} পৰি থাকক আৰু কাউৰীয়ে গৈ তাৰ ওপৰত উঠি ঠোঁটেৰে খুটি থাকক। মঙ্গহু লুভীয়া ব্যাধে নিশ্চয় কাছক<noinclude></noinclude> 1gu08290rvxl84j4ck4yd9qzave4dji 104 86222 260100 236301 2026-09-23T05:22:05Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260100 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[৯৪]}}</noinclude>এৰি থৈ পহুৰ ওচৰলৈ যাব; সেই ছেগতে ম‍ই গৈ কাছৰ বান্ধ কুটি ছিঙ্গি দিম। ব্যাধ ওচৰ চাপিলে তোমালক দুয়ো উঠি পলাবা।” এই কথাৰ অন্তত মিনা-কজলা আৰু পাখি-লাহীয়ে লৰা লৰিকৈ গৈ শলিয়াই যেনেকৈ কৰিবলৈ কৈছিল ঠিক সেই দৰেই কৰিলে। {{gap}}হাবি ফুৰি ব্যাধৰ ভাগৰ লাগি আছিল; সি পানী খাই গছৰ তলত জিৰাবলৈ বহিল আৰু ইপিনে সিপিনে চাঁওতে পৰি থকা পহুটোলৈ তাৰ চকু গল। তেতিয়া সি কাছক পানীৰ দাঁতিত এৰি থৈ, হাতত মাত্ৰ কটাৰি এখন লৈ, বৰ ৰং মনেৰে পহুৰ ওচৰলৈ গল। এই ছেগতে আহি পতাল-পুৰীয়াই কাছৰ বান্ধ কুটি দিলেহি! কাছ মুকলি হৈ পানীত পৰিল। ইফালে পহুৱে ও ব্যাধক ওচৰ চপা দেখি গিৰিসাই উঠি লৰমাৰি হাবি সোমাল। ব্যাধে ঘূৰি আহি গছৰ তলত কাছক নেপাই ইয়াকে ভাবি কলে;— “ভাল হল! মই যেনে অবুজ কায কৰিলোঁ তাৰ তেনে ফল পালোঁ। {{gap}}কিয়নো;— {{Block center|<poem>ঠিক এৰি অঠিকক যি কৰিব আশ, অঠিক হেৰায় তাৰ, ঠিকৰো বিনাশ।” ২৬১।</poem>}} {{gap}}ব্যাধে তাৰ কৰ্ম্ম-দোষত নিৰাশ হৈ বেজাৰ মনেৰে সি থকা বাহৰলৈ গুচি আহিল! কাছকে আদি কৰি সেই সকলো জন্তুৱেই আপদৰ হাত সাৰি মহা সুখেৰে সেই হাবিত বাস কৰি থাকিল।<noinclude></noinclude> g8i44lpgn8z4we4xmnek2fzq9ju0mqt 260101 260100 2026-09-23T05:22:25Z Jyoti Chiring 2949 260101 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[৯৪]}}</noinclude>এৰি থৈ পহুৰ ওচৰলৈ যাব; সেই ছেগতে ম‍ই গৈ কাছৰ বান্ধ কুটি ছিঙ্গি দিম। ব্যাধ ওচৰ চাপিলে তোমালক দুয়ো উঠি পলাবা।” এই কথাৰ অন্তত মিনা-কজলা আৰু পাখি-লাহীয়ে লৰা লৰিকৈ গৈ শলিয়াই যেনেকৈ কৰিবলৈ কৈছিল ঠিক সেই দৰেই কৰিলে। {{gap}}হাবি ফুৰি ব্যাধৰ ভাগৰ লাগি আছিল; সি পানী খাই গছৰ তলত জিৰাবলৈ বহিল আৰু ইপিনে সিপিনে চাঁওতে পৰি থকা পহুটোলৈ তাৰ চকু গল। তেতিয়া সি কাছক পানীৰ দাঁতিত এৰি থৈ, হাতত মাত্ৰ কটাৰি এখন লৈ, বৰ ৰং মনেৰে পহুৰ ওচৰলৈ গল। এই ছেগতে আহি পতাল-পুৰীয়াই কাছৰ বান্ধ কুটি দিলেহি! কাছ মুকলি হৈ পানীত পৰিল। ইফালে পহুৱে ও ব্যাধক ওচৰ চপা দেখি গিৰিসাই উঠি লৰমাৰি হাবি সোমাল। ব্যাধে ঘূৰি আহি গছৰ তলত কাছক নেপাই ইয়াকে ভাবি কলে;— “ভাল হল! মই যেনে অবুজ কায কৰিলোঁ তাৰ তেনে ফল পালোঁ। {{gap}}কিয়নো;— {{Block center|<poem>ঠিক এৰি অঠিকক যি কৰিব আশ, অঠিক হেৰায় তাৰ, ঠিকৰো বিনাশ।” ২৬১।</poem>}} {{gap}}ব্যাধে তাৰ কৰ্ম্ম-দোষত নিৰাশ হৈ বেজাৰ মনেৰে সি থকা বাহৰলৈ গুচি আহিল! কাছকে আদি কৰি সেই সকলো জন্তুৱেই আপদৰ হাত সাৰি মহা সুখেৰে সেই হাবিত বাস কৰি থাকিল।<noinclude></noinclude> doq4sw5comf28jcd81lpbmd056t5t4p 260102 260101 2026-09-23T05:22:54Z Jyoti Chiring 2949 260102 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[৯৪]}}</noinclude>এৰি থৈ পহুৰ ওচৰলৈ যাব; সেই ছেগতে ম‍ই গৈ কাছৰ বান্ধ কুটি ছিঙ্গি দিম। ব্যাধ ওচৰ চাপিলে তোমালক দুয়ো উঠি পলাবা।” এই কথাৰ অন্তত মিনা-কজলা আৰু পাখি-লাহীয়ে লৰা লৰিকৈ গৈ শলিয়াই যেনেকৈ কৰিবলৈ কৈছিল ঠিক সেই দৰেই কৰিলে। {{gap}}হাবি ফুৰি ব্যাধৰ ভাগৰ লাগি আছিল; সি পানী খাই গছৰ তলত জিৰাবলৈ বহিল আৰু ইপিনে সিপিনে চাঁওতে পৰি থকা পহুটোলৈ তাৰ চকু গল। তেতিয়া সি কাছক পানীৰ দাঁতিত এৰি থৈ, হাতত মাত্ৰ কটাৰি এখন লৈ, বৰ ৰং মনেৰে পহুৰ ওচৰলৈ গল। এই ছেগতে আহি পতাল-পুৰীয়াই কাছৰ বান্ধ কুটি দিলেহি! কাছ মুকলি হৈ পানীত পৰিল। ইফালে পহুৱে ও ব্যাধক ওচৰ চপা দেখি গিৰিসাই উঠি লৰমাৰি হাবি সোমাল। ব্যাধে ঘূৰি আহি গছৰ তলত কাছক নেপাই ইয়াকে ভাবি কলে;— “ভাল হল! মই যেনে অবুজ কায কৰিলোঁ তাৰ তেনে ফল পালোঁ। {{gap}}কিয়নো;— {{Block center|<poem>ঠিক এৰি অঠিকক যি কৰিব আশ, অঠিক হেৰায় তাৰ, ঠিকৰো বিনাশ।” ২৬১।</poem>}} {{gap}}ব্যাধে তাৰ কৰ্ম্ম-দোষত নিৰাশ হৈ বেজাৰ মনেৰে সি থকা বাহৰলৈ গুচি আহিল! কাছকে আদি কৰি সেই সকলো জন্তুৱেই আপদৰ হাত সাৰি মহা সুখেৰে সেই হাবিত বাস কৰি থাকিল।<noinclude></noinclude> 8kcvcjxbcqdhy1mvi81dcbkhmrrltbq 104 86223 260103 259472 2026-09-23T05:25:09Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260103 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[৯৫]}}</noinclude>[[File:মিত্ৰলাভ পৃঃ ৯৫.png|center|400px]] {{gap}}পাচত ৰাজ-কোঁৱৰ সকলে বৰ আনন্দ পাই পণ্ডিতক কলে; “দেউ! আমি সকলোখিনি আখ্যান শুনি বৰ সুখী হলোঁ, আৰু আমাৰ কামনাও পূৰ্ণ হ’ল।” তেতিয়া বিষ্ণু বাহুৱে কলে;— “তোমালোকৰ হেঁপাহ পলাল হয়, কিন্তু মোৰ আৰু এটা কথা তোমালোকক কব লগীয়া থাকিল; এতিয়া {{Block center|<poem>তাকো কওঁ, শুনা হক! সেই কথাটো এই;— পুন্যৱন্ত সাধু জন! লভা বন্ধু তুমি, ঘৰে ঘৰে থাকে যেন শুভদা লখিমী; আছা যত নৰেশ্বৰ! প্ৰজাক সততে, </poem>}}<noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> lkckzxmxgjrzokjnv2j6nx4qytb8eun 104 86224 260104 236254 2026-09-23T05:26:41Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260104 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ৯৬ ]}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>থাকিবা দয়াৰে পালি ধৰ্মৰ মতে; নববধুৰূপে নীতি বুকু তোমা সাৰ, জুৰাই থাকোক নিতে সন্তোষী অপাৰ; জিলিকে কাচীয়া জোন কপালত যাৰ, সবে ও মাগিবা কৃপা সেই দেবতাৰ। ২৬২।</poem>}} {{Rule|5em}} {{center|<poem>ইতি হিতোপদেশে মিত্ৰ-লাভো নাম প্ৰথমঃ কথা-সংগ্ৰহঃ সমাপ্তঃ।</poem>}}<noinclude></noinclude> mv9nm2am5bzwb0dc4uefx94jk4998gw 260105 260104 2026-09-23T05:27:26Z Jyoti Chiring 2949 260105 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" />{{center|[ ৯৬ ]}} {{Block center/s}}</noinclude>{{Block center|<poem>থাকিবা দয়াৰে পালি ধৰমৰ মতে; নববধুৰূপে নীতি বুকু তোমা সাৰ, জুৰাই থাকোক নিতে সন্তোষী অপাৰ; জিলিকে কাচীয়া জোন কপালত যাৰ, সবে ও মাগিবা কৃপা সেই দেবতাৰ। ২৬২।</poem>}} {{Rule|5em}} {{center|<poem>ইতি হিতোপদেশে মিত্ৰ-লাভো নাম প্ৰথমঃ কথা-সংগ্ৰহঃ সমাপ্তঃ।</poem>}}<noinclude></noinclude> 1ckyknkbpz15yw4cgqq2viap5s1xoyw 104 86225 260107 258235 2026-09-23T05:29:52Z Jyoti Chiring 2949 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260107 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Jyoti Chiring" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|{{Xx-larger|'''বিজ্ঞাপন।'''}}}} {{Rule|7em}} {{gap}}তলত লিখা পুথি আৰু অন্যান্য স্কুল, পঢ়াশালিৰ কিতাপ ষ্টেচনাৰি আদি আসাম ষ্টোৰত সুলভ মূল্যত পোৱা যায় ;— {{center|শ্ৰীমহেশ্বৰ বৰুৱাৰ কৃত—}} {| {{ts|wa|mc}} | width=40% |{{gap}}প্রথম কথা মিত্র-লাভ<br>{{gap}}দ্বিতীয় কথা মিত্র-ভেদ<br>{{gap}}তৃতীয় কথা বিগ্রহ<br>{{gap}}চতুর্থ কথা সন্ধি | width=3% rowspan=4| {{brace2|5|r}} | {{ts|ar}} |<center>সোনকালে ওলাব ।</center>{{gap|1em}} |} {{Multicol}} {{Multicol-break}} {{center|<poem>ঠিকানা, {{X-larger|মেনেজাৰ, আসাম ষ্টোৰ।}} ডিব্ৰুগড় বজাৰ ।</poem>}} {{Multicol-end}} {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> r7o1mzvumd05opfowaayao9r21rk77a 2 86410 260074 259444 2026-09-22T14:13:50Z Jyoti Chiring 2949 260074 wikitext text/x-wiki '''Wikisource''' https://bn.wikisource.org/wiki/ব্যবহারকারী:Nettime_Sujata/খেলাঘর_১ https://as.wikisource.org/w/index.php?title=%E0%A6%AA%E0%A7%83%E0%A6%B7%E0%A7%8D%E0%A6%A0%E0%A6%BE:%E0%A6%AD%E0%A6%9F%E0%A6%BF%E0%A6%AE%E0%A6%BE.pdf/%E0%A7%A7%E0%A7%AE&action=edit Https://etherpad.wikimedia.org/p/AAWW ------------------------------------------------------------------------- '''DDIOC''':(Saved on 11-09-2026) I am attaching the links to the PPT for the 7th training session (integrating oral culture videos on Wikimedia projects) and two tutorials: A. Link to the PPT: https://docs.google.com/presentation/d/1pprThE7L00q4jh5LmG7YHj1V8TY-oVtOBZWTEBZTA5w/edit?usp=sharing B. Tutorial on integrating the videos to relevant Wikipedia articles: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Integrating_oral_culture_videos_on_relevant_Wikipedia_articles.webm C. Tutorial on creating Wikisource pages for the transcripts of the oral culture videos: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Creating_Wikisource_page_for_oral_culture_videos.webm I am also happy to announce that the contest for integrating the oral culture videos on Wikipedia articles (all language editions) is now open. Register by visiting this link- https://meta.wikimedia.org/wiki/Special:EventDetails/4492 The videos from the following Wikimedia Commons category can be added to any relevant Wikipedia article: https://commons.wikimedia.org/wiki/Category:DDIOC_2026 https://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Enhancing_Indic_Oral_Culture_2024-25 ------------------------------------------------------------------------ DDIOC:WikiCap Dated 09-08-26 One attachment • Scanned by Gmail ------------------------------------------------------------------------- https://captions-six.vercel.app/ This is WikiCap link. 8mpn9wrrcx9pznuo33o95kjhzleqram 104 89145 260108 243181 2026-09-23T05:41:38Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260108 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|৮০|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}}</noinclude>উপস্থিত হৈ বৰ্তমান মাহৰ ১ প্ৰথম তাৰিখে ব্ৰিহস্পতি বাৰৰ দিনা বেলি দুই বজাৰ সমইত ম্ৰিত্যু হল। {{gap}}‘তেতিয়া দুৰ্গা পুজা চাবলৈ ফুকন, বৰুআ আদি বৰ বৰুআ ডাঙ্গৰিয়া সকল গোট খাই, সেই ম্ৰিত্যু মহা ৰজাক নগৰৰ পৰা বাহিৰ কৰি, দহন আদি কৰাবৰ নিমিতে, স্ৰীজুত কামেশ্বৰ সিংহক, ম্ৰিত্যু ৰজাৰ স থকা ঠাইতে বৰ চৰাত কাপৰ পাৰি বহুআই, বৰ বৰুআ আৰু ডাঙ্গৰিয়া সকলে চাৰি বজাৰ সমইত পুৰ্বে পিত্ৰি ৰজাই জুবৰাজ নাম দিয়া, স্ৰীজুত কামেশ্বৰ সিংহক এক সেৱা কৰি জুবৰাজ মৰ্জতা দিলে। পাচে জুবৰাজে সোন, ৰুপ, কাঁহ আৰু তাম, এই চাৰি কলহেৰে ম্ৰিত্যু ৰজাক গা ধুআই, ৰাজ অলঙ্কাৰ পিন্ধাই, সৰাইত সাজ কাপৰ দি, কুঁঅৰি আৰু গোহাঁই সকলে সেৱা জনাই, চাঙ্গটি চন্দোৱাৰ তৰি, চৌদোলত তুলি, দিচৈ নৈৰ ওচৰলৈ নি, আঁৰ কাপৰ তৰি চন্দন কাঠ আদিৰে দহন কৰিলে। স নিওঁতে বৰ লোক আৰু সৰু লোক, বহু মানুহ গৈচিল।' (অক্টোবৰ ১৮৪৬ ) {{gap}}'কোনো কোনো অসমিয়া লৰা, বেজৰ কাম সিকিবৰ নিমিতে অসম দেসৰপৰা কলিকতালৈ গৈ মেদিকাল কলেজ, অৰ্থাত প্ৰধান বেজৰ স্কুলত সোমাল, আৰু কলিকতাৰ সমাচাৰ দৰ্পনত লিখিচে, সিহঁতে ভালকৈ সিকি আচে।' (নবেম্বৰ ১৮৪৬) {{gap}}‘নৱেম্বৰ আৰু ডিচেম্বৰ মাহৰ ভিতৰত গুআহাটিত ৭টা, নগাঁৱত ১১টা মানুহ খ্ৰিষ্টৰ সিস্য হৈ বুৰ পাই মণ্ডলিত সোমাল।' (ডিচেম্বৰ ১৮৪৬) {{gap}}‘সিৱসাগৰ জিলাত ১৭ ফেব্ৰোআৰি তাৰিখে স্ৰীহৰনাথ পৰ্বতিয়া বৰুআ পেঁচকাৰে বোকা খাতৰ স্ৰীবেথাই সৰ্মাকে ধৰি আনি, আপোন জিএক স্ৰীমতি কেতেকিক সালংক্ৰিতাকৈ বিয়া দিলে। নিমন্ত্ৰনতে অনেক ভদ্ৰলোক বিয়া চাবৰ নিমিতে আহিচিল, কিন্তু সেই ৰাতিৰ ন বজাৰ সময়ত অতি সিলা ব্ৰিষ্টি হৈ বিয়া দিয়াৰ ঠাই নষ্ট কৰাত ৰভাৰ ভিতৰত বৰ বোকা পানি হলত, চৰা ঘৰৰ ভিতৰ সোমাই জগ্য কৰি বিয়া দিলে।' (ফেব্ৰুৱাৰী ১৮৪৭) {{gap}}'ডিবুৰুগৰৰ জিলাৰ পৰা আমালৈ এখান পত্ৰ লিখি এই কথা জনাইচে। মটকৰ ম্ৰিতমাতিবৰ বৰ সেনাপতিৰ মধ্যম পুতেক ভগিৰথ মাজিও গোহাঁই বৰ সেনাপতি সদৰ আমিন কাম লৈ সৰহ দিন কৰিবলৈ ন হল; এনেতে তেওঁৰ বাপেক বৰ সেনাপতি জি ৰোগত ম্ৰিত্যু হল সেই ৰোগেই কফাস্ৰিত পিত হৈ<noinclude></noinclude> 4e9uwixglyyfokd8xqzo3nhwkckmv9a 104 89146 260106 243185 2026-09-23T05:28:10Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260106 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||ভূমিকা|.৮১}}</noinclude>খাব নোঅৰা, জি খাই সিও জিন নো জোআ, পিতে খুন্দা মাৰি ধৰে, এনে ৰোগ হৈ এই মাঘ মাহৰ ১৭ তাৰিখে ক্ৰিষ্টাষ্টমিৰ দিনা ৰাতি ২ পৰ জাঁওতে মাজিও গোহাঁই ম্ৰিত্যু হল। কিন্তু ম্ৰিয়মান কালে তেওঁৰ বৰ গিয়ান আচিল, গুৰুকো অনাই সবাইৰে দখিনা কৰি জিবোৰ মানুহ তেওঁক চাবৰ মনেৰে গৈ আচিলে, সেইবোৰকো চাই সমাদৰ কৰিহে মৰিল। তাৰ পাচে তেওঁৰ সপৰিবাৰে মৰা স বাপেকৰ ৰিতিৰে দাহ কৰি মৈদামৰ দৰে ওখ ভেঁটি কৰিলে; বিধি মতে পহু মাচ আদি কৰি খাদ্য দ্ৰব্য মৰ্জাদাৰ কাপৰকো কৰি ভালেমান দ্ৰব্য গোটাই ২৯ ফাগুন তাৰিখে সুকুৰ বাৰৰ দিনা ৰাতি দিনকৈ বৰ সবাহ কৰিলে। দেশ দস্তুৰ বিধি মতে কৰম কাজ কৰিলে।' (মাৰ্চ ১৮৪৭ ) {{gap}}'বৰ্তমান বচৰৰ জানোআৰি মাহৰ ২৮ তাৰিখে বাপ্তিষ্ট মিস্যনেৰি সমাজৰ বাৰ্ষিক সভা কলিকতা নগৰত হৈচিল। তাতে এই এই কথা প্ৰকাশ হল, বঙ্গাল আৰু হিন্দুস্তান দেসত বাপ্তিষ্ট অৰ্থাত বুৰ পোআ ২৮ টা মণ্ডলি আচে; মণ্ডলিৰ লোক মুঠে ১৩৩৮ আচে।' (এপ্ৰিল ১৮৪৭) {{gap}}নবেম্বৰ আৰু ডিচেম্বৰ মাহতে পাদুৰি সাহাববিলাকে ভাটিলৈ জাত্ৰা কৰি গলত অৰুনোদই কৰিব নো আৰিলে; সেই নিমিতে এতিয়া দুই পত্ৰ একে বেলিএ চাপ কৰি দি পঠাব।' (নবেম্বৰ ১৮৪৭) {{gap}}'জিলা সিৱসাগৰৰ অৰ্জুনৰ গুৰিত শ্ৰীযুত মনিৰাম দেৱানে সনিবৰিয়া হাট পতাইচে তাত সকলো বস্তু ওলাই গাৱলিয়া আৰু নগৰিয়া নগাকে আদি কৰি সকলো মানুহে সনিবাৰৰ দিনা কিনা বেচা কৰি হাট বেহাই গৈ।' (জানুৱাৰী ১৮৪৮) {{gap}}'ডিচেম্বৰ ২৮ তাৰিখত অসম দেশৰ শ্ৰীযুতা কটৰ মেম চাহাবে সৈতে স্ৰীযুত ব্ৰঞ্চন চাহাব আৰু মেম চাহাবে বাবা লোক আৰু নগাঁও স্কুলৰ দুজন অসমিয়া লৰাক লগত লৈ ককিম্বো নামে এখান জাহাজত উঠি কলিকতা এৰি সাগৰৰ পাৰ হৈ ৫ মেই তাৰিখত আমেৰিকা দেসৰ বস্তন নগৰ পালেগৈ।' (আগস্ট ১৮৪৯) {{gap}}‘২৯ তাৰিখত স্ৰীযুত পাদুৰি বাৰ্কৰ চাহাবে নৰিয়াৰ কাৰণে মেম চাহাব আৰু বাবা লোকে সৈতে আমেৰিকা দেসলৈ জাবৰ নিমিতে ভাপ জাহাজত উঠি গল।' (অক্টোবৰ ১৮৪৯) {{gap}}'গুআহাটি নগৰত প্ৰায়ে এক হেজাৰ মানুহ মাউৰে ধৰি মৰিল।<noinclude></noinclude> bnaoapax78odds91shb2s042e9vyyg7 104 89147 260109 243229 2026-09-23T06:24:05Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260109 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|.৮২|অৰুনোদইৰ ধলফাট|}}</noinclude>সিবিলাকৰ মাজত ক্ৰিস্নৰাম ভৰালি বা ফৌজদাৰি চিৰস্তাদাৰ ৩১ মেইৰ মানিসা ৰাতি মাউৰে ধৰি ৰাতি পুআ ১০ বজাত ম্ৰিত্যু হল। {{gap}}‘নগাঁৱত এসতকৈ অধিক মানুহ এই পিৰাতে মৰা সুনিচোঁ।' (জুন ১৮৫১) {{gap}}'বৰ্তমান ডিচেম্বৰ মাহৰ ১৫ তাৰিখত স্ত্ৰীযুত কাপ্তান ব্ৰোডি চাহাব ওপৰ আচাম সিৱসাগৰ জিলা এৰি আপোন দেসলৈ জোআত সকলো লোকে আহি দৰ্সন দি সোকাকুল হৈ অতিসই মনত দুখেৰেহে বিদাই দিলে। তেওঁ বৰ চাহাব হৈ ১৮৩৮ সঁকৰ পৰা ১৩ বচৰ দায়া ৰুপে এই জিলা সাসন কৰিলে।' (ডিচেম্বৰ ১৮৫১) {{gap}}'১৮৫২ ইং সঁকৰ ১০ জুন তাৰিখে বেলা তিনি বজাৰ সমই জোৰহাটত স্ৰী স্ৰী কামেশ্বৰ সিংহ মহা ৰজা পৰলোক প্ৰাপ্ত হল, এই মহা অসন্তোসব বাত্ৰা জোৰহাটৰ পৰা সুনিচোঁ।' (জুন ১৮৫২) {{gap}}'৪ জুলাই তাৰিখে ৰজাৰ সৰাধলৈ জাঁওতে ভোগদৈত নাও বুৰি অনেক মানুহ মৰিল। মালৌ কলিয়নিত সিবিলাকৰ মৰা স বামুন তিনিটা, সুদিৰ দুটা, গনক দুটা, এই খিনি পাইচে; নো পোআও আচে।' (জুলাই ১৮৫২) {{gap}}'২৫ মাৰ্চ সুকুৰ বাৰৰ ৰাতি দুপৰ মানৰ সময়ত কোঁঅৰপুৰ মৌজাৰ ৰতি নেওগ নামে এজন মানুহৰ ঘৰৰ ওচৰতে বান্ধি থোআ খুঁটিৰ মহৰ মাজত বজ্ৰপাত পৰি পাঁচ জনি মহ মৰিল। ৰাতি পুআ মহৰ গৰাকিএ দেখে যে পাঁচো জনি ঠৰ হৈ পৰি মৰি আচে; তাৰে এজনিৰ চকু এটা ওলাই নিলগত পৰি আচিল।' (এপ্ৰিল ১৮৫৩) {{gap}}'৮ জুনৰ ৰাতিপুআ ৮ বজাৰ সময়ত জমুনা নামে ভাপ জাহাজ আহি সিৱসাগৰ জিলা পালেহি। তাতে দিখৌ নদিৰ গৰাত লৰা বুৰা বহু মানুহে বৰ আনন্দেৰে জাহাজ চাবলৈ গোট খাইচিল। এই জাহাজতে কলিকতাৰ পৰা লৰ্ড চাহাবৰ আগ হৈ অহা স্ৰীল স্ৰীযুত মিল্‌চ নামে জজ চাহাবো আহি ৫ জুনত এই জিলা পালেহি। তেও এই অচম দেসৰ সকলো জিলাৰ সোধ পোচৰ মহলা লৈ লৰ্ড চাহাবক বুজাব। এই জাহাজ নাজিৰাত থকা অচম কম্পানিৰ চাহ কুঠিলৈকো নিয়া হব। জাহাজৰ ইমান ডাঙ্গৰ হোআতো কেৱল তিনি হাত পানিতে ভাল ৰুপে চলিব পাৰে। জাহাজৰ কাপ্তান স্ৰীযুত হৰি চাহাব।' (জুন ১৮৫৩) {{gap}}‘ফেবৰুআৰিৰ ২৬ তাৰিখে সুকুৰবাৰে বেলা দহ বজাৰ সমইত জোৰহাট<noinclude></noinclude> 8grsqx8edsn49p3fsg74saclcmd226s 104 89148 260110 243233 2026-09-23T06:38:34Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260110 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh||ভূমিকা|.৮৩}}</noinclude>মোকামত ৰাজদ্ৰুহি অপৰাধে মনিৰাম দেৱান আৰু পিয়ালি সৰ্মা মৌজাদাৰ, এই দুই জনক ফাঁচি দিয়া হল।' (ফেব্ৰুৱাৰী ১১৫৮ ) {{gap}}'অসম দেশৰ ৰাজ পুত্ৰ স্ৰীযুত কন্দৰ্পেস্বৰ সিংহ আপোন দেসলৈ আহিবৰ নিমিতে গবৰ্ণমেণ্টৰ পৰা অনুমতি পাইছে। তেওঁ আজিলৈকে বৰ্দ্ধমান জিল্লাত আছিল।' (জুন ১৮৬১) {{gap}}'এই সিৱসাগৰ জিল্লাৰ গবৰ্ণমেণ্ট ইস্কুলৰ হেড মাষ্টৰ শ্ৰীযুত বাবু নিলমণি গাঙ্গুলী ৬ মাহৰ বিদায় লৈ আপোন ঘৰলৈ গল তাতে তেওঁৰ চাত্ৰবিলাকে তেওঁৰ সজ ব্যৱহাৰ আৰু মিষ্ট বাক্যৰ নিমিত্তে আৰু বিদ্যা গুণে সিবিলাককো গুণী কৰাৰ কাৰণে তেওঁলৈ বৰকৈ বেজাৰ কৰিছে।' (ছেপ্টেম্বৰ ১৯৬১) {{gap}}‘অৰুনোদই'ৰ বৰ্ণবিন্যাস প্ৰণালী সৰলীকৃত আছিল। এই বিষয়ে বৰ্তমান পুথিত সন্নিৱিষ্ট Style and Mode of Spelling প্ৰবন্ধ বিশেষভাৱে প্ৰণিধানযোগ্য। এই আলোচনাৰ পটভূমি হ'ল— ১৮৫৩ ডিচেম্বৰ মাহত ১০ টা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত ‘এজন ডেকা পণ্ডিতে' লিখা কথাখিনি তুলি দিয়া হৈছে, আৰু তাৰ পাছত লিখা হৈছে, — 'ইয়াত বাজে আন আন কোনো সংস্কিত আৰু বঙ্গালিৰে মিহলি কথা লিখিচে; আৰু সংস্কিতৰ মাত লিখাৰ দৰে দিৰ্ঘ ঈকাৰ উকাৰ আদিৰে ভাষাৰ মাতো লিখিব দিচে; আৰু আমাত কৈছে, “আনন্দ বৰ্ধক, ও শুদ্ধ, ও সংস্ক্ৰিত কঠোৰ কঠোৰ শব্দ, এবং গভিৰ ভাব, জ্ঞানৰ নিমিত্ত পদবিলাক শুদ্ধ ও পদ বন্ধবিলাক শ্ৰাবনী জনৰ শ্ৰবণ কুহৰে সুধা শ্ৰবিত তুল্য হালহঁতেন, অৰুনোদই নো কি অমুল্য নিধি হলহঁতেন, কবই নোআৰোঁ; তথাছ, বাখৰ দিয়া শোনাৰ ভূষনতে হিৰা পতাৰ নিচিনা হব। ” ইয়াৰ পিছতে Style and Mode of Spelling শিৰোনামা দি সম্পাদক ব্ৰাউন চাহাবে (শেষত নামৰ বদলি '॥' সঙ্কেত মাত্ৰ আছে) নিজৰ মত দি গৈছে। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই লিখিছে, কেনেকৈ তেওঁ ব্ৰাউন আৰু ব্ৰাউনৰ মতাৱলম্বী নিধি লিবাই ফাৰোৱেলৰ লগত এই বিষয়ে যুঁজিব লাগিছিল। শেষত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰে জয় হ'ল। 'অৰুনোদই' নামটো ১৮৬১ ছনৰ জানুৱাৰীৰপৰা উইলিয়াম ৱাৰ্ডৰ সম্পাদিত ৰূপত 'অৰুণোদয়' হ'ল আৰু সমস্ত কাকতখনিত আজিৰ দিনৰ আৰ্হিৰ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা-নিৰ্দিষ্ট বৰ্ণ-বিন্যাস গ্ৰহণ কৰা হ'ল। এইদৰে অসমীয়া ভাষাৰ এই প্ৰথম সাংগঠনিক স্তৰে পিছৰ কালৰ কাৰণে নানা অনুশীলনৰ যোগে এটি অভিনব ঐতিহ্য সৃষ্টি কৰিলে। {{nop}}<noinclude></noinclude> fskrhj1asy4lzfiiurfzsiyuqaige27 104 89149 260111 243236 2026-09-23T06:41:02Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260111 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" />{{rh|৮৪|ভূমিকা|}}</noinclude>{{gap}}বৰ্তমান প্ৰকাশনৰ কামত নানা সহায়ৰ বাবে শ্ৰীমতী লক্ষেশ্বৰী ভূঞা (ডক্টৰ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাদেৱৰ পত্নী ), শ্ৰীমতী শান্তিছায়া বৰুৱা (ডক্টৰ বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱাদেৱৰ পত্নী), গুৱাহাটীত থকা বেপ্টিস্ট কাউন্‌চিল ফৰ নৰ্থ-ইস্টাৰ্ণ ইণ্ডিয়াৰ মিটাৰ জৰ্জ জিলেপছি, অধ্যাপক শ্ৰীহেমন্তকুমাৰ শৰ্মা, শ্ৰীকেশৱ মহন্ত, শ্ৰীসুৰেন্দ্ৰনাথ ভাগৱতী, হেমৰথ বৰ্মন আদিক নানাপ্ৰকাৰ সাহায্যৰ বাবে আমি কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিলো। <poem>:::গুৱাহাটী :জানুৱাৰী, ১৯৬৫</poem><noinclude></noinclude> c917o7v890eewyw9himgu0t0zwhwvmv 104 89150 260112 242939 2026-09-23T06:41:37Z Rumi Borah~aswiki 1522 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 260112 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Rumi Borah~aswiki" /></noinclude>{{Dhr|10em}} {{X-larger|{{center|॥ অৰুণোদইৰ ধলফাট॥}}}}<noinclude></noinclude> b62suqh5zp3zynncslb15z38k6frbjj