ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.22 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 8 2314 260955 247927 2026-10-01T17:47:00Z JyotiPN 1603 260955 wikitext text/x-wiki <div style="text-align: center; font-weight: color: #006400; background: #f8f8f8; padding: 8px; border: 1px solid #ccc;"> অসমীয়া ৱিকিউৎসত '''[[:m:Mahatma Gandhi 2026 edit-a-thon |মহাত্মা গান্ধী এডিটাথন ২০২৬]]''' আৰম্ভ হৈছে। এই প্ৰতিযোগিতা '''২ অক্টোবৰ, ২০২৬ৰ পৰা ৫ অক্টোবৰ, ২০২৬'''লৈ চলিব। আপুনিও ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰক আৰু সম্পাদনামেলাখনত অন্তৰ্ভুক্ত অসমীয়া গ্ৰন্থৰ মুদ্ৰণ সংশোধন আৰু বৈধকৰণেৰে অসমীয়া সমল বৃদ্ধি কৰাত সহভাগী হওক। </div> fo13objl8jeb522tgks5ujlf3thu0ey 0 51232 260928 126421 2026-10-01T15:13:17Z Kandarpajit Kallol 249 added [[Category:কবিতা]] using [[Help:Gadget-HotCat|HotCat]] 260928 wikitext text/x-wiki {{header | title = এলকহ’লিক ঈশ্বৰ | author = বিতোপন দাস | year = ২০০৩ | translator = | section = | previous = | next = | notes ={{ডাউনলোড|এলকহ’লিক ঈশ্বৰ}} }} <pages index="এলকহ’লিক ঈশ্বৰ.pdf" from=1 to=1/> {{page break|label=}} <pages index="এলকহ’লিক ঈশ্বৰ.pdf" from=2 to=2/> {{page break|label=}} <pages index="এলকহ’লিক ঈশ্বৰ.pdf" from=3 to=3/> {{page break|label=}} <pages index="এলকহ’লিক ঈশ্বৰ.pdf" from=4 to=4/> {{page break|label=}} <pages index="এলকহ’লিক ঈশ্বৰ.pdf" from=5 to=5/> {{page break|label=}} <pages index="এলকহ’লিক ঈশ্বৰ.pdf" from=6 to=7/> {{page break|label=}} <pages index="এলকহ’লিক ঈশ্বৰ.pdf" from=8 to=8/> {{page break|label=}} <pages index="এলকহ’লিক ঈশ্বৰ.pdf" from=9 to=64/> {{page break|label=}} {{PermissionOTRS|id=2020120610005816|user=Mussklprozz}} {{CC-BY-SA-4.0}} [[শ্ৰেণী:বিতোপন দাসৰ সাহিত্যকৰ্ম]] [[শ্ৰেণী:২০১২ চনত প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ]] [[শ্ৰেণী:আখৰ প্ৰকাশৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ]] [[শ্ৰেণী:কবিতা]] 44jvivf7tz88bbscwdjjfujb1wolbxh 104 85898 261025 235873 2026-10-02T08:00:11Z JyotiPN 1603 261025 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude> {{center|{{Xx-larger|'''গ্ৰাম-সেৱা'''}}}} {{center|{{larger|''':১:'''}}}} {{center|{{larger|'''''আমাৰ গাওঁ'''''}}}} {{gap}}গাৱঁত থাকি নিজৰ জীৱন নিৰ্ব্বাহ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা এজন ডেকাই মোলৈ এখন দুঃখজনক চিঠি লিখিছে। তেওঁ ইংৰাজী বেছি নাজানে। এই কাৰণে তেওঁ লিখা চিঠিখন সংক্ষিপ্ত ভাবে হে দিলোঁ।— {{gap}}‘১৫ বছৰ এখন ডাঙৰ গাৱঁত কটাই তিনি বছৰৰ আগত অৰ্থাৎ ২০ বছৰ বয়সত মই এই {{SIC|গাম্য|গ্ৰাম্য}}-জীৱনত প্ৰবেশ কৰিছোঁ। ঘৰুৱা পৰিস্থিতিৰ কাৰণে মই কলেজৰ শিক্ষা লাভ কৰি নোৱাৰিলোঁ। আপুনি গাওঁ পুনৰগঠনৰ যি কাম আৰম্ভ কৰিছে সিয়েই মোক গ্ৰাম্য-জীৱন গ্ৰহণ কৰিবলৈ উদগণি দিলে। মোৰ কিছু মাটি আছে, মোৰ গাৱঁৰ বাসিন্দা ২৫০০ জন হব। কিন্তু এই গাৱঁৰ ওচৰ সম্বন্ধলৈ অহাৰ পিচত প্ৰায় তিনি চতুৰ্থাংশৰো ওপৰ মানুহত তলত লিখা কথা খিনি মিলে। {{gap}}(১) দলাদলি আৰু হাই কাঁজিয়া {{gap}}(২) ঈৰ্ষা-দ্বেষ {{gap}}(৩) নিৰক্ষৰতা {{gap}}(৪) দুষ্টামী {{gap}}(৫) বৈৰিতা {{gap}}(৬) বেপৰোৱা ভাব {{gap}}(৭) কু-আচৰণ {{nop}}<noinclude></noinclude> 9r05vd2n93chwu8s0ikksbfxpk9f6i4 104 85911 261065 235559 2026-10-02T10:21:13Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261065 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(২০)|}}</noinclude> মানুহেই একোকলহ কৈ পানী ঢালি দি যাবলৈ নিয়ম কৰিব লাগে। এনে কৰিলে ঘৰচীয়া জন্তুৱে পানীৰ পৰা বঞ্চিৎ হব নালাগিব। {{gap}}যিটো পুখুৰীৰ পানী খোৱা হয় তাত কেতিয়াও বাচন- বৰ্ত্তন কাপোৰ-কানি আদি ধুব নালাগে। ইয়াৰ কাৰণে উপায় দুটা আছে। এটা হৈছে সকলো মানুহে নিজৰ ঘৰলৈ পানী লৈ গৈ তাতেই ধুব। দ্বিতীয়টো হৈছে পুখুৰীৰ ওচৰতে একোটা টেঙ্কী ৰাখিব। তাতে সকলোৱেই নিজৰ ভাগৰ পানী ভৰাই যাব। আৱশ্যক মতে ৰাইজে এই পানী কামত লগাব। গাৱঁৰ ৰাইজৰ মাজত পাৰস্পৰিক সহযোগ আৰু পৰোপকাৰ বৃত্তি হলে হে এই কাম সম্ভৱ হব পাৰিব। প্ৰত্যেক মানুহেই যদি এইদৰে কাম নকৰেও তেন্তে অলপ খৰচতে টেঙ্কী আৰু চৌবাচ্চা ভৰাব পৰা হব। কাপোৰ ধোৱা ঠাইত পানী পৰিলে বোকা হয় এই কাৰণে সেই অংশটে। পকা কৰি লব লাগে। খোৱা পানী ভৰোৱা পাত্ৰটো বাহিৰে-ভিতৰে ভালকৈ পৰিষ্কাৰ কৰি হে পুখুৰীত বুৰাব লাগে। আৰু তাত এনেকুৱা সুবিধা কৰি দিব লাগে যাতে পানী বুৰাওঁতাৰ ভৰি পানীত লাগিবলৈ নাপায়। ই হ'ল এটা উপায়। বহুতো গাৱঁত এটাত কৈও বেছি পুখুৰী থাকে বা খনায়ো লব পাৰি। তাত পানী খোৱা পুখুৰী বেলেগাই থাকিব লাগে। {{gap}}বহুত গাৱঁত কুৱাঁ থাকে। এই কুৱাঁ বিলাকৰ পানী পৰিষ্কাৰ হব লাগে। ইয়াৰ কাষত ঠাই থাকিব লাগে বোকা আদি হবলৈ দিব নালাগে। কুৱাঁটো মাজে সময়ে চাফা কৰি থাকিব লাগে। এই বিলাক কাম সেৱক সকলে নিজে কৰিব আৰু গাওঁ-বাসীৰ হতুৱাই ও কৰাব লাগে। এই শিক্ষা সস্তা, প্ৰকৃত আৰু আৱশ্যকীয়।<noinclude></noinclude> tgnuy9b8kfky901up2cmtoxm35niked 104 86059 260956 235859 2026-10-02T01:35:43Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260956 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৪৩)|}}</noinclude> যাওঁতে শিক্ষক হিচাপেই যাব; কিন্তু তাত তেওঁ নিজে শিক্ষাৰ্থী বা শিকোঁতা হিচাপেহে থাকিব। মই এইটো নিবিচাৰো যে তেওঁ বাকী ষোল ঘণ্টাই খাদীৰ কামতেই লাগি থাকিব। খাদীত বাদে তেওঁ যিমান সময় বচাব পাৰে সিমান সময় গাৱঁত চলি থকা কুটিৰ শিল্প আদি ব্যৱসায় বিলাকৰ অনুসন্ধান কৰিব, তাৰ বিকাশৰ কাৰণে পাৰ্য্যমানে চেষ্টা কৰিব আৰু নি‍জা গাৱঁৰ ৰাইজৰ লগত ওত:প্ৰোত ভাবে মিলাই দিব। খাদী আৰু যঁতৰত যদিও মানুহৰ বিশ্বাস নাই তথাপি ৰাইজে এনেকুৱা সেৱকক মানুহ বুলিতো ভাবিবই আৰু এওঁৰ গাত থকা গুণো ৰাইজে গ্ৰহণ নকৰাকৈ নাথাকিব৷ নিজৰ শক্তিয়ে নুকুলুৱা কাম যেনে :— ধাৰ ঋণ কৰা আদিত গ্ৰাম-সেৱকে হাত কেতিয়াও নিদিব। এনেকুৱা বলে নোৱৰা কামত ধৰিলে নিজেও তাতে বান্ধ খাব লগাত পৰে। গ্ৰাম সেৱকৰ কাৰণে গাওঁ চাফায়েই অন্যতম মহত্ত্বপূৰ্ণ কাম হব। নিজৰ থকা ঘৰ এনে চাফ্-চিকণ কৈ ৰাখিব যাতে মানুহে তাক দেখিলে সন্তোষ পায়; কিন্তু তেওঁ নিজৰ ঘৰৰ আগফালে পিচফাল যিমান চাফ-চিকণকৈ ৰাখিব আনৰ ঘৰকো ঠিক সেই দৰেই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিব। {{center|'''''বৈদ্য-ডাক্তৰ নহব'''''}} {{gap}}গ্ৰাম-সেৱকে গাৱঁত বৈদ্যৰাজ বা ডাক্তৰ চাহাবৰ ব্যৱসায়লৈ নবহিব। হৰিজন- ভ্ৰমণত ম‍ই এখন গ্ৰাম-সেৱাশ্ৰম দেখিবলৈ পাইছিলোঁ; কিন্তু তাক দেখি মোৰ বৰ অশান্তি লাগি ছিল। আশ্ৰমৰ ব্যৱস্থাপক আৰু কৰ্ম্মী সকলক ম‍ই বৰ টান-কথা শুনালো। মই কলো—‘বাঃ চাহাব বাঃ! আপুনি এইখন খুব আশ্ৰম পাতিছে। আপুনি ইয়াত ডাক বঙ্গলাৰ দৰে বিৰাট আট্টালিকা<noinclude></noinclude> hxr3usimm4drts2xbk2q40zudhzekjz 104 86060 260957 235860 2026-10-02T01:37:40Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260957 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৪৪)|}}</noinclude> লৈ বহিছে আৰু ইয়াতেই ঔষধালয়ো খুলিছে। ওচৰ পাজঁৰৰ গাওঁবিলাকত আপোনাৰ স্বেচ্ছা-সেৱক সকলে ঔষধ বিলাই ফুৰিছে। আপোনাৰ ঔষধালয়ত কম্পাউণ্ডাৰো আছে। আপুনি মোক গৰ্ব্ব কৰি কৈছে যে নিতৌ দূৰ-দূৰণিৰ পৰা মানুহ ঔষধ নিবলৈ আমাৰ আশ্ৰবলৈ আহে আৰু প্ৰতি মাহত ১২০০ ৰোগী গড়ে উপস্থিত থাকে। আপুনি মোৰ আশ্ৰমত কেতিয়াবা এনেকুৱা জাক জমক ঘৰ আৰু ঔষধালয় দেখিবলৈ পাইছেনে? ম‍ই এনেকুৱা ঘৰ সজাবলৈ বা এনেকুৱা বঢ়িয়া ঔষধালয় খুলিবলৈ মন কৰা হলে কি ইয়াৰ কাৰণে মোক কোনেও পইচা দিওঁতা নোলাল হেতেন? আশ্ৰমৰ ঘৰটোতেই মোৰ মতেৰে বেছি খৰচ পৰিছিল, তথাপি আপোনাৰ এই ঘৰৰ সমান মোৰ আশ্ৰমো হব নোৱাৰে। মানুহক এইদৰে ঔষধ-পাতি দিয়া কাম আপোনাৰ নহয়। আপোনাৰ কাম হৈছে তেওঁলোকক চাফ্ চিকুণতাৰ কথা শিকুৱাটোহে। স্বেচ্ছাচাৰ, অপৰিচ্ছন্নতা আৰু ঘৰ তথা গাৱঁক অপৰিষ্কাৰ কৰি ৰখাৰ পৰাই এই বিলাক বেমাৰ হবলৈ পাইছে; ইফালে আপোনাৰ ঔষধালয়ে তেওঁলোকক ঔষধ দিব লাগিছে, এয়েই কি আপোনাৰ গ্ৰাম-সেৱা? আপোনাৰ কাম হৈছে গাৱঁৰ ৰাইজক সংযম, স্বচ্ছতা, আৰু আৰোগ্যৰ নীতি-নিয়মবিলাক শিকুৱা। ইয়াকে কৰিলে তেওঁলোকৰ সেৱা কৰা হব। মোৰ কথা শুনে যদি এই ৰাজ আট্টালিকাটো এৰি দি সেই জুপুৰীটোত থাকিবলৈ লওক। এই ঘৰটো লোকেলবোৰ্ডক ভাড়ালৈ দি দিয়ক, তেওঁলোকে- ইয়াত ঔষধালয়ৰ কাম চলাওক। ” চম্পাৰণত আমাৰ হাতত কুইনাইন, এৰীতেল, আৰু আয়োডিন এই কেইটাহে আছিল। গ্ৰাম-সেৱকে আৰোগ্য আৰু চাফাইৰ কথা বিলাক মানুহৰ মনত সুমাই দিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে। আজি গাৱঁৰ অৱস্থা এনেকুৱা<noinclude></noinclude> a8artp90oef9z6wu96fkza1weemzh0i 104 86063 260958 235861 2026-10-02T01:39:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260958 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৪৫)|}}</noinclude> যে মানুহে য'তে পায় ত'তে পেচাব কৰে, থু, খেকাৰ, শেঙ্গুণ আদি পেলায় আৰু জাবৰ-জোঁথৰ পেলোৱাৰো কোনো লাগ- বান্ধ নাই। {{gap}}ইয়াৰ পিচত গ্ৰাম-সেৱকে গাৱঁৰ হৰিজন সকলৰ সেৱা কৰিব লাগে। তেওঁৰ ঘৰ হৰিজনৰ কাৰণে খোলা থাকিব। বিপদে আপদে তেওঁলোক স্বভাৱতে তেওঁৰ ওচৰলৈ দৌৰি আহিব। যদি গাৱঁৰ খাইজে হৰিজনসকলক তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ অহাটো বেয়া দেখে আৰু তেওঁলোকক নিজৰ গাৱঁৰ পৰা উলিয়াই বাহিৰ কৰি দিয়ে আৰু তাত থাকিও যদি তেওঁ হৰিজনৰ সেৱা কৰিব নোৱাৰে তেন্তে হৰিজন-গাৱঁলৈ গৈ তেওঁ তাতেই থাকিবলৈ লব। {{center|'''শিক্ষাত অক্ষৰ-জ্ঞানৰ স্থান'''}} {{gap}}এতিয়া থাকিল শিক্ষাৰ বিষয়। ১৯২২ চনত মই যিখন 'বাল-পুথি' * লিখিছিলোঁ তাক মই পাহৰা নাই। তাৰ সামগ্ৰী যদিও আপোনালোকৰ হতুৱাই ব্যৱহাৰ কৰাব পৰা নাই, তথাপি সি মোৰ হাততে আছেই। সেই পুথি খন আজি কালি পোৱা যায়নে নাযায় মই কব নোৱাৰোঁ; যদিও পোৱা নাযায় মই তাক লিখি দিব পাৰে॥ বাস্তৱিক কথা হৈছে এইটো যে লৰা-ছোৱালীৰ হাততকৈ আগতে চকু, কাণ আৰু জিভাই হে কাম কৰে। এই কাৰণে অধ্যাপকে সিহঁতক ভূগোল, বুৰঞ্জী আদি যিহকেই নপঢ়াওক, তাক সাধু-কথাৰ জৰিয়তে হে পঢ়াব। ইয়াৰ পাচত সিহঁতে বৰ্ণ-মালা আৰু সংযুক্তাক্ষৰ পঢ়িব আৰু আখৰ চিত্ৰ আঁকিবলৈ অভ্যাস কৰিব। ইয়াৰ পূৰা প্ৰয়োগ আপোনালোকে কৰি চাব -<noinclude>* অসমীয়ালৈ ভঙ্গা হৈছে – অনুবাদক।</noinclude> d93m1kxpjj31pt8b7e6yjdfi7mtq40m 104 86064 260959 235862 2026-10-02T01:40:09Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260959 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৪৬)|}}</noinclude> লাগে। মই ভাবো যে মানুহৰ বুদ্ধি পৰ্য্যন্ত গৈ তাক জাগ্ৰত কৰাৰ আটাইতকৈ সুগম পথ হৈছে এইটোৱেই। মোৰ লৰা- কালৰ অনুভব মনত এতিয়াও সজীব হৈয়েই আছে। মই যেতিয়া মহাভাৰতৰ কাহিনী বিলাক শুনিছিলোঁ তেতিয়া মই কিজানি আখৰ-জোটাবলৈ শিকিছিলোঁ হে আৰু ৰামায়ণৰ কথা যেতিয়া শুনিছিলোঁ তেতিয়া দুই- এখন কিতাপ মাত্ৰ পঢ়িব পাৰিছিলোঁ; কিন্তু ইয়াৰ দ্বাৰাই ম‍ই মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণৰ কথা বুজিবলৈ একো টান পোৱা নাছিলোঁ। {{gap}}মানুহক আমি ভ্ৰম- জালত পেলাব নালাগে। যদি আমি তেওঁলোকক এইদৰে কওঁ যে আখৰ জ্ঞান নহলে শিক্ষালাভ কৰিবই নোৱাৰি, তেন্তে তেওঁলোকে ওলোটা পথহে ধৰিব৷ ডাঙৰক আৰু লৰা-ছোৱালীক এই দৰে মৌখিক জ্ঞান দিয়াৰ কথা মোৰ এই গ্ৰাম সংগঠনৰ পৰিকল্পনাতো আছে; কিন্তু সেই বুলি কোনেও এইটো ধৰি নলব যে মই আখৰ জ্ঞানৰ বিৰোধী। মই আখৰ জ্ঞানৰ সংব্যৱহাৰ বিচাৰোঁ। {{gap}}গ্ৰাম-সেৱকে সাহিত্যিক বা জ্ঞান বিলাসীৰ জীৱন যাপন কবি গ্ৰাম-বাসীক আচল শিক্ষা বা জ্ঞান দিব নোৱাৰে। তেওঁৰ হাতত বাছুলা আৰু কোৰ থাকিব— কিতাপ কমহে থাকিব, কিতাপ পঢ়াত তেওঁ খুব কম সময়হে দিব পাৰিব। মানুহে, তেওঁৰ ওচৰলৈ আহোতে যাতে হাতত কিতাপ লৈ থকা নাপায়, কাম কৰি থকাহে পায়হি। মানুহে যিমানে খায় তাতকৈ অধিক উৎপন্ন কৰিব পৰা শক্তি ঈশ্বৰে তেওঁক দিছে। অতি দুৰ্ব্বল মানুহেও ইমান উৎপন্ন কৰিব পাৰে। তাৰ কাৰণে তেওঁ নিজৰ বুদ্ধিবলৰ প্ৰয়োগ কৰিব। মানুহক তেওঁ কব যে মই আপোনালোকৰ সেৱা কৰিবলৈ আহিছোঁ, মোক খাবৰ কাৰণে এমুঠি ভাত দিয়ক। তেওঁক তিৰস্কাৰ কৰাৰো সম্ভাৱনা আছে; তথাপি<noinclude></noinclude> 7rg1k8z2j12lfzpwt5aysdhusa82ti6 104 86065 260960 235863 2026-10-02T01:42:19Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260960 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৪৭)|}}</noinclude> তেওঁক গাৱঁৰ বাহিৰ হৈ যাবলৈ নিদিব। কোনো নৈষ্ঠিক সনাতনীয়ে তেওঁক ভাত নিদিলেও হৰিজনে নিশ্চয় দিব। তেওঁ যদি সৰ্ব্বাৰ্পণ কৰি দিয়ে, তেন্তে হৰিজনৰ ঘৰৰ পৰা ভাত আনি খাবলৈ তেওঁ অকণো লাজ নকৰিব। তেওঁ যদি খাবলৈ পায় তেন্তে নিজে উৎপন্ন কৰা বস্তু বেচা-কিনাৰ জঞ্জালত পৰিব নালাগে, কিন্তু য'ত কাৰোৰ সহযোগ পোৱা নাযায় ত’ত নিজে উৎপাদন কৰি নিজৰ জীৱন নিৰ্ব্বাহ কৰিব। আৰম্ভতে কোনো সামাজিক অনুষ্ঠানৰ কোষৰ পৰা অলপ পইচালৈ নিজৰ জীৱন নিৰ্ব্বাহ কৰিব পাৰে। {{center|'''গো-ৰক্ষা'''}} {{gap}}মই গো-ৰক্ষাৰ প্ৰশ্নটো জানি বুজিয়েই এৰি থৈছিলোঁ, ই বৰ ব্যাপক প্ৰশ্ন। চাম্ৰা মৰা আৰু ৰং দিয়াৰ সমস্যা আমি এতিয়াও সমাধান কৰিব পৰা নাই। গৰুৰ উন্নতি আমি কেনেকৈ কৰিম এই বিষয়ে চিন্তা মোৰ মনলৈ আহিয়েই আছে। এতিয়াও নিৰ্দ্দিষ্ট আঁচনি তৈয়াৰ কৰিবলৈ মোৰ পোৱা নাই। মহ পুহিবলৈ উদগণি দিয়া মানে গো-বংশৰ ধ্বংশ কামনা কৰা হব। কিন্তু এই বিষয়ে আলোচনা পিচতহে কৰিম। {{center|'''আত্ম বলেই মুখ্য বল'''}} {{gap}}মনত ৰাখিব আমাৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ সকলো বিলাক আধ্যাত্মিক, এবাৰ যদি কেনেবাকৈ আমালৈ আধ্যাত্মিক শক্তি আহে তেন্তে তাক কোনেও বন্ধ কৰিব নোৱাৰিব। এইটো মই বহু বছৰৰ অনুভব-সিদ্ধ বিশ্বাসৰ আধাৰত হে কৈছোঁ। এই আধ্যাত্মিক শক্তি চৰ্ম্ম-চক্ষুৰে প্ৰত্যক্ষ দেখিব পৰা কোনো সাকাৰ বস্তু নহয়; তথাপি মই কব খোজোঁ যে ই মোৰ আগত সদায় দেখি থকা<noinclude></noinclude> s5rbpouj8jlxyibdlmphovvfp1vkabn 104 86067 260961 235867 2026-10-02T01:43:06Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260961 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৪৯)|}}</noinclude> {{gap}}৩৷ সাধাৰণ ভাবে যদি গাৱঁলীয়া প্ৰদৰ্শনী বা সংগ্ৰহালয়ৰ ব্যৱস্থা কৰা হয় তেন্তে তাত প্ৰধান বিষয় কোন কোনবিলাক ৰখা হব আৰু পুনৰ নিৰ্মাণত এই প্ৰদৰ্শনী বিলাকৰ দ্বাৰাই অত্যধিক সহায় কেনে ধৰণেৰে লব পৰা হব?” {{gap}}১৷ আদৰ্শ ভাৰতীয় গাওঁ এনে ধৰণেৰে বহুৱাব আৰু নিৰ্ম্মাণ কৰিব লাগিব যাতে সি সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰোগী হৈ থাকিব পাৰে। তাৰ জুপুৰী আৰু ঘৰবিলাকত যথেষ্ট পৰিমাণে পোহৰ আৰু বায়ু চলাচল কৰিব পৰাৰ ব্যৱস্থা থাকিব লাগে আৰু গাওঁ এনেবিলাক বস্তুৰেহে নিৰ্মাণ কৰিব লাগে, যিবিলাক পাঁচ মাইলৰ ভিতৰতে সহজে পাব পাৰি। প্ৰত্যেক ঘৰৰ আগে পাচে, গৃহস্থই শাক-পাচলিৰ বাৰী আৰু পোহনীয়া জন্তু ৰাখিব পৰাকৈ একোডোখৰ মুকলি ঠাই থাকিব লাগে। গাৱঁৰ বাট-পদূলি বিলাকত পৰা পক্ষত বোকা আৰু ধূলি-বালি আদি থাকিব নালাগে। পানী খাবৰ কাৰণে গাৱঁৰ মানুহক জোৰাকৈ ভাল কুৱাঁ বা পুখুৰী থাকিব লাগে। সকলোৰে কাৰণে প্ৰাৰ্থনা ঘৰ বা মন্দিৰ আৰু সাৰ্ব্বজনিক সভা আদিৰ কাৰণে এডোখৰ পৃথক ঠাই থাকিব লাগে। গাৱঁত নিজা এখন চৰণীয়া পথাৰ, সমবায় পদ্ধতিৰ এটা গো-শালা, আৰু হাতৰ কামৰ জৰিয়তে দিয়া শিক্ষাৰ এখন প্ৰাথমিক আৰু মাধ্যমিক স্কুল থাকিব লাগে। গাৱঁৰ নিজা মেল-মোকৰ্দ্দ্মা আদি বিচাৰৰ কাৰণে একোখন গ্ৰাম-পঞ্চায়তো থকা উচিত। নিজৰ আৱশ্যকতাৰ কাৰণে শস্য, শাক-পাচলি, ফল, খাদী ইত্যাদি নিজৰ গাৱঁতেই উৎপন্ন হব লাগে। মোৰ মতে আদৰ্শ গাৱঁৰ কল্পনা এয়েই। বৰ্ত্তমান অৱস্থাত তাৰ ঘৰ- দুৱাৰ যেনেকৈ আছে তেনেকৈয়েই থাকিব। এতিয়া কেৱল অ'ত ত'ত অলপমান শুধৰাই দিয়াই যথেষ্ট হব। যদি ক'ৰবাত<noinclude></noinclude> 6l9htq9z9dufhxs4wkqixg2cght6e1n 104 86068 260962 235868 2026-10-02T01:44:20Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 260962 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৫০)|}}</noinclude> জমিদাৰ থাকে আৰু যদি তেওঁ ভাল মানুহ হয় বা গাৱঁৰ লগত সহযোগ আৰু সদভাব থকা হয় তেন্তে চৰকাৰী সহায় নোহোৱাকৈয়েই জমিদাৰৰ সহযোগত গাৱেঁ নিজেই এই প্ৰায় সকলো- বিলাক কাম কৰিব পাৰিব। নতুনকৈ শৃঙ্ক্ষলা লগাই ঘৰবিলাক সজাৰ কল্পনা এৰি দিয়ক। আৰু যদি চৰকাৰৰ সহায়ো পোৱা যায় তেন্তে গাওঁ বিলাকক আশানুৰূপ ভাৱে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিব পৰা হব। কিন্তু এতিয়া ম‍ই এইটোহে ভাবিছোঁ যে গাওঁবাসীয়ে মিলা-প্ৰীতি ভাবে গাৱঁৰ সৰ্ব্বাঙ্গীন উন্নতিৰ অৰ্থে যদি পৰম্পৰৰ সহযোগত কাম কৰিবলৈ লয় তেন্তে তেওঁলোকে অনেক কাম কৰিব পাৰিব। মোৰ এইটোত দৃঢ় বিশ্বাস যে, যদি তেওঁলোকে উচিত পৰামৰ্শ আৰু মাৰ্গ-দৰ্শন পাই থাকে তেন্তে গাৱঁৰ কোনো ব্যক্তি বিশেষৰ কথা মই কোৱা নাই—কিন্তু আয় হলে দুগুণ বাঢ়িব। বেপাৰীৰ দৃষ্টিৰে কামত অহা অটুট, সাধন— সামগ্ৰী প্ৰত্যেক গাৱঁত নাথাকিব পাৰে, কিন্তু স্থানীয় ব্যৱহাৰ আৰু লাভৰ কাৰণে তো আহিলা প্ৰায় সকলো গাৱঁতে আছেই৷ আটাইতকৈ দুঃখৰ বিষয় হৈছে এই যে নিজৰ অৱস্থা টনকিয়াল কৰিবৰ কাৰণে গাৱঁৰ ৰাইজে একোকে কৰিবলৈ নিবিচাৰে। {{gap}}২। গাৱঁৰ যি কোনো কৰ্ম্মীয়েই সৰ্ব্ব প্ৰথমে গাওঁ চাফাই আৰু আৰোগ্যৰ বিষয়হে হাতত লব লাগে। এনেকৈ চালে গ্ৰাম-সেৱকক কিংকৰ্তব্যবিমূঢ় কৰি তোলা অনেক জটিল সমস্যা আছে; কিন্তু ই এনেকুৱা যে ইয়াকেই হে সকলোৱে আটাইতকৈ বেছি অৱহেলা কৰে। ফলত গাৱঁৰ স্বাস্থ্য দিনক দিনে বেয়াৰ ফাললৈ হে যাব ধৰিছে। যদি গ্ৰাম-সেৱক স্বেচ্ছাই মেতৰ হয়; তেন্তে তেওঁ প্ৰতিদিনা ময়লা উঠাই সাৰ তৈয়াৰ কৰিব আৰু গাৱঁৰ বাট-পদূলি সাৰি চাফা কৰি<noinclude></noinclude> bkgtecsqfi53fm3esibtnhxi8bk8wjd 260963 260962 2026-10-02T01:45:37Z নৰুনা বৰুৱা 4110 260963 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৫০)|}}</noinclude> জমিদাৰ থাকে আৰু যদি তেওঁ ভাল মানুহ হয় বা গাৱঁৰ লগত সহযোগ আৰু সদভাব থকা হয় তেন্তে চৰকাৰী সহায় নোহোৱাকৈয়েই জমিদাৰৰ সহযোগত গাৱেঁ নিজেই এই প্ৰায় সকলো- বিলাক কাম কৰিব পাৰিব। নতুনকৈ শৃংখলা লগাই ঘৰবিলাক সজাৰ কল্পনা এৰি দিয়ক। আৰু যদি চৰকাৰৰ সহায়ো পোৱা যায় তেন্তে গাওঁ বিলাকক আশানুৰূপ ভাৱে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিব পৰা হব। কিন্তু এতিয়া ম‍ই এইটোহে ভাবিছোঁ যে গাওঁবাসীয়ে মিলা-প্ৰীতি ভাবে গাৱঁৰ সৰ্ব্বাঙ্গীন উন্নতিৰ অৰ্থে যদি পৰম্পৰৰ সহযোগত কাম কৰিবলৈ লয় তেন্তে তেওঁলোকে অনেক কাম কৰিব পাৰিব। মোৰ এইটোত দৃঢ় বিশ্বাস যে, যদি তেওঁলোকে উচিত পৰামৰ্শ আৰু মাৰ্গ-দৰ্শন পাই থাকে তেন্তে গাৱঁৰ কোনো ব্যক্তি বিশেষৰ কথা মই কোৱা নাই—কিন্তু আয় হলে দুগুণ বাঢ়িব। বেপাৰীৰ দৃষ্টিৰে কামত অহা অটুট, সাধন— সামগ্ৰী প্ৰত্যেক গাৱঁত নাথাকিব পাৰে, কিন্তু স্থানীয় ব্যৱহাৰ আৰু লাভৰ কাৰণে তো আহিলা প্ৰায় সকলো গাৱঁতে আছেই৷ আটাইতকৈ দুঃখৰ বিষয় হৈছে এই যে নিজৰ অৱস্থা টনকিয়াল কৰিবৰ কাৰণে গাৱঁৰ ৰাইজে একোকে কৰিবলৈ নিবিচাৰে। {{gap}}২। গাৱঁৰ যি কোনো কৰ্ম্মীয়েই সৰ্ব্ব প্ৰথমে গাওঁ চাফাই আৰু আৰোগ্যৰ বিষয়হে হাতত লব লাগে। এনেকৈ চালে গ্ৰাম-সেৱকক কিংকৰ্তব্যবিমূঢ় কৰি তোলা অনেক জটিল সমস্যা আছে; কিন্তু ই এনেকুৱা যে ইয়াকেই হে সকলোৱে আটাইতকৈ বেছি অৱহেলা কৰে। ফলত গাৱঁৰ স্বাস্থ্য দিনক দিনে বেয়াৰ ফাললৈ হে যাব ধৰিছে। যদি গ্ৰাম-সেৱক স্বেচ্ছাই মেতৰ হয়; তেন্তে তেওঁ প্ৰতিদিনা ময়লা উঠাই সাৰ তৈয়াৰ কৰিব আৰু গাৱঁৰ বাট-পদূলি সাৰি চাফা কৰি<noinclude></noinclude> 9u4zdkonejddj51wmiral464x2fnya7 104 90741 260937 260889 2026-10-01T16:17:03Z BabulB 104 260937 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|'''মীৰজুমলাৰ গড়গাওঁ অধিকাৰ'''}}}} {{gap}}'''গড়গাৱঁত নবাব মীৰজুমলা—''' মোগল সৈন্যই নাও নাৱৰা লৈ লখৌগড় পালেগৈ। দিহিং নৈ গৈ তেতিয়া যত ব্ৰহ্মপুত্ৰত পৰিছিল, সেই ঠাইতে লখৌ। গড়গাৱঁৰ পৰা আঠ ক্ৰোশ দূৰত দিখৌ নৈ দিহিঙ্গত মিলিছে। দিখৌ নৈৰ পানী ইমান দ নোহোৱাৰ কাৰণে লখৌতে মনোৱৰ-খাঁৰ জিম্মাত সকলো নাও-নাৱৰা থৈ নবাবে গড়গাওঁ অভিমুখে যাত্ৰা কৰিলে, ১৬৬২ খৃষ্টাব্দৰ ১২ মাৰ্চ্চ। মোগল সৈন্যই লখৌ এৰি দেৱৰগাওঁ পালে, তাৰপৰা গজপুৰ, তাৰপৰা তিৰোমণি। ১৭ মাৰ্চ তাৰিখে নবাবে দিখৌ পাৰ হৈ পূবে গৈ স্বৰ্গদেৱশূন্য গড়গাওঁ নগৰ প্ৰবেশ কৰিলে। {{gap}}চৰাইখোৰোঙ্গত স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ—ইতিপূৰ্ব্বে কুকুৰাকটাত অসমীয়া সৈন্য পৰাস্ত হোৱা বাৰ্ত্তা পাই জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱে তিনি ডাঙ্গৰীয়া, খামুন গড়গঞা ৰজাশহুৰ, ভিতৰুৱাল গোহাঁই, তামূলী দলৈৰ পুতেক, এই সকলক গড়গাৱঁত থৈ ৪৯৮০ জন মানুহ লগত লৈ নামৰূপৰ চৰাইখোৰোঙ্গলৈ গল, সেইদিনা ১৫৮৩ শক চ’তৰ ন-দিন, শুকুৰবাৰ। {{gap}}স্বৰ্গদেৱে গড়গাওঁ এৰাৰ পাচত তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াই নগৰ সোমাই তাৰ ভঁৰালৰ সকলো বস্তু আঁতৰাই আন<noinclude></noinclude> 2wokn73l9tyvovj8224fxahzyqmztpd 104 90750 260939 260900 2026-10-01T16:22:20Z BabulB 104 260939 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''মোগল সৈন্যৰ বিলৈ-বিপত্তি'''}}}} {{gap}}'''অসমৰ খৰালি আৰু বাৰিষা—''' মীৰজুমলাই ১৫৮৩ শঁকৰ চ’ত মাহত গড়গাওঁ অধিকাৰ কৰে। তেতিয়া বতৰ মুকলি, প্ৰকৃতি বিনন্দীয়া, গছ-লতাই নতুন ৰূপ ধাৰণ কৰি অসমীয়াক ৰঙ্গালী বিহুৰ ৰং-ধেমালীৰ কথা সোৱঁৰাই মনত হৰ্ষ-বিষাদৰ সৃষ্টি কৰিছিল। প্ৰকৃতিৰ এনে মনোমোহিনী মূৰ্ত্তি দৰ্শন কৰি ইয়াত থাকিবলৈ সুবিধা হব বুলি নবাবে উজনি অসমক পাদশ্যাহী বিলায়ত কৰি চিৰন্থাপী থানা পাতিবৰ আয়োজন কৰিলে। নবাবে লগত অনা টাকশালত বাদশাহৰ নামেৰে টকা আৰু পইচা সাঁচত মাৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু মাহচেৰেক মাথোন অসমত থাকি নবাবে বুজিলে যে অসমত থাকিলে এটি মোগল সৈন্যও জীয়াই নাথাকে, কোনোপধ্যে এই দেশ এৰি যাব পাৰিলে ৰক্ষা। {{gap}}এনে সময়ত তিনিদিন নেৰানেপেৰা বৰষুণ দিলে। গড়গাৱঁৰ পিছল বাট, লৰাকো নিচিনি, ডেকাকো নিচিনি হাতেপতি লাখুটি পাত। এনে ঠাইত বাৰিষা কটাবলৈ অসুবিধা হব বুলি নবাবে লখৌলৈ যাবৰ মন কৰিলে। কিন্তু লগত অনা আৰু নকৈ পোৱা আহিলা-পাতি লৈ বাৰিষাৰ আগতে লখৌ পোৱা অসম্ভৱ হেন জানি ২০ মাৰ্চ্চ তাৰিখে নবাবে মথুৰাপুৰলৈ যাত্ৰা কৰিলে। অসমীয়া<noinclude></noinclude> a7tgzq8eaxq8d1rpoe4gwpf0ybz2coo 104 90751 260940 246274 2026-10-01T16:23:08Z BabulB 104 260940 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||মোগল সৈন্যৰ বিলৈ-বিপত্তি|৫৭}}</noinclude>বুৰঞ্জীমতে, “খানখানা” নবাব বাকোবাৰীত ৰহিল গৈ।” গড়গাৱঁৰ দক্ষিণ-পূব কোণত পৰ্ব্বতৰ নামনিত মথুৰাপুৰ, তাতে মোগলৰ প্ৰধান কোঁঠ হ’ল। গড়গাৱঁত থাকিল অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ, আৰু লখৌত নাও-নাওৰা আদি। এবাৰ মোগলৰ ছ-খন নাও সোণ-ৰূপ বোজা লৈ গড়গাৱঁৰ পোনে যাওঁতে অসমীয়াৰ হাতত পৰিল। অসমীয়াই বয়-বস্তু সকলো কাঢ়ি নাৱৰীয়া কেতখিনিক কাটিলে, আৰু বাকী - খিনিৰ হাতত খেৰ জুমুধি বান্ধি জুই লগাই এৰি দিলে। {{gap}}'''এটা কেচুৱা লৈ দুজনী তিৰোতাৰ দ্বন্দ—'''ৰাজধানী গড়গাওঁ অধিকাৰ কৰাৰ পাচত মীৰজুমলাই অসমৰ শাসন- কৰ্ত্তাৰূপে প্ৰৱৰ্ত্তি ৰাইজৰ গোচৰ আদি সুধিছিল। এদিন নাম- দাঙৰ কোখৰ দুজনী তিৰোতাই কেচুৱা লৈ মীৰজুমলাৰ আগত গোচৰ দি সিদ্ধান্তৰ কাৰণে প্ৰাৰ্থনা জনালে। প্ৰথম জনীয়ে কলে,—“কেচুৱাৰ মাক মই।” আনজনীয়ে কলে,–“এই মাক নহয়, কেচুৱাৰ মাক ম‍ইহে।” এইবুলি দুজনীৰ মাজত বিবাদ লাগিল। গোচৰ শুনি মীৰজুমলাই একো সিদ্ধান্ত কৰিব নোৱাবি মনেৰে ভাবিলে, – “আচলতে যাৰ লৰা সেইজনীয়ে লৰাটো কদাচিতো মাৰিব নিদিয়ে। মিছা মাকে মাৰিবলৈ দিব।” এইবুলি কৰতেৰে কেচুৱাটোক ফালি এজনীক এফাল আনজনীক এফাল দিবলৈ দিলে। পাচে মিছামাকে কলে,—“তেনেকৈ ফালিয়েই দিয়ক, তাৰ মাংসকে<noinclude></noinclude> qtrj4y45xw98wlkxjc9ly83qjcz6etu 104 90752 260941 246276 2026-10-01T16:25:26Z BabulB 104 260941 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|৫৮|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>যি হয় লাৰি-চাৰি নচুৱাই থাকিম।” আচল মাকে বোলে,—“ফালিব নালাগে, তাইকে দিয়ক, তাইৰ ঘৰতে মই চাই থাকিম।” এনেকৈ বোলাত তাইকে লৰা দি মিছাকৈয়ে মাক হওঁ বোলা জনীক ছদিন শাস্তি কৰিলে। এনে অৱস্থাত, ইজৰায়েলৰ ইহুদিসকলৰ ৰজা চলোমন বা চুলেইমান পয়গম্বৰে একে ব্যৱস্থাকে দিছিল। বাইবেল গ্ৰন্থত লিপিবদ্ধ কাহিনীৰ মতে প্ৰথমজনী তিৰোতাই কৈছিল,—-‘জীয়া লৰাটিক এইকে দিয়ক, লৰাটিক কোনো মতেই বধ নকৰিব।’ আনজনীয়ে কৈছিল, – ‘সি মোৰো নহওক তাইৰো নহওক, তোমালোকে দুডোখৰ কৰা।’ চলোমন ৰজাই প্ৰথম জনীকেহে প্ৰকৃত মাক বুলি ভাবি তাইৰ হাততে লৰাটো গতাই দিলে। চুলেইমান পয়গম্বৰৰ সিদ্ধান্তই কোৰাণশাস্ত্ৰ আৰু পাৰ্চ্চী সাহিত্যত সুপণ্ডিত মীৰজুমলাৰ বিচাৰ-নিষ্পত্তিতো নিশ্চয় প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল। {{gap}}'''মৈদাম খানি ধন-বস্তু আহৰণ—''' আহোম ৰজাসকলৰ মৃতদেহ চৰাইদেও পৰ্ব্বত মৈদাম বান্ধি থোৱাৰ নিয়ম আছিল। ৰজাই জীয়াই থকা কালত ব্যৱহাৰ কৰা মূল্যবান সাজ-বস্তু মৈদামত মৰা-শৰ ওচৰত গত লগাই থোৱা হৈছিল, যথা, ৰূপ-সোণৰ মাইহাং, বাতি-লোটা, ভোগজৰা, তাওকিন, আনবেনা, তৰোৱাল, হীৰা-বাখৰ পতোৱা ফাঁকৰে হেংদান,<noinclude></noinclude> 5hojrfas2zx8n5muborxr1iar5ld4uf 104 90850 260929 260905 2026-10-01T15:57:26Z BabulB 104 260929 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|৮৬|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>{{hwe|শ্যাহক|পাদশ্যাহক}} একুৰি হাতী শোধাব, তাৰে দহোটা দঁতাল আৰু দহোজনী হস্তিনী হব লাগিব। {{gap}}৫ম। বছেৰেকৰ ভিতৰত আদায় হবলগীয়া টকা আৰু হাতী শোধোৱা সম্পূৰ্ণ নোহোৱালৈকে বুঢ়াগোহাঁই, বৰপাত্ৰ গোহাঁই, বৰগোহাঁই আৰু ৰজাশহুৰ ৰাজমন্ত্ৰী ফুকন, এই চাৰি বিষয়াৰ প্ৰত্যেকৰে এটি এটি পুতেকক ওলস্বৰূপে মীৰজুমলাৰ লগত বঙ্গাললৈ পঠাব। {{gap}}৬ষ্ঠ। মানাহাৰ পৰা গুৱাহাটীলৈকে এই ৰাজ্য মোগলক ওভোটাই দিয়াৰ উপৰিও স্বৰ্গদেৱে তলত লিখা ৰাজ্যখণ্ড মোগলক দিব,— {{gap}}(১) উত্তৰকূলে,—চৰকাৰ দৰঙ্গ সীমা, পূৰ্ব্বে চামধৰাৰ ওচৰৰ ভৰৰী নদী, আৰু পশ্চিমে গুৱাহাটী। {{gap}}(২) দখিনকূলে,—দেশৰাণী, নগাপাহাৰ, দেশ-বেলতলা আৰু ডিমৰুৱা। এইমতে পছিমে মানাহা নদী, আৰু পূবে দক্ষিণকূলে কলং আৰু উত্তৰকূলে ভৰৰী নদী, ইয়াৰ ভিতৰত থকা গোটেই বাজ্য মোগলৰ তলতীয়া হব। {{gap}}৭ম। অসমে কামৰূপৰ পৰা ধৰি অনা বন্দীবোৰ মোগলক ওভোতাই দিব, আৰু সেইদৰে বাদুলি ফুকনৰ পৰিয়ালবৰ্গকো বন্দীৰপৰা মোকোলাই দিব। {{gap}}স্বৰ্গদেৱৰপৰা ওপৰঞ্চি পেচকচ। —নিয়মীয়া সন্ধিৰ অন্তৰ্ভুক্ত নহলেও স্বৰ্গদেৱে আৰু কিছু পেচকচ দিব লগাত পৰিছিল।— {{nop}}<noinclude></noinclude> jgitkfa7gi7f9805qfxvr5hwx4zoui0 104 90851 260930 246420 2026-10-01T16:00:24Z BabulB 104 260930 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||ঘিলাঝাৰিঘাটৰ সন্ধি|৮৭}}</noinclude>{{gap}}(১) গাভৰুৰ লগত এশ বন্দী, এশ বেটি। {{gap}}(২) নবাব মীৰজুমলাক পোন্ধৰটা হাতী, দিলেৰ-খাঁক পাঁচটা হাতী, ছায়িস্তা- খাঁক এটা ৰছিদ-খাঁক এটা হাতী। {{gap}}(৩) আওৰংজেৱ পাদশাহৰ আহুদি ৰোস্তমবেগ আৰু দোৰবেগক দিয়া যায় গায়েপতি সোণ ছশ তোলা, মুঠ চাৰিশ তোলা। {{gap}}(৪) দিলেৰ-খাঁৰ কটকী গদাই বৰকাথক দিয়া যায় সোণ এশ তোলা আৰু ৰূপ পাঁচ শ টকা। {{gap}}(৫) বিদায় দিওঁতে দিয়া যায়, ৰোস্তমবেগ আৰু দোৰবেগ এই দুই আহুদিক গায়েপতি এহেজাৰকৈ টকা। {{gap}}(৬) পাৰস্য বুৰঞ্জীমতে তিপাম ৰজায়ো জীয়েকৰ লগত একুৰি হেজাৰ তোলা সোণ, আৰু ছ কুৰি হেজাৰ তোলা ৰূপ দিবলগীয়া হৈছিল। কিন্তু অসমীয়া বুৰঞ্জীত এই কথাৰ উল্লেখ নাই। {{gap}}ইতিমধ্যে মীৰজুমলাই সন্ধিৰ মূল কথাখিনি জনাই মঞ্জুৰীৰ কাৰণে পাদশ্যাহলৈ চিঠি লিখিলে। ১৫৮৪ শকৰ মাঘ মাহত, ইংৰাজী ১৬৬৩ খৃষ্টাব্দৰ জানুৱাৰীত পাদশ্যাহে সন্তুষ্ট হৈ মীৰজুমলালৈ চিৰপাও বঁটা দি পঠালে, আৰু মীৰজুমলাক নতুন উপাধি অৰ্পণ কৰিলে। স্বৰ্গদেৱে সন্ধিৰ সকলো চৰ্ত্ত স্বীকাৰ কৰি পাদশ্যাহলৈ এখনি লিখা দিলে। ইয়াৰ বাহিৰেও স্বৰ্গদেৱ, বুঢ়াগোহাঁই, বৰপাত্ৰ গোহাঁই আৰু ৰজাশহুৰ ৰাজমন্ত্ৰী ফুকন, এই পাঁচজনে সন্ধিৰ<noinclude></noinclude> 8xrwxlw4yhw276dm8d2s2esv5il6myk 104 90852 260931 246421 2026-10-01T16:02:53Z BabulB 104 260931 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|৮৮|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>চৰ্ত্ত স্বীকাৰ কৰি নিজৰ দস্তখত মোহৰেৰে এখন তমছুক লিখি দিলে। {{gap}}মীৰজুমলা নবাবে দিলেৰ-খাঁৰে আলচি গদাই বৰকাইথ আৰু ভৰমল ৰাজপুতক অসমে কবুল কৰা বস্তুখিনি আনিবলৈ পঠালে। স্বৰ্গদেৱে কলে,—“মোৰ জীক দিওঁ, অলঙ্কাৰ এৰি সোণা কুৰিহাজাৰ, ৰূপ ছকুৰি হাজাৰ, বন্দী এশ, আৰু বেটী এশ, এইখানি দিওঁ ফিৰি যাওক। তিনি লাখ টকা, নব্বৈ হাতী এখান দিব নোৱাৰোঁ। ৰাজ্য উজাৰ হৈছে, এই বাকীৰ অৰ্থে তিনিজনা ডাঙ্গৰীয়াৰ বেটা আৰু ৰাজমন্ত্ৰীৰ বেটা শোত থওঁ। যেখান এই বাকী শোধাইতে পাৰি তেখন ছাৰি দিব।” {{gap}}এইবাৰ কটকীৰ লগতে ৰজাৰ জী গাভৰুক যৌতুকৰ সৈতে পঠোৱাৰ বন্দৱস্ত হল। সেইমতে তিপামৰ পানীফাটত সালঙ্কৃতা কৰি যৌতুকে সৈতে গাভৰুক বঙ্গাললৈ উলিয়াই দিয়া হল, ১৫৮৪ শকৰ মাঘমাহ, ৪ তাৰিখ শনিবাৰ, ইংৰাজী ১৬৬৩ চন, ১৭ জানুৱাৰী। গাভৰুৰ লগত অসমৰ কটকী চান্দৰায়, গজল তুৰুক, আৰু কমল, আৰু বঙ্গাল কটকী গদাই আৰু ভৰমল, এই পাঁচজন মানুহ গৈছিল। কটকীয়ে গৈ মীৰজুমলা আৰু দিলেৰ-খাঁক গাভৰুক গতাই দিলে। মীৰজুমলাৰ লগত পাঁচ-শ গৰাকী মহিলা পৰিপূৰ্ণ হেৰেম আছিল, গাভৰু গৈ সেই হেৰেমৰ অন্তৰ্ভুক্ত হল। সেই সময়ত বাদুলি ফুকনৰ পৰিয়ালবৰ্গও আহি মীৰজুমলাৰ বাহৰত আশ্ৰয় ললেগৈ। {{nop}}<noinclude></noinclude> ozvk3fe1ynr4cu4lmpn3ocb5hkthosv 104 90853 260932 246422 2026-10-01T16:04:54Z BabulB 104 260932 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||ঘিলাঝাৰিঘাটৰ সন্ধি|৮৯}}</noinclude>{{gap}}তাৰ পাচত অন্য পেচকচৰে সৈতে চাৰি বিষয়াৰ চাৰিজন পুতেকক ওল দিলে। আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ পুতেক ইতিমধ্যে লোকান্তৰ হোৱাত ভতিজাক ৰামৰায়কে বঙ্গাললৈ পঠিয়াবলৈ বাধ্য হৈছিল। বৰগোহাঁইৰ পুতেক ঢলা, বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ পুতেক কলাই, ৰজাশহুৰ ৰাজমন্ত্ৰী ফুকনৰ পুতেক মৌপিয়া, এই চাৰিক লৈ অসমৰ মাধৱচৰণ আৰু গন্ধীয়া নামে দুই কটকীয়ে দিলেৰ-খাঁৰ হাতত সোধালেহি। দিলেৰ-খাঁই গদাই আৰু তিবৰ-খা আমীৰক পঠাই পোন্ধৰ হাজাৰ টকাৰে খিলাত স্বৰ্গদেৱক উপহাৰ দিলে,—সোণৰ মুঠিৰে বাখৰ-পতোৱা তৰোৱাল এখন, বাখৰাম মুঠিৰে জামদাৰ এখন, বাখৰ-পতা মুঠিৰে খঞ্জৰ এখন, সোণৰ মলমা কৰা বাৰু এখন, সোণৰ মলমা কৰা হিলৈ দুটা, সোণোৱালী তাচ কাপোৰ, সোণোৱালী কিংখাপ, আৰু মলমল তাও কাপোৰ। অসমীয়া পাত্ৰ-মন্ত্ৰীয়ে নিজৰ বাক্য অনুযায়ী যথাসময়ত গাভৰুক যৌতুকৰে সৈতে মোগল বাহৰলৈ পঠোৱাৰ কাৰণে দিলেৰ-খাঁ আৰু অন্য পাদশ্যাহী বিষয়াই তেওঁলোকক বিস্তৰ প্ৰশংসা কৰিলে, বোলে, – “ৰাজমন্ত্ৰীহে হয়, তাৰাৰ বচন কিছু নললৰি।” মোগলে বুঢ়াগোহাঁই, বৰপাত্ৰ গোহাঁই আৰু ৰজাশহুৰ ৰাজমন্ত্ৰীলৈকো চাৰিহাজাৰ টকাৰ খিলাত দি পঠালে। {{gap}}মোগলৰ সেনাপতি মীৰজুমলা আৰু দিলেৰ-খাঁই অসমৰ স্বৰ্গদেৱ আৰু পাত্ৰ-মন্ত্ৰীৰে সৈতে যি সন্ধি কৰিছিল সেই<noinclude></noinclude> g2q7y6xnls0lo2vpoazuscbtpf0upm1 104 90854 260933 246423 2026-10-01T16:07:12Z BabulB 104 260933 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|৯০|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>সন্ধিত পাদশ্যাৰ সন্মত হল, আৰু জয়জয়তে সম্পাদন কৰিবলগীয়া চৰ্ত্তবোৰো সম্পাদিত হল। বঙ্গালে কলে,—“পাদশ্যাই এই হুকুম কৰিছে ৰাজ্য ৰক্ষা পৰিবৰ কাৰণে ৰজাৰ বেটী দিছে, বাকী ধনৰ কাৰণে ডাঙ্গৰীয়াসকলৰ পো-ভাইক দিছে, পালোঁ। এখানৰ পৰা পাচলৈ ই মাঘ মাহিনাৰ পৰা সি মাঘলৈ চাৰ চাৰ মাহিনাৰ অন্তৰে একলাখ ৰূপেয়া, বৰদন্তাল চৈধ্যতা, ছোট দন্তাল ছটা, মাখুন্দী দহজনী, এই নিবন্ধে পাব লাগে।” অসমৰ তৰফে বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়া আৰু ৰজাশহুৰে সেইমতে পেচকচ দিবলৈ পুনৰ স্বীকাৰোক্তি কৰিলে। তিপামৰ ঘিলাঝাৰি ঘাটত মোগল আৰু অসমৰ এই সুবিখ্যাত সন্ধি নিবন্ধ হয়। সন্ধিৰ তাৰিখ ১৫৮৪ শকৰ ৯ মাঘ, বঙ্গলা চন ১০৭২; ইংৰাজী ২২ জানুৱাৰী ১৬৬৩ চন। {{gap}}ইতিমধ্যে মোগল সৈন্যই উভতি খাবলৈ আয়োজন কৰিলে। যিদিনা নবাবে ইয়াৰ কাৰণে প্ৰকাশ্যে হুকুম জাৰি কৰে সেইদিনা মোগল শিৱিৰ সৈন্য-সেনা আনন্দত নাচি-বাগি মতলীয়া হল। লগত থকা মোগল বুৰঞ্জী এই আনন্দ লহৰী বৰ্ণাওঁতে তিনি পৃষ্ঠা নাস্তালিক বৰাস্ত কৰিছে। মীৰজুমলাই স্বৰ্গদেৱলৈ লিখি পঠালে,—“পাচ্চাৰ ফৰমান আহিল। আমি সসৈন্যে ভটীয়াই যাওঁ, তুমি ৰাজ্য ভোগ কৰি আনন্দে থাকাঁ।” {{nop}}<noinclude></noinclude> jmce2x9bfebk50b9gjsvf26tvfbww21 104 90855 260934 246424 2026-10-01T16:09:31Z BabulB 104 260934 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|'''মোগলৰ অসম ত্যাগ'''}}}} {{gap}}'''প্ৰতাপসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৈদাম আৰু পাটহাতী⸺'''বুঢ়াৰজা প্ৰতাপসিংহ বুদ্ধিস্বৰ্গনাৰায়ণ স্বৰ্গদেৱক সেই কালৰ ৰাইজে দেৱতা বুলি মানিছিল। তেওঁলোকে কৈছিল,—“স্বৰ্গদেৱ ৰজা নহয়, সাক্ষাৎ মহাদেউ। মোমাই তামূলী বৰবৰুৱা নহয়, সাক্ষাত নন্দীশ্বৰ। এই দুজন যি থানত থাকে সেই থান কৈলাস। এই দুজন থাকেমানে অসমক মাৰিবলৈ কোনে সাহ কৰিব?” মীৰজুমলাই অসম এৰি ভটীয়াই যাব খোজোঁতে বাদুলিয়ে কলে, – “আমাৰ দেশত প্ৰতাপনাৰায়ণ নামে যিজনা ৰজা আছিল তেওঁ সাক্ষাত শিৱ আছিল। তেওঁৰ অস্থি ইদেশত থাকিলে অসমে পুনৰ মোগলেৰে যুদ্ধ কৰি জিকি স্বতন্ত্ৰ হব।” বাদুলিয়ে চৰাইদেও পৰ্ব্বতত থকা প্ৰতাপসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৈদাম দেখুৱালত মোগলৰ মানুহে তাক খানিবলৈ ধৰিলে, মৈদাম খনাত ভিতৰৰ পৰা ভাপ লাগি দহ-বাৰটা বঙ্গাল মৰিল। বুঢ়াৰজাৰ দেহৰ জঁকা মৈদামখনা মানুহে পালেঙ্গৰ পৰা তুলি নি নবাবক দেখুৱাই কলে,–“এই মৈদামত বহুত সোণ-ৰূপৰ পাত্ৰ দিছে। বৰলোক, মূৰটোৱে বৰ ডাঙ্গৰ।” বুঢ়াৰজাৰ মৈদামৰ উপৰিও, দিহিঙ্গীয়া ৰজা, গড়গঞা ৰজা, খোৰাৰজা, ভগাৰজা, আৰু নৰিয়া ৰজাৰ মৈদাম খানি মোগলৰ মানুহে স্বৰ্গদেৱসকলৰ শৰীৰ আৰু দ্ৰব্য তুলি আনিলে। বুঢ়াৰজাই উঠা<noinclude></noinclude> s47wppp540b16dhhytsee7og7od4s7u 260944 260934 2026-10-01T16:53:30Z BabulB 104 260944 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|'''মোগলৰ অসম ত্যাগ'''}}}} {{gap}}'''প্ৰতাপসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৈদাম আৰু পাটহাতী—'''বুঢ়াৰজা প্ৰতাপসিংহ বুদ্ধিস্বৰ্গনাৰায়ণ স্বৰ্গদেৱক সেই কালৰ ৰাইজে দেৱতা বুলি মানিছিল। তেওঁলোকে কৈছিল,—“স্বৰ্গদেৱ ৰজা নহয়, সাক্ষাৎ মহাদেউ। মোমাই তামূলী বৰবৰুৱা নহয়, সাক্ষাত নন্দীশ্বৰ। এই দুজন যি থানত থাকে সেই থান কৈলাস। এই দুজন থাকেমানে অসমক মাৰিবলৈ কোনে সাহ কৰিব?” মীৰজুমলাই অসম এৰি ভটীয়াই যাব খোজোঁতে বাদুলিয়ে কলে, – “আমাৰ দেশত প্ৰতাপনাৰায়ণ নামে যিজনা ৰজা আছিল তেওঁ সাক্ষাত শিৱ আছিল। তেওঁৰ অস্থি ইদেশত থাকিলে অসমে পুনৰ মোগলেৰে যুদ্ধ কৰি জিকি স্বতন্ত্ৰ হব।” বাদুলিয়ে চৰাইদেও পৰ্ব্বতত থকা প্ৰতাপসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৈদাম দেখুৱালত মোগলৰ মানুহে তাক খানিবলৈ ধৰিলে, মৈদাম খনাত ভিতৰৰ পৰা ভাপ লাগি দহ-বাৰটা বঙ্গাল মৰিল। বুঢ়াৰজাৰ দেহৰ জঁকা মৈদামখনা মানুহে পালেঙ্গৰ পৰা তুলি নি নবাবক দেখুৱাই কলে,–“এই মৈদামত বহুত সোণ-ৰূপৰ পাত্ৰ দিছে। বৰলোক, মূৰটোৱে বৰ ডাঙ্গৰ।” বুঢ়াৰজাৰ মৈদামৰ উপৰিও, দিহিঙ্গীয়া ৰজা, গড়গঞা ৰজা, খোৰাৰজা, ভগাৰজা, আৰু নৰিয়া ৰজাৰ মৈদাম খানি মোগলৰ মানুহে স্বৰ্গদেৱসকলৰ শৰীৰ আৰু দ্ৰব্য তুলি আনিলে। বুঢ়াৰজাই উঠা<noinclude></noinclude> mzl5qagyisvs0g6866skfyip2ov6ok4 104 90856 260945 246425 2026-10-01T16:55:21Z BabulB 104 260945 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|৯২|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>পাটহাতীটোও মোগলে নিলে। ইয়াকে দেখি আমাৰ মানুহে কলে,–“পুথাও বুঢ়াৰজাৰ যি পাটহাতীটো নিছে তাত যেন বঙ্গাল উঠিবলৈ নাপাওক।” বঙ্গাল ভটিয়াই যাওঁতে, ভৰৰী নৈত গা ধুৱাবলৈ নিওতে পলবোকাত পৰি অসমৰ ফালে মূৰ কৰি সেই পাটহাতীটো মৰিল। পৰা মাউতটো পলাই আহি ৰজাদেৱত জনালেহি। {{gap}}'''বাদুলিৰ মাতৃ-ভূমি ত্যাগ—'''ভালেমান অসমীয়া মানুহ নবাবৰ লগত বঙ্গাললৈ যাবলৈ ওলাল, তাৰ ভিতৰত মোমাই তামূলীৰ ভায়েক বাদুলি ফুকন, হৰিডেকাৰ পুতেক জগতৰাম, জগতৰামৰ ভতিজাক মনোহৰ, এই তিনি প্ৰধান। বুঢ়াগোহাঁই আৰু ৰজাশহুৰে নবাবক কটকী পঠাই কলে,—“আমি যি কবুল কৰিছোঁ তাক দিম। ৰাজ্য ৰক্ষা কৰিবৰ কাৰণেহে দিছোঁ। বাদুলি প্ৰমুখ্যে আমাৰ লোকজন যি বৰিছে তাক নিনিব। আৰু দক্ষিণে অসুৰৰ আলি উত্তৰে বৰনদী এই সীমনা নলৰাব।” নবাবে উত্তৰ দিলে,—“বাদুলি, হৰিডেকাৰ পুতেক আৰু মনোহৰ, এই তিনিত বাজে এটাও নিনিওঁ। আৰু সিবোৰৰ সীমানা দক্ষিণে কাজলী, উত্তৰে ভৰৰী, এই সীমনা এৰি দিলোঁ। সিবোৰে যি পূৰ্ব্ব সীমনাৰ কথা কয়, সি পৰীক্ষিতৰহে ৰাজ্য। ৰজাৰ বেটী পাই পাদশ্যাহ যদি খোচাল হৈ দিয়ে তেতিয়া পাব পাৰে।”{{nop}}<noinclude></noinclude> 7mldrs1azo4f9hr1q0nfh2f3egax0at 104 90858 260946 246426 2026-10-01T16:58:00Z BabulB 104 260946 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||মোগলৰ অসম ত্যাগ|৯৩}}</noinclude>{{gap}}'''মীৰজুমলাৰ অসম ত্যাগ—'''মীৰজুমলাই অসমত থকাৰ শেহছোৱাত তিপামৰ পানীফাটত কোঁঠ কৰি আছিল। অসমত থাকোঁতে নবাবৰ বুকুৰ বিষ, জ্বৰ আৰু তেজ-গ্ৰহণী আদি নানাবিধ নৰিয়া হয়। তেওঁ পাল্কীত উঠিহে ইফালে-সিফালে যাব পাৰিছিল। জানুৱাৰী মাহৰ তৃতীয় সপ্তাহত তেওঁ তিপামৰ কোঁঠ এৰি গড়গাৱঁত নোসোমাই তিৰোমণি ফালে আহিল। ইয়াতে স্বৰ্গদেৱে বন্দী কৰি ৰখা মোগলৰ প্ৰজা আৰু বাদুলিৰ পৰিয়ালবৰ্গক মোগলৰ হাতত সমৰ্পন কৰে। ২৫ জানুৱাৰী তাৰিখে নবাবৰ সৈন্যই দেৰগাওঁ এৰি লখৌ অভিমুখে যাত্ৰা কৰিলে। অসমত থাকোঁতে ভালেমান অসমীয়া মানুহে নবাবৰ লগ লৈছিল। সিহঁতে নবাব উলটি যোৱাত অসমত থাকিবলৈ সাহ নকৰিলে। বুৰঞ্জীত আছে বোলে,—“বাৰেহেজাৰ অসমীয়া মানুহে নবাবৰ লগতে বঙ্গাললৈ গৈছিল।” পাচলৈ অসমীয়া বিষয়াই কটকী পঠিয়াই গুৱাহাটীৰ পৰা ধৰি নিয়া বৰুৱাবোৰক ওলোটাই দি পঠাইছিল। মোগলে কিন্তু নিজৰ প্ৰতিশ্ৰুতি মতে লগ নেৰা অসমীয়া মানুহক ওভোটাই নপঠিয়ালে। বঙ্গাললৈ যোৱা অসমীয়া মানুহৰ ভিতৰত এইসকল প্ৰধান,—বাদুলি ফুকন, মৰাৰ হৰিডেকাৰ পুতেক জগতৰাম, দোচোৰা পুতেক ৰঘুনাথ মজুন্দাৰ, ৰঘুনাথৰ পুতেক মনোহৰ, উদ্ধৱ দুৱৰীয়া, দাংধৰা, এইসকলে লৰা-তিৰোতা লৈ বঙ্গাললৈ গৈছিল। ৰঘুনাথৰ বাপেক-পুতেক আৰু জগতৰাম, এই তিনিয়ে<noinclude></noinclude> gvd2wsnj2310fxeodtk3b8aeo838d27 104 90859 260947 246427 2026-10-01T17:00:58Z BabulB 104 260947 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|৯৪|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>কেকোৰা-দোলা লৈ গৈছিল। ইয়াত বাজেও গৈছিল,—ওপৰ দয়ঙ্গীয়া লুথুৰী চেটিয়া, বৰগোহাঁইৰ বঙ্গহ নামদৈয়ঙ্গীয়া ৰাজখোৱা ভেলাইৰ পুতেক, দীঘলা হাজৰিকা, যতকৰীয়া হাজৰিকা, মৰঙ্গিয়াল হাজৰিকা, জকাইছুকীয়া লহকৰ ৰাজখোৱা, তামোলববীয়াৰ পুতেক ৰাজখোৱা, এইসকলেও লৰা-তিৰোতা লৈ গৈছিল। {{gap}}লখৌত নবাবে নাৱত উঠিল, লগতে ডা-ডাঙ্গৰীয়াৰ পুতেকহঁতো গল। তাৰেপৰা মোগলৰ ৰণশেষ ঘাই সেনাখিনিয়ে দখিনকুলেৰে গৈ বৰীতলাত ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হৈ ঢাকালৈ যোৱাৰ বন্দৱস্ত হল। নবাবে গুৱাহাটীত সোমাই পদশ্যাহী খাজনা-পত্ৰ তোলাৰ নিৰ্ব্বন্ধ কৰি কোচবেহাৰত সোমাই ঢাকালৈ যোৱাৰ কথা আছিল। মীৰজুমলাই কোচবেহাৰ এৰি অসমলৈ যাত্ৰা কৰাৰ পাচত ৰজা প্ৰাণনাৰায়ণে নিজ ৰাজ্য পুনৰ উদ্ধাৰ কৰিলে। মোগলে কোচবেহাৰত প্ৰৱৰ্ত্তোৱা ৰাজহ প্ৰণালীত প্ৰজা বৰ অসন্তুষ্ট হৈছিল। আলমগীৰ-নগৰৰ পাদশ্যাহী সৈন্যই বিদ্ৰোহী প্ৰজাক দমোৱা দূৰৈত থাকক, সিহঁতৰ নিজৰে নানান বিলৈ হব ধৰিলে। বাৰিষাৰ প্ৰকোপত ইকোঁঠ-সিকোঁঠৰ মাজত অহাযোৱা বন্ধ হ’ল। আৰু অসমত থকা মীৰজুমলা নবাবেও কোনো সহায় পঠিয়াব নোৱাৰিলে। প্ৰাণনাৰায়ণ ৰজাই ভোটান পৰ্ব্বতৰ পৰা নামি আহি ৰাজধানী অধিকাৰ কৰিলে। মোগল ফৌজদাৰ ইচফান্দীয়াৰ-খাঁই চহৰ এৰি<noinclude></noinclude> j88w7mhhs9ab133wrtiistndprndipi 104 90860 260948 246428 2026-10-01T17:03:03Z BabulB 104 260948 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||মোগলৰ অসম ত্যাগ|৯৫}}</noinclude>ঘোৰাঘাটলৈ ভাগি গল। এতিয়া কোচবেহাৰত কোচৰ স্বাধীনতা পূৰ্ণমাত্ৰাই স্থাপিত হল, মেই ১৬৬২ খৃষ্টাব্দ। মীৰজুমলাই অসমৰ পৰা উভতি যাওঁতে কোচবেহাৰক পুনৰ বশ কৰিবলৈ প্ৰস্তাৱ কৰিছিল। কিন্তু তেওঁৰ টান নৰিয়া হোৱাত এই সংকল্পত গুটি ধৰাব নোৱাৰিলে। {{gap}}১৬৬৩ চনৰ ২৯ জানুয়াৰী তাৰিখে মীৰজুমলা নবাবে লখৌ এৰিছিল। বাটত ডিমৰুৱাত সোমাই কাজলীত দিনচেৰেক জিৰালেগৈ। লখৌ এৰি কাজলী কোঁঠলৈ আহোঁতে খোৱা বস্তুৰ অভাৱত নবাবৰ সৈন্যই পানী আৰু ঘাঁহ খাই জীৱন ধাৰণ কৰিব লগাত পৰিছিল। কাজলীমুখত থাকোঁতে দৰঙ্গৰ স্বৰ্গী ৰজা মকৰধ্বজৰ পুতেক আৰু মাকে নবাবক দেখা-সম্ভাষা কৰিলে। ডিমৰুৱাৰ ৰজা আহিব নোৱাৰি মাক আৰু ভতিজাকক নবাবৰ থানালৈ পঠিয়ালে। {{gap}}ইতিমধ্যে নবাবৰ নৰিয়া টান হল আৰু কফ্ ৰোগৰ লক্ষণে দেখা দিলে। নানা বেজ আৰু দৰবৰ উৎপাতত তেওঁৰ অৱস্থা ক্ৰমশঃ বেয়া হবলৈহে ধৰিলে। কাজলীত থাকোঁতে এদিন মেঘে ভীষণ গাজিবলৈ ধৰিলে। বিজুলীৰ চমকত মোগল সৈন্যৰ ধাতু উৰিল। ইয়াৰ পাচত এটা ডাঙ্গৰ ভূঁইকপো হ’ল, ৭ ফেব্ৰুয়াৰী। {{gap}}তাৰ দুদিনৰ পাচত কাজলী এৰি নবাব গুৱাহাটীৰ নামনিত পাণ্ডু পালেগৈ। গুৱাহাটীৰ ফৌজাদাৰ মহম্মদ বেগে আহি দৰঙ্গত খেদা-চিকাৰত ৮৪টা হাতী ধৰাৰ বাৰ্ত্তা<noinclude></noinclude> 41q37sca4xpgpc8w5zq4lm37oqynf1z 104 90861 260949 246429 2026-10-01T17:05:03Z BabulB 104 260949 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|৯৬|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>কলেহি। দৰং আৰু ডিমৰুৱাৰ পৰা অহা ৰজাৰ মাক আৰু পো-ভতিজাকক কৃপাৰ চকুৰে চাবলৈ নবাবে ফৌজাদাৰক অনুৰোধ কৰিলে। ইয়াত থাকোঁতে মোগলৰ লগ-ধৰা বাদুলি ফুকনক বঙ্গদেশৰ এটা পৰগণা জাগিৰ দিবৰ ঠিক হল, বছৰি উৎপন্ন তিনি হাজাৰ টকা। {{gap}}মীৰজুমলাই বাদুলিক লগত লৈ যোৱাটো মোগলৰ স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ অনুকূল আছিল। বাদুলিৰ দৰে শিৰফুটা আহোম পৰিয়ালৰ সন্তান, আৰু যুদ্ধ পৰিচালনাত সুনিপুণ পুৰুষ এজন মোগলৰ লগত থাকিলে তেওঁৰ পৰা অসমৰ সকলো প্ৰয়োজনীয় সম্ভেদ পোৱা যাব, আৰু ভবিষ্যতে অসম-ৰণৰ কাৰণে তেওঁৰ সহযোগিতা কাৰ্য্যকৰী হব। ইয়াকে আশা কৰি মীৰজুমলাই বাদুলিৰ সকলো দোষ মাৰ্জ্জনা কৰি লগত লৈ গৈছিল। বিশেষতঃ মীৰজুমলাই ভাবিছিল যে অসমৰ বিবিধ অভিজ্ঞতাৰ বলেৰে তেওঁ পাচৰ বছৰত আকৌ সেই দেশ আক্ৰমণ কৰিব। {{gap}}১৪ ফেব্ৰুয়াৰী তাৰিখে লখৌত থকা সৈন্য সহিতে নাও-নাৱৰা আহি গুৱাহাটী পালেহি। ইতিমধ্যে ৰচিদ-খাঁক কামৰূপৰ ফৌজাদাৰ পতা হৈছিল। কিন্তু ৰচিদ-খাঁই এই বাব লবলৈ অমান্তি হৈ বাদশ্যাহলৈ জনোৱাত বাদশ্যাহে ৰচিদ-খাঁক ভৎৰ্সনা কৰিলে। ৰচিদ-খাঁই উপায় নাপাই এতিয়া সেই বাব গ্ৰহণ কৰিলে। মহম্মদ বেগ ৰচিদ-খাঁৰ অধীনত কাজলীৰ থানাদাৰ নিযুক্ত হল। নবাবে নৰিয়া<noinclude></noinclude> 2w8nud2ka2t37lm44b6fwg9k6sdv9ma 104 90862 260950 246430 2026-10-01T17:06:53Z BabulB 104 260950 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||মোগলৰ অসম ত্যাগ|৯৭}}</noinclude>গাৰেই টকা-কড়ি সম্পৰ্কে কিছুমান জৰুৰী কথাৰ সিদ্ধান্ত কৰি ২২ ফেব্ৰুয়াৰী তাৰিখে গুৱাহাটী এৰিলে। ডাঙ্গৰীয়াসকলৰ পো-ভাইক গুৱাহাটীত ৰচিদ-খাঁৰ জিম্মাত থোৱা হল। অন্যান্য বৰুৱাবোৰক মাধৱচৰণ কটকীৰ হাতত দি ওভোতাই পঠালে। {{gap}}'''বাটত মীৰজুমলাৰ মৃত্যু—'''তাৰ পাচত নবাবে ভটিয়াই বৰীতলা পালেগৈ। তাতে নবাবৰ নৰিয়া অতি টান হল, আৰু তেওঁ মাজে-মাজে মূৰ্চ্ছা যাবলৈ ধৰিলে। হুগলীৰ পৰা সেইকালৰ সুপ্ৰসিদ্ধ বেজ হাকিম জহিৰা আৰ্দিষ্টানী আৰু আকবৰ নগৰৰ পৰা হাকিম মীৰ্জ্জা মহম্মদক অনাৰ বন্দৱস্ত হল। {{gap}}নবাবৰ চিকিৎকসকলে নৰিয়াৰ একো উৱাদিহ উলিয়াব নোৱাৰি নানান মত প্ৰকাশ কৰিলে। অসমৰ স্বৰ্গদেৱে অলৌকিক যাদু-মন্ত্ৰৰ সহায়েৰে নবাবক ৰোগগ্ৰস্ত কৰিছে বুলি বহুতে বিশ্বাস কৰিছিল। বেজৰ উপদেশমতে নবাব ঢাকাৰ আঠ-দহ মাইল আতঁৰত থকা খিজিৰপুৰলৈ গল। সেই ঠাইত নবাবৰ অৱস্থা অতি সঙ্কটপূৰ্ণ হল। নবাবে নাৱতে থাকি বেজ জ্ঞানী লগাই চিকিৎসা কৰাইছিল। ১৬৬৩ খৃষ্টব্দৰ ৩০ মাৰ্চ্চ তাৰিখে, ২ ৰমজান ১০৭৩ হিজিৰা, বুধবাৰে, বেলি মাৰ যোৱাৰ দুঘণ্টাৰ আগেয়ে নাৱত থকা অৱস্থাতে খানখানা নবাব মীৰজুমলাই ইহলীলা সম্বৰণ কৰিলে। তাৰ<noinclude></noinclude> iv7bm0mxplqaspovsxxjnjovjmvuvww 104 90863 260951 246431 2026-10-01T17:09:06Z BabulB 104 260951 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|৯৮|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>পাচদিনা দিলেৰ-খাঁ আৰু ইহতিছান-খাঁই নবাবক গোৰ দিলে। পুণ্যক্ষেত্ৰ খোৰাছানৰ অন্তৰ্গত নজফলৈ তেওঁৰ মৃতদেহ নি তাত চিৰস্থায়ীকৈ কবৰ দিবৰ নিমিত্তে নবাবে অন্তিমকালত ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল, কিন্তু তালৈ নিয়া হলনে নাই সেই বিষয়ে কোনো উল্লেখ পোৱা নাযায়। {{gap}}নবাবৰ মৃত্যুৰ বাতৰি সম্ৰাট অওৰংজেব আৰু মহম্মদ আমীন-খাঁলৈ পঠোৱা হল। দিলেৰ-খাঁই সৈন্য-সেনা আৰু ওলমালৰ জিন্মা লৈ যথা সময়ত ঢাকাত বুজাই দিলেগৈ। {{gap}}'''মীৰজুমলাৰ মৃত্যুত আওৰংজেৱৰ শোকপ্ৰকাশ —'''আওৰংজেব পাদশ্যাহে মীৰজুমলা ঢুকুৱা শুনি নবাবৰ পুতেক আমীন-খাঁক মাতি আনি বহুত দুখ-বেজাৰ কৰিলে, আৰু এদিন উজীৰ দেৱান আমীৰা সকলেৰে সৈতে চ’ৰাত বহি সম্ৰাটে কলে,—“আমীন-খাঁ, তুমি এজন পিতৃক হেৰুৱালা, ময়ো এজন বিষম শঙ্কাজনক বন্ধুক হেৰুৱালোঁ।” সম্ৰাটে আমীন খাঁক মীৰবকসি কামত নিগাজীকৈ নিযুক্ত কৰি তেওঁৰ দৰমহা মাহে এহেজাৰ টকাকৈ বঢ়াই দিলে, আৰু মীৰজুমলাৰ বিপুল সম্পত্তি ৰাজসাৎ নকৰি পুতেক আমীন-খাঁক সেই ঐশ্বৰ্য্যৰ অধিকাৰী কৰিলে। সম্ৰাটৰ পুত্ৰ চুলতান মহম্মদ মোৱাজুমেও আমীন-খাঁৰ আগত সহবেদনা প্ৰকাশ কৰিলে। {{gap}}মীৰজুমলাৰ পুতেক মহম্মদ আমীন খাঁ মোগল বাদশ্যাহৰ<noinclude></noinclude> nqiaje2wglnr16wmy26c5r6d85954v7 104 90864 260952 246432 2026-10-01T17:11:00Z BabulB 104 260952 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||মোগলৰ অসম ত্যাগ|৯৯}}</noinclude>এজন বিশ্বস্ত কৰ্ম্মচাৰী আছিল। ১৬৫৭ চনত তেওঁ বাদশ্যাহৰ কামত সোমায়, আৰু তাত ক্ৰমান্বয়ে উন্নতি কৰি পাঁচহাজাৰ চোৱাৰেৰে সৈতে ছয় হাজাৰী মনচব লাভ কৰে। তেওঁ পোনতে লাহোৰ, পাচলৈ কাবুল আৰু গুজৰাটৰ শাসনকৰ্ত্তা হৈছিলগৈ। আফগান বিদ্ৰোহীৰ লগত পাদশ্যাহৰ তৰফে যুদ্ধ কৰি আমীন-খাঁই ৰজাঘৰৰপৰা বিশেষ সন্মান লাভ কৰিছিল। তেনে এখন যুদ্ধত তেওঁৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ আবদুল্লা-খাঁই প্ৰাণ হেৰুৱাইছিল। সত্যনিষ্ঠ, সুবিবেচক আৰু অসাধাৰণ স্মৃতিশক্তিসম্পন্ন পুৰুষ বুলি মহম্মদ আমীন-খাঁই বিশেষ যশস্যা লাভ কৰিছিল। গুজৰাটৰ চুবেদাৰ হৈ থকা কালত অলপ সময়ৰ ভিতৰতে পবিত্ৰ কোৰাণ গ্ৰন্থত তেওঁ এজন বিদগ্ধ পণ্ডিত বা হাফিজ হৈ পৰে। সেইদেখি পাদশ্যা হে তেওঁক “মহম্মদ আমীন-খাঁ হাফিজ” নাম দিছিল। ইংৰাজী ১৬৮২ চনৰ ৪ জুন তাৰিখে আমীন-খাঁৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ কন্যা আছিল, কিন্তু পুত্ৰ নথকাত তেওঁৰ অতুল সম্পত্তি পাদশাহৰ ভঁৰাললৈ যায়। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ সত্তৰ লাখ টকা, এক লাখ পঁয়ত্ৰিশ হাজাৰ আশ্ৰফী আৰু ইব্ৰাহিমী মুদ্ৰা, তিনিকুৰি ষোলটা হাতী আৰু অন্যান্য অপৰ্য্যাপ্ত স্থাৱৰ অস্থাবৰ সম্পত্তি আছিল। আমীন-খাঁৰ মৃত্যুৰ লগে লগে মীৰ্জ্জা হাজৰু বা মীৰ্জ্জা হেনাৰ পুত্ৰ মীৰজুমলাৰ বংশ এক ৰকম ছেদ হোৱাৰ নিচিনা। {{gap}}নবাব মীৰজুমলাৰ মৃত্যুত আওৰংজেব বাদশাহে এজন<noinclude></noinclude> hd6atlnfyuxsg6dw9tctfyai1l4jy5v 260953 260952 2026-10-01T17:12:06Z BabulB 104 260953 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||মোগলৰ অসম ত্যাগ|৯৯}}</noinclude>এজন বিশ্বস্ত কৰ্ম্মচাৰী আছিল। ১৬৫৭ চনত তেওঁ বাদশ্যাহৰ কামত সোমায়, আৰু তাত ক্ৰমান্বয়ে উন্নতি কৰি পাঁচহাজাৰ চোৱাৰেৰে সৈতে ছয় হাজাৰী মনচব লাভ কৰে। তেওঁ পোনতে লাহোৰ, পাচলৈ কাবুল আৰু গুজৰাটৰ শাসনকৰ্ত্তা হৈছিলগৈ। আফগান বিদ্ৰোহীৰ লগত পাদশ্যাহৰ তৰফে যুদ্ধ কৰি আমীন-খাঁই ৰজাঘৰৰপৰা বিশেষ সন্মান লাভ কৰিছিল। তেনে এখন যুদ্ধত তেওঁৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ আবদুল্লা-খাঁই প্ৰাণ হেৰুৱাইছিল। সত্যনিষ্ঠ, সুবিবেচক আৰু অসাধাৰণ স্মৃতিশক্তিসম্পন্ন পুৰুষ বুলি মহম্মদ আমীন-খাঁই বিশেষ যশস্যা লাভ কৰিছিল। গুজৰাটৰ চুবেদাৰ হৈ থকা কালত অলপ সময়ৰ ভিতৰতে পবিত্ৰ কোৰাণ গ্ৰন্থত তেওঁ এজন বিদগ্ধ পণ্ডিত বা হাফিজ হৈ পৰে। সেইদেখি পাদশ্যাহে তেওঁক “মহম্মদ আমীন-খাঁ হাফিজ” নাম দিছিল। ইংৰাজী ১৬৮২ চনৰ ৪ জুন তাৰিখে আমীন-খাঁৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ কন্যা আছিল, কিন্তু পুত্ৰ নথকাত তেওঁৰ অতুল সম্পত্তি পাদশাহৰ ভঁৰাললৈ যায়। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ সত্তৰ লাখ টকা, এক লাখ পঁয়ত্ৰিশ হাজাৰ আশ্ৰফী আৰু ইব্ৰাহিমী মুদ্ৰা, তিনিকুৰি ষোলটা হাতী আৰু অন্যান্য অপৰ্য্যাপ্ত স্থাৱৰ অস্থাবৰ সম্পত্তি আছিল। আমীন-খাঁৰ মৃত্যুৰ লগে লগে মীৰ্জ্জা হাজৰু বা মীৰ্জ্জা হেনাৰ পুত্ৰ মীৰজুমলাৰ বংশ এক ৰকম ছেদ হোৱাৰ নিচিনা। {{gap}}নবাব মীৰজুমলাৰ মৃত্যুত আওৰংজেব বাদশাহে এজন<noinclude></noinclude> 3po5psq6bvwoxdlqrcdiz983negtgo0 104 90865 260954 246433 2026-10-01T17:14:21Z BabulB 104 260954 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১০০|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>পৰাক্ৰমী প্ৰতিযোগী হেৰুৱালে। যি অজস্ৰ ধন আৰু কাৰ্যকুশলতাৰ সহায়েৰে মীৰজুমলাই আওৰংজেবক দিল্লীৰ সিংহাসনত বহুৱাইছিল, আকৌ তাৰ সহায়েৰে তেওঁক সেই পাদশ্যাহী পদৰপৰা গুচাবও পাৰিলেহেঁতেন। সেই কালত ধন থাকিলে সৈন্যৰ আকাল নাছিল। যি সৈন্যৰ মালিক সি ৰাজ্যৰো মালিক। মীৰজুমলা ৰাজপৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা কোঁৱৰ নাছিল সঁচা, কিন্তু হিন্দুস্থানৰ নানান ৰাজ্যৰ উত্থান পতনৰ কথা যেয়ে গমি চাইছে তেৱেঁ বুজিব পাৰিব যে ৰাজ পৰিয়ালক কেন্দ্ৰ কৰি কোনো সুতীক্ষ্ণ আকৰ্ষণী চক্ৰ নিৰ্ম্মিত হোৱা নাছিল। ছেৰ-খাঁ শূৰ সামান্য মানুহ আছিল, তথাপি তেওঁ এসময়ত মোগল সম্ৰাটক দেশান্তৰিত কৰি দিল্লীৰ ৰাজপাট খাব পাৰিছিল। সামান্য জাইগীৰদাৰৰ পুতেক শিৱাজীয়ে পৰাক্ৰমী মোগলৰ সৈন্যক ভুৱা দি এখন নতুন সাম্ৰাজ্য আৰু এটি নতুন জাতি সৃষ্টি কৰি গল। যিসকল প্ৰাচীন ৰাজপৰিয়ালৰ একনিষ্ঠ সেৱক, তেওঁলোকক বশীভূত কৰি সপক্ষ কৰি লোৱাটো সুচতুৰ জননায়কৰ পক্ষে টান নহয়। ই দলক সি দলৰ বিৰুদ্ধে থিয় কৰাই সাম-দান-ভেদ-বিগ্ৰহ সকলো উপায় অৱলম্বন কৰি কাকো ধন-সোণ দি মিত্ৰতা ডোলেৰে বান্ধি, কাকো আশাৰ বৰশীত টোপ লগাই, কাকো চমছেৰ-খঞ্জৰেৰে টুকুৰা-টুকুৰ কৰি কাটি, কাকো কিল্লাচিকিষ্ট বৰকামানৰ সন্মুখত মুহূৰ্ত্ততে পিঠাগুৰি কবি ৰাজ্যত আধিপত্য স্থাপন কৰা সেইকালত অসন্তৱ<noinclude></noinclude> mc4mo2hmmkcmao9zhqxl1nctdgd4hgw 104 90867 260965 246435 2026-10-02T03:40:04Z BabulB 104 260965 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|'''অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা'''}}}} {{gap}}'''বকতাত স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজ সিংহ –''' ১৫৮৪ শকৰ মাঘ, ইংৰাজী ১৬৬৩ চনৰ জানুয়াৰী মাহৰ শেহৰ ফালে মোগল সৈন্যই উজনী অসমৰ পৰা ভটিয়াবলৈ ধৰিলে। স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ তেতিয়াও নামৰূপতে আছিল। দিলেৰ-খাঁই দিয়া মুকুতা, তৰোৱাল আদিৰ খিলাত ৰাজমন্ত্ৰীয়ে বৰপাত্ৰ গোহাঁই আৰু বৰগোহাঁইৰ পুতেকৰ হাতত স্বৰ্গদেৱলৈ পঠিয়াই দিলে। নামচাঙত থাকি কষ্ট পোৱাত স্বৰ্গদেৱে কৈ পঠিয়ালে –“বুঢ়াগোহাঁই আৰু ৰাজমন্ত্ৰীক যি কাৰ্য্যৰ ভাৰ দিছিলোঁ, তাক কৰিলে। আমি পৰ্ব্বতৰ বাহাত বৰ দুখ পাওঁ, আমাক টংচাঙত ঘৰ সাজি নিয়কহি।” ৰাজমন্ত্ৰীয়ে স্বৰ্গদেৱৰ কথামতে শীঘ্ৰে বাহৰ সাজি স্বৰ্গদেৱক মূৰত তুলি লেচাঙৰ পৰা টংচাঙলৈ আনিলে। টংচাঙৰ পৰা ৰাইচা বা মেকুৰীখোৱালৈ আহিল, তাৰপৰা স্বৰ্গদেৱ বকতালৈ আহিল। {{gap}}'''অপৰাধীৰ দণ্ড—'''মীৰজুমলাই গড়গাওঁ অধিকাৰ কৰাত ৰাজভগনৰ কালত ভালেমান অসমীয়া প্ৰজাই দেশ এৰি পৰ্ব্বত-পাহাৰে আশ্ৰয় লৈছিল। সেইবোৰ মানুহক বিচাৰি-খোঁচাৰি চপাই আনি কলিয়াবৰৰ সীমাত থাপিবৰ কাৰণে স্বৰ্গদেৱে টংচাঙত থাকোঁতে আতন বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াক আদেশ দিছিল। {{gap}}এই অৰ্থে ডাঙ্গৰীয়াই ৰাজ্যৰ ওচৰে-পাজৰে সকলো ঠাইতে ফুৰি ভগনীয়া মানুহক নিজ-নিজ গাৱঁলৈ ওভোতাই পঠিয়াই-<noinclude></noinclude> o5ov2duuu67m68s9zef5wjkiijss2hu 104 90868 260966 246436 2026-10-02T03:42:08Z BabulB 104 260966 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা|১০৩}}</noinclude>ছিল। তেনেকৈ ফুৰি আওলীয়াত কিছুদিন আছিল। তাতে জয়ন্তাৰ কটকী ৰামাইক তুলি পত্ৰ- সমাচাৰ শুনিছিল। বকতাত থিত হৈ স্বৰ্গদেৱে ৰাজমন্ত্ৰীক কলে, “মোৰ ইমান সৈন্য-সেনা, আহিলা-পাতি আছিল, তত্ৰাপি বঙ্গালে মোৰ ৰাজ্য মাৰিবলৈ পালে কিৰূপে? পাত্ৰ-মন্ত্ৰী বৰা-বুৰুক সকলোকে চপাই একঠাই কৰি সুধি-পুছি ৰাজ-মন্ত্ৰীয়ে মোক ইয়াৰ সমিধান দিয়ক।” ৰাজমন্ত্ৰীয়ে সোধা-পোছা কৰি স্বৰ্গদেৱক জনালত স্বৰ্গদেৱে তামূলীদলৈৰ পুতেক আৰু স্বৰ্গদেৱৰ নিজৰ তোলনীয়া পুতেক লাঙ্গিচং ভিতৰুৱাল গোহাঁইক লোৱা লগাই বন্দী কৰিলে; গজপুৰীয়া হাতীবৰুৱাক চমটিয়াই লোৱা লগালে, সোনামুৱাক হাড়ীঅঙ্ক দিলে। মহাৰাজাৰ ভয়ত ৰাজগুৰু আৰু আইবৰ নাপিত আগলৈ ওলাবলৈ সাহ নকৰিছিল। বাৰুকিয়াল লাঙ্গি বৰগোহাঁয়ে আগেয়ে চামধৰাৰ উত্তৰকূলে থাকোঁতে আহিলা আৰু মানুহ দি দক্ষিণ গড়ৰ সৈন্যক সহায় নকৰি পলাই গৈছিল। তাৰ পাচতো বৰগোহাঁয়ে স্বৰ্গদেৱৰ লগ নলৈ নগা চাঙ্গত উঠিছিলগৈ। ঘোৰাকোঁৱৰক লোৱা লগাওঁতে তেওঁ উত্তৰ দিলে,—“বৰগোহাঁয়ে যদি ভৰ দিয়ে, আমি কিয় এৰিম?” স্বৰ্গদেৱে আপোন হাতেৰে বৰগোহাঁইক হেংদানেৰে গদিয়াই বন্দী কৰিলে। {{gap}}'''নামনিয়াল ৰজাশহুৰৰ অপৰাধ —''' গড়গঞা ৰজাশহুৰ ৰাজমন্ত্ৰী ফুকনৰ ককায়েক নামনিয়াল ৰজাশহুৰ বৰফুকনেও<noinclude></noinclude> 1tdap03qfj9gt9q7pdc5juhgz6rym0u 104 90869 260967 246437 2026-10-02T03:44:19Z BabulB 104 260967 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১০৪|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>ৰাজদ্ৰোহ অপৰাধৰ পৰা হাত সাৰিব নোৱাৰিলে। মীৰজুমলাই সৈন্য লৈ গুৱাহাটীৰ পোনে আহোঁতে স্বৰ্গদেৱে মনথিৰ ভঁৰালী বৰুৱাক পৰ্ব্বতীয়া ফুকন পাতি যুদ্ধৰ চৰ্দ্দাৰ কৰাত নামনিয়াল ৰজাশহুৰে যুদ্ধলৈ মন এৰিছিল। সেইদেখি মীৰজুমলাই বিনা প্ৰতিবন্ধকে পাণ্ডু আৰু শৰাইঘাট অধিকাৰ কৰিব পাৰিলে। তাৰ পাচত মীৰজুমলাৰ সৈন্যই কলিয়াবৰ অঞ্চলৰ পোতাকলঙ্গৰ কোঁঠ লবলৈ খোজোঁতে ৰজাশহুৰে নগঞা ভোটাই ডেকা শ‍ইকীয়াৰ মানুহৰ হতুৱাই বঙ্গালক বাট-পথ দেখুৱাই দিয়ে। মীৰজুমলাই গড়গাওঁ লোৱা আগলৈকে নামনিয়াল ৰজাশহুৰে বঙ্গালক খেদিবলৈ বিশেষ একো চেষ্টা কৰা নাছিল। মীৰজুমলাৰ সৈন্য-সেনাৰ লগত যুদ্ধ চলি থকা কালত স্বৰ্গদেৱে নামনিয়াল ৰজাশহুৰৰ বিৰুদ্ধে একো ব্যৱস্থা লোৱা যুক্তি সঙ্গত নহব বুলি ভাবিছিল, কাৰণ সেই সময়ত আক্ৰমণকাৰীক বিভ্ৰান্ত কৰাটোৱেই স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য আছিল। কিন্তু মীৰজুমলাই অসম এৰি যোৱাৰ পাচত, বকতাত থাকোঁতে জয়ধ্বজ সিংহ মহাৰাজে বঙ্গাল তোলা অপৰাধত নামনিয়াল ৰজাশহুৰক শাস্তি দিবৰ অভিপ্ৰায়ে হুমিয়ালে, তাকে শুনি নামনিয়াল ৰজাশহুৰে নৰিয়া পৰিছোঁ বুলি বিহ খাই মৰিল। {{gap}}'''ৰজাশহুৰ ৰাজমন্ত্ৰী ফুকনৰ উপদেশ —'''স্বৰ্গদেৱে বকতাত থাকোঁতে এইদৰে ৰাজকাৰ্য্যত অৱহেলা কৰা<noinclude></noinclude> j90bbcjawwsrxwk0quqn3jgrsqr2uns 260978 260967 2026-10-02T04:19:22Z BabulB 104 260978 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১০৪|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>ৰাজদ্ৰোহ অপৰাধৰ পৰা হাত সাৰিব নোৱাৰিলে। মীৰজুমলাই সৈন্য লৈ গুৱাহাটীৰ পোনে আহোঁতে স্বৰ্গদেৱে মনথিৰ ভঁৰালী বৰুৱাক পৰ্ব্বতীয়া ফুকন পাতি যুদ্ধৰ চৰ্দ্দাৰ কৰাত নামনিয়াল ৰজাশহুৰে যুদ্ধলৈ মন এৰিছিল। সেইদেখি মীৰজুমলাই বিনা প্ৰতিবন্ধকে পাণ্ডু আৰু শৰাইঘাট অধিকাৰ কৰিব পাৰিলে। তাৰ পাচত মীৰজুমলাৰ সৈন্যই কলিয়াবৰ অঞ্চলৰ পোতাকলঙ্গৰ কোঁঠ লবলৈ খোজোঁতে ৰজাশহুৰে নগঞা ভোটাই ডেকা শ‍ইকীয়াৰ মানুহৰ হতুৱাই বঙ্গালক বাট-পথ দেখুৱাই দিয়ে। মীৰজুমলাই গড়গাওঁ লোৱা আগলৈকে নামনিয়াল ৰজাশহুৰে বঙ্গালক খেদিবলৈ বিশেষ একো চেষ্টা কৰা নাছিল। মীৰজুমলাৰ সৈন্য-সেনাৰ লগত যুদ্ধ চলি থকা কালত স্বৰ্গদেৱে নামনিয়াল ৰজাশহুৰৰ বিৰুদ্ধে একো ব্যৱস্থা লোৱা যুক্তি সঙ্গত নহব বুলি ভাবিছিল, কাৰণ সেই সময়ত আক্ৰমণকাৰীক বিভ্ৰান্ত কৰাটোৱেই স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য আছিল। কিন্তু মীৰজুমলাই অসম এৰি যোৱাৰ পাচত, বকতাত থাকোঁতে জয়ধ্বজ সিংহ মহাৰাজে বঙ্গাল তোলা অপৰাধত নামনিয়াল ৰজাশহুৰক শাস্তি দিবৰ অভিপ্ৰায়ে হুমিয়ালে, তাকে শুনি নামনিয়াল ৰজাশহুৰে নৰিয়া পৰিছোঁ বুলি বিহ খাই মৰিল। {{gap}}'''ৰজাশহুৰ ৰাজমন্ত্ৰী ফুকনৰ উপদেশ—'''স্বৰ্গদেৱে বকতাত থাকোঁতে এইদৰে ৰাজকাৰ্য্যত অৱহেলা কৰা<noinclude></noinclude> ttj9qsak1iybkw50bvse9kyoic6xvjd 104 90879 260968 246474 2026-10-02T03:46:47Z BabulB 104 260968 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা|১০৫}}</noinclude>বিষয়াক শাস্তি দিবলৈ ধৰিলে। ৰাজমন্ত্ৰী ৰজাশহুৰ নাওবৈচা ফুকনে বুজিলে যে তেনেকৈ শাস্তি দিবলৈ হলে অসংখ্য মানুহ দায়ত পৰিব। বঙ্গালৰ লগত লেন-দেন ৰখা বা ভিতৰি সহানুভুতি থকা মানুহ, বা ৰাজকাৰ্য্যত অৱহেলা কৰা মানুহ ৰাজ্য জুৰি আছে। ৰজা হৈছে ৰাজ্যৰ মূল, তেওঁ যুঁজ নকৰি বিভঙ্গে পলাই গলে ডাল-পাত পুলি-পোখা স্বৰূপ প্ৰজাবৃন্দয়ো যে “যেই ৰজা সেই প্ৰজা” বুলি যুদ্ধলৈ মন এৰিব সি একো আচৰিত কথা নহয়। উধাই-মূধাই মানুহক শাস্তি দিবলৈ ধৰিলে ৰাজভগনৰ পাচত ৰাজ্য সুস্থিৰ কৰা টান হৈ উঠিব। সেইদেখি অতীতৰ দায়-অপৰাধ মৰ্ষণ কৰি ৰাজ্যত শৃঙ্খলা আৰু শান্তি স্থাপন কৰাহে বিধেয়। ৰজাশহুৰ ৰাজমন্ত্ৰী ফুকনে মাত লগালে,—“মূৰৰ চুলি দুই এডাল পকিলে তাক কাঢ়িলে শোভা দেখি। সকল যদি পকিল তাক কাঢ়িলে আপোনাৰ মূৰত দুখ পাবলৈহে আছে”। {{gap}}ৰাজমন্ত্ৰী ফুকনৰ এইষাৰ কথা মানব-চৰিত্ৰ আৰু ৰাজনীতিৰ গভীৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰিচায়ক। অসমীয়া মানুহৰ মুখত এটি যোজোনা শুনিবলৈ পোৱা যায়,—“কাকনো বুলিবা ককা, আটাইৰে ডাঢ়ি-চুলি পকা।” ৰাজ্য ব্যাপী যেতিয়া প্ৰজাৰ অসন্তোষ আৰু ৰাজকাৰ্য্যলৈ অৱহেলা হয়, তেতিয়া অকল প্ৰজাক শাস্তি দি সংশোধন কৰিবলৈ নিবিচাৰি অসন্তুষ্টিৰ কাৰণ অনুসন্ধান কৰি উলিওৱাহে যুগুত। ৰজাৰ পৰা তেজ-শক্তি উৎসাহৰ সোঁত পানী প্ৰজাৰ ফালে বৈ যায়।<noinclude></noinclude> j1ioxmbqcblypgimmsg8nlulv8o3fr6 104 90880 260969 246475 2026-10-02T03:49:12Z BabulB 104 260969 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১০৬|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>ৰজা যদি নিস্তেজ হৈ প্ৰজাক সংবদ্ধ কৰি দেশৰ কামত লগাব নোৱাৰে তেন্তে তাৰ বাবে ৰজাই দোষৰ হাত এৰাব নোৱাৰে। সৌমাৰেশ্বৰ স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ, তেওঁৰ হাতৰ মুঠিত অসংখ্য বীৰপুৰুষ আৰু সংগ্ৰামৰ আহিলা আছিল, আৰু সেইবোৰক ৰণৰ কাৰণে তৈয়াৰ কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। আৰ্য্যৰ মস্তিষ্ক আৰু পৰ্ব্বতীয়া জাতিৰ বাহু, এই দুয়োৰে সমাৱেশ স্বৰ্গদেবৰ ৰাজ্যত সম্ভব আছিল। এই দুই শক্তিক একত্ৰ কৰি স্বৰ্গদেৱৰ পুলিন ৰজাসকলে এবাৰ নহয়, দুবাৰ নহয়, কেবাবাৰো বিদেশীৰ দুৰ্জ্জয় আক্ৰমণ ব্যৰ্থ কৰিছিল, আৰু জয়ধ্বজ সিংহ স্বৰ্গদেৱে নিজেও নিজৰ ৰাজ্য উদ্ধাৰ কৰি প্ৰতাপী মোগল সাম্ৰাজ্যৰ পূব-প্ৰান্তত জয়ধ্বজা উৰাইছিল। কিন্তু স্বৰ্গদেৱৰ চকুৰ আগতে বিদেশীৰ হেন্দোলনিত অসমৰ স্বাধীনতা-গৌৰব উভালোঁ-উভালোঁ হল! {{gap}}তাহানি ছেৰ-খাঁৰ লগত ৰণ কৰি পৰাস্ত হোৱাত মোগল বাদশ্যাহ হুমায়ুনে সাহয্যপ্ৰাৰ্থী হৈ যেতিয়া পাৰস্যলৈ যায় তেতিয়া পাৰস্যৰ চুলতান শ্যাহ টহমাছপে যি কৈছিল সেই কথা জয়ধ্বজসিংহ ৰজাতো খাটে,—“দিল্লী হেন জায়গাত তঞি তিনি পিৰীৰ পাদশ্যাহ। দোৱা-চাপাচি পাই নোৱাৰি পলালি। তোৰ আগত তঞি মৰ বুলিলে অলপকৈ লাখলোক মৰিলহঁতে তোৰ নিমিত্তে। আপোনাৰ সুখ ভোগক ইচ্ছা কৈহে পাদশ্যাহী কৰিলি। ৰাজ্যৰ সুখ-দুখৰ বিচাৰ নলৈছিলি। অলপ সূত্ৰ হলতে লোকজনৰ মন বিগাৰ<noinclude></noinclude> s53wiptd777vepwcaf5x22hhntjghb5 104 90881 260970 246476 2026-10-02T03:51:10Z BabulB 104 260970 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা|১০৭}}</noinclude>হৈল। এতেকে ই কথাতো যাৱ‍ৎ দিল্লী তাৱৎ থাকিল। মুছলমান কুলতো হাঁচিয়াত হৈল। এতেকে তোক বুলিব লাগে। তঞি মৰা, বহুত বুলিলে কি হয়?” {{gap}}ৰজাশহুৰ ৰাজমন্ত্ৰী ফুকনৰ সময়োপযোগী উপদেশ শুনি স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে মীৰজুমলাৰ আক্ৰমণত ৰণলৈ অৱহেলা কৰা বা মীৰজুমলাৰে মিত্ৰতা কৰা অপৰাধীসকলক শাস্তি দিয়া সংকল্প এৰিলে। {{gap}}'''জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ শোক-অনুতাপ—''' ঘিলাঝাৰিঘাটৰ সন্ধিৰ পাচত স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজ সিংহই ভগা ৰাজখন বাতিবলৈ পাৰ্য্যমাণে চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু লাহে-লাহে শোক-অনুতাপ অপমানত তেওঁৰ অন্তৰ একেবাৰে জৰ্জ্জৰিত হৈ পৰিল। তেওঁৰ দিনতে বিদেশী বঙ্গাল আহি গড়গাওঁ নগৰ অধিকাৰ কৰি দেশ লণ্ডভণ্ড কৰিলে, মোগলক সন্তুষ্ট কৰিবৰ কাৰণে তেওঁৰ অতি কুমলীয়া অতি চেনেহৰ কন্যাক বাদশ্যাহৰ অন্দৰমহললৈ উপহাৰ দিব লগাত পৰিল, মোগলে ৰাজ্য চুহি ধন-সোণ হস্তী হিলৈ নাও আদি বয়বস্তু নিজ দেশলৈ লৈ গল, মৃতক স্বৰ্গদেৱসকলৰ অস্থি পৰ্য্যন্ত তেওঁ ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলে, আগলৈকো গধুৰ পেচকচৰ ভাৰ অসমে শিৰ পাতি ললে, বাৰহাজাৰ অসমীয়া মানুহে বঙ্গালৰ লগ লৈ দেশ এৰি লৰা-তিৰোতাৰে সৈতে বিদেশলৈ গুচি গল, তাৰ উপৰিও অসমৰ অবিচ্ছেদ্য অঙ্গ গুৱাহাটী আৰু কামৰূপ<noinclude></noinclude> kynaxvtqbn2jq7bscycssxs0yzlgjai 104 90882 260971 246477 2026-10-02T03:53:08Z BabulB 104 260971 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১০৮|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>মোগলৰ কৰগত হল। অসমৰ সুদীৰ্ঘ জাতীয় জীৱনত এনে ভাগ্য-বিপৰ্যয় কেতিয়াও ঘটা নাছিল। এইবোৰ কথা সুঁৱৰি স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ একেবাবে মৰণান্তিক হ’ল। বুৰঞ্জীয়ে কয় যে জীয়েক গাভৰুৰ সন্তাপত স্বৰ্গদেৱৰ নিৰন্তৰে চকুপানী বৈছিল। {{gap}}মীৰজুমলাই অসম এৰি যোৱাৰ পাচত স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ মাথোন ন-মাহহে জীয়াই আছিল। শোক-সন্তাপত কাতৰ হৈ থকা স্বত্বেও স্বৰ্গদেৱে অসম ৰাজ্যক আগৰ অবস্থা আৰু মৰ্য্যাদালৈ তুলিবলৈ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল তাৰ নিমিত্তে অসমৰ সমীপবৰ্ত্তী কোচবেহাৰ আৰু জয়ন্তা ৰজালৈ পত্ৰ-কটকী পঠিয়াই সকলোৱে সমবেত হৈ মোগলৰ পৰাভৱ যাতে ক্ষুণ্ণ কৰিব পাৰি তাৰ কাৰণে যত্ন কৰিছিল। {{gap}}স্বৰ্গদেৱে নামৰূপত থাকোঁতেই কোচবেহাৰৰ প্ৰাণনাৰায়ণ ৰজা ক’ত কেনেকৈ আছে তাৰ ভু লবলৈ গোপালচৰণ কটকীক পঠিয়াইছিল। কটকীয়ে বাচকা পৰ্ব্বতত প্ৰাণনাৰায়ণ ৰজাক লগ ধৰি সকলো কথা কলে। তাৰ পাচত মোগলৰ ফৌজদাৰ ইচফান্দিয়াৰক ধন-বস্তু দি ওভোতাই পঠিয়াই প্ৰাণনাৰায়ণ ৰজা নিজৰ ৰাজধানী কোচবেহাৰলৈ আহিল। এইবোৰ কথা জনাই আৰু স্বৰ্গদেৱৰ ভাল-মন্দ বুজিবৰ নিমিত্তে প্ৰাণনাৰায়ণে স্বৰ্গদেৱলৈ ৰামচৰণ কটকীৰ হাতত পত্ৰ দি পঠিয়ালে। আমাৰ কটকী গোপালচৰণ আৰু বেহাৰৰ কটকী ৰামচৰণ এই দুয়ো আহি স্বৰ্গদেৱক<noinclude></noinclude> jcef3xgup0eelmb2l9yy50kl9fpfc1p 104 90883 260972 246478 2026-10-02T03:57:30Z BabulB 104 260972 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা|১০৯}}</noinclude>ৰাইচাত প্ৰাণনাৰায়ণ ৰজাৰ পত্ৰ দিলেনি। তাৰ উত্তৰত নিজৰ অৱস্থা জনাই জয়ধ্বজ সিংহ মহাৰাজে প্ৰাণনাৰায়ণ ৰজালৈ পত্ৰ দি পঠালে। আমাৰ দুই কটকীৰ লগত এইবাৰ সদাই বেহাৰলৈ অহা-যোৱা কৰি থকা অসমৰ কটকী ভকতচৰণো গল। এই তিনি কটকীয়ে বেহাৰলৈ নিয়া পত্ৰৰ তাৰিখ ১০ ফাল্গুন ১৫৮৪ শক। {{gap}}পত্ৰত জয়ধ্বজ সিংহ মহাৰাজে প্ৰাণনাৰায়ণ ৰজালৈ লিখিলে,—“আৰ দেখ, আমাৰ তুমি যি বাৰ্ত্তা পুছিলা, কিন্তু আমাকে বিধাতায়ে বঞ্চিলে। চামধৰাত আমাৰ সাতদিন লেঢ়াই হৈল। আমাৰ লোক বঙ্গালত মিলি, তোমাকো যেমনে পাচলৈ ভঙ্গালে, আমাকো তেমনে মিলা মানুহে পাচ দি বঙ্গালক নিলে। এতেকে আমাৰ লোক ভাগিল। বঙ্গালে আহি নগৰ লৈলেহি। আমাৰ সবলোক ভাগি পাহাৰত উঠিল। বাৰিষা কাল হৈলত আমাৰ সবলোকে বঙ্গালক আগচিলে, তাৰ এক বাচৰুও আসিবাক নপাৰে হেন কৰি। পাচে হৰিডেকাৰ বেটা বঙ্গালত মিলি পন্থ বুজি দি লখৌৰ পৰা বঙ্গালক আনিবাক গৈল। আমাৰ বাচা ভিতৰুৱাল গোহাঞিয়েৰে তিনিদিন লেটাই কৰিলে। নাপাৰি তাৰ লোকজনক ফিৰাই নিম বুলি নাও-নাৱৰা আনিলে। সেই নাও-নাৱৰাৰে আমাৰ লোক ভঙ্গাই ভটীয়াই যায়, এনে সময়তে আমাৰ শাল বাদুলি বঙ্গালত মিলি বঙ্গালক ফিৰাই আনিলে। পাচে আমি ৰহিব<noinclude></noinclude> iqwcy1r6cgm88636bi2ies47p9zmdf5 104 90884 260973 246479 2026-10-02T04:01:04Z BabulB 104 260973 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১১০|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>নাপাৰি পাহাৰত উলটি বাহৰ পাতি বহিলোঁ। আমাৰ লোকজন কিছু দুখী হৈল। এই নিমিত্তে গো-ব্ৰাহ্মণক ৰাখি ৰাজ্যখানৰ নিমিত্তে যি কিছু হয় দি প্ৰীতি কৰি পঠালোঁ।” {{gap}}স্বৰ্গদেৱৰ পত্ৰৰ উত্তৰত প্ৰাণনাৰায়ণ ৰজাই ১৫৮৫ শক ৫ আষাৰ তাৰিখৰ পত্ৰত লিখিলে, – “তুমি কৃষ্ণদেৱ, মঞি তোমাৰ বশষ্কৰ অৰ্জ্জুন হেন জানিবা বুজিয়া যেখন যে বোল তাক মই সৰ্ব্বথা কৰিম, ইয়াত তুমি অন্যথা নাজানিবা। আৰ তোমাৰ যে ৰাজ্যচ্যুত হৈছে ইয়াৰ কাৰণ তোমাৰ কোনো দুখ কৰিবাক উচিত নহয়। দেখ, ৰামচন্দ্ৰ, সুৰথ, যুধিষ্ঠিৰ, এইসকলোৰো ৰাজ্যচ্যুত হৈছিল। কিন্তু তামৰাসকলে উদ্যোগ কৰিয়া ফিৰিয়া লৈলেক নিমিত্তে তাহাৰাৰ অকীৰ্ত্তি নাহ’ল। সম্প্ৰতি আমাৰ তোমাৰ ৰাজ্যচ্যুতি হৈছিল। ইহাতে যদি আমৰা সময়ত উদ্যোগ নাকৰি তেবে আমাৰ অকীৰ্ত্তি হৈবেক।” {{gap}}প্ৰাণনাৰায়ণ ৰজাই আৰু লিখিলে, – “আৰ মোৰ যে জোখা বিপত্তি হৈবাক নালাগে সেই জোখা বিপত্তি হৈল। তোমাৰো বিপত্তি হৈল আপনাৰ লোক হন্তে। ইহাক মঞি বুজিলোঁ, তুমিও বুজিলা। মঞি দোষানুৰূপ অনেক দণ্ড কৰিলোঁ, অনেক শাস্তি কৰিলোঁ, অনেক কাটিলোঁ। আৰু সময়ত দোযানুৰূপে অনেক দণ্ড কৰিম, শাস্তি কৰিম, কাটিম। তোমাকো চাহি দোষানুৰূপে দণ্ড ক’ৰ, শাস্তি কৰিবেন, কাটিবেন। তেবেসে ৰাজ্যত ৰাজা হুবা। ৰাজাৰ<noinclude></noinclude> gf5k2f91ixczie2uynxj28bojdogk9i 104 90885 260974 246480 2026-10-02T04:04:21Z BabulB 104 260974 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা|১১১}}</noinclude>দণ্ডই প্ৰধান। তোমাৰ এক বাদুলি ফুকন নিদানত বিগাৰ কৰিলেক, আমাৰো এমন অনেক নফৰে আদি-অন্তে বিগাৰ কৰিলেক। মোৰ আপোনাৰ ধৰ্ম্মবল আৰু সখি ধৰ্ম্মাৰাজাৰ সহায়বলে এই ঘোৰ বিপত্তি তৰিয়া তোমাৰ হেন মহাৰাজা পূৰ্ব্বাপৰ মিত্ৰতাক পাইলোঁ। অখন ঈশ্বৰে তোমাৰ আমাৰ ভালে কৰিবেক। যেমনে দুখ গেল তেমন সুখ হৈবেক।” {{gap}}ইয়াৰ উত্তৰত জয়ধ্বজ সিংহ মহাৰাজে পত্ৰত লেখিলে,—“তুমি যি ৰাজ্যচ্যুত নহৈবাৰ উদ্যম কৰিবৰ কাৰণে কহিলা কহিবাক পোৱা। কিন্তু সূৰ্য্যক ৰাহুয়ে আগ্ৰহণ কৰিয়া থয়, তথাপিতো সূৰ্য্যে পুনৰ প্ৰকাশ নকৰেনেকি? এতেকে আমিও বলাবল জিজ্ঞাসা কৰিয়া যতন কৰিছি, তুমি ইহাক লাগিয়া যতন কৰিবা। বিশেষ অগ্নি বায়ু সংযোগ হুইয়া যেমন তৃণসকল চন্ন কৰে তুমি আমি প্ৰীতি হৈলে শত্ৰুক দমন কৰি নষ্ট কৰিবাক পাৰি, তেমনখান কৰিবা।” {{gap}}মীৰজুমলা অসমত থকা কালত জয়ন্তাৰ যশমত্ত ৰায় ৰজাই স্বৰ্গদেৱলৈ দুটা মানুহ পঠিয়াইছিল। কিন্তু সেই মানুহ আহি স্বৰ্গদেৱৰ ওচৰ নাপালেহি। মীৰজুমলাই অসম এৰি যোৱাৰ বাৰ্ত্তা পাই যশমত্ত ৰায়ে ১৫৮৫ শকৰ জেঠ মাহত স্বৰ্গদেৱলৈ লিখি পঠিয়ালে,—“জয়ন্তা আৰু গড়গাওঁ দুই নাহয়। তোমাৰ দেশ নামাৰিছে যেন আমাৰ দেশহে মাৰিছে, আমাৰ মনে এমত দুখ লাগিছে। অতঃপৰ তুমি<noinclude></noinclude> nm17rre2hhq9d64rjvwdm6qxqvfiu86 104 90886 260975 246481 2026-10-02T04:13:23Z BabulB 104 260975 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১১২|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>কুশলে আছ, ৰাজ্য কুশলে আছে। আৰু বঙ্গালে খানিক ৰাজ্যক পীড়া কৰিলে এই মাত্ৰ, মাটিক নিবাক নাপাৰিলে। সেই দেশ, সেই লোকসকল আছে, তুমি আপনে কুশলে আছ। এখন এমত কাৰ্য্য কৰি তুমি আমি একপ্ৰীতি হুৱা যেমনে বঙ্গালৰ দাদ লৈবাক পাৰি, তাকে কৰক।” {{gap}}যশমত্ত ৰায় ৰজাৰ পত্ৰৰ লগতে কৰতলীয়া নৰ্ত্তঙ্গীয়া মাণিকসিংহ ৰজাই স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজ সিংহলৈ লিখিলে,—“গড়গাওঁ জয়ন্তা দুই নাহয়, তোমাৰ দেশ নামাৰিছে যেন আমাৰ দেশহে মাৰিছে, মনে এনে দুখ লাগিছে। তোমাৰ দেশ বঙ্গালে মাৰিলে আমি কুশলে বসি আছিলোঁ। হুকুম নাকৰিলাম, দশ-বিশ হাজাৰ লোক আমাৰ গৈয়া নাপৰিলে, এইখানহে আমাৰ চিত্তে অধিক দুখ লাগিছে। আৰ বঙ্গালৰ প্ৰাণ-শক্তি যি আছিল তাকে কৰিলে। যেমতে কৰ্ম্ম কৰিছিল তেমতে ঈশ্বৰে তাৰ পাত কৰিলা। অখন বঙ্গালে যেমত কৰিছে তেমত প্ৰতিফল পাইলেহে ভাল। তোমাৰ আমাৰ কুশ-তিল একজুটি হুৱা এই সময়তে যেমনে দাদনি লৈবাৰ পাৰি তাৰ সালাহ কৰিয়া সময় দঢ়ায়া প্ৰত্যুত্তৰ লেখিয়া কটকীত কোল পঠাবা।” যশমত্ত ৰায় ৰজা আৰু মানিকসিংহ ৰজাৰ পত্ৰ জয়ন্তীয়াৰ উকিল ৰামায়ে স্বৰ্গদেৱক বকতাৰ ৰাজসভাত নি দিছিল। {{gap}}এনে সময়ত আওৰংজেৱ পাদশ্যাহৰ পত্ৰ-উপহাৰ চিৰপাও বঁটা লৈ দোৰবেগ ৰোষ্টমবেগ নামে দুই পাৎসাহী উকীল<noinclude></noinclude> nddh0cvexm5cdhv19fwaefzswykdasv 104 90887 260976 246482 2026-10-02T04:14:05Z BabulB 104 260976 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা|১১৩}}</noinclude>আহি গুৱাহাটী পালেহি। এইকথা স্বৰ্গদেৱে শুনি দুখ কৰি বোলে,—“মোৰ পুলিন-পুথাৱে বঙ্গালৰ পাৎসাৰ কাপোৰ পিন্ধা নাই। এতিয়া যে মই পিন্ধিব আৰু লব লাগিব, ইয়াত কৰি মৰণেসে ভাল।” বঙ্গালৰ উকীল উজাই আহি দেৰগাওঁ পালেহি। কিন্তু দৈৱগতিত, জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ লগত সেই উকীলৰ সাক্ষাৎ লাভ নহল।<noinclude>{{Right|৮}}</noinclude> fpeideea7apydd2wsbpgkxqufjdzw82 104 90888 260979 246483 2026-10-02T04:22:17Z BabulB 104 260979 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যু}}}} {{gap}}'''গড়গাওঁ চাবলৈ স্বৰ্গদেৱৰ হেপাহ—'''বকতাত বাহৰ কৰি থাকোঁতে গড়গাওঁ নগৰ চাবলৈ স্বৰ্গদেৱে বৰ হেঁপাহ কৰিছিল। মোগল অহাত স্বৰ্গদেৱে এৰি থৈ যোৱা এই গড়গাওঁ নগৰ পুনৰ সোমাবলৈ হলে দিনবাৰ শুভক্ষণ চোৱাটো ৰীতিসিদ্ধ আছিল। বিশেষতঃ, বঙ্গালে তাত ইমানদিন থাকি ক’ত বা কি কৰি থৈ গৈছে তাৰ কাৰণেও শঙ্কা। বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াই স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰস্তাৱত নিজৰ সন্মতি প্ৰকাশ কৰি কলে,– “ভাল, তথাচ, দেওধাই বাইলুং গণকৰ হতুৱাই দিন চোৱাওঁ।” এইবুলি ডাঙ্গৰীয়াই দিন চোওৱাত তিনিও খেলে বোলে,—“ৰজাদেৱৰ দিন মন্দ হৈছে। এৰানগৰ চালে স্বৰ্গদেৱৰ মন্দ লেখিছে।” {{gap}}এইৰূপে জনোৱাতো কাৰো বাধা নুশুনি বকতাৰ পৰা স্বৰ্গদেৱে গড়গাওঁ চাবলৈ আহিল। পাচে বৰদুৱাৰৰ মুখ পাওঁতে বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়া আৰু চেংধৰা বৰবৰুৱাই কলে,—“নগৰ সোমাবলৈ ভাল নহয়, পণ্ডিতে বাধা কৰিছে।” স্বৰ্গদেৱে উপায় নেপাই ইয়াকে মাত্ৰ কলে, – “মই নগৰৰ ভিতৰ নোসোমাওঁ, বৰদুৱাৰ মেলি দিয়ক, তাৰে পৰা মই ভিতৰখন চাওঁ।” {{gap}}যি গড়গাৱঁত মহাপয়োভৰেৰে বসতি কৰি ইন্দ্ৰবংশী আহোম স্বৰ্গদেৱসকলে তাক পুৰুষ পৰম্পৰায়ে অলঙ্কৃত কৰি<noinclude></noinclude> 9qaygu938a4g08n8kuqfv7saqcwtads 260987 260979 2026-10-02T05:04:14Z BabulB 104 260987 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|'''জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যু'''}}}} {{gap}}'''গড়গাওঁ চাবলৈ স্বৰ্গদেৱৰ হেপাহ—'''বকতাত বাহৰ কৰি থাকোঁতে গড়গাওঁ নগৰ চাবলৈ স্বৰ্গদেৱে বৰ হেঁপাহ কৰিছিল। মোগল অহাত স্বৰ্গদেৱে এৰি থৈ যোৱা এই গড়গাওঁ নগৰ পুনৰ সোমাবলৈ হলে দিনবাৰ শুভক্ষণ চোৱাটো ৰীতিসিদ্ধ আছিল। বিশেষতঃ, বঙ্গালে তাত ইমানদিন থাকি ক’ত বা কি কৰি থৈ গৈছে তাৰ কাৰণেও শঙ্কা। বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াই স্বৰ্গদেৱৰ প্ৰস্তাৱত নিজৰ সন্মতি প্ৰকাশ কৰি কলে,– “ভাল, তথাচ, দেওধাই বাইলুং গণকৰ হতুৱাই দিন চোৱাওঁ।” এইবুলি ডাঙ্গৰীয়াই দিন চোওৱাত তিনিও খেলে বোলে,—“ৰজাদেৱৰ দিন মন্দ হৈছে। এৰানগৰ চালে স্বৰ্গদেৱৰ মন্দ লেখিছে।” {{gap}}এইৰূপে জনোৱাতো কাৰো বাধা নুশুনি বকতাৰ পৰা স্বৰ্গদেৱে গড়গাওঁ চাবলৈ আহিল। পাচে বৰদুৱাৰৰ মুখ পাওঁতে বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়া আৰু চেংধৰা বৰবৰুৱাই কলে,—“নগৰ সোমাবলৈ ভাল নহয়, পণ্ডিতে বাধা কৰিছে।” স্বৰ্গদেৱে উপায় নেপাই ইয়াকে মাত্ৰ কলে, – “মই নগৰৰ ভিতৰ নোসোমাওঁ, বৰদুৱাৰ মেলি দিয়ক, তাৰে পৰা মই ভিতৰখন চাওঁ।” {{gap}}যি গড়গাৱঁত মহাপয়োভৰেৰে বসতি কৰি ইন্দ্ৰবংশী আহোম স্বৰ্গদেৱসকলে তাক পুৰুষ পৰম্পৰায়ে অলঙ্কৃত কৰি<noinclude></noinclude> rl19xbjowe820t19vfftkeps6rcjwfw 104 90889 260980 246484 2026-10-02T04:24:09Z BabulB 104 260980 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যু|১১৫}}</noinclude>অসমীয়া জাতিৰ নিয়তি নিৰূপণ কৰিছিল, যি গড়গাৱঁত ডাঙ্গৰীয়া বিষয়া পৰিবেষ্টিত সিংহাসনত বহি স্বৰ্গদেৱে কৰতোয়া বিজয়ৰ স্বপ্ন দেখিছিল, যি গড়গাৱঁত সন্ত-মহন্তসকলৰ হৰিনাম-কীৰ্ত্তনৰ ধ্বনিৰে চাৰিওদিশ নিৰন্তৰে মুখৰিত হৈছিল, যি গড়গাৱঁৰ কাৰেংঘৰৰ বিচিত্ৰ কাৰুকাৰ্য্য দেখি বিদেশী দৰ্শক স্তম্ভিত হৈছিল, সেই গড়গাওঁ নগৰী ভুমুকি মাৰি চাবলৈকো স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজ আজি নিজেপতা মন্ত্ৰী আৰু জ্যোতিষীয়া পণ্ডিতৰ অনুমতিৰ মুখাপেক্ষী হব লগাত পৰিল! {{gap}}'''স্বৰ্গদেৱৰ টান নৰিয়া⸺'''পাচে দুৱাৰ মেলি দিলত নগৰৰ ভিতৰ চাওঁতেই স্বৰ্গদেৱক শোক-সন্তাপে খুন্দা মাৰি ধৰিলে,আৰু নগৰৰ অৱস্থা দেখি স্বৰ্গদেৱে হুকহুককৈ কান্দিবলৈ ধৰিলে,–“এইহেন সোণাপুৰ নগৰখন এৰি মই অতদিনে ক’ত আছিলোগৈ!” এইষাৰ কথা কৈয়ে স্বৰ্গদেৱে মাটিত লুটি খাই পৰিল। ইয়াৰ পৰিণামত স্বৰ্গদেৱৰ পূৰ্ব্বৰ জলসাৰ ব্যাধি টান কৰিলে। বকতালৈ উভতি গৈ স্বৰ্গদেৱে নৰিয়া শয্যাৰ আশ্ৰয় লবলৈ বাধ্য হ’ল। জলসাৰ ব্যাধি বাঢ়ি আহি মুদ্গৰ ৰূপ ধাৰণ কৰাত গূহ্যে গলকণ্টাহ হৈ তেজ ববলৈ ধৰিলে। এইদৰে ন-দিন আছিল। {{gap}}স্বৰ্গদেৱে বুজিলে যে তেওঁৰ মৰ্ত্তলীলা অৱসান হবলৈ সৰহ দিন নাই। ডাঙ্গৰীয়া তিনিজনা আৰু সকলো ফুকন<noinclude></noinclude> 2n2a82sqw5m4ytb0kturgzcj97bfh2k 104 90890 260981 246486 2026-10-02T04:40:21Z BabulB 104 260981 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১১৬|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>ৰাজখোৱাক চাঙ্গলৈকে আনি অন্তিমশয্যাৰ পৰা জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে কলে,— “মোৰ গা বিধাৰণ, ভালকে পোৱা নাই। এতেকে মই তোমালোক সকলোতে কৈছোঁ, ভগাৰাজখন যিৰূপে ৰক্ষা পৰিব তোমালোক সকলো যুক্তিহৈ একমতিয়ে প্ৰৱৰ্ত্তি এজনাক আগত লৈ প্ৰতিপাল কৰিবা। আৰু বঙ্গাল শত্ৰুৰ বুকৰশাল উদ্ধাৰ কৰিব পাৰিলে ভাল হয়।” পাচে এইৰূপে স্বৰ্গদেৱৰ আজ্ঞা শুনি পাত্ৰ মন্ত্ৰী ফুকন-ৰাজখোৱা সকলোৱে কলে,– “স্বৰ্গদেৱে যিৰূপে আজ্ঞা কৰে আমি সেইদৰে আচৰিব লাগে। স্বৰ্গদেৱৰ অভাৱেনো আমি কাক সেৱা কৰিম?” {{gap}}স্বৰ্গদেৱৰ পাচত কোন ৰজা হব সেই বিষয়ে আলোচনা চলিল। স্বৰ্গদেৱৰ নিজ পুত্ৰ নাছিল, আৰু ওচৰ সম্বন্ধীয়া উপযুক্ত কোঁৱৰো বিশেষ নাছিল। ইয়াৰ পূৰ্ব্বে ৰাজদ্ৰোহ অপৰাধত ভালেমান কোঁৱৰক স্বৰ্গদেৱে উগ্ৰশাস্তি দি বধ কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত মৰাপাৰ গোহাঁই চাৰিং ৰজাও আছিল। তেওঁলোক জীয়াই থকা হলে হয়টো তেওঁলোকৰ মাজত ৰজা হব পৰা কোঁৱৰ ওলালহেঁতেন। সেইদেখি স্বৰ্গদেৱে এতিয়া কলে,—“মঞি আপোনাৰ মঙ্গহ আপুনি খালোঁ।” এইবুলি তিনিবাৰ হুমুনীয়াহ মাৰি বোলে—“আপদেৱৰ মুখে শুনিছোঁ চাৰিঙ্গীয়া হেংদানধৰা চকৰা ইহঁতেই কিছু আপোন বুলি। তাৰ বৰটোকে আনি ৰজা পাতিলৈ দেশখন ৰক্ষা কৰিবা।”<noinclude></noinclude> nx8k3438sg66iv88lz3fu3yxr7yoruh 104 90891 260982 246487 2026-10-02T04:42:23Z BabulB 104 260982 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যু|১১৭}}</noinclude>স্বৰ্গদেৱৰ পৰ্ব্বতীয়া কুঁৱৰীৰ আগৰজনা গিৰিয়েক বুঢ়াগোহাঁই-পোৱালী হাতী মাউতৰ ফালৰ লাঙ্গিচং নামে এটা লৰা আছিল। স্বৰ্গদেৱে তেওঁকে পুত্ৰবোধে তুলি ভিতৰুৱাল গোহাঁইৰ বাব দিছিল। এওঁ কলীয়া গোহাঁই বুলিও জনাজাত। গড়গঞা ৰজাশহুৰ ৰাজমন্ত্ৰী ফুকন আৰু জীয়েক কুসুমী বৰকুঁৱৰীয়ে লাঙ্গিচং গোহাঁইক ৰজা পাতিবলৈ মন কৰিলে। কিন্তু তেওঁলোকৰ প্ৰস্তাৱত স্বৰ্গদেৱে সন্মতি নিদি বৰকুঁৱৰীক কলে,—“কুঁৱৰী, ইকথা কিয় ৰব? হয়তো মই বুলিম, ডাঙ্গৰীয়াসকলে তাক কিয় মানিব? কলীয়া গোহাঁই তোলনীয়া লৰা, বায়েৰাৰ লগত অহা, বুঢ়াগোহাঁইপৰীয়াৰ বীৰ্য্য, কেনেকৈ ৰজা হব?” স্বৰ্গদেৱে আগেয়ে কোৱামতে দদায়েকৰ পুতেক চাৰিং-ৰজাকে সিংহাসনত বহুৱাবলৈ ডাঙ্গৰীয়াসকলক কলে। {{gap}}স্বৰ্গদেৱৰ অন্তিমকাল উপস্থিত হোৱাত দক্ষিণপাটৰ অধিকাৰ চোট-বনমালী বাপু গোসাঁয়ে মূৰত ধৰি নাম শুনাইছিল, স্বৰ্গদেৱে সেই নামকে লৈছিল। কণ্ঠগত হবৰ দেখি গোসাঁই নিলগি আহিল। আউনীআটীৰ নিৰঞ্জন পাঠক গোসাঁইকো বকতা বাহৰ ৰজাচাঙ্গলৈ মতোৱা হৈছিল। {{gap}}'''জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যু—'''চাওঁতে চাওঁতে স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজ সিংহ মহাৰাজৰ জীৱন-বন্তি নুমাল! সেইদিনা<noinclude></noinclude> kbh3jjtgtb5r2wos8772iz471km7gbw 104 90892 260983 246488 2026-10-02T04:44:08Z BabulB 104 260983 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১১৮|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>বুধবাৰ, ১৫৮৫ শকৰ কাৰ্ত্তিকৰ ২৫ দিন, দহ দণ্ড বেলি সময়। ৰাজ ভোগ কৰিলে পোন্ধৰ বছৰ। {{gap}}'''ন-জনা স্বৰ্গদেৱ চক্ৰধ্বজসিংহ—''' জয়ধ্বজ সিংহ মহাৰাজ স্বৰ্গী হোৱাৰ পাচত তিনিদিন ধৰি ৰাজ্য তল-ওপৰ হৈছিল। অনিয়মে ৰজা পাতিব খোজা ষড়যন্ত্ৰকাৰী বিলৈগুটিয়ে ৰাজ্য জুৰিছিল। অৰাজক হোৱাৰ ভয়ত ডাঙ্গৰীয়াসকলে স্বৰ্গদেৱৰ অন্তিমকালৰ ইচ্ছা অনুসৰি মানুহ পঠিয়াই চাৰিং ৰজাক মূৰত তুলি বকতালৈ আনি, ৰাতি ডেৰপৰ মৰাত তেওঁকে ৰজা পাতি সকলোৱে সাতসেৱা কৰিলে। এওঁ ৰজা হৈ নাম ললে চক্ৰধ্বজ সিংহ। এমাহৰ পাচত, ন-জনা ৰজাদেৱে বকতাৰ পৰা গৈ লেচাঙ্গত পাট পাতিলে। তাতে ১৫৮৬ শকৰ বহাগত ২৪ দিন যাওঁতে বৃহস্পতিবাৰে ৰাজ্য অভিষেক হল। পুহত ৰজাদেৱ লেচাঙ্গৰ পৰা গড়গাৱঁলৈ আহিল। বাসা গৃহ কৰি তুম্ভি মাঘত পূৰ্ব্ব পাটত গৃহাৰম্ভ কৰি ৰহিল।<noinclude></noinclude> jm48ufdfnwkha3hve4e4w2mgpa0b335 104 90893 260984 246489 2026-10-02T04:53:36Z BabulB 104 260984 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||{{x-larger|অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ}}|}}</noinclude>{{center|{{X-larger|'''অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ'''}}}} {{gap}}'''অসমে দিবলগীয়া পেচকচ—''' অসম-মোগলৰ সন্ধিৰ নিবন্ধ মতে অসমে মোগলক তিনিলাখ টকা আৰু নব্বৈটা হাতী পেচকচ দিবলৈ মান্তি হ’ল; আৰু উত্তৰে ভৰৰী আৰু দক্ষিণে কলং, এই সীমনা কৰি মানাহৰ পৰা কামৰূপে সৈতে ৰাজখণ্ড মোগলক দিব লগাত পৰিল। তাৰ ওপৰিও অন্যান্য চৰ্ত্তৰ ভিতৰত স্বৰ্গদেৱৰ কন্যা ৰমণী গাভৰুক মূল্যবান যৌতুকৰে সৈতে সম্ৰাট আওৰংজেৱৰ পুতেকৰ ভাৰ্য্যা হবৰ কাৰণে মীৰজুমলাৰ হাতত গতাই দিব লগাত পৰিল। পেচকচৰ ধন আৰু হাতী সম্পূৰ্ণৰূপে আদায় নোহোৱালৈকে বৰগোহাঁই, বৰপাত্ৰ গোহাঁই, আৰু ৰাজমন্ত্ৰী ফুকন, এই তিনিজনা বিষয়াৰ তিনি পুত্ৰ, আৰু বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াৰ ভতিজাক, এই চাৰিজনক বঙ্গাললৈ ওল কৰি পঠোৱা হল। তাৰ উপৰিও গুৱাহাটীৰ মোগল ফৌজাদাৰৰ লগত অসমৰ দুজনা উকিল আৰু এজনা বৰমুদৈ অন্য মানুহৰ সৈতে থাকিব লগাত পৰিল। বাদুলি ফুকন প্ৰমুক্ষে মোগলৰ লগলোৱা বাৰহাজাৰ অসমীয়া মানুহ মীৰজুমলাৰ লগত বঙ্গাললৈ ভটীয়াই গ’ল। {{gap}}'''পেচকচ আদায়—'''মীৰজুমলা অসমত থকা কালতে স্বৰ্গদেৱে আধাখিনি পেচকচ আদায় কৰিলে। সেই কাৰণে মোগলে অসমৰ পাত্ৰ-মন্ত্ৰী সকলোকে বিস্তৰ প্ৰশংসা কৰিলে।<noinclude></noinclude> msgkyoycnki0j9cmqre7n1fwgy1zpbd 260985 260984 2026-10-02T04:53:50Z BabulB 104 260985 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ'''}}}} {{gap}}'''অসমে দিবলগীয়া পেচকচ—''' অসম-মোগলৰ সন্ধিৰ নিবন্ধ মতে অসমে মোগলক তিনিলাখ টকা আৰু নব্বৈটা হাতী পেচকচ দিবলৈ মান্তি হ’ল; আৰু উত্তৰে ভৰৰী আৰু দক্ষিণে কলং, এই সীমনা কৰি মানাহৰ পৰা কামৰূপে সৈতে ৰাজখণ্ড মোগলক দিব লগাত পৰিল। তাৰ ওপৰিও অন্যান্য চৰ্ত্তৰ ভিতৰত স্বৰ্গদেৱৰ কন্যা ৰমণী গাভৰুক মূল্যবান যৌতুকৰে সৈতে সম্ৰাট আওৰংজেৱৰ পুতেকৰ ভাৰ্য্যা হবৰ কাৰণে মীৰজুমলাৰ হাতত গতাই দিব লগাত পৰিল। পেচকচৰ ধন আৰু হাতী সম্পূৰ্ণৰূপে আদায় নোহোৱালৈকে বৰগোহাঁই, বৰপাত্ৰ গোহাঁই, আৰু ৰাজমন্ত্ৰী ফুকন, এই তিনিজনা বিষয়াৰ তিনি পুত্ৰ, আৰু বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াৰ ভতিজাক, এই চাৰিজনক বঙ্গাললৈ ওল কৰি পঠোৱা হল। তাৰ উপৰিও গুৱাহাটীৰ মোগল ফৌজাদাৰৰ লগত অসমৰ দুজনা উকিল আৰু এজনা বৰমুদৈ অন্য মানুহৰ সৈতে থাকিব লগাত পৰিল। বাদুলি ফুকন প্ৰমুক্ষে মোগলৰ লগলোৱা বাৰহাজাৰ অসমীয়া মানুহ মীৰজুমলাৰ লগত বঙ্গাললৈ ভটীয়াই গ’ল। {{gap}}'''পেচকচ আদায়—'''মীৰজুমলা অসমত থকা কালতে স্বৰ্গদেৱে আধাখিনি পেচকচ আদায় কৰিলে। সেই কাৰণে মোগলে অসমৰ পাত্ৰ-মন্ত্ৰী সকলোকে বিস্তৰ প্ৰশংসা কৰিলে।<noinclude></noinclude> 2bi44zmtuyyvmas0m9wn39jsep4xj0y 104 90894 260990 246490 2026-10-02T05:09:08Z BabulB 104 260990 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১২০|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>বাদুলিক ৰাখি বাকীখিনি অসমীয়া মানুহ পাচেপৰে ওভোতাই দিম বুলি মীৰজুমলাই প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে, ক’লে বোলে, “সম্ৰাট আওৰংজেৱ সন্তুষ্ট হলে ভৰৰীৰ পৰা বৰনদীলৈকে এইছোৱা দেশ অসমক ওভোতাই দিব।” যাবৰ সময়ত মীৰজুমলাই অসমৰ পাত্ৰ-মন্ত্ৰীক কৈ গ’ল,—“তোমালোকৰ ৰাজ্য লৈ তোমালোক সুখেৰে থাকা, আমি ভটীয়াই যাওঁ।” গুৱাহাটীত ৰচিদ-খাঁক ফৌজাদাৰ পাতি মীৰজুমলা ওভতি যাওঁতে ঢকা নৌওঁপাওতেই খিজিৰপুৰৰ ওচৰত নবাবৰ মৃত্যু হল, চ’ত মাহ ১৫৮৪ শক। {{gap}}'''স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহৰ অন্তিম অভিলাষ—'''এইদৰে দেশ শত্ৰুশূন্য হোৱাৰ পাচত অসমৰ স্বৰ্গদেৱ আৰু পাত্ৰ-মন্ত্ৰীয়ে ভগাৰাজ্য বাতিবলৈ চেষ্টা কৰিবলৈ ধৰিলে, আৰু লগে-লগে পেচকচৰ গুৰুভাৰ মূৰৰ পৰা গুচাবলৈ, আৰু কামৰূপ ৰাজ্য পুনৰ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ ভিতৰি দুৰ্জ্জয় চেষ্টা চলিল। ১৫৮৫ শকৰ কাতি মাহত স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গী হোৱাত চক্ৰধ্বজসিংহ ৰাজপাটত বহে। মৃত্যুৰ পূৰ্ব্বে জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে পাত্ৰ-মন্ত্ৰী বিষয়া সকলোকে মাতি আনি কৈছিল,—“ভগাৰাজখন যিৰূপে ৰক্ষা পৰিব তোমালোক সকলো যুক্তি হৈ একমতিএ প্ৰৱৰ্ত্তি এজনাক আগত লৈ প্ৰতিপাল কৰিবা, আৰু বঙ্গাল শত্ৰুৰ বুকৰ শাল উদ্ধাৰ কৰিব পাৰিলে ভাল হয়।” {{nop}}<noinclude></noinclude> ald2nxfpnj8465xi0l6vtnft5mx77er 104 90895 260988 246492 2026-10-02T05:07:07Z BabulB 104 260988 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ|১২১}}</noinclude>{{gap}}'''বাহিৰে মিত্ৰতা ভিতৰি ৰণোদ্যম নীতি–''' মোগলে এৰি যোৱাৰ পাচৰে পৰা অসমে এই নীতি অৱলম্বন কৰিলে, বাহিৰে মোগলৰে সৈতে মিত্ৰতা, আৰু ভিতৰি নিজৰ ৰাজনৈতিক মৰ্য্যাদা পুনৰ সংস্থাপিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টা। এই নীতি অনুসৰি অসমীয়াই লাহে-ধীৰে পেচকচ আদায় কৰিবলৈ ধৰিলে, আৰু ৰাজ্যজুৰি অতি সংগোপনে সৈন্য-শিক্ষা দি যুদ্ধৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ আহিলা-পাতি সংগ্ৰহৰ চেষ্টা কৰিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}'''পৰাধীনতাতকৈ মৰণেহে উত্তম—'''চক্ৰধ্বজ সিংহ সিংহাসনত বহাৰ অলপ পাচতে মোগলৰ দুজন উকিলে সম্ৰাট আওৰংজেবৰ পৰা চিৰপাওঁ উপহাৰ আনি তেওঁলোকৰ সাক্ষাততে ৰাজচ’ৰাতে সেই কাপোৰ পিন্ধিবলৈ স্বৰ্গদেৱক অনুৰোধ কৰিলে, আৰু সেই সময়তে পেচকচৰ কিস্তি আদায় কৰাত পলম হোৱা বাবে মোগলে গৰ্ব্ববচন বুলিলে। ইয়াতে স্বৰ্গদেৱে বিষম বেজাৰ পাই গৰ্জ্জি উঠি ক’লে,—“বঙ্গালৰ অধীন হুই থাকিবতকৈ মৰণেহে উচিত। মোৰ পুথাও-পুলিনে লোকৰ তলপ হৈ যোৱা নাই, এতিয়া ম‍ই লোকৰ তলপ হৈ থাকিব নোৱাৰোঁ। বঙ্গালক খেদি পূৰ্ব্বৰ থানা গুৱাহাটী লৈ দেহঁক।” কিন্তু আতন বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক বুজালে যে যুদ্ধৰ আয়োজন সম্পূৰ্ণকৈ তৈয়াৰ নহলে বঙ্গালক আক্ৰমণ কৰাটো উচিত নহব। সেইদেখি গুৱাহাটী আক্ৰমণ কিছুদিনলৈ স্থগিত ৰখা হ’ল।<noinclude></noinclude> h3apgqt4wows65iaq73qxn4k1117q98 260989 260988 2026-10-02T05:07:33Z BabulB 104 260989 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ|১২১}}</noinclude>{{gap}}'''বাহিৰে মিত্ৰতা ভিতৰি ৰণোদ্যম নীতি–''' মোগলে এৰি যোৱাৰ পাচৰে পৰা অসমে এই নীতি অৱলম্বন কৰিলে, বাহিৰে মোগলৰে সৈতে মিত্ৰতা, আৰু ভিতৰি নিজৰ ৰাজনৈতিক মৰ্য্যাদা পুনৰ সংস্থাপিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টা। এই নীতি অনুসৰি অসমীয়াই লাহে-ধীৰে পেচকচ আদায় কৰিবলৈ ধৰিলে, আৰু ৰাজ্যজুৰি অতি সংগোপনে সৈন্য-শিক্ষা দি যুদ্ধৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ আহিলা-পাতি সংগ্ৰহৰ চেষ্টা কৰিবলৈ ধৰিলে। {{gap}}'''পৰাধীনতাতকৈ মৰণেহে উত্তম—'''চক্ৰধ্বজ সিংহ সিংহাসনত বহাৰ অলপ পাচতে মোগলৰ দুজন উকিলে সম্ৰাট আওৰংজেবৰ পৰা চিৰপাওঁ উপহাৰ আনি তেওঁলোকৰ সাক্ষাততে ৰাজচ’ৰাতে সেই কাপোৰ পিন্ধিবলৈ স্বৰ্গদেৱক অনুৰোধ কৰিলে, আৰু সেই সময়তে পেচকচৰ কিস্তি আদায় কৰাত পলম হোৱা বাবে মোগলে গৰ্ব্ববচন বুলিলে। ইয়াতে স্বৰ্গদেৱে বিষম বেজাৰ পাই গৰ্জ্জি উঠি ক’লে,—“বঙ্গালৰ অধীন হুই থাকিবতকৈ মৰণেহে উচিত। মোৰ পুথাও-পুলিনে লোকৰ তলপ হৈ যোৱা নাই, এতিয়া ম‍ই লোকৰ তলপ হৈ থাকিব নোৱাৰোঁ। বঙ্গালক খেদি পূৰ্ব্বৰ থানা গুৱাহাটী লৈ দেহঁক।” কিন্তু আতন বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াই স্বৰ্গদেৱক বুজালে যে যুদ্ধৰ আয়োজন সম্পূৰ্ণকৈ তৈয়াৰ নহলে বঙ্গালক আক্ৰমণ কৰাটো উচিত নহব। সেইদেখি গুৱাহাটী আক্ৰমণ কিছুদিনলৈ স্থগিত ৰখা হ’ল। {{nop}}<noinclude></noinclude> 6rzhodjlivofmx5m1975wu3fwtz24rx 104 90898 260991 246497 2026-10-02T05:10:48Z BabulB 104 260991 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১২৩|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>তোমালোকলৈ এই চিঠি চাহাবৰ আদেশ মতে লিখিছোঁ। এই কামত তোমালোকে যেন হেলা নকৰা।” {{gap}}'''গুৱাহাটী আক্ৰমণৰ আদেশ—'''মোগলৰ ফৌজাদাৰ নবাব ফিৰোজ-খাঁৰ এই অশোভনীয় অনুৰোধৰ কথা জানি স্বৰ্গদেৱ চক্ৰধ্বজ সিংহ আৰু ৰ’ব নোৱাৰিলে। সেইমতে তেওঁ আদেশ দিলে,—“গুৱাহাটী আক্ৰমণ কৰিব লাগে।” {{gap}}'''গুৱাহাটী আৰু কামৰূপৰ উদ্ধাৰ—'''স্বৰ্গদেৱৰ আদেশ মতে লাচিত বৰফুকন সেনাপতিৰ তলে অসমীয়া সৈন্যই গুৱাহাটী অভিমুখে যাত্ৰা কৰি ১৫৮৯ শকৰ ১৭ কাতি তাৰিখে মোগলক কাটি-মাৰি গুৱাহাটী উদ্ধাৰ কৰিলে, আৰু মোগলক খেদি নি মানাহাত থলেনি। সেই সময়ৰ পৰা বঙ্গালৰে অসমৰে মানাহা নদী সীমা হল, কামৰূপো অসমৰ ছত্ৰাধীন হল। নবাব মীৰজুমলাই অসম আক্ৰমণৰ বেলিকা অসমে যি মান-মৰ্য্যাদা হেৰুৱাইছিল, পাচ বছৰকাল উকলিবলৈ নৌপাওঁতেই অসমে দুৰ্জ্জয় পৰিশ্ৰম আৰু বীৰত্বৰে পুনৰ সেই মান-মৰ্য্যাদা প্ৰতিষ্ঠিত কৰিলে। এই বাৰ্ত্তা শুনি পৰম আনন্দ পাই স্বৰ্গদেৱ চক্ৰধ্বজসিংহ মহাৰাজে কলে,—“এতিয়াহে মই সুখেৰে ভাত এগৰাহ খাওঁ।” {{gap}}'''ছায়িস্তা-খাঁলৈ অসমৰ ৰণজয়ৰ বাতৰি—'''গুৱাহাটী উদ্ধাৰৰ তেৰ দিনৰ পাচত আতন বুঢ়াগোহাঁই ৰাজমন্ত্ৰী<noinclude></noinclude> ioe6ckphwpo9g7dvkrjge1ebm1cj855 104 90899 260992 246498 2026-10-02T05:13:29Z BabulB 104 260992 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ|১২৫}}</noinclude>ডাঙ্গৰীয়াই সম্ৰাট আওৰংজেৱৰ মোমায়েক বঙ্গৰ চুবেদাৰ আমিৰ-উল-উমৰাও নবাব ছায়িস্তা-খাঁলৈ যুদ্ধৰ কাৰণ বৰ্ণনা কৰি সবিশেষ লিখি জনালে। অসমৰ ভাগ্যশ্ৰী পুনৰ উভতি অহাত পৰিতৃপ্ত বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াই পত্ৰৰ শেহান্তত লিখিলে,–“এতিয়া যদি তুমি আমাৰে সৈতে প্ৰীতি স্থাপন কৰিব খোজা, তেন্তে আমালৈ উকীলপত্ৰ পঠিয়াবা। যদিহে প্ৰীতি কৰিবলৈ মন নাই তেন্তে তোমাৰ ইচ্ছা।” {{gap}}নবাব ফিৰোজ-খাঁৰ আদেশমতে ভোলানাথ কাননগুৱে অসমলৈ দিয়া পত্ৰ, আৰু আতন বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াই ছায়িস্তা-খাঁলৈ দিয়া পত্ৰ, এই দুয়োখন পত্ৰ অসমৰ বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগত সংৰক্ষিত পুথিৰ পৰা তলত তুলি দিয়া হল। {{center|(১) '''ভোলানাথ কানুনগুৱে অসমৰ কটকীলৈ দিয়া পত্ৰ'''}} {{gap}}শক ১৫৮৯, আষাঢ়, ভোলানাথ কাননগুঞিই লিখা লাহৈয়ে আনে, মাধৱচৰণ পূৰ্ণানন্দ এই দুই উকীললৈ। {{gap}}ইয়াদিকীৰ্হুদ্য সকল মঙ্গলালয় সৰ্ব্বোপমাযোগ্য ব্ৰহ্মমূৰ্ত্তি শ্ৰীমাধৱচৰণ উকিল, তথা শ্ৰীপূৰ্ণানন্দ উকিল সদাশয়োঃ। {{gap}}বহুত বহুত দোৱা লিখনং প্ৰয়োজনঞ্চ, আগে তোমাৰ কুশল সদা চাহি। ইখানে‍ৎ আমাৰ কুশল। তোমৰা মুখ-জবানি যি কহিয়া পাঠাইছিলা তাক পৰম আনন্দে জানা গেল। কিন্তু ইখানেৰ সমাচাৰ এহি,— {{nop}}<noinclude></noinclude> 5ss86z6bp34l3z4vqa8zczo3jvt9ewo 104 90900 260993 246499 2026-10-02T05:16:28Z BabulB 104 260993 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১২৬|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>{{gap}}নওবাব ৰচিদ-খাঁয়েৰ আমলে ৩০ ত্ৰিশ হাতী কলিয়াবৰ‍েৎ মজুদ আছিল, তাত নৱ হাতী পাঠাইচ, পৌছিল। বাকী হাতী যে নাপাঠাইলা, কাৰণ কি জানিল চাহি বাকী হাথি সমেত তোহ্মৰা দুই উকিলায় বা চৈদ জাফৰ উকিলেক লয়া তাকো ন আইস। ব্যজ নাকৰিবা। আৰ আমাৰ নওবাব সাহেবেৰ কাৰণ গোহাঞিসকলে কহিয়া ভাল চাহিয়া দুই-তিন তিৰি আত আনিবা, ইহাক আসিলে আমাৰ সাহেবেৰ হিত বৰ প্ৰীত বাঢ়িব। তোমাৰাই বৰ মুজুৰা পাইবা। আমাৰ সাহেবে তোমাৰাত লেখিবাৰ হুকুম কৰিছিলেন, ইকাৰণ লেখি। ইহাত ঢিল নাকৰিবা। অৱশ্য তোমৰা আসিতে সাথ আনিবা। অধিক কি লেখিবোঁ। ইতি শং ১০৭৬, আষাঢ়। {{gap}}(২) '''আতন বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াই ছায়িস্তা খাঁলৈ দিয়া পত্ৰ—'''শক ১৫৮৯, কাৰ্ত্তিক ৩০। {{gap}}১৫৮৯, ৩০ কাৰ্ত্তিক। ছায়িস্তা-খাঁলৈ বুঢ়াগোহাঞিৰ এই লিখা। {{gap}}স্বস্তি-সকল-মঙ্গলানিন্দিত-কলেবৰ কন্দৰ্পদৰ্প খৰ্ব্বী-কৃতাঙ্গ পৰমোদাৰ ধৈৰ্য্য নিৰ্জ্জিত শ্ৰীযুত নবাব ছায়িস্তা-খাঁ মহানুভাব চৰিতেষু। {{gap}}প্ৰীতি পূৰ্ব্বক লিখনং প্ৰয়োজনঞ্চ। পৰং তোমৰা যেখন আমাক উঝাৰ কৰিলাহি তেখনে আমাৰ মান-মৰ্য্যাদা সমস্তে<noinclude></noinclude> 7pkm5qrn49x8arakc7mwjse5c1v46gi 260994 260993 2026-10-02T05:17:18Z BabulB 104 260994 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১২৬|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>{{gap}}নওবাব ৰচিদ-খাঁয়েৰ আমলে ৩০ ত্ৰিশ হাতী কলিয়াবৰ‍েৎ মজুদ আছিল, তাত নৱ হাতী পাঠাইচ, পৌছিল। বাকী হাতী যে নাপাঠাইলা, কাৰণ কি জানিল চাহি বাকী হাথি সমেত তোহ্মৰা দুই উকিলায় বা চৈদ জাফৰ উকিলেক লয়া তাকো ন আইস। ব্যজ নাকৰিবা। আৰ আমাৰ নওবাব সাহেবেৰ কাৰণ গোহাঞিসকলে কহিয়া ভাল চাহিয়া দুই-তিন তিৰি আত আনিবা, ইহাক আসিলে আমাৰ সাহেবেৰ হিত বৰ প্ৰীত বাঢ়িব। তোমাৰাই বৰ মুজুৰা পাইবা। আমাৰ সাহেবে তোমাৰাত লেখিবাৰ হুকুম কৰিছিলেন, ইকাৰণ লেখি। ইহাত ঢিল নাকৰিবা। অৱশ্য তোমৰা আসিতে সাথ আনিবা। অধিক কি লেখিবোঁ। ইতি শং ১০৭৬, আষাঢ়। {{gap}}(২) '''আতন বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াই ছায়িস্তা খাঁলৈ দিয়া পত্ৰ—'''শক ১৫৮৯, কাৰ্ত্তিক ৩০। {{gap}}১৫৮৯, ৩০ কাৰ্ত্তিক। ছায়িস্তা-খাঁলৈ বুঢ়াগোহাঞিৰ এই লিখা। {{gap}}স্বস্তি-সকল-মঙ্গলানিন্দিত-কলেবৰ কন্দৰ্পদৰ্প খৰ্ব্বী-কৃতাঙ্গ পৰমোদাৰ ধৈৰ্য্য নিৰ্জ্জিত শ্ৰীযুত নবাব ছায়িস্তা-খাঁ মহানুভাব চৰিতেষু। {{gap}}প্ৰীতি পূৰ্ব্বক লিখনং প্ৰয়োজনঞ্চ। পৰং তোমৰা যেখন আমাক উঝাৰ কৰিলাহি তেখনে আমাৰ মান-মৰ্য্যাদা সমস্তে<noinclude></noinclude> ktm1mjuejkl9kqol9vm4jwat4lmnx7e 104 90901 260995 246500 2026-10-02T05:19:28Z BabulB 104 260995 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ|১২৭}}</noinclude>গুছিল। তেখন আমাৰা তিনি লাখ ৩,০০,০০০ ৰূপায়া নবৈ ৯০ হাতী দিম বুলি কবুল কৰিলোঁ। তেখনে আমাৰ সীমনা মান-মৰ্য্যাদা ৰাখিহে কবুঁল কৰিলোঁ। সেই কবুঁলৰ যি হয়, হাতী, ৰূপায়া তাকো আমি দিলোঁ। যি কিছু বাকী আছে তাৰ কাৰণে আমাৰ লাড়িকা জামিন বহিছে। তত্ৰাপি আমাৰ সিমনাকো ৰায়ত যি গৈল তাকো নাপালোঁ। আৰু ৰচিদ-খাঁ নবাবে আমাৰ উকিলকো উমানন্দত তুলি বিস্তৰ দুখ দিলে, বৰমুদৈকো বিস্তৰ কোটোৰা মাৰিলে, আৰ বাৰম্বাৰ কন্যা খোজে দিলেও ফিৰাই দিএ। {{gap}}ইয়াক স্বৰ্গদেৱে শুনি বহুত দিলগিৰ হুই গুৱাহাটা উজাৰ কৰিব দিলে। পাছে আমি শ্ৰীশ্ৰীস্বৰ্গমহাৰাজৰ পাৱ-তলত মাতিলো কাৰণে কিছু নুবুলিলে। তাত পাচে তোমাৰ চৈয়দ পিৰুজ নবাব হুই চৈয়দ জাফৰ উকিলক পঠালে। তাত চৈয়দ পিৰুজ নবাব বড়া ভাল মনুষ্য হেন স্বৰ্গদেও শুনিলে; আমিও শুনিলোঁ। চৈয়দ জাফৰ উকিল আমাৰ ঠাই আছিতেঞি নৱ হাতী গুৱাহাটীলৈ পঞচালো। {{gap}}পাচে বোলে চৈয়দ পিৰুজ নবাবে কন্যা খুজিছে। ইহাক শুনি স্বৰ্গদেৱ দিলগিৰ হুই গুৱাহাটা উজাৰ কৰিব দিলে। এখন যদি তুমাৰ প্ৰীতিক ইছা আছে, তেবে উকিল পত্ৰ পঠাই দিবা। যদি প্ৰীতিক বাঞ্চা নাই তেবে তোমাৰ খুছি। আৰ বহুত কি কহিম, তোমাৰা আপোনি সৰ্ব্বজ্ঞ। {{nop}}<noinclude></noinclude> nxfs930lmifckjp4aas0x16vj02bzpt 104 90902 260996 246501 2026-10-02T05:20:58Z BabulB 104 260996 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১২৮|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>{{gap}}ইতি, শক ১৫৮৯, তাৰিক্ষ ৩০ কাৰ্ত্তিক। চৈয়দ জাফৰে নিএ॥ {{gap}}'''মোগলৰ মৰ্য্যাদা হানি—'''টাইমুৰৰ বংশধৰ মহাপ্ৰতাপী আওৰংজেৱ পাদশাহৰ সৈন্যক পৰাস্ত কৰি অসমে সমগ্ৰ কামৰূপ ৰাজ্য পুনৰ নিজৰাজ্যৰ চামিল কৰি ললে। মীৰজুমলাই অসম দেশ লণ্ডভণ্ড কৰি অসমৰ মান-মৰ্য্যাদা নষ্ট কৰিছিল, এতিয়া অসমৰ হাতত মোগলৰ মান-মৰ্য্যাদা নষ্ট হল। এনেস্থলত, বঙ্গৰ চুবেদাৰ নবাব ছায়িস্তা-খাঁই অসমৰে সৈতে প্ৰীতি-বাঞ্ছা কৰি উকিল-পত্ৰ পঠিয়ায় কোনটো সতেৰে? দেশৰ মৰ্য্যাদা হানিত ক্ষুণ্ণ মনোভাব, আৰু সেই মৰ্য্যাদাৰ পুনৰ প্ৰতিস্থাপনত আত্মপ্ৰসাদ, এই দুই ভাবৰ এনে সংযত উদ্দীপ্ত আৰু গম্ভীৰ অভিব্যক্তিৰ কাৰণে আতন বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াৰ পত্ৰখনি অসমীয়াৰ যুগমীয়া সম্পত্তি হৈ থাকিব। {{gap}}'''অসমৰ বিৰুদ্ধে ৰামসিংহৰ অভিযান—'''অসমে গুৱাহাটী লোৱাৰ বাতৰি অতি সোনকালে সম্ৰাট আওৰংজেৱৰ কাণত পৰিলগৈ। প্ৰায় দহবছৰৰ পূৰ্ব্বে অসমৰ স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে কামৰূপ উদ্ধাৰ কৰি পূৰ্ব্ব-বঙ্গলৈকে মোগলৰ ৰাজ্য উবাৰ কৰিছিল। নবাব মীৰজুমলা আহি অসমীয়াক এশেকা দি কামৰূপ ৰাজ্য পুনৰ মোগলৰ তলতীয়া কৰিছিল।<noinclude></noinclude> d553ig23zc40jcpz55q33u89bqnh2jd 104 90903 260997 246504 2026-10-02T05:22:43Z BabulB 104 260997 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ|১২৯}}</noinclude>এতিয়া অসমে আকৌ কামৰূপ ললে। এই কথাত আওৰংজেৱ পাদশ্যাই বিশেষ অপমান পাই সুপ্ৰসিদ্ধ ৰাজপুত বীৰ অম্বৰাধিপতি ৰামসিংহ ৰজাক সৈন্য-সেনা দি অসমৰ বিৰুদ্ধে পঠিয়ালে। অন্য সেনাপতিক নপঠিয়াই ৰামসিংহক পঠোৱাৰ কাৰণ আছিল এই,—মহাৰাষ্ট্ৰীয় বীৰ শিবাজী আৰু শিখৰ নবম গুৰু টেগবাহাদুৰ, এওঁলোক দুজন মোগলৰ হাতত বন্দীৰ অৱস্থাৰ পৰা পলাই যোৱাত ৰামসিংহ ৰজাৰ সহযোগিতা আছিল বুলি আওৰংজেৱৰ সন্দেহ হৈছিল। তাৰ শাস্তিস্বৰূপে ৰামসিংহৰ চাৰিহাজাৰী মঞ্চব কাঢ়ি লোৱা হয়, আৰু দৰবাৰত বহা সন্মানৰ পৰা ৰামসিংহক বঞ্চিত কৰা হয়। আওৰংজেবে ভাবিলে, অসমৰ যেনে দূষিত হাৱা পানী, তালৈ চাই ৰামসিংহই অসমৰ পৰা জীৱিত অৱস্থাত উভতি নাহে। তেতিয়াৰ দিনত সকলোৱে কৈছিল, যে ৰামসিংহক শাস্তি দিবৰ কাৰণেহে সম্ৰাটে তেওঁক অসমৰ যুদ্ধলৈ পঠিয়াইছিল। {{gap}}'''উত্তৰে-দক্ষিণে গুৱাহাটীৰ গড়—'''যিয়েই কি নহওক, ৰামসিংহে অসমৰ অভিমূখে যাত্ৰা কৰি ১৫৯০ শকৰ ফাগুন মাহত মোগলৰ থানা ৰঙ্গামাটি পালেহি, তাৰপৰা অসম সোমাবৰ কাৰণে সুবিধালৈ বাট চাই থাকিল। ইতিমধ্যে, বাঁহগৰীয়া বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াৰ পৰিচালনাত অসমে গুৱাহাটীৰ উত্তৰে-দক্ষিণে পৰ্ব্বতৰ গাত, আৰু পৰ্ব্বতে-পৰ্ব্বতে<noinclude>{{Right|৯}}</noinclude> 2ufdnzw2758n75f6mivvuowlw1hettc 104 90904 260998 246524 2026-10-02T05:24:06Z BabulB 104 260998 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৩০|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>লগাই মাটিৰ গড় বান্ধি তাৰ ওপৰত টোপ-হিলৈ পাতি সৈন্য-সেনাপতি পালী নিৱন্ধকৈ যুদ্ধৰ কাৰণে সাজু হৈ আছিল। {{gap}}'''ৰামসিংহৰ তলে বিপুল সৈন্যবাহিনী—'''মানাহাৰ মুখত অসমীয়া সৈন্যই ৰামসিংহক গা-দেখাদি ছল কৰি উজুৱাই আনি গুৱাহাটীৰ গড়ৰ ভিতৰত সুমুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। সেইমতে আহি ৰামসিংহৰ সৈন্যই আগিয়াঠুৰীৰ পশ্চিমে আৰু হাজোৰ পূবে, এইখণ্ডৰ ভিতৰত থকা গাওঁ-ভূঁই পথাৰত বিস্তৃতভাবে ব্যাপি পৰিল। গুৱাহাটী উত্তৰপাৰৰ পৰ্ব্বতত উঠি শত্ৰুসৈন্যৰ শিবিৰৰ ফালে চাই অসমীয়া সেনাপতি লাচিত বৰফুকনে সহজে বুজিলে যে এইবাৰৰ যুদ্ধ বৰ টান ধৰণৰ। তেওঁ চকুপানী টুকি মনতে গুণিলে,—“মঞি ফুকনৰ দিনত এনাই হল। মোৰ ৰাজা ৰক্ষা হব কেনেকৈ? ৰাজ ৰক্ষা হব কেনেকৈ? পাচলৈ বা ৰক্ষা হব কৈনেকৈ?” ইয়াৰ অলপ পাচতে কিছুপৰ তম্ভি লাচিত বৰফুকনে সৈন্যৰ পালী চাই আহি আজ্ঞা কৰিলে বোলে শত্ৰুক যতে পায় ততে ধৰক। {{gap}}'''গুৱাহাটী সংৰক্ষনাৰ্থে অসমীয়াৰ দৃঢ়সঙ্কল্প—''' ইমান প্ৰাণ-পৰিশ্ৰমে যুঁজ কৰি উদ্ধাৰ কৰা অসমীয়াৰ চিৰন্তনীয়া সুপৱিত্ৰ ভূমি গুৱাহাটী কামৰূপ সংৰক্ষণ কৰিবলৈ অসমীয়া দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ হল। কোনো সৈনিক বা সেনাপতিয়ে যুদ্ধৰ কামত<noinclude></noinclude> qkwaenojs7q2w3q1v0sv8rffykc9v86 260999 260998 2026-10-02T05:24:21Z BabulB 104 260999 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৩০|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>লগাই মাটিৰ গড় বান্ধি তাৰ ওপৰত টোপ-হিলৈ পাতি সৈন্য-সেনাপতি পালী নিৱন্ধকৈ যুদ্ধৰ কাৰণে সাজু হৈ আছিল। {{gap}}'''ৰামসিংহৰ তলে বিপুল সৈন্যবাহিনী—'''মানাহাৰ মুখত অসমীয়া সৈন্যই ৰামসিংহক গা-দেখাদি ছল কৰি উজুৱাই আনি গুৱাহাটীৰ গড়ৰ ভিতৰত সুমুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। সেইমতে আহি ৰামসিংহৰ সৈন্যই আগিয়াঠুৰীৰ পশ্চিমে আৰু হাজোৰ পূবে, এইখণ্ডৰ ভিতৰত থকা গাওঁ-ভূঁই পথাৰত বিস্তৃতভাবে ব্যাপি পৰিল। গুৱাহাটী উত্তৰপাৰৰ পৰ্ব্বতত উঠি শত্ৰুসৈন্যৰ শিবিৰৰ ফালে চাই অসমীয়া সেনাপতি লাচিত বৰফুকনে সহজে বুজিলে যে এইবাৰৰ যুদ্ধ বৰ টান ধৰণৰ। তেওঁ চকুপানী টুকি মনতে গুণিলে,—“মঞি ফুকনৰ দিনত এনাই হল। মোৰ ৰাজা ৰক্ষা হব কেনেকৈ? ৰাজ ৰক্ষা হব কেনেকৈ? পাচলৈ বা ৰক্ষা হব কৈনেকৈ?” ইয়াৰ অলপ পাচতে কিছুপৰ তম্ভি লাচিত বৰফুকনে সৈন্যৰ পালী চাই আহি আজ্ঞা কৰিলে বোলে শত্ৰুক যতে পায় ততে ধৰক। {{gap}}'''গুৱাহাটী সংৰক্ষনাৰ্থে অসমীয়াৰ দৃঢ়সঙ্কল্প—'''ইমান প্ৰাণ-পৰিশ্ৰমে যুঁজ কৰি উদ্ধাৰ কৰা অসমীয়াৰ চিৰন্তনীয়া সুপৱিত্ৰ ভূমি গুৱাহাটী কামৰূপ সংৰক্ষণ কৰিবলৈ অসমীয়া দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ হল। কোনো সৈনিক বা সেনাপতিয়ে যুদ্ধৰ কামত<noinclude></noinclude> iljx6h81jslzjqg71n3ml7r9ae26win 104 90905 261000 246526 2026-10-02T05:44:18Z BabulB 104 261000 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ|১৩১}}</noinclude>এফেৰিও যেন গাফিলি নকৰে তাৰ অৰ্থে লাচিত বৰফুকনে আদেশ প্ৰচাৰ কৰিলে, বোলে, “ৰণৰ কামত পাচ হুঁহঁকিলে মই কাকো শুদাই নেৰোঁ। তাক ম‍ই থিতাতে এই হেংদানেৰে দুডোখৰ কৰি কাটিম, পাচেহে স্বৰ্গদেৱলৈ জনাম।” লাচিতৰ এই প্ৰচণ্ড সংকল্প স্বৰ্গদেৱ চক্ৰধ্বজসিংহই অনুমোদন কৰিলে। {{gap}}'''ৰামসিংহৰ ব্যৰ্থ মোগলী-ৰাজপুতী ফন্দি—'''অসমৰ যুদ্ধৰ আয়োজন, বিশেষকৈ গুৱাহাটীৰ গড়ৰ আকৃতি-প্ৰকৃতি দেখি ৰাজা ৰামসিংহ স্তম্ভিত হল। পোনতে সৰুসুৰাকৈ যি অলপ সংঘৰ্ষ হৈছিল তাতো ৰামসিংহই বিশেষ সুবিধা কৰিব নোৱাৰিছিল। সেইদেখি, সন্মুখ সংগ্ৰামৰ পন্থা এৰি ৰামসিংহই মোগলী-ৰাজপুতী-ফন্দিৰে অসমক পৰাভব কৰিবলৈ বিচাৰিলে। লাচিত ফুকনৰ পিতৃদেৱ মোমাই-তামূলী বৰবৰুৱাৰ লগত ১৫৬১ শকত হোৱা সন্ধিমতে গুৱাহাটী মোগলৰ অধীনলৈ গৈছিল। ৰামসিংহই এই সন্ধিৰ কথা সোঁৱৰাই লাচিত ফুকনক বাৰে-বাৰে মিত্ৰভাৱে গুৱাহাটী খুজিলে। অসমৰ পৰা যোৱা কটকীৰ আগত ৰামসিংহই অসমীয়া সেনাপতি সকলক ধন-সোণ অলঙ্কাৰ আদি উপহাৰেৰে গোপনে বৰিবলৈকো মন কৰিছিল, যাতে তেওঁলোকে নিৰ্ব্বিবাদে গুৱাহাটী এৰি দিয়ে। মাজে-মাজে, ৰামসিংহই কাঁড়ৰ আগত বিভেদ-পত্ৰ বান্ধি অসমীয়া সেনাপতিৰ কোঁঠলৈ সেই কাঁড় মাৰি পঠিয়াইছিল, যাতে<noinclude></noinclude> p3oyz6mbrgh6booar4dy5tng0k0ugtl 104 90906 261001 246527 2026-10-02T05:44:58Z BabulB 104 261001 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৩২|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>ঘৰৰ ভিতৰতে ইজন সিজন সেনাপতিৰ মাজত অবিশ্বাস আৰু মনোমালিন্য ঘটে। কিন্তু অসমীয়াৰ ক্ষেত্ৰত, ৰামসিংহৰ সাম দান ভেদ, এই তিনি কূটনীতিৰ এটিও সাৰ্থক নহল। দেশ সংৰক্ষণৰ সঙ্কল্পত অসমীয়া অচল-অটল হৈ থাকিল। {{gap}}'''আলাবৈৰ যুদ্ধ—'''চ’ত, বহাগ, জেঠ এই তিনিমাহ লাপি- লুপা অস্ত্ৰ-সংঘৰ্ষ আৰু ফন্দিৰ যুদ্ধ চলিল ৷ মহাৰাজ চক্ৰধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱ যুদ্ধজয়ৰ বাতৰি পাবৰ কাৰণে বিব্ৰত হৈ পৰিছিল। গুৱাহটীয়া সেনাপতি জনচেৰেকে স্বৰ্গদেৱলৈ জনাই পঠিয়ালে যে চাৰিওফালে পানী, এনে সময়ত মোগলক ধৰিবলৈ সুবিধা হৈছে। মোগল সৈন্য তেতিয়া আলাবৈৰ ওচৰত একেঠাইতে জুম বান্ধি আছিল। লাচিতে ভাবিলে,—“মোগল এতিয়া একঠাই হৈ সাৱধানে আছে; এনে সময়ত ধৰিলে ঘাটি খোৱাৰ আশঙ্কা। কেচা বৰলক জোকালে গা সাৰিবলৈ টান হব।” কিন্তু স্বৰ্গদেৱে আদেশ দিয়াত, অসমৰ সৈন্যই আলাবৈৰ পথাৰত মোগলক ৰণ ধৰিলে, সেই ৰণত এদিনৰ ভিতৰতে দহহাজাৰ অসমীয়া সৈন্য যুদ্ধ- ক্ষেত্ৰত নিহত হল। এই দুৰ্ঘটনাত লাচিতে মৰ্মান্তিক দুখ পাই স্বৰ্গদেৱলৈ বাতৰি দিবলৈ থিৰ কৰিছিল, কিন্তু আতন বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াই বাধা দি কলে, বোলে, “এখন যুদ্ধত দহহাজাৰ সৈন্য হানি হোৱাটো একো ডাঙ্গৰ কথা নহয়। যুদ্ধৰ শেষ পৰিণাম যাতে ভাল হয় আমি তালৈহে চাব লাগে।” {{nop}}<noinclude></noinclude> 03svph2bs75qxku594rq5o80th9574p 104 90907 261002 246528 2026-10-02T05:45:31Z BabulB 104 261002 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ|১৩৩}}</noinclude>{{gap}}'''গুৱাহাটী আক্ৰমণৰ একমাত্ৰ সুবিধা পানীয়েদি—''' ইতিমধ্যে, সম্ৰাট আওৰংজেৱে ৰামসিংহলৈ লিখি পঠিয়ালে বোলে “মই তাক অসমৰে মিত্ৰতা কৰিবলৈ পঠোৱা নাই, মই তাক যুদ্ধ কৰিবলৈহে পঠিয়াইছো।” ৰামসিংহই উত্তৰ দিলে, বোলে, “যুদ্ধ কৰি চালোঁ, যুদ্ধত নোৱাৰি। বন্দুক, যাঠি, বৰ্চ্চিৰ যুদ্ধৰ প্ৰয়োজন নাই। মৈদান নহয়, উত্তৰে- দক্ষিণে অচমে বেহুগড় কৰিছে। কিন্তু পানীয়েদি এটি যুদ্ধ আছে।” আগিয়াঠুৰীৰ কাষৰৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানীত ৰামসিংহৰ নাও দামাল দি ৰখা হৈছিল। সেই নাৱৰে মোগলৰ সৈন্যই গুৱাহাটীৰ ওচৰলৈ আহি বালি পাৰ হৈ চহৰত সোমোৱাৰ এটি সম্ভাৱনা আছিল। {{gap}}'''নাও-যুদ্ধৰ আৰম্ভণি –'''এই সম্ভাৱনা অনুসৰি ৰামসিংহই নাৱেৰে গুৱাহাটী সোমাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। গুৱাহাটীৰ দক্ষিণ পাৰে, কামাখ্যাৰ লুইতপৰীয়া পূবপ্ৰান্তৰ পৰা শুক্লেশ্বৰৰ বোধ-জনাৰ্দ্দনৰ মূৰ্ত্তিলৈকে এই খণ্ডক আন্ধাৰুবালি বোলা হৈছিল। এনে সময়ত লাচিত বৰফুকনে কাষলটিত কাঠ- বিৰলা এটি হৈ ভীষণ যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিছিল, আৰু আন্ধাৰু বালিতো কোনো গড় নাছিল। এই সুবিধাৰ কথা শুনি মোগলৰ পাঁচজনা পানীৰ চৰ্দ্দাৰে নাৱত উঠি অসমীয়া নাৱৰে সৈতে হিলৈ-কাঁড়ৰ যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিলে। অসমৰ নাও হুঁহঁকি আহি আমৰাজুৰি পালেহি। অসমীয়াই ইতিমধ্যে {{hws|আন্ধাৰু}}<noinclude></noinclude> pwsx2wyhgg3rktqokfyyu6eg318rdxc 261003 261002 2026-10-02T05:47:19Z BabulB 104 261003 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ|১৩৩}}</noinclude>{{gap}}'''গুৱাহাটী আক্ৰমণৰ একমাত্ৰ সুবিধা পানীয়েদি—'''ইতিমধ্যে, সম্ৰাট আওৰংজেৱে ৰামসিংহলৈ লিখি পঠিয়ালে বোলে “মই তাক অসমৰে মিত্ৰতা কৰিবলৈ পঠোৱা নাই, মই তাক যুদ্ধ কৰিবলৈহে পঠিয়াইছো।” ৰামসিংহই উত্তৰ দিলে, বোলে, “যুদ্ধ কৰি চালোঁ, যুদ্ধত নোৱাৰি। বন্দুক, যাঠি, বৰ্চ্চিৰ যুদ্ধৰ প্ৰয়োজন নাই। মৈদান নহয়, উত্তৰে-দক্ষিণে অচমে বেহুগড় কৰিছে। কিন্তু পানীয়েদি এটি যুদ্ধ আছে।” আগিয়াঠুৰীৰ কাষৰৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানীত ৰামসিংহৰ নাও দামাল দি ৰখা হৈছিল। সেই নাৱৰে মোগলৰ সৈন্যই গুৱাহাটীৰ ওচৰলৈ আহি বালি পাৰ হৈ চহৰত সোমোৱাৰ এটি সম্ভাৱনা আছিল। {{gap}}'''নাও-যুদ্ধৰ আৰম্ভণি –'''এই সম্ভাৱনা অনুসৰি ৰামসিংহই নাৱেৰে গুৱাহাটী সোমাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। গুৱাহাটীৰ দক্ষিণ পাৰে, কামাখ্যাৰ লুইতপৰীয়া পূবপ্ৰান্তৰ পৰা শুক্লেশ্বৰৰ বোধ-জনাৰ্দ্দনৰ মূৰ্ত্তিলৈকে এই খণ্ডক আন্ধাৰুবালি বোলা হৈছিল। এনে সময়ত লাচিত বৰফুকনে কাষলটিত কাঠ-বিৰলা এটি হৈ ভীষণ যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিছিল, আৰু আন্ধাৰুবালিতো কোনো গড় নাছিল। এই সুবিধাৰ কথা শুনি মোগলৰ পাঁচজনা পানীৰ চৰ্দ্দাৰে নাৱত উঠি অসমীয়া নাৱৰে সৈতে হিলৈ-কাঁড়ৰ যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিলে। অসমৰ নাও হুঁহঁকি আহি আমৰাজুৰি পালেহি। অসমীয়াই ইতিমধ্যে {{hws|আন্ধাৰু|আন্ধাৰুবালিত}}<noinclude></noinclude> lkpnl96vzabpld0bivajle481pvfvfj 104 90908 261004 246529 2026-10-02T05:49:04Z BabulB 104 261004 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৩৪|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>{{hwe|বালিত|আন্ধাৰুবালিত}} বালিগড় বান্ধিলত বঙ্গালৰ নাওঁ গৈ উত্তৰপাৰে জুৰিয়া পালেগৈ। {{gap}}'''লাচিত বৰফুকনৰ টান নৰিয়া—'''এই সঙ্কট অৱস্থা দেখি অসমীয়া সৈন্যই যুদ্ধলৈ মন এবাৰ নিচিনা হ’ল, নৰিয়াৰ কাৰণে লাচিত বৰফুকনেও ডাঠকৈ আদেশ-দিহা দিব নোৱাৰিলে। এনেতে পাণ্ডুৰ সেনাপতি মিৰিসন্দিকৈ হাজৰিকাই ৰাজ্যভগা কথা ফুকনলৈ কৈ পঠিয়ালে। ফুকনে বোলে, “যি ৰাজ্য ভাগিব খুজিছে তাহাঁতক কবি যে মই মৰিবৰ নিমিত্তে সাজু হৈ আছোঁ, আৰু মোৰ শটো পুতিবলৈ চিলাৰ পৰ্ব্বতত চাৰি কড়াৰ মাটি কিনি থৈছোঁ, মই এতিয়া নমৰোঁ, ৰাজ্য যদি ভাগে মই তাহাঁততকৈ পাচতহে যাম।” এনে সময়তে উত্তৰপাৰে মানুহ ভগা দেখি নৰা হাজৰিকা নেওগে অশ্বক্ৰান্তত স্বৰ্গদেৱৰ শৰণ দি ৰাজ্যক উদ্দেশ্য কৰি কলে, বোলে, “ৰাজ্য ঐ, সুনীয়া কাঁহিত বিহ ঢালহঁতে ভাগ।” বঙ্গাল হাতত পৰাস্ত হৈ ৰণক্ষেত্ৰ এৰি অসমীয়া সৈন্য বিভঙ্গে পলাব লাগিব বুলি ভাবি বুঢ়াগোহাঁইৰ খাটনীয়াৰ হাতীবৰুৱা, চাংমাই, পানীতোলা, ইহঁতে গোহাঁইৰ বস্তুজাত নাৱত ভৰা দিছিলে, আৰু বৰফুকনৰ বস্তুও নাৱত ভৰা দি লতাশিল পাইছিলহি। {{gap}}'''বৰফুকনৰ উগ্ৰ খঙ্গ দেখি কম্পমান সৈন্য—'''কাঁড়ঘৰৰ কোষতে নৰিয়া শয্যাত পৰি লাচিত বৰফুকনে ডাঁৰৰ<noinclude></noinclude> i3574iptbhxnuui2i2scm1z23bm9rji 104 90910 261005 246533 2026-10-02T05:49:43Z BabulB 104 261005 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৩৬|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>তৰুৱা সৈন্যয়ো দুয়োপাৰে বঙ্গালৰ পোনে কাড়-গুলি মাৰিবলৈ ধৰিলে ৷ অসমৰ নাও বঙ্গালৰ নাৱৰ ওচৰ চাপি যুঁজ কৰিবলৈ ধৰিলে। নাও ওপৰা-ওপৰি হোৱাত বঙ্গালৰ নাৱে ইকাতি-সিকাতি কৰিব নোৱাৰিলে। সেই ৰণত বঙ্গাল বিস্তৰ পৰিল। মৰাশৰে জাঁজী প্ৰায় হ’ল। অসমীয়া সৈন্যই বঙ্গালক খেদি নি পাণ্ডুৰ ভাটিত থলেনি। এয়ে হল অসমীয়াৰ চিৰকীৰ্ত্তি শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ। {{gap}}'''মীৰজুমলা-শৰাইঘাট যুগৰ আদৰ্শ—'''অসম মাতৃৰ আঁচলৰ মাণিক গুৱাহাটী কামৰূপ, মাতৃক দুৰ্গতি কৰি কাঢ়ি লৈছিল মোগলৰ সেনাপতি নবাব মীৰজুমলাই, কেইবছৰমানৰ মূৰত দুৰ্জ্জয় চেষ্টাৰ ফলত সেই ৰাজ্য আকৌ উভতি আহিল। অসমৰ বুকুলৈ, অসম মাতৃৰ এই সুখ-সম্পদত মোগলৰ চকুত টোপনি নহা হল, আকৌ দা-তৰোৱাল, যাঠি-জোং লৈ মোগল আহিল সেই কেছুৱাক মাতৃৰ বুকুৰ পৰা কাঢ়ি আজুৰি নিবলৈ, কিন্তু অসমীয়াই কেছুৱাৰ গাত হাত দিবলৈ শত্ৰুক কোনোপধ্যে প্ৰশ্ৰয় নিদিলে, মোগল নিৰুদ্যম আৰু হতভম্ভ হৈ যিদৰে আহিছিল, সেইদৰে নিজ দেশলৈ উভতি যাবলৈ বাধ্য হল। এয়ে হৈছে মীৰজুমলা-শৰাইঘাট যুগৰ অসমৰ সুমহান কীৰ্ত্তি, আৰু সতি-সন্ততিৰ কাৰণে সোণৰ সঁফুৰাত ভৰাই, সাঁচি থৈ যোৱা আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ অব্যৰ্থ আদৰ্শ আৰু শিক্ষা। {{nop}}<noinclude></noinclude> kneu5v8lztmx0enkfgrthuk8724nhdi 104 90911 261013 246531 2026-10-02T06:09:03Z BabulB 104 261013 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||{{x-larger|সামৰণি}}|}}</noinclude>{{center|{{X-larger|'''সামৰণি'''}}}} মীৰজুমলা আহিল, আৰু গ’ল। বিদেশী মোগলে সোণৰ সঁফুৰাৰ অভ্যন্তৰত সোমাই দহমাহ ধৰি দেশ লণ্ডভণ্ড কৰিলে। অসমীয়াৰ হাততো মোগলে নানান প্ৰকাৰৰ নিৰ্য্যাতন সহিব লগাত পৰিল। জ্বৰ-গ্ৰহণী, বৰষুণ-বানপানীৰ প্ৰকোপত মোগলৰ অৱস্থা না-জল- না-থল হ’ল। নিজৰ দেশক শত্ৰুশূন্য কৰি গো-ব্ৰাহ্মণ ৰক্ষা কৰিবৰ মনেৰে মোগলক ধন সোণ, হাতী দি বঢ়াই-বুজাই নিজৰ দেশলৈ অসমীয়াই ওভোতাই পঠিয়ালে, আৰু আগলৈকো কিছুদিন ধৰি সেইদৰে দিম বুলি গাত ললে। ইয়াৰ উপৰিও, অসমীয়াই পুণ্যভূমি কামৰূপ দেশখনো মোগলক এৰি দিব লগাত পৰিল। {{gap}}ইয়াৰ পাচত অসমীয়া ৰজা, ডা-ডাঙ্গৰীয়াসকলে হাত সাৱটি বহি নাথাকিল। তেওঁলোকে দিবলগীয়া কৰ-ভাৰ শোধালে সঁচা; কিন্তু সিও অন্তৰি অনিচ্ছাৰে সৈতে। অসমক তলতীয়া ৰাজ্যহেন ভাবি মোগলেও নানান টানমাত মাতিলে। এই পৰাধীন অৱস্থা সহ্য কৰিব নোৱাৰি অসমে নিজৰ মান-মৰ্য্যাদা আৰু ৰাজ্য উদ্ধাৰ কৰিবৰ মনেৰে যুদ্ধৰ আয়োজন কৰিলে। চাৰিবছৰ আয়োজনৰ ফলত অসমীয়া সৈন্যই গুৱাহাটীত থকা মোগলক কাটি-মাৰি খেদি সমস্ত কামৰূপ ৰাজ্য উদ্ধাৰ কৰিলে। মোগলে সেই কামৰূপ<noinclude></noinclude> nx6mt7ilgkym6hskee8jb6qmkqw8ku9 104 90912 261014 246534 2026-10-02T06:09:47Z BabulB 104 261014 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৩৮|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>আকৌ লবলৈ আহিছিল; কিন্তু অসমৰ দৃঢ় সঙ্কল্প আৰু অব্যৰ্থ সংগঠনৰ সম্মুখত মোগল তম্ভিব নোৱাৰি যুদ্ধত পৰাম্মুখ হৈ নিজ দেশলৈ ওভতি গুচি যাবলৈ বাধ্য হ’ল। {{gap}}মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণৰ দিনৰ পৰা শৰাইঘাটৰ যুদ্ধৰ সামৰণি, এইখিনি কালৰ ভিতৰত অসমীয়াই দুই প্ৰকাৰ মনোবৃত্তিৰ পৰিচয় দিছিল। প্ৰথমটোৰ পৰিণাম হল ৰাজ্যভগন, আৰু দ্বিতীয়টোৰ পৰিণতি হল বিজয়ৰ গিৰি - শৃঙ্গত আৰোহণ। {{gap}}মোগলৰ সেনাপতি মীৰজুমলাই অসম দেশ লবলৈ পালে কেনেকৈ? অসমত প্ৰচণ্ড প্ৰতাপী বীৰ, আহিলা- পাতি আৰু অস্ত্ৰ-সৰঞ্জামৰ আকাল নাছিল। সেই বীৰ- সকলে অলপ আগেয়ে মাথোন মোগলৰ অধীনৰ পৰা কামৰূপ উদ্ধাৰ কৰি ঢাক্কাৰ সমীপলৈকে মোগল ৰাজ্য উবাৰ কৰিছিল। গড়গাওঁ নগৰত আহিলা-পাতি প্ৰচুৰ পৰিমাণে গোটখাই আছিল, নামনিৰ কোঁঠবোৰতো সেইদৰে আহিলা- পাতি উপচি আছিল। পাঞ্চৰতন আৰু গুৱাহাটীত দুয়ো পাৰে পৰ্ব্বতৰ বেহুগড়; সেই গড়ৰ মাজেদি বৈ যোৱা লুইতৰ বুকুয়েদি মোগলৰ নাও-নাৱৰা সৰসৰকৈ উজাবলৈ পাৰিলে কেনেকৈ? যুদ্ধাৰু অসমীয়া বীৰসকলে মোগলক প্ৰতিবন্ধক নিদি বাট এৰি দিলে কিয়? {{gap}}এটি সামান্য কথাৰ পৰা এনে দুৰ্ভগীয়া পৰিস্থিতিৰ উদয় হ’ল। কায়স্থকুলীয়া ভৰালী বৰুৱা মনথিৰক পৰ্ব্বতীয়া ফুকন<noinclude></noinclude> eep1toxa2pmbk51o2mvsiwlr0puo8od 104 90913 261015 246535 2026-10-02T06:10:13Z BabulB 104 261015 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||সামৰণি|১৩৯}}</noinclude>পাতি স্বৰ্গদেৱে যুদ্ধৰ চৰ্দ্দাৰ কৰি গুৱাহাটীলৈ পঠিয়াইছিল শৌৰ্য্য-বীৰ্য্যৰ কোনো পৰিচয় নিদিয়া অনাহোম মনথিৰ যুদ্ধৰ সেনাপতি হোৱাত সৈন্যবাহিনীৰ ধৰণীস্বৰূপ আহোম সেনানায়কসকলে বিষম বেজাৰ পালে। ‘হিন্দুয়ে ৰণ কৰক, আমি নকৰোঁ, এইবুলি আহোম ফুকনসকলে নিজ নিজ থানা এৰি পাচহুহুঁকি আহিল, আৰু সেই ছলতে মীৰজুমলাই আগবাঢ়িবলৈ সুবিধা পালে। {{gap}}যুদ্ধ হেন সন্ধিক্ষণত পুৰণা বিশ্বাসী সেনাপতিসকলে বেজাৰ পোৱা কাম কৰাটো স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহৰ পক্ষে উচিত হোৱা নাছিল। মনথিৰে যদি ইয়াৰ পূৰ্ব্বে কোনো ক্ষেত্ৰত সামৰিক প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দিলেহেঁতেন সি বেলেগ কথা। তেনে পৰিচয়ৰ কোনো প্ৰমাণ আমাৰ হাতত পৰা নাই। আৰু কি গুণৰ কাৰণে মনথিৰ বৰুৱা স্বৰ্গদেৱৰ এনে প্ৰিয়পাত্ৰ হৈছিল, তাকো আমি জানিব পৰা নাই। {{gap}}সি যিকিয়ে নহওক, এনে সঙ্কটৰ সময়ত দেশৰ মৰ্য্যাদালৈ আওকাণ কৰি নামনিৰ ফুকনসকলে ৰণলৈ মন এৰা উচিত হোৱা নাছিল। মনথিৰক সেনাপতি পাতি স্বৰ্গদেৱে যুদ্ধলৈ পঠিয়াইছিল, ইয়াত, মনথিৰক দোষে স্পৰ্শিব নোৱাৰে। যুদ্ধৰ চৰ্দ্দাৰ হৈয়ো মনথিৰে মোগলক ভেটিব নোৱাৰিলে কিয়, সেয়েহে বিবেচনা-সাপেক্ষ। এজন নতুন মানুহক নাভাবি-নিচিন্তি সেনাপতি পাতি স্বৰ্গদেৱে সমীচীন কাম কৰা নাছিল। কিন্তু ফুকনসকলে স্বৰ্গদেৱৰ অবিবেচনাৰ<noinclude></noinclude> odbhm8lcb23q7m6gq975cy38h4615ln 104 90914 261016 246536 2026-10-02T06:10:41Z BabulB 104 261016 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৪০|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>বিষয়ে পাচলৈকো বিচাৰ কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। স্বৰ্গদেৱে যে এটা বেয়া কাম কৰিছে তাক ডাঙ্গৰীয়া বিষয়া আৰু প্ৰজাসকলে সহজে বুজিব পাৰিছিল। তাৰ নিমিত্তে ৰজাক ভাঙ্গিব পৰা গলহেঁতেন। দোষনীয় কামৰ নিমিত্তে ৰজাভঙ্গাৰ দৃষ্টান্ত অসম বুৰঞ্জীত বিৰল নহয়। অসমৰ সম্মুখত বৰ্ত্তমানে যি সঙ্কট, সেই সঙ্কট নিবাৰণ কৰি ফুকনসকলে পাচে পৰে ৰোহঘৰত সোমোৱাটো তেওঁলোকৰ কৰ্ত্তব্য আছিল। আপদৰ সময়ত তেওঁলোকে দেশৰ স্বাৰ্থ বিসৰ্জ্জন দিব নেলাগিছিল। {{gap}}নবাব মীৰজুমলাই অসমৰ ৰাজধানী গড়গাওঁ সোমোৱাৰ পাচত অসমীয়াই দগা-যুদ্ধ কৰি মোগলক যি প্ৰণালীৰে হাৰাশাস্তি কৰিছিল, সি অতি প্ৰশংসনীয় হৈছিল। কিন্তু এই সময়ত কেবাজনো বৰমূৰীয়া আহোম বিষয়াই অসমৰ বিৰুদ্ধাচৰণ কৰি মোগলৰ লগ লৈছিল। তেওঁলোকৰ অনেকৰে হয়টো কাৰোবাৰ প্ৰতি কক্ষা আছিল। মোগলৰ সহায়ত প্ৰতিশোধৰ বাট ওলাব বুলি তেওঁলোকে ভাবিছিল। “মোগলে অসম অধিকাৰ কৰিছে, অসম দেশ স্বতন্ত্ৰভাৱ গুচি পাৎসাহী মলুক হল, মোগলে ইয়াতে চিৰন্থাপী হৈ ৰাজত্ব কৰিব, গতিকে এওঁলোকৰ লগত মিলেৰে থাকিলে ভবিষ্যতে আমাৰ মঙ্গল নহৈ নোৱাৰে,”– ইয়াকে ভাবি বাদুলি, মনথিৰ বৰুৱা আৰু তেওঁলোকৰ দৰে দুৰীয়া মনৰ মানুহে মোগলৰ লগ ললেগৈ। তাৰ পৰিণামত দেশৰ যে কি অৱস্থা হব তাক তেওঁলোকে এবাৰো ভাবি নাচালে। {{nop}}<noinclude></noinclude> 1p9vuzff7zqkf08jib54ep5c7b4biui 104 90915 261017 246537 2026-10-02T06:10:59Z BabulB 104 261017 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৪১|সামৰণি|}}</noinclude>নিজৰ দেশ, আৰু ওচৰতে থকা আন এখন দেশ, দ্বিতীয় দেশে প্ৰথম দেশৰ ওপৰত প্ৰভুত্ব স্থাপনৰ কামনা কৰিলে সেইখন দেশত স্বপক্ষীয় মানুহ সৃষ্টি কৰিবলৈ যত্নবান হোৱাটো স্বাভাবিক। অসমত যদি মোগলৰ পক্ষীয় কিছুমান মানুহ ওলায় তেওঁলোকৰ সহায়েৰে যুদ্ধ পৰি- চালনাৰ কাম সুগম হৈ পৰিব। সেইদেখি এই দেশবৈৰী লোকক প্ৰশ্ৰয় দিয়াটো মোগলৰ স্বাভাৱিক ধৰ্ম্ম। অসমীয়াৰ স্বাভাৱিক ধৰ্ম্ম আছিল দ্বিতীয় পক্ষৰ হেজাৰ ফুচলনিতো ভোল নগৈ নিজৰ দেশৰ স্বাৰ্থ অটুত ৰখা। বাদুলি ফুকন মনথিৰ বৰুৱা আৰু তেওঁলোকৰ সহযোগীসকল এই ধৰ্ম্মৰ পৰা স্খলিত হৈছিল। মনথিৰৰ বিশ্বাসঘাতকতা অচিৰে ধৰা পৰাত তেওঁৰ প্ৰাণদণ্ড হ’ল, আৰু বাদুলিয়ে মাতৃভূমি এৰি আজীৱন কাল দেশান্তৰী হৈ পৰৰ ৰাজ্যত হাড় পেলাব লগাত পৰিল। {{gap}}মীৰজুমলাই অসম এৰি যোৱাৰ পাচত স্বৰ্গদেৱ আৰু বিষয়াসকল টানমুখীয়া হব লগীয়া হৈছিল। ৰাজকাৰ্য্যৰ অৱহেলাত কোনোপধ্যে যে লাই দিব নেলাগে, তাক তেওঁ- লোকে বুজিছিল। ৰজা, ডাঙ্গৰীয়া, সকলোৱে অসমীয়াৰ প্ৰাণ একমুখী আৰু একে ব্ৰতে ব্ৰতী কৰাৰ চেষ্টাত আছিল। পেচকচৰ গধুৰ বোজা মূৰৰ পৰা গুচাব লাগিব, অসমৰ মৰ্য্যাদা পুনৰ ওভোতাই আনিব লাগিব, আৰু প্ৰাচীন কামৰূপ ৰাজ্য পুনৰ অসমৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব লাগিব,—এই<noinclude></noinclude> koz0x63r6ms0552wccxv4spp2y9gzyy 104 90916 261018 246539 2026-10-02T06:11:30Z BabulB 104 261018 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|১৪২}}</noinclude>ব্ৰতৰ পৰা কোনোবা বিচলিত হলে, তেওঁক উগ্ৰশাস্তি দিয়া হৈছিল। এনেকি গড়গঞা ৰজাশহুৰ ৰাজমন্ত্ৰী ফুকন আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালবৰ্গৰ বিশ্বাসঘাতকতা ধৰা পৰাত তেওঁলোকেও মৃত্যুদণ্ডৰ পৰা অব্যাহতি নাপাইছিল। {{gap}}এইদৰে দেশপ্ৰেমিক নেতাসকলে অসমীয়াৰ মন-প্ৰাণ আত্ম-প্ৰতিষ্ঠাৰ পোনে সজাগ আৰু সতৰ্ক কৰি যুদ্ধৰ আয়ো জনৰ কাম চলাবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া অসমৰ অৱস্থা খালত পৰা। সেই সময়ত বৰমাত মতাটো সঙ্গত নহয়। সেইদেখি অসমীয়াই লাজ অপমান সকলো নীৰৱে সহি থাকিল; কিন্তু যুদ্ধৰ আয়োজন পূৰ্ণ উদ্যমে প্ৰৱৰ্ত্তিল। {{gap}}যেতিয়া আয়োজন পূৰ্ণ হল, অসমীয়া সৈন্য গৈ গুৱাহাটীত বঙ্গালক আক্ৰমণ কৰি তাৰপৰা খেদি পঠিয়ালে, ইয়াৰ দিন- দিয়েকৰ পাচতে মানাহালৈকে গোটেই কামৰূপ ৰাজ্য অসমৰ ছত্ৰাধীন হল। বহু যত্ন কৰিও মোগলে অসমীয়াৰ পৰা নকৈ উদ্ধাৰ কৰা গুৱাহাটী আৰু কামৰূপ কাঢ়ি লব নোৱাৰিলে। {{gap}}দ্বিতীয় চোৱাত অসমীয়াৰ গৌৰৱপূৰ্ণ মহিমা-মণ্ডিত কৃতকাৰ্য্যতাৰ কাৰণ হৈছে, ডাঙ্গৰীয়া বিষয়া আৰু প্ৰজাবৃন্দই একে পথ অনুসৰণ কৰিছিল। কোনোজন মানুহ দেশৰ নিৰ্দ্ধাৰিত আৰু সৰ্ব্ব-অনুমোদিত সেই কৰ্ম্মপন্থাৰ পৰা বিচলিত হব নোৱাৰিছিল। আহিলা-পাতিৰ যোগান, আৰু সৈন্য শিক্ষাৰ কাৰণে কঠোৰ ব্যৱস্থা লোৱা হৈছিল, কৰ্ত্তব্য সম্পাদনত কোনোৱে যেন তুৰিমুৰি কৰিব নোৱাৰে।<noinclude></noinclude> canswxtdx3vk8dvlwmiytxd2rb9to89 104 90917 261019 246542 2026-10-02T06:11:50Z BabulB 104 261019 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||সামৰণি|১৪৩}}</noinclude>{{gap}}যুদ্ধ আৰম্ভ হোৱা কালত, শত্ৰুৰ সৈতে মিত্ৰ হৈ দেশৰ স্বাৰ্থ জলাঞ্জলি দিয়া দূৰৈৰ কথা, শত্ৰুৰ পৰা সামান্য বস্তু উপহাৰ লোৱা বা আন কোন প্ৰকাৰে আত্মীয়ভাৱ দেখুৱা দণ্ডনীয় আছিল। কৰ্ত্তব্যৰ পৰা পাচহুঁহকিলে তাৰ অনিবাৰ্য্য শাস্তি আছিল মৃত্যুদণ্ড। এনে শাস্তিৰ ভয়ত সকলোৱে নিজ-নিজ কৰ্তব্য যথাবিধি সম্পাদন কৰিছিল। সেই কাৰণে অসমীয়াই যুদ্ধজয়ত কৃতকাৰ্য্য হব পাৰিছিল। {{gap}}দেশপ্ৰেম এটি আদৰণীয় গুণ। আমি যুগ-যুগান্তৰে দেশপ্ৰেমিক বীৰ আৰু নেতাসকলৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰি আহিছোঁ। কিছুমানৰ পক্ষে দেশপ্ৰেম অন্তৰ্নিহিত। অগ্নিয়ে পুৰিলেও, পানীত বুৰিলেও, তেওঁলোকৰ দেশপ্ৰেম জীৱন্ত হৈ থাকে। কিন্তু সাধাৰণতে দেশপ্ৰেম বোলা বস্তুটো কাৰ্য্যকৰী হয় দণ্ডিৰ প্ৰভাৱত; বিশেষতঃ যিসকলৰ দেশপ্ৰেম পূতসলিলা ফল্গুনদীৰ দৰে অন্তৰপ্ৰবাহী নহয়। যুদ্ধৰ বেলিকা হেংদান- তৰোৱালৰ সহায়েৰে মানুহৰ দুৰ্ব্বল মন যেনেকৈ কৰ্ত্তব্য সাধনৰ ফালে পোনাব পাৰি, আন উপায়েৰে তেনেকৈ নোৱাৰি। অৱশ্যে যি জাতিৰ প্ৰতিজন মুনিহ তিৰোতাৰে দেশপ্ৰেম অবিচ্ছেদ্য আৰু হাড়ে-মগজুৱে লগা, তেওঁলোকৰ ক্ষেত্ৰত এই উৎকট বিধি অৱলম্বন নকৰিলেও চলে। অৱশ্যে ৰাইজৰ সমৰ্থিত হবলৈ হলে এই দণ্ডবিধান হব লাগিব নিৰপেক্ষ, আৰু স্বজনপ্ৰীতিৰ পৰা সৰ্ব্বতোভাৱে মুক্ত।<noinclude></noinclude> f8r47wr7o4jh8148iscb748l9gkpubm 104 90918 261020 246549 2026-10-02T06:12:11Z BabulB 104 261020 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৪৪|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>{{gap}}অপৰাধীক দণ্ড দিয়াৰ বিষয়ে, অসমৰ স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজ সিংহৰ দৰে একেধৰণৰ সঙ্কট অৱস্থাত পৰা কোচবেহাৰৰ ৰজা প্ৰণনাৰায়ণে স্বৰ্গদেৱলৈ লিখিছিল, “মোৰ যে জোখা বিপত্তি হৈবাক নালাগে সে জোখা বিপত্তি হৈল, মোৰ আপনাৰ লোকহন্তে। আৰ তোমাৰ যে জোখা বিপত্তি হৈবাক নালাগে সে জোখা বিপত্তি হৈল, তোমাৰ আপনাৰ লোকত হন্তে। ইহাক ময়ো বুজিলোঁ তুমিও বুজিলা। মই দোষানুৰূপ অনেক দণ্ড কৰিলোঁ অনেক শাস্তি কৰিলোঁ, অনেক কাটিলোঁ, আৰু সময়ত দোষানুৰূপে দণ্ড কৰিম, শাস্তি কৰিম, কাটিম। তোমাতো চাহি দোষানু- ৰূপে দণ্ড কৰ, শাস্তি কৰ, কাট, আৰু সময়ত দণ্ড কৰিবেন, শাস্তি কৰিবেন, কাটিবেন। তেবেসে ৰাজ্যত ৰাজা হ। ৰাজাৰ দণ্ড প্ৰধান।” {{gap}}জয়ধ্বজ সিংহ স্বৰ্গদেৱৰ ৰাজত্বৰ প্ৰথম চোৱাত বিশেষ যুদ্ধ বিগ্ৰহ নাছিল। যুদ্ধৰ সময়ত কি কি কথালৈ চকু দিব লাগে, তাক স্বৰ্গদেৱে ভালকৈ নেজানিছিল। সেইদেখি দেশত এনে বিপৰ্য্যয় ঘটিল, আৰু তেওঁৰ নাম হল ভগনীয়া ৰজা। {{gap}}কিন্তু এইখিনিতে কব লাগিব, জয়ধ্বজসিংহ দেশপ্ৰেম একপ্ৰকাৰে লেখত লব লগীয়া আছিল। অসমৰ পশ্চিম সীমা কৰতোয়ালৈকে বিস্তৃত এইখণ্ড ৰাজ্য উদ্ধাৰ কৰিব লাগে, তাক স্বৰ্গদেৱে উপলব্ধি কৰিছিল। আৰু সেইমতে<noinclude></noinclude> n379eq3xeso8kjch91xgigh8rxh6b9m 104 90919 261021 246552 2026-10-02T06:12:33Z BabulB 104 261021 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||সামৰণি|১৪৫}}</noinclude>তেওঁৰ সৈন্যই গৈ বঙ্গদেশ আক্ৰমণ কৰিছিল। কিন্তু মীৰজুমলা আহিবৰ সময়ত নামনিয়াল সেনাপতি ফুকনসকলে যে ঠেহ পাতি যুদ্ধ এৰিব, এই কথা স্বৰ্গদেৱে কল্পনা কৰিব নোৱাৰিছিল। অন্তিম সময়ত গড়গাওঁ চাবলৈ স্বৰ্গদেৱৰ হেপাহ যেনে তীব্ৰ হৈ পৰিছিল তালৈ চাই তেওঁৰ মানত নিজৰ দেশখন প্ৰাণৰ প্ৰিয়বস্তু আছিল বুলি ধৰিব লাগিব। {{gap}}নবাব মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণৰ ঘটনাৱলী পুঙ্খানু- পুঙ্খৰূপে বিশ্লেষণ কৰি চালে অসমীয়াৰ জাতীৰ চৰিত্ৰৰ বেয়া-ভাল দুয়োটা পক্ষ নিয়াৰিকৈ উপলব্ধি কৰিব পাৰি। এই উপলদ্ধিয়েই হৈছে বুৰঞ্জীৰ অৱদান, আৰু ভবিষ্যতৰ কাৰণে অসমীয়ালৈ সতৰ্কবাণী আৰু আদৰ্শ-উদগনি।<noinclude></noinclude> 1fbjgo0s0vwx3d89ej54n0w0kyzo7wk 104 90923 261022 246555 2026-10-02T06:14:25Z BabulB 104 261022 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|'''ওপৰঞ্চি'''}}}} {{center|<poem>{{x-larger|প্ৰথম ওপৰঞ্চি}} '''মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণৰ বিষয়ে''' '''সমসাময়িক বৃত্তান্তসাৰ।'''</poem>}} {{gap}}এখনি প্ৰাচীন হাতে-লিখা অসম বুৰঞ্জী পুথিত মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণৰ সাৰাংশ এইদৰে দিয়া আছে।—<br/> {{gap}}“মজুম-খাঁ নবাবো গুৱাহাটা চামধৰা জিনি সলাৰ পৰা গড়গ্ৰাম ললেহি। পাচে ৰজাও নামৰূপলৈ গল। মজুম- খাঁ নবাবো পাচতে খেদি বাকোবাৰী তিপামলৈকো গ’ল। মূৰকটাটো বৰ যুদ্ধ হ’ল বুঢ়াগোহাঞি সহিতে। আহোমৰ সেনাপতি সকলো চতুৰ্পাশে চেনাবেনা হৈল। বঙ্গালকো হাবিৰ পৰা আহি কাটে মাৰে। পাচে মহাৰাজা পাত্ৰমন্ত্ৰীয়েৰে সমালোচন কৰি গো-ব্ৰাহ্মণ ৰক্ষা কৰি আপোনাৰ জীয়েকক, তিনিজনা গোহাঁইৰ বেটা, নেওগৰ পো ৰাজমন্ত্ৰীৰ বেটা মউপীয়া ডেকাকো ওল দি মজুম-খাঁ নবাবক গুৱাহাটীলৈ পঠালে। ৰাজাও বকতালৈ আহি বৰা বৰুকক খঙ্গিলেহি। বাৰুকীয়া বৰগোহাঁইক খঙ্গি নি গড়বন্ধ কৰি গৃহতে থৈছিলে। পাচে জয়ধ্বজ ৰাজা বকতাৰ পৰা নগৰ চাই ফিৰি গৈ তৈতে স্বৰ্গী হ’ল, ১৫৮৫ শক, কাতি মাহ।”—স্বৰ্গীয় পণ্ডিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াৰ ঘৰত পোৱা বুৰঞ্জী পুথি।<noinclude></noinclude> qjpmctvyrrvtem8w1uajqluyg8tfp2k 261023 261022 2026-10-02T06:14:57Z BabulB 104 261023 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|'''ওপৰঞ্চি'''}}}} {{center|<poem>{{x-larger|প্ৰথম ওপৰঞ্চি}} '''মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণৰ বিষয়ে''' '''সমসাময়িক বৃত্তান্তসাৰ।'''</poem>}} {{gap}}এখনি প্ৰাচীন হাতে-লিখা অসম বুৰঞ্জী পুথিত মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণৰ সাৰাংশ এইদৰে দিয়া আছে।— {{gap}}“মজুম-খাঁ নবাবো গুৱাহাটা চামধৰা জিনি সলাৰ পৰা গড়গ্ৰাম ললেহি। পাচে ৰজাও নামৰূপলৈ গল। মজুম- খাঁ নবাবো পাচতে খেদি বাকোবাৰী তিপামলৈকো গ’ল। মূৰকটাটো বৰ যুদ্ধ হ’ল বুঢ়াগোহাঞি সহিতে। আহোমৰ সেনাপতি সকলো চতুৰ্পাশে চেনাবেনা হৈল। বঙ্গালকো হাবিৰ পৰা আহি কাটে মাৰে। পাচে মহাৰাজা পাত্ৰমন্ত্ৰীয়েৰে সমালোচন কৰি গো-ব্ৰাহ্মণ ৰক্ষা কৰি আপোনাৰ জীয়েকক, তিনিজনা গোহাঁইৰ বেটা, নেওগৰ পো ৰাজমন্ত্ৰীৰ বেটা মউপীয়া ডেকাকো ওল দি মজুম-খাঁ নবাবক গুৱাহাটীলৈ পঠালে। ৰাজাও বকতালৈ আহি বৰা বৰুকক খঙ্গিলেহি। বাৰুকীয়া বৰগোহাঁইক খঙ্গি নি গড়বন্ধ কৰি গৃহতে থৈছিলে। পাচে জয়ধ্বজ ৰাজা বকতাৰ পৰা নগৰ চাই ফিৰি গৈ তৈতে স্বৰ্গী হ’ল, ১৫৮৫ শক, কাতি মাহ।”—স্বৰ্গীয় পণ্ডিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী ডাঙ্গৰীয়াৰ ঘৰত পোৱা বুৰঞ্জী পুথি। {{nop}}<noinclude></noinclude> f44eqnt065lk013d06u44d86ubrknm0 104 90924 261026 246556 2026-10-02T08:23:09Z BabulB 104 261026 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৫০|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>{{gap}}শ্ৰীশ্ৰীস্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰসিংহ মহাৰাজৰ ৰণমেলত কুঁৱৈগঞা ফুকন বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াই দিয়া পৰামৰ্শ।⸺ {{gap}}“স্বৰ্গদেৱৰ পূৰ্ব্বে পুলিন ৰাজাদেৱে তেজশক্তিৰ বলে ৰঙ্গামাটি চড়াই কৰতোয়া গঙ্গাত খাণ্ডা পখালি গৈছে। তেতিয়া তাত আচল হেন দেখি গুৱাহাটীত থানা কৰি মানাহা সীমাকৈ গৈছে। জয়ধ্বজ ৰাজাদেৱৰ দিনত এনে আহিলা-পাতি বহুতো আছিল, তত্ৰাপি নাম হ’ল ভগনীয়া ৰাজা। অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ আহিলা-পাতি সমস্তো জড়, স্বৰ্গদেৱৰ বন্দী-বেটাহে চেতন, সেয়ে চলালেহে চলে। তাৰো বলাবল বুজিব লাগে, শত্ৰুৰো বলাবল বুজিৰ লাগে। জয় পৰাজয় দুয়ো আছে।”— শ্ৰীশ্ৰীবেঙ্গেনাআটী সত্ৰত পোৱা বুৰঞ্জী পুথি। {{nop}}<noinclude></noinclude> pjh5d4fq6vzilr4ds6sjqobgjmeti45 104 90925 261027 246558 2026-10-02T08:24:27Z BabulB 104 261027 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{x-larger|দ্বিতীয় ওপৰঞ্চি}}}} {{center|'''মোগলৰ সেনাপতি দিলেৰ-খাঁ দাউদজাই'''}} {{gap}}অসম আক্ৰমণৰ কালত, নবাব মীৰজুমলাৰ আগুৱা সৈন্যৰ অধিনায়ক দিলেৰ-খাঁ দাউদজাই এজন অতি সুদক্ষ সাহিয়াল আৰু পৰাক্ৰমী বীৰপুৰুষ আছিল। তেওঁ আফগান জাতিৰ দাউদজাই খেলৰ মানুহ আছিল। পোনতে তেওঁৰ নাম আছিল জালাল খাঁ। সম্ৰাট চাহজাহানে জালাল খাঁৰ কামত সন্তুষ্ট হৈ তেওঁক দিলেৰ-খাঁ উপাধিৰে বিভূষিত কৰে, আৰু এই নামেৰে পাচলৈ তেওঁ জনাজাত হয়। অসমৰ প্ৰাচীন বুৰঞ্জীত দলাল খাঁ, দিলেল-খাঁ, দলিল-খাঁ, দিহলেৰ- খাঁ, দুলাল-খাঁ আদি কেইবাটাও নামৰে তেওঁক পৰিচয় দিয়া হৈছে। অসমত থাকোঁতে মীৰজুমলাই সকলো কথাতে দিলেৰ-খাঁৰ পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰিছিল, আৰু তেওঁ মীৰজুমলাৰ কঠোৰ মন আৰু প্ৰচণ্ড সঙ্কল্প কোমলাবলৈ চেষ্টা কৰাৰ নিমিত্তে তেওঁ কিছু পৰিমাণে অসমীয়াৰ বিশ্বাসভাজন হৈছিল। দিলেৰ-খাঁই অসম এৰি যোৱাৰ পাচত জয়ধ্বজ- সিংহ স্বৰ্গদেৱে সন্দেশ উপহাৰ পঠিয়াই লিখিছিল,—“তুমি আমাৰ মলুক ৰাখো বুলি কবুল ক্ৰীড়া কৰি জামিন হৈলা। জামিন হুই গো-ব্ৰাহ্মণ নৰ-নাৰী প্ৰজাক ৰাখি বৰে যশস্যা লভিলা।” {{nop}}<noinclude></noinclude> drsmg5geklyzhybertn7eptdojgzcub 104 90926 261028 246559 2026-10-02T08:24:55Z BabulB 104 261028 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৫২|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>{{gap}}সম্ৰাট চাহজাহানৰ দিনত, দাক্ষিণাত্যৰ চুবেদাৰ পাৎসাহজাদা আওৰংজেবৰ অধীনে নবাব মীৰজুমলাৰ সহযোগী হিচাবে দিলেৰ-খাঁই বিজাপুৰৰ আদিল চাহী চুলতানৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰি সুখ্যাতি লাভ কৰে। পাচত দাৰাৰ পুত্ৰ চুলেইমান চুকোৰ তলত সৈন্য পৰিচালনা কৰি চুলতান চুজাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰে। কাশীৰ সমীপৱৰ্ত্তী বাহাদুৰপুৰ নামে ঠাইত চুজাৰ সৈন্য পৰাস্ত হয়। এই ৰণজয়ৰ কাৰণে দিলেৰ-খাঁৰ মন্‌চব তিনিহাজাৰ ধাৰ্য্য হয়। এনে সময়ত ধৰ্ম্মাত যুদ্ধত দাৰা-চুকো পৰাস্ত হোৱাত, আওৰংজেবেই দিল্লীৰ অৱশ্যম্ভাবী সম্ৰাট বুলি জানি চুলেইমান চুকোৰ সহযোগী সেনাপতি অন্বেৰৰ অধিপতি মীৰ্জ্জাৰাজা জয়সিংহই চুলেইমান চুকোক এৰি আওৰংজেৱৰ পক্ষ গ্ৰহণ কৰে, আৰু তেওঁৰ উপদেশ মতে দিলেৰ-খাঁয়ো সেই পথ অনুসৰণ কৰে। ইয়াৰ ফলত, আওৰংজেবৰ পৰা দিলেৰ-খাঁই পাচহাজাৰী মনচব পুৰস্কাৰ পায়। {{gap}}তাৰ পাচত, দাৰা-চুকোৰ সৈন্যৰ লগত আজমীৰত দিলেৰ - খাঁৰ যুদ্ধ হয়। সেই যুদ্ধত দিলেৰ-খাঁৰ গাত গুলিৰ আঘাত লাগে। সেই ৰণত দাৰা-চুকো পৰাস্ত হয়, আৰু তেওঁ বণস্থলী এৰি পলাই যাব লগাত পৰে। {{gap}}চুজাৰ বিৰুদ্ধে মীৰজুমলাৰ অভিযানত দিলেৰ-খাঁই অসীম সাহেৰে যুদ্ধ কৰে। এখন যুদ্ধত তেওঁৰ পুতেক ফঠ-খাঁ পানীত পৰি ডুবি মৰে। চুজাৰ যুদ্ধত দিলেৰ-খাঁই ইমান<noinclude></noinclude> 9za2abp3rixsfoa1n5oq2h4fszupnpp 104 90927 261029 246560 2026-10-02T08:25:25Z BabulB 104 261029 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||ওপৰঞ্চি|১৫৩}}</noinclude>সাহ-বল ৰণ-কৌশলৰ পৰিচয় দিয়ে যে তেওঁ পুৰাকালৰ মহাৰথী বীৰ ৰোষ্টম আৰু ইচফান্দিয়াৰৰ বীৰত্বকো চেৰ পেলাইছিল বুলি তেওঁৰ জীৱনী লিখক শ্যাহ নাৱাজ-খাঁই কৈছে। ইয়াৰ পাচত নবাব মীৰজুমলাৰ লগত দিলেৰ-খাঁই আগুৱা সৈন্যৰ সেনাপতি হৈ অসমলৈ আহে। শিমুলগড়ৰ দুৰ্গ আক্ৰমণ কৰি তাক অধিকাৰ কৰাৰ কাৰণে দিলেৰ-খাঁই মোগল বুৰঞ্জীত বিশেষকৈ প্ৰসিদ্ধি লাভ কৰে। {{gap}}অসমৰ পৰা ওভতি যাওঁতে খিজিৰপুৰৰ ওচৰত নবাব মীৰজুমলা লোকান্তৰ হোৱাত দিলেৰ-খাঁই বাদশাহী সৈন্য আৰু সম্পত্তিৰ জিম্মা লৈ ঢাকালৈ যায়। মীৰজুমলাৰ অনুপস্থিতিত বঙ্গদেশৰ সামৰিক ৰক্ষাৰ ভাৰ আছিল নবাব ইহটিচাম-খাঁৰ ওপৰত। মীৰজুমলাৰ সলনি বঙ্গৰ চুবেদাৰ নিযুক্ত হোৱা নবাব ছায়িস্তা-খাঁ অহা পলম হোৱাত বিহাৰৰ চুবেদাৰ দাউদ-খাঁ কোৰেছীয়ে সেই ভাৰ পায়। তেওঁ সোনকালে সেই পদ গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰাত ১৬৬৩ খৃষ্টাব্দৰ মেই মাহৰ পৰা চেপ্তেম্বৰলৈকে এই ছমাহ দিলেৰ-খাঁই বঙ্গৰ চুবেদাৰৰূপে কাম কৰে। ছায়িস্তা-খাঁ নহালৈকে, এই অস্থায়ী চুবেদাৰসকলৰ আমোলত বঙ্গৰ শাসনকাৰ্য্য বিশৃঙ্খল হৈ পৰে। ক্ষমতা আৰু ধন সঞ্চয়ৰ হুতাহত বিষয়া আৰু জমীদাৰসকলৰ মাজত খোৱা-কামোৰা লাগে। নবাব ছায়িস্তা-খাঁ আহিলতহে বঙ্গৰ শাসনকাৰ্য্য পুনৰ সুস্থিৰ হয়। {{gap}}অসমৰ যুদ্ধত দিলেৰ-খাঁই অশেষ কষ্ট ভোগ কৰাৰ কথা<noinclude></noinclude> b3g8dhbdg875wnacvqehhu05xq62d0t 104 90934 261030 246594 2026-10-02T08:26:03Z BabulB 104 261030 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৫৪|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>অসম বুৰঞ্জীত এইদৰে আছে,—“অসম দেশৰ পৰাই মীৰ্জ্জামুলা ভটিয়াই পাণ্ডু পালতহি খান-খানা চিফৰ-চালা- চিৰমৌলি নাম দিলে। ভটিয়াই গৈ বৌৰৈতলা পালত মৰিল। দিলাল-খাঁই সকল সৈন্য সৈতে ঢকাৰ পৰাই মাহচুদামীক [ মীৰজুমলাৰ পুতেক মহম্মদ আমিন-খাঁ ] লৈ পাদশ্যাৰ ঠাইলৈ গল। আসম দেশৰ হাথী কন্যা যি কিছু সম্ভাৰ লৈ দুয়ো পাদশ্যাক সেৱা কৰিলে। পাদশ্যাই দিলাল-খাঁক মাতিলে বোলে,– “দিলাল, তঞি যে আহিলি খানখানা ক’ত থাকিল?” এই বুলি দুইবাৰ সুধিলে। চক্ষুৰ লো মুচি মাহচুদামীক মাতিলে বোলে, – “তোৰ বাপেৰৰ যি কিছু মালমাতা হয় সমস্তে তোক দিলোঁ। তোকো পঞ্চ-হাজাৰী কৰিলোঁ ৷ তঞি মোৰ লগত থাকিবি। ঢকাৰ চুভা ছাস্তা-খাঁক কৰিলোঁ। দিলাল-খাঁ, তঞি দুখ পাই আহিছা। অৰঙ্গাবাদত চুভা হৈ থাকগৈ।’ ছিৰপাও বঁটা দি সন্মান কৰিলে।” {{gap}}অসমৰ পৰা উভতি গৈ মীৰ্জ্জাৰাজা জয়সিংহৰ লগত দিলেৰ-খাঁই শিবাজীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ যাত্ৰা কৰে। তেওঁলোকৰ লগত দাউদ-খাঁ কোৰেছীও সেনাপতি হৈ গৈছিল। সেই সময়ত শিৱাজীৰ প্ৰতাপ আৰু ক্ষমতা বাঢ়িবলৈ ধৰে। শিৱাজীয়ে দাক্ষিণাত্যৰ শাসনকৰ্ত্তা নবাব ছায়িস্তা-খাঁক পুনাৰ বাহৰত ৰাতি সংগোপণে আক্ৰমণ কৰি, পালি-পহৰীয়া আদিক শিৰশ্চেদ কৰে, আৰু নবাবৰ বুঢ়া আঙ্গুলি ছেদন<noinclude></noinclude> mkrpnjgqaowaw4lufn86yy22sqb5qye 261031 261030 2026-10-02T08:26:34Z BabulB 104 261031 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৫৪|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>অসম বুৰঞ্জীত এইদৰে আছে,—“অসম দেশৰ পৰাই মীৰ্জ্জামুলা ভটিয়াই পাণ্ডু পালতহি খান-খানা চিফৰ-চালা- চিৰমৌলি নাম দিলে। ভটিয়াই গৈ বৌৰৈতলা পালত মৰিল। দিলাল-খাঁই সকল সৈন্য সৈতে ঢকাৰ পৰাই মাহচুদামীক [মীৰজুমলাৰ পুতেক মহম্মদ আমিন-খাঁ] লৈ পাদশ্যাৰ ঠাইলৈ গল। আসম দেশৰ হাথী কন্যা যি কিছু সম্ভাৰ লৈ দুয়ো পাদশ্যাক সেৱা কৰিলে। পাদশ্যাই দিলাল-খাঁক মাতিলে বোলে,– “দিলাল, তঞি যে আহিলি খানখানা ক’ত থাকিল?” এই বুলি দুইবাৰ সুধিলে। চক্ষুৰ লো মুচি মাহচুদামীক মাতিলে বোলে, – “তোৰ বাপেৰৰ যি কিছু মালমাতা হয় সমস্তে তোক দিলোঁ। তোকো পঞ্চ-হাজাৰী কৰিলোঁ ৷ তঞি মোৰ লগত থাকিবি। ঢকাৰ চুভা ছাস্তা-খাঁক কৰিলোঁ। দিলাল-খাঁ, তঞি দুখ পাই আহিছা। অৰঙ্গাবাদত চুভা হৈ থাকগৈ।’ ছিৰপাও বঁটা দি সন্মান কৰিলে।” {{gap}}অসমৰ পৰা উভতি গৈ মীৰ্জ্জাৰাজা জয়সিংহৰ লগত দিলেৰ-খাঁই শিবাজীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ যাত্ৰা কৰে। তেওঁলোকৰ লগত দাউদ-খাঁ কোৰেছীও সেনাপতি হৈ গৈছিল। সেই সময়ত শিৱাজীৰ প্ৰতাপ আৰু ক্ষমতা বাঢ়িবলৈ ধৰে। শিৱাজীয়ে দাক্ষিণাত্যৰ শাসনকৰ্ত্তা নবাব ছায়িস্তা-খাঁক পুনাৰ বাহৰত ৰাতি সংগোপণে আক্ৰমণ কৰি, পালি-পহৰীয়া আদিক শিৰশ্চেদ কৰে, আৰু নবাবৰ বুঢ়া আঙ্গুলি ছেদন<noinclude></noinclude> 1s8q9dhwxajt9ma2339bgd8uhi7o65u 261032 261031 2026-10-02T08:27:05Z BabulB 104 261032 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৫৪|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>অসম বুৰঞ্জীত এইদৰে আছে,—“অসম দেশৰ পৰাই মীৰ্জ্জামুলা ভটিয়াই পাণ্ডু পালতহি খান-খানা চিফৰ-চালা- চিৰমৌলি নাম দিলে। ভটিয়াই গৈ বৌৰৈতলা পালত মৰিল। দিলাল-খাঁই সকল সৈন্য সৈতে ঢকাৰ পৰাই মাহচুদামীক [মীৰজুমলাৰ পুতেক মহম্মদ আমিন-খাঁ] লৈ পাদশ্যাৰ ঠাইলৈ গল। আসম দেশৰ হাথী কন্যা যি কিছু সম্ভাৰ লৈ দুয়ো পাদশ্যাক সেৱা কৰিলে। পাদশ্যাই দিলাল-খাঁক মাতিলে বোলে,– “দিলাল, তঞি যে আহিলি খানখানা ক’ত থাকিল?” এই বুলি দুইবাৰ সুধিলে। চক্ষুৰ লো মুচি মাহচুদামীক মাতিলে বোলে,—“তোৰ বাপেৰৰ যি কিছু মালমাতা হয় সমস্তে তোক দিলোঁ। তোকো পঞ্চ-হাজাৰী কৰিলোঁ ৷ তঞি মোৰ লগত থাকিবি। ঢকাৰ চুভা ছাস্তা-খাঁক কৰিলোঁ। দিলাল-খাঁ, তঞি দুখ পাই আহিছা। অৰঙ্গাবাদত চুভা হৈ থাকগৈ।’ ছিৰপাও বঁটা দি সন্মান কৰিলে।” {{gap}}অসমৰ পৰা উভতি গৈ মীৰ্জ্জাৰাজা জয়সিংহৰ লগত দিলেৰ-খাঁই শিবাজীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ যাত্ৰা কৰে। তেওঁলোকৰ লগত দাউদ-খাঁ কোৰেছীও সেনাপতি হৈ গৈছিল। সেই সময়ত শিৱাজীৰ প্ৰতাপ আৰু ক্ষমতা বাঢ়িবলৈ ধৰে। শিৱাজীয়ে দাক্ষিণাত্যৰ শাসনকৰ্ত্তা নবাব ছায়িস্তা-খাঁক পুনাৰ বাহৰত ৰাতি সংগোপণে আক্ৰমণ কৰি, পালি-পহৰীয়া আদিক শিৰশ্চেদ কৰে, আৰু নবাবৰ বুঢ়া আঙ্গুলি ছেদন<noinclude></noinclude> hfzs6llfq4q7l690ut8klr40z5kpntf 104 90935 261033 246618 2026-10-02T08:27:33Z BabulB 104 261033 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||ওপৰঞ্চি|১৫৫}}</noinclude>কৰে। তাৰ পাচত শিবাজীয়ে চুৰাট নগৰ লুন্থন কৰি অপৰ্য্যাপ্ত ধন-সোণ লাভ কৰে। এইখিনি সময়ত শিবাজীৰ ৰণত মোগলে কোনো প্ৰকাৰে কৃতকাৰ্য্যতা লাভ কৰিব নোৱাৰিছিল। মোগলৰ পৰাভৱৰ এই সুবিধাতে মোগলক আক্ৰমণ কৰাৰ ছেগ ওলাইছে বুলি কোচবেহাৰৰ ৰজা প্ৰাণ- নাৰায়ণে স্বৰ্গদেৱ চক্ৰধ্বজসিংহ মহাৰাজলৈ বাৰ্ত্তা পঠিয়াইছিল। তাৰ উত্তৰত, ১৫৮৭ শকৰ ২৪ মাঘ তাৰিখৰ পত্ৰত স্বৰ্গদেৱ চক্ৰধ্বজসিংহই প্ৰাণনাৰায়ণ ৰজালৈ লিখিছিল,— “পৰং তুমি কহি পঠাইছা বোলে সুবায়েৰে বঙ্গালৰ লেঢ়াই লাগিছে। সুবায়ে বঙ্গালক মাৰি কুৰিদিনৰ পথ হোঁহোঁকাইছে ৷ আৰ দাউদ-খাঁ পৰিল। আৰু দিলেল-খাঁ ঘা খাইছে, আৰু পাৎসাও দিল্লীৰ পৰা আগৰালৈ আহিছে, এইখান কহিছা। এতেকে পাছত কাৰ ভঙ্গ-জয় ইয়াকো নাজানি।” মোগলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধৰ কাৰণে পুনৰ আয়োজনৰ কালত অসমৰ স্বৰ্গদেৱে দূৰ দূৰণি দাক্ষিণাত্যত হোৱা শত্ৰুৰ বিপৰ্য্যয়ৰ সম্ভেদ ৰাখিছিল। {{gap}}শিৱাজীৰ পুৰন্দৰ দুৰ্গ অধিকাৰ কৰাত দিলেৰ-খাঁ সেনাপতি সৰ্ব্বপ্ৰধান কাৰ্য্যকাৰক আছিল। শিৱাজীৰ বুৰঞ্জী লেখক সুপ্ৰসিদ্ধ অধ্যাপক যদুনাথ সৰকাৰে কৈছে,— “পুৰন্দৰ দুৰ্গ ৰ সম্মুখত কালান্তক যমৰ নিচিনাকৈ বজ্ৰ-গম্ভীৰ হৈ দিলেৰ-খাঁ বহি আছিল। আৰু আনমানুহে যি কাম এমাহতো কৰি শেষ কৰিব নোৱাৰে তাক দিলেৰ-খাঁৰ<noinclude></noinclude> hcvdhbcdvlebcjk7zxk3y06mysf4lme 104 90936 261034 246620 2026-10-02T08:28:01Z BabulB 104 261034 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৫৬|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>মানুহে এদিনতে সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।” ইয়াৰ পাচত, মোগলৰে সৈতে সন্ধি স্থাপন কৰিবৰ মনেৰে শিৱাজীয়ে জয়সিংহৰ লগত দেখা-সাক্ষাত কৰে। ইয়াৰ পৰিণামত শিৱাজী আগ্ৰালৈ গৈ তাতে কিছুদিন থাকে। {{gap}}শিৱাজীৰ ৰণৰ পাচত, দেৱগড় বিজাপুৰ, বাগলানা হায়দৰাবাদ আদি ঠাইত যুদ্ধ পৰিচালনা কৰি দিলেৰ-খাঁই বিশেষ সুখ্যাতি লাভ কৰে। তেওঁ পাচলৈ মুলতান, আৰু কিছুদিনৰ কাৰণে দাক্ষিণাত্যৰ চুবেদাৰ নিযুক্ত হয়। ১৬৮৩ খৃষ্টাব্দত দিলেৰ-খাঁৰ মৃত্যু হয়। {{gap}}দিলেৰ-খাঁৰ বিষয়ে, সুপ্ৰসিদ্ধ ঐতিহাসিক অধ্যাপক যদুনাথ সৰকাৰে কৈছে,— “দিলেৰ-খাঁৰ প্ৰতি কাল প্ৰভাব আৰু গ্ৰহ নক্ষত্ৰ সুপ্ৰসন্ন হোৱাত, জীৱনৰ আৰম্ভণিৰ পৰা অন্তলৈকে তেওঁ সদায় সৌভাগ্যৰ শিখৰত বিৰাজ কৰিছিল। তেওঁ দৈৱসংযোগৰ পৰা কেতিয়াও বিঘ্ন-প্ৰতিবন্ধক পোৱা নাছিল আৰু কেতিয়াও অপমান বা অৱজ্ঞাৰ পাত্ৰ হোৱা নাছিল।“ .{{nop}}<noinclude></noinclude> ku4b0yy2pgcmron2fuck10884mfyf0s 104 90937 261035 246665 2026-10-02T08:30:02Z BabulB 104 261035 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||{{x-larger|তৃতীয় ওপৰঞ্চি}}|}}</noinclude>{{center|{{x-larger|তৃতীয় ওপৰঞ্চি}}}} {{center|{{larger|'''ঘিলাঝাৰিঘাটৰ সন্ধিৰ কাকত'''}}}} {{center|তাৰিখ ১৫৮৪ শক, মাঘ ৯।}} {{gap}}মীৰজুমলাই অসম মাৰোঁতে অসম আৰু মোগলৰ মাজত তিপামৰ ঘিলাঝাৰিঘাটত যি সন্ধি নিবন্ধ হয় তাৰ কাকত এই।— {{gap}}“শ্ৰীশ্ৰী ডিল্লিস্বৰ পাৎসাহৰ দসখত মোহৰ। শ্ৰীশ্ৰীৰাজা- জয়ধ্বজ সিংহ॥ সকলম স্বকাৰতে, ৯ মাঘ, সন 1092, বঙ্গলা দেবশক ১৫৮৪ সাল। লিখিতং শ্ৰীশ্ৰীৰাজাজয়ধ্বজ- সিংহ ও শ্ৰীবড়গোহাঞি ও শ্ৰীবুঁঢ়াগোহাঞি ও শ্ৰীবড়পাত্ৰ ও শ্ৰীৰাজমন্তৃ, বিলায়ত আসামকস্য। {{gap}}আগে আমি শুলতান সুজাৰ ওঁক্তে বেআদ পিজৰিয়া ৺ [পাদশ্যাহী] থানা গুয়াহাটি লুটিলোঁ। ৺ ৰায়ত উঠাই আনি আপনাৰ মলুকত বসাইলুঁ। এই নিমিত্তে শ্ৰীযুত নবাব খানখানা [মীৰজুমলা] ৺ লস্কৰ লৈয়া আমাৰ মলুক মাৰিলেক। আমি পলাই আসিয়া নামৰূপেৰ পাহাড়ত চড়িলোঁ। {{gap}}তাহাত আমাৰ জীউ ও মলুক ৰাখিবাৰ কাৰণ শ্ৰীজুত নবাব দলেৰ-খাঁক জামিন দৰমিয়ান দিয়া ২০০০০ বিসহাজাৰ তোলা সোণা ও ১২০০০০ একলাখ [আৰু বিস] হাজাৰ ৰুপা ওঁ নবৈ হাতি সমেত দিয়া আমাৰ ৰাজা জয়ধ্বজসিংহৰ<noinclude></noinclude> c1l6lzl8dzy23jqtjrhabc2cf9d4msw 261036 261035 2026-10-02T08:31:41Z BabulB 104 261036 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||{{x-larger|তৃতীয় ওপৰঞ্চি}}|}}</noinclude>{{center|{{x-larger|তৃতীয় ওপৰঞ্চি}}}} {{center|{{larger|'''ঘিলাঝাৰিঘাটৰ সন্ধিৰ কাকত'''}}}} {{center|তাৰিখ ১৫৮৪ শক, মাঘ ৯।}} {{gap}}মীৰজুমলাই অসম মাৰোঁতে অসম আৰু মোগলৰ মাজত তিপামৰ ঘিলাঝাৰিঘাটত যি সন্ধি নিবন্ধ হয় তাৰ কাকত এই।— {{gap}}“শ্ৰীশ্ৰী ডিল্লিস্বৰ পাৎসাহৰ দসখত মোহৰ। শ্ৰীশ্ৰীৰাজাজয়ধ্বজসিংহ॥ সকলম স্বকাৰতে, ৯ মাঘ, সন 1092, বঙ্গলা দেবশক ১৫৮৪ সাল। লিখিতং শ্ৰীশ্ৰীৰাজাজয়ধ্বজসিংহ ও শ্ৰীবড়গোহাঞি ও শ্ৰীবুঁঢ়াগোহাঞি ও শ্ৰীবড়পাত্ৰ ও শ্ৰীৰাজমন্তৃ, বিলায়ত আসামকস্য। {{gap}}আগে আমি শুলতান সুজাৰ ওঁক্তে বেআদ পিজৰিয়া ৺ [পাদশ্যাহী] থানা গুয়াহাটি লুটিলোঁ। ৺ ৰায়ত উঠাই আনি আপনাৰ মলুকত বসাইলুঁ। এই নিমিত্তে শ্ৰীযুত নবাব খানখানা [মীৰজুমলা] ৺ লস্কৰ লৈয়া আমাৰ মলুক মাৰিলেক। আমি পলাই আসিয়া নামৰূপেৰ পাহাড়ত চড়িলোঁ। {{gap}}তাহাত আমাৰ জীউ ও মলুক ৰাখিবাৰ কাৰণ শ্ৰীজুত নবাব দলেৰ-খাঁক জামিন দৰমিয়ান দিয়া ২০০০০ বিসহাজাৰ তোলা সোণা ও ১২০০০০ একলাখ [আৰু বিস] হাজাৰ ৰুপা ওঁ নবৈ হাতি সমেত দিয়া আমাৰ ৰাজা জয়ধ্বজসিংহৰ<noinclude></noinclude> 6khmqeqdybhmgrmxz5mntqnm1kc9qks 261037 261036 2026-10-02T08:31:55Z BabulB 104 261037 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|তৃতীয় ওপৰঞ্চি}}}} {{center|{{larger|'''ঘিলাঝাৰিঘাটৰ সন্ধিৰ কাকত'''}}}} {{center|তাৰিখ ১৫৮৪ শক, মাঘ ৯।}} {{gap}}মীৰজুমলাই অসম মাৰোঁতে অসম আৰু মোগলৰ মাজত তিপামৰ ঘিলাঝাৰিঘাটত যি সন্ধি নিবন্ধ হয় তাৰ কাকত এই।— {{gap}}“শ্ৰীশ্ৰী ডিল্লিস্বৰ পাৎসাহৰ দসখত মোহৰ। শ্ৰীশ্ৰীৰাজাজয়ধ্বজসিংহ॥ সকলম স্বকাৰতে, ৯ মাঘ, সন 1092, বঙ্গলা দেবশক ১৫৮৪ সাল। লিখিতং শ্ৰীশ্ৰীৰাজাজয়ধ্বজসিংহ ও শ্ৰীবড়গোহাঞি ও শ্ৰীবুঁঢ়াগোহাঞি ও শ্ৰীবড়পাত্ৰ ও শ্ৰীৰাজমন্তৃ, বিলায়ত আসামকস্য। {{gap}}আগে আমি শুলতান সুজাৰ ওঁক্তে বেআদ পিজৰিয়া ৺ [পাদশ্যাহী] থানা গুয়াহাটি লুটিলোঁ। ৺ ৰায়ত উঠাই আনি আপনাৰ মলুকত বসাইলুঁ। এই নিমিত্তে শ্ৰীযুত নবাব খানখানা [মীৰজুমলা] ৺ লস্কৰ লৈয়া আমাৰ মলুক মাৰিলেক। আমি পলাই আসিয়া নামৰূপেৰ পাহাড়ত চড়িলোঁ। {{gap}}তাহাত আমাৰ জীউ ও মলুক ৰাখিবাৰ কাৰণ শ্ৰীজুত নবাব দলেৰ-খাঁক জামিন দৰমিয়ান দিয়া ২০০০০ বিসহাজাৰ তোলা সোণা ও ১২০০০০ একলাখ [আৰু বিস] হাজাৰ ৰুপা ওঁ নবৈ হাতি সমেত দিয়া আমাৰ ৰাজা জয়ধ্বজসিংহৰ<noinclude></noinclude> h5uksx92dq92uaukh19z82gkxhpxafb 104 90938 261038 246666 2026-10-02T08:32:54Z BabulB 104 261038 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৫৮|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>বেটি আৰু তিপাম ৰাজাৰ বেটি ৺ খেজমতেওঁ দিবাৰ কবুল কৰিলোঁ। {{gap}}আৰু উত্তৰকোলেৰ ভৰড়ী নদী সিমা কৰি দৰঙ্গ পৰঙ্গনা, দক্ষিণকোলে কলঙ্গ নদী সিমা কৰি দুমৰিয়া ও কাজালি ও বেলতলি, এহি চাৰি পৰঙ্গনা মোৰ বেটিৰ লগত জৌতুক দিলোঁ। {{gap}}বাকি ৮০০০০ আসি হাজাৰ তোলা ৰুপা বেবাক কৰি নাদিমানে বড়গোহাঞি ও বুঁঢ়াগোহাঞি ও বড়পাত্ৰ ও ৰাজমন্তৃ, এই চাৰি পাত্ৰৰ চাৰি বেটা গুয়াহাটিত ওঁল বহিব। {{gap}}আৰ মোৰ এক বড় আদমি উকিল কতনেক পাইক সহিতে গুয়াহাটাত যে ফৌদাৰ ৰহে তাৰ সাতে হঁমেচা খেজমতেত হাৰি [ হাজিৰ ] ৰহিব। {{gap}}আৰ হৰবৰিস ২০ বিস হাতি ৺ লালবন্দি কবুল কৰিলোঁ। ইহাক হৰসাল বিনা ওজৰ গুয়াহাটি থানাত পহুচাই দিবো। {{gap}}এহি কৰাৰে আমৰা আপনা দসখত ও মোহৰ কৰিয়া তমসুক লিখিয়া দিলুঁ। {{gap|3em}}মকাম তিপামৰ ঘিলাঝাৰিঘাট, তেৰিখ সন ॥<br/> {{gap|3em}}দসখত মোহৰ—শ্ৰীবড়গোহাঞি।<br/> {{gap|3em}}দসখত মোহৰ—শ্ৰীবুঢ়াগোহাঞি।<br/> {{gap|3em}}দসখত মোহৰ—শ্ৰীবড়পাত্ৰ গোহাঞি।<br/> {{gap|3em}}দসখত মোহৰ—শ্ৰীৰাজমন্ত।”<noinclude></noinclude> sy4frtt29u4nvfj88yqj8c1g3y80fdl 261039 261038 2026-10-02T08:33:23Z BabulB 104 261039 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৫৮|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>বেটি আৰু তিপাম ৰাজাৰ বেটি ৺ খেজমতেওঁ দিবাৰ কবুল কৰিলোঁ। {{gap}}আৰু উত্তৰকোলেৰ ভৰড়ী নদী সিমা কৰি দৰঙ্গ পৰঙ্গনা, দক্ষিণকোলে কলঙ্গ নদী সিমা কৰি দুমৰিয়া ও কাজালি ও বেলতলি, এহি চাৰি পৰঙ্গনা মোৰ বেটিৰ লগত জৌতুক দিলোঁ। {{gap}}বাকি ৮০০০০ আসি হাজাৰ তোলা ৰুপা বেবাক কৰি নাদিমানে বড়গোহাঞি ও বুঁঢ়াগোহাঞি ও বড়পাত্ৰ ও ৰাজমন্তৃ, এই চাৰি পাত্ৰৰ চাৰি বেটা গুয়াহাটিত ওঁল বহিব। {{gap}}আৰ মোৰ এক বড় আদমি উকিল কতনেক পাইক সহিতে গুয়াহাটাত যে ফৌদাৰ ৰহে তাৰ সাতে হঁমেচা খেজমতেত হাৰি [ হাজিৰ ] ৰহিব। {{gap}}আৰ হৰবৰিস ২০ বিস হাতি ৺ লালবন্দি কবুল কৰিলোঁ। ইহাক হৰসাল বিনা ওজৰ গুয়াহাটি থানাত পহুচাই দিবো। {{gap}}এহি কৰাৰে আমৰা আপনা দসখত ও মোহৰ কৰিয়া তমসুক লিখিয়া দিলুঁ। ::::মকাম তিপামৰ ঘিলাঝাৰিঘাট, তেৰিখ সন ॥<br/> {{gap|3em}}দসখত মোহৰ—শ্ৰীবড়গোহাঞি।<br/> {{gap|3em}}দসখত মোহৰ—শ্ৰীবুঢ়াগোহাঞি।<br/> {{gap|3em}}দসখত মোহৰ—শ্ৰীবড়পাত্ৰ গোহাঞি।<br/> {{gap|3em}}দসখত মোহৰ—শ্ৰীৰাজমন্ত।”<noinclude></noinclude> dqxh77vwi86kuaoug7x96rfsr4xxisq 261040 261039 2026-10-02T08:33:37Z BabulB 104 261040 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৫৮|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>বেটি আৰু তিপাম ৰাজাৰ বেটি ৺ খেজমতেওঁ দিবাৰ কবুল কৰিলোঁ। {{gap}}আৰু উত্তৰকোলেৰ ভৰড়ী নদী সিমা কৰি দৰঙ্গ পৰঙ্গনা, দক্ষিণকোলে কলঙ্গ নদী সিমা কৰি দুমৰিয়া ও কাজালি ও বেলতলি, এহি চাৰি পৰঙ্গনা মোৰ বেটিৰ লগত জৌতুক দিলোঁ। {{gap}}বাকি ৮০০০০ আসি হাজাৰ তোলা ৰুপা বেবাক কৰি নাদিমানে বড়গোহাঞি ও বুঁঢ়াগোহাঞি ও বড়পাত্ৰ ও ৰাজমন্তৃ, এই চাৰি পাত্ৰৰ চাৰি বেটা গুয়াহাটিত ওঁল বহিব। {{gap}}আৰ মোৰ এক বড় আদমি উকিল কতনেক পাইক সহিতে গুয়াহাটাত যে ফৌদাৰ ৰহে তাৰ সাতে হঁমেচা খেজমতেত হাৰি [ হাজিৰ ] ৰহিব। {{gap}}আৰ হৰবৰিস ২০ বিস হাতি ৺ লালবন্দি কবুল কৰিলোঁ। ইহাক হৰসাল বিনা ওজৰ গুয়াহাটি থানাত পহুচাই দিবো। {{gap}}এহি কৰাৰে আমৰা আপনা দসখত ও মোহৰ কৰিয়া তমসুক লিখিয়া দিলুঁ। ::মকাম তিপামৰ ঘিলাঝাৰিঘাট, তেৰিখ সন ॥<br/> {{gap|3em}}দসখত মোহৰ—শ্ৰীবড়গোহাঞি।<br/> {{gap|3em}}দসখত মোহৰ—শ্ৰীবুঢ়াগোহাঞি।<br/> {{gap|3em}}দসখত মোহৰ—শ্ৰীবড়পাত্ৰ গোহাঞি।<br/> {{gap|3em}}দসখত মোহৰ—শ্ৰীৰাজমন্ত।”<noinclude></noinclude> p1n95bxzdsg8y2n81vu72aisemipbgw 261041 261040 2026-10-02T08:34:25Z BabulB 104 261041 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৫৮|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>বেটি আৰু তিপাম ৰাজাৰ বেটি ৺ খেজমতেওঁ দিবাৰ কবুল কৰিলোঁ। {{gap}}আৰু উত্তৰকোলেৰ ভৰড়ী নদী সিমা কৰি দৰঙ্গ পৰঙ্গনা, দক্ষিণকোলে কলঙ্গ নদী সিমা কৰি দুমৰিয়া ও কাজালি ও বেলতলি, এহি চাৰি পৰঙ্গনা মোৰ বেটিৰ লগত জৌতুক দিলোঁ। {{gap}}বাকি ৮০০০০ আসি হাজাৰ তোলা ৰুপা বেবাক কৰি নাদিমানে বড়গোহাঞি ও বুঁঢ়াগোহাঞি ও বড়পাত্ৰ ও ৰাজমন্তৃ, এই চাৰি পাত্ৰৰ চাৰি বেটা গুয়াহাটিত ওঁল বহিব। {{gap}}আৰ মোৰ এক বড় আদমি উকিল কতনেক পাইক সহিতে গুয়াহাটাত যে ফৌদাৰ ৰহে তাৰ সাতে হঁমেচা খেজমতেত হাৰি [ হাজিৰ ] ৰহিব। {{gap}}আৰ হৰবৰিস ২০ বিস হাতি ৺ লালবন্দি কবুল কৰিলোঁ। ইহাক হৰসাল বিনা ওজৰ গুয়াহাটি থানাত পহুচাই দিবো। {{gap}}এহি কৰাৰে আমৰা আপনা দসখত ও মোহৰ কৰিয়া তমসুক লিখিয়া দিলুঁ। ::মকাম তিপামৰ ঘিলাঝাৰিঘাট, তেৰিখ সন॥ ::দসখত মোহৰ—শ্ৰীবড়গোহাঞি। ::দসখত মোহৰ—শ্ৰীবুঢ়াগোহাঞি। ::দসখত মোহৰ—শ্ৰীবড়পাত্ৰ গোহাঞি। ::দসখত মোহৰ—শ্ৰীৰাজমন্ত।”<noinclude></noinclude> jg3mp2bxcm7rqkbef662yjg9h82j2fk 104 90939 261042 246667 2026-10-02T08:37:08Z BabulB 104 261042 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{x-larger|চতুৰ্থ ওপৰঞ্চি}}}} {{center|{{larger|'''স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে'''}}}} {{center|{{larger|'''আওৰংজেৱ বাদশ্যাহলৈ দিয়া পত্ৰ'''}}}} {{center|১৫৮৪ শক, মাঘ মাহ।}} {{gap}}শক ১৫৮৪, মাঘ মাস, মাজুম-খাঁই ৰাজ্য মাৰিলত জয়ধ্বজ সিংহ মহাৰাজে পাৎসালৈ দিয়া লেখা।— {{gap}}লেখিতং শ্ৰীশ্ৰীযুত জয়ধ্বজসিংহ ৰাজা-আচাম। চুলতান সুজাকে খলাকে ওৱক্ত, বিখেলাফ হমিলোকোকে পাৎসাহ- জীকি ৰাজবিলায়ত পাৎসাহী ৰায়তকো দেউল কৰকে আচামে নিয়াথা। ইসো আস্তে পাৎসাহ হুকুমসে, সকল মঙ্গলা- লিঙ্গিত নানাগুণালংকৃত সৰ্ব্বগুণৈকধাম নিজতনু সৌন্দৰ্য ধৰ্ম্ম যুধিষ্ঠিৰ গঙ্গাজল-নিৰ্ম্মল-পবিত্ৰ-কলেবৰ মহামহিম মহিমাৰম্ভ শ্ৰীযুত নবাব খানখানা চিপাহ-চালাৰ পাৎসাহী ফৌজ লে কৰকে আচাম সাৰা বিলায়ত নিয়াথা, হামাকো জলাউত্তন কৰণে লাগা, তব যাইকে আপনা জীউ লেকৰকে পাহাৰকে অচিলা কৰকে নবাব খানখানা চিপাহ-চালাৰ জীকে পাচ আৰজ কিয়া কি, মোৰ গুণা বক্স, আচাম মুলুক মূজে দিও। {{gap}}মই এতিবেৰ মোৰ আপোনাকে বেটী আউৰ ৰাজা- তিপামকে বেটী পাৎসাহ মহলকে বিস খেজমতকো দেওঁ। {{gap}}আৰ দৰং মুলুক উত্তৰকোলকি তৰফ দৰিয়া ও ৰায়ত আউৰ মুলুক ৰাজা ডুমৰীয়াকা আউৰ বেলতলীয়া<noinclude></noinclude> t0obnbvqurk8ecqm9svblctoxvhd29k 261043 261042 2026-10-02T08:38:06Z BabulB 104 261043 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{x-larger|চতুৰ্থ ওপৰঞ্চি}}}} {{center|<poem>{{larger|'''স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে'''}} {{larger|'''আওৰংজেৱ বাদশ্যাহলৈ দিয়া পত্ৰ'''}} ১৫৮৪ শক, মাঘ মাহ।</poem>}} {{gap}}শক ১৫৮৪, মাঘ মাস, মাজুম-খাঁই ৰাজ্য মাৰিলত জয়ধ্বজ সিংহ মহাৰাজে পাৎসালৈ দিয়া লেখা।— {{gap}}লেখিতং শ্ৰীশ্ৰীযুত জয়ধ্বজসিংহ ৰাজা-আচাম। চুলতান সুজাকে খলাকে ওৱক্ত, বিখেলাফ হমিলোকোকে পাৎসাহ- জীকি ৰাজবিলায়ত পাৎসাহী ৰায়তকো দেউল কৰকে আচামে নিয়াথা। ইসো আস্তে পাৎসাহ হুকুমসে, সকল মঙ্গলা- লিঙ্গিত নানাগুণালংকৃত সৰ্ব্বগুণৈকধাম নিজতনু সৌন্দৰ্য ধৰ্ম্ম যুধিষ্ঠিৰ গঙ্গাজল-নিৰ্ম্মল-পবিত্ৰ-কলেবৰ মহামহিম মহিমাৰম্ভ শ্ৰীযুত নবাব খানখানা চিপাহ-চালাৰ পাৎসাহী ফৌজ লে কৰকে আচাম সাৰা বিলায়ত নিয়াথা, হামাকো জলাউত্তন কৰণে লাগা, তব যাইকে আপনা জীউ লেকৰকে পাহাৰকে অচিলা কৰকে নবাব খানখানা চিপাহ-চালাৰ জীকে পাচ আৰজ কিয়া কি, মোৰ গুণা বক্স, আচাম মুলুক মূজে দিও। {{gap}}মই এতিবেৰ মোৰ আপোনাকে বেটী আউৰ ৰাজা- তিপামকে বেটী পাৎসাহ মহলকে বিস খেজমতকো দেওঁ। {{gap}}আৰ দৰং মুলুক উত্তৰকোলকি তৰফ দৰিয়া ও ৰায়ত আউৰ মুলুক ৰাজা ডুমৰীয়াকা আউৰ বেলতলীয়া<noinclude></noinclude> 66fduj7ez8yiuyjx0l2asr99cbovds1 104 90940 261044 246728 2026-10-02T08:38:38Z BabulB 104 261044 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৬০|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>দক্ষিণকোলকে তৰফ দৰিয়া ও কলং সীমনা কৰকে পেচকচ পৌছাতাহো। {{gap}}আৰ ইচসে পিচু মঞি কবুল কিয়া জমাদিয়ল সানী ১০৭৩, মাঘ মাস কো লে কৰকে ৩,০০,০০০ ৰূপয়া চাৰ চাৰ মহিনে একো লাখ কৰকে বাৰ মহিনা মে দেওঁগা, আৰ ৯০ হাতীৰ—১০ বৰদন্তাল, ১০ চৱাদন্তাল, ১০ হস্তিনী, এই ত্ৰিচ হাতী ইনকো তিন মহিনা পিচো দেওগা। আৰ ৬০ হস্তীৰ বৰদন্তাল ২০, চৱাদন্তাল ২০, হস্তিনী ২০, ইচমে ছ মহিনা লে কৰকে বাৰ মহিনা যে ভৰা দেওঁগা। {{gap}}যব তেঞি ৰূপয়া হাতী দিনেকো ওৱাদা কৰি আছোঁ তবতই বৰগোহাঁইকা বেটা, বুঢ়াগোহাঁইকা বেটা, বৰপাত্ৰকা বেটা, গড়গঞা ফুকনকা বেটা, মোৰ মলুকে বিস ই চাৰ আদমি বৰা আৰমদাৰ, ভিন্নকে ওঁপৰ, ইসো আস্তে, এহি চাৰ আদমিকো ওঁল দিয়া, তোমাৰ পাস আৰ যো কুছ পাৎসাহী বিলায়তকে ৰায়ত আচামকে মলুক বিস ৰহি হয় সব হাৱালে কৰ দেওঁ। আৰ মইনে কবুল কিয়া, ইস পিচে হববৰিষ ২০ হাতী,—১০ দত্তাল, ১০ হস্তিনী,—পাৎসাহী সৰকাৰকো পেচকচ পহুছায়া কৰোঁ। আৰ মেৰা এতবাৰি এক গোমোস্তা কেতেক পাইকো সে গুৱাহাটীকি ফৌজদাৰকে হমেচা হাজিৰ ৰহে। যো কুছ, কবুল কিয়া হোতি সবকেভি সমাপন কৰোঁ। আৰ পাৎসাহী ৰাজ কি ফৰমাণ-বৰদাৰি বিস ৰহোঁগা। {{nop}}<noinclude></noinclude> o667201sp4vpd3yyt7wo0xkwcjfjnns 104 90941 261045 246729 2026-10-02T08:40:40Z BabulB 104 261045 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{x-larger|পঞ্চম ওপৰঞ্চি}}}} {{center|<poem>{{larger|'''স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে'''}} {{larger|'''মোগল সেনাপতি দিলেৰ-খাঁলৈ দিয়া পত্ৰ'''}} তাৰিখ ১৫৮৪ শক, ফাগুন ৮, মঙ্গলবাৰ।</poem>}} {{gap}}১৫৮৪ শক, তাৰিখ ৮, মঙ্গলবাৰ, মাস ফাল্গুন, স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহই দলিল-খাঁলৈ কাপৰ দি পঠায়। এক লিখাত কৰি এনেখানি বুলিছে।— {{gap}}পৰং তুমি আমাৰ মলুক ৰাখোঁ বুলি কবুল-কৃয়া কৰি জামিন হৈলা। জামিন হুই গো-ব্ৰাহ্মণ নৰ-নাৰী প্ৰজাক ৰাখি বড়ে যশস্যা লভিলা। {{gap}}আমিও যদি মলুক ৰাখিবাক ইছা আছে যি কবুল-কৃয়া কৰিছো ইহাতো সমস্তে ৰাখিম। যদি নাৰাখোঁ, নাৰাখিলে যি হুব তাকো আমি জানোঁ। সবলোক উঝাৰ, তুমি আপনি জানা। যি দুই-একদিন দিৰঙ্গ হয় ইহাক তুমি খেমা কৰিবা। আউৰ তুমি আমি মিত্ৰ হেন, পাৎসাই লোকেওঁ, আমাৰ লোকেওঁ সমস্তেতো জানে। তেনে মিত্ৰ কৰিলে যি দুই-এক বচন বুলিছোঁ, তাক কি ব্যৰ্থ কৰিম? {{gap}}হাতীৰ কাৰণে আদমি ভেজিছোঁ ৷ আৰ যি কিছু পাঞো তাক চিতাপে ভেজিলে তেবেসে আমাৰ ভাব গুচে। আউৰ তুমি আপুনি সৰ্ব্বজ্ঞ, বিস্তৰ কি কহিম?<noinclude>{{Left|১১}}</noinclude> 6mh1fvdaoxvra6z0wahg3pnsmyxtpuy 261046 261045 2026-10-02T10:04:37Z BabulB 104 261046 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{x-larger|পঞ্চম ওপৰঞ্চি}}}} {{center|<poem>{{larger|'''স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে'''}} {{larger|'''মোগল সেনাপতি দিলেৰ-খাঁলৈ দিয়া পত্ৰ'''}} তাৰিখ ১৫৮৪ শক, ফাগুন ৮, মঙ্গলবাৰ।</poem>}} {{gap}}১৫৮৪ শক, তাৰিখ ৮, মঙ্গলবাৰ, মাস ফাল্গুন, স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহই দলিল-খাঁলৈ কাপৰ দি পঠায়। এক লিখাত কৰি এনেখানি বুলিছে।— {{gap}}পৰং তুমি আমাৰ মলুক ৰাখোঁ বুলি কবুল-কৃয়া কৰি জামিন হৈলা। জামিন হুই গো-ব্ৰাহ্মণ নৰ-নাৰী প্ৰজাক ৰাখি বড়ে যশস্যা লভিলা। {{gap}}আমিও যদি মলুক ৰাখিবাক ইছা আছে যি কবুল-কৃয়া কৰিছো ইহাতো সমস্তে ৰাখিম। যদি নাৰাখোঁ, নাৰাখিলে যি হুব তাকো আমি জানোঁ। সবলোক উঝাৰ, তুমি আপনি জানা। যি দুই-একদিন দিৰঙ্গ হয় ইহাক তুমি খেমা কৰিবা। আউৰ তুমি আমি মিত্ৰ হেন, পাৎসাই লোকেওঁ, আমাৰ লোকেওঁ সমস্তেতো জানে। তেনে মিত্ৰ কৰিলে যি দুই-এক বচন বুলিছোঁ, তাক কি ব্যৰ্থ কৰিম? {{gap}}হাতীৰ কাৰণে আদমি ভেজিছোঁ ৷ আৰ যি কিছু পাঞো তাক চিতাপে ভেজিলে তেবেসে আমাৰ ভাব গুচে। আউৰ তুমি আপুনি সৰ্ব্বজ্ঞ, বিস্তৰ কি কহিম? {{nop}}<noinclude>{{Left|১১}}</noinclude> rppigoxdzy0frzvopiczizzvl4qmr2h 104 90942 261047 246730 2026-10-02T10:05:24Z BabulB 104 261047 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৬২|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>{{gap}}তোমাক লাগি সন্দেশ,—ফুলাম বৰকাপৰ ৪ জোৰ, লাল বৰকাপৰ ২ জোৰ, আছুবুলীয়া ২ জোৰ, ফুলচেলেঙ্গ ৪ জোৰ, চেলেঙ্গ ৬ খন, গাৰু ২০ টা। আৰ তোমাৰ কাৰণ এক বাহুবন্ধ খাছা ওঁ এক চাঙ্গা ওঁ এক তৰল; আৰ তোমাৰ ভাতিজা ব্ৰজনাথ গোসাঁঞিৰে এক তৰোৱাল, ও চিকণ গোসাঁঞিৰে এক বন্দুক, গদাই হস্তে চালায়া দিতেছি, পৌছিব। ইতি॥<noinclude></noinclude> 882hyjreaaplcsbpzjbbmg594psmkxg 104 90943 261048 246731 2026-10-02T10:06:13Z BabulB 104 261048 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{x-larger|ষষ্ঠ ওপৰঞ্চি}}}} {{center|<poem>'''স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে''' '''বেহাৰৰ ৰজা প্ৰাণনাৰায়ণলৈ দিয়া প্ৰথম পত্ৰ''' তাৰিখ ১০ ফাল্গুন, ১৫৮৪ শক।</poem>}} {{gap}}শ্ৰীশ্ৰীমৎ স্বৰ্গনাৰায়ণদেৱ জয়ধ্বজ সিংহ মহাৰাজাএ নামৰূপৰ পৰা একপত্ৰ দি গোপালচৰণক পঠাই দিলে, এইখান বুলি,—“মই গড়গাওঁত ৰহিব নোৱাৰি নামৰূপত ৰহিছোঁ। খানখানা আসিতে যে বেহাৰ মাৰি আহিল, ৰাজা প্ৰাণনাৰায়ণ কোন ঠাইত কেনেকৈ ৰহিছে তাক জানি আহগৈ।” গোপালচৰণ গৈ বাস্কাৰ পৰ্ব্বতত ৰাজা প্ৰাণনাৰায়ণক লগ পাই এই কথা-বাৰ্ত্তা কহিলে। ৰাজা প্ৰাণনাৰায়ণে বেহাৰক আসি বোলে,–“টকা মালকো দি ভয়কো দশাই ইস্পিন্দিয়ক পঠালোঁ, ইহাকে কহিবি।” ৰামচৰণক লগত দি পঠালে, বোলে,—“স্বৰ্গমহাৰাজাৰ ভাল-মন্দ পুনৰ্ব্বাৰ আসি কহিবি।” এই দুই কটকী আসি ৰাইচাত স্বৰ্গমহাৰাজক দিলেহি। স্বৰ্গদেৱও এখান পত্ৰ দি ভকতচৰণ সহিতে তিনি কটকীক ৰাজা প্ৰাণনাৰায়ণৰ ঠাইলৈ পঠাই দিলে। অথ সমাচাৰ সহিতে পত্ৰ।—<br/> {{gap}}৺ ৭ ॥ স্বস্তী সমুত্তূঙ্গাভঙ্গ মঙ্গলাগাৰ হৰ হাৰ হীৰ হীণ্ডিৰ পিণ্ড পাণ্ডুৰ কীৰ্ত্তিপুৰ পৰিপূৰিত দিগন্তৰ বৈৰী কাৰণ নিবাৰণ পঞ্চানন বিবিধ বিদ্যা বিদ্যোতিতান্তস্কৰণাশেষ<noinclude></noinclude> 076mf1ycze7ms43hlapdqqraihkv3e6 261049 261048 2026-10-02T10:07:16Z BabulB 104 261049 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{x-larger|ষষ্ঠ ওপৰঞ্চি}}}} {{center|<poem>'''স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে''' '''বেহাৰৰ ৰজা প্ৰাণনাৰায়ণলৈ দিয়া প্ৰথম পত্ৰ''' তাৰিখ ১০ ফাল্গুন, ১৫৮৪ শক।</poem>}} {{gap}}শ্ৰীশ্ৰীমৎ স্বৰ্গনাৰায়ণদেৱ জয়ধ্বজ সিংহ মহাৰাজাএ নামৰূপৰ পৰা একপত্ৰ দি গোপালচৰণক পঠাই দিলে, এইখান বুলি,—“মই গড়গাওঁত ৰহিব নোৱাৰি নামৰূপত ৰহিছোঁ। খানখানা আসিতে যে বেহাৰ মাৰি আহিল, ৰাজা প্ৰাণনাৰায়ণ কোন ঠাইত কেনেকৈ ৰহিছে তাক জানি আহগৈ।” গোপালচৰণ গৈ বাস্কাৰ পৰ্ব্বতত ৰাজা প্ৰাণনাৰায়ণক লগ পাই এই কথা-বাৰ্ত্তা কহিলে। ৰাজা প্ৰাণনাৰায়ণে বেহাৰক আসি বোলে,–“টকা মালকো দি ভয়কো দশাই ইস্পিন্দিয়ক পঠালোঁ, ইহাকে কহিবি।” ৰামচৰণক লগত দি পঠালে, বোলে,—“স্বৰ্গমহাৰাজাৰ ভাল-মন্দ পুনৰ্ব্বাৰ আসি কহিবি।” এই দুই কটকী আসি ৰাইচাত স্বৰ্গমহাৰাজক দিলেহি। স্বৰ্গদেৱও এখান পত্ৰ দি ভকতচৰণ সহিতে তিনি কটকীক ৰাজা প্ৰাণনাৰায়ণৰ ঠাইলৈ পঠাই দিলে। অথ সমাচাৰ সহিতে পত্ৰ।— {{gap}}৺ ৭ ॥ স্বস্তী সমুত্তূঙ্গাভঙ্গ মঙ্গলাগাৰ হৰ হাৰ হীৰ হীণ্ডিৰ পিণ্ড পাণ্ডুৰ কীৰ্ত্তিপুৰ পৰিপূৰিত দিগন্তৰ বৈৰী কাৰণ নিবাৰণ পঞ্চানন বিবিধ বিদ্যা বিদ্যোতিতান্তস্কৰণাশেষ<noinclude></noinclude> fwpe736n48uzm2j0by46lhwgd9h782e 104 90944 261050 246732 2026-10-02T10:08:01Z BabulB 104 261050 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৬৪|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>গুনৈকধাম নৰনাথ বিশ্ব-বিখ্যাত শ্ৰী শ্ৰীম‍ কমতেশ্বৰ ৰাজমহোদাৰ চৰিত্ৰেষু। পৰম সৌহাৰ্দ্দ পূৰ্ব্বক লেখনং কাৰ্য্যঞ্চ।— {{gap}}এথাত আমাৰ সমস্তে কুশল। তোমাৰ কুশল নিৰন্তৰে চাহি। পৰং উকিলত কৰি যি কহি পঠালা তাক আমি সমস্তে শুনিলোঁ। অতস্পৰ বিশেষ, কিন্তু বিপদ কালত আমাৰ বাৰ্ত্তা লৈলা, ইহাক শুনি পৰম সন্তোষ লভিলোঁ ৷ আৰ দেখ বিপদ সম্পদ কালে যি কুশলক বাঞ্ছে তাকে মিত্ৰ বুলি। পৰং তুমি যি পত্ৰৰ কাৰণ কহিলা কহিব পোৱা। কিন্তু তুমি আমি সবে দৈবাধীন, এতেকে দৈবগতি তোমাৰ আমাৰ প্ৰীতি নাহৈল ইহাত কিছু গুঢ়া নকৰিবা। ইদানীক তোমাৰ আমাৰ যেমনে প্ৰীতিগোট হয় তেমন খানি কৰিবা। {{gap}}আৰ দেখ, তুমি যি জয়নাৰায়ণৰ মকৰধ্বজৰ কাৰণ কহিলা কহিবাক পোৱা। কিন্তু ৰাজা ৰঘুদেৱ ৰাজা পৰীক্ষিতৰ গোষ্ঠী হেন তামৰাৰো যশস্যা হব, আমাৰো যশস্যা থাকিব, হেন বুলি জয়নাৰায়ণক দক্ষিণকোলে, মকৰধ্বজকো দক্ষিণকোলে ৰাজা পাতিব খুজিলোঁ। আৰ দেখ, ইহাক ৰাজা পাতিবৰ নিমিত্তে তুমিয়েৰেও প্ৰীতিগোট নাছিল। মকৰধ্বজে দুয়ো ৰাজ্য নালৈলে। পাচে জয়- নাৰায়ণে মকধ্বজে দুয়ো ৰাজ্য হাৰামখোৰ কৰিলে। তাৰ নিমিত্তে কোচৰ ৰাজ্যখানৰ যেমনে বিপত্তি হৈল তাক তুমি আপুনি জানিছে। {{nop}}<noinclude></noinclude> 4ieehvkfl0344ziy4qbz0w2uho2gej1 104 90945 261051 246733 2026-10-02T10:08:31Z BabulB 104 261051 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||ওপৰঞ্চি|১৬৫}}</noinclude>{{gap}}আৰ দেখ, আমাৰ তুমি যি বাৰ্ত্তা পুছিলা, কিন্তু আমাক বিধাতায়ে বঞ্চিলে। চামধৰাত আমাৰ সাতদিন লেঢ়াই হৈল। আমাৰ লোক বঙ্গালত মিলি, তোমাকো যেমনে পাচলৈ ভঙ্গালে, আমাকো তেমনে মিলা মানুহে পাচ দি বঙ্গালক নিলে। এতেকে আমাৰ লোক ভাগিল। বঙ্গালে আহি নগৰ লৈলেহি। আমাৰ সব লোক ভাগি পাহাৰত উঠিল। বাৰিষা কাল হৈলত আমাৰ সব লোকে বঙ্গালক আগচিলে, তাৰ এক বাচৰুও আসিবাক নপাৰে হেন কৰি পাচে হৰিডেকাৰ বেটা বঙ্গালত মিলি পন্থ বুজি দি লখৌৰ পৰা বঙ্গালক আনিবাক গৈল। আমাৰ বাচা ভিতৰুৱাল গোহাঞিয়েৰে তিনিদিন লেঢ়াই কৰিলে। নপাৰি তাৰ লোকজনক ফিৰাই নিম বুলি নাও-নাৱৰা আনিলে। সেই নাওৰাএৰে আমাৰ লোক ভঙ্গাই ভটীয়াই যায়। {{gap}}এনে সময়তে আমাৰ শাল বাদুলি বঙ্গালত মিলি বঙ্গালক ফিৰাই আনিলে। পাচে আমি ৰহিব নাপাৰি পাহাৰত উলটি পাতি ৰহিলোঁ। আমাৰ লোকজন কিছু দুখী হৈল। এই নিমিত্তে গো-ব্ৰাহ্মণক ৰাখি ৰাজ্যখানৰ নিমিত্তে যি কিছু হয় দি প্ৰীতি কৰি পঠালোঁ। আৰ মঞি অধিক কি কহিবো, আপনি সমস্তে শুনিছা। ইতি, শক ১৫৮৪, তাৰিখ ১০ ফাল্গুন।” {{gap}}এই পত্ৰ বেহাৰলৈ নিয়ে গোপালচৰণ, ৰামচৰণ, ভকতচৰণ, এই তিনিয়ে।<noinclude></noinclude> dxl78lhrvuqbzsnoufrqtmt3qffry32 104 90946 261052 246773 2026-10-02T10:09:25Z BabulB 104 261052 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|সপ্তম ওপৰঞ্চি}}}} {{center|<poem>'''স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে''' '''বেহাৰৰ ৰজা প্ৰাণনাৰায়ণলৈ দিয়া দ্বিতীয় পত্র''' তাৰিখ ২৬ ভাদ ১৫৮৫ শক ।</poem>}} {{gap}}বেহাৰৰ ৰজা প্রাণনাৰায়ণৰ প্ৰত্যুত্তৰ লৈ অসমৰ কটকী আহি পালেহি শক ১৫৮৫, তাৰিখ ২৯ শ্ৰাৱণ ৷ শ্রীশ্রীজয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজায়ে পুনৰবাৰ ৰাজা প্রাণনাৰায়ণৰ ঠাইলৈ দি পঠোৱা পত্ৰ ।— {{gap}}স্বস্তি সকল মঙ্গলালিঙ্গিত কলেবৰালঙ্গ সম সৰাঙ্গনীকুৰ- ত্মালয়ণ বৰ তাৰ্চ্চিত দ্বিজদেৱ মহামহিম শ্রীশ্রীমৎ কমতেশ্বৰ ৰাজ মহোদাৰ চৰিত্ৰ বিচিত্রিত গুণ সমুহেষু ।— {{gap}}সৌহার্দ্দ পূর্ব্বক লেখন প্রয়োজনঞ্চাগে। এথাত আমাৰ সমস্তৰে কুশল। ৰাজা প্রাণনাৰায়ণৰ কুশল নিৰন্তৰে চাহি । পৰং তুমি যি পত্র লেখিলা উকিলৰ মুখেও যি কহি পঠালা তাক শুনি আমি পৰম সন্তোষ লভিলোঁ । আৰ তুমি প্ৰীতিৰ কাৰণ যি লিখিলা লেখিবাক পোৱা। কিন্তু প্রীতিগোট আজিৰ নহই পূৰ্ব্ব ধৰি বিশ্বসিংহৰ দিন হন্তে এই প্রীতিগোট চলি গৈছে। এখনো আমি সেই প্রীতিতেসে বহিছি। যেখন তোমাৰ ভবনাথ কার্জ্জি হাজোক আসিল, সি আমাত ভাৰসা নদিয়া বঢ়াই লিখিলেক সে কাৰণে যি খানি তোমাৰ আমাৰ অপ্রীতি<noinclude></noinclude> ld9dbl5buf6yq6finj7x5vho7cps7vn 104 90947 261053 246774 2026-10-02T10:10:02Z BabulB 104 261053 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||ওপৰঞ্চি|১৬৭}}</noinclude>হৈল তাক আমিও মনে এৰিছি; তোমৰাও মনে কিছু গুণাহ নাকৰিবা। ইদানিক তোমাৰ আমাৰ যেমনে অভেদ প্ৰীতিগোট হয় তেমনখান কৰিবা। {{gap}}আৰ দেখ, তুমি যি জয়নাৰায়ণৰ মকৰধ্বজৰ কাৰণ কহিলা কহিবাক পোৱা। কিন্তু পূৰ্ব্বত তাক আমি বিজয়- পুৰত ৰাজা কৰিম বুলিয়া কবুল কৰিছি। এতেকে আপোনাৰ পূৰ্ব্ব কবুলক সাফল কৰিয়া তাক আমি ৰাজা কৰিলোঁ। তথাপি সি আমাৰ লোণহাৰাম কৰিলেক। এতেকে সি কবুল কৰিছিলে, সমস্তে তাৰ ভ্ৰষ্ট হৈল। আমিও তাক পৰিত্যাগ কৰিলোঁ। এতেকে তোমাৰ দোসমন হৈলে আমাৰো দোসমন, আমাৰ দোসমন হৈলে তোমাৰ দোসমন। সিটো অপ্ৰীতিৰ কাৰণ, ইহাক জানি তুমিও আদৰ নকৰিবা। {{gap}}পৰং তুমি যি ৰাজ্যচ্যুত নহৈবাৰ উদ্যম কৰিবৰ কাৰণ কহিলা কহিবাক পোৱা। কিন্তু সূৰ্য্যক ৰাহুএ আগ্ৰহণ কৰিয়া থই, তথাপিতো সূৰ্য্যে পুনৰ প্ৰকাশ নকৰেনেকি? এতেকে আমিও বলাবল জিজ্ঞাসা কৰিয়া যতন কৰিছি, তুমিও ইহাক লাগিয়া যতন কৰিবা ৷ বিশেষ অগ্নি, বায়ু সংযোগ হুয়া যেমন ত্ৰিণসকল দহি ছন্ন কৰে, তুমি আমি তেমনে প্ৰীতি হৈলে শত্ৰুক দমন কৰি নষ্ট কৰিবাক পাৰি, তেমনখান কৰিবা। আৰ তোমাৰ মঙ্গলৰ বাৰ্ত্তা আমৰা পাই থাকিম, আমৰাৰো বাৰ্ত্তা তুমি পাই থাকিবা এমত পথগোট যেমন ছেদ নহয় তাহা কৰিবা। {{nop}}<noinclude></noinclude> pl46cdkc17c200jx739xisamspnigjx 104 90948 261054 246775 2026-10-02T10:10:44Z BabulB 104 261054 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৬৮|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>{{gap}}আৰ তোমাৰ অৰ্থে সন্দেশ,—গজদন্ত সম্ভব মুক্তাএ সুবৰ্ণ গ্ৰন্থিত বাখৰ পতা সোণৰ টেমি ১, ভদ্ৰবস্তু ১৯ খান। শক ১৫৮৫, ২৬ ভাদ্ৰ। {{gap}}এই পত্ৰৰ লগতে লেখিছিল পৃথকে, পূৰ্ব্বাপৰ দৰ্শায়া।— {{gap}}শ্ৰীশ্ৰীমত স্বৰ্গনাৰায়ণদেৱ মহাৰাজ গজসম্ভৱ ৰাজাধিৰাজ আছিল। পূৰ্ব্বে খেড়, পশ্চিমে গৌড়, দক্ষিণে ৰুখাঙ্গ, উত্তৰে লালুং যাবত তাবত ৰাজাধিৰাজ আছিল। তাঞিৰ দুই পুত্ৰ হৈল। এক পুত্ৰক পূৰ্ব্বে লাণ্ঢা দেশত থাপিলে, এক পুত্ৰক আসাম দেশত থাপিলে। দাদোৰ বেটাক ৰুখাঙ্গ দেশত থাপিলে। সেই কাল হন্তে আমাৰ অন্যোঅন্যে প্ৰীতি- গোট আছিল। পাচে শেষ কালে যৱনে অতিক্ৰম কৰিলে কাৰণ আমি তোমাৰ বাৰ্ত্তা নাপাঞো। ইদানীক যেমনে খবৰ পাঞো তেমনখান কৰিবা। যাতো তোমাৰ নাজিকি গোপালচৰণ পৰমানন্দ......। {{nop}}<noinclude></noinclude> dg9lnk1osrg5e2q8u4swkrarouhkvyr 104 90949 261055 246776 2026-10-02T10:11:52Z BabulB 104 261055 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|অষ্টম ওপৰঞ্চি}}}} {{center|'''কন্যা দিলেও ফিৰাই দিছিল কিয়?'''}} {{gap}}এই গ্ৰন্থৰ উপসংহাৰত কোৱা হৈছে যে, ১৫৮৯ শকৰ কাতি মাহত অসমে গুৱাহাটী গড়ৰ পৰা মোগলক খেদি গুৱাহাটী সমন্নিতে কামৰূপ ৰাজ্য পুনৰ উদ্ধাৰ কৰাৰ পাচত, আতন বুঢ়াগোহাঁই ৰাজমন্ত্ৰী ডাঙ্গৰীয়াই বঙ্গৰ চুবেদাৰ ছায়িস্তা-খাঁ নবাবলৈ লিখিছিল,– “আৰ, বাৰম্বাৰ কন্যা খোজে, দিলেও ফিৰাই দিয়ে।” {{gap}}এতিয়া কথা হৈছে, গুৱাহাটীৰ মোগল ফৌজাদাৰ ৰচিদ- খাঁ আৰু ফিৰোজ-খাঁ নবাবে অসমীয়া ছোৱালী খুজিছিল কিয়? খুজি নি ওভোতাই বা দিছিলে কিয়? ইয়াৰ সঠিক কাৰণ জানিব পৰা নগল, হয়টো আগলৈ ওলাব পাৰে। {{gap}}আমাৰ অনুমান, স্থানীয় শাসনকৰ্ত্তাই দায়িত্বশীল সম্ভ্ৰম- পূৰ্ণ ৰাজকাৰ্য্যত নিযুক্ত হৈ আত্মপৰিতৃপ্তিৰ কাৰণে আনদেশৰ ছোৱালী নিজৰ মহললৈ অনাটো গৰ্হিত কাম বুলি বিবেচিত হৈছিল। মীৰজুমলাই অসমৰ পৰা স্বৰ্গদেৱৰ কন্যা আৰু তিপাম ৰজাৰ জীয়েকক মোগলৰ ৰাজ অন্তেষপুৰলৈ নিছিল সচাঁ; কিন্তু এইটো আছিল প্ৰকাশ্য কাম, অসমৰ ৰজাক মৰ্য্যাদাহীন কৰি বাদচাহক সন্তোষ দিয়াটোয়েই মীৰজুমলাৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল। মীৰজুমলাৰ মৃত্যুৰ পাচত, ৰমণী গাভৰুক দিল্লীলৈ নিনি আদবাটৰ পৰা ওভোতাই পঠোৱাৰ<noinclude></noinclude> aueqykvn3b8ot50i8prm3sztlter0r7 104 90950 261056 246778 2026-10-02T10:12:21Z BabulB 104 261056 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৭০|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>প্ৰস্তাৱ হৈছিল। কিন্তু অসম ৰজাই উলিয়াই দিয়া কন্যা ফিৰাই নলওঁ বুলি কোৱাত ৰমণী গাভৰুক পেচকচৰে সৈতে দিল্লীলৈ নিয়া হ’ল। এই ঘটনাটো পাৰস্য ভাষাত লিখা বঙ্গলাৰ ইতিহাস “ৰিয়াজুচ-চালাটিন” নামে গ্ৰন্থত পোৱা যায়। বোধকৰোঁ, অসমৰ পৰা ইমানখিনি পেচকচৰ উপৰিও ৰাজ- কন্যাক উপহাৰ লৈ যোৱাটো নৈষ্ঠিক মোগল সম্ৰাট আওৰংজেৱ বাদচাহে সমীচীন বুলি নাভাবিব পাৰে! বিশেষতঃ, সম্ৰাটৰ আগত জবাব দিবলৈ সেনাপতি মীৰজুমলা নবাবো আৰু নাই। সেইদেখি অসমৰ পৰা ওভতি যোৱা মোগল সেনাপতিসকলে ৰমণী গাভৰুক ওভোতাই দিয়াটোকে শ্ৰেয় বুলি ভাবিছিল। {{gap}}মোগলৰ ফৌজদাৰে অসমৰ ছোৱালী খুজিছিল, আৰু অসমীয়াই কেবাৰমান ফৌজাদাৰৰ অনুৰোধ ৰক্ষা কৰিছিল। ইয়াৰ কাৰণ হব পাৰে, তেতিয়া অসম-মোগলৰ সম্বন্ধ বাহিৰে লটপট ভিতৰি কপট। এনে অৱস্থাত অসমীয়া ছোৱালী ফৌজাদাৰৰ অন্দৰমহলত থাকিলে তেওঁ মনে-মনে ফৌজাদাৰৰ চ’ৰাৰ গোপনীয় সম্বাদ অসমীয়াক যোগাব পাৰিব। সেই বুলিয়েই হয়তো অসমীয়াই অবিবাহিতৰূপে ছোৱালী পঠোৱাৰ নিচিনা মৰ্য্যাদা হানি হোৱা কাৰ্য্যত সম্মতি দিছিল। বিশেষকৈ, তেতিয়া অসমৰ ৰাজনৈতিক অৱস্থা পেচকচৰ ভৰত ভালেখিনি লঘু হৈ আছিল। মোগল ফৌজাদাৰৰ অনুৰোধ সুৰুচিপূৰ্ণ নহলেও তাক ৰক্ষা কৰাটো আপদত<noinclude></noinclude> 2we2vlk2a2y7s3zi0kq1hvin72cl4tx 104 90951 261057 246779 2026-10-02T10:12:45Z BabulB 104 261057 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||ওপৰঞ্চি|১৭১}}</noinclude>অযুগুত কাম কৰিব লাগে বুলি অসমীয়াই ভাবিছিল। আৰু বিশেষতঃ তেতিয়ালৈকে অসমৰ ৰণসজ্জা সম্পূৰ্ণ হৈ উঠা নাছিল। যেতিয়া ৰণৰ আয়োজন সম্পূৰ্ণ হ’ল তেতিয়া স্বৰ্গদেৱ চক্ৰধ্বজসিংহই অন্যান্য অপমান আৰু কন্যা খোজা অপমানৰ পোটক তুলিবলৈ দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ হল। {{gap}}মোগলৰ ফৌজাদাৰে অসমৰ কন্যা নি ওভোতাই দিছিল কিয়? ফৌজাদাৰে নিজে চিঠি লিখি কন্যা খুজিবলৈ সাহ কৰা নাছিল। তেওঁ কৰ্ম্মচাৰীৰ হতুৱাই অসমৰ বিষয়ালৈ চিঠি দিয়াইছিল, প্ৰাণত ভয়, এই কথা প্ৰকাশ হলে বঙ্গৰ চুবেদাৰ ছায়িস্তা-খাঁ আৰু মোগল সম্ৰাট আওৰংজেৱ বাদচাহে শুদাই নেৰিব। এনে কাৰ্য্যৰ বিষয়ে ছায়িস্তা-খাঁৰ কি অভিমত আছিল তাক সঠিককৈ জানিব পাৰি। অম্বেৰৰ ৰজা ৰামসিংহ যুদ্ধৰ অভিপ্ৰায়ে অসমলৈ আহোঁতে ছায়িস্তা- খাঁই তেওঁক এইদৰে সতৰ্ক কৰি দিছিল, – “সি ৰাজ্যৰ [ অসমৰ ] তিৰুতাক মহলী কৰি নাৰাখিবা। সি ঠাইৰ তিৰুতাসকল মন্দকৰ্ম্মী।” {{gap}}এই মন্দকৰ্ম্মটো কি ? ১৬৯৫ খৃষ্টাব্দত সংকলিত “খুলাচট্‌-উৎ-চাৰিখ” নামে পাৰস্য গ্ৰন্থত তাৰ অলপ আভাস পোৱা যায়,— “কামৰূপৰ তিৰুতাৰ সৌন্দৰ্য্য অতুলনীয়। তেওঁলোকৰ যাদু মন্ত্ৰ, মোহিনীবাণ, ভেলেকী বিদ্যা আমাৰ কল্পনাৰ অতীত। তেওঁলোকে যাকে ইচ্ছা কৰে তাৰে হৃদয় অভিভূত কৰি সিসকলক নিজৰ ক্ষমতাৰ বশৱৰ্ত্তী কৰি<noinclude></noinclude> 98qz58fvdigx5q6i81dwzp9cshs2mi0 104 90952 261058 246734 2026-10-02T10:13:04Z BabulB 104 261058 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৭২|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}}</noinclude>লব পাৰে।” মোগল সাম্ৰাজ্যত তেতিয়া সৰ্ব্বসাধাৰণৰ বিশ্বাস আছিল, আৰু হিন্দুস্থানত এতিয়াও অনেকৰ মাজত বিশ্বাস আছে যে অসমীয়া তিৰুতাই মুনিহক ভেৰা কৰিব পাৰে। এনেকুৱা তিৰোতাৰ লগত সৰহদিন অন্তৰঙ্গভাৱে ঘনিষ্ঠ হৈ থাকিলে তাৰপৰা বিঘিনি জন্মিব পাৰে, এই কথা সুচতুৰ মোগল ফৌজদাৰ ৰচিদ-খাঁ আৰু ছৈয়দ ফিৰোজ-খাঁ নবাবে ভালকৈ জানিছিল। {{nop}}<noinclude></noinclude> 9khnbl4nczlkoh3n3mkhhetmg7m7xh4 104 90953 261059 246781 2026-10-02T10:16:15Z BabulB 104 261059 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|নবম ওপৰঞ্চি}}}} {{center|{{larger|যুধিষ্ঠিৰ আৰু দুৰ্য্যোধন}}} {{Block center/s}} <poem>মোগলৰ সেনাপতি মীৰ্জ্জামুলা বীৰ অসমক ছত্ৰাধীন কৰিব দিল্লীৰ। ::কৰতোয়া সীমা কৰি সমস্তে প্ৰান্তৰ ::পূৰ্ব্বকালে কামৰূপ ৰাজ্যৰ ভিতৰ, ::অসমৰ অৱহেলা আত্মবিস্মৰণ, ::ফলে হ’ল কামৰূপ খৰ্ব্ব-আয়তন। ::চাজাঁহাৰ চাৰিপুত্ৰে লাগিছে কন্দল ::দিল্লী সিংহাসন হেতু, ৰাজ্য টলমল। ::এই সুযোগতে পূৰ্ব্ব সীমনা উদ্ধাৰ ::কৰিব পাৰিলে গ্লানি গুচিব আমাৰ।’ এইবুলি জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে তিয়াৰ কৰিলে দেশ সংগ্ৰামৰ সাজে। দুয়োপক্ষে মানি লোৱা সীমা নিবন্ধন অসমৰ সেনানীয়ে কৰিলে লঙ্ঘন। হাতীচলা বৰীতলা সমীপে ঢকাৰ দিগ্বিজয়ী অসমীয়ে কৰিলে উবাৰ। ::দিল্লীৰ পাচ্চাই শুনি কৰিলেক স্থিৰ ::এইবাৰ দৰ্প চূৰ্ণ হব অসমীৰ। ::ভাবিলে,— ‘অসম এনে বিনন্দীয়া দেশ, ::সাধ্য নাই মোগলৰ কৰিব প্ৰবেশ। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 526wvup8idfdv5xal5pqcwcyj6e01a2 261060 261059 2026-10-02T10:16:50Z BabulB 104 261060 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|নবম ওপৰঞ্চি}}}} {{center|{{larger|যুধিষ্ঠিৰ আৰু দুৰ্য্যোধন}}}} {{Block center/s}} <poem>মোগলৰ সেনাপতি মীৰ্জ্জামুলা বীৰ অসমক ছত্ৰাধীন কৰিব দিল্লীৰ। ::কৰতোয়া সীমা কৰি সমস্তে প্ৰান্তৰ ::পূৰ্ব্বকালে কামৰূপ ৰাজ্যৰ ভিতৰ, ::অসমৰ অৱহেলা আত্মবিস্মৰণ, ::ফলে হ’ল কামৰূপ খৰ্ব্ব-আয়তন। ::চাজাঁহাৰ চাৰিপুত্ৰে লাগিছে কন্দল ::দিল্লী সিংহাসন হেতু, ৰাজ্য টলমল। ::এই সুযোগতে পূৰ্ব্ব সীমনা উদ্ধাৰ ::কৰিব পাৰিলে গ্লানি গুচিব আমাৰ।’ এইবুলি জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে তিয়াৰ কৰিলে দেশ সংগ্ৰামৰ সাজে। দুয়োপক্ষে মানি লোৱা সীমা নিবন্ধন অসমৰ সেনানীয়ে কৰিলে লঙ্ঘন। হাতীচলা বৰীতলা সমীপে ঢকাৰ দিগ্বিজয়ী অসমীয়ে কৰিলে উবাৰ। ::দিল্লীৰ পাচ্চাই শুনি কৰিলেক স্থিৰ ::এইবাৰ দৰ্প চূৰ্ণ হব অসমীৰ। ::ভাবিলে,— ‘অসম এনে বিনন্দীয়া দেশ, ::সাধ্য নাই মোগলৰ কৰিব প্ৰবেশ। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> kjqiq5aovfwnxrcs1xapclax16p1ap7 261061 261060 2026-10-02T10:17:13Z BabulB 104 261061 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|নবম ওপৰঞ্চি}}}} {{center|{{larger|'''যুধিষ্ঠিৰ আৰু দুৰ্য্যোধন'''}}}} {{Block center/s}} <poem>মোগলৰ সেনাপতি মীৰ্জ্জামুলা বীৰ অসমক ছত্ৰাধীন কৰিব দিল্লীৰ। ::কৰতোয়া সীমা কৰি সমস্তে প্ৰান্তৰ ::পূৰ্ব্বকালে কামৰূপ ৰাজ্যৰ ভিতৰ, ::অসমৰ অৱহেলা আত্মবিস্মৰণ, ::ফলে হ’ল কামৰূপ খৰ্ব্ব-আয়তন। ::চাজাঁহাৰ চাৰিপুত্ৰে লাগিছে কন্দল ::দিল্লী সিংহাসন হেতু, ৰাজ্য টলমল। ::এই সুযোগতে পূৰ্ব্ব সীমনা উদ্ধাৰ ::কৰিব পাৰিলে গ্লানি গুচিব আমাৰ।’ এইবুলি জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে তিয়াৰ কৰিলে দেশ সংগ্ৰামৰ সাজে। দুয়োপক্ষে মানি লোৱা সীমা নিবন্ধন অসমৰ সেনানীয়ে কৰিলে লঙ্ঘন। হাতীচলা বৰীতলা সমীপে ঢকাৰ দিগ্বিজয়ী অসমীয়ে কৰিলে উবাৰ। ::দিল্লীৰ পাচ্চাই শুনি কৰিলেক স্থিৰ ::এইবাৰ দৰ্প চূৰ্ণ হব অসমীৰ। ::ভাবিলে,— ‘অসম এনে বিনন্দীয়া দেশ, ::সাধ্য নাই মোগলৰ কৰিব প্ৰবেশ। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 8w8cgc9nm6a05rdkt4bzq5k2wbmifad 261062 261061 2026-10-02T10:17:43Z BabulB 104 261062 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|নবম ওপৰঞ্চি}}}} {{center|{{larger|'''যুধিষ্ঠিৰ আৰু দুৰ্য্যোধন'''}}}} {{Block center/s}} <poem>মোগলৰ সেনাপতি মীৰ্জ্জামুলা বীৰ অসমক ছত্ৰাধীন কৰিব দিল্লীৰ। ::'কৰতোয়া সীমা কৰি সমস্তে প্ৰান্তৰ ::পূৰ্ব্বকালে কামৰূপ ৰাজ্যৰ ভিতৰ, ::অসমৰ অৱহেলা আত্মবিস্মৰণ, ::ফলে হ’ল কামৰূপ খৰ্ব্ব-আয়তন। ::চাজাঁহাৰ চাৰিপুত্ৰে লাগিছে কন্দল ::দিল্লী সিংহাসন হেতু, ৰাজ্য টলমল। ::এই সুযোগতে পূৰ্ব্ব সীমনা উদ্ধাৰ ::কৰিব পাৰিলে গ্লানি গুচিব আমাৰ।’ এইবুলি জয়ধ্বজসিংহ মহাৰাজে তিয়াৰ কৰিলে দেশ সংগ্ৰামৰ সাজে। দুয়োপক্ষে মানি লোৱা সীমা নিবন্ধন অসমৰ সেনানীয়ে কৰিলে লঙ্ঘন। হাতীচলা বৰীতলা সমীপে ঢকাৰ দিগ্বিজয়ী অসমীয়ে কৰিলে উবাৰ। ::দিল্লীৰ পাচ্চাই শুনি কৰিলেক স্থিৰ ::এইবাৰ দৰ্প চূৰ্ণ হব অসমীৰ। ::ভাবিলে,— ‘অসম এনে বিনন্দীয়া দেশ, ::সাধ্য নাই মোগলৰ কৰিব প্ৰবেশ। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> h5r863hu2z0cjh8j6rxc42rp5s2qusl 104 90954 261063 246783 2026-10-02T10:20:10Z BabulB 104 261063 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৭৪|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>{{gap|3em}}অদম্য অপৰাজেয় জাতি বুদ্ধিমান, ::পৰ্ব্বতে-ভৈয়ামে মিলি ৰাজ্য সুমহান। ::মজাঠি আগৰ কাষ্ঠ কস্তুৰী দুৰ্ল্লভ ::অসমত আছে নানা দ্ৰব্য অভিনব। ::চিক্‌মিক স্বৰ্ণৰেণু জিলিকে বালিত, ::বিবিধ মাতঙ্গ লীলা অৰণ্য গিৰিত, ::শস্যময় দেশ সিটো নদন-বদন ::ফলে-ফুলে জাতিষ্কাৰ অতি বিতোপন। ::এনেখন দেশ হ’লে পাচ্চায়ী ৰায়ত ::অৰ্দ্ধকৌটি টকা আয় হ’ব কৰগত। ::অসমৰ প্ৰজাপুঞ্জ শালস্তম্ভ মতি, ::জয়-পৰাজয়ে চিত্ত নোহোৱে বিকৃতি। ::আক্ৰমি অসম ৰাজ্য পূৰ্ব্ব সেনাগণে ::উভতি নাহিল ঘূৰি স্বদেশৰ পোনে। ::প্ৰতিকূল হাৱা-পানী অৰণ্য পৰ্ব্বত, ::অসমৰ যুদ্ধ চিৰ আপদ সঙ্কট। আছিলেক মীৰ্জ্জামুলা বাৰে-বঙ্গলাত চুজাৰ বিৰুদ্ধে লই সৈন্য অসংখ্যাত সম্ৰাটে আদেশ বিহি পঠালে ফৰ্ম্মান,— ‘সম্প্ৰতি স্থগিত ৰাখাঁ চুজা অভিযান। মীৰ্জ্জামুলা, যোৱাঁ তুমি সৈন্য-সেনা লই অসমক ভালমতে শিক্ষা দিয়া গই।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> gb1wrimj5fibfo6wwd6gr40ihzttv4h 261064 261063 2026-10-02T10:20:33Z BabulB 104 261064 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৭৪|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>::অদম্য অপৰাজেয় জাতি বুদ্ধিমান, ::পৰ্ব্বতে-ভৈয়ামে মিলি ৰাজ্য সুমহান। ::মজাঠি আগৰ কাষ্ঠ কস্তুৰী দুৰ্ল্লভ ::অসমত আছে নানা দ্ৰব্য অভিনব। ::চিক্‌মিক স্বৰ্ণৰেণু জিলিকে বালিত, ::বিবিধ মাতঙ্গ লীলা অৰণ্য গিৰিত, ::শস্যময় দেশ সিটো নদন-বদন ::ফলে-ফুলে জাতিষ্কাৰ অতি বিতোপন। ::এনেখন দেশ হ’লে পাচ্চায়ী ৰায়ত ::অৰ্দ্ধকৌটি টকা আয় হ’ব কৰগত। ::অসমৰ প্ৰজাপুঞ্জ শালস্তম্ভ মতি, ::জয়-পৰাজয়ে চিত্ত নোহোৱে বিকৃতি। ::আক্ৰমি অসম ৰাজ্য পূৰ্ব্ব সেনাগণে ::উভতি নাহিল ঘূৰি স্বদেশৰ পোনে। ::প্ৰতিকূল হাৱা-পানী অৰণ্য পৰ্ব্বত, ::অসমৰ যুদ্ধ চিৰ আপদ সঙ্কট। আছিলেক মীৰ্জ্জামুলা বাৰে-বঙ্গলাত চুজাৰ বিৰুদ্ধে লই সৈন্য অসংখ্যাত সম্ৰাটে আদেশ বিহি পঠালে ফৰ্ম্মান,— ‘সম্প্ৰতি স্থগিত ৰাখাঁ চুজা অভিযান। মীৰ্জ্জামুলা, যোৱাঁ তুমি সৈন্য-সেনা লই অসমক ভালমতে শিক্ষা দিয়া গই।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 5kh2wzabfa5t4gnfcuv1nzb34h1m1g1 104 94284 261011 260725 2026-10-02T06:07:09Z BabulB 104 261011 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''দশম ওপৰঞ্চি'''}}}} {{Dhr|1em}} {{center|{{larger|'''প্রমাণপঞ্জী'''}}}} {{center|{{larger|'''BIBLIOGRAPHY'''}}}} {{hanging indent|BARUA, GOLAPCHANDRA. Ahom Buranji, in Ahom script and parallel English translation. Shillong, 1930.}} {{hanging indent|BATAVIA DAGH REGISTER, ANNO 1663, compiled by J. A. van der Chijs, 1891. Dutch merchants' interest in Mir Jumla's absence in Assam.}} {{hanging indent|BERNIER, FRANCOIS. Travels in the Mughal Empire, edited by Archibald Constable. Second edition, Oxford University Press, London, 1916.}} {{hanging indent|BEVERIDGE, H., and BAINI PRASHAD. English translation of Maasir-ul-Umara of Shah Nawaj Khan and Abdul Havy. Vol. I, Asiatic Society of Bengal, Calcutta, 1911-41.}} {{hanging indent|BHATTACHARYYA S. N. History of Mughal North-Eastern Frontier Policy. Calcutta, 1929.}} {{hanging indent|BHUYAN, SURYYA KUMAR. Anglo-Assamese Relations, 1771-1826. Gauhati, 1949-50.}} {{hanging indent|—Annals of the Delhi Badshahate. English translation of the old Assamese chronicle 'Padshah-Buranji'. Gauhati, 1947.}} {{hanging indent|—Lachit Barphukan and His Times, a history of Assam-Mogul conflicts of 1667-1671. Gauhati, 1947.}} {{hanging indent|—Atan Buragohain and His Times, a history of the premiership of Atan Buragohain Rajmantri Dangaria, 1662-1679. Ready for the press.}} {{hanging indent|—Buranjir Vani, containing sixteen historical essays. Gauhati, 1951, 1955, 1956.}} {{hanging indent|—Mir Jumlar Assam alraman. Gauhati, 1956.}} {{hanging indent|—Nawab Mir Jumlar Assam abhijan. Awahon, Calcutta, Volumes 7-8,}} {{hanging indent|—Mir Jumla and Ram Singha in Assam. Journal of Indian History, December 1926, Madras.}}<noinclude></noinclude> p1hldfkpbo817uexk89n0uovjh680js 0 94296 261012 260796 2026-10-02T06:08:24Z BabulB 104 261012 wikitext text/x-wiki {{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = | next = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমৰ পশ্চিম সীমা|অসমৰ পশ্চিম সীমা]] | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=1 to=1/> {{page break|label=}} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=3 to=3/> {{page break|label=}} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=4 to=4/> {{page break|label=}} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=6 to=6/> {{page break|label=}} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=7 to=8/> {{page break|label=}} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=9 to=12/> {{page break|label=}} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=14 to=17/> {{page break|label=}} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=19 to=19/> {{page break|label=}} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=208 to=208/> {{page break|label=}} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|||<small>মূল গ্ৰন্থত নাই</small>}} {{center|{{x-larger|'''সূচীপত্র।'''}}}} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|| [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমৰ পশ্চিম সীমা|অসমৰ পশ্চিম সীমা]]| ১ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ||[[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/দিল্লী-সিংহাসনৰ কাৰণে ভ্ৰাতৃৰণ|দিল্লী-সিংহাসনৰ কাৰণে ভ্ৰাতৃৰণ]] | ৬ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|| [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ|অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ]]| ১৫ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|| [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মীৰজুমলাৰ অসম অভিযান|মীৰজুমলাৰ অসম অভিযান]]| ২০ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|| [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমৰ ৰণোদ্যম|অসমৰ ৰণোদ্যম]]| ২৮ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|| [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসম-মোগলৰ ৰণ|অসম-মোগলৰ ৰণ]]| ৩৬ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ||[[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মীৰজুমলাৰ গড়গাওঁ অধিকাৰ|মীৰজুমলাৰ গড়গাওঁ অধিকাৰ]] | ৪৭ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|| [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মোগল সৈন্যৰ বিলৈ-বিপত্তি|মোগল সৈন্যৰ বিলৈ-বিপত্তি]]| ৫৬ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|| [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/সন্ধিৰ প্ৰস্তাৱ|সন্ধিৰ প্ৰস্তাৱ]]| ৭৭ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|| [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/ঘিলাঝাৰি ঘাটৰ সন্ধি|ঘিলাঝাৰি ঘাটৰ সন্ধি]]| ৮৫ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|| [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মোগলৰ অসম ত্যাগ|মোগলৰ অসম ত্যাগ]]| ৯১ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|| [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা|অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা]]| ১০২ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ||[[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যু|জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যু]] | ১১৪ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|| [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ|অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ]]| ১১৯ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|| [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/সামৰণি|সামৰণি]]| ১৩৭ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ||[[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/ওপৰঞ্চি|ওপৰঞ্চি]] | ১৪৯ }} {{সূচীপত্ৰসাধাৰণ|| [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/প্ৰমাণপঞ্জী|প্ৰমাণপঞ্জী]]| ১৮২ }} dvhdyvedbxeqrw6lfslk9ecuyy5h1ge 0 94307 260935 2026-10-01T16:13:39Z BabulB 104 "{{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমৰ ৰণোদ্যম|অসমৰ ৰণোদ্যম]] | next = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মী..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 260935 wikitext text/x-wiki {{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমৰ ৰণোদ্যম|অসমৰ ৰণোদ্যম]] | next = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মীৰজুমলাৰ গড়গাওঁ অধিকাৰ|মীৰজুমলাৰ গড়গাওঁ অধিকাৰ ]] | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=56 to=66/> ltlnvbw1zxre5u8ebjstgq89odf16j8 0 94308 260936 2026-10-01T16:16:17Z BabulB 104 "{{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসম-মোগলৰ ৰণ|অসম-মোগলৰ ৰণ]] | next = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মোগ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 260936 wikitext text/x-wiki {{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসম-মোগলৰ ৰণ|অসম-মোগলৰ ৰণ]] | next = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মোগল সৈন্যৰ বিলৈ-বিপত্তি |মোগল সৈন্যৰ বিলৈ-বিপত্তি]] | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=67 to=75/> n704huczdu9j5b5rvunpisy9m9uy77w 0 94309 260938 2026-10-01T16:19:12Z BabulB 104 "{{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মীৰজুমলাৰ গড়গাওঁ অধিকাৰ|মীৰজুমলাৰ গড়গাওঁ অধিকাৰ ]] | next..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 260938 wikitext text/x-wiki {{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মীৰজুমলাৰ গড়গাওঁ অধিকাৰ|মীৰজুমলাৰ গড়গাওঁ অধিকাৰ ]] | next = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/সন্ধিৰ প্ৰস্তাৱ|সন্ধিৰ প্ৰস্তাৱ]] | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=76 to=96/> 2kx2iixzygfsb8uym2aiuhbgzvmaxel 0 94310 260942 2026-10-01T16:50:50Z BabulB 104 "{{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মোগল সৈন্যৰ বিলৈ-বিপত্তি|মোগল সৈন্যৰ বিলৈ-বিপত্তি]] | next = ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 260942 wikitext text/x-wiki {{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মোগল সৈন্যৰ বিলৈ-বিপত্তি|মোগল সৈন্যৰ বিলৈ-বিপত্তি]] | next = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/ঘিলাঝাৰি ঘাটৰ সন্ধি|ঘিলাঝাৰি ঘাটৰ সন্ধি]] | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=97 to=104/> s2mkn5e30cr8v2j83xditta348m5bpk 0 94311 260943 2026-10-01T16:52:29Z BabulB 104 "{{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/সন্ধিৰ প্ৰস্তাৱ|সন্ধিৰ প্ৰস্তাৱ]] | next = মীৰজুমলাৰ অসম আক..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 260943 wikitext text/x-wiki {{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/সন্ধিৰ প্ৰস্তাৱ|সন্ধিৰ প্ৰস্তাৱ]] | next = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মোগলৰ অসম ত্যাগ|মোগলৰ অসম ত্যাগ]] | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=105 to=110/> 6ovb2ys64cf2er1rgaitdofruc8qjzo 0 94312 260964 2026-10-02T03:37:31Z BabulB 104 "{{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/ঘিলাঝাৰি ঘাটৰ সন্ধি|ঘিলাঝাৰি ঘাটৰ সন্ধি]] | next = মীৰজুমলা..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 260964 wikitext text/x-wiki {{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/ঘিলাঝাৰি ঘাটৰ সন্ধি|ঘিলাঝাৰি ঘাটৰ সন্ধি]] | next = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা|অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা]] | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=111 to=121/> c3kkb4ecgyo16jx5ml38k38evutcmna 0 94313 260977 2026-10-02T04:15:59Z BabulB 104 "{{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মোগলৰ অসম ত্যাগ |মোগলৰ অসম ত্যাগ ]] | next = মীৰজুমলাৰ অসম আক..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 260977 wikitext text/x-wiki {{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/মোগলৰ অসম ত্যাগ |মোগলৰ অসম ত্যাগ ]] | next = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যু|জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যু]] | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=122 to=133/> r6hylbygu026pv8ozkg6ilobu771hsw 0 94314 260986 2026-10-02T05:03:44Z BabulB 104 "{{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা|অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 260986 wikitext text/x-wiki {{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা|অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা]] | next = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ|অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ]] | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=134 to=138/> 9bdzc9teluwcibjgjnhdslo8q82fyow 0 94315 261006 2026-10-02T05:58:20Z BabulB 104 "{{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যু|অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 261006 wikitext text/x-wiki {{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/জয়ধ্বজসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ মৃত্যু|অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা]] | next = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/সামৰণি|সামৰণি ]] | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=139 to=156/> hfmr6q02ahih6ifkibk0xxpj6orzn5e 0 94316 261007 2026-10-02T06:00:28Z BabulB 104 "{{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ|অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 261007 wikitext text/x-wiki {{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ|অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ]] | next = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/ওপৰঞ্চি |ওপৰঞ্চি ]] | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=157 to=168/> qqsc23dwe7w5jx59y975lfbbowkqio2 261008 261007 2026-10-02T06:01:32Z BabulB 104 261008 wikitext text/x-wiki {{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ|অসমৰ কামৰূপ উদ্ধাৰ আৰু সংৰক্ষণ]] | next = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/ওপৰঞ্চি |ওপৰঞ্চি ]] | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=157 to=165/> ezxcphsfwtkml8lfnb9j2c6r7w2fbk0 0 94317 261009 2026-10-02T06:04:33Z BabulB 104 "{{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/সামৰণি|সামৰণি]] | next = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/প্ৰমাণপঞ্জী|প..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 261009 wikitext text/x-wiki {{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/সামৰণি|সামৰণি]] | next = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/প্ৰমাণপঞ্জী|প্ৰমাণপঞ্জী]] | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=167 to=201/> 55qem4w5wggg8wyhjptlhx435fdsset 0 94318 261010 2026-10-02T06:06:29Z BabulB 104 "{{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/ওপৰঞ্চি |ওপৰঞ্চি ]] | next = | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অস..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 261010 wikitext text/x-wiki {{header | title = মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ | author = সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা | year = | translator = | section = | previous = [[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ/ওপৰঞ্চি |ওপৰঞ্চি ]] | next = | notes = | categories = }} <pages index="মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ.pdf" from=202 to=205/> ple2e0kotf1929m9w9g6g6cu258tyq4 0 94319 261024 2026-10-02T07:58:54Z JyotiPN 1603 "{{header | title = গ্ৰাম-সেৱা | author = মোহনদাস কৰমচাঁদ গান্ধী | year = ১৯৫৫ | translator = | section = | previous = | next = | notes = | categories = }} <pages index="গ্ৰাম-সেৱা.pdf" from=1 to=1/> {{page break|label=}} <pages index="গ্ৰাম-সেৱা.pdf" from=3 to=3/> {{page break|labe..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 261024 wikitext text/x-wiki {{header | title = গ্ৰাম-সেৱা | author = মোহনদাস কৰমচাঁদ গান্ধী | year = ১৯৫৫ | translator = | section = | previous = | next = | notes = | categories = }} <pages index="গ্ৰাম-সেৱা.pdf" from=1 to=1/> {{page break|label=}} <pages index="গ্ৰাম-সেৱা.pdf" from=3 to=3/> {{page break|label=}} <pages index="গ্ৰাম-সেৱা.pdf" from=4 to=4/> {{page break|label=}} <pages index="গ্ৰাম-সেৱা.pdf" from=7 to=67/> {{page break|label=}} [[শ্ৰেণী:মহাত্মা গান্ধীৰ সাহিত্যকৰ্ম]] 16257lee3xohm7x16ec3uvnygsa0qa0