ৱিকিউৎস aswikisource https://as.wikisource.org/wiki/%E0%A6%AC%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A7%81%E0%A6%AA%E0%A6%BE%E0%A6%A4 MediaWiki 1.47.0-wmf.22 first-letter মাধ্যম বিশেষ বাৰ্তা সদস্য সদস্য বাৰ্তা ৱিকিউৎস ৱিকিউৎস বাৰ্তা চিত্ৰ চিত্ৰ বাৰ্তা মিডিয়াৱিকি মিডিয়াৱিকি আলোচনা সাঁচ সাঁচ বাৰ্তা সহায় সহায় বাৰ্তা শ্ৰেণী শ্ৰেণী বাৰ্তা লেখক লেখক আলোচনা পৃষ্ঠা পৃষ্ঠা আলোচনা সূচী সূচী আলোচনা প্ৰকাশক প্ৰকাশক আলোচনা TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 106 75144 261166 235024 2026-10-03T04:16:28Z BabulB 104 261166 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=কামত কৃতিত্ব লভিবৰ সঙ্কেত |Language=as |Volume= |Edition= |Author=লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা |Co-author1= |Co-author2= |Co-author3= |Translator= |Co-translator1= |Co-translator2= |Editor= |Co-editor1= |Co-editor2= |Illustrator= |Publisher=সাহিত্য প্ৰকাশ |Address=গুৱাহাটী |Year=1903 |Key= |ISBN= |DLI= |IA= |NLI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=C |Pages=<pagelist 1="বেটুপাত" 2="—" 3to4="প্ৰকাশন" 5="পাতনি" 6="—" 7="1" 53to54="—"/> |Volumes= |Remarks= |Notes={{GLAMJBC}} |Width= |Css= |Header= |Footer= }} [[শ্ৰেণী:২০২৫ বৰ্ষৰ অসমীয়া ৱিকিউৎসৰ ২য়টো গ্লেম প্ৰকল্পৰ গ্ৰন্থ]] oo5yse1nn78t56ms6sy69rd31xty0rt 104 78686 261167 234676 2026-10-03T04:18:47Z BabulB 104 261167 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{Dhr|3em}} {{center|<poem>{{Xxx-larger|'''কামত কৃতিত্ব লভিবৰ সঙ্কেত'''}} {{Dhr|7em}} {{larger|লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা}} {{Dhr|7em}} {{larger|সাহিত্য-প্রকাশ}} গুৱাহাটা </poem>}}<noinclude></noinclude> eu5hd0a6nf5lh8pwbk3w2ebkwxduj3s 104 78687 261168 234669 2026-10-03T04:19:46Z BabulB 104 261168 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{Dhr|1.5em}} :প্ৰকাশক : সাহিত্য প্ৰকাশ পোঃ আসাম ট্ৰিবিউন গুৱাহাটী {{Dhr|2em}} ছপাশাল : ট্ৰিবিউন প্ৰেছ গুৱাহাটী {{Dhr|2em}} প্ৰথম সংস্কৰণ— ১৮২৫ শক নতুন ছপা : ১৯৬৪ খৃষ্টাব্দ {{Dhr|2em}} মূল্য : পয়শত্তৰ পইচা {{Dhr|2em}} শ্ৰীমতী ৰত্নাৱলী বৰুৱাৰ দ্বাৰা সৰ্ব্বস্বত্ত্ব সংৰক্ষিত<noinclude></noinclude> q4usohx54wqsod6nz05h53nxypufxel 261169 261168 2026-10-03T04:20:00Z BabulB 104 261169 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{Dhr|1.5em}} ::প্ৰকাশক : সাহিত্য প্ৰকাশ পোঃ আসাম ট্ৰিবিউন গুৱাহাটী {{Dhr|2em}} ছপাশাল : ট্ৰিবিউন প্ৰেছ গুৱাহাটী {{Dhr|2em}} প্ৰথম সংস্কৰণ— ১৮২৫ শক নতুন ছপা : ১৯৬৪ খৃষ্টাব্দ {{Dhr|2em}} মূল্য : পয়শত্তৰ পইচা {{Dhr|2em}} শ্ৰীমতী ৰত্নাৱলী বৰুৱাৰ দ্বাৰা সৰ্ব্বস্বত্ত্ব সংৰক্ষিত<noinclude></noinclude> p7btsaj1ky929agfyvzizcenrisw8qo 261170 261169 2026-10-03T04:20:40Z BabulB 104 261170 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{Dhr|1.5em}} ::প্ৰকাশক : ::সাহিত্য প্ৰকাশ ::পোঃ আসাম ট্ৰিবিউন ::গুৱাহাটী {{Dhr|2em}} ::ছপাশাল : ::ট্ৰিবিউন প্ৰেছ ::গুৱাহাটী {{Dhr|2em}} ::প্ৰথম সংস্কৰণ— ১৮২৫ শক ::নতুন ছপা : ১৯৬৪ খৃষ্টাব্দ {{Dhr|2em}} ::মূল্য : পয়শত্তৰ পইচা {{Dhr|2em}} ::শ্ৰীমতী ৰত্নাৱলী বৰুৱাৰ দ্বাৰা ::সৰ্ব্বস্বত্ত্ব সংৰক্ষিত<noinclude></noinclude> escab83b3zwvpy2ndg75kdunehy3ehd 104 78690 261172 234707 2026-10-03T06:08:18Z BabulB 104 261172 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>বাটটো অতি কাঁইটীয়া; কিন্তু আশ্চৰ্য্যৰ বিষয় এই হে যে এনে জেং থকা আৰু কাঁইটীয়া বাটটোক বহুত মানুহে উজু বুলি ভাবে। ইংৰাজীত এটি কথা আছে “Ignorance is bliss.” দুখ-বিপদেৰে সৈতে অচিনাকী হৈ থাকিলে অৰ্থাৎ তাৰ আকৃতি প্ৰকৃতি আৰু পৰিমাণ নুবুজিলে বা নেজানিলে তালৈ ভয় নেলাগে। বেহা-বেপাৰতো সেই কথা খাটে। মূলধনৰ মোনাটো হাতত লৈ হেলাৰঙে একে দিনৰ ভিতৰতে আঁকোৱালে নোপোৱা বেপাৰী বা বৰমুদৈ সদাগৰ হবলৈ যি আশা কৰে, পৰ্ব্বতত কাছ-কণী বিচাৰি ফুৰুতেই তেওঁৰ জীৱনৰ পৰালি পৰে। বেহা-বেপাৰৰ সাধনা কঠোৰ সাধনা। ইংৰাজ এই কঠোৰ সাধনা কৰিহে আজি অদ্বিতীয় বেপাৰ আৰু তাৰ ফলত সসাগৰা বসুন্ধৰাৰ অধীশ্বৰ হৈছে। গুৰিৰে পৰা কঠোৰ সাধনা কৰি যি মনুষ্যত্ব লাভ কৰে সিহে প্ৰকৃত ব্যৱসায়ী হব পাৰে। কেনেৰূপে সাধনা কৰি মনুষ্যত্ব লভি ব্যৱসায়ত সিদ্ধকাম হব পাৰি, তাৰ গোটাচেৰেক সঙ্কেত তলত লিখি পুথিৰ আকাৰেৰে আমাৰ বন্ধুসকলৰ আগত ধৰিলোঁ। মনত এনে আশা যে বুঢ়াসকলক তেওঁলোকে পাহৰা অনেক নীতি সি সোঁৱৰাই দিব, ডেকাসকলৰ লগে লগে সি আৰিয়া ধৰি যাব আৰু লৰাবিলাকৰ আগত অধ্যাপক আসনত চেকনি লৈ বহিল। '''১। সদায় সঁচা কথা কবা:'''<br/> {{gap}}কি ঘৰুৱা কথা, কি পৰুৱা কথা, সকলো বিষয়তে, সকলো সময়তে, সকলোৰে সৈতে ব্যৱহাৰত, {{hws|আদান-|আদান-প্ৰদান}}<noinclude>{{center|(২)}}</noinclude> cpsx8xylikj46jrkvtrfa1b1wmorrts 261174 261172 2026-10-03T06:11:22Z BabulB 104 261174 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>বাটটো অতি কাঁইটীয়া; কিন্তু আশ্চৰ্য্যৰ বিষয় এই হে যে এনে জেং থকা আৰু কাঁইটীয়া বাটটোক বহুত মানুহে উজু বুলি ভাবে। ইংৰাজীত এটি কথা আছে “Ignorance is bliss.” দুখ-বিপদেৰে সৈতে অচিনাকী হৈ থাকিলে অৰ্থাৎ তাৰ আকৃতি প্ৰকৃতি আৰু পৰিমাণ নুবুজিলে বা নেজানিলে তালৈ ভয় নেলাগে। বেহা-বেপাৰতো সেই কথা খাটে। মূলধনৰ মোনাটো হাতত লৈ হেলাৰঙে একে দিনৰ ভিতৰতে আঁকোৱালে নোপোৱা বেপাৰী বা বৰমুদৈ সদাগৰ হবলৈ যি আশা কৰে, পৰ্ব্বতত কাছ-কণী বিচাৰি ফুৰুতেই তেওঁৰ জীৱনৰ পৰালি পৰে। বেহা-বেপাৰৰ সাধনা কঠোৰ সাধনা। ইংৰাজ এই কঠোৰ সাধনা কৰিহে আজি অদ্বিতীয় বেপাৰ আৰু তাৰ ফলত সসাগৰা বসুন্ধৰাৰ অধীশ্বৰ হৈছে। গুৰিৰে পৰা কঠোৰ সাধনা কৰি যি মনুষ্যত্ব লাভ কৰে সিহে প্ৰকৃত ব্যৱসায়ী হব পাৰে। কেনেৰূপে সাধনা কৰি মনুষ্যত্ব লভি ব্যৱসায়ত সিদ্ধকাম হব পাৰি, তাৰ গোটাচেৰেক সঙ্কেত তলত লিখি পুথিৰ আকাৰেৰে আমাৰ বন্ধুসকলৰ আগত ধৰিলোঁ। মনত এনে আশা যে বুঢ়াসকলক তেওঁলোকে পাহৰা অনেক নীতি সি সোঁৱৰাই দিব, ডেকাসকলৰ লগে লগে সি আৰিয়া ধৰি যাব আৰু লৰাবিলাকৰ আগত অধ্যাপক আসনত চেকনি লৈ বহিল। '''১। সদায় সঁচা কথা কবা:''' {{gap}}কি ঘৰুৱা কথা, কি পৰুৱা কথা, সকলো বিষয়তে, সকলো সময়তে, সকলোৰে সৈতে ব্যৱহাৰত, {{hws|আদান-|আদান-প্ৰদানত}}<noinclude>{{center|(২)}}</noinclude> 9n8hnob6vde1pzzo0mn4mgsx38gzu24 104 78691 261173 234721 2026-10-03T06:09:25Z BabulB 104 261173 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{hwe|প্ৰদানত|আদান-প্ৰদানত}} সঁচা কথা কবলৈ কেতিয়াও নিপিছুৱাবা। বেহা-বেপাৰ বাণিজ্য ব্যৱসায়ত সঁচা এৰি মিছাৰ ধাপতো ভৰি নিদিবা। বহুতৰ ডাঠ বিশ্বাস যে বেহা বেপাৰত অনেক সময়ত মিছা কথা নকলে নচলে। ই সমূলি ভুল। মিছাৰ আশ্ৰয় লৈ পোনতে অলপ লাভ বা সুবিধাৰ মুখ দেখিবলৈ পোৱা যেন লাগিলেও শেহত সেই লাভ বা সুবিধা মৃগ-তৃষ্ণাৰ নিচিনা হয়। ঘাটৰ ঘটীয়া শিঙৰাই বৰশীৰ টোপ এবাৰ দুবাৰকৈ খাই আনন্দত দেও দি তৃতীয় বাৰত ধৰা পৰি মৰা পৰে জানিবা। অকণমান মিছা-জৰি-গুটিৰ গাজ শেহত বাঢ়ি ডাল-পোখা মেলি ডাঙৰ গছ হৈ থকা ৰংঘৰ কাৰেংঘৰ ফালি ছিৰাছিৰি কৰে। সৰু কথাত পোনতে অনাহকতে মিছা কবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, সি লাহে লাহে অভ্যাসত পৰিণত হৈ ডাঙৰ বিষয়তো শিপাই পৰে, তেতিয়া তাক উভলা টান হয়। মিছাৰ ঠেং চুটি, বুকু ফিন্দাই তেজেৰে কেতিয়াও সি থিয় হব নোৱাৰে। মিছাৰ ৰাজস্বত অৰাজকতা ষোল কলা। মানীৰ মান, ধনীৰ ধন, সুখীয়াৰ সুখ-শান্তি সেই ৰাজ্যত নিৰাপদে বসতি কৰিব নোৱাৰে। যি মিছাৰে গঢ়ি-পিটি কোনো কথা থিয় কৰিবলৈ যায়, তাৰ কথা সম্প্ৰতি থিয় হোৱা যেন দেখিলেও, পিছত সি কাতি হৈ পৰি মিছলীয়াৰ কপালত লাজ আৰু অপমান দাগি দি ৰসাতললৈ যাবই যাব। মিছা কওঁতাৰ মনত সদায় অশান্তি; ধৰা পৰিলেই লাজত পৰি অপমানিত হম এনে ভয়ে সদায় তাৰ বুকুত উখল মাখল লগাই থাকে। মিছাৰ বেচেৰে কিনা সুখ-<noinclude>{{center|(৩)}}</noinclude> i9ms71kc6worjs91x2ow7fy8fg974m9 261175 261173 2026-10-03T06:12:34Z BabulB 104 261175 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{hwe|প্ৰদানত|আদান-প্ৰদানত}} সঁচা কথা কবলৈ কেতিয়াও নিপিছুৱাবা। বেহা-বেপাৰ বাণিজ্য ব্যৱসায়ত সঁচা এৰি মিছাৰ ধাপতো ভৰি নিদিবা। বহুতৰ ডাঠ বিশ্বাস যে বেহা বেপাৰত অনেক সময়ত মিছা কথা নকলে নচলে। ই সমূলি ভুল। মিছাৰ আশ্ৰয় লৈ পোনতে অলপ লাভ বা সুবিধাৰ মুখ দেখিবলৈ পোৱা যেন লাগিলেও শেহত সেই লাভ বা সুবিধা মৃগ-তৃষ্ণাৰ নিচিনা হয়। ঘাটৰ ঘটীয়া শিঙৰাই বৰশীৰ টোপ এবাৰ দুবাৰকৈ খাই আনন্দত দেও দি তৃতীয় বাৰত ধৰা পৰি মৰা পৰে জানিবা। অকণমান মিছা-জৰি-গুটিৰ গাজ শেহত বাঢ়ি ডাল-পোখা মেলি ডাঙৰ গছ হৈ থকা ৰংঘৰ কাৰেংঘৰ ফালি ছিৰাছিৰি কৰে। সৰু কথাত পোনতে অনাহকতে মিছা কবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, সি লাহে লাহে অভ্যাসত পৰিণত হৈ ডাঙৰ বিষয়তো শিপাই পৰে, তেতিয়া তাক উভলা টান হয়। মিছাৰ ঠেং চুটি, বুকু ফিন্দাই তেজেৰে কেতিয়াও সি থিয় হব নোৱাৰে। মিছাৰ ৰাজস্বত অৰাজকতা ষোল কলা। মানীৰ মান, ধনীৰ ধন, সুখীয়াৰ সুখ-শান্তি সেই ৰাজ্যত নিৰাপদে বসতি কৰিব নোৱাৰে। যি মিছাৰে গঢ়ি-পিটি কোনো কথা থিয় কৰিবলৈ যায়, তাৰ কথা সম্প্ৰতি থিয় হোৱা যেন দেখিলেও, পিছত সি কাতি হৈ পৰি মিছলীয়াৰ কপালত লাজ আৰু অপমান দাগি দি ৰসাতললৈ যাবই যাব। মিছা কওঁতাৰ মনত সদায় অশান্তি; ধৰা পৰিলেই লাজত পৰি অপমানিত হম এনে ভয়ে সদায় তাৰ বুকুত উখল মাখল লগাই থাকে। মিছাৰ বেচেৰে কিনা {{hws|সুখ-|সুখ-সন্তোষ}}<noinclude>{{center|(৩)}}</noinclude> 1709h1iaf49ff2u44sw990zapccsa60 104 78692 261176 234717 2026-10-03T06:14:16Z BabulB 104 261176 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{hwe|সন্তোষ|সুখ-সন্তোষ}} আৰু লাভ শেহত “হিচাপ-নিকাচ” কৰি চালে অসুখ-অসন্তোষ আৰু লোকচানৰ ঘৰত পৰা দেখা যায়। জানি শুনিহে জ্ঞানীসকলে কৈ গৈছে “সদা সত্যং ব্ৰুয়াৎ"I {{gap}}আজিকালি প্ৰায় দেখা যায় যে মুদৈ-সদাগৰৰ 'অফিচ'ৰ অনেক কাৰ্য্যকাৰকে মিছা কথা কৈ বা মিছা হিচাপ দি গ্ৰাহকক প্ৰবঞ্চনা কৰি মালিকক ন্যায্য প্ৰাপ্যতকৈ অধিক ধন আনি দি লাভ কৰি নিজৰ কাৰ্য্যদক্ষতা দেখুৱাই তেওঁৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হয় বা হবলৈ যতন কৰে। কিন্তু সেই কাৰ্যদক্ষ বেপাৰীয়ে এই ফেৰা কথা পাহৰে যে, সম্প্ৰতি তেওঁৰ মালিক তেওঁৰ ওপৰত যিমানেই সন্তুষ্ট হওক, সদায় সেই মালিকৰ এনে এটা চোভাৰ ভাব তেওঁৰ প্ৰতি নেথাকি নোৱাৰে যে, এই অতি চতুৰ কৰ্ম্মচাৰীজনে গ্ৰাহকক যেনেকৈ ফাঁকি দি তেওঁক টকা আনি দিছে, তেওঁকো তেনেকৈ কেতিয়াবা ফাঁকি দিব পাৰে; গ্ৰাহকক যেনেকৈ মিছা কথা কৈ লুটিছে, তেওঁকো তেনেকৈ লোটা অসম্ভৱ নহয়। বালীলৈ যি পাট শৰ সুগ্ৰীৱলৈকো সেই পাট শৰেই হব পাৰে। ব্যৱসায় শিকিব খোজা ডেকাসকলে সদায় এই কথাটি মনত ৰাখি চলিব লাগে। '''২। বিশ্বাসৰ পাত্ৰ হবলৈ সদাই লক্ষ্য ৰাখিবা:''' {{gap}}কি ব্যৱসায়ত, কি বাহিৰা কাৰ্য্যত সকলো সময়তে এনেকৈ চলিবা, যেন লোকে তোমাৰ ওপৰত বিশ্বাস থাপি সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্ভৰ কৰি নিশ্চিন্ত থাকিব পাৰে। উন্নতিৰ জখলাৰ ই প্ৰথম ধাপ জানিবা। এই ধাপৰপৰা<noinclude>{{center|(৪)}}</noinclude> j6b8x1h2zfutsdxp4vfy0km36ol8b9m 261177 261176 2026-10-03T06:14:35Z BabulB 104 261177 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{hwe|সন্তোষ|সুখ-সন্তোষ}} আৰু লাভ শেহত “হিচাপ-নিকাচ” কৰি চালে অসুখ-অসন্তোষ আৰু লোকচানৰ ঘৰত পৰা দেখা যায়। জানি শুনিহে জ্ঞানীসকলে কৈ গৈছে “সদা সত্যং ব্ৰুয়াৎ"I {{gap}}আজিকালি প্ৰায় দেখা যায় যে মুদৈ-সদাগৰৰ 'অফিচ'ৰ অনেক কাৰ্য্যকাৰকে মিছা কথা কৈ বা মিছা হিচাপ দি গ্ৰাহকক প্ৰবঞ্চনা কৰি মালিকক ন্যায্য প্ৰাপ্যতকৈ অধিক ধন আনি দি লাভ কৰি নিজৰ কাৰ্য্যদক্ষতা দেখুৱাই তেওঁৰ প্ৰিয়পাত্ৰ হয় বা হবলৈ যতন কৰে। কিন্তু সেই কাৰ্যদক্ষ বেপাৰীয়ে এই ফেৰা কথা পাহৰে যে, সম্প্ৰতি তেওঁৰ মালিক তেওঁৰ ওপৰত যিমানেই সন্তুষ্ট হওক, সদায় সেই মালিকৰ এনে এটা চোভাৰ ভাব তেওঁৰ প্ৰতি নেথাকি নোৱাৰে যে, এই অতি চতুৰ কৰ্ম্মচাৰীজনে গ্ৰাহকক যেনেকৈ ফাঁকি দি তেওঁক টকা আনি দিছে, তেওঁকো তেনেকৈ কেতিয়াবা ফাঁকি দিব পাৰে; গ্ৰাহকক যেনেকৈ মিছা কথা কৈ লুটিছে, তেওঁকো তেনেকৈ লোটা অসম্ভৱ নহয়। বালীলৈ যি পাট শৰ সুগ্ৰীৱলৈকো সেই পাট শৰেই হব পাৰে। ব্যৱসায় শিকিব খোজা ডেকাসকলে সদায় এই কথাটি মনত ৰাখি চলিব লাগে। '''২। বিশ্বাসৰ পাত্ৰ হবলৈ সদাই লক্ষ্য ৰাখিবা:''' {{gap}}কি ব্যৱসায়ত, কি বাহিৰা কাৰ্য্যত সকলো সময়তে এনেকৈ চলিবা, যেন লোকে তোমাৰ ওপৰত বিশ্বাস থাপি সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্ভৰ কৰি নিশ্চিন্ত থাকিব পাৰে। উন্নতিৰ জখলাৰ ই প্ৰথম ধাপ জানিবা। এই ধাপৰপৰা<noinclude>{{center|(৪)}}</noinclude> p44uw3njwo0pm7lxtofdhzr3w98nelc 104 78693 261178 234734 2026-10-03T06:16:47Z BabulB 104 261178 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>ভৰি পিছলিলে, ভৰি ভাগিব, আৰু তোমাৰ ভবিষ্যত ভালৰ আশা-ভৰসাৰ মুখত ছাই পৰিব। এই বহুমূলীয়া গুণটিলৈ আওহেলা কৰি সদাগৰী “অফিচ” আৰু গবৰ্ণমেণ্টৰ “অফিচত” চাকৰি কৰা ভালেমান চোকা বুধীয়া ডেকাই নিজৰ ভৱিষ্যত উন্নতিৰ বাটত নিজে কাঁইট পোতে। আগলৈ ভালৰ আশা কৰোঁতা ডেকাবন্ধুসকল, সাৱধান! এই আৱশ্যকীয় উপদেশটি মনত ৰাখিবলৈ নেপাহৰিবা। '''৩। কেতিয়াও কৰ্ত্তব্য কৰিবলৈ নিপিছুৱাবা :''' {{gap}}ধৰ্ম্মবুদ্ধি আৰু বিবেকৰ দ্বাৰাই পৰিচালিত হৈ যি তোমাৰ কৰ্ত্তব্য বুলি জানিবা, তাক কৰিবলৈ কেতিয়াও পিছ-ভৰি নহবা। সংসাৰত কৰ্ত্তব্য পৰাঙ্মুখ মানুহতকৈ কাপুৰুষ আৰু নাই। কৰ্তব্যবিমুখ লোকৰ পৰা উন্নতি এশ যোজন দূৰত থাকে। এহাশুধীয়া হৈ ফলাফল নিবিচাৰি কৰ্ত্তব্য কৰি যাবা, দেখিবা তোমাৰ মঙ্গল তোমাৰ মুঠিৰ ভিতৰত। {{gap}}এই কেষাৰ কথাৰ জোৰ হাতত লৈ সংসাৰৰ এন্ধাৰ বাটত আগুৱাবা। '''৪৷ কথা জুখি ঠিককৈ কৰা :''' {{gap}}কেতিয়াও ডাল-পাত জোৰা দি বঢ়াই কোনো কথা নকবা। কথা বঢ়াই কওঁতে কওঁতে অভ্যাসৰ বশত লাহে লাহে কওঁতাজন পিছলি মিছাত পৰেগৈ। মিছলীয়া মানুহৰ মিছা কথাৰ আৰম্ভণ কথা বঢ়াই কোৱাত। {{hws|বেহা|বেহাবেপাৰ}}<noinclude>{{center|(৫)}}</noinclude> j20wvldfim9brait2whea10fv5ihuni 104 78694 261179 234738 2026-10-03T06:18:01Z BabulB 104 261179 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{hwe|বেপাৰ|বেহাবেপাৰ}} কৰোঁতাসকলে এই কথা ঘাইকৈ মনত ৰাখিব লাগে। কিন্তু বৰ বেজাৰৰ কথা যে, আমাৰ দেশৰ সৰহভাগ মানুহৰ গা এই দোষেৰে ঘূণীয়া। একোটা অতি সামান্য কথাৰ বিবৰণ দিওঁতেই তেওঁলোকে তাক বঢ়াই এনেকৈ কয়, যে তাৰপৰা প্ৰকৃত কথা চালনীৰে চালি আৰু কুলাৰে জাৰি নুলিয়ালে পোৱা টান। একোজন এই অভ্যাসত ইমান দূৰ আগুৱায় যে তেওঁৰ সঁচা-মিছা সকলো কথাৰ গাত “বিশ্বাসৰ অযোগ্য" ছাব পৰে। বাপেক-মাকে নিজৰ সন্তানক ল'ৰা কালৰেপৰা সকলো কথা ঠিককৈ কবলৈ শিকনি দিয়া উচিত। কাৰণ, ডাঙৰ হলে, এই অভ্যাসৰ শিপা উভাল নোখোৱাত পৰে অলপ দুখ পলে বৰ দুখ পালোঁ, অলপ ৰদ হলে পিঠি ফটা ৰ'দ হৈছে, একেষাৰ গালি পাৰিলে ভয়ানক গালি পাৰিছে, অলপ বেয়াক নথৈ বেয়া, অলপ জাৰকে হাড় কনকনাই যোৱা জাৰ ইত্যাদি কথা কোৱা অভ্যাস প্ৰায় মানুহৰ দেখা যায়। এই কু অভ্যাস তেনেই এৰি দিয়৷ উচিত। কাৰণ ইয়াৰ শেহ ফল বিষম। বহুত বেপাৰী-দোকানী-পোহাৰীয়ে নিজৰ বস্তু বেচিবৰ নিমিত্তে তাৰ গুণ ওফোন্দাই ফিকাই কয়। কিন্তু এবাৰ বা দুবাৰ সেই বস্তু ফিকনিত বিক্ৰী হলেও, কিনোতাই ভবিষ্যতলৈ তেওঁলোকৰ বস্তুৰ প্ৰকৃত গতিগোত্ৰ বুজি আকৌ সেই দোকানৰ দুৱাৰদলি ডেবলৈ কেৰ্ জেৰ কৰে; আৰু ডেব লাগিলেও, সেই বেপাৰীৰ কথা অসাৰ ডাল-পাত কাটি দলিয়াই পেলাই আচল ফেৰা লবলৈ হাতত কেচি লৈ<noinclude>{{center|(৬)}}</noinclude> 0qvhin0gm0tieu2dl6j2gft8snazt0s 104 78695 261180 234742 2026-10-03T06:19:49Z BabulB 104 261180 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>আহে; আক কথাত ৰহণ সনা বেপাৰীজনৰ কথা খৰা-মূৰা হৈ মিছাৰ শাৰীলৈ নামে। এই শাৰীৰ লক্ষ লক্ষ বেপাৰীৰ বেপাৰ দহ বছৰৰ আগেয়ে যি মেমেৰা আছিল, আজিও দেখিবা সেই মেমেৰাই আছে, যদি ইমান দিনেও সি জয়-পাতে-ক্ষয় হোৱা নাই। যেনে দেখা যেনে শুনা ঠিক তেনেটি কৰা। কথা ভালকৈ নেজানিলে তাক নকবা | কথা বঢ়াই কোৱাৰ ফালে ঢালকে নলবা। '''৫৷ নিজৰ দোষ ততালিকে স্বীকাৰ কৰিবা :''' {{gap}}দোষ সকলোৱে কৰে। কিন্তু ভালেমানে তাক স্বীকাৰ নকৰে আৰু কৰিবলৈ লাজ পায়। নিজৰ দোষ বুজিব পাৰিলে কেতিয়াও স্বীকাৰ নকৰাকৈ নেথাকিবা। দোষ সৈ কঢ়াটো ওখ মন আৰু সৎসাহৰ চিনাকি; আসৈ মতাটো নীচ মন আৰু কাপুৰুষতাৰ চিনাকি। বুজিব পাৰিয়েই হওক বা বুজিব নোৱাৰিয়েই হওক মানুহ মাত্ৰকেই দায়-জগৰ কৰাৰ পৰা হাত সাৰিব নোৱাৰে। সেই দায় পিছত বুজিব পাৰিলে খোলা মনেৰে সৈ কাঢ়ি আগলৈ তেনে নকৰিবলৈ মনত থিৰাং কৰি সাহিয়াল পুৰুষৰ শাৰীলৈ যাবা। তেনে কৰাটো অপমান বা লাজৰ কথা কেতিয়াও নহয়। বহুত নামজ্বলা মুখিয়াল বোলোৱা মানুহৰ গাতো এই ফেৰা সৎসাহৰ অভাৱ দেখা যায়। আপোনাৰ গাত ঘাটি হৈছে বুজিব পাৰিলে তাক স্বীকাৰ কৰা মানুহে লোকৰ পৰা সন্মান আৰু শ্ৰদ্ধা আকৰ্ষণ কৰে। দহজনে যাক প্ৰকৃত সমান আৰু শ্ৰদ্ধা কৰে .<noinclude>{{center|(৭)}}</noinclude> pz7sw1u3tknl4wc23oiuw3c6zw35ptd 104 78696 261181 234744 2026-10-03T06:22:24Z BabulB 104 261181 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Babulbaishya" /></noinclude>তেৱেঁই উন্নত, আৰু তেওঁৰে জীৱন সাৰ্থক। যি কাৰ্য্য-কাৰকে তেওঁৰ গৰাকীৰ আগত নিজৰ ভুল আৰু দায় মুকলি মনেৰে সৈ কাঢ়ে সেই কাৰ্য্যকাৰকৰ ওপৰত গৰাকীৰ শ্ৰদ্ধা বাঢ়ে, আৰু তাৰ ফল স্বৰূপে তেওঁৰ আগলৈ ভাল হোৱাটো ধুৰূপ। যি নিজৰ দোষ বুজিও অস্বীকাৰ কৰি সেই ভুল মত বা কাৰ্য সাবটি থাকে সেই বুজন নিৰ্গতক সকলোৱে গোৱাঁৰ আৰু সৰু মনৰ বুলি ভাবে। '''৬। আত্ম সন্মান সদাই অতি যতনেৰে ৰাখি চলিবা:''' {{gap}}যি আত্মসমান ৰাখি নচলে সি সমাজত ঘূৰ্ণিত আৰু লাঞ্ছিত হয়। আত্মসমান বলি দি সামাজিক উন্নতিলৈ হেপা মেলিলে আত্মসন্মান আৰু সামাজিক উন্নতি দুয়ো হাততে হেৰায়। যি নিজৰ সমান নিজে ৰাখি চলে সি লোকৰপৰা সন্মান পাবলৈ আশা কৰা বৃথা। কোনো কোনো লোকে ধন, সম্পত্তি, খোৱা-লোৱা বা অনুগ্ৰহৰ লোভত বিবেকৰ টেটুত খোৰোচা গাঠি দি তাক ওলোমাই থৈ ডাঙৰ মানুহৰ খোচামদ বা খাটনিত প্ৰবৃত্ত হয়। সিহঁত অতি ঘিণ লগা প্ৰাণী। সিহঁতৰ মনত নেখেলায় যে, আত্মসম্মান বেচি পোৱা ধন-সম্পতি, অনুগ্ৰহ আদি অতি অকিঞ্চিৎকৰ। অনুগ্ৰহ দিওঁতাজনৰ মনতো সেই খোচামোদীয়া জন ঘূণিত নহৈ নোৱাৰে নিশ্চয় জানিবা। কিন্তু আত্মসম্মান মানে ভেম<noinclude></noinclude> jv79nyce1yihhre5taqeao2fz8qxbkh 104 78698 261182 235651 2026-10-03T06:24:40Z BabulB 104 261182 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|<poem> {{Xxxx-larger|{{color|্deep yellow|'''কামত'''}}}} {{Xxxx-larger|{{color|red|'''কৃতিত্ব'''}}}} {{Xxxx-larger|{{color|yellow|'''লভিবৰ'''}}}} {{Xxxx-larger|{{color|red|'''সঙ্কেত'''}}}} {{Dhr|4em}} {{X-larger|{{color|blue|লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা}}}} </poem>}}<noinclude></noinclude> 9nd67xhhnauqaqya8dq20zecgfqa21n 261183 261182 2026-10-03T06:25:49Z BabulB 104 261183 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|<poem> {{Xxxx-larger|'''কামত'''}} {{Xxxx-larger|'''কৃতিত্ব'''}} {{Xxxx-larger|'''লভিবৰ'''}} {{Xxxx-larger|'''সঙ্কেত'''}} {{Dhr|4em}} {{X-larger|লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা}} </poem>}}<noinclude></noinclude> sgwhbc29nfk0ans5o1tm6eovl9lpa27 261184 261183 2026-10-03T06:26:13Z BabulB 104 261184 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="হানিফ আলী" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|<poem> {{Xxxx-larger|'''কামত'''}} {{Xxxx-larger|'''কৃতিত্ব'''}} {{Xxxx-larger|'''লভিবৰ'''}} {{Xxxx-larger|'''সঙ্কেত'''}} {{Dhr|4em}} {{Xx-larger|লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা}} </poem>}}<noinclude></noinclude> otm6rnhd2bs1o5646cwmaj5s1ig5qco 104 85301 261216 233504 2026-10-03T09:50:31Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261216 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{center|{{Xx-larger|'''-প্ৰস্তাৱনা-'''}}<br/> ( ১ )}} {{gap}}যিদৰে স্বামী আনন্দ আদি বন্ধুৰ প্ৰেমত বশ হৈ “সত্যৰ প্ৰয়োগ” সম্বন্ধে মই আত্মকথা লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ, গীতাৰ ভাষান্তৰ সম্বন্ধেও সেই একে কথাই খাটিলে। “আপুনি গীতাৰ যি অৰ্থ কৰে, সেই অৰ্থ কেৱল এনে অৱস্থাতহে আমি বুজিব পাৰিম, যেতিয়া আপুনি সমস্ত গীতা অনুবাদ কৰিব আৰু ইয়াৰ ওপৰত যি ‘টীকা' কৰিব খোজে তাক কৰিব আৰু আমি এইবিলাক এবাৰ পঢ়িবলৈ পাম। য’ৰ ত’ৰপৰা শ্লোক আনি অহিংসাবাদ প্ৰতিপাদন কৰাটো মোৰ মনত ভাল যেন নালাগে।” এইদৰে অসহযোগৰ সময়ত স্বামী আনন্দই মোক কৈছিল। মই তেওঁৰ কথাত কাণ দিবলৈ বাধ্য হলোঁ। মই উত্তৰ দিলোঁ, “সময় পালে বাৰু এই কাম মই কৰিম।” ইয়াৰ পিছত যেতিয়া জেললৈ গলোঁ, তাত গীতা বিশেষ ভাবে অধ্যয়ন কৰিবলৈ অৱকাশ পালোঁ। লোকমান্যৰ জ্ঞানৰ ভাণ্ডাৰ পঢ়িলোঁ। তেখেতে প্ৰথমে মোলৈ মাৰাঠী, হিন্দী, আৰু গুজৰাটী অনুবাদ মৰমেৰে পঠিয়াই দিছিল আৰু জোৰ দিছিল যে যদি মই মাৰাঠী অনুবাদ পঢ়িব নোৱাৰোও তেন্তে অন্ততঃ গুজৰাটী অনুবাদ যেন যেনেতেনে পঢ়োঁ। জেলৰ বাহিৰত ইয়াক পঢ়িবই নোৱাৰিলোঁ কিন্তু জেলত গুজৰাটী অনুবাদ পঢ়িলোঁ। এইখন পঢ়াৰ পিছত গীতা সম্বন্ধে পঢ়িবলৈ অধিক ইচ্ছা হল আৰু গীতা সম্বন্ধে বহুতো গ্ৰন্থ যথাসম্ভৱ পঢ়িলোঁ।<noinclude></noinclude> q09pm9x6v9w5zila2s7w6kiji8ot51b 104 85615 261150 234627 2026-10-02T18:58:19Z JyotiPN 1603 261150 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||১৬}}</noinclude>{{gap}}আচল কথা এই যে, ইন্দ্ৰিয়বোৰক নিজ নিজ বিষয়ৰ প্ৰতি ৰাগ-দ্বেষতো আছেই। কাণে কোনো এটা কথা শুনিবলৈ ভাল পায়, আকৌ এটা ভাল নাপায়। নাকে গোলাপ ফুলৰ সুগন্ধ লবলৈ ভাল পায়, আকৌ মল-মূত্ৰাদিৰ দুৰ্গন্ধ বেয়া পায়। সকলো ইন্দ্ৰিয়ৰ কামেই এনে বুলি বুজিবা। এতেকে মানুহৰ যি কৰ্ত্তব্য সি হৈছে ৰাগ-দ্বেষৰূপী দুটা দস্যুৰ বশ নোহোৱা। আৰু ৰাগ-দ্বেষ দূৰ কৰিব খোজা যদি কামৰ মেৰ-পাকত নুঘূৰিবা! আজি এই কাম কাইলৈ অন্য কাম পৰশুদিন তৃতীয় অন্য এটা কাম, এনে বৃথা চেষ্টা নকৰিবা। কিন্তু নিজৰ ভাগত যি সেৱা কাম পৰে ঈশ্বৰৰ প্ৰীতিৰ অৰ্থে তাক কৰিবলৈ সাজু থাকা। এনেদৰে কাম কৰিলে তুমি যি কৰিছা তাক ঈশ্বৰেই কৰাইছে—এই ভাব উপজিব, এনে জ্ঞান জন্মিব আৰু অহংভাৱ দূৰ হব। ইয়াৰ নামেই স্বধৰ্ম্ম। স্বধৰ্ম্মক সাৱটি থাকা, কাৰণ নিজৰ বাবে এয়েই উত্তম। পৰধৰ্ম্ম তাতকৈ ভাল বুলি বোধ হলেও তাক ভয়ানক বুলি জানিবা। স্বধৰ্ম্ম আচৰণ কৰি মৃত্যুবৰণ কৰিলেও মোক্ষ লাভ হয়। ৰাগ-দ্বেষ শূন্য হৈ কাম কৰা যায় আৰু সেয়ে যজ্ঞ। ভগৱানে এইদৰে কোৱাত অৰ্জ্জুনে প্ৰশ্ন কৰিলে—“মানুহে কাৰ প্ৰেৰণাত পাপ কাম কৰে? বহুত সময়তো এনে বোধ হয় যেন কোনোৱে তেওঁক জোৰ কৰি পাপকাৰ্য্যৰ ফালে টানিহে লৈ গৈছে”। {{gap}}ভগৱানে কলে,—মানুহক পাপ কামৰ ফালে টানি লৈ যায় কাম আৰু ক্ৰোধে। ইহঁত সহোদৰ ভাইৰ দৰে। কাম পূৰ্ণ<noinclude></noinclude> a29a1pvzo48hqk1oknjewtwgiwp95gr 104 85617 261137 241182 2026-10-02T18:19:30Z JyotiPN 1603 261137 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh||[৵৹]|}}</noinclude>ইয়াক চিন্তা কৰোঁ, তেনেহলে শেষত গৈ মই নিশ্চয় তদ্‌গত চিত্ত হব পাৰিম। মইতো মোৰ সকলো অসুবিধাৰ সময়ত মাতৃস্বৰূপা গীতাৰ ওচৰলৈ লৰি যাওঁ আৰু আজিলৈকে তেওঁৰ ওচৰত আশ্বাস-বাণী আৰু সান্ত্বনাও পাইছোঁ। এই কাৰণে যিভাৱে মই ক্ৰমে গীতা বুজি গৈছোঁ, সান্ত্বনাকামী আন মানুহে তাক জানিলে তেওঁৰ যথেষ্ট সহায় হব পাৰে, আৰু তাৰপৰা তেওঁ কিবা নতুন পোহৰৰ খবৰ পাব পাৰে, সিও অসম্ভৱ নহয়। {{Dhr|1em}} {{Block left|{{center|তাং–৪-১১-৩০<br/> “য়াৰবেদা জেল”}}}}<noinclude></noinclude> 1zyvx0aqgst0tkdqc41zabh1m9vc5zv 104 85618 261138 235307 2026-10-02T18:21:59Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261138 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|{{X-larger|'''—প্ৰস্তাৱনা—'''}}}} {{Dhr|1em}} {{gap}}গীতা মহাভাৰতৰ এটা সৰু অংশ। মহাভাৰতক বুৰঞ্জী বুলি ধৰা হয়; কিন্তু মোৰ মতে মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণ বুৰঞ্জী নহয়—ধৰ্ম্মপুথি। যদি এই দুখনক বুৰঞ্জী বুলি ধৰা হয়, তেন্তে দুয়োখন আত্মাৰ বুৰঞ্জী; অৰ্থাৎ হাজাৰ হাজাৰ বছৰৰ আগতে কি ঘটিছিল, তাৰ বিৱৰণ এই পুথিৰ ভিতৰত নাই, কিন্তু আছে—আজি প্ৰত্যেক মানুহৰ হিয়াত যিবোৰ ঘটনা ঘটিছে তাৰ সম্পূৰ্ণ বিৱৰণ। দেৱ আৰু দানৱ, ৰাম আৰু ৰাৱণৰ মাজত নিতৌ যি যুঁজ চলিছে, মহাভাৰতৰ আৰু ৰামায়ণত তাৰেই বৰ্ণনা আছে। ইয়াৰ ভিতৰৰ কৃষ্ণ-অৰ্জ্জুন সংবাদেই গীতা। অন্ধ ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ আগত সঞ্জয়ে এই সংবাদ বৰ্ণনা কৰিছে। গীতা অৰ্থে—যাক গান স্বৰূপে গোৱা যায়। ইয়াত উপনিষদৰ সাৰ আছে। গতিকে ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ অৰ্থ হৈছে গান স্বৰূপে গোৱা উপনিষদ। উপনিষদৰ অৰ্থ জ্ঞান-বোধ। {{gap}}এতেকে গীতাৰ অৰ্থ শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জ্জুনক দিয়া বোধ বা জ্ঞান। আমি ইয়াকে বুজি গীতা পাঠ কৰা উচিত, যে—আমাৰ হিয়াত আজিও অন্তৰ্য্যামী শ্ৰীকৃষ্ণ ভগৱান আছে আৰু ধৰ্ম্ম সঙ্কটত পৰিলে অৰ্জ্জুনৰ দৰে জ্ঞান লাভৰ বাবে উৎসুক হৈ যেতিয়াই অন্তৰ্য্যামী ভগৱানক সোধা যায়, তেওঁৰ আশ্ৰয় লোৱা যায়, তেতিয়াই তেওঁ আমাক জ্ঞান দিবলৈ সাজু। আমি শুই আছোঁ, কিন্তু অন্তৰ্য্যামীতো সদায় জাগি আছে। আমাৰ হিয়াত ধৰ্ম্মৰ প্ৰশ্ন উঠক, তেওঁতো ইয়াকেই বাট চাই আছে। কিন্তু আমাৰ<noinclude></noinclude> r3hanqpyei1wu9337mwu5b93pqmhotk 104 85619 261139 235345 2026-10-02T18:24:36Z JyotiPN 1603 261139 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh||[।৹]|}}</noinclude>অন্তৰততো কোনো প্ৰশ্নই নুঠে, আনকি প্ৰশ্ন কৰিবলগীয়া ভাব মনলৈকে নাহেই। সেই কাৰণে নিতৌ গীতাৰ দৰে পুথি ধ্যান কৰোঁ। তাক চিন্তা কৰোঁতে কৰোঁতে নিজৰ ভিতৰত ধৰ্ম্ম বিষয়ৰ প্ৰশ্ন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ, প্ৰশ্ন কৰিবলৈ শিকিব খোজোঁ। আৰু যেতিয়াই কোনো সঙ্কটত পৰোঁ, তেতিয়াই সঙ্কটৰ পৰা উদ্ধাৰ পাবলৈ গীতাৰ ওচৰলৈ লৰি যাওঁ আৰু তাৰে ওচৰত সান্ত্বনা লওঁ। এই ভাৱেই আমি গীতা পাঠ কৰা উচিত। গীতা আমাৰ সদ্‌গুৰু আৰু মাতৃস্বৰূপা। আমাৰ এই বিশ্বাস ৰখা উচিত, যে তাৰ কোলাত মূৰ থৈ সুখে শান্তিতে থাকিব পাৰিম। গীতাৰ পৰাই আমাৰ সকলো ধৰ্ম্ম-সমস্যাৰ মীমাংসা কৰিব পাৰিম। এইভাৱে যি নিতৌ গীতাক ভাবিব, তেওঁ তাৰপৰা দিনে দিনে নতুন আনন্দ আৰু নতুন অৰ্থ পাব। এনে কোনো ধৰ্ম্ম-সমস্যা নাই যাৰ সমাধান গীতাই কৰিব নোৱাৰে। আমাৰ শ্ৰদ্ধা কমৰ বাবে যদি গীতা নপঢ়োঁ আৰু নুবুজোঁ, সি বেলেগ কথা। সেই কাৰণে গীতা সঙ্কল্প কৰি পাঠ কৰোঁ, অৰ্থাৎ নিদ্দিষ্ট সময়ৰ ভিতৰত এবাৰ কোনো অংশ বা সমস্ত গীতা পাঠ শেষ কৰোঁ, যেন নিজৰ শ্ৰদ্ধা দিন দিন বাঢ়ি যায় আৰু সতৰ্ক থাকোঁ। এইভাৱে গীতাক ভাবোঁতে ভাবোঁতে যি অৰ্থ পাইছিলোঁ আৰু আজিও পাইছোঁ, আশ্ৰমবাসীৰ সুবিধাৰ বাবে তাৰ সাৰভাগ ইয়াতে দিলোঁ। {{Block left|{{center|তাং- ১১-১১-৩০<br/> “য়াৰবেদা জেল”}}}}<noinclude></noinclude> inyt5olplt1lmaf0s2ihvcs4b6nhh0d 104 85620 261140 235303 2026-10-02T18:27:53Z JyotiPN 1603 261140 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>{{center|{{Xxx-larger|'''গীতাবোধ'''}}}} {{Dhr|1em}} {{Custom rule|tl|40|do|7|tr|40}} {{Dhr|1em}} {{center|{{X-larger|'''প্ৰথম অধ্যায়'''}}}} {{Dhr|1em}} {{Right|<poem>তাং ১১-১১-৩० মঙ্গল প্ৰভাত</poem>}} {{Dhr|1em}} {{gap}}যেতিয়া পাণ্ডৱ আৰু কৌৰৱবিলাকে নিজা নিজা সৈন্য লৈ যুদ্ধক্ষেত্ৰ কুৰুক্ষেত্ৰত উপস্থিত হল, তেতিয়া কৌৰৱৰাজ দুৰ্য্যোধনে দ্ৰোণাচাৰ্য্যৰ ওচৰত উভয় পক্ষৰ প্ৰধান প্ৰধান যুজাঁৰুসকলৰ বৰ্ণনা কৰে। যুঁজৰ আহিলাপাতি সকলো যোগাৰ হৈ উঠাত উভয় পক্ষৰ শঙ্খ বাজি উঠিল আৰু অৰ্জ্জুনৰ সাৰথি ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জ্জুনৰ ৰথ দুয়োদল সৈন্যৰ মাজলৈ নিলে। দুয়োপক্ষ ৰণলৈ প্ৰস্তুত হোৱা দেখি {{SIC|অৰ্জুন|অৰ্জ্জুন}} নিৰুৎসাহ হৈ শ্ৰীকৃষ্ণক কলে—“এওঁলোকৰ লগত মই কেনেকৈ {{SIC|যুজঁ|যুঁজ}} কৰিম?.........ৰণ কৰিব লাগিলেতো ম‍ই এতিয়াই ৰণ কৰিলোঁহেঁতেন; কিন্তু এওঁলোকতো স্বজন—আমাৰেই। কৌৰৱ কোন আৰু পাণ্ডৱ<noinclude></noinclude> lsnfais4nx7cehs21omv0zmlog4zpwi 104 85627 261144 234423 2026-10-02T18:50:48Z JyotiPN 1603 261144 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" /></noinclude> {{center|{{X-larger|'''তৃতীয় অধ‍্যায়'''}}}} {{Block Right|{{center|তাং ২৪-১১-৩০<br/> সোম প্ৰভাত}}}} {{gap}} স্থিতপ্ৰজ্ঞৰ লক্ষণ শুনি অৰ্জুনৰ এনে ধাৰণা হল, যে মানুহ স্থিৰ হৈ বহি থকাই উচিত। স্থিতপ্ৰজ্ঞৰ লক্ষণৰ ভিতৰত কৰ্ম্মৰ নাম পৰ্য্যন্তও তেওঁ (অৰ্জুনে) শুনা নাই। সেয়ে ভগৱানক সুধিলে—“আপুনি যি কৈছে তাৰপৰা বোধহয় কৰ্ম্মতকৈ জ্ঞান শ্ৰেষ্ঠ, সেয়ে মোৰ বুদ্ধি বিভ্ৰম ঘটিছে। যদি জ্ঞানেই শ্ৰেষ্ঠ হয়, তেন্তে মোক ঘোৰ কৰ্ম্মত কিয় লিপ্ত কৰিছে? মোক মুকলি ভাৱে কওক, কিহত মোৰ ভাল হয়।” {{gap}}তেতিয়া ভগৱানে উত্তৰ দিলে—“হে পাপৰহিত, অৰ্জুন, আৰম্ভৰ পৰাই এই জগতত দুটা পথ চলি আহিছে। এটাত জ্ঞানৰ আৰু আনটোত কৰ্ম্মৰ প্ৰধান স্থান। কিন্তু তুমিও দেখিবলৈ পাবা যে কৰ্ম্ম বিনা মানুহ অকৰ্ম্মী হব নোৱাৰে। কৰ্ম্ম ভিন্ন জ্ঞান নঘটে। {{gap}}কোনো মানুহে সকলো কাম ত্যাগ কৰি বহি আছে, গতিকে তেওঁ সিদ্ধপুৰুষ হৈ গৈছে এনে কথা কোৱাৰ মূল্য নাই।<noinclude></noinclude> h65oqzz7aegult9enueea1zl10v9wy0 261145 261144 2026-10-02T18:53:06Z JyotiPN 1603 261145 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" /></noinclude> {{center|{{X-larger|'''তৃতীয় অধ‍্যায়'''}}}} {{Block right|{{center|তাং ২৪-১১-৩০<br/> সোম প্ৰভাত}}}} {{gap}} স্থিতপ্ৰজ্ঞৰ লক্ষণ শুনি অৰ্জুনৰ এনে ধাৰণা হল, যে মানুহ স্থিৰ হৈ বহি থকাই উচিত। স্থিতপ্ৰজ্ঞৰ লক্ষণৰ ভিতৰত কৰ্ম্মৰ নাম পৰ্য্যন্তও তেওঁ (অৰ্জুনে) শুনা নাই। সেয়ে ভগৱানক সুধিলে—“আপুনি যি কৈছে তাৰপৰা বোধহয় কৰ্ম্মতকৈ জ্ঞান শ্ৰেষ্ঠ, সেয়ে মোৰ বুদ্ধি বিভ্ৰম ঘটিছে। যদি জ্ঞানেই শ্ৰেষ্ঠ হয়, তেন্তে মোক ঘোৰ কৰ্ম্মত কিয় লিপ্ত কৰিছে? মোক মুকলি ভাৱে কওক, কিহত মোৰ ভাল হয়।” {{gap}}তেতিয়া ভগৱানে উত্তৰ দিলে—“হে পাপৰহিত, অৰ্জুন, আৰম্ভৰ পৰাই এই জগতত দুটা পথ চলি আহিছে। এটাত জ্ঞানৰ আৰু আনটোত কৰ্ম্মৰ প্ৰধান স্থান। কিন্তু তুমিও দেখিবলৈ পাবা যে কৰ্ম্ম বিনা মানুহ অকৰ্ম্মী হব নোৱাৰে। কৰ্ম্ম ভিন্ন জ্ঞান নঘটে। {{gap}}কোনো মানুহে সকলো কাম ত্যাগ কৰি বহি আছে, গতিকে তেওঁ সিদ্ধপুৰুষ হৈ গৈছে এনে কথা কোৱাৰ মূল্য নাই।<noinclude></noinclude> r4y9gidi0jnqnh37ej7ibmhibwt3u2n 104 85628 261147 234430 2026-10-02T18:55:56Z JyotiPN 1603 261147 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Float right|মঙ্গল প্ৰভাত}} {{Dhr|1em}} {{gap}}যি অন্তৰত শান্তি ভোগ কৰে আৰু সন্তুষ্ট থাকে, তাৰ একো কৰিবলৈ নাই এনেকৈ কব পাৰি। কৰ্ম্ম কৰিলেও তেওঁৰ কোনো লাভ নাই, নকৰিলেও নাই। কাৰো লগত তেওঁৰ কোনো স্বাৰ্থ নথকা স্বত্বেও তেওঁ যজ্ঞকাৰ্য্য এৰিব নোৱাৰে। সেই কাৰণে তুমি সদা সৰ্ব্বদা কৰ্ত্তব্য কৰ্ম্ম কৰি থাকা, কিন্তু তাত ৰাগ-দ্বেষ বা আসক্তি নাৰাখিবা। যি অনাসক্তি ভাৱে কৰ্ম্ম কৰে, তেওঁ ঈশ্বৰক দেখা পায়। বাৰু চোৱাঁ, জনকৰ দৰে নিস্পৃহ ৰজা, কৰ্ম্ম কৰোঁতে কৰোঁতে সিদ্ধিলাভ কৰিছে; কাৰণ তেওঁ লোকহিতৰ বাবেই কাম কৰিছিল। তেনেহলে তোমাৰ দ্বাৰা কেনেকৈ তাৰ বিপৰীত আচৰণ হব পাৰে? নিয়মেই এই যে শ্ৰেষ্ঠ আৰু গণ্যমান্য মানুহে যেনে আচৰণ কৰে, সাধাৰণ মানুহে তাক অনুকৰণ কৰে। মোক চোৱাঁ, কাম কৰাত জানো মোৰ কিবা স্বাৰ্থ সিদ্ধি হয়? তথাপি ম‍ই চব্বিশ ঘণ্টা বিৰাম নোহোৱাকৈ কামত লাগি আছোঁ আৰু সেয়ে জনসাধাৰণেও সেইদৰে কম আৰু বেছি পৰিমাণে কাম কৰে। কিন্তু মই যদি এলেহুৱা হওঁ, তেন্তে জগতৰ কি অৱস্থা হব? যদি সূৰ্য্য-চন্দ্ৰ-তাৰা আদি স্থিৰ হৈ থাকে, তেন্তে জগতৰ নাশ হব, ইয়াক তো তুমি বুজিব পাৰা, এইবিলাকক গতি দিবলৈ আৰু নিয়মমতে চলাই ৰাখিবলৈ ময়েই নাছোঁ নে? কিন্তু জনসাধাৰণ আৰু মোৰ ভিতৰত এইখিনি পাৰ্থক্য অৱশ্য আছে যে মোৰ আসক্তি নাই, তেওঁলোক আসক্ত; আৰু স্বাৰ্থৰ অধীন<noinclude></noinclude> qfsv27x8yslgy6bmgy4h3dd3c1aci80 261148 261147 2026-10-02T18:56:19Z JyotiPN 1603 261148 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>{{Float right|মঙ্গল প্ৰভাত}} {{Dhr|2em}} {{gap}}যি অন্তৰত শান্তি ভোগ কৰে আৰু সন্তুষ্ট থাকে, তাৰ একো কৰিবলৈ নাই এনেকৈ কব পাৰি। কৰ্ম্ম কৰিলেও তেওঁৰ কোনো লাভ নাই, নকৰিলেও নাই। কাৰো লগত তেওঁৰ কোনো স্বাৰ্থ নথকা স্বত্বেও তেওঁ যজ্ঞকাৰ্য্য এৰিব নোৱাৰে। সেই কাৰণে তুমি সদা সৰ্ব্বদা কৰ্ত্তব্য কৰ্ম্ম কৰি থাকা, কিন্তু তাত ৰাগ-দ্বেষ বা আসক্তি নাৰাখিবা। যি অনাসক্তি ভাৱে কৰ্ম্ম কৰে, তেওঁ ঈশ্বৰক দেখা পায়। বাৰু চোৱাঁ, জনকৰ দৰে নিস্পৃহ ৰজা, কৰ্ম্ম কৰোঁতে কৰোঁতে সিদ্ধিলাভ কৰিছে; কাৰণ তেওঁ লোকহিতৰ বাবেই কাম কৰিছিল। তেনেহলে তোমাৰ দ্বাৰা কেনেকৈ তাৰ বিপৰীত আচৰণ হব পাৰে? নিয়মেই এই যে শ্ৰেষ্ঠ আৰু গণ্যমান্য মানুহে যেনে আচৰণ কৰে, সাধাৰণ মানুহে তাক অনুকৰণ কৰে। মোক চোৱাঁ, কাম কৰাত জানো মোৰ কিবা স্বাৰ্থ সিদ্ধি হয়? তথাপি ম‍ই চব্বিশ ঘণ্টা বিৰাম নোহোৱাকৈ কামত লাগি আছোঁ আৰু সেয়ে জনসাধাৰণেও সেইদৰে কম আৰু বেছি পৰিমাণে কাম কৰে। কিন্তু মই যদি এলেহুৱা হওঁ, তেন্তে জগতৰ কি অৱস্থা হব? যদি সূৰ্য্য-চন্দ্ৰ-তাৰা আদি স্থিৰ হৈ থাকে, তেন্তে জগতৰ নাশ হব, ইয়াক তো তুমি বুজিব পাৰা, এইবিলাকক গতি দিবলৈ আৰু নিয়মমতে চলাই ৰাখিবলৈ ময়েই নাছোঁ নে? কিন্তু জনসাধাৰণ আৰু মোৰ ভিতৰত এইখিনি পাৰ্থক্য অৱশ্য আছে যে মোৰ আসক্তি নাই, তেওঁলোক আসক্ত; আৰু স্বাৰ্থৰ অধীন<noinclude></noinclude> 57sqwd6ns4hjv9pqtgd5e2jm2tixe0f 104 85631 261143 234419 2026-10-02T18:48:57Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261143 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||১০}}</noinclude>স্থিৰবুদ্ধি বোলা যায়। যাৰ বুদ্ধি স্থিৰ নাই তাৰ উত্তম ভাব ক’ৰপৰা আহিব? যাৰ উত্তম ভাব নাই তাৰ শান্তি ক’ৰপৰা আহিব? য’ত শান্তি নাই তালৈ সুখ ক’ৰপৰা আহিব? য’ত স্থিৰবুদ্ধিৰ মানুহে দিনৰ পোহৰৰ দৰে স্পষ্ট দেখা পায়, অস্থিৰমতি মানুহ সংসাৰ জঞ্জালত পৰি তাত দেখিবলৈ সমৰ্থ নহয়। আৰু এই সংসাৰচক্ৰত যি স্বচ্ছ বুলি বোধ হয়, সমাধিস্থ যোগীয়ে তাক মলিন দেখে, বাস্তৱতে সেইফালে দৃষ্টিও নকৰে। {{gap}}বোৱতী নদীনলাৰ পানী যিদৰে সাগৰত পৰি স্থিৰ হয়, বিষয়বোৰো এই সাগৰৰূপ যোগীৰ ভিতৰত শান্ত হৈ যায়। সমাধিস্থ যোগীৰ অৱস্থা এনেকুৱাই। {{gap}}এনেলোক সাগৰৰ দৰে সদায় শান্ত থাকে। সেয়ে যি মানুহে সমস্ত কামনা পৰিহাৰ কৰে, নিৰহঙ্কাৰ হয়, মমতা এৰে, প্ৰশান্ত ভাৱে আচৰণ কৰে, তেৱেঁ শান্তি পায়। ই ঈশ্বৰ প্ৰাপ্তিৰ অৱস্থা আৰু এই অৱস্থা যাৰ মৃত্যুলৈকে থাকে, তেওঁ মোক্ষলাভ কৰে। {{Dhr|1em}} {{Img float | file =গীতা-বোধ (page 24 crop).jpg | width = 200px | align = center | cap =}}<noinclude></noinclude> ntbejr6r99ern65j578ehcqux4ze28t 104 85632 261146 234428 2026-10-02T18:54:35Z JyotiPN 1603 261146 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh|১৩||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>সন্তুষ্ট দেৱতাসকলে নোখোজাকৈ মনোবাঞ্ছিত ফল দিব। এতেকে এনে বুজা উচিত, যি জনে লোক সেৱা নকৰে, তেওঁলোকৰ অংশ তেওঁলোকক পোনতে নিদিয়াকৈ নিজে খায়, তেওঁ চোৰ। আৰু যি প্ৰত্যেক জীৱৰ পাবলগীয়া তেওঁলোকক দিয়াৰ পাছত হে খায় বা কোনো বস্তু ভোগ কৰে, তেওঁৰ ভোগ কৰিবৰ অধিকাৰ আছে, সুতৰাং তেওঁ পাপমুক্ত। ইয়াৰ বিপৰীত অৰ্থাৎ যি কেৱল নিজৰ বাবে উপাৰ্জ্জন কৰে, পৰিশ্ৰম কৰে, সি পাপী আৰু পাপান্ন গ্ৰহণ কৰে। সৃষ্টিৰ নিয়মেই এই যে, অন্নেৰে জীৱ প্ৰতিপালিত হয়, বৰষুণৰপৰা অন্ন জন্মে, আৰু যজ্ঞৰপৰা অৰ্থাৎ জীৱৰ পৰিশ্ৰমৰপৰা বৰষুণৰ উৎপত্তি হয়। য’ত জীৱ নাই, তাত বৰষুণ দেখিবলৈ পোৱা নাযায়; য’ত জীৱ আছে তাত বৰষুণো আছেই। জীৱমাত্ৰেই শ্ৰমজীৱী। শুই শুই থাকি কোনোৱেই খাবলৈ নাপায়। মূঢ় জীৱৰ পক্ষে যদি ই সত্য, তেন্তে মানুহৰ-পক্ষত তাতকৈ কিমান বেছি খাটে? সেই কাৰণে ভগৱানে কৈছে,—“ব্ৰহ্মাই কৰ্ম্ম উৎপন্ন কৰিছে, আকৌ ব্ৰহ্মাৰ-উৎপত্তি অক্ষৰ-ব্ৰহ্মৰ পৰা”। এতেকে এনে বুজিবা যে, যজ্ঞ মাত্ৰতেই—সেৱা মাত্ৰতেই অক্ষৰ-ব্ৰহ্ম পৰমেশ্বৰ বিৰাজিত হৈ আছে। যি মানুহে এই চক্ৰৰ অনুসৰণ নকৰে, সি পাপী, আৰু অসাৰ্থক জীৱন ধাৰণ কৰে। {{Dhr|1em}} {{Rule|5em}}<noinclude>{{Left|{{gap}}২}}</noinclude> i0pug6am725fa5wjnag5gx3k1b1mjn1 104 85633 261149 235348 2026-10-02T18:57:16Z JyotiPN 1603 261149 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh|১৫||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>হৈ মজুৰী কৰে। তোমাৰ দৰে বুদ্ধিমান জ্ঞানীয়ে যদি কৰ্ম্মত্যাগ কৰা, তেনেহলে জনসাধাৰণেও তেনে কৰিব আৰু বুদ্ধি ভ্ৰষ্ট হব। তোমাৰ তো আসক্তি এৰি কৰ্ত্তব্য কৰ্ম্ম কৰি যোৱা উচিত, যেন জনসাধাৰণে কৰ্ম্মভ্ৰষ্ট নহয় আৰু লাহে লাহে অনাসক্ত হবলৈ শিকে। মানুহৰ স্বভাৱত যি গুণ আছে তাৰ বশীভূত হৈ তাকে কাজতো কৰিবই লাগে। মূৰ্খ মানুহে ভাবে যে “ম‍ই কৰিছোঁ”। উশাহ লোৱা জীৱ মাত্ৰৰেই প্ৰকৃতি বা স্বভাৱ। চকুৰ ওপৰত কিবা পৰিলে স্বাভাৱিকতে মানুহে চকুৰ পতা লৰায়; তেতিয়া তেওঁ নকয় যে “মই উশাহ লৈছোঁ”, বা “চকুৰ পতা লৰাইছোঁ”। এইদৰে সকলো কৰা কামেই স্বভাৱৰ গুণানুসাৰে কিয় নঘটে? ইয়াৰ কাৰণে অহঙ্কাৰ কিহৰ? আৰু এনে মমতাহীন সহজভাৱে কাম কৰাৰ শ্ৰেষ্ঠপথ হৈছে সকলো কাম মোতে অৰ্পণ কৰা আৰু মোৰ নিমিত্তে মমতা ত্যাগ কৰি কৰা। এনেদৰে চলোঁতে চলোঁতে যেতিয়া মানুহৰ অহংবৃত্তি আৰু স্বাৰ্থ নাশ হয়, তেতিয়া তেওঁৰ কৰ্ম্মমাত্ৰে স্বাভাৱিক আৰু নিৰ্দ্দোষ হৈ উঠে, আৰু তেওঁ অনেক জঞ্জালৰ হাত সাৰে। শেষত তেওঁৰ কৰ্ম্ম-বন্ধন বুলিবলৈ একো নাথাকে। আৰু যিবোৰ কাম স্বাভাৱিকতে হয়, সেইবোৰ বলেৰে নকৰাৰ দাবী কৰাৰ ভিতৰতেই অহঙ্কাৰ থাকে৷ এনেভাৱে জোৰ কৰি স্বভাৱৰ বিৰুদ্ধে যি বিলাকে কাম নকৰাকৈ থাকে, বাহিৰৰপৰা তেওঁলোকে কাম কৰিছে যেন দেখিলেও তেওঁলোকৰ মনে অন্তৰত মায়াজাল তৰে <ref>{{smaller|তৰে—মেলে, বিস্তাৰ কৰে।}}</ref>। ই বাহিৰা চেষ্টাতকৈও বেয়া আৰু বেছি বন্ধনকাৰক।{{nop}}<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> 2onotcqe1zm0t2y4r59y25mqaiyvmgk 104 85634 261069 234701 2026-10-02T14:58:23Z Kandarpajit Kallol 249 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261069 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|গীতাবোধ||২৬}}</noinclude>কাচিতহে দেখা পাবা। কিবা নহয় কিবা এটা নিঃস্বাৰ্থ সেৱাৰ কাম আমি সকলোৱে জানি বা নাজানি কৰি থাকোঁ। এই বিষয় যদি আমি চিন্তা কৰি কাম কৰি যাওঁ, তেন্তে আমাৰ পৰমাৰ্থিক সেৱা কৰাৰ প্ৰবৃত্তি ক্ৰমে বাঢ়ি যাব। ইয়াতেই আমাৰ প্ৰকৃত সুখ আৰু জগতৰ কল্যাণ আছে। {{Css image crop |Image = গীতা-বোধ.pdf |Page = 40 |bSize = 392 |cWidth = 123 |cHeight = 120 |oTop = 357 |oLeft = 134 |Location = center |Description = }}<noinclude></noinclude> 8njrrc13tj05eez4slmy9xasww2yf6q 261109 261069 2026-10-02T17:26:34Z JyotiPN 1603 261109 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|গীতাবোধ||২৬}}</noinclude>কাচিতহে দেখা পাবা। কিবা নহয় কিবা এটা নিঃস্বাৰ্থ সেৱাৰ কাম আমি সকলোৱে জানি বা নাজানি কৰি থাকোঁ। এই বিষয় যদি আমি চিন্তা কৰি কাম কৰি যাওঁ, তেন্তে আমাৰ পৰমাৰ্থিক সেৱা কৰাৰ প্ৰবৃত্তি ক্ৰমে বাঢ়ি যাব। ইয়াতেই আমাৰ প্ৰকৃত সুখ আৰু জগতৰ কল্যাণ আছে। {{dhr|1em}} {{Img float | file =গীতা-বোধ (page 40 crop).jpg | width = 200px | align = center | cap =}}<noinclude></noinclude> 2rfrybpcn3n626e9pm51uh0jrh6iu2h 261157 261109 2026-10-02T19:08:11Z JyotiPN 1603 261157 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||২৬}}</noinclude>কাচিতহে দেখা পাবা। কিবা নহয় কিবা এটা নিঃস্বাৰ্থ সেৱাৰ কাম আমি সকলোৱে জানি বা নাজানি কৰি থাকোঁ। এই বিষয় যদি আমি চিন্তা কৰি কাম কৰি যাওঁ, তেন্তে আমাৰ পৰমাৰ্থিক সেৱা কৰাৰ প্ৰবৃত্তি ক্ৰমে বাঢ়ি যাব। ইয়াতেই আমাৰ প্ৰকৃত সুখ আৰু জগতৰ কল্যাণ আছে। {{dhr|1em}} {{Img float | file =গীতা-বোধ (page 40 crop).jpg | width = 200px | align = center | cap =}}<noinclude></noinclude> fvxs67wz3pxfsuzoriyv0hgaks4563l 104 85637 261151 234641 2026-10-02T18:59:08Z JyotiPN 1603 261151 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||১৮}}</noinclude>জানি আচৰণ কৰি আমি ক্ৰমে শুদ্ধ হোৱা উচিত। কিন্তু আচল সেৱা কাল কাম বোলে? ইয়াক জানিবলৈ ইন্দ্ৰিয় দমন কৰাৰ আৱশ্যকতা আছে আৰু এনে কৰোঁতে কৰোঁতে ক্ৰমে আমি সত্যৰূপী পৰমাত্মাৰ ওচৰ পাওঁ। যুগে যুগে আমাৰ ওচৰত সত্যৰ বেচি প্ৰকাশ হয়। সেৱা কাৰ্য্য যদি স্বাৰ্থ ৰাখি কৰা হয়, তেন্তে সি যজ্ঞ নহয়। গতিকে অনাসক্তিৰ অতি আৱশ্যক। ইমান খিনি জনাৰ পাছত আমি বেলেগ বেলেগ ধৰণৰ বাদ-বিবাদৰ ভিতৰত পৰিব নালাগে। অৰ্জ্জুনক জানো সঁচাকৈয়ে স্বজনক মাৰিবলৈ জ্ঞান দিয়া হৈছিল? তাতে বা কি ধৰ্ম্ম আছে? এনে প্ৰশ্ন নুঠেই। অনাসক্তি আহিলে কাৰবাক মাৰিবলৈ ছুৰি হাতত থাকিলেও সি সহজতে হাতৰপৰা সৰি পৰি যায়। কিন্তু অনাসক্তিৰ আৰম্বৰ কৰিলে সেই ভাব নাহে। আমি চেষ্টা কৰিলে আজি আহিবও পাৰে আৰু হাজাৰ বছৰ চেষ্টা কৰা স্বত্বেও নাহিব পাৰে। কিন্তু এই চিন্তাও এৰা। চেষ্টাৰ ভিতৰত সফলতা আছে। চেষ্টা ঠিক ঠিকমতে হৈছে নে হোৱা নাই অতি সূক্ষ্ম ভাৱে আমি তাক অনুসন্ধান কৰা উচিত। চাব লাগিব—ইয়াৰ ভিতৰত কোনো আত্ম-প্ৰতাৰণা যেন নাথাকে। এইখিনি হিচাব ৰখা সকলোৰে পক্ষেই সম্ভৱ। {{Dhr|1em}} {{Img float | file = গীতা-বোধ (page 32 crop).jpg | width = 200px | align = center | cap = }}<noinclude></noinclude> 1k2ghmhkd02ga7y3l39v20qsx2dwlhc 104 85638 261152 234636 2026-10-02T19:00:25Z JyotiPN 1603 261152 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude> {{center|{{X-larger|'''চতুৰ্থ অধ্যায়'''}}}} {{Dhr|1em}} {{Block right|{{center|তাং ১-১২-৩০<br/> সোম প্ৰভাত}}}} {{Dhr|1em}} {{gap}}ভগৱানে অৰ্জ্জুনক কৈছে—“মই যি নিষ্কাম কৰ্ম্মযোগৰ কথা তোমাত কলোঁ, সি অতি প্ৰাচীন কালৰপৰাই চলি আহিছে। ই কোনো নতুন কথা নহয়। তুমি মোৰ প্ৰিয়ভক্ত আৰু বৰ্ত্তমানে ধৰ্ম্ম-সঙ্কটত পৰিছা তাৰপৰা মুক্ত কৰিবলৈ তোমাক এই শিক্ষা দিছোঁ। যি যি সময়তেই ধৰ্ম্মৰ নিন্দা আৰু অধৰ্ম্মৰ প্ৰভাৱ হয়, সেই সেই সময়ত মই অৱতাৰ ৰূপ গ্ৰহণ কৰোঁ আৰু ভক্তক ৰক্ষা আৰু পাপীক সংহাৰ কৰোঁ। মোৰ এই মায়া যি জানে, তেওঁ এই বিশ্বাস ৰাখে যে, অধৰ্ম্মৰ লোপ হবই, সাধুপুৰুষ-বিলাকৰ ৰক্ষক ভগৱান আছেই। তেওঁ ধৰ্ম্ম নেৰে আৰু অন্তত মোক পায়। কাৰণ তেওঁ মোৰ ধ্যানত ৰত থকাৰ আৰু মোৰ আশ্ৰয় লোৱাৰ বাবে কাম ক্ৰোধাদিৰপৰা মুক্ত থাকে আৰু তপ আৰু জ্ঞানৰ প্ৰভাৱত শুদ্ধ অৱস্থাত থাকে। মানুহে যেনে কাম কৰে তেনে ফল পায়। মোৰ নিয়মৰ বাহিৰত গৈ কোনো থাকিব নোৱাৰে। গুণ-কৰ্ম্মৰ ভেদ অনুসাৰে ম‍ই চাৰি বৰ্ণৰ সৃষ্টি<noinclude></noinclude> 9ckitw6sx1tlt15jhl7dft1w1lq0vq6 104 85641 261153 234642 2026-10-02T19:04:12Z JyotiPN 1603 261153 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||২২}}</noinclude>তৃতীয়, চতুৰ্থ আৰু পঞ্চম এই তিনি অধ্যায় একেলগে চিন্তা কৰিবলগীয়া। এই তিনি অধ্যায়ত অনাসক্তিযোগ কি তাৰ কথা আছে। এই অনাসক্তি নিষ্কামতা কেনেকৈ পোৱা যায় তাকো তাতে অলপ অচৰপ কোৱা হৈছে। এই তিনি অধ্যায় ভালভাৱে বুজি ললে বাকী অধ্যায়বোৰ বুজিবলৈ কিছু সহজ হয়। {{gap}}পাছৰ অধ্যায়বোৰে অনাসক্তি লাভ কৰাৰ সাধনা নানাপ্ৰকাৰে আমাক কৈছে। এইভাবে গীতা অভ্যাস কৰা আমাৰ পক্ষে অতি আৱশ্যক আৰু সেইদৰে অভ্যাস কৰোঁতে কৰোঁতে আমাৰ প্ৰতিদিনৰ সমস্যা বিনা পৰিশ্ৰমে গীতাৰ সহায়ত সমাধান কৰিব পাৰিম। প্ৰতিদিন অভ্যাস কৰিলে এনে হোৱা সম্ভৱ। সকলোৱে পৰীক্ষা কৰি চাব পাৰে। ক্ৰোধ জন্মিলেই সেই সম্বন্ধীয় শ্লোকৰ চিন্তা কৰা, তেতিয়া হলে ক্ৰোধ উপশম হব। কাৰো ওপৰত দ্বেষ জন্মিলে, ধৈৰ্য্যচ্যুতি হলে, অত্যধিক আকাঙ্ক্ষা হলে, ইয়াক কৰা উচিত নে অনুচিত এনে আশঙ্কা উপস্থিত হলে এই সকলোবোৰ প্ৰশ্নৰ সমাধান মাতৃ-স্বৰূপা গীতাৰ ওচৰত পোৱা যায়, অৱশ্যে তালৈ শ্ৰদ্ধা থাকিব লাগিব আৰু নিতৌ চিন্তা কৰিব লাগিব। যাতে এনে অভ্যাস হৈ উঠে, তাৰ বাবেই নিতৌ পৰায়ণ <ref>{{smaller|সংকল্প কৰি কৰা পাঠ}}</ref> আৰু তাৰ বাবেই এই প্ৰচেষ্টা। {{Dhr|1em}} {{Custom rule|sp|40|co|6|sp|40}}<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> qhf7i3a0x7lo0ybjpqi0tt4scr707uz 104 85642 261154 235350 2026-10-02T19:06:52Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261154 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''যজ্ঞ — ১'''}}}} {{Dhr|1em}} {{Block right|{{center|তাং ২১-১০-৩০<br/> মঙ্গল প্ৰভাত}}}} {{Dhr|1em}} {{gap}}আমি যজ্ঞ শব্দৰ ব্যৱহাৰ বেছি পৰিমাণে কৰোঁ। আমি প্ৰতিদিনৰ মহাযজ্ঞও কৰিছোঁ। সেই কাৰণে যজ্ঞ শব্দৰ বিচাৰ বা আলোচনা কৰা উচিত। যজ্ঞ অৰ্থে ইহলোকত বা পৰলোকত কোনো প্ৰকাৰৰ প্ৰতিদানৰ আকাঙ্ক্ষা নকৰি পৰৰ বাবে কৰা যি কোনো কাম। কৰ্ম্ম কায়িক, মানসিক আৰু বাচিক এই তিনি প্ৰকাৰৰ। কৰ্ম্মৰ আটাইতকৈ বেচি ব্যাপক অৰ্থ গ্ৰহণ কৰা। পৰ অৰ্থ কেৱল মানুহ নহয়, কিন্তু সকলো জীৱ। এই কাৰণে আৰু অহিংসাৰ দৃষ্টিতো, মানুহ জাতিৰ সেৱাৰ বাবেও আন জীৱৰ হোম বা তাৰ নাশ কৰা যজ্ঞৰ ভিতৰত ঠাই পোৱাৰ যোগ্য নহয়। বেদাদি গ্ৰন্থত ঘোৰা, গৰু আদি জন্তুৰ হোম কৰাৰ কথা আছে, আমি তাক বাদ দিছোঁ। সত্য আৰু অহিংসাৰ তৰ্জুত পশু হিংসা অৰ্থে এই হোম হব নোৱাৰে, ইয়াতেই আমি সন্তুষ্ট। ধৰ্ম্মৰ নামত পৰিচিত বাক্যৰ ঐতিহাসিক অৰ্থ কৰোঁতে কৰোঁতে আমি সময় নকটাওঁ। আৰু সেই অৰ্থ উলিওৱাৰ আমাৰ<noinclude></noinclude> 1k4vl3enr6qdm4f38ii4ssemlri8j7e 104 85643 261067 234699 2026-10-02T14:56:17Z Kandarpajit Kallol 249 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261067 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|গীতাবোধ||২৪}}</noinclude>অযোগ্যতা স্বীকাৰ কৰোঁ। সেই যোগ্যতালাভৰ চেষ্টাও আমি কৰা নাই। কাৰণ ঐতিহাসিক অৰ্থে জীৱহিংসা মানিলেও সত্য আৰু অহিংসাক সকলোৰে ওপৰত ধৰ্ম্ম মানি লোৱাৰ পাছত আমাৰ পক্ষে সেই অৰ্থ অনুসৰি কৰা আচাৰ এৰিব লাগিব। {{gap}}ওপৰৰ ব্যাখ্যা অনুসাৰে বিচাৰ কৰিলে দেখিবলৈ পাওঁ, যি কৰ্ম্মৰ দ্বাৰা নানা অৱস্থাত জীৱৰ সকলোতকৈ বেছি কল্যাণ হয়,যি কাম সকলোতকৈ বেছি মানুহে সকলোতকৈ বেছি সহজে কৰিব পাৰে, আৰু য’ত সকলোতকৈ বেছি সেৱা হয়, সেয়ে মহাযজ্ঞ বা সকলোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ যজ্ঞ। এতেকে কাৰো সেৱাৰ বাবে আন কাৰো অকল্যাণ ইচ্ছা বা অকল্যাণ কৰা যজ্ঞৰ কামেই নহয়। আকৌ ভগবদ্‌গীতাই আৰু অনুভৱে আমাক এই শিক্ষা দিছে, যে যজ্ঞৰ কামৰ বাহিৰে যি কোনো কাম কৰা যায় সি বন্ধনৰ স্বৰূপ। {{gap}}এই যজ্ঞ ভিন্ন এই জগত এক মুহূৰ্ত্তও তিষ্ঠিব নোৱাৰে। আৰু সেইবাবে গীতাকাৰে দ্বিতীয় অধ্যায়ত জ্ঞানৰ কিছু আভাস দি তৃতীয় অধ্যায়ত তাক লাভ কৰাৰ উপায়ৰ কথা কৈছে আৰু স্পষ্ট ভাষাৰে কৈছে যে, আমি জন্মৰ লগতেই যজ্ঞক লৈ আহিছোঁ; অৰ্থাৎ এই দেহ আমি কেৱল পৰমাৰ্থৰ কাৰণেই পাইছোঁ। এতেকে যজ্ঞ নকৰি যি জনে খায় তেওঁ চোৰ কৰা বস্তু খাইছে, গীতাকাৰে এনে টান কথা কৈছে। যি বিলাকে পৱিত্ৰ জীৱন যাপন কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰে, তেওঁলোকৰ<noinclude></noinclude> dblf5tufouqax8475c77x3vonvaedke 261102 261067 2026-10-02T17:08:22Z JyotiPN 1603 261102 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|গীতাবোধ||২৪}}</noinclude>অযোগ্যতা স্বীকাৰ কৰোঁ। সেই যোগ্যতালাভৰ চেষ্টাও আমি কৰা নাই। কাৰণ ঐতিহাসিক অৰ্থে জীৱহিংসা মানিলেও সত্য আৰু অহিংসাক সকলোৰে ওপৰত ধৰ্ম্ম মানি লোৱাৰ পাছত আমাৰ পক্ষে সেই অৰ্থ অনুসৰি কৰা আচাৰ এৰিব লাগিব। {{gap}}ওপৰৰ ব্যাখ্যা অনুসাৰে বিচাৰ কৰিলে দেখিবলৈ পাওঁ, যি কৰ্ম্মৰ দ্বাৰা নানা অৱস্থাত জীৱৰ সকলোতকৈ বেছি কল্যাণ হয়,যি কাম সকলোতকৈ বেছি মানুহে সকলোতকৈ বেছি সহজে কৰিব পাৰে, আৰু য’ত সকলোতকৈ বেছি সেৱা হয়, সেয়ে মহাযজ্ঞ বা সকলোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ যজ্ঞ। এতেকে কাৰো সেৱাৰ বাবে আন কাৰো অকল্যাণ ইচ্ছা বা অকল্যাণ কৰা যজ্ঞৰ কামেই নহয়। আকৌ ভগবদ্‌গীতাই আৰু অনুভৱে আমাক এই শিক্ষা দিছে, যে যজ্ঞৰ কামৰ বাহিৰে যি কোনো কাম কৰা যায় সি বন্ধনৰ স্বৰূপ। {{gap}}এই যজ্ঞ ভিন্ন এই জগত এক মুহূৰ্ত্তও তিষ্ঠিব নোৱাৰে। আৰু সেইবাবে গীতাকাৰে দ্বিতীয় অধ্যায়ত জ্ঞানৰ কিছু আভাস দি তৃতীয় অধ্যায়ত তাক লাভ কৰাৰ উপায়ৰ কথা কৈছে আৰু স্পষ্ট ভাষাৰে কৈছে যে, আমি জন্মৰ লগতেই যজ্ঞক লৈ আহিছোঁ; অৰ্থাৎ এই দেহ আমি কেৱল পৰমাৰ্থৰ কাৰণেই পাইছোঁ। এতেকে যজ্ঞ নকৰি যি জনে খায় তেওঁ চোৰ কৰা বস্তু খাইছে, গীতাকাৰে এনে টান কথা কৈছে। যি বিলাকে পৱিত্ৰ জীৱন যাপন কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰে, তেওঁলোকৰ<noinclude></noinclude> 847mxwd7c0b93c9c5ap1ejz6h5omeuh 261155 261102 2026-10-02T19:07:24Z JyotiPN 1603 261155 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||২৪}}</noinclude>অযোগ্যতা স্বীকাৰ কৰোঁ। সেই যোগ্যতালাভৰ চেষ্টাও আমি কৰা নাই। কাৰণ ঐতিহাসিক অৰ্থে জীৱহিংসা মানিলেও সত্য আৰু অহিংসাক সকলোৰে ওপৰত ধৰ্ম্ম মানি লোৱাৰ পাছত আমাৰ পক্ষে সেই অৰ্থ অনুসৰি কৰা আচাৰ এৰিব লাগিব। {{gap}}ওপৰৰ ব্যাখ্যা অনুসাৰে বিচাৰ কৰিলে দেখিবলৈ পাওঁ, যি কৰ্ম্মৰ দ্বাৰা নানা অৱস্থাত জীৱৰ সকলোতকৈ বেছি কল্যাণ হয়,যি কাম সকলোতকৈ বেছি মানুহে সকলোতকৈ বেছি সহজে কৰিব পাৰে, আৰু য’ত সকলোতকৈ বেছি সেৱা হয়, সেয়ে মহাযজ্ঞ বা সকলোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ যজ্ঞ। এতেকে কাৰো সেৱাৰ বাবে আন কাৰো অকল্যাণ ইচ্ছা বা অকল্যাণ কৰা যজ্ঞৰ কামেই নহয়। আকৌ ভগবদ্‌গীতাই আৰু অনুভৱে আমাক এই শিক্ষা দিছে, যে যজ্ঞৰ কামৰ বাহিৰে যি কোনো কাম কৰা যায় সি বন্ধনৰ স্বৰূপ। {{gap}}এই যজ্ঞ ভিন্ন এই জগত এক মুহূৰ্ত্তও তিষ্ঠিব নোৱাৰে। আৰু সেইবাবে গীতাকাৰে দ্বিতীয় অধ্যায়ত জ্ঞানৰ কিছু আভাস দি তৃতীয় অধ্যায়ত তাক লাভ কৰাৰ উপায়ৰ কথা কৈছে আৰু স্পষ্ট ভাষাৰে কৈছে যে, আমি জন্মৰ লগতেই যজ্ঞক লৈ আহিছোঁ; অৰ্থাৎ এই দেহ আমি কেৱল পৰমাৰ্থৰ কাৰণেই পাইছোঁ। এতেকে যজ্ঞ নকৰি যি জনে খায় তেওঁ চোৰ কৰা বস্তু খাইছে, গীতাকাৰে এনে টান কথা কৈছে। যি বিলাকে পৱিত্ৰ জীৱন যাপন কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰে, তেওঁলোকৰ<noinclude></noinclude> ext316fjfsq1o2kcic8p0ko2ldhxk81 104 85644 261068 234700 2026-10-02T14:57:50Z Kandarpajit Kallol 249 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261068 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|২৫||গীতাবোধ}}</noinclude>সকলো কাম যজ্ঞ স্বৰূপ হয়। আমি যজ্ঞৰ সৈতে জন্মলাভ কৰিছোঁ, ইয়াৰ অৰ্থ—আমি সদায় ধৰুৱা—দেনাদাৰ। সেয়ে আমি সদায় জগতৰ গোলাম—সেৱক। আৰু গৰাকীয়ে যেনেকৈ সেৱা লোৱাৰ বাবে গোলামক ভাত-কাপোৰ দিয়ে, তেনেকৈ যদি জগতৰ গৰাকীও আমাৰপৰা সেৱা লবলৈ আমাক ভাত-কাপোৰ দিয়ে, তাক কৃতজ্ঞতাৰে সৈতে লোৱা উচিত। সিমানখিনি আমাৰ ন্যায্য অধিকাৰ—এনে ভাবা উচিত নহয়, অৰ্থাৎ অলপ নাপালেও গৰাকীৰ নিন্দা নকৰিম। এই শৰীৰ তেওঁৰ, তেওঁৰ ইচ্ছা অনুসাৰে তেওঁ ৰাখে বা মাৰে। এই অৱস্থা কষ্টদায়ক নহয়,দয়াৰ যোগ্যও নহয়। যদি নিজৰ ঠাই বিচাৰ কৰি লোৱা, তেন্তে ই স্বাভাৱিক, গতিকে সুখকৰ আৰু বাঞ্ছিত। এই পৰম সুখ অনুভৱ কৰিবলৈ অবিচলিত শ্ৰদ্ধাৰ আৱশ্যক আছেই। নিজৰ সম্বন্ধে চিন্তাকে নকৰিবা, সমস্ত ভগৱানত সমৰ্পণ কৰি দিয়া। এনে উপদেশ মইতো সকলো ধৰ্ম্মতেই দেখা পাইছোঁ। {{gap}}কিন্তু এই কথাৰপৰা কাৰো ভয় খোৱাৰ কাৰণ নাই। মন শুদ্ধ ৰাখি যি সেৱাৰ কাম কৰে, তেওঁৰ ওচৰত তাৰ আৱশ্যকতা দিনে দিনে স্পষ্ট হৈ যায় আৰু তেনেকৈ তেওঁৰ শ্ৰদ্ধা বাঢ়ি গৈ থাকে। যি স্বাৰ্থ এৰিবলৈ সাজু হোৱা নাই, নিজৰ জন্মৰ অৱস্থা সম্বন্ধে জ্ঞানলাভ কৰিবলৈ আগবঢ়া নাই, তাৰ পক্ষেতো সেৱা-পথ মাত্ৰেই টান। তেওঁৰ সেৱাৰ ভিতৰত স্বাৰ্থৰ গন্ধ আহি থাকিবই। কিন্তু এনে স্বাৰ্থ থকা মানুহ জগতত<noinclude></noinclude> 2ydnvkb503korguqx69f6uskqgk49ye 261105 261068 2026-10-02T17:10:32Z JyotiPN 1603 261105 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|২৫||গীতাবোধ}}</noinclude>সকলো কাম যজ্ঞ স্বৰূপ হয়। আমি যজ্ঞৰ সৈতে জন্মলাভ কৰিছোঁ, ইয়াৰ অৰ্থ—আমি সদায় ধৰুৱা—দেনাদাৰ। সেয়ে আমি সদায় জগতৰ গোলাম—সেৱক। আৰু গৰাকীয়ে যেনেকৈ সেৱা লোৱাৰ বাবে গোলামক ভাত-কাপোৰ দিয়ে, তেনেকৈ যদি জগতৰ গৰাকীও আমাৰপৰা সেৱা লবলৈ আমাক ভাত-কাপোৰ দিয়ে, তাক কৃতজ্ঞতাৰে সৈতে লোৱা উচিত। সিমানখিনি আমাৰ ন্যায্য অধিকাৰ—এনে ভাবা উচিত নহয়, অৰ্থাৎ অলপ নাপালেও গৰাকীৰ নিন্দা নকৰিম। এই শৰীৰ তেওঁৰ, তেওঁৰ ইচ্ছা অনুসাৰে তেওঁ ৰাখে বা মাৰে। এই অৱস্থা কষ্টদায়ক নহয়,দয়াৰ যোগ্যও নহয়। যদি নিজৰ ঠাই বিচাৰ কৰি লোৱা, তেন্তে ই স্বাভাৱিক, গতিকে সুখকৰ আৰু বাঞ্ছিত। এই পৰম সুখ অনুভৱ কৰিবলৈ অবিচলিত শ্ৰদ্ধাৰ আৱশ্যক আছেই। নিজৰ সম্বন্ধে চিন্তাকে নকৰিবা, সমস্ত ভগৱানত সমৰ্পণ কৰি দিয়া। এনে উপদেশ মইতো সকলো ধৰ্ম্মতেই দেখা পাইছোঁ। {{gap}}কিন্তু এই কথাৰপৰা কাৰো ভয় খোৱাৰ কাৰণ নাই। মন শুদ্ধ ৰাখি যি সেৱাৰ কাম কৰে, তেওঁৰ ওচৰত তাৰ আৱশ্যকতা দিনে দিনে স্পষ্ট হৈ যায় আৰু তেনেকৈ তেওঁৰ শ্ৰদ্ধা বাঢ়ি গৈ থাকে। যি স্বাৰ্থ এৰিবলৈ সাজু হোৱা নাই, নিজৰ জন্মৰ অৱস্থা সম্বন্ধে জ্ঞানলাভ কৰিবলৈ আগবঢ়া নাই, তাৰ পক্ষেতো সেৱা-পথ মাত্ৰেই টান। তেওঁৰ সেৱাৰ ভিতৰত স্বাৰ্থৰ গন্ধ আহি থাকিবই। কিন্তু এনে স্বাৰ্থ থকা মানুহ জগতত<noinclude></noinclude> 4k62rejg6id3gqu0ntcuchd6kik2wqp 261156 261105 2026-10-02T19:07:44Z JyotiPN 1603 261156 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|২৫||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>সকলো কাম যজ্ঞ স্বৰূপ হয়। আমি যজ্ঞৰ সৈতে জন্মলাভ কৰিছোঁ, ইয়াৰ অৰ্থ—আমি সদায় ধৰুৱা—দেনাদাৰ। সেয়ে আমি সদায় জগতৰ গোলাম—সেৱক। আৰু গৰাকীয়ে যেনেকৈ সেৱা লোৱাৰ বাবে গোলামক ভাত-কাপোৰ দিয়ে, তেনেকৈ যদি জগতৰ গৰাকীও আমাৰপৰা সেৱা লবলৈ আমাক ভাত-কাপোৰ দিয়ে, তাক কৃতজ্ঞতাৰে সৈতে লোৱা উচিত। সিমানখিনি আমাৰ ন্যায্য অধিকাৰ—এনে ভাবা উচিত নহয়, অৰ্থাৎ অলপ নাপালেও গৰাকীৰ নিন্দা নকৰিম। এই শৰীৰ তেওঁৰ, তেওঁৰ ইচ্ছা অনুসাৰে তেওঁ ৰাখে বা মাৰে। এই অৱস্থা কষ্টদায়ক নহয়,দয়াৰ যোগ্যও নহয়। যদি নিজৰ ঠাই বিচাৰ কৰি লোৱা, তেন্তে ই স্বাভাৱিক, গতিকে সুখকৰ আৰু বাঞ্ছিত। এই পৰম সুখ অনুভৱ কৰিবলৈ অবিচলিত শ্ৰদ্ধাৰ আৱশ্যক আছেই। নিজৰ সম্বন্ধে চিন্তাকে নকৰিবা, সমস্ত ভগৱানত সমৰ্পণ কৰি দিয়া। এনে উপদেশ মইতো সকলো ধৰ্ম্মতেই দেখা পাইছোঁ। {{gap}}কিন্তু এই কথাৰপৰা কাৰো ভয় খোৱাৰ কাৰণ নাই। মন শুদ্ধ ৰাখি যি সেৱাৰ কাম কৰে, তেওঁৰ ওচৰত তাৰ আৱশ্যকতা দিনে দিনে স্পষ্ট হৈ যায় আৰু তেনেকৈ তেওঁৰ শ্ৰদ্ধা বাঢ়ি গৈ থাকে। যি স্বাৰ্থ এৰিবলৈ সাজু হোৱা নাই, নিজৰ জন্মৰ অৱস্থা সম্বন্ধে জ্ঞানলাভ কৰিবলৈ আগবঢ়া নাই, তাৰ পক্ষেতো সেৱা-পথ মাত্ৰেই টান। তেওঁৰ সেৱাৰ ভিতৰত স্বাৰ্থৰ গন্ধ আহি থাকিবই। কিন্তু এনে স্বাৰ্থ থকা মানুহ জগতত<noinclude></noinclude> mszqxo4pq25d5nzher81zojze6c59ni 104 85645 261071 234856 2026-10-02T15:00:13Z Kandarpajit Kallol 249 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261071 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|গীতাবোধ||২৮}}</noinclude> উল্লেখ কৰা বিচাৰক দোষ থকা বুলি ধৰে। কিন্তু মোৰ বোধেৰে এনেদৰে কোৱাৰ ভিতৰত কদৰ্থ সোমাইছে। ত্যাগৰ অৰ্থ— সংসাৰ পৰিত্যাগ কৰি অৰণ্যত বাস কৰা নহয়, কিন্তু জীৱনৰ সকলো প্ৰবৃত্তিৰ ভিতৰত ত্যাগৰ ভাব হোৱাটোৱেই প্ৰকৃত ত্যাগ। গাৰ্হস্থ্য জীৱন ত্যাগময়ো হয় আৰু ভোগময়ো হয়। মুচিয়ে জোতা চিলাই কৰে, খেতিয়কে খেতি কৰে, নাপিতে মূৰ খুৰাই,ইয়াৰ ভিতৰত ত্যাগৰ ভাবো হয় আৰু ভোগব লিপ্সাও হয়। যজ্ঞৰ অৰ্থে ব্যৱসায়ীসকলে ক্ৰোড় টকাৰ ব্যৱসায় কৰিলেও মানুহে সেৱাৰেই বিচাৰ কৰিব, তেওঁ কাকো নঠগাব, ক্ৰোড়পতি হৈয়ো সাধাৰণ ভাৱে থাকিব, ক্ৰোড় টকা উপাৰ্জ্জন কৰিলেও কাৰো লোকচান নকৰে, কাৰো লোকচান হোৱাৰ সম্ভৱ থাকিলে হয়তো ক্ৰোড় টকা যাবলৈ দিব। এনে বেপাৰী কেৱল মোৰ কল্পনাত আছে, এনে কথা কৈ কোনোৱে যেন নাহাঁহে। জগতৰ সৌভাগ্য বশতঃ—এনে বেপাৰী পশ্চিমে আৰু পূবে আছে। সঁচা অৱশ্যে তেওঁলোকৰ সংখ্যা আঙুলিৰ মূৰত লেখিব পাৰি, কিন্তু যদি এজনো এনে মানুহ জীয়াই থাকে, তেনেহলে এনে বেপাৰী কল্পনাৰ বুলি কব নোৱাৰি। এনে দৰ্জীক আমি বড়বানত দেখিছোঁ। এনে এজন নাপিতকতো ম‍ই চিনো। এনে তাঁতীক আমাৰ ভিতৰত কোনে নাজানে? বিচাৰ আৰু অনুসন্ধান কৰিলে সকলো কৰ্ম্ম চেষ্টাৰ ভিতৰত কেৱল যজ্ঞাৰ্থে জীৱন অতিবাহিত কৰা আৰু নিজৰ কাম-কাজ কৰি থকা • * কাঠিয়াৰৰ এখন নগৰ।<noinclude></noinclude> g426wdyk91u49g6ortfq9apacdn5edz 261116 261071 2026-10-02T17:36:01Z JyotiPN 1603 বানান ভুল ৰৈ গৈছে। 261116 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|গীতাবোধ||২৮}}</noinclude>উল্লেখ কৰা বিচাৰক দোষ থকা বুলি ধৰে। কিন্তু মোৰ বোধেৰে এনেদৰে কোৱাৰ ভিতৰত কদৰ্থ সোমাইছে। ত্যাগৰ অৰ্থ—সংসাৰ পৰিত্যাগ কৰি অৰণ্যত বাস কৰা নহয়, কিন্তু জীৱনৰ সকলো প্ৰবৃত্তিৰ ভিতৰত ত্যাগৰ ভাব হোৱাটোৱেই প্ৰকৃত ত্যাগ। গাৰ্হস্থ্য জীৱন ত্যাগময়ো হয় আৰু ভোগময়ো হয়। মুচিয়ে জোতা চিলাই কৰে, খেতিয়কে খেতি কৰে, নাপিতে মূৰ খুৰাই, ইয়াৰ ভিতৰত ত্যাগৰ ভাবো হয় আৰু ভোগৰ লিপ্সাও হয়। যজ্ঞৰ অৰ্থে ব্যৱসায়ীসকলে ক্ৰোড় টকাৰ ব্যৱসায় কৰিলেও মানুহে সেৱাৰেই বিচাৰ কৰিব, তেওঁ কাকো নঠগাব, ক্ৰোড়পতি হৈয়ো সাধাৰণ ভাৱে থাকিব, ক্ৰোড় টকা উপাৰ্জ্জন কৰিলেও কাৰো লোকচান নকৰে, কাৰো লোকচান হোৱাৰ সম্ভৱ থাকিলে হয়তো ক্ৰোড় টকা যাবলৈ দিব। এনে বেপাৰী কেৱল মোৰ কল্পনাত আছে, এনে কথা কৈ কোনোৱে যেন নাহাঁহে। জগতৰ সৌভাগ্য বশতঃ—এনে বেপাৰী পশ্চিমে আৰু পূবে আছে। সঁচা অৱশ্যে তেওঁলোকৰ সংখ্যা আঙুলিৰ মূৰত লেখিব পাৰি, কিন্তু যদি এজনো এনে মানুহ জীয়াই থাকে, তেনেহলে এনে বেপাৰী কল্পনাৰ বুলি কব নোৱাৰি। এনে দৰ্জ্জীক আমি বড়বানত<ref>কাঠিয়াৰৰ এখন নগৰ।</ref> দেখিছোঁ। এনে এজন নাপিতকতো ম‍ই চিনোঁ। এনে তাঁতীক আমাৰ ভিতৰত কোনে নাজানে? বিচাৰ আৰু অনুসন্ধান কৰিলে সকলো কৰ্ম্ম চেষ্টাৰ ভিতৰত কেৱল যজ্ঞাৰ্থে জীৱন অতিবাহিত কৰা আৰু নিজৰ কাম-কাজ কৰি থকা<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> j7m0comd6t0fo4sl0poh350lnzsp7io 261160 261116 2026-10-02T19:10:04Z JyotiPN 1603 261160 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||২৮}}</noinclude>উল্লেখ কৰা বিচাৰক দোষ থকা বুলি ধৰে। কিন্তু মোৰ বোধেৰে এনেদৰে কোৱাৰ ভিতৰত কদৰ্থ সোমাইছে। ত্যাগৰ অৰ্থ—সংসাৰ পৰিত্যাগ কৰি অৰণ্যত বাস কৰা নহয়, কিন্তু জীৱনৰ সকলো প্ৰবৃত্তিৰ ভিতৰত ত্যাগৰ ভাব হোৱাটোৱেই প্ৰকৃত ত্যাগ। গাৰ্হস্থ্য জীৱন ত্যাগময়ো হয় আৰু ভোগময়ো হয়। মুচিয়ে জোতা চিলাই কৰে, খেতিয়কে খেতি কৰে, নাপিতে মূৰ খুৰাই, ইয়াৰ ভিতৰত ত্যাগৰ ভাবো হয় আৰু ভোগৰ লিপ্সাও হয়। যজ্ঞৰ অৰ্থে ব্যৱসায়ীসকলে ক্ৰোড় টকাৰ ব্যৱসায় কৰিলেও মানুহে সেৱাৰেই বিচাৰ কৰিব, তেওঁ কাকো নঠগাব, ক্ৰোড়পতি হৈয়ো সাধাৰণ ভাৱে থাকিব, ক্ৰোড় টকা উপাৰ্জ্জন কৰিলেও কাৰো লোকচান নকৰে, কাৰো লোকচান হোৱাৰ সম্ভৱ থাকিলে হয়তো ক্ৰোড় টকা যাবলৈ দিব। এনে বেপাৰী কেৱল মোৰ কল্পনাত আছে, এনে কথা কৈ কোনোৱে যেন নাহাঁহে। জগতৰ সৌভাগ্য বশতঃ—এনে বেপাৰী পশ্চিমে আৰু পূবে আছে। সঁচা অৱশ্যে তেওঁলোকৰ সংখ্যা আঙুলিৰ মূৰত লেখিব পাৰি, কিন্তু যদি এজনো এনে মানুহ জীয়াই থাকে, তেনেহলে এনে বেপাৰী কল্পনাৰ বুলি কব নোৱাৰি। এনে দৰ্জ্জীক আমি বড়বানত<ref>{{gap}}{{smaller|কাঠিয়াৰৰ এখন নগৰ।}}</ref> দেখিছোঁ। এনে এজন নাপিতকতো ম‍ই চিনোঁ। এনে তাঁতীক আমাৰ ভিতৰত কোনে নাজানে? বিচাৰ আৰু অনুসন্ধান কৰিলে সকলো কৰ্ম্ম চেষ্টাৰ ভিতৰত কেৱল যজ্ঞাৰ্থে জীৱন অতিবাহিত কৰা আৰু নিজৰ কাম-কাজ কৰি থকা<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> 6ieg4t0qpc7lgy1jbip65rv12xthmop 104 85646 261072 235064 2026-10-02T15:00:46Z Kandarpajit Kallol 249 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261072 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|২৯||গীতাবোধ}}</noinclude>মানুহ চকুত পৰিব। এই কথা ঠিক যে, এনে যাজ্ঞিকে নিজৰ কাম কাজৰপৰাই নিজৰ জীৱিকা আৰ্জ্জে। কিন্তু সেইবোৰ কাম জীৱিকাৰ বাবে নকৰে, জীৱিকা অৰ্জ্জন তেওঁলোকৰ পক্ষে কামৰ গৌণ ফল। মতিলাল আগতে দৰ্জ্জী আছিল আৰু জ্ঞানলাভৰ পাছতো দৰ্জ্জী আছিল। তেওঁৰ চিন্তাধাৰা বদলি গল অৰ্থাৎ তেওঁৰ কাম কাজ যজ্ঞৰূপ হল, তাৰ ভিতৰত পৱিত্ৰতা আহি সোমাই কাম-কাজত আন প্ৰকাৰ সুখৰ ভাব জন্মালে। তেওঁৰ জীৱনত তেতিয়াই বিদ্যাৰ ( কলাৰ ) প্ৰবেশ হল। যজ্ঞময় জীৱন বিদ্যাৰ শেষ ফল প্ৰকৃত বসেই তাত আছে। কাৰণ এই যে তাৰপৰা ৰসৰ নিতৌ ন জুৰি ওলায়। মানুহে তাক ( সেইৰস ) পান কৰি শ্ৰান্ত নহয়, জুৰি কেতিয়াও নুশুকায়। বোজাৰ স্বৰূপ বোধ হলে সি যজ্ঞ নহয়, ক্লেশ বোধ হলে ত্যাগ নহয়। ভোগৰ পৰিণতি নাশ আৰু ত্যাগৰ পৰিণতি অমৰতা। ৰস কোনো স্বতন্ত্ৰ বস্তু নহয়, ৰস নিজৰ বৃত্তিৰ ভিতৰতেই আছে। কোনোৱে নাটকৰ দৃশ্যৰ ভিতৰত ৰস পায়, আকৌ কোনোৱে আকাশত যি নিতৌ নতুন দৃশ্য দেখে তাতে ৰস পায়; অৰ্থাৎ ৰস শিক্ষাৰ বিষয়। ৰসৰূপে লৰালি কালত যি শিক্ষা পোৱা যায় ৰসৰূপে জন-সাধাৰণে যি শিক্ষা পায়, সেয়ে ৰস বুলি গণ্য হয়। এক জাতিৰ ওচৰত যি ৰসময় বুলি বোধ হয়, সেয়ে আন জাতিৰ ওচৰত সহীন হয়। এনে উদাহৰণ আমি দেখা পাব পাৰোঁ। {{gap}}আকৌ যজ্ঞানুষ্ঠানকাৰী বহুত সেৱকে এনে ভাবে যে, আমি নিষ্কাম ভাৱে সেৱা কৰিছোঁ, এতেকে মানুহৰপৰা যিটো<noinclude></noinclude> gps7agsi8e7bl00amo24w2idorwebz9 261161 261072 2026-10-02T19:13:59Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261161 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|২৯||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>মানুহ চকুত পৰিব। এই কথা ঠিক যে, এনে যাজ্ঞিকে নিজৰ কাম কাজৰপৰাই নিজৰ জীৱিকা আৰ্জ্জে। কিন্তু সেইবোৰ কাম জীৱিকাৰ বাবে নকৰে, জীৱিকা অৰ্জ্জন তেওঁলোকৰ পক্ষে কামৰ গৌণ ফল। মতিলাল আগতে দৰ্জ্জী আছিল আৰু জ্ঞানলাভৰ পাছতো দৰ্জ্জী আছিল। তেওঁৰ চিন্তাধাৰা বদলি গল অৰ্থাৎ তেওঁৰ কাম কাজ যজ্ঞৰূপ হল, তাৰ ভিতৰত পৱিত্ৰতা আহি সোমাই কাম-কাজত আন প্ৰকাৰ সুখৰ ভাব জন্মালে। তেওঁৰ জীৱনত তেতিয়াই বিদ্যাৰ (কলাৰ) প্ৰবেশ হল। যজ্ঞময় জীৱন বিদ্যাৰ শেষ ফল প্ৰকৃত ৰসেই তাত আছে। কাৰণ এই যে তাৰপৰা ৰসৰ নিতৌ ন জুৰি ওলায়। মানুহে তাক (সেইৰস) পান কৰি শ্ৰান্ত নহয়, জুৰি কেতিয়াও নুশুকায়। বোজাৰ স্বৰূপ বোধ হলে সি যজ্ঞ নহয়, ক্লেশ বোধ হলে ত্যাগ নহয়। ভোগৰ পৰিণতি নাশ আৰু ত্যাগৰ পৰিণতি অমৰতা। ৰস কোনো স্বতন্ত্ৰ বস্তু নহয়, ৰস নিজৰ বৃত্তিৰ ভিতৰতেই আছে। কোনোৱে নাটকৰ দৃশ্যৰ ভিতৰত ৰস পায়, আকৌ কোনোৱে আকাশত যি নিতৌ নতুন দৃশ্য দেখে তাতে ৰস পায়; অৰ্থাৎ ৰস শিক্ষাৰ বিষয়। ৰসৰূপে লৰালি কালত যি শিক্ষা পোৱা যায় ৰসৰূপে জন-সাধাৰণে যি শিক্ষা পায়, সেয়ে ৰস বুলি গণ্য হয়। এক জাতিৰ ওচৰত যি ৰসময় বুলি বোধ হয়, সেয়ে আন জাতিৰ ওচৰত ৰসহীন হয়। এনে উদাহৰণ আমি দেখা পাব পাৰোঁ। {{gap}}আকৌ যজ্ঞানুষ্ঠানকাৰী বহুত সেৱকে এনে ভাবে যে, আমি নিষ্কাম ভাৱে সেৱা কৰিছোঁ, এতেকে মানুহৰপৰা যিটো<noinclude>{{Left|{{gap}}৩}}</noinclude> 1xk7yzz17v5rukgi4agoa7hz11ewsuc 104 85647 261073 235065 2026-10-02T15:01:28Z Kandarpajit Kallol 249 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261073 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|গীতাবোধ||৩০}}</noinclude>আৱশ্যকীয় তাক লোৱাৰ আৰু যি অনাৱশ্যকীয় তাকো লোৱাৰ আজ্ঞাপত্ৰ পাইছোঁ। এনে বিচাৰ যি সেৱকৰ মনত যেতিয়া উদয় হয়, তেতিয়াৰপৰা তেওঁ সেৱক গুচে, পৰিচালক হৈ উঠে। সেৱাৰ ভিতৰত নিজৰ ব্যৱস্থাৰ বিচাৰৰ ঠাই নাই। সেৱকৰ ব্যৱস্থা প্ৰভু—ঈশ্বৰে কৰে; কি সাহায্য দিব লাগিব আৰু যদি দিব লাগে তাক তেৱেঁ সেৱকক দিব। এনে ভাবি সেৱকে যি পায়, তাকে নিজৰ কৰি নলয়, যিখিনি আৱশ্যক কেৱল সিমানকে লৈ বাকীখিনি ত্যাগ কৰিব। নিজব সাহায্য নাপালেও অস্থিৰ নহব, খং নকৰিব আৰু মনতো বেজাৰবোধ নকৰিব। যজ্ঞ- কৰোতাৰ প্ৰতিদান—সেৱকৰ মজুৰী ( বানচ ) যজ্ঞ—সেৱাই। তাতেই তেওঁৰ সন্তোষ। {{gap}}আকৌ সেৱাৰ কামৰ ভিতৰত দায় শোধ তো নায়েই। দায়ত পৰি শেষত হব, এনে নহয়। নিজৰ কাম হয়তো সজাই পৰাই কৰা, পৰৰ কাম বা বিনা পইচাতে কৰিব লাগিব, অতএব যেনেভাবে আৰু যেতিয়া ইচ্ছা, কৰিলে চলিব, এনে বিচাৰ আৰু সেইমতে চলা মানুহে যজ্ঞৰ মূল অক্ষৰো নাজানে। সেৱাত তো ষোল কলা পূৰ্ণ কৰিব লাগে, নিজৰ সমস্ত কলা বা বিদ্যা তাত খটাব লাগে, এইটো প্ৰথম, পিচত নিজৰ সেৱা। মুঠ কথা এই যে পৱিত্ৰ যজ্ঞ যি কৰিব খোজে, তেওঁৰ নিজৰ একো নাই। সেই সকলোবোৰ কৃষ্ণত অৰ্পণ কৰিছে৷<noinclude></noinclude> lgphykh9cfkwc232e87tqk4h6nyx6tx 261209 261073 2026-10-03T09:06:02Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261209 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৩০}}</noinclude>আৱশ্যকীয় তাক লোৱাৰ আৰু যি অনাৱশ্যকীয় তাকো লোৱাৰ আজ্ঞাপত্ৰ পাইছোঁ। এনে বিচাৰ যি সেৱকৰ মনত যেতিয়া উদয় হয়, তেতিয়াৰপৰা তেওঁ সেৱক গুচে, পৰিচালক হৈ উঠে। সেৱাৰ ভিতৰত নিজৰ ব্যৱস্থাৰ বিচাৰৰ ঠাই নাই। সেৱকৰ ব্যৱস্থা প্ৰভু—ঈশ্বৰে কৰে; কি সাহায্য দিব লাগিব আৰু যদি দিব লাগে তাক তেৱেঁ সেৱকক দিব। এনে ভাবি সেৱকে যি পায়, তাকে নিজৰ কৰি নলয়, যিখিনি আৱশ্যক কেৱল সিমানকে লৈ বাকীখিনি ত্যাগ কৰিব। নিজব সাহায্য নাপালেও অস্থিৰ নহব, খং নকৰিব আৰু মনতো বেজাৰবোধ নকৰিব। যজ্ঞ-কৰোঁতাৰ প্ৰতিদান—সেৱকৰ মজুৰী (বানচ) যজ্ঞ—সেৱাই। তাতেই তেওঁৰ সন্তোষ। {{gap}}আকৌ সেৱাৰ কামৰ ভিতৰত দায় শোধ তো নায়েই। দায়ত পৰি শেষত হব, এনে নহয়। নিজৰ কাম হয়তো সজাই পৰাই কৰা, পৰৰ কাম বা বিনা পইচাতে কৰিব লাগিব, অতএব যেনেভাবে আৰু যেতিয়া ইচ্ছা, কৰিলে চলিব, এনে বিচাৰ আৰু সেইমতে চলা মানুহে যজ্ঞৰ মূল অক্ষৰো নাজানে। সেৱাত তো ষোল কলা পূৰ্ণ কৰিব লাগে, নিজৰ সমস্ত কলা বা বিদ্যা তাত খটাব লাগে, এইটো প্ৰথম, পিচত নিজৰ সেৱা। মুঠ কথা এই যে পৱিত্ৰ যজ্ঞ যি কৰিব খোজে, তেওঁৰ নিজৰ একো নাই। সেই সকলোবোৰ কৃষ্ণত অৰ্পণ কৰিছে। {{Dhr|1em}} {{Img float | file = গীতা-বোধ (page 44 crop).jpg | width = 200px | align = center | cap = }}<noinclude></noinclude> ex1xom8xxzfqnxoh5v3dmjmwodn2w16 104 85648 261124 235322 2026-10-02T17:40:42Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। আসোঁৱাহ ৰৈ গৈছে। 261124 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''যজ্ঞ – ৩'''}}}} {{Dhr|1em}} {{center|[ব্যক্তিগত চিঠিৰপৰা]}} {{gap}}যঁতৰ আৰু ফৰাচী ভাষা<ref>{{smaller|সূতা কটাৰ সময়ত ফৰাচী ভাষা শিকাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰি লিখা এখন চিঠিৰ উত্তৰত গান্ধীজীয়ে এই চিঠি লিখে।}}</ref> শিক্ষা সম্বন্ধে আপুনি লিখিছে, ইয়াতো সিদ্ধান্তৰ ফালৰপৰা দোষ দেখিছোঁ। যঁতৰত সকলোকে অৰ্পণ কৰাৰ পাছত সেই সময়ত আন কথা ওলাব দিব নালাগে। কোনোৱে আহি কথাকৈ গলে তেওঁৰ বিবেকৰ প্ৰশংসা কৰোঁ, কিন্তু—কথা কৈ যায় তাতকৈ শিক্ষা দি যায় ই কি দোষ, এই ন্যায় ইয়াত নাখাটে। ইচ্ছা কৰিলে কথা-বতৰা নোকোৱাকৈ থাকিব পাৰি আৰু যি কথা-বতৰা হবলৈ আহে তেৱোঁ বেছি সময় বহি কথা নকয়। কিন্তু শিক্ষক হোৱাৰ পাছত তো নিৰ্দ্ধাৰিত সম্পূৰ্ণ সময় বহি থকা বাধ্যতামূলক। এই সকলোবোৰ, যেতিয়া যজ্ঞৰূপে যঁতৰ চলোৱা হয়—সেই সময়ৰ বাবে। মোৰ পক্ষে এই সত্য প্ৰত্যক্ষ অনুভৱ কৰিছোঁ। যঁতৰ ঘূৰাওঁতে ঘূৰাওঁতে যেতিয়া আন আলোচনাত মন দিওঁ, তেতিয়া যঁতৰৰ গতি, সূতাৰ নম্বৰ আৰু সমানতাৰ ওপৰত সেই কথাৰ প্ৰভাৱ পৰেহি। মনত ভাবক;–ৰোমাৰোল৷ নাইবা বেঠোফেনে পিয়ানো বজাবলৈ ধৰিছে। তাতে এওঁলোক ইমান তন্ময় হয়<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> i8m7ibyd3ddojnzwxl8v8m4ztq9jn94 104 85649 261210 235323 2026-10-03T09:10:30Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। বানান ভুল ৰৈগৈছিল। 261210 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৩২}}</noinclude>যে কথাও কব নোৱাৰে। আন কি মনে মনে আন কথা চিন্তা কৰিব নোৱাৰে। কলা আৰু কলাবিদ্ পৃথক নহয়। ই যদি পিয়ানো সন্বন্ধে সঁচা হয়, তেনেহলে যঁতৰ-যজ্ঞ সম্বন্ধে কিমান বেছি পৰিমাণে সঁচা হোৱা উচিত? এনে আচৰণ আজি হোৱা সম্ভৱ হোৱা নাই, এই কথা বেলেগ। আমাৰ বিচাৰৰ ঠাই সম্পূৰ্ণ শুদ্ধ ৰাখিব লাগিব, তেতিয়া হলে এদিন নহয় এদিন সেই নিচিনাকৈ চলিব পাৰিমেই। আকৌ সাৱধান কৰি দিছোঁ যে ইয়াত অতীতৰ টীকা নাই। অতি অসম্পূৰ্ণ মোৰ টীকা কৰিবলৈয়ে বা অধিকাৰ ক’ত আছে? যি জানোঁ তাক ম‍ই নিজেই বা ক’ত সম্পূৰ্ণ ভাৱে কাৰ্য্যত পৰিণত কৰিছোঁ? যদি কৰিব পাৰিলোহেঁতেন, তেনেহলে সাত লক্ষ গাৱঁত যঁতৰৰ ঘূৰঘূৰণি উঠিলহেঁতেন। এতিয়া যি জানোঁ, সেই পৰিমাণে যদি ষোল অনা পূৰাকৈ চলাব পাৰিলোহেঁতেন, তেন্তে ইয়াতে বহি থাকিলেও যঁতৰৰ পবন বেগে প্ৰসাৰলাভ হ’লহেঁতেন। “যদিও এতিয়া মোৰ মনৰ আশা মোৰ শক্তিৰ অতীত, তথাপি ম‍ই মনে মনে নিশ্চয় যঁতৰৰ ভক্ত। প্ৰভুৰ আদেশ হয়তো সেয়ে মোৰ স্বৰূপ হৈ যাব। (ৰায়চাঁদ ভাইৰ ওচৰত ক্ষমা খুজি চুৰ কৰিছোঁ)। কিন্তু মালৱ্যজী যদি ভাগৱত পুৰাণ কথা কওঁতে কওঁতে পৰিশ্ৰান্ত হয়, তেনেহলে মই যঁতৰৰ সঙ্গীতৰ কথা কওঁতে পৰিশ্ৰান্ত হম। যঁতৰ পুৰাণ তো কি ভাৱেই কোৱা যায়? পুৰাণ তো আমাৰ পাছৰ বিলাকে ৰচনা কৰিব, যদি আমি ৰচনাৰ যোগ্য কৰি থৈ যাব পাৰোঁ। এতিয়াতো আমি ইয়াৰ আধাডুখৰীয়া গীত ৰচনা .<noinclude></noinclude> 7bf8585tg3di4z2x5e9ut00itgt1lvo 104 85650 261211 235324 2026-10-03T09:13:59Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261211 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" />{{rh|৩৩||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>কৰিছোঁ। শেষত তাৰপৰা কেনে সুৰ ওলায়, তাৰ মূল আমাৰ তপশ্চৰ্য্যা আৰু আত্ম-সমৰ্পণৰ ওপৰত হে নিৰ্ভৰ কৰিব। এতিয়া আগৰ চিঠিৰ সম্বন্ধে কিছু বহল ভাৱে লিখিম। {{gap}}মোৰ বোধে—আদৰ্শ হৈছে এই যে যজ্ঞৰ সময়ত মৌনভাবে থকা আৰু সেই সময়ত যঁতৰ অৰ্থাৎ খাঁদিৰ বিষয়ে নাইবা ৰাম নাম চিন্তা কৰা। ৰাম নামৰ ব্যাপক অৰ্থ কৰা উচিত। গভীৰভাৱে চিন্তা কৰি চালে—গীত গাওঁতে তম্বুৰাৰ শব্দ লগেলগে উঠাৰ দৰে ৰামনাম জ্ঞানত বা অজ্ঞানতো সকলো সময়তেই হোৱা উচিত। কিন্তু কোনো কাম হাতত ললে তাত যদি ঐকান্তিকতা নজন্মে,তেন্তে সঙ্কল্প কৰি ৰামনাম আবৃত্তি কৰা উচিত। যঁতৰ ঘূৰাওঁতে ঘূৰাওঁতে আমি কথা কওঁ বা কিবা শুনোঁ নাইবা আন কিবা কৰোঁ। এই কাম যজ্ঞতো নহয়েই। যদি এই যজ্ঞ কৰ্ত্তব্য হয়, তেন্তে সেইখিনি সময় তাতে তন্ময় হৈ যোৱা উচিত। আৰু যাৰ সমস্ত জীৱন যজ্ঞৰূপ আৰু যি অনাসক্ত, তেওঁ এটা কাম এটা সময়তে কৰিব। ইয়াক জানিও কম আৰু বেছি পৰিমাণে ময়েই প্ৰথম পাপী হৈছোঁ। কাৰণ কোনো দিন নিশ্চিন্তে বহি নিৰ্জনত নাইবা মৌন হৈ নাথাকোঁৱেই বুলিব লাগে। মৌন দিন কটাবৰ সময়ত চিঠি নাইবা কাৰো কিবা কবৰ থাকিলেতো তাক শুনোঁ। এই কু-অভ্যাস এতিয়ালৈকে যোৱা নাই। ইয়াৰ ফলত নতুন-কথা কি যে ম‍ই সূতা কটা বিষয়ত বহু নিয়মিত হোৱা সত্ত্বেও একেবাৰে অপটু হৈ আছোঁ আৰু ঘণ্টাত অতিকষ্টে ২০০ খ’ এতিয়া কাটিব পাৰোঁ। আন প্ৰকাৰৰো বহুত দোষ মোৰ দেখিছা, যেনে—<noinclude></noinclude> 7kyetbdrlowp95ljmlgx3sd5wveifm6 104 85651 261070 235404 2026-10-02T14:59:08Z Kandarpajit Kallol 249 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261070 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" /></noinclude>{{X-larger|{{center|'''যজ্ঞ – ২'''}}}} <poem>{{Right|তাং ২৮-১-৩০- মঙ্গল প্ৰভাত}}</poem> {{gap}}যজ্ঞ সম্বন্ধে যোৱা সপ্তাহত লিখিছোঁ, কিন্তু হেঁপাহ নপালাল। জন্মৰ লগতে যি বস্তু লৈ এই জগতলৈ আহিছোঁ, তাৰ বিষয়ে অলপ বহলভাৱে বিচাৰ কৰাটো অনুচিত নহব। যজ্ঞ—নিত্য কৰ্ত্তব্য; ই দিনে ৰাতিয়ে চৌব্বিশ ঘণ্টাই আচৰণীয়, এনেদৰে ভাবি আৰু যজ্ঞ মানে সেৱা, ইয়াকে জানি “পৰোপকাৰৰ কাৰণেই সজ্জনসকলৰ শক্তি” এনে কথা যথোচিতভাৱে অনুভৱ কৰে॥ নিষ্কাম সেৱা পৰোপকাৰ নহয়, কিন্তু নিজৰেই উপকাৰ : যেনে, ধাৰ পৰিশোধ কৰা পৰোপকাৰ নহয়, সি নিজৰেই সেৱা, নিজৰেই উপকাৰ। নিজৰ উপকাৰ হৈছে, গাৰ বোজা পাতল কৰা, নিজৰ ধৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰা। আকৌ সজ্জনসকলৰ পুঁজি কেৱল- মাত্ৰ “পৰোপকাৰাৰ্থেহে”; ভাল ভাষাত কবলৈ হলে সকলো মানুহৰ পু জিয়েই সেৱাৰ বাবে। এইদৰে ভাবি চলিলে সকলোৰে জীৱনৰ পৰাই ভোগৰ অভিলাষ দূৰ হয় আৰু সি ত্যাগময় হয়; নাইবা ত্যাগতেই ভোগ বৰ্ত্তমান আছে। মানুহৰ ত্যাগেই তেওঁৰ ভোগ। এয়ে পশু আৰু মানুহৰ ভিতৰত প্ৰভেদ। জীৱনৰ অৰ্থ এইদৰে কৰিলে জীৱন শুকাই যায়, বিদ্যাব ( কলাৰ ) নাশ হয় আৰু গাৰ্হস্থ্য জীৱনৰ শেষ হয়। এনে কথা বহুতে কয় আৰু ওপৰত<noinclude></noinclude> 28f6lnq3ieq2ao6ocpndbpuxzwvev3g 261113 261070 2026-10-02T17:31:31Z JyotiPN 1603 বানান ভুল ৰৈ গৈছে। 261113 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''যজ্ঞ – ২'''}}}} {{Right|<poem>তাং ২৮-১-৩০ মঙ্গল প্ৰভাত</poem>}} {{Dhr|1em}} {{gap}}যজ্ঞ সম্বন্ধে যোৱা সপ্তাহত লিখিছোঁ, কিন্তু হেঁপাহ নপালাল। জন্মৰ লগতে যি বস্তু লৈ এই জগতলৈ আহিছোঁ, তাৰ বিষয়ে অলপ বহলভাৱে বিচাৰ কৰাটো অনুচিত নহব। যজ্ঞ—নিত্য কৰ্ত্তব্য; ই দিনে ৰাতিয়ে চৌব্বিশ ঘণ্টাই আচৰণীয়, এনেদৰে ভাবি আৰু যজ্ঞ মানে সেৱা, ইয়াকে জানি “পৰোপকাৰৰ কাৰণেই সজ্জনসকলৰ শক্তি” এনে কথা যথোচিতভাৱে অনুভৱ কৰোঁ। নিষ্কাম সেৱা পৰোপকাৰ নহয়, কিন্তু নিজৰেই উপকাৰ; যেনে, ধাৰ পৰিশোধ কৰা পৰোপকাৰ নহয়, সি নিজৰেই সেৱা, নিজৰেই উপকাৰ। নিজৰ উপকাৰ হৈছে, গাৰ বোজা পাতল কৰা, নিজৰ ধৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰা। আকৌ সজ্জনসকলৰ পুঁজি কেৱলমাত্ৰ “পৰোপকাৰাৰ্থেহে”; ভাল ভাষাত কবলৈ হলে সকলো মানুহৰ পু জিয়েই সেৱাৰ বাবে। এইদৰে ভাবি চলিলে সকলোৰে জীৱনৰ পৰাই ভোগৰ অভিলাষ দূৰ হয় আৰু সি ত্যাগময় হয়; নাইবা ত্যাগতেই ভোগ বৰ্ত্তমান আছে। মানুহৰ ত্যাগেই তেওঁৰ ভোগ। এয়ে পশু আৰু মানুহৰ ভিতৰত প্ৰভেদ। জীৱনৰ অৰ্থ এইদৰে কৰিলে জীৱন শুকাই যায়, বিদ্যাৰ (কলাৰ) নাশ হয় আৰু গাৰ্হস্থ্য জীৱনৰ শেষ হয়। এনে কথা বহুতে কয় আৰু ওপৰত<noinclude></noinclude> 484om3bqwh8capwa207euonuk04uc9t 261158 261113 2026-10-02T19:09:08Z JyotiPN 1603 261158 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''যজ্ঞ – ২'''}}}} {{Dhr|1em}} {{Block right|{{center|তাং ২৮-১-৩০ মঙ্গল প্ৰভাত}}}} {{Dhr|1em}} {{gap}}যজ্ঞ সম্বন্ধে যোৱা সপ্তাহত লিখিছোঁ, কিন্তু হেঁপাহ নপালাল। জন্মৰ লগতে যি বস্তু লৈ এই জগতলৈ আহিছোঁ, তাৰ বিষয়ে অলপ বহলভাৱে বিচাৰ কৰাটো অনুচিত নহব। যজ্ঞ—নিত্য কৰ্ত্তব্য; ই দিনে ৰাতিয়ে চৌব্বিশ ঘণ্টাই আচৰণীয়, এনেদৰে ভাবি আৰু যজ্ঞ মানে সেৱা, ইয়াকে জানি “পৰোপকাৰৰ কাৰণেই সজ্জনসকলৰ শক্তি” এনে কথা যথোচিতভাৱে অনুভৱ কৰোঁ। নিষ্কাম সেৱা পৰোপকাৰ নহয়, কিন্তু নিজৰেই উপকাৰ; যেনে, ধাৰ পৰিশোধ কৰা পৰোপকাৰ নহয়, সি নিজৰেই সেৱা, নিজৰেই উপকাৰ। নিজৰ উপকাৰ হৈছে, গাৰ বোজা পাতল কৰা, নিজৰ ধৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰা। আকৌ সজ্জনসকলৰ পুঁজি কেৱলমাত্ৰ “পৰোপকাৰাৰ্থেহে”; ভাল ভাষাত কবলৈ হলে সকলো মানুহৰ পু জিয়েই সেৱাৰ বাবে। এইদৰে ভাবি চলিলে সকলোৰে জীৱনৰ পৰাই ভোগৰ অভিলাষ দূৰ হয় আৰু সি ত্যাগময় হয়; নাইবা ত্যাগতেই ভোগ বৰ্ত্তমান আছে। মানুহৰ ত্যাগেই তেওঁৰ ভোগ। এয়ে পশু আৰু মানুহৰ ভিতৰত প্ৰভেদ। জীৱনৰ অৰ্থ এইদৰে কৰিলে জীৱন শুকাই যায়, বিদ্যাৰ (কলাৰ) নাশ হয় আৰু গাৰ্হস্থ্য জীৱনৰ শেষ হয়। এনে কথা বহুতে কয় আৰু ওপৰত<noinclude></noinclude> byy1zjrvgduhtw6z7i5dgqq0ri0rvht 261159 261158 2026-10-02T19:09:28Z JyotiPN 1603 261159 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''যজ্ঞ – ২'''}}}} {{Dhr|1em}} {{Block right|{{center|তাং ২৮-১-৩০<br/> মঙ্গল প্ৰভাত}}}} {{Dhr|1em}} {{gap}}যজ্ঞ সম্বন্ধে যোৱা সপ্তাহত লিখিছোঁ, কিন্তু হেঁপাহ নপালাল। জন্মৰ লগতে যি বস্তু লৈ এই জগতলৈ আহিছোঁ, তাৰ বিষয়ে অলপ বহলভাৱে বিচাৰ কৰাটো অনুচিত নহব। যজ্ঞ—নিত্য কৰ্ত্তব্য; ই দিনে ৰাতিয়ে চৌব্বিশ ঘণ্টাই আচৰণীয়, এনেদৰে ভাবি আৰু যজ্ঞ মানে সেৱা, ইয়াকে জানি “পৰোপকাৰৰ কাৰণেই সজ্জনসকলৰ শক্তি” এনে কথা যথোচিতভাৱে অনুভৱ কৰোঁ। নিষ্কাম সেৱা পৰোপকাৰ নহয়, কিন্তু নিজৰেই উপকাৰ; যেনে, ধাৰ পৰিশোধ কৰা পৰোপকাৰ নহয়, সি নিজৰেই সেৱা, নিজৰেই উপকাৰ। নিজৰ উপকাৰ হৈছে, গাৰ বোজা পাতল কৰা, নিজৰ ধৰ্ম্ম ৰক্ষা কৰা। আকৌ সজ্জনসকলৰ পুঁজি কেৱলমাত্ৰ “পৰোপকাৰাৰ্থেহে”; ভাল ভাষাত কবলৈ হলে সকলো মানুহৰ পু জিয়েই সেৱাৰ বাবে। এইদৰে ভাবি চলিলে সকলোৰে জীৱনৰ পৰাই ভোগৰ অভিলাষ দূৰ হয় আৰু সি ত্যাগময় হয়; নাইবা ত্যাগতেই ভোগ বৰ্ত্তমান আছে। মানুহৰ ত্যাগেই তেওঁৰ ভোগ। এয়ে পশু আৰু মানুহৰ ভিতৰত প্ৰভেদ। জীৱনৰ অৰ্থ এইদৰে কৰিলে জীৱন শুকাই যায়, বিদ্যাৰ (কলাৰ) নাশ হয় আৰু গাৰ্হস্থ্য জীৱনৰ শেষ হয়। এনে কথা বহুতে কয় আৰু ওপৰত<noinclude></noinclude> 4e2mix6ydehzjvox9gc44j8vpjkv5g7 104 85652 261212 235325 2026-10-03T09:17:33Z JyotiPN 1603 বানান ভুল ৰৈ গৈছিল। 261212 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৩৪}}</noinclude>সূতাৰ খ’ ছিঙি যোৱা, মাল তৈয়াৰ কৰিব নাজানা, টাকুৰীৰ চামৰাৰ কথা কম জানা, কপাহৰ জাত নাজানা, সূতা নিয়মিত ভাৱে সমান কৰিব নোৱাৰা, সূতা পৰীক্ষা কৰিব নাজানা। ই জানো কোনো যাজ্ঞিকৰ পক্ষে শোভা পায়? ইয়াৰ ফলত খাদিৰ প্ৰচাৰ কোবাল ভাবে চলা নাই, ইয়াত বা অস্বাভাৱিকতা কি আছে? যদি দৰিদ্ৰ নাৰায়ণ আছে, আচলতে তেওঁলোক আছেই, আৰু যদি তেওঁলোকৰ প্ৰসাদ খাদি হয় আৰু ইয়াক কওঁতা আৰু প্ৰচাৰ কৰোঁতা মানুহ বুলি যাকে কোৱা, সেইজন মই,—তথাপি মোৰ চলন-ফিৰণ কেনে একাগ্ৰতাহীন? এতেকে এইবাবে আন কাকো দোষ দিবলৈ মনেই নহয়। ম‍ইতো মাত্ৰ আপোনাক মোৰ দোষ আৰু দুখৰ, আৰু তাৰপৰা জন্মা জ্ঞানৰ কথা কৈছোঁ। যদি কাকাৰ<ref>{{gap}}{{smaller|কাকা কালেলকাৰৰ।}}</ref> লগত আগগুৰি নোহোৱাকৈ এই বিষয়ে আলোচনা কৰিছোঁ, তথাপি ইমান স্পষ্টভাৱে আলোচনা আজিহে প্ৰথম আপোনাৰ লগত কৰিলোঁ। আৰু সি স্পষ্টও হল যঁতৰৰ লগত ফ্ৰেঞ্চ যুক্ত কৰাৰপৰা। আকৌ কৈছোঁ—আপুনি এনেভাৱে কৰিছে তাত মই আপোনাৰ দোষ লেশমাত্ৰও দেখা নাই। ম‍ই যঁতৰৰ কেনে কেঁচা মন্ত্ৰদ্ৰষ্টা তাক দেখা পাইছোঁ। মন্ত্ৰ জানিও তাৰ বিধি-ব্যৱস্থা পূৰাপুৰি ভাৱে পালন কৰা নাই, সেয়ে মন্ত্ৰই পূৰা শক্তি দেখুৱাব পৰা নাই। এই কথা যঁতৰৰ পক্ষে যেনে খাটে, তেনেকৈ সমস্ত জীৱনৰ কামতেই ব্যৱহাৰ কৰি চাওক। সেইদৰে চলিলে কল্পনাত তো আপুনি<noinclude>{{Rule|}} <references /></noinclude> mlnuob1ngrk4zrqi2j2jg6xilkrmase 104 85653 261213 235326 2026-10-03T09:21:50Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261213 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" />{{rh|৩৫||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>জীৱনৰ অপৰিসীম শান্তি অনুভৱ কৰিব আৰু সফলতাও অনুভৱ কৰিব। “যোগঃ কৰ্ম্মসু কৌশলম্” ইয়াৰ এয়ে অৰ্থ। এনে কৰিলে যিমান হয় তাকেই হাতলৈ নি সন্তোষ লাভ কৰক। মোৰ দৃঢ় বিশ্বাস আছে, যে এনে কৰিলেই মোৰ নিজৰ আৰু সমাজৰ প্ৰখৰ প্ৰগতিত আমাৰ ভাগ থাকিব। কিন্তু যেতিয়ালৈকে সি সম্পুৰ্ণভাৱে কাৰ্য্যত পৰিণত কৰা নহয়, তেতিয়ালৈকে সি পাণ্ডিত্য হৈহে থাকিব। প্ৰতিদিনে এইদৰেইতো চলিছোঁৱেই। বাহিৰলৈ গলে কি হব তাক দৈৱই জানে। যিমান খিনি কৰিবলৈ সম্ভৱ হয় সিমান খিনি কৰি যাওক। যজ্ঞৰ অৰ্থে যিমান খ’ কাটিব লাগে বুলি ভাবে, সিমান খ’ এনে শাস্ত্ৰীয় নিয়মে কাটক। তাৰ অতিৰিক্ত অৱস্থানুসৰি হিন্দুস্থানৰ উৎপন্ন বঢ়াবলৈ কাটি থাকক। আৰু লিখিবলৈ ইচ্ছা আছে। কিন্তু ইয়াতেই শেষ। {{Dhr|1em}} {{Img float | file = গীতা-বোধ (page 17 crop).jpg | width = 200px | align = center | cap = }}<noinclude></noinclude> t90xtanc5mfp7lz9t49d6bmfi0jnsdd 261214 261213 2026-10-03T09:22:09Z JyotiPN 1603 261214 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" />{{rh|৩৫||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>জীৱনৰ অপৰিসীম শান্তি অনুভৱ কৰিব আৰু সফলতাও অনুভৱ কৰিব। “যোগঃ কৰ্ম্মসু কৌশলম্” ইয়াৰ এয়ে অৰ্থ। এনে কৰিলে যিমান হয় তাকেই হাতলৈ নি সন্তোষ লাভ কৰক। মোৰ দৃঢ় বিশ্বাস আছে, যে এনে কৰিলেই মোৰ নিজৰ আৰু সমাজৰ প্ৰখৰ প্ৰগতিত আমাৰ ভাগ থাকিব। কিন্তু যেতিয়ালৈকে সি সম্পুৰ্ণভাৱে কাৰ্য্যত পৰিণত কৰা নহয়, তেতিয়ালৈকে সি পাণ্ডিত্য হৈহে থাকিব। প্ৰতিদিনে এইদৰেইতো চলিছোঁৱেই। বাহিৰলৈ গলে কি হব তাক দৈৱই জানে। যিমান খিনি কৰিবলৈ সম্ভৱ হয় সিমান খিনি কৰি যাওক। যজ্ঞৰ অৰ্থে যিমান খ’ কাটিব লাগে বুলি ভাবে, সিমান খ’ এনে শাস্ত্ৰীয় নিয়মে কাটক। তাৰ অতিৰিক্ত অৱস্থানুসৰি হিন্দুস্থানৰ উৎপন্ন বঢ়াবলৈ কাটি থাকক। আৰু লিখিবলৈ ইচ্ছা আছে। কিন্তু ইয়াতেই শেষ। {{Dhr|1em}} {{Img float | file = গীতা-বোধ (page 17 crop).jpg | width = 150px | align = center | cap = }}<noinclude></noinclude> adov24n3fjbjvxoiwqklxw3kka278wb 104 85654 261215 235327 2026-10-03T09:49:56Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261215 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" /></noinclude>{{center|{{x-larger|'''পঞ্চম অধ্যায়'''}}}} {{Dhr|1em}} {{gap}}অৰ্জুনে কলে,–“আপুনি জ্ঞানকেই শ্ৰেষ্ঠ বুলিছে, গতিকে মই বুজিছোঁ, কৰ্ম্ম কৰাৰ আৱশ্যক নাই—সন্ন্যাসেই শ্ৰেষ্ঠ। কিন্তু আকৌ কৰ্ম্মৰো স্তুতি কৰিছে, এতেকে যোগেই শ্ৰেষ্ঠ—এনে মোৰ বোধ হৈছে। এই দুটাৰ ভিতৰত কোনটো শ্ৰেষ্ঠ তাক মোক নিশ্চয়কৈ কওক, তেনেহলে কিছু শান্তি পাম।” {{gap}}ইয়াকে শুনি ভগবানে কলে,—“সন্ন্যাস মানে জ্ঞান আৰু কৰ্ম্মযোগ মানে নিষ্কাম কৰ্ম্ম। এই দুয়োটায়ে ভাল। কিন্তু যদি ইয়াৰে কোনটো মই বেচি ভাল পাওঁ—কব লাগে, তেন্তে মই কৈছোঁ, যে যোগ অৰ্থাৎ অনাসক্তিৰে কৰ্ম্ম কৰা বেচি ভাল। যি মানুহে কাৰো কোনো বস্তুক বা কাকো দ্বেষ নকৰে, কোনো প্ৰকাৰ আকাঙ্ক্ষা নাৰাখে, সুখ, দুখ, শীত, উষ্ম প্ৰভৃতি দ্বন্দ্বৰপৰা আঁতৰত থাকে, তেওঁ সন্ন্যাসীয়েই—তেওঁ কাম কৰক বা নকৰক। এনে মানুহ সহজত বন্ধনমুক্ত হয়। অজ্ঞানীয়ে জ্ঞান আৰু যোগক পৃথক্ ভাবে; জ্ঞানীয়ে তেনে নাভাবে। উভয় পথৰেই একেই পৰিণাম অৰ্থাৎ দুয়ো পথেদি গলে একে ঠাই পোৱা যায়। গতিকে যি দুয়োকো এক বুলি জানে তেওঁ প্ৰকৃত জ্ঞানী। কাৰণ এই যে—যাৰ শুদ্ধ জ্ঞান আছে, তেওঁ সঙ্কল্প কৰা মাত্ৰেই সিদ্ধি লাভ কৰে, অৰ্থাৎ তেওঁত বাহিৰত কৰ্ম্ম কৰাৰ<noinclude></noinclude> 2h7iz357gi00nfe1rh24elyu0qq1jrw 104 85655 261218 235328 2026-10-03T11:51:41Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261218 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" />{{rh|৩৭||'''গীতা বোধ'''}}</noinclude>আৱশ্যকতা নাথাকে। জনকপুৰী যেতিয়া জলিছিল, তেতিয়া আন সকলোৰে ধৰ্ম্ম আছিল জুই নুমাবলৈ যোৱা। জনকৰ সঙ্কল্পই জুই নুমাবলৈ সাহায্য আনিছিল, কাৰণ তেওঁৰ সেৱকবিলাক আছিল তেওঁৰ অধীন। তেওঁ নিজে যদি পানীৰ কলহ লৈ দৌৰিলেহেঁতেন তেন্তে তেনেই অকৃতকাৰ্য্য হলহেঁতেন। সেৱকবিলাকে তেওঁৰ মুখলৈ চালেহেঁতেন আৰু নিজ নিজ কৰ্ত্তব্য পাহৰি গলহেঁতেন। বেচি ভাগেই হয়তো ৰজাই তেনেকৈ পানীৰ কলহ লৈ লৰাত পৰিব পাৰে বুলি তেওঁক ৰক্ষা কৰিবলৈ লৰ দিলেহেঁতেন। কিন্তু সকলোৱে একে জাপে জনক হব নোৱাৰে। জনকৰ অৱস্থা অতি দুৰ্লভ। কৌটি লোকৰ ভিতৰত এজনেহে বহুজন্মৰ সেৱাৰ ফলত এনে অৱস্থা পায়। তাক পালে যে বিশেষ কিবা শান্তি লাভ হয় এনে নহয়। ক্ৰমে নিষ্কাম কৰ্ম কৰোঁতে কৰোঁতে মানুহৰ সঙ্কল্প বল বাঢ়ি যায় আৰু বাহিৰৰ কাম কমি যায়। তেওঁ কিন্তু নিজে ইয়াৰ গমকে নাপায়। ইয়াৰ (নিষ্কাম কৰ্মৰ) বাবে তেওঁৰ কোনো চেষ্টাও নাই। তেওঁ সেৱা কাৰ্য্যতেই ডুবি থাকে আৰু এইদৰে থকাৰ ফলত সেৱাশক্তি ইমান বাঢ়ি যায় যে সেৱাৰপৰা বিশ্ৰাম লবলৈ পাহৰেই। ইয়াৰ ফলত অৱশেষত তেওঁ সঙ্কল্প হোৱা মাত্ৰেই সেৱা হৈ যায়—অতি গতিশীল বস্তু যেনে স্থিৰ দেখি ঠিক তেনে। এনে মানুহে একো কৰা নাই এনে কথা কোৱা আচলতে অনুচিত। কিন্তু এনে অৱস্থা আচলতে কল্পনাহে কৰিব পাৰি—অনুভৱ কৰিব নোৱাৰি। সেই কাৰণে কৰ্মযোগক ম‍ই বিশেষ শ্ৰেষ্ঠ বুলিছোঁ।<noinclude></noinclude> n0h24ah5t8qddxwduqzlxpa0t48y2yp 261219 261218 2026-10-03T11:52:09Z JyotiPN 1603 261219 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" />{{rh|৩৭||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>আৱশ্যকতা নাথাকে। জনকপুৰী যেতিয়া জলিছিল, তেতিয়া আন সকলোৰে ধৰ্ম্ম আছিল জুই নুমাবলৈ যোৱা। জনকৰ সঙ্কল্পই জুই নুমাবলৈ সাহায্য আনিছিল, কাৰণ তেওঁৰ সেৱকবিলাক আছিল তেওঁৰ অধীন। তেওঁ নিজে যদি পানীৰ কলহ লৈ দৌৰিলেহেঁতেন তেন্তে তেনেই অকৃতকাৰ্য্য হলহেঁতেন। সেৱকবিলাকে তেওঁৰ মুখলৈ চালেহেঁতেন আৰু নিজ নিজ কৰ্ত্তব্য পাহৰি গলহেঁতেন। বেচি ভাগেই হয়তো ৰজাই তেনেকৈ পানীৰ কলহ লৈ লৰাত পৰিব পাৰে বুলি তেওঁক ৰক্ষা কৰিবলৈ লৰ দিলেহেঁতেন। কিন্তু সকলোৱে একে জাপে জনক হব নোৱাৰে। জনকৰ অৱস্থা অতি দুৰ্লভ। কৌটি লোকৰ ভিতৰত এজনেহে বহুজন্মৰ সেৱাৰ ফলত এনে অৱস্থা পায়। তাক পালে যে বিশেষ কিবা শান্তি লাভ হয় এনে নহয়। ক্ৰমে নিষ্কাম কৰ্ম কৰোঁতে কৰোঁতে মানুহৰ সঙ্কল্প বল বাঢ়ি যায় আৰু বাহিৰৰ কাম কমি যায়। তেওঁ কিন্তু নিজে ইয়াৰ গমকে নাপায়। ইয়াৰ (নিষ্কাম কৰ্মৰ) বাবে তেওঁৰ কোনো চেষ্টাও নাই। তেওঁ সেৱা কাৰ্য্যতেই ডুবি থাকে আৰু এইদৰে থকাৰ ফলত সেৱাশক্তি ইমান বাঢ়ি যায় যে সেৱাৰপৰা বিশ্ৰাম লবলৈ পাহৰেই। ইয়াৰ ফলত অৱশেষত তেওঁ সঙ্কল্প হোৱা মাত্ৰেই সেৱা হৈ যায়—অতি গতিশীল বস্তু যেনে স্থিৰ দেখি ঠিক তেনে। এনে মানুহে একো কৰা নাই এনে কথা কোৱা আচলতে অনুচিত। কিন্তু এনে অৱস্থা আচলতে কল্পনাহে কৰিব পাৰি—অনুভৱ কৰিব নোৱাৰি। সেই কাৰণে কৰ্মযোগক ম‍ই বিশেষ শ্ৰেষ্ঠ বুলিছোঁ।<noinclude></noinclude> bs9g5wlmo52icm91zg1cq30b541wp4j 104 85656 261220 235330 2026-10-03T11:57:18Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261220 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৩৮}}</noinclude>কোটি কোটি মানুহে নিষ্কাম কৰ্মৰপৰাই সন্ন্যাসৰ ফল পায়। যদি এওঁলোক সন্ন্যাসী হবলৈ যায় তেন্তে তাঁতী আৰু বৈষ্ণৱকুল দুয়ো ফালেই তেওঁলোকৰ নষ্ট হয়। সন্ন্যাসী হোৱাৰ পৰিবৰ্ত্তে মিছলীয়া হোৱাৰ সম্পূৰ্ণ সম্ভাৱনা; তেওঁলোকে কৰ্মপৰা তো এৰা দিছেই, এতেকে তেওঁলোকৰ সকলো হেৰাল। কিন্তু যি মানুহে অনাসক্তভাৱে কাম কৰি নিৰ্মল হৈছে, যি নিজৰ মনক জয় কৰিছে, যি নিজৰ ইন্দ্ৰিয়ক বশত ৰাখিছে, যি সমস্ত জীৱৰ লগত নিজৰ জীৱন এক দেখিছে আৰু সকলোকে নিজৰ দৰে ভাবিছে, তেওঁ কামকৰা সত্ত্বেও আসক্তিৰপৰা মুক্ত থাকে; অৰ্থাৎ তেওঁ বন্ধনত নপৰে। এনে লোকে কথা কোৱা, চলা আদি কাম কৰা সত্ত্বেও তেওঁৰ এই কামবোৰ ইন্দ্ৰিয়বোৰে নিজ নিজ ধৰ্ম অনুসৰি কৰিছে এনে বোধ হয়—তেওঁ নিজে একোকে নকৰে। নীৰোগ আৰু সুস্থ মানুহৰ শাৰীৰিক ক্ৰিয়া স্বাভাৱিক ভাৱে হয়। তেওঁৰ পাকস্থলী আদি নিজ নিজ নিয়মানুযায়ী কাম কৰে; সেই ফালে তেওঁৰ দৃষ্টি কৰাৰ আৱশ্যক নহয়। এইদৰে যাৰ আত্মা নীৰোগ আৰু সুস্থ সি শৰীৰত থকা সত্ত্বেও নিজে অলিপ্ত থাকে, একোকে নকৰে বুলি কব পাৰি। সেই কাৰণে মানুহৰ উচিত সকলো কাম ব্ৰহ্মত, অৰ্পণ কৰা—ব্ৰহ্মৰেই নিমিত্তে কৰা; অৰ্থাৎ তেওঁ কৰ্মকৰা সত্ত্বেও পাপ-পুণ্যৰ দ’ম তৈয়াৰ নকৰিব, পানীত থাকিও পদুমৰ দৰে শুকান থাকিব; অৰ্থাৎ যিজনে অনাসক্তি শিকিছে তেওঁ যোগী, তেওঁ কায়মনোবুদ্ধিৰে কামকৰা সত্ত্বেও সঙ্গৰহিত হৈ অহংভাব এৰি .<noinclude></noinclude> bospc8d4u8omybhqe5j7bftpckkft1t 104 85676 261164 235401 2026-10-03T02:03:34Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261164 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৯২}}</noinclude>কাৰণ এই যে তাতেই নিষ্কামতা ৰক্ষা পৰে, আন কিবা কৰাৰ ইচ্ছাৰ ভিতৰতেই কামনা আহি দেখা দিয়ে। আকৌ যেনেকৈ সকলো জুইৰ ভিতৰতেই ধোৱাঁ আছে, সেইদৰে সকলো কৰ্ম্মৰ ভিতৰত দোষো আছেই ; কিন্তু স্বাভাৱিকতে হোৱা কৰ্ম্ম ফলৰ ইচ্ছা নকৰাকৈ কৰিলে কৰ্ম্মৰ দোষ তাত নালাগে ৷ {{gap}}এইদৰে স্বধৰ্ম্ম পালন কৰি যি শুদ্ধ হৈছে, যি মনক বশ কৰি ৰাখিছে, যি পাঁচ বিষয়কে এৰিছে, যি ৰাগ-দ্বেষ জয় কৰিছে, যি একান্তসেৱী অর্থাৎ অন্তৰ্ধানত থাকিব পাৰে, যি অলপ আহাৰ কৰি মন, বাক্য, শৰীৰক সংযত কৰি ৰাখিব পাৰে, যি ঈশ্বৰ ধ্যানত সদায় নিযুক্ত থাকে, যি অহঙ্কাৰ, কাম, ক্রোধ, পৰিগ্ৰহ ইত্যাদি ত্যাগ কৰিছে, সেই শান্তযোগী ব্ৰহ্মভাৱ পোৱাৰ যোগ্য । এনে মানুহ সকলোৰে প্রতি সমভাৱ সম্পন্ন থাকে আৰু হৰ্ষ-শোক এনে ভক্তই ঈশ্বৰতত্ত্ব যথাযথভাবে জানে আৰু ঈশ্বৰত লীন হয় ৷ এনেভাৱে যেয়ে ভগৱানৰ আশ্ৰয় লয়, তেওঁ অমৃতপদ লাভ কৰে ৷ সেইকাৰণে ভগৱানে কৈছে, মোতে সকলো অৰ্পণ কৰা, মোত পৰায়ণ হোৱা আৰু বিবেক-বুদ্ধিৰ আশ্ৰয় লৈ মোতেই চিত্ত লীন কৰি দিয়া। এনে কৰিলে সমস্ত দুখ আৰু তাপ গুচিব, কিন্তু যদি আমিত্ব ৰাখি মোৰ কথা নুশুনা তেন্তে বিনাশ হবা । এশ কথাৰ ভিতৰত এটা কথা এই যে সমস্ত জঞ্জাল ত্যাগ কৰি মোৰেই শৰণ লোৱা, তেন্তে তুমি পাপমুক্ত হবা ৷ যি তপস্বী নহয়, যি ভক্ত নহয়, যাৰ শুনিবলৈ ইচ্ছা নাই আৰু যি মোক দ্বেষ কৰে, তাৰ আগত এই জ্ঞান নকবা । কিন্তু এই পৰম<noinclude></noinclude> k66fcb9jghvonzu92o88mhmexbxz0on 104 85677 261171 235398 2026-10-03T04:54:28Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261171 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৯১||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>{{gap}}সাত্ত্বিক সুখ সেয়ে—য'ত দুখৰ অনুভৱ নাই, যি আৰম্ভৰ সময়ত বিষৰ নিচিনা লাগে, কিন্তু আমি জানো যে, পৰিণামত সেয়ে অমৃতময় আৰু য'ত আত্মা প্ৰসন্ন থাকে। বিষয় ভোগ যি আৰম্ভতে মধুৰ লাগে, কিন্তু পাছত সি বিষৰ দৰে হৈ উঠে, সি ৰাজসিক সুখ, আৰু য'ত কেৱল মূৰ্চ্ছ৷, এলাহ, নিদ্রাই থাকে সি তামসিক সুখ ৷ {{gap}}এনে বস্তুমাত্ৰৰেই তিনি ভাগ কৰা যায় ৷ ব্ৰাহ্মণাদি চাৰি বর্ণও এই তিনি গুণৰ কম-বেচিৰ বাবে হৈছে । ব্ৰাহ্মণৰ কামত শম, দম, তপ, শৌচ, ক্ষমা, সৰলতা, জ্ঞান, অনুভৱ, আন্তৰিকতা থকা উচিত। ক্ষত্ৰিয়ৰ ভিতৰত শৌৰ্য্য, তেজ, ধৃতি, দক্ষতা, যুদ্ধত পাছ নোহোঁহোকা, দান, ৰাজ্যপৰিচালনা শক্তি থকা উচিত। খেতি, গো-পালন আৰু ব্যৱসায় বৈশ্যৰ কৰ্ম্ম আৰু শূদ্ৰৰ কৰ্ম্মসেৱা কৰা। ইয়াৰ অৰ্থ এয়ে নহয় যে, এটা জাতিত আনটো জাতিৰ গুণ নাথাকেই, নাইব৷ এইবোৰ গুণ শিক্ষা পোৱাৰ অধিকাৰ নাই । কিন্তু ওপৰোক্ত গুণবোৰ বা কৰ্ম্মৰ দ্বাৰা সেই বর্ণ চিনিব পাৰি ৷ যদি প্রত্যেক বৰ্ণৰ গুণ-কৰ্ম্ম জনা যায় তেন্তে পৰস্পৰ দ্বেষভাব নহয় আৰু অনিষ্টকৰ স্পৰ্দ্ধাও নহয় । ইয়াত উচ্চ-নীচ ভাৱৰ ঠাই নাই । কিন্তু যদি সকলোৱে নিজ নিজ স্বভাৱ অনুসৰি নিষ্কাম ভাৱে নিজ নিজ কৰ্ম্ম কৰি যায় তেন্তে সেই সেই কৰ্ম্ম কৰিয়েই মোক্ষৰ অধিকাৰী হয় ৷ সেই কাৰণে কোৱা হৈছে, যে সচাঁ কৈয়ে পৰধৰ্ম্ম সহজ লাগিলেও আৰু স্বধৰ্ম্ম সাৰহীন বোধ হলেও স্বধৰ্ম্ম শ্রেষ্ঠ। স্বভাৱৰ পৰা হোৱা কৰ্ম্মত পাপ নোহোৱা সম্ভৱ,<noinclude></noinclude> 20mwzg3zpvae7xeydcw9z7mk7g3zzh3 104 85678 261188 235400 2026-10-03T07:01:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261188 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৯০}}</noinclude>অহঙ্কাৰ নাই, তথাপি যাৰ ভিতৰত দৃঢ়তা আছে, সাহস আছে আৰু তথাপি যাৰ ভালবেয়া ফলৰ বাবে হর্ষ-শোক নাই, তেৱে হৈছে সাত্ত্বিক কৰ্ত্তা ৷ ৰাজসিক কৰ্ত্তাৰ আসক্তি থাকে, লোভ থাকে, হিংসা থাকে, হর্ষ-শোকতো থাকেই ; গতিকে কৰ্ম্ম ফলৰ ইচ্ছাৰ কথাতো সুধিবলৈ আৰু কি আছে ? আৰু ব্যৱস্থাহীন, দীর্ঘসূত্রী, অবিবেচক, শঠ, এলেহুৱা সংক্ষেপে সংস্কাৰহীন তেওঁ তামসিক কৰ্ত্তা। {{gap}}বুদ্ধি, ধৃতি আৰু সুখৰ বেলেগ বেলেগ প্ৰকাৰ জানি লোৱা ভাল ৷ প্রবৃত্তি-নিবৃত্তি, কার্য্য-অকাৰ্য্য, ভয়-অভয়, বন্ধন-মোক্ষ- আদিৰ ভেদ সাত্ত্বিক বুদ্ধিয়ে সদায় কৰে আৰু জানে। ৰাজসিক বুদ্ধিয়ে ভেদ কৰে, কিন্তু বেছিভাগেই মিছা বা বিপৰীত কৰে। আৰু তামসিক বুদ্ধিয়ে তো ধৰ্ম্মক অধৰ্ম্ম বুলি মানে, সকলোবোৰ ওলোটা দেখে ৷ {{gap}} ধৃতি অর্থে ধৰি থকা শক্তি, কিবা বস্তু তুলি ললে তাত দৃঢ়ভাৱে আকোৱালি থাকিবৰ শক্তি। এই শক্তি কম-বেচি পৰিমাণে সকলোৰে ভিতৰত আছে। যদি সি নাথাকিলহেঁতেন, তেন্তে জগত এক মুহূৰ্ত্তও ৰব নোৱাৰিলেহেঁতেন । যাৰ ভিতৰত মন, প্ৰাণ আৰু ইন্দ্ৰিয়ৰ ক্ৰিয়াৰ সাম্য আছে, সমানত্ব আছে আৰু একনিষ্ঠা আছে সেই ধৃতি সাত্ত্বিক । যাৰ প্ৰভাৱত মানুহে ধৰ্ম্ম, কাম আৰু অৰ্থ আসক্তিৰে ধাৰণ কৰে সেয়ে ৰাজসিক । যি ধৃতিয়ে মানুহক নিদ্রা, ভয়, শোক, নিৰাশা, অহঙ্কাৰ আদি এৰিব নিদিয়ে, সি তামসিক ৷{{nop}}<noinclude></noinclude> 9mq5aav7bokeqb3zy7hnmoeon0t6w3o 104 85679 261194 235396 2026-10-03T07:10:28Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261194 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৮৯||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>{{gap}}কৰ্ম্মৰ প্ৰেৰণাৰ ভিতৰত তিনটা বস্তু আছে, :—জ্ঞান, জ্ঞেয় (জানিব লগীয়া) আৰু পৰিজ্ঞাতা ( জানোঁতা )। তাৰ অঙ্গও তিনটা ঃ—ইন্দ্ৰিয়, ক্ৰিয়া আৰু কৰ্ত্তা। কি কৰিব লাগিব সি জ্ঞেয় ( জানিব লগীয়া ), তাক কৰাৰ প্ৰণালী জ্ঞান আৰু যি জানে তেওঁ পৰিজ্ঞাতা ( জানোঁতা)। এই ৰকমে প্ৰেৰণা হোৱাৰ পাছত কৰ্ম্ম হয়, তাৰ কাৰণ ইন্দ্ৰিয়। যি কৰিব লাগিব, সি ক্ৰিয়া আৰু তাকে যি কৰে তেওঁ কৰ্ত্তা। এনে বিচাৰৰ-পৰা আচৰণ হয়। যাৰদ্বাৰা আমাৰ সকলো প্ৰাণীৰ ভিতৰত একেই ভাৱ দেখে৷ অৰ্থাৎ সকলো বেলেগ বেলেগ বোধ হলেও গভীৰ ভাৱে চালে একেই দেখা যায়, সি সাত্ত্বিক জ্ঞান। তাৰ বিপৰীত অৰ্থাৎ যি পৃথক দেখুৱায় সি পৃথকেই বোধহয়, ই ৰাজসিক জ্ঞান। আৰু য'ত কোনো খবৰ পোৱা নাযায় বা সমস্ত বিনা কাৰণে মিলিজুলি আছে এনে বোধহয়, সি তামস জ্ঞান। {{gap}}জ্ঞানৰ দৰে কৰ্ম্মৰো ভাগ কৰা যায়। য'ত বাঞ্ছা নাই, ৰাগ-দ্বেষ নাই সেই কৰ্ম্ম সাত্ত্বিক। য'ত ভোগৰ ইচ্ছা আছে, য’ত “মই কৰিছো” এনে অভিমান আছে আৰু সেয়ে আকাঙ্ক্ষা আছে সি ৰাজসিক কৰ্ম্ম। য'ত পৰিণামৰ, বিনাশৰ বা হিংসাৰ বা শক্তিৰ বিচাৰ নাই আৰু যি মোহৰ বশীভূত হৈ কৰা যায়, সি তামসিক কৰ্ম্ম। {{gap}}কৰ্ম্মৰ দৰে কৰ্ত্তাও তিন বিধ বুলি জানিবা। কৰ্ম্মক জনাৰ পাছত কৰ্ত্তাক জানিবলৈ টানতো নহয়েই। যাৰ আসক্তি নাই,<noinclude></noinclude> boki6fcx9f5at7r1rd0bj98lhsyfnlv 104 85680 261190 235394 2026-10-03T07:03:41Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261190 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৮৮}}</noinclude>{{gap}}মোহৰ বশীভূত হৈ সদায় কৰ্ম্মত্যাগ তামস । দেহৰ কষ্ট হয় বুলি যি ত্যাগ কৰা হয়, সি ৰাজসিক । কিন্তু সেৱাকাজ কৰা উচিত, এনে ভাবৰ পৰা ফলৰ ইচ্ছা নোহোৱাকৈ হয়, সেয়ে প্রকৃত সাত্ত্বিক ত্যাগ। অর্থাৎ এই ত্যাগত সকলো কৰ্ম্মৰ ত্যাগ নাই, কিন্তু কৰ্ত্তব্য কৰ্ম্মৰ ফলত্যাগ আছে, আৰু আন প্ৰকাৰৰ অর্থাৎ কাম্যকৰ্ম্মৰ ত্যাগতো আছেই । এনে ত্যাগীৰ মনত কোনো সংশয় নুঠে। তেওঁৰ ভাৱ শুদ্ধ আৰু তেওঁ সুবিধা অসুবিধাৰ চিন্তা নকৰে । {{gap}}যি কৰ্ম্মফল ত্যাগ নকৰে তেওঁৰ তো ভালবেয়া ফলভোগ কৰিবই লাগে আৰু সেয়ে তেওঁ বন্ধনৰ ভিতৰতেই থাকে ৷ যি জনে ফলত্যাগ কৰিছে তেওঁ বন্ধনমুক্ত হয় ৷ আকৌ কৰ্ম্ম সম্বন্ধে মোহ হোৱাৰ কাৰণ কি ? নিজেই কৰ্ত্তা এনে অভিমান মিছা । সকলো কৰ্ম্মৰে সিদ্ধিৰ পাঁচটা কাৰণঃ—স্থান, কৰ্ত্তা, সাধন, ক্রিয়া আৰু শেষ দৈৱ ৷ {{gap}}এনে জানি মানুহে অভিমান এৰা উচিত আৰু যিজনে আমিত্ব এৰি যি কৰে, তাক কৰা সত্ত্বেও কৰা নাই এনে কব পাৰি। কাৰণ তেওঁক সেই কৰ্ম্মই বন্ধন কৰিব নোৱাৰে । {{gap}}এনে অভিমানহীন শূন্যবৎ মানুহৰ বিষয়ে এনে কব পাৰি যে তেওঁ মাৰিলেও নামাৰে ৷ ইয়াৰ অৰ্থ এই নহয় যে কোনো মানুহ শূন্যবৎ হৈয়ো হিংসা কৰে আৰু অলিপ্ত থাকে ; কাৰণ এই যে অভিমান শূন্য মানুহৰ হিংসা কৰাৰ আৱশ্যকেই নহয় ৷ {{nop}}<noinclude></noinclude> kb96o05nnq86wwu1inb079ri1yozcnm 104 85681 261189 235395 2026-10-03T07:02:40Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261189 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{X-larger|'''অষ্টাদশ অধ্যায়'''}}}} {{gap}}আগৰ সোতৰ অধ্যায় চিন্তা কৰাৰ পাছত অৰ্জ্জুনৰ মনত এতিয়াও সন্দেহ ৰৈ গল, কাৰণ এই যে গীতাত উক্ত কৰা সন্ন্যাস তেওঁৰ ওচৰত প্ৰচলিত সন্ন্যাসৰ পৰা বেলেগ যেন লাগিল ৷ ত্যাগ আৰু সন্ন্যাস এই দুটা জানো বেলেগ বস্তু ? {{gap}}এই আশঙ্কা দূৰ কৰিবলৈ ভগৱানে এই শেষৰ অধ্যায়ত গীতাৰ শিক্ষাৰ সাৰ উপদেশ দিছে। {{gap}}কিছুমান কৰ্ম্মৰ ভিতৰত কামনা ভৰা থাকে, বহুবিধ ইচ্ছা পূৰণ কৰিবলৈ মানুহে বহুত উদ্যম কৰে। এইবোৰ কাম্য কৰ্ম্ম ৷ আন কিছুমান আৱশ্যক বা স্বাভাৱিক কৰ্ম্ম যেনে, উশাহ-নিশাহ লোৱা, দেহ ৰক্ষাৰ নিমিত্তে পান, আহাৰ, পৰিধান, শয়ন আৰু বহা আদি ৷ ইয়াৰ বাহিৰে তৃতীয় প্ৰকাৰৰ কৰ্ম্ম পাৰমাৰ্থিক ৷ ইয়াৰ ভিতৰত কাম্যকৰ্ম্ম ত্যাগেই হৈছে গীতাৰ সন্ন্যাস আৰু কৰ্ম্মমাত্ৰৰ ফলত্যাগ গীতাই সমৰ্থন কৰা ত্যাগ । {{gap}}আকৌ এনে কথাও কোৱা হয় যে সকলো কৰ্ম্মৰ ভিতৰত অলপ দোষতো আছেই । তথাপি যজ্ঞার্থে অৰ্থাৎ পৰোপকাৰাৰ্থে কৰিব লগীয়া কৰ্ম্মত্যাগ কৰিব নোৱাৰি । যজ্ঞৰ ভিতৰত দান আৰু তপ আহি পৰে । কিন্তু পৰমাৰ্থৰ সম্বন্ধেও আসক্তি, মোহ হোৱা উচিত নহয়, নহলে তাতো দোষ সোমাবৰ সম্ভাৱনা আছে।{{nop}}<noinclude></noinclude> srxqfom378628ge1kctd6ehxei9oyos 104 85683 261206 235391 2026-10-03T07:33:46Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261206 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৮৫||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>যাৰ ভিতৰত ফলৰ আশা আছে আকৌ দম্ভও আছে সি ৰাজসিক যজ্ঞ বুলি জানিবা। য'ত কোনো নিয়ম নাই, কোনো সৃষ্টি নাই, মন্ত্ৰ নাই, ত্যাগ নাই, সেই যজ্ঞ তামসিক। {{gap}}সাধুজনৰ পূজা, পৱিত্ৰতা, ব্ৰহ্মচৰ্য্য, অহিংসা —শাৰীৰিক তপ৷ সত্য, প্ৰিয় হিতকৰ বচন, আৰু ধৰ্ম্মগ্ৰন্থ পাঠ বাচিক তপ। মনৰ প্ৰসন্নতা, সৌম্য, মৌন, সংযম, শুদ্ধ ভাৱকে মানসিক তপ বোলে। সমভাবৰপৰা ফলৰ ইচ্ছা ত্যাগ কৰে এনে শাৰীৰিক, বাচিক আৰু মানসিক তপ যি কৰা হয় তাক সাত্ত্বিক তপ বোলা যায়। যি তপ মান লাভৰ আশাত দম্ভৰে সৈতে কৰা হয় সি ৰাজসিক বুলি জানিবা আৰু যি তপ পীড়া বা দুৰাগ্ৰহ কৰি নাইবা আনৰ নাশৰ বাবে কৰা হয়, য'ত শৰীৰত থকা আত্মাৰ অনাহকতে ক্লেশ হয়, সেই তপ তামসিক। {{gap}}দিয়াৰ যোগ্য বুজি ফলৰ আশা নকৰি দেশ-কাল-পাত্ৰ চাই যি দান কৰা যায় তাক সাত্ত্বিক দান বোলে। {{gap}}য'ত প্ৰতিদানৰ আশা আছে আৰু যাক দিবলৈ সঙ্কোচবোধ হয় সেই দানক ৰাজসিক দান বোলে। দেশ-কাল আদিৰ বিচাৰ নকৰি তুচ্ছ-তাচ্ছিল্য কৰি বা বিনা সম্মানে দিয়া দানক তামসিক বোলে। {{gap}}বেদত ব্ৰহ্মৰ বৰ্ণনা ওঁ তৎসৎ ৰূপে কৰিছে, আৰু সেয়ে শ্ৰদ্ধাবান লোকে যজ্ঞ, দান, তপ আদি ক্ৰিয়া ইয়াক উচ্চাৰণ কৰি কৰে। ওঁ অৰ্থাৎ একাক্ষৰ ব্ৰহ্ম,—ত‍ৎ অৰ্থাৎ তেওঁ, সৎ অৰ্থাৎ সত্য কল্যাণৰূপ। অৰ্থাৎ ঈশ্বৰ এক, তেৱেঁই আছে, তেৱেঁই<noinclude></noinclude> 5vjfceo6f73hhmvwqgywqr7dtmd5ibd 104 85684 261205 235390 2026-10-03T07:32:49Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261205 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{x-larger|'''সপ্তদশ অধ্যায়'''}}}} {{gap}}অৰ্জ্জুনে সুধিলে—যি বিলাকে শিষ্টাচাৰ এৰে আৰু শ্ৰদ্ধাৰে সেৱা কৰে তেওঁলোকৰ গতি কেনে হয়? ভগৱানে উত্তৰ দিলে—শ্ৰদ্ধা তিনি প্ৰকাৰ — সাত্ত্বিক, ৰাজসিক আৰু তামসিক। যাৰ যেনে শ্ৰদ্ধা সি তেনে মানুহ হয়। সাত্ত্বিক মানুহে দেৱতাক, ৰাজসিকে যক্ষ-ৰাক্ষসক আৰু তামসিকে ভূত- প্ৰেতক ভজনা কৰে। {{gap}}কিন্তু কাৰ শ্ৰদ্ধা কেনে তাক হঠাৎ জানিবলৈ নোৱাৰি। তাৰ আহাৰ, তপ, যজ্ঞ, দান কেনে এইবোৰ জানিব লাগিব আৰু এই সকলোবোৰো যে তিনি প্ৰকাৰৰ, তাক তোমাৰ আগত কওঁ। {{gap}}যি আহাৰেৰে আয়ু, নিৰ্ম্মলতা, বল, আৰোগ্য, সুখ আৰু ৰুচি বাঢ়ে, সেই আহাৰকে সাত্ত্বিক বোলা যায়। যি জ্বালা, টেঙা, অতি-মছলা দিয়া আৰু গৰম সেই খাদ্য ৰাজসিক আৰু তাৰপৰা দুখ আৰু বেমাৰ উৎপন্ন হয়। যি সিজা ভাত আদি বাহি, দুৰ্গন্ধময়, উচ্ছিষ্ট বা আন প্ৰকাৰে অপৱিত্ৰ হৈছে: তাক তামসিক খাদ্য বুলি জানিবা। {{gap}}যি যজ্ঞ কৰাৰ ভিতৰত ফলৰ ইচ্ছা নাই, যি কৰ্ত্তব্যৰূপে তন্ময়তাৰে সৈতে সম্পন্ন হয়, সিয়ে সাত্ত্বিক বুলি পৰিগণিত হয়।<noinclude></noinclude> 830wgowlbmtoggady2u4foww78x3zmi 261207 261205 2026-10-03T07:34:59Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261207 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{x-larger|'''সপ্তদশ অধ্যায়'''}}}} {{gap}}অৰ্জ্জুনে সুধিলে—যি বিলাকে শিষ্টাচাৰ এৰে আৰু শ্ৰদ্ধাৰে সেৱা কৰে তেওঁলোকৰ গতি কেনে হয়? ভগৱানে উত্তৰ দিলে—শ্ৰদ্ধা তিনি প্ৰকাৰ — সাত্ত্বিক, ৰাজসিক আৰু তামসিক। যাৰ যেনে শ্ৰদ্ধা সি তেনে মানুহ হয়। সাত্ত্বিক মানুহে দেৱতাক, ৰাজসিকে যক্ষ-ৰাক্ষসক আৰু তামসিকে ভূত- প্ৰেতক ভজনা কৰে। {{gap}}কিন্তু কাৰ শ্ৰদ্ধা কেনে তাক হঠাৎ জানিবলৈ নোৱাৰি। তাৰ আহাৰ, তপ, যজ্ঞ, দান কেনে এইবোৰ জানিব লাগিব আৰু এই সকলোবোৰো যে তিনি প্ৰকাৰৰ, তাক তোমাৰ আগত কওঁ। {{gap}}যি আহাৰেৰে আয়ু, নিৰ্ম্মলতা, বল, আৰোগ্য, সুখ আৰু ৰুচি বাঢ়ে, সেই আহাৰকে সাত্ত্বিক বোলা যায়। যি জ্বালা, টেঙা, অতি-মছলা দিয়া আৰু গৰম সেই খাদ্য ৰাজসিক আৰু তাৰপৰা দুখ আৰু বেমাৰ উৎপন্ন হয়। যি সিজা ভাত আদি বাহি, দুৰ্গন্ধময়, উচ্ছিষ্ট বা আন প্ৰকাৰে অপৱিত্ৰ হৈছে: তাক তামসিক খাদ্য বুলি জানিবা। {{gap}}যি যজ্ঞ কৰাৰ ভিতৰত ফলৰ ইচ্ছা নাই, যি কৰ্ত্তব্যৰূপে তন্ময়তাৰে সৈতে সম্পন্ন হয়, সিয়ে সাত্ত্বিক বুলি পৰিগণিত হয়।<noinclude></noinclude> hwijcpcrylkne4pjn0kn75il6j9nygi 104 85687 261162 235405 2026-10-03T02:00:38Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261162 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৫৮}}</noinclude>পাৰ হৈ যোৱা ৷ তোমাৰ মন মোত লীন হবলৈ দিয়া, মোৰেই ভক্ত হৈ থাকা, তোমাৰ যজ্ঞও মোৰ বাবে কৰা, তোমাৰ নমস্কাৰো মোতে লগোৱা ৷ যদি এই ভাৱে তুমি মোত পৰায়ণ হোৱা আৰু তোমাৰ আত্মা মোত হোম কৰি শূণ্যৰ দৰে হৈ যোৱা, তেন্তে তুমি মোকেই পাবা ৷ {{rh||⸻|}} {{rh|||মঙ্গল প্রভাত}} {{gap}} • টোকাঃ—ইয়াৰপৰা আমাৰ বুজা উচিত যে ভক্তি অর্থে ঈশ্বৰত আসক্তি। অনাসক্তি শিক্ষাৰো ই আটাইতকৈ বেচি সহজ উপায় ৷ সেই কাৰণে অধ্যায়ৰ আৰম্ভণতে দৃঢ়ভাৱে কোৱা হৈছে যে ভক্তি হৈছে ৰাজযোগ আৰু সহজ পথ। হৃদয়ত স্থিতি হলে সহজ নাইবা বিকট। এতেকে তাক “জীৱন দিয়াৰ দৰে টান” বুলিও ধৰা হয় ৷ কিন্তু এইটো “দৰ্শকে জ্বলিথকা দেখা পায়” “ভিতৰত যি পৰিছে তেওঁ মহাসুখ মানে” এনেহে। কবিয়ে লিখিছে যে “উতলা তেলৰ পাত্ৰৰ ভিতৰত সুধন্ব হাঁহিছিল আৰু বাহিৰত থিয় দিয়া দর্শকসকল কঁপিছিল। নন্দ অন্ত্যজ অগ্নি পৰীক্ষাৰ সময়ত নাচিছিল” এনে কথিত আছে ৷ এইবোৰ সেই<noinclude></noinclude> p6vee4vwl25s3umu3ppctpo7ud3efxc 261208 261162 2026-10-03T08:56:34Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261208 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৫৮}}</noinclude>পাৰ হৈ যোৱা। তোমাৰ মন মোত লীন হবলৈ দিয়া, মোৰেই ভক্ত হৈ থাকা, তোমাৰ যজ্ঞও মোৰ বাবে কৰা, তোমাৰ নমস্কাৰো মোতে লগোৱা। যদি এই ভাৱে তুমি মোত পৰায়ণ হোৱা আৰু তোমাৰ আত্মা মোত হোম কৰি শূণ্যৰ দৰে হৈ যোৱা, তেন্তে তুমি মোকেই পাবা। {{Dhr|1em}} {{Rule|5em}} {{Dhr|2em}} {{Right|মঙ্গল প্ৰভাত}} {{Dhr|2em}} {{gap}}টোকা :—ইয়াৰপৰা আমাৰ বুজা উচিত যে ভক্তি অৰ্থে ঈশ্বৰত আসক্তি। অনাসক্তি শিক্ষাৰো ই আটাইতকৈ বেচি সহজ উপায়। সেই কাৰণে অধ্যায়ৰ আৰম্ভণতে দৃঢ়ভাৱে কোৱা হৈছে যে ভক্তি হৈছে ৰাজযোগ আৰু সহজ পথ। হৃদয়ত স্থিতি হলে সহজ নাইবা বিকট। এতেকে তাক “জীৱন দিয়াৰ দৰে টান” বুলিও ধৰা হয়। কিন্তু এইটো “দৰ্শকে জ্বলিথকা দেখা পায়” “ভিতৰত যি পৰিছে তেওঁ মহাসুখ মানে” এনেহে। কবিয়ে লিখিছে যে “উতলা তেলৰ পাত্ৰৰ ভিতৰত সুধন্ব হাঁহিছিল আৰু বাহিৰত থিয় দিয়া দৰ্শকসকল কঁপিছিল। নন্দ অন্ত্যজ অগ্নি পৰীক্ষাৰ সময়ত নাচিছিল” এনে কথিত আছে। এইবোৰ সেই<noinclude></noinclude> orq3hga5bfbts9887j75ngjq9iplot0 104 85689 261191 235353 2026-10-03T07:05:40Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261191 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|{{x-larger|'''দশম অধ্যায়'''}}}} {{rh|||তাং ১২-১-৩১}} {{rh|||সোম প্ৰভাত}} {{gap}}ভগবানে কলে—“ভক্তৰ কল্যাণৰ বাবে পুনৰ কৈছোঁ শুনা। দেৱতা আৰু মহৰ্ষিসকললৈকে ( কোনোৱে ) মোৰ উৎপত্তি নাজানে; কাৰণ এই যে মোৰ উৎপত্তি নাই। ম‍ই তেওঁলোকৰ আৰু আন সকলোৰে উৎপত্তিৰ কাৰণ। যি জ্ঞানীয়ে মোক জন্মৰহিত আৰু অনাদিৰূপে জানে, তেওঁ সকলো পাপৰপৰা মুক্ত হয়। কাৰণ এই যে পৰমেশ্বৰক এইদৰে জনাৰ পাছত মানুহৰ পাপবৃত্তি থাকিব নোৱাৰে। পাপবৃত্তিৰ মূল হৈছে, – নিজৰ সম্বন্ধে অজ্ঞানতা। {{gap}}যেনেকৈ প্ৰাণীবোৰ মোৰপৰা উৎপন্ন হৈছে, তেনেকৈ তেওঁলোকৰ বেলেগ বেলেগ ভাববোৰ যেনে—ক্ষমা, সত্য, সুখ- দুখ, জন্ম-মৃত্যু, ভয়-অভয়, আদিও মোৰপৰা উৎপন্ন হৈছে। এইবোৰ বিভূতি এইদৰে যিবিলাকে জানে তেওঁলোকৰ সহজতে সমতা ( সমভাব ) উৎপন্ন হয়, কাৰণ তেওঁলোকে অহংভাৱ এৰি দিছে। তেওঁলোকৰ চিত্ত মোতেই লীন হৈছে, তেওঁলোকে<noinclude></noinclude> 2ym3v9kzf6q269wh5w9j89kcp1rz8me 104 85690 261192 235354 2026-10-03T07:07:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261192 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬১||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>মোতেই সকলোকে অৰ্পণ কৰিছে। এজনে আনজনৰ ভিতৰত মোৰ বিষয়ে আলাপ আলোচনা কৰে; মোৰেই কীৰ্ত্তন কৰে, সন্তুষ্ট আৰু লগতে আনন্দে থাকে। এইদৰে যি বিলাকে মোক প্ৰেমেৰে ভজন৷ কৰে আৰু মোতেই যাৰ মন ৰৈছে, তেওঁলোকক মই জ্ঞান দিওঁ আৰু তাৰ সাহায্যে তেওঁলোকে মোক পায়। {{gap}}তেতিয়া অৰ্জ্জুনে স্তুতি কৰিলে—আপুনিয়েই পূৰ্ণব্ৰহ্ম পৰম- ধৰ্ম্ম, পৱিত্ৰ, ঋষিসকল আদিয়েও আপোনাকেই আদি দেৱ, জন্মৰহিত—ঈশ্বৰৰূপে ভজনা কৰে, এনেদৰে আপুনিয়েই কৈছে। হে প্ৰভু, হে পিতা, আপোনাক স্বৰূপ কোনেও নাজানে। আপুনিয়েই আপোনাক জানে। এতিয়া আপোনাৰ বিভূতি মোৰ আগত কওক। আৰু আপোনাক চিন্তা কৰোঁতে কৰোঁতে কেনেকৈ আপোনাক জানিব পাৰিম তাকো কওক। {{gap}}ভগৱানে উত্তৰ দিলে—মোৰ বিভূতি অনন্ত, তাৰ ভিতৰত প্ৰধান প্ৰধান কিছুমান তোমাৰ আগত কওঁ। সকলো প্ৰাণীৰ ভিতৰত মই আছো। ময়েই তেওঁলোকৰ আদি, মধ্য আৰু অন্ত ( উৎপত্তি, স্থিতি আৰু লয় )। আদিত্যবিলাকৰ ভিতৰত মই বিষ্ণু, উজ্বল বস্তুবোৰৰ ভিতৰত প্ৰকাশমান সূৰ্য্য ম‍ই, বায়ু-বিলাকৰ ভিতৰত মৰীচি, নক্ষত্ৰবিলাকৰ ভিতৰত চন্দ্ৰ, বেদবিলাকৰ ভিতৰত সামবেদ, দেৱতাবিলাকৰ ভিতৰত ইন্দ্ৰ, ইন্দ্ৰিয়বিলাকৰ ভিতৰত মন, প্ৰাণী বিলাকৰ ভিতৰত চেতনাশক্তি, ৰুদ্ৰ ভিতৰত শঙ্কৰ, যক্ষ-ৰাক্ষসবিলাকৰ ভিতৰত কুবেৰ, দৈত্যবিলাকৰ ভিতৰত প্ৰহ্লাদ, পশুবিলাকৰ<noinclude></noinclude> llkext292ri0hemytj6d49c08mdttet 104 85692 261196 235357 2026-10-03T07:14:12Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261196 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{X-larger|'''একাদশ অধ্যায়'''}}}} {{rh|||তাঃ ১২-১-১৩}} {{rh|||সোম প্ৰভাত}} {{gap}}অৰ্জুনে বিনয়পূৰ্ব্বক কলে—“হে ভগৱান, আপুনি আত্মাৰ সম্বন্ধে যি কথা কৈছে, তাতে মোৰ মোহ দূৰ হৈছে। আপুনিয়েই সকলো, আপুনিয়েই কৰ্ত্তা, আপুনিয়েই সংহৰ্ত্তা, আপুনি নাশ ৰহিত। সম্ভৱ যদি হয় আপোনাৰ ঈশ্বৰীয়ৰূপ মোক দেখুৱাওক”। {{gap}}ভগৱানে কলে—“মোৰ ৰূপ হাজাৰ হাজাৰ অনেক বৰণৰ। তাৰ ভিতৰত আদিত্য, বসু, ৰুদ্ৰ আদিও আছে। মোতে সমস্ত জগত—চৰ আৰু অচৰ—আছে৷ এনে ৰূপ তুমি তোমাৰ চৰ্ম্ম চকুৰে দেখা নাপাবা। সেই কাৰণে ম‍ই তোমাক দিব্য-চকু দিছো, তাৰে তুমি চোৱা”। {{gap}}সঞ্জয়ে ধৃতৰাষ্ট্ৰক কলে—হে ৰজা, ভগৱানে অৰ্জুনক এইদৰে কৈ নিজৰ যি অদ্ভুতৰূপ দেখালে তাৰ বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰি। আমি তো নিতৌ এটা সূৰ্য্য দেখোঁ, কিন্তু ভাবি চাওক, যে এনে হাজাৰ হাজাৰ সূৰ্য্য নিতৌ উঠিছে, তেনেহলে সেইবোৰৰ তেজ যেনে হব তাতকৈও এই ( ভগৱানৰ ৰূপৰ ) তেজৰ জ্যোতি বহুত বেছি আছিল। এওঁৰ অলঙ্কাৰ আৰু শস্ত্ৰও এনে দিব্য আছিল।<noinclude></noinclude> ss1zyinad0bd43a4nlisy7gd5v39mdx 104 85693 261198 235360 2026-10-03T07:22:23Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261198 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৬৪}}</noinclude>তাকে চাই অৰ্জুনৰ লোম শিয়ঁৰি উঠিল, তেওঁৰ মূৰ ঘূৰিবলৈ ধৰিলে আৰু কঁপি কঁপি স্তুতি আৰম্ভ কৰিলেঃ— {{gap}}“হে দেৱ, আপনাৰ এই বিশাল দেহত ময়েই তো সকলো আৰু সকলোকে দেখা পাইছোঁ। ব্ৰহ্মা তাৰ ভিতৰত, মহাদেৱ তাৰ ভিতৰত, তাৰ ভিতৰত ঋষিবিলাক আৰু সাপবিলাকো আছে। আপোনাৰ হাত-মুখ গণনা কৰিব নোৱাৰি। আপোনাৰ আদি নাই, অন্ত নাই, মধ্য নাই। আপোনাৰ ৰূপ যেন তেজৰ পাহাৰ। দেখিলেই চকু জ্বলি যায়। দহ দহ কৰি জ্বলন্ত অঙ্গাৰৰ দৰে আপুনি উজ্জ্বল আৰু তপত। আপুনিয়েই জগতৰ আধাৰ, আপুনিয়েই পুৰাণ পুৰুষ, আপুনিয়েই ধৰ্ম্মৰ ৰক্ষক। যি ফালে চাওঁ, সেই ফালেই আপোনাৰ অবয়ব দেখিবলৈ পাওঁ। সূৰ্য্য-চন্দ্ৰ আপোনাৰ চকু বুলি বোধ হৈছে। আপুনিয়েই এই পৃথিবী আৰু আকাশ জুৰি আছে। আপোনাৰ তেজে সমস্ত জগতক তাপ দিছে। এই জগত থৰথৰ কৰিছে। দেৱতা, ঋষি আৰু সিদ্ধ পুৰুষ আদি সকলোৱেই হাতযোৰ কৰি কঁপি কঁপি আপোনাৰ স্তুতি কৰিছে। এই বিৰাট ৰূপ আৰু এই তেজ দেখি মইতো ব্যাকুল হৈ গৈছোঁ, শান্তি আৰু ধৈৰ্য্য নোহোৱা হৈছে। হে দেৱ, প্ৰসন্ন হওক। আপোনাৰ দাঁতবোৰ বিকট। দীপশিখাৰ ওপৰত যেনেকৈ পতঙ্গবোৰ আহি পৰে, তেনেকৈ আপোনাৰ মুখৰ ভিতৰত এই সকলো প্ৰাণী পৰা দেখিছোঁ আৰু আপুনি সিহঁতক চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ কৰিছে। এই উগ্ৰৰূপসম্পন্ন আপুনি কোন? আপোনাৰ প্ৰবৃত্তি বুজিব পৰা নাই। {{nop}}<noinclude></noinclude> 2agmtgqd6t86cxcvfqsxhs295mroopb 104 85694 261199 235359 2026-10-03T07:23:51Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261199 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬৫||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>.{{gap}}ভগৱানে কলে—মই লোকসকলৰ নাশকাৰী কাল। তুমি যুদ্ধ কৰা বা নকৰা এইবিলাকৰ নাশ অনিবাৰ্য্য। তুমি কেৱল নিমিত্ত মাত্ৰ। {{gap}}অৰ্জুনে কলে—হে দেৱ! হে জগন্নিবাস! আপুনি অক্ষৰ, সৎ, অসৎ, আৰু তাৰো অতীত যি সিও আপুনি। আপুনি আদিদেৱ, পুৰাণপুৰুষ। আপুনি এই জগতৰ আশ্ৰয়। আপুনিয়েই জানিবৰ যোগ্য। বায়ু, যম, অগ্নি, প্ৰজাপতিও আপুনিয়েই। আপোনাক অসংখ্য নমস্কাৰ। এতিয়া আপোনাৰ মূল স্বৰূপ ধাৰণ কৰক৷ {{gap}}ইয়াকে শুনি ভগৱানে কলে—তোমাৰ ওপৰত প্ৰসন্ন হৈ তোমাক মোৰ বিশ্বৰূপ দেখুৱাইছোঁ। বেদাভ্যাস, যজ্ঞ, আৰু অন্যান্য শাস্ত্ৰ অভ্যাসেৰে, জ্ঞান আৰু তপস্যাৰেই এই ৰূপ দেখা নাপায়—যি ৰূপ তুমি আজি দেখিছা। ইয়াক দেখি তুমি ‘কিং কৰ্ত্তব্য বিমূঢ়' নহবা। ভয় এৰি শান্ত হোৱ৷ আৰু মোৰ পৰিচিত ৰূপ চোৱা৷ মোৰ এই ৰূপ-দৰ্শন দেৱতাবিলাকৰো দুৰ্লভ। এই ৰূপ-দৰ্শন কেৱল শুদ্ধ ভক্তিৰ পৰায়ে পাব পাৰি। যি নিজৰ সমস্ত কৰ্ম্ম মোত সমৰ্পণ কৰে, মোতেই পৰায়ণ থাকে, মোৰ ভক্ত হয়, আসক্তি মাত্ৰ ত্যাগ কৰে আৰু সকলো প্ৰাণীৰ প্ৰতি প্ৰীতিভাৱ ৰাখে, তেৱেঁই মোক পায়। . {{gap}}নোটঃ—দশম অধ্যায়ৰ দৰে এই অধ্যায়কো ম‍ই জানি শুনি সংক্ষেপ কৰিছোঁ। এই অধ্যায় কাব্যময়। সেই কাৰণে মূল বা অনুবাদ হিচাবে সম্পূৰ্ণৰূপে বাৰে বাৰে পঢ়িবলগীয়া। তাৰপৰা<noinclude></noinclude> ollyxna9rfj0ow401f8i6tfjrf6nz2w 104 85697 261197 235368 2026-10-03T07:20:52Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261197 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৬৮}}</noinclude>সকলো জীৱৰ প্ৰতি সমভাৱ ৰাখে, ইবিলাকৰ সেৱা কৰে, কাকো ডাঙৰ বা সৰু বিবেচনা নকৰে, তেৱোঁ মোক লাভ কৰে। সেয়ে এই দুই শ্ৰেণীৰ ভিতৰত অমুক শ্ৰেষ্ঠ, এনে কথা কব নোৱাৰি। কিন্তু দেহধাৰীৰ পক্ষে পূৰা-পূৰি ভাৱে নিৰাকাৰ পূজা অসম্ভৱ। নিৰাকাৰ হৈছে নিৰ্গুণ, গতিকে মানুহৰ কল্পনাৰো অতীত। সেয়ে সকলো দেহধাৰীয়ে জ্ঞাত বা অজ্ঞাত-- সাৰে সাকাৰৰেই ভক্ত। অতএব তুমি মোৰ সাকাৰ বিশ্বৰূপৰ ভিতৰতেই তোমাৰ মন লীন কৰি দিয়া, সকলোকে তেওঁতেই অৰ্পণ কৰি দিয়া। যদি ইয়াক কৰিব নোৱাবা, তেন্তে চিত্ত - বিকাৰ ৰোধ কৰিবলৈ অভ্যাস কৰা। অৰ্থাৎ যম-নিয়মাদি পালন কৰি প্ৰাণায়াম, আসন আদিৰ সাহায্য লৈ মনক বশীভূত কৰা। যদি ইয়াকো কৰিব নোৱাৰা, তেন্তে যিহকে কৰা, সেইবোৰ মোৰ নিমিত্তেই কৰিছা—এই ধাৰণাৰ অধীন হৈ তোমাৰ সকলো কাম কৰা। সেই মতে চলিলে তোমাৰ মোহ, মমতা কমি আহিব আৰু তুমিও সেই সেই দৰে নিৰ্ম্মল আৰু শুদ্ধ হৈ থাকিবা আৰু তোমাত ভক্তিৰস জন্মিব। যদি ইয়াকো কৰিব নোৱাৰা, তেন্তে সকলো কৰ্ম্মৰেই ফল-ত্যাগ কৰা, অৰ্থাৎ কৰ্ম্মফলৰ ইচ্ছা এৰা। তোমাৰ ভাগত যি কাম আহি পৰে তাক কৰি থাকা মানুহ ফলৰ কৰ্ত্তা হব নোৱাৰে। অনেক কাৰণৰ সমাবেশত ফল উৎপন্ন হয়, এতেকে তুমি কেৱল নিমিত্তমাত্ৰ হৈ চলা। এই যে চাৰি প্ৰকাৰৰ উপায়ৰ কথা ম‍ই কৈছোঁ, তাৰ ভিতৰত কোনটো বৰ বা কোনটো সৰু এনে নাভাবিবা। ইয়াৰ ভিতৰত<noinclude></noinclude> ltmyrv2w3iu5fppfdqhmbv4oqdv1qi6 104 85698 261200 235369 2026-10-03T07:25:01Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261200 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৬৯||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>যিটো তোমাৰ উপযোগী হয়, তাৰপৰায়ে ভক্তিৰস লোৱা। এনে বোধ হয়, ওপৰত যম, নিয়ম, প্ৰাণায়াম, আসন আদিৰ যি পথৰ কথা কৈছোঁ, তাতকৈ শ্ৰৱণ, চিন্তা আদি জ্ঞানপথ সহজ, আৰু জ্ঞানপথতকৈ উপাসনাৰূপ ধ্যান সহজ, আৰু ধ্যানতকৈ কৰ্ম্মফল ত্যাগ সহজ। কিন্তু সকলোৰে পক্ষে একেই বস্তু সমান সহজ নহয়; আকৌ কাৰো কাৰো তো সকলো পথকেই গ্ৰহণ কৰিব লাগে৷ {{gap}}এইবোৰৰ এটাৰ লগত আন এটাৰ মিলতো আছেই। যি ভাবেই হওক তুমি তো ভক্ত হব লাগিব। যি পথত ভক্তি- লাভ হয়, সেই পথকেই লোৱা। ভক্ত কাক বোলা যায়, তাকতো ম‍ই তোমাক কৈছোঁ। ভক্তই কাৰো ওপৰত দ্বেষ নকৰে, কাৰো প্ৰতি বৈৰভাৱ নাৰাখে। সকলো জীৱৰ লগত মৈত্ৰীভাৱ নাৰাখে। সকলো জীৱৰ প্ৰতি কৰুণা শিক্ষা কৰে, এনে কৰিবলৈ মমতা ত্যাগ কৰে, আমিত্ব এৰে, শূন্যবৎ হৈ যায়। ভক্তই দুখ-সুখ সমান জ্ঞান কৰে, কোনোৱে দোষ কৰিলে তাক ক্ষমা কৰে ( ইয়াক যি বুজে, তেওঁ নিজৰ দোষৰ বাবে জগতৰ ওচৰত ক্ষমা ভিখাৰী ), সন্তুষ্ট থাকে, শুভ-সঙ্কল্পৰপৰা কেতিয়াও বিচলিত নহয়, মন, বুদ্ধি আদি সকলো মোতে অৰ্পণ কৰে। সেয়ে হলে মানুহৰ কোনো উদ্বেগ নহয়, ভয়ো নহয়। তেওঁ নিজে ও মানুহৰপৰা কোনো দুখ বা ভয় নাপায়। মোৰ ভক্ত হৰ্ষ, শোক, ভয় আদিৰপৰা মুক্ত, তেওঁৰ কোনো প্ৰকাৰৰ ইচ্ছা নহয়, তেওঁ পৱিত্ৰ আৰু কুশল। তেওঁ ডাঙৰ ডাঙৰ আৰম্ভ ত্যাগ কৰে, নিজৰ সঙ্কল্পত দৃঢ়<noinclude></noinclude> ckhdbj38l7edd7ano9fge0071yfg1vq 104 85699 261201 235371 2026-10-03T07:27:04Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261201 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৭০}}</noinclude>থাকিও শুভ আৰু অশুভ উভয় প্ৰকাৰৰ পৰিণাম বা ফল ত্যাগ কৰে অৰ্থাৎ ফল সম্বন্ধে নিশ্চিন্ত থাকে। তেওঁৰ শত্ৰুই বা কোন আৰু মিত্ৰই বা কোন? তেওঁৰ মানেই বা কি, অপমানেই বা কি? তেওঁ মৌনী হৈ যি পায় তাতেই সন্তুষ্ট থাকে, তেওঁ অকলশৰীয়া নহয় ( ভগৱান তেওঁৰ সঙ্গী ) এইভাৱে ফুৰে আৰু সকলো অৱস্থাত স্থিৰ থাকে। যি এই প্ৰকাবে শ্ৰদ্ধাবান হৈ আচৰণ কৰে তেওঁ মোৰ প্ৰিয় ভক্ত। {{gap}}{{larger|নোট}}ঃ—প্ৰশ্ন ঃ—ভক্তই আৰম্ভ নকৰে, ইয়াৰ অৰ্থ কি তাক দুটা এটা উদাহৰণেৰে বুজাব নে? {{gap}}উত্তৰ ঃ—ভক্তই আৰম্ভ নকৰে, ইয়াৰ অৰ্থ এই যে তেওঁ কোনো ব্যৱসায়ৰ কল্পনাজাল মনে মনে সৃষ্টি নকৰে। বেপাৰী হৈ আজি কাপোৰৰ ব্যৱসায় কৰিছে, কাইলৈ কাঠৰ ব্যৱসায় কৰি কাৰবাৰ বঢ়াবলৈ চেষ্টা কৰিছে, নাইব৷ কাপোৰৰ আজি এখন দোকান আছে, কাইলৈ আৰু পাঁচখন দোকান খোলে, ইয়াৰ নাম আৰম্ভ। ভক্ত ইয়াৰ ভিতৰত নপৰে। সেৱা কাৰ্য্যৰ সময়তো এই নিয়ম খাটে। আজি খাদিৰ জৰীয়তে— কাইলৈ গো-সেৱাৰ জৰিয়তে, পৰহিলৈ কৃষিকৰ্ম্মেৰে, আৰু চতুৰ্থ . দিন ডাক্তৰীৰ জৰীয়তে সেৱা—এই প্ৰকাৰৰ সেৱকে কেতিয়াও দৌৰাদৌৰি নকৰে। তেওঁৰ ভাগত যি কাম পৰে তাক সম্পূৰ্ণ- ভাৱে কৰি থাকে। যত “মই” নাই তাত মোৰ কৰিবলৈ কি আছে? “ভগৱানে মোক সূতাৰ জৰীৰে বান্ধি যেনেকৈ টানে, তেনেকৈ এই টানকে প্ৰেমৰ কটাৰী বুলি বোধ হয়।” ভক্তৰ<noinclude></noinclude> richmr8wh81abwu7e9l6omnlkah13dg 104 85702 261202 235375 2026-10-03T07:28:56Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261202 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৭৩||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>নিয়া আৰু মমতা ত্যাগ, নিজৰ পছন্দ বা অপছন্দ মতে বস্তু ঘটক সেই বিষয়ত সমতা ৰখা, ঈশ্বৰত একান্ত ভক্তি, নিৰ্জ্জনত বাস, সংসাৰত বাস কৰিলেও ভোগ্যবস্তুৰ ভোগত অৰুচি, আত্মাৰ সম্বন্ধে জ্ঞানৰ হেঁপাহ আৰু অন্তত আত্মদৰ্শন। ইয়াৰ বিপৰীত যিসি অজ্ঞান। এই জ্ঞান পোৱাৰ পাছত যি জানিব- লগীয়া বস্তু অৰ্থাৎ জ্ঞেয় আৰু যাক জানিলে পাছত মোক্ষলাভ হয়, তাৰ বিষয়ে অলপ শুনা। তেওঁ জ্ঞেয় অনাদি পৰব্ৰহ্ম। তেওঁ অনাদি, কাৰণ এই যে তেওঁৰ জন্ম নাই। যেতিয়া একো নাছিল তেতিয়াও পৰব্ৰহ্ম আছিলেই। তেওঁ সতো নহয়, অসতো নহয়, উভয়ৰ অতীত। আন দৃষ্টিত তেওঁক সৎ বোলা যায়, কাৰণ তেওঁ নিত্য। তেওঁৰ নিত্যতা সত্ত্বেও তেওঁক মানুহে জানিব নোৱাৰে, সেয়ে তেওঁক সতৰো অতীত বুলিছোঁ। তেওঁৰ পৰা একোৱেই খালী নাই অৰ্থাৎ সকলো তেওঁৰ দ্বাৰা পূৰ্ণ। তেওঁকে হাজাৰ হাজাৰ হাত-ভৰি থকা বুলিব পাৰি। তেওঁৰ এনে হাত-ভৰি আদি আছে এনে বোধ হলেও তেওঁ ইন্দ্ৰিয় ৰহিত, তেওঁৰ ইন্দ্ৰিয়ৰ আৱশ্যক নাই, তেওঁ ইন্দ্ৰিয় বিষয়ত অলিপ্ত। ইন্দ্ৰিয় তো আজি আছে কালি নাই। পৰব্ৰহ্ম তো সদায় আছেই। তেওঁ সৰ্ব্বব্যাপী আৰু সকলোকে ধাৰণ কৰি আছে, সেয়ে তেওঁক গুণবোৰৰ ভোক্তা এনে কব পাৰি, তথাপি তেওঁ গুণৰহিত। য'ত গুণ আছে ত’ত বিকাৰ আছে, কিন্তু পৰব্ৰহ্ম বিকাৰ ৰহিত। গুণ অৰ্থেই বিকাৰ। তেওঁ প্ৰাণীবোৰৰ বাহিৰত এনেও কব পাৰি, কাৰণ এই যে, যি তেওঁক নাজানে তেওঁৰ ওচৰত তেওঁ বাহিৰতেই আছে।{{nop}}<noinclude></noinclude> bc3jx8au5xmzq7gy38zq7uum3yutda8 104 85703 261203 235376 2026-10-03T07:29:52Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261203 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৭৪}}</noinclude>{{gap}}কিন্তু তেওঁ তো প্ৰাণীবোৰৰ ভিতৰতেই আছে, কাৰণ তেওঁ সৰ্ব্বব্যাপক। এনেকুৱাই তেওঁ গতিশীল আৰু স্থিৰো। তেওঁ সূক্ষ্ম, সেয়ে তেওঁক জানিব নোৱাৰি—এনে। তেওঁ দূৰতো আকৌ ওচৰতো। নামৰূপ বিনাশশীল তথাপি তেওঁতো আছেই। এইভাৱে তেওঁ অবিভক্ত। কিন্তু অসংখ্য প্ৰাণীৰ ভিতৰত আছে এনেও কৈছোঁ, গতিকে তেওঁ বিভক্ত ৰূপেও শোভা পায়। তেওঁ সৃষ্টি কৰে, পালন কৰে আৰু তেওৱেঁই মাৰে। প্ৰকাশমান বস্তুবোৰৰ প্ৰকাশ তেওঁ, তেওঁ অন্ধকাৰৰ অতীত — জ্ঞানৰ চৰম উৎকৰ্ষ তেওঁৰ ভিতৰতে আছে। এইবোৰৰ ভিতৰত থকা পৰব্ৰহ্মাই জানিবলগীয়া অৰ্থাৎ জ্ঞেয়। জ্ঞানমাত্ৰ লাভ কৰা, সি কেৱল তেওঁক লাভ কৰাৰ অৰ্থেই। {{gap}}প্ৰভু আৰু তেওঁৰ মায়া দুয়োতাই অনাদি কালৰপৰা চলি আহিছে। মায়াৰপৰা বিকাৰ উৎপন্ন হয় আৰু তাৰপৰা বহুবিধ কৰ্ম্ম জন্মে। মায়াৰ কাৰণেই জীৱে সুখ-দুখ, পাপ-পুণ্যৰ ভোক্তা হয়। এনে জানি যি অলিপ্ত থাকি কৰ্ত্তব্য কৰে,তেওঁ কাম কৰিলেও পুনৰ জন্ম গ্ৰহণ নকৰে। কাৰণ তেওঁ সকলোতে ঈশ্বৰক দেখা পায় আৰু তেওঁৰ প্ৰেৰণা ভিন্ন এটা গছৰ পাত পৰ্য্যন্তও নলৰে—এনে জানি তেওঁ নিজৰ সম্বন্ধে অহংভাৱ নামানে, নিজক শৰীৰৰপৰা পৃথক দেখে আৰু বুজে যে আকাশ সৰ্ব্বব্যাপী হোৱা সত্ত্বেও যেনেকৈ অলিপ্তই থাকে তেনেকৈ জীৱ শৰীৰৰ ভিতৰত থকা সত্ত্বেও জ্ঞানৰ সহায়েৰে অলিপ্ত থাকিব পাৰে। {{Rule|3em}}<noinclude></noinclude> j16vun10uf38btvuddjkxihmezilkrg 104 85704 261163 235377 2026-10-03T02:02:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261163 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{X-larger|'''চতুৰ্দ্দশ অধ্যায়'''}}}} {{gap}}শ্রীভগৱানে কলে—যি উত্তম জ্ঞানলাভ কৰি ঋষি— মুনিবিলাকে পৰম সিদ্ধি লাভ কৰিছে ম‍ই তোমাৰ আগত তাক আকৌ কওঁ ৷ সেই জ্ঞানলাভ কৰি আৰু সেইমতে ধৰ্ম্ম আচৰণ কৰি মানুহে জন্ম-মৃত্যুৰ হাতৰপৰা ৰক্ষা পৰে । হে অর্জুন, মই সকলো জীৱৰেই পিতা-মাতা বুলি জানিবা ৷ প্ৰকৃতিৰ পৰা জন্মা তিনি গুণ—সত্ত্ব, ৰজ, আৰু তমেই দেহীক বান্ধি ৰাখে । এই তিনি গুণক ক্রমে উত্তম, মধ্যম আৰু অধম বুলিব পাৰি। ইয়াৰ ভিতৰত সত্ত্বগুণ নিৰ্ম্মল আৰু নিৰ্দোষ, প্রকাশমান আৰু সেয়ে তাৰ সঙ্গ সুখদায়ক হয়। আসক্তি আৰু তৃষ্ণাৰপৰা ৰজোগুণৰ উৎপত্তি আৰু সি মানুহক কামৰ হাই-উৰুমিৰ মাজত পেলাই দিয়ে ৷ তমোগুণৰ মূল অজ্ঞান, মোহ ; গতিকে তাৰ দ্বাৰা মানুহ ভ্ৰমময় আৰু এলেহুৱা হৈ পৰে। অর্থাৎ সংক্ষেপে কবলৈ হলে সত্ত্বৰ পৰা সুখ, ৰজৰ পৰা আসক্তি আৰু তমৰ পৰা এলাহ জন্মে ৷ ৰজ আৰু তম গুণক ঠেলি সত্ত্ব, সত্ত্ব আৰু তম গুণক ঠেলি ৰজ আৰু সত্ত্ব আৰু ৰজ গুণক ঠেলি তম গুণেই জয়লাভ কৰে । দেহৰ সকলো কামত যেতিয়া জ্ঞানৰ অনুভৱ দেখা পোৱা যায় তেতিয়া তাত সত্ত্বগুণেই প্রধানভাৱে কাজ কৰিছে এনে বুলি জানিবা ৷ য'ত লোভ, আকাঙ্ক্ষা, অশান্তি,<noinclude></noinclude> p2h83oiu1s80xih8yryy59ntyy70i9n 104 85705 261193 235378 2026-10-03T07:08:43Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261193 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৭৬}}</noinclude>স্পৰ্দ্ধা দেখা পোৱা যায় তাত ৰজোগুণৰ বৃদ্ধি বুলি জানিবা। আৰু য'ত অজ্ঞান, আলস্য, মোহ অনুভৱ হয়, তাত তমৰ ৰাজ্য বুলি জানিবা। যাৰ জীৱন সত্ত্বগুণ প্ৰধান হয় তেওঁ মৃত্যুৰ পাছত জ্ঞানময় নিৰ্দোষ লোকত জন্মগ্ৰহণ কৰে। ৰজ প্ৰধান হলে হাই-উৰুমি লোকত আৰু তম প্ৰধান হলে মূঢ় যোনিত জন্ম গ্ৰহণ কৰে। সাত্ত্বিক কৰ্ম্মৰ ফল নিৰ্ম্মল, ৰাজসিক কৰ্ম্মৰ ফল দুখময় আৰু তামসিক কৰ্ম্মৰ ফল অজ্ঞানময় হয়। সাত্ত্বিক লোকৰ উচ্চ গতি, ৰাজসিকৰ মধ্যম গতি আৰু তামসিক অধোগতি হয়। মানুহে যেতিয়া গুণাতীত অন্য কৰ্ত্ত৷ নেদেখে আৰু মোক গুণাতীত বুলি জানে, তেতিয়া তেওঁ মোৰ ভাব পায়। দেহত থকা এই তিনি গুণক যি দেহী অতিক্ৰম কৰে, তেওঁ জন্ম, জৰা আৰু মৃত্যুৰ দুখ পাৰ হৈ অমৃতময় মোহলাভ কৰে। {{gap}}গুণাতীতৰ এনে সুন্দৰ গতি হয়, গতিকে তাৰ লক্ষণ কেনে, তাৰ আচৰণ কেনে আৰু কি ভাবে তিনিগুণক অতিক্ৰম কৰি যায় অৰ্জ্জুনে এই প্ৰশ্ন সুধিলে। {{gap}}ভগৱানে উত্তৰ দিলে—যি মানুহে নিজৰ ওপৰত যি কোনো আহি উপস্থিত হয়, সি প্ৰকাশ হওক বা প্ৰবৃত্তি হওক, মোহ হওক, জ্ঞান হওক, আসক্তি হওক নাইবা অজ্ঞানেই হওক তাৰ কাৰণে দুখ বা সুখ জ্ঞান নকৰে। যি তিনি গুণৰ সম্বন্ধে উদাসীন থাকি বিচলিত নহয়, গুণবোৰে নিজ নিজ প্ৰকৃতি অনুসাৰে কাম কৰি গৈছে, ইয়াকে জানি যি স্থিৰ হৈ থাকে; যি সুখ-দুখ সমান জ্ঞান কৰে, যাৰ ওচৰত লো, শিল আৰু সোণ<noinclude></noinclude> om82l4tw0imwxt99hj0w6re8tcbt30u 104 85708 261195 235384 2026-10-03T07:12:40Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261195 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|৭৯||গীতাবোধ}}</noinclude>{{gap}}সেই ঠাইত কি সূৰ্য্য, কি চন্দ্ৰ, কি অগ্নিৰ পোহৰ দিয়াৰ আৱশ্যকতা নাই। য’লৈ যোৱাৰ পাছত আৰু উভতিব নালাগে— সেয়ে মোৰ অব্যয় ঠাই। {{gap}}সংসাৰত মোৰ সনাতন অংশ জীৱৰূপে প্ৰকৃতিত থক৷ মনৰ সৈতে ছয় ইন্দ্ৰিয়ক আকৰ্ষণ কৰে। যেতিয়া জীৱে দেহ ধাৰণ কৰে আৰু ত্যাগ কৰে তেতিয়া বায়ুৱে যেনেকৈ নিজ ঠাইৰ গন্ধ লগত লৈ ফুৰে তেনেকৈ জীৱেও ইন্দ্ৰিয়বোৰক লগত লৈ ফুৰে। কাণ, চকু, চাল, জিভা আৰু নাক তাৰ লগতে মন এইবোৰক আশ্ৰয় কৰি জীৱে বিষয় ভোগ কৰে। গতিশীল, স্থিৰ আৰু ভোগ্যৱস্তু ভোগৰ গুণযুক্ত এই জীৱক মোহ-মুগ্ধ অজ্ঞানীয়ে চিনিব নোৱাৰে। জ্ঞানীয়ে চিনে। যত্নবান যোগীয়ে নিজৰ ভিতৰত থকা এই জীৱক চিনি পায়। কিন্তু যি সমভাবৰূপ যোগ সাধনা কৰা নাই, তেওঁ যত্ন কৰিলেও তাক চিনিব নোৱাৰে। {{gap}}সূৰ্য্যৰ যি তেজে জগতক পোহৰ কৰে, চন্দ্ৰৰ কিৰণ, অগ্নিৰ তেজ সেই সকলো মোৰ তেজ বুলি জানিবা। মোৰ শক্তিৰ সহায়েৰে শৰীৰত সোমাই মই জীৱবোৰক ধাৰণ কৰি আছোঁ। ৰস উৎপাদনকাৰী সোমৰূপে ঔষধি মাত্ৰকেই পোষণ কৰিছোঁ। সকলো প্ৰাণীৰ দেহৰ ভিতৰত থাকি জঠৰাগ্নি স্বৰূপ হৈ প্ৰাণ, অপান, বায়ুক সমান কৰি চাৰি প্ৰকাৰৰ অন্ন ভাল দৰে জীণ কৰিছোঁ। সকলোৰে হৃদয়ত মই আছোঁ। মোৰ পৰায়ে স্মৃতি, জ্ঞান আৰু সিহঁতৰ অভাৱ হয়। সমস্ত বেদৰ দ্বাৰা জানিবৰ যোগ্য সেই মই। বেদান্তও মই, বেদজ্ঞও মই। {{nop}}<noinclude></noinclude> e3k764d2fadys1646onh5tyvppu4c07 104 85711 261204 235388 2026-10-03T07:31:14Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261204 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||৮২}}</noinclude>{{gap}}অধৰ্ম্মবৃত্তিৰ মানুহে প্ৰবৃত্তি আৰু নিবৃত্তিৰ ভেদ নাজানে, তেওঁৰ শুদ্ধ-অশুদ্ধ বা সত্য-অসত্যৰ জ্ঞান নহয়, গতিকে তেওঁৰ আচাৰ ব্যৱহাৰৰ ঠিকেই বা ক'ৰ পৰা হব? তেওঁৰ ওচৰত জগত মিছা, ভিত্তিহীন, জগতৰ কোনো নিয়ন্তা নাই, স্ত্ৰী-পুৰুষৰ সম্বন্ধ এই তাৰ জগত, গতিকে ইয়াত বিষয় ভোগ ভিন্ন আন কোনো বিচাৰেই নাই। {{gap}}এনে বৃত্তিৰ লোকৰ কাম ভয়ানক হয়, তাৰ মতিমন্দ হয়। এনে মানুহে নিজৰ দুষ্ট বিচাৰক আকোৱালি ধৰি থাকে আৰু তেওঁৰ সমস্ত প্ৰবৃত্তি জগতৰ নাশৰ বাবেই হয়। এওঁৰ কামনাৰ অন্তই নহয়, তেওঁ দম্ভ, মান আৰু অহঙ্কাৰত মত্ত থাকে। এই কাৰণে তেওঁৰ চিন্তাৰো শেষ নাই, তেওঁ নিতৌ নতুন নতুন ভোগৰ বাবে শ শ আশাৰ কোঁঠ সাজে, আৰু নিজৰ কামনা পূৰাবলৈ অৰ্থাদি সংগ্ৰহ কৰিবলৈ ন্যায়-অন্যায়ৰ ভেদেই নাৰাখে। {{gap}}“আজি এইটো পাইছোঁ, কাইলৈ মই আন এটা পাম, এই শত্ৰুক আজি মাৰিছোঁ, আকৌ আনক মাৰিম, ম‍ই বলবান, মোৰ ওচৰত উন্নতি-সিদ্ধি আছে, মোৰ নিচিনা আন কোন, কীৰ্ত্তি— লাভৰ বাবে যজ্ঞ কৰিম, দান কৰিম আৰু আনন্দ কৰিম” মনে মনে এনে ভাবি তেওঁ মিচিকিয়ায়, আৰু অৱশেষত মোহজাল ত পৰি নৰকবাস কৰে। {{gap}}এইদৰে আসুৰী লোক নিজৰ অহঙ্কাৰত মত্ত হৈ পৰনিন্দাত ৰত থাকি সৰ্বব্যাপী ভগৱানক দ্বেষ কৰে আৰু সেয়ে সি বাৰবাৰ আসুৰীযোনিত জন্মগ্ৰহণ কৰে। {{nop}}<noinclude></noinclude> 3ghicm12xai6awcd3ekc2jrnlp8qd2r 104 85712 261119 235301 2026-10-02T17:38:22Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261119 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|<poem>{{Xxxx-larger|'''গীতা-বোধ'''}} {{Dhr|1.5em}} '''[শ্ৰীমদ্ভগবদ্‌গীতাৰ তাৎপৰ্য]''' {{Dhr|2.5em}} {{larger|'''মোহনদাস কৰমচাঁদ গান্ধী'''}} {{Dhr|2.5em}} '''অনুবাদক''' {{X-larger|'''শ্ৰীহৰিনাৰায়ণ দত্ত বৰুৱা'''}} </poem>}} {{Dhr|5em}}<noinclude></noinclude> 3fm1d9re4miora193prtxsu6rcg87m0 261128 261119 2026-10-02T17:43:10Z JyotiPN 1603 261128 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|<poem>{{Xxxx-larger|'''গীতা-বোধ'''}} {{Dhr|1.5em}} '''[ শ্ৰীমদ্ভগবদ্‌গীতাৰ তাৎপৰ্য্য ]''' {{Dhr|2.5em}} {{larger|'''মোহনদাস কৰমচাঁদ গান্ধী'''}} {{Dhr|2.5em}} '''অনুবাদক''' {{X-larger|'''শ্ৰীহৰিনাৰায়ণ দত্ত বৰুৱা'''}} </poem>}} {{Dhr|5em}}<noinclude></noinclude> lt7w7yj5s3jwmkpie9c3nrvm4b77pa3 261130 261128 2026-10-02T17:44:00Z JyotiPN 1603 বানান ভুল ৰৈ গৈছে। 261130 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|2em}} {{center|<poem>{{Xxxx-larger|'''গীতা-বোধ'''}} {{Dhr|1.5em}} '''[ শ্ৰীমদ্ভগবদ্‌গীতাৰ তাৎপৰ্য্য ]''' {{Dhr|2.5em}} {{X-larger|'''মোহনদাস কৰমচাঁদ গান্ধী'''}} {{Dhr|2.5em}} '''অনুবাদক''' {{Xx-larger|'''শ্ৰীহৰিনাৰায়ণ দত্ত বৰুৱা'''}} </poem>}} {{Dhr|5em}}<noinclude></noinclude> 25dt04glte4ug9lo7wf2k9wftuxjobz 104 85713 261120 235297 2026-10-02T17:39:30Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261120 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude><poem> :<nowiki>:</nowiki> প্ৰথম প্ৰকাশ : {{larger|গুজৰাটী সংস্কৰণ}} ::১৯৩০ :<nowiki>:</nowiki> বঙ্গানুবাদ : ::১৯৪৭ <nowiki>:</nowiki> অসমীয়া অনুবাদ : ::১৯৫০ {{Dhr|1em}} মূল্য—১৷৹ প্ৰকাশক : শ্ৰীমুনীন্দ্ৰনাৰায়ণ দত্ত বৰুৱা এম. এ. দত্ত বৰুৱা নলবাৰী : অসম : {{Dhr|1em}} শ্ৰীগোৰাচাঁদ মুখাৰ্জ্জীৰ দ্বাৰা ‘কমলা প্ৰিন্টিং ওৱাৰ্কচ ৩নং কাশীমিত্ৰ ঘাট ট্ৰীট, বাগবাজাৰ, কলিকতাৰ পৰা মুদ্ৰিত </poem><noinclude></noinclude> 7dnhqzhijvo1c2pmanby8za17c6tpcl 261131 261120 2026-10-02T17:48:11Z JyotiPN 1603 ভুল ৰৈ গৈছে। 261131 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude><poem> :<nowiki>:</nowiki> প্ৰথম প্ৰকাশ : {{Xx-larger|'''গুজৰাটী সংস্কৰণ'''}} ::১৯৩০ :<nowiki>:</nowiki> বঙ্গানুবাদ : ::১৯৪৭ <nowiki>:</nowiki> অসমীয়া অনুবাদ : ::১৯৫০ {{Dhr|3em}} মূল্য—১৷৹ {{Dhr|3em}} প্ৰকাশক : শ্ৰীমুনীন্দ্ৰনাৰায়ণ দত্ত বৰুৱা এম. এ. দত্ত বৰুৱা {{larger|নলবাৰী : অসম :}} {{Dhr|4em}} শ্ৰীগোৰাচাঁদ মুখাৰ্জ্জীৰ দ্বাৰা ‘কমলা প্ৰিন্টিং ওৱাৰ্কচ্’ ৩নং কাশীমিত্ৰ ঘাট ষ্ট্ৰীট, বাগবাজাৰ, কলিকতাৰ পৰা মুদ্ৰিত </poem><noinclude></noinclude> siu3yw7x8xr4tsgz7125j5tlmuj03l2 261132 261131 2026-10-02T17:48:34Z JyotiPN 1603 261132 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude><poem> :<nowiki>:</nowiki> প্ৰথম প্ৰকাশ : {{X-larger|'''গুজৰাটী সংস্কৰণ'''}} ::১৯৩০ :<nowiki>:</nowiki> বঙ্গানুবাদ : ::১৯৪৭ <nowiki>:</nowiki> অসমীয়া অনুবাদ : ::১৯৫০ {{Dhr|3em}} মূল্য—১৷৹ {{Dhr|3em}} প্ৰকাশক : শ্ৰীমুনীন্দ্ৰনাৰায়ণ দত্ত বৰুৱা এম. এ. দত্ত বৰুৱা {{larger|নলবাৰী : অসম :}} {{Dhr|4em}} শ্ৰীগোৰাচাঁদ মুখাৰ্জ্জীৰ দ্বাৰা ‘কমলা প্ৰিন্টিং ওৱাৰ্কচ্’ ৩নং কাশীমিত্ৰ ঘাট ষ্ট্ৰীট, বাগবাজাৰ, কলিকতাৰ পৰা মুদ্ৰিত </poem><noinclude></noinclude> 3o2jq6jme9662foyu8r6j98d6qe75va 261133 261132 2026-10-02T17:52:26Z JyotiPN 1603 261133 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude><poem> :::'''<nowiki>:</nowiki> প্ৰথম প্ৰকাশ :''' {{X-larger|'''গুজৰাটী সংস্কৰণ'''}} ::::'''১৯৩০''' :::'''<nowiki>:</nowiki> বঙ্গানুবাদ :''' ::::'''১৯৪৭''' :'''<nowiki>:</nowiki> অসমীয়া অনুবাদ :''' ::::'''১৯৫০''' {{Dhr|3em}} {{larger|'''মূল্য—১৷৹'''}} {{Dhr|3em}} '''প্ৰকাশক :''' '''শ্ৰীমুনীন্দ্ৰনাৰায়ণ দত্ত বৰুৱা এম. এ.''' '''দত্ত বৰুৱা''' {{larger|'''নলবাৰী : অসম :'''}} {{Dhr|4em}} '''শ্ৰীগোৰাচাঁদ মুখাৰ্জ্জীৰ দ্বাৰা''' '''‘কমলা প্ৰিন্টিং ওৱাৰ্কচ্’''' '''৩নং কাশীমিত্ৰ ঘাট ষ্ট্ৰীট,''' '''বাগবাজাৰ, কলিকতাৰ''' '''পৰা মুদ্ৰিত''' </poem><noinclude></noinclude> 7s2tzov5684big1y4ugh03ffm45t738 104 85714 261121 235263 2026-10-02T17:39:55Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261121 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|10em}} {{center|<poem>{{larger|'''মহাত্মাজীৰ পুণ্য-স্মৃতিৰ'''}} {{larger|'''অৰ্থে—'''}}</poem>}} {{Dhr|6em}}<noinclude></noinclude> k5nr6l8mp5iuloet5mk76b10i45x41g 104 85715 261134 235268 2026-10-02T17:59:41Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261134 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" /></noinclude>{{center|{{X-larger|আমাৰ নিজা কথা}}}} {{gap}}মহাত্মাজীয়ে গীতাৰ ৰস জগতবাসীক দিবলৈ গুজৰাটী ভাষাত {{larger|গীতাবোধ}} ৰচনা কৰে। বঙ্গদেশৰ খ্যাতনামা দেশনেতা ভূতপূৰ্ব্ব প্ৰধান মন্ত্ৰী ডাঃ প্ৰফুল্লচন্দ্ৰ ঘোষ ডাঙৰীয়াই এই গীতাবোধ বঙ্গানুবাদ কৰি শ্ৰীযুত কুমাৰচন্দ্ৰ জানা৷ ডাঙৰীয়াৰ হতুৱাই সংশোধন কৰাই প্ৰকাশ কৰে (১৯৪৭ খৃঃ অঃ)। {{gap}}বঙলা {{larger|গীতাবোধ}}খন প্ৰকাশ হোৱাৰ পাছতেই মোৰ অনুজ শ্ৰীমান বিচিত্ৰ নাৰায়ণ দত্ত বৰুৱা এডভকেটে এখন আনি মোক দিয়ে। ম‍ই অতি আগ্ৰহেৰে এই গ্ৰন্থখনি পঢ়ি পৰম তৃপ্তি লাভ কৰোঁ; আৰু লগে লগে ইয়াৰ এটা অসমীয়া ভাঙনি দেশবাসীক দিবলৈ সঙ্কল্প লওঁ। {{gap}}{{larger|গীতাবোধ}} অনুবাদ কৰিবলৈ আৱশ্যকীয় অনুমতি পাবলৈ সেই সময়তেই মহাত্মাজীলৈ আৰু ডাঃ প্ৰফুল্লচন্দ্ৰ ঘোষ ডাঙৰীয়ালৈ অনুৰোধ পত্ৰ লিখোঁ। বৰ সুখৰ কথা, যে মাননীয় ডাঃ ঘোষ ডাঙৰীয়াই আমাৰ পত্ৰ পায়েই অনুমতি দিয়ে। {{Right|{{larger|Calcutta the 16th. December, 1947.}}}} {{center|✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽}} {{gap}}“Dr. Ghosh has authorised me to inform you that he has not the slightest objection to your translating {{larger|‘Gita Bodh’}} into Assamese from his Bengali version, provided you got necessary permission from Mahatmaji.” {{Multicol}} {{Multicol-break}} {{center|<poem>{{larger|Yours Faithfully, Sd. / B. M. Ganguli Political Private Secretary. to the Hon’ble Prime Minister.}}</poem>}} {{Multicol-end}}<noinclude></noinclude> 9cdl3f5a39vdibmc3le7acn0ptrlzph 104 85716 261135 235282 2026-10-02T18:11:19Z JyotiPN 1603 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261135 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{center|৵৹}}</noinclude>{{gap}}মহাত্মাজীৰ নিৰ্দেশত নৱজীৱন কাৰ্য্যালয়েও ১৬।১।৪৮ তাৰিখে চৰ্ত্তৰ কাগজ পঠাই আমালৈ লিখে, যে— {{Multicol}} {{Multicol-break}} {{center|<poem>{{larger|Navajivan Karyalaya. December 16/17, 1947.}}</poem>}} {{Multicol-end}} <poem>::{{larger|Shri H. N. Dutta Baruah.}} ::::{{larger|Nalbari, Assam.}}</poem> Dear Sir, {{gap}}Your letter of the 3rd December addressed to Gandhiji has been directed to me for reply. {{gap}}We generally require from an intending translator a certificate of some well known Assamese literature, guaranteeing the faithfulness of the translation to the original. But this condition has been waived in your case for obvious reason {{center|✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽}} {{gap}}After I hear of your willingness to agree with the terms of the circular {{center|✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽}} {{gap}}I shall grant you the formal permission. {{Multicol}} {{Multicol-break}} {{center|<poem>{{larger|Yours faithfully, J. D. Desai. Secretary & Manager.}}</poem>}} {{Multicol-end}} {{gap}}আমি চৰ্ত্ত পালন কৰিবলৈ আগ্ৰহ দেখুৱাত {{larger|গীতাবোধ}} অনুবাদ কৰিবলৈ দয়া কৰি অনুমতি দিয়ে— {{Multicol}} {{Multicol-break}} {{center|<poem>{{larger|Navajivan Karyalaya. January 15, 1948.}}</poem>}} {{Multicol-end}} {{center|✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽{{gap|3em}}✽}} {{gap}}“I hereby grant you the permission to translate and publish in Assamese the translation of Gandhiji’s “Gita-bodh.” {{gap}}Yours faithfully, {{Multicol}} {{Multicol-break}} {{center|{{larger|Sd. Jivanji D. Desai.}}}} {{Multicol-end}}<noinclude></noinclude> 564o0pbudukseljnddmvtl49gb5w58b 104 85717 261136 235277 2026-10-02T18:14:41Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261136 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" />{{center|৶৹}}</noinclude>{{gap}}ইয়াৰ পোন্ধৰ দিন পাছতেই অৰ্থাৎ ৩০।১।৪৮ তাৰিখে আবেলি ৫ বজাত মহামানৱৰ বৈকুণ্ঠ প্ৰয়াণ ঘটে; লগে লগে গোটেই পৃথিবী শোক-আন্ধাৰে ছাটি ধৰে। {{gap}}৩১।১।৪৮ তাৰিখে দেশ বাসীয়ে জাতিৰ পিতাৰ বিয়োগৰ ব্ৰতোপবাস কৰে; আমিও সেইদিনা লঘোন দিওঁ আৰু ১৷২৷৪৮ তাৰিখে মহাত্মাজীৰ স্মৃতি-তৰ্পণ হিচাবে গীতাবোধৰ অসমীয়া ভাঙনি-কাৰ্য্য আৰম্ভ কৰোঁ। {{gap}}অনুবাদৰ কাম অলপ দিনৰ ভিতৰতে শেষ কৰিছিলোঁ; কিন্তু বেগেতে ছপা নকৰি থৈ দিবলগীয়া হৈছিলোঁ। {{gap}}আজি প্ৰায় আঢ়ৈ বছৰ পাছত হে এই অমূল্য গ্ৰন্থ ভাই-ভনী সকলৰ হাতত দিবলৈ সমৰ্থ হলোঁ। {{gap}}গীতা হিন্দুধৰ্ম্মৰ সাৰ; ইয়াৰ তত্ত্ব হৃদয়ঙ্গম কৰি প্ৰকাশ কৰা আমাৰ দৰে জ্ঞানহীনৰ পক্ষে সম্ভৱ নহয়। গুজৰাটী ভাষাৰ {{larger|গীতাবোধ}} সুযোগ্য ব্যক্তিয়ে বঙলা ভাষাত ভাঙনি কৰিছিল। সেয়েহে ইয়াক অসমীয়াত ভাঙিবলৈ সাহ হল। তথাপি আমাৰ কামত নানা খুট থাকিব পাৰে; তাৰ বাবে ক্ষমা পাবলৈ মহাত্মা আৰু তেৰাৰ একান্ত সেৱকসকলৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা জনালোঁ। {| {{ts|wa|mc}} | width=40% |<center>২১ কাতি, ১৮৭২ শঁক<br> নলবাৰী, অসম</center> | width=3% rowspan=2| {{brace2|3|r}} | {{ts|ar}} |<center>বিনয়াবনত—<br>{{larger|—'''হৰিনাৰায়ণ'''—}}</center>{{gap|1em}} |}<noinclude></noinclude> jqr17l9kydy2d232hiqfmhisztlk8xu 104 85718 261141 235347 2026-10-02T18:30:54Z JyotiPN 1603 ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261141 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Babulbaishya" />{{rh|'''গীতাবোধ'''||২}}</noinclude>কোন? তেওঁলোকতো খুৰাৰ পুতেক জেঠাৰ পুতেক ভাই। আমিতো একেলগে ডাঙৰ হৈছোঁ। দ্ৰোণাচাৰ্য্যতো কেৱল কৌৰৱৰেই আচাৰ্য্য নহয়। তেৱেঁইতো আমাক সকলোকে বিদ্যা শিক্ষা দিছে। ভীষ্মতো আমাৰ সকলোৰে পূজনীয়। তেওঁৰ লগত আকৌ যুঁজ! এইটো সঁচা যে কৌৰৱবিলাক আততায়ী। তেওঁলোকে বহুত দূষণীয় কাম কৰিছে, অন্যায় কৰিছে, পাণ্ডৱবিলাকৰ সম্পত্তি কাঢ়ি নিছে, দ্ৰৌপদীৰ দৰে মহাসতীক অপমান দিছে। এইবোৰ অৱশ্যে এওঁলোকৰ দোষ, কিন্তু এওঁলোকক মাৰি মই কলৈ যাম? এওঁলোক মূঢ়, এওঁলোকৰ দৰে মই কিয় হম? মোৰতো অলপ জ্ঞান আছে, ভাল বেয়া বিচাৰ কৰিবলৈ বিবেক আছে। গতিকে মোৰ জনা উচিত, যে জ্ঞাতিসকলৰ লগত ৰণ কৰা পাপ। তেওঁলোকে পাণ্ডৱবিলাকৰ সম্পত্তিব অংশ কাঢ়ি নিছে সঁচা, তেওঁলোকে মোক মাৰি পেলাবও পাৰে, কিন্তু আমি তেওঁলোকৰ ওপৰত কেনেকৈ হাত দাঙিম? হে কৃষ্ণ, মইতো আত্মীয় স্বজনৰ লগত যুঁজ নকৰোঁ।” এই বুলি কৈ অৰ্জ্জুন অৱশ হৈ ৰথৰ ওপৰত পৰি গ’ল। {{gap}}এই ভাৱে গীতাৰ প্ৰথম অধ্যায় শেষ হৈছে। ইয়াৰ নাম “অৰ্জ্জুন-বিষাদ যোগ”। বিষাদ অৰ্থে দুখ বা বেজাৰ। যি বেজাৰ অৰ্জ্জুনৰ হৈছিল, সেই বেজাৰ আমাৰ সকলোৰে হোৱা উচিত। ধৰ্ম্মবোধ আৰু ধৰ্ম্মৰ প্ৰশ্ন নহলে জ্ঞান নোপোজে। যাৰ মনত ভাল কি, বেয়া কি ইয়াক জানিবলৈ ইচ্ছাও নহয়, তেওঁৰ পক্ষে ধৰ্ম্ম কথাৰ মূল্য কি হব পাৰে? কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধ তো নিমিত্ত মাত্ৰ,<noinclude></noinclude> gbupuhd0dezwhudgg9t3f6qnyt0ibmv 104 85719 261142 234645 2026-10-02T18:32:14Z JyotiPN 1603 261142 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="JyotiPN" />{{rh|'''৩'''||'''গীতাবোধ'''}}</noinclude>নাইবা আমাৰ শৰীৰেই প্ৰকৃত কুৰুক্ষেত্ৰ। ই কুৰুক্ষেত্ৰও সঁচা, আৰু ধৰ্ম্মক্ষেত্ৰও সঁচা। যদি আমি শৰীৰক ঈশ্বৰৰ বাসস্থান বুলি বিশ্বাস কৰোঁ আৰু কামতো দেখুৱাওঁ, তেনেহলে সি অৱশ্যই প্ৰকৃত ধৰ্ম্মক্ষেত্ৰ। সেই ক্ষেত্ৰত এবিধ নহয় এবিধ ৰণ চলিয়ে আছে। ইয়াৰ বেছিভাগ ৰণ—“এইটো মোৰ” আৰু “এইটো তোমাৰ” ইয়াৰ পৰাই হয়। আপোন আৰু পৰ এই ভেদৰ পৰাই এই ৰণ হয়। এই কাৰণেই ভগৱানে অৰ্জ্জুনক কৈছে যে অধৰ্ম্ম মাত্ৰৰেই মূল ৰাগ-দ্বেষ। “এইটে৷ মোৰ” এই ভাবৰ পৰাই ৰাগ (আসক্তি) জন্মে, আৰু “এইটো পৰৰ” এই ভাবৰ পৰাই দ্বেষ জন্মে অৰ্থাৎ বৈৰভাব জন্মে। {{gap}}সেই কাৰণে গীতা আৰু আন আন সকলো ধৰ্ম্মশাস্ত্ৰই চিঞঁৰি কৈছে, যে ‘মোৰ’–‘তোমাৰ’ ভেদ পাহৰি যোৱা উচিত অৰ্থাৎ ৰাগ-দ্বেষ ত্যাগ কৰা উচিত। এইদৰে কোৱা এক কথা কিন্তু কামত এনেদৰে চলাটো আন কথা। গীতাই আমাক ব্যৱহাৰত এনেদৰে চলিবলৈ শিক্ষা দিছে। কিদৰে চলিব লাগে সেই কথাকেই আমি বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিম। {{Dhr|1em}} {{Img float | file = গীতা-বোধ (page 17 crop).jpg | width = 100px | align = center | cap = }}<noinclude></noinclude> s0f2fnfrioay5wxe7pugqltr19yck6g 104 85721 261066 235284 2026-10-02T14:54:26Z Kandarpajit Kallol 249 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261066 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|৫||গীতাবোধ}}</noinclude>দেহ মৰে, কিন্তু আত্মা নমৰে। দেহতো জন্মৰ পৰাই নশ্বৰ; দেহলৈ যেনেকৈ যৌৱন আৰু বাৰ্দ্ধক্য আহে, তেনেকৈ তাৰ নাশো হয়। দেহৰ নাশ হলেও দেহীৰ ( আত্মাৰ ) নাশ নহয়। দেহৰ জন্ম আছে, আত্মাৰ জন্ম নাই। আত্মা জন্ম-জৰা ৰহিত, তাৰ ক্ষয়- বৃদ্ধি নাই। সি সদায় আছে। আজিও আছে আৰু আগলৈও থাকিব। এতেকে তুমি কাৰ বাবে শোক কৰিছা? তোমাৰ মোহেই তোমাৰ এই শোকৰ কাৰণ। এই কৌৰৱবিলাকক তুমি তোমাৰ বুলি ভাবিছা, সেয়ে তোমাৰ মোহ জন্মিছে; কিন্তু তুমি মনত ৰাখিবা, যি দেহৰ বাবে তোমাৰ মোহ জন্মিছে, তাৰো তো নাশ হবই। কিন্তু যদি সেই দেহত থকা আত্মাৰ কথা চিন্তা কৰা, তেন্তে বেগেতে বুজিব পাৰিবা যে তাক কোনোৱে নাশ কৰিব নোৱাৰে। জুইয়ে তাক পুৰিব নোৱাৰে, পানীয়ে ডুবাব নোৱাৰে, বায়ুয়ে তাক শুকাব নোৱাৰে। বাৰু, তুমি তোমাৰ ধৰ্ম্মৰ বিষয়ে চিন্তা কৰি চোৱা। তুমিতো ক্ষত্ৰিয়, তোমাৰ পাছত এইবোৰ সৈন্য গোট খাইছে। এতিয়া যদি তুমি ভীৰু হোৱা, তেন্তে তুমি যি বিচাৰা তাৰ বিপৰীত ফল হব আৰু তুমি সকলোৰে হাঁহিয়াৰ পাত্ৰ হবা। আজিলৈকে তোমাক বীৰ পুৰুষবিলাকৰ ভিতৰত এজন বীৰ বুলি গণ্য কৰিছে। এতিয়া যদি তুমি মাজ বাটতে ৰণ এবা, তেন্তে তুমি ভয়তে পলাইছা— এনে কথাহে মানুহে কব। যদি পলোৱাটোৱে ধৰ্ম্ম হলহেঁতেন তেন্তে লোকে নিন্দা কৰিলে একো নহলহেঁতেন। কিন্তু এনে অৱস্থাত পলালে তোমাৰ অধৰ্ম্মও হব, আৰু তুমি মানুহৰ<noinclude></noinclude> g0dumakaw9lwfikfhm2tcb2s8yyuwxy 261100 261066 2026-10-02T17:05:38Z JyotiPN 1603 বানান ভুল ৰৈ গৈছে। 261100 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="Kandarpajit Kallol" />{{rh|৫||গীতাবোধ}}</noinclude>দেহ মৰে, কিন্তু আত্মা নমৰে। দেহতো জন্মৰ পৰাই নশ্বৰ; দেহলৈ যেনেকৈ যৌৱন আৰু বাৰ্দ্ধক্য আহে, তেনেকৈ তাৰ নাশো হয়। দেহৰ নাশ হলেও দেহীৰ (আত্মাৰ) নাশ নহয়। দেহৰ জন্ম আছে, আত্মাৰ জন্ম নাই। আত্মা জন্ম-জৰা ৰহিত, তাৰ ক্ষয়-বৃদ্ধি নাই। সি সদায় আছে। আজিও আছে আৰু আগলৈও থাকিব। এতেকে তুমি কাৰ বাবে শোক কৰিছা? তোমাৰ মোহেই তোমাৰ এই শোকৰ কাৰণ। এই কৌৰৱবিলাকক তুমি তোমাৰ বুলি ভাবিছা, সেয়ে তোমাৰ মোহ জন্মিছে; কিন্তু তুমি মনত ৰাখিবা, যি দেহৰ বাবে তোমাৰ মোহ জন্মিছে, তাৰো তো নাশ হবই। কিন্তু যদি সেই দেহত থকা আত্মাৰ কথা চিন্তা কৰা, তেন্তে বেগেতে বুজিব পাৰিবা যে তাক কোনোৱে নাশ কৰিব নোৱাৰে। জুইয়ে তাক পুৰিব নোৱাৰে, পানীয়ে ডুবাব নোৱাৰে, বায়ুয়ে তাক শুকাব নোৱাৰে। বাৰু, তুমি তোমাৰ ধৰ্ম্মৰ বিষয়ে চিন্তা কৰি চোৱাঁ। তুমিতো ক্ষত্ৰিয়, তোমাৰ পাছত এইবোৰ সৈন্য গোট খাইছে। এতিয়া যদি তুমি ভীৰু হোৱা, তেন্তে তুমি যি বিচাৰা তাৰ বিপৰীত ফল হব আৰু তুমি সকলোৰে হাঁহিয়াতৰ পাত্ৰ হবা। আজিলৈকে তোমাক বীৰ পুৰুষবিলাকৰ ভিতৰত এজন বীৰ বুলি গণ্য কৰিছে। এতিয়া যদি তুমি মাজ বাটতে ৰণ এৰা, তেন্তে তুমি ভয়তে পলাইছা—এনে কথাহে মানুহে কব। যদি পলোৱাটোৱে ধৰ্ম্ম হলহেঁতেন তেন্তে লোকে নিন্দা কৰিলে একো নহলহেঁতেন। কিন্তু এনে অৱস্থাত পলালে তোমাৰ অধৰ্ম্মও হব, আৰু তুমি মানুহৰ<noinclude></noinclude> absfztbr8ygpkb3fwzeqfqjxz0bz7uc 104 85738 261118 234456 2026-10-02T17:37:28Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261118 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{overfloat image | image = [[File:গীতা-বোধ (page 1 crop) (1).jpg|center|450px]] | width = 450 | item1 = {{color|white|{{Xxxx-larger|'''গীতা-'''}}}} | x1 =200 | y1 =40 | item2 = {{color|white|{{Xxxx-larger|'''বোধ'''}}}} | x2 =250 | y2 =90 | item3 = {{color|yellow|{{X-larger|''মোহনদাস কৰমচাঁদ গান্ধী''}}}} | x3 =150 | y3 =180 | item4= <center>{{Xx-larger|{{color|yellow|''অনুবাদক''}}}}<br/>{{Xx-larger|{{color|white|''শ্ৰী হৰিনাৰায়ণ দত্ত বৰুৱা''}}}}</center> |x4 =100 |y4 =550 }}<noinclude></noinclude> adhxbatsq3i0z870d69nqykdq8xr925 261126 261118 2026-10-02T17:42:19Z JyotiPN 1603 261126 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{overfloat image | image = [[File:গীতা-বোধ (page 1 crop) (1).jpg|center|450px]] | width = 450 | item1 = {{color|white|{{X-larger|{{Xxxx-larger|'''গীতা-'''}}}}}} | x1 =200 | y1 =40 | item2 = {{color|white|{{X-larger|{{Xxxx-larger|'''বোধ'''}}}}}} | x2 =250 | y2 =90 | item3 = {{color|yellow|{{X-larger|''মোহনদাস কৰমচাঁদ গান্ধী''}}}} | x3 =150 | y3 =180 | item4= <center>{{Xx-larger|{{color|yellow|''অনুবাদক''}}}}<br/>{{Xx-larger|{{color|white|''শ্ৰী হৰিনাৰায়ণ দত্ত বৰুৱা''}}}}</center> |x4 =100 |y4 =550 }}<noinclude></noinclude> ncqi3p7zibz8mec46ja38g3fkadbapv 104 85924 261074 235566 2026-10-02T15:06:29Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261074 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|'''ঃ ৭ঃ'''}} {{center|'''গাৱঁৰ বাট-পদূলি'''}} {{gap}}গাৱঁৰ গোবৰ জাবৰৰ দ'ম কেনেকৈ অতাঁব লাগে আৰু তাৰ পৰা স্বাস্থ্যৰ যি ক্ষতি হয় তাক কেনেকৈ নিবাৰণ কবি সুবৰ্ণ ( সোণ ) সদৃশ সাৰ তৈয়াৰ কৰিব পাৰি, গোবৰৰ পৰা গোবৰ-খুঁটি নকৰি তাক সাৰত পৰিণত কৰি গাৱঁৰ উৎপন্ন কেনেকৈ বঢ়াব লাগে নাদ পুখুৰী আদিক চাফ, চিকুণ কৰি ৰাখি আৰোগ্য ৰক্ষা কেনেকৈ কৰিব লাগে এই বিষয়ে আমি আলোচনা কৰি আহিছোঁ। {{gap}}এতিয়া আমাৰ গাৱঁৰ বাট- পদূলি বিলাকলৈ মন কৰোঁ। বাট পদুলি বিলাক সাধাৰণতে বেকা-বেকী, আৰু ওখ-চাপৰ তাক দেখিলে এনে অনুমান হয় যেন এই মাত্ৰ ধূলিৰে বন্ধাই থৈ হে গৈছে। তাৰ ওপৰেদি যাওঁতে মানুহ আৰু গাড়ী টনা বলদৰ বৰ কষ্ট হয়। এই কাৰণেই গাড়ী আৰু তাৰ চকা গধুৰ কৰি ৰাখিব লাগে; ফলত বলদে অনাৱশ্যক দুগুণ বোজা ব'ব লগাত পৰে। একেই ধূলিময় বাটত খোজ কঢ়াটোৱেই টান তাতে আকৌ গধুৰ গাড়ী টানিব লগাত পৰে। যদি বাট-পদুলি পকা হয় তেন্তে বলদে দুগুণ বোজা ব'ব পাৰিব,। গাড়ীবিলাক সস্তা হব; আৰু গাৱঁলীয়া ৰাইজৰ স্বাস্থ্যও উন্নতি হব। বাৰিষাৰ চাৰি মাহত বাট পদূলি বিলাকত ইমান বোকা-পানী হয় যে গাড়ী চলোৱা দূৰৰ কথা মানুহে সাঁতোৰি নাইবা এককলীয়া পানীত নামি হে যাব লগা হয়। ইয়াৰ পৰা যি নানা তৰহৰ বেমাৰ বিয়পে তাক ওপৰত কৈ আহিছোৱেই। যি গাওঁ বকৰাণিৰ নিচিনা হৈ থাকে, য'ত নাদ পুখুৰী অলপো তালাপী<noinclude></noinclude> 2yvlgjndweqms10rz2juot2oq3hhg7f 104 85925 261086 235567 2026-10-02T16:49:53Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261086 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(২২)|}}</noinclude> নকৰে, যাৰ বাট পদূলি মান্ধাতা আমোলৰ নিচিনা হয়, তেন্তে সেই গাৱঁৰ লৰা-ছোৱালীৰ অৱস্থা কিয় ভালে থাকিব? লৰা- ছোৱালীৰ চলন-ফিৰণ আৰু তেওঁলোকৰ সভ্যতা সেই গাৱঁৰ অনুৰূপেই হয়। গাৱঁত লৰা ছোৱালীৰ প্ৰতিপালনৰ অৱস্থাও তথৈবচ অৰ্থাৎ সেই বাট-পদুলিৰ দৰেই হয়। আমি বিষয়ৰ পৰা আতৰি গৈছো গতিকে এই বোৰ ইমানতে এৰো। {{gap}}এই বাট-পদূলি বিলাকক কি কৰা উচিত? মানুহৰ মাজত যদি সহযোগৰ ভাবনা থাকে তেন্তে ফুটা কড়ি এটাও খৰচ নকৰাকৈ বা শিলগুটি আদিৰে অলপীয়া খৰচ কৰি গাৱঁৰ ৰাইজে বাট-পদূলি পকা কৰি লৈ গাৱঁৰ মূল্য বঢ়াব পাৰে। আৰু এই সমবায় কামৰ দ্বাৰা সৰু বৰ সকলোৱে বিনা খৰচে প্ৰকৃত শিক্ষা পাব পাৰে। গাৱঁৰ ৰাইজে এইবিলাক কামত যিমান দূৰ পাৰে মজুৰ নলগোৱাকৈ নিজেই কৰি যাব। গাৱঁৰ সকলো বিলাক মানুহ খেতিয়ক হোৱাৰ বাবে নিজৰ কাম নিজে নিজেই কৰি লয়। আৱশ্যক হলে ওচৰ-চুবুৰীয়া বনুৱাৰ সহায় লোৱাটো বেয়া নহয়। দিনে অলপ অলপ সময়ো যদি গাৱঁব ৰাইজে বাট-পদূলি বন্ধোৱাত দিয়ে তেন্তে অলপ দিনৰ ভিতৰতেই বাট-পদুলি ফৰকাল হৈ উঠিব। এই কাৰণে সুৰুকীয়া বাট (ই ঘৰৰ পৰা সি ঘৰলৈ যাব পৰা) আৰু ওচৰ- চুবুৰীয়া গাৱঁলৈ যাব পৰা ডাঙৰ বাটৰ নক্সা তৈয়াৰ কৰি নিজৰ শক্তি অনুসৰি কামৰ তালিকা নিৰ্দ্ধাৰিত কৰিব আৰু সেই মতে কাম কৰাত মটা, মাইকী, ল'ৰা, ছোৱালী সকলোৱেই কম বেছি পৰিমাণে হাত উজান দিব পাৰে। আজি আমাৰ প্ৰবৃত্তি কেৱল কৌটুম্বিক জীৱনতেই সীমাবদ্ধ। গাওঁ সংগঠনৰ আধাৰ কৌটুম্বিক ভাবনাৰ পৰিসৰ গাৱঁলৈকে বিস্তাৰ কৰাৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰ কৰে।<noinclude></noinclude> d80j8aj4004xe6dq74om3l79ittszye 104 85926 261087 235568 2026-10-02T16:50:56Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261087 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(২৩)|}}</noinclude> {{gap}}গাৱঁৰ শোভা আমাৰ সভ্যতাৰ মাপকাঠি হব লাগে। প্ৰত্যেক পৰিয়ালৰ প্ৰত্যেক মানুহেই যেনেকৈ নিজৰ নিজৰ ঘৰ পৰিষ্কাৰ পৰিচ্ছন্ন কৰি ৰাখে সেই দৰেই প্ৰত্যেক পৰিয়ালে প্ৰত্যেক গাৱঁৰ কাম কৰিবলৈ সদায় প্ৰস্তুত হৈ থাকিব লাগে। তেতিয়াহে গাৱঁৰ ৰাইজে সুখেৰে থাকিব আৰু স্বাৱলম্বী হব পাৰিব। আজি প্ৰতিটো কথাৰ কাৰণেই চৰকাৰৰ হাত-মুখলৈ চাই থাকিব লগাত পৰিছে। চৰকাৰে ঘৰ চাফ্ কৰি দিয়ক; চৰকাৰে বাট-পদূলি বন্ধাই দিয়ক আৰু মেৰামতিও কৰি থাকক; চৰকাৰে নাদ-পুখুৰী চাফা কৰি ৰাখক; চৰকাৰে লৰা ছোৱালী পঢ়াওক; চৰকাৰে বাঘ-ভালুক আদি হিংস্ৰ জন্তুৰ পৰা ৰক্ষা কৰক আৰু চৰকাৰে আমাৰ ধন-সম্পত্তিও সংৰক্ষণ কৰক। এনে বিলাক ভাবনাই আমাক পঙ্গু কৰি তুলিছে। আৰু ই ক্ৰমে বাঢ়িয়েই আছে লগে লগে কৰ-কাটলৰ বোজাটো বাঢ়িছেই। যদি গোটেই গাৱঁৰ ৰাইজে গাৱঁৰ চাফ, চিকুণতা, শোভা বঢ়োৱা আৰু ৰক্ষাৰ ভাৰ নিজে নিজে লয় তেন্তে অতি কম দিনৰ ভিতৰতে বিনা টকা পইচাৰেই গাওঁবিলাকৰ বহুত সংশোধন হব। অকল ইমানেই নহয় ইয়াৰ বাহিৰেও যাতায়তৰ সুবিধা আৰু স্বাস্থ্যৰ উন্নতিৰ কাৰণেই আৰ্থিক অৱস্থা ভাল হৈ পৰিব। বাট-পদুলি চাফ-চিকুণকৈ ৰাখিবলৈ হলে অলপ বুদ্ধিও খটুৱাব লাগিব। নক্মাৰ কথাটো মই আগতেই কৈছোঁ। সকলো বিলাক গাৱঁৰ বাট-পদূলি ভাল আৰু পকা কৰিবলৈ হলে একেৰকমৰ সুবিধাকে পোৱা নাযায়। কোনো কোনো ঠাইত শিল গুটি পোৱা যাব পাৰে, কোনো কোনো ঠাইত হয়তো ইটা আৰু ডাঙৰ শিলেৰেই কাম চলাব লাগিব। বাট-পদুলি পকা কৰিবৰ কাৰণে কি উপায় অৱলম্বন কৰা হয়<noinclude></noinclude> 4gzwiw1u7nx36af7rewgzwte25kr8at 104 85928 261089 235571 2026-10-02T16:53:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261089 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(২৫)|}}</noinclude> দৃষ্টিৰেহে কৃষকক দেখে। কৰকাটল যি যিমান বেছিকৈ লগাব আৰু আদায় কৰাব পাৰে তেওঁ সেই আনুপাতেই ৰাজ আজ্ঞাৰ উৎকৰ্ষ সাধন কৰা হয়; তাৰ পুৰস্কাৰ স্বৰূপে উপাধি পায় আৰু তেওঁ সিমান হুঁচিয়াৰ বুলি গণ্য হয়। যি দৃষ্টিৰে আমি কোনো বস্তু পৰীক্ষা কৰিম তাক সেই দৃষ্টিৰেহে চাম এই কাৰণে যেতিয়ালৈকে কৃষকৰ দৃষ্টিৰে কৃষকক চোৱা নহব তেতিয়ালৈকে কৃষকৰ অৱস্থাৰ হুবহু নক্সা আমি দেখা নাপাম। {{gap}}তথাপি আমি এই অৱস্থাৰ আন্দাজ অলপ নহয় অলপ নিশ্চয় কৰিব পাৰোঁ। ভাৰতবৰ্ষ কঙ্গাল দেশ। ভাৰতবৰ্ষৰ লাখ লাখ মানুহে এবেলা এসাঁজ খায়েই দেহ কল্পি থাকিব লগাত পৰিছে। ইয়াৰ মানে ভাৰতবৰ্ষৰ খেতিয়ক কঙ্গাল। তেওঁলোকৰ ভিতৰৰ বেছি ভাগেই দিনে এসাঁজকৈহে খাবলৈ পায়। {{gap}}এই বিলাক খেতিয়ক কোন? হেজাৰ হেজাৰ বিঘা মাটিৰ মালিকো কৃষক, এবিঘা মাটিৰ গিৰীও কৃষক আৰু যাৰ এবিধাও মাটি নাই, আনৰ মাটি আধি-খণ্ডুৱাকৈ লৈ খেতি কৰে তেওঁ ও কৃষক। ইয়াৰ উপৰিও চম্পাৰণত মই এনেকুৱা বহুতো কৃষক দেখা পাইছিলো যিবোৰে চাহাবৰ গোলামী কৰোঁতে কৰোঁতে জীৱন পাত কৰিব লগা হৈছিল। এনেকুৱা বেলেগ বেলেগ ধৰণৰ কৃষকৰ আচল হিচাপ আমি কেতিয়াও নাপাওঁ। লোক গণনা কৰাৰো নিয়ম আছে। কৃষকৰ অৱস্থা পৰ্য্যবেক্ষণৰ কাৰণে যদি আমি লোক-গণনাৰ খচৰা তৈয়াৰ কৰি লওঁ তেন্তে ই আমাক আশ্চৰ্য্যান্বিত কৰি তুলিব আৰু এনেকুৱা কিছুমান নক্সা দৃষ্টি গোচৰ হব যাক দেখি লাজত আমাৰ মূৰ দোঁ খাব ৷ কৃষকৰ অৱস্থা উন্নত কৰিবলৈ আক কোনে কব? দিনক দিনে অৱস্থা বেয়াৰ ফাললৈ হে ঢাল লৈছে।<noinclude></noinclude> 2lr62sgrvyh4h6p9ujdn7binjxp7xri 104 85987 261090 235709 2026-10-02T16:54:13Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261090 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(২৬)|}}</noinclude> মই গুজৰাটৰ খেড়া জিলাৰ কথা উনুকিয়াব খোজোঁ । তাৰ কৃষক বিলাক কিছু সুখী বুলি কব পাৰি ৷ তাতো যি সকলে ভাল ঘৰ-দুৱাৰ সজাইছিল সেই বিলাকো আজি বগা কৰিবলৈ সময় কৰিব পৰা নাই। তেওঁলোকৰ শৰীৰত এনেকুৱা তেজ নাই যাক দেখি আমাৰ মনত আশা হব পাৰে। শৰীৰ আশানু- ৰূপ শকট-আৱট নহয়, ল'ৰা-ছোৱালী বিলাকক দুৰ্ব্বল যেন দেখা যায়। গাওঁ বিলাকত প্লে'গ মহামাৰীয়ে ছাটি পেলাইছে । আন আন সংক্রামক ব্যাধিৰ পৰা ও তো হাত সাৰিব নোৱাৰেই । ডাঙৰ ডাঙৰ কৃষক ধাৰত টেটুঁলৈকে পোত খাইছে। মাদ্ৰাজৰ গাওঁ বিলাকলৈ যায় যদি তাৰ বিকট অৱস্থা দেখি গা-মূৰ সিয়ঁৰি উঠিব। যদিও মোৰ খেড়া আৰু চম্পাৰণৰ নিচিনা অভিজ্ঞতা মাদ্ৰাজৰ বিষয়ে নাই ; তথাপি তাত মই যি গাওঁ দেখিছো তাৰ পৰিস্থিতিৰ পৰাই মাদ্ৰাজৰ দৰিদ্ৰতাৰ বিষয়ে আন্দাজ কৰিব পাৰি । {{gap}}ভাৰতবৰ্ষৰ কাৰণে ই এটা বৰ ডাঙৰ সমস্যা। এই সমস্যা সমাধান কেনেকৈ হব পাৰিব ? কৃষকৰ অৱস্থা কেনেকৈ উন্নত কৰিব পাৰি? এই বিষয়ে চিত্তা আমি প্রতিক্ষণেই কৰা উচিত। ভাৰতবৰ্ষ চহৰত নাই, আছে গাওঁ বিলাত হে ৷ বোম্বাই, কলিকতা, মাদ্রাজ আদি সৰু-বৰ সকলো চহৰৰ মানুহ গোটালে এক কোটিতকৈও কম হে হব। ভাৰতবৰ্ষৰ ভাল ভাল চহৰ বিলাকক যদি হিচাপত ধৰা হয় তেন্তে এশৰ ভিতৰতে হব। কিন্তু এশৰ পৰা এহেজাৰলৈ মানুহ থকা গাওঁ ও অপাৰ ওলাব । এই কাৰণে যদি আমি চহৰ বিলাকক সুখী আৰু সংস্কাৰ কৰিব পাৰোঁ ও তত্ৰাচ এই যত্নৰ প্ৰভাৱ গাওঁ বিলাকত খুব কমহে পৰিব। যদি কোনো এখন নৈৰ<noinclude></noinclude> ag396efyw02puft5785tk400mi6tv0p 104 85988 261091 235710 2026-10-02T16:55:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261091 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(২৭)|}}</noinclude> দুয়ো কাষৰ খাল-ডোং বিলাক চাফ্ কৰিও দিয়া হয় আৰু সেই নৈৰ মাজভাগ যদি লেতেৰা হৈয়েই থাকে তেন্তে তাক চাফ্, কৰাৰ পৰা একো লাভ নহয় । সেই একেই অৱস্থা চহৰ বিলাকৰো । যেনেকৈ নৈ চাফা কৰিলে কাষৰ খাল-ডোং বিলাক আপোনা আপুনি চাফ্ হৈ থাকিব সেই দৰেই যদি আমি আমাৰ গাৱঁলীয়া ৰাইজৰ জীৱনত সংস্কাৰ আৰু বিকাশ কৰাব পাৰো তেন্তে বাকী বিলাক আপোনা আপুনি সংস্কাৰ হৈ পৰিব । {{gap}}এই অৱস্থা কেনেকৈ সংশোধন কৰিব পাৰি? ইয়াক সংশোধন কৰোতে ডাঙৰ সৰু সকলোৱেই কেনেকৈ ভাগ লব পাৰে ? আৰু যদি আমাৰ ভিতৰৰ পৰা সত্যৰ আশ্ৰয়ত নিজৰ কৰ্ত্তব্যত ৰত থকা কোনোবা সৈনিক ওলায় তেন্তে আমি কম সময়ৰ ভিতৰত কেনেকৈ কৃতকাৰ্য্যতা লাভ কৰিব পাৰো এই বিষয়ে আলোচনা পিচত কৰিম । {{center|[২]}} {{gap}}লক্ষ্ণৌ কংগ্ৰেছৰ সময়ত অহা মিঃ লায়োনল কাৰ্ত্তিচে এঠাইত ভাৰতবৰ্ষৰ নক্সা অঙ্কিত কৰিছিল। তেওঁ কৈছে যে "ভাৰত- -বৰ্ষৰ গাওঁবিলাক গোবৰ-জাবৰৰ দ'ম অর্থাৎ গাওঁবিলাক গোবৰ জাবৰেৰে উপচি আছে। জুপুৰী বিলাক ভগা ঘৰৰ নিচিনা, মানুহ বিলাক দুৰ্ব্বল তথা নিশকতীয়া মন্দিৰবিলাক আছে অনুপযুক্ত ঠাইত। গাৱঁত চাফ-চিকুণতাৰ নাম গোন্ধেই নাই । বাট-পদূলিবিলাক ধুলিৰে পৰিপূৰ্ণ। তাৰ সাধাৰণ দৃশ্য এনেকুৱা যেন গাৱঁৰ ব্যৱস্থাৰ কাৰণে কোনো নায়েই । {{gap}}এই বর্ণনা বিশেষ অতিশয়োক্তি হোৱা নাই বৰং ইচ্ছা কৰিলে আৰু বঢ়াবহে পাৰি৷ সু-ব্যৱস্থিত গাৱঁৰ ৰচনাত<noinclude></noinclude> 2ecgarakq7mmk7h1sd1d460f0frtftg 104 85989 261092 235718 2026-10-02T16:55:58Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261092 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(২৮)|}}</noinclude>কোনো নিয়ম থকা উচিত। গাৱঁৰ বাট-পদুলিবিলাক যেনেতেনে নহৈ নিৰ্দিষ্ট আকাৰৰ হব লাগে, আৰু য'ত ভাৰতৰ কোটি কোটি মানুহে শুদা ভৰিৰে খোজ কাঢ়িব লাগে তাৰ বাট- পদূলি ইমান বেছি চাফ-চিকুণ হব লাগে যে তাত শুবলৈয়ো যেন কোনেও আপত্তি নকৰে। বাট-পদূলি পকা আৰু পানী ওলাই যাবৰ কাৰণে দুয়ো কাষে নলা থাকিব লাগে। মন্দিৰ আৰু মছজিদবিলাক ইমান পৰিষ্কাৰ কৰি ৰাখিব লাগে যে তাক যেতিয়াই চোৱা হয় তেতিয়াই নতুন যেন দেখে, আৰু যিসকল তালৈ যায় তেওঁলোকে যেন তাক শান্তি আৰু পৱিত্ৰ তাৰ সঙ্গম-স্থল বুলি মানিবলৈ বাধ্য হয়। {{gap}}গাৱঁত আৰু তাৰ আশে পাশে আৱশ্যকীয় আৰু ফল-দায়ক বৃক্ষ থাকিব লাগে। গাৱঁৰ পৰা অলপ আতৰত ধৰ্ম্মশালা আৰু ৰোগীৰ চিকিৎসাৰ কাৰণে এটা সৰু উপচাৰ গৃহ থাকিব লাগে । মানুহৰ দৈনিক অৱস্থাৰ কাৰণে এনেকুৱা ব্যৱস্থা থাকিব লাগে যে বায়ু, পানী, ৰাস্তা আদি যাতে বেয়াই হবলৈ নাপায় ৷ প্ৰত্যেক গাৱঁলীয়াৰ নিজৰ নিজৰ অন্ন-বস্ত্ৰ গাৱঁতে উৎপাদন কৰিব পৰা শক্তি থাকিব লাগে, আৰু চোৰ, ডকাইত, বনৰীয়া হিংসুক জন্তু আদিৰ ভয়ৰ পৰাও ৰক্ষা কৰিব পৰা শক্তি থকা উচিত । ইয়াৰে বেছি ভাগেই এসময়ত ভাৰতবৰ্ষৰ গাওঁবিলাকত আছিল। যিবিলাক নাছিল তাৰ কিজানি সেই সময়ত দৰ্কাৰেই নহৈছিল । আগতে আছিলেই বা নাছিল, কিন্তু মই এতিয়া ওপৰত যিবিলাক ব্যৱস্থাৰ কথা উল্লেখ কৰিছো ; সেই বিলাক যে থাকিব লাগে, তাক কোনেও নুই কৰিব নোৱাৰে । এনেকুৱা গাৱঁকেই স্বাৱলম্বী বুলিব পাৰি আৰু যদি গোটেই গাওঁ এনেকুৱাই হৈ পৰে তেন্তে ভাৰতবৰ্ষৰ দুঃখ বহুতো পাতলিব । {{nop}}<noinclude></noinclude> rmg5kw429h45vfdz1zq6sfhswoebtnv 104 85990 261093 235712 2026-10-02T16:56:37Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261093 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(২৯)|}}</noinclude> {{gap}}এই অৱস্থালৈ অনাটো একো অসম্ভৱ নহয়। আমি যিমান ভাবিছোঁ সিমান মস্কিলো নহয় । লোকে কয়, যে ভাৰতবৰ্ষত চাৰে সাত লাখ গাওঁ আছে৷ হিচাপ মতে একোখন গাৱঁৰ জনসংখ্যা ৪০০ কৈ পৰে। বহুতো গাৱঁত ১০০০ তকৈ কম মানুহ থাকে । মই ভাবোঁ এনেকুৱা সৰু আৰু কম জন-সংখ্যাৰ গাৱঁত ভাল ব্যৱস্থা কৰাটো অতি সহজ । ইয়াৰ কাৰণে ডাঙৰ ডাঙৰ ব্যাখ্যান বা বিধান সভাৰ আইনৰো আৱশ্যক নক‍ৰে । কেৱল এটা বস্তু লাগে, সি হৈছে আঙুলিৰ মূৰত লেখিব পৰা, শুদ্ধ চিত্তেৰে কাম কৰিব খোজা স্ত্ৰী-পুৰুষৰ দল । তেওঁলোকে নিজৰ আচৰণ আৰু সেৱা-ভাবৰ দ্বাৰা প্ৰত্যেক গাৱঁত আৱশ্যক অনুসৰি সাল-বদল কৰাই লব পাৰে। তেওঁলোক যে ৰাতিয়ে দিনে ইয়াতেই লাগিয়েই থাকিব লাগিব এনেও নহয় । নিজৰ জীৱন নিৰ্বাহৰ কাম কৰিও নিজৰ সেৱা বৃত্তিৰ সংযোগত তেওঁলোকে সেই গাৱঁৰ মহত্ত্ব পূর্ণ পৰিবৰ্ত্তন কৰাব পাৰে ৷ {{gap}}এনেকুৱা সেৱকক বেছি শিক্ষাৰ আৱশ্যক নকৰে । একেবাৰেই আখৰ জ্ঞান নাথাকিলেও গাওঁ সংস্কাৰৰ কাম কৰিব পাৰিব। ইয়াত চৰকাৰ আৰু ৰজা বাধক হোৱাৰ তো কোনো কথাই নাই, আনকি তেওঁলোকৰ সহায়ো খুব কম হে আৱশ্যক হব। প্রত্যেক গাৱঁৰ পৰাই যদি এনেকুৱা স্বেচ্ছা-সেৱক ওলাই আহে তেন্তে বিনা আড়ম্বৰে, বিৰাট আন্দোলনে গোটেই ভাৰতবৰ্ষৰ কাম হৈ উঠিব আৰু অলপ চেষ্টাতেই কল্পনাতীত ভাবে ফল পোৱা যাব । পাঠকে এইটো সহজতে বুজিব পাৰিছে চাগৈ যে ইয়াত ধনৰো আৱশ্যকতা নাই । লাগিব মাত্র সদাচাৰক অর্থাৎ ধৰ্ম্ম বৃত্তিক হে। {{gap}}মই মোৰ অভিজ্ঞতাৰ ফালৰ পৰা কৈছো যে খেতিয়কৰ উন্নতিৰ কাৰণে এইটোৱেই আটাইতকৈ সহজ পথ। ইয়াত<noinclude></noinclude> km39f35pm9t4bc199ug7yvcothruw7w 104 86087 261094 235918 2026-10-02T16:57:23Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261094 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৫২)|}}</noinclude> {{gap}}২- বাৰিষা ময়লাৰ সুব্যৱস্থা কেনেকৈ কৰা হব? {{gap}}৩—ময়লাই সকলো ফচলতে কাম দিব পাৰিবনে নোৱাৰে? {{gap}}৪—চেনিৰ পৰিবৰ্ত্তে গুৰ কিয় খাব লাগে? {{gap}}যেতিয়া জ্বৰ, অজীৰ্ণ বা এনেধৰণৰ সাধাৰণ ৰোগীয়ে গ্ৰাম সেৱকৰ সহায় বিচাৰি আহে, তেতিয়া তেওঁ ৰোগীজনক সহায় অৱশ্যে কৰিব। ৰোগৰ নিদান ঠিক হোৱাৰ পিচত, তেওঁৰ কাৰণে সস্তীয়া আৰু আটাইতকৈ ভাল দৰব গাৱঁতেই পোৱা যাব। দৰব-জাতি যদি কোনো লোকে লগত ৰাখিবলৈকো বিচাৰে তেন্তে তেওঁৰ কাৰণে কুইনাইন, এৰীতেল আৰু উতলা গৰম পানীয়েই আটাইতকৈ ভাল দৰব। এৰী তেল সকলো ঠাইতে পোৱা যায়। সোনামুখীৰ পাতেৰেও এই কাম চলাব পাৰি। মই হলে কুইনাইন খুব কম ব্যৱহাৰ কৰোঁ। সকলো বিলাক জ্বৰতে কুইনাইন দিবৰ আৱশ্যক নকৰে আৰু সকলো জ্বৰ কুইনাইনে নেৰুৱাইও। বেছি ভাগ জ্বৰেই পূৰ্ণ কিম্বা অৰ্দ্ধ উপবাসতে এৰে। অন্ন আৰু গাখীৰ এৰি দি ফলৰ ৰস অথবা মুনক্কা সিজোৱা-পানী বা নেমুৰ তাজা ৰস নাইবা তেতেলীৰ লগত গুড়, উতলোৱা পানীত মিহলাই খোৱাটোৱেই অৰ্দ্ধ- উপবাস। উতলা পানী তো ৰামবাণ—ঔষধি-স্বৰূপ। ই অন্ত্ৰক খল-বলাই দিয়ে আৰু ঘাম বাহিৰ কৰে এই কাৰণেই জ্বৰৰ বলো কমি যায়। ই এনেকুৱা ৰোগাণুনাশক ঔষধ যে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰিলে কোনো প্ৰকাৰৰ বিপদৰ আশঙ্কা নাথাকে আৰু সস্তা হিচাপেও ই ইমান সস্তা যে ইয়াৰ কাৰণে এটা কড়িও খৰচ নহয়। সকলো অৱস্থাতেই যেতিয়া পানী খাবৰ মন যায় তেতিয়া সেই উতলোৱা পানীকেই চেঁচা কৰি খাব লাগে। যিমান গৰম সহিব পাৰে সিমান গৰম পানী খাব লাগে। পানী অলপ গৰম কৰিলেই উতলোৱা নোবোলে। পানী<noinclude></noinclude> q91f3dfpph94zyvlb1ttdkm47pwy1l6 104 86088 261095 235919 2026-10-02T16:59:42Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261095 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৫৩)|}}</noinclude> ভালকৈ উতলিলে আৰু ভাপ গলেহে উতলা বুলি ধৰিব লাগে। {{gap}}যেতিয়ালৈকে গ্ৰাম-সেৱকে নিজে কোনো এটা নিশ্চিত পথত উপনীত হবগৈ নোৱাৰিব তেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে স্থানীয় বৈদ্যৰ সহায় লোৱাটো উচিত হব। য'ত বৈদ্য অথবা কোনো সহায়ক নাথাকে ত'ত গ্ৰাম-সেৱকে ওচৰ-চুবুৰীয়া কোনো পৰমাৰ্থি ডাক্তৰৰ সহায় নিশ্চয় লব পাৰিব। {{Gap}}কিন্তু তেওঁ এইটো জন৷ উচিত যে ৰোগৰ চিকিত্সাতো স্বচ্ছতাৰ স্থান আটাইতকৈ বেছি মহত্ত্বপূৰ্ণ। তেওঁ ইয়াকো সদায় মনত ৰাখিব যে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বৈদ্য এক মাত্ৰ প্ৰকৃতিয়েই হে। তেওঁলোকে এইটো বিশ্বাস কৰিব লাগিব যে মানুহে যিটো নষ্ট কৰে প্ৰকৃতিয়ে তাকে গঢ়ে। কিন্তু যেতিয়া মানুহে সদায় অৱহেলা কৰিয়েই থাকিবলৈ ধৰিব তেতিয়া প্ৰকৃতি দুৰ্ব্বল হৈ পৰে ফলত নিজৰ কাম চম্ভালিব নোৱৰা হয়। যিটো কাম কৰিবলৈ প্ৰকৃতি অসমৰ্থ হয়, তাক নষ্ট কৰি পেলাবৰ কাৰণে তেওঁৰ অন্তিম আৰু অটল দূত 'মৃত্যু'ক পঠিয়াই দিয়ে। অৰ্থাৎ সেই দেহীক প্ৰকৃতি-মাতাই নতুন চোলা পিন্ধায়। স্বচ্ছতা (চাফ-চিকণতা) আৰু স্বাস্থ্য-ৰক্ষা সম্বন্ধীয় কাম কৰোতা সকলে প্ৰত্যেক ব্যক্তিৰ এই সৰ্ব্বশ্ৰেষ্ঠ চিকিৎসকৰ সৰ্ব্বোত্তম সহায়তা কৰে। তেওঁলোকে এই বিষয়ে জানক কিম্বা নাজানক এইটো বেলেগ কথা। {{gap}}২—বাৰিষা বতৰতো গাৱঁৰ মানুহে শৌচ কৰিবলৈ এনেকুৱা ঠাইলৈ যাব লাগে য'ত সাধাৰণতে মানুহৰ আহ-জাহ নাথাকে। ময়লা পুতি পেলাব লাগে। কিন্তু গাৱঁৰ মানুহে বংশামুক্ৰমে পাই অহা ভ্ৰম-পূৰ্ণ শিক্ষাৰ কাৰণে ময়লা পোতাটো এটা কঠিন প্ৰশ্ন হৈ উঠিছে। সিন্দী ( ৱাৰ্দ্ধাৰ ওচৰৰ এখন গাওঁ ) গাৱঁৰ ৰাইজে যাতে বাটে-পদুলিয়ে শৌচাদি নকৰে আৰু ময়লাৰ<noinclude></noinclude> quq1iynlwcblkwn1m4zag501wm3xsm3 104 86089 261096 235920 2026-10-02T17:00:54Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261096 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৫৪)|}}</noinclude>ওপৰত যাতে শুকান মাটি দি ঢাকিবলৈ নাপাহৰে তাৰ কাৰণে আমি এটা চেষ্টা চলাইছোঁ। দুই মাহ আমি আৰু মিউনিচিপালিটিৰ সদস্যসকলে একে লেথাৰিয়ে কৰা অশেষ যত্নৰ ফলত যেনিবা কোনোমতে বাট-পদূলি বিলাকে নিস্তাৰ পাইছে; কিন্তু শৌচ পেচাবৰ ওপৰত মাটি দিয়াৰ অভ্যাস হৈ উঠা নায়। কলে তেওঁলোকে উত্তৰ দিয়ে যে “এইটো দেখোন মেতৰৰ কাম। ময়লা চকুৰে দেখাটোৱেই পাপ, তাক আকৌ মাটি দি ঢকাটো যে কিমান মহা পাপ”। তেওঁলোকে শিক্ষাও এনেকুৱাই পাইছে। এই বিচিত্ৰ বিশ্বাস তেওঁলোকৰ শিক্ষাৰেই হে ফল। এই কাৰণে গাওঁ-বাসীৰ অন্তৰত নতুন সংস্কাৰ দিয়াৰ আগতে গ্ৰাম-সেৱকে তেওঁলোকৰ এই পূৰ্ব্বাপৰ চলি অহা ৰক্ষণশীল মনোভাৱক একেবাৰেই নিৰ্ম্মূল কৰিব লাগিব। যদি আমাৰ এই কাৰ্য্যক্ৰমণিকাত দৃঢ় বিশ্বাস আছে, নিতৌ ৰাতিপুৱা ঝাৰু লগাই থাকিবলৈ আমাৰ অন্তৰত পূৰা ধৈৰ্য্য থাকে, আৰু যদি গাওঁবাসীৰ এই কুসংস্কাৰ বিলাকৰ ওপৰত আমি অপ্ৰসন্ন বা নাৰাজ নহওঁ তেত্তে তেওঁ লোকৰ সেই অন্ধ বিশ্বাস সূৰ্য্যৰ প্ৰকাশত কুঁৱলি নষ্ট হোৱাৰ দৰে লুপ্ত হৈ যাব। কিন্তু যুগৰ এই বজ্ৰ-অজ্ঞান আপোনালোকৰ দুই-চাৰি মাহৰ পদাৰ্থ পাঠৰ পৰা কি দূৰ হব? {{gap}}সিন্দী গাৱঁত আজি বাৰিষাৰ কাৰণেও ব্যৱস্থা কৰিব ধৰিছোঁ। কৃষক সকলে তো নিজৰ নিজৰ খেতি ৰখি থাকেই, সেই সময়ত, পথাৰত শৌচ কৰিবলৈ ক'ত দিব? আমি মানুহক পৰামৰ্শ দিছিলোঁ যে নিজৰ পথাৰৰ ভিতৰতে এডোখৰ মাটিত বেৰা দি লৈ তাতে শৌচ-পেচাব আদি কৰক। চাৰি মাহৰ পিচত মাটি ডোখৰত যথেষ্ট সাৰ হৈ উঠিব। এনে সময়ো আহিব লাগিছে যে কৃষকে মাতি নি নি নিজৰ পথাৰত শৌচাদি কৰোৱাবগৈ। ডাঃ ফাউলৰ মতে সাধাৰণতে প্ৰতিজন মানুহে বছৰত<noinclude></noinclude> 4ee3ffek8xirivsr90miqynefdhan5y 104 86090 261097 235921 2026-10-02T17:02:09Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261097 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৫৫)|}}</noinclude> দুই টকা ৰূপৰ সাৰ পথাৰত দিব পাৰে। ঠিক দুটকা ৰূপৰ সাৰেই হবনে নাই তাতকৈ অলপ কম-বেছ হব এই বিষয়ে সন্দেহ থাকিব পাৰে কিন্তু মল-মূত্ৰৰ সঞ্চয়ৰ পৰা যে পথাৰৰ লাভ হব তাত কোনো সন্দেহ নাই। {{gap}}৩—এইটো কোনেও নকয় যে ময়লা পোনে পোনেই ফচলৰ কামত আহিব পাৰে। কোনো নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ ভিতৰত হে ময়লা মাটিৰ লগত সুন্দৰ সাৰত পৰিণত হয়। মাটিত পোতাৰ পিচত ময়লা কেইবাটাও প্ৰক্ৰিয়াত উত্তীৰ্ণ হব লাগে; তাৰ পিচতহে মাটি চাহ কৰা আৰু বীজ আদি বোৱা কামৰ কাৰণে উপ- যুক্ত হয়। ইয়াৰ স্বাভাৱিক পৰীক্ষা এই যে য'ত ময়লা পোতা হয় সেই মাটি নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ পিচত খানিলে যদি তাৰ পৰা দুৰ্গন্ধ নোলায় আৰু ময়লাৰ নাম গোন্ধো নাথাকে তেন্তে সেই মাটিত শস্য লগাব পৰা হয়। ম‍ই যোৱা তিনি বছৰে এই দৰেই ময়লাৰ সাৰৰ ব্যৱহাৰ সকলো ফচলতে কৰি চাইছিলোঁ আৰু তাৰ পৰা বৰ ভাল ফলো পাইছিলোঁ। {{gap}}৪—এই কথাটো সকলো বিশেষজ্ঞই মুক্তকণ্ঠে স্বীকাৰ কৰে যে চেনিতকৈ গুড় বেছি শক্তি কাৰক; কিয়নো গুড়ত যি ক্ষাৰ ভিটামিন আদি আছে সেইবিলাক চেনিত নাই। যেনেকৈ মিলৰ আটা, যাতঁৰ আটাতকৈ, অথবা কল-ছাটি চাউলতকৈ অকাৰি ঢেকী-ছাটি চাউল ভাল; সেইদৰেই চেনিতকৈ গুড়ো অনেক গুণে ভাল। {{center|ঃ২ঃ}} {{center|'''ভয়ৰ ভাবনা'''}} {{gap}}অনেক গাওঁ সেৱকৰ এইটোলৈ বৰ ভয় হৈছে যে গাৱত গৈ তেওঁলোকে নিজৰ জীৱন নিৰ্ব্বাহৰ কাৰণে কি কাম কৰিবগৈ?<noinclude></noinclude> 9yjn19v36pedmchc5dndfc1llc51tb5 104 86091 261098 235922 2026-10-02T17:03:08Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261098 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৫৬)|}}</noinclude> যদি কোনো অনুষ্ঠান নাইবা ব্যক্তিৰ পৰা খৰচ আদি পোৱা নাযায় তেন্তে তেওঁলোক কেনেকৈ চলিব? এই প্ৰশ্নটোৱে হয়তো তেওঁলোকৰ অন্তৰত বেছি দৃঢ় ভাবে ঠাই পাইছে যদি তেওঁলোক বিবাহিত হয় আৰু পৰিয়ালৰ ভাৰো তেওঁৰ ওপৰত থাকে তেন্তে তেওঁলোকৰ চিন্তাৰ মাত্ৰা আৰু বাঢ়ে; কিন্তু মোৰ মতেৰে তেওঁলোকৰ ধাৰণা ঠিক নহয়। অৱশ্যে এইটো সঁচা যদি কোনোবা মানুহে নগৰীয়া মনোবৃত্তি লৈ গাৱঁলৈ যায় আৰু নগৰৰ দৰেই তাতো থাকিবলৈ বিচাৰে তেন্তে তেওঁৰ কাৰণে গাৱঁত নিজৰ জীৱন নিৰ্ব্বাহোচিত উপাৰ্জ্জন কৰাটো অসম্ভবেই। তেনে অৱস্থাত তেওঁ নগৰীয়াৰ দৰেই গাৱঁলীয়াক শোষণ কৰিলেহে সিমান উৎপন্ন কৰিব পাৰিব। কিন্তু যদি কোনোবা মানুহ কোনো এখন গাৱঁত গৈ বহে আৰু তাত গাৱঁলীয়াৰ দৰেই থাকিবলৈ চেষ্টা কৰে তেন্তে নিজৰ পৰিশ্ৰমৰ দ্বাৰাই নিজৰ জীৱন নিৰ্ব্বাহ কৰিবলৈ একো টান নহব। তেওঁৰ নিজৰ এই কথাটোত বিশ্বাস থাকিব লাগিব যে যদি প্ৰত্যেক গাৱঁলীয়াই বোপা-ককাৰ দিনৰে পৰা চলি অহা প্ৰথা মতেই বুদ্ধিৰ সৎ-ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ চকু মুদিয়েই নিজৰ জীৱন নিৰ্ব্বাহোপযোগী সামগ্ৰী গোটাই লব পাৰে তেন্তে তেওঁ ও এজন গাৱলীয়াৰ সমান আৰ্জ্জিব নোৱৰাৰ কোনো কাৰণ নাই। এনে কৰিলে তেওঁ কোনো গাৱঁলীয়াৰ ৰোজকাৰো মাৰিব লগা নহব; কিয়নো গাৱঁলৈ তেওঁ উৎপাদক হৈ হে যাব, আনৰ উৎপাদনৰ ওপৰত তিঘিল-ঘিলাবলৈ অৰ্থাৎ পৰোপজীবি হৈ থাকিবলৈ নাযায়। {{gap}}গাৱঁলৈ যোৱা গ্ৰাম-সেৱকৰ লগত যদি তেওঁৰ নিজা পৰি- য়ালো থাকে তেন্তে তেওঁৰ পত্নী তথা পৰিয়ালৰ অন্য ব্যক্তিয়ে ও দিন-ভৰ পূৰা মেহনত কৰা উচিত। কিন্তু এইটো কব<noinclude></noinclude> g91uxk5vpmvn4h0t7w5q1y2jqfsqe6o 104 86092 261099 235923 2026-10-02T17:05:33Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261099 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৫৭)|}}</noinclude> নোৱাৰি যে কোনো কৰ্ম্মী গাৱঁলৈ গৈয়েই গাৱঁলীয়াৰ দৰে কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিবলৈ ধৰিব, যদি তেওঁ নিজৰ হোঁহকা-পিচলা মনোভাব, লাজ আৰু ভয় ত্যাগ কৰে তেন্তে তেওঁৰ মেহনতৰ উপৰিও যি খিনি অভাৱ থাকে তাক বুদ্ধি-পূৰ্ব্বক কাম কৰিলে নিশ্চয় পূৰাব পাৰিব। {{gap}}যেতিয়ালৈকে গাৱঁবাসীয়ে এইটো উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰিব যে তেওঁৰ সেৱাৰ গোটেই সময় সেৱাতেইহে লগাব লাগে তেতিয়ালৈকে তেওঁৰ দ্বাৰাই প্ৰেৰিত উপায়ৰ ফল স্বৰূপে হোৱা সেই অতিৰিক্ত উৎপত্তিৰ কমিছনৰ দৰে কিছু অংশ পাবৰ যোগ্য হব। কিন্তু গ্ৰামোদ্যোগ সংঘৰ তত্ত্বাৱধানত আৰম্ভ হোৱা গ্ৰাম-কাৰ্য্যৰ কেই মাহ মানৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা এইটো জাহিৰ হৈ পৰিছে যে গাৱঁলীয়া ৰাইজৰ প্ৰগতিও বৰ ধীৰে ধীৰে হে হব আৰু কৰ্ম্মী সকলে নিজৰ আচৰণৰ দ্বাৰাই ৰাইজক এইটো কাৰ্য্যকৰী কৰি দেখুৱাব লাগিব যে শ্ৰম আৰু সদাচাৰৰ দৃষ্টিত তেওঁলোক তেওঁলোকৰ নমুনা স্বৰূপ। ইয়াৰ দ্বাৰাই তেওঁলোকে বৰ ভাল শিক্ষা পাব আৰু যদি কৰ্ম্মী সকলে গাওঁবাসীৰ সংৰক্ষক হৈ নিজক পূজা কৰোৱাৰ পৰিবৰ্ত্তে তেওঁলোকৰেই এজন হৈ অৰ্থাৎ তেওঁলোকৰ লগত মিলি-জুলি থাকিবলৈ লয় তেন্তে অনতি-পলমে তাৰ প্ৰভাৱ নপৰাকৈ থাকিব নোৱাৰিব। {{gap}}এতিয়া প্ৰশ্ন হৈছে— জীৱিকাৰৰ কাৰণে গাৱঁত গৈ কি কাম কৰা হব? তেওঁ আৰু তেওঁৰ ঘৰৰ মানুহে গাওঁ চাফাইৰ কামত গাৱঁৰ মানুহে সহায় কৰক কিম্বা নকৰক কিছু নহয় কিছু সময় দিবই লাগিব। সাধাৰণতে ঔষধ-পাতিৰ বিষয়তো মোটা-মোটি হিচাপে যিমান খিনি পাৰে সহায় কৰিবই। কুইনাইন বা এনে ধৰণৰ সাধাৰণ ঔষধ পাতি দিয়া, ঘা-ফোঁহা ধুই চাফ্ কৰা, মলিযুক্ত চকু কাণ ধুই দিয়া, ঘা ত চাফ্ মলম দিয়া<noinclude></noinclude> d9j6qe0iibz3wydrxh397n7ef93tyof 104 86093 261101 235924 2026-10-02T17:07:57Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261101 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৫৮)|}}</noinclude> {{gap}}আদি কাম তো সকলোৱেই কৰিব পাৰে। মই এনে এখন কিতাপ বিচাৰিছো, য'ত গাৱঁত সদাই হোৱা সাধাৰণ বেমাৰীৰ কাৰণে আটাইতকৈ সহজ সৰল উপায় আৰু ব্যৱস্থা আদি থাকে, কিয়নো এই দুয়োটাই গ্ৰাম-কাৰ্য্যৰ মূল অঙ্গ; সেই বুলি গ্ৰাম- সেৱকে ইয়াত দিনে দুই ঘণ্টাত কৈ বেছি সময় দিব নালাগে। গ্ৰাম-সেৱকৰ কাৰণে আঠ ঘণ্টা কোনো বিশেষ সময় নহয়। তেওঁ গাওঁ বাসীৰ কাৰণে যি শ্ৰম কৰিব সি প্ৰেমৰ শ্ৰমহে হব। জীৱন নিৰ্ব্বাহৰ কাৰণে তেওঁৰ এই দুই ঘণ্টাৰ বাহিৰে আৰু কমেও আঠ ঘণ্টা সময় দিব লাগে। এইটো মন কৰিব লগীয়া কথা যে চৰখা সংঘ আৰু গ্ৰাম উদ্যোগ সংঘই যি নতুন আঁচনি তৈয়াৰ কৰিছে, তাৰ মতে তো সকলো ৰকমৰ শ্ৰমৰ আটাইতকৈ কম মূল্য বা মহত্ত্ব একে সমানেই। এইদৰে এজন ধুনাই-ৱলাই নিজৰ ধনুৰে একঘণ্টা কাম কৰি গড়ে যিমান তুলা ধুনি যিমান পাৰিশ্ৰমিক পাব; এজন তাঁতী, কাটনি, বা কাগজ তৈয়াৰ কৰোতায়ো সিমান সময় অৰ্থাৎ একঘণ্টাত নিশ্চিত পৰিমাণৰ কাম কৰিও সিমানেই পাব। এই কাৰণে গ্ৰাম- সেৱকে নিজৰ ইচ্ছা অনুসৰি সহজে কৰিব পৰা যি কোনো কামকে বাচি লব পাৰিব। কাম বাচোঁতে এইটোলৈ সদায় লক্ষ্য ৰাখিব লাগিব যে কাম কৰাৰ পিচত যি মাল তৈয়াৰ হব সি যাতে সেই গাৱঁতেই বা তাৰ আশে-পাশে খৰচ হয় অথবা সেই মাল সংঘৰ কামত আহিব লাগিব। {{gap}}প্ৰতি গাৱেই যাতে নিজৰ আৱশ্যকীয় খাদ্য-সামগ্ৰী শুদ্ধভাবে আৰু উচিত মূল্যত পাব পাৰে, তাৰ কাৰণে প্ৰত্যেক গাৱতেই একোখন দোকান থাকিব লাগে। এইটো ঠিক যে দোকান যিমানেই সৰু নহওক, তাৰ কাৰণে অলপ মূল-ধনৰো আৱশ্যক হবই; কিন্তু যিজন কৰ্ম্মী নিজৰ কৰ্ম্ম-ক্ষেত্ৰৰ লগত অলপমানো<noinclude></noinclude> lmoujuotc98xxo49uejga66vxcxhqew 104 86094 261103 235925 2026-10-02T17:09:19Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261103 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৫৯)|}}</noinclude>পৰিচিত হয়; তেওঁৰ বিশ্বাস-ভাজনতা আৰু সদগুণৰ প্ৰভাৱত দোকানৰ কাৰণে অলপ সৰহীয়া মাল বাকী কৈ দিবলৈ কোনেও অকণো সঙ্কোচ বোধ নকৰিব। {{gap}}এনেধৰণৰ আৰু উদাহৰণ দিবৰ আৱশ্যক নকৰে। যি সেৱকে সততে নিৰীক্ষণৰ বৃত্তিৰে কাম কৰিব, তেওঁ সদায় নিত্য-নৱ অনুভৱ পায়েই থাকিব আৰু তেওঁ এইটোও অতি সোনকালে, বুজি উঠিব যে কোনটো কাম কৰিলে তেওঁৰ নিজৰো ৰোজকাৰ ওলাব আৰু যিখন গাৱঁত কাম কৰিবলৈ আহিছে তেওঁলোকৰ কাৰণে ও এক আদৰ্শ উত্থাপিত কৰিব পাৰিব। অতএব তেওঁ এনেকুৱা কোনো কাম বাচি লব লাগিব যাৰ দ্বাৰাই গ্ৰাম-বাসীৰ শোষণ নহয়, আৰু তেওঁলোকৰ আৰোগ্য বা নৈতিকতাতো কোনো প্ৰকাৰে আঘাত নপৰে; বৰং তেওঁলোকৰ নিজৰ অৱসৰ সময়ত কোনো হাতৰ কাম কৰি, নিজৰ উপাৰ্জন বঢ়োৱাৰ হে শিক্ষা পায়। সদায় নিৰীক্ষণ মূলক দৃষ্টিৰে কাম কৰাৰ পৰা তেওঁৰ ধ্যান, গাৱত অকাৰণত নষ্ট হোৱা বস্তু যেনে পথাৰত শস্যৰ লগত গজা ঘাঁহ-বন আৰু অন্যান্য আপোনা আপুনি উৎপন্ন হোৱা বস্তুৰ প্ৰতি যাবলৈ ধৰিব। অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে তেওঁ এইটো বুজি উঠিব যে সেই নষ্ট হোৱা বস্তু বিলাকৰ ভিতৰত বহুতেই অনেক কামৰ উপযোগী বস্তু। তাৰ ভিতৰৰ পৰাই যদি ভোজন অথবা অন্য কোনো উপযোগী বস্তু বাচি লয় তেন্তে নিজৰ ৰোজকাৰ কমোৱাৰ সমানেই হব। মীৰা ভনীয়ে মোক গাৱঁৰ পৰা নানা ৰকমৰ পাথৰ আনি দিয়েহি। সেই পাথৰ বিলাক দেখাত সঙ্গ-মৰ্ম্মৰৰ দৰে সুন্দৰ আৰু বৰ উপ- যোগীও। মই সময় পোৱা হলে সাধাৰণ হাথিয়াৰেৰেই তাক নানা আক্বতিলৈ ৰূপান্তৰ কৰি বজাৰত বিক্ৰীৰ উপযোগী কৰি<noinclude></noinclude> 9cu1yjlkpjt6yw970zc01smxlopg9c8 104 86095 261104 235926 2026-10-02T17:10:15Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261104 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৬০)|}}</noinclude>তুলিলোঁ হেতন। কাকা চাহাবে এচটা শুকান জেওৰা খৰিৰ পৰা সাধাৰণ এখন কটাৰীৰেই কাগজ কটা ছুৰী আৰু কাঠৰ চামোচ তৈয়াৰ কৰিছিল। এই বিলাকে৷ বজাৰত বেচিবৰ উপযুক্ত আছিল । মগনবাড়ীত কোনো কোনো মানুহে নিজৰ আজৰি সময়ত এফালে নতুন হৈ থকা অলাগতিয়াল কাগজৰ পৰা লেফফা তৈয়াৰ কৰে । {{gap}}দৰাচলতে কবলৈ গ'লে গাৱঁৰ মানুহ এতিয়া একেবাৰেই নিৰাশ হৈ পৰিছে। কোনো অপৰিচিত বা নতুন মানুহ দেখিলেই তেওঁলোকে ভাবে যে তেওঁ তেওঁলোকৰ গলত ভৰি দি বা শোষণ কৰি খাবলৈহে আহিছে। বুদ্ধি আৰু শ্ৰমৰ সম্বন্ধ বিচ্ছেদ হৈ যোৱাৰ পৰাই, অর্থাৎ তেওঁলোকৰ বুদ্ধি শক্তি নোহোৱাৰ বাবেই, তেওঁলোকৰ বিচাৰ-শক্তিও কুণ্ঠিত হৈ যাব লাগিছে । কামৰ সময় খিনিও তেওঁলোকে সৎ ব্যৱহাৰ নকৰে। এনেকুৱা গাৱঁলৈ যাওঁতে গ্রাম-সেৱকে নিজৰ অন্তৰত প্ৰেম আৰু আশা ভৰাই লৈ যাব লাগিব । তেওঁৰ নিজৰ এই কথাটোত বিশ্বাস থাকিব লাগিব যে য'ত বিবেক-হীনতাৰে কাম কৰি স্ত্ৰী-পুৰুষে বছৰত ছমাহ বিনা কামে থাকিব লগা হয় তাত যদি তেওঁ পূৰা সময় বিবেক পূর্ব্বক কাম কৰে তেন্তে তেওঁ নিশ্চয় গাওঁ বাসীৰ বিশ্বাসভাজন হব পাৰিব আৰু তাৰ মাজতে নিজে বুদ্ধিমান দৰে কাম কৰি নিজৰ ৰোজকাৰ উলিয়াবলৈ সমৰ্থৱান হব ৷ {{gap}}“পিচে মোৰ লৰা-ছোৱালী আৰু সিহঁতৰ পঢ়াশুনাৰ ব্যৱস্থা কি হব?” বুলি গ্রাম-সেৱাভিলাসী গ্রাম-সেৱক সকলে সোধে। যদি লৰা ছোৱালীক আধুনিক পদ্ধতিতেই শিক্ষা দিবলৈ চায় তেন্তে মই কোনো কাৰ্য্যকৰী উপায় দিব নোৱাৰোঁ ৷ প্ৰকৃততে সিহঁতক যদি স্বাস্থ্যবান, মজবুত, বিশ্বাসী আৰু জ্ঞানী গাৱঁলীয়া কৰি গঢ়ি তুলিবলৈহে বিচাৰে তেন্তে সিহঁতে সকলো শিক্ষা নিজৰ মাক বাপেকৰ ছত্ৰৰ-ছাঁয়াত থাকিয়েই পাব<noinclude></noinclude> qxo52p8324a6fzbt203zfgadaen1r7r 104 86096 261106 235927 2026-10-02T17:11:25Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261106 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" />{{rh||(৬১)|}}</noinclude>আৰু গাৱঁতে ৰোজকাৰো উলিয়াব পাৰিব; ক্ৰমান্বয়ে সিহঁত যিমানেই ডাঙৰ হৈ যাব সিমানেই সিহঁতৰ হাত ভৰিৰ ঠিক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰিব। এনে ভাবেই সিহঁতে নিজৰ পৰিয়ালতে কিছু অৰ্জ্জিবও পাৰিব। নিপুণ ঘৰৰ সমান কোনো স্কুলেই হব নোৱাৰে। আৰু বিশ্বাস-ভাজন, সদাচাৰী, পিতামাতাৰ নিচিনা কোনো অধ্যাপকেই হব নোৱাৰে। বৰ্তমানৰ আধুনিক আৰু মাধ্যমিক শিক্ষাতো গাৱঁলীয়াৰ ওপৰত এটা ব্যৰ্থতাৰ চিন মাত্ৰ। তেওঁলোকৰ লৰাছোৱালীয়ে তাক কেতিয়াও গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰিব আৰু ঈশ্বৰ কৃপাত কুশল ঘৰুৱা শিক্ষা পালেও তাৰ পৰা বঞ্চিৎ হব লগা নহব। গ্ৰাম- সেৱক বা গ্ৰাম-সেবিকাৰ কৰ্ম্ম কুশলতা নাথাকিলে আৰু চলোৱাৰ শক্তি নহলে তেওঁলোকে গ্ৰাম-সেৱাৰ সন্মান পোৱাৰ লোভ নৰখাই ভাল। {{center|'''( অন্ত )'''}}<noinclude></noinclude> 0xe76v3fvg5w6ynuzo0h5payobfsdw9 104 86099 261107 235931 2026-10-02T17:12:20Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261107 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{center|অনুবাদকে অসমীয়ালৈ ভঙ্গা আন কেইখনমান কিতাপ}} {{Block center|<poem>গীতা প্ৰৱচন আদৰ্শ ভাৰত ধৰ্ম্মচক্ৰ প্ৰৱৰ্ত্তন মানৱ-বিপ্লৱ শাসন নিৰপেক্ষ সমাজ নয়ীতালীম সম্পত্তি দান যজ্ঞ বিবাহ-বিধি ( গান্ধীজী )</poem>}} {{gap}}সৰ্ব্বোদয় বিচাৰ-ধাৰা সম্পৰ্কে জানিব খুজিলে অসমৰ একমাত্ৰ পষেকীয়া কাকত “ভূদান যজ্ঞ” পঢ়ক। বছৰেকীয়া বৰঙনি মুঠেই তিনি টকা মাত্ৰ। {{Right|<poem>মেনেজাৰ—“ভূদান যজ্ঞ” গুৱাহাটী</poem>}}<noinclude></noinclude> p0prhckylgi3hyg0qp62fm8jw0zj1y8 104 86122 261076 236861 2026-10-02T15:11:02Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261076 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xxxx-larger|'''গ্ৰাম-সেৱা'''}}}} {{Dhr|5em}} {{center|{{Xx-larger|'''লেখক'''}}}} {{center|{{Xxx-larger|'''মোহন দাস কৰমচাঁদ্ গান্ধী'''}}}} {{Dhr|4em}} {{center|'''অনুবাদক'''}} {{center|{{X-larger|'''শ্ৰীখগেশ্বৰ ভূঁঞা'''}}}} {{Dhr|6em}} {{center|'''গ্ৰাম-সেৱা সাহিত্য প্ৰকাশ ভৱন'''}} {{center|'''চান্দ্ মাৰী, গুৱাহাটী'''}}<noinclude></noinclude> m5ti6adshtbu1oiue371raj1s7fwur3 104 86123 261077 236878 2026-10-02T15:12:57Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261077 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|2em}} <poem>প্রকাশক—খগেশ্বৰ ভূঁঞা :::উপাচাৰ্য্য গ্রাম-সেৱক বিদ্যালয়, :::গুৱাহাটী</poem> {{Dhr|14em}} {{center|<poem>প্ৰথম বাৰ ১৯৫৫ মূল্য—আঠ অনা মাত্র</poem>}} {{Dhr|14em}} {{Right|প্ৰিণ্টাৰ—শ্ৰীসোণাৰাম বেজ<br/> {{gap}}নিউপ্ৰেছ, গুৱাহাটী}} {{Dhr|2em}}<noinclude></noinclude> 5oe1pcebmb82xij5x1ykhzsjojlj93r 104 86372 261075 236877 2026-10-02T15:08:16Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261075 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>{{Dhr|1em}} {{center|{{Xxxx-larger|'''গ্ৰাম-সেৱা'''}}}} {{Dhr|5em}} {{center|{{X-larger|'''লেখক'''}}}} {{center|{{Xx-larger|'''মোহন দাস কৰমচাঁদ্ গান্ধী'''}}}} {{Dhr|4em}} {{center|'''অনুবাদক'''}} {{center|{{X-larger|'''শ্ৰীখগেশ্বৰ ভূঁঞা'''}}}} {{Dhr|6em}} {{center|'''গ্ৰাম-সেৱা সাহিত্য প্ৰকাশ ভৱন'''}} {{center|'''চান্দ্‌মাৰী, গুৱাহাটী'''}}<noinclude></noinclude> 329zktbnia206w2oe3ns3q6gyxc4utz 104 86373 261088 236879 2026-10-02T16:52:24Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* বৈধকৰণ হৈছে */ 261088 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude> {{center|{{larger|'''''অৰ্ষ বাণী'''''}}}} {{gap}}ইংৰাজৰ ইয়াত পদাৰ্পণ হোৱাৰ আগতে ভাৰতে নিজৰ লাখ লাখ জুপুৰীত সূতা কাটিছিল, তাঁত বৈছিল আৰু খেতিৰ পৰা হোৱা সাধাৰণ আমদানিৰেই অভাব-অনাটনো পূৰা কৰিছিল। জীৱন ঝুলিৰ নিচিনা ভাৰতৰ সেই ঘৰুৱা শিল্প ইমান নিষ্ঠুৰ আৰু অমানুষিক উপায়েৰে নষ্ট কৰা হৈছিল যে ইয়াক বিশ্বাস কৰাই টান। ইয়াত ইংৰাজৰ সাক্ষী প্ৰমাণ অনেক আছে। ভাৰতৰ আধাপেটীয়া সাধাৰণ জনতা লাহে লাহে কেনেকৈ মৃত্যুৰ পথলৈ আগুৱাই যাব ধৰিছে ইয়াৰ নগৰীয়াই কিজানিহে উপলব্ধি কৰিব পাৰিছে। তেওঁলোকে এইটো কি বুজিব? যি তুচ্ছ এস্ আৰাম ভোগ কৰিছে সি ভাৰতক শোষণ কৰা পৰদেশী পুঁজিপতিৰ ঘৰ ভৰাবলৈ কৰা মেহনতৰ দালালিব বাহিৰে আন একো নহয়। সেই পৰদেশীৰ সমস্ত লাভ আৰু লগতেই ইয়াৰ দালালিও ভাৰতৰ দীন-দৰিদ্ৰ জনতাক চেপি-খুন্দি উলিয়ায়। তেওঁলোকে নাজানে যে বৃটিছ ভাৰতত আইন মতে যি চৰকাৰ স্থাপিত কৰা হৈছে তাক কেৱল দুঃখীয়া জনসাধাৰণক শোষণ কৰিবৰ কাৰণে হে। {{gap}}আজি ভাৰতৰ গাৱেঁ নিজৰ এই অথিৰ-অবিৰ হাড়ৰ জকাটোৰেই চছমা নথকা চকুকো যি প্ৰমাণ দিব লাগিছে ইয়াক ইফাল-সিফালৰ বাক বিতণ্ডা— বাগ্‌জাল বা অঙ্কজাল বুলি ভবা মায়াবী বেৰেৰে ঢাকি ৰাখিব নোৱাৰি। মোৰ ইয়াত অকণো সন্দেহ নাই যে ঈশ্বৰৰ নিচিনা কোনোবা মালিক এই পৃথিবীত যদি আছে তেন্তে, তেওঁৰ ৰাজ-সভাত ইংলণ্ডই আৰু লগতে ভাৰতৰ এই সকলো চহৰতে থকা লোক সকল উভয়ে এই দোষৰ কাৰণে ইতিহাসত বে-উপস্য মনুষ্য-জাতিৰ প্ৰতিটো দোষৰ বাবে কৈফিয়ৎ দিবলৈ সাজু হৈ থাকিব লাগিব। {{Right|—গান্ধীজী}} {{center|( ১৯২২ ত আদালতত দিয়া ভাষণৰ পৰা )}}<noinclude></noinclude> 1kg4fz4fvi9rg7x6hb50t9r6hyyz13s 104 90321 261186 260840 2026-10-03T06:29:49Z BabulB 104 261186 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{X-larger|'''মীৰজুমলাৰ অসম অভিযান'''}}}} {{gap}}'''কোচবেহাৰ আৰু অসমৰ বিৰুদ্ধে মীৰজুমলাৰ অভিযান—'''আৰাকানৰ ৰজাই পলাতক চুলতান চাহছুজা আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালবৰ্গক এতিয়াও পোহ-পাল দি ৰাখিছে, হিন্দুস্থানলৈ ওলোটাই পঠোৱা নাই। কোচবেহাৰে স্বাধীন হৈ মোগলৰ বিৰুদ্ধে অস্ত্ৰ ধৰিছে। অসমৰ স্বৰ্গদেৱে নিজ ৰাজ্য পুনৰ উদ্ধাৰ কৰি মোগলৰ ৰাজ্যত সোমাই দেশ নষ্ট কৰিছে। ভাৰতৰ পূৰ্ব্ব-প্ৰান্তত এইদৰে মোগলৰ ৰাজমৰ্য্যাদা টুটি অহাত আওৰংজেব বাদশ্যাহ বিশেষ ক্ষুণ্ণ হল। বঙ্গৰ নতুন শাসনকৰ্ত্তা মীৰজুমলাক সম্ৰাটে আদেশ দিলে যে এই তিনি ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰি পূৰ্ব্ব-ভাৰতত লুপ্ত মোগল ক্ষমতা পুনৰ প্ৰতিষ্ঠিত কৰিব লাগে। বুৰঞ্জীত আছে, —“সেইবেলা ছুজাক খেদি মাজুম-খাঁ ঢাকাৰ নজিকত বহিছিল। সেইবেলা স্বৰ্গদেৱৰ হাৰামখোৰ জয়নাৰায়ণে মাজুম-খাঁত মিলি পূৰ্ব্বৰ সীমা চাৰি কামৰূপ উজাৰ কৰি আসামে নিয়া বাৰ্তা ক’লে। এই বাৰ্ত্তা পাই মাজুম-খাঁয়ো পাচ্চাৰ ঠাইলৈ কৈ পঠালে,—“আসামে কামৰূপ উজাৰ কৰিলে, আমাকো ধৰিবলৈ মন কৰিছে। এতেকে মোগল [অৰ্থাৎ আৰাকান] মাৰিবাক যি যতন কৰিছোঁ, হঠাতে সিদ্ধি নহয়। আৰু সিদ্ধি হয়মানে আসামকে কোচবেহাৰকে মাৰি ফিৰি আহিব খোজোঁ। কি হা-হুকুম হয়?” এই বাৰ্তা পাই বাদশ্যাহে<noinclude></noinclude> qhpdaxadha6q0zmn9bydfbprxrzv8fu 104 90867 261187 260965 2026-10-03T06:32:19Z BabulB 104 261187 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" /></noinclude>{{center|{{x-larger|'''অসমীয়াৰ আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ চেষ্টা'''}}}} {{gap}}'''বকতাত স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজ সিংহ—''' ১৫৮৪ শকৰ মাঘ, ইংৰাজী ১৬৬৩ চনৰ জানুয়াৰী মাহৰ শেহৰ ফালে মোগল সৈন্যই উজনী অসমৰ পৰা ভটিয়াবলৈ ধৰিলে। স্বৰ্গদেৱ জয়ধ্বজসিংহ তেতিয়াও নামৰূপতে আছিল। দিলেৰ-খাঁই দিয়া মুকুতা, তৰোৱাল আদিৰ খিলাত ৰাজমন্ত্ৰীয়ে বৰপাত্ৰ গোহাঁই আৰু বৰগোহাঁইৰ পুতেকৰ হাতত স্বৰ্গদেৱলৈ পঠিয়াই দিলে। নামচাঙত থাকি কষ্ট পোৱাত স্বৰ্গদেৱে কৈ পঠিয়ালে –“বুঢ়াগোহাঁই আৰু ৰাজমন্ত্ৰীক যি কাৰ্য্যৰ ভাৰ দিছিলোঁ, তাক কৰিলে। আমি পৰ্ব্বতৰ বাহাত বৰ দুখ পাওঁ, আমাক টংচাঙত ঘৰ সাজি নিয়কহি।” ৰাজমন্ত্ৰীয়ে স্বৰ্গদেৱৰ কথামতে শীঘ্ৰে বাহৰ সাজি স্বৰ্গদেৱক মূৰত তুলি লেচাঙৰ পৰা টংচাঙলৈ আনিলে। টংচাঙৰ পৰা ৰাইচা বা মেকুৰীখোৱালৈ আহিল, তাৰপৰা স্বৰ্গদেৱ বকতালৈ আহিল। {{gap}}'''অপৰাধীৰ দণ্ড—'''মীৰজুমলাই গড়গাওঁ অধিকাৰ কৰাত ৰাজভগনৰ কালত ভালেমান অসমীয়া প্ৰজাই দেশ এৰি পৰ্ব্বত-পাহাৰে আশ্ৰয় লৈছিল। সেইবোৰ মানুহক বিচাৰি-খোঁচাৰি চপাই আনি কলিয়াবৰৰ সীমাত থাপিবৰ কাৰণে স্বৰ্গদেৱে টংচাঙত থাকোঁতে আতন বুঢ়াগোহাঁই ডাঙ্গৰীয়াক আদেশ দিছিল। {{gap}}এই অৰ্থে ডাঙ্গৰীয়াই ৰাজ্যৰ ওচৰে-পাজৰে সকলো ঠাইতে ফুৰি ভগনীয়া মানুহক নিজ-নিজ গাৱঁলৈ ওভোতাই পঠিয়াই-<noinclude></noinclude> 25x3lzxg26zicqw2z139lqjdf8tj162 104 90875 261185 260758 2026-10-03T06:28:08Z BabulB 104 261185 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="BabulB" /></noinclude>{{center|{{Xxxx-larger|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ}}}} {{center|{{x-larger|'''অসমৰ পশ্চিম সীমা'''}}}} {{gap}}'''আগকথা—'''প্ৰাচীন কামৰূপৰ পশ্চিম সীমা আছিল কৰতোয়া নদী। খৃষ্টীয় ত্ৰয়োদশ শতিকাত কামৰূপ ৰাজ্য কিছুমান সৰু সৰু খণ্ডত বিভক্ত হয়। কিছুদিনৰ পাচত খেনবংশীয় ৰজাসকল কমতা ৰাজ্যৰ অধিপতি হয়, আৰু কৰতোয়াৰ পৰা গুৱাহাটীৰ সমীপবৰ্ত্তী বৰনদীলৈকে গোটেই কামৰূপ ৰাজ্য কমতাৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়। খৃষ্টীয় পঞ্চদশ শতিকাৰ শেষ ভাগত গৌড়ৰ পাৎসা আলাউদ্দীন হুচেনছাহে কমতা অধিপতি নীলাম্বৰ ৰজাক পৰাস্ত কৰে, আৰু নিজকে ‘কমতা আৰু কামৰূপ বিজেতা চুলতান’ বুলি ঘোষণা কৰে। কমতাৰ ৰজাই অসমৰ স্বৰ্গদেৱ ওপৰজনা চুহুম্মুং দিহিঙ্গীয়া ৰজাৰ ওচৰত শৰণাপন্ন হয়। গৌড় পাৎসাহে অসম আক্ৰমণৰ কাৰণে নিজৰ তোলনীয়া পো তুৰ্ব্বকক সৈন্য-সেনা দি পঠিয়ায়। তিনি বছৰ ধৰি গৌড়ৰ সৈন্যৰ লগত অসমৰ যুদ্ধ চলে। অৱশেষত, তুৰ্ব্বকে অসমীয়াৰ হাতত প্ৰাণ এৰিব লগাত পৰে। এই যুদ্ধ বিজয়ৰ ফলত অসমৰ পশ্চিম সীমা কাজলীলৈকে বিস্তৃত হ’ল। {{nop}}<noinclude></noinclude> r4svfvnolwi8qq8az9swrvmhyw6ap6l 104 90955 261110 246784 2026-10-02T17:27:49Z BabulB 104 261110 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||ওপৰঞ্চি|১৭৫}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ভাৰতৰ পূৰ্ব্বপ্ৰান্তে বুজিব নিশ্চয় মোগলৰ বল-শক্তি হোৱা নাই ক্ষয়। কৰিবাঁ অসম ৰাজ্য শীঘ্ৰে অধিকাৰ, হাঁতী-দাঁত সোণে ৰূপে পূৰাবাঁ ভাণ্ডাৰ। যোদ্ধা আছে দাক্ষিণাত্য আৰু হিন্দুস্থান, তাৰ মাজে মীৰ্জ্জামুলা আমীৰ প্ৰধান। সিহেতু পাঞ্চিছোঁ ম‍ই অসমৰ ৰণে যোৱা তুমি মোৰ বাঞ্ছা সিদ্ধিৰ কাৰণে। ৰমণীৰ ৰূপ, যাদু, সমৰ বিক্ৰম, কেউ নোহে ধীৰ বলী অসমীৰ সম। কৰিবা অৱস্থা বুজি যুদ্ধৰ বিধান, সতৰ্ক অনিদ্ৰ হই নিত্য সাৱধান। নবাব ছায়িস্তা-খাঁন আছে বঙ্গলাত, বুদ্ধি পৰামৰ্শ হেতু কৰিবাঁ সাক্ষাত।’ ::মীৰ্জ্জামুলা বোলে, — ‘কথা শুনা, জাঁহাপনা, ::প্ৰাণেৰে কৰিম পূৰ্ণ তোমাৰ কামনা। ::মহাগৰ্ব্বী অসমৰ স্বৰ্গ মহাৰজা, ::হোৱা নাই নত তাৰ স্বাধীনতা ধ্বজা। ::পৃথিবীৰ মহাৰথী যুঁজাৰু সকলে ::অসমক কদাচিতো নোৱাৰিলে বলে। ::এইবাৰ অসমৰ হ’ব অন্য গতি, ::দিল্লীশ্বৰ অসমৰ হ’ব অধিপতি।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> hjahr0ztyig4f10snbdmsfxoyft8kjp 104 90956 261111 246785 2026-10-02T17:29:25Z BabulB 104 261111 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৭৬|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>::সেনা লই হিন্দুস্থানী দক্ষিনী তুৰুক ::নিৰ্ব্বিঘ্নে কৰিম চাফ্ অসম মলুক। ::সংগ্ৰাম সমাপ্ত কৰি আহিম অচিৰে, ::পাচ্চাৰ বক্‌চিচ্-দোৱা লম নতশিৰে।” ::সেইবুলি মীৰ্জ্জামুলা সৈন্য আড়ম্বৰে, ::যাত্ৰা কৰে অসমক যুঁজিব মনেৰে। অসমে শুনিলে সেই ৰণৰ বাতৰি মীৰ্জ্জামুলা সেনাসমে আহিব সত্বৰি। স্বৰ্গদেৱ পাত্ৰ-মন্ত্ৰী কৰি আলোচন আৰম্ভিলে দেশব্যাপী যুদ্ধ আয়োজন। মীৰ্জ্জামুলা সেনাপতি আহিছে সন্নিত অসমৰ প্ৰজাসৱে শুনিলে ন-গীত,— “খাটা-খুটা মাজুম-খাঁ মুখে চাঁপ দাড়ি, বেহাৰক ভঙ্গে যাইব গুৱাহাটা বাৰী’। অসমে ভাবিলে ঘোৰ হুইব সমৰ, লাগিব আহিলা-পাতি কেবা বছৰৰ, সাজিলে বিস্তৰ অস্ত্ৰ হিলই কামান, ঢাল-বাৰু তৰোৱাল পৰ্ব্বত- প্ৰমাণ। পাইকক ৰণ-শিক্ষা দিলে খেলে-খেলে, সুচতুৰ সৈনিকক বঁটা বিতৰিলে। স্বৰ্গদেৱে নিজহাতে ধৰি ধেনু-কাঁড় শিক্ষা দিলে নগৰত অস্ত্ৰ-ব্যবহাৰ। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> t95bu5yiki9up8311j3ltpufdyyyydg 104 90957 261112 246786 2026-10-02T17:31:25Z BabulB 104 261112 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||ওপৰঞ্চি|১৭৭}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>::“শত্ৰুৰ আলেখ লেখ বুজি লোৱা ভাল, ::আয়োজন হন্তে আৰু লাগে কিছু কাল। ::প্ৰীতি-পত্ৰ চলাচল কৰি কিছুদিন ::পূৰ্ণ ৰণ-সাজে হ’ম শত্ৰু সম্মুখীন ৷ ::মীৰ্জ্জামুলা পোনে আহি সোমাব ঢকাত, ::মোগলৰ গতি-বিধি জনা যাব তাত।’ ::এইবুলি স্বৰ্গদেৱ ডাঙ্গৰীয়া গণে ::পাঞ্চিলে কটকী দুই বঙ্গলাৰ পোনে। ::সনাতন, কৌপতীয়া মাধৱচৰণ, ::কটকীৰ মাজে দুয়ো অতি বিচক্ষণ, ::উপস্থিত বুদ্ধি আৰু ভয়শূন্য চিত ::পৰদেশী ৰাজন্যৰ মাজে সুবিদিত। ::ই দুই কটকী গই বঙ্গ-চুবেদাৰ ::ছায়িস্তা-খাঁনক দিলে পত্ৰ-উপহাৰ, ::হস্তী-দন্ত, গান্ধ আৰু কলীয়া চামৰ, ::খৰ্গ দুই, তিনিকুৰি সোণৰ মোহৰ। নবাবে বুলিলে, —‘পত্ৰ শুনিলোঁ কটকী, সমাচাৰ কোৱাঁ যদি আছে কিবা বাকী’। কটকীয়ে বোলে,—‘তুমি প্ৰতাপী নবাব, সম্ৰাটৰ মহলত অখণ্ড প্ৰভাব। কেতিয়াবা তুমি যদি কোৱা কোনো কথা পাচ্চাই কাচিতো তাক নকৰে অন্যথা। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 29gj8flygl91dg6tvm8281lplq4fuhb 104 90960 261114 246787 2026-10-02T17:33:03Z BabulB 104 261114 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৭৮|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>অসম-মোগল দুয়ো আছিলে প্ৰীতিত, কিছুদিন পূৰ্ব্বে মাথোঁ হ’ল বিপৰীত। ই কাৰ্য্যত অসমৰ নাই অপৰাধ, বেহাৰৰ পৰা হ’ল যত বিসম্বাদ। পূৰ্ব্বীয় প্ৰীতিৰ বীজ কৰিলে ৰোপণ পত্ৰ-পুষ্পে-ফলে তৰু হব সুশোভন।’ কটকীৰ মুখে লভি সুখ-সমাচাৰ নবাবে সন্তুষ্ট হই দিলে উপহাৰ, ৰূপ-বান পাগ-জেমা বিচিত্ৰ বসন, মুকুতা প্ৰবালে কৰা কৰ্ণৰ ভূষণ। ::তাৰ পাচে কটকীয়ে লভিলে সাক্ষাত, ::কথা-বাৰ্ত্তা হ’ল বহু ভোজন-চ’ৰাত। ::নবাবে বুলিলে,—‘প্ৰীতি-বাঞ্ছা কৰি সাৰ ::স্বৰ্গ-মহাৰাজে দিছে পত্ৰ-সমাচাৰ। ::উদয়গিৰিৰ পাচ্চা স্বৰ্গ-মহাৰাজ ::সিজনৰ নাম খ্যাত ভাৰতৰ মাজ। ::সুপ্ৰসিদ্ধ কামৰূপ যাদু-মন্ত্ৰ বলে, ::গিৰি-গুহা হাবি নদী যুদ্ধৰ কৌশলে ৷ ::সোণ-ৰূপ মৃগ হস্তী বনজ সম্ভাৰ ::ঐশ্বৰ্য্য-বিভূতি ভৰা অপূৰ্ব্ব ভাণ্ডাৰ। ::জানিবা নিশ্চয় কিন্তু, অসমৰ দূত, ::আৰংজেব সম নাই পাচ্চা এনে কূট। </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> jgpr2lkxi4n2s3mxxgqrphcfwpwzzeb 104 90961 261115 246793 2026-10-02T17:34:59Z BabulB 104 261115 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||ওপৰঞ্চি|১৭৯}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>::তিনি ভ্ৰাতৃ জব্দ কৰি বহিলে তক্তত, ::শীঘ্ৰে কৰিলেক ৰাজ-ক্ষমতা শকত। ::ৰাজ্যলোভী পাচ্চা, নিজ উদ্দেশ্য সাধন ::নানা বুদ্ধি-মন্ত্ৰণাৰে কৰিব সম্পন। ::মীৰ্জ্জামুলা যোদ্ধা কুটনীতি বিশাৰদ, ::সিজনৰ সম নোহে কোনো পাৰিষদ, ::তেনুৱা দুৰ্জ্জয় বীৰ গলে পূৰ্ব্বদিশ ::সম্ভ্ৰমে ভজিবা তাঙ্ক কৰি চুপাৰিচ ৷ ::একাচেকা যোদ্ধা মহা নিৰ্ম্মম পৰাণ ::ভাল-মন্দ হিতাহিত একো নাই জ্ঞান, ::পৰাক্ৰমী জৰোৱাল মীৰ্জ্জামুলা বীৰ ::বিনয়-সন্তাষে তাঙ্ক কৰিবা সুস্থিৰ। ::মীৰ্জ্জামুলা হয় যদি সন্তোষিত মন ::সুখেৰে বৰ্ত্তিব যত আছে গো ব্ৰাহ্মণ।’ অসমৰ ৰাজদূত মাধৱচৰণ বিস্ময় মানিলে শুনি নবাব বচন, কাণ্ড-জ্ঞানহীন যদি মীৰ্জ্জামুলা বীৰ, কিমতে সম্ভ্ৰম লাভ কৰিব প্ৰাণীৰ? কটকীয়ে বোলে,—“শুনা, নবাব চাহাব, বৰ-মানুহৰ নোহে হেনয় স্বভাৱ। কূট-মন্ত্ৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰি সাৰোগত দুৰ্য্যোধন আদি বীৰে কৰিলে বিব্ৰত, </poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> 3qsla577t8ojmjr30ggbwgfhqm5w83w 104 90962 261117 246795 2026-10-02T17:36:11Z BabulB 104 261117 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh|১৮০|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ|}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>যুধিষ্ঠিৰ পাঞ্চ ভাই দ্ৰৌপদী সুন্দৰী, সবাৰো সম্পত্তি-ৰাজ্য নিলে চুৰি কৰি। কালচক্ৰে যুধিষ্ঠিৰ হ’ল নৃপবৰ ধৰণীৰ চক্ৰবৰ্ত্তী ৰায়-ৰাজেশ্বৰ, দুৰ্য্যোধন আদি কূট গ’ল ৰসাতলে, যশ-ধৰ্ম্ম নাম তাৰ একোকে নৰ’লে। সেই হেতু লোভ ত্যাগ কৰে বিজ্ঞজন ঈশ্বৰে যি দিছে তাতে সদা তুষ্ট মন। নবাবে বুলিছে মীৰ্জ্জামুলা সেনাপাল ভাল-মন্দ জ্ঞানহীন অতি জৰোৱাল। ভাল-মন্দ নীতিজ্ঞান ৰহিত যিজন, শক্তিমন্ত নোহে তেওঁ কাপুৰুষ-মন। তুচ্চ নৰ বুলি লোকে নিন্দিব সততে, সিজনত চুপাৰিচ বহিব কিমতে?” ::এইমতে কথা শুনি অসম দূতৰ ::নবাবৰ মুখ হন্তে নোলালে উত্তৰ। ::কলে মাথোঁ—‘যথাবিধি হব সম্পাদন, ::সম্ৰাটৰ আজ্ঞা আৰু খোদাৰ বচন। ::সেই দুয়ো ভাৰ সিদ্ধ কৰিব সম্প্ৰতি ::বাদশ্যাহৰ বান্দা মীৰ্জ্জামুলা সেনাপতি।’ আৰু কিছু কথা অন্তে দিলে ছাস্তা-খাঁই সন্দেশ পত্ৰৰে সতে কটকী বিদায়।</poem><noinclude>{{Block center/e}}</noinclude> bp1du0d99j9tnv1srhcz11z6ohn1d6y 104 90963 261122 246799 2026-10-02T17:40:16Z BabulB 104 261122 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||ওপৰঞ্চি|১৮১}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ঢকাত মেলানি লই অসম কটকী যথা কালে পালে আহি গুৱাহাটী চকী॥</poem> {{Block center/e}} {{Right|শ্ৰী সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা।{{gap|3em}}}} {{Dhr|3em}} {{Left|গুৱাহাটী, ইং ১৮ অক্টোবৰ ১৯৫৪।}} {{Dhr|1em}} {{Rule|৪em}}<noinclude></noinclude> 1g8k19reobwlk95h2rx75a75vosergf 261123 261122 2026-10-02T17:40:36Z BabulB 104 261123 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||ওপৰঞ্চি|১৮১}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ঢকাত মেলানি লই অসম কটকী যথা কালে পালে আহি গুৱাহাটী চকী॥</poem> {{Block center/e}} {{Right|শ্ৰী সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা।{{gap|3em}}}} {{Dhr|3em}} {{Left|গুৱাহাটী, ইং ১৮ অক্টোবৰ ১৯৫৪।}} {{Dhr|1em}} {{Rule|4em}}<noinclude></noinclude> n73qfaslwj4naxzerj7xbg087l86vdb 261125 261123 2026-10-02T17:41:02Z BabulB 104 261125 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Sushmita Lekharu" />{{rh||ওপৰঞ্চি|১৮১}} {{Block center/s}}</noinclude><poem>ঢকাত মেলানি লই অসম কটকী যথা কালে পালে আহি গুৱাহাটী চকী॥</poem> {{Block center/e}} {{Right|শ্ৰী সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা।{{gap|4em}}}} {{Dhr|3em}} {{Left|{{gap}}গুৱাহাটী, ইং ১৮ অক্টোবৰ ১৯৫৪।}} {{Dhr|1em}} {{Rule|4em}}<noinclude></noinclude> aa0do4sv1q3h2a58qo2xkutj6zdikon 10 93773 261108 260591 2026-10-02T17:24:55Z BabulB 104 261108 wikitext text/x-wiki * {{ডাউনলোড|মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ}} ''[[মীৰজুমলাৰ অসম আক্ৰমণ]]''; [[লেখক:সূৰ্য্যকুমাৰ ভূঞা]] * {{ডাউনলোড|গ্ৰাম-সেৱা}} ''[[গ্ৰাম-সেৱা]]''; [[লেখক:মোহনদাস কৰমচাঁদ গান্ধী]] * {{ডাউনলোড|ভাৰত বুৰঞ্জী (৫ম-৬ষ্ঠ মান)}} ''[[ভাৰত বুৰঞ্জী (৫ম-৬ষ্ঠ মান)]]''; [[লেখক:মুক্তালাল কাথবৰুৱা]] * {{ডাউনলোড|সাৰনিত্যক্ৰিয়া}} ''[[সাৰনিত্যক্ৰিয়া]]''; [[লেখক:পৰমহংস শিৱনাৰায়ণ স্বামী]] * {{ডাউনলোড|মিত্ৰ-লাভ}} ''[[মিত্ৰ-লাভ]]''; [[লেখক:মহেশ্বৰ বৰুৱা]] * {{ডাউনলোড|কথা কৱিতা}} ''[[কথা কৱিতা]]''; [[লেখক:যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা]] * {{ডাউনলোড|হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত}} ''[[হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জীৱন চৰিত]]''; [[লেখক:সৰ্বেশ্বৰ কটকী]] (পুনৰ্মুদ্ৰণ) * {{ডাউনলোড|অৰুনোদইৰ ধলফাট}} ''[[অৰুনোদইৰ ধলফাট]]''; [[লেখক:সন্মিলিত]] (১৯৬৫) * {{ডাউনলোড|অসম নমৰে আমিও নমৰো}} ''[[অসম নমৰে আমিও নমৰো]]''; [[লেখক:অমলেন্দু গুহ]] (১৯৯৩) * {{ডাউনলোড|ফুল কোঁৱৰ}} ''[[ফুল কোঁৱৰ]]''; [[লেখক:হলিৰাম হাজৰিকা]] (১৯৫১) * {{ডাউনলোড|দমদম-বসিৰহাটৰ ঘটনাৰ পিচত ভাৰতৰ বিপ্লৱী সাম্যবাদী দল}} ''[[দমদম-বসিৰহাটৰ ঘটনাৰ পিচত ভাৰতৰ বিপ্লৱী সাম্যবাদী দল]]''; [[লেখক:অজ্ঞাত]] (১৯৪৯) * {{ডাউনলোড|উদ্‌ভিদ বিবৰণ}} ''[[উদ্‌ভিদ বিবৰণ]]''; [[লেখক:ধনিৰাম দত্ত]] * {{ডাউনলোড|সীতা-স্বয়ম্বৰ}} ''[[সীতা-স্বয়ম্বৰ]]''; [[লেখক:প্ৰসন্নচন্দ্ৰ বৰুৱা|লেখক:প্ৰসন্নচন্দ্ৰ বৰুৱা]] (১৯১১) * {{ডাউনলোড|মিচিং নাৰীকণ্ঠ}} ''[[মিচিং নাৰীকণ্ঠ]]''; [[লেখক:তৰুণ লয়িং|লেখক:তৰুণ লইং]] (২০১৯) * {{ডাউনলোড|নাগালেণ্ডৰ পৰ্য্যটন আৰু অন্যান্য}} ''[[নাগালেণ্ডৰ পৰ্য্যটন আৰু অন্যান্য]]''; [[লেখক:তৰুণ লয়িং|লেখক:তৰুণ লইং]] (২০২০) * {{ডাউনলোড|ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ. এচ}} ''[[ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাপটত যোৰহাট কলেজৰ এন. এচ. এচ]]''; [[লেখক:তৰুণ লয়িং|লেখক:তৰুণ লইং]] (২০২১) [[শ্ৰেণী:নতুন লেখাৰ সংৰক্ষণ]] iz32g71ze9b332b8ofsadr9c965whyj 104 94320 261078 2026-10-02T15:15:10Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "টিপ্পনী॥ - - (48) অভিমানেৰে কৰা যি কোনো কামেই, যিমানেই সি সাত্বিক মহওক, — বন্ধনকাৰী হয়। সেইটো (কাম) যেতিয়া ঈশ্বৰাপিত বুদ্ধিৰে অভিমানশূন্য হৈ কৰা হয়, তেতিয়া বন্ধনৰহি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 261078 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>টিপ্পনী॥ - - (48) অভিমানেৰে কৰা যি কোনো কামেই, যিমানেই সি সাত্বিক মহওক, — বন্ধনকাৰী হয়। সেইটো (কাম) যেতিয়া ঈশ্বৰাপিত বুদ্ধিৰে অভিমানশূন্য হৈ কৰা হয়, তেতিয়া বন্ধনৰহিত হয়। যাৰ “অহং” শূন্যত্ব পাইছে, তেওঁৰ শৰী েহে কৰ্ম্ম কৰে। শুই থাকোতেও মানুহৰ শৰীৰে কৰ্ম্ম কৰি থাকে, এইদৰে ক'ব পাৰি। যি কয়েদীয়ে বাধ্য হৈ অনিচ্ছাৰে হাল চলায় তাৰ শৰীৰেহে কাম কৰি থাকে। যি স্বইচ্ছাৰে ঈশ্বৰৰ কয়েদী হৈছে, তেওঁৰো শৰীৰেই সকলো কাম কৰে। সি ভেভিয়া নিজে অহং শূন্য হয়, কাৰণ তাৰ প্ৰেৰক (চালক) ঈশ্বৰ যদৃচ্ছালাভসন্তুষ্টো দ্বন্দ্বাতীতো মিসৰঃ। সমঃ সিদ্ধাৱসিদ্ধৌ চ কৃত্বাপি ন নিবধ্যতে॥ ২২ যিজন সহজে পোৱা বস্তুতে সন্তুষ্ট থাকে, যিজন সুখ-দুখ দ্বন্দ্বৰ পৰা মুক্ত হৈ গৈছে, যিন দ্বেষৰতি হৈ গৈছে, যিজন সফলতা বা নিষ্ফলতাত নিৰ্ব্বিকাৰ তেওঁ কৰ্ম্ম কৰিলেও বন্ধনত নপৰে॥ ২২। গতসঙ্গস্য মুক্তস্য জ্ঞানাৱস্থিতচেতসঃ। যজ্ঞায়াচৰতঃ কৰ্ম্ম সমগ্ৰং প্ৰৱিলীয়তে। ২৩ যিজন আসক্তিশূন্য, যাৰ চিত্ত জ্ঞানময়, যিজন মুক্ত আৰু যিজনে যজ্ঞৰ কাৰণেহে কাম কৰে, তেওঁৰ সকলো কৰ্ম্মই লয় হৈ যায়॥ ২৩॥ ব্ৰহ্মাৰ্পণং ব্ৰহ্ম হৱিৱ হ্মাগ্নৌ ব্ৰহ্মণ৷ হুতম্। ব্ৰহ্মৈৱ তেন গন্তব্যং ব্ৰহ্মকৰ্ম্মসমাধিনা॥ ২৪ যজ্ঞত অৰ্পন কৰা হোমবাৰি ব্ৰহ্ম, হোমৰ বস্তু যেনে ঘিউ - ব্ৰহ্ম, এইদৰেই যিজনে কৰ্ম্মৰ লগত ব্ৰহ্মকো মিল কৰি সাধনা কৰে, তেওঁ ব্ৰহ্মকেই পায়॥ ২৪॥<noinclude></noinclude> dbjxn9zme9dafdrqkkytp0mtiukceob 104 94321 261079 2026-10-02T15:15:55Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "(৮৮) ত্ৰিভিগু ণময়ৈৰ্ভাৱৈৰেভিঃ সৱ মিদং জগৎ মোহিত নাভিজ্ঞানাতি মামেভ্যঃ পৰময়ম্॥ ১৩ এই ত্ৰিগুণময় ভাবেৰে সমস্ত সংসাৰ মোহিত হৈ আছে আৰু সেই কাৰণে তাকেই উচ্চ আৰু পৃথ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 261079 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>(৮৮) ত্ৰিভিগু ণময়ৈৰ্ভাৱৈৰেভিঃ সৱ মিদং জগৎ মোহিত নাভিজ্ঞানাতি মামেভ্যঃ পৰময়ম্॥ ১৩ এই ত্ৰিগুণময় ভাবেৰে সমস্ত সংসাৰ মোহিত হৈ আছে আৰু সেই কাৰণে তাকেই উচ্চ আৰু পৃথক বুলি মোক অবিনাশী বুলি নাজানে!১৩৷ টিপ্পনী :- এই (সাত্বিক, ৰাজসিক, তামসিক) ভাবৰ ওপৰত পৰমাত্মা নিৰ্ভৰ নকৰে কিন্তু এই ভাববিলাকহে তেওঁৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। ই তেওঁৰ আশ্ৰয়ত আৰু বশত আছে॥ দৈৱী হোষা গুণময়ী মম মায়া দুৰত্যয়া। মামেৰ যে প্ৰপদ্যন্তে মায়ামেতাং তন্তি তে॥ ১৪ মোৰ এই ত্ৰিগুণযুক্ত দৈবী মায়া অতিক্ৰম কৰা বৰ টান। কিন্তু যিজনে মোতেই শৰণ লয়, তেওঁ এই মায়৷ পাৰ হৈ যায়॥ ১৪॥ ন মাং দুষ্কৃতিনে। মৃঢ়াঃ প্ৰপদ্যন্তে নৰাধ্যাঃ। মায়য়াপহৃতজ্ঞান! আসুৰং ভাৱমাশ্ৰিতাঃ॥ ১৫ দুৰাচাৰী, মূঢ়, অধম মনুষ্যই মোত শৰণ লয়। এইবিলাক আসুখী ভাবাপন্ন হয় আৰু মায়াই তাহাঁতৰ জ্ঞান হৰণ কৰি নিয়ে॥ ১৫॥ চতুৰ্বিধা ভজন্তে মাং জনাঃ সুকুতিনোহৰ্জ্জুন!। আৰ্ত্তে। জিজ্ঞাসুৰৰ্থাৰ্থী জ্ঞানী চ ভৰতৰ্ষভ!॥ হে অৰ্জুন! চাৰিপ্ৰকাৰৰ সদাচাৰী লোকে মোক ভজনা কৰে দুখী, জিজ্ঞাসু, কিবা পাবলৈ বিচৰালোক আৰু জ্ঞানী॥১৬<noinclude></noinclude> k8th1351nhbpcoj3u19zr8f5jwb4nx1 104 94322 261080 2026-10-02T15:36:34Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261080 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১০|সৰল জ‍্যোতিষ|}} {{Rule|}}</noinclude>বৈধৃতি আৰু ব্যতীপাত যোগৰ সমুদয় বেয়া। অন্যবিলাক যোগ ভাল। {{center|'''{{Xx-larger|কৰণ প্ৰকৰণ।}}'''}} ১ বব, ২বালব, ৩কৌলব, ৪তৈতিল, ৫গৰ, ৬ বণিজ, ৭ বিষ্টি, শ শকুনী, চ চতুষ্পাদ, না নাগ, কিং কিন্তুঘ্ন। বিষ্টিকৰণৰ বাহিৰে সকলো কৰণেই শুভকৰ্ম্মত ভাল। কৰণ বিলাক তিথিৰ পৰা হয়। {{gap}}বিষ্টিকৰণৰ নিৰ্ণয়।— শুক্লাষ্টমী, পূৰ্ণিমা, কৃষ্ণা সপ্তমী, আৰু কৃষ্ণা চতুৰ্দ্দশী, এই কেইটা তিথিৰ পূৰ্ব্বাৰ্দ্ধকে বিষ্টিকৰণ বোলে। আৰু কৃষ্ণা তৃতীয়া, কৃষ্ণা দশমী, শুক্লা একাদশী, শুক্লা চতুৰ্থী, এই কেইটা তিথীৰ শেষাৰ্দ্ধক বিষ্টিকৰণ বোলে। বিষ্টিকৰণত কোনো শুভকৰ্ম্ম কৰিব নাপায়। বিষ্টিকৰণৰ শেষ তিন দণ্ডত শুভ কৰ্ম্মা কৰিব পাৰে। {{center|'''{{Xx-larger|মাসদগ্ধা বা মহাদগ্ধা।}}'''}} {{gap}}বহাগৰ শুক্লাষষ্ঠী, জেঠৰ কৃষ্ণাচতুৰ্থী, আহাৰৰ শুক্লা অষ্টমী, শাওনৰ কৃষ্ণা ষষ্ঠী, ভাদৰ শুক্লা দশমী, আহিনৰ কৃষ্ণা অষ্টমী, কাতিৰ শুক্লা দ্বাদশী, আঘোনৰ<noinclude></noinclude> oupngbhd9t3c3dzh0kml66l0owz9a4h 104 94323 261081 2026-10-02T15:42:06Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261081 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh||সৰল জ‍্যোতিষ|১১}}</noinclude>কৃষ্ণা দশমী, পুহৰ শুক্লা দ্বিতীয়া, মাঘৰ কৃষ্ণা দ্বাদশী ফাগুণৰ শুক্লা চতুৰ্থী, চতৰ কৃষ্ণা দ্বিতীয়া, তিথিক মাসদগ্ধা বা মহাদগ্ধা বোলে। ইয়াত সৌৰ মাস ধৰিবহে লাগে। মাস দগ্ধাত জন্মিলে শিশুৰ মৃত্যু হয়; বিবাহ কৰালে বিধবা হয়, যাত্ৰা কৰিলে মৃত্যু ঘটে, বিদ্যাৰম্ভ কৰিলে মূৰ্খ হয়, বেপাৰ কৰিলে মূল ধন নাশ হয়, গৰ্ভাধানত গৰ্ভনাশ হয়, মাসদগ্ধাত কোনো শুভকৰ্ম্ম কৰাই ভাল নহয়। {{center|'''{{Xx-larger|গ্ৰহ প্ৰকৰণ।}}'''}} {{gap}}ৰবি, চন্দ্ৰ, মঙ্গল, বুধ, বৃহস্পতি, শুক্ৰ, শনি, ৰাহু, কেতু, সোম, বুধ, বৃহস্পতি, শুক্ৰ সৌম্য বা শুভগ্ৰহ; ৰবি, মঙ্গল, শনি, ৰাহু আৰু কেতু পাপ বা ক্ৰুৰ গ্ৰহ বুধ পাপ গ্ৰহৰ লগত থাকিলে পাপ বুলি গণ্য হয়। ৰবি স্থিৰ, চন্দ্ৰ চৰ, মঙ্গল উগ্ৰ, বুধ মিশ্ৰ, বৃহস্পতি লঘু, শুক্ৰ মৃদু, শনি, ৰাহু, আৰু কেতু তীক্ষ্ণগণীয়। পূবৰ অধিপতি ৰবি, অগ্নিকোণৰ অধিপতি শুক্ৰ, দক্ষিণৰ মঙ্গল, নৈঋত কোণৰ ৰাহু, পশ্চিমৰ শনি, বায়ুকোণৰ চন্দ্ৰ, উত্তৰৰ বুধ, ঐশান্য কোনৰ গুৰু। {{gap}}দিশৰ অধিপতি—। পূবৰ অধিপতি বুধ আৰু গুৰু; দক্ষিণৰ অধিপতি ৰবি আৰু মঙ্গল, পশ্চিমৰ<noinclude></noinclude> b8gfi7xf3l0v8k9m0s221eq34obfg83 104 94324 261082 2026-10-02T16:09:11Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে */ ৰ-প্ৰতিস্থাপন সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰি ‘বঙালী ৰ’ প্ৰতিস্থাপন কৰা হ’ল। 261082 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২|সৰল জ‍্যোতিষ|}} {{Rule|}}</noinclude>অধিপতি শনি, উত্তৰৰ অধিপতি চন্দ্ৰ আৰু শুক্ৰ। ৰবি, মঙ্গল, বৃহস্পতি, পুৰুষ জাতিৰ অধিপতি; চন্দ্ৰ, শুক্ৰ, স্ত্ৰীজাতিৰ অধিপতি; বুধ, শনি, নপুংসক, অধিপতি। জলৰ ৰবি, লুনীয়াৰ চন্দ্ৰ, তিতাৰ মঙ্গল, মীহলীৰসৰ বুধ, সোৱাদৰ গুৰু, টেঙ্গাৰ শুক্ৰ, আৰু কেহাৰ শনি অধিপতি। ব্ৰাহ্মণৰ অধিপতি গুৰু, আৰু শুক্ৰ, ক্ষত্ৰিয়ৰ অধিপতি ৰবি, আৰু মঙ্গল; বৈশ্যৰ অধিপতি চন্দ্ৰ; শূদ্ৰৰ অধিপতি বুধ; অন্ত্যজ জাতিৰ অধিপতি শনি। ঋক্ বেদৰ অধিপতি গুৰু, যজুৰ্ব্বেদৰ অধিপতি শুক্ৰ, সামবেদৰ অধিপতি মঙ্গল, অথৰ্ব্ব বেদৰ অধিপতি বুধ। ৰবি, চন্দ্ৰ আৰু গুৰু সত্ত্বগুণৰ অধিপতি, বুধ শুক্ৰ, ৰজো গুণৰ অধিপতি, মঙ্গল, শনি, তমো গুণৰ অধিপতি। - মঙ্গল, বুধ, গুৰু, শুক্ৰ আৰু শনি, এই পাঁচজন গ্ৰহৰ বক্ৰ আৰু শীঘ্ৰ গতিও কদাচিৎ হয় * মঙ্গল শুক্ৰ, শনি এই কেজনা গ্ৰহ বক্ৰবা শীঘ্ৰ গতি হৈ যি ৰাশিলৈ যায় সেই ৰাশিৰহে শুভাশুভ ফল দিয়ে। কিন্তু বুধ আৰু গুৰুৱে হল যিৰাশিৰ পৰা বক্ৰ বা শীঘ্ৰগতি হয়, সেই ৰাশিৰ হে ফল দিয়ে ৰাহু আৰু কেতু সবাই বক্ৰ গতিত ৰাশিভোগ কৰে।<noinclude>{{Rule|}} ৰাহু আৰু কেতু সবাই বক্ৰ গতিত ৰাশিভোগ কৰে।</noinclude> 3jchzd2u7amy6hrc4qfxkqpyr0s9u5w 261083 261082 2026-10-02T16:10:01Z প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ 3437 261083 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="প্ৰয়াসী বৰঠাকুৰ" />{{rh|১২|সৰল জ‍্যোতিষ|}} {{Rule|}}</noinclude>অধিপতি শনি, উত্তৰৰ অধিপতি চন্দ্ৰ আৰু শুক্ৰ। ৰবি, মঙ্গল, বৃহস্পতি, পুৰুষ জাতিৰ অধিপতি; চন্দ্ৰ, শুক্ৰ, স্ত্ৰীজাতিৰ অধিপতি; বুধ, শনি, নপুংসক, অধিপতি। জলৰ ৰবি, লুনীয়াৰ চন্দ্ৰ, তিতাৰ মঙ্গল, মীহলীৰসৰ বুধ, সোৱাদৰ গুৰু, টেঙ্গাৰ শুক্ৰ, আৰু কেহাৰ শনি অধিপতি। ব্ৰাহ্মণৰ অধিপতি গুৰু, আৰু শুক্ৰ, ক্ষত্ৰিয়ৰ অধিপতি ৰবি, আৰু মঙ্গল; বৈশ্যৰ অধিপতি চন্দ্ৰ; শূদ্ৰৰ অধিপতি বুধ; অন্ত্যজ জাতিৰ অধিপতি শনি। ঋক্ বেদৰ অধিপতি গুৰু, যজুৰ্ব্বেদৰ অধিপতি শুক্ৰ, সামবেদৰ অধিপতি মঙ্গল, অথৰ্ব্ব বেদৰ অধিপতি বুধ। ৰবি, চন্দ্ৰ আৰু গুৰু সত্ত্বগুণৰ অধিপতি, বুধ শুক্ৰ, ৰজো গুণৰ অধিপতি, মঙ্গল, শনি, তমো গুণৰ অধিপতি। - মঙ্গল, বুধ, গুৰু, শুক্ৰ আৰু শনি, এই পাঁচজন গ্ৰহৰ বক্ৰ আৰু শীঘ্ৰ গতিও কদাচিৎ হয় * মঙ্গল শুক্ৰ, শনি এই কেজনা গ্ৰহ বক্ৰবা শীঘ্ৰ গতি হৈ যি ৰাশিলৈ যায় সেই ৰাশিৰহে শুভাশুভ ফল দিয়ে। কিন্তু বুধ আৰু গুৰুৱে হল যিৰাশিৰ পৰা বক্ৰ বা শীঘ্ৰগতি হয়, সেই ৰাশিৰ হে ফল দিয়ে<noinclude>{{Rule|}} ৰাহু আৰু কেতু সদাই বক্ৰ গতিত ৰাশিভোগ কৰে।</noinclude> 2gflhemkhg7gw6yh5sh4x6hau6mpu1r 104 94325 261084 2026-10-02T16:47:38Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "(৫৫) দৈৱমেৱাপৰে যজ্ঞং যোগিনঃ পৰ্য্যুপাসতে। ব্ৰহ্মাগ্নাৱপৰে যজ্ঞং যজ্ঞেনৈৱোপজুতি॥ ২৫ আৰু অনেক যোগীয়ে দেৱতা পূজাৰূপী যজ্ঞ কৰে, আৰু আন কিছুমানে ব্ৰহ্মৰূপ অগ্নিত,..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 261084 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>(৫৫) দৈৱমেৱাপৰে যজ্ঞং যোগিনঃ পৰ্য্যুপাসতে। ব্ৰহ্মাগ্নাৱপৰে যজ্ঞং যজ্ঞেনৈৱোপজুতি॥ ২৫ আৰু অনেক যোগীয়ে দেৱতা পূজাৰূপী যজ্ঞ কৰে, আৰু আন কিছুমানে ব্ৰহ্মৰূপ অগ্নিত, যজ্ঞদ্বাৰা যজ্ঞকেই হোমও আহুতি দিয়ে॥ ২৫॥ শ্ৰোত্ৰাদীনীন্দ্ৰিয়াণ্যন্যে সংযমাগ্নিষু জুহ্বতি। শব্দাদীন্ ৱিষয়ানন্য ইন্দ্ৰিয়াগ্নিষু জুতি॥ ২৬ আৰু কিছুমানে শ্ৰৱণাদি ইন্দ্ৰিয় সংযমৰূপী যজ্ঞ কৰে, আন কিছুমানে শব্দাদি বিষয়ক ইঞ্জিয়াগ্নিত আহুতি দিয়ে॥ ২৬॥ টিপ্পনী — প্ৰথমতে হৈছে শুনাকাৰ্য ইত্যাদিত সংযম কৰা, আৰু দ্বিতীয়তে ইন্দ্ৰিয়ৰ উপযোগী বিষয়তো ইন্দ্ৰিয়ক ঈশ্বৰৰ প্ৰীতিৰ কামত লাগাৱা, (যেনে কীৰ্ত্তন আদি শুনা ) প্ৰকৃততে দুয়োটা একেটা কথাই॥ জ্ঞান সৰ্ব্বাণীন্দ্ৰিয়কৰ্ম্মাণি প্ৰাণকৰ্ম্মাণি চাপৰে আত্মসংযমযোগাগ্নৌ জুতি জ্ঞানদীপিতে॥ ২৭ আৰু কিছুমানে সকলো ইঞ্জিয়ৰ কৰ্ম্ম আৰু প্ৰাণকৰ্ম্ম বিলাক প্ৰদীপেৰে জ্বলাই আত্মসংযমৰূপী যোগাগ্নিত চোম কৰে॥ ২৭॥ টিপ্পনী॥ অৰ্থাৎ পৰমাত্মাত লীন হৈ যায়। .<noinclude></noinclude> 50gx2okjpe5cmxiffaoknkpb3nsc4q2 104 94326 261085 2026-10-02T16:48:22Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "নী :- ( ১৬১ ) ২২ ৰ পৰা ২৫ শ্লোক একেলগে বিচাৰ কৰিবলগীয়া হৈছে। প্ৰকাশ, প্ৰবৃত্তি আৰু মোহ আগত কোৱা শ্লোক অনুসাৰে স ৰজ, তম গুণৰ পৰিণাম। এইটো কোৱাৰ অৰ্থ এই যে যি জনে এই গুণবি..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 261085 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>নী :- ( ১৬১ ) ২২ ৰ পৰা ২৫ শ্লোক একেলগে বিচাৰ কৰিবলগীয়া হৈছে। প্ৰকাশ, প্ৰবৃত্তি আৰু মোহ আগত কোৱা শ্লোক অনুসাৰে স ৰজ, তম গুণৰ পৰিণাম। এইটো কোৱাৰ অৰ্থ এই যে যি জনে এই গুণবিলাক পাৰ হৈ গৈছে তেওঁৰ ওপৰত এই পৰিণাম বিলাকৰ প্ৰভাৱ কোনো প্ৰকাৰেই নপৰে। পাথৰ এডোখৰে প্ৰকাৰ ইচ্ছা নকৰে। কোনো প্ৰবৃত্তিয়ে ইয়াৰ জড়তাক দ্বেষ নকৰে। ইচ্ছাৰ উদ্ৰেকশূন্য শাস্তি ইয়াত আছে। ইয়াক যদি কোনোবাই গতি · দিয়ে তাকে৷ ই দ্বেষ নকৰে। গতি দিয়াৰ পিছত যদি তাক স্থিৰকৈ থৈ দিয়া হয় তেতিয়াও প্ৰবৃত্তি বন্ধ হৈ তাত মোহ বা জড়তা আছিল বুলি ভাবিও দুখী নহয়, বৰং তিনিও স্থিতিতে একে সমানে থাকে। পাথৰ খণ্ড আৰু গুণাতীতৰ ভিতৰত প্ৰভেদ এয়ে যে গুণাতীত চেতনাময় আৰু তেওঁ জানি গুনি গুণৰ পৰিণাম বিলাকৰ স্পৰ্শ ত্যাগ কৰিছে আৰু জড় পাথৰ খণ্ডৰ দৰে হৈ গৈছে। পাথৰ খণ্ড গুণৰ অৰ্থাৎ প্ৰকৃতিৰ কাৰ্য্যৰ সাক্ষী স্বৰূপ, কিন্তু কৰ্ত্তা নহয়; এইদৰে জ্ঞানীয়েও হয়াৰ সাক্ষী থাকে কিন্তু কৰ্তা নাথাকে। এনে জ্ঞানী সম্বন্ধে এইদৰে কল্পনা কৰিব পাৰি যে ২০ শ্লোকৰ কথা অনুসাৰে, “গুণে আপোনাৰ কাম কৰিছে এইটো বুজি তেওঁ বিচলিত নহয়, উদাসীন হৈ থাকে আৰু সেইকাৰণে জড় হৈ থাকে। এনে স্থিতি আমাৰ দৰে গুণত তন্ময় হৈ থকা লোকে কেৱল কল্পনা কৰি বুজিব পাৰে কিন্তু অনুভৱ কৰিৰ নোৱাৰে। তেনে কল্পনাকে আগতে জানি যদি ‘মই” ভাব দিনে দিনে কমাই আনিব পাৰে তেনে শেষত গুণা- তীতৰ অৱস্থাৰ ওচৰ চাপি তাত ভুমুকি মাৰিব পাৰে।<noinclude></noinclude> neg0ht43c3xi9e4m197cohp67hf1cpv 104 94327 261127 2026-10-02T17:42:47Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "( 56 ) দ্ৰাযজ্ঞাস্তপোযজ্ঞা যোগযজ্ঞাস্তথাপৰে। স্বাধ্যায়জ্ঞানযজ্ঞাশ্চ যতয়ঃ সংশিত তাঃ ২৮ এইদৰে কিছুমানে যজ্ঞৰ কাৰণে বস্তু দিয়ে, কিছুমানে তপ কৰে, কিছুমানে অষ্টাঙ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 261127 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>( 56 ) দ্ৰাযজ্ঞাস্তপোযজ্ঞা যোগযজ্ঞাস্তথাপৰে। স্বাধ্যায়জ্ঞানযজ্ঞাশ্চ যতয়ঃ সংশিত তাঃ ২৮ এইদৰে কিছুমানে যজ্ঞৰ কাৰণে বস্তু দিয়ে, কিছুমানে তপ কৰে, কিছুমানে অষ্টাঙ্গ যোগ সাধন কৰে। কিছুমানে স্বাধ্যায় আৰু জ্ঞানযজ্ঞ কৰে। ইবিলাক সকলোৱেই কঠিন ব্ৰতধাৰী যত্নশীল যজ্ঞকাৰী হয়॥ ২৮ অপানে জুতি প্ৰাণং প্ৰাণেঽপানং তথাপৰে। প্ৰাণাপানগতী ৰুদ্ধা প্ৰাণায়ামপৰায়ণাঃ॥ ২৯ কিছুমানে প্ৰাণায়াম তৎপৰ হৈ অপানবায়ুক প্ৰাণবায়ুত আহুতি দিয়ে আক প্ৰাক অপানত আহুতি দিয়ে আৰু পাণ আৰু অপান দুয়োকেই বন্ধ কৰে॥ ২১॥ টিপ্পনী॥ - তিনি প্ৰকাৰৰ প্ৰাণায়াম যেনে :— ৰেচক, পূৰক আৰু কুম্ভক! সংস্কৃতৰ প্ৰাণবায়ুৰ অৰ্থ গুজৰাটী ( আৰু হিন্দীত ) কৈ বেলেগ। ভিতৰৰ পৰা বাহিৰলৈ উলিয়াই দিয়াটোকে প্ৰাণবায়ু বোলে। অমি যাক বাহিৰৰ পৰা ভিতৰলৈ নিওঁ সেই প্ৰাণবায়ু কুত্তক ‘অক্সিজেন' (ইংৰাজীত) নামেৰে অভিহিত হয়। অপৰে নিয়তাহাৰাঃ প্ৰাণান্ প্ৰাণেষু জুতি। সৰে'হপ্যেতে যজ্ঞৰিদো যজ্ঞক্ষপিতকল্মষাঃ॥৩০ আন কিছুমানে আহাৰ সম্বন্ধে সংযম কৰি প্ৰাণক প্ৰাণতেই আহুতি দিয়ে। যিশেকে যজ্ঞৰ দ্বাৰা নিজৰ সকলো পাপ ক্ষয় কৰি দিয়ে তেওঁ সকলে৷ যজ্ঞকেই জানে। ৩০<noinclude></noinclude> c5au9bleq3ulzyfhezjmk7hrf2bi50g 104 94328 261129 2026-10-02T17:43:25Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "(09) যজ্ঞশিষ্টামৃতভুজো য়ান্তি ব্ৰহ্ম সনাতনম॥ নায়ং লোকোঽস্তযজ্ঞস্য কুতোহন্যঃ কুৰুসত্তম্!॥ ৩১ হে কুকাত্তম, যজ্ঞৰ অৱশেষ অমৃত খোৱা পুৰুষে সনাতন ব্ৰহ্মক পায়। যজ্ঞ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 261129 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>(09) যজ্ঞশিষ্টামৃতভুজো য়ান্তি ব্ৰহ্ম সনাতনম॥ নায়ং লোকোঽস্তযজ্ঞস্য কুতোহন্যঃ কুৰুসত্তম্!॥ ৩১ হে কুকাত্তম, যজ্ঞৰ অৱশেষ অমৃত খোৱা পুৰুষে সনাতন ব্ৰহ্মক পায়। যজ্ঞ নকৰালোকে যেতিয়া ইহলোককেই পাব নোৱাৰে, তেওঁ কেনেকৈ পৰলোক পাব পাৰিব! ৩১ এবং বহুৱিধা যজ্ঞা তিতা ব্ৰহ্মণে। মুখে। কৰ্ম্মজান ৱিদ্ধি তান সৱানেৰং জ্ঞাত্বা ৰিমোক্ষ্যসে॥ ৩২ এইদৰে বেদত নানাপ্ৰকাৰৰ যজ্ঞ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। এই এটাই বিলাক কৰ্ম্মৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে বুলি ধৰি লবা। এই দৰে সকলোকে বুজিলে তুমি মোক্ষ পাৰ্বণ॥৩২॥ টিপ্পনী॥ ইয়াত কৰ্ম্মৰ অৰ্থ ব্যাপক হৈছে! "ইবিলাক শাৰীৰিক, মানসিক আৰু আত্মিক এনেধৰণৰ কৰ্মৰ বাহিৰে যজ্ঞ হবই নোৱাৰে, যজ্ঞ বিনে যোক্ষ হ'ব নোৱাৰে। এইদৰে জ্ঞান হোৱা আৰু সেই অনুসাৰে কাম কৰাৰ নামেই যজ্ঞক জনা। তাৎপৰ্য্য এই যে যদি মানুহে আপোন শৰীৰ, মন, বুদ্ধি থাক আত্মা ঈশ্বৰ প্ৰীতিৰ কাৰণে লোক সেৱাৰ কামত নলগায় তেন্তে সি চোৰ বুলি সাব্যস্ত হয়, আৰু মোক্ষৰ যোগ্য হব নোৱাৰে। যিজনে কেৱল বুদ্ধি শক্তিকহে কামত লগায় অথচ তেওঁৰ শৰীৰ নাইবা আত্মাক আঁতৰ বা আঁৰ-ৰে কৰে, তেওঁ সম্পূৰ্ণ যাজ্ঞি হব নোৱাৰে। এই এটাই বিলাক শক্তি একত্ৰ নহলে তেওঁৰ পৰোপকাৰৰ প্ৰচেষ্টা উপযোগী হব নোৱাৰে। সেই কাৰণে আত্মশুদ্ধি নহলে, লোক সেৱা অসঞ্জয়। সেৱকৰ শৰীৰ, বুদ্ধি আৰু আত্মা তিনিওটা নীতিৰ সমানৰূপে বিকাশ কৰা কৰ্ত্তব্য<noinclude></noinclude> qfi515gto1yrjvv38301meaedkw457c 104 94329 261165 2026-10-03T02:50:54Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "(৫৮) শ্ৰেয়ান্ দ্ৰৱ্যময়াদ যজ্ঞাঙ্গ, জ্ঞানযজ্ঞঃ পৰম্ভপ! সৱং কৰ্ম্মালিং পাৰ্থ! জ্ঞানে পৰিসমাপ্যতে॥ ৩৩ হে পস্তুপ। জ্ঞানযজ্ঞ দ্ৰব্য যজ্ঞতকৈ শ্ৰেষ্ঠ, কিয়নো হে পাৰ্..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 261165 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>(৫৮) শ্ৰেয়ান্ দ্ৰৱ্যময়াদ যজ্ঞাঙ্গ, জ্ঞানযজ্ঞঃ পৰম্ভপ! সৱং কৰ্ম্মালিং পাৰ্থ! জ্ঞানে পৰিসমাপ্যতে॥ ৩৩ হে পস্তুপ। জ্ঞানযজ্ঞ দ্ৰব্য যজ্ঞতকৈ শ্ৰেষ্ঠ, কিয়নো হে পাৰ্থ! কৰ্ম্মমাত্ৰই জ্ঞানৰ দ্বাৰাই হে উৎকৃষ্টতা পায়॥৩৩॥ টিপ্পনী - পৰোপকাৰৰ বৃত্তিৰ পৰা দিয়া বস্তুও যদি জ্ঞানেৰে সৈতে দিয়া নাযায় ভেস্তে হুত ছানি হয়, এইটো কোনে অনুভৱ নকৰাকৈ আছে? সকলো বৃত্তিৰ পৰা উৎপন্ন হোৱা সকলো কামেই তেতিয় হে শোভা পায় যেতিয়া তাৰ লগত জ্ঞানৰ সংযোগ থাকে॥ তদ্ ৱিদ্ধি প্ৰণিপাতেন পৰিপ্ৰশ্নেন সেৱয়া। উপদেক্ষ্যস্তি তে জ্ঞানং জ্ঞানিনস্তত্ত্বদৰ্শিনঃ॥ ৩৪ সেই কাৰণে তুমি তত্ত্ব বুজ। জ্ঞানীসকলৰ সেৱা কৰি আৰু নম্ৰতাপূৰ্ব্বক বিৱেকসহিতে বাৰে বাৰে প্ৰশ্ন কৰিলে জানিব পাৰিবা তেওঁলোকে তোমাৰ সংশয়জ্ঞাপক প্ৰশ্নৰ সমাধান কৰি সন্তুষ্ট কৰিব॥ ৩৪॥ টিপ্পনী॥- জ্ঞান পাৰৰ কাৰণে তিনটি পথ প্ৰণিপাত, পৰিশ্ৰম, আৰু সেৱা। এই যুগত ভালকৈ অন্তৰত ৰাখিবলগীয়া কথা প্ৰণিপাত, অৰ্থাৎ নম্ৰতা, বিৱেক; পৰিশ্ৰম অৰ্থে বাৰে বাৰে সোধা ( প্ৰশ্ন কৰা )। সেৱাৰহিত নম্ৰতা, খোচামোদৰ লগত পৰে, আকৌ জ্ঞান নিবিচাৰিলে লাভ কৰা সম্ভৱপৰ নহয়। সেইকাৰণে<noinclude></noinclude> avsox796ay58gbu0lkmnqsg27lokjfx 104 94330 261217 2026-10-03T11:07:22Z নৰুনা বৰুৱা 4110 /* মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই */ "সপ্তম অধ্যায় জ্ঞান-বিজ্ঞান-যোগ - এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰতত্ত্ব অক ঈশ্বৰৰ্ভূক্তি কি তাকে বুজাবলৈ আৰ কৰা হৈছে। শ্ৰীভগবাণু 15 ময্যাসক্তমনাঃ পাৰ্থ! যোগং যুঞ্জন্মদাশ্ৰয়ঃ..." দি পৃষ্ঠা সৃষ্টি কৰা হ'ল 261217 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="নৰুনা বৰুৱা" /></noinclude>সপ্তম অধ্যায় জ্ঞান-বিজ্ঞান-যোগ - এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰতত্ত্ব অক ঈশ্বৰৰ্ভূক্তি কি তাকে বুজাবলৈ আৰ কৰা হৈছে। শ্ৰীভগবাণু 15 ময্যাসক্তমনাঃ পাৰ্থ! যোগং যুঞ্জন্মদাশ্ৰয়ঃ। অসংশয়ং সমগ্ৰঃ মাং যথা জ্ঞাস্যসি তচ্ছ,ণু॥ ১ হে পাৰ্থ। মোতেই মন নিৰ্দিষ্ট কৰি আৰু মোৰ আশ্ৰয় লৈ যোগ সাধন কৰা (লোকে) নিশ্চয় পূৰ্ব্বক আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে মোক যিদৰে জানে তাক শুনা : জ্ঞানং তেঽহং সৰিজ্ঞানমিদং ৰক্ষ্যাম্যশেষতঃ! যজ্ঞ জ্ঞাত্বা নেহ ভূয়োহন্যজ, জ্ঞাত্যমৱশিষ্যতে॥ ২ অমুভ যুক্ত এই জ্ঞান ( বিষয়ে ) মই তোমাক সম্পূৰ্ণৰূপে কম। - ইয়া • জনাৰ পিছত ইহলোকত আৰু অধিক জানিবলৈ একো নাথাকে॥ ২॥ মনুষ্যাণাং সহস্ৰেষু কশ্চিদ্ যততি সিদ্ধয়ে! যততামপি সিদ্ধানাং কশ্চিন্মাং ৱেত্তি তত্ত্বতঃ॥ ৩ হাজাৰ লোকৰ মাজত কদাচিত হে কোনোৱে সিদ্ধিৰ কাৰণে প্ৰযত্ন কৰে। সিদ্ধি পাবলৈ যত্নবান হোৱা লোকৰ ভিতৰতো কদাচিত কোনোৱাইছে মোক বাস্তৱিকৰূপত জানিব পাৰে॥ ৩॥<noinclude></noinclude> jube70ealgcacwfs5xvhhifhklvk7zn