Vikimənbə azwikisource https://az.wikisource.org/wiki/Ana_s%C9%99hif%C9%99 MediaWiki 1.47.0-wmf.15 first-letter Media Xüsusi Müzakirə İstifadəçi İstifadəçi müzakirəsi Vikimənbə Vikimənbə müzakirəsi Fayl Fayl müzakirəsi MediaViki MediaViki müzakirəsi Şablon Şablon müzakirəsi Kömək Kömək müzakirəsi Kateqoriya Kateqoriya müzakirəsi Portal Portal müzakirəsi Müəllif Müəllif müzakirəsi Səhifə Səhifə müzakirəsi İndeks İndeks müzakirəsi TimedText TimedText talk Modul Modul müzakirəsi Tədbir Tədbir müzakirəsi 102 12398 96467 96110 2026-08-13T14:39:57Z Ələddin.Məlikov 3201 /* Məqalələri */ 96467 wikitext text/x-wiki {{Müəllif |ad = Məhəmməd Əmin |soyad = Rəsulzadə |baş hərf = R |doğum ili = 1884 |vəfat ili = 1955 |qeydlər = Azərbaycanın görkəmli dövlət və ictimai xadimi, dahi mütəfəkkiri, siyasətçi və publisisti, Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin (1918-1920) banilərindən və Azərbaycan siyasi mühacirətinin liderlərindən biri. |şəkil = Mahammad Amin Rasulzade 3.jpg |şəkil başlığı = |vikipediya_keçidi = Məhəmməd Əmin Rəsulzadə |vikisitat_keçidi = Məhəmməd Əmin Rəsulzadə |commons_keçidi = Category: Mammad Emin Rasulzade }} == Əsərləri == * [[Milli birlik]] * [[Azərbaycan şairi Nizami]] * [[Azərbaycan cümhuriyyəti]] * [[Bolşeviklərin şərq siyasəti]] * [[Əsrimizin Səyavuşu]] * [[Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatı]] * [[Çağdaş Azərbaycan tarixi]] * [[İran türkləri]] * [[Qafqaz türkləri]] * [[Stalinlə ixtilal xatirələri]] ==Məqalələri== * [[M.Ə.Rəsulzadənin Həsən bəy Zərdabinin dəfn mərasimindəki nitqi]] * [[Dirilik]] * [[Əlimərdan bəy Topçubaşının məzarı başında nitq]] * [[Hümmət və qeyrət vaxtıdır]] * [[Əsli və Kərəm (məqalə)|Əsli və Kərəm]] * [[Mirzə Fətəli Axundzadə (məqalə)]] * [[Aşura]] ==Nitqləri== * [[M.Ə.Rəsuzadənin Azərbaycan Parlamentinin Açılışındakı Nitqi]] * [[M.Ə Rəsulzadənin Amerikanın səsi radiosundan Azərbaycan xalqına müraciəti (1951)]] * [[M.Ə Rəsulzadənin Amerikanın səsi radiosunda Aprel işğalının 32 illiyi münasibəti ilə yayımlanan xitabı (1952)]] * [[M.Ə Rəsulzadənin Amerikanın səsi radiosundan Azərbaycan xalqına müraciəti (1952)]] * [[M. Ə. Rəsulzadənin Amerikanın səsi radiosundan Azərbaycan xalqına müraciəti (1953)]] * [[Məhəmməd Əmin Rəsulzadənin Əbdürrəhman bəy Fətəlibəylinin anım mərasimindəki çıxışı]] (1954) == Şeirləri == * [[Elm tərifində deyilibdir]] * [[Həsbi-hal (M.Ə.Rəsulzadə)|Həsbi-hal]] * [[Növhə (M.Ə.Rəsulzadə)|Növhə]] == Rəsulzadəyə yazılan məktublar == * [[Əbdürrəhman bəy Fətəlibəylinin Məmməd Əmin Rəsulzadəyə məktubu]] [[Kateqoriya:Müəlliflər-M]] [[Kateqoriya:1884-cü ildə doğulanlar]] [[Kateqoriya:1955-ci ildə vəfat edənlər]] [[Kateqoriya:Azərbaycan jurnalistləri]] [[Kateqoriya:Azərbaycan publisistləri]] [[Kateqoriya:Azərbaycanlı publisistlər]] [[Kateqoriya:Azərbaycan tərcüməçiləri]] [[Kateqoriya:Azərbaycan dramaturqları]] [[Kateqoriya:Azərbaycan yazıçıları]] [[Kateqoriya:Azərbaycanlı yazıçılar]] [[Kateqoriya:Azərbaycan siyasətçiləri]] beyzcmkedl9dyvef86z4jskiwhtgvdd 102 14274 96472 90024 2026-08-13T21:08:42Z Kamol Azzam 11988 /* Şeirləri */ 96472 wikitext text/x-wiki {{Müəllif |ad = Əhməd Cavad |soyad = |baş hərf = Ə |doğum ili = 1892 |vəfat ili = 1937 |qeydlər = Azərbaycanlı şair, tərcüməçi, AYB-nin üzvü (1934), professor (1933). |şəkil = Ahmad Javad.jpg |şəkil başlığı = Əhməd Cavad |vikipediya_keçidi = Əhməd Cavad |vikisitat_keçidi = |commons_keçidi = Category:Ahmad Javad }} == Şeirləri == * [["Ay"a]] * [[Adsız şeir]] * [[Al bayrağa]] * [[Almasım üçün]] * [[Ağlayırdım, gülürəm]] * [[Axşamlar (Əhməd Cavad)]] * [[Ana (Əhməd Cavad)]] * [[And olsun (Əhməd Cavad)]] * [[Aşağı-Ləngər Xuluqda]] * [[Aşiqin dərdi]] * [[At bu çadranı]] * [[Ayla Günəş]] * [[Azərbaycan bayrağına (Əhməd Cavad)]] * [[Azərbaycan himni]] * [[Azərbaycan, Azərbaycan]] * [[Azərbaycana]] * [[Balalarıma (Əhməd Cavad)]] * [[Bayatılar (Əhməd Cavad)]] * [[Beytlər, üçlüklər və dördlüklər]] * [[Beş il sonra]] * [[Beşik (Əhməd Cavad)]] * [[Bən kiməm]] * [[Bən bulmuşam]] * [[Bənzərdi (Əhməd Cavad)]] * [[Bir bilən yox ki]] * [[Bir gün (Əhməd Cavad)]] * [["Bir sasani şah məndən..."]] * [[Bir səs tutdu tarixin]] * [[Bismillah (Əhməd Cavad)]] * [[Boz ay (Əhməd Cavad)]] * [[Böyük çillə (Əhməd Cavad)]] * [[Bunumu istərdin]] * [[Çillə şərqisi]] * [[Çırpınırdı Qara dəniz]] * [[Çoban qızı]] * [[Dağlar (Əhməd Cavad)]] * [[Dan ulduzu (Əhməd Cavad)]] * [[Dərdim (Əhməd Cavad)]] * [[Dərdim (Nə yaman dərddir bənim ki)]] * [[Dilimiz (Əhməd Cavad)]] * [[Dönür (Əhməd Cavad)]] * [[Dördatlı yenicə gün]] * [[Dördçərşənbə - Birinci çərşənbə]] * [[Dördçərşənbə - İkinci çərşənbə]] * [[Dördçərşənbə - Üçüncü çərşənbə]] * [[Dördçərşənbə - Dördüncü çərşənbə]] * [[Dünya dəyişmişdir artıq]] * [[Gəldim (Əhməd Cavad)]] * [[Gəldim Gəncəyə]] * [[Gəlin (Əhməd Cavad)]] * [[Gəlmə (Əhməd Cavad)]] * [[Gəlmişəm pambıqlar diyarından]] * [[Gəncədən gəlirəm]] * [[Gəncəm, hey]] * [[Gəncəyə ithaf]] * [[Göygöl (Əhməd Cavad)]] * [[Gözəl qadın (Əhməd Cavad)]] * [[Gözüm gördü, könlüm sevdi]] * [[Gözüm yoldadır]] * [[Gözünə döndüyüm]] * [[Gürcüstan (Əhməd Cavad)]] * [[Elin bayrağı]] * [[Ey əsgər (Əhməd Cavad)]] * [[Ey Göy gölüm]] * [[Əfəndiyə]] * [[İdilboyu acları]] * [[İmansıza]] * [[İmdad (Əhməd Cavad)]] * [[İngilis (Əhməd Cavad)]] * [[İraq (Əhməd Cavad)]] * [[İstanbul (Əhməd Cavad)]] * [[İşçi (Əhməd Cavad)]] * [[H-C]] * [[Haralısan (Əhməd Cavad)]] * [[Hərbzadələrə]] * [[Füzuli (Əhməd Cavad)]] * [[Xıdır Nəbi (Əhməd Cavad)]] * [[Xortdan (Əhməd Cavad)]] * [[Leyla (Əhməd Cavad)]] * [[Lirik parçalar]] * [[Keçər (Əhməd Cavad)]] * [[Kiçik çillə (Əhməd Cavad)]] * [[Kölgəm ilə mən]] * [[Kuropatkinə]] * [[Küsəyənlərə]] * [[Kür (Əhməd Cavad)]] * [[Qafqazlısan, sev Qafqazı]] * [[Qara günlər əl götürm əz yaxamdan]] * [[Qarının borcu (Əhməd Cavad)]] * [[Qaldı (Əhməd Cavad)]] * [[Qaldı (Bir gül əkdim, açılmamış dərdilər)]] * [[Qaspirinski üçün]] * [[Qəzəllər (Əhməd Cavad)]] * [[Qızım üçün]] * [[Qızıma (Əhməd Cavad)]] * [[Qitələr (Əhməd Cavad)]] * [[Qurban olduğum (Əhməd Cavad)]] * [[Quq-qulu-qu]] * [[Quşlara (Əhməd Cavad)]] * [[M.Ş.]] * [[Madonnaya]] * [[Maxmurova üçün]] * [[Masabəyinin nitqi]] * [[Marş (Əhməd Cavad)]] * [[Mayıs]] * [[Mən olaydım (Əhməd Cavad)]] * [[Mən kiməm (Əhməd Cavad)]] * [[Mən tapmışam]] * [[Mən tuqayam, bir quşam]] * [[Mən türk övladıyam]] * [[Mərsiyə (Əhməd Cavad)]] * [[Milli marş (Əhməd Cavad)]] * [[Mirzə Abdulla (Sur) Məmmədzadə]] * [[Müəllim (Əhməd Cavad)]] * [[Münəcat (Əhməd Cavad)]] * [[Nə gördümsə]] * [[Nə yazım (Əhməd Cavad)]] * [[Nə üçündür]] * [[Nədən yarandın]] * [[Niyə gəlmədin]] * [[Sevgi candan ayrılmaz]] * [[Sevməsəydim səni mən]] * [[Səhər-səhər (Əhməd Cavad)]] * [[Səhər zamanıydı əsərkən yellər]] * [[Sən (Əhməd Cavad)]] * [[Sən ağlama]] * [[Sənət qəhrəmanlarına]] * [[Səslər (Əhməd Cavad)]] * [[Surətpərəstəm]] * [[Şerim (Əhməd Cavad)]] * [[Şerim (Şerim sınıq bir türk sazı, ağladaraq tellərini)]] * [[Şerimə]] * [[Şəhid əsir]] * [[Şəhidlərə]] * [[Şərqi (Əhməd Cavad)]] * [[Şükriyyəm üçün]] * [[O qıza]] * [[Of, bu yol]] * [["Of, çəkilsin cəhənnəmə bir pərdə"]] * [[On il sonra]] * [[Ona (Əhməd Cavad)]] * [[Olmaz (Əhməd Cavad)]] * [[Olsun qoy (Əhməd Cavad)]] * [[Oyan (Əhməd Cavad)]] * [[Pambıq dastanı]] * [[Pərizadə]] * [[Röyasını görmüşdüm]] * [[Rübailər (Əhməd Cavad)]] * [[Unudulmuş sevda]] * [[Uşaqların əylənməsi üçün]] * [[Uşaqlığım]] * [[Ümidimə]] * [[Tarixi-müqəddəs]] * [[Türk ordusuna]] * [["Vankə"]] * [[Vətəndaş (Əhməd Cavad)]] * [[Volqa aclarına]] * [[Y.P.Orbeliani]] * [[Yaralı quş]] * [[Yarlınqaç]] * [[Yaza xitab]] * [[Yazım, gəl, baharım, gəl]] * [[Yazıq (Əhməd Cavad)]] * [[Yel baba (Əhməd Cavad)]] * [[Yeni türk əlifbaçılara]] * [[Yenilərə]] * [[Yuxuma gəlmişdin]] == Poemalar == * [[Səsli qız]] == Xarici keçidlər == {{Xarici keçidlər}} [[Kateqoriya:1892-ci ildə doğulanlar]] [[Kateqoriya:1937-ci ildə vəfat edənlər]] [[Kateqoriya:Azərbaycan şairləri]] [[Kateqoriya:Azərbaycan tərcüməçiləri]] 4vqxlhky0997ajacvg2ogqi7ohpta40 0 33700 96468 2026-08-13T14:47:34Z Ələddin.Məlikov 3201 Səhifə "{{Başlıq | başlıq = Aşura | müəllif = Məmməd Əmin Rəsulzadə | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = 14 noyabr 1914 | qeydlər = | mənbə = https://kulis.az/xeber/tarix/xeber____________________-6703 | vikipediya_keçidi = | vikisitat_keçidi = | c..." məzmunu ilə yaradıldı 96468 wikitext text/x-wiki {{Başlıq | başlıq = Aşura | müəllif = Məmməd Əmin Rəsulzadə | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = 14 noyabr 1914 | qeydlər = | mənbə = https://kulis.az/xeber/tarix/xeber____________________-6703 | vikipediya_keçidi = | vikisitat_keçidi = | commons_keçidi = }} <poem> Vaqieyi-Kərbəlanı çox eşitmişik. Əhli-beytin oradakı məzlumiyyətlərini, min dürlü şəkil və növdə dinləmişik. Aşura gününün məzaliminə hər sənə göz yaşı və baş qanı tökərək gəlmişik. Gözlərimizlə bədənimizi zorlayaraq bu xüsusda əcirlər gözətləmişik. Yalnız bu, qiyamətə qədər böyük bir tufani-müsibət qoparan vaqeə haqqında ən az işlətdiyimiz və ən az zəhmət verdiyimiz bir şey vardır: əql! Halbuki bu kimi ictimai və siyasi vəqeələrdən istifadə edə bilmək və onun künhünə və hikmətinə lüzumunca aşina ola bilmək üçün hissiyyati bihudə yerə sərf edən göz yaşlarından ziyadə bundan faydalı nəticələr istehsal edə biləcək əqllə göz yaşlarını siləcək və millətlərə təskinlik bəxş edəcək bu böyük qüvvətə müraciət etməli və Aşura vaqeəsi üzərində düşünməlidir. Bu düşüncə bizə nə kimi bir hiss təlqin ediyor? İştə iki gün sonra misli gələcək olan bir gün — Aşura! Yar və ənsari qırılmış, yalnız bir imam! Düşmən çox, aman yox! Ərsə təng. Ölüm mühəqqəq. Buradan qurtarmaq üçün yalnız bir vasitə var: tövbə və iltica! Bizim indiki tələqqilərimizcə (indiki deyil, Aşura şəhidindən bir az sonra əsaslı bir surət alan "təqiyyə" fəlsəfəsinin zühur elədiyi günlərin düşüncəsincə də belə) buradan çıxılacaq yol mövcud olduğu halda imam ölümünə razı oluyor. Bidət etmək istəmiyor! Cismən ölüyor. Fəqət ruhən zində olduğunu isbat ediyor. İstiqaməti-fikr, sabati-məslək və bunların müqabilində vücudun heç bir əhəmiyyəti olmadığını nə müəssir bir surətdə izhar ediyor. Bu nöqteyi-nəzərdən məzlum Dəşt-Neynəva heç də məğlub deyildir. Bəlkə o qalibiyyətin ən böyük bir dərəcəsini təşkil edən ruh əzəməti və qəlb qələbəsinə nail olmuş bir mücahidi-həqiqidir. Hüseyni məzlum bilib də halına ağladığımız halda hər qism bəla və müsibətləri ancaq ağlamaq və yalnız ağlamaq təriqi ilə istiqbal etmək əzlumiyyətinə öyrənən bizlər, imamın bu böyük ruhu ilə aşina olub ona imtisal etmək xəyalında heç olmuyoruz. Bəlkə də bu hal Kərbəla şəhidini qəbrində də rahatsız etməkdədir. Din, fikir, elm və millət naminə şəhid və məzlum olanlar bəşəriyyət tarixi ilə-islamiyyət tarixidə çoxdur. Bunlar həmişə və hər bir millət arasında təqdim olunar və adları ehtiramla anılar. Bu, kimilər haqqında göstərilən ən böyük ehtiram, onların böyüklüklərinə imtisal etməkdən ibarətdir. Əqidə, amal və məsləki yolunda ölümünə razı olub da nəfsini fəda edən kim olursa-olsun böyükdür. Və bu böyüklük təqlidəşayan və təhsinə müstəhəqqdir! Aşura günü bizə böylə bir əxlaq tərbiyəsi vermək iqtidar və səlahiyyətində ikən, eyvah ki, biz onu başqa dürlü qandıq, hər şeydə olduğu kimi burada da narəftə bir yola düşdük. Hüseyn əleyhissəlam inandığı və etiqad elədiyi fikri üstündə ölməyincə özünün əbədi bir rəhmətə nail ola bilməyəcəyini göstərmiş ikən, biz "mən-mənə, o-ona, o-o yana" timsalından dörd əlli yapışıb səadətdarini üç-dörd qətrə göz yaşı müqabilində veriləcək qədər ucuz bir şey sandıq. Fəqət ey matəmgəran, artıq burasını düşünmək zamanı da gəlmişdir. Siz Kərbəla vaqieyi-cansuzinə ağlayırsınız. Fəqət tarixi-hicrinin il başçısı olan tazə məhərrəmdə bir az özünüzü toxdadıb keçən illərə baxınız, həqiqi bir nəzəri-ibrətlə baxmış olsanız Kərbəlanümun bir çox vaqeələr görəcəksiniz. İştə bu vaqiələri də düşününüz. Onlar da sizin nəzər diqqətinizi cəlb etsin. Fəqət yalnız bir rica edərəm ki, artıq bu vaqiələrə ağlamayınız. Çünki ağlamaq dini vaqeələrdə, ruh və imanın nəzahət və istirahəti üçün lazımi bir şey isə də, dünya işlərində fayda gətirməz. Təbiət olduqca qəddar və birhəmdir. Göz yaşlarına zərrə qədəri əhəmiyyət verməz. Gülməyə, ağlamağa qarşı laqeyddir. Hələ ağlamaqdan bir az da zəhləsi gedər. Çünki ağlamaq ecaz əlamətidir. Acizlərin isə təbiət ən birinci düşmənidir. Qüvvətli olanları saxlar, zəif olanları əzər - budur onun rəftarı. Siz gəlin də bu xasiyyətindən ötrü ona kəcmədar deyiniz. Fəqət bu onun getdiyi doğru bir yoldur. Tazə ilimizdə köhnəsindəki itirdiklərimizi təlafi etmək istəyirisək, gələn məhərrəmə qədər ağlanacaq hallardan bir az olsun, özümüzü xilas etmək amalında isək, fələyin "gəcmədar" olduğunu anlayalım və böylə bir zalimə qələbə çala bilmək üçün insani boşaldan göz yaşından deyil, fikir istiqaməti və əqidə səbatı ilə əməlpərvərlikdən kömək gözləyəlim. Böyük Aşuranın müəzzəm şəhidinə imtisal edərək ruhi-qəhrəmanlığını dərk edəlim ki, ən böyük əcri də ancaq bundan ala biləriz. </poem> 8jrfyuf8bx2b4rwiwfat9xojurlnlbl 96469 96468 2026-08-13T14:49:55Z Ələddin.Məlikov 3201 [[Kateqoriya:1914-cü ilin əsərləri]] əlavə olundu [[VM:HC|HotCat]] 96469 wikitext text/x-wiki {{Başlıq | başlıq = Aşura | müəllif = Məmməd Əmin Rəsulzadə | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = 14 noyabr 1914 | qeydlər = | mənbə = https://kulis.az/xeber/tarix/xeber____________________-6703 | vikipediya_keçidi = | vikisitat_keçidi = | commons_keçidi = }} <poem> Vaqieyi-Kərbəlanı çox eşitmişik. Əhli-beytin oradakı məzlumiyyətlərini, min dürlü şəkil və növdə dinləmişik. Aşura gününün məzaliminə hər sənə göz yaşı və baş qanı tökərək gəlmişik. Gözlərimizlə bədənimizi zorlayaraq bu xüsusda əcirlər gözətləmişik. Yalnız bu, qiyamətə qədər böyük bir tufani-müsibət qoparan vaqeə haqqında ən az işlətdiyimiz və ən az zəhmət verdiyimiz bir şey vardır: əql! Halbuki bu kimi ictimai və siyasi vəqeələrdən istifadə edə bilmək və onun künhünə və hikmətinə lüzumunca aşina ola bilmək üçün hissiyyati bihudə yerə sərf edən göz yaşlarından ziyadə bundan faydalı nəticələr istehsal edə biləcək əqllə göz yaşlarını siləcək və millətlərə təskinlik bəxş edəcək bu böyük qüvvətə müraciət etməli və Aşura vaqeəsi üzərində düşünməlidir. Bu düşüncə bizə nə kimi bir hiss təlqin ediyor? İştə iki gün sonra misli gələcək olan bir gün — Aşura! Yar və ənsari qırılmış, yalnız bir imam! Düşmən çox, aman yox! Ərsə təng. Ölüm mühəqqəq. Buradan qurtarmaq üçün yalnız bir vasitə var: tövbə və iltica! Bizim indiki tələqqilərimizcə (indiki deyil, Aşura şəhidindən bir az sonra əsaslı bir surət alan "təqiyyə" fəlsəfəsinin zühur elədiyi günlərin düşüncəsincə də belə) buradan çıxılacaq yol mövcud olduğu halda imam ölümünə razı oluyor. Bidət etmək istəmiyor! Cismən ölüyor. Fəqət ruhən zində olduğunu isbat ediyor. İstiqaməti-fikr, sabati-məslək və bunların müqabilində vücudun heç bir əhəmiyyəti olmadığını nə müəssir bir surətdə izhar ediyor. Bu nöqteyi-nəzərdən məzlum Dəşt-Neynəva heç də məğlub deyildir. Bəlkə o qalibiyyətin ən böyük bir dərəcəsini təşkil edən ruh əzəməti və qəlb qələbəsinə nail olmuş bir mücahidi-həqiqidir. Hüseyni məzlum bilib də halına ağladığımız halda hər qism bəla və müsibətləri ancaq ağlamaq və yalnız ağlamaq təriqi ilə istiqbal etmək əzlumiyyətinə öyrənən bizlər, imamın bu böyük ruhu ilə aşina olub ona imtisal etmək xəyalında heç olmuyoruz. Bəlkə də bu hal Kərbəla şəhidini qəbrində də rahatsız etməkdədir. Din, fikir, elm və millət naminə şəhid və məzlum olanlar bəşəriyyət tarixi ilə-islamiyyət tarixidə çoxdur. Bunlar həmişə və hər bir millət arasında təqdim olunar və adları ehtiramla anılar. Bu, kimilər haqqında göstərilən ən böyük ehtiram, onların böyüklüklərinə imtisal etməkdən ibarətdir. Əqidə, amal və məsləki yolunda ölümünə razı olub da nəfsini fəda edən kim olursa-olsun böyükdür. Və bu böyüklük təqlidəşayan və təhsinə müstəhəqqdir! Aşura günü bizə böylə bir əxlaq tərbiyəsi vermək iqtidar və səlahiyyətində ikən, eyvah ki, biz onu başqa dürlü qandıq, hər şeydə olduğu kimi burada da narəftə bir yola düşdük. Hüseyn əleyhissəlam inandığı və etiqad elədiyi fikri üstündə ölməyincə özünün əbədi bir rəhmətə nail ola bilməyəcəyini göstərmiş ikən, biz "mən-mənə, o-ona, o-o yana" timsalından dörd əlli yapışıb səadətdarini üç-dörd qətrə göz yaşı müqabilində veriləcək qədər ucuz bir şey sandıq. Fəqət ey matəmgəran, artıq burasını düşünmək zamanı da gəlmişdir. Siz Kərbəla vaqieyi-cansuzinə ağlayırsınız. Fəqət tarixi-hicrinin il başçısı olan tazə məhərrəmdə bir az özünüzü toxdadıb keçən illərə baxınız, həqiqi bir nəzəri-ibrətlə baxmış olsanız Kərbəlanümun bir çox vaqeələr görəcəksiniz. İştə bu vaqiələri də düşününüz. Onlar da sizin nəzər diqqətinizi cəlb etsin. Fəqət yalnız bir rica edərəm ki, artıq bu vaqiələrə ağlamayınız. Çünki ağlamaq dini vaqeələrdə, ruh və imanın nəzahət və istirahəti üçün lazımi bir şey isə də, dünya işlərində fayda gətirməz. Təbiət olduqca qəddar və birhəmdir. Göz yaşlarına zərrə qədəri əhəmiyyət verməz. Gülməyə, ağlamağa qarşı laqeyddir. Hələ ağlamaqdan bir az da zəhləsi gedər. Çünki ağlamaq ecaz əlamətidir. Acizlərin isə təbiət ən birinci düşmənidir. Qüvvətli olanları saxlar, zəif olanları əzər - budur onun rəftarı. Siz gəlin də bu xasiyyətindən ötrü ona kəcmədar deyiniz. Fəqət bu onun getdiyi doğru bir yoldur. Tazə ilimizdə köhnəsindəki itirdiklərimizi təlafi etmək istəyirisək, gələn məhərrəmə qədər ağlanacaq hallardan bir az olsun, özümüzü xilas etmək amalında isək, fələyin "gəcmədar" olduğunu anlayalım və böylə bir zalimə qələbə çala bilmək üçün insani boşaldan göz yaşından deyil, fikir istiqaməti və əqidə səbatı ilə əməlpərvərlikdən kömək gözləyəlim. Böyük Aşuranın müəzzəm şəhidinə imtisal edərək ruhi-qəhrəmanlığını dərk edəlim ki, ən böyük əcri də ancaq bundan ala biləriz. </poem> [[Kateqoriya:1914-cü ilin əsərləri]] oyzm2kp8tyekt3xtwg2u4hm13o4hox9 96470 96469 2026-08-13T14:50:21Z Ələddin.Məlikov 3201 [[Kateqoriya:Qəzet məqalələri]] əlavə olundu [[VM:HC|HotCat]] 96470 wikitext text/x-wiki {{Başlıq | başlıq = Aşura | müəllif = Məmməd Əmin Rəsulzadə | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = 14 noyabr 1914 | qeydlər = | mənbə = https://kulis.az/xeber/tarix/xeber____________________-6703 | vikipediya_keçidi = | vikisitat_keçidi = | commons_keçidi = }} <poem> Vaqieyi-Kərbəlanı çox eşitmişik. Əhli-beytin oradakı məzlumiyyətlərini, min dürlü şəkil və növdə dinləmişik. Aşura gününün məzaliminə hər sənə göz yaşı və baş qanı tökərək gəlmişik. Gözlərimizlə bədənimizi zorlayaraq bu xüsusda əcirlər gözətləmişik. Yalnız bu, qiyamətə qədər böyük bir tufani-müsibət qoparan vaqeə haqqında ən az işlətdiyimiz və ən az zəhmət verdiyimiz bir şey vardır: əql! Halbuki bu kimi ictimai və siyasi vəqeələrdən istifadə edə bilmək və onun künhünə və hikmətinə lüzumunca aşina ola bilmək üçün hissiyyati bihudə yerə sərf edən göz yaşlarından ziyadə bundan faydalı nəticələr istehsal edə biləcək əqllə göz yaşlarını siləcək və millətlərə təskinlik bəxş edəcək bu böyük qüvvətə müraciət etməli və Aşura vaqeəsi üzərində düşünməlidir. Bu düşüncə bizə nə kimi bir hiss təlqin ediyor? İştə iki gün sonra misli gələcək olan bir gün — Aşura! Yar və ənsari qırılmış, yalnız bir imam! Düşmən çox, aman yox! Ərsə təng. Ölüm mühəqqəq. Buradan qurtarmaq üçün yalnız bir vasitə var: tövbə və iltica! Bizim indiki tələqqilərimizcə (indiki deyil, Aşura şəhidindən bir az sonra əsaslı bir surət alan "təqiyyə" fəlsəfəsinin zühur elədiyi günlərin düşüncəsincə də belə) buradan çıxılacaq yol mövcud olduğu halda imam ölümünə razı oluyor. Bidət etmək istəmiyor! Cismən ölüyor. Fəqət ruhən zində olduğunu isbat ediyor. İstiqaməti-fikr, sabati-məslək və bunların müqabilində vücudun heç bir əhəmiyyəti olmadığını nə müəssir bir surətdə izhar ediyor. Bu nöqteyi-nəzərdən məzlum Dəşt-Neynəva heç də məğlub deyildir. Bəlkə o qalibiyyətin ən böyük bir dərəcəsini təşkil edən ruh əzəməti və qəlb qələbəsinə nail olmuş bir mücahidi-həqiqidir. Hüseyni məzlum bilib də halına ağladığımız halda hər qism bəla və müsibətləri ancaq ağlamaq və yalnız ağlamaq təriqi ilə istiqbal etmək əzlumiyyətinə öyrənən bizlər, imamın bu böyük ruhu ilə aşina olub ona imtisal etmək xəyalında heç olmuyoruz. Bəlkə də bu hal Kərbəla şəhidini qəbrində də rahatsız etməkdədir. Din, fikir, elm və millət naminə şəhid və məzlum olanlar bəşəriyyət tarixi ilə-islamiyyət tarixidə çoxdur. Bunlar həmişə və hər bir millət arasında təqdim olunar və adları ehtiramla anılar. Bu, kimilər haqqında göstərilən ən böyük ehtiram, onların böyüklüklərinə imtisal etməkdən ibarətdir. Əqidə, amal və məsləki yolunda ölümünə razı olub da nəfsini fəda edən kim olursa-olsun böyükdür. Və bu böyüklük təqlidəşayan və təhsinə müstəhəqqdir! Aşura günü bizə böylə bir əxlaq tərbiyəsi vermək iqtidar və səlahiyyətində ikən, eyvah ki, biz onu başqa dürlü qandıq, hər şeydə olduğu kimi burada da narəftə bir yola düşdük. Hüseyn əleyhissəlam inandığı və etiqad elədiyi fikri üstündə ölməyincə özünün əbədi bir rəhmətə nail ola bilməyəcəyini göstərmiş ikən, biz "mən-mənə, o-ona, o-o yana" timsalından dörd əlli yapışıb səadətdarini üç-dörd qətrə göz yaşı müqabilində veriləcək qədər ucuz bir şey sandıq. Fəqət ey matəmgəran, artıq burasını düşünmək zamanı da gəlmişdir. Siz Kərbəla vaqieyi-cansuzinə ağlayırsınız. Fəqət tarixi-hicrinin il başçısı olan tazə məhərrəmdə bir az özünüzü toxdadıb keçən illərə baxınız, həqiqi bir nəzəri-ibrətlə baxmış olsanız Kərbəlanümun bir çox vaqeələr görəcəksiniz. İştə bu vaqiələri də düşününüz. Onlar da sizin nəzər diqqətinizi cəlb etsin. Fəqət yalnız bir rica edərəm ki, artıq bu vaqiələrə ağlamayınız. Çünki ağlamaq dini vaqeələrdə, ruh və imanın nəzahət və istirahəti üçün lazımi bir şey isə də, dünya işlərində fayda gətirməz. Təbiət olduqca qəddar və birhəmdir. Göz yaşlarına zərrə qədəri əhəmiyyət verməz. Gülməyə, ağlamağa qarşı laqeyddir. Hələ ağlamaqdan bir az da zəhləsi gedər. Çünki ağlamaq ecaz əlamətidir. Acizlərin isə təbiət ən birinci düşmənidir. Qüvvətli olanları saxlar, zəif olanları əzər - budur onun rəftarı. Siz gəlin də bu xasiyyətindən ötrü ona kəcmədar deyiniz. Fəqət bu onun getdiyi doğru bir yoldur. Tazə ilimizdə köhnəsindəki itirdiklərimizi təlafi etmək istəyirisək, gələn məhərrəmə qədər ağlanacaq hallardan bir az olsun, özümüzü xilas etmək amalında isək, fələyin "gəcmədar" olduğunu anlayalım və böylə bir zalimə qələbə çala bilmək üçün insani boşaldan göz yaşından deyil, fikir istiqaməti və əqidə səbatı ilə əməlpərvərlikdən kömək gözləyəlim. Böyük Aşuranın müəzzəm şəhidinə imtisal edərək ruhi-qəhrəmanlığını dərk edəlim ki, ən böyük əcri də ancaq bundan ala biləriz. </poem> [[Kateqoriya:1914-cü ilin əsərləri]] [[Kateqoriya:Qəzet məqalələri]] l64at84jun4gch0s8qnt3bl7rbui4qc 96471 96470 2026-08-13T14:58:20Z Ələddin.Məlikov 3201 96471 wikitext text/x-wiki {{Başlıq | başlıq = Aşura | müəllif = Məmməd Əmin Rəsulzadə | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = 14 noyabr 1914 | qeydlər = | mənbə = [https://kulis.az/xeber/tarix/xeber%20-6703 Kulis.az portalı] | vikipediya_keçidi = | vikisitat_keçidi = | commons_keçidi = }} <poem> Vaqieyi-Kərbəlanı çox eşitmişik. Əhli-beytin oradakı məzlumiyyətlərini, min dürlü şəkil və növdə dinləmişik. Aşura gününün məzaliminə hər sənə göz yaşı və baş qanı tökərək gəlmişik. Gözlərimizlə bədənimizi zorlayaraq bu xüsusda əcirlər gözətləmişik. Yalnız bu, qiyamətə qədər böyük bir tufani-müsibət qoparan vaqeə haqqında ən az işlətdiyimiz və ən az zəhmət verdiyimiz bir şey vardır: əql! Halbuki bu kimi ictimai və siyasi vəqeələrdən istifadə edə bilmək və onun künhünə və hikmətinə lüzumunca aşina ola bilmək üçün hissiyyati bihudə yerə sərf edən göz yaşlarından ziyadə bundan faydalı nəticələr istehsal edə biləcək əqllə göz yaşlarını siləcək və millətlərə təskinlik bəxş edəcək bu böyük qüvvətə müraciət etməli və Aşura vaqeəsi üzərində düşünməlidir. Bu düşüncə bizə nə kimi bir hiss təlqin ediyor? İştə iki gün sonra misli gələcək olan bir gün — Aşura! Yar və ənsari qırılmış, yalnız bir imam! Düşmən çox, aman yox! Ərsə təng. Ölüm mühəqqəq. Buradan qurtarmaq üçün yalnız bir vasitə var: tövbə və iltica! Bizim indiki tələqqilərimizcə (indiki deyil, Aşura şəhidindən bir az sonra əsaslı bir surət alan "təqiyyə" fəlsəfəsinin zühur elədiyi günlərin düşüncəsincə də belə) buradan çıxılacaq yol mövcud olduğu halda imam ölümünə razı oluyor. Bidət etmək istəmiyor! Cismən ölüyor. Fəqət ruhən zində olduğunu isbat ediyor. İstiqaməti-fikr, sabati-məslək və bunların müqabilində vücudun heç bir əhəmiyyəti olmadığını nə müəssir bir surətdə izhar ediyor. Bu nöqteyi-nəzərdən məzlum Dəşt-Neynəva heç də məğlub deyildir. Bəlkə o qalibiyyətin ən böyük bir dərəcəsini təşkil edən ruh əzəməti və qəlb qələbəsinə nail olmuş bir mücahidi-həqiqidir. Hüseyni məzlum bilib də halına ağladığımız halda hər qism bəla və müsibətləri ancaq ağlamaq və yalnız ağlamaq təriqi ilə istiqbal etmək əzlumiyyətinə öyrənən bizlər, imamın bu böyük ruhu ilə aşina olub ona imtisal etmək xəyalında heç olmuyoruz. Bəlkə də bu hal Kərbəla şəhidini qəbrində də rahatsız etməkdədir. Din, fikir, elm və millət naminə şəhid və məzlum olanlar bəşəriyyət tarixi ilə-islamiyyət tarixidə çoxdur. Bunlar həmişə və hər bir millət arasında təqdim olunar və adları ehtiramla anılar. Bu, kimilər haqqında göstərilən ən böyük ehtiram, onların böyüklüklərinə imtisal etməkdən ibarətdir. Əqidə, amal və məsləki yolunda ölümünə razı olub da nəfsini fəda edən kim olursa-olsun böyükdür. Və bu böyüklük təqlidəşayan və təhsinə müstəhəqqdir! Aşura günü bizə böylə bir əxlaq tərbiyəsi vermək iqtidar və səlahiyyətində ikən, eyvah ki, biz onu başqa dürlü qandıq, hər şeydə olduğu kimi burada da narəftə bir yola düşdük. Hüseyn əleyhissəlam inandığı və etiqad elədiyi fikri üstündə ölməyincə özünün əbədi bir rəhmətə nail ola bilməyəcəyini göstərmiş ikən, biz "mən-mənə, o-ona, o-o yana" timsalından dörd əlli yapışıb səadətdarini üç-dörd qətrə göz yaşı müqabilində veriləcək qədər ucuz bir şey sandıq. Fəqət ey matəmgəran, artıq burasını düşünmək zamanı da gəlmişdir. Siz Kərbəla vaqieyi-cansuzinə ağlayırsınız. Fəqət tarixi-hicrinin il başçısı olan tazə məhərrəmdə bir az özünüzü toxdadıb keçən illərə baxınız, həqiqi bir nəzəri-ibrətlə baxmış olsanız Kərbəlanümun bir çox vaqeələr görəcəksiniz. İştə bu vaqiələri də düşününüz. Onlar da sizin nəzər diqqətinizi cəlb etsin. Fəqət yalnız bir rica edərəm ki, artıq bu vaqiələrə ağlamayınız. Çünki ağlamaq dini vaqeələrdə, ruh və imanın nəzahət və istirahəti üçün lazımi bir şey isə də, dünya işlərində fayda gətirməz. Təbiət olduqca qəddar və birhəmdir. Göz yaşlarına zərrə qədəri əhəmiyyət verməz. Gülməyə, ağlamağa qarşı laqeyddir. Hələ ağlamaqdan bir az da zəhləsi gedər. Çünki ağlamaq ecaz əlamətidir. Acizlərin isə təbiət ən birinci düşmənidir. Qüvvətli olanları saxlar, zəif olanları əzər - budur onun rəftarı. Siz gəlin də bu xasiyyətindən ötrü ona kəcmədar deyiniz. Fəqət bu onun getdiyi doğru bir yoldur. Tazə ilimizdə köhnəsindəki itirdiklərimizi təlafi etmək istəyirisək, gələn məhərrəmə qədər ağlanacaq hallardan bir az olsun, özümüzü xilas etmək amalında isək, fələyin "gəcmədar" olduğunu anlayalım və böylə bir zalimə qələbə çala bilmək üçün insani boşaldan göz yaşından deyil, fikir istiqaməti və əqidə səbatı ilə əməlpərvərlikdən kömək gözləyəlim. Böyük Aşuranın müəzzəm şəhidinə imtisal edərək ruhi-qəhrəmanlığını dərk edəlim ki, ən böyük əcri də ancaq bundan ala biləriz. </poem> [[Kateqoriya:1914-cü ilin əsərləri]] [[Kateqoriya:Qəzet məqalələri]] o6q790khjqhg3yd9n11bu9kacypdibx 0 33701 96473 2026-08-13T21:25:04Z Kamol Azzam 11988 Səhifə "{{Başlıq | başlıq = {{PAGENAME}} | müəllif = Əhməd Cavad | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = | qeydlər = | mənbə = {{cite web |url=https://urmu.eu/Azerbaycan_usaq_edebiyyati_antologiyasi_2.PDF |archiveurl=https://web.archive.org/web/20260000000000*..." məzmunu ilə yaradıldı 96473 wikitext text/x-wiki {{Başlıq | başlıq = {{PAGENAME}} | müəllif = Əhməd Cavad | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = | qeydlər = | mənbə = {{cite web |url=https://urmu.eu/Azerbaycan_usaq_edebiyyati_antologiyasi_2.PDF |archiveurl=https://web.archive.org/web/20260000000000*/https://urmu.eu/Azerbaycan_usaq_edebiyyati_antologiyasi_2.PDF |archivedate=2026-04-19 |title=Azərbaycan uşaq ədəbiyyatı antologiyası, 3 cildlik nəşr, II cild |author=Əhməd Cavad |date=2005 |publisher=Öndər nəşriyyat |accessdate=2026-08-14 |language=az }} | vikipediya_keçidi = | vikisitat_keçidi = | commons_keçidi = }} <poem> Mən tuqayam, bir quşam, Oynayıb yorulmuşam. İstəməm yorğan-döşək, Anamın qoynu göyçək. Baxım onun gözünə, Qulaq verim sözünə. Mənə versin ağılı, Çox söyləsin nağılı. </poem> [[Kateqoriya:XX əsrin şeirləri]] quawqegek89qiigbbqsmm7agnmm6nrf 0 33702 96474 2026-08-14T09:10:38Z Sultanasadli1 11466 Səhifə "{{Başlıq | başlıq = {{PAGENAME}} | müəllif = Səməd Vurğun | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = | qeydlər = | mənbə = Səməd Vurğun. Seçilmiş əsərləri. Beş cilddə. II cild. Bakı, "Şərq-Qərb", 2005 }} <poem> Onun kinli gözlərində min tik..." məzmunu ilə yaradıldı 96474 wikitext text/x-wiki {{Başlıq | başlıq = {{PAGENAME}} | müəllif = Səməd Vurğun | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = | qeydlər = | mənbə = Səməd Vurğun. Seçilmiş əsərləri. Beş cilddə. II cild. Bakı, "Şərq-Qərb", 2005 }} <poem> Onun kinli gözlərində min tikanlı hiylə var, Hayla girər hər iclasa, ağızlardan söz qapar... Nahaq yerdən tələ qurar insanların başına, Bu minvalla keçmək istər bir vəzifə başına. O, tarixə verməmişdir hələ kiçik bir əsər, Vicdanı boş bir saraydır, - səhər, axşam yel əsər. Qürrəsindən qurumuşdur, kasad keçir bazan, Qurumsağın sifətindən kin tökülür sapsan. Hər gün bizə o rast gəlir, hiyləsinə yaxşı bax, Bizim təmiz vicdanlara böhtan atır o alçaq. Bəzən böyük kitablardan sitatlar da gətirir, Lakin vicdan kitabını ətək altdan ötürür... Beyni saman çuvalıdır, nə yaradır, nə qurur, Qurduğumuz bir binaya asta-asta od vurur. Partbileti pərdə tutub arxasında gizlənər... O, tarixə verməmişdir hələ kiçik bir əsər. Bəzən gözlə görünməyən qotur kimi bu azar, Mayasız bir xəmir kimi, əl-ayağa yapışar. O, paxıldır, o, qurdludur, gözlərindən oxunur: Nə zaman ki bir qəhrəman buludlara toxunur, Baxar-baxar, həsəd çəkər onun xain gözləri; Nə zaman ki səhnəmizdə gülər sənət əsəri, Onu yazan sənətkarı gəncliyimiz alqışlar, Karyeristin gözlərindən axar kinli baxışlar. “Mən də gərək alqışlanam”, - deyə donar o murdar, Lakin onda sənət üçün nə duyğu var, nə qəlb var. Nə zaman ki cəbhələrdə sınanmış bir qəhrəman Dastan kimi heç düşməyir insanların ağzından, Ona baxar, nəğmə deyər qızların gül dodağı, Karyeristin açılmayır tutqun qaşı-qabağı. El içində, doğrudan da, gözəlcə bir məsəl var: “Qurbağalar fil olmaqçın şişər, şişər, partlayar...” Nə zaman ki sinəsinə aşıq basar sazını, Şeir deyib, təsvir edər ölkəmizin yazını. Ellər ona “aşiq”, - deyə güldəstələr bağışlar, </poem> [[Kateqoriya:XX əsrin şeirləri]] rt55n7w5os3zoqy81xppkfi9oups4y4 96475 96474 2026-08-14T09:44:32Z Sultanasadli1 11466 96475 wikitext text/x-wiki {{Başlıq | başlıq = {{PAGENAME}} | müəllif = Səməd Vurğun | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = | qeydlər = | mənbə = Səməd Vurğun. Seçilmiş əsərləri. Beş cilddə. II cild. Bakı, "Şərq-Qərb", 2005 }} <poem> Onun kinli gözlərində min tikanlı hiylə var, Hayla girər hər iclasa, ağızlardan söz qapar... Nahaq yerdən tələ qurar insanların başına, Bu minvalla keçmək istər bir vəzifə başına. O, tarixə verməmişdir hələ kiçik bir əsər, Vicdanı boş bir saraydır, - səhər, axşam yel əsər. Qürrəsindən qurumuşdur, kasad keçir bazan, Qurumsağın sifətindən kin tökülür sapsan. Hər gün bizə o rast gəlir, hiyləsinə yaxşı bax, Bizim təmiz vicdanlara böhtan atır o alçaq. Bəzən böyük kitablardan sitatlar da gətirir, Lakin vicdan kitabını ətək altdan ötürür... Beyni saman çuvalıdır, nə yaradır, nə qurur, Qurduğumuz bir binaya asta-asta od vurur. Partbileti pərdə tutub arxasında gizlənər... O, tarixə verməmişdir hələ kiçik bir əsər. Bəzən gözlə görünməyən qotur kimi bu azar, Mayasız bir xəmir kimi, əl-ayağa yapışar. O, paxıldır, o, qurdludur, gözlərindən oxunur: Nə zaman ki bir qəhrəman buludlara toxunur, Baxar-baxar, həsəd çəkər onun xain gözləri; Nə zaman ki səhnəmizdə gülər sənət əsəri, Onu yazan sənətkarı gəncliyimiz alqışlar, Karyeristin gözlərindən axar kinli baxışlar. “Mən də gərək alqışlanam”, - deyə donar o murdar, Lakin onda sənət üçün nə duyğu var, nə qəlb var. Nə zaman ki cəbhələrdə sınanmış bir qəhrəman Dastan kimi heç düşməyir insanların ağzından, Ona baxar, nəğmə deyər qızların gül dodağı, Karyeristin açılmayır tutqun qaşı-qabağı. El içində, doğrudan da, gözəlcə bir məsəl var: “Qurbağalar fil olmaqçın şişər, şişər, partlayar...” Nə zaman ki sinəsinə aşıq basar sazını, Şeir deyib, təsvir edər ölkəmizin yazını. Ellər ona “aşiq”, - deyə güldəstələr bağışlar, Karyeristin küt başına yağar odlu yağışlar. Nə zaman ki, uçan bir qız seyrə çıxar göyləri, Ağızlardan ağızlara gəzər onun hünəri. Sinəsinə orden taxar ölkəmizin adından, Şairlər də ilham alar bu qəhrəman qadından, Karyeristin dodaqları tir-tir əsib uçunar, “Neçin qadın yaranmadım” - deyib donar o murdar. Sən, oxucum, zənn eləmə karyeristi boşboğaz, Onda da bir ustalıq var, onu tanı gəl bir az, Nəymiş onun məharəti? - Bir kötükdür, bu bəlli, Lakin başqa bir ustalıq ona verir təsəlli. O bilir ki, kasasında nə sənət var, nə hünər, Utanmadan boşluğunu alim kimi göstərər. Ağır durar, ağır qalxar, bəzən süzər gözünü. Əzbərləyər alimlərin böyük-böyük sözünü, Yerli-yersiz misal çəkər, özü bir boş nağara, Bir əl vursan, dınqıltısı haray salar dağlara. Hər iclasa, hər məclisə bir baş vurub soxular, Gurultulu nitqlərlə olmaq istər komissar. Bir azyaşlı, təcrübəsiz çıxış vaxtı yanılsa, Onun səhvi uşaqlığın səhvi kimi sanılsa, Bu karyerist məqam tapıb göz ağardar uşağa, Uydurma bir nəzakətlə bumu düşər aşağa, Sonra başlar:Sayıqlıqdan qalmamışdır bir əsər! Düşmənlərin fikrindədir bu gün bizim körpələr, Mənim gözüm su içməyir bu uşağın sözündən, O da sinfi düşmən olmuş, tanıyıram gözündən...” Dayan, dayan, qansız hərif, əl çəkmərik yaxandan! Bizim böyük əsrimizə söylədiyin bu böhtan Vicdanının yoldaşıdır, kömür kimi qapqara, Bizim dünya müqəddəsdir, de sən hara, o hara? Zəhərlədin bir çoxunu keçən illər uzunu, Yumruğumuz əzəcəkdir sənin donuz bumunu! </poem> [[Kateqoriya:XX əsrin şeirləri]] hg957spkh3pn5alfl1q29xp4kq5vduu 0 33703 96476 2026-08-14T10:02:59Z Sultanasadli1 11466 Səhifə "{{Başlıq | başlıq = {{PAGENAME}} | müəllif = Səməd Vurğun | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = | qeydlər = | mənbə = Səməd Vurğun. Seçilmiş əsərləri. Beş cilddə. II cild. Bakı, "Şərq-Qərb", 2005 }} <poem> Oxucum, etiraf edirom qolbon Sa..." məzmunu ilə yaradıldı 96476 wikitext text/x-wiki {{Başlıq | başlıq = {{PAGENAME}} | müəllif = Səməd Vurğun | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = | qeydlər = | mənbə = Səməd Vurğun. Seçilmiş əsərləri. Beş cilddə. II cild. Bakı, "Şərq-Qərb", 2005 }} <poem> Oxucum, etiraf edirom qolbon Satira golmoyir mənim əlimdən. Bəlkə də çatmayır buna qüdrətim, Başqa bir ruhdadır şerim, sənətim. Sabir sağ olsaydı bu temanı mən Ona bağışlardım candan, ürəkdən. Yazardı öz böyük məharətilə. Bir aslan qəlbinin cəsarətilə, Biz də oxuyardıq heyran qalardıq, Bundan da başqa bir ibrət alardıq. Qoy, yeri gəlmişkon, söyləyim sizə, Sözüm toxunmasın şairlərimizə: Bizim şairlərin təmiz adı var. Fikri var, qəlbi var, istedadı var. Gözəl vətənimiz çiçək-çiçəkdir. Yurdumuz dahilər yetirəcəkdir. Bugünkü şerimiz bir qızıl əsgər. Cəbhəyə qüvvədir hər kiçik zəfər. Bizim şairlərin qəlbində hər an Yaşar qurduğumuz bu yeni dövran. Bu qüvvət yaşadır, şübhəsiz bizi, Bu qüvvət yaradır hər şerimizi Ancaq düşündürür məni hər zaman Yazılmış bir şeir, bir yeni dastan... Bəzən qoyulmayır hər söz yerinə, Şerimiz oxşayır biri-birinə... Eyni xəritələr, eyni şəkillər. Xəyala açmayır yeni bir səhər Başqa bir qüsur da ağrıdır bizi: Bəzən unuduruq gülməyimizi... Varmı şerimizdə məzhəkə yazan? Oxucu gözləyir bunu hər zaman. Unutmaq olmaz ki, doğrudan da, biz Böyük Sabirlərin varisləriyiz. Yetər buludlardan vurduğumuz dəm. Bir az da gülgüdən danışsın qələm. Bunun xeyri var ki, zərəri yoxdur, Gülməli insanlar həyatda çoxdur. *** Yenə uşaqlığım yadıma düşdü- ömrümün günləri nə tez ötüşdü. Bir qış axşamıydı, qapıda soyuq... Qalxdı tar üstünə bizim çil toyuq... Gəldi yuxu vaxtı, salındı yerlər. Qışda gec açılır, gecikir səhər. Aldı qucağına bizi yuxular, Bu qış yuxusunun başqa dadı var; Bayırda uladı qışın boranı, Çəkdik başımıza qalın yorğanı; Dərin bir yuxuya getdik hamımız; Bəzən səslənirdi torpaq damımız. Gecə yarısıydı, eşitdik birdən Çil toyuq bağırır durduğu yerdən. Qaq-qaq qaqqıldayır... Qaçdı yuxumuz. Yuxudan səksənib, qalxdıq çoxumuz. Atam acıqlanıb: “Kəs! dedi - murdar. Bu gecə vaxtında nə azarın var?" Toyuq davam etdi, yenə do qaq-qaq... Döydü qanadını şaqqıldadaraq. Bir azdan kiridi, biz yatdıq yenə. Qərq olduq gecənin dərinliyinə. Birdən nə eşitdik? Səhərə yavıq Düşmüş evimizə qara-qışqınq. Çil toyuq indi do banlayır, bax, bax, Elə bil dəyişib xoruz olacaq. Başqa toyuqlar da qoşulmuş ona, Bəli, işlərimiz düşmüşdür yona. Biri zurna çalır, biri nağara, Evimiz bənzəyir toya, mağara; Biz də qarnımızı tutub gülürük, Kasıbın bəxtini yaxşı bilirik... Atam hazırlanır, əlində kəsər: “Toyuq banlayanda başı kəsilər”. “Yox, - dedim, ay ata, ona dəymə sən, Sabah öhdəsindən, gələcəyəm mən; Onu çox sevirəm, gümüş rəngi var, Ona bənzəməyir başqa toyuqlar, Bütün fərələri qovlayır bir-bir, Ondan xoruzlar da qorxub çəkinir”. Həftələr dolandı, aylar dolandı, Toyuğun əlindən kənd oda yandı. Onun qaqqıltısı kəsmədi bir an, Mən onu qurtardım qandan, bıçaqdan... Nə bizə gün verdi, nə özü yatdı, Bütün yuxumuzu harama qatdı. Dedik qoy yaşasın, nə minnəti var. Bəlkə çil toyuğun bir illəti var? Açıldı yaz günü, əridi soyuq, Gördüm samanlığa girdi çil toyuq. Gözlədim çıxmadı girdim yanına; Gördüm bir üşütmə düşüb canına; Yaslanıb samanın üstündə cansız. Yatır qaqqıltısız ahsız, amansız. Məni görən kimi yerindən qalxdı, “Hərif’ təşəxxüslə baxdı, nə baxdı. Nə gördüm? - Samanda o yurdlamışdır. Bir fındıq boydaca yumurtlamışdır. Tez aldım əlimə yumurtanı mən, İstisi getməmiş hələ əlimdən - Yüyürdüm anamın yanma birbaş, Yumurta deyilmiş sanca bir daş.. Oxucum! Çil toyuq getmiş dünyadan... Arabir fikrimə gəldiyi zaman, Bəzi insanlar da yadıma düşür, Onların da ömrü belə ötüşür... Onlar da bir fındıq boyda iş görər, Özünü aləmə igid göstərər; Hələ qabaqcadan şəsti ucalar, Qıy vurub aləmə hay-haray salar. “Yaratdım” deyərkən heç də utanmaz. Onlar taleyini düşünsün bir az... </poem> [[Kateqoriya:XX əsrin şeirləri]] 952drdqi679qgw80db2zqviydbxxlqg 96477 96476 2026-08-14T10:03:54Z Sultanasadli1 11466 96477 wikitext text/x-wiki {{Başlıq | başlıq = {{PAGENAME}} | müəllif = Səməd Vurğun | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = | qeydlər = | mənbə = Səməd Vurğun. Seçilmiş əsərləri. Beş cilddə. II cild. Bakı, "Şərq-Qərb", 2005 }} <poem> Oxucum, etiraf edirəm qəlbən Satira gəlməyir mənim əlimdən. Bəlkə də çatmayır buna qüdrətim, Başqa bir ruhdadır şerim, sənətim. Sabir sağ olsaydı bu temanı mən Ona bağışlardım candan, ürəkdən. Yazardı öz böyük məharətilə. Bir aslan qəlbinin cəsarətilə, Biz də oxuyardıq heyran qalardıq, Bundan da başqa bir ibrət alardıq. Qoy, yeri gəlmişkon, söyləyim sizə, Sözüm toxunmasın şairlərimizə: Bizim şairlərin təmiz adı var. Fikri var, qəlbi var, istedadı var. Gözəl vətənimiz çiçək-çiçəkdir. Yurdumuz dahilər yetirəcəkdir. Bugünkü şerimiz bir qızıl əsgər. Cəbhəyə qüvvədir hər kiçik zəfər. Bizim şairlərin qəlbində hər an Yaşar qurduğumuz bu yeni dövran. Bu qüvvət yaşadır, şübhəsiz bizi, Bu qüvvət yaradır hər şerimizi Ancaq düşündürür məni hər zaman Yazılmış bir şeir, bir yeni dastan... Bəzən qoyulmayır hər söz yerinə, Şerimiz oxşayır biri-birinə... Eyni xəritələr, eyni şəkillər. Xəyala açmayır yeni bir səhər Başqa bir qüsur da ağrıdır bizi: Bəzən unuduruq gülməyimizi... Varmı şerimizdə məzhəkə yazan? Oxucu gözləyir bunu hər zaman. Unutmaq olmaz ki, doğrudan da, biz Böyük Sabirlərin varisləriyiz. Yetər buludlardan vurduğumuz dəm. Bir az da gülgüdən danışsın qələm. Bunun xeyri var ki, zərəri yoxdur, Gülməli insanlar həyatda çoxdur. *** Yenə uşaqlığım yadıma düşdü- ömrümün günləri nə tez ötüşdü. Bir qış axşamıydı, qapıda soyuq... Qalxdı tar üstünə bizim çil toyuq... Gəldi yuxu vaxtı, salındı yerlər. Qışda gec açılır, gecikir səhər. Aldı qucağına bizi yuxular, Bu qış yuxusunun başqa dadı var; Bayırda uladı qışın boranı, Çəkdik başımıza qalın yorğanı; Dərin bir yuxuya getdik hamımız; Bəzən səslənirdi torpaq damımız. Gecə yarısıydı, eşitdik birdən Çil toyuq bağırır durduğu yerdən. Qaq-qaq qaqqıldayır... Qaçdı yuxumuz. Yuxudan səksənib, qalxdıq çoxumuz. Atam acıqlanıb: “Kəs! dedi - murdar. Bu gecə vaxtında nə azarın var?" Toyuq davam etdi, yenə do qaq-qaq... Döydü qanadını şaqqıldadaraq. Bir azdan kiridi, biz yatdıq yenə. Qərq olduq gecənin dərinliyinə. Birdən nə eşitdik? Səhərə yavıq Düşmüş evimizə qara-qışqınq. Çil toyuq indi do banlayır, bax, bax, Elə bil dəyişib xoruz olacaq. Başqa toyuqlar da qoşulmuş ona, Bəli, işlərimiz düşmüşdür yona. Biri zurna çalır, biri nağara, Evimiz bənzəyir toya, mağara; Biz də qarnımızı tutub gülürük, Kasıbın bəxtini yaxşı bilirik... Atam hazırlanır, əlində kəsər: “Toyuq banlayanda başı kəsilər”. “Yox, - dedim, ay ata, ona dəymə sən, Sabah öhdəsindən, gələcəyəm mən; Onu çox sevirəm, gümüş rəngi var, Ona bənzəməyir başqa toyuqlar, Bütün fərələri qovlayır bir-bir, Ondan xoruzlar da qorxub çəkinir”. Həftələr dolandı, aylar dolandı, Toyuğun əlindən kənd oda yandı. Onun qaqqıltısı kəsmədi bir an, Mən onu qurtardım qandan, bıçaqdan... Nə bizə gün verdi, nə özü yatdı, Bütün yuxumuzu harama qatdı. Dedik qoy yaşasın, nə minnəti var. Bəlkə çil toyuğun bir illəti var? Açıldı yaz günü, əridi soyuq, Gördüm samanlığa girdi çil toyuq. Gözlədim çıxmadı girdim yanına; Gördüm bir üşütmə düşüb canına; Yaslanıb samanın üstündə cansız. Yatır qaqqıltısız ahsız, amansız. Məni görən kimi yerindən qalxdı, “Hərif’ təşəxxüslə baxdı, nə baxdı. Nə gördüm? - Samanda o yurdlamışdır. Bir fındıq boydaca yumurtlamışdır. Tez aldım əlimə yumurtanı mən, İstisi getməmiş hələ əlimdən - Yüyürdüm anamın yanma birbaş, Yumurta deyilmiş sanca bir daş.. Oxucum! Çil toyuq getmiş dünyadan... Arabir fikrimə gəldiyi zaman, Bəzi insanlar da yadıma düşür, Onların da ömrü belə ötüşür... Onlar da bir fındıq boyda iş görər, Özünü aləmə igid göstərər; Hələ qabaqcadan şəsti ucalar, Qıy vurub aləmə hay-haray salar. “Yaratdım” deyərkən heç də utanmaz. Onlar taleyini düşünsün bir az... </poem> [[Kateqoriya:XX əsrin şeirləri]] juljdunwr1exm51qkk3wcccyesz08ou 0 33704 96478 2026-08-14T10:11:59Z Sultanasadli1 11466 Səhifə "{{Başlıq | başlıq = {{PAGENAME}} | müəllif = Səməd Vurğun | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = | qeydlər = | mənbə = Səməd Vurğun. Seçilmiş əsərləri. Beş cilddə. II cild. Bakı, "Şərq-Qərb", 2005 }} <poem> Bizim böyük dünyamızda müxt..." məzmunu ilə yaradıldı 96478 wikitext text/x-wiki {{Başlıq | başlıq = {{PAGENAME}} | müəllif = Səməd Vurğun | keçidsiz müəllif = | tərcüməçi = | keçidsiz tərcüməçi = | bölmə = | əvvəlki = | növbəti = | il = | qeydlər = | mənbə = Səməd Vurğun. Seçilmiş əsərləri. Beş cilddə. II cild. Bakı, "Şərq-Qərb", 2005 }} <poem> Bizim böyük dünyamızda müxtəlifdir adamlar. Bir çoxunun öz şəklini çəkməlidir sənətkar. Dünən yazdım “Karyeristi”, qoy utansın - nə qəmim?! Bu gün başqa bir temadan söhbət açır qələmim. Düşmənlərim çoxalsa da, mən atmaram yarağı, Qüvvətimdir, qüdrətimdir həqiqətin bayrağı. Bir tanış var, kəsilməyir yanımızdan ayağı, “Nə tüfəngin çaxmağıdır, nə sünbənin toxmağı”. Yırğalanar gəlin kimi bəzək vurar özünə, Güzgü qoyub min vüqarla baxar təmiz üzünə; Bir yerində ləkə varsa, düz bir saat deyinər; Puşkin kimi saqqal qoyub pedant kimi geyinər Arabir də papaq qoyub bığlarını uzadar, O bilir ki, bu dünyada Koroğlunun adı var.. Nə dərdi var? - Qamət gözəl, geyim təzə, qaş qara, Elə bu da kifayətdir bizim bəzi qızlara.. Bu niyyətlə qəhrəmanım yol üstünə çıxanda, Tanış-biliş xanımların əllərini sıxanda, İbarələr dolu kimi yağır onun ağzından, Otuz dəfə məhəbbətə düçar olmuş azından. O hər axşam kef çəkməyə gedər iclas adına Yalan satar evindəki ana olmuş qadına. Vəzifəsi kiçik bir şey, bu dincliyin yoludur O nə qədər xərcləsə də yenə cibi doludur. “Bu dünyada kef qalacaq” - xəyal edir ürəkdən, Yorulmamış ömrü boyu “bəli, bəli” deməkdən. Desələr ki, göydə günəş kömür kimi qaralır, Desələr ki, brilyant da hicran çəkir, saralır, Desələr ki, ay günəşdən əlli dəfə yekədir, Desələr ki, pendir verən, qaymaq verən təkədir, Bütün bunlar bir yel kimi gəlib keçər yanından, Bir istilik belə keçməz onun soyuq qanından. “Nə işim var, neçin salım qeylu qala başımı? Neçin incik salmalıyam öz araq yoldaşımı? *** At kəlləni yastığına yaxşı uzan, yaxşı yat, Mən dinsəm də, dinməsəm də keçinəcək bu həyat". Bəzən olur iclas gedir: - ayılmışıq biz artıq, Xain çıxan bir düşmənin maskasını yırtırıq. Gəlir bizim bu “qəhrəman”, dal cərgədə əyləşir, Tərpənməyən dağ gövdəsi baxanlara gəlir şir. Lakin məclis qızışdımı, başlandımı vurhavur, Öz-özünə: “Daha vaxtdır... tez götürül... yol budur... Zaman özü mənsiz belə öz hökmünü verəcək, Bəlkə, bütün vicdanlara min bir iblis girəcək" -Deyib o dal cərgədən də kirimişcə sıpıxar, Bizdə bir çox adamların gövdəsi var, şəsti var. El içində bir məsəl də bunu deyir müxtəsər: “Nə ölüyə pay göstərər, nə diriyə hay verər”. Oxu mənim bu şerimi, xeyrə-şərə yaramaz! Aynaya bax, sifətindən utan bir az, öl bir az! Bir yaxşı gör, nə gündəsən, nədir sənin sənətin? Ömründə heç döyməmisən qapısını qeyrətin. Ya bir dəfə insan olub, daşa dönmə sükutla, Ya bilmərrə heyvan olub biyabanda ot otla! Sən içində yellər əsən viranə bir otaqsan, Sən ağacda bir qurumuş, bir meyvəsiz budaqsan. Görürsən ki, bu dünyamız gündən-günə şən olur. Səpdiyimiz hər dənədən böyük bir gülşən olur... Sən də bizə bir xeyir ver, sən də tərpən bir görək, Yoxsa sənə haram olsun bu yediyin duz-çörək! Gəl, pas atmış qılınc kimi pərçimlənmə sən qına. Kirpi kimi çəkilmə gəl qabığına, qınına. Öz halını düşünmə tez, xalqın üçün külüng vur, Qeyrətsizi, xudpəsəndi tarix haqlı unudur. Aç gözünü varlığa bax, indi başqa səhərdir, Əbədiyyət - bu dünyada göstərilən hünərdir. </poem> [[Kateqoriya:XX əsrin şeirləri]] 2ynoik04qaorxwlkos4dsk8rnkzf0hh