Вікікрыніцы bewikisource https://be.wikisource.org/wiki/%D0%93%D0%B0%D0%BB%D0%BE%D1%9E%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D1%81%D1%82%D0%B0%D1%80%D0%BE%D0%BD%D0%BA%D0%B0 MediaWiki 1.47.0-wmf.12 first-letter Мультымедыя Адмысловае Размовы Удзельнік Размовы з удзельнікам Вікікрыніцы Размовы пра Вікікрыніцы Файл Размовы пра файл MediaWiki Размовы пра MediaWiki Шаблон Размовы пра шаблон Даведка Размовы пра даведку Катэгорыя Размовы пра катэгорыю Аўтар Размовы пра аўтара Старонка Размовы пра старонку Індэкс Размовы пра індэкс TimedText TimedText talk Модуль Размовы пра модуль Event Event talk Шаблон:Галоўная старонка/Стужка вікінавінаў 10 9254 293388 293345 2026-07-23T16:40:21Z Gleb Leo 2440 293388 wikitext text/x-wiki <!-- Пішыце ў стужку пад гэтай палоскай --> ---- <div style="height:500px;overflow:auto;"> * {{Прапанаваны экспарт|Наша любоў (1936)}} 13.07.2026 ''[[Аўтар:Лазар Кацовіч|Лазар Кацовіч]]'', перакладчык: ''[[Аўтар:Ізраіль Плаўнік|Ізраіль Плаўнік]]''. «[[Наша любоў (1936)|Наша любоў]]», 1936 * {{Прапанаваны экспарт|Беларусь (1927)}} 23.07.2026 ''[[Аўтар:Аляксандр Чарвякоў|Аляксандар Чарвякоў]]''. «[[Беларусь (1927)|Беларусь]]», 1927 * {{Прапанаваны экспарт|Краязнаўства (1929)}} 19.07.2026 ''[[Аўтар:Мікалай Каспяровіч|Мікола Касьпяровіч]]''. «[[Краязнаўства (1929)|Краязнаўства]]», 1929 * {{Прапанаваны экспарт|Biełarus (1913)/1913/9-10}} 17.07.2026 ''[[:Катэгорыя:Калектыўныя творы|Supołka aŭtaraŭ]]''. [[Biełarus (1913)/1913/9-10|«Biełarus», № 9-10]], 1913 * {{Прапанаваны экспарт|Сусьвет і зямля (1929)}} 16.07.2026 ''[[Аўтар:Кастусь Гарабурда|Кастусь Гарабурда]]''. «[[Сусьвет і зямля (1929)|Сусьвет і зямля]]», 1929 * {{Прапанаваны экспарт|Сустрэча (1932)}} 13.07.2026 ''[[Аўтар:Рыгор Эпік|Рыгор Эпік]]'', перакладчык: ''[[Аўтар:Уладзімір Жылка|Уладзімер Жылка]]''. «[[Сустрэча (1932)|Сустрэча]]», 1932 * {{Прапанаваны экспарт|Biełarus (1913)/1913/8}} 11.07.2026 ''[[:Катэгорыя:Калектыўныя творы|Supołka aŭtaraŭ]]''. [[Biełarus (1913)/1913/8|«Biełarus», № 8]], 1913 * {{Прапанаваны экспарт|Нябесныя бегі (1931)}} 09.07.2026 ''[[Аўтар:Альберт Паўловіч|Альбэрт Паўловіч]]''. «[[Снапок (1921)|Снапок]]», 1921 * {{Прапанаваны экспарт|Нябесныя бегі (1931)}} 07.07.2026 ''[[Аўтар:Максім Гарэцкі|Максім Гарэцкі]]''. «[[Гісторыя беларускае літэратуры (1924, Вільня)|Гісторыя беларускае літэратуры]]», 1924 * {{Прапанаваны экспарт|Нябесныя бегі (1931)}} 06.07.2026 ''[[Аўтар:Язэп Драздовіч|Язэп Драздовіч]]''. «[[Нябесныя бегі (1931)|Нябесныя бегі]]», 1931 * {{Прапанаваны экспарт|Творы (Купала, 1942)}} 04.07.2026 ''[[Аўтар:Янка Купала|Янка Купала]]''. «[[Творы (Купала, 1942)|Творы]]», 1942 * {{Прапанаваны экспарт|Люба Лук’янская (1937)}} 03.07.2026 ''[[Аўтар:Кузьма Чорны|Кузьма Чорны]]''. «[[Люба Лук’янская (1937)|Люба Лук’янская]]», 1937 * {{Прапанаваны экспарт|Запіскі Самсона Самасуя (1953)}} 01.07.2026 ''[[Аўтар:Андрэй Мрый|Андрэй Мрый]]''. «[[Запіскі Самсона Самасуя (1953)|Запіскі Самсона Самасуя]]», 1953 ---- * {{Прапанаваны экспарт|Зборнік «Роднага Краю» за 1934 год (1935)}} 29.06.2026 ''[[:Катэгорыя:Калектыўныя творы|Суполка аўтараў]]''. «[[Зборнік «Роднага Краю» за 1934 год (1935)|Зборнік „Роднага Краю“ за 1934 год]]», 1935 * {{Прапанаваны экспарт|Волаты (1929)}} 28.06.2026 ''[[Аўтар:Мікалай Каспяровіч|Мікола Касьпяровіч]]''. «[[Волаты (1929)|Волаты]]», 1929 * {{Прапанаваны экспарт|Кароткі нарыс гісторыі Беларусі (1925)}} 26.06.2026 ''[[Аўтар:Усевалад Ігнатоўскі|Усевалад Ігнатоўскі]]''. «[[Кароткі нарыс гісторыі Беларусі (1925)|Кароткі нарыс гісторыі Беларусі]]», 1925 * {{Прапанаваны экспарт|U čeść 950-hodździa chryščeńnia Biełarusi (1938)}} 24.06.2026 ''[[Аўтар:Адам Станкевіч|Adam Stankievič]]''. «[[U čeść 950-hodździa chryščeńnia Biełarusi (1938)|U čeść 950-hodździa chryščeńnia Biełarusi]]», 1938 * {{Прапанаваны экспарт|Да гісторыі беларускага палітычнага вызваленьня (1935)}} 23.06.2026 ''[[Аўтар:Адам Станкевіч|Адам Станкевіч]]''. «[[Да гісторыі беларускага палітычнага вызваленьня (1935)|Да гісторыі беларускага палітычнага вызваленьня]]», 1935 * {{Прапанаваны экспарт|Грашовы балянс сялянскай гаспадаркі Беларусі}} 18.06.2026 ''[[Аўтар:Аркадзь Быкаў|Аркадзь Быкаў]]''. «[[Грашовы балянс сялянскай гаспадаркі Беларусі]]», 1928 * {{Прапанаваны экспарт|Да гісторыі аграрнага руху на Беларусі перад імпэрыялістычнай вайной (1932)}} 12.06.2026 ''[[Аўтар:Канстанцін Кернажыцкі|Канстанцін Кернажыцкі]]''. «[[Да гісторыі аграрнага руху на Беларусі перад імпэрыялістычнай вайной (1932)|Да гісторыі аграрнага руху на Беларусі перад імпэрыялістычнай вайной]]», 1932 * {{Прапанаваны экспарт|Вязьмо (1932)}} 12.06.2026 ''[[Аўтар:Міхась Зарэцкі|Міхась Зарэцкі]]''. «[[Вязьмо (1932)|Вязьмо]]», 1932 * {{Прапанаваны экспарт|Piśmo ad Jaśka haspadara s pad Wilni da mużykow ziemli polskoj (1863)}} 08.06.2026 ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Niewiadomy]]''. «[[Piśmo ad Jaśka haspadara s pad Wilni da mużykow ziemli polskoj (1863)|Piśmo ad Jaśka haspadara s pad Wilni da mużykow ziemli polskoj]]», 1863 * {{Прапанаваны экспарт|Weliki Hospodarv presławnych Narodow…}} 05.06.2026 ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Niewiadomy]]''. «[[Weliki Hospodarv presławnych Narodow…]]», 1648 * {{Прапанаваны экспарт|Вялікае апрашчэньне, ці вялікае ўдасканаленьне? (1926)}} 04.06.2026 ''[[Аўтар:Аляксандр Цвікевіч|Алесь Галынец]]''. «[[Вялікае апрашчэньне, ці вялікае ўдасканаленьне? (1926)|Вялікае апрашчэньне, ці вялікае ўдасканаленьне?]]», 1926 * {{Прапанаваны экспарт|Атрута (1927)}} 03.06.2026 ''[[Аўтар:Максім Гарэцкі|Максім Гарэцкі]]''. «[[Атрута (1927)|Атрута]]», 1927 * {{Прапанаваны экспарт|На чыгунцы (1928)}} 03.06.2026 ''[[Аўтар:Міхась Зарэцкі|Міхась Зарэцкі]]''. «[[На чыгунцы (1928)|На чыгунцы]]», 1928 * {{Прапанаваны экспарт|Падарунак Беларускаму Жаўнеру (1920)}} 02.06.2025 ''[[:Катэгорыя:Калектыўныя творы|Суполка аўтараў]]''. «[[Падарунак Беларускаму Жаўнеру (1920)|Падарунак Беларускаму Жаўнеру]]», 1920 ---- * {{Прапанаваны экспарт|Гутарки аб неби и зямли (1907)}} 30.05.2026 ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Невядомы]]''. «[[Гуторка об тым, куды мужыцкіе грошы идуць (1903)|Гуторка об тым, куды мужыцкіе грошы идуць]]», 1903 * {{Прапанаваны экспарт|Ab fizyčnym wychawańni ŭ Biełarusaŭ (1928)}} 30.05.2026 ''[[Аўтар:Уладзіслаў Казлоўскі|Uładysłaŭ Kazłoŭščyk]]''. «[[Ab fizyčnym wychawańni ŭ Biełarusaŭ (1928)|Ab fizyčnym wychawańni ŭ Biełarusaŭ]]», 1928 * {{Прапанаваны экспарт|Мэтодыка роднае мовы (1926)}} 27.05.2026 ''[[Аўтар:Якуб Колас|Канстанцін Міцкевіч]]''. «[[Мэтодыка роднае мовы (1926)|Мэтодыка роднае мовы]]», 1926 * {{Прапанаваны экспарт|Птушка на волі (1932)}} 20.05.2026 ''[[Аўтар:Вольга Сахарава|Ольга Сахарава]]''. «[[Птушка на волі (1932)|Птушка на волі]]», 1932 * {{Прапанаваны экспарт|Гутарки аб неби и зямли (1907)}} 18.05.2026 ''[[:Катэгорыя:Творы невядомых аўтараў|Невядомы]]'', перакладчык: ''[[Аўтар:Карусь Каганец|Карусь Костровицки]]'' і ''[[:Катэгорыя:Ананімныя пераклады|С. Шаулоўски]]''. «[[Гутарки аб неби и зямли (1907)|Гутарки аб неби и зямли]]», 1907 * {{Прапанаваны экспарт|Язэп Крушынскі (1929—1932)/2}} 16.05.2026 ''[[Аўтар:Змітрок Бядуля|Зьмітрок Бядуля]]''. «[[Язэп Крушынскі (1929—1932)/2|Язэп Крушынскі. Кніга другая]]», 1932 * {{Прапанаваны экспарт|На крэсах усходніх (1933)}} 15.05.2026 ''[[Аўтар:Ілья Гурскі|Ільля Гурскі]]''. «[[На крэсах усходніх (1933)|На крэсах усходніх]]», 1933 * {{Прапанаваны экспарт|Fizyčnaje wychawańnie hramadzianstwa (1927)}} 15.05.2026 ''[[Аўтар:Уладзіслаў Казлоўскі|Uładysłaŭ Kazłoŭščyk]]''. «[[Fizyčnaje wychawańnie hramadzianstwa (1927)|Fizyčnaje wychawańnie hramadzianstwa]]», 1927 * {{Прапанаваны экспарт|Салавей (1928)}} 14.05.2026 ''[[Аўтар:Змітрок Бядуля|Зьмітрок Бядуля]]''. «[[Салавей (1928)|Салавей]]», 1928 * {{Прапанаваны экспарт|Ab teatry (1927)}} 14.05.2026 ''[[Аўтар:Станіслаў Грынкевіч|Stanisłaŭ Hrynkiewič]]''. «[[Ab teatry (1927)|Ab teatry]]», 1927 * {{Прапанаваны экспарт|Дзянніца (1916)/7}} 10.05.2025 ''[[:Катэгорыя:Калектыўныя творы|Суполка аўтараў]]''. [[Дзянніца (1916)/7|«Дзянніца», № 7]], 1916 * {{Прапанаваны экспарт|Дзянніца (1916)/6}} 10.05.2025 ''[[:Катэгорыя:Калектыўныя творы|Суполка аўтараў]]''. [[Дзянніца (1916)/6|«Дзянніца», № 6]], 1916 * {{Прапанаваны экспарт|Дзянніца (1916)/5}} 09.05.2025 ''[[:Катэгорыя:Калектыўныя творы|Суполка аўтараў]]''. [[Дзянніца (1916)/5|«Дзянніца», № 5]], 1916 * {{Прапанаваны экспарт|Дзянніца (1916)/4}} 09.05.2025 ''[[:Катэгорыя:Калектыўныя творы|Суполка аўтараў]]''. [[Дзянніца (1916)/4|«Дзянніца», № 4]], 1916 * {{Прапанаваны экспарт|Ветрагоны (1930)}} 07.05.2026 ''[[Аўтар:Уладзіслаў Галубок|Уладыслаў Галубок]]''. «[[Ветрагоны (1930)|Ветрагоны]]», 1930 * {{Прапанаваны экспарт|Полёнізацыя Заходняй Беларусі (1932)}} 07.05.2026 ''[[Аўтар:Пётр Гарбацэвіч-Клінцэвіч|Пётар Гарбацэвіч]]''. «[[Полёнізацыя Заходняй Беларусі (1932)|Полёнізацыя Заходняй Беларусі]]», 1932 * {{Прапанаваны экспарт|Дзянніца (1916)/3}} 06.05.2025 ''[[:Катэгорыя:Калектыўныя творы|Суполка аўтараў]]''. [[Дзянніца (1916)/3|«Дзянніца», № 3]], 1916 * {{Прапанаваны экспарт|Суд (1925, Вільня)}} 05.05.2026 ''[[Аўтар:Уладзіслаў Галубок|Уладыслаў Галубок]]''. «[[Суд (1925, Вільня)|Суд]]», 1925 * {{Прапанаваны экспарт|Дзянніца (1916)/2}} 05.05.2025 ''[[:Катэгорыя:Калектыўныя творы|Суполка аўтараў]]''. [[Дзянніца (1916)/2|«Дзянніца», № 2]], 1916 * {{Прапанаваны экспарт|На зломе (1925)}} 04.05.2026 ''[[Аўтар:Янка Нёманскі|Янка Нёманскі]]''. «[[На зломе (1925)|На зломе]]», 1925 * {{Прапанаваны экспарт|За двадцаць пяць гадоў (1928)}} 04.05.2026 ''[[Аўтар:Антон Луцкевіч|Антон Луцкевіч]]''. «[[За двадцаць пяць гадоў (1928)|За двадцаць пяць гадоў]]», 1928 * {{Прапанаваны экспарт|Дзянніца (1916)/1}} 03.05.2025 ''[[:Катэгорыя:Калектыўныя творы|Суполка аўтараў]]''. [[Дзянніца (1916)/1|«Дзянніца», № 1]], 1916 * {{Прапанаваны экспарт|Дзесяць (1930)}} 02.05.2026 ''[[Аўтар:Змітрок Бядуля|Зьмітрок Бядуля]]''. «[[Дзесяць (1930)|Дзесяць]]», 1930 * {{Прапанаваны экспарт|Паходжаньне, старадаўнія весткі і антрополёгічныя адзнакі Беларусаў}} 02.05.2026 ''[[Аўтар:Мікола Ільяшэвіч|Мікола Ільяшэвіч]]''. «[[Паходжаньне, старадаўнія весткі і антрополёгічныя адзнакі Беларусаў]]», 1928 * {{Прапанаваны экспарт|Полымя (часопіс)/1922/1}} 01.05.2025 ''[[:Катэгорыя:Калектыўныя творы|Суполка аўтараў]]''. [[Полымя (часопіс)/1922/1|«Полымя», № 1]], 1922 ---- * {{Прапанаваны экспарт|Апавяданні (Бядуля, 1947)}} 29.04.2026 ''[[Аўтар:Змітрок Бядуля|Змітрок Бядуля]]''. «[[Апавяданні (Бядуля, 1947)|Апавяданні]]», 1947 * {{Прапанаваны экспарт|Апавяданьні (Бядуля, 1926)}} 27.04.2026 ''[[Аўтар:Змітрок Бядуля|Зьмітрок Бядуля]]''. «[[Апавяданьні (Бядуля, 1926)|Апавяданьні]]», 1926 * {{Прапанаваны экспарт|Абдзіраловіч і Барыка}} 25.04.2026 ''[[Аўтар:Антон Луцкевіч|Антон Навіна]]''. «[[Абдзіраловіч і Барыка]]», 1939 * {{Прапанаваны экспарт|Smyk biełaruski (1908)}} 24.04.2026 ''[[Аўтар:Францішак Багушэвіч|Symon Reŭka s pad Barysowa]]''. «[[Smyk biełaruski (1908)|Smyk biełaruski]]», 1908 * {{Прапанаваны экспарт|Аб арганізацыі беларускае працоўнае школы (1928)}} 23.04.2026 ''[[Аўтар:Сяргей Паўловіч|Сяргей Паўловіч]]''. «[[Аб арганізацыі беларускае працоўнае школы (1928)|Аб арганізацыі беларускае працоўнае школы]]», 1928 * {{Прапанаваны экспарт|На зачарованых гонях (1927)}} 16.04.2026 ''[[Аўтар:Змітрок Бядуля|Зьмітрок Бядуля]]''. «[[На зачарованых гонях (1927)|На зачарованых гонях]]», 1927 * {{Прапанаваны экспарт|Рэволюцыйным шляхам (1928)}} 16.04.2026 ''[[Аўтар:Леапольд Родзевіч|Леапольд Родзевіч]]''. «[[Рэволюцыйным шляхам (1928)|Рэволюцыйным шляхам]]», 1928 * {{Прапанаваны экспарт|Над ракою Арэсай (1933)}} 12.04.2026 ''[[Аўтар:Янка Купала|Янка Купала]]''. «[[Над ракою Арэсай (1933)|Над ракою Арэсай]]», 1933 * {{Прапанаваны экспарт|Вогнішча барацьбы (1930)}} 08.04.2026 ''[[Аўтар:Леапольд Родзевіч|Леапольд Родзевіч]]''. «[[Вогнішча барацьбы (1930)|Вогнішча барацьбы]]», 1930 * {{Прапанаваны экспарт|Калосьсе (1935)/1936/4/З жыцьця і дзейнасьці Казімера Сваяка}} 04.04.2026 ''[[Аўтар:Адам Станкевіч|Адам Станкевіч]]''. «[[Калосьсе (1935)/1936/4/З жыцьця і дзейнасьці Казімера Сваяка|З жыцьця і дзейнасьці Казімера Сваяка]]», 1936 * {{Прапанаваны экспарт|Дзея маей мысьлі, сэрца і волі (1992)}} 03.04.2026 ''[[Аўтар:Казімір Сваяк|Казімер Сваяк]]''. «[[Дзея маей мысьлі, сэрца і волі (1992)|Дзея маей мысьлі, сэрца і волі]]», 1992 ---- * {{Прапанаваны экспарт|Бацькаў сын (1932)}} 30.03.2026 ''[[Аўтар:Міхась Зарэцкі|Міхась Зарэцкі]]''. «[[Бацькаў сын (1932)|Бацькаў сын]]», 1932 * {{Прапанаваны экспарт|Бярозка (1923)}} 30.03.2026 ''[[Аўтар:Ядвігін Ш.|Ядвігін Ш.]]''. «[[Бярозка (1923)|Бярозка]]», 1923 * {{Прапанаваны экспарт|Янка Канцавы (1924)}} 30.03.2026 ''[[Аўтар:Казімір Сваяк|Казімір Сваяк]]''. «[[Янка Канцавы (1924)|Янка Канцавы]]», 1924 * {{Прапанаваны экспарт|И. И. Лаппо: Литовскій Статутъ 1588 года (Грыб)}} 30.03.2026 ''[[Аўтар:Тамаш Грыб|Тамаш Грыб]]''. «[[И. И. Лаппо: Литовскій Статутъ 1588 года (Грыб)|И. И. Лаппо: Литовскій Статутъ 1588 года]]», 1936 * {{Прапанаваны экспарт|1905 год (1926)}} 27.03.2026 ''[[Аўтар:Уладзімір Ленін|Уладзімір Ленін]]'', перакладчык: ''[[Аўтар:Канстанцін Ламака|Канстанцін Ламака]]''. «[[1905 год (1926)|1905 год]]», 1926 * {{Прапанаваны экспарт|Hołas dušy (1949)}} 27.03.2026 ''[[Аўтар:Казімір Сваяк|Ks. K. Stepovič]]''. «[[Hołas dušy (1949)|Hołas dušy]]», 1949 * {{Прапанаваны экспарт|Кат у белай манішцы (1942)}} 13.03.2026 ''[[Аўтар:Кузьма Чорны|Кузьма Чорны]]''. «[[Кат у белай манішцы (1942)|Кат у белай манішцы]]», 1942 * {{Прапанаваны экспарт|Skarb (1927)}} 12.03.2026 ''[[Аўтар:Ян Васілеўскі (1885—1948)|Jan Wasileŭski]]''. «[[Skarb (1927)|Skarb]]», 1927 * {{Прапанаваны экспарт|Rodnaja mowa ŭ światyniach (1929)}} 11.03.2026 ''[[Аўтар:Адам Станкевіч|Адам Станкевіч]]''. «[[Rodnaja mowa ŭ światyniach (1929)|Rodnaja mowa ŭ światyniach]]», 1929 * {{Прапанаваны экспарт|А што далей? (Шыла)}} 11.03.2026 ''[[Аўтар:Мікола Шыла|Мікола Шыла]]''. «[[А што далей? (Шыла)|А што далей?]]», 1948 * {{Прапанаваны экспарт|Ляля Мэнке (Луцкевіч)}} 09.03.2026 ''[[Аўтар:Антон Луцкевіч|Антон Луцкевіч]]''. «[[Ляля Мэнке (Луцкевіч)|Ляля Мэнке]]», 1939 * {{Прапанаваны экспарт|Стагодзьдзе новага беларускага друку}} 09.03.2026 ''[[Аўтар:Вінцэнт Гадлеўскі|Вінцэнт Гадлеўскі]]''. «[[Стагодзьдзе новага беларускага друку|Стагодзьдзе новага беларускага друку]]», 1935 * {{Прапанаваны экспарт|11 ліпеня (1930)}} 05.03.2026 ''[[Аўтар:Ілары Барашка|Ілары Барашка]]''. «[[11 ліпеня (1930)|11 ліпеня]]», 1930 * {{Прапанаваны экспарт|Другое чытанне для дзяцей беларусаў (1909)}} 05.03.2026 ''[[Аўтар:Якуб Колас|Якуб Колас]]''. «[[Другое чытанне для дзяцей беларусаў (1909)|Другое чытанне для дзяцей беларусаў]]», 1909 ---- * {{Прапанаваны экспарт|Сымон Музыка (1925)}} 28.02.2026 ''[[Аўтар:Якуб Колас|Якуб Колас]]''. «[[Сымон Музыка (1925)|Сымон Музыка]]», 1925 * {{Прапанаваны экспарт|Лябірынты (1944)}} 26.02.2026 ''[[Аўтар:Вацлаў Ластоўскі|Вацлаў Ластоўскі]]''. «[[Лябірынты (1944)|Лябірынты]]», 1944 * {{Прапанаваны экспарт|Zabojstwa ŭ domie Nr. 37 (1936)}} 23.02.2026 ''[[Аўтар:Фадзей Руткоўскі|Fadziej Rutkoŭski]]'', перакладчык: ''[[:Катэгорыя:Ананімныя пераклады|M. Š]]''. «[[Zabojstwa ŭ domie Nr. 37 (1936)|Zabojstwa ŭ domie Nr. 37]]», 1936 * {{Прапанаваны экспарт|Ščeroŭskije dažynki, Kupałła (1910)}} 23.02.2026 ''[[Аўтар:Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч|Wincuk Marcinkiewicz]]''. «[[Ščeroŭskije dažynki, Kupałła (1910)|Ščeroŭskije dažynki, Kupałła]]», 1910 * {{Прапанаваны экспарт|Гудкі (1931)}} 20.02.2026 ''[[Аўтар:Андрэй Александровіч|Андрэй Александровіч]]''. «[[Гудкі (1931)|Гудкі]]», 1931 * {{Прапанаваны экспарт|«На прасторах жыцьця» Тараса Гушчы (Я. Коласа) (Замбржыцкі)}} 20.02.2026 ''[[Аўтар:Сяргей_Замбржыцкі|Сяргей Замбржыцкі]]''. «[[«На прасторах жыцьця» Тараса Гушчы (Я. Коласа) (Замбржыцкі)|«На прасторах жыцьця» Тараса Гушчы (Я. Коласа)]]», 1928 * {{Прапанаваны экспарт|Гірт з воўчага логу (1930)}} 19.02.2026 ''[[Аўтар:Яніс Райніс|Яніс Райніс]]'', перакладчык: ''[[Аўтар:Язэп Дыла|Назар Бываеўскі]]''. «[[Гірт з воўчага логу (1930)|Гірт з воўчага логу]]», 1930 * {{Прапанаваны экспарт|З літуанізмаў у беларускай мове}} 17.02.2026 ''[[Аўтар:Адам Станкевіч|Адам Станкевіч]]''. «[[З літуанізмаў у беларускай мове|З літуанізмаў у беларускай мове]]», 1939 * {{Прапанаваны экспарт|Пуцяводныя ідэі беларускае літаратуры (1921)}} 17.02.2026 ''[[Аўтар:Антон Луцкевіч|Антон Луцкевіч]]''. «[[Пуцяводныя ідэі беларускае літаратуры (1921)|Пуцяводныя ідэі беларускае літаратуры]]», 1921 * {{Прапанаваны экспарт|Закаханая (Салагуб)}} 16.02.2026 ''[[Аўтар:Алесь Салагуб|Алесь Салагуб]]''. «[[Закаханая (Салагуб)|Закаханая]]», 1927 * {{Прапанаваны экспарт|Асновы Дзяржаўнасьці Беларусі (1919, Горадня)}} 16.02.2026 ''[[Аўтар:Мітрафан Доўнар-Запольскі|Мітрафан Доўнар-Запольскі]]''. «[[Асновы Дзяржаўнасьці Беларусі (1919, Горадня)|Асновы Дзяржаўнасьці Беларусі]]», 1919 * {{Прапанаваны экспарт|Напор (1933)}} 15.02.2026 ''[[Аўтар:Андрэй Александровіч|Андрэй Александровіч]]''. «[[Напор (1933)|Напор]]», 1933 * {{Прапанаваны экспарт|Гапонъ (1909)}} 13.02.2026 ''[[Аўтар:Мітрафан Доўнар-Запольскі|Мітрафан Доўнар-Запольскі]]''. «[[Гапонъ (1909)|Гапонъ]]», 1909 * {{Прапанаваны экспарт|Аб Таварыстве Беларускае Школы і яго барацьбе (1932)}} 11.02.2026 ''[[Аўтар:Пятро Мятла|Пятро Мятла]]''. «[[Аб Таварыстве Беларускае Школы і яго барацьбе (1932)|Аб Таварыстве Беларускае Школы і яго барацьбе]]», 1932 * {{Прапанаваны экспарт|Аб годзе нараджэньня Фр. Скарыны}} 09.02.2026 ''[[Аўтар:Ігнат Дварчанін|Ігнат Дварчанін]]''. «[[Аб годзе нараджэньня Фр. Скарыны|Аб годзе нараджэньня Фр. Скарыны]]», 1927 * {{Прапанаваны экспарт|«Валынка» ў Адэскім астрозе ў 1904 годзе (1930)}} 09.02.2026 ''[[Аўтар:Гаўрыіл Сушкін|Гаўрыіл Сушкін]]'', ''[[:Катэгорыя:Ананімныя пераклады|ананімны пераклад]]''. «[[«Валынка» ў Адэскім астрозе ў 1904 годзе (1930)|«Валынка» ў Адэскім астрозе ў 1904 годзе]]», 1930 * {{Прапанаваны экспарт|Адвечная песьня (1927)}} 08.02.2026 ''[[Аўтар:Янка Купала|Янка Купала]]''. «[[Адвечная песьня (1927)|Адвечная песьня]]», 1927 * {{Прапанаваны экспарт|400-лецьце Літоўскага Статуту}} 06.02.2026 ''[[Аўтар:Мікалай Шкялёнак|Мікалай Шкялёнак]]''. «[[400-лецьце Літоўскага Статуту|400-лецьце Літоўскага Статуту]]», 1929 * {{Прапанаваны экспарт|Zyla Karalewič (1937)}} 03.02.2026 ''[[Аўтар:Сцяпан Васільчанка|Sciapan Wasilčenko]]'', перакладчык: ''[[:Катэгорыя:Ананімныя пераклады|M. Š]]''. «[[Zyla Karalewič (1937)|Zyla Karalewič]]», 1937 * {{Прапанаваны экспарт|На рубяжы (1925)}} 03.02.2026 ''[[Аўтар:Якуб Колас|Якуб Колас]]''. «[[На рубяжы (1925)|На рубяжы]]», 1925 * {{Прапанаваны экспарт|Alenčyna wiasielle (1923)}} 02.02.2026 ''[[Аўтар:Андрэй Зязюля|Андрэй Зязюля]]''. «[[Alenčyna wiasielle (1923)|Alenčyna wiasielle]]», 1923 * {{Прапанаваны экспарт|Устаноўка (1930)}} 02.02.2026 ''[[Аўтар:Янка Купала|Янка Купала]]''. «[[Шляхам жыцьця (1923)|Шляхам жыцьця]]», 1923 ---- * {{Прапанаваны экспарт|Устаноўка (1930)}} 25.1.2026 ''[[Аўтар:Андрэй Александровіч|Андрэй Александровіч]]''. «[[Устаноўка (1930)|Устаноўка]]», 1930 * {{Прапанаваны экспарт|Сшытак вершаў (Александровіч, 1938—1946)}} 24.1.2026 ''[[Аўтар:Андрэй Александровіч|Андрэй Александровіч]]''. «[[Сшытак вершаў (Александровіч, 1938—1946)|Сшытак вершаў (1938—1946)]]», 1946 * {{Прапанаваны экспарт|На загонах (1928)}} 23.1.2026 ''[[Аўтар:Васіль Каваль|Васіль Каваль]]''. «[[На загонах (1928)|На загонах]]», 1928 * {{Прапанаваны экспарт|Сьцежкі-дарожкі (1928))}} 21.1.2026 ''[[Аўтар:Міхась Зарэцкі|Міхась Зарэцкі]]''. «[[Сьцежкі-дарожкі (1928)|Сьцежкі-дарожкі]]», 1928 * {{Прапанаваны экспарт|Руска-беларускі слоўнік (1937)}} 20.1.2026 ''[[Аўтар:Андрэй Александровіч|Андрэй Александровіч]]''. «[[Руска-беларускі слоўнік (1937)|Руска-беларускі слоўнік]]», 1937 ---- {{справа|''[[Вікікрыніцы:Стужка вікінавінаў/2012|2012]]'', ''[[Вікікрыніцы:Стужка вікінавінаў/2013|2013]]'', ''[[Вікікрыніцы:Стужка вікінавінаў/2014|2014]]'', ''[[Вікікрыніцы:Стужка вікінавінаў/2015|2015]]'', ''[[Вікікрыніцы:Стужка вікінавінаў/2016|2016]]'', ''[[Вікікрыніцы:Стужка вікінавінаў/2017|2017]]'', ''[[Вікікрыніцы:Стужка вікінавінаў/2019|2019]]'', ''[[Вікікрыніцы:Стужка вікінавінаў/2020|2020]]'', ''[[Вікікрыніцы:Стужка вікінавінаў/2021|2021]], ''[[Вікікрыніцы:Стужка вікінавінаў/2022|2022]]'', ''[[Вікікрыніцы:Стужка вікінавінаў/2023|2023]]'', ''[[Вікікрыніцы:Стужка вікінавінаў/2024|2024]]'' ''[[Вікікрыніцы:Стужка вікінавінаў/2025|2025]]''}} </div><noinclude>[[Катэгорыя:Шаблоны для галоўнай старонкі]]</noinclude> 6piyg3akpsywjaprh5sdida8rmuww0d Індэкс:Наша любоў (1936).pdf 106 55086 293384 142313 2026-07-23T16:36:49Z Gleb Leo 2440 293384 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Type=book |Title=[[Наша любоў (1936)|Наша любоў]] |Language=be |Volume= |Author=[[Аўтар:Лазар Кацовіч|Лазар Кацовіч]] |Translator=[[Аўтар:Ізраіль Плаўнік|Ізраіль Плаўнік]] |Editor= |Illustrator= |School= |Publisher=Дзяржаўнае Выдавецтва Беларусі |Address=Менск |Year=1936 |Key= |ISBN= |OCLC= |LCCN= |BNF_ARK= |ARC= |DOI= |Source=pdf |Image=1 |Progress=C |Pages=<pagelist /> |Volumes= |Remarks= |Width= |Header= |Footer= }} 6lz0lpz0qdy84vjzcti5h73zorwn8si Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/7 104 99356 293377 235634 2026-07-23T15:46:33Z RAleh111 4658 293377 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Gleb Leo" /></noinclude>{{Цэнтар|{{Разьбіўка|СУЧАСНЫ}}.{{Накіравальная рыса|7em|height=1px}}}} {{Цэнтар|'''''П. С. Х.'''''|памер=350%}} {{Цэнтар|{{Разьбіўка|ФАЦЭЦІЯ НА 1<sup>НУ</sup> ДЗЕЮ}}.}} {{цэнтар|[[File:П.С.Х. (1923). Узор 1.png|100px]]}} {{Цэнтар|''Выданьне Беларускага Грамадзянскага<br />Сабраньня ў Вільні.''}} {{цэнтар|[[File:П.С.Х. (1923). Узор 2.png|80px]]}} {{Цэнтар|'''1923 г.'''<br />Друкарня Бэккера Субач № 2.|памер=100%}}<noinclude></noinclude> qxusb38ha56s72cbokjh902t9quaame Старонка:Наша любоў (1936).pdf/14 104 126999 293372 293370 2026-07-23T14:07:11Z RAleh111 4658 /* Не вычытаная */ 293372 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /><div style="margin-left:2em"></noinclude> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Пінчык}}. Скажыце лепей, што дрэнны бухгалтар, але што тычыцца музычнага мастацтва, гаварыце са мной інакш, чуеце ці не?.. (''Ён абураецца, пачынае граць ўзбуджаную рэч.'') </div> <center>{{fine|{{разьбіўка|Заля}} махнуў рукой, пайшоў.}}</center> <div style="margin-left:2em"> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Пінчык}}. Не ўцякайце, чуеце ці не? Я яшчэ буду граць!.. (''Пауза. Крычыць.'') Разбойнік! Крывапіўца!.. (''Шпурляе скрыпку.'') Самога сябе нагамі тапчу. (''Пауза. Падымае скрыпку.'') Скрыпачка, мая, скрыпачка!.. Ты ўжо болей не зайграеш… Я застануся невядомым… Я памру, і ніхто маё імя не спамяне… Ніхто ведаць не будзе, што жыў скрыпач! Віртуоз, як Паганіні… Толькі без шчасця… Яго не хацелі слухаць… (''Выкрыквае.'') Адпомшчу!.. Я вас таксама буду нагамі таптаць, як тапталі мяне… (''Выходзіць.'') </div> <center>{{fine|З‘яўляюцца {{разьбіўка|Бейля і Гіта}}.</br>Яны адначасова выходзяць са сваіх кватэр.}}</center> <div style="margin-left:2em"> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Гітл!</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Што?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Чула?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Чула.</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Што скажаш на гэта?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. А што мне сказаць?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Як гэта табе падабаецца?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Вельмі падабаецца…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Ну?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Што, ну?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Які будзе канец?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. А які канец павінен быць?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Яны-ж пасварыліся…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Ведаю…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Ну, дык што будзе?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. А што павінна быць? Твой Рува вінаваты…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Мой Рува?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Ён сягоння абразіў яго перад усімі рабочымі…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Абразіў? Ён толькі крытыкаваў яго працу…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Крытыкаваў, ведаем…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Што ты ведаеш?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Ён мог абыйсціся інакш, не выступаць на агульным заводскім сходзе…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. А самакрытыка?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. І крытыкаваць трэба ўмець…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Абараняеш свайго мужа?</br><noinclude></noinclude> j2yc8lzv6swo0bu8mu9e354ppovoovr Старонка:Будучыня (1947).pdf/29 104 127000 293371 2026-07-23T13:44:01Z By-isti 3554 /* Не правераная */ Новая старонка: «ты заўтра будзеш расказваць другім, што нехта там быў у тваім доме, то ўсе падумаюць, што ты баязлівец, і будуць смяяцца з цябе… Ідзі да Вано, вячэрайце і кладзіцеся спаць. {{Водступ|2|em}}Мужчыны паселі за стол. Збянтэжаны Іліко хутка знік у бакоўцы, дзе Ван...» 293371 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude>ты заўтра будзеш расказваць другім, што нехта там быў у тваім доме, то ўсе падумаюць, што ты баязлівец, і будуць смяяцца з цябе… Ідзі да Вано, вячэрайце і кладзіцеся спаць. {{Водступ|2|em}}Мужчыны паселі за стол. Збянтэжаны Іліко хутка знік у бакоўцы, дзе Вано браўся над патэльняй. Старая падавала вячэру. Кетэ прынесла на стол віно, што некалі Коркія прывёз з кірмашу, і мужчыны выпілі за нейчае здароўе. У Коркія свайго віна амаль ніколі не было. Маленькі вінаграднік звёўся яшчэ ў часы вайны, а завесці новы не ўдавалася, бо мала было зямлі і шмат едакоў. Сеялі кукурузу, фасоль, гародніну і так жылі. {{Водступ|2|em}}Дарослыя вялі ціхую гутарку, і хлапчукі да яе не прыслухоўваліся. Пакончыўшы з вячэрай, яны ляглі спаць побач. Некалькі часу абодва маўчалі. Аднастайна і моцна шумеў дождж. Потым Іліко ўпэўнена сказаў: {{Водступ|2|em}}— Я злавіў-бы яго. {{Водступ|2|em}}— Каго? {{Водступ|2|em}}— Злодзея. {{Водступ|2|em}}— А калі ён дужы? {{Водступ|2|em}}— І я не слабы. Я не баюся. А злодзей баіцца зірнуць гаспадару ў твар. Я злавіў-бы яго, звязаў-бы яму рукі і павёў-бы да старэйшых на сход. {{Водступ|2|em}}— Ты-б не злавіў… — падумаўшы, сказаў Вано. — У яго магла быць зброя. А вось бацька і Міха — злавілі-б… {{Водступ|2|em}}— У Міхі няма рукі — заўважыў Іліко. {{Водступ|2|em}}— Затое ён быў на вайне. Хто быў на вайне, той можа адной левай рукой перамагчы дзесяць самых адчайных марджа<ref>Малайцоў (абхазскае).</ref>, а правай яшчэ больш. У Міха няма левай рукі, а ёсць правая… Прытым — ён герой. Яму самы старшы цар даў на вайне крыж… Ого! {{Водступ|2|em}}Памаўчалі. {{Водступ|2|em}}— Іліко! А ты-б хацеў, каб табе на вайне адарвалі руку? {{Водступ|2|em}}— Навошта? {{Водступ|2|em}}— Каб быць героем. {{Водступ|2|em}}— Крыж лепш, — разважна адказаў Іліко. {{Водступ|2|em}}— Дык калі табе руку не адарвуць, то не дадуць крыжа… Я-б хацеў. Я-б прышпіліў крыж да грудзей, а рукаў, каторы пусты, заклаў-бы за пояс, як гэта робіць Міха… Тады я паехаў-бы на-кірмаш і ўсе на мяне глядзелі-б… Вунь, сказалі-б, Вано Коркія пайшоў, герой, марджа… {{Водступ|2|em}}— Спеце, сырныя чарвякі! — пачуўся голас Коркія. {{Водступ|2|em}}Хлапцы сціхлі. Роўнамерны гул вялікага дажджу панаваў над усім. Паступова прыходзіў сон. Іліко пакінуў думаць аб<noinclude></noinclude> 8g45mq681bgop92181bpltttbsxcwi2 Старонка:Наша любоў (1936).pdf/15 104 127001 293373 2026-07-23T14:26:23Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. А ты абараняеш свайго?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Хочаш са мною пасварыцца?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. А ты?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Я не.</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Я таксама не…</br> {{водсту...» 293373 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /><div style="margin-left:2em"></noinclude> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. А ты абараняеш свайго?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Хочаш са мною пасварыцца?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. А ты?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Я не.</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Я таксама не…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Яны таксама не павінны сварыцца. Яны не класавыя ворагі… Абодва добрыя таварышы… </div> <center>{{fine|З‘яўляецца {{разьбіўка|Берка}}. Ён прыслухоўваецца да гутаркі.}}</center> <div style="margin-left:2em"> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Я-ткі дзівілася з Рувы…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Не дзівіся… Я ўжо добра пазнаў яго.</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}}. Не трэба сварыцца, Берка…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Ён мне ад сягонешняга дня вораг… А ворага топчуць нагамі!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}} (''крычыць''). Берка!.. (''Пауза.'') Адумайся, Берка, што ты сказаў…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Што хачу, тое і гавару… Якраз, як ён! Я яму гэтага не дарую!.. Я выступлю пра яго на рабочым сходзе… Я яму! Ён мяне будзе памятаць!.. </div> <center>{{fine|З‘яўляецца {{разьбіўка|Рува}}.}}</center> <div style="margin-left:2em"> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. Бейля, ты плачаш?.. Вы пабіліся тут, ці што?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Бейля}} (''заплаканая''). Ідзі на завод… Скажы, што ты схлусіў… Берка сумленны рабочы.</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. А хіба я казаў, што несумленны? Я толькі паказаў яго недахопы…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Хлусня! Ты не паказаў! Ты хацеў угробіць мяне! Але гэта табе не ўдасца, запамятай гэта, Рува!.. Я і на цябе яшчэ знайду матэрыял!.. Ты не святы… Чакай!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}} (''выкрыквае''). Берка!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}} (''да Гітлі''). Прэч з маіх вачэй! Дурніца!.. Мяне топяць, а цябе гэта і не турбуе… </div> <center>{{fine|{{разьбіўка|Гіта}} адыходзіць убок заплаканая.}}</center> <div style="margin-left:2em"> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. Ты не маеш права крычаць на яе…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Ты можа будзеш яшчэ ўмешвацца ў мае сямейныя справы?.. Хочаш зрабіцца нада мной кантралёрам?.. </div> <center>{{fine|З‘яўляецца {{разьбіўка|Заля}}.}}</center> <div style="margin-left:2em"> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Заля}}. Чаго крычыш так, бацька? (''Да Гітлі.'') Што тут робіцца?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Ён з глузду з‘ехаў…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Заля}} (''да Беркі''). Ты ўсё яшчэ не можаш супакоіцца?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Можа ты яшчэ будзеш вучыць мяне?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Дай яму спакой!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Заля}}. Ён не мае права душыць самакрытыку.</br><noinclude></noinclude> q67etf1b9igff4zgcbb53iqbk7ljyab Старонка:Наша любоў (1936).pdf/16 104 127002 293374 2026-07-23T14:41:10Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Сволачы! Вы ўсе ненавідзіце мяне!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Заля}}. Цяпяр ты сам штурхаеш на тое, каб цябе зненавідзелі…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Мне не патрэбна ваша любоў!.. (''Да Рувы.'') Але запомні!.. Ты вінава...» 293374 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /><div style="margin-left:2em"></noinclude> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Сволачы! Вы ўсе ненавідзіце мяне!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Заля}}. Цяпяр ты сам штурхаеш на тое, каб цябе зненавідзелі…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Мне не патрэбна ваша любоў!.. (''Да Рувы.'') Але запомні!.. Ты вінаваты!.. З табой я разлічуся… </div> <center>{{fine|З‘яўляюцца {{разьбіўка|Файвл і Ася}}.}}</center> <div style="margin-left:2em"> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}} (''падбягае да іх. Адштурхоўвае Файвала''). Ідзі да свайго бацькі, да ўсіх чарцей… (''Да Aci.'') Не хадзі з ім болей, чуеш!</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Ася}}. Чаму?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Ён такі самы файны чалавек, як яго бацька…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Файвл}}. Чэснае слова, Берка, я не разумею, што вы гаворыце. Асю я люблю…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Я не веру табе!</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Файвл}}. Але Ася верыць мне, праўда, Ася? Што я — класавы вораг?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. А я — класавы вораг, га? Я класавы вораг?!</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Ася}}. Тата, супакойся!</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Заля}}. Дай яму душыць самакрытыку…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Хто душыць? Я?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Заля}}. Не, я…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Прэч з маіх вачэй!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Супакойся, Берка, што з табой сталася сягоння? Я не пазнаю цябе…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}} (''паказвае на Руву''). Ён вінаваты! Ён! Цяпер ён яшчэ скажа, што я душыў самакрытыку… Ён усё можа, мой добры дружака…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Файвл}} (''пазірае на ўсіх''). Вы ўжо таксама пасварыліся? Так? Дык дзе-ж крытэрый любві?..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. Ну, Берка, ты ўжо, здаецца, даволі накрычаўся, налаяўся, праўда? Не ведаеш ужо, на якім ты свеце, га? Дык і я цяпер скажу пару слоў.</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. І слухаць не хачу!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. Ты будзеш слухаць, што я табе скажу!.. Ці можа ты п‘яны, дык ідзі выспіся…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Я цверазейшы за цябе…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. На табе маю руку… (''Берка адсоўваецца. Усе падыходзяць да іх бліжэй… Іх абкружаюць.'') Я, кажаш, дрэнна зрабіў сягоння, што выступіў супроць цябе… Я табе пра гэта гаварыў яшчэ да сходу. Ты не выправіў сваіх недахопаў. Цяпер ты іх выправіш… Калі я маю недахопы, укажы мне і ты на іх, я толькі падзякую табе. Сяброўства і {{перанос пачатак|брац|тва}}<noinclude></noinclude> l8ui9tpdjbj5xolai3i99r47ohe5ppc Старонка:Наша любоў (1936).pdf/17 104 127003 293375 2026-07-23T15:01:55Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «{{перанос канец|брац|тва}} не павінны замазваць нашых недахопаў. Таварыская любоў — добрая рэч, а самакрытыка бясспрэчна неабходна…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Файвл}} (''сам сабе''). Няўжо гэта будзе крытэрый любві?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. Чым бо...» 293375 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /><div style="margin-left:2em"></noinclude>{{перанос канец|брац|тва}} не павінны замазваць нашых недахопаў. Таварыская любоў — добрая рэч, а самакрытыка бясспрэчна неабходна…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Файвл}} (''сам сабе''). Няўжо гэта будзе крытэрый любві?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. Чым больш моцна я люблю сябра, тым больш буду крытыкаваць яго недахопы, каб ён зжыў іх.</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Не загаварвай мне зубы…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. Цяпер маўчы. Калі ты гаварыў, я маўчаў…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Файвл}}. Спакайней! Я — старшыня… Таварыш Рува, вы маеце слова… Толькі, прашу цябе, успомні ў сваім слове, што такое любоў…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Заля}}. Зноў любоў?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Файвл}}. Ікс плюс ігрэк — цяпер слова не маеш!.. (''Да Рувы.'') Гавары!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. Я цябе не павінен агітаваць, Берка. Ты гэта сам зразумееш, калі прыдзеш заўтра на працу… </div> <center>{{fine|З‘яўляецца {{разьбіўка|Пінчык}}.}}</center> <div style="margin-left:2em"> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Пінчык}} (''з разбітай скрыпкай у руцэ.'') Вы разбілі маю скрыпку… Вы разбілі мае надзеі… Чуеце ці не, я адпомшчу!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Заля}}. Вы-ж маецце прафесію, вы-ж бухгалтар!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Пінчык}}. Я хачу мець свабодную прафесію!.. Чуеце ці не? Я інтэлігент!</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Заля}}. Вы інтэлігентны ідыёт… (''Выходзіць.'')</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Пінчык}}. На каго ён сказаў гэта?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Файвл}}. На вас. </div> <center>{{fine|Адыходзіць з {{разьбіўка|Асяй}} убок.}}</center> <div style="margin-left:2em"> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Пінчык}}. Малакасосы!.. Вы будзеце мне ўказваць? Хіба вы што-небудзь разумееце ў музыцы? Хто даў вам права выказвацца? Новыя крытыкі знайшліся!</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Файвл}} (''да Асі''). Ён амаль падобны на твайго бацьку… Бейля. А дзе самакрытыка, таварыш Пінчык?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Пінчык}}. Які я вам таварыш? Я плюю на вашу самакрытыку! (''Перакрыўляе.'') Таварыш Пінчык… Новыя таварышы знайшліся… Вы павінны ганарыцца шчасцем, што я гавару з вамі… </div> <center>{{fine|{{разьбіўка|Усе}} падміргваюць адзін аднаму.}}</center> <div style="margin-left:2em"> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Усе}} (''іранічна''). Мы ганарымся шчасцем.</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Пінчык}} (''у экстазе''). Вы павінны быць задаволены, што я жыву з вамі на адным падворку…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Усе}} (''іранічна''). Мы вельмі задаволены…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Пінчык}}. Вы павінны, вы павінны, вы павінны… </div> <center>{{fine|{{разьбіўка|Усе}} засмяяліся.}}</center><noinclude></noinclude> 417dtb44znzy1f4caooz2bmva0i37hh Старонка:Наша любоў (1936).pdf/18 104 127004 293376 2026-07-23T15:40:17Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «<div style="margin-left:2em"> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Бейля, як табе падабаецца гэты пан? </div> <center>{{fine|{{разьбіўка|Бейля}} рагоча.}}</center> <div style="margin-left:2em"> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. Таварыш Пінчык, трэба прывыкнуць да праўды, калі маса гаворыць, што вы граеце д...» 293376 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude><div style="margin-left:2em"> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Гітл}}. Бейля, як табе падабаецца гэты пан? </div> <center>{{fine|{{разьбіўка|Бейля}} рагоча.}}</center> <div style="margin-left:2em"> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. Таварыш Пінчык, трэба прывыкнуць да праўды, калі маса гаворыць, што вы граеце дрэнна, вы павінны старацца граць лепей…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Пінчык}}. Што вы разумееце?.. Маса… Хіба вы можаце разабрацца ў музыцы? Задалікатна для вас, вы чуеце ці не? Вы не прывыклі да гэтага… Вы — нікчэмнікі!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Э-ге-ге… Дык ты сапраўды шкодны элемент… Занадта ўжо разбрахаўся…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Пінчык}}. Да вас я не гавару… Не тыкайце мне, калі ласка. Я вам не таварыш, чуеце ці не?</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. Вы нам сапраўды не таварыш, але ніхто не дазволіць вам лаяцца…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Пінчык}}. Не магу бачыць вас… Вы разбілі мае надзеі… (''Замахваецца на Руву скрыпкай.'') Я вам гэтага не дарую!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Слухайце, вы… Вар‘яцець будзеце ў сваёй хаце… Выносьцеся адгэтуль!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. Вы-ж павінны зразумець…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Не гавары з ім!..</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Пінчык}} (''засмучона''). Дык зноў мушу быць бухгалтарам?.. (''Пауза. Усе пазіраюць на яго моўчкі.'') Зноў бухгалтарам? (''Выходзіць.'')</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}} (''да Беркі''). Бачыў, калі чалавеку паказваюць на яго недахопы, яму гэта крыху балюча, але з часам ён пачынае адчуваць праўду… А ты лаяў мяне за праўду… Ты не зразумеў, што я жадаю табе дабра… Ты зразумеў гэта якраз наадварот… няшчыры сябра я табе, Берка, га?.. Эх, ты… Давай сваю лапу…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Я вельмі шкадую, Рува… (''Дае яму руку. Яны цалуюцца.'') Я зрабіў найвялікшую памылку…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Файвл}}. Яшчэ раз кажу табе, Ася, ніяк не раскумекаю, што такое любоў…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Рува}}. Я люблю цябе, Берка…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Берка}}. Я цябе таксама люблю…</br> {{водступ|-2|em}}{{разьбіўка|Ася}}. Сапраўдныя, чыстыя, таварыскія, большэвіцкія адносіны сяброў — найлепшы крытэрый любві!.. </div> <center>''КАНЕЦ</center><noinclude></noinclude> foyd0j9954fxfatfar6y1bny75q74yv Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/11 104 127005 293378 2026-07-23T15:57:44Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{АРЦ|{{fine|''Сялянская хата. Сьмяшны безлад, напрыклад: на стале ляжыць лапаць, на печы табурэт, вядро на ложку і т. п. З аднаго боку сцэны сядзіць Г-ня і клепіць касу, альбо сячэ дровы, з другога боку Г-р, які латаець аграмадную дзіру у нагавіцах на калені і на...» 293378 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{АРЦ|{{fine|''Сялянская хата. Сьмяшны безлад, напрыклад: на стале ляжыць лапаць, на печы табурэт, вядро на ложку і т. п. З аднаго боку сцэны сядзіць Г-ня і клепіць касу, альбо сячэ дровы, з другога боку Г-р, які латаець аграмадную дзіру у нагавіцах на калені і насьвістывае на матыу якой небудзь рэвалюцыйнай песьні. Якісь час мімічная ігра.}}}} {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Цьфу! Дзе гэта відана, каб жанаты чалавек латаў сабе нагавіцы.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ох, дзе гэта відана, каб замужняя жанчына секла дровы штодня.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. А зусім зразумела. Не сяку дроў, бо ня маю часу — мушу латаць нагавіцы, мушу рабіць тваю работу.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Брэшыш, гэта я раблю і тваю і сваю работу, а ты толькі бадзяешся па сходках ды дурыш людзей. Падумаеш, у партыю запісаўся! Арацер! Камуністы! Цьфу! Пустадомак ты, а не гаспадар. Паглядзі да чаго ты хату давёў, як пасьля пажару. Ужо хай-бы валачыўся па чужых кутох, валакіта паджары, дык не, навёў груганьня, а тыя ўсё ўверх дном паставілі. ({{fine|парадкуець у хаце}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ай, ёй! У калена ўкалоў. Сьціхні ты хай цябе люндар сьвісьніць — заслухаўся і ўкалоў. Вельмі ўжо складна язык твой завіхаецца, глядзі, каб ён цябе на камісара ня выкіраваў.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Гэта ты дамагаешся такой чэсьці, а ў мяне камісар і атопка ня варт.</br><noinclude></noinclude> cpdo0iqy0p3fv73gc7i2y4uo1a11a85 Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/12 104 127006 293379 2026-07-23T16:08:27Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ой ня разганяйся вельмі. Цябе, таварыш жонка, як відаць буржуйскае натхненьне апанавала.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ты сваё настаўленьне сабе на сьнеданьне пакінь, бо мне ад іх толькі духі падводзіць.</br> {{gap|2.5em}}{{разьб...» 293379 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ой ня разганяйся вельмі. Цябе, таварыш жонка, як відаць буржуйскае натхненьне апанавала.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ты сваё настаўленьне сабе на сьнеданьне пакінь, бо мне ад іх толькі духі падводзіць.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Вось я табе і кажу, што гэтыя паскудныя, буржуйскія духі лепш выпусьці, бо я як партыйны не пацярплю, каб…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ах, каб ты затонуў, во чаго дачакалася. Прышоў гэта ў маю хату прымакам, прышоў, як кажуць, на ўсё гатовенькае, усё змарнаваў, усё праеў…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Брэшыш, ня ўсё праеў, было так, што і прапіў.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. …Нават пад бок няма чаго падлажыць…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. І добра ня будзеш доўга спаць.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. …У хаце пуста і аруды пустыя…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Дужа добра. На выпадак пажару меншая страта будзе.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Вельмі ўжо разумны, як абора ад лапця.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ды я табе паказаўбы свой розум, але ты яго не патрафіш убачыць.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ну ўжо і розум з хлеба гузікі рабіць.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. А ну давай падужаемся. Вось скажы ты мне, сарока-белабока, што такое калакціў?<ref>Колектыу</ref></br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Дурань ты!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. У дурня ўсё дурное. Слухай-жа: калакціў гэта такая машына, зробленая з людзей —<noinclude></noinclude> cp3087tor27ccrttvsshx51zrtw9eh8 Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/13 104 127007 293380 2026-07-23T16:17:49Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «і калі яе пусьціць у равок, рэвалюцыйны, значыць, камітэт, дык яна наробіць такі тарарах, што ажно ўвесь сьвет вушы падыміць.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. І калі ў ўсім сьвеце будзе такі парадак як у нас у хаце, і калі ў жываце кожнага будзе вурчэць ад...» 293380 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>і калі яе пусьціць у равок, рэвалюцыйны, значыць, камітэт, дык яна наробіць такі тарарах, што ажно ўвесь сьвет вушы падыміць.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. І калі ў ўсім сьвеце будзе такі парадак як у нас у хаце, і калі ў жываце кожнага будзе вурчэць ад голаду, як у мяне, дык гэта будзе ня сьвет, а пекла.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Калакціў што хочыш зробіць: з неба пекла і з пекла неба. Праз яго мы паднявольныя, працоўныя загаспадарым на ўсім сьвеце, запануем над панамі і дазволім сабе аддыхнуць, бо ўжо годзі напрацаваліся. Вось як!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Нос лепш свой вытры ды навучыся перш быць гаспадаром у сваей хаце, а пасьля думай аб усім сьвеце.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ня я гаспадар, увесь народ гаспадар, бо я што — гузік. Ды ў мяне нічога свайго няма. Хата, жонка, душа і нават люлька не мая, а ўсіх, агульная. Цяміш, сарока-белабока. Есьць такі таварыш Пардон<ref>Прудон.</ref>, дык ён кажа, што уласнасьць гэта — кража.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Вось пачуў ад неякага галадранца і чаўпець як у пустую бочку.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Вось-жа! У галадранца найчасьцей бывае голая праўда.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ох каб я ведала, што ты пераверніся ў камуністу, дык лепш бы галавой у прорубку кінулася, чым за цябе замуж выхадзіць.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Каб я ведаў, што ты абуржуеся, дык аб‘ехаў бы цябе як дзірку ў мосьце. І зачашы сабе на носе, што калі мы збудуем камуністычны рай, дык цябе паганае зельле і на вярсту не падпушчу.</br><noinclude></noinclude> qidq9x3b3nreedc47pj1735h61mtfwt Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/14 104 127008 293381 2026-07-23T16:26:30Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. У ваш ряй толькі здохлых катоў кідаць.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Вось каб ты была так разумная як дурная, дык я крыху мог бы падурнець і далей з табой пагутарыць, а так няма аб чым, бо ты калода трухлявая.</br> {{gap|2.5em}}{{раз...» 293381 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. У ваш ряй толькі здохлых катоў кідаць.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Вось каб ты была так разумная як дурная, дык я крыху мог бы падурнець і далей з табой пагутарыць, а так няма аб чым, бо ты калода трухлявая.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}} ({{fine|плачучы}}). Я ведаю, што я табе ня жонка, а калода. Ох, доля мая! І сьмертухны на мяне няма. Думала, дзетак дачакаю, жонкай і гаспадыняй буду, а тут на табе калода, наймітка…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Маніш. Наймітка я не казаў, бо і па дэкрэту найміты не палагаюцца.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Усе суседзі жывуць як людзі, а мы як на папасе, — проста рукі ападаюць. Ох, няма ў цябе нічога сьвятога; поўзаеш ты як крот, точыся куды ня трэба, як жук. Ты толькі падумай ці-ж мы на тое будавалі гэтую хатачку, каб у ёй панаваў безлад і папасывалася розная нечысьць. Верабей і той будуе сабе гнязьдзечка, бароніцца і дзетак гадуе, а тут… сэрца толькі крывёй абліваецца.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Гэта ўсё на праўду як бы і падобна, але калі бачыш ужо час такі: безпартыйнаму хоць трэсьні, ані як ня можна быць: альбо туды, альбо сюды.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. А ты ня туды і ня сюды, а будзь тут, тутэйшы і пільнуй сваей хаты.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Яно то справядліва, але цемната наша вельмі ўжо надакучыла. Хочыцца выбіцца ў людзі. Сьвет, бачыш, ня толькі ў вакне, але і за вакном ёсьць.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Калі сам сабе цаны не знаеш, дык людзі цябе не ацэняць.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Былі-б залатыя твае словы, але ты іх так мочыш сьлязьмі, што выходзіць адна<noinclude></noinclude> 37kzmvgctag64xvoebpfegqsmt671fb Наша любоў (1936) 0 127009 293382 2026-07-23T16:36:22Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{загаловак | назва = Наша любоў | аўтар = Лазар Кацовіч | год = 1936 год | пераклад = Ізраіль Плаўнік | арыгінал = | секцыя = П’еса | папярэдні = | наступны = | анатацыі = }} <pages index="Наша любоў (1936).pdf" from="1" to="1" /> {{разрыў старонкі|тэкст=}} <pages index="Наша л...» 293382 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Наша любоў | аўтар = Лазар Кацовіч | год = 1936 год | пераклад = Ізраіль Плаўнік | арыгінал = | секцыя = П’еса | папярэдні = | наступны = | анатацыі = }} <pages index="Наша любоў (1936).pdf" from="1" to="1" /> {{разрыў старонкі|тэкст=}} <pages index="Наша любоў (1936).pdf" from="3" to="3" /> {{разрыў старонкі|тэкст=}} <pages index="Наша любоў (1936).pdf" from="4" to="4" /> {{разрыў старонкі|тэкст=}} <pages index="Наша любоў (1936).pdf" from="5" to="5" /> {{разрыў старонкі|тэкст=}} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Наша любоў (1936).pdf" from="7" to="18" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{разрыў старонкі|тэкст=}} <pages index="Наша любоў (1936).pdf" from="20" to="20" /> {{Пераклад-ліцэнзія|арыгінал={{PD-old-70}}|пераклад={{PD-old-70}}}} [[Катэгорыя:П’есы Лазара Кацовіча]] [[Катэгорыя:Пераклады Ізраіля Плаўніка]] [[Катэгорыя:Пераклады з ідыш]] [[Катэгорыя:Камедыі]] [[Катэгорыя:Творы 1936 года]] [[Катэгорыя:Творы, выдадзеныя ў Мінску]] rw4j2y6d5sri98s2r16xqn2l68nkeqe 293383 293382 2026-07-23T16:36:38Z Gleb Leo 2440 293383 wikitext text/x-wiki {{загаловак | назва = Наша любоў | аўтар = Лазар Кацовіч | год = 1936 год | пераклад = Ізраіль Плаўнік | арыгінал = | секцыя = Камэдыя | папярэдні = | наступны = | анатацыі = }} <pages index="Наша любоў (1936).pdf" from="1" to="1" /> {{разрыў старонкі|тэкст=}} <pages index="Наша любоў (1936).pdf" from="3" to="3" /> {{разрыў старонкі|тэкст=}} <pages index="Наша любоў (1936).pdf" from="4" to="4" /> {{разрыў старонкі|тэкст=}} <pages index="Наша любоў (1936).pdf" from="5" to="5" /> {{разрыў старонкі|тэкст=}} {{Выроўніваньне-пачатак}} <pages index="Наша любоў (1936).pdf" from="7" to="18" /> {{Выроўніваньне-канец}} {{разрыў старонкі|тэкст=}} <pages index="Наша любоў (1936).pdf" from="20" to="20" /> {{Пераклад-ліцэнзія|арыгінал={{PD-old-70}}|пераклад={{PD-old-70}}}} [[Катэгорыя:П’есы Лазара Кацовіча]] [[Катэгорыя:Пераклады Ізраіля Плаўніка]] [[Катэгорыя:Пераклады з ідыш]] [[Катэгорыя:Камедыі]] [[Катэгорыя:Творы 1936 года]] [[Катэгорыя:Творы, выдадзеныя ў Мінску]] b2xtbi0qqgeixm89c4n5tsv9papu5ko Катэгорыя:П’есы Лазара Кацовіча 14 127010 293385 2026-07-23T16:37:36Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «[[Катэгорыя:П’есы паводле аўтараў|Кацовіч, Лазар]] [[Катэгорыя:Лазара Кацовіч]] [[Катэгорыя:Беларускія п’есы|Кацовіч, Лазар]] [[Катэгорыя:Яўрэйскія п’есы|Кацовіч, Лазар]]» 293385 wikitext text/x-wiki [[Катэгорыя:П’есы паводле аўтараў|Кацовіч, Лазар]] [[Катэгорыя:Лазара Кацовіч]] [[Катэгорыя:Беларускія п’есы|Кацовіч, Лазар]] [[Катэгорыя:Яўрэйскія п’есы|Кацовіч, Лазар]] oj1a1o4ph8x0l28ihxctqhqz79yok8m 293386 293385 2026-07-23T16:37:46Z Gleb Leo 2440 293386 wikitext text/x-wiki [[Катэгорыя:П’есы паводле аўтараў|Кацовіч, Лазар]] [[Катэгорыя:Лазар Кацовіч]] [[Катэгорыя:Беларускія п’есы|Кацовіч, Лазар]] [[Катэгорыя:Яўрэйскія п’есы|Кацовіч, Лазар]] rf0c5jbzh9uqroxc8x0t66rhcpc2q21 Катэгорыя:Яўрэйскія п’есы 14 127011 293387 2026-07-23T16:38:30Z Gleb Leo 2440 Новая старонка: «{{DEFAULTSORT:П’есы}} [[Катэгорыя:П’есы паводле краін|Ізраіль]] [[Катэгорыя:Яўрэйская літаратура]]» 293387 wikitext text/x-wiki {{DEFAULTSORT:П’есы}} [[Катэгорыя:П’есы паводле краін|Ізраіль]] [[Катэгорыя:Яўрэйская літаратура]] n1b3jag1k21i5trjv36m4ptmb44nsv8 Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/15 104 127012 293389 2026-07-23T17:30:35Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «гразь. Вось пакінь лепш плакаць. Дай папалудняваем — мо я і палепшаю.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{fine|даець есьці}}) А ужо дабраты ад цябе не дачакаешся — добра, каб ты хоць паразумнеў крыху.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}} ({{fine|есь}}) Ты толькі ня плач...» 293389 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>гразь. Вось пакінь лепш плакаць. Дай папалудняваем — мо я і палепшаю.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{fine|даець есьці}}) А ужо дабраты ад цябе не дачакаешся — добра, каб ты хоць паразумнеў крыху.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}} ({{fine|есь}}) Ты толькі ня плач — усё добра будзе. І хата не перакуліцца, і дзяцей як бобу будзе, і пойдзе спор і прыбытак.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{fine|голасна уздыхае}})</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Што так жаласна уздыхаеш?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Цяжка мне, што няма ў нас гаспадарскага жыцьця: ніколі ты не абнімеш, не пакахаеш мяне.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Дай во заціркі пад‘есьці, дык і пакахаю.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ну дык і я табе памагу, каб хутчэй ({{fine|есь зацірку}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Спраўлюся я і адзін… Паможыш ты мне, як кашаль хваробе… ({{fine|маучанка}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ці ты чуў, што Тамашыха разсыпалася? Дзяўчынка дык як анёлачык.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. А ты мне глядзі, каб хлапцоў.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Гэта ўжо прасі бусла.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Каб хлапцоў і каб па двое ({{fine|шчыпець Г—ню}})</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{fine|ойкае і рагоча}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. І каб па мне пашлі… ({{fine|якісь час жартуюць. Стукат у вакно}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Голас суседа}}. На сходку! На сходку!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. ({{fine|кідае есьці}}) Ужо! Ужо іду! ({{fine|бяжыць завіхаючыся, але Г—ня ловіць яго за падалы}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{fine|крычыць}}) Гвалту! Каравул! Замуча ён мяне, заб‘ець, загубіць!.. ({{fine|убегае сусед}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Сусед}}. ({{fine|да Г—ра}}) За што ты яе б‘еш? Шэльма ты! Чым яна табе правініла?</br><noinclude></noinclude> p8sz4a3r8civnd8n43hmvoyg01zn541 Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/16 104 127013 293390 2026-07-23T17:41:22Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. А табе, дабрадзею, што за інтэрас? А можа я сама хачу, каб ён мяне біў!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Сусед}}. ({{fine|адступаючы}}) Ды мне што — вось пачуў гвалт, дык і прышоў.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. ({{fine|выбегае}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьб...» 293390 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. А табе, дабрадзею, што за інтэрас? А можа я сама хачу, каб ён мяне біў!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Сусед}}. ({{fine|адступаючы}}) Ды мне што — вось пачуў гвалт, дык і прышоў.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. ({{fine|выбегае}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. І сам прышоў гвалтаваць. Што гэта па твоему муж ня мае права біць сваей жонкі?! Апякун які вырваўся, як Піліп з канапель. Можаш сабе выходзіць з чым прышоў, ды жывей, каб тут твайго і смуроду ня было, бо зараз чапялой…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Сусед}}. ({{fine|уцекаючы}}) Вось ведзьма кіеўская!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{fine|адна}}) Гэта мужыкі называюцца! Адзін уцекае ад жонкі з хаты, а другі не дазваляе жонку біць. Цьфу! Вось і жыві цяперашнім сьветам. І што мне рабіць беднай галованьцы! Ізноў адна ў хаце. Хоць ты ў пятлю лезь… Ох як гэта цяжка калі муж ёсьць і ён ня муж, а валакіта. Былі тыя, паны, дык глядзей рукі сашчапіўшы, як яны ўсю дамову глумілі, поўзаў на ўслугі, прадаваўся за тры грошы, а цяпер з гэтымі камяністымі заюрыў, на партыю захварэў, зыкуе па сходках… Ну, але не я буду калі табе гэта не адкінецца. ({{fine|Убегае Чырвонаармеец і Кітаец з нашытымі гвяздамі і равольварамі на пагатове}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. ({{fine|акцэнтуе памаскоуску}}). Руки вверх!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Дык у нас нічога няма… Было калісь, але…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Бандиты?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ведаю, што вы бандыты, толькі-ж я кажу, што нічога няма. Жыцьцё мілей — усё-б аддала.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Молчать! Где контреволюціонеры?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Як?</br><noinclude></noinclude> l69wspya44trb45qfsu2gp2w44rsd2o Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/17 104 127014 293391 2026-07-23T17:51:24Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Чаво?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Як, пытаю.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Буржуев здеся нетути?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Буржуеў кажыце… Гм буржуеў… дзе тут бы выдлубаць буржуя… У вёсцы дык няма...» 293391 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Чаво?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Як, пытаю.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Буржуев здеся нетути?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Буржуеў кажыце… Гм буржуеў… дзе тут бы выдлубаць буржуя… У вёсцы дык няма… А тут, гм… Чакайце! Есьць! Вось у гэтай хаце жывець! Страшэнна буржуеваты боўдзіла.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Живет? Подать ево сюда!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ды дзе яго цяпер зловіш. Прыдзе сам, дзе ён дзеніцца. Але гэткі ці ведаеце закаранелы буржуй, што мне проста ад яго жыцьця няма. Добра што вы прышлі. Сядайце, калі ласка. Я вас не пазнала з перапуду — прыдзецца падкурываць. Сядайце. Буржуй страшэнны мой муж. Ен гразіць цэламу сьвету — машыну неякую выдумаў, — хітра так называецца…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}} ({{fine|да Кітайца}}) Слыхал… Машыну… будет жарко…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Кітаец}}. ({{fine|замычау}})</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. І гэтай машынай хоча ўвесь сьвет пад сваю ўладу закаціць. Да душы праўда, надовеча мне хваліўся — як жонцы дык ён аб усім хваліцца.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. А где он теперича буржуйничает?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Паляруш яго ведае дзе ён. Мо гэтую машыну пускае ў ход… Толькі вы не зьвяртайце на яго ўвагу, калі будзе хваліцца быццам ён камуністы. Хавай Божа ён ім ніколі ня быў і ня будзе. Трэба толькі яго добра пужануць бізуном ці чым іншым — у момант прызнаецца. Я ўжо яго натуру знаю.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. ({{fine|трасе нагайкай}}) Не изволь беспокоиться товарищ мы ево прыведем-то в христіанство. Слушай ты, попугай китайский,<noinclude></noinclude> recw7q0l9r0ort6ubjtxutgzibrrnks Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/18 104 127015 293392 2026-07-23T18:25:50Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «ежели он будет сопротивление оказывать, так стегай ево поразмашистей. Понял?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Кітаец}}. Дау туарышч.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{fine|глядзіць на Кітайца падпершы галаву рукой}}) Божа моцны, якіх гэта толькі стварэньняў няма на сь...» 293392 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>ежели он будет сопротивление оказывать, так стегай ево поразмашистей. Понял?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Кітаец}}. Дау туарышч.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{fine|глядзіць на Кітайца падпершы галаву рукой}}) Божа моцны, якіх гэта толькі стварэньняў няма на сьвеце. Вось паставіць бы яго на варыва замест пугала ({{fine|да Кітайца}}). Скажы, ці гэта твой народ есь людзей?. Ай, ай… не падходзь… стой… баюся. Згінь ты прападзі.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ха-ха-ха… боишся смерти, голубушка. Ну, красавица, пока суд да дело попотчуй-ка нас таперича чайком-то.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Нічога галубочкі ня маю: ні хлеба, ні да хлеба.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Да-а. Дело значит лафа… А знаеш, курносая, ты мне больно ндравишся.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ня ведаю. Ня цямлю.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. То есть как так „ня цямлю“.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. А так, што каб вас {{абмылка|уцаміць|уцяміць}}, дык трэба бочку жалезнага бобу зьесьці.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Да-а. А меня поцелуеш-то жисть ты моя?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ну так ужо зразу і цалавацца.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ну, а какое такое тебе удовольствие составить, чтобы расположение иметь?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. А вось трэба паставіць моцную гарэлку і палажыць смашную закуску, дык тады і пагутарыць весялей будзе. Тады гэтае вашае распалажэньне і састаўленьне будзе.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ха-ха-ха… Эх, ты, мая розлапушка! Ну раскосы замечаеш бабу-то? Как тебе?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Кітаец}}. ({{fine|цмокае у пальцы}}) Цк, туарышч!</br><noinclude></noinclude> 6k3297jodwczjsb42mxeldhta05ymzs Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/19 104 127016 293393 2026-07-23T18:36:04Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Тото-оно-то. А если бы у тебя не были раскосые глаза, так ты еще бы больше толк взял в этой разлапушке-то. Ну так валяй к подводе и тащи… понял? І что-б без промедления обратно водварился.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Кітаец}}. Дау...» 293393 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Тото-оно-то. А если бы у тебя не были раскосые глаза, так ты еще бы больше толк взял в этой разлапушке-то. Ну так валяй к подводе и тащи… понял? І что-б без промедления обратно водварился.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Кітаец}}. Дау туарышч! ({{fine|выходзіць}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ну, а ты песни играть-то умеешь?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. А як калі давядзецца.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Чорт! Вот уж ни бельмеса не понимаю. Скажи, пожалуйста, это ты польским изречеинем разговоры разговариваешь?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ды куды там — па польску інакш.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. А ну жарни папольски-то.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Пся крэв, прошэн пана…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ха-ха-ха… оченно мудренно. А вот каким языком ты из‘ясняешся?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Якім… пабеларуску.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Какой такой белорусский?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ну пабеларуску, патутэйшаму.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ха-ха-ха… чудно ей Богу! Долго странствовал, много видывал, но таких, так сказать, переплётов не слыхивал, ей Богу.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Кітаец}}. ({{fine|Уносіць закуску і выпіуку}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ура, китайский попугай!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{fine|Падае чарку}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. І так начнем трапезу. Выпем за расположение и составление ха, ха, ха… ({{|выпіваюць. Чырвонаармеец пяець}}). {|style="margin:auto" |Седит Ванька на заборе</br>С выраженіем во взоре |} {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. ({{fine|уваходзіць}}). Го-го! А гэта што за баль?</br><noinclude></noinclude> 20spjw6yhwqky8r3fpz9pm3iha6mepz 293394 293393 2026-07-23T18:36:32Z RAleh111 4658 293394 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Тото-оно-то. А если бы у тебя не были раскосые глаза, так ты еще бы больше толк взял в этой разлапушке-то. Ну так валяй к подводе и тащи… понял? І что-б без промедления обратно водварился.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Кітаец}}. Дау туарышч! ({{fine|выходзіць}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ну, а ты песни играть-то умеешь?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. А як калі давядзецца.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Чорт! Вот уж ни бельмеса не понимаю. Скажи, пожалуйста, это ты польским изречеинем разговоры разговариваешь?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ды куды там — па польску інакш.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. А ну жарни папольски-то.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Пся крэв, прошэн пана…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ха-ха-ха… оченно мудренно. А вот каким языком ты из‘ясняешся?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Якім… пабеларуску.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Какой такой белорусский?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ну пабеларуску, патутэйшаму.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ха-ха-ха… чудно ей Богу! Долго странствовал, много видывал, но таких, так сказать, переплётов не слыхивал, ей Богу.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Кітаец}}. ({{fine|Уносіць закуску і выпіуку}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ура, китайский попугай!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{fine|Падае чарку}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. І так начнем трапезу. Выпем за расположение и составление ха, ха, ха… ({{fine|выпіваюць. Чырвонаармеец пяець}}). {|style="margin:auto" |Седит Ванька на заборе</br>С выраженіем во взоре |} {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. ({{fine|уваходзіць}}). Го-го! А гэта што за баль?</br><noinclude></noinclude> 9ijz742d6wvwf4lleiauuejfqptlltu 293395 293394 2026-07-23T18:38:36Z RAleh111 4658 293395 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Тото-оно-то. А если бы у тебя не были раскосые глаза, так ты еще бы больше толк взял в этой разлапушке-то. Ну так валяй к подводе и тащи… понял? І что-б без промедления обратно водварился.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Кітаец}}. Дау туарышч! ({{fine|выходзіць}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ну, а ты песни играть-то умеешь?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. А як калі давядзецца.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Чорт! Вот уж ни бельмеса не понимаю. Скажи, пожалуйста, это ты польским изречеинем разговоры разговариваешь?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ды куды там — па польску інакш.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. А ну жарни папольски-то.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Пся крэв, прошэн пана…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ха-ха-ха… оченно мудренно. А вот каким языком ты из‘ясняешся?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Якім… пабеларуску.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Какой такой белорусский?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ну пабеларуску, патутэйшаму.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ха-ха-ха… чудно ей Богу! Долго странствовал, много видывал, но таких, так сказать, переплётов не слыхивал, ей Богу.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Кітаец}}. ({{fine|Уносіць закуску і выпіуку}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ура, китайский попугай!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{fine|Падае чарку}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. І так начнем трапезу. Выпем за расположение и составление ха, ха, ха… ({{fine|выпіваюць. Чырвонаармеец пяець}}). {|style="margin:auto; margin-top:-1em; margin-bottom:-1em;" |Седит Ванька на заборе</br>С выраженіем во взоре |} {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. ({{fine|уваходзіць}}). Го-го! А гэта што за баль?</br><noinclude></noinclude> i2c8u9rwcbyeg4wabb4zciczf14ir9p Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/20 104 127017 293396 2026-07-23T18:49:18Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Вось ён…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чарвонаармеец}}. А ты хто будеш? Ты хозяин?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Гм. Калі што добрага, дык я.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ты, голубчык поудержи своё словоизлияние, а отвечай...» 293396 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Вось ён…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чарвонаармеец}}. А ты хто будеш? Ты хозяин?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Гм. Калі што добрага, дык я.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ты, голубчык поудержи своё словоизлияние, а отвечай на самую то суть относительно касательнаго факта.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Які хвакт? Адкуль ён?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Опять своротил на окольную… Говори ты буржуй?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}} ({{fine|вышла}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ха-ха-ха… я буржуй, ха-ха-ха… ну і сьмехатун.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Чево „сьмехатун“ буржуй спрашываю?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Што-о? Ты, таварыш, не лайся, бо я, таварыш, таксама таварыш. Я нават таварыш самага важнага тут у вёсцы таварыша — з малку з ім грушкі кралі, сьвіней пасьвілі…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Нет голубчик не ускользнеш — мы тоже знаем, что ты знаеш ({{fine|да Кітайца}}). А ну вяжы ево да покрепче.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Як мяне гаспадара… за што? На што?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Говори ты буржуй?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Хавай Божа, ніколі ім ня быў. Стойце чаго вы прысталі. Які я буржуй. Вось недаўна латаў сабе лату ды зацірку хлебаў.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. ({{fine|да Кітайца}}) Зашпандорывай ему в задния обстоятельства.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Кітаец}}. ({{fine|б‘ець Гаспадара}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ай, ай! Стойце! Што гэта вы, таварышы, пашалелі ці што. На якога чорта вам здалася мая скура? Па дэкрэту не палагаецца біць.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Сознайся, аль еще мала всыпали?</br><noinclude></noinclude> f1rs2od8fsx2gpbh181xpxmj0h8i56d Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/21 104 127018 293397 2026-07-23T19:00:30Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Цьфу, напасьць! Калі вам так трэба, каб я быў буржуй, дык хай сабе буржуй. У мяне ўжо розум за розум заходзіць. Мо я і сам не заўважыў як як зрабіўся буржуем…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. I динамо-машиной обладаеш?</br> {{g...» 293397 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Цьфу, напасьць! Калі вам так трэба, каб я быў буржуй, дык хай сабе буржуй. У мяне ўжо розум за розум заходзіць. Мо я і сам не заўважыў як як зрабіўся буржуем…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. I динамо-машиной обладаеш?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ці чуў?! Ая-я.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. І всему пролетарьяту угрожаеш?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Во як! Няўжо?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Сознайся, мразь афрыканская!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Чакай, дай успомніць, нешта мне гэта не ўпамяці.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Эй, раскосы, дай ему на память-то.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ай, ай. Ужо, ужо успомніў: угражаю, усяму пралетарыяту угражаю, як ёсьць. Цьфу! Ну і папаўся як таркан у саладуху.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Чырвонаармеец}}. Ставь, раскосы, буржуя к стенке. Растреляем собаку. ({{fine|бяруць на прыцэл}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. А браточкі, а даражэнькія… за што, за якое. Я ўжо ўсё, што вы хочыце… Я ўжо нічога, нікому, ніколі, ніякага… Каравул! Ратуйце!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}} ({{fine|убегае}}). Таварышы, таварышы! Уцекайце, — паўстанцы! Паўстанцы з лесу выходзяць і проста на вёску валюць ({{fine|Чырвонаармеец і Кітаец рупна уцікаюць}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ха-ха-ха… Вось ашукала. Цяпер іх камянем не дагоніш і сабакамі ня зловіш.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ох, дзякуй табе, мая ты збавіцелька. Яшчэ мамэнт і мяне ня стала-б.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Вось бачыш я да цябе заўсёгды з дабром, заўсёгды шкадуючы, а падзякі ад цябе як няма дык няма.</br><noinclude></noinclude> t9oaaz8il91g3pgcwom4p1hbr7w3bi8 Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/22 104 127019 293398 2026-07-23T19:12:32Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Як жа я табе падзякую — бачыш рукі і ногі зьвязаны. Вось разьвяжы мяне мая шчэбятушка—весялушка.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. А за што гэта яны цябе так сьпеленалі.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ат, глупства! Ну ведам...» 293398 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Як жа я табе падзякую — бачыш рукі і ногі зьвязаны. Вось разьвяжы мяне мая шчэбятушка—весялушка.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. А за што гэта яны цябе так сьпеленалі.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ат, глупства! Ну ведама партыйная справы: я сваё, а яны сваё — далей, болей і мяне чуць не замучылі. Ох, напужалі…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Горш яшчэ будзе, калі ня будзеш жонкі слухаць.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ой, развяжы…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Няма мне часу. Ты тут паляжы, аддыхні, папільнуй хату, а я тым часам пайду на сходку курэй ды парасят.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Жоначка развяжы.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Пасьпееш з козамі на торг, ({{fine|вышла}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. ({{fine|злосна}}). Жонка! Жонка! Ці я табе балей не гаспадар? Га? Разьвяжы кажу. Чуеш, бо дрэнна будзе. Гэй, там хто жывы, выручайце! ({{fine|маучанка}}). Ах, хварэць вашай галаве! Што гэта вам я на сьмех радзіўся. Калі-ж так, дык вам давяду, што я ня лыкам шыты ({{fine|рвець вяроукі}}). К чорту вашы путы! Вось як! Калі сам сабе не паможыш, дык ніхто табе не паможа! Ну, дрыжы вораг! Вррр… Я пабіты, абакрадзе, аблаяны завурчэў са свайго логва, з хатачкі маей апушчанай пакрыўджанай. Ух, задам такога пытлю, што… ({{fine|чапляецца за венік}}). А ты што таксама ў іх хэўру запісаўся? ({{fine|ломіць, топча}}). Вось табе, во знай свайго гаспадара. Чакайце спраўлю я вам усім такую балёўку, што ўнукі будуць помніць. Пачну ад жонкі. Дзе жонка? Жонка! ({{fine|выбегае}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{fine|убегае. Чуваць крык Г—ра як ен угражае і кліча Г—ню}}) Ловіць мяне, шукае… Прапала я цяпер, заб‘ець, згінула…</br><noinclude></noinclude> fqg299nwm6dkvp080jal7o2inrsidgc Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/23 104 127020 293399 2026-07-23T19:29:24Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. ({{fine|убегае з сукам}}) Ага! Вось дзе я цябе прыпасьціў.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ціха, ссс… Яны…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. ({{fine|перапуджаны}}) Яны… як сюды, ізноў… дзе яны… ({{fine|выпускае сук, ногі трасуцца, язык з...» 293399 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. ({{fine|убегае з сукам}}) Ага! Вось дзе я цябе прыпасьціў.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ціха, ссс… Яны…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. ({{fine|перапуджаны}}) Яны… як сюды, ізноў… дзе яны… ({{fine|выпускае сук, ногі трасуцца, язык заплютываецца}}) Дзе бы мне схавацца, во напасьць. Пракляты дзень… ({{fine|торкаецца усюды, каб схавацца, урэшце хаваецца пад ложак ці пад прыпечак}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ціха ўжо здаецца прайшлі, прамінулі… Вылазь!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Не я ўжо, каб бяду абмінуць, лепш пасяджу тут.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Кажу табе, што прамінулі… Вылазь. Маеш для сьмеласьці выпі чарку.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Яшчэ котачка!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Маеш.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Яшчэ рыбачка!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Пі, толькі ня пужайся.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Яшчэ ягадка!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. А ці ня хопіць ужо?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Яшчэ, яшчэ…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Не перабірай меркі.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Эх, жоначка, бачу я, што ты ў мяне міністр, ты мучаніца, а я цьфу, ды нагой расьцерці, ({{fine|сьлязліва}}) Ох немарасьць мучыць мяне. Да чаго я дажыў. Што са мной сталася. Сорам на сьвет паказацца.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Глупства, не маркоцься. Нагавіцы я сама падлатаю, а як вытку тканіну…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}} Ды ня тое… Душу мне трэба латаць, душа мая дзіравая… У пазыкі яе аддаваў. Знасілі, абкаравілі яе… Ты думаеш, што гэта сьлёзы з маіх вачэй цякуць… гэта жаль цячэ, боль цячэ…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. А ты думаеш мне лёгка… ({{fine|кныхкае}}).</br><noinclude></noinclude> hjcnpsnn58ytn3jp3hsui308jtewahb Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/24 104 127021 293400 2026-07-23T19:56:14Z RAleh111 4658 /* Праблематычная */ 293400 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="2" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}} ({{|згледзіушы вядро на ложку}}) Во гэта ўсё атрута для мяне… Вочы мае адкрыліся на праўду… Стаіш ты ложак пакінуты, забыты, як човён дзіравы ў затоцы, а рака жыцьця майго бяжыць міма цябе, міма… Ох замест зіркатых дываноў і пухавых падушак я бачу — чорт яго ведае, што я бачу! Замест гарачых шэптаў, рыпаў-скрыпаў, охаў, уздохаў стаіць на табе вядро вады. Дзе гэта відана. А ўсё я вінават, я ўвёў у хату свайго прыяцеля — безлад. Эх, заслужаны, выгадны ложак мой, даруй ты мне! ({{|Валіцца на ложак і камічна усхліпывае}}<ref>Калі ен вывертаецца да іншага безладу, дык рэжысэр можа апрацаваць адпаведны маналег.</ref>.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{|зьнімае вядро}}) Ну сьціхні, я ўжо ўпарадкую.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. ({{|сьціхае. Маўчанка. Раптам пачынае сьмяяцца}})</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Чаго там гагочыш?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Мне сьмешна. Ха-ха-ха..</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Чаго табе сьмешна?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Што я дурны.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ду сказаў. Во гэта хоць дурны, але праў- </br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ведаеш стрэльнула ў галаву вельмі цікавая думка, але так стрэльнула, HITO аж зашчакатала.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Што такое стрэльнула?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. (сьмяецца) Ну як да гэтага я перш не дагадаўся. Такая звычайная рэч і такая моц- ная праўда. Хадзіў каля гэтага, шчупаў, бачыў і не разумеў. Вось дурны!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Аб чым гэта ты ўсё чаўпеш?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Слухай. Мы, гэта значыць ты і я, бульбаеды і дамаседы закладаем сваю партыю і ведаеш як назавем?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ну?</br> *)<noinclude></noinclude> rv86lhwx7g4klym595p5s7z3laytwfh 293401 293400 2026-07-24T06:00:19Z RAleh111 4658 /* Не вычытаная */ 293401 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}} ({{fine|згледзіушы вядро на ложку}}) Во гэта ўсё атрута для мяне… Вочы мае адкрыліся на праўду… Стаіш ты ложак пакінуты, забыты, як човён дзіравы ў затоцы, а рака жыцьця майго бяжыць міма цябе, міма… Ох замест зіркатых дываноў і пухавых падушак я бачу — чорт яго ведае, што я бачу! Замест гарачых шэптаў, рыпаў-скрыпаў, охаў, уздохаў стаіць на табе вядро вады. Дзе гэта відана. А ўсё я вінават, я ўвёў у хату свайго прыяцеля — безлад. Эх, заслужаны, выгадны ложак мой, даруй ты мне! ({{fine|Валіцца на ложак і камічна усхліпывае}}<ref>Калі ен вывертаецца да іншага безладу, дык рэжысэр можа апрацаваць адпаведны маналег.</ref>.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{fine|зьнімае вядро}}) Ну сьціхні, я ўжо ўпарадкую.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. ({{fine|сьціхае. Маўчанка. Раптам пачынае сьмяяцца}})</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Чаго там гагочыш?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Мне сьмешна. Ха-ха-ха…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Чаго табе сьмешна?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Што я дурны.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Во гэта хоць дурны, але праўду сказаў.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ведаеш стрэльнула ў галаву вельмі цікавая думка, але так стрэльнула, што аж зашчакатала.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Што такое стрэльнула?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. ({{fine|сьмяецца}}) Ну як да гэтага я перш не дагадаўся. Такая звычайная рэч і такая моцная праўда. Хадзіў каля гэтага, шчупаў, бачыў і не разумеў. Вось дурны!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Аб чым гэта ты ўсё чаўпеш?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Слухай. Мы, гэта значыць ты і я, бульбаеды і дамаседы закладаем сваю партыю і ведаеш як назавем?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Ну?</br><noinclude></noinclude> c099yv9pvqmikc06uqcae8123kcpv3q Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/25 104 127022 293402 2026-07-24T06:17:32Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ня „ну“, а „Пільнуй сваю хату“.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Пфу! Амэрыку адкрыў. Я табе даўно аб гэтым казала.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Не, ты сьціхні… ты паслухай. Ты казала, а я зраблю… Я давяду дзе праўда… ({{fi...» 293402 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Ня „ну“, а „Пільнуй сваю хату“.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Пфу! Амэрыку адкрыў. Я табе даўно аб гэтым казала.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Не, ты сьціхні… ты паслухай. Ты казала, а я зраблю… Я давяду дзе праўда… ({{fine|улазіць на зэдаль; тонам казальніка}}) Грамадзяне! Час грамадзіцца! Бо што зробіш сягоньня, таго ўжо заўтра не асіліш. Ратуйце свае хаты, у якіх стрэхі захварэлі на воспу, вокны на сьлепату, зруб пакрыўляў паляруш, а гаспадар сядзіць пад печкай, бо нячыстая моц хатай камандуе. Грамадзяне, запісывайцеся ў партыю „Пільнуй сваю хату“! Памятуйце, што ў аб‘еднаньні моц, а ў моцы шчасьце, бо хто дуж, таму мора па калена.</br> {{gap|2.5em}}Гэтая партыя бароніць хату ад усялякіх такіх чыкаў-брыкаў. Яна дае гаспадару тое, што гаспадар сам возьме, бо даведзена ўжо, што абецанка цацанка, а дурному радасьць. Апрыч таго яна даець, ну вы разумееце, што яна гэта тое… ну і ўсё такое. Верце мне, я стары верабей! Перапробаваў я ўсе партыі: справа налева і злева направа. Тыя мне напсавалі ўсю скуру, як сабаку тога клікалі рознымі наіменьнямі, абдзёрлі, як ліпку…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. ({{fine|плачучы}}). Апошнюю кароўку забралі, пяць хунтаў воўны ўкралі, нізку сушаных баравікоў…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Але, але… А гэтыя… падаць мне іх сюды… чуць капут не зрабілі. Дык я і кажу, што гэтая партыя П. С. Х. найлепш нам пасуе. Не кажучы аб іншых выгадах, тут табе нават і жонка ёсьць у якой партыі вы гэта знойдзеце? Праўда жонка? ({{fine|абыймае Г—ню}}).</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Праўда, міленькі, праўда…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}}. Дык чаго-ж ты плачыш?</br><noinclude></noinclude> 706jsc9k0sjyu1nd2g7m141g9b21s1f Старонка:П.С.Х. (1923).pdf/26 104 127023 293403 2026-07-24T06:23:12Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Калі-ж ты ўжо вельмі жаласна, вельмі хораша гаворыш.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}} ({{fine|выпівае чарку і зноу прымае тон казальніка}}) І хай толькі цяпер хто ткнець нос у нашыя хатнія крэнту-мэнту, дык з тым вось як! ({{fine|разь...» 293403 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Калі-ж ты ўжо вельмі жаласна, вельмі хораша гаворыш.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадар}} ({{fine|выпівае чарку і зноу прымае тон казальніка}}) І хай толькі цяпер хто ткнець нос у нашыя хатнія крэнту-мэнту, дык з тым вось як! ({{fine|разьбівае чарку аб падлогу}}). Хай красуе гаспадар на покуце сваей хаты!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Гаспадыня}}. Хай красуюць і ручаць хатнія справы!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Разам}}. Хай жывець партыя „Пілньнуй сваю хату“! <center>{{разьбіўка|ЗАСЛОНА.}}</center><noinclude></noinclude> ew4hver8lfrfusu1mwfr80xrmws5m70 Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/6 104 127024 293404 2026-07-24T06:46:40Z RAleh111 4658 /* Без тэксту */ 293404 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="RAleh111" /></noinclude><noinclude></noinclude> jtxrfs9kem9oppdha9tsz6kvyte33kd Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/7 104 127025 293405 2026-07-24T07:03:12Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{c|'''ПАКРЫУДЖАНЫЯ.|памер=200%}} <div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1em"></div> <center>''{{larger|Драма у 4-х дзеях.}}</center> {{block center/s}} <center>'''{{larger|Асобы:}}</center> '''Тодар''' — старац.</br> '''Ульляна''' — дачка Тодара.</br> '''Піліп''' — корнік.</br> '''Цівун.</br> '''Асначы.</br> '''Здань''' — гаспадара Піл...» 293405 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{c|'''ПАКРЫУДЖАНЫЯ.|памер=200%}} <div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1em"></div> <center>''{{larger|Драма у 4-х дзеях.}}</center> {{block center/s}} <center>'''{{larger|Асобы:}}</center> '''Тодар''' — старац.</br> '''Ульляна''' — дачка Тодара.</br> '''Піліп''' — корнік.</br> '''Цівун.</br> '''Асначы.</br> '''Здань''' — гаспадара Піліпа. {{block center/e}} <center>{{larger|'''Прадгуканьне.}}</center> {{gap|2.5em}}І вось хай толькі прамігне цень {{абмылка|мінуўшчыын|мінуўшчыын}} перад намі, хай раскінецца сіні Прастор аддалі ці загрукаціць рассыпаючая руіна, як у душы нашай змагаецца гармонія дзіўных перажываньняў. Няма, мінула… Час схамянуўся й волат стаў ніц-коласам, красуля-дзяўчына пахучай грэчкай, курганы натупырыліся векавымі соснамі, гарады<noinclude></noinclude> dlzytaa7qsuv9sdltow4i50y26epfrx Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/8 104 127026 293406 2026-07-24T07:26:23Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «пылам разьмяліся па зямельцы-маці… Няма, ня вернецца… І хочацца забыцца, апынуцца ў цені мінуўшчыны. І лятуціш аб тым далёкім, павабным, недаступным… {{накіравальная рыса|5em|height=0.1px}} <div class="paragraphbreak" style="margin-top:2em"></div> {{gap|2.5em}}Чахне Вельля, сохне й лысеець, а...» 293406 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>пылам разьмяліся па зямельцы-маці… Няма, ня вернецца… І хочацца забыцца, апынуцца ў цені мінуўшчыны. І лятуціш аб тым далёкім, павабным, недаступным… {{накіравальная рыса|5em|height=0.1px}} <div class="paragraphbreak" style="margin-top:2em"></div> {{gap|2.5em}}Чахне Вельля, сохне й лысеець, а лысіны яе ўкрываюцца мохам, дзікай травой.</br> {{gap|2.5em}}І ня бурклоча, ня ходаецца яна з каменьнямі, ня йскрыцца юнацтвам: сонная, нехлямяжная, ось-бы немач яе апанавала.</br> {{gap|2.5em}}І баюць людзі, быццам Вельля тужыць па цяжкіх, ад рознага дабра, лайбах, тужыць па песьнях асначэй, што пераклікаліся шырокім рэхам з прадвечнымі лясамі. Баюць людзі, што даўней жудка-таёмныя валатоўкі пераміргіваліся з Вельляй сінімі агоньчыкамі, ўтойваючы бяз ліку багаты скарб; над валатоўкамі а поўначы рухаліся нашы магутныя прашчуры-ваякі, грумкаючы сваёй, важкай зброей. Марнеець, чахне Вельля, бо менш стала плакаць Вяльляна, бо стыгне любасьць да чарнавокага Сьцяпана. Ой, прыгожая дзяўчына Вяльляна, як сама краса, як Ляля. І даўно-ж то было, калі пайшоў на вайну яе мілы, ўдалы хлонец Сьцяпан; ой, і не вярнуўся-ж ён болей, кануў, як камень у ваду. 3 тэй пары Вяльляна горка стала плакаць, так плакаць, што ад сьлёз яе наплыла рака Вельля сіняй істужкай аж вунь куды, ў мора.</br> {{gap|2.5em}}Так баюць людзі. {{накіравальная рыса|5em|height=0.1px}}<noinclude></noinclude> rjr8p8xyc8lyu7eet93gxks53kub0fc 293408 293406 2026-07-24T07:34:01Z RAleh111 4658 293408 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>пылам разьмяліся па зямельцы-маці… Няма, ня вернецца… І хочацца забыцца, апынуцца ў цені мінуўшчыны. І лятуціш аб тым далёкім, павабным, недаступным… {{накіравальная рыса|5em|height=0.1px}} </br> {{gap|2.5em}}Чахне Вельля, сохне й лысеець, а лысіны яе ўкрываюцца мохам, дзікай травой.</br> {{gap|2.5em}}І ня бурклоча, ня ходаецца яна з каменьнямі, ня йскрыцца юнацтвам: сонная, нехлямяжная, ось-бы немач яе апанавала.</br> {{gap|2.5em}}І баюць людзі, быццам Вельля тужыць па цяжкіх, ад рознага дабра, лайбах, тужыць па песьнях асначэй, што пераклікаліся шырокім рэхам з прадвечнымі лясамі. Баюць людзі, што даўней жудка-таёмныя валатоўкі пераміргіваліся з Вельляй сінімі агоньчыкамі, ўтойваючы бяз ліку багаты скарб; над валатоўкамі а поўначы рухаліся нашы магутныя прашчуры-ваякі, грумкаючы сваёй, важкай зброей. Марнеець, чахне Вельля, бо менш стала плакаць Вяльляна, бо стыгне любасьць да чарнавокага Сьцяпана. Ой, прыгожая дзяўчына Вяльляна, як сама краса, як Ляля. І даўно-ж то было, калі пайшоў на вайну яе мілы, ўдалы хлонец Сьцяпан; ой, і не вярнуўся-ж ён болей, кануў, як камень у ваду. 3 тэй пары Вяльляна горка стала плакаць, так плакаць, што ад сьлёз яе наплыла рака Вельля сіняй істужкай аж вунь куды, ў мора.</br> {{gap|2.5em}}Так баюць людзі. {{накіравальная рыса|5em|height=0.1px}}<noinclude></noinclude> d1mm3zdp4cmmqgpukp68sfgv9a0sdqm Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/9 104 127027 293407 2026-07-24T07:32:52Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «</br> {{gap|2.5em}}На высокім беразе Вельлі, сярод лесу ёсьць узгорак; ён палошча свае пяты ў Вельлі і ўкрыты дзерваном-аблогам. Былі такія часы, калі гэты ўзгорак кожнае лета абхінаўся жывым дываном — нівамі, а прыгожым, як найбагацейшая слуцкая тканіна. Дыван...» 293407 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude></br> {{gap|2.5em}}На высокім беразе Вельлі, сярод лесу ёсьць узгорак; ён палошча свае пяты ў Вельлі і ўкрыты дзерваном-аблогам. Былі такія часы, калі гэты ўзгорак кожнае лета абхінаўся жывым дываном — нівамі, а прыгожым, як найбагацейшая слуцкая тканіна. Дыван гэты ткалі працавітыя ручкі красулі-дзяўчыны Ульляны так зручна і ўмела, што яе збочаная, з зялёнай страхой ад моху хаціна ахарашвалася й выглядала вунь як прыгожа, быццам фантастычны палац у казцы якой.</br> {{gap|2.5em}}Над нівамі калыхаўся хмельны пах і вабіў і ўгашчаў пшчолак, служак Божых. Ад усходу да заходу абагачваліся пшчолкі, пяючы хвалебную песьню Ульляне, а ў багатую восень асалоджвалі яе калінавыя губкі пахучым мядком, чыстым, як бурштын.</br> {{gap|2.5em}}Але ў збочанай хаціне, апроч Ульляны, жыў яе строгі бацька, Тодар. Гэй, хто цікавы, праедзь уздоўжкі Вельлю й папытай аб дзядулі Тодару — ён жывець у кожнай хаце; кожная валатоўка, хмызьняк, імшарына яго знае; кожнае возера, рэчка мае адбітак яго грозна-мудрай паставы. Які крыж, капліцу не аздобіў драўлянай фігурай дзядуля Тодар. Ох, спрыцен ён, дзялок хоць куды! Калі высяча з дубу фігуру якога сьвятога, дык самы цьвёрды грэшнік карыцца перад ёй; ён сам ня раз апускаўся на калені й сьлязьлівымі вачмі глядзеў на закончаную сваю работу. Ой, і кемны гэты дзядуля Тодар. Ён добра знае, што аб тыя камені на раццэ, што павыторкаваў вадзянік, {{перанос пачатак|час|та}}<noinclude></noinclude> rin7iwnqkoj6b6mgkmih1l1rfnprimo Катэгорыя:Сацыялізм 14 127028 293409 2026-07-24T07:42:16Z DzBar 4979 Новая старонка: «[[Катэгорыя:Палітычныя ідэалогіі]]» 293409 wikitext text/x-wiki [[Катэгорыя:Палітычныя ідэалогіі]] da6rgn1gc96cx8bc0sqww14nib74xqy Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/10 104 127029 293410 2026-07-24T07:47:55Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «{{перанос канец|час|та}}-густа разьбіваюцца лайбы, а дабро тоўстым пластам укрывае дно ракі й корміць і гадуе аграмадную рыбу. Вось чаму ў збочанай хацінцы вісяць рыбалоўныя снасьці, а кубел Ульляны паўнюсенькі рознай тканіны. Тодар знае, што кожны купец,...» 293410 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>{{перанос канец|час|та}}-густа разьбіваюцца лайбы, а дабро тоўстым пластам укрывае дно ракі й корміць і гадуе аграмадную рыбу. Вось чаму ў збочанай хацінцы вісяць рыбалоўныя снасьці, а кубел Ульляны паўнюсенькі рознай тканіны. Тодар знае, што кожны купец, праехаўшы шчасьліва тыя каменьні, захоча на радасьці добра закусіць, выпіць і аддыхнуць малавеля, а кожны аграблены гэтымі рачнымі разбойнікамі пажадае ўтапіць гора-горкае ў хмельным, салодкім мядку; што людзі, пазнаўшы яго й красу Ульляны, шырэй разьнясуць чуткі аб іх па сьвеце.</br> {{gap|2.5em}}І пакідалі госьці збочаную хаціну шчасныя, падмацаваныя любасьцяй, хмелем ці мудрасьцяй. І сьцежка ад ракі не зарастала, а маладая Ульляна з радасьцяй сустрачала чужога чалавека. {{накіравальная рыса|5em|height=0.1px}} <div class="paragraphbreak" style="margin-top:1em"></div> <center>'''{{larger|{{разьбіўка|ДЗЕЯ I}}.}}</center> {{gap|2.5em}}(Днём у хаце. Сьцены абвешаны сталярнымі й рыбалоўнымі прыладамі. У кутку стаіць драўляная фігура, недакончаная й жудкая ў сваіх грубых формах, сваім плоскім тварам; каля яе ляжаць пачатыя, а то й кончаныя фігуркі. На дварє журбуе вецер).</br> {{gap|2.5em}}Ульляна (''перагнуўшыся цераз адчыненае вакно''). Ха, ха, ха!.. а кыш, кыш! Каб цябе, хай цябе… разбойнік ты! (''Адварачваецца''). Уцюлюлюсіўся за грэбень і цягне, цягне, аж кроў пайшла, а курыца быццам ня бачыць, ходзе ды кэ, кэ, э… ходзе ды сакоча. Ах, хітрая шэльма!<noinclude></noinclude> si7q3wtref3953klfzdqtq1yv313x1f 293425 293410 2026-07-24T11:02:59Z RAleh111 4658 293425 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>{{перанос канец|час|та}}-густа разьбіваюцца лайбы, а дабро тоўстым пластам укрывае дно ракі й корміць і гадуе аграмадную рыбу. Вось чаму ў збочанай хацінцы вісяць рыбалоўныя снасьці, а кубел Ульляны паўнюсенькі рознай тканіны. Тодар знае, што кожны купец, праехаўшы шчасьліва тыя каменьні, захоча на радасьці добра закусіць, выпіць і аддыхнуць малавеля, а кожны аграблены гэтымі рачнымі разбойнікамі пажадае ўтапіць гора-горкае ў хмельным, салодкім мядку; што людзі, пазнаўшы яго й красу Ульляны, шырэй разьнясуць чуткі аб іх па сьвеце.</br> {{gap|2.5em}}І пакідалі госьці збочаную хаціну шчасныя, падмацаваныя любасьцяй, хмелем ці мудрасьцяй. І сьцежка ад ракі не зарастала, а маладая Ульляна з радасьцяй сустрачала чужога чалавека. {{накіравальная рыса|5em|height=0.1px}} <div class="paragraphbreak" style="margin-top:1em"></div> <center>'''<span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ДЗЕЯ I}}.</span></center> {{gap|2.5em}}(Днём у хаце. Сьцены абвешаны сталярнымі й рыбалоўнымі прыладамі. У кутку стаіць драўляная фігура, недакончаная й жудкая ў сваіх грубых формах, сваім плоскім тварам; каля яе ляжаць пачатыя, а то й кончаныя фігуркі. На дварє журбуе вецер).</br> {{gap|2.5em}}Ульляна (''перагнуўшыся цераз адчыненае вакно''). Ха, ха, ха!.. а кыш, кыш! Каб цябе, хай цябе… разбойнік ты! (''Адварачваецца''). Уцюлюлюсіўся за грэбень і цягне, цягне, аж кроў пайшла, а курыца быццам ня бачыць, ходзе ды кэ, кэ, э… ходзе ды сакоча. Ах, хітрая шэльма!<noinclude></noinclude> azkj1j9jabsiunpcy6e1c2iilxh6hsi Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/11 104 127030 293411 2026-07-24T08:00:11Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «<div class="paragraphbreak" style="margin-top:1em"></div> (''Маўчанка; у задум‘і''). Няўжо-ж ты забыўся аба мне, Піліпка, саколік мой ясны. Ох, каб ты ведаў, каб ты бачыў, як я заўсёды гляджу й гнуся ў той бачок, кудой ты паехаў ад мяне, гнуся, як краска к сонцу, а сэрцайка шчыміць, калоці...» 293411 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude><div class="paragraphbreak" style="margin-top:1em"></div> (''Маўчанка; у задум‘і''). Няўжо-ж ты забыўся аба мне, Піліпка, саколік мой ясны. Ох, каб ты ведаў, каб ты бачыў, як я заўсёды гляджу й гнуся ў той бачок, кудой ты паехаў ад мяне, гнуся, як краска к сонцу, а сэрцайка шчыміць, калоціцца й сьлёзы сыплюцца — ня ўстрымаць. Прыляці; уцеха мая, птушачкай, стралой прыляці. Вочкамі сваімі тваю жытку асьвячу, песьняй тугу разганю… (''Прыслухоўваецца''). Віхор вые, вые… Жудасна неяк… (''Пацягваецца''). О-хо-хо, пацягушкі, мае душкі! Ну й аздобная я была сягоньня, калі аглядала ў раццэ красу сваю, гледзячы, як жыруе рыбка. Знаць вадзяніку спанараўнай была, бо так нешта цягам цягнула на дно ракі — адылі, спанараўнай. (''Акручваецца касой''). Ого, то-ж я хутка касой акручуся каля пояса! (''Сьмяецца здаволеная''). Ох, ты мая косачка міленькая, доўжанькая, тоўсьценькая, мякусенькая!.. Эх, так і будзе: ня прыедзе Піліп — русалкай стану. Да душы праўда! (''Вынімае з скрыні посьцілкі, дываны даматканыя, накрывае то адным, то другім сваё ложка і пяе''). <div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1.5em"></div> {{block center/s}} На што ты, матулька, мяне нарадзіла</br> Так чырвонай, як калінка.</br> Ды тоненькай, як былінка?</br> Нашто ты, матулька, часта мяне мыла —</br> Бо я бела, як бярозка,</br> Чыстая, як горка сьлёзка.</br> Нашто ты, матулька, галоўку часала —</br> Мая каса, як шоўк ўецца,</br> Аж аб пяты трэцца? {{block center/e}} <div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1.5em"></div><noinclude></noinclude> chifw0kbcr7p52z51uydgg1zxf34vof 293412 293411 2026-07-24T08:00:47Z RAleh111 4658 293412 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>(''Маўчанка; у задум‘і''). Няўжо-ж ты забыўся аба мне, Піліпка, саколік мой ясны. Ох, каб ты ведаў, каб ты бачыў, як я заўсёды гляджу й гнуся ў той бачок, кудой ты паехаў ад мяне, гнуся, як краска к сонцу, а сэрцайка шчыміць, калоціцца й сьлёзы сыплюцца — ня ўстрымаць. Прыляці; уцеха мая, птушачкай, стралой прыляці. Вочкамі сваімі тваю жытку асьвячу, песьняй тугу разганю… (''Прыслухоўваецца''). Віхор вые, вые… Жудасна неяк… (''Пацягваецца''). О-хо-хо, пацягушкі, мае душкі! Ну й аздобная я была сягоньня, калі аглядала ў раццэ красу сваю, гледзячы, як жыруе рыбка. Знаць вадзяніку спанараўнай была, бо так нешта цягам цягнула на дно ракі — адылі, спанараўнай. (''Акручваецца касой''). Ого, то-ж я хутка касой акручуся каля пояса! (''Сьмяецца здаволеная''). Ох, ты мая косачка міленькая, доўжанькая, тоўсьценькая, мякусенькая!.. Эх, так і будзе: ня прыедзе Піліп — русалкай стану. Да душы праўда! (''Вынімае з скрыні посьцілкі, дываны даматканыя, накрывае то адным, то другім сваё ложка і пяе''). <div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1.5em"></div> {{block center/s}} На што ты, матулька, мяне нарадзіла</br> Так чырвонай, як калінка.</br> Ды тоненькай, як былінка?</br> Нашто ты, матулька, часта мяне мыла —</br> Бо я бела, як бярозка,</br> Чыстая, як горка сьлёзка.</br> Нашто ты, матулька, галоўку часала —</br> Мая каса, як шоўк ўецца,</br> Аж аб пяты трэцца? {{block center/e}} <div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1.5em"></div><noinclude></noinclude> 8ru90b9bexmvz9er880eux8bsfz54az Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/12 104 127031 293413 2026-07-24T08:10:03Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «Вось шкада, што паміж гэтымі абалонкамі ня пусьціла я чырвонай ніткі. <div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1.5em"></div> {{block center/s}} Ой, чаму-ж, матулька, таго не сказала,</br> Што зязюльчыны навокал</br> Пер‘я растрос ясны сокал?</br> <div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1.5em"></div> {{block center/e}} ('...» 293413 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>Вось шкада, што паміж гэтымі абалонкамі ня пусьціла я чырвонай ніткі. <div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1.5em"></div> {{block center/s}} Ой, чаму-ж, матулька, таго не сказала,</br> Што зязюльчыны навокал</br> Пер‘я растрос ясны сокал?</br> <div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1.5em"></div> {{block center/e}} (''Уваходзе Тодар, моцна нездаволены. Маўчанка''). <center>{{larger|{{разьбіўка|ЗЬЯВА}} II.}}</center> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Але сягоньня рыба ў раццэ дык вунь як гуляла — дождж, пэўна, будзе й вецер па шчэлках вые… (''Маўчанка''). А я сягоньня дык міску разьбіла, нехаця… з рук вывалілася. Нехта, мусіць, сьпяшыць да нас.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Божухна моцны, наградзіў ты яе ўсім, але чаму-ж ня даў ёй волі, ня даў вольнай жыткі? Згіне яна марна, за нішто прападзе, як краска бяз сонца. Ох, чаму-ж яна радзілася падданай! Гора мне, гора! Няўжо-ж кожная краска, кожнае стварэньне, — усе яны так сама гаротныя, паднявольныя й хіба-ж гэтае сонейка яснае, лясы, рака, ўвесь абшар, увесь сьвет ёсьць паншчына, падданства… Грошы яму дай, дачку яму дай, ох, каб ты дна ў пекле не знайшоў, ты — пагібель, жывадзёр крывапійца… сьмерць табе, сьмерць!..</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Татачка!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Ульляна! Цябе хоча ўзяць, пан хоча ўзяць, у двор цябе, у двор… О, Божа! Будзеш там цацкай, уцехай, у мяккіх пуховых {{перанос пачатак|ру|ках}}<noinclude></noinclude> 6ningn2px1wl87api7wh1onil9fxl3t 293424 293413 2026-07-24T11:02:28Z RAleh111 4658 293424 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>Вось шкада, што паміж гэтымі абалонкамі ня пусьціла я чырвонай ніткі. <div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1.5em"></div> {{block center/s}} Ой, чаму-ж, матулька, таго не сказала,</br> Што зязюльчыны навокал</br> Пер‘я растрос ясны сокал?</br> <div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1.5em"></div> {{block center/e}} (''Уваходзе Тодар, моцна нездаволены. Маўчанка''). <center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ЗЬЯВА}} II.</span></center> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Але сягоньня рыба ў раццэ дык вунь як гуляла — дождж, пэўна, будзе й вецер па шчэлках вые… (''Маўчанка''). А я сягоньня дык міску разьбіла, нехаця… з рук вывалілася. Нехта, мусіць, сьпяшыць да нас.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Божухна моцны, наградзіў ты яе ўсім, але чаму-ж ня даў ёй волі, ня даў вольнай жыткі? Згіне яна марна, за нішто прападзе, як краска бяз сонца. Ох, чаму-ж яна радзілася падданай! Гора мне, гора! Няўжо-ж кожная краска, кожнае стварэньне, — усе яны так сама гаротныя, паднявольныя й хіба-ж гэтае сонейка яснае, лясы, рака, ўвесь абшар, увесь сьвет ёсьць паншчына, падданства… Грошы яму дай, дачку яму дай, ох, каб ты дна ў пекле не знайшоў, ты — пагібель, жывадзёр крывапійца… сьмерць табе, сьмерць!..</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Татачка!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Ульляна! Цябе хоча ўзяць, пан хоча ўзяць, у двор цябе, у двор… О, Божа! Будзеш там цацкай, уцехай, у мяккіх пуховых {{перанос пачатак|ру|ках}}<noinclude></noinclude> fmptbr3fy76ra6aqfy8850wc2vdmv2w Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/13 104 127032 293414 2026-07-24T08:17:03Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «{{перанос канец|ру|ках}}, будзеш піць салодкае, хмельнае віно, голай танцаваць сярод азьвярэўшага панства й збэсьцяць цябе, зьняважаць дачку Тодара. Будзеш шчанят грудзьмі карміць, згінеш у гразі… Ох, ня стрываю, ня стрываю!..</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}...» 293414 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>{{перанос канец|ру|ках}}, будзеш піць салодкае, хмельнае віно, голай танцаваць сярод азьвярэўшага панства й збэсьцяць цябе, зьняважаць дачку Тодара. Будзеш шчанят грудзьмі карміць, згінеш у гразі… Ох, ня стрываю, ня стрываю!..</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Татачка, супакойся! Пан-жа цяпер хворы, пан цяпер ня возьме.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. «Хворы», а каб ня ўпёр у яго воўчае горла грошы, дык бы экраз узяў; заткнуў, як дзюрку тую ў печы, праз якую паўзе чад. „Хворы“!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. І скуль гэта напасьць, безгалоўе бярэцца, хоць ты аб сьцяну галавой бійся?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Цівун кажа, што пан, замест пацераў, шэпча: «грошы, грошы», а людзі баюць, што ён і захварэў праз грошы. Падазваў гэта мяне й кажа: „Тодар, дай мне грошы“, колькі — ды мне ўжо й ня ў памяці, цераз меру шмат, ды, кажа: «й дачкі няволіць ня буду, й табе дам волю». А скуль мне ўзяць столькі грошы, скуль мне іх узяць?! Эх, пракляць!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Вось каб я ведала, колькі трэба. (''Маўчанка''). Але ўсё роўна, ў мяне ёсьць грошы; гарнец, асьміна, а мо‘ й болей, да душы, ёсьць!..</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Што ты звар‘яцела, дзяўчына? у яе грошы!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Хай сабе звар‘яцела, але ёсьць, ёсьць, кажу.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Ат! (''Ульляна хоча выйсьці''). Стой!<noinclude></noinclude> 67ixi02qd3m9zgarn9w7c2n8bjlsoen Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/14 104 127033 293415 2026-07-24T08:24:45Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «Аб якіх ты грошах плявузгаеш?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Я, татачка, пра тыя вун валатоўкі, ведаеш, што над ракой кожны вечар сінімі агоньчыкамі цьвітуць. Кажуць што там напэўна грошы ляжаць… (''Тодар з пагардай матае галавой). Ну, сапраўдачкі там ёсьц...» 293415 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>Аб якіх ты грошах плявузгаеш?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Я, татачка, пра тыя вун валатоўкі, ведаеш, што над ракой кожны вечар сінімі агоньчыкамі цьвітуць. Кажуць што там напэўна грошы ляжаць… (''Тодар з пагардай матае галавой). Ну, сапраўдачкі там ёсьць грошы.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. І ты, блазьніца, хочаш паскудзіць рукі свае аб закляты скарб?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. І-і. Спаліць сьвянцоных зёлак, то закляцьця як і ня было.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Блазьніца ты!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ці я ведаю? Так людзі кажуць…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Дурань ты, калі чужым розумам жывеш. (''Ульляна нешта хоча гаварыць''). Годзе! (''Маўчанка''). Мазалём і праўдай дамагайся багацьця. Не марнуй і хвіліны дарма, працай сябе загартуй і ня страшна табе будзе тагды наша горкая доля. І жыцьцё безпатольнае мігам пройдзе.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}} (''складаючы посьцілкі''). Татачка, вось мне здаецца, што я блага зрабіла: трэба было паміж гэтымі абалонкамі чырвоную нітку пусьціць. Праўда? (''Маўчанка. Тодар працуе каля фігуры. Зьмяркаецца'').</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}} (''кідаець дываны''). А прападайце вы пропадам! Без яго, міленькага, вы мне, як рызманы якія.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Аб чым ты кажаш?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Я, татачка, кажу, што ў нас курыца яйцо зьела. (''Маўчанка'').</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Дык-жа ты мне, дачушка, памагай,<noinclude></noinclude> n1jbgl7u78jjkwpvmn3j5wdshx0xmsk Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/15 104 127034 293416 2026-07-24T08:36:00Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «пастараемся, мо‘ так-сяк і заробім, выкупімся… Бог-бацька, кончу вось гэтую фігуру… але цёмна ўжо… прадам, яшчэ зраблю, выдам цябе замуж за добрага, вольнага, статэчнага хлапца… Ты-ж як-бы сірата, бо маці ня маеш, а я заняты сваей работай; жыцьцё тваё нез...» 293416 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>пастараемся, мо‘ так-сяк і заробім, выкупімся… Бог-бацька, кончу вось гэтую фігуру… але цёмна ўжо… прадам, яшчэ зраблю, выдам цябе замуж за добрага, вольнага, статэчнага хлапца… Ты-ж як-бы сірата, бо маці ня маеш, а я заняты сваей работай; жыцьцё тваё незавіднае — нудота. Ты ў мяне аднюсенькая… Найлепшая, дык і долю табе жадаю найлепшую; слухай мяне — ў цябе маці няма… зацеплі лучыну, а то я нічога ня бачу. {{larger|(''Ульляна кінула глядзець у вакно й моўчкі запаліла агонь'')}}. Ульляна!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Я тут.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Ульляна!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Чаго, татка?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Чаму ў цябе кожны дзень вочы папухшы, засьлезіўшыся, га? Чаму, пытаю… {{larger|(''Маўчанка'')}}. Дрэнна. Да ўміся, Ульляна. Напрасна губіш красу сваю, марнуеш леты маладыя; дарма жджэш, бо хоць-бы й даждалася, то твой ня будзе. {{larger|(''Ульляна галосіць'')}}. А бач, Ульляна, ці ты {{абмылка|любішь|любіш}} свайго бацьку? {{larger|(''Ульляна лашчыцца'')}}. Дачушка, сорам плакаць, а нават і грэх, бо гэтыя сьлязінкі так мучаць, так няміласэрна катуюць твайго бацьку. Дачушка выбірай, сабе якога хочаш, які спанараўны; ці-ж мала ў нас людзей бывае й ці-ж можа хто зраўняцца з тваёй красой? {{larger|(''Строга''}}}. Але таго аснача паднявольнага, ўзьвей-ветра забудзься… Ой, не, не, не, ён твой ня будзе, ён падданы; чуе маё сэрца, што ён — пагібель твая.</br><noinclude></noinclude> ht9ogcvheyzh0gxdlxhhjcoeh46pdo6 293417 293416 2026-07-24T08:37:51Z RAleh111 4658 293417 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>пастараемся, мо‘ так-сяк і заробім, выкупімся… Бог-бацька, кончу вось гэтую фігуру… але цёмна ўжо… прадам, яшчэ зраблю, выдам цябе замуж за добрага, вольнага, статэчнага хлапца… Ты-ж як-бы сірата, бо маці ня маеш, а я заняты сваей работай; жыцьцё тваё незавіднае — нудота. Ты ў мяне аднюсенькая… Найлепшая, дык і долю табе жадаю найлепшую; слухай мяне — ў цябе маці няма… зацеплі лучыну, а то я нічога ня бачу. (''Ульляна кінула глядзець у вакно й моўчкі запаліла агонь''). Ульляна!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Я тут.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Ульляна!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Чаго, татка?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Чаму ў цябе кожны дзень вочы папухшы, засьлезіўшыся, га? Чаму, пытаю… (''Маўчанка''). Дрэнна. Да ўміся, Ульляна. Напрасна губіш красу сваю, марнуеш леты маладыя; дарма жджэш, бо хоць-бы й даждалася, то твой ня будзе. (''Ульляна галосіць''). А бач, Ульляна, ці ты {{абмылка|любішь|любіш}} свайго бацьку? (''Ульляна лашчыцца''). Дачушка, сорам плакаць, а нават і грэх, бо гэтыя сьлязінкі так мучаць, так няміласэрна катуюць твайго бацьку. Дачушка выбірай, сабе якога хочаш, які спанараўны; ці-ж мала ў нас людзей бывае й ці-ж можа хто зраўняцца з тваёй красой? (''Строга''}. Але таго аснача паднявольнага, ўзьвей-ветра забудзься… Ой, не, не, не, ён твой ня будзе, ён падданы; чуе маё сэрца, што ён — пагібель твая.</br><noinclude></noinclude> fki1unz09lf14tciv0f24oynewrpcul Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/16 104 127035 293418 2026-07-24T08:58:13Z RAleh111 4658 /* Праблематычная */ 293418 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="2" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Татачка!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Ён тваім ня будзе.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Родненькі!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Прысягну на ўсё сьвятое, што ..</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}} (перапыняе). І я што буду ждаць, а дажду - мой будзе. прысягну, </br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Ох, як ты мяне мучыш, як ты не разумееш маей добрай волі. Я увесь век набіваў мазолі, каб здабыць сабе волю, сьмяяцца забыўся, думкі аб волі спаць не давалі, сушылі мяне. Я цябе гадаваў, як шчасьце, надзею сваю, гінуў за табой. Ну, разважаў, з ёй даб'юся волі, яна маё збаўленьне... А ты якраз наадварот: цягнеш у ба- лота, жыўцом закопваеш у зямлю. Падданы ёп,- ці чуеш ты, атрута мая? Сабака ён панскі. Бо- жухна моцны! Няўжо ў цябе няма капелькі розу- му, жаласьці да свайго бацькі? (Маўчанка). Ці чуеш ты, пагібель мая? Чаго маўчыш? Я заб'ю цябе, як шкоднае стварэньне, як быдла ашалелае Ох, дзе ж бы мне раздабыць сілачкі, каб змагчы сваё гора? Такое насланьне, такое гора! А бач, дзяўчына, кінь гэтага валацугу; завалоча ён цябе ў такую дрыгаўку, што чым больш будзеш ходац- ца, тым глыбей апускацца... кінь яго.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Татачка, родненькі... ніколі!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}} (злосна кідае долата). Пракляну! (Выходзе). ЗЬЯВА III.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Як будзе, чым кончыцца-віче-<noinclude></noinclude> 4hfv4u96nr580zlqbvg9piv44c0s6qp 293423 293418 2026-07-24T11:01:41Z RAleh111 4658 /* Не вычытаная */ 293423 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Татачка!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Ён тваім ня будзе.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Родненькі!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Прысягну на ўсё сьвятое, што…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}} (''перапыняе''). І я прысягну, што буду ждаць, а дажду — мой будзе.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Ох, як ты мяне мучыш, як ты не разумееш маей добрай волі. Я ўвесь век набіваў мазолі, каб здабыць сабе волю, сьмяяцца забыўся, думкі аб волі спаць не давалі, сушылі мяне. Я цябе гадаваў, як шчасьце, надзею сваю, гінуў за табой. Ну, разважаў, з ёй даб‘юся волі, яна маё збаўленьне… А ты якраз наадварот: цягнеш у балота, жыўцом закопваеш у зямлю. Падданы ён, — ці чуеш ты, атрута мая? Сабака ён панскі. Божухна моцны! Няўжо ў цябе няма капелькі розуму, жаласьці да свайго бацькі? (''Маўчанка''). Ці чуеш ты, пагібель мая? Чаго маўчыш? Я заб‘ю цябе, як шкоднае стварэньне, як быдла ашалелае. Ох, дзе-ж бы мне раздабыць сілачкі, каб змагчы сваё гора? Такое насланьне, такое гора! А бач, дзяўчына, кінь гэтага валацугу; завалоча ён цябе ў такую дрыгаўку, што чым больш будзеш ходацца, тым глыбей апускацца… кінь яго.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Татачка, родненькі… ніколі!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}} (''злосна кідае долата''). Пракляну! (''Выходзе''). <center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ЗЬЯВА}} III.</span></center> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Як будзе, чым кончыцца — {{перанос пачатак|нічо|га}}<noinclude></noinclude> fykghu3atdtupxsuws82h7aae2jlfla Старонка:Будучыня (1947).pdf/30 104 127036 293419 2026-07-24T08:58:43Z By-isti 3554 /* Не правераная */ Новая старонка: «злодзеях. Прыемная млявасць сну разбірала яго. Потым нехта (здаецца Арцём Коркія) нахіліўся над ім і, разгладжваючы вусы, сказаў: {{Водступ|2|em}}— … Нічога… Дзеці спяць… Я кажу, што, калі не сціхне сёння дождж, нам за два дні не прабрацца балотамі… {{Водст...» 293419 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude>злодзеях. Прыемная млявасць сну разбірала яго. Потым нехта (здаецца Арцём Коркія) нахіліўся над ім і, разгладжваючы вусы, сказаў: {{Водступ|2|em}}— … Нічога… Дзеці спяць… Я кажу, што, калі не сціхне сёння дождж, нам за два дні не прабрацца балотамі… {{Водступ|2|em}}Голас аддаліўся і сціх. Іліко спаў. Дождж шумеў над маленькім сяленнем. Над хатамі ў начной цемры хісталіся гнуткія таполі. Дождж грымеў над неабсяжнымі прасторамі дрыгвяной калхідскай нізіны. Тысячы тон вады нізрынуліся ў гэтую ноч на зямлю, і магутная рака Рыён вынесла з берагоў свае мутныя, бурныя воды. На возеры Палеастомі хадзілі пеністыя, высокія хвалі, біў у берагі морскі прыбой, разліліся Інгур і Капарча, напоўніліся і вышлі на нізіну шматлікія прытокі Рыёна і нават здрадніцкая і страшная Кораці, рака без плыні, праўдзівей, плывучая пагібельная дрыгва, зашумела ў гэтую ноч. {{Водступ|2|em}}Па вуліцы маленькага сялення імчалі шумныя ручаі. Над хатамі хісталіся ў цёплай вадзяністай цемрадзі стройныя таполі. Усюды спалі. Толькі ў акне Арцёма Коркія мігцеў агеньчык. {{Водступ|2|em}}Назаўтра раніцою дождж сціх. Стала душна, як толькі ўзышло сонца. Туман не разыходзіўся, бо не было ветру, а гусцеў, бо сонца грэла ўсё мацней. Балотныя абшары дыхалі туманам, ён узнімаўся ўсё вышэй, і вершаліны таполяў занураліся ў ім. Скрозь па ўзгорку сялення звінелі мутныя ручаі. {{Водступ|2|em}}Іліко і Вано прачнуліся рана, на ўсходзе сонца. Першая думка Іліко была аб сваім доме, аб учарайшых падзеях. У пакоі нікога не было акрамя старой, якая перамывала пасуду і нешта гаварыла пра сябе, відаць нездаволеная. {{Водступ|2|em}}— Пойдзем у мой дом, Вано, — сказаў Іліко. — Трэба аглядзець гаспадарку. Куды пайшоў дзядзька Арцём, бабуля Коркія? {{Водступ|2|em}}Старая нічога не адказала і не спыніла хлапцоў, калі яны выходзілі. {{Водступ|2|em}}— Ого! — весела закрычаў Вано, калі яны вышлі на ганак. — Паспрабуй пераскочыць без разбегу. Ну? {{Водступ|2|em}}Ён скочыў і апынуўся на тым баку канавы. Іліко скочыў гэтак-жа, хаця можна было перайсці і праз масток. Кетэ, якая карміла курэй каля хаты, моўчкі глянула на хлапцоў і адвярнулася ў другі бок. На дзвярах дома Іліко вісеў замок. {{Водступ|2|em}}— Гэта не мой замок, — сказаў Іліко, націскаючы на слова «мой», — мой замок меншы. {{Водступ|2|em}}— Гэта наш замок, — адказаў Вано. Ён не мог сказаць «мой» і зайздросціў Іліко, самастойнаму гаспадару. Яны {{перанос пачатак|п=за|к=зірнулі}}<noinclude></noinclude> cc1hh7uzyq6g3070l38k3yjdolox9pe Старонка:Будучыня (1947).pdf/31 104 127037 293420 2026-07-24T09:34:05Z By-isti 3554 /* Не правераная */ Новая старонка: «{{перанос канец|п=за|к=зірнулі}} ў акно. Усё было ў парадку, толькі Іліко здалося, што на стале павінен быў яшчэ ляжаць ладны кавалак пірага, заставаўся пасля памінак. Але зрэшты, Іліко добра не памятаў ці ляжаў хлеб учора ўвечары. Магчыма ён і сам яго з‘еў....» 293420 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude>{{перанос канец|п=за|к=зірнулі}} ў акно. Усё было ў парадку, толькі Іліко здалося, што на стале павінен быў яшчэ ляжаць ладны кавалак пірага, заставаўся пасля памінак. Але зрэшты, Іліко добра не памятаў ці ляжаў хлеб учора ўвечары. Магчыма ён і сам яго з‘еў. Хлапцы пакруціліся ля акна, потым Іліко крыкнуў да Кетэ: {{Водступ|2|em}}— Гэта вы, цётка Кетэ, замкнулі на замок дзверы майго дому? {{Водступ|2|em}}Кетэ нездаволена махнула рукой і нічога не адказала. {{Водступ|2|em}}— У мяне там на стале кавалак хлеба ляжаў… — сказаў Іліко. {{Водступ|2|em}}— Сціхні, — крыкнула Кетэ. — Ідзі да нас, будзе табе чаго есці… Бяда з гэтымі малымі! Вано! Дахаты! {{Водступ|2|em}}Стройная Кетэ пераскочыла канаву яшчэ больш спрытна, чым хлапцы, і злавіла абодвух, перш чым яны паспелі перабрацца праз пляцень у агарод. Яна азірнулася. Нікога не было на вуліцы, ды калі хто і быў, нельга было ўбачыць за туманам. {{Водступ|2|em}}— Мы хочам ісці ў балота на рыбу… — апраўдваючыся сказаў Іліко. — Там быў яшчэ кавалак «мчадзі»… Мы-б яго ўзялі з сабой. {{Водступ|2|em}}Вано маўчаў, стараючыся вырвацца з рук Кетэ. Такім чынам абодва апынуліся ў хаце. <center>II</center> {{Водступ|2|em}}Па ўсёй нізіне Калхіды ад Кабулет да Сухумі, на ўсіх гэтых неабсяжных прасторах балот ляжаць старадаўнія курганы. Усяго іх налічваюць да чатырохсот. Яны ўзвышаюцца над зараслямі трысця і вольхі вялізнымі буграмі. Амаль кожны курган пакрыты расліннасцю: шыпшыннікам, крушынай і вольхай, за якія ахвотна чапляюцца жывучыя парасткі ліян. На самай вяршыні кургана — буйнейшыя пароды дрэў, пераважна букаў. Бук добра расце ў парнай цеплыні Калхіды, яго карэнні глыбока ўвайшлі ў старадаўнюю глебу курганоў, і сям‘я магутных дрэў высока ўзнімае свае вершаліны над балотамі, і цёмная, яркая зеляніна вабіць вока таго, хто заблукаўся ў небяспечных зараслях трысця, у багністым гушчары спавітых ліянамі хмызнякоў. Але дайсці да кургана не менш небяспечна, чым пераскокваць праз багны ці перабірацца праз іх па гнуткай тонкай жэрдцы. Курган акружаны ровам, іншыя з іх — нават двума. Ірвы гэтыя шырокія, глыбіня іх мераецца сажнямі, і замаскоўвае гэтую глыбіню тонкі пласт прэлага імху, на якім зыбаецца кволае трысцё. І чалавек, што пасля многіх гадзін небяспечнага падарожжа, ахоплены нестрыманым жаданнем хоць мінуту адчуваць пад сваёй нагою цвёрды грунт, можа лёгка загінуць у глыбокім<noinclude></noinclude> o8e547gihxmgw189vygft5g43w6exgc Старонка:Будучыня (1947).pdf/32 104 127038 293421 2026-07-24T10:49:05Z By-isti 3554 /* Не правераная */ Новая старонка: «ірве, варта яму толькі на момант страціць асцярожнасць. Ён можа загінуць у двух кроках ад кургана, ад цвёрдай зямлі, ад гасціннай зялёнай засені, што абяцала адпачынак. І ніхто не прыдзе яму на дапамогу ў гэтых жудкіх дрыгвяных абшарах, дзе на сотні вёрст...» 293421 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude>ірве, варта яму толькі на момант страціць асцярожнасць. Ён можа загінуць у двух кроках ад кургана, ад цвёрдай зямлі, ад гасціннай зялёнай засені, што абяцала адпачынак. І ніхто не прыдзе яму на дапамогу ў гэтых жудкіх дрыгвяных абшарах, дзе на сотні вёрст хмызняк, трысцё, атрутны туман, здрадная дрыгва, нязмераныя багны, хмары камароў над стаячымі рэчкамі і цвілымі канавамі, жоўты сон адвечных балот і над усім — палаючае сонца. Ён загіне, усплыве мох над ім, заплыве дрыгва і зноў бу шапацець трысцё, гойдаючыся ў засені высокіх букаў, што ўзраслі на вяршыні вялізнага кургана. {{Водступ|2|em}}… Хто насыпаў гэтыя курганы, што ляжаць па ўсёй туманнай нізіне Калхіды? Якія народы жылі тут, дзе цяпер не можа ступіць нага чалавека, дзе няма і жмені цвёрдай зямлі, акрамя гэтых-жа курганоў. {{Водступ|2|em}}«У народаў, што жывуць на Фазісе, краіна балоцістая, гарачая, лясістая і поўная вільгаці». {{Водступ|2|em}}Так запісаў старадаўні вучоны Гіпакрат. Ён вандраваў па гэтай краіне, ён прайшоў па топкіх берагах Рыёна, калі яшчэ гэту бурную раку звалі — Фазіс, і ад тае пары прайшлі тысячагоддзі. Ці настолькі балацістай была гэтая краіна ў часы Гіпакрата? Мусіць не, бо адкуль-жа маглі ўзяць зямлю будаўнікі старых курганоў, калі над цвёрдым грунтам многасажневы пласт торфу ды плывучай дрыгвы. Не, пры такіх умовах тут не можа існаваць ні адзін народ, і тут на сотні кілометраў нікога няма. Толькі на ўзбярэжжы балот ляжаць рэдкія, закінутыя на маленькія астраўкі сяленні цярплівых і працавітых мінгрэлаў. Гэтая мёртвая пространь — агромністы рассаднік малярыі, тэрыторыя заразы і смерці. Тут няма нікога, акрамя шакалаў і дробных вывадкаў звяроў, што гняздзяцца па курганах. Не, мусіць не так было тут у далёкія часы Гіпакрата… «краіна балоцістая, гарачая, лясіі поўная вільгаці». {{Водступ|2|em}}Гарачая… Поўная вільгаці… Які дзівосны сад квітнеў-бы тут, каб рука чалавека адняла воды горных рэк, што затапляюць нізіну, каб адступіла вада і зніклі балоты і ў тлустую цёплую глебу, што адпачывала тысячагоддзі, пяшчотная рука чалавека ўкапала маладыя паросткі новых раслін. Тады-б ты ўстаў, Гіпакрат, з попелу вякоў і прайшоў-бы праз краіну гарачаю і поўную вільгаці, праз цудоўны сад, паўз берагі старадаўняга Фазіса. Што-б напісаў ты, Гіпакрат, на пажоўклых аркушах сваіх манускрыптаў! {{Водступ|2|em}}Так думаў чалавек, прабіраючыся праз зараслі хмызнякоў. Калючыя шыпы ліян ранілі яго рукі і ірвалі вопратку. Ногі, абутыя ў высокія цяжкія боты, коўзаліся па карэннях і вязлі<noinclude></noinclude> 45gvbhd0883e04rpcluiqygf7mpjd8f Старонка:Будучыня (1947).pdf/33 104 127039 293422 2026-07-24T10:57:23Z By-isti 3554 /* Не правераная */ Новая старонка: «ў дрыгве. Чалавек па выгляду быў сярэдняга веку, яго сухі твар меў энергічны выгляд, дзякуючы двум рэзкім маршчынам, што ляглі ад носу да кутоў падціснутых вуснаў. Гарбаты тонкі нос падкрэсліваў рашучасць характару гэтага чалавека, і толькі ў шэрых вача...» 293422 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude>ў дрыгве. Чалавек па выгляду быў сярэдняга веку, яго сухі твар меў энергічны выгляд, дзякуючы двум рэзкім маршчынам, што ляглі ад носу да кутоў падціснутых вуснаў. Гарбаты тонкі нос падкрэсліваў рашучасць характару гэтага чалавека, і толькі ў шэрых вачах яго жыло мяккае святло лятуцення і змякчала зімныя рысы яго твару. Апрануты ён быў у скураную, пашарпаную куртку, падпяразаны патранташам, за плячыма была вялікая паходная сумка, на рэмні вісела стрэльба і ў руцэ трымаў ён даўгі, арыгінальнай формы курдскі ятаган. Ім ён працярэбліваў дарогу ў гушчары сшытых калючымі ліянамі хмызнякоў. {{Водступ|2|em}}Не гледзячы на такія цяжкасці падарожжа, чалавек не аддаваў увагі навакольнаму, занураны ў свае думкі. Ён спрытна перабіраўся з купіны на купіну, пераскокваў праз багны, у пару хапаўся вольнай рукой за галлё кустоў і, выбраўшыся з небяспекі, ішоў далей. Дамаская сталь ятагана блішчэла ў зараслях, распадаліся спляценні ліян, і чалавек паглыбляўся ў гушчар, ступаючы размерана цвёрда, інстынктыўна ўгадваючы небяспеку і механічна ўнікаючы яе. {{Водступ|2|em}}Следам за ім ішоў пажылы мінгрэл у шырокім войлачным капелюшы. Ён быў невялікага росту, і першае, што кідалася ў вочы — гэта яго шырокі капялюш з абвіслымі палямі. З-пад гэтага капелюша выглядала клінаватая сівая бародка і канцы сівых вусаў. Ён нёс за плячыма жоўтую паліраваную скрынку, з боку ў яго была сумка і ў руках стрэльба. Ён ледзь паспяшаў за першым, які расчышчаў дарогу і даганяў яго толькі тады, калі яны траплялі ў асабліва густыя зараслі і больш работы было ятагану. {{Водступ|2|em}}І цяпер здарылася тое самае. Белыя дробныя кветкі ліян суцэльным дываном звісалі з кустоў, спадаючы да самай зямлі. Можна было здалёку падумаць, што нехта знарок прынёс гэты, свежа-вытканы ў кветкі пахучы дыван і паслаў яго на кустах нізкарослай вольхі, шыпшынніку і крушыны, каб хаця крыху аздобіць мёртвую жаўцізну балота, на якім — толькі пыльныя кісці трысця і сумная шэрань гінучых параснікаў. Але пад гэтым дываном былі шыпы і цвёрдае, як крэмень, дрэва ліян, і гэты дыван загараджваў шлях людзям, што ішлі да сэрца вялікіх балот. {{Водступ|2|em}}— …Што-б напісаў ты, Гіпакрат, на пажоўклых аркушах сваіх манускрыптаў! {{Водступ|2|em}}Распаліся апошнія вузлы калючых спляценняў, яшчэ раз бліснула сталь, і калючая перашкода была прарвана. Наперадзе ляжала роўная пространь жоўтае травы і воддалі гэткія-ж зараслі трысця. Направа ўзнімалася зялёнае ўзгор‘е вялікага кургана. Гэта быў аазіс у пагібельнай пустэльні балот.<noinclude></noinclude> g8vrumxhpxgr2bb5o4pi5tog9bi8xdn Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/17 104 127040 293426 2026-07-24T11:11:09Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «{{перанос канец|нічо|га}} ня цямлю, толькі вось у сярэдзіне коліць, а так-жа баліць, моцненька баліць. Ці-ж я таму вінавата, што я люблю Піліпа? (''Кусае рог хусткі''). Тата благі, тата няспрыяе. Як зьвер той, гыркае на мяне; ён мяне без пары дакончыць. Слоўца лас...» 293426 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>{{перанос канец|нічо|га}} ня цямлю, толькі вось у сярэдзіне коліць, а так-жа баліць, моцненька баліць. Ці-ж я таму вінавата, што я люблю Піліпа? (''Кусае рог хусткі''). Тата благі, тата няспрыяе. Як зьвер той, гыркае на мяне; ён мяне без пары дакончыць. Слоўца ласкавага ня чула. І што ён яму дрэннага зрабіў? Вось здаецца, ў палоніку-бы яго ўтапіў, такі ўжо нягодны: ня люблю яго, ня люблю нікога, апрача майго Піліпа; ўсе мне ворагі… й Бога ня люблю, вось-жа на злосьць ня люблю, ня люблю!… Ой, Божа, што я гэта кажу, што я, блудніца, кажу? Такі грэх, як мне язык павярнуўся? Тата добры, усе добрыя, толькі я звар‘яцеўшая, страшная, злосная: твар кастлявы, нос кручком, валасы, як мох, а капдзюры даўгія, даўгія, савіныя. Я — ведзьма, чортава нявестка, вочы ў мяне бліскучыя, воўчыя… Ой, як жудасна, жах: за плячыма чухаецца. Але глупства жах — няма нічога крапчэйшага за маё гора… Ой, тата, тата, наробіць ён ліха! Але я ня дамся, не паслухаю, не магу!… (''Уваходзе Піліп''). <center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ЗЬЯВА}} IV.</span></center> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Хто гэта? А што трэба?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Ульляна!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Піліп! (''Абнімаюцца'').</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Урэшце-ж я цябе маю, ўсю, што дакаліўца маю. Мае рукі — сетка дратаваная! ў сетцы златапёрая рыбка, Ульляна, ягадка наліўная! Эх, расьцісну я цябе, зьем, як яблык чырвонабокі,<noinclude></noinclude> dpx38zuzkv58e7rrrcad62v6fjk12dr Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/18 104 127041 293427 2026-07-24T11:18:30Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «зап‘ю мядком, асалодай з тваіх вусначак чырвоных, як сачыстая каліна! Ну, хваліся, што чутно, бай, як гадуешся, ўцеха мая?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ох, захліпаюся… не магу гаварыць ад шчасьця. Ось быццам узьбегла на высокую гару…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіў...» 293427 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>зап‘ю мядком, асалодай з тваіх вусначак чырвоных, як сачыстая каліна! Ну, хваліся, што чутно, бай, як гадуешся, ўцеха мая?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ох, захліпаюся… не магу гаварыць ад шчасьця. Ось быццам узьбегла на высокую гару…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. О, чуцьцё маеш добрае, ведаеш бо, што на тэй гары ёсьць буслава гняздо, а ў гняздочку тым бітком набіта галапупых піскуноў; і крычаць і гвалтуюць яны: мама, дай цыцы, ха-ха-ха!..</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ой, Піліп, як мне добра, як мне добра, як я шчасна!… Каб толькі так даўжэй… бо тут вечна тужыш, ведама якое тут жыцьцё. Адны труды, адно гора: гібееш ды й годзе.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Што-ж гэта ты так жальбуеш, красачка мая?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ды бацька ўсё.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Скрыпіць, кажыш?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Перш ня любіў цябе, а цяпер чым далей, тым горш. Галышом, дурнем бэсьце.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Дурнем? То й добра, за дурнем-жа Бог</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Лепш асьцярожна, як воража.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Ды нечага там, мы й самі з вусамі.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ой, не кажы гоп, не пераскочыўшы!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Глупства! Няма благой дарогі да маей нябогі.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ой, ты, узьвей-вецер!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Узьвей-вецер панясе хмарку {{перанос пачатак|пуха|вую}}<noinclude></noinclude> nccystnd5ex32gv169vbnlnr5bxwar5 Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/19 104 127042 293428 2026-07-24T11:26:59Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «{{перанос канец|пуха|вую}} на пшанічку залатую, а пшанічка… (''Прыслухоўваецца'').</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Што ты слухаеш?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Ці мне можа здаецца?.. Чуеш! Да душы, выюць сабакі. Мяне трывога, жудасьць ахоплівае… Калі сабакі вы...» 293428 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>{{перанос канец|пуха|вую}} на пшанічку залатую, а пшанічка… (''Прыслухоўваецца'').</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Што ты слухаеш?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Ці мне можа здаецца?.. Чуеш! Да душы, выюць сабакі. Мяне трывога, жудасьць ахоплівае… Калі сабакі выюць, то, кажуць, бяда тады будзе… Віхор журбуе… Трэба большы агонь зрабіць… Нехта страпае па шыбах, ты бачыш? Ты чуеш?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ды гэта куст язьміну расьце пад вакном, вецер яго калыша, дык ён і страпае.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Ульляна, прагані ты гэтых сабак — і гэтай некуды бяды дзяваць! Прагані, але-ж хутчэй толькі! (''Ульляна йдзе''). Пастой! Ня йдзі! Дзе твой бацька? Хто тут у вас яшчэ ёсьць: чуеш, як па столі нехта ходзе?…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ды што табе ўсё здаецца?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Ульляна, я баюся!</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ты баішся, ха ха!.. чаго?.. каго?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Не жартуй, красуля, корнік не баіцца навальніцы, жартуе з хваробы, калецтва, панскага гарапніка, сьмерцяй пагарджае, але ён журбуе, калі душа бродзе па сьмерці чалавека, гнецца перад ведзьмай, дрыжыць прад закляцьцем.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Я бачу, што цябе нейкае ліха зьняволіла, я баюся цябе… Ой, Божа, што з ім стала: ён як з таго сьвету прышоў!..</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}} (''пачуўшы вялікую боль''). Што я зрабіў, што я зрабіў!.. Дна ў пекле мне ня будзе, груган косьці разьнясе, трава выгарыць каля {{перанос пачатак|мог|ліцаў}}<noinclude></noinclude> i5t5drh3mmff54y4jysqhfr0w3bl7dn Старонка:Будучыня (1947).pdf/34 104 127043 293429 2026-07-24T11:27:33Z By-isti 3554 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{Водступ|2|em}}— Батоно<ref>Батоно — пан.</ref>! — учуў чалавек голас. — Вы загадалі тут спыніцца. {{Водступ|2|em}}— Я цябе прасіў, Тапурыя, — нездаволена сказаў чалавек. — Я колькі разоў прасіў цябе не зваць мяне «батоно». Мяне завуць Андрэй Міхайлавіч. {{Вод...» 293429 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude> {{Водступ|2|em}}— Батоно<ref>Батоно — пан.</ref>! — учуў чалавек голас. — Вы загадалі тут спыніцца. {{Водступ|2|em}}— Я цябе прасіў, Тапурыя, — нездаволена сказаў чалавек. — Я колькі разоў прасіў цябе не зваць мяне «батоно». Мяне завуць Андрэй Міхайлавіч. {{Водступ|2|em}}Тапурыя ўсміхнуўся. {{Водступ|2|em}}— Я стары чалавек, і гэта ўжо такая прывычка. Я не магу добра сказаць ваша імя і блытаюся. Дазвольце мне зваць вас «батоно». Я буду казаць «батоно», а думаць буду пра вас інакш, бо вы добры чалавек. Для маёй старой галавы імя ваша зацяжкае… Дык вось, батоно, направа, бачыце, курган. Вы тут загадалі спыніцца. А далей, крыху ўлева — ёсць другі. {{Водступ|2|em}}Андрэй Міхайлавіч глядзеў на вялікі курган. Над ім панавала вершаліна высокага дрэва, што выбілася ўгару раней за другіх і шырока раскінула магутнае галлё, пакрываючы іншыя. {{Водступ|2|em}}— Добра. Адтуль можна шмат што ўбачыць, — са здавальненнем заўважыў сам сабе Андрэй Міхайлавіч і спытаў у Тапурыя, ці лёгка прайсці да кургана. {{Водступ|2|em}}— Проста ісці нельга, — адказаў Тапурыя. — Трэба ісці паўз гэтыя кусты, яны ўвесь час будуць набліжацца да кургана і, за малым не даходзячы яго, пойдуць убок. Паміж кустамі і курганам ёсць такая невялічкая канава, там ёсць даўнейшыя кладкі, мы іх адшукаем і пройдзем на курган. Гэтая канава, кажуць, даўнейшы раўчок вакол кургана для яго абароны. Гэта зрабілі даўнейшыя людзі. {{Водступ|2|em}}Андрэй Міхайлавіч абцёр пот з твару і зняў сумку c плеч. {{Водступ|2|em}}— Вось што, — сказаў ён, падаючы сумку Тапурыя, — на курган пайду я адзін. А ты бяры наш правіянт, ідзі на левы курган, раскладзі там агонь, адпачні і рыхтуй абед. Я прыду да цябе праз дзве гадзіны, не больш. Давай інструмент. {{Водступ|2|em}}Тапурыя заспрачаўся, але Андрэй Міхайлавіч амаль сілком адабраў ад яго скрынку з інструментам. {{Водступ|2|em}}— Небяспечна, батоно, — угаварваў Тапурыя. — Аднаму ісці туды небяспечна. Пасля да ганаве шмат вады, і вы не знойдзеце кладку. Я пайду з вамі і так будзе спакайней. Калі вы хочаце, я зраблю вам абед раней, чым вы скончыце работу. {{Водступ|2|em}}— Тапурыя, — сказаў Андрэй Міхайлавіч. — Мы дарэмна трацім час і калі будзем спрачацца далей альбо рассядацца за абедам на першым прывале, то не зробім і паловы таго, што патрэбна. Мы змарнавалі палову дня, а прайшлі ад берагу ўсяго тры вярсты.<noinclude></noinclude> q78ao91c8ny8gm11hbykeweqxi3ec5k Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/20 104 127044 293430 2026-07-24T11:35:07Z RAleh111 4658 /* Не правераная */ Новая старонка: «{{перанос канец|мог|ліцаў}} маіх. Што я зрабіў? Эх, толькі трэскі пасыпаліся; яна ненарокам разьбілася, лайба аб каменьні разьбілася. Бачыш, зьмяркала ўжо, а каменьняў-жа тут так шмат натыркана… прапала дабро, я чуць выжыў, а ён…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульля...» 293430 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>{{перанос канец|мог|ліцаў}} маіх. Што я зрабіў? Эх, толькі трэскі пасыпаліся; яна ненарокам разьбілася, лайба аб каменьні разьбілася. Бачыш, зьмяркала ўжо, а каменьняў-жа тут так шмат натыркана… прапала дабро, я чуць выжыў, а ён…</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Хто ён, гаспадар? Чаму-ж ён не заходзе? Што з ім стала, дзе твой пан?</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Ня пытай ты мяне, чараўніца, ты губіш мяне, п‘еш маю кроў; зачаравала, пракляла ты мяне. Твая краса ад нячыстай моцы, ты чорту прадалася… Я праз цябе загінуў на векі вечныя. Бяры мяне, п‘яўка, я — ўвесь твой, грызі, муч мяне… (''Ульляна з жахам адсоўваецца. Піліп плача''). Ой, цяжка, ой, балюча мне на душы! Кожная хвіліна сэрца крывёй абліваецца, сьвет пеклам здаецца, а боль выядае, грызе нутро так балюча, што ня стрываеш, каб ня крыкнуць, каб не засьлязіцца… (''Ульляна туліцца к Піліпу''). Ульляна, я нясшчасны, шалёны, Богам пакрыўджаны, людзьмі збэшчаны. Прыгалуб, уцеш мяне… даруй, жучок залаты. Моʻ я сказаў што благога, крыўднага. Я не хацеў, я ня памятую.., не адыходзь толькі, мне так добра, шчасна з табой. Яшчэ шчыльней прыгарніся. Ты, здаецца, пытала, дзе гаспадар мой? Ен, бач, паехаў… Не, я адзін прыехаў. Я проста такі кінуў яго: не ў магу мне стала жыцьцё маё без цябе. Але, кінуў і прыехаў.</br> {{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ды нічагусенькі, супакойся. Ліха, як дым: закурыцца, пагрызе вочы й няма — ну, ці-ж ня праўда? (''Прыпявае'').</br><noinclude></noinclude> f6xc61e0xvv8pdqjufopc37htnw66wp Старонка:Будучыня (1947).pdf/35 104 127045 293431 2026-07-24T11:38:10Z By-isti 3554 /* Не правераная */ Новая старонка: « {{Водступ|2|em}}— Таму, батоно, што вы не захацелі ісці бліжэйшай дарогай, а загадалі ісці праз зараслі, па канаве. А ў ёй толькі адны жабы. {{Водступ|2|em}}— Для цябе гэта канава с жабамі, а я, напрыклад, думаю, што гэта старадаўні канал. Я хачу паглядзець на яго...» 293431 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude> {{Водступ|2|em}}— Таму, батоно, што вы не захацелі ісці бліжэйшай дарогай, а загадалі ісці праз зараслі, па канаве. А ў ёй толькі адны жабы. {{Водступ|2|em}}— Для цябе гэта канава с жабамі, а я, напрыклад, думаю, што гэта старадаўні канал. Я хачу паглядзець на яго з кургана. Не будзем спрачацца, Тапурыя… Не ўпершыню мне хадзіць на балоце. Ідзі на левы курган і чакай мяне. Калі я стрэлю, зараз-жа адказвай і мы сыйдземся, калі я стрэлю два разы, спяшайся да мяне. А то будзем адзін аднаму на пяты ступаць, — мала будзе карысці. {{Водступ|2|em}}Паказваючы, што размова скончана, ён закінуў за плечы скрынку, узяў стрэльбу і ступіў наперад. Тапурыя ўздыхнуў, пазіраючы яму ўслед. {{Водступ|2|em}}— Стары я стаў, — паківаў ён галавой. — Я за маладым не паспяшаю, таму ён і не хоча ісці са мной. Тапурыя ведае, якія могуць быць з балотамі жарты. {{Водступ|2|em}}Андрэй Міхайлавіч азірнуўся і памахаў яму рукой. {{Водступ|2|em}}— Добра сцежкі пільнуйцеся, батоно! — крыкнуў Тапурыя. — Не памыліцеся кладкай. {{Водступ|2|em}}Андрэй Міхайлавіч хутка ішоў і неўзабаве знік у зараслі. {{Водступ|2|em}}Тапурыя ўздыхнуў і падаўся ў свой бок. Ішоў ён не так хутка, як Андрэй Міхайлавіч, але гэта была своеасаблівая лёгкая хада. Здавалася, што, ідучы такім спосабам, чалавек не толькі здолее перайсьці самую зыбкую дрыгву, але ўтрымаецца і на вадзе. {{Водступ|2|em}}Андрэй Міхайлавіч хутка дабраўся да кургана. Ён стаяў за некалькі крокаў ад канавы і аглядаў курган. Ён вырашыў, што найлепш было-б перайсці там, дзе спад кургана не такі круты, дзе ён найбольш апоўз у балота. Па меркаваннях Андрэя Міхайлавіча там быў тонкі пласт торфу. На гэта паказвала і тое, што замест лёгкага трысця там густа расла цёмназялёная балотная трава з шырокім лісцем. Гэтая трава моцныя карэнні і патрабуе моцнай глебы. Але дзе кладка? І Андрэй Міхайлавіч не без падставы вырашыў, што іменна там павінна быць і кладка. Ён прайшоў некалькі крокаў, ступаючы вельмі асцярожна на зыбкай паверхні. Навокал хісталася рэдкае трысцё. Вада ў канаве была чорная і па таму, як калышацца на яе паверхні лісце нейкіх вадзяных траў, Андрэй Міхайлавіч пазнаў, што канава мае ўласную плынь, і гэта шмат што сказала яму. Тут-жа ён убачыў і кладку, сярэдняе таўшчыні жэрдзь. Андрэй Міхайлавіч цяпер ішоў ужо так асцярожна, што яму самому здавалася, нібы найбольшы цяжар яго цела апіраецца на паветра. Перад тым, як ступіць на<noinclude></noinclude> ee1l8dfgm9rxchw83u9n46p230ambfj Старонка:Будучыня (1947).pdf/36 104 127046 293432 2026-07-24T11:57:49Z By-isti 3554 /* Не правераная */ Новая старонка: «кладку, ён яшчэ раз глянуў на курган, мераючы адлегласць. І тады… {{Водступ|2|em}}І тады бераг, на якім стаяў чалавек, адарваўся разам з трысцём, усё паплыло ўбок, уздрыгнулі водараслі, хліпнула гразь і чорная вада канавы, і ўсё жоўтае балота кінулася на чал...» 293432 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude>кладку, ён яшчэ раз глянуў на курган, мераючы адлегласць. І тады… {{Водступ|2|em}}І тады бераг, на якім стаяў чалавек, адарваўся разам з трысцём, усё паплыло ўбок, уздрыгнулі водараслі, хліпнула гразь і чорная вада канавы, і ўсё жоўтае балота кінулася на чалавека, устала дыбам, недзе мільгнуў кавалак блакітнага неба і лёгкае белае воблака слізганула па ім і знікла… {{Водступ|2|em}}… што-б напісаў ты, Гіпакрат… {{***3||30%|5|перад=1em|пасля=1em}} {{Водступ|2|em}}Вано стаяў на купіне так, што можна было-б сказаць: зрабіў — «стойку». Ён стаяў на адной назе, нахіліўшыся тулавам наперад, у правай руцэ трымаў маленькія восці, левай злёгку балансаваў у паветры, і чорныя вочы яго з выразам незвычайнай увагі ўпёрліся ў адно месца. У гэтай позе нечалавечага напружання Вано стаяў ужо добрую хвіліну. Зусім недалёка ад яго варушылася чырвона-залацістае пяро і сіні хрыбет сазана. Рыба была настолькі вялікая, што не магла схаваць у вадзе сваё адкормленае тулава. Зрэдку, пашлёпваючы хвастом, сазан раскашаваў у цеплыні, сярод балотных траў, і не пасоўваўся наперад ні на кроплю, як-бы разумеючы, што нічога добрага з гэтага не атрымаецца. {{Водступ|2|em}}Іліко таксама стаяў на адной назе, хаця ў гэтым не было ніякай патрэбы, бо ён быў за дзесяць крокаў ад Вано і яшчэ далей ад сазана. Але ён не мог больш цярпець і чакаць. І так яму было лягчэй. Раптам Іліко азірнуўся, і паляўнічая поза яго змянілася на звычайную. Толькі насцярожанасць і ўвага не пакінулі яго твару. {{Водступ|2|em}}— Вано! {{Водступ|2|em}}Вано не адказваў. Ён не чуў. Уся яго на на чырвона-залацістае пяро, што нарэшце зрушылася з месца. {{Водступ|2|em}}— Вано, нехта крычыць на балоце. {{Водступ|2|em}}Але ў гэты-ж момант Вано ўдарыў восцямі, страціў роўнавагу і пляснуў з купіны ў ваду. Вада закіпела і забурліла; Іліко ўбачыў задраныя ногі Вано, потым цераз яго перакінуўся сазан. Нельга было зразумець, хто каго злавіў. Іліко, не разважаючы далей, кінуўся на дапамогу Вано. {{Водступ|2|em}}Ён рынуў на сазана гэтак-жа, як і Вано, жыватом і параніў руку аб восці. Тузаніна пачалася з новай сілай. Дужая рыба кідалася ва ўсе бакі, натапырыўшы свае шырокія пер‘і. Закіпела вада, і то адзін, то другі з хлапцоў, бліскаючы пяткамі, куляўся цераз галаву. Нарэшце сазан, у якога ў хрыбце сядзелі маленькія, вострыя восці Вано, знямогся, і тады Іліко,<noinclude></noinclude> leh3ou10z98tadz2wgkstey3jz6tkt0