Вікікрыніцы
bewikisource
https://be.wikisource.org/wiki/%D0%93%D0%B0%D0%BB%D0%BE%D1%9E%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D1%81%D1%82%D0%B0%D1%80%D0%BE%D0%BD%D0%BA%D0%B0
MediaWiki 1.47.0-wmf.12
first-letter
Мультымедыя
Адмысловае
Размовы
Удзельнік
Размовы з удзельнікам
Вікікрыніцы
Размовы пра Вікікрыніцы
Файл
Размовы пра файл
MediaWiki
Размовы пра MediaWiki
Шаблон
Размовы пра шаблон
Даведка
Размовы пра даведку
Катэгорыя
Размовы пра катэгорыю
Аўтар
Размовы пра аўтара
Старонка
Размовы пра старонку
Індэкс
Размовы пра індэкс
TimedText
TimedText talk
Модуль
Размовы пра модуль
Event
Event talk
Старонка:Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf/106
104
126920
293588
293181
2026-07-26T13:56:16Z
Gleb Leo
2440
293588
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude><section begin="10"/>пыказавъ ихъ дзѣвцы. Тая кажець: гэто моѐ чаровики! Ды й пытаець у шавца: хто у цябе нучувавъ? Енъ кажець «нихто!» — Брешешъ, гэто моѐ питыманные чаровики! Табѣ ихъ нѣхто принёсъ. Идзи, вызови яго сюды!.. Шавецъ пошовъ и пызвавъ Ивана царевича. Пришовъ ёнъ у дворецъ и стоиць у порози. Яна яго спызнала, и кажець на царськыго сына: «не за цябе я пойду, а во̀ за кого я пойду!» Вышли яны зъ дворца, Иванъ царевичъ вынявъ зылотое яйцо, обвевъ кылы яго три разы палцомъ, ды боднувъ, дыкъ ставъ зылотэй дворъ. Яны увыйшли туды, и стали тамъ жиць. Тоды Иванъ царевичъ пошовъ къ сяредьняму брату, вынявъ сяребрыное яйцо, обвевъ кругомъ три разы ды боднувъ — и ставъ сяребрыный дворъ. Ставъ у тымъ дворѣ жиць сяредьній братъ съ сяредьняю дочко́ю бѣлыго мядзьвѣдзя. Тоды узявъ Иванъ царевичъ ды пошовъ къ бо́льшому брату. Вынявъ тамъ съ кишаня мѣдное яйцо, обвевъ три разы палцомъ ды боднувъ, и здѣлывся мѣдный дворъ. Ставъ жиць у гэтымъ дворѣ большій братъ зъ большаго дочкою бѣлыго мядзьвѣдзя. Пошовъ тоды Иванъ царевичъ къ бацьку; пришовъ и кажець: «здрастуй, бацюшка!» — Здоровъ, Иванька, мой сынокъ! — «За што ты мнѣ гэдыкъ зробивъ? Я ли цябе хырошо дзѣлывъ, а ты узявъ ды ланцугъ пыдхвацивъ, кабъ я оттуль не вярнувся! А мяне Богъ усётки принёсъ!».. А царъ кажець: нѣ, мой сынокъ! гэто не я дзѣлывъ, а браты твоѐ. Идзи ды й дзѣлый имъ, што хочешъ! — «Нѣ ужо, кажець Иванька: нехай имъ Богъ дзѣлыець, што хочець, а я ня буду имъ ничо́го дзѣлыць!..» Ну, помирилиси яны, и цяперъ, мусиць, ладно живуць.
{{Водступ|2|em}}''Дер. Тютьки, ряснян. вол.''
{{Водступ|2|em}}{{smaller|Возвращеніе Ивана царевича изъ подземнаго царства описывается и такъ: Когда онъ взялся было за цѣпь, братья подняли его до половины и потомъ бросили. Иванъ сильно ушибся, а ляска такъ глубоко въѣхала въ землю, что онъ вытаскивалъ её три дня и три ночи. Пошелъ онъ по подземному царству и нашелъ слѣпыхъ дѣда и бабу, у которыхъ змѣя повыпила очи. Иванъ нанялся у ихъ пасти козъ, и вопреки приказанію дѣда, погналъ ихъ на лугъ змѣи. Началась битва. Иванъ одолѣлъ змѣю и заставилъ её возвратить дѣду и бабѣ зрѣніе. Тогда они сказали ему взять шкуру бѣлаго медвѣдя вмѣсто коня, выдру вмѣсто сѣдла и „ужаку “ (самку ужа) вмѣсто кнута, и ударить ужакой три раза по шкурѣ. Иванъ сдѣлалъ такъ, и вылетѣлъ на шкурѣ бѣлаго медвѣдя на бѣлый свѣтъ.}}
<section end="10"/>
<section begin="11"/>{{Водступ|2|em}}Приводимъ варіантъ позднѣйшаго происхожденія, записанный отъ солдата:
{{Водступ|2|em}}б, Живъ сабѣ одзинъ царъ. Было у яго три дочки, такея пругожія, што и сказаць ня можно. Тэй царъ никуды ихъ ня пускавъ, бы якъ хто увидзиць ихъ, дыкъ яны и захворѣюць. Ну, али усётки одзинъ разъ отпросилиси яны на прохадку ў садъ. Пришли яны у садъ, ажны приляцѣли три змѣя: одзинъ съ тромя головами, другей съ шасцьми, а третьцій зъ дзевяцьми, — похватали тыхъ царевянъ и поляцѣли. Оглѣдзився царъ, што нема дочо́къ, собравъ янараловъ, яхвицаре́й, и ставъ у ихъ спрашуваць: ци ня видзѣвъ хто, ци ня вѣдыець, куды яны подзѣвалиси? Одзинъ кажець: «я ня видзѣвъ!» Другей кажець: «можа якая вечаринка ёсь, и яны тамъ загулялиси!» А третьцій кажець: «мусиць, изь ими якая причина стала!» Стали искаць, ци ня во́зьметца хто знайци царевновъ. Вотъ, одзинъ яхвицеръ и кажець: «кабъ мнѣ давъ царъ грошій, дыкъ я бъ разаскавъ ихъ!» Почувъ про гэто царъ, призвавъ того яхвицера и говориць: «на табѣ скольки хочетъ гро́шій, — разыйщи дочокъ!» Яхвицеръ
<section end="11"/><noinclude></noinclude>
9gdjx2z65v6w62quzynh7mk2m6ozrmb
Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/7
104
127025
293591
293555
2026-07-26T14:08:25Z
Gleb Leo
2440
293591
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>[[Файл:Пакрыўджаныя (1921). Узор 1.png|500px|center]]
{{c|'''ПАКРЫУДЖАНЫЯ.|памер=200%}}
<div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1em"></div>
<center>''{{larger|Драма у 4-х дзеях.}}</center>
{{block center/s}}
<center>'''{{larger|Асобы:}}</center>
'''Тодар''' — старац.</br>
'''Ульляна''' — дачка Тодара.</br>
'''Піліп''' — корнік.</br>
'''Цівун.</br>
'''Асначы.</br>
'''Здань''' — гаспадара Піліпа.
{{block center/e}}
<center>{{larger|'''Прадгуканьне.}}</center>
{{gap|2.5em}}І вось хай толькі прамігне цень {{абмылка|мінуўшчыын|мінуўшчыын}} перад намі, хай раскінецца сіні Прастор аддалі ці загрукаціць рассыпаючая руіна, як у душы нашай змагаецца гармонія дзіўных перажываньняў. Няма, мінула… Час схамянуўся й волат стаў ніц-коласам, красуля-дзяўчына пахучай грэчкай, курганы натупырыліся векавымі соснамі, гарады<noinclude></noinclude>
o008ztd6lki22h8thg0zq5201kjlwvc
Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/28
104
127060
293650
293451
2026-07-27T10:14:13Z
RAleh111
4658
293650
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ЗЬЯВА}} I.</span></center>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ну, ня ўпірайся, як баран, хадзі, хадзі — тутака гэта валатоўка.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Цемра, нічагусенькі ня бачу.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Зараз, саколік, месяц выгляне.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Ат, бяз жаласьці ты, бы гадаўка тая, цягнеш у гэтакае безгалоўе, як-бы я табе збрыд, як-бы жыцьцё ня міла.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Бо й ня міла, сам ведаеш, што пакуль не раздабудзеш грошы…</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Ды пярун іх спалі, гэтыя грошы!</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ціха, ня крычы, ня будзе ліха. Калі ня хочаш, то й прасіць ня буду. Сам-жа прасіў, каб паказаць, дзе цьвітуць грошы.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Лепш пад мост з нажом пашоў-бы, чымся тут заводзіць каншахты з нячысьцікамі.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Але ты не забывайся, што бацька можа кожную хвіліну ліха нарабіць… „Сьцеражыся мяне, старога!“ сказаў ён, і зробіць нешта, да душы, так зробіць, што пасьля й не паправіш. Ужо я яго добра знаю: ня збоча, каб там Бог ведае што!</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Не баюся я яго — мяне і ў ступе таўкачом не пападзеш.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульяна}}. Ну то нечага валэндацца — я йду да хаты.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Пэўна што так! (У''льляна выходзе''). Пачакай лепш хвіліну. Ось я павешуся. Чуеш! Нацешышся, налюбішся, як я буду нагамі {{перанос пачатак|ад|бівацца}}<noinclude></noinclude>
kx9qdo977av1b0oycf3yqjztr5p9eny
293651
293650
2026-07-27T10:15:11Z
RAleh111
4658
293651
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<div class="paragraphbreak" style="margin-top:1.5em"></div>
<center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ЗЬЯВА}} I.</span></center>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ну, ня ўпірайся, як баран, хадзі, хадзі — тутака гэта валатоўка.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Цемра, нічагусенькі ня бачу.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Зараз, саколік, месяц выгляне.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Ат, бяз жаласьці ты, бы гадаўка тая, цягнеш у гэтакае безгалоўе, як-бы я табе збрыд, як-бы жыцьцё ня міла.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Бо й ня міла, сам ведаеш, што пакуль не раздабудзеш грошы…</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Ды пярун іх спалі, гэтыя грошы!</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ціха, ня крычы, ня будзе ліха. Калі ня хочаш, то й прасіць ня буду. Сам-жа прасіў, каб паказаць, дзе цьвітуць грошы.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Лепш пад мост з нажом пашоў-бы, чымся тут заводзіць каншахты з нячысьцікамі.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Але ты не забывайся, што бацька можа кожную хвіліну ліха нарабіць… „Сьцеражыся мяне, старога!“ сказаў ён, і зробіць нешта, да душы, так зробіць, што пасьля й не паправіш. Ужо я яго добра знаю: ня збоча, каб там Бог ведае што!</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Не баюся я яго — мяне і ў ступе таўкачом не пападзеш.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульяна}}. Ну то нечага валэндацца — я йду да хаты.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Пэўна што так! (У''льляна выходзе''). Пачакай лепш хвіліну. Ось я павешуся. Чуеш! Нацешышся, налюбішся, як я буду нагамі {{перанос пачатак|ад|бівацца}}<noinclude></noinclude>
c51a4w254dw7ymuut449y4vf21c0i4k
293652
293651
2026-07-27T10:16:15Z
RAleh111
4658
293652
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<div class="paragraphbreak" style="margin-top:2em"></div>
<center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ЗЬЯВА}} I.</span></center>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ну, ня ўпірайся, як баран, хадзі, хадзі — тутака гэта валатоўка.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Цемра, нічагусенькі ня бачу.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Зараз, саколік, месяц выгляне.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Ат, бяз жаласьці ты, бы гадаўка тая, цягнеш у гэтакае безгалоўе, як-бы я табе збрыд, як-бы жыцьцё ня міла.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Бо й ня міла, сам ведаеш, што пакуль не раздабудзеш грошы…</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Ды пярун іх спалі, гэтыя грошы!</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Ціха, ня крычы, ня будзе ліха. Калі ня хочаш, то й прасіць ня буду. Сам-жа прасіў, каб паказаць, дзе цьвітуць грошы.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Лепш пад мост з нажом пашоў-бы, чымся тут заводзіць каншахты з нячысьцікамі.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульляна}}. Але ты не забывайся, што бацька можа кожную хвіліну ліха нарабіць… „Сьцеражыся мяне, старога!“ сказаў ён, і зробіць нешта, да душы, так зробіць, што пасьля й не паправіш. Ужо я яго добра знаю: ня збоча, каб там Бог ведае што!</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Не баюся я яго — мяне і ў ступе таўкачом не пападзеш.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Ульяна}}. Ну то нечага валэндацца — я йду да хаты.</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Піліп}}. Пэўна што так! (У''льляна выходзе''). Пачакай лепш хвіліну. Ось я павешуся. Чуеш! Нацешышся, налюбішся, як я буду нагамі {{перанос пачатак|ад|бівацца}}<noinclude></noinclude>
ih8ncttqfqjnfbwoeyh3m9v3iusqi4j
Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/39
104
127074
293653
293496
2026-07-27T10:16:56Z
RAleh111
4658
293653
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<div class="paragraphbreak" style="margin-top:2em"></div>
<center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">'''{{разьбіўка|ДЗЕЯ}} III.</span></center>
<center>(''Дэкарацыя першага акту; дзень'').</center>
<div class="paragraphbreak" style="margin-top:1em"></div>
{{накіравальная рыса|5em|height=0.1px}}
<div class="paragraphbreak" style="margin-top:2em"></div>
<center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ЗЬЯВА}} I.</span></center>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}} (''шукаючы''). Дзе долата? Няма нідзе… Долата дзе, Ульляна, чуеш, Ульляна? Эх! Нячыстая моц!.. (''Шукаючы. злосна раскідае рэчы, б‘ець начыньне; пасьля ходзе па хаце, раптам хапае тапор, замахваецца на фігуру, але тут-жа бязьсільна выпушчае тапор; з мальбой да фігуры''). О, даруй мне! Што я раблю? Адна ўцеха, адно, што дае моц не паддавацца, не спаткнуцца на цярністым маім шляху, гэта вы, фігуры! О, даруй мне, грэшнаму, даруй мне зухваласьці — вось гэтым тапаром засяку лепш свайго ворага, крыўдзіцеля. Ён прычынай, што не магу супакойна працаваць, не магу даць гэтым кускам дрэва вобліку людзкага, даць жыцьцё. Адабраў ён у мяне дачку, найдаражэйшае ў маім жыцьці, узяў маё сонца й я цяпер, як тая травіца ў цёмным склепе, гібею, чахну… І дзе яны падзеліся, з начы прапалі? Яна пад раніцу прыходзіла й зноў прапала. Мо ўцяклі?.. Дрэнна, дрэнна… камень з ракой сварыцца, дрэўца з ветрам ходаецца, а яна запрагаецца ў ярмо, лезе ў балота. Дрэнна, дрэнна… (''Задумліваецца. уваходзе багаты Аснач і яго корнік'').
{{накіравальная рыса|5em|height=0.1px}}<noinclude></noinclude>
5e84igb3c2vfwzo6q0yw2silvcu04h6
Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/40
104
127075
293654
293497
2026-07-27T10:17:30Z
RAleh111
4658
293654
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<div class="paragraphbreak" style="margin-top:2em"></div>
<center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ЗЬЯВА}} II.</span></center>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Аснач}}. Ну, Тодар, як здароўе? Дай выпіць, закусіць… На хвіліну заскочылі. (''Садзяцца за стол. Тодар ня чуе''). Што з ім стала? Што яму? (''Корнік дае зразумець, што ці не звар‘яцеў Тодар''). Ну, а дачка твая дзе, Тодар? Ды што ты маўчыш, як рыба? Я часу ня маю… гм. Ці-ткі ты кінеш прыкідвацца. (''Крычыць і кратае Тодара''). Ага цю, ці не аглох ты часамі?</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}} (''схамянуўшыся''). Хто ты? Каго вам трэба? Ідзеце сваей дарогай. Няма тут нікога, нікога, няма, йдзеце, йдзеце!..
<center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ЗЬЯВА}} III.</span></center>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}}. Нейкія чужынцы, незнаёмыя… Толькі работу перабіваюць… Як-бы прыпамінаю — калісь недзе бачыў. Але-ж хто гэта выганяе людзей з хаты, вярнуць трэба. (''Хутка выходзе, чуваць, як заве'') Гоп, гоп! вярніцеся, аддыхнуць можна… Я ня сумысьле, я кажу вярніцеся… (''Уваходзіць''). Уцякаюць, як ад пошасьці якой. Кара Божая, кара Божая. Вунь і буслава гняздо пустое сёлета, варожа на ліха, бяду. Сьцюдзёна неяк… На дварэ Пятроўка, жніва, а тут цябе дрыжака трасе. Прокляць! Згасла маё жыцьцё, хутка, неўспадзеўкі згасла; як лучыну тую, затапталі балотным лапцем, а ці засталася іскрачка? Хіба што не… Ох, ізноў пачаў жальбаваць, ізноў немач мяне апаноўвае. Дзяржыся. Тодар, не паддавайся!<noinclude></noinclude>
r8egi46w17jkg3iusjywr2du1q7nile
Старонка:Пакрыўджаныя (1921).pdf/47
104
127082
293655
293533
2026-07-27T10:18:30Z
RAleh111
4658
293655
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<div class="paragraphbreak" style="margin-top:2em"></div>
<center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">'''{{разьбіўка|ДЗЕЯ}} IV.</span></center>
{{gap|2.5em}}(''Дэкарацыя, як у першай дзеі. Раніца. Тодар сядзіць каля фігуры. Паліцца ў печы. На ложку ляжыць купец. У хаце непарадак'').
<center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ЗЬЯВА}} I.</span></center>
<center>Тодар і купец.</center>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Тодар}} (''водзючы рукамі па фігуры''). Хутка будзе скончана… Вось тут толькі трэба абгладзіць, тут паглубіць… Піліп! Мусіць яго тут няма… Піліп! Піліп!</br>
{{gap|2.5em}}{{разьбіўка|Купец}} (''прабудзіўшыся''). Охо-хо, трэба ўставаць, а тут ня хочацца, лянуюся — разаспаўся зусім… Хацеў, значыць, ехаць, як дзень і дзеле таго не распрануўся, думаў на дзьве якія гадзінкі прылегчы, а тут во які ўжо вялікі дзень, а я сам… (П''рыпявае'').
<div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1.5em"></div>
{{block center/s}}
Нацешыўся, налюбіўся</br>
Ды нацалаваўся;</br>
Як салоўка у садочку,</br>
Ягад накляваўся.</br>
{{block center/e}}
<div class="paragraphbreak" style="margin-top:-1.5em"></div>
{{gap|2.5em}}А бач, дзед, дзе Ульляна? (''Маўчанка. Тодар сядзіць нярухомы''). Сядзіць, як сьвяты турэцкі. Ну, яснавяльможны пан купец, уставай-жа
ўрэшце, вязі свой дарагі тавар у багатую чужыну, збывай па даходнай цане, зарабляй, набівай шчырым золатам свае скрынкі акаваныя… Але-ж,<noinclude></noinclude>
7efqi93a6pb72cyoosfooqyfpudwpf9
Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/10
0
127095
293587
2026-07-26T12:27:00Z
Plan 9 From The Outer Space
4902
палова казкі
293587
wikitext
text/x-wiki
10. Подземное царство.
а, Живъ сабѣ царъ. Было ў яго три сыны: два разумныхь, а третьцій дуракъ
—Иванушка-дурачокъ. У гэтыго цара бѣлый-мядзьвѣдзь съ того свѣту кажныя ночи
ко́ній *) кравъ. Часовэя стыяць кылы стайни ны часахъ и пилнуюць коній, и замки
замкнуты,—а ко́ній крадуць. И часовэя никого ня видзюць. Такъ царъ и ня вѣдыець
гэтыго, што ко́ній у яго крадзець бѣлый мядзьвѣдзь. Довго ёнъ кравъ гэдыкъ: што
ночь, то кыня. Прѝдзець царъ ураньни, посчитаець, полѝчиць—а кыня й нема; што
ночь, то кыня й нема. Алитки старѣйшій царевичъ кажець: «ахъ, што будзець, ды
ня будзець—пойду я пилнуваць: можа я ўловлю, хто гэто ко́ній крадзець!» Ну, вотъ
и пошовъ старѣйшій царевичъ ны ста́йню пилнуваць ко́ній. Пришовъ царевичь ны
стайню, стоиць, и вочъ ня зво́дзиць—усё пилнуець. Али у самую по́внычъ на минутку
задрамавъ. Чуць во́чи звёвъ—а конь ужо украдзенъ. Нызаўтрыго рано пошовъ царь
личѝць ко́ній. Личѝвъ, личѝвъ,—усётки одного кыня нема. Ны другую ночь сяреднй
царевичъ кажець: «ахъ, што будзець, ды ня будзець—пойдутку я пилнуваць: уловлю,
хто гэто такъ ко́ній крадзець!» Пошовъ ёнъ пилнуваць. Стыявъ, стыявъ; кажетца,
цѣлую ночь и вочъ не зводзивъ—а кыня нѣхто укравъ.
На третьцюю ночь Иванька дурачокъ кажець бальку: «пусци няне, татъ, пилнуваць
ны стайню!»—Идзѣ табѣ, дураку, пилнуваць? Кыли ужо разумные пилнували,
ды ня ўпилнували—усётки коней двохъ украли,—а то табѣ ужо упилнуваць! Ставъ
Иванька просиць бацьку, ставъ просиць; ну, тэй кажець: «идзи сабѣ!» Тоды Иванька
царевичь пошовъ у кузьню и сказавъ кывалямъ дзѣлыць ляску дзесяць пудовъ. 3дзѣлыли
яму кывали ляску дзесяць пудовъ. Иванька царевичь узявъ гэтую ляску у лѣвую
руку, ды якъ кинець яѐ уго́ру—дыкъ яѐ три часы ня видаць было. Чаразъ три
часы пыказалася ляска; ляциць, ляциль, а Иванька царевичъ пыдставивъ мезяный
паляцъ—яна якь ляцѣла, ды ударилася объ паляцъ—дыкъ такъ и пераломилыся!
Тоды Иванька царевичъ кажець кывалямъ: «здзѣлыйце-тку мнѣ ляску пятнанцыць
пудовъ»! Здзѣлыли яны ляску пятнанцыць пудовъ. Узявъ енъ гэтую ляску, вынесъ
на дворъ, ды якъ кинець угору! Ляска якъ пыляциць—ажны стало ня видаць, ажны
за воблыки зыляцѣла! А тоды ляциць, ляциць оттуль. Иванька царевичь пыдставивѣ
колѣно. Яна якъ ляцѣла, дыкъ якъ ударитца объ колѣно, дыкъ такъ уся чисто
и разбилыся; а колѣно цѣло. Пошовъ Иванъ царевичъ къ кывалямъ: «скуйце-тку
цяперъ мнѣ ляску дватцыць пяць пудовъ!» Скували кывали яму ляску дватцыць пяць
пудовъ. Узявъ Иванъ царевичъ гэтую ляску, вынесъ на дворъ, ды якъ кинець яѐ
уго́ру! Ляска якъ пыляциць—ажъ подъ небо, ажъ двананцыць часовъ ня видаць было.
Якъ яна стала нызадъ ляцѣць, Иванька царевичь пыдставивъ лобъ. Ляска якъ ляцѣла,
ды якъ ударитца объ лобъ—ды й отляцѣлася цѣлая. Узявъ тоды Иванька
царевичь гэтую ляску и пошовъ на стайню **). Стоявъ, стоявъ,—ажъ у самую по́внычъ
*) Вар. Коровъ. бивъ. Или: барановъ кравъ. **) Вар.: 1) „Узявъ Иванюшка дурачокъ булку
хлѣба и кусокъ сала и пошовъ пилнуваць. Сядзѣвъ, сядзѣвъ—захоцѣлося яму спаць. Тоды
енъ разъ укусиць хлѣба, другій сала; разъ хлѣба, другій сала. Ажъ приходзиць бѣлый мядзьвѣдзь, и ў вороты гручиць. Иваньва къ яму, а ёнъ уцякаць:—якъ бёгъ—на двѣ чецьвярци кипцями
зямлю дравъ..“ Ляска дѣлается уже тогда, когда Иванъ идетъ отыскивать нору медвѣдя.
вылѣзаець бѣлый мядзьвѣдзь изъ зямли. У гэтаго мядзьвѣдзя вярста вухо! Тольки
пыказався бѣлый мядзьвѣдзь, а Иванька царевичъь якъ дась яму ў лобъ ляской,
дыкъ ёнъ и ринувся у зямлю узнова. Иванька царевичъ тоды пришовъ у дворъ, ды
й легъ спаць. Нызаутрыго ураньни царъ кажець: «ци ходзивъ Иванька на стайню
пилнуваць?» А яму кажуць: Иванька-жъ спиць!-—«Ну, кажець царъ: я гэдыкъ и думувъ! я думувъ, што гэдыкъ будзець!» Али пошовъ енъ ны стайню, ставъ личѝць ко̀ній.
Посчитавъ, поличѝвъ—кони ўси цѣлы.
Тоды ставъ Иванька царевичъ просиць бацьку, кабъ здзѣлывъ яму ланцугъ три
вярсты и коловротъ, кабъ спусцитца на той свѣтъ, забиць тамъ бѣлаго мядзьвѣдзя.
Царъ прикызавъ кывалямъ, слесырамъ, кабъ яны здзѣлыли такій ланцугъ—три вярсты.
Якъ ёнъ бывъ готовъ, Иванька царевичь ставъ просиць бацьку, кабъ яго спусцили
пы ланцугу на три вярсты у зямлю, ды кабъ пыставили ли ланцуга часовыхъ
пилнуваць, кабъ нихто яго ня принявъ, покуль ёнъ ве́рнетца. Ну, царъ распырадзився.
Пошовъ тоды Иванька зъ братами къ норѣ и кажець: «жджице-жъ мяне цѣлый мѣсяцъ;
а якь я дзёрну за ланцугъ, вы й цягнице.» *) Ну, опусцився енъ у зямлю на
три вярсты, и ставъ на тымъ свѣци. А браты осталиси ли норы. Ходзивъ, ходзивъ
по тымъ свѣту Иванька царевичь, и пришовъ къ мѣдныму двору. Приходзиць ёнъ
туды, увыйшовъ у хату, ажны тамъ сядзиць дзѣвушка—красотушка и вышиваець.
2) Узявъ Иванька молока и пошовъ калавурить. Ажъ у самую повночъ приходя бѣлый
мядьвѣдь, тай большій, што одно вухо повпуда. Иванъ якь сѣкане—отрубивъ яму поввуха—
десять хунтовъ! Мядьвѣдь и ўтекь. Гомельск. у. Тамъ-же сказка имѣетъ и такое начало:
Живъ сабѣ царъ да царица. Было у ихъ три сыны; и треть сынъ бывъ стралецъ—богатыръ.
Унадився у етое царство бѣлый вовкь и пераѣвъ усихь людей. И ниякъ того вовка
няльзя убить. Вотъ обобрався стралецъ-богатыръ. Пошовъ енъ, сѣвъ подъ тыномъ и стераже
вовка. Тутъ сичась вовкъ иде. Иде и увидѣвъ Иванушку богатыра, и кажа: здрастуй, Иванушка—Здоровъ, бѣлый вовкъ—Што ты тутъ сядишъ? Хочашъ мяне убить? Нѣ, ня убъешъ!
—Нѣ, убъю,—кажа Иванушка. Узявъ и стрѣльнувъ, и попавъ яму у лѣвое вухо, а ў правое вылятѣло.
Кровъ и потякла изъ яго. Вотъ тогды Иванушка искувавъ большому брату булаву три пуды.
Той потшибнувъ булаву, наставивъ локоть, булава, икъ лятѣла, уд́арила по локтю и разбилась,
и ботатыръ той повалився. Искували тогды сяредняму брату булаву шесть пудовъ. Воть ёнъ пошибнувъ
и наставивъ лобъ. Булава икъ лятѣла и ударила по лобу̀, и раскололась. Енъ и повалився.
Вотъ Иванушка искувавъ сабѣ булаву дванатцать пудовъ; узявъ и потшибнувъ яѐ уго̀ру:
яна лятѣла три дни угору и три ночѝ назадъ. Наставивъ енъ колѣно, яна икъ ударила яго
по колѣну—и булава цѣла, и енъ стоить, якь стоявъ. Вотъ яны пошли тогды по слядахъ шукать
бѣлаго вовка. Ишли, ишли и пришли къ такой огради, што няльзя у яѐ улѣзьти. Ходили
яны, ходили ли яѐ—не́кудой улѣзьти. Ажъ тутъ и ѣдя на сями паръ коній голова зъ дежку, по
солянцы вочи, и кричить на ихъ; „зворачуйтя! а то я васъ поѣмъ!“— Нѣ, ты зворачуй! Воть енъ
излазя уже ихъ ѣсти, а Иванушка якъ удара яго булавой:—„Ой, ня бись, ня бись, я буду у
васъ за меньшаго брата!“ И пошли учатырохъ, Дойшли до тыё ограды, Иванушка и даѐ боль-
шому брату булаву, и кажа: нука, би! Енъ ударивъ, и ня пробивъ. Давъ енъ булаву сяредняму
брату, и той ударивъ—ня пробивъ. Давъ и тому головану, што голова зъ дежку, по солянцы
вочи и той ударивъ—ня пробивъ. Узявъ енъ тогды самъ, ды икъ удара—и пробивъ ограду.
Воть яны улѣзьли туды, и дирку тую замазали. А въ той огради да была нора на той свѣтъ...
*) Вар. Пошовъ Иванька къ норѣ зъ братами, звили вяровки зъ лыкъ, и опусцили Изваньку
на той свѣтъ.
Увидзѣла яна Иваньку и кажець: «Здрастуй, Иванька царевичь!»—Здоровъ, дзѣвушка—красотушка!—«А куды цябе Богъ нясець, Иванька царевичь?»—Такъ и такъ
иду я биць бѣлыго мядзьвѣдзя: ёнъ у мойго бацьки пыпокравъ ко́ній! — «Дзякуй табѣ,
Иванька царевичь, кажець дзѣвка: кыли ты забъешъ яго. Гэто мой бацька; али енъ
у вась ко́ній крадзець, а насъ ссысаець!» Дыла яна яну ѣсци, ныпоила яго, ныкормила
яго и дорогу указала. Ну, пошовъ Иванька царевичь дали. Ишовъ ёнъ, ишовъ,
ишовъ, ишовъ—приходзиць икъ сяребрыному двору. Енъ увыйшовъ у гэтый двор,
ажны тамъ сядзиць дзѣвушка-красотушка, яцо пригожѣйшая за першія. «Здрастуй,
кажець, Иванька царевичъ!»—Здоровъ, красная дзѣвушка!—«А куды цябе Богъ нясець,
Иванька царевичъ?»—Такъ и такъ: иду, кабъ забиць бѣлыго мядзьвѣдзя, а то
ёнъ у мойго бацьки крадзець ко́ній.—«Я буду дужо рада, кыли ты яго забъешъ: гэтый
бѣлый мядзьвѣдзь мой бацька, али ёнъ у васъ коній крадзець, а насъ ссець!»
Посадзила яна яго тоды за столъ, ныпоила яго, ныкорнила яго, и дорогу пыказала.
Пошовъ Иванъ царевичъ дали. Ишовъ, ишовъ, ишовъ, ишовъ—приходзиць къ зылотому
двору. Увыйшовъ ёнъ у гэтый зылотый дворъ. Сядзиць и ў гэтымъ дворѣ девка,
ды такая пругожая! И чаровики у яѐ дыямантовые. Увидзѣла яна Иваньку и кажець:
«здрастуй, Иванька царевичь!»—Здоровъ, дзѣвушка-красотушка!—«А куды цябе Бог
нясець, Иванька царевичъ?»—Такъ и такъ: иду я у ваша царство биць бѣлыго мядзьвѣдзя! Ёнъ у мойго бацьки коній крадзець!—«Гэтый бѣлый мядзьвѣдзь—мой бацька.
Али я за цябе буду Бога молиць, кыли ты яго забъешъ: бы ёнъ у васъ коній крадзець,
а насъ ссець!» Пысадзила яна Иваньку царевича за столъ, ныкормила яго,
ныпоила яго, пыказала дорогу къ бѣлыму мядзьвѣдзю, и кажець: «ты-жъ глядзи: якъ
будзешъ пыдходзиць къ яго двору, ды увидзишъ у дворѣ огонь, дыкъ ня йдзи-Божа
цябе сыхрани! А кыли увидзишъ, што тольки дымъ ку̀ріець, дыкъ идзи: бы ёнъ
тоды спиць! Придзи у дворъ, возьми у яго пыдъ гылывами ключи отъ склепа и идзи
у склепъ. У тымъ скляпу ны правой руцѣ стыяць бочки силныя, а на лѣвой руцѣ
слабицялныя; ты слабицялныя поставъ на правую руку, а силу поставъ на лѣвую
руку!» Подзякывавъ Иванька царевичъ дзѣвцы, и Пошовѣ къ бѣлыму мядзьведзю.
Ишовъ, ишовъ, и подыходзиць ужо къ мядзьвѣдзевыму двору. Видзиць ёнъ, што тольки
дымъ ку̀ріець, вотъ ёнъ и пошовъ у дворъ. Приходзиць на дворъ, увыйшовь у хату,
а бѣлый мядзьвѣдзь спиць. Иванька царевичь узявъ ды выцягнувъ изъ пыдъ мядзьвѣдзя
ключи и пошовъ у склепъ. Пришовъ ёнъ къ склепу, отомкнувъ, увыйшовъ у
гэтый склепъ, ажны тамъ стыяць бочки по правый руцѣ и по лѣвый. Иванька царевичъ
узявъ, у тэй бочцы, што стыяла на правый руцѣ, крантъ отпусцивъ, и выпивѣ
силы. И здѣлывся крѣпкимъ. Тоды узявъ, тэя бочки, што стыяли по правый бокъ,
пыставивъ на лѣвый, а што стыяли по лѣвый бокъ, тэя пыставивъ на правый...
Развиднѣлося... Увидзѣвъ Иваньку, царськаго сына, бѣлый мядзьвѣдзь; якъ зыравець:
«чаго ты, Иванька, царській сынъ, пришовъ: битца, ай миритца?»—Ахъ ты
пыганьская сила! Ты у мойго бацьки ко́ній кравъ, а я съ тобой буду миритца? Ды
нѣ!.. Стали яны битца. Билиси, билиси—Иванъ царевичъ своёй ляской дватцаць пяць
пудовъ збивъ бѣлыго мядзьвѣдзя. Стали яны отдыхаць. Побѣгъ бѣлый мядзьвѣдзь скоренько
у склепъ, ды якъ хопиць слабицялной воды замѣсто силы, а Иванька царевичь
хлябнувъ силы. Вотъ бѣлый мядзьвѣдзь пыслабѣвъ, а Иванька, царсьвй сынъ, пыкрапчѣвѣ.
Стали яны узнова битца. Билиси, билиси, алитки Иванька, царській сынъ, забивъ бѣлыго мядзьвѣдзя! Забивъ и зыкопавъ у зямлю. Тоды ёнъ узявъ сабѣ изъ склепа
силы и пошовъ назадъ. Ишовъ, ишовъ, ишовъ, ишовъ—подыходзиць къ тэй дзѣвцы,
што дворъ зылотэй. «Здрастуй, Иванька царевичъ!»—Здоровъ, дзѣвушка-красотушка!
—«Ну, а што? ци помогъ Богъ забиць бѣлыго мядзьвѣдзя?»—Помогъ; я яго забивъ!
— «Ну, дзяку жъ табѣ, Иванька царевичъ, за гэто!» Тоды Иванька кажець: а што,
можа бъ ты пошла у наша царство? Яна кажець: «а чаго жъ я буду тутъ оставатца?»
Вотъ яны и пошли зъ двыра. Трошку отыйшлиси, яна и глядзиць назаць, на свой
дворъ. Тоды Иванька царевичъ гово́риць: «можа ты жалець свойго двыра! У нашимъ
царстьви уво ўсимъ нема стольки золыта, скольки у гэтымъ двору!» Якъ сказавъ
гэто Иванька царевичъ, дыкъ дзѣвка обыйшла кругомъ двыра три разы, а тоды
боднула палцомъ у сцяну—увесь дворъ и злився у зылотое яйцо, в у гэтымъ яйцы
осталиси яе́ дыямантовые чаровички. Яна и отдыла гэто яйцо Иваньку. Тоды пошли
яны удвохъ. Ишли, ишли, приходзюць икъ тэй дзѣвцы, што дворъ сяребрыный.
Япа кажець: «здрастуй, Иванька царевичъ!»—Здоровъ, красная дзѣвушка!—«А куды
цяперъ Богь нясень?»—Я иду къ бацьку у свое царство. А тая дзѣвка, што ишла
зь Иванькомъ, и кажець: «ходзи й ты, сястрица: чаго ты будзешъ тутъ одна оставатца?»
Яна и пошла зь ими. Али ўсё назадъ озираетца. Иванька царевичъ говориць:
«што ты ўсё назадъ озираесься? Можа табѣ жалко твойго двыра? У нашимъ уво
ўсимъ царстьви нема стольки сярыбра, скольки у гэтымъ двору!» Яна тоды обыйшла
кругомъ двыра три разы и боднула палцомъ у сцяну—и дворъ злився у сяребрыное
яйцо. Яна ўзяла яйцо и отдыла яго Иваньку. Нясець ёнъ ужо два яйцы: зылотое и
сяребрыное. Пошли яны дали ужо ўтрохъ. Ишли, ишли, приходзюць икъ тэй дзѣвцы,
што мѣдный дворъ. «Здрастуй, Иванъ царевичь!»—Здоровъ, красная дзѣвушка!—«А
куды цяперъ Богъ нясець?»—Иду къ бацьку у своё царство! Тоды сёстры говоруць:
«ходзи ты, сястрица, зъ нами што ты тутъ будзешъ одна оставатца?» Яна пошла,
али ўсё назадъ пыглядаець. Иванька царевичъ кажець: «можа табѣ жалко двыра? У
моимъ уво ўсимъ царстьви нема стольки мѣдзи, скольки на гэтымъ дворѣ!» Яна тоды
узяла ды обыйшла кругомъ двыра три разы ды палцомъ бодзь у сцяну—дыкъ такъ
увесь дворъ и злився у мѣдное яйцо. Яна узяла гэтое яйцо, ды отдыла Ивану царевичу
у кишень. Стало ў яго ужо три яйцы. Пошли яны дали учацьвярыхь. Ишли,
ишли, и пришли къ лунцугу. Иванька царевичъ одну дзѣвку пыдавъ пы лунцугу, тоды
другую, а тоды третьцюю; ды тольки самъ хоцѣвъ лѣзьци, ажны браты ланцугъ и
пыдхвацили... Што тутъ дзѣлыць? Стыявъ ёнъ, стыявъ, думавъ, думавъ, а тоды пошовъ
назадъ. Ишовъ, ишовъ—приходзиць къ рацѣ. Идзе́ць ёнъ кылы ракѝ, ажъ стоиць
дубъ—съ хату тувщиной. Пылядзѣвъ Иванъ царевичь уго̀ру, видзиць на дубу
кубло̀. Узлѣзъ ёнъ къ гэтыму кублу, ажъ тамъ чатыре птушкиныхъ дзяцёнки. И заповзла
къ имъ змѣя, и одного ужо зьѣла. Иванъ царевичъ узявъ ды змяю забивъ и
зыкопавъ у зямлю. Тоды гэтыя птушуняты кажуць: «ты, Иванъ царевичь, цяперъ,
покуль наша матка приляциць, схувайся пудъ яйновую шулупѝну, бы яна якъ приляциць,
дыкъ ня развѣдавши цябе зьѣсь!» Иванъ царевичъ схувався пудъ шулупину
и сядзиць. Ажь во прилетавць матка. Но́сомъ кивъ-кивъ! нюхыець. «Нѣшто тутъ
русь-кось пахнець?» А птушуняты кажуць: «гэто ты по̀ свѣту нылеталася, и руськаго
духу нанюхылася. У насъ тутъ во змяя была: одного птушунёнка зьѣла. Можа-бъ и
ўсихъ насъ поѣла, али откуль Богъ наславъ Ивана царевича: ёнъ гэтую змяю забивъ.
Што-бъ ты, мама, здзѣлыла Ивану царевичу, кабъ енъ назадъ вярнувся, ды тутъ
бывъ?»—А я бъ яму усё тое здзѣлыла, што бъ ёнъ зыхоцѣвъ! Тоды яны кажуць: «енъ-жа
тутъ, пудъ шулупиной сядзиць!» Вылѣзъ Иванька съ пудъ шулупины, птахъ яму̀
и говориць: «ну, што зь мяне хочешъ?»—Ды я боли ничого ня хо́чу, кабъ тольки ты
мяне вынясла у моё царство! Птахъ кажець: трудно гэто здзѣлыць, ды дужо трудно! Ну, али
дыстань ты мнѣ высямнанцыць ялывокъ и высямнанцыць бочакъ вина, тоды можа вынясу!
ruc7w9oc6g55g2qzzd4sspazd84mlm6
293589
293587
2026-07-26T13:56:20Z
Gleb Leo
2440
Замена старонкі на '{{загаловак | назва = 10. Подземное царство | безаўтара = | год = 1887 год | пераклад = | секцыя = Беларуская народная казка | папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/9|9. Чаволай]] | наступны = Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказк...'
293589
wikitext
text/x-wiki
{{загаловак
| назва = 10. Подземное царство
| безаўтара =
| год = 1887 год
| пераклад =
| секцыя = Беларуская народная казка
| папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/9|9. Чаволай]]
| наступны = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/11|11. б, варіантъ]]
| анатацыі =
}}
{{Выроўніваньне-пачатак}}
<pages index="Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf" from="99" to="108" tosection="10" />
-----------
{{Крыніцы}}
{{Выроўніваньне-канец}}
rwrvtde8ch5mzzu64u8mhnkbn7e8js3
293590
293589
2026-07-26T13:56:38Z
Gleb Leo
2440
293590
wikitext
text/x-wiki
{{загаловак
| назва = 10. Подземное царство
| безаўтара =
| год = 1887 год
| пераклад =
| секцыя = Беларуская народная казка
| папярэдні = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/9|9. Чаволай]]
| наступны = [[Бѣлорусскій сборникъ (1885—1912)/3/Сказки миѳическія/11|11. б, варіантъ]]
| анатацыі =
}}
{{Выроўніваньне-пачатак}}
<pages index="Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf" from="99" to="106" tosection="10" />
-----------
{{Крыніцы}}
{{Выроўніваньне-канец}}
1l0xw66gjkka65u94fl2obzv4gwrfal
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/5
104
127096
293592
2026-07-26T15:32:49Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « <center>{{larger|{{разьбіўка|АСОБЫ:}}}}</center> <div style="margin-left:1.5em; line-height: 1.4"> {{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Насьценная газэта}}.</br> {{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі Тодар}} — селянін, гадоў пад 50. Высокі, сагнуты, рыжаватыя вусы. На ім: кароткі халат-куртка, адвіслыя ззад...»
293592
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<center>{{larger|{{разьбіўка|АСОБЫ:}}}}</center>
<div style="margin-left:1.5em; line-height: 1.4">
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Насьценная газэта}}.</br>
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі Тодар}} — селянін, гадоў пад 50. Высокі, сагнуты, рыжаватыя вусы. На ім: кароткі халат-куртка, адвіслыя ззаду порткі, вялікія лапці, палка. Гаворыць выразна, голасна.</br>
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Прузына Сучок}} — сялянка, 40 год. Малога росту, малыя, рухавыя вочы. Гаворыць голасна і хутка, як кажуць, лапоча.</br>
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}} — сярэдняга росту і гадоў, з вусікамі, закручанымі ўверх.</br>
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Лаўрынчык}} — коопэратар, гадоў 25, даволі стройны. Штаны галіфэ, фрэнч альбо пінжак.</br>
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Васіль Астрэйка}} — селянін, гадоў 50. Нізкарослы, моцны мужчына. На ім кароткі суконны халат, боты. Гаворыць басам, спакойна. Часта ўжывае словы: наісь (скарочанае — значыць) і тым‘асове (скарочанае — тымчасам, тымчасове).</br>
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Паўлюк Івашка}} — таксама пажылы селянін. Высокі, худы, адзеты бедна, пісклявы голас. Гаворыць і паглядае на другіх, бо ня ўпэўнен, што да-рэчы сказаў.</br>
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Склад Нарсуда}} — судзьдзя, сакратар і засядацелі (адна жанчына).
</div>
{{накіравальная рыса|5em|height=0.1px}}<noinclude></noinclude>
d5rucpaht9pk51nyacu31z6411lqeiv
293596
293592
2026-07-26T15:54:21Z
RAleh111
4658
293596
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<center>{{разьбіўка|АСОБЫ:}}</center>
<div style="font-size:92%; margin-left:1.5em; line-height: 1.3">
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Насьценная газэта}}.</br>
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі Тодар}} — селянін, гадоў пад 50. Высокі, сагнуты, рыжаватыя вусы. На ім: кароткі халат-куртка, адвіслыя ззаду порткі, вялікія лапці, палка. Гаворыць выразна, голасна.</br>
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Прузына Сучок}} — сялянка, 40 год. Малога росту, малыя, рухавыя вочы. Гаворыць голасна і хутка, як кажуць, лапоча.</br>
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}} — сярэдняга росту і гадоў, з вусікамі, закручанымі ўверх.</br>
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Лаўрынчык}} — коопэратар, гадоў 25, даволі стройны. Штаны галіфэ, фрэнч альбо пінжак.</br>
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Васіль Астрэйка}} — селянін, гадоў 50. Нізкарослы, моцны мужчына. На ім кароткі суконны халат, боты. Гаворыць басам, спакойна. Часта ўжывае словы: наісь (скарочанае — значыць) і тым‘асове (скарочанае — тымчасам, тымчасове).</br>
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Паўлюк Івашка}} — таксама пажылы селянін. Высокі, худы, адзеты бедна, пісклявы голас. Гаворыць і паглядае на другіх, бо ня ўпэўнен, што да-рэчы сказаў.</br>
{{водступ|-1.5|em}}{{разьбіўка|Склад Нарсуда}} — судзьдзя, сакратар і засядацелі (адна жанчына).
</div>
{{накіравальная рыса|5em|height=0.1px}}<noinclude></noinclude>
jcaf64hu6adaacf1wz03s96h97lq6nj
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/7
104
127097
293593
2026-07-26T15:46:58Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{накіравальная рыса|100%|height=1px}} {{накіравальная рыса|100%|height=0.1px}} <center>'''<span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ДЗЕЯ I}}</span></center> {{АРЦ|Сцэна прадстаўляе вуліцу. На двух слупох альбо каля сьцяны якое, на дошцы, але пасярэдзіне сцэны вісіць насьценная га...»
293593
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{накіравальная рыса|100%|height=1px}}
{{накіравальная рыса|100%|height=0.1px}}
<center>'''<span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ДЗЕЯ I}}</span></center>
{{АРЦ|Сцэна прадстаўляе вуліцу. На двух слупох альбо каля сьцяны якое, на дошцы, але пасярэдзіне сцэны вісіць насьценная газэта. Зьверху газэты зроблена выразка, у якой зьмяшчаецца галава чалавека. Пры
падняцьці заслоны, чалавек пачынае гаварыць, на сцэне нікога няма, як-бы гаворыць сама газэта.}}
{{block center/s}}
{{водступ|-2.5|em}}{{разьбіўка|Газэта}}.
Знаёмлюся. — Я — насьценгазэта,</br>
Паставіла сваёю мэтай</br>
{{gap|2.5em}}Трымаць Кастрычніка уздым.</br>
Я абышла усе палеткі,</br>
Зьвіла вянок з праўдзівых кветак,</br>
{{gap|2.5em}}Найлепшых думак грамады.</br>
Дык вось, мае вы ягамосьці,</br>
Я аб парадках ў нашай вёсцы</br>
{{gap|2.5em}}Скажу моʻ крыху пачакаўшы.</br>
Вы чулі, мабыць, як Кітай</br>
За вызваленьне сваё ўстаў.</br>
{{gap|2.5em}}Зьявіўся здраднік там Чан-Кай-шы,</br>
За ім пайшоў і Фын-Юй-сян</br>
Пасьля славутае прысягі</br>
{{gap|2.5em}}Народу беднаму служыць.</br><noinclude></noinclude>
1yssubc526yxu8kzjkjquv438ed893w
293594
293593
2026-07-26T15:47:48Z
RAleh111
4658
293594
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{накіравальная рыса|100%|height=1px}}
{{накіравальная рыса|100%|height=0.1px}}
<center>'''<span style="font-family:Times New Roman; font-size: 130%;">{{разьбіўка|ДЗЕЯ I}}</span></center>
{{АРЦ|Сцэна прадстаўляе вуліцу. На двух слупох альбо каля сьцяны якое, на дошцы, але пасярэдзіне сцэны вісіць насьценная газэта. Зьверху газэты зроблена выразка, у якой зьмяшчаецца галава чалавека. Пры
падняцьці заслоны, чалавек пачынае гаварыць, на сцэне нікога няма, як-бы гаворыць сама газэта.}}
{{block center/s}}
{{водступ|-2.5|em}}{{разьбіўка|Газэта}}.
Знаёмлюся. — Я — насьценгазэта,</br>
Паставіла сваёю мэтай</br>
{{gap|2.5em}}Трымаць Кастрычніка уздым.</br>
Я абышла усе палеткі,</br>
Зьвіла вянок з праўдзівых кветак,</br>
{{gap|2.5em}}Найлепшых думак грамады.</br>
Дык вось, мае вы ягамосьці,</br>
Я аб парадках ў нашай вёсцы</br>
{{gap|2.5em}}Скажу моʻ крыху пачакаўшы.</br>
Вы чулі, мабыць, як Кітай</br>
За вызваленьне сваё ўстаў.</br>
{{gap|2.5em}}Зьявіўся здраднік там Чан-Кай-шы,</br>
За ім пайшоў і Фын-Юй-сян</br>
Пасьля славутае прысягі</br>
{{gap|2.5em}}Народу беднаму служыць.</br><noinclude></noinclude>
hela1xdbqmgv0n9im2vtjgfrx8fh6jr
293595
293594
2026-07-26T15:49:12Z
RAleh111
4658
293595
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{накіравальная рыса|100%|height=1px}}
{{лінія|100%|прагал=0}}
<center>'''<span style="font-family:Times New Roman; font-size: 130%;">{{разьбіўка|ДЗЕЯ I}}</span></center>
{{АРЦ|Сцэна прадстаўляе вуліцу. На двух слупох альбо каля сьцяны якое, на дошцы, але пасярэдзіне сцэны вісіць насьценная газэта. Зьверху газэты зроблена выразка, у якой зьмяшчаецца галава чалавека. Пры
падняцьці заслоны, чалавек пачынае гаварыць, на сцэне нікога няма, як-бы гаворыць сама газэта.}}
{{block center/s}}
{{водступ|-2.5|em}}{{разьбіўка|Газэта}}.
Знаёмлюся. — Я — насьценгазэта,</br>
Паставіла сваёю мэтай</br>
{{gap|2.5em}}Трымаць Кастрычніка уздым.</br>
Я абышла усе палеткі,</br>
Зьвіла вянок з праўдзівых кветак,</br>
{{gap|2.5em}}Найлепшых думак грамады.</br>
Дык вось, мае вы ягамосьці,</br>
Я аб парадках ў нашай вёсцы</br>
{{gap|2.5em}}Скажу моʻ крыху пачакаўшы.</br>
Вы чулі, мабыць, як Кітай</br>
За вызваленьне сваё ўстаў.</br>
{{gap|2.5em}}Зьявіўся здраднік там Чан-Кай-шы,</br>
За ім пайшоў і Фын-Юй-сян</br>
Пасьля славутае прысягі</br>
{{gap|2.5em}}Народу беднаму служыць.</br><noinclude></noinclude>
julxekvyt6o3kloatgt081ydhj73bqx
293597
293595
2026-07-26T15:57:10Z
RAleh111
4658
293597
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{накіравальная рыса|100%|height=1px}}
{{лінія|100%|прагал=0}}
<center>'''<span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ДЗЕЯ I}}</span></center>
<div style="font-size:92%; line-height: 1.4">
{{АРЦ|Сцэна прадстаўляе вуліцу. На двух слупох альбо каля сьцяны якое, на дошцы, але пасярэдзіне сцэны вісіць насьценная газэта. Зьверху газэты зроблена выразка, у якой зьмяшчаецца галава чалавека. Пры
падняцьці заслоны, чалавек пачынае гаварыць, на сцэне нікога няма, як-бы гаворыць сама газэта.}}
{{block center/s}}
{{водступ|-2.5|em}}{{larger|{{разьбіўка|Газэта}}.}}
Знаёмлюся. — Я — насьценгазэта,</br>
Паставіла сваёю мэтай</br>
{{gap|2.5em}}Трымаць Кастрычніка уздым.</br>
Я абышла усе палеткі,</br>
Зьвіла вянок з праўдзівых кветак,</br>
{{gap|2.5em}}Найлепшых думак грамады.</br>
Дык вось, мае вы ягамосьці,</br>
Я аб парадках ў нашай вёсцы</br>
{{gap|2.5em}}Скажу моʻ крыху пачакаўшы.</br>
Вы чулі, мабыць, як Кітай</br>
За вызваленьне сваё ўстаў.</br>
{{gap|2.5em}}Зьявіўся здраднік там Чан-Кай-шы,</br>
За ім пайшоў і Фын-Юй-сян</br>
Пасьля славутае прысягі</br>
{{gap|2.5em}}Народу беднаму служыць.</br><noinclude></noinclude>
67nc6xjh7rhx3xlijnfudbpdgksft7r
293598
293597
2026-07-26T17:39:23Z
RAleh111
4658
293598
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{накіравальная рыса|100%|height=1px}}
{{лінія|100%|прагал=0}}
<center>'''<span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ДЗЕЯ I}}</span></center>
<div style="font-size:92%; line-height: 1.5">
{{АРЦ|Сцэна прадстаўляе вуліцу. На двух слупох альбо каля сьцяны якое, на дошцы, але пасярэдзіне сцэны вісіць насьценная газэта. Зьверху газэты зроблена выразка, у якой зьмяшчаецца галава чалавека. Пры
падняцьці заслоны, чалавек пачынае гаварыць, на сцэне нікога няма, як-бы гаворыць сама газэта.}}
{{block center/s}}
{{водступ|-2.5|em}}{{larger|{{разьбіўка|Газэта}}.}}
Знаёмлюся. — Я — насьценгазэта,</br>
Паставіла сваёю мэтай</br>
{{gap|2.5em}}Трымаць Кастрычніка уздым.</br>
Я абышла усе палеткі,</br>
Зьвіла вянок з праўдзівых кветак,</br>
{{gap|2.5em}}Найлепшых думак грамады.</br>
Дык вось, мае вы ягамосьці,</br>
Я аб парадках ў нашай вёсцы</br>
{{gap|2.5em}}Скажу моʻ крыху пачакаўшы.</br>
Вы чулі, мабыць, як Кітай</br>
За вызваленьне сваё ўстаў.</br>
{{gap|2.5em}}Зьявіўся здраднік там Чан-Кай-шы,</br>
За ім пайшоў і Фын-Юй-сян</br>
Пасьля славутае прысягі</br>
{{gap|2.5em}}Народу беднаму служыць.</br><noinclude></noinclude>
5tmkr9keryspiv3d3zsc0nqml4y2dpj
293607
293598
2026-07-26T18:06:41Z
RAleh111
4658
293607
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{накіравальная рыса|100%|height=1px}}
{{лінія|100%|прагал=0}}
<center>'''<span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">{{разьбіўка|ДЗЕЯ I}}</span></center>
<div style="font-size:92%; line-height: 1.5">
{{АРЦ|Сцэна прадстаўляе вуліцу. На двух слупох альбо каля сьцяны якое, на дошцы, але пасярэдзіне сцэны вісіць насьценная газэта. Зьверху газэты зроблена выразка, у якой зьмяшчаецца галава чалавека. Пры
падняцьці заслоны, чалавек пачынае гаварыць, на сцэне нікога няма, як-бы гаворыць сама газэта.}}
{{block center/s}}
{{водступ|-2.5|em}}{{larger|{{разьбіўка|Газэта}}.}}
Знаёмлюся. — Я — насьценгазэта,</br>
Паставіла сваёю мэтай</br>
{{gap|2em}}Трымаць Кастрычніка уздым.</br>
Я абышла усе палеткі,</br>
Зьвіла вянок з праўдзівых кветак,</br>
{{gap|2em}}Найлепшых думак грамады.</br>
Дык вось, мае вы ягамосьці,</br>
Я аб парадках ў нашай вёсцы</br>
{{gap|2em}}Скажу моʻ крыху пачакаўшы.</br>
Вы чулі, мабыць, як Кітай</br>
За вызваленьне сваё ўстаў.</br>
{{gap|2em}}Зьявіўся здраднік там Чан-Кай-шы,</br>
За ім пайшоў і Фын-Юй-сян</br>
Пасьля славутае прысягі</br>
{{gap|2em}}Народу беднаму служыць.</br><noinclude></noinclude>
jwxl821624kfe689j6mkv0s0piq1tnl
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/8
104
127098
293599
2026-07-26T17:40:23Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: «Праклятые вужы!</br> А колькі плодзіць Каінаў</br> {{gap|2.5em}}Ангельская рука!</br> У калёсы нам кладзе палена</br> Міністр ангельскі Чэмбэрлен:</br> То спадцішка ён падпаўзае,</br> То ў бомбе сьмерцю пагражае,</br> Але расквасіш лоб свой сэр,</br> Аб камень наш — ЭС, ЭС, ЭС, Э...»
293599
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /><div style="font-size:92%;
line-height: 1.5">
{{block center/s}}</noinclude>Праклятые вужы!</br>
А колькі плодзіць Каінаў</br>
{{gap|2.5em}}Ангельская рука!</br>
У калёсы нам кладзе палена</br>
Міністр ангельскі Чэмбэрлен:</br>
То спадцішка ён падпаўзае,</br>
То ў бомбе сьмерцю пагражае,</br>
Але расквасіш лоб свой сэр,</br>
Аб камень наш — ЭС, ЭС, ЭС, ЭР!</br>
Мы праўду кажам ўсім у вочы,</br>
Мы ваяваць зусім ня хочам:</br>
Будуем мы жыцьцё паволі</br>
І рады бачыць ўсіх на волі</br>
Прыгнечаных братоў<ref>Гэта зьяўляецца як-бы перадавіцаю газэты. Зразумела што пажадана, каб была кароценькая перадавіца адпаведна моманту, у які будзе адбывацца пастаноўка.</ref>.
{{block center/e}}
<center>Падыходзяць {{разьбіўка|Астрэйка і Івашка}}.</center>
</div>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. О, бач ты, газэтку новую вывесілі, тым‘асове стараюцца хлапцы.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. От, як штучна размалявалі.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ага, і чырвоным, наісь, і зялёным літары як павыводжвалі, бач, тым‘асове, лупатыя якія, гэта, каб і я з табою прачытаць змаглі.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Як-жа гэта чалавек зможа прачытаць, ведаючы толькі дзьве літары?</br><noinclude></noinclude>
7i3sgnc2xlgvhxv2e6q1l1vlfq63run
293605
293599
2026-07-26T18:05:07Z
RAleh111
4658
293605
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /><div style="font-size:92%;
line-height: 1.5">
{{block center/s}}</noinclude>Праклятые вужы!</br>
А колькі плодзіць Каінаў</br>
{{gap|2.5em}}Ангельская рука!</br>
У калёсы нам кладзе палена</br>
Міністр ангельскі Чэмбэрлен:</br>
То спадцішка ён падпаўзае,</br>
То ў бомбе сьмерцю пагражае,</br>
Але расквасіш лоб свой сэр,</br>
Аб камень наш — ЭС, ЭС, ЭС, ЭР!</br>
Мы праўду кажам ўсім у вочы,</br>
Мы ваяваць зусім ня хочам:</br>
Будуем мы жыцьцё паволі</br>
І рады бачыць ўсіх на волі</br>
Прыгнечаных братоў<ref>Гэта зьяўляецца як-бы перадавіцаю газэты. Зразумела што пажадана, каб была кароценькая перадавіца адпаведна моманту, у які будзе адбывацца пастаноўка.</ref>.
{{block center/e}}
<center>Падыходзяць {{разьбіўка|Астрэйка і Івашка}}.</center>
</div>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. О, бач ты, газэтку новую вывесілі, тым‘асове стараюцца хлапцы.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. От, як штучна размалявалі.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ага, і чырвоным, наісь, і зялёным літары як павыводжвалі, бач, тым‘асове, лупатыя якія, гэта, каб і я з табою прачытаць змаглі.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Як-жа гэта чалавек зможа прачытаць, ведаючы толькі дзьве літары?</br><noinclude></noinclude>
h92hel7f0ba6svl8a94wejt9d5cosb5
293606
293605
2026-07-26T18:05:35Z
RAleh111
4658
293606
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /><div style="font-size:92%;
line-height: 1.5">
{{block center/s}}</noinclude>Праклятые вужы!</br>
А колькі плодзіць Каінаў</br>
{{gap|2em}}Ангельская рука!</br>
У калёсы нам кладзе палена</br>
Міністр ангельскі Чэмбэрлен:</br>
То спадцішка ён падпаўзае,</br>
То ў бомбе сьмерцю пагражае,</br>
Але расквасіш лоб свой сэр,</br>
Аб камень наш — ЭС, ЭС, ЭС, ЭР!</br>
Мы праўду кажам ўсім у вочы,</br>
Мы ваяваць зусім ня хочам:</br>
Будуем мы жыцьцё паволі</br>
І рады бачыць ўсіх на волі</br>
Прыгнечаных братоў<ref>Гэта зьяўляецца як-бы перадавіцаю газэты. Зразумела што пажадана, каб была кароценькая перадавіца адпаведна моманту, у які будзе адбывацца пастаноўка.</ref>.
{{block center/e}}
<center>Падыходзяць {{разьбіўка|Астрэйка і Івашка}}.</center>
</div>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. О, бач ты, газэтку новую вывесілі, тым‘асове стараюцца хлапцы.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. От, як штучна размалявалі.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ага, і чырвоным, наісь, і зялёным літары як павыводжвалі, бач, тым‘асове, лупатыя якія, гэта, каб і я з табою прачытаць змаглі.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Як-жа гэта чалавек зможа прачытаць, ведаючы толькі дзьве літары?</br><noinclude></noinclude>
mteglwa3mjbuyhy9ljcyshytyal66ti
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/9
104
127099
293600
2026-07-26T17:46:52Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ты ведаеш толькі дзьве літары?</br> {{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Усяго дзьве і ведаю.</br> {{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Здаецца, тым‘асове, васпан болей ведаў.</br> {{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Можа ведаў яш...»
293600
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ты ведаеш толькі дзьве літары?</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Усяго дзьве і ведаю.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Здаецца, тым‘асове, васпан болей ведаў.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Можа ведаў яшчэ з чатыры, дык забыўся.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ну, добра, ты ведаеш дзьве, ды я, наісь, каля васьмі, дык мала чаго і ня хопіць.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Я ведаю толькі свае.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Якія гэта свае?</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. На імя сваё і прозьвішча — Павал Івашка.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ага, ну і я свае добра ведаю — Васіль, наісь, Астрэйка. У цябе, наісь, П—І, а ў мяне В—А. Пачакай, што-ж выйдзе разам: П, І—ПІ, В, А—Ва. Пі-ва. — Піва, браце, нейкае выходзіць.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ня можа быць.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Піва, браце, піва.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Каб добрае вышла піва, то я і твае літары вывучыў-бы.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Здаецца, наісь, хутка і бяз піва вывучыш усю азбуку. Кажуць, тым‘асове, дэкрэт такі мае быць выпушчаны, каб увесь народ пісьменным быў.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Як гэта, прымусам?</br><noinclude></noinclude>
awcu2n0kcw1hnxjqbgie44tnqr42k31
293604
293600
2026-07-26T18:04:34Z
RAleh111
4658
293604
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ты ведаеш толькі дзьве літары?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Усяго дзьве і ведаю.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Здаецца, тым‘асове, васпан болей ведаў.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Можа ведаў яшчэ з чатыры, дык забыўся.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ну, добра, ты ведаеш дзьве, ды я, наісь, каля васьмі, дык мала чаго і ня хопіць.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Я ведаю толькі свае.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Якія гэта свае?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. На імя сваё і прозьвішча — Павал Івашка.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ага, ну і я свае добра ведаю — Васіль, наісь, Астрэйка. У цябе, наісь, П—І, а ў мяне В—А. Пачакай, што-ж выйдзе разам: П, І—ПІ, В, А—Ва. Пі-ва. — Піва, браце, нейкае выходзіць.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ня можа быць.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Піва, браце, піва.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Каб добрае вышла піва, то я і твае літары вывучыў-бы.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Здаецца, наісь, хутка і бяз піва вывучыш усю азбуку. Кажуць, тым‘асове, дэкрэт такі мае быць выпушчаны, каб увесь народ пісьменным быў.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Як гэта, прымусам?</br><noinclude></noinclude>
kxeswnoq4dewc8hxhl7a1ydj5n0ftve
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/10
104
127100
293601
2026-07-26T17:52:01Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ну, так.</br> {{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. А ці добра гэта будзе? За Мікалаем, здаецца, ня было, каб прымушаць вучыцца.</br> {{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Э-э, успомніў старыя галёшы, калі што было. Тым‘асове, каб н...»
293601
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ну, так.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. А ці добра гэта будзе? За Мікалаем, здаецца, ня было, каб прымушаць вучыцца.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Э-э, успомніў старыя галёшы, калі што было. Тым‘асове, каб нас за Мікалаем вучылі, то мы ня пыкалі-б тут стоячы, а прачыталі-б і ведалі, аб чым тут пішацца. Можа і нас, тым‘асове, сюды ўпісалі, хто гэта можа знаць. Бач, пляшка намалявана.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Я заўважыў яе, але, здаецца, з такое ні разу ня піў. Ёсьць у мяне адна, як табе вядома, тая, стаўбунаватая, што хлапец мой у жыце знайшоў.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. А што гэта тут намалявана?</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Тут быццам на скрыпцы хтось грае.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Глядзі, дык гэта-ж Цьвілеўскага і намалявалі.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ня можа быць.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Прыгледзься добра, увесь ён — і згорблены і, тым‘асове, нос такі.</br>
{{водступ|2.5|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. І бра-во-во, ха-ха… ён. Цалюткі Цьвілеўскі. Скочыць хіба да яго, няхай прыдзе паглядзіць на свой портрэт.</br><noinclude></noinclude>
lp8e7zu0afb28ygfgz5rqbllmjnh8ks
293603
293601
2026-07-26T18:03:31Z
RAleh111
4658
293603
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ну, так.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. А ці добра гэта будзе? За Мікалаем, здаецца, ня было, каб прымушаць вучыцца.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Э-э, успомніў старыя галёшы, калі што было. Тым‘асове, каб нас за Мікалаем вучылі, то мы ня пыкалі-б тут стоячы, а прачыталі-б і ведалі, аб чым тут пішацца. Можа і нас, тым‘асове, сюды ўпісалі, хто гэта можа знаць. Бач, пляшка намалявана.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Я заўважыў яе, але, здаецца, з такое ні разу ня піў. Ёсьць у мяне адна, як табе вядома, тая, стаўбунаватая, што хлапец мой у жыце знайшоў.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. А што гэта тут намалявана?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Тут быццам на скрыпцы хтось грае.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Глядзі, дык гэта-ж Цьвілеўскага і намалявалі.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ня можа быць.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Прыгледзься добра, увесь ён — і згорблены і, тым‘асове, нос такі.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. І бра-во-во, ха-ха… ён. Цалюткі Цьвілеўскі. Скочыць хіба да яго, няхай прыдзе паглядзіць на свой портрэт.</br><noinclude></noinclude>
8998qzak07i08f5iui2j8yg9wjoe70w
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/11
104
127101
293602
2026-07-26T18:02:31Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ага, дык і я хіба пайду, мне, наісь, цікава, як гэта так вышла і што тут пішацца. ({{smaller|Пайшлі}}).</br> {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Газэта}}. І вочы ёсьць у іх, а бачаць ня ўсё. Паміж сабою гутараць, са мной ніяк ня могуць.</br> {{водсту...»
293602
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ага, дык і я хіба пайду, мне, наісь, цікава, як гэта так вышла і што тут пішацца. ({{smaller|Пайшлі}}).</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Газэта}}. І вочы ёсьць у іх, а бачаць ня ўсё. Паміж сабою гутараць, са мной ніяк ня могуць.</br>
{{водступ|2|em}}Вось справа там падходзіць да мяне, здаецца, самагоншчык.
<center>{{fine|Падыходзіць {{разьбіўка|самагоншчык}}.}}</center>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}}. Сялькорчыкі ня сьпяць. Газэтку выставілі. Паглядзім, пра каго тут
пішацца, мо‘ пра мяне. ({{smaller|Прыглядаецца}}). Спачатку, здаецца, ня відаць і тут няма, ага, бутэлька намалявана. ({{smaller|Прыглядаецца, спуджана}}). Што, маё імя? Я перагнаў на самагонку семдзесят пудоў мукі? Чые? ({{smaller|Чытае}}). „Розных хутаранцаў“. Ха, ха. Эх, галубчыкі мае. ({{smaller|Прыжмурыў вока злорадна}}). Як мне здаецца, дык крыху болей, і трасцу-ж ведаеце вы. Але хто-ж напісаў? Ці ня Прузынін Паўлючок. Яго работа тут, ды мо‘ настаўнічак памог. Даведаюся я. І абзаглавілі як: „Вайна самагонцы“, ну дык і ваюйце з ёю, а не са мною, дык не, маё імя ўпісалі: Я скуру вам сьпішу, сялькорчыкі-газэтчыкі. Парву вам на шматкі ({{smaller|хоча рваць}}) газэту. ({{smaller|Ужо ўзяў, паглядзеў у бакі}}). Ах, чорт яго, там нехта ідзе. ({{smaller|Падаўся ў бок і схаваўся}}).</br><noinclude></noinclude>
7vtna0r6zlwmtalite44d55g49bawki
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/12
104
127102
293608
2026-07-26T18:26:58Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « <center>{{fine|Падыходзіць {{разьбіўка|коопэратар}}.}}</center> {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}} ({{smaller|разглядае газэту}}). Ага, надворны бок нішто сабе. Цікава, што добрага тут ёсьць і пра мой коопэратыў. ({{smaller|Прыглядаецца}}). Ага, пра самагонку ёсьць далей… Так,...»
293608
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<center>{{fine|Падыходзіць {{разьбіўка|коопэратар}}.}}</center>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}} ({{smaller|разглядае газэту}}). Ага, надворны бок нішто сабе. Цікава, што добрага тут ёсьць і пра мой коопэратыў. ({{smaller|Прыглядаецца}}). Ага, пра самагонку ёсьць далей… Так, так. ({{smaller|Чытае}}):
<div style="font-size:92%; margin-top:-1.0em; margin-bottom:-1em;">
{{block center/s}}
Эх, мілая, ды брація,</br>
У нашай коопэрацыі</br>
Прыкрытыя утрускаю</br>
Працуюць там з нагрузкаю.</br>
{{block center/e}}
</div>
Бач, як расьпісваць навучыліся, і гэта ўсё
на тэй паперы, што я дарэмна адпусьціў. Ну, нічога. ({{smaller|Чытае}}):
<div style="font-size:92%; margin-top:-1.0em; margin-bottom:-1.0em;">
{{block center/s}}
Мы просім масла, солі, газы,</br>
Даюць варволь ды з пудрай разам.</br>
Мы просім шкло, што трэба ў рамы,</br>
Даюць цытрыны кілёграму.</br>
{{block center/e}}
</div>
({{smaller|Бяз злосьці}}). Ах, прахвосты, што будзе тут далей? ({{smaller|Чытае}}). Зьніжэньне цэн ідзе пасьпешна. Ага, добра. ({{smaller|Чытае}}). Усе тавары, апрача самавараў, пераложаны на ніжнія паліцы, такім чынам зьніжэньне адбылося блізка што на 100 процантаў. Дырэктыву выпаўняем. Лоўка пад‘ехалі, чэрці. ({{smaller|Калі ў якой мясцовасьці коопэрацыя працуе добра, коопэратар можа сказаць: „А гэта не пра мой коопэратыў“. Здалёк чуваць голас {{разьбіўка|Цвілеўскага}}: „Дзе гэта, што тут пра мяне“. Засопшыся, пасьпешна падыходзіць да газэты}}).<noinclude></noinclude>
38dhj68z4ynejux5tc6w5wqca08nzey
293649
293608
2026-07-27T10:12:31Z
RAleh111
4658
293649
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<center>{{fine|Падыходзіць {{разьбіўка|коопэратар}}.}}</center>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}} ({{smaller|разглядае газэту}}). Ага, надворны бок нішто сабе. Цікава, што добрага тут ёсьць і пра мой коопэратыў. ({{smaller|Прыглядаецца}}). Ага, пра самагонку ёсьць далей… Так, так. ({{smaller|Чытае}}):
<div style="font-size:92%; margin-top:-1em; margin-bottom:-1em;">
{{block center/s}}
Эх, мілая, ды брація,</br>
У нашай коопэрацыі</br>
Прыкрытыя утрускаю</br>
Працуюць там з нагрузкаю.</br>
{{block center/e}}
</div>
Бач, як расьпісваць навучыліся, і гэта ўсё
на тэй паперы, што я дарэмна адпусьціў. Ну, нічога. ({{smaller|Чытае}}):
<div style="font-size:92%; margin-top:-1.0em; margin-bottom:-1.0em;">
{{block center/s}}
Мы просім масла, солі, газы,</br>
Даюць варволь ды з пудрай разам.</br>
Мы просім шкло, што трэба ў рамы,</br>
Даюць цытрыны кілёграму.</br>
{{block center/e}}
</div>
({{smaller|Бяз злосьці}}). Ах, прахвосты, што будзе тут далей? ({{smaller|Чытае}}). Зьніжэньне цэн ідзе пасьпешна. Ага, добра. ({{smaller|Чытае}}). Усе тавары, апрача самавараў, пераложаны на ніжнія паліцы, такім чынам зьніжэньне адбылося блізка што на 100 процантаў. Дырэктыву выпаўняем. Лоўка пад‘ехалі, чэрці. ({{smaller|Калі ў якой мясцовасьці коопэрацыя працуе добра, коопэратар можа сказаць: „А гэта не пра мой коопэратыў“. Здалёк чуваць голас {{разьбіўка|Цвілеўскага}}: „Дзе гэта, што тут пра мяне“. Засопшыся, пасьпешна падыходзіць да газэты}}).<noinclude></noinclude>
7w55kypuf008vwpx5t132samfr4z9dx
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/13
104
127103
293609
2026-07-26T18:37:14Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « <center>{{fine|{{разьбіўка|Цьвілеўскі, Астрэйка, Івашка}}.}}</center> {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Во, глянь, браце, куды цябе ўпісалі, ды так, наісь, добра, што, тым‘асове, ня выскрабеш.</br> {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. А, не, ня выскрабеш ніякім спосабам.</br> {{...»
293609
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<center>{{fine|{{разьбіўка|Цьвілеўскі, Астрэйка, Івашка}}.}}</center>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Во, глянь, браце, куды цябе ўпісалі, ды так, наісь, добра, што, тым‘асове, ня выскрабеш.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. А, не, ня выскрабеш ніякім спосабам.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{samller|да коопэратара}}). Прачытай, калі ласка, Лаўрынчык, бо я не магу: гэта стракатая хвароба сьлепіць вочы, што тут напісана пада мною?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}}. Дзе, вось тут?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Ага, вось у гэтым раёне. ({{samller|Паказвае на малюнак}}).</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}}. А чаму вы думаеце, што гэта вас тут намалявалі?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Дык вось-жа і людзі кажуць, а хто-ж тут?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Тым‘асове, тут увесь Цьвілеўскі.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ага, ён, ён.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Ну, вось, бачыце.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}}. Тут нічога асаблівага і не напісана.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. А ты прачытай, прачытай.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}} ({{samller|чытае}}).
<div style="font-size:92%; margin-top:-1em; margin-bottom:-1em;">
{{block center/s}}
Што мне рэчка, што мне рыбка,</br>
Калі маю жонку-скрыпку</br>
Цілі, цілі, гоп, цілі.</br>
{{block center/e}}
</div><noinclude></noinclude>
0luuucb4l1462e8adobi4mmjyvkt3sx
293610
293609
2026-07-26T18:38:40Z
RAleh111
4658
293610
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<center>{{fine|{{разьбіўка|Цьвілеўскі, Астрэйка, Івашка}}.}}</center>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Во, глянь, браце, куды цябе ўпісалі, ды так, наісь, добра, што, тым‘асове, ня выскрабеш.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. А, не, ня выскрабеш ніякім спосабам.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|да коопэратара}}). Прачытай, калі ласка, Лаўрынчык, бо я не магу: гэта стракатая хвароба сьлепіць вочы, што тут напісана пада мною?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}}. Дзе, вось тут?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Ага, вось у гэтым раёне. ({{smaller|Паказвае на малюнак}}).</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}}. А чаму вы думаеце, што гэта вас тут намалявалі?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Дык вось-жа і людзі кажуць, а хто-ж тут?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Тым‘асове, тут увесь Цьвілеўскі.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ага, ён, ён.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Ну, вось, бачыце.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}}. Тут нічога асаблівага і не напісана.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. А ты прачытай, прачытай.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}} ({{smaller|чытае}}).
<div style="font-size:92%; margin-top:-1em; margin-bottom:-1em;">
{{block center/s}}
Што мне рэчка, што мне рыбка,</br>
Калі маю жонку-скрыпку</br>
Цілі, цілі, гоп, цілі.</br>
{{block center/e}}
</div><noinclude></noinclude>
tql2qwlql3q6d6uc15gsg9xj66loy0x
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/14
104
127104
293611
2026-07-26T18:45:07Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{|да ўсіх}}). Ну, што вы скажаце, суседзі мае?</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Тым‘асове, пакуль што невядома, што і сказаць.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ня ведаем, што і сказаць.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Коопэратар}}. А тут няма чаг...»
293611
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{|да ўсіх}}). Ну, што вы скажаце, суседзі мае?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Тым‘асове, пакуль што невядома, што і сказаць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ня ведаем, што і сказаць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Коопэратар}}. А тут няма чаго і казаць, бо гэта глупства.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{|горача}}). Дык вось, чаму яны гэта глупства да мяне прычапілі, няхай-бы да каго іншага: на яго, ці на яго. ({{|Паказвае на Астрэйку і Івашку}}).</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Гэта, суседзе, не пасуседзку, наісь, калі сваю бяду мераешся на нас пералажыць. За гэта можна пакрыўдзіцца.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ага, я сказаў яму, як чалавеку, што твой портрэт…</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Не, дык я не хачу, каб да вас чапляліся, але толькі, значыць, чаму мяне сюды ўпісалі.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Гэта добра, тым‘асове, што я на скрыпцы ня граю, а то Цьвілеўскі сказаў-бы, што гэта ня ён, а я тут намаляваны.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Усё можа быць, мог-бы і сказаць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Як-жа скажаш, што тут хто іншы, калі я сам пазнаў, што гэта я, да чаго гэта гавэнда.</br><noinclude></noinclude>
0cjepxvmzt7z6wcc1dewtsyg0pmrwlg
293612
293611
2026-07-26T18:46:38Z
RAleh111
4658
293612
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|да ўсіх}}). Ну, што вы скажаце, суседзі мае?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Тым‘асове, пакуль што невядома, што і сказаць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ня ведаем, што і сказаць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Коопэратар}}. А тут няма чаго і казаць, бо гэта глупства.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|горача}}). Дык вось, чаму яны гэта глупства да мяне прычапілі, няхай-бы да каго іншага: на яго, ці на яго. ({{smaller|Паказвае на Астрэйку і Івашку}}).</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Гэта, суседзе, не пасуседзку, наісь, калі сваю бяду мераешся на нас пералажыць. За гэта можна пакрыўдзіцца.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ага, я сказаў яму, як чалавеку, што твой портрэт…</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Не, дык я не хачу, каб да вас чапляліся, але толькі, значыць, чаму мяне сюды ўпісалі.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Гэта добра, тым‘асове, што я на скрыпцы ня граю, а то Цьвілеўскі сказаў-бы, што гэта ня ён, а я тут намаляваны.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Усё можа быць, мог-бы і сказаць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Як-жа скажаш, што тут хто іншы, калі я сам пазнаў, што гэта я, да чаго гэта гавэнда.</br><noinclude></noinclude>
tk3ykxyfrt3mmesuktqu06edxsfsofs
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/15
104
127105
293613
2026-07-26T18:55:09Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: «<center>{{fine|Падыходзіць {{разьбіўка|самагоншчык}}.}}</center> {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}}. Што тут, суседзі, сабраліся, аб чым размаўляеце?</br> {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Паглядзі, што вырабляць пачалі ў нашай вёсцы.</br> {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Са...»
293613
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude><center>{{fine|Падыходзіць {{разьбіўка|самагоншчык}}.}}</center>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}}. Што тут, суседзі, сабраліся, аб чым размаўляеце?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Паглядзі, што вырабляць пачалі ў нашай вёсцы.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}} ({{smaller|паглядзеўшы}}). Я крыху знаёміўся, праходзячы нядаўна, з гэтаю газэткаю, і павінен сказаць, што ўсё можна дараваць, толькі не за гэты малюнак пра вас, Цьвілеўскі.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}}. Кінь ты, браце, падбухторваньне, ніякае абразы тут для Цьвілеўскага няма.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Дык як-жа няма? ({{smaller|Паказвае на малюнак}}). Глянь, ногі крывыя.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. У яго толькі, тым‘асове, крыху толькі пайшлі ў бок.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Лапці, ліха ведае, якое велічы.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Усё такі, наісь, Цьвілеўскі часьцей у ботах ходзіць.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Найчасьцей у ботах.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. А гляньце на горб. Няўжо я такі вярблюд?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Колькі, наісь, у чалавека таго горбу ды ад працы, ня то, што так сабе, а яны зрабілі ліха ведама што. ({{smaller|Коопэратар у гэты час аглядае газэту}}).</br><noinclude></noinclude>
52ogvhoquah8ljy5ux8pvkycyro9zcq
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/16
104
127106
293614
2026-07-26T19:02:15Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}}. Я кажу, даруй за гэта, дык заўтра дамалююць яшчэ рогі і хвост.</br> {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|злосна}}). Каб я хадзіў з хвастом, ды я-ж ім галовы паскручваю, па-а-скручваю.</br> {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэр...»
293614
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}}. Я кажу, даруй за гэта, дык заўтра дамалююць яшчэ рогі і хвост.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|злосна}}). Каб я хадзіў з хвастом, ды я-ж ім галовы паскручваю, па-а-скручваю.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}} ({{smaller|да Цьвілеўскага}}). Ціха, дзядзька. (Да самагоншчыка). Слухай, тваю, браце, міласьць лепей тут расьпісалі.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}}. А табе вельмі прыемна стала.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Што, і цябе ўпісалі?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}}. Упісалі, каб на іх чэрці пісалі.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}}. Тут, дзядзька Цьвілеўскі, справа горшая, чым у вас, пра самагоначку пішацца.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}} ({{smaller|дразьнячы}}). Пр-ра с-сама-гоначку… Што так смакуеш, гаворачы? ({{smaller|Горача}}).
Што я сам піў, калі гнаў? Людзям добрым
гнаў па просьбе іх. Праўда, мужчыны?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Усе}} ({{smaller|апрача коопэратара}}). Праўда, праўда.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Хто гэта сам можа папіць столькі.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}} ({{smaller|да коопэратара}}). А сам ты колькі разоў прысылаў, ды першага сорту, нябось, дай.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}}. Дык я-ж нічога, я наогул… А ты злавацца.</br><noinclude></noinclude>
90di3ntaj0w6fnj83xbjscw55fnhijf
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/17
104
127107
293615
2026-07-26T19:09:21Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}} ({{smaller|горача}}). Крыўдна, разумееце; стараешся для людзей, а тут — на табе: з прозьвішчам маім у газэту.</br> {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}}. Ну, гэта глупства, калі што якое, то даказваць ніхто ня будзе, альбо ты дум...»
293615
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}} ({{smaller|горача}}). Крыўдна, разумееце; стараешся для людзей, а тут — на табе: з прозьвішчам маім у газэту.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Коопэратар}}. Ну, гэта глупства, калі што якое, то даказваць ніхто ня будзе, альбо ты думаеш доўга вісець мо‘. Вось мо‘ да вечара яшчэ павісіць, а там дзеці яе расшэйгаюць. Ну, трэба-ж ісьці. ({{smaller|Затрымаўся крыху, кашлянуў і пайшоў}}).</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Тым‘асове, каб ведаў, хто гэта тут навырабляў, можна было-б сказаць, каб зараз-жа зьняў.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}}. Галаву ім зьняць трэба за гэтакія рэчы, а першаму, як мне здаецца, дык Прузынінаму Паўлючку.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. І мацеры яго, калі дазваляе такія фокусы.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Самагоншчык}}. Ну, я прайдуся так, бачком, прыслухаюся, можа зайду да Прузыны, пранюхаю…</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ён павінен дазнацца, хто гэта!</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ну, то закурым, тым‘асове, мужчыны, што-ж тут ужо…</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Вось, суседзі, і жыві цяперашнім сьветам. У цябе які тытун: бесарабчык ці амэрыкан?</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Не, мультан у мяне, тым‘асове, мультан вядзецца. ({{smaller|Закурваюць}}).</br><noinclude></noinclude>
lctl20o3s19texyvlpldeuvotwbnayx
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/18
104
127108
293616
2026-07-26T19:18:12Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Заводзіў і я мультан, дык нейкі самасей урадзіў. Ці гэта насеньне такое, ці што…</br> {{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Вядома, насеньне. Навыдумлялі нейкія насьценныя газэты, размалёўваюць… Усё-ж гэта каштуе грошы.</br>...»
293616
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Заводзіў і я мультан, дык нейкі самасей урадзіў. Ці гэта насеньне такое, ці што…</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Вядома, насеньне. Навыдумлялі нейкія насьценныя газэты, размалёўваюць… Усё-ж гэта каштуе грошы.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Яно чаму, паглядзець добра, каб толькі чалавека так, па глупству не чапалі.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Каб-жа не чапалі, дык няхай-бы сабе пісалі. О, я сам не пашкадаваў-бы ім лісткоў колькі паперы.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Тут грубая нейкая папера, ня то, што ў гарадзкіх газэтках, што скруціш сабе, як захочаш, ці на папяроску, ці скварку закруціш, а гэта нейкая, як луб.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Чакайце, хто гэта бяжыць, тым‘асове. ({{smaller|Усе глядзяць}}).</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Быццам Прузына і бяжыць.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ага, гэта яна коціцца; ну, трэба як-небудзь разьведаць.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Я тут расквітаюся з ёю.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Не, дазвольце, наісь, я запытаю, табе я раіў-бы пакуль што памаўчаць.</br>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Добра, я памаўчу.
<center>{{fine|Падыходзіць {{разьбіўка|Прузына}}.}}</center>
{{водступ|2|em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Дзень добры.</br><noinclude></noinclude>
pms93i502umh5xglfx14iaa4c5riul0
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/19
104
127109
293617
2026-07-26T19:25:25Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|дразьнячы}}). Цянь до пры.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Э-э, тым‘асове, я-ж меўся пачаць.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Вось я, як пачну зараз сьвяньціць яе тут.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Чаго ты вылупіўся, чаго?<...»
293617
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|дразьнячы}}). Цянь до пры.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Э-э, тым‘асове, я-ж меўся пачаць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Вось я, як пачну зараз сьвяньціць яе тут.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Чаго ты вылупіўся, чаго?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Паглядзі, вось, ткаля тут Цьвілеўскага ўпісалі.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Дык навошта мне гэта глядзець?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. О, чуеце, навошта, кажа, ёй глядзець. Так, яна-ж можа дома ўсё гэта бачыла. Яна-ж моʻ і падбухторвала свайго Паўлючка.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. А ты вельмі ведаеш усё.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Ты толькі ведаеш, заткала ты.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Дурань ты, крывуля ты, чаго ты чапляешся да мяне.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. О, бачыце, суседзі, я дык крывуля, а яна, дык, выходзіць, нішто сабе. Курдупель ты, табе-ж бог росту ня даў.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. А ты, дык перарос, аж дугою гне. ({{smaller|Прыгінаецца, паказвае}}).</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Пусьцеце мяне, я сагну яе ў тры пагібелі.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}} ({{smaller|заступаючы}}). Э, сварыцца, наісь, адно, а біцца, тым‘асове, я ня раіў-бы.</br><noinclude></noinclude>
9idjv844c3vpzwb4672mcq0xl8hor1x
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/20
104
127110
293618
2026-07-26T19:34:25Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. А біцца ня трэба.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Не, няхай вытне толькі.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Прыцісну я твайго сялькорчыка, ня будзе ён размалёўваць так.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Не баяўся ён цябе і баяцца ня бу...»
293618
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. А біцца ня трэба.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Не, няхай вытне толькі.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Прыцісну я твайго сялькорчыка, ня будзе ён размалёўваць так.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Не баяўся ён цябе і баяцца ня будзе, што ён табе зрабіў дрэннага?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Да ты бачыш, ці не? ({{smaller|Пырнуў палкаю ў газэту, якая прадралася}}). Каб табе павылазілі, пудраніца ты.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. А ты певень.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Чулі? Твая дзяўча сукенкі пакрала.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. А ты прэнт і шнурок тытуну.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Ну, цяпер пускайце, я ёй пакажу. ({{smaller|Астрэйка і Івашка заступаюць}}).</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Нашто, наісь, біць кабеціну.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Трэба стрымацца, Цьвілеўскі. ({{smaller|Трымае яго}}).</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Пусьцеце, я пакажу ёй прэнцікі.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Дурань стары, э, дурань. ({{smaller|Пайшла}}).</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Пусьцеце, я пакажу ёй шнурок тытуну. Я ёй рэбры…
<center>(У час мітусяніны апускаецца ЗАСЛОНА)</center><noinclude></noinclude>
suf96x2k8503q8yyqq1snuwopgbwngr
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/21
104
127111
293619
2026-07-26T19:45:15Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « <center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">'''{{разьбіўка|ДЗЕЯ}} II</span></center> <center>КАРЦІНА І</center> {{АРЦ|{{fine|Суд. За сталом судзьдзя, засядацелі, сакратар. На першай лаўцы з аднаго краю Цьвілеўскі, з другога — Прузына Сучок. На другой лаўцы некалькі чалавек. Ідзе допы...»
293619
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">'''{{разьбіўка|ДЗЕЯ}} II</span></center>
<center>КАРЦІНА І</center>
{{АРЦ|{{fine|Суд. За сталом судзьдзя, засядацелі, сакратар. На першай лаўцы з аднаго краю Цьвілеўскі, з другога — Прузына Сучок. На другой лаўцы некалькі чалавек. Ідзе допыт Цьвілеўскага}}.}}
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Вы прызнаеце сябе вінаватым?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Не, таварыш судзьдзя, бо ня я, а яна ({{smaller|паказвае на Прузыну}}) вінавата.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}} ({{smaller|устаючы}}). Ну, вось, людцы мае добрыя…</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Грамадзянка, сядайце. ({{smaller|Да Цьвілеўскага}}). Чым-жа яна, павашаму, вінавата?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. А чаго ёй, скажэце, перціся туды, дзе, скажам, мужчыны лаюцца? На яе, ведаеце, злосьць, а тут табе яна і падбегла.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Значыць, вы лаялі яе?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Лаяў, а як-жа.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Брыдкімі словамі абзывалі?</br><noinclude></noinclude>
25p4gkr7sryv5n9zqe3nze7tu35m14u
293620
293619
2026-07-27T06:29:24Z
RAleh111
4658
293620
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<center><span style="font-family:Times New Roman; font-size: 120%;">'''{{разьбіўка|ДЗЕЯ}} II</span></center>
<div style="font-size:92%; margin-top:1em">
<center>КАРЦІНА І</center>
{{АРЦ|{{fine|Суд. За сталом судзьдзя, засядацелі, сакратар. На першай лаўцы з аднаго краю Цьвілеўскі, з другога — Прузына Сучок. На другой лаўцы некалькі чалавек. Ідзе допыт Цьвілеўскага}}.}}
</div>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Вы прызнаеце сябе вінаватым?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Не, таварыш судзьдзя, бо ня я, а яна ({{smaller|паказвае на Прузыну}}) вінавата.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}} ({{smaller|устаючы}}). Ну, вось, людцы мае добрыя…</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Грамадзянка, сядайце. ({{smaller|Да Цьвілеўскага}}). Чым-жа яна, павашаму, вінавата?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. А чаго ёй, скажэце, перціся туды, дзе, скажам, мужчыны лаюцца? На яе, ведаеце, злосьць, а тут табе яна і падбегла.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Значыць, вы лаялі яе?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Лаяў, а як-жа.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Брыдкімі словамі абзывалі?</br><noinclude></noinclude>
teuc8f033sjbwo75n402qpi3twzjjr4
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/22
104
127112
293621
2026-07-27T06:37:27Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Не, нічога там брыдкага ня было — памацернаму я яе.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Так.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Дык і яна-ж мяне таксама.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}} ({{smaller|усхапіўшыся}}). Вось, каб я недачакала сьвя...»
293621
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Не, нічога там брыдкага ня было — памацернаму я яе.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Так.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Дык і яна-ж мяне таксама.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}} ({{smaller|усхапіўшыся}}). Вось, каб я недачакала сьвятое нядзелькі, калі я…</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Грамадзянка, сядайце. ({{smaller|Прузына садзіцца}}).</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Вось бачыце, яе толькі зачапі, дык яна і пайшла. ({{smaller|Дразьнячы}}). Ты-ты-ты-ты.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. За што-ж вы ўсё-такі лаяліся?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. За газэтку і лаяліся.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А што-ж, гэта яна, Прузына, пісала?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Я-ж не кажу, што гэта яна пісала, яна толькі языком.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Ну, дык чаму вы яе лаялі?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Ну, а чаго яна падбегла ў гэты час?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Ну, а каб я падбег у гэты час, вы-б і мяне лаялі?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Вас? Не…</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Чаму?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Ну, дзе-ж гэта вы бачылі, каб судзьдзю ды ў вочы лаяць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Ага… А што там такое было, што-б магло вас раззлаваць?</br><noinclude></noinclude>
7v692w5f2xwms9lflmqenue0axcn0aw
Старонка:Будучыня (1947).pdf/43
104
127113
293622
2026-07-27T06:37:35Z
By-isti
3554
/* Не правераная */ Новая старонка: «хутка, як толькі маглі бегчы яго босыя ногі. Іліко імчаў следам. Хлапцы беглі без аглядкі, часта спатыкаючыся і падаючы. Пазіраючы на спешнае адступленне адважных паляўнічых, Коркія, Сандро і Бесо пакладаліся са смеху. Калі хлапцы дасяглі зарасляў, Санд...»
293622
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude>хутка, як толькі маглі бегчы яго босыя ногі. Іліко імчаў следам. Хлапцы беглі без аглядкі, часта спатыкаючыся і падаючы. Пазіраючы на спешнае адступленне адважных паляўнічых, Коркія, Сандро і Бесо пакладаліся са смеху. Калі хлапцы дасяглі зарасляў, Сандро сказаў:
{{Водступ|2|em}}— Я гаварыў вам, што трэба пачакаць!
{{Водступ|2|em}}Яны перабраліся праз кладку, і хутка на кургане застаўся адзін Андрэй Міхайлавіч, які, сам таго не ведаючы, зрабіў першую маленькую паслугу людзям, што ратавалі яго жыцце. Андрэй Міхайлавіч ляжаў на маленькай паляне ў зялёнай засені букаў. Моцна пахлі прыгрэтыя гарачым паўднёвым сонцам высокія травы. У паветры насіліся матылі, звінелі дзікія пчолы, шапацела лісце разамлелых у цеплыні старых дрэў. Навокал прасціраліся вялікія балоты, яны дыхалі атрутнаю парнаю цеплынёй, але пар гнілізны не даходзіў сюды, ў зялёную засень букаў, у гушчар квітнеючай шыпшыны і ліян.
{{Водступ|2|em}}Андрэй Міхайлавіч адпачываў, перажываючы непаўторную радасць чалавека, што шчасліва ўнікнуў неспадзяванай і, як здавалася, немінучай смерці. І ён думаў аб тых людзях, што ратавалі яго, і аб тых іх справах, аб якіх ён толькі мог здагадвацца. І ён шчыра жадаў ім поспехаў.
<center>III</center>
{{Водступ|2|em}}Быў ціхі вечар, калі тры падарожнікі падышлі балотамі да ўзмор’я. Ззаду застаўся доўгі і небяспечны шлях: пераправа праз гнілыя стаячыя рэкі, праз небяспечныя багны, дзе на кожным кроку чакае пагібель; засталіся ззаду несканчоныя зараслі трысця і хмызнякоў, густыя лясы, спавітыя ліянамі і хмелем. Коркія прабіраўся цяпер паўз бераг нешырокай рэчкі. Наперадзе ён бачыў роўную гладзь мора і над ім палымнеючы пурпур зары. Блакітнае неба цямнела. Водбліскі зары адбіваліся на зялёнай паверхні мора і трапяталі на іх, расцякаючыся жывым агнём, і загасалі павольна, сустракаючы ноч з усходу, дзе ўспыхнулі цьмяныя зоры і разгараліся ўсё ясней.
{{Водступ|2|em}}Над балотамі ўсплылі туманы. Хмары камароў звінелі ў паветры, прарэзліва рэхталі жабы, і быстрыя агеньчыкі першых светлякоў мігцелі там і тут. Трое вышлі з балот на морскі бераг, калі ўжо сцямнела зусім.
{{Водступ|2|em}}Было ціха. Спакойныя хвалі ляніва ўспаўзалі на пясок і адыходзілі назад, пакідаючы белую істужку лёгкай пены. Свежы вецер зрэдку павяваў з морскай начной далі. Стомлены Коркія спыніўся і адразу-ж сеў на пясок.
{{Водступ|2|em}}— Вось я і прывёў вас, хлапцы, — сказаў ён, аціраючы пот. — Не ў мае гады гэткія вандраванні.<noinclude></noinclude>
ms5fy2korfy4laqvbj9bkjimk5xmw0x
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/23
104
127114
293623
2026-07-27T06:42:21Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Я чалавек не малады, але і не стары, каб ужо зусім, але ім і не таварыш.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Гэта вы пра каго?</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Пра хлапцоў, што ў газэтку пісалі, і яе Паўлючок у гэтай хэўры.</br> {{gap|2em}}{...»
293623
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Я чалавек не малады, але і не стары, каб ужо зусім, але ім і не таварыш.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Гэта вы пра каго?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Пра хлапцоў, што ў газэтку пісалі, і яе Паўлючок у гэтай хэўры.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А што там дрэннага было напісана?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Напісана яно яшчэ нічога, а толькі брыдка намалёвана, што, значыць, стаю я во так ({{|горбіцца, выцягвае галаву ўперад і паказвае}}) і граю на скрыпцы. Пакрывілі ногі мне, што страх глянуць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А там хіба напісана прозьвішча ваша?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Не, подпісу ня было, ня было.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А чаму вы думаеце, што гэта вас малявалі, а можа каго іншага?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Як гэта іншага, калі кожны дурань бачыць, што гэта я, ды словы там яшчэ з мае песенькі ўпісаны.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Так, там былі ўпісаны словы з вашае песенькі?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Ага. Гэта, бачыце, граў я з сваёю капэляю вясельле, ну, і, як па закону належыць, пасьля ўсяго там зазвалі нас да<noinclude></noinclude>
5jd438k5n050a3zzj63hhzaqoh013bg
293624
293623
2026-07-27T06:44:40Z
RAleh111
4658
293624
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Я чалавек не малады, але і не стары, каб ужо зусім, але ім і не таварыш.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Гэта вы пра каго?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Пра хлапцоў, што ў газэтку пісалі, і яе Паўлючок у гэтай хэўры.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А што там дрэннага было напісана?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Напісана яно яшчэ нічога, а толькі брыдка намалёвана, што, значыць, стаю я во так ({{samller|горбіцца, выцягвае галаву ўперад і паказвае}}) і граю на скрыпцы. Пакрывілі ногі мне, што страх глянуць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А там хіба напісана прозьвішча ваша?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Не, подпісу ня было, ня было.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А чаму вы думаеце, што гэта вас малявалі, а можа каго іншага?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Як гэта іншага, калі кожны дурань бачыць, што гэта я, ды словы там яшчэ з мае песенькі ўпісаны.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Так, там былі ўпісаны словы з вашае песенькі?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Ага. Гэта, бачыце, граў я з сваёю капэляю вясельле, ну, і, як па закону належыць, пасьля ўсяго там зазвалі нас да<noinclude></noinclude>
1cq1wxogljxffx0ibyv6it7rd8zhi15
293625
293624
2026-07-27T06:44:56Z
RAleh111
4658
293625
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Я чалавек не малады, але і не стары, каб ужо зусім, але ім і не таварыш.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Гэта вы пра каго?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Пра хлапцоў, што ў газэтку пісалі, і яе Паўлючок у гэтай хэўры.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А што там дрэннага было напісана?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Напісана яно яшчэ нічога, а толькі брыдка намалёвана, што, значыць, стаю я во так ({{smaller|горбіцца, выцягвае галаву ўперад і паказвае}}) і граю на скрыпцы. Пакрывілі ногі мне, што страх глянуць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А там хіба напісана прозьвішча ваша?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Не, подпісу ня было, ня было.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А чаму вы думаеце, што гэта вас малявалі, а можа каго іншага?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Як гэта іншага, калі кожны дурань бачыць, што гэта я, ды словы там яшчэ з мае песенькі ўпісаны.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Так, там былі ўпісаны словы з вашае песенькі?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Ага. Гэта, бачыце, граў я з сваёю капэляю вясельле, ну, і, як па закону належыць, пасьля ўсяго там зазвалі нас да<noinclude></noinclude>
g6pghqdnkp3n6dpb441iwrqhccxuq5c
Старонка:Будучыня (1947).pdf/44
104
127115
293626
2026-07-27T06:45:28Z
By-isti
3554
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{Водступ|2|em}}Яму ніхто не адказваў. Сандро і Бесо ўглядаліся ў морскую цёмную далеч. {{Водступ|2|em}}— Усё ў парадку, — сказаў упэўнена Сандро. {{Водступ|2|em}}— Бачу, — пацвердзіў Бесо. — Трэба даць сігнал. {{Водступ|2|em}}Сандро здабыў запалкі. Як толькі ўсп...»
293626
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude>
{{Водступ|2|em}}Яму ніхто не адказваў. Сандро і Бесо ўглядаліся ў морскую цёмную далеч.
{{Водступ|2|em}}— Усё ў парадку, — сказаў упэўнена Сандро.
{{Водступ|2|em}}— Бачу, — пацвердзіў Бесо. — Трэба даць сігнал.
{{Водступ|2|em}}Сандро здабыў запалкі. Як толькі ўспыхнуў агеньчык, з мора пачуўся заглушаемы шумам хваль працяглы свіст.
{{Водступ|2|em}}— Наш! — узрадавана сказаў Сандро.
{{Водступ|2|em}}Коркія ўстаў, углядаючыся ў цемру, але нічога не мог убачыць. Тады ён падышоў да Бесо і ўзяў яго за руку. Яму не хацелася выказаць залішнюю чуласць і цяжка было справіцца з тымі пачуццямі, што ахапілі яго ў гэты момант.
{{Водступ|2|em}}— Памятай, Бесо! — сказаў ён, стараючыся быць спакойным і нават суровым. — Памятай, што дзеці маюць абавязкі да сваіх бацькоў. Бедны Міха наш — калека. Вано — яшчэ дзіця. Ты вырвеш нам сэрца, калі не будзеш асцерагацца, мы са старой не перажывем цябе. Я ў твае справы не ўмешваюся, як можна бачыць, у цябе розум большы, чым у мяне. Але ты павінен сябе пашкадаваць для нас… Ты бачыш мае гады і мае сілы…
{{Водступ|2|em}}Гаворачы так, Коркія сам разумеў, што гэта ні ў чым не дапаможа. Ён ведаў характар Бесо, які нагадваў яго самога ў маладосці. Ён ведаў, што з-за гэтых бацькоўскіх слоў Бесо не пакіне таварышоў, не пакіне сваіх спраў і не пойдзе з ім назад, у старое дзедаўскае жыццё. Наадварот, стары ведаў, што зараз прыдзе з мора човен, і сын пакіне яго самога тут, на беразе, і паедзе ў цёмную ноч насустрач сваёй невядомай будучыні і там можа сустрэць яго бяда, якая невядома адкуль і калі можа прыйсці і ад якой Арцём Коркія не здолее засцерагчы свайго любімага сына. Ад усяго гэтага яму хацелася плакаць слабымі старымі слязьмі, але ён стараўся вытрымаць характар і выказаць яго ў спакойным і суровым тоне голаса і ў словах, якія ён гаварыў дарэмна і сам гэта ведаў.
{{Водступ|2|em}}— Цяпер цяжкія часы, і каб я быў маладым, можа і я пакінуў-бы хату, але ўсё-такі ты павінен памятаць аб сваіх абавязках сына і берагчы сябе, — дакончыў Арцём Коркія.
{{Водступ|2|em}}— Мне вельмі шкада — задумённа сказаў Бесо. — Мне вельмі шкада, што я не мог як след паглядзець на Вано. Мне было смешна, калі напалоханыя хлапцы ўцякалі па балоце, але ў той-ка час і сумна, бо я не ведаў, каторы з іх Вано. Я пакінуў іх абодвух паўзунамі, а цяпер выраслі добрыя хлапцы… Але, я не мог бачыць Вано, я не хацеў наклікаць на цябе бяду… Хлапец яшчэ малы, а дзіцячая галава — неразумная…
{{Водступ|2|em}}Бесо падумаў. Ён хацеў знайсці некалькі добрых і вясёлых слоў, каб уцешыць бацьку і супакоіць яго. Але гэтых слоў ён<noinclude></noinclude>
6dfmc8jo5tp4mabfiwp8pl5er8w8qfs
Старонка:Будучыня (1947).pdf/45
104
127116
293627
2026-07-27T06:53:58Z
By-isti
3554
/* Не правераная */ Новая старонка: «адшукаць чамусьці не мог. Замест гэтага ён бестурботна сказаў: {{Водступ|2|em}}— Нічога са мной не здарыцца, бацька! Не бядуй! {{Водступ|2|em}}Стары Коркія не адказаў, толькі глянуў на Сандро, што моўчкі стаяў воддаль. {{Водступ|2|em}}— Гэй, на беразе! — данёсся х...»
293627
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude>адшукаць чамусьці не мог. Замест гэтага ён бестурботна сказаў:
{{Водступ|2|em}}— Нічога са мной не здарыцца, бацька! Не бядуй!
{{Водступ|2|em}}Стары Коркія не адказаў, толькі глянуў на Сандро, што моўчкі стаяў воддаль.
{{Водступ|2|em}}— Гэй, на беразе! — данёсся хрыплаваты голас з мора. — Прымайце канец!
{{Водступ|2|em}}Спіраль важкага каната са свістам развінулася і, рассякаючы паветра, упала на пясок, пад ногі Коркія. Усе ўтрох узяліся за канат, невялікі баркае раптам з’явіўся з цемры; яго лёгка вынесла на бераг гладкая хваля, і мокры пясок заскрыпеў пад яго тупым носам. З баркаса выскачыў чалавек.
{{Водступ|2|em}}— Ну, хутчэй! — сказаў ён. — Маю два месцы першага класа да Батумі. Прашу паноў займаць каюты. Дайце хто-небудзь запалку. Мае падмоклі, бо пасля дажджу на моры было свежа. Хутчэй, кажу, паварачвайцеся. А гэта хто? А! вельмі прыемна. Дайце запалкі!
{{Водступ|2|em}}Коркія ўбачыў шырокі твар з рудою плямай на шчацэ, паласатую майку, рыжы віхор, і аганёк загас. Бесо падышоў да бацькі і моцна абняў яго. Ён так і не знайшоў тых простых і вясёлых слоў, якія патрэбна было сказаць на развітанне. Тое-ж самае адчуваў і стары Коркія. Яны развіталіся моўчкі. Арцём дапамог зрушыць баркас з берагу, чалавек у паласатай майцы ўскочыў на хаду, і Коркія застаўся адзін. Глуха шумела спакойнае начное мора, і на яго чорных прасторах дрыжэлі бледныя і цьмяныя адценні ясных зор.
{{Водступ|2|em}}Коркія доўга стаяў на беразе задуманы і сумны. Так, наперадзе ў цёмнай пространі мора плыве маленькі парусны баркас і там яго сын, Бесо. За плячыма, на многія вёрсты, балотная глухамань, непраходныя зараслі, багны, курганы, трысцё, хмары камароў і маленькае сяленне, дзе яго дом і яго сям’я. Ён стаіць на рубяжы. Ззаду тое жыццё, што пражыў Арцём Коркія, наперадзе — у вольных ветрах мора, у шуме белапенных хваль — жыццё яго сына, Вісарыёна Коркія. Ён стаіць на рубяжы, на гэтай вузкай пясчанай касе, што служыць мяжой ж морам і балотам. І можа лепш пражыць адну ноч у шуме ветру і хвалі, чым год у жоўтым балотным сне, можа лепш загінуць у такую ноч, чым дзесяткі год карпець з матыгай на в: 4 маленькім участку гомі<ref>Проса.</ref> і кукурузы?..
{{Водступ|2|em}}Доўга стаяў задуманы Арцём Коркія на пясчанай касе, што адмежавала мора ад балота, і думаў і глядзеў у ноч. Потым ён успомніў, што трэба ісці адпачыць і назаўтра {{перанос пачатак|п=прабі|к=рацца}}<noinclude></noinclude>
f6xtcvwt3x9qmrk6aiw96vy9pizyls1
293628
293627
2026-07-27T06:54:34Z
By-isti
3554
293628
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude>адшукаць чамусьці не мог. Замест гэтага ён бестурботна сказаў:
{{Водступ|2|em}}— Нічога са мной не здарыцца, бацька! Не бядуй!
{{Водступ|2|em}}Стары Коркія не адказаў, толькі глянуў на Сандро, што моўчкі стаяў воддаль.
{{Водступ|2|em}}— Гэй, на беразе! — данёсся хрыплаваты голас з мора. — Прымайце канец!
{{Водступ|2|em}}Спіраль важкага каната са свістам развінулася і, рассякаючы паветра, упала на пясок, пад ногі Коркія. Усе ўтрох узяліся за канат, невялікі баркае раптам з’явіўся з цемры; яго лёгка вынесла на бераг гладкая хваля, і мокры пясок заскрыпеў пад яго тупым носам. З баркаса выскачыў чалавек.
{{Водступ|2|em}}— Ну, хутчэй! — сказаў ён. — Маю два месцы першага класа да Батумі. Прашу паноў займаць каюты. Дайце хто-небудзь запалку. Мае падмоклі, бо пасля дажджу на моры было свежа. Хутчэй, кажу, паварачвайцеся. А гэта хто? А! вельмі прыемна. Дайце запалкі!
{{Водступ|2|em}}Коркія ўбачыў шырокі твар з рудою плямай на шчацэ, паласатую майку, рыжы віхор, і аганёк загас. Бесо падышоў да бацькі і моцна абняў яго. Ён так і не знайшоў тых простых і вясёлых слоў, якія патрэбна было сказаць на развітанне. Тое-ж самае адчуваў і стары Коркія. Яны развіталіся моўчкі. Арцём дапамог зрушыць баркас з берагу, чалавек у паласатай майцы ўскочыў на хаду, і Коркія застаўся адзін. Глуха шумела спакойнае начное мора, і на яго чорных прасторах дрыжэлі бледныя і цьмяныя адценні ясных зор.
{{Водступ|2|em}}Коркія доўга стаяў на беразе задуманы і сумны. Так, наперадзе ў цёмнай пространі мора плыве маленькі парусны баркас і там яго сын, Бесо. За плячыма, на многія вёрсты, балотная глухамань, непраходныя зараслі, багны, курганы, трысцё, хмары камароў і маленькае сяленне, дзе яго дом і яго сям’я. Ён стаіць на рубяжы. Ззаду тое жыццё, што пражыў Арцём Коркія, наперадзе — у вольных ветрах мора, у шуме белапенных хваль — жыццё яго сына, Вісарыёна Коркія. Ён стаіць на рубяжы, на гэтай вузкай пясчанай касе, што служыць мяжой ж морам і балотам. І можа лепш пражыць адну ноч у шуме ветру і хвалі, чым год у жоўтым балотным сне, можа лепш загінуць у такую ноч, чым дзесяткі год карпець з матыгай на вузкім маленькім участку гомі<ref>Проса.</ref> і кукурузы?..
{{Водступ|2|em}}Доўга стаяў задуманы Арцём Коркія на пясчанай касе, што адмежавала мора ад балота, і думаў і глядзеў у ноч. Потым ён успомніў, што трэба ісці адпачыць і назаўтра {{перанос пачатак|п=прабі|к=рацца}}<noinclude></noinclude>
1ghbwlniekwclpcmgn5uspc5g5ph8mm
Старонка:Будучыня (1947).pdf/46
104
127117
293629
2026-07-27T07:00:17Z
By-isti
3554
/* Не правераная */ Новая старонка: «{{перанос канец|п=прабі|к=рацца}} дадому. Ён вырашыў заначаваць на плоскім кургане, які ён ведаў здаўна і да якога было блізка адгэтуль. {{Водступ|2|em}}І зноў занурыўся ў трысцё Арцём Коркія, і над ім гулі камары, кружыліся агні светлякоў, пад нагамі хліпала...»
293629
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude>{{перанос канец|п=прабі|к=рацца}} дадому. Ён вырашыў заначаваць на плоскім кургане, які ён ведаў здаўна і да якога было блізка адгэтуль.
{{Водступ|2|em}}І зноў занурыўся ў трысцё Арцём Коркія, і над ім гулі камары, кружыліся агні светлякоў, пад нагамі хліпала цёплая дрыгва, навокал верашчэлі жабы і недзе наперадзе, мусіць на тым кургане, куды ён ішоў, працяжна выў агалцелы шакал.
{{Водступ|2|em}}Маленькае вогнішча дагасала. Над ім трапяталі палахлівыя начныя матылі, зялёныя іскры светлякоў праносіліся ў цемры. Яны кружыліся ў сваім начным танцы, абмінаючы вогнішча, бо ў дрымотлівым святле яго загасалі іх цьмяныя ліхтарыкі. Светлякі баяліся агню. Яны любілі змрок.
{{Водступ|2|em}}Арцём Коркія ляжаў пры вогнішчы. Ён не мог заснуць, хаця трэба было адпачыць перад цяжкай дарогай назад праз балоты. Неадчэпныя думкі ішлі адна за адной, адганяючы сон са стомленых павек.
{{Водступ|2|em}}… Гэта было даўно, чатыры дзесяткі год таму назад. У маленькай мінгрэльскай вёсцы, на ўзбярэжжы вялікай калхідскай нізіны, пад вечар гарачага летняга дня, паміраў селянін Самсон Коркія. Каля яго ложка, падасланага саломай, сабралася радня і суседзі. Самсон Коркія трымаў за руку старэйшага сына, і пятнаццацігадовы хлапёц чуў, як халадзее рука бацькі, як з кожнай хвілінай астывае яго кроў, як падступае смерць. Жанчыны плакалі ціха, каб не патрывожыць спакой Самсона, твары мужчын былі пахмурнымі і яны стараліся не сустракацца поглядамі. Вачыма, поўнымі слёз, хлапчук глядзеў на жоўты, высушаны дашчэнту твар, які губляў свой звычайны, знаёмы выраз. Глыбока запалыя вочы былі закрыты. Так цягнулася доўга. І калі ўсе падумалі, што няма ўжо на свеце добрага суседа Самсона Коркія, калі ўзняўся плач і стогны і сын адышоў ад ложка, Самсон узняў руку, і яна бяссільна апала. Але гэтага было досыць, каб усе сціхлі. І ў цішыні ўчулі ўсе:
{{Водступ|2|em}}— Ідзіце… Бяжыце адгэтулы!.. На сухое… На сухі бераг… новыя землі…
{{Водступ|2|em}}Гэта былі апошнія словы Самсона Коркія, і ўсе зразумелі, што ён хацеў гэтым сказаць. Самсон перасцерагаў сваю сям’ю і суседзяў, ён раіў ім кінуць сяленне і ўцякаць ад жоўтай напасці, ад ужмуры-малярыі, ахвярай якой ён стаў сам. Даражэй за ўсё чалавеку жыццё, і доўга ў сяленні гаварылі аб гэтых апошніх Самсонавых словах. Але ісці не было куды і ўцячы ад жоўтай хваробы было нельга. Яна сцерагла першую хвіліну жыцця людзей ціхіх мінгрэльскіх вёсак, і малако маці было атручана ёю. Яна жыла ў крыві і перамагала яе.<noinclude></noinclude>
egb41h8eafphewdonw6ri8t2jd6vcqx
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/24
104
127118
293630
2026-07-27T07:00:21Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: «стала, каб перакусіць, і зноў-жа па закону, значыць, і выпіць.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. О, ён любіць выпіць.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Самагон… Э, цьфу, — гарэлка была добрая; ну, і нейк, здаецца, пасьля марцыпанаў было ці што, пайшлі старыя ў ско...»
293630
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>стала, каб перакусіць, і зноў-жа па закону, значыць, і выпіць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. О, ён любіць выпіць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Самагон… Э, цьфу, — гарэлка была добрая; ну, і нейк, здаецца, пасьля марцыпанаў было ці што, пайшлі старыя ў скокі. Тут падскочыў Сымон Юргілейчык, ён крыху грае, выхапіў у мяне скрыпку і, значыць, каб і я паскакаў. Ну пайшоў і я, як ужо там мог, але з прыпеўкаю: „што мне рэчка, што мне рыбка, калі маю жонку-скрыпку, цілі, цілі, гоп, цілі“. Гоп, цілі, гэта, значыць, абцасам па падлозе — і канец. Гэта я сам выдумаў і то, што скрыпка напраўду мая жонка, гэта ня можа быць, а яны зараз
падхапілі, ды ў газэтку.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Ён цяпер, дык у лапцях зьявіўся, а як на вясельле, дык амэрыканскае абуе.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}} ({{smaller|да Прузыны}}). Супакойцеся і не перашкаджайце. ({{smaller|Да Цьвілеўскага}}). А скажэце, вось, там яшчэ былі якія-небудзь малюнкі?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Там з левага боку былі яшчэ бутэлечкі намалёваны.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А што яны азначалі?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Самагонку азначалі.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Самагонку?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Так, самагонку.</br><noinclude></noinclude>
0ev3i36r83my8jodyqkkpyqrexsmavr
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/25
104
127119
293631
2026-07-27T07:10:53Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Ну, а як вы думаеце — гэта добра, ці не?</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Як-жа, таварыш судзьдзя, пазнаеш добрыя ці не. Гэта-ж, каб запраўдная была бутэлька, ну, панюхаў-бы, ці як там, і ведаў бы, як яна добрая.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка...»
293631
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Ну, а як вы думаеце — гэта добра, ці не?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Як-жа, таварыш судзьдзя, пазнаеш добрыя ці не. Гэта-ж, каб запраўдная была бутэлька, ну, панюхаў-бы, ці як там, і ведаў бы, як яна добрая.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Скажэце, добра, што вось такую газэтку выпусьцілі, ці можа ад гэтага шкода вялікая людзям?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Не, няхай-бы сабе пісалі, але, каб мяне не чапалі.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Добра. Сядайце. ({{smaller|Да Прузыны}}). Прузына Сучок, цяпер вы што можаце паказаць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Каб я не перайшла гразкае вуліцы, калі я якую няпраўду буду казаць, мае міленькія. Можа, каб будні дзень, то нічога такога ня здарылася-б, але ён, праўда, як захоча, дык знойдзе прычэпку.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Хто гэта ён?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Гэта-ж я пра Цьвілеўскага буду казаць, міленькія. Ага, дык была нядзелька. Я нікуды ня зьбіралася ні ехаць, ні ісьці, памаленьку сабе ўходжваюся. Уходзілася гэта я і ніколі ня думала, што там, на сяле, газэтка вывешана. А каб і ведала, то ці гэта мне ісьці туды глядзець. А ён-жа, Цьвілеўскі, дык цалюткі дзень прасядзеў каля газэткі<noinclude></noinclude>
holikl6zpja6gxilbqzfehodiwi0oo8
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/26
104
127120
293632
2026-07-27T07:19:32Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: «і ўсё лаяўся, ды, мае міленькія, так брыдка, што нават дзеці пачалі сьмяяцца.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|падняўшыся}}). Таварыш судзьдзя! Дзяцей я там не заўважаў.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. О, чуеце, сам прызнаецца, што на дзяцей не зважаў. Ды...»
293632
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>і ўсё лаяўся, ды, мае міленькія, так брыдка, што нават дзеці пачалі сьмяяцца.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|падняўшыся}}). Таварыш судзьдзя! Дзяцей я там не заўважаў.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. О, чуеце, сам прызнаецца, што на дзяцей не зважаў. Дык вось і крыўдна, міленькія, што ён абняславіць дзяцей маіх. Дзяўчынцы маёй, Вольцы васемнаццаты гадок ідзе, ёй-жа трэба з людзьмі бачыцца.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|седзячы, голасна}}). З хлапцамі ёй трэба бачыцца.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}} ({{smaller|да Цьвілеўскага}}). Не перашкаджайце.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Вось бачыце, ён жыць не дае мне, удаве. Твая дзяўча, кажа, у пудру нейкую ўлезла, твая дзяўча сукенкі пакрала. Божа мой, міленькі, на што-ж гэтак чарніць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|надымаючыся}}). Чаго там чарніць, калі яна і так чорная, дык загэтым і пудрыцца.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Пачакай, счарнееш і ты.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. А ў пудру не палезу. ({{smaller|Суд званіў і, урэшце, супакоіў}}).</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Грамадзянін Цьвілеўскі і грамадзянка Сучок, папярэджваю, што вы не на вуліцы, а ў судзе.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. І зноў-жа пра сукенкі, мае міленькія. У Лэйзара ваконца ў сенцах {{перанос пачатак|зат|кнёна}}<noinclude></noinclude>
pzabkolw485r4i3sm7rqwtf3h1dbzvw
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/27
104
127121
293633
2026-07-27T07:25:51Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: «{{перанос канец|зат|кнёна}} было нейкаю старою сукенкаю ці чым там, дык як мая Волечка была маленькаю, дык, ведама, дзеці, выцягнулі гэта з вакенца і лялькі сабе рабілі, а ён і пачаў: а твая дачка сукенкі пакрала, а твая дачка сёе, ды тое, а твайму сыну газэтчы...»
293633
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>{{перанос канец|зат|кнёна}} было нейкаю старою сукенкаю ці чым там, дык як мая Волечка была маленькаю, дык, ведама, дзеці, выцягнулі гэта з вакенца і лялькі сабе рабілі, а ён і пачаў: а твая дачка сукенкі пакрала, а твая дачка сёе, ды тое,
а твайму сыну газэтчыку ўсё роўна рашпіль
у бок усаджу. Дык за што гэта: што ў газэце нехта яго намаляваў. А што ён на мяне валіў, дык няхай ужо бачыць бог і сьвятыя судзьдзі. Вось і ўсё.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Ну, а ён вас ня біў?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Ён увесь час мерыўся, дык яго трымалі, а потым я ўцякла.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А хто гэта падраў газэту?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Гэта-ж ён палкаю пырнуў. Ён-бы і зусім падраў яе, каб людзей ня было.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Сядайце. Пазавеце там сьведку Івашку Паўлюка. ({{smaller|Гукнулі}}).
<center>{{fine|Увайшоў {{разьбіўка|Івашка}}.}}</center>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Што вы, Івашка, ведаеце аб гэтай справе, толькі адказвайце праўдзіва.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}} ({{smaller|перамінаецца, мнець шапку}}). А я нічога не магу сказаць, бо я нічога ня ведаю, я такі чалавек, што ня люблю ў гэтыя справы ўмешвацца.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. У якія гэта справы вы ня любіце ўмешвацца?</br><noinclude></noinclude>
e9c7ykg3a57itzdw1xbe0mbnxu9by75
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/28
104
127122
293634
2026-07-27T07:32:44Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. У сварку гэту Прузыны з Цьвілеўскім.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А сварка, значыць, была?</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Я вам скажу, тут ёсьць сьведка, Васіль Астрэйка, дык ён пра гэта лепей ведае.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}...»
293634
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. У сварку гэту Прузыны з Цьвілеўскім.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А сварка, значыць, была?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Я вам скажу, тут ёсьць сьведка, Васіль Астрэйка, дык ён пра гэта лепей ведае.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А вы што-ж, хіба ня былі там?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Я можна сказаць быў, можна сказаць і ня быў.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Як гэта так?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. А так, што паводле мяне могуць сварыцца, я магу і ня чуць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Але-ж вы чулі?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Не, нічога я ня чуў, хіба Астрэйка.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Сядайце. Пазавеце там сьведку Астрэйку Васіля.
<center>{{fine|Паволі, спакойна ўваходзіць {{разьбіўка|Астрэйка}}.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Вы чулі, як Прузына Сучок лаяла Цьвілеўскага.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Памойму, наісь, тым‘асове, дык Цьвілеўскі мусіў яе лаяць, бо зьдзек быў насупроць яго.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Так яно і было.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Мы ўдвох там былі і ня ведаю, ці добра, ці не, але мы, тым‘асове перасьцераглі ад бойкі іх.</br><noinclude></noinclude>
7dfktc6j7rbc1xzlpx7egrcmbfrovt9
293635
293634
2026-07-27T07:33:19Z
RAleh111
4658
293635
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. У сварку гэту Прузыны з Цьвілеўскім.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А сварка, значыць, была?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Я вам скажу, тут ёсьць сьведка, Васіль Астрэйка, дык ён пра гэта лепей ведае.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А вы што-ж, хіба ня былі там?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Я можна сказаць быў, можна сказаць і ня быў.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Як гэта так?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. А так, што паводле мяне могуць сварыцца, я магу і ня чуць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Але-ж вы чулі?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Не, нічога я ня чуў, хіба Астрэйка.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Сядайце. Пазавеце там сьведку Астрэйку Васіля.
<center>{{fine|Паволі, спакойна ўваходзіць {{разьбіўка|Астрэйка}}.}}</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Вы чулі, як Прузына Сучок лаяла Цьвілеўскага.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Памойму, наісь, тым‘асове, дык Цьвілеўскі мусіў яе лаяць, бо зьдзек быў насупроць яго.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Так яно і было.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Мы ўдвох там былі і ня ведаю, ці добра, ці не, але мы, тым‘асове перасьцераглі ад бойкі іх.</br><noinclude></noinclude>
rqzvjx748mrudnxmktg09fhiyc34uqt
293636
293635
2026-07-27T07:33:36Z
RAleh111
4658
293636
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. У сварку гэту Прузыны з Цьвілеўскім.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А сварка, значыць, была?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Я вам скажу, тут ёсьць сьведка, Васіль Астрэйка, дык ён пра гэта лепей ведае.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. А вы што-ж, хіба ня былі там?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Я можна сказаць быў, можна сказаць і ня быў.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Як гэта так?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. А так, што паводле мяне могуць сварыцца, я магу і ня чуць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Але-ж вы чулі?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Не, нічога я ня чуў, хіба Астрэйка.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Сядайце. Пазавеце там сьведку Астрэйку Васіля.
<center>{{fine|Паволі, спакойна ўваходзіць {{разьбіўка|Астрэйка}}.}}</center>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Вы чулі, як Прузына Сучок лаяла Цьвілеўскага.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Памойму, наісь, тым‘асове, дык Цьвілеўскі мусіў яе лаяць, бо зьдзек быў насупроць яго.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Так яно і было.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Мы ўдвох там былі і ня ведаю, ці добра, ці не, але мы, тым‘асове перасьцераглі ад бойкі іх.</br><noinclude></noinclude>
5cuep78yh3w6k8i3tclnx1vagcceh29
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/29
104
127123
293637
2026-07-27T07:41:02Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ага, я сам трымаў.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Каго?</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Трымалі мы, наісь, Цьвілеўскага, а злосны ён быў на газэтку.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ага, і палкаю пырнуў так.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдз...»
293637
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ага, я сам трымаў.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Каго?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Трымалі мы, наісь, Цьвілеўскага, а злосны ён быў на газэтку.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ага, і палкаю пырнуў так.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Хто, павашаму, вінават у гэтай справе?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Тут Прузына вінавата.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Яна, яна.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Вы самі кажаце: Цьвілеўскі лаяўся, Цьвілеўскі біцца кідаўся, Цьвілеўскі ў газэту пырнуў, ну, а чаму Прузына вінавата, што яна?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Яна, тым‘асове, таксама сыпала і, нарэшце, наісь…</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Стала задам ды спадніцу гэта… ({{smaller|Падымае на сабе халат}}).</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Ну, то як гэта, тым‘асове, чалавеку цярпець.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Вы чыталі тую газэтку?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Як-жа прачытаеш, калі я, а таксама і Івашка, літараў складаць ня ўмеем. Пачалі аднаго разу складаць…</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}} ({{smaller|дадае}}). Дык піва нейкае вышла.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Што, што там вышла?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. А гэта ён, тым‘асове, так нешта ляпнуў, ён можа. Я вам скажу, таварыш судзебны, што і Прузына, і Цьвілеўскі —<noinclude></noinclude>
55nuxle3f0d7ceed8xeiqjbd7fiwp5o
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/30
104
127124
293638
2026-07-27T07:48:02Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: «суседзі мае, і яна прасіла паехаць за сьведку і ён таксама.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ага, і мяне таксама — і яна і ён.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Але я павінен за Цьвілеўскага казаць, каб, наісь, ён быў апраўданы.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}} ({{smaller|...»
293638
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>суседзі мае, і яна прасіла паехаць за сьведку і ён таксама.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ага, і мяне таксама — і яна і ён.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Але я павінен за Цьвілеўскага казаць, каб, наісь, ён быў апраўданы.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}} ({{smaller|усхапілася}}). Во, бачыце, бо Цьвілеўскі падпаіў іх.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}} ({{smaller|дразьнячы}}). П-эдпэіў, ты вельмі бачыла.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Супакойцеся. ({{smaller|Да Астрэйкі}}). Сьведка Астрэйка, скажэце, Цьвілеўскі лаяў Прузыну і дачку яе?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Так, чалавек, наісь, вышаў з цярпеньня і лаяў.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Сьведка Івашка.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}} ({{smaller|не дачакаўшыся запытаньня}}). Вышаў з цярпеньня і лаяў.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Сядайце. Паклічце сьведку Лаўрынчыка.
<center>{{fine|Уваходзіць сьведка {{разьбіўка|Лаўрынчык}} (коопэратар).</center>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Што вы можаце паказаць?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Лаўрынчык}}. Асаблівага нічога.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Вы чыталі газэту?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Лаўрынчык}}. Чытаў.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Ці было ў газеце што-небудзь такое, што-б магло абразіць Цьвілеўскага?</br><noinclude></noinclude>
2s4mb4g7vcmzr1de1d5yxcspo30rhox
293639
293638
2026-07-27T07:48:25Z
RAleh111
4658
293639
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>суседзі мае, і яна прасіла паехаць за сьведку і ён таксама.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Ага, і мяне таксама — і яна і ён.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Але я павінен за Цьвілеўскага казаць, каб, наісь, ён быў апраўданы.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}} ({{smaller|усхапілася}}). Во, бачыце, бо Цьвілеўскі падпаіў іх.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}} ({{smaller|дразьнячы}}). П-эдпэіў, ты вельмі бачыла.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Супакойцеся. ({{smaller|Да Астрэйкі}}). Сьведка Астрэйка, скажэце, Цьвілеўскі лаяў Прузыну і дачку яе?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Астрэйка}}. Так, чалавек, наісь, вышаў з цярпеньня і лаяў.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Сьведка Івашка.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}} ({{smaller|не дачакаўшыся запытаньня}}). Вышаў з цярпеньня і лаяў.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Сядайце. Паклічце сьведку Лаўрынчыка.
<center>{{fine|Уваходзіць сьведка {{разьбіўка|Лаўрынчык}} (коопэратар).}}</center>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Што вы можаце паказаць?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Лаўрынчык}}. Асаблівага нічога.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Вы чыталі газэту?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Лаўрынчык}}. Чытаў.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Ці было ў газеце што-небудзь такое, што-б магло абразіць Цьвілеўскага?</br><noinclude></noinclude>
on4gfscbx3k08yfbr0v2dtf50650xbw
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/31
104
127125
293640
2026-07-27T07:53:25Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2em}}{{разьбіўка|Лаўрынчык}}. Я лічу, што нічога, і, бязумоўна, Цьвілеўскі дарэмна падняў лаянку.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. А ён дык цярпеў-бы.</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Лаўрынчык}}. Пра коопэратыў таксама было, аднак я і ня думаў абражацца, а наадварот, л...»
293640
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Лаўрынчык}}. Я лічу, што нічога, і, бязумоўна, Цьвілеўскі дарэмна падняў лаянку.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. А ён дык цярпеў-бы.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Лаўрынчык}}. Пра коопэратыў таксама было, аднак я і ня думаў абражацца, а наадварот, лічу гэта вельмі карысным. Выяўленьне нашых недахопаў вельмі патрэбная справа, мы пастараемся зьнішчыць іх, вытравіць.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|ускочыў}}). Таварыш судзьдзя, дазвольце мне, мне дазвольце.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Што?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Даць яму, гэтаму разумненькаму, запытаньне.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Ну, добра, пытайцеся.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|паварачваецца да Лаўрынчыка}}). Калі ў мяне ёсьць, як ты кажаш, недахоп, вось, прыкладна, я крыху згорблены, ну, і ногі там… дык ты думаеш, калі яны мяне намалявалі, то я ўжо стану іншым, маладзейшым, га?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Лаўрынчык}}. Я кажу аб недахопах наогул.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}}. Эге, вось табе і наогул. ({{smaller|Сеў}}).</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Лаўрынчык}}. Бязумоўна, былі падбухторваньні з боку; ёсьць такія, што любяць падліць масла ў агонь, а ўсё-ж такі, лаяць жанчыну і дзяцей яе, ня было за што.</br><noinclude></noinclude>
5yacqyejp32vti5n205b0mnayr3ah8r
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/32
104
127126
293641
2026-07-27T07:59:13Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « {{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Сядайце. ({{smaller|Да Прузыны}}). Што вы, Прузына Сучок, яшчэ дабавіць можаце?</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Во гэты самы ({{smaller|паказвае пальцамі}}) Павал Івашка, каб яму бог не дапамог, ехаў мне за сьведку, а цяпер, бачыце, каго барон...»
293641
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Сядайце. ({{smaller|Да Прузыны}}). Што вы, Прузына Сучок, яшчэ дабавіць можаце?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Во гэты самы ({{smaller|паказвае пальцамі}}) Павал Івашка, каб яму бог не дапамог, ехаў мне за сьведку, а цяпер, бачыце, каго бароніць. А чаму, бо глынуў рускае горкае,
Цьвілеўскі падпаіў.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|перабівае}}). Таварыш судзьдзя, я хачу, каб яна даказала, і калі дакажа,
садзеце мяне тады хоць на цэлы месяц, але-ж, калі не дакажа, дык пасадзіць яе, Прузынку. ({{smaller|Сеў}}).</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Івашка}}. Пасадзіць яе.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Прузына}}. Таварыш судзьдзя, як-жа так можа быць. Ён мяне лаяў, ён падраў газэту, чарніў нейкай пудраю маё дзіця, яны пілі і хочуць, каб мяне пасадзілі. Ды, людцы мае міленькія…</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}} ({{smaller|перабівае}}). Грамадзянка Сучок, вы пачакайце: яшчэ рана трывожыцца. Выносіць пастанову суд, а ня сьведкі. Сядайце. Падсудны Цьвілеўскі, вам даецца апошняе слова, што вы яшчэ хочаце дадаць?</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|устаў, кашлянуў, плюнуў у бок і расьцірае нагою}}).</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}}. Вы ня плюйце, а адказвайце.</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Цьвілеўскі}} ({{smaller|выцер вусы}}). Нічога, я расьцёр. Дык што-ж тут сказаць. Я тое магу<noinclude></noinclude>
m8y6djzx3m4avzaunj1g9v39bvl39oz
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/33
104
127127
293642
2026-07-27T08:02:33Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: «сказаць, што няма чаго больш казаць, толькі адно я хачу заявіць вось перад гэтым чырвоным сталом, усімі судзьдзямі і публікаю, што калі мяне засудзяць, то тады мне ня жыць болей. Пайду і ўтаплюся. Кончана. ({{smaller|Сеў}}).</br> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}} ({{smaller|у...»
293642
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>сказаць, што няма чаго больш казаць, толькі
адно я хачу заявіць вось перад гэтым чырвоным сталом, усімі судзьдзямі і публікаю, што калі мяне засудзяць, то тады мне ня жыць болей. Пайду і ўтаплюся. Кончана. ({{smaller|Сеў}}).</br>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Судзьдзя}} ({{smaller|устаў}}). Суд ідзе на нараду. ({{smaller|Усе ў залі ўстаюць. Суд выходзіць}}).
<center>''ЗАСЛОНА</center><noinclude></noinclude>
m34p1frzfo2dhdmv3bepbe5sudigy59
Старонка:Романов Е. Р. Бѣлорусскій сборнікъ. Томъ первый. Губерніѧ могилевскаѧ. Выпускъ третий. Сказки. Витебскъ. 1887.pdf/109
104
127128
293643
2026-07-27T08:46:47Z
Gabix
3485
/* Не правераная */ Новая старонка: «Не́чаго ѣсци жаръ-пцицы. Махнула яна направо — енъ давъ ёй ногу̀; яна оторвала. Проляцѣвши, махнула яна ўзновъ — енъ давъ ёй другую ногу; яна зьѣла и другую. Тоды скоро принясла яго ў яго царство. Спусцились на зямлю. Яна кажець: «злѣзай!» А енъ кажець: «но...»
293643
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="Gabix" /></noinclude>Не́чаго ѣсци жаръ-пцицы. Махнула яна направо — енъ давъ ёй ногу̀; яна оторвала. Проляцѣвши, махнула яна ўзновъ — енъ давъ ёй другую ногу; яна зьѣла и другую. Тоды скоро принясла яго ў яго царство. Спусцились на зямлю. Яна кажець: «злѣзай!» А енъ кажець: «ногъ нема!» — А дзѣ яны? — «Ты зьѣла!» Вотъ тоды жаръ-пцица узяла большенный камень и говориць: «стукни мнѣ разъ по́мижъ плечъ!» Ёнъ стукнувъ ёй у карокъ, яна и выкархнула яму̀ ноги. Приторкнувъ солдатъ ноги, яны й прижили. Ёнъ тоды злѣзъ, подзякувавъ жаръ-пцицы, а яна яму, и пошовъ у свое царство.
{{Водступ|2|em}}Приходзиць енъ туды, а царъ гово̀риць: «што жъ ты службы ня суповняешъ? Ходзишъ по свѣци, а дочокъ моихъ давно яхвицеры знайшли. Я цябе за гэто повѣшу!» Вялѣвъ сичасъ и шибялницу дзѣлаць. Зажурився солдатъ п....ло, суконное рыло. Ды ўздумавъ на тэя яйцы, и говориць цару: «а вотъ, гусударъ — бацюшка, полядзи, идзѣ твоѐ донки жили!» Ды разбивъ перадъ имъ яйцы. Издѣлалиси изь ихъ хаты: мѣдная, сяребраная, золотая. Увыйшли яны туды, а тамъ и змѣѝ забитые лежаць. «А вотъ, кажець солдатъ: и мужуки твоихъ дочокъ, што я позабивъ!» Царъ сичасъ призвавъ царевновъ. Ну, тэя и призналиси: «такъ, и такъ, позабивавъ змяёвъ солдатъ, а ’хвицеры тольки насъ привяли!» Призвавъ тоды царъ яхвицарѐй и вялѣвъ ихъ повѣсиць на тэй шибялницы, што дзѣли солдата дзѣлалась. А солдата ожанивъ на ме́ньшой дочцѣ своёй. И живуць яны сабѣ, поживаюць и добра наживаюць.
{{Водступ|2|em}}''Д. Климовичи, ульянов. вол. сѣнн. у.'' {{smaller|Ср. слѣд. № и Чубин. 207, 286, 263.}}
{{ц|'''12. Иванъ дуракъ.'''|памер=120%}}
{{Водступ|2|em}}Утъ, такъ, буў саби царъ. У яго були три сыны: два вумныхъ, а трэтьцій дуракъ. Цяперъ, у водзинъ дзень царица вышла гуляць. Уткуль узёўся змий: хвацивъ царицу и пунюсъ. Усшуко́лися царицы: туды, суды — нема царицы! Пудуждали кульки урэмя, — розумные сыны кожуць бацьку: «бугуслувиця насъ, бацюшка: пуѝдомъ шукоць матки!» — Якъ жа вы пуѝдзеця? Вы ня ѝдзьця, а йдзиця пѣшкумъ лучьчи! Бугуслувиў сыноў, увуружиў и утправиў у пуць. Сыны пушли. Приходзюць у цюмный лисъ, знайшли сцежучку у лиси, и пушли гэтуй сцежучкой. Трошки пруйшли, бачуць — стуиць думъ (домъ). Бульшій, бульшій думъ! Яны приходзюць у думъ, бачуць — сядзиць дзѝвица, нѝшто шія. «Здростуй, кро́сная дзивица!» — Здростуй, здростуй, дубрые мулуйцы! Куды васъ Бугъ нясе? — «Идо́мъ шукоць матки!» — А вутъ, матка ваша тутъ! — «А дзи-жъ яна?» — А вутъ, гуво́ра — у склепи! Утчинила дзвери: лизьця суды! Яны ўзёли и пулизли. Яна ўзяла и зачинила ихъ. «Тутъ вамъ прупадоць!»
{{Водступ|2|em}}Цяперъ, дурань туй дувой прусиць бацьку: «бугуслуви, бацюшка, и мяне!» — А куды ты дурань, пуйдзешъ? — «Пуйду и я матки шукоць.» Бацьку не́чуго дзилаць, бугуслувиў яго и пусциў у свитъ. Пушоў дурань етымъ самымъ слѝдумъ, кудой ишли розумные. Приходзя акъ гэтуму думу самуму; уходзя у хату: «здростуй, красная дзѝвица!» — Здростуй, здростуй, дубрый мулодзецъ! Куды цябе Бугъ нясе? — «Иду матки шукоць!» — А дзи жъ ты яѐ зна́йдзешъ? — «А дзи-не́будзь знайду.» — Твуя матка тутъ! — «А дзи яна?» — А ў склепи! Утчинила склепъ и пусылаа яго туды. А юнъ кожа юй: нѝшто матка муя суды зализя? Лизь сама суды! Узёў яѐ за куўнеръ (ковнеръ)<noinclude></noinclude>
44uolu2gwtk7tznoy748zt0c65md7l0
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/34
104
127129
293644
2026-07-27T09:52:53Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « <div style="font-size:92%"> <center>КАРЦІНА II<ref>Пажадана вялікага перапынку між першай і другой карцінай не рабіць.</ref></center> {{АРЦ|Дэкорацыя першае дзеі. Таксама стаіць газэта і больш на сцэне нікога няма.}} </div> {{gap|2em}}{{разьбіўка|Газэта}}. Нядаўна адбыўся суд над грамадзя...»
293644
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<div style="font-size:92%">
<center>КАРЦІНА II<ref>Пажадана вялікага перапынку між першай і другой карцінай не рабіць.</ref></center>
{{АРЦ|Дэкорацыя першае дзеі. Таксама стаіць газэта і больш на сцэне нікога няма.}}
</div>
{{gap|2em}}{{разьбіўка|Газэта}}. Нядаўна адбыўся суд над грамадзянінам ({{smaller|назва вёскі}}) Цьвілеўскім, які пырнуў палкаю ў мяне і абражаў Прузыну Сучок. Цьвілеўскі прысуджан да дзесяці рублёў штрафу. Кажуць, думаў тапіцца, але няма часу, бо Прузына выдае дачку сваю Вольку замуж, і Цьвілеўскі ідзе граць вясельле і к таму заробіць дзесятку.</br>
<div style="font-size:92%">
{{gap|2em}}(Калі ёсьць музычныя інструмэнты, можна ў гэты час прапусьціць праз сцэну капэлю Цьвілеўскага: ён сам са скрыпкаю паперадзе, за ім меншы па росту хлапчук з другою скрыпкаю, далей яшчэ меншы з клярнэтам і, нарэшце, самы меншы па росту хлапчук з барабанам).</br>
{{gap|2em}}Другая карціна можа быць яшчэ і так паказана: пасьля першае карціны, у часе перамены дэкорацыі за сцэнаю грае музыка.</br>
{{gap|2em}}Калі падымаецца заслона, музыка грае ціха. Газэта абвяшчае, што нядаўна адбыўся суд і г. д.</br>
{{gap|2em}}Затым пад канец сказаць: „Цьвілеўскі будзе граць вясельле, вось чуеце, ён праводзіць рэпэтыцыю“. Пасьля гэтых слоў гучны марш.
</div>
<center>''ЗАСЛОНА</center><noinclude></noinclude>
rc6mw52365wmadcgp1ou74rh14li8lr
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/35
104
127130
293645
2026-07-27T10:05:14Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « <div style="font-size:92%;> <center>'''УВАГА</center> {{gap|2em}}Другую карціну можна працягнуць далей матар‘яламі жывое газэты, узяўшы іх з свае вёскі, суседняе, раёну. Тут можна ўзяць любую галіну гаспадарчага, культурнага жыцьця, падаць весткі, якія будуць сьведчыць аб дасяг...»
293645
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<div style="font-size:92%;>
<center>'''УВАГА</center>
{{gap|2em}}Другую карціну можна працягнуць далей матар‘яламі жывое газэты, узяўшы іх з свае вёскі, суседняе, раёну. Тут можна ўзяць любую галіну гаспадарчага, культурнага жыцьця, падаць весткі, якія будуць сьведчыць аб дасягненьнях, а таксама недахопах. Толькі ня трэба расьцягваць, а лепш даваць кароценькія паведамленьні. Пажадана некаторы матар‘ял падаць у гумарыстычнай форме ({{smaller|вясёлай}}).</br>
{{gap|2em}}Калі, напрыклад, Сымон пабіў свайго бацьку, можна адзначыць прыблізна так:</br>
{{gap|2em}}„У нашу вёску прыехаў барэц Сымон, які з першай схваткі палажыў свайго бацьку на абедзьве лапаткі. Барца Сымона вызвала райміліцыя. Мусіць хоча выдаць узнагароду“. Калі, напрыклад, слаба працуе якая-небудзь установа, як, скажам, камітэт узаемадапамогі, мажліва падаць так:</br>
{{gap|2em}}„Цэнтральныя газэты Беларусі адзначаюць, што зьявілася нейкая сонная хвароба. Як відаць, на гэту хваробу занядужаў камітэт узаемадапамогі. Сьпіць ужо чатыры месяцы. Трэбуецца спэцыяльнае лячэньне“.</br>
{{gap|2em}}Зразумела, што добра, калі будуць вызначаны тыя пытаньні, якія к часу пастаноўкі зьяўляюцца больш жыцьцёвымі. Тут могуць быць і абвесткі, скажам, аб перавыбарах камітэтаў і іншых грамадзкіх справах.
{{накіравальная рыса|5em|height=0.1px}}<noinclude></noinclude>
q726zvuq1hz07pzlgjko6oqk3l4a9b3
293647
293645
2026-07-27T10:09:35Z
RAleh111
4658
293647
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<div style="font-size:92%;>
<center>'''УВАГА</center>
{{gap|2em}}Другую карціну можна працягнуць далей матар‘яламі жывое газэты, узяўшы іх з свае вёскі, суседняе, раёну. Тут можна ўзяць любую галіну гаспадарчага, культурнага жыцьця, падаць весткі, якія будуць сьведчыць аб дасягненьнях, а таксама недахопах. Толькі ня трэба расьцягваць, а лепш даваць кароценькія паведамленьні. Пажадана некаторы матар‘ял падаць у гумарыстычнай форме ({{smaller|вясёлай}}).</br>
{{gap|2em}}Калі, напрыклад, Сымон пабіў свайго бацьку, можна адзначыць прыблізна так:</br>
{{gap|2em}}„У нашу вёску прыехаў барэц Сымон, які з першай схваткі палажыў свайго бацьку на абедзьве лапаткі. Барца Сымона вызвала райміліцыя. Мусіць хоча выдаць узнагароду“. Калі, напрыклад, слаба працуе якая-небудзь установа, як, скажам, камітэт узаемадапамогі, мажліва падаць так:</br>
{{gap|2em}}„Цэнтральныя газэты Беларусі адзначаюць, што зьявілася нейкая сонная хвароба. Як відаць, на гэту хваробу занядужаў камітэт узаемадапамогі. Сьпіць ужо чатыры месяцы. Трэбуецца спэцыяльнае лячэньне“.</br>
{{gap|2em}}Зразумела, што добра, калі будуць вызначаны тыя пытаньні, якія к часу пастаноўкі зьяўляюцца больш жыцьцёвымі. Тут могуць быць і абвесткі, скажам, аб перавыбарах камітэтаў і іншых грамадзкіх справах.
</div>
{{накіравальная рыса|5em|height=0.1px}}<noinclude></noinclude>
fjduyzejd0z0zhl2r4bvq3e96zdyb5m
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/36
104
127131
293646
2026-07-27T10:09:08Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « <div style="font-size:92%;> <center>'''ПАСТАНОЎКА</center> {{gap|2em}}П‘есу гэту магчыма ставіць ня маючы нават сцэны: у чытальні, школе і прасторнай хаце. Калі ёсьць сапраўдная насьценная газэта, яна набіваецца на раму ці дошку і ставіцца ад сьцяны так, каб можна было прайсьці...»
293646
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<div style="font-size:92%;>
<center>'''ПАСТАНОЎКА</center>
{{gap|2em}}П‘есу гэту магчыма ставіць ня маючы нават сцэны: у чытальні, школе і прасторнай хаце. Калі ёсьць сапраўдная насьценная газэта, яна набіваецца на раму ці дошку і ставіцца ад сьцяны так, каб можна было прайсьці там. Можна скарыстаць i клясную дошку, альбо два сталы (адзін кладзецца бокам), а з боку завешваецца шэраю пасьцілкаю і драпіруецца зелянінаю.</br>
{{gap|2em}}Насьценную газэту можна зрабіць бутафорскую г. значыць напісаць там, наклеіць якія-небудзь малюнкі так, каб было падобна на газэту.</br>
{{gap|2em}}Выразны толькі павінен быць надпіс: „Насьценная газэта“.</br>
{{gap|2em}}У другой дзеі патрэбен стол, які пажадана накрыць чырвоным абрусом (пасьцілкаю), за якім зьмяшчаецца суд, адзін, два портрэты нашых правадыроў і лаўкі ці табурэткі, на якіх зьмяшчаюцца:
абвінавайца, падсудны, некалькі чалавек публікі і затым сьведкі.</br>
{{gap|2em}}Сьведкі могуць зьмяшчацца да вызаву дзе-небудзь у другім пакоі. Па вызаву яны праходзяць<noinclude></noinclude>
iotoc1i0ux243nvmucho4zledofvx0t
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/37
104
127132
293648
2026-07-27T10:11:37Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: «праз залю. Гэта, мне думаецца, унясе некаторую ажыўлёнасьць у дзею.</br> {{gap|2em}}Нарэшце, я хачу сказаць, што ў другой карціне другое дзеі даецца шырокае поле самадзейнасьці для драмгуртка, што, бязумоўна, пажадана.</br> {{gap|2em}}Для мяне, як для аўтара, вельмі паж...»
293648
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /><div style="font-size:92%;></noinclude>праз залю. Гэта, мне думаецца, унясе некаторую ажыўлёнасьць у дзею.</br>
{{gap|2em}}Нарэшце, я хачу сказаць, што ў другой карціне другое дзеі даецца шырокае поле самадзейнасьці для драмгуртка, што, бязумоўна, пажадана.</br>
{{gap|2em}}Для мяне, як для аўтара, вельмі пажадана ведаць аб усіх цяжкасьцях і недахопах, якія спаткаюцца пры пастаноўцы. Я з падзякаю прыму пад увагу ў далейшай сваёй працы над рэпэртуарам вясковага тэатру.
</div>
{{накіравальная рыса|5em|height=0.1px}}<noinclude></noinclude>
j1jt8yrf5fwsos2gghucbvqc90imko4
Старонка:Музыка Цьвілеўскі (1928).pdf/38
104
127133
293656
2026-07-27T10:39:15Z
RAleh111
4658
/* Не правераная */ Новая старонка: « <center>'''КНІГІ ТАГО-Ж АЎТАРА</center> {{block center/s|style=width:100%; max-width:25em}} {{Калёнтытул|right={{smaller|Цана}}}} </div style="margin-left:1.5em"> {{Dotted TOC||{{водступ|0|em}}„П‘есы“. Дзьве п‘есы для вясковага тэатру: „Бацька і сын“ — у 3-х дзеях. „У цемры“ — у 1-й дзеі, 88 старонак. Выданьне ЦБ „Мал...»
293656
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<center>'''КНІГІ ТАГО-Ж АЎТАРА</center>
{{block center/s|style=width:100%; max-width:25em}}
{{Калёнтытул|right={{smaller|Цана}}}}
</div style="margin-left:1.5em">
{{Dotted TOC||{{водступ|0|em}}„П‘есы“. Дзьве п‘есы для вясковага тэатру: „Бацька і сын“ — у 3-х дзеях. „У цемры“ — у 1-й дзеі, 88 старонак. Выданьне ЦБ „Маладняка“ 1927 году|50{{gap|0.5em}}к.|3|col3-width=2.5em}}
{{Dotted TOC||„Сашка будаўнік“. П‘еска для дзіцячага тэатру у 2-х дзеях, 16 старонак. Выданьне БДВ 1927 году|20{{gap|0.5em}}к.|3|col3-width=2.5em}}
{{Dotted TOC||„На другі дзень“. П‘еска для дзіцячага тэатру ў 1-й дзеі, 12 стар. Выд. БДВ 1927 г.|15{{gap|0.5em}}к.|3|col3-width=2.5em}}
{{Dotted TOC||„Бяспрытульныя“. П‘еска для дзіцячага тэатру ў 1-й дзеі, 12 стар. Выд. БДВ 1927 г.|15{{gap|0.5em}}к.|3|col3-width=2.5em}}
{{Dotted TOC||„Кацярына“. П‘еска ў 2-х дзеях (з сэрыі „Бібліотэка работніцы і сялянкі“), 20 стар. Выданьне БДВ 1928 году.|15{{gap|0.5em}}к.|3|col3-width=2.5em}}
{{Dotted TOC||„Сьпявай, вясна“. П‘еса ў 2-х дзеях, 28 стар. Выданьне БДВ 1928 году.|20{{gap|0.5em}}к.|3|col3-width=2.5em}}
{{Dotted TOC||„У прошчы“. Аднаактовы абразок, 32 стар. Выданьне БДВ 1928 году.|22{{gap|0.5em}}к.|3|col3-width=2.5em}}
</div>
{{лінія|5em}}<noinclude></noinclude>
i53f86gd4rmkm74bm9if66wtbpjbt5d
293657
293656
2026-07-27T10:40:22Z
RAleh111
4658
293657
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="RAleh111" /></noinclude>
<center>'''КНІГІ ТАГО-Ж АЎТАРА</center>
{{block center/s|style=width:100%; max-width:25em}}
{{Калёнтытул|right={{smaller|Цана}}{{gap|0.5em}}}}
</div style="margin-left:1.5em">
{{Dotted TOC||{{водступ|0|em}}„П‘есы“. Дзьве п‘есы для вясковага тэатру: „Бацька і сын“ — у 3-х дзеях. „У цемры“ — у 1-й дзеі, 88 старонак. Выданьне ЦБ „Маладняка“ 1927 году|50{{gap|0.5em}}к.|3|col3-width=2.5em}}
{{Dotted TOC||„Сашка будаўнік“. П‘еска для дзіцячага тэатру у 2-х дзеях, 16 старонак. Выданьне БДВ 1927 году|20{{gap|0.5em}}к.|3|col3-width=2.5em}}
{{Dotted TOC||„На другі дзень“. П‘еска для дзіцячага тэатру ў 1-й дзеі, 12 стар. Выд. БДВ 1927 г.|15{{gap|0.5em}}к.|3|col3-width=2.5em}}
{{Dotted TOC||„Бяспрытульныя“. П‘еска для дзіцячага тэатру ў 1-й дзеі, 12 стар. Выд. БДВ 1927 г.|15{{gap|0.5em}}к.|3|col3-width=2.5em}}
{{Dotted TOC||„Кацярына“. П‘еска ў 2-х дзеях (з сэрыі „Бібліотэка работніцы і сялянкі“), 20 стар. Выданьне БДВ 1928 году.|15{{gap|0.5em}}к.|3|col3-width=2.5em}}
{{Dotted TOC||„Сьпявай, вясна“. П‘еса ў 2-х дзеях, 28 стар. Выданьне БДВ 1928 году.|20{{gap|0.5em}}к.|3|col3-width=2.5em}}
{{Dotted TOC||„У прошчы“. Аднаактовы абразок, 32 стар. Выданьне БДВ 1928 году.|22{{gap|0.5em}}к.|3|col3-width=2.5em}}
</div>
{{лінія|5em}}<noinclude></noinclude>
gx1sdeup68kgxf2gakn5taicp8c2bmv
Старонка:Будучыня (1947).pdf/47
104
127134
293658
2026-07-27T11:01:57Z
By-isti
3554
/* Не правераная */ Новая старонка: «І толькі за высокія сцены княжых замкаў і толькі ў дамы багатых рэдка трапляла яна. {{Водступ|2|em}}Людзі засталіся на месцы. Яны, як і раней, з усходам сонца выходзілі з матыгамі на свае вузкія загоны і познім вечарам вярталіся дадому. Над імі звінелі густы...»
293658
proofread-page
text/x-wiki
<noinclude><pagequality level="1" user="By-isti" /></noinclude>І толькі за высокія сцены княжых замкаў і толькі ў дамы багатых рэдка трапляла яна.
{{Водступ|2|em}}Людзі засталіся на месцы. Яны, як і раней, з усходам сонца выходзілі з матыгамі на свае вузкія загоны і познім вечарам вярталіся дадому. Над імі звінелі густыя хмары лютых камароў і цёплай гніллю несла на іх з балот. Людзям не было куды пайсці і яны забыліся не толькі на тое, што гаварыў у апошнюю хвіліну чалавек, які даўно памёр, яны забыліся і на тое, што некалі жыў на гэтым свеце добры і працавіты Самсон Коркія.
{{Водступ|2|em}}І не забыўся толькі адзін яго сын Арцём. Але і яму не было куды пайсці, і словы бацькі, якія ён чуў і раней, словы аб тым, што ёсць на свеце шчаслівыя землі, на якіх не ходзіць жоўтая хвароба, засталіся марай аб лепшым, што рыхтавала яму будучыня. Ішлі гады, і Арцём страціў маці і малодшага брата. Выміранне сям’і было страшным сцверджаннем праўдзівасці бацькавых слоў. Арцём застаўся адзін. Больш нішто не звязвала з маленькай вёскай, дзе дрэмлюць таполі над стрэхамі хат і дзе адзіным успамінам была смерць блізкіх людзей. І хутка мары аб новай зямлі здзейсніліся. Але гэта былі казармы Гунібскага стралковага палка. Тут не было малярыі, на гэтай новай зямлі, але затое тут быў фельдфебель і унтэр-афіцэры, якія па меры сіл навучалі маладога салдата Коркія «славеснасці», статутам службы і давалі кароткія, але зразу мелыя лекцыі расійскай мовы. Толькі праз чатыры гады Арцём вышаў з клумкам за плячыма за вароты казармы. І надоўга запомніў стракатую караулку, міма якой на гэты раз ён прайшоў, як яму здавалася, вольным чалавекам.
{{Водступ|2|em}}Потым — плантацыі тытуню Месаксудзі, чарада гадоў цяжкай працы, баракі, гарачае, бязлітаснае абхазскае сонца, тытунёвы пыл, жабрацкае жыццё і наступны этап — з’яўляецца Арцём Коркія ў роднай вёсцы, адкуль яму раіў бацька ўцякаць і дзе жоўтая хвароба знішчыла яго сям’ю. На радзіму. Арцём прышоў не адзін. З ім была жонка, маладая абхазка, гэткая-ж, як і Арцём, батрачка плантацый. Яны не маглі заснаваць сваю сям’ю ў бараках Месаксудзі, і Анна марыла аб уласным доме гэтак-жа, як некалі марыў Арцём аб новых шчаслівых землях. Анна ведала, што такі дом існаваў. Гэта быў дом Самсона Коркія, пакінутая бацькаўская спадчына Арцёма. І каля дому быў яшчэ невялікі кавалак зямлі, якім, за адсутнасцю гаспадароў сядзібы, карыстаўся адзін з суседзяў. Нарэшце, пасля доўгіх спрэчак і несканчоных слёз Анны, Арцём пагрузіў на свае шырокія плечы ўвесь сямейны скарб, а яшчэ праз некалькі дзён з напоўразбуранага коміна<noinclude></noinclude>
l0kuwrzkrxri3at2h8ahpsfdiki1xsj