Γιώργος Σεφέρης

<mediawiki xmlns="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/ http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11.xsd" version="0.11" xml:lang="el">
  <siteinfo>
    <sitename>Βικιφθέγματα</sitename>
    <dbname>elwikiquote</dbname>
    <base>https://el.wikiquote.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%A3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1</base>
    <generator>MediaWiki 1.47.0-wmf.24</generator>
    <case>first-letter</case>
    <namespaces>
      <namespace key="-2" case="first-letter">Μέσο</namespace>
      <namespace key="-1" case="first-letter">Ειδικό</namespace>
      <namespace key="0" case="first-letter" />
      <namespace key="1" case="first-letter">Συζήτηση</namespace>
      <namespace key="2" case="first-letter">Χρήστης</namespace>
      <namespace key="3" case="first-letter">Συζήτηση χρήστη</namespace>
      <namespace key="4" case="first-letter">Βικιφθέγματα</namespace>
      <namespace key="5" case="first-letter">Συζήτηση Βικιφθέγματα</namespace>
      <namespace key="6" case="first-letter">Αρχείο</namespace>
      <namespace key="7" case="first-letter">Συζήτηση αρχείου</namespace>
      <namespace key="8" case="first-letter">MediaWiki</namespace>
      <namespace key="9" case="first-letter">Συζήτηση MediaWiki</namespace>
      <namespace key="10" case="first-letter">Πρότυπο</namespace>
      <namespace key="11" case="first-letter">Συζήτηση προτύπου</namespace>
      <namespace key="12" case="first-letter">Βοήθεια</namespace>
      <namespace key="13" case="first-letter">Συζήτηση βοήθειας</namespace>
      <namespace key="14" case="first-letter">Κατηγορία</namespace>
      <namespace key="15" case="first-letter">Συζήτηση κατηγορίας</namespace>
      <namespace key="710" case="first-letter">TimedText</namespace>
      <namespace key="711" case="first-letter">TimedText talk</namespace>
      <namespace key="828" case="first-letter">Module</namespace>
      <namespace key="829" case="first-letter">Module talk</namespace>
      <namespace key="1728" case="first-letter">Event</namespace>
      <namespace key="1729" case="first-letter">Event talk</namespace>
    </namespaces>
  </siteinfo>
  <page>
    <title>Γιώργος Σεφέρης</title>
    <ns>0</ns>
    <id>2752</id>
    <revision>
      <id>38698</id>
      <parentid>38693</parentid>
      <timestamp>2026-10-21T15:02:50Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dionysus</username>
        <id>2208</id>
      </contributor>
      <comment>/* Μέρες ΣΤ' (20 Απρίλη 1951 - 4 Αυγούστου 1956) */</comment>
      <origin>38698</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="94030" sha1="0rx5r4ez5lfsmblopi8luieo8gbkdbl" xml:space="preserve">[[File:George Seferis.JPG|200px|thumb|Ο Γιώργος Σεφέρης σε ηλικία 21 ετών (1921).]]
[[File:Giorgos Seferis 1963.jpg|200px|thumb|Ο Γιώργος Σεφέρης σε ηλικία 63 ετών (1963).]]

Ο '''[[w:Γιώργος Σεφέρης|Γιώργος Σεφέρης]]''' (1900-1971) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, βραβευμένος το 1963 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

== Ποίηση ==
* Η [[μνήμη]], όπου και να την αγγίξεις, πονεί. 
** ''(Μνήμη)''
* Ό,τι πέρασε, πέρασε σωστά. 
** ''(Θερινό ηλιοστάσι)''
* Όπου και να ταξιδέψω, η [[Ελλάδα]] με πληγώνει.
** ''(Με τον τρόπο του Γ. Σ.)''
* Τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη.
** ''(Αργοναύτες)''
* Με τι καρδιά, με τι πνοή, τι πόνους και τι πάθος, πήραμε τη ζωή μας· λάθος κι αλλάξαμε ζωή.
** ''(Άρνηση)''
* Ανεξήγητο, δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Όσο και να παίζουν με τα χρώματα, είναι όλοι τους μαύροι.
** ''(Διάλειμμα χαράς)''
* Καθένας χωριστά ονειρεύεται και δεν ακούει το βραχνά των άλλων.
** ''(Σαλαμίνα της Κύπρος)''
* Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές, είναι γιατί τ’ ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή, γιατί είναι αμίλητη και προχωράει – στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο, μνησιπήμων πόνος.
** ''(Τελευταίος σταθμός)''
* Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά.
** ''(Τελευταίος σταθμός)''
* Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη.&lt;br /&gt;Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά σιγά βουλιάζει&lt;br /&gt;και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της&lt;br /&gt;κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά.
** «Ένας γέροντας στην ακροποταμιά»,  ''Ημερολόγιο καταστρώματος Β΄'' (1945)&lt;ref&gt;''[https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=1&amp;text_id=3157 Γιώργος Σεφέρης: Ένας γέροντας στην ακροποταμιά].'' greek-language.gr. Ανακτήθηκε στις 23/11/2025.&lt;/ref&gt;
* Αν είναι ανθρώπινος ο πόνος, δεν είμαστε άνθρωποι μόνο για να πονούμε.
** «Ένας γέροντας στην ακροποταμιά»,  ''Ημερολόγιο καταστρώματος Β΄'' (1945)
* Δεν είναι μεγάλο πράγμα ν' ανεβείς μα είναι πολύ δύσκολο ν' αλλάξεις.
** [http://www.greek-language.gr/Resources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=1&amp;text_id=1623 «Piazza san Nicolò»], ''Ημερολόγιο καταστρώματος Α΄'' (1940)
* Κι όταν γυρεύεις το [[θαύμα]] πρέπει να σπείρεις το αίμα σου στις οχτώ γωνιές των ανέμων&lt;br /&gt; γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου. 
** «Les anges sont blancs», ''Ημερολόγιο καταστρώματος Α΄'' (1940)

== Δοκίμια ==
=== Δοκιμές. Πρώτος τόμος (1936 - 1947) ===
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Δοκιμές. Πρώτος τόμος (1936 - 1947).'' Ίκαρος. Αθήνα. Η' έκδοση 2003. Α' έκδοση Κάιρο 1944.

* Ένας ποιητής έξω από το «ρήμα», δεν είναι παράλογο; Δεν ξέρω. Η χάρη της [[τέχνη|τέχνης]] είναι να μας οδηγεί σ' ένα σημείο όπου δεν ξέρουμε πια. Ο [[Ανδρέας Κάλβος|Κάλβος]] είναι ένα όριο, συλλογιζόμουνα, όπου η γλωσσική αφαίρεση αφήνει μια σχεδόν άναρθρη φωνή και γραμμές στον ουρανό· κατά βάθος είναι αμίλητος. Αλλά και ο [[Κωνσταντίνος Καβάφης|Καβάφης]] είναι ένα όριο όπου η [[ποίηση]] απογυμνώνεται προσεγγίζοντας την πρόζα. Και ο [[Διονύσιος Σολωμός|Σολωμός]] ένα όριο όπου η ποίηση εξαγνίζεται προσεγγίζοντας το ανέκφραστο. Οι τρεις μεγάλοι πεθαμένοι [[ποιητής|ποιητές]] μας που δεν ήξεραν [[ελληνικά]]. Σε καμιά λογοτεχνία δε βρίσκω ανάλογα παραδείγματα. Οι δυσκολίες τους –το μέτρο της δύναμής τους– τους έκαναν όρια. Ποιος θα πει ποτέ τις δυσκολίες τους; Τις αισθανόμαστε τόσο λίγο. Παράξενος τόπος.
** ''Απορίες διαβάζοντας τον Κάλβο'' (1937), σελ. 63

* Η [[τέχνη]] είναι μια απέραντη [[αλληλεγγύη]], και κανείς δεν μπορεί να καυχηθεί ότι τη νιώθει, αν δε νιώσει την αλληλεγγύη αυτή.
** ''Διάλογος πάνω στην ποίηση'' (1938), σελ. 91

* Αν είναι άνθρωπος ή ελάφι· αν τα πόδια του ή το κεφάλι του είναι κομμένα· αν μέσα από τους ακρωτηριασμούς του βγαίνουν άλλα φυτά ή ερπετά ή πετούμενα, είναι ζήτημα που καθόλου δεν μπορεί να επηρεάσει την [[κρίση]] μου. Εκείνο που μ' ενδιαφέρει είναι αν ο [[Δομήνικος Θεοτοκόπουλος|Θεοτοκόπουλος]] κάνει [[ζωγραφική]]· αν μου μεταδίνει τη [[συγκίνηση]] της [[τέχνη|τέχνης]] του.
** ''Μονόλογος πάνω στην ποίηση'' (1939), σελ. 107

* Θα πρέπει να περάσουν, νομίζω, πολλά χρόνια για να βρεθεί ένας [[άνθρωπος]] που να έχει τέτοια εμπειρία της [[Ελληνικά|γλώσσας μας]]. Την ήξερε πέρα ως πέρα, ώς την πιο παράμερη γωνιά της· αρχαία, μεσαιωνική, ιδιωματική, σε κάθε της απόχρωση, σε κάθε της τόνο. Όχι, δεν την ήξερε όπως οι Φαρισαίοι και οι γραμματικοί, την είχε μέσα του αυτή την τρομερή αρθρωτική δύναμη, αυτή την Αναδυομένη. Γι' αυτό ποιήματα όπως ο ''Δωδεκάλογος'' και όπως η ''Φλογέρα'' μας κάνουν την εντύπωση κατακλυσμικών γεγονότων.
** ''Κωστής Παλαμάς'' (1943), σελ. 220

* Η [[ιδέα]] μου είναι ότι δεν υπάρχει τρόπος για να αποδείξει κανείς ότι ένα [[ποίημα]] είναι καλό.
** ''Ερωτόκριτος'' (1946), σελ. 283

* Και αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει ο [[ποιητής]]: να μεταδώσει ορισμένες [[συγκίνηση|συγκινήσεις]], να δημιουργήσει ορισμένα πλέγματα συγκινήσεων που ανοίγουν παράθυρα στη [[ζωή]]. Κι αν είναι πραγματικά ποιητής, δεν μπορεί να μη συνδέεται κατά κάποιον τρόπο με την εποχή του· ίσως και με άλλες εποχές, αν είναι μεγαλύτερος ποιητής. Αλλά ποιες [[πολιτική|πολιτικές]] τάσεις και ποιες επιδιώξεις θα τραφούν μέσα στην [[κοινωνία]] από αυτές τις συγκινήσεις, δεν το ξέρει, όπως δεν το ήξερε ο αδικοσκοτωμένος [[Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα|Federico Garcia Lorca]]. Ο μαιευτήρας της κοινωνίας, συνειδητά τουλάχιστο, δεν είναι ο ποιητής, είναι ο [[πολιτικός]].
** ''Ερωτόκριτος'' (1946), σελ. 315

* ... διερμηνεύει πολύ περισσότερο τον εαυτό του παρά το ποίημα. Κι αυτό είναι αρκετά συνηθισμένο φαινόμενο, και γενικά, και ειδικότερα όταν κρίνουμε τις επιδράσεις πάνω στα έργα της τέχνης. Συμβαίνει πολύ συχνά, σε τέτοιες περιπτώσεις, ο κριτής να προβάλλει, πάνω στο κείμενο που εξετάζει, τις επιδράσεις που ο ίδιος έχει υποστεί, ή να νομίζει πως ο συγγραφέας επηρεάζεται με τον ίδιο τρόπο που θα επηρεαζότανε και ο ίδιος. [...] Κρίνοντας κρίνουμε τον εαυτό μας.
** Σημείωση στο δοκίμιο ''Ερωτόκριτος'' (1946), σελ. 506

* Το μόνο που θα έλεγα ακόμη είναι τούτο: σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν, σβήνει κανείς κι ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον, και είναι θλιβερή η ζωή που μοιάζει σαν ακατοίκητο σπίτι.
** Σημείωση στο δοκίμιο ''Ερωτόκριτος'' (1946), σελ. 510

=== Δοκιμές. Δεύτερος τόμος (1948 - 1971) ===
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Δοκιμές. Δεύτερος τόμος (1948 - 1971).'' Ίκαρος. Αθήνα. Η' έκδοση 2003. Α' έκδοση 1974.

* Κάθε εξήγηση [[ποίημα|ποιήματος]] είναι, μου φαίνεται, εξωφρενική. Το ξέρει αυτό όποιος έχει μια μικρή ιδέα τού πώς δουλεύει ο [[καλλιτέχνης]].
** ''Μια σκηνοθεσία για την «Κίχλη»'' (1950), σελ. 53

* Μεταφράζοντας, μαθαίνει κανείς τη δική του [[γλώσσα]]· δεν εννοώ: εκείνη από την οποία μεταφράζει.
** Τα λόγια ανήκουν στον [[Τ. Σ. Έλιοτ]].
*** ''Θ. Σ. Ε. Σελίδες από ένα ημερολόγιο'' (1965), σελ. 216

=== Δοκιμές. Τρίτος τόμος Παραλειπόμενα (1932 - 1971) ===
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Δοκιμές. Τρίτος τόμος Παραλειπόμενα (1932 - 1971).'' Ίκαρος. Αθήνα. Γ' έκδοση 2002. Α' έκδοση Ίκαρος 1992.

* Είχα άλλα ενδιαφέροντα, που τα τοποθετούσα ψηλότερα από τις πρόσκαιρες αυτές ασχολίες και που ήταν η ζωή μου. Όμως, κρίνοντας αυστηρά τον εαυτό μου, δε νομίζω πως πήρα από κανέναν τον καιρό που αφιέρωσα σ' αυτά τα ενδιαφέροντα. Αυτός ήταν ο καιρός που άλλοι έδωσαν στο σκότωμα της ώρας, στη φλυαρία, στα χαρτιά ή στην πλήξη. Νομίζω πως έκανα το χρέος μου στην υπηρεσία με την προσήλωση οποιουδήποτε συναδέλφου που εκτιμώ. Η ανάγκη να υπηρετώ δυο κυρίους και η αποστροφή μου γενικά για την ερασιτεχνία με βασάνισαν αδιάκοπα. Κάποτε ήταν ένα μαρτύριο. Αλλά από μιαν ορισμένη στιγμή και πέρα, αφού δεν είχα τα μέσα να ζήσω τη ζωή που θα ήθελα, παραδέχτηκα πως ήταν καλύτερα έτσι, παρά να κερδίζω το ψωμί μου είτε σα δημοσιογράφος είτε κάνοντας άλλες βιομηχανίες με την πένα μου.
** ''Χειρόγραφο Σεπ. '41'' (1941), σελ. 21 - 22

* Έγραψα αυτές τις σελίδες χωρίς άλλο σκοπό παρά να βάλω τάξη στη [[συνείδηση|συνείδησή]] μου. Το μόνο γενικότερο συμπέρασμα που βγάζω και που με ανησυχεί είναι η καταπληκτική διαφορά του [[λαός|λαού]] και της [[εξουσία|συντεχνίας των αρχόντων του]], σ' όποιο κόμμα κι αν ανήκουν. Πού θα μας βγάλει αυτό, δεν το ξέρω· [...] Ο [[Θεός]] να βοηθήσει.
** ''Χειρόγραφο Σεπ. '41'' (1941), σελ. 55

* Δεν είναι εύκολος ο [[Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης]], όταν γυρεύεις να κοσκινίσεις τη γνώση του. Ξέρει και θυμάται τόσα και τόσα, από τις μελέτες του, από την ακονισμένη παρατηρητικότητά του, που μπροστά του αισθάνομαι απίστευτα αμαθής. Έπειτα, είναι άνθρωπος που δεν αρνιέται τίποτε· η παραδοχή του είναι οικουμενική.
** ''Οι ώρες της «Κυρίας Έρσης»'' (1967), σελ. 205

* Ανάμεσα Ερέχθειο και Παρθενώνα...
** ''Οι ώρες της «Κυρίας Έρσης»'' (1967), σελ. 213

* Δεν μπορούμε να τα πούμε όλα σ' ένα έργο· κάτι πρέπει ν’ αφήσουμε. 
** ''Οι ώρες της «Κυρίας Έρσης»'' (1967), σελ. 228

* Ποιος είμαι εγώ, ρωτήθηκα, και θέλω να διορθώσω τους άλλους; Εγώ που δεν υπάρχω.
** ''Οι ώρες της «Κυρίας Έρσης»'' (1967), σελ. 228

* Χρειαζόμαστε επιτέλους κάποια [[τιμιότητα]] και κάποια [[διάκριση]], όχι εκδηλώσεις με κενά επιφωνήματα. «Πώς μπορείτε και μένετε στην [[Ελλάδα]] με τη σημερινή κατάσταση», ήταν ένα από αυτά· το άκουσα δυο-τρεις φορές στη [[Νέα Υόρκη]] – έξω από το κτίριο του Poetry Center διαλαλούσαν την ''Ελεύθερη Ελλάδα''· αποκρίθηκα: «Κύριε, δεν ξέρω ποιες είναι οι οικογενειακές σας συνθήκες, αν όμως τις ήξερα, θα μου επιτρέπατε να σας ρωτήσω πώς μπορείτε να ζείτε με την [[οικογένεια|οικογένειά]] σας;».
** ''Χειρόγραφο Οκτ. '68'' (1968), σελ. 259 - 260

== Ημερολόγια ==
=== Μέρες ===
''Στη Βικιπαίδεια υπάρχει λήμμα σχετικό με: [[:w:Μέρες|Μέρες]]''.

==== Μέρες Α' (16 Φεβρουαρίου 1925 - 17 Αυγούστου 1931) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Α' (16 Φεβρουαρίου 1925 - 17 Αυγούστου 1931).'' Φιλολογική επιμέλεια Ε. Χ. Κάσδαγλης. Ίκαρος. Αθήνα. 2003. Πρώτη έκδοση 1975.

* Η ευαισθησία, για να είναι χρήσιμη, πρέπει να συντροφεύεται από ανάλογη δύναμη. (2 Αυγούστου 1925, σελ. 9)

* Μην αναβάλλεις: ουσιαστικός κανόνας της ζωής. Αλλιώς, κινδυνεύεις να σε πάρει ο ύπνος. Διώχνε κάθε σκέψη συγκαταβατική, συνένοχο, κλεφταποδόχα. Μην ξεχνάς πως δεν πρέπει μόνο την πνευματική συνήθεια ν’ αποχτήσεις, αλλά και τη σωματική. Σε καθετί υπάρχει και μια σωματική στάση. (Κυριακή, 23 Αυγούστου 1925, σελ. 11 - 12)

* Ο χριστιανισμός τους: [...] Προτιμούν την καθαρή ανηθικότητα από κάθε ηθική που δεν είναι η δική τους. (Τρίτη, 1 Ιουνίου 1926, σελ. 63)

* Εξασκώ το επίπονο επάγγελμα του ανθρώπου. (Κυριακή, 2 Μάρτη 1928, σελ. 104)

==== Μέρες Β' (24 Αυγούστου 1931 - 12 Φεβρουαρίου 1934) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Β' (24 Αυγούστου 1931 - 12 Φεβρουαρίου 1934).'' Φιλολογική επιμέλεια Δ. Ν. Μαρωνίτης. Ίκαρος. Αθήνα. Τρίτη έκδοση 2007. Πρώτη έκδοση 1975.

* Τι σημασία έχει η [[ελευθερία]] του ανθρώπου, αν δεν την εξαγοράζουμε κάθε τόσο (όχι με χρήματα βέβαια). Μην ξεχνάς να σιχαίνεσαι πάντα τους ψυχικούς σελέμηδες. (Σάββατο, Μάρτης 1932, σελ. 50 - 51)

* Είναι ένα σημείο στη ζωή μου, που απεφάσισα να κρατήσω έξω από συμβιβασμούς και δοσοληψίες· αυτό είναι το σημείο το πνευματικό. (3 Απρίλη 1932, σελ. 51 - 52)

* Οι πολιτισμένοι, οι πολιτισμένοι – βαριέμαι και τους πολιτισμένους και τους πρωτόγονους που είναι άλλο είδος πολιτισμένων. Το μόνο που θέλω είναι να είμαι [[άνθρωπος]] χωρίς επίθετο. Δεν ξέρω αν θα το καταφέρω· όλο το ζήτημα είναι πώς να απογυμνωθεί κανείς. (Κυριακή, 8 Μάη 1932, σελ. 59)

* Το μεγάλο λάθος της ζωής μου ήταν που ήμουν φτιαγμένος για τη [[θάλασσα]] κι έγινα στεριανός. Είναι γνώρισμα του θαλασσινού να μην είναι πουθενά ευχαριστημένος. (3 Οκτώβρη 1932, σελ. 90)

* Η δική μου δύναμη, κυρίως, είναι να έχω [[υπομονή]]· μια [[αρετή]], ίσως η μόνη, που με εξάσκησε και την άσκησα. Η υπομονή είναι κάτι που ξέρω κατά βάθος· η συντρόφισσά μου. (Σάββατο 5 μ.μ., 4 Μάρτη 1933, σελ. 112)

* Ώς πού μπορεί ο άνθρωπος να απατάται; Ποιο είναι είναι το σημάδι πως δε γελιόμαστε; (Σάββατο βράδυ, 11 Μάρτη 1933, σελ. 114)

* Όλη αυτή η εβδομάδα πέρασε με σημαντικά παγκόσμια γεγονότα και μαζί μ' αυτά και εθνικά. Στη Γερμανία οι Ναζί, στην Αμερική οι τράπεζες. Τι μας περιμένει ακόμη, ένας Θεός το ξέρει. Σ' έναν τέτοιο κόσμο, μόνο ο [[φανατισμός]] μπορεί να βλαστήσει, κι όταν βλαστήσει ο φανατισμός, η φωτιά δεν είναι μακριά – fuoco che gli affina (δεν ξέρω αν η ιταλική μου ορθογραφία είναι σωστή.) (Σάββατο βράδυ, 11 Μάρτη 1933, σελ. 114)

* Ξέρεις τι λέει ο Στράτης Θαλασσινός· «Η αδικία δεν είναι που η ζωή είναι τέτοια που είναι, αλλά που ''πρέπει'' να είναι τέτοια». Είναι φυσικά ένας ανόητος αρλουμπολόγος, κι εγώ το κατακάθι της μπουρζουαζίας... (Παρασκευή βράδυ, 17 Μάρτη 1933, σελ. 116)

* Όλα αυτά μπορεί να είναι σχολικά, αλλά ντρέπομαι να είμαι τόσο αμαθής σε τόσα πράγματα και τόσο επιπόλαια αυτοδίδακτος. (Σάββατο, 22 Απρίλη 1933, σελ. 129)

==== Μέρες Γ' (16 Απρίλη 1934 - 14 Δεκέμβρη 1940) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Γ' (16 Απρίλη 1934 - 14 Δεκέμβρη 1940).'' Ίκαρος. Αθήνα. Τρίτη έκδοση 2011. Πρώτη έκδοση 1977.

* Γνωριστήκαμε ένα μεσημέρι του Αυγούστου στην ακρογιαλιά. Στεγνώναμε ξαπλωμένοι πλάι-πλάι. Ένα σκούρο πέπλο, βρεμένο, σκέπαζε το πρόσωπό της. Έγειρα να τη φιλήσω. Άφησε το κεφάλι της ξένο, αδιάφορο, σφιγμένα τα δόντια και τα χείλια ψυχρά. Έπειτα ξαφνικά τράβηξε το πέπλο της, όπως ανοίγει κανείς ένα βιβλίο. Ανεβήκαμε το βουνό γυμνοί μέσα στον ήλιο. Ήταν δική μου, όπως τώρα, όπως πάντα, όπως καμιά φορά στο κρεβάτι μας· δεν μας έμενε πια παρά το βάρος να αισθανθούμε πόσο ξεπερνά τον άνθρωπο να είναι ο ένας ενωμένος με τον άλλον όπως ήμασταν. Παραμιλούσε, κι έπειτα, όταν γύριζε στις αισθήσεις της, κοίταζε καμιά φορά πίσω σαν ένα δρόμο που έχουμε περάσει και έλεγε μόνη της: «Τίποτε πια δε μας χωρίζει.» (8 Ιουνίου 1937, σελ. 65)

* Τι σημαίνει ο [[πόνος]] του χωρισμένου ανθρώπου, το ένιωσα τώρα που μου φαίνεται πως αν κρατήσει ακόμη λίγο αυτή η κατάσταση θα χάσω το λογικό μου. Μιλά κανείς για [[επιθυμία]], για [[αγάπη]], για [[στοργή]]. Από μικροί μάθαμε να τα λέμε αυτά τα [[λόγια]] και τα χρησιμοποιούμε όσο μπορούμε καλύτερα. Όταν όμως φτάσει κανείς εκεί που έφτασα, καταλαβαίνει πως αν σημαίνουν κάτι, αυτό το κάτι είναι η τραγική [[γύμνια]] του ανθρώπου στερημένου από τα πάντα... (13 Ιουνίου 1937, Κορυτσά, σελ. 67)

* Πρόκειται να συναντηθούμε σε μια βδομάδα. Τα γράμματά της έρχουνται και με καίνε. Αισθάνομαι πως πλησιάζομε, τίποτα δεν αλλάζει. Όλα όπως πριν. Η μεγάλη λάμψη κι έπειτα πάλι το σκοτάδι. (13 Ιουνίου 1937, Κορυτσά, σελ. 68)

* Εκείνη είναι παντού: εδώ, πλάι μου, απέναντι, κινείται, τραγουδά, περπατά. Απλές της κινήσεις για μια καθημερινή πράξη έχουν πάρει μια δύναμη [[ναρκωτικά|ναρκωτικού]] που αλλάζει τα πάντα. (Παρασκευή, 18 Ιουνίου 1937, σελ. 68)

==== Μέρες Δ' (1 Γενάρη 1941 - 31 Δεκέμβρη 1944) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Δ' (1 Γενάρη 1941 - 31 Δεκέμβρη 1944).'' Ίκαρος. Αθήνα. Τέταρτη έκδοση 2007. Πρώτη έκδοση 1977.

* Γράμμα του [[Οδυσσέας Ελύτης|Ελύτη]] από το μέτωπο:&lt;br&gt;«... ποιητική διάθεση αφάνταστη... κι αν σήμερα ποθώ τόσο πολύ να ζήσω είναι για να μπορώ να δώσω, έστω και μετά, διέξοδο σ' αυτή τη γονιμότητα».&lt;br&gt;Γράφει από την πρώτη γραμμή. Τον χαίρομαι και τον ζηλεύω. (Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 1941, σελ. 28)

* Ο Λόρδος πήρε ύφος ξιφομάχου που έχει κολλήσει στον τοίχο τον αντίπαλό του. Σήκωσε το κεφάλι αψηλά και είπε μ' ένα περιφρονητικό μορφασμό:&lt;br&gt;– Για μένα [[ποίηση]] σημαίνει τρία πράγματα: Πρώτα, [[μουσική]]. Δεύτερο, [[στιχουργία]]· εννοώ πραγματική στιχουργία με ρίμες και όλα τα άλλα. Τρίτο, [[νόημα]]. Λοιπόν στον [[Τ. Σ. Έλιοτ|Έλιοτ]] η μουσική είναι ανύπαρχτη, η στιχουργία είναι ανύπαρχτη· όσο για το νόημα – δεν μπορώ να το βρω.&lt;br&gt;Είπε, και κοίταξε θριαμβευτικά τις τρεις γυναίκες που βρίσκουνταν στον έβδομο ουρανό. (Κυριακή, 23 Μάρτη 1941, σελ. 42)

* Χτες βράδυ στο τραπέζι, καθώς μιλούσαμε για άλλα πράγματα, η Μαρώ μου λέει:&lt;br&gt;– Θα 'πρεπε ίσως να παντρευτούμε.&lt;br&gt;– Κοίταξε αύριο για τις άδειες, της αποκρίθηκα.&lt;br&gt;Το πρωί κοίταξα για τα δικά μου τα χαρτιά κι έπειτα πήγα στο Υπουργείο. Τ' απόγεμα, αφού είδα δυο-τρεις παπάδες δύστροπους και τον πατέρα μου (αντίδραση παραπονεμένη), έκανα το γάμο μου κατά τις 6.30' στη Σωτήρα. Συγκίνηση ακούοντας, στην τελετή, το μύθο του κρασιού στο γάμο της Κανά – κι όλα τα σύμβολα του Διόνυσου.&lt;br&gt;«Και το νερό έγινε κρασί.» (Πέμπτη, 10 Απρίλη 1941, σελ. 53)

* Βροχερές μέρες. Χτες το μεσημέρι, μετά το φαΐ, η Μαρώ κι ο Ξύδης πήραμε τα μονοπάτια για τον τάφο του [[Ελευθέριος Βενιζέλος|Βενιζέλου]]. Απόβροχο· ο ήλιος έκαιγε. Ο αέρας μυρωμένος από τα λεμονάνθια και το θυμάρι. Όρεξη να ξεσπάσεις· ν' αναλυθεί η καρδιά σου, ν' αρχίσεις τα κλάματα. Στο Ακρωτήρι, το άθλιο άγαλμα του Θωμόπουλου. Ικανοποίηση ωστόσο που βρίσκεται κανείς κοντά στο σύμβολο της [[ελευθερία|λευτεριάς]], κι ας είναι [[ασχήμια|άσχημο]], όπως μπορεί να σε συγκινήσει το εικόνισμα της [[Παναγία|Παναγίας]], όσο κακότεχνο κι αν είναι. Ο τάφος του Βενιζέλου. Θυμήθηκα την τελευταία φορά που ήρθα εδώ, για την κηδεία του. Πολλές φορές ρωτήθηκα τι θα 'κανε αυτός στις περιστάσεις που περάσαμε, χωρίς να βρω την απάντηση. Την απάντηση μου την έδωσαν ίσως τα λόγια που είναι χαραγμένα στην ταφόπετρά του· δικά του λόγια: «Αγαπητοί φίλοι, ο προκείμενος νεκρός ήτο ένας αληθινός άνδρας, με μεγάλο θάρρος, με αυτοπεποίθησιν και δι' αυτόν και δια τον λαόν τον οποίον εκλήθη να κυβερνήση. Ίσως έκαμε πολλά σφάλματα, αλλά ποτέ δεν του απέλειψε το [[θάρρος]]. Ποτέ δεν υπήρξε μοιρολάτρης. Διότι δεν περίμενε ποτέ από την μοίραν του να ίδη την χώραν του προηγμένην, αλλά έθεσεν εις την υπηρεσίαν αυτής όλον το πυρ το οποίον είχε μέσα του, κάθε δύναμιν ψυχικήν και σωματικήν.» (28.4.32) (Παρασκευή, 9 Μάη 1941, σελ. 76 - 77)

* Συλλογίζεται κανείς όλους εκείνους που πολέμησαν με την ίδια ψυχή στα βουνά της Αρβανιτιάς. Εκείνους που δοκίμασαν τόση στέρηση και τόση κακουχία και γύρισαν πίσω με τη σάρκα κουρελιασμένη και την ψυχή γεμάτη πίκρα. Άλλος χωρίς πόδια, άλλος χωρίς χέρια, με μάτια που θα είχαν να πουν ατέλειωτες ιστορίες, με το ασημένιο σταυρουδάκι του Δεσπότη καρφιτσωμένο στην αριστερή τσέπη του σακακιού. Κάποιοι έρχουνται τώρα στα γραφεία τής γενικής διοίκησης για να γυρέψουν ένα μικρό βοήθημα· αυτοί οι άγνωστοι άνθρωποι, το καλύτερο που έχει ο τόπος μας.  (Παρασκευή, 9 Μάη 1941, σελ. 77 - 78)

* Ζητούμε από έναν πληθυσμό να πάρει ηρωικές αποφάσεις και συνάμα κουρελιάζουμε το ηθικό του με τη στάση μας. (Κυριακή, 11 Μάη 1941, σελ. 79)

* Το άγνωστο ήταν εκεί, μέσα στη νυχτερινή υγρασία της ιταλικής βλάστησης. Καμιά διακοπή· ταξιδεύουμε προς το ίδιο άγνωστο. Θα καταλάβει κανένα από τα παιδιά μας πως δεν είχαμε ποτέ διάλειμμα μήτε στα λεγόμενα «χρόνια της ειρήνης»; Πως ζήσαμε πάντα μέσα στα σύννεφα ενός ακατανόητου κόσμου; Εμείς που κάναμε «δύσκολη λογοτεχνία» καθώς έλεγε ο Τόνιο· τον θυμάμαι ακατάπαυτα. (Παρασκευή, 16 Μάη 1941, σελ. 86)

* Πήγαμε νωρίς τ' απόγεμα να ιδούμε τον ''Great Dictator'' του [[Τσάρλι Τσάπλιν|Charlie Chaplin]]. Πίσω μας Έλληνες ναύτες του πολεμικού ναυτικού.&lt;br&gt;– Τώρα θα ιδείς τι είναι οι δικτάτορες, λέει ο ένας στον άλλον.&lt;br&gt;Όσο προχωρεί το [[κινηματογραφική ταινία|φιλμ]], ένα βάρος στην [[καρδιά]], ολοένα και πιο πικρό. Η [[κωμωδία]] τούτη είναι αληθινή. Επειδή κανένας δεν μπόρεσε να σκεφτεί σοβαρά τις δυο-τρεις πολύ απλές [[ιδέα|ιδέες]] που εκφράζει, τραβάμε αυτά που τραβάμε. (Τετάρτη, 21 Μάη 1941, Ξενοδοχείο «Windsor», Αλεξάνδρεια, σελ. 90) 

* Τ' απόγεμα με τον Νάνη και τον Τίμο· στο «Trianon». O Τίμος τρομακτικά ''αισθητής''. Ωστόσο το μόνο που με ξεκουράζει ακόμη, να μιλώ για την [[τέχνη]]· είναι κι αυτή μια άλλη [[πατρίδα]] που δεν μπορεί να την πάρει ο Γερμανός. (Τετάρτη, 28 Μάη 1941, σελ. 94)

* Η Κρήτη· μια μεγάλη πληγή. «Όλοι μας φταίμε· εσύ, εγώ, η Κυβέρνηση, οι Εγγλέζοι», έλεγε η Μαρώ σήμερα το μεσημέρι. Είναι αλήθεια· είμαστε όλοι μέσα στο μεγάλο φταίξιμο. Οι Γερμανοί ανακοινώνουν από το σταθμό Αθηνών: «Επειδή σε διάφορα χωριά κακοποίησαν Γερμανούς στρατιωτικούς, όταν δε βρίσκουνται οι ένοχοι θα καίγεται ολόκληρο το χωριό.» Ο Μπραΐμης στην Πελοπόννησο ήταν άγιος μπροστά τους, κι εμείς τ' αποσπόρια εκείνων που πολέμησαν τον Μπραΐμη· κολασμένοι. (Πέμπτη, 29 Μάη 1941, σελ. 94 - 95)

* Συλλογίζομαι πολύ περισσότερο πως σήμανε η ώρα που θα πρέπει όλοι οι πραγματικά ελεύθεροι άνθρωποι του κόσμου να καθίσουν και ν' αντικρίσουν από την αρχή το μόνο ουσιαστικό πρόβλημα αυτού του [[πόλεμος|πολέμου]], το πρόβλημα της [[ανθρώπινα δικαιώματα|ανθρώπινης κατάστασης]], ας πούμε. Ο πόλεμος με τη Ρωσία ξεκαθαρίζει την ατμόσφαιρα με πολλούς τρόπους, καταργώντας πρώτα-πρώτα το δήθεν αλάθητο του [[Ιωσήφ Στάλιν|σταλινισμού]] που θόλωσε τόσα μυαλά και τόσα κακά προξένησε. (Παρασκευή, 27 Ιουνίου 1941, σελ. 104)

* Σημείωσα στη χτεσινή [[εφημερίδα]] την [[προσευχή]] που είχε φτιάξει για το καράβι του ένας Άγγλος καπετάνιος, ο Λόρδος Hugh Beresford. Σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης: «Κύριε, στοργικέ μας Πατέρα, ευλόγησε τις προσπάθειές μας να κάνουμε τούτο το καράβι αποτελεσματικό για την υπηρεσία σου. Βοήθησέ μας να 'χουμε πάντα στο νου μας τις πραγματικές αιτίες του [[πόλεμος|πολέμου]] – την [[κακοήθεια]], την [[ιδιοτέλεια]], τον [[εγωισμός|εγωισμό]], την έλλειψη [[αγάπη|αγάπης]] – και να τις διώχνουμε από τούτο το καράβι, ώστε να γίνει δείγμα του Νέου Κόσμου, που γι' αυτόν πολεμούμε. Ευλόγησε τα σπίτια μας και τις οικογένειές μας. Δώσε μας να γνωρίσουμε πως δεν υπάρχει απόσταση που να μην μπορεί να γεφυρωθεί από το Πνεύμα σου το Άγιο, αν του ανοίξουμε την [[καρδιά]] μας.» (Δευτέρα, 22 Σεπτέμβρη 1941, σελ. 131)

* ''ένα απόγεμα του Οχτώβρη εγώ ο Σεφέρης''&lt;br&gt;[...]&lt;br&gt;''προσπαθώντας να καταλάβω τι έχει γίνει,''&lt;br&gt;''ποιος έφερε μια τέτοια απέραντη [[αδικία]],'' (Παρασκευή, Σεπτέμβρης 1941, σελ. 136)

* Ο Νικολούδης σήμερα το πρωί ανεμίζοντας ένα βιβλιαράκι προπαγανδιστικό που ανιστορεί τον ελληνικό πόλεμο:&lt;br&gt;– [[Ιωάννης Μεταξάς|Ι. Μεταξάς]] γι' αυτούς τους κυρίους δεν υπάρχει. Σ' αυτό το βιβλίο το όνομα Μεταξάς έχει αντικατασταθεί με το όνομα [[Ελλάδα|Ελλάς]].&lt;br&gt;Λησμονεί βέβαια πως «αυτοί οι κύριοι» εφαρμόζουν ακριβώς το σύστημά του που είχε σβήσει από τα σχολικά βιβλία το όνομα [[Ελευθέριος Βενιζέλος]]. Είναι καλές οι [[δικτατορία|δικτατορίες]], όταν είμαστ' εμείς οι δικτάτορες. Και η ειρωνεία της τύχης θέλησε να έχει αυτή η φυλλάδα μιαν επιγραφή από τον εξοστρακισμένο, στα ευτυχισμένα εκείνα χρόνια, ''Επιτάφιο'' του [[Περικλής|Περικλή]]. (Σάββατο, 4 Οκτώβρη 1941, σελ. 141)

* Θα μείνει μισοτελειωμένος και ο [[Κωνσταντίνος Καβάφης|Καβάφης]]. Ποιος ξέρει τι με περιμένει εκεί που πάω. Ας γίνει ό,τι γίνει. Όμως αυτή η περίοδος που πέρασα στο Τράνσβαλ, μου έδειξε ακόμη μια φορά τούτο: Πως δεν είναι άλλο που μου έλειψε σ' όλη μου τη ζωή, μήτε η διάθεση, μήτε η «[[έμπνευση]]», αλλά ο καιρός – ο υλικός καιρός· οι [[ελεύθερος χρόνος|ελεύθερες ώρες]]. (Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 1942, σελ. 181)

* – Έχεις σπουδαίο άντρα, έλεγε στη Μαρώ. Να του πεις ν' αφήσει τις διπλωματίες και ν' αφιερωθεί σ' αυτά.&lt;br&gt;Η Μαρώ:&lt;br&gt;– Καλά, ν 'αφήσουμε τις διπλωματίες, αλλά πώς θα ζήσουμε; (Τρίτη, 14 Μάρτη 1944, σελ. 328)

* Άλλες λεπτομέρειες: Τον Ψαρρό τον έγδαραν για να μαρτυρήσει πού έχει κρυμμένες τις λίρες· τους ανθρώπους που έπιασαν μαζί του τους ξέκαμαν σιγά-σιγά βιδώνοντάς τους βίδες στους κροτάφους. Διηγούνται και άλλα περιστατικά αυτού του περιβολιού των βασανιστηρίων: ρίξιμο ανθρώπων σε ξεροπήγαδα κι έπειτα ασβέστη και νερό· αργοί ακρωτηριασμοί· τη μια μέρα με διακοπές· σταμάτημα ώς την άλλη μέρα· και συνέχεια με τον ίδιο ρυθμό, όσο να θάψουν τον μισοπεθαμένο, που ανασαίνει ακόμα. Σκηνές όπου οι άβγαλτοι υποχρεώνουνται να δώσουν κι αυτοί μια μαχαιριά στο νεκρό για να μοιραστούν την ευθύνη του αίματος. Ξεκοιλιάσματα και τύλιγμα των άντερων στα κεφάλια των θυμάτων... Αυτά λένε οι μισοί που υπέγραψαν το «εθνικό συμβόλαιο» του κ. [[Γεώργιος Παπανδρέου|Παπανδρέου]], εναντίον των άλλων μισών  που υπέγραψαν επίσης το «εθνικό συμβόλαιο» του κ. Παπανδρέου. Οι μισοί, καθώς λένε οι άλλοι μισοί, τα έκαναν αυτά. Και μπροστά σε τούτη τη φρίκη που βεβαιώνουν πως είναι ολόγυμνη η αλήθεια, παζαρεύουν, ραδιουργούν, λογαριάζουν θέσεις και υπουργεία. Και όλα μπερδεύουνται, και όλα θολώνουν και χάνουνται σ' ένα βραχνά. Στο μεταξύ τα μικρά παιδιά, οι έφηβοι, στην [[Ελλάδα]] γυρίζουν τη νύχτα με τα πιστόλια και χτυπιούνται. Είμαι βουτημένος σήμερα, βιολογικά, ώς τα ρουθούνια μέσα σ' αυτό το φονικό. (Κυριακή, 28 Μάη 1944, σελ. 333)

* Διαβάζω το ''Κάστρο'' του [[Φραντς Κάφκα|Κάφκα]], σημειώνοντας τούτα στα περιθώριά του – το έχω αρχίσει στο Κάιρο. Βιβλίο αρκετά εναρμονισμένο με την τωρινή κατάστασή μου: αυτός ο άνθρωπος που προσπαθεί να μπει σ' ένα απροσπέλαστο καστέλι, εκεί πάνω στο λόφο, και μπερδεύεται ολοένα σε ανεξάντλητα δίχτυα από φάρσες και φασαρίες που τον τυλίγουν· σαν το ψάρι έξω από το νερό. (Παρασκευή, 14 Ιουλίου 1944, Ανοιχτά στον αέρα, σελ. 334)

* Καθώς νύχτωνε, διακοπή του ρεύματος. Μου διηγούνται τούτο. Στη Μακεδονία, αντάρτες σκότωσαν κάτι Γερμανούς. Αντίποινα: Οι Γερμανοί πήραν έξι κοπέλες, τις βίασαν κι έπειτα τις έσφαξαν απάνω στους τάφους των ανταρτοσκοτωμένων. Χθόνιες λατρείες των ορθοδοξιών. (Παρασκευή, 22 Σεπτέμβρη 1944, σελ. 359)

* Το πρωί στο Μοναστήρι της Κάβας, πάνω στο βουνό, μ' ένα μόνιππο. Μου πέρασε η ιδέα πως ο μόνος τρόπος να κάνω καλό στον εαυτό μου και στους άλλους είναι να ζήσω τη ζωή του καλόγερου. (Τετάρτη, 4 Οκτώβρη 1944, σελ. 363)

* Τέλειωσα χτες βράδυ το διάβασμα του ''Lost Traveller''. Επιθυμία πρώτη φορά, ύστερ' από χρόνια, να γράψω του [[Χένρυ Μίλλερ|Henry Miller]] που δε με ξέχασε. Ας με συμπαθήσει που δεν ανταποκρίθηκα στα μηνύματά του. (Σάββατο, 21 Οκτώβρη 1944, σελ. 369)

* Μαύρη μέρα. Από την αυγή ο αλληλοσπαραγμός. Τα προαισθήματά μου και οι βραχνάδες, εδώ και δυόμισι χρόνια, βγαίνουν αληθινά. Ξύπνησα κατά τις 05.00' από βαριούς, αραιούς κρότους: όλμοι ή χειροβομβίδες. Άνοιξα το παράθυρό μου, που βλέπει προς την Ακρόπολη. Πάνω στον ουρανό που χάραζε, βόλια βυσσινιά από τ' αριστερά προς τα δεξιά. Από το δρόμο, κάπου, μια απόμακρη φωνή χωνιού, μόνο δυο λέξεις άρπαξε τ' αυτί μου: «... το αίμααα... του λαούουου...» (Τετάρτη, 6 Δεκέμβρη 1944, Τ' Αι-Νικόλα, σελ. 371)

* Έπαψε το κανόνι. Αριά και πού λίγο πολυβόλο. Ένας κόκορας, που δεν έπαψε ούτε στη χτεσινή κοσμοχαλασιά, κηρύχνει τα δικαιώματα της ζωής. Σαν ξύπνησα σήμερα το πρωί συλλογιζόμουνα ότι η ειδυλλιακή Πλάκα είναι το μέρος όπου έγινε η πρώτη μάχη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας με τη σοβιετική Ρωσία. Ήταν πραγματικά η πρώτη μάχη του Δυτικού και του Ανατολικού κόσμου. (Παρασκευή, 8 Δεκέμβρη 1944, σελ. 374)

* Από τις 05.30' μεγάλο κακό τριγύρω στο σπίτι: κανόνια, πολυβόλα, από τη μεριά της Ακρόπολης και από τη μεριά του Μακρυγιάννη. Αργότερα έμαθα πως το μέτωπο ήταν: Αναφιώτικα - Μακρυγιάννη - Νεκροταφείο. Τώρα, 15.15', ο μεγάλος σάλαγος έχει περάσει, έτοιμος να ξαναρχίσει κάθε τόσο· τα πολυβόλα κρατούν το ίσο· αεροπλάνα φέρνουν γύρα την Ακρόπολη. Σήμερα δεν είχαμε ψωμί το μεσημέρι. Φούρνοι κλειστοί, μπακάληδες άδειοι· τι θα κάνει ο φτωχόκοσμος; Καταστροφή και σκοτωμός. Οι πιο προφυλαγμένοι, εκείνοι που θα έπρεπε να πληρώσουν πρώτοι· όπως πάντα. (Κυριακή, 10 Δεκέμβρη 1944, σελ. 375)

* Φριχτό αίσθημα πως είμαι άχρηστος και μόνος ανάμεσα σε τρελούς και σε ψεύτες. (Τετάρτη, 20 Δεκέμβρη 1944, σελ. 379)

==== Μέρες Ε' (1 Γενάρη 1945 - 19 Απρίλη 1951) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Ε' (1 Γενάρη 1945 - 19 Απρίλη 1951).'' Ίκαρος. Αθήνα. Τρίτη έκδοση 1996. Πρώτη έκδοση 1977.

* Το πραγματικό, το χειροπιαστό, το τρομαχτικό συναίσθημα πως η λογική δεν μπορεί να έχει κανένα αποτέλεσμα πάνω σε κανέναν, πως η [[λογική]] είναι [[παραλογισμός]].&lt;br&gt;Το βράδυ στου Ξυνού με τον Πολέμωνα και τον Σπίνθαρο. Κι οι δυο σε μαύρη [[απαισιοδοξία]]. «Δεν είναι η [[Κυβέρνηση]] που φταίει· ολόκληρος ο τόπος είναι άρρωστος από την [[απελπισία]] και το [[φόβος|φόβο]].» Συμπέρασμα: η φυγή, μόνη λύση. Έτσι κουβεντιάζουν αυτά τα πολιτικά μυαλά. Η [[Ελλάδα]] σήμερα μοιάζει μ' έναν άρρωστο καταδικασμένο από τους γιατρούς, αφησμένο στο έλεος του Θεού. (Σάββατο, 7 Απρίλη 1945, σελ. 14)

* Χτες, στο – ξανακούω την ιστορία που είναι τόσο χαρακτηριστική των καιρών μας. Ο Μέναιχμος διαβάζει τις ''Δοκιμές''· ενθουσιάζεται, γράφει μια εγκωμιαστική [[κριτική]], και την πηγαίνει στο περιοδικό. Ο Σωφρονίσκος που το διευθύνει του λέει: «Η κριτική σας δε δημοσιεύεται, γιατί ο Σεφέρης δεν είναι από τους δικούς μας». Ο Μέναιχμος, που έχει πάει στο βουνό με τους αντάρτες, φεύγει μαινόμενος και ρωτώντας για τι λογής [[ελευθερία]] πολέμησε. (Κυριακή, Ιούλιος 1945, σελ. 17 - 18)

* Το πρωί, επίσημο [[σινεμά]]. Αθλητικές επιδείξεις στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, τον περασμένον Αύγουστο. Θυμίζουν χιτλερικές γιορτές με σημαίες και οργανωμένες μάζες ή ένα κολοσσιαίο αμερικάνικο μιούζικ-χολ. (Κυριακή, 28 Απρίλη 1946, σελ. 32)

* Αφάνταστο πόση [[επιμονή]] χρειάζεται για να ιδείς και τα πιο απλά πράγματα. Πόση επιμονή μού χρειάζεται για να γράψω ένα στίχο. (Κυριακή, 12 Μάη 1946, σελ. 33)

* Αργά τη νύχτα: Πιο δύσκολο να συμπληρώσεις ένα [[στίχος|στίχο]] παρά να σηκώσεις ένα βράχο. (Δευτέρα, 17 Ιουνίου 1946, σελ. 42)

* Η κατάσταση γύρω μου είναι ανθυγιεινή, κολασμένη θα έλεγα, μέσα σ' αυτό το τέλμα ψυχών και σωμάτων που έχει καταντήσει η [[Ελλάδα]]. Νομίζεις, μα την αλήθεια, πως κάποτε όλα γυρίζουν ασυνάρτητα. Βρίζουν, φωνάζουν, βωμολοχούν με μια μανία που επιταχύνεται ολοένα και όμως δεν έχει τέλος. Από αυτό το σημείο ώσπου να μην μπορέσεις συ ο ίδιος να κρατήσεις τα συλλογικά σου, η απόσταση είναι ελάχιστη. (Κυριακή του Βαγιού, 6 Απρίλη 1947, σελ. 95)

* Προχτές τη νύχτα στην Κηφισιά, ένας εξωφρενικός αγέρας με βροχή. Το πρωί πήγα ν' αποχαιρετήσω τον [[Άγγελος Σικελιανός|Σικελιανό]]. Κατέβηκε στο χολ του ξενοδοχείου κάπως κουρασμένος· δεν του αρέσει να φαίνεται έτσι. «Μ' έχει επηρεάσει ο θάνατος του [[Μαχάτμα Γκάντι|Γκάντι]]» είπε. Σπάνια βλέπω ώς πού αισθάνεται αυτός ο άνθρωπος. Θα ξανασυναντηθούμε άραγε; (Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 1948, Πρωί, α/π «Istanbul», σελ. 120)

* Με την πείρα που έχουμε, ποιος από μας πιστεύει πως τα έργα του θα ζήσουν αιώνια. Το συναίσθημα δεν είναι καινούριο. Το νιώθαμε στα μεσοπολεμικά χρόνια· δε μας ξαφνίζει που τώρα είναι πιο έντονο. Δε θα μας ξαφνίσει αν η κατάσταση χειροτερέψει. Πως θα ξεχαστούμε, το πήραμε απόφαση –«ποιος θα μας λογαριάσει την απόφαση της λησμονιάς;». [...] Το θέμα είναι όχι ν' αναρωτιέσαι «s’il est question d’être relu», αλλά να λες: εγώ θα γράψω, κι ό,τι θέλει ας γίνει, για να κρατήσω ζωντανό το πράγμα που εκφράζει τη ζωντάνια μου. Και τούτα μου δείχνουν τη διαφορά ανάμεσα σ' έναν μεγάλον άνθρωπο μιας μεγάλης λογοτεχνικής ηπείρου, κι έναν ήσσονα που αναπτύχθηκε σε μιαν απόμακρη και δυσκολοζώητη γωνιά της γης και που συνήθισε να μην περιμένει καμιάν ανταμοιβή –να ρίχνει μποτίλιες στο πέλαγο. (Κυριακή, 28 Αυγούστου 1949, σελ. 143)

* Τώρα πια –αυτές τις μέρες έκλεισα τα πενήντα– ξέρω τι είμαι. Ξέρω ποιοι μπορεί να με παραδεχτούν και ποιοι να με αρνηθούν. Μ' ενδιαφέρουν οι πρώτοι, κι από τους δεύτερους οι καλύτεροί μου. Προσθέτω, χωρίς δισταγμό, πως εύχομαι να φανερωθούν καλύτεροι, έστω και αν πρόκειται να με σβήσουν από τη μνήμη των ανθρώπων. Δεν είναι το έργο μου που μ' ενδιαφέρει πριν απ' όλα· είναι το έργο, χωρίς κτητική αντωνυμία· αυτό πρέπει να ζήσει, έστω και αν οι προσωπικές μας συνεισφορές πρόκειται ν' αναλωθούν μέσα σ' αυτό. [...] Έτσι όπως έβγαλα τη ''Στροφή'', όπως έβγαλα το ''Μυθιστόρημα'', μολονότι οι άλλοι θεωρούσαν τα καμώματά μου παλαβά, κάθισα και καταπιάστηκα, σε τούτο το σταμάτημα της Άγκυρας, το ξεκαθάρισμα αυτών των χαρτιών· μια «μποτίλια στο πέλαγο» ακόμη, ιδιωτική τούτη τη φορά. Μπορεί να βοηθήσει κι αυτή, ποιος ξέρει, άλλους θαλασσινούς σαν εμένα. (Τετάρτη, 15 Μάρτη 1950, Βράδυ, σελ. 153)

==== Μέρες ΣΤ' (20 Απρίλη 1951 - 4 Αυγούστου 1956) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες ΣΤ' (20 Απρίλη 1951 - 4 Αυγούστου 1956).'' Επιμέλεια κειμένου - Σημειώσεις Παναγιώτης Μέρμηγκας. Ίκαρος. Αθήνα. Δεύτερη έκδοση 2008. Πρώτη έκδοση 1986.

* Παρασκευή, 17 Απρίλη.– Αναχώρηση από Βηρυτό (αυτοκίνητο με Αλκ. Παυλίδη). Νύχτα Η4.&lt;br&gt;Σάββατο 18.– Άφιξη Βαγδάτι ώρα 17, «Zina Hotel».&lt;br&gt;Κυριακή, 19.– Επίσκεψη εθιμοτυπίας (Υ. Εξωτ). Εγγραφή βιβλίο ανακτόρων.&lt;br&gt;Δευτέρα, 20.– Επίσκεψη Υπουργό Εξωτ.&lt;br&gt;Τρίτη, 21.– Επίσκεψη Άγγλο Πρέσβη.&lt;br&gt;Τετάρτη, 22.– Αγγλική Πρεσβεία cocktail.&lt;br&gt;Σάββατο, 25.– Επίσκεψη Ιταλό Πρέσβη.&lt;br&gt;Κυριακή, 26.– Γεύμα Λιβανικής Πρεσβείας.&lt;br&gt;Δευτέρα, 27.– 11.30: επίδοσις διαπιστευτηρίων. Κατάθεσις στεφάνου μαυσωλείο Faisal. 13.15: Επίσκεψη Υπουργείο Εξωτερικών.&lt;br&gt;Τρίτη, 28.– 10:30 Επίσκεψη Πρωθυπουργό.&lt;br&gt;Τετάρτη, 29.– Αντεπίσκεψη Άγγλου Πρέσβη.– 12:00 Επίσκεψη Πρόεδρο Γερουσίας.– Τούρκο 12.45.– Λιβάνιο 1.30.&lt;br&gt;Πέμπτη, 30.– Επίσκεψη Αμερικάνο Πρέσβη 09.00– 11.00 Πρόεδρο Βουλής.– 11.45: Σύρο. 20:00 Γεύμα Embassy (Tahsin Qadri). «Une danse du ventre épatante», έλεγε.&lt;br&gt;Παρασκευή, 1 Μάη.– 21-22: Fireworks στο ποτάμι. Amaneh Hall: cocktail. 18.00: Δεξίωση Υ. Εξωτ.&lt;br&gt;Σάββατο, 2 Μάη.– 07.30: Τελετή στέψεως. 20.00: Γεύμα Βασιλέως (Κυρίες cure-dents). 22.00: Δεξίωση. Οι Σεΐχηδες (Les barons du Royaume).&lt;br&gt;Κυριακή, 3 Μάη.– 06.45: Παρέλαση, ζακέτα (Duke of Gloucester έπαθε ηλίαση). Μ.μ.: Τσάι Δημάρχου (Amaneh Hall). 20.00.– Γεύμα Αντιβασιλέως.&lt;br&gt;Δευτέρα, 4 Μάη.– 07.45: Παρέλαση φοιτητών – Πρόγευμα «El Mansour Racing Club». Γεύμα Πρωθυπουργού, reception.&lt;br&gt; Τρίτη, 5 Μάη.– Πρωί Μουσείο. Απόγεμα Κτησιφών.&lt;br&gt;Τετάρτη, 6 Μάη.– 9.30: Υπουργό Οικονομικών. 13.30: Γάλλο. Εγγραφή βιβλίο ανακτόρων. 14:00: Al Gaylan Υπουργ. Εξωτ.&lt;br&gt;Πέμπτη, 7 Μάη.– Επιστροφή αεροπορικώς στη Βηρυτό. (ΒΑΓΔΑΤΙ, 17.4.53 - 7.5.53, σελ. 70 - 71)

==== Μέρες Ζ' (1 Οκτώβρη 1956 - 27 Δεκέμβρη 1960) ====

====  Μέρες Η' (2 Γενάρη 1961 - 16 Δεκέμβρη 1963) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Η' (2 Γενάρη 1961 - 16 Δεκέμβρη 1963).'' Φιλολογική επιμέλεια Κατερίνα Κρίκου - Davis. Ίκαρος. Αθήνα. Τρίτη έκδοση 2025. Πρώτη έκδοση 2018.

* – Κατά βάθος νομίζω 2 σωστές γραμμές θα μπορούσαν να εξαγοράσουν καλύτερα τη ζωή μου παρά οποιαδήποτε δημόσια επιτυχία. (Τρίτη, 4 Απρίλη 1961, σελ. 109)

* Περασμένες 7 βασίλεψε ο [[ήλιος]]. Αγέρας. Κάθομαι σ' ένα αγκωνάρι της κυκλικής ξερολιθιάς που έχουν χτίσει οι πολίτες του κόσμου· στη μέση έχουν βάλει ένα μαρμάρινο δίσκο που γράφει κυκλικά ελληνικά κι εγγλέζικα: [[αγάπη]], [[δικαιοσύνη]], [[αυτοδιάθεση|αυτοδιάθεσις]] (στ' αγγλικά το λένε: choice) – [[κάλλος]] – [[αλήθεια]]. Μη ρωτάς για περσότερα. (Πέμπτη, 10 Αυγούστου 1961, σελ. 167)

* Χτες στον Ηρώδη ''[[Ερωφίλη]]''. Χρειάζεται καιρός ακόμη για να μάθουν οι [[ηθοποιός|ηθοποιοί]] μας να λένε τέτοιους στίχους – κακές τομές – προσθέτουν ν εκεί που η κρητική γλώσσα δεν τα 'χει (βλέπεις, έχουνε μάθει να τα κουδουνίζουν). Μου κάνει εντύπωση, όπως το σημείωσα και στον «[[Ερωτόκρτιος|Ερωτόκριτο]]», η ωριμότητα αυτής της [[γλώσσα|γλώσσας]] – τα σημερινά [[ελληνικά]] δεν έχουν φτάσει ακόμη στη στάθμη της, σ' αυτή την ευλυγισία, αυτή τη φυσικότητα της άρθρωσης. (Σάββατο, 16 Σεπτέμβρη 1961, σελ. 192)

* Κατά βάθος όταν ξανακούσεις και ξανακοιτάξεις κάμποσο τον κρητικό δεκαπεντασύλλαβο φτάνεις στο συμπέρασμα πως μόνο σ' αυτή τη γλώσσα και μ' αυτό το μηχανισμό μπορεί να γραφεί ακόμη 15σύλλαβος ελληνικά. Φυσικά, υπάρχει ο [[Διονύσιος Σολωμός|Σολωμός]], ο αποσπασματικός· ωστόσο μπροστά σ' εκείνον μοιάζει ψέλλισμα. Βέβαια μιλώ για [[στίχος|στίχο]] – για ρυθμό γλώσσας. Ξέρω, μπορεί να είμαι άδικος: [[Κωστής Παλαμάς|Παλαμάς]], άλλοι, ίσως – όμως εκεί είναι που δε βρίσκεις τίποτε τεχνητό ή φτιαχτό. (Σάββατο, 16 Σεπτέμβρη 1961, σελ. 193)

* Το βράδυ [[Νίκος Γκάτσος|Γκάτσος]]· φάγαμε μαζί στου Αβέρωφ (το εστιατόριο) τώρα στην οδό Μητροπόλεως· γύρω, ολωσδιόλου άγνωστες φάτσες. Έχω βαρεθεί τις ταβέρνες. Γκ. μου κάνει εντύπωση· η αίσθηση της [[γλώσσα|γλώσσας]] που έχει· αν εξαιρέσω τον Λορεντζάτο δε βλέπω άλλον έτσι στην [[Ελλάδα]]· μιλήσαμε για ''Ερωφίλη''. Έπειτα για [[Οδυσσέας Ελύτης|Ελύτη]]. Βρίσκει αποτυχία στη γλώσσα – ψεύτισμα στη σύλληψη: τι θα-αρέσει-αυτό-θα-κάνω. (Δευτέρα, 25 Σεπτέμβρη 1961, σελ. 195)

* ... αλλά την Παρασκευή που τον είδα (τον [[Οδυσσέας Ελύτης|Οδυσσέα Ελύτη]]) και μιλήσαμε λίγο για τη δουλειά του (δεν ανοίχτηκε πολύ) μου είπε πως βρίσκει δυσκολίες, θέλει έλεγε την αλυσίδα με όλους της τους κρίκους... (Τρίτη, 26 Σεπτέμβρη 1961, σελ. 197)

* [[Παράδοση]] δε θα πει [[μίμηση]], θα πει [[δημιουργία]]. Αν είναι μίμηση είναι νεκρό πράγμα η παράδοση – δεν αξίζει τίποτε. Το επίσημο [[κράτος]], οι [[ακαδημία|ακαδημίες]], τα [[πανεπιστήμιο|πανεπιστήμια]] μιλώντας για την παράδοση των αρχαίων δεν εννοούν απολύτως τίποτε. Έχουν στο νου τους ιδέες-ναυάγια, ούτε καν ιδέες. Δεν υπάρχει διαθήκη στην παράδοση – κληρονομάς το σπόρο και δουλεύεις. (Τρίτη, 5 Δεκέμβρη Βράδυ 1961, σελ. 221 - 222)

* Όσο το σκέπτομαι πρέπει να είμαι ένα λάθος στην Ελλ. λογοτεχνία. (Τετάρτη, 3 Γενάρη 1962, σελ. 225)

* Μιλήσαμε έπειτα για τη γλώσσα (την ελληνική των Γραφών) πόσο διαφορετική είναι από την αρχαία. (Τετάρτη, 28 Μάρτη 1962, σελ. 239)

* – Ναι, και σε μας, είπε (ο [[Τ. Σ. Έλιοτ]])· είναι και η αμερικανική επιρροή – η αμερ. γλώσσα φτιάχνεται από όλους τους μετανάστες που έχουν άλλη μητρική γλώσσα – κι αυτή τώρα επηρεάζει τ' αγγλικά.&lt;br&gt;– Είναι τόσο μεγάλη η έκταση της γλώσσας σας, είπα, ίσως να παθαίνετε αυτό που πάθαμε εμείς μετά το άπλωμα της δικής μας γλώσσας ύστερα από [[Μέγας Αλέξανδρος|Μ. Αλέξαντρο]].&lt;br&gt;– Ίσως, είπε, γέλασε: θυμήθηκα τον [[Ιγκόρ Στραβίνσκι|Στραβίνσκι]] είπε· μου έλεγε πως ένα βράδυ στο ραδιόφωνο, ακούγοντας τον [[Κρούτσεφ]], εκνευρίστηκε τόσο από τα ρωσικά του, που έκλεισε το ραδιόφ. «ένας άνθρωπος με τέτοιες ευθύνες και να μιλά τέτοια ρώσικα» είπε ο Σ. (Τρίτη, 31 Ιουλίου 1962, σελ. 270)

==== Μέρες Θ' (1 Φεβρουαρίου 1964 - 11 Μάη 1971) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Θ' (1 Φεβρουαρίου 1964 - 11 Μάη 1971).'' Φιλολογική επιμέλεια Κατερίνα Κρίκου - Davis. Ίκαρος. Αθήνα. 2025. Πρώτη έκδοση 2019.

* Χτες πρωί στους ''Times'' διαβάζω μεγάλους τίτλους: «Μπορεί οι κομπιούτερ να φέρουν τη [[δικτατορία]]; – Προειδοποίηση στις [[ΗΠΑ]] για την έλλειψη σεβασμού προς τα [[ανθρώπινα δικαιώματα]]»· καλά πάμε. (Τρίτη, 30 Ιουνίου 1964, σελ. 47)

* ... αμφιβάλλω αν έχει δίκιο (ο [[Σαιν-Τζον Περς|Saint-John Perse]])· κάθε [[ποίηση]] βγαίνει με κάποιον τρόπο από προφορική παράδοση, έχει προφορικές ρίζες, νομίζω και του το λέω). Δεν αγαπά ωστόσο την απαγγελία των ποιημάτων: βρίσκει πως η ανθρώπινη φωνή περιορίζει τη μουσική του ποιήματος – γι' αυτό, λέει, δεν απαγγέλνει ποτέ ποιήματά του, ούτε του αρέσει να τ' απαγγέλνουν – βρίσκει πως η πνευματική ακοή, η σιωπηλή, ακούει πλουσιότερες αρμονικές νότες (περίεργο γιατί η ποίησή του προσκαλεί τη φωνή). (Πέμπτη, 9 Ιουλίου 1964, σελ. 53)

* Έπειτα (ο Saint-John Perse) έρχεται στον [[Έντγκαρ Άλλαν Πόε|E. A. Poe]]· τον θαυμάζει· «ο [[Τ. Σ. Έλιοτ|Eliot]] σε μια σχετική ομιλία του (στην Αμερική) υποστήριξε» αφηγείται «πως η υπόθεση Poe ήταν κατασκεύασμα Γάλλων που δεν ήξεραν αγγλικά. Του είπα» συνεχίζει «πως η κρίση του ήταν άδικη· πως δεν έπρεπε να κρίνει τον Poe από το έργο που μια δύσκολη ζωή του επέτρεψε να κάνει, αλλά από αυτό που γύρευε να δημιουργήσει – αυτό που το έργο του μάς δείχνει ότι μπορούσε να δημιουργήσει». Είπε το όνομα του [[Χόρχε Λουίς Μπόρχες|George [= Jorge Luis] Borges]]. Τον ρώτησα αν τον γνώρισε. «Ναι» είπε «τώρα είναι ολωσδιόλου τυφλός, γι' αυτό έχει περιορίσει το γράψιμό του σε σύντομα ποιήματα». (Τα βρίσκει πολύ χαμηλότερα από το κύριο έργο του, που είναι κάποτε καλύτερο κι από τον Poe.) (Πέμπτη, 9 Ιουλίου 1964, σελ. 53 - 54)

* Τι προτιμάς, να ξέρουν καλά τη σημερινή γλώσσα τους οι Έλληνες ή τους αρχαίους; (Πέμπτη, 21 Γενάρη 1965 [Αθήνα], σελ. 83)

* Χτες είδαμε το Ζορμπά, το φιλμ του [[Μιχάλης Κακογιάννης|Κακογιάννη]] - [[Νίκος Καζαντζάκης|Καζαντζάκη]]. Με δηλητηρίασε όλη νύχτα και σήμερα πρωί. Όχι από συναίσθημα εθνικής προσβολής, που ύστερα από βροντερές τυμπανοκρουσίες και παρασημοφορίες για την πρεμιέρα του στο Παρίσι, ανακαλύπτουν τώρα οι Έλληνες χωρίς να 'χουν το θάρρος ν' αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα. Αλλά για την ανυπόφορη αναισθησία αυτού του ανθρώπου, του Καζ., που νομίζει πως είναι ευαίσθητος, που νομίζει πως είναι ερευνητής της αλήθειας, για να μην πω φιλόσοφος. Δε με πειράζει ο σκοτωμός της χήρας – ούτε το πλιάτσικο στο σπίτι της ετοιμοθάνατης Ορτάνς. Όλα μπορεί να τα πει κανείς. Αν ένα χωριό στην Κρήτη ήταν κάποτε βάρβαρο, ήταν βάρβαρο· ποιος δεν ήταν βάρβαρος κάποτε – όλα μπορεί να τα πει κανείς – αλλά σ' ένα έργο που διεκδικεί την [[ανθρωπιά]] το θέμα δεν είναι εκεί. Το θέμα είναι πώς εξαγοράζει κανείς αυτά που γράφει κι αν δεν τα λέει στο βρόντο. Ψεύτικη γλώσσα, ψεύτικες πόζες, απομιμήσεις αισθημάτων μού φαίνεται είναι ο Καζαντζάκης. Και δε βρέθηκε άνθρωπος να τον κρίνει, τόσα χρόνια που αλωνίζει ανάμεσό μας. Έχω την εντύπωση πως είμαστε συνηθισμένοι στην ψευτιά χρόνια και αιώνες. Μας αρέσει. Δεν έχουμε δύναμη ν' αντιδράσουμε. (Κυριακή, 21 Μάρτη 1965, σελ. 94 - 95)

* Επίδραση [[κινηματογράφος|κινηματογράφου]]: οι Αμερικάνοι έχουν εκθέσει τη [[ζωή]] τους τόσο εξαντλητικά στις [[κινηματογραφική ταινία|ταινίες]], που όποιον και να δεις –σήμερα λ.χ. στο λεωφορείο που μας πήγαινε στα Cloisters– έχεις την εντύπωση πως βλέπεις ένα πλάσμα σαν αναποδογυρισμένη τσέπη. (Παρασκευή, 4 Ιουνίου 1965, σελ. 99)

* id. 146. – και τούτο που μ' ενδιαφέρει γιατί το σημειώνει κάπου στα 1945 άνθρωπος σαν τον [[Αλμπέρ Καμύ|Camus]]: «Γιατί είμαι [[καλλιτέχνης]] και όχι [[φιλόσοφος]]; Γιατί σκέφτομαι σύμφωνα με τις [[λέξεις]] και όχι με τις [[ιδέες]].» (Τετάρτη, 4 Αυγούστου 1965, σελ. 107)

* Χτες βράδυ ''[[Άγγελος_Σικελιανός#Σίβυλλα|Σίβυλλα]]'' του [[Άγγελος Σικελιανός|Σικελιανού]] (ανεβασμένη από τον Σωκ. Καραντινό). Θα πεθάνω χωρίς να καταλάβω τι γυρεύουν, τι αγαπούν οι σύγχρονοί μου αστοί στην [[Ελλάδα]]. Ποια είναι τα γούστα τους. Πήγα με καλές διαθέσεις, όσο και ν' αντιδρώ σ' αυτή την [[έκφραση]] και σ' αυτή τη [[μεταφυσική]]. Τον Σικελιανό τον αγαπούσα από άλλες πλευρές και με συγκινούσε. Γιατί να επιμένουμε να δείχνουμε τα ελαττώματά του και όχι τα προτερήματά του; (Πέμπτη, 9 Σεπτέμβρη 1965, σελ. 111)

* Χτες απόγεμα Μίνα· διηγείται στη Μαρώ: Κοσμική συγκέντρωση. Ένας κύριος μιλά για τον εξευτελισμό του παντός και προσθέτει: «Και το [[Νόμπελ]] ακόμη τώρα απονέμεται με μέσα. Το πήρε ο Σεφέρης με τα μέσα που έβαλε, όταν ήταν Πρέσβης στο Λονδίνο». Ο Μαρκεζίνης, παρών, του αποκρίθηκε: «Μπορώ να σας πω ότι είναι το Νόμπελ ένας απολύτως ακέραιος οργανισμός όπου τα μέσα δεν περνούν» κ.τ.λ. Ο άλλος τον άκουε μ' ένα ύφος σα να έλεγε: «ξέρω καλά τι λέω, εμένα δε [με] κοροϊδεύουν» – το σημειώνω γιατί είναι μια γνώμη αρκετά διαδεδομένη, που προέρχεται από αντιδράσεις φθονερών λογοτεχνών και βρίσκει πρόσφορο χώμα για να πιάσει από το γεγονός ότι ο Ρωμιός γυρεύει πάντα μια δικαιολογία για κάτι που δεν καταλαβαίνει. Δεν καταλαβαίνουν τι αξία μπορεί να έχουν αυτά που έγραψα· άρα έβαλα μέσα. Κοντά σ' αυτά είναι και οι πολιτικές αντιδράσεις (''Εστία'' και κουκουέδες, η αιώνια σύμπτωση άκρων αριστερών και άκρων δεξιών) εκεί η θέση είναι: ο Σεφ. πούλησε το [[Κυπριακό (ζήτημα)|Κυπριακό]] για να τον υποστηρίξουν στο Νόμπελ οι Άγγλοι (χωρίς να ξέρουν οι έρημοι τι έκαμα για το Κυπριακό). Η αντίληψη του κοσμικού αυτού είναι αρκετά τρεχάμενη. Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς να κάνουμε τα πάντα σαν εμάς. (Παρασκευή, 10 Δεκέμβρη 1965, σελ. 116 - 117)

* Είναι δύσκολο να πει κανείς την [[αλήθεια]]. Κι αν την πει, αφού δεν την πιστεύει κανείς, είναι σαν να μη την έχει πει. Οι άλλοι πιστεύουν ό,τι τους επιτρέπει η ιδιοσυγκρασία τους να πιστεύουν· η [[ανάγκη]] και το [[συμφέρον]] τους. Το λέω αυτό χωρίς καμιά κατηγόρια· κι εγώ δεν πρέπει να είμαι εξαίρεση στον κανόνα. (Κυριακή, 19 Ιουνίου 1966, σελ. 119 - 120)

* Δημοσιογράφος: Γιατί ο [[Πάμπλο Πικάσο|Πικάσο]] θεοποιεί το [[ασχήμια|άσχημο]]; Να είναι το αποτέλεσμα του [[Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος|Ισπανικού (εμφυλίου) πολέμου]] στην [[ψυχή]] του;&lt;br&gt;[[Ζαν Κοκτώ|Cocteau]]: Γνωρίζετε ότι έκανε τα πρώτα σχέδια προς την κατεύθυνση της «[[Γκερνίκα (πίνακας)|Guernica]]» πριν από τον Ισπανικό πόλεμο; Η πραγματική έμπνευση της «Guernica» ήταν ο [[Φρανθίσκο Γκόγια|Γκόγια]]. (Πέμπτη, 25 Ιουνίου 1968, σελ. 154)

* Σήμερα πρωί στο ''New York Times'' είδηση του θανάτου τού [[Μαρσέλ Ντυσάν|Marcel Duchamp]]. Η εφημερίδα του αφιερώνει μια ολόκληρη σελίδα· τον χαρακτηρίζει: «Art Giant»· ένας από τους αρθρογράφους τον τοποθετεί αμέσως μετά τον [[Πάμπλο Πικάσο|Picasso]]. Ωστόσο κοντά στη «σκληρότητα» αυτών των ανθρώπων – συλλογίζομαι από το πρωί τούτη τη λεπτομέρεια, λ.χ.: ο [[Αλφρέ Ζαρρύ|Jarry]] πεθαίνοντας από την [[πείνα]], στο νεκρικό κρεβάτι του, ζήτησε μια οδοντογλυφίδα· δεν ξέρω πώς να τη χαρακτηρίσω τούτη την άγρια [[ειρωνεία]]. (Πέμπτη, 3 Οκτώβρη 1968, σελ. 159)

* ... το χαρακτηριστικό χρώμα της μικρασιατικής γης, το κίτρινο. (Σάββατο, 1 Νοέμβρη 1969 [Α/π Απολλωνία], σελ. 205)

* Πρέπει να την αναζητώ τούτη τη μνεία στους ''[[Αδελφοί Καραμάζοφ|Καραμάζοφ]]'' εδώ και 40 χρόνια. (Τρίτη, 6 Γενάρη 1970, Φώτα [Αθήνα], σελ. 215)

=== Πολιτικό ημερολόγιο ===
''Στη Βικιπαίδεια υπάρχει λήμμα σχετικό με: [[:w:Πολιτικό ημερολόγιο|Πολιτικό ημερολόγιο]]''.

==== Πολιτικό ημερολόγιο. Πρώτος τόμος (1935 - 1944) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Πολιτικό ημερολόγιο. Πρώτος τόμος (1935 - 1944).'' Επιμέλεια - Σημειώσεις Αλέξανδρος Ξύδης. Εκδόσεις Ίκαρος. Αθήνα. 1992. Πρώτη έκδοση 1979.

* Αλλά έχεις όρεξη να του πεις και να του θυμίσεις την επίμονη, την ανυπόφορη και την ανόητη προσπάθεια της 4ης Αυγούστου για να σβήσει και να θάψει και να παραμορφώσει όχι μόνο την πρόσφατη ιστορία αλλά και την αρχαία. Αφήνω τον Επιτάφιο του [[Θουκυδίδης|Θουκυδίδη]] και άλλες ροπές διαστρέβλωσης των αρχαίων κειμένων, αφήνω τη [[λογοκρισία|λογοκριτική]] μανία όχι για τις πράξεις αλλά και για το όνομα του [[Ελευθέριος Βενιζέλος|Βενιζέλου]] ακόμη, θυμάμαι μόνο τον ακρωτηριασμό κειμένων όπως του [[Περικλής Γιαννόπουλος|Περικλή Γιαννόπουλου]], για να μη θιγεί το παλάτι ή διάφορες ξένες δυνάμεις. (Σάββατο, 14 Μάρτη 1942, σελ. 42)

* Λέει τρομαχτικά πράγματα για την κατάσταση του επισιτισμού. Το Νοέμβρη, λέει, όταν βούλιαξε το «Κουρτουλούς», οι θάνατοι ανέβηκαν σε 2.500 την ημέρα Αθήνα και Πειραιά, αργότερα έγιναν πάλι 1.000 την ημέρα. Αυτό τον αριθμό τον θεωρεί τον κανονικό μέσον όρο. Προσθέτει πως η πείνα σάρωσε κυριολεχτικά τις φτωχές συνοικίες του Πειραιά [...] Λέει πως υπάρχουν για 400.000 συσσίτια, Αθήνα και Πειραιά. Είναι ο μόνος τρόπος να φάει κανείς. Γιατί καμιά περιουσία δεν αντέχει στα μυθώδη ποσά που γυρεύει η μαύρη αγορά. (Τετάρτη, 1 Απρίλη 1942, σελ. 44 - 45)

* Θα 'πρεπε ίσως να προσθέσω και τούτο, για τον τρόπο που χρησιμοποιείται αυτές τις μέρες η λέξη «φασίστας». Ήμουν ένα βράδυ στο σπίτι ενός Άγγλου φίλου και συζητούσαμε για το ''Ο Κολοσσός του Μαρουσιού'' του [[Χένρυ Μίλλερ]] που έφερα πρώτος στην Αίγυπτο. «Είναι ένα φασιστικό βιβλίο», μου είπε κάποιος. Προσπάθησα να καταλάβω τι εννοούσε και συζήτησα για λίγο μαζί του, όταν ένας τρίτος έκλεισε την κουβέντα λέγοντας: «Μα εννοούμε φασιστικά τα πράγματα που δε μας αρέσουν.» (Τετάρτη, 8 Ιουλίου 1942 Ιερουσαλήμ, σελ. 48 - 49)

* Συλλογίζομαι κάθε μέρα και περισσότερο πως είμαστε ένα κουβάρι από σκουλήκια. (Τρίτη, 28 Δεκέμβρη 1943, σελ. 131)

* Φριχτές καταστροφές στην [[Ελλάδα]]: Καλάβρυτα, Αγία Λαύρα, Μέγα Σπήλαιο. Χωριά θερισμένα. Γερμανοί τουφεκίζουν άνδρες από 12 κι επάνω. Τις γυναίκες και τα παιδιά σ' ένα σχολείο όπου βάζουν φωτιά. Γιατί Εαμίτες εξετέλεσαν 82 Γερμανούς αιχμαλώτους. (Δευτέρα, 3 Γενάρη 1944, σελ. 135)

* Παρατηρώ ότι και η κίνηση γύρω από την προσπάθεια συμφιλιώσεως εμφανίζει πράγματα ανακριβώς, γιατί δείχνει ότι ολόκληρος ελληνικός λαός σφάζεται ενώ πραγματικά πρόκειται για λίγους ανθρώπους. (Δευτέρα, 10 Γενάρη 1944, σελ. 137)

* Πληροφορούμαι άλλες λεπτομέρειες αιτίων καταστροφής Καλαβρύτων: Όχι γιατί το ΕΑΜ σκότωσε Γερμανούς αιχμαλώτους, όπως το διατυμπάνιζε ο Balfour. Υπάρχει κάτι άλλο πριν απ' αυτό. Οι Γερμανοί σκότωναν ακατάπαυτα ομήρους. Οι αντάρτες τους ειδοποίησαν ότι αν εξακολουθήσουν, θα αναγκαστούν για αντίποινα να εκτελέσουν αιχμαλώτους. Και το έκαναν. Έπειτα οι Γερμανοί χάλασαν τα Καλάβρυτα. Ποιος λέει την [[αλήθεια]]; Ζούμε διαρκώς μέσα στο [[ψέμα]]. (Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 1944, σελ. 153)

* Δεν έχω τηλέφωνο ακόμη στο σπίτι. Μπαίνω σ' ένα μικροπαπουτσήδικο της γειτονιάς, όπου Εγγλέζοι στρατιώτες, μισομεθυσμένοι, χαριεντίζονται με προφαντές Αραπίνες πουλήτρες. Κάνουν μεγάλο σαματά. Ανοίγω το δεφτέρι μου και παίρνω τον Τσουδερό. [...] Ο Τσουδερός μου το υπαγόρεψε αυτό το κείμενο, με τα κόμματα και με τις τελείες, και με παρακάλεσε να το ξαναδιαβάσω. Έπειτα μου ζήτησε να το δώσω το ταχύτερο στον τύπο, στο ραδιόφωνο, και να το τηλεγραφήσω στο εξωτερικό. Έπειτα πρόσθεσε: «Τώρα θα μπορέσετε να γράψετε στα χρονικά σας το χριστιανικόν παράδειγμα ενός τέως πρωθυπουργού που σας υπαγόρευσε με τόσην επιμέλειαν το διάγγελμα του διαδόχου του.» «Όντως χριστιανικόν», είπα, μέσα στις φωνές των Εγγλέζων και των Αραπάδων, και έκλεισα το τηλέφωνο. (Πέμπτη, 6 Απρίλη 1944, σελ. 175 - 176)

* Όλα τα «υπεύθυνα» μυαλά κολυμπούν σε μια τρομακτική σύγχυση και τη φοβούμαι. [...] ... τώρα που κανένας δεν πιστεύει πια κανέναν... (Πέμπτη, 6 Απρίλη 1944, σελ. 177)

* Μαθαίνω πως τα Τάγματα Ασφαλείας έχουν το δικαίωμα να εκτελούν στην Ελλάδα οποιονδήποτε νομίζουν Εαμίτη, χωρίς διαδικασία, χωρίς ευθύνη, επί τόπου. Ποιος οργάνωσε τα Τάγματα Ασφαλείας; (Κυριακή, 9 Απρίλη 1944, σελ. 187)

* «Φαίνεται πως η Ελλάδα, το υιοθετημένο παιδί μας, μας κάνει φασαρίες», είπε ένας Άγγλος αξιωματικός υπεύθυνος, σε μια press conference, τις προάλλες. Τέτοια είναι τα μυαλά τους. (Τρίτη, 11 Απρίλη 1944, σελ. 192)

* Οι άνθρωποι που κυβερνούν τις τύχες μας, αν μπορούμε να το λέμε αυτό, μοιάζουν σαν τις γάτες που ξετυλίγουν παίζοντας ένα κουβάρι κλωστή και μπερδεύονται μέσα στα βρόχια του. (Τρίτη, 25 Απρίλη 1944, σελ. 207)

* Δεν μπορεί να γίνει τίποτε αν δεν πάρουμε ένα δυνατό καθαρτικό [[αλήθεια|αλήθειας]]. Το [[ψέμα]] από όλες τις μεριές είναι ένας τρομαχτικός βραχνάς επάνω μας και μας γαγγραινιάζει. (Σάββατο, 6 Μάη 1944, σελ. 225)

* Είναι ένα θεατρικό έργο που θα ξέρετε, αγαπητέ μου κύριε Πρέσβυ, η ιστορία ενός ανθρώπου που πληρώνεται από ένα ιπποδρόμιο για να τρώει μπάτσους. Ως πότε θα είμαι ο άνθρωπος που τρώει τους μπάτσους; (Σάββατο, 6 Μάη 1944, σελ. 227)

* Ο Μεταξάς, του είπα, έβλαψε τις νέες γενεές κρατώντας τις στην αφάνεια, τώρα πάμε προς το ίδιο αποτέλεσμα με τον αντίθετο τρόπο. Οι νέες γενεές, με τη συμμετοχή τους στη σημερινή κατάσταση, πάνε να φορτωθούν όλες τις αμαρτίες του παλιού κόσμου και να βουλιάξουν μαζί του. Όταν λ.χ. ο Βεντήρης απαντά σε κάποιον που αποκλείει τη συνεργασία με τα Τάγματα Ασφαλείας, ότι θα συνεργαστώ και με το Σατανά ακόμη για να χτυπήσω τους Εαμίτες, σας κολλάει μια ρετσινιά που είναι ζήτημα αν θα μπορέσετε ποτέ να τη βγάλετε από πάνω σας. (Παρασκευή, 18 Αυγούστου 1944, σελ. 251)

* Αισθάνομαι φτωχός, φτωχός, άθλια άδειος. (Παρασκευή, 6 Οκτώβρη 1944, σελ. 272)

==== Πολιτικό ημερολόγιο. Δεύτερος τόμος (1945 - 1947, 1949, 1952) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Πολιτικό ημερολόγιο. Δεύτερος τόμος (1945 - 1947, 1949, 1952).'' Επιμέλεια - Σημειώσεις Αλέξανδρος Ξύδης. Εκδόσεις Ίκαρος. Αθήνα. 1985.

* Αποκαρδιωμένος όπως πάντα ύστερα από κάτι τέτοια, μολονότι τα είδα τόσες και τόσες φορές, όπου η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία και η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στη σημερινή Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις. Γιατί; Γιατί είμαι δεμένος μ' αυτό τον τόπο και μολονότι δεν έχω καμιά απολύτως φιλοδοξία για πολιτική δράση μού φαίνεται σαν ένα είδος ακρωτηριασμού να πω ξαφνικά να σας χέσω και να αποξενωθώ από όλα αυτά. Γιατί είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν την ζωντανή Ελλάδα, δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε και υπάρχουν άγνωστοι, πολλοί που δεν ξέρουν αλλά που αξίζουν, που σε φωνάζουν. (Δευτέρα, 1 Οκτώβρη 1945, σελ. 49)

* Η αμερόληπτη και καθαρή σκέψη δεν είναι πολιτική σκέψη. (Παρασκευή, 25 Γενάρη 1946, σελ. 83)

* Κοιτάζοντας πίσω αυτή την τελευταία περίοδο της υπηρεσίας μου παρατηρώ: [...] γ) Ότι κανείς, και οι φανατικοί εχθροί τής Αντιβασιλείας, που πήγαιναν γυρεύοντας, δεν μπόρεσαν να με κατηγορήσουν για απολύτως τίποτε. Κι αυτό έκαμε εντύπωση σε όλους. Ο Leeper μια φορά μού έλεγε: «Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τα κατάφερες να μη σε χτυπούν στις εφημερίδες.» – «Είναι πολύ απλό», του αποκρίθηκα, «δεν επιδιώκω κανένα προσωπικό όφελος και δεν έχω καμιά φιλοδοξία να φανώ σπουδαίος.» Και δ) πραγματικά, βγαίνω από την Αντιβασιλεία χωρίς να έχω ζητήσει απολύτως τίποτε, χωρίς να έχω μεταχειριστεί τη θέση μου για να επιτύχω απολύτως τίποτε. (Σάββατο, 28 Σεπτέμβρη 1946, σελ. 109)

* [Είναι μια ζούγκλα αλληλοεξόντωσης με την απάτη και τη συκοφαντία η δημόσια ζωή μας.] (Παρασκευή, 30 Μάη 1947, σελ. 116 - 117)

* Χτες πρωί στο F.O. (Foreign Office) – Έπειτα το κουραστικό αυτό αίσθημα όταν λες στον εαυτό σου: «Πρόσεξε μην τα χάνεις, η μοίρα σου το θέλησε να είσαι τώρα νοσοκόμος τρελών.» (Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 1952, σελ. 127)

== Συνεντεύξεις και Ομιλίες ==
=== Ομιλία κατά την απονομή του Νόμπελ στη Στοκχόλμη, 10 Δεκεμβρίου 1963 ===
* Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα - και τι θα γινόμασταν αν η πνοή μας λιγόστευε;
* Σ' αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους.
* Πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται.
* Όταν στο δρόμο της Θήβας, ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα, κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: &quot;Ο άνθρωπος&quot;. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Οιδίποδα.

== Μαρτυρίες ==
* Καμιά φορά, όταν κοιτάζω πίσω τη ζωή μου, συλλογίζομαι με κάμποση πίκρα πως έγινε πάντα ό,τι μπορούσε να γίνει για να μη γράψω.
** Τα λόγια αυτά του Γιώργου Σεφέρη, τα αναφέρει ο [[Οδυσσέας Ελύτης]] στο δοκίμιό του ''Το χρονικό μιας δεκαετίας'' (1974)&lt;ref&gt;Οδυσσέας Ελύτης. ''Ανοιχτά χαρτιά.'' Ίκαρος. Αθήνα. Έβδομη έκδοση 2009. σελ. 383. Πρώτη έκδοση Αστερίας 1974.&lt;/ref&gt;

== Χωρίς πηγή ==
* Αυτός είναι ο θίασός μας, με αυτόν θα παίξουμε.

== Είπαν για τον Γιώργο Σεφέρη ==
* 02/04/1969. «... Μόνη χαρά μου τούτο τον καιρό τ' αντρίκιο και τίμιο μήνυμα του Σ. Έδειξε ακόμη μια φορά τι [[ποιητής]] και τι [[άνθρωπος]] είναι – αυτά τα δυο ποτέ δεν πάνε χώρια. Μπράβο του. Του σφίγγω τα χέρια και τον φιλώ αδελφικά στο στόμα. Νάτη η παρηγοριά που μπορεί να δώσει στους ανθρώπους ο αληθινός Ποιητής. Μπορεί να καμαρώσει πάλι η [[Ελλάδα|χώρα μας]] πως όλα μπορεί να της λείπουν μα δεν της λείπουν οι ποιητές. Κι αυτό δεν είναι διόλου λίγο. Ίσως αυτό να φέρει κι όλα τ' άλλα.»
** [[Γιάννης Ρίτσος]] (Μετά τη δήλωση στις 28/03/1969 του Γιώργου Σεφέρη κατά της Δικτατορίας.)&lt;ref&gt;Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Θ' (1 Φεβρουαρίου 1964 - 11 Μάη 1971).'' Φιλολογική επιμέλεια Κατερίνα Κρίκου - Davis. Ίκαρος. Αθήνα. 2025.  σελ. 191. Πρώτη έκδοση 2019.&lt;/ref&gt;

== Παραπομπές ==
&lt;references /&gt;

== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
{{βικιπαίδεια}}

{{DEFAULTSORT:Σεφερης Γιωργος}}
[[Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς]]
[[Κατηγορία:Ποιητές]]
[[Κατηγορία:Νομπελίστες]]</text>
      <sha1>0rx5r4ez5lfsmblopi8luieo8gbkdbl</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>38699</id>
      <parentid>38698</parentid>
      <timestamp>2026-10-21T15:12:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Dionysus</username>
        <id>2208</id>
      </contributor>
      <comment>/* Μέρες ΣΤ' (20 Απρίλη 1951 - 4 Αυγούστου 1956) */</comment>
      <origin>38699</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="94036" sha1="3o9u35dhirmmevv6um595yhh216l70h" xml:space="preserve">[[File:George Seferis.JPG|200px|thumb|Ο Γιώργος Σεφέρης σε ηλικία 21 ετών (1921).]]
[[File:Giorgos Seferis 1963.jpg|200px|thumb|Ο Γιώργος Σεφέρης σε ηλικία 63 ετών (1963).]]

Ο '''[[w:Γιώργος Σεφέρης|Γιώργος Σεφέρης]]''' (1900-1971) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, βραβευμένος το 1963 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

== Ποίηση ==
* Η [[μνήμη]], όπου και να την αγγίξεις, πονεί. 
** ''(Μνήμη)''
* Ό,τι πέρασε, πέρασε σωστά. 
** ''(Θερινό ηλιοστάσι)''
* Όπου και να ταξιδέψω, η [[Ελλάδα]] με πληγώνει.
** ''(Με τον τρόπο του Γ. Σ.)''
* Τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη.
** ''(Αργοναύτες)''
* Με τι καρδιά, με τι πνοή, τι πόνους και τι πάθος, πήραμε τη ζωή μας· λάθος κι αλλάξαμε ζωή.
** ''(Άρνηση)''
* Ανεξήγητο, δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Όσο και να παίζουν με τα χρώματα, είναι όλοι τους μαύροι.
** ''(Διάλειμμα χαράς)''
* Καθένας χωριστά ονειρεύεται και δεν ακούει το βραχνά των άλλων.
** ''(Σαλαμίνα της Κύπρος)''
* Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές, είναι γιατί τ’ ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή, γιατί είναι αμίλητη και προχωράει – στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο, μνησιπήμων πόνος.
** ''(Τελευταίος σταθμός)''
* Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά.
** ''(Τελευταίος σταθμός)''
* Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη.&lt;br /&gt;Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά σιγά βουλιάζει&lt;br /&gt;και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της&lt;br /&gt;κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά.
** «Ένας γέροντας στην ακροποταμιά»,  ''Ημερολόγιο καταστρώματος Β΄'' (1945)&lt;ref&gt;''[https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=1&amp;text_id=3157 Γιώργος Σεφέρης: Ένας γέροντας στην ακροποταμιά].'' greek-language.gr. Ανακτήθηκε στις 23/11/2025.&lt;/ref&gt;
* Αν είναι ανθρώπινος ο πόνος, δεν είμαστε άνθρωποι μόνο για να πονούμε.
** «Ένας γέροντας στην ακροποταμιά»,  ''Ημερολόγιο καταστρώματος Β΄'' (1945)
* Δεν είναι μεγάλο πράγμα ν' ανεβείς μα είναι πολύ δύσκολο ν' αλλάξεις.
** [http://www.greek-language.gr/Resources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=1&amp;text_id=1623 «Piazza san Nicolò»], ''Ημερολόγιο καταστρώματος Α΄'' (1940)
* Κι όταν γυρεύεις το [[θαύμα]] πρέπει να σπείρεις το αίμα σου στις οχτώ γωνιές των ανέμων&lt;br /&gt; γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου. 
** «Les anges sont blancs», ''Ημερολόγιο καταστρώματος Α΄'' (1940)

== Δοκίμια ==
=== Δοκιμές. Πρώτος τόμος (1936 - 1947) ===
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Δοκιμές. Πρώτος τόμος (1936 - 1947).'' Ίκαρος. Αθήνα. Η' έκδοση 2003. Α' έκδοση Κάιρο 1944.

* Ένας ποιητής έξω από το «ρήμα», δεν είναι παράλογο; Δεν ξέρω. Η χάρη της [[τέχνη|τέχνης]] είναι να μας οδηγεί σ' ένα σημείο όπου δεν ξέρουμε πια. Ο [[Ανδρέας Κάλβος|Κάλβος]] είναι ένα όριο, συλλογιζόμουνα, όπου η γλωσσική αφαίρεση αφήνει μια σχεδόν άναρθρη φωνή και γραμμές στον ουρανό· κατά βάθος είναι αμίλητος. Αλλά και ο [[Κωνσταντίνος Καβάφης|Καβάφης]] είναι ένα όριο όπου η [[ποίηση]] απογυμνώνεται προσεγγίζοντας την πρόζα. Και ο [[Διονύσιος Σολωμός|Σολωμός]] ένα όριο όπου η ποίηση εξαγνίζεται προσεγγίζοντας το ανέκφραστο. Οι τρεις μεγάλοι πεθαμένοι [[ποιητής|ποιητές]] μας που δεν ήξεραν [[ελληνικά]]. Σε καμιά λογοτεχνία δε βρίσκω ανάλογα παραδείγματα. Οι δυσκολίες τους –το μέτρο της δύναμής τους– τους έκαναν όρια. Ποιος θα πει ποτέ τις δυσκολίες τους; Τις αισθανόμαστε τόσο λίγο. Παράξενος τόπος.
** ''Απορίες διαβάζοντας τον Κάλβο'' (1937), σελ. 63

* Η [[τέχνη]] είναι μια απέραντη [[αλληλεγγύη]], και κανείς δεν μπορεί να καυχηθεί ότι τη νιώθει, αν δε νιώσει την αλληλεγγύη αυτή.
** ''Διάλογος πάνω στην ποίηση'' (1938), σελ. 91

* Αν είναι άνθρωπος ή ελάφι· αν τα πόδια του ή το κεφάλι του είναι κομμένα· αν μέσα από τους ακρωτηριασμούς του βγαίνουν άλλα φυτά ή ερπετά ή πετούμενα, είναι ζήτημα που καθόλου δεν μπορεί να επηρεάσει την [[κρίση]] μου. Εκείνο που μ' ενδιαφέρει είναι αν ο [[Δομήνικος Θεοτοκόπουλος|Θεοτοκόπουλος]] κάνει [[ζωγραφική]]· αν μου μεταδίνει τη [[συγκίνηση]] της [[τέχνη|τέχνης]] του.
** ''Μονόλογος πάνω στην ποίηση'' (1939), σελ. 107

* Θα πρέπει να περάσουν, νομίζω, πολλά χρόνια για να βρεθεί ένας [[άνθρωπος]] που να έχει τέτοια εμπειρία της [[Ελληνικά|γλώσσας μας]]. Την ήξερε πέρα ως πέρα, ώς την πιο παράμερη γωνιά της· αρχαία, μεσαιωνική, ιδιωματική, σε κάθε της απόχρωση, σε κάθε της τόνο. Όχι, δεν την ήξερε όπως οι Φαρισαίοι και οι γραμματικοί, την είχε μέσα του αυτή την τρομερή αρθρωτική δύναμη, αυτή την Αναδυομένη. Γι' αυτό ποιήματα όπως ο ''Δωδεκάλογος'' και όπως η ''Φλογέρα'' μας κάνουν την εντύπωση κατακλυσμικών γεγονότων.
** ''Κωστής Παλαμάς'' (1943), σελ. 220

* Η [[ιδέα]] μου είναι ότι δεν υπάρχει τρόπος για να αποδείξει κανείς ότι ένα [[ποίημα]] είναι καλό.
** ''Ερωτόκριτος'' (1946), σελ. 283

* Και αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει ο [[ποιητής]]: να μεταδώσει ορισμένες [[συγκίνηση|συγκινήσεις]], να δημιουργήσει ορισμένα πλέγματα συγκινήσεων που ανοίγουν παράθυρα στη [[ζωή]]. Κι αν είναι πραγματικά ποιητής, δεν μπορεί να μη συνδέεται κατά κάποιον τρόπο με την εποχή του· ίσως και με άλλες εποχές, αν είναι μεγαλύτερος ποιητής. Αλλά ποιες [[πολιτική|πολιτικές]] τάσεις και ποιες επιδιώξεις θα τραφούν μέσα στην [[κοινωνία]] από αυτές τις συγκινήσεις, δεν το ξέρει, όπως δεν το ήξερε ο αδικοσκοτωμένος [[Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα|Federico Garcia Lorca]]. Ο μαιευτήρας της κοινωνίας, συνειδητά τουλάχιστο, δεν είναι ο ποιητής, είναι ο [[πολιτικός]].
** ''Ερωτόκριτος'' (1946), σελ. 315

* ... διερμηνεύει πολύ περισσότερο τον εαυτό του παρά το ποίημα. Κι αυτό είναι αρκετά συνηθισμένο φαινόμενο, και γενικά, και ειδικότερα όταν κρίνουμε τις επιδράσεις πάνω στα έργα της τέχνης. Συμβαίνει πολύ συχνά, σε τέτοιες περιπτώσεις, ο κριτής να προβάλλει, πάνω στο κείμενο που εξετάζει, τις επιδράσεις που ο ίδιος έχει υποστεί, ή να νομίζει πως ο συγγραφέας επηρεάζεται με τον ίδιο τρόπο που θα επηρεαζότανε και ο ίδιος. [...] Κρίνοντας κρίνουμε τον εαυτό μας.
** Σημείωση στο δοκίμιο ''Ερωτόκριτος'' (1946), σελ. 506

* Το μόνο που θα έλεγα ακόμη είναι τούτο: σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν, σβήνει κανείς κι ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον, και είναι θλιβερή η ζωή που μοιάζει σαν ακατοίκητο σπίτι.
** Σημείωση στο δοκίμιο ''Ερωτόκριτος'' (1946), σελ. 510

=== Δοκιμές. Δεύτερος τόμος (1948 - 1971) ===
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Δοκιμές. Δεύτερος τόμος (1948 - 1971).'' Ίκαρος. Αθήνα. Η' έκδοση 2003. Α' έκδοση 1974.

* Κάθε εξήγηση [[ποίημα|ποιήματος]] είναι, μου φαίνεται, εξωφρενική. Το ξέρει αυτό όποιος έχει μια μικρή ιδέα τού πώς δουλεύει ο [[καλλιτέχνης]].
** ''Μια σκηνοθεσία για την «Κίχλη»'' (1950), σελ. 53

* Μεταφράζοντας, μαθαίνει κανείς τη δική του [[γλώσσα]]· δεν εννοώ: εκείνη από την οποία μεταφράζει.
** Τα λόγια ανήκουν στον [[Τ. Σ. Έλιοτ]].
*** ''Θ. Σ. Ε. Σελίδες από ένα ημερολόγιο'' (1965), σελ. 216

=== Δοκιμές. Τρίτος τόμος Παραλειπόμενα (1932 - 1971) ===
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Δοκιμές. Τρίτος τόμος Παραλειπόμενα (1932 - 1971).'' Ίκαρος. Αθήνα. Γ' έκδοση 2002. Α' έκδοση Ίκαρος 1992.

* Είχα άλλα ενδιαφέροντα, που τα τοποθετούσα ψηλότερα από τις πρόσκαιρες αυτές ασχολίες και που ήταν η ζωή μου. Όμως, κρίνοντας αυστηρά τον εαυτό μου, δε νομίζω πως πήρα από κανέναν τον καιρό που αφιέρωσα σ' αυτά τα ενδιαφέροντα. Αυτός ήταν ο καιρός που άλλοι έδωσαν στο σκότωμα της ώρας, στη φλυαρία, στα χαρτιά ή στην πλήξη. Νομίζω πως έκανα το χρέος μου στην υπηρεσία με την προσήλωση οποιουδήποτε συναδέλφου που εκτιμώ. Η ανάγκη να υπηρετώ δυο κυρίους και η αποστροφή μου γενικά για την ερασιτεχνία με βασάνισαν αδιάκοπα. Κάποτε ήταν ένα μαρτύριο. Αλλά από μιαν ορισμένη στιγμή και πέρα, αφού δεν είχα τα μέσα να ζήσω τη ζωή που θα ήθελα, παραδέχτηκα πως ήταν καλύτερα έτσι, παρά να κερδίζω το ψωμί μου είτε σα δημοσιογράφος είτε κάνοντας άλλες βιομηχανίες με την πένα μου.
** ''Χειρόγραφο Σεπ. '41'' (1941), σελ. 21 - 22

* Έγραψα αυτές τις σελίδες χωρίς άλλο σκοπό παρά να βάλω τάξη στη [[συνείδηση|συνείδησή]] μου. Το μόνο γενικότερο συμπέρασμα που βγάζω και που με ανησυχεί είναι η καταπληκτική διαφορά του [[λαός|λαού]] και της [[εξουσία|συντεχνίας των αρχόντων του]], σ' όποιο κόμμα κι αν ανήκουν. Πού θα μας βγάλει αυτό, δεν το ξέρω· [...] Ο [[Θεός]] να βοηθήσει.
** ''Χειρόγραφο Σεπ. '41'' (1941), σελ. 55

* Δεν είναι εύκολος ο [[Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης]], όταν γυρεύεις να κοσκινίσεις τη γνώση του. Ξέρει και θυμάται τόσα και τόσα, από τις μελέτες του, από την ακονισμένη παρατηρητικότητά του, που μπροστά του αισθάνομαι απίστευτα αμαθής. Έπειτα, είναι άνθρωπος που δεν αρνιέται τίποτε· η παραδοχή του είναι οικουμενική.
** ''Οι ώρες της «Κυρίας Έρσης»'' (1967), σελ. 205

* Ανάμεσα Ερέχθειο και Παρθενώνα...
** ''Οι ώρες της «Κυρίας Έρσης»'' (1967), σελ. 213

* Δεν μπορούμε να τα πούμε όλα σ' ένα έργο· κάτι πρέπει ν’ αφήσουμε. 
** ''Οι ώρες της «Κυρίας Έρσης»'' (1967), σελ. 228

* Ποιος είμαι εγώ, ρωτήθηκα, και θέλω να διορθώσω τους άλλους; Εγώ που δεν υπάρχω.
** ''Οι ώρες της «Κυρίας Έρσης»'' (1967), σελ. 228

* Χρειαζόμαστε επιτέλους κάποια [[τιμιότητα]] και κάποια [[διάκριση]], όχι εκδηλώσεις με κενά επιφωνήματα. «Πώς μπορείτε και μένετε στην [[Ελλάδα]] με τη σημερινή κατάσταση», ήταν ένα από αυτά· το άκουσα δυο-τρεις φορές στη [[Νέα Υόρκη]] – έξω από το κτίριο του Poetry Center διαλαλούσαν την ''Ελεύθερη Ελλάδα''· αποκρίθηκα: «Κύριε, δεν ξέρω ποιες είναι οι οικογενειακές σας συνθήκες, αν όμως τις ήξερα, θα μου επιτρέπατε να σας ρωτήσω πώς μπορείτε να ζείτε με την [[οικογένεια|οικογένειά]] σας;».
** ''Χειρόγραφο Οκτ. '68'' (1968), σελ. 259 - 260

== Ημερολόγια ==
=== Μέρες ===
''Στη Βικιπαίδεια υπάρχει λήμμα σχετικό με: [[:w:Μέρες|Μέρες]]''.

==== Μέρες Α' (16 Φεβρουαρίου 1925 - 17 Αυγούστου 1931) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Α' (16 Φεβρουαρίου 1925 - 17 Αυγούστου 1931).'' Φιλολογική επιμέλεια Ε. Χ. Κάσδαγλης. Ίκαρος. Αθήνα. 2003. Πρώτη έκδοση 1975.

* Η ευαισθησία, για να είναι χρήσιμη, πρέπει να συντροφεύεται από ανάλογη δύναμη. (2 Αυγούστου 1925, σελ. 9)

* Μην αναβάλλεις: ουσιαστικός κανόνας της ζωής. Αλλιώς, κινδυνεύεις να σε πάρει ο ύπνος. Διώχνε κάθε σκέψη συγκαταβατική, συνένοχο, κλεφταποδόχα. Μην ξεχνάς πως δεν πρέπει μόνο την πνευματική συνήθεια ν’ αποχτήσεις, αλλά και τη σωματική. Σε καθετί υπάρχει και μια σωματική στάση. (Κυριακή, 23 Αυγούστου 1925, σελ. 11 - 12)

* Ο χριστιανισμός τους: [...] Προτιμούν την καθαρή ανηθικότητα από κάθε ηθική που δεν είναι η δική τους. (Τρίτη, 1 Ιουνίου 1926, σελ. 63)

* Εξασκώ το επίπονο επάγγελμα του ανθρώπου. (Κυριακή, 2 Μάρτη 1928, σελ. 104)

==== Μέρες Β' (24 Αυγούστου 1931 - 12 Φεβρουαρίου 1934) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Β' (24 Αυγούστου 1931 - 12 Φεβρουαρίου 1934).'' Φιλολογική επιμέλεια Δ. Ν. Μαρωνίτης. Ίκαρος. Αθήνα. Τρίτη έκδοση 2007. Πρώτη έκδοση 1975.

* Τι σημασία έχει η [[ελευθερία]] του ανθρώπου, αν δεν την εξαγοράζουμε κάθε τόσο (όχι με χρήματα βέβαια). Μην ξεχνάς να σιχαίνεσαι πάντα τους ψυχικούς σελέμηδες. (Σάββατο, Μάρτης 1932, σελ. 50 - 51)

* Είναι ένα σημείο στη ζωή μου, που απεφάσισα να κρατήσω έξω από συμβιβασμούς και δοσοληψίες· αυτό είναι το σημείο το πνευματικό. (3 Απρίλη 1932, σελ. 51 - 52)

* Οι πολιτισμένοι, οι πολιτισμένοι – βαριέμαι και τους πολιτισμένους και τους πρωτόγονους που είναι άλλο είδος πολιτισμένων. Το μόνο που θέλω είναι να είμαι [[άνθρωπος]] χωρίς επίθετο. Δεν ξέρω αν θα το καταφέρω· όλο το ζήτημα είναι πώς να απογυμνωθεί κανείς. (Κυριακή, 8 Μάη 1932, σελ. 59)

* Το μεγάλο λάθος της ζωής μου ήταν που ήμουν φτιαγμένος για τη [[θάλασσα]] κι έγινα στεριανός. Είναι γνώρισμα του θαλασσινού να μην είναι πουθενά ευχαριστημένος. (3 Οκτώβρη 1932, σελ. 90)

* Η δική μου δύναμη, κυρίως, είναι να έχω [[υπομονή]]· μια [[αρετή]], ίσως η μόνη, που με εξάσκησε και την άσκησα. Η υπομονή είναι κάτι που ξέρω κατά βάθος· η συντρόφισσά μου. (Σάββατο 5 μ.μ., 4 Μάρτη 1933, σελ. 112)

* Ώς πού μπορεί ο άνθρωπος να απατάται; Ποιο είναι είναι το σημάδι πως δε γελιόμαστε; (Σάββατο βράδυ, 11 Μάρτη 1933, σελ. 114)

* Όλη αυτή η εβδομάδα πέρασε με σημαντικά παγκόσμια γεγονότα και μαζί μ' αυτά και εθνικά. Στη Γερμανία οι Ναζί, στην Αμερική οι τράπεζες. Τι μας περιμένει ακόμη, ένας Θεός το ξέρει. Σ' έναν τέτοιο κόσμο, μόνο ο [[φανατισμός]] μπορεί να βλαστήσει, κι όταν βλαστήσει ο φανατισμός, η φωτιά δεν είναι μακριά – fuoco che gli affina (δεν ξέρω αν η ιταλική μου ορθογραφία είναι σωστή.) (Σάββατο βράδυ, 11 Μάρτη 1933, σελ. 114)

* Ξέρεις τι λέει ο Στράτης Θαλασσινός· «Η αδικία δεν είναι που η ζωή είναι τέτοια που είναι, αλλά που ''πρέπει'' να είναι τέτοια». Είναι φυσικά ένας ανόητος αρλουμπολόγος, κι εγώ το κατακάθι της μπουρζουαζίας... (Παρασκευή βράδυ, 17 Μάρτη 1933, σελ. 116)

* Όλα αυτά μπορεί να είναι σχολικά, αλλά ντρέπομαι να είμαι τόσο αμαθής σε τόσα πράγματα και τόσο επιπόλαια αυτοδίδακτος. (Σάββατο, 22 Απρίλη 1933, σελ. 129)

==== Μέρες Γ' (16 Απρίλη 1934 - 14 Δεκέμβρη 1940) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Γ' (16 Απρίλη 1934 - 14 Δεκέμβρη 1940).'' Ίκαρος. Αθήνα. Τρίτη έκδοση 2011. Πρώτη έκδοση 1977.

* Γνωριστήκαμε ένα μεσημέρι του Αυγούστου στην ακρογιαλιά. Στεγνώναμε ξαπλωμένοι πλάι-πλάι. Ένα σκούρο πέπλο, βρεμένο, σκέπαζε το πρόσωπό της. Έγειρα να τη φιλήσω. Άφησε το κεφάλι της ξένο, αδιάφορο, σφιγμένα τα δόντια και τα χείλια ψυχρά. Έπειτα ξαφνικά τράβηξε το πέπλο της, όπως ανοίγει κανείς ένα βιβλίο. Ανεβήκαμε το βουνό γυμνοί μέσα στον ήλιο. Ήταν δική μου, όπως τώρα, όπως πάντα, όπως καμιά φορά στο κρεβάτι μας· δεν μας έμενε πια παρά το βάρος να αισθανθούμε πόσο ξεπερνά τον άνθρωπο να είναι ο ένας ενωμένος με τον άλλον όπως ήμασταν. Παραμιλούσε, κι έπειτα, όταν γύριζε στις αισθήσεις της, κοίταζε καμιά φορά πίσω σαν ένα δρόμο που έχουμε περάσει και έλεγε μόνη της: «Τίποτε πια δε μας χωρίζει.» (8 Ιουνίου 1937, σελ. 65)

* Τι σημαίνει ο [[πόνος]] του χωρισμένου ανθρώπου, το ένιωσα τώρα που μου φαίνεται πως αν κρατήσει ακόμη λίγο αυτή η κατάσταση θα χάσω το λογικό μου. Μιλά κανείς για [[επιθυμία]], για [[αγάπη]], για [[στοργή]]. Από μικροί μάθαμε να τα λέμε αυτά τα [[λόγια]] και τα χρησιμοποιούμε όσο μπορούμε καλύτερα. Όταν όμως φτάσει κανείς εκεί που έφτασα, καταλαβαίνει πως αν σημαίνουν κάτι, αυτό το κάτι είναι η τραγική [[γύμνια]] του ανθρώπου στερημένου από τα πάντα... (13 Ιουνίου 1937, Κορυτσά, σελ. 67)

* Πρόκειται να συναντηθούμε σε μια βδομάδα. Τα γράμματά της έρχουνται και με καίνε. Αισθάνομαι πως πλησιάζομε, τίποτα δεν αλλάζει. Όλα όπως πριν. Η μεγάλη λάμψη κι έπειτα πάλι το σκοτάδι. (13 Ιουνίου 1937, Κορυτσά, σελ. 68)

* Εκείνη είναι παντού: εδώ, πλάι μου, απέναντι, κινείται, τραγουδά, περπατά. Απλές της κινήσεις για μια καθημερινή πράξη έχουν πάρει μια δύναμη [[ναρκωτικά|ναρκωτικού]] που αλλάζει τα πάντα. (Παρασκευή, 18 Ιουνίου 1937, σελ. 68)

==== Μέρες Δ' (1 Γενάρη 1941 - 31 Δεκέμβρη 1944) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Δ' (1 Γενάρη 1941 - 31 Δεκέμβρη 1944).'' Ίκαρος. Αθήνα. Τέταρτη έκδοση 2007. Πρώτη έκδοση 1977.

* Γράμμα του [[Οδυσσέας Ελύτης|Ελύτη]] από το μέτωπο:&lt;br&gt;«... ποιητική διάθεση αφάνταστη... κι αν σήμερα ποθώ τόσο πολύ να ζήσω είναι για να μπορώ να δώσω, έστω και μετά, διέξοδο σ' αυτή τη γονιμότητα».&lt;br&gt;Γράφει από την πρώτη γραμμή. Τον χαίρομαι και τον ζηλεύω. (Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 1941, σελ. 28)

* Ο Λόρδος πήρε ύφος ξιφομάχου που έχει κολλήσει στον τοίχο τον αντίπαλό του. Σήκωσε το κεφάλι αψηλά και είπε μ' ένα περιφρονητικό μορφασμό:&lt;br&gt;– Για μένα [[ποίηση]] σημαίνει τρία πράγματα: Πρώτα, [[μουσική]]. Δεύτερο, [[στιχουργία]]· εννοώ πραγματική στιχουργία με ρίμες και όλα τα άλλα. Τρίτο, [[νόημα]]. Λοιπόν στον [[Τ. Σ. Έλιοτ|Έλιοτ]] η μουσική είναι ανύπαρχτη, η στιχουργία είναι ανύπαρχτη· όσο για το νόημα – δεν μπορώ να το βρω.&lt;br&gt;Είπε, και κοίταξε θριαμβευτικά τις τρεις γυναίκες που βρίσκουνταν στον έβδομο ουρανό. (Κυριακή, 23 Μάρτη 1941, σελ. 42)

* Χτες βράδυ στο τραπέζι, καθώς μιλούσαμε για άλλα πράγματα, η Μαρώ μου λέει:&lt;br&gt;– Θα 'πρεπε ίσως να παντρευτούμε.&lt;br&gt;– Κοίταξε αύριο για τις άδειες, της αποκρίθηκα.&lt;br&gt;Το πρωί κοίταξα για τα δικά μου τα χαρτιά κι έπειτα πήγα στο Υπουργείο. Τ' απόγεμα, αφού είδα δυο-τρεις παπάδες δύστροπους και τον πατέρα μου (αντίδραση παραπονεμένη), έκανα το γάμο μου κατά τις 6.30' στη Σωτήρα. Συγκίνηση ακούοντας, στην τελετή, το μύθο του κρασιού στο γάμο της Κανά – κι όλα τα σύμβολα του Διόνυσου.&lt;br&gt;«Και το νερό έγινε κρασί.» (Πέμπτη, 10 Απρίλη 1941, σελ. 53)

* Βροχερές μέρες. Χτες το μεσημέρι, μετά το φαΐ, η Μαρώ κι ο Ξύδης πήραμε τα μονοπάτια για τον τάφο του [[Ελευθέριος Βενιζέλος|Βενιζέλου]]. Απόβροχο· ο ήλιος έκαιγε. Ο αέρας μυρωμένος από τα λεμονάνθια και το θυμάρι. Όρεξη να ξεσπάσεις· ν' αναλυθεί η καρδιά σου, ν' αρχίσεις τα κλάματα. Στο Ακρωτήρι, το άθλιο άγαλμα του Θωμόπουλου. Ικανοποίηση ωστόσο που βρίσκεται κανείς κοντά στο σύμβολο της [[ελευθερία|λευτεριάς]], κι ας είναι [[ασχήμια|άσχημο]], όπως μπορεί να σε συγκινήσει το εικόνισμα της [[Παναγία|Παναγίας]], όσο κακότεχνο κι αν είναι. Ο τάφος του Βενιζέλου. Θυμήθηκα την τελευταία φορά που ήρθα εδώ, για την κηδεία του. Πολλές φορές ρωτήθηκα τι θα 'κανε αυτός στις περιστάσεις που περάσαμε, χωρίς να βρω την απάντηση. Την απάντηση μου την έδωσαν ίσως τα λόγια που είναι χαραγμένα στην ταφόπετρά του· δικά του λόγια: «Αγαπητοί φίλοι, ο προκείμενος νεκρός ήτο ένας αληθινός άνδρας, με μεγάλο θάρρος, με αυτοπεποίθησιν και δι' αυτόν και δια τον λαόν τον οποίον εκλήθη να κυβερνήση. Ίσως έκαμε πολλά σφάλματα, αλλά ποτέ δεν του απέλειψε το [[θάρρος]]. Ποτέ δεν υπήρξε μοιρολάτρης. Διότι δεν περίμενε ποτέ από την μοίραν του να ίδη την χώραν του προηγμένην, αλλά έθεσεν εις την υπηρεσίαν αυτής όλον το πυρ το οποίον είχε μέσα του, κάθε δύναμιν ψυχικήν και σωματικήν.» (28.4.32) (Παρασκευή, 9 Μάη 1941, σελ. 76 - 77)

* Συλλογίζεται κανείς όλους εκείνους που πολέμησαν με την ίδια ψυχή στα βουνά της Αρβανιτιάς. Εκείνους που δοκίμασαν τόση στέρηση και τόση κακουχία και γύρισαν πίσω με τη σάρκα κουρελιασμένη και την ψυχή γεμάτη πίκρα. Άλλος χωρίς πόδια, άλλος χωρίς χέρια, με μάτια που θα είχαν να πουν ατέλειωτες ιστορίες, με το ασημένιο σταυρουδάκι του Δεσπότη καρφιτσωμένο στην αριστερή τσέπη του σακακιού. Κάποιοι έρχουνται τώρα στα γραφεία τής γενικής διοίκησης για να γυρέψουν ένα μικρό βοήθημα· αυτοί οι άγνωστοι άνθρωποι, το καλύτερο που έχει ο τόπος μας.  (Παρασκευή, 9 Μάη 1941, σελ. 77 - 78)

* Ζητούμε από έναν πληθυσμό να πάρει ηρωικές αποφάσεις και συνάμα κουρελιάζουμε το ηθικό του με τη στάση μας. (Κυριακή, 11 Μάη 1941, σελ. 79)

* Το άγνωστο ήταν εκεί, μέσα στη νυχτερινή υγρασία της ιταλικής βλάστησης. Καμιά διακοπή· ταξιδεύουμε προς το ίδιο άγνωστο. Θα καταλάβει κανένα από τα παιδιά μας πως δεν είχαμε ποτέ διάλειμμα μήτε στα λεγόμενα «χρόνια της ειρήνης»; Πως ζήσαμε πάντα μέσα στα σύννεφα ενός ακατανόητου κόσμου; Εμείς που κάναμε «δύσκολη λογοτεχνία» καθώς έλεγε ο Τόνιο· τον θυμάμαι ακατάπαυτα. (Παρασκευή, 16 Μάη 1941, σελ. 86)

* Πήγαμε νωρίς τ' απόγεμα να ιδούμε τον ''Great Dictator'' του [[Τσάρλι Τσάπλιν|Charlie Chaplin]]. Πίσω μας Έλληνες ναύτες του πολεμικού ναυτικού.&lt;br&gt;– Τώρα θα ιδείς τι είναι οι δικτάτορες, λέει ο ένας στον άλλον.&lt;br&gt;Όσο προχωρεί το [[κινηματογραφική ταινία|φιλμ]], ένα βάρος στην [[καρδιά]], ολοένα και πιο πικρό. Η [[κωμωδία]] τούτη είναι αληθινή. Επειδή κανένας δεν μπόρεσε να σκεφτεί σοβαρά τις δυο-τρεις πολύ απλές [[ιδέα|ιδέες]] που εκφράζει, τραβάμε αυτά που τραβάμε. (Τετάρτη, 21 Μάη 1941, Ξενοδοχείο «Windsor», Αλεξάνδρεια, σελ. 90) 

* Τ' απόγεμα με τον Νάνη και τον Τίμο· στο «Trianon». O Τίμος τρομακτικά ''αισθητής''. Ωστόσο το μόνο που με ξεκουράζει ακόμη, να μιλώ για την [[τέχνη]]· είναι κι αυτή μια άλλη [[πατρίδα]] που δεν μπορεί να την πάρει ο Γερμανός. (Τετάρτη, 28 Μάη 1941, σελ. 94)

* Η Κρήτη· μια μεγάλη πληγή. «Όλοι μας φταίμε· εσύ, εγώ, η Κυβέρνηση, οι Εγγλέζοι», έλεγε η Μαρώ σήμερα το μεσημέρι. Είναι αλήθεια· είμαστε όλοι μέσα στο μεγάλο φταίξιμο. Οι Γερμανοί ανακοινώνουν από το σταθμό Αθηνών: «Επειδή σε διάφορα χωριά κακοποίησαν Γερμανούς στρατιωτικούς, όταν δε βρίσκουνται οι ένοχοι θα καίγεται ολόκληρο το χωριό.» Ο Μπραΐμης στην Πελοπόννησο ήταν άγιος μπροστά τους, κι εμείς τ' αποσπόρια εκείνων που πολέμησαν τον Μπραΐμη· κολασμένοι. (Πέμπτη, 29 Μάη 1941, σελ. 94 - 95)

* Συλλογίζομαι πολύ περισσότερο πως σήμανε η ώρα που θα πρέπει όλοι οι πραγματικά ελεύθεροι άνθρωποι του κόσμου να καθίσουν και ν' αντικρίσουν από την αρχή το μόνο ουσιαστικό πρόβλημα αυτού του [[πόλεμος|πολέμου]], το πρόβλημα της [[ανθρώπινα δικαιώματα|ανθρώπινης κατάστασης]], ας πούμε. Ο πόλεμος με τη Ρωσία ξεκαθαρίζει την ατμόσφαιρα με πολλούς τρόπους, καταργώντας πρώτα-πρώτα το δήθεν αλάθητο του [[Ιωσήφ Στάλιν|σταλινισμού]] που θόλωσε τόσα μυαλά και τόσα κακά προξένησε. (Παρασκευή, 27 Ιουνίου 1941, σελ. 104)

* Σημείωσα στη χτεσινή [[εφημερίδα]] την [[προσευχή]] που είχε φτιάξει για το καράβι του ένας Άγγλος καπετάνιος, ο Λόρδος Hugh Beresford. Σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης: «Κύριε, στοργικέ μας Πατέρα, ευλόγησε τις προσπάθειές μας να κάνουμε τούτο το καράβι αποτελεσματικό για την υπηρεσία σου. Βοήθησέ μας να 'χουμε πάντα στο νου μας τις πραγματικές αιτίες του [[πόλεμος|πολέμου]] – την [[κακοήθεια]], την [[ιδιοτέλεια]], τον [[εγωισμός|εγωισμό]], την έλλειψη [[αγάπη|αγάπης]] – και να τις διώχνουμε από τούτο το καράβι, ώστε να γίνει δείγμα του Νέου Κόσμου, που γι' αυτόν πολεμούμε. Ευλόγησε τα σπίτια μας και τις οικογένειές μας. Δώσε μας να γνωρίσουμε πως δεν υπάρχει απόσταση που να μην μπορεί να γεφυρωθεί από το Πνεύμα σου το Άγιο, αν του ανοίξουμε την [[καρδιά]] μας.» (Δευτέρα, 22 Σεπτέμβρη 1941, σελ. 131)

* ''ένα απόγεμα του Οχτώβρη εγώ ο Σεφέρης''&lt;br&gt;[...]&lt;br&gt;''προσπαθώντας να καταλάβω τι έχει γίνει,''&lt;br&gt;''ποιος έφερε μια τέτοια απέραντη [[αδικία]],'' (Παρασκευή, Σεπτέμβρης 1941, σελ. 136)

* Ο Νικολούδης σήμερα το πρωί ανεμίζοντας ένα βιβλιαράκι προπαγανδιστικό που ανιστορεί τον ελληνικό πόλεμο:&lt;br&gt;– [[Ιωάννης Μεταξάς|Ι. Μεταξάς]] γι' αυτούς τους κυρίους δεν υπάρχει. Σ' αυτό το βιβλίο το όνομα Μεταξάς έχει αντικατασταθεί με το όνομα [[Ελλάδα|Ελλάς]].&lt;br&gt;Λησμονεί βέβαια πως «αυτοί οι κύριοι» εφαρμόζουν ακριβώς το σύστημά του που είχε σβήσει από τα σχολικά βιβλία το όνομα [[Ελευθέριος Βενιζέλος]]. Είναι καλές οι [[δικτατορία|δικτατορίες]], όταν είμαστ' εμείς οι δικτάτορες. Και η ειρωνεία της τύχης θέλησε να έχει αυτή η φυλλάδα μιαν επιγραφή από τον εξοστρακισμένο, στα ευτυχισμένα εκείνα χρόνια, ''Επιτάφιο'' του [[Περικλής|Περικλή]]. (Σάββατο, 4 Οκτώβρη 1941, σελ. 141)

* Θα μείνει μισοτελειωμένος και ο [[Κωνσταντίνος Καβάφης|Καβάφης]]. Ποιος ξέρει τι με περιμένει εκεί που πάω. Ας γίνει ό,τι γίνει. Όμως αυτή η περίοδος που πέρασα στο Τράνσβαλ, μου έδειξε ακόμη μια φορά τούτο: Πως δεν είναι άλλο που μου έλειψε σ' όλη μου τη ζωή, μήτε η διάθεση, μήτε η «[[έμπνευση]]», αλλά ο καιρός – ο υλικός καιρός· οι [[ελεύθερος χρόνος|ελεύθερες ώρες]]. (Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 1942, σελ. 181)

* – Έχεις σπουδαίο άντρα, έλεγε στη Μαρώ. Να του πεις ν' αφήσει τις διπλωματίες και ν' αφιερωθεί σ' αυτά.&lt;br&gt;Η Μαρώ:&lt;br&gt;– Καλά, ν 'αφήσουμε τις διπλωματίες, αλλά πώς θα ζήσουμε; (Τρίτη, 14 Μάρτη 1944, σελ. 328)

* Άλλες λεπτομέρειες: Τον Ψαρρό τον έγδαραν για να μαρτυρήσει πού έχει κρυμμένες τις λίρες· τους ανθρώπους που έπιασαν μαζί του τους ξέκαμαν σιγά-σιγά βιδώνοντάς τους βίδες στους κροτάφους. Διηγούνται και άλλα περιστατικά αυτού του περιβολιού των βασανιστηρίων: ρίξιμο ανθρώπων σε ξεροπήγαδα κι έπειτα ασβέστη και νερό· αργοί ακρωτηριασμοί· τη μια μέρα με διακοπές· σταμάτημα ώς την άλλη μέρα· και συνέχεια με τον ίδιο ρυθμό, όσο να θάψουν τον μισοπεθαμένο, που ανασαίνει ακόμα. Σκηνές όπου οι άβγαλτοι υποχρεώνουνται να δώσουν κι αυτοί μια μαχαιριά στο νεκρό για να μοιραστούν την ευθύνη του αίματος. Ξεκοιλιάσματα και τύλιγμα των άντερων στα κεφάλια των θυμάτων... Αυτά λένε οι μισοί που υπέγραψαν το «εθνικό συμβόλαιο» του κ. [[Γεώργιος Παπανδρέου|Παπανδρέου]], εναντίον των άλλων μισών  που υπέγραψαν επίσης το «εθνικό συμβόλαιο» του κ. Παπανδρέου. Οι μισοί, καθώς λένε οι άλλοι μισοί, τα έκαναν αυτά. Και μπροστά σε τούτη τη φρίκη που βεβαιώνουν πως είναι ολόγυμνη η αλήθεια, παζαρεύουν, ραδιουργούν, λογαριάζουν θέσεις και υπουργεία. Και όλα μπερδεύουνται, και όλα θολώνουν και χάνουνται σ' ένα βραχνά. Στο μεταξύ τα μικρά παιδιά, οι έφηβοι, στην [[Ελλάδα]] γυρίζουν τη νύχτα με τα πιστόλια και χτυπιούνται. Είμαι βουτημένος σήμερα, βιολογικά, ώς τα ρουθούνια μέσα σ' αυτό το φονικό. (Κυριακή, 28 Μάη 1944, σελ. 333)

* Διαβάζω το ''Κάστρο'' του [[Φραντς Κάφκα|Κάφκα]], σημειώνοντας τούτα στα περιθώριά του – το έχω αρχίσει στο Κάιρο. Βιβλίο αρκετά εναρμονισμένο με την τωρινή κατάστασή μου: αυτός ο άνθρωπος που προσπαθεί να μπει σ' ένα απροσπέλαστο καστέλι, εκεί πάνω στο λόφο, και μπερδεύεται ολοένα σε ανεξάντλητα δίχτυα από φάρσες και φασαρίες που τον τυλίγουν· σαν το ψάρι έξω από το νερό. (Παρασκευή, 14 Ιουλίου 1944, Ανοιχτά στον αέρα, σελ. 334)

* Καθώς νύχτωνε, διακοπή του ρεύματος. Μου διηγούνται τούτο. Στη Μακεδονία, αντάρτες σκότωσαν κάτι Γερμανούς. Αντίποινα: Οι Γερμανοί πήραν έξι κοπέλες, τις βίασαν κι έπειτα τις έσφαξαν απάνω στους τάφους των ανταρτοσκοτωμένων. Χθόνιες λατρείες των ορθοδοξιών. (Παρασκευή, 22 Σεπτέμβρη 1944, σελ. 359)

* Το πρωί στο Μοναστήρι της Κάβας, πάνω στο βουνό, μ' ένα μόνιππο. Μου πέρασε η ιδέα πως ο μόνος τρόπος να κάνω καλό στον εαυτό μου και στους άλλους είναι να ζήσω τη ζωή του καλόγερου. (Τετάρτη, 4 Οκτώβρη 1944, σελ. 363)

* Τέλειωσα χτες βράδυ το διάβασμα του ''Lost Traveller''. Επιθυμία πρώτη φορά, ύστερ' από χρόνια, να γράψω του [[Χένρυ Μίλλερ|Henry Miller]] που δε με ξέχασε. Ας με συμπαθήσει που δεν ανταποκρίθηκα στα μηνύματά του. (Σάββατο, 21 Οκτώβρη 1944, σελ. 369)

* Μαύρη μέρα. Από την αυγή ο αλληλοσπαραγμός. Τα προαισθήματά μου και οι βραχνάδες, εδώ και δυόμισι χρόνια, βγαίνουν αληθινά. Ξύπνησα κατά τις 05.00' από βαριούς, αραιούς κρότους: όλμοι ή χειροβομβίδες. Άνοιξα το παράθυρό μου, που βλέπει προς την Ακρόπολη. Πάνω στον ουρανό που χάραζε, βόλια βυσσινιά από τ' αριστερά προς τα δεξιά. Από το δρόμο, κάπου, μια απόμακρη φωνή χωνιού, μόνο δυο λέξεις άρπαξε τ' αυτί μου: «... το αίμααα... του λαούουου...» (Τετάρτη, 6 Δεκέμβρη 1944, Τ' Αι-Νικόλα, σελ. 371)

* Έπαψε το κανόνι. Αριά και πού λίγο πολυβόλο. Ένας κόκορας, που δεν έπαψε ούτε στη χτεσινή κοσμοχαλασιά, κηρύχνει τα δικαιώματα της ζωής. Σαν ξύπνησα σήμερα το πρωί συλλογιζόμουνα ότι η ειδυλλιακή Πλάκα είναι το μέρος όπου έγινε η πρώτη μάχη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας με τη σοβιετική Ρωσία. Ήταν πραγματικά η πρώτη μάχη του Δυτικού και του Ανατολικού κόσμου. (Παρασκευή, 8 Δεκέμβρη 1944, σελ. 374)

* Από τις 05.30' μεγάλο κακό τριγύρω στο σπίτι: κανόνια, πολυβόλα, από τη μεριά της Ακρόπολης και από τη μεριά του Μακρυγιάννη. Αργότερα έμαθα πως το μέτωπο ήταν: Αναφιώτικα - Μακρυγιάννη - Νεκροταφείο. Τώρα, 15.15', ο μεγάλος σάλαγος έχει περάσει, έτοιμος να ξαναρχίσει κάθε τόσο· τα πολυβόλα κρατούν το ίσο· αεροπλάνα φέρνουν γύρα την Ακρόπολη. Σήμερα δεν είχαμε ψωμί το μεσημέρι. Φούρνοι κλειστοί, μπακάληδες άδειοι· τι θα κάνει ο φτωχόκοσμος; Καταστροφή και σκοτωμός. Οι πιο προφυλαγμένοι, εκείνοι που θα έπρεπε να πληρώσουν πρώτοι· όπως πάντα. (Κυριακή, 10 Δεκέμβρη 1944, σελ. 375)

* Φριχτό αίσθημα πως είμαι άχρηστος και μόνος ανάμεσα σε τρελούς και σε ψεύτες. (Τετάρτη, 20 Δεκέμβρη 1944, σελ. 379)

==== Μέρες Ε' (1 Γενάρη 1945 - 19 Απρίλη 1951) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Ε' (1 Γενάρη 1945 - 19 Απρίλη 1951).'' Ίκαρος. Αθήνα. Τρίτη έκδοση 1996. Πρώτη έκδοση 1977.

* Το πραγματικό, το χειροπιαστό, το τρομαχτικό συναίσθημα πως η λογική δεν μπορεί να έχει κανένα αποτέλεσμα πάνω σε κανέναν, πως η [[λογική]] είναι [[παραλογισμός]].&lt;br&gt;Το βράδυ στου Ξυνού με τον Πολέμωνα και τον Σπίνθαρο. Κι οι δυο σε μαύρη [[απαισιοδοξία]]. «Δεν είναι η [[Κυβέρνηση]] που φταίει· ολόκληρος ο τόπος είναι άρρωστος από την [[απελπισία]] και το [[φόβος|φόβο]].» Συμπέρασμα: η φυγή, μόνη λύση. Έτσι κουβεντιάζουν αυτά τα πολιτικά μυαλά. Η [[Ελλάδα]] σήμερα μοιάζει μ' έναν άρρωστο καταδικασμένο από τους γιατρούς, αφησμένο στο έλεος του Θεού. (Σάββατο, 7 Απρίλη 1945, σελ. 14)

* Χτες, στο – ξανακούω την ιστορία που είναι τόσο χαρακτηριστική των καιρών μας. Ο Μέναιχμος διαβάζει τις ''Δοκιμές''· ενθουσιάζεται, γράφει μια εγκωμιαστική [[κριτική]], και την πηγαίνει στο περιοδικό. Ο Σωφρονίσκος που το διευθύνει του λέει: «Η κριτική σας δε δημοσιεύεται, γιατί ο Σεφέρης δεν είναι από τους δικούς μας». Ο Μέναιχμος, που έχει πάει στο βουνό με τους αντάρτες, φεύγει μαινόμενος και ρωτώντας για τι λογής [[ελευθερία]] πολέμησε. (Κυριακή, Ιούλιος 1945, σελ. 17 - 18)

* Το πρωί, επίσημο [[σινεμά]]. Αθλητικές επιδείξεις στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, τον περασμένον Αύγουστο. Θυμίζουν χιτλερικές γιορτές με σημαίες και οργανωμένες μάζες ή ένα κολοσσιαίο αμερικάνικο μιούζικ-χολ. (Κυριακή, 28 Απρίλη 1946, σελ. 32)

* Αφάνταστο πόση [[επιμονή]] χρειάζεται για να ιδείς και τα πιο απλά πράγματα. Πόση επιμονή μού χρειάζεται για να γράψω ένα στίχο. (Κυριακή, 12 Μάη 1946, σελ. 33)

* Αργά τη νύχτα: Πιο δύσκολο να συμπληρώσεις ένα [[στίχος|στίχο]] παρά να σηκώσεις ένα βράχο. (Δευτέρα, 17 Ιουνίου 1946, σελ. 42)

* Η κατάσταση γύρω μου είναι ανθυγιεινή, κολασμένη θα έλεγα, μέσα σ' αυτό το τέλμα ψυχών και σωμάτων που έχει καταντήσει η [[Ελλάδα]]. Νομίζεις, μα την αλήθεια, πως κάποτε όλα γυρίζουν ασυνάρτητα. Βρίζουν, φωνάζουν, βωμολοχούν με μια μανία που επιταχύνεται ολοένα και όμως δεν έχει τέλος. Από αυτό το σημείο ώσπου να μην μπορέσεις συ ο ίδιος να κρατήσεις τα συλλογικά σου, η απόσταση είναι ελάχιστη. (Κυριακή του Βαγιού, 6 Απρίλη 1947, σελ. 95)

* Προχτές τη νύχτα στην Κηφισιά, ένας εξωφρενικός αγέρας με βροχή. Το πρωί πήγα ν' αποχαιρετήσω τον [[Άγγελος Σικελιανός|Σικελιανό]]. Κατέβηκε στο χολ του ξενοδοχείου κάπως κουρασμένος· δεν του αρέσει να φαίνεται έτσι. «Μ' έχει επηρεάσει ο θάνατος του [[Μαχάτμα Γκάντι|Γκάντι]]» είπε. Σπάνια βλέπω ώς πού αισθάνεται αυτός ο άνθρωπος. Θα ξανασυναντηθούμε άραγε; (Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 1948, Πρωί, α/π «Istanbul», σελ. 120)

* Με την πείρα που έχουμε, ποιος από μας πιστεύει πως τα έργα του θα ζήσουν αιώνια. Το συναίσθημα δεν είναι καινούριο. Το νιώθαμε στα μεσοπολεμικά χρόνια· δε μας ξαφνίζει που τώρα είναι πιο έντονο. Δε θα μας ξαφνίσει αν η κατάσταση χειροτερέψει. Πως θα ξεχαστούμε, το πήραμε απόφαση –«ποιος θα μας λογαριάσει την απόφαση της λησμονιάς;». [...] Το θέμα είναι όχι ν' αναρωτιέσαι «s’il est question d’être relu», αλλά να λες: εγώ θα γράψω, κι ό,τι θέλει ας γίνει, για να κρατήσω ζωντανό το πράγμα που εκφράζει τη ζωντάνια μου. Και τούτα μου δείχνουν τη διαφορά ανάμεσα σ' έναν μεγάλον άνθρωπο μιας μεγάλης λογοτεχνικής ηπείρου, κι έναν ήσσονα που αναπτύχθηκε σε μιαν απόμακρη και δυσκολοζώητη γωνιά της γης και που συνήθισε να μην περιμένει καμιάν ανταμοιβή –να ρίχνει μποτίλιες στο πέλαγο. (Κυριακή, 28 Αυγούστου 1949, σελ. 143)

* Τώρα πια –αυτές τις μέρες έκλεισα τα πενήντα– ξέρω τι είμαι. Ξέρω ποιοι μπορεί να με παραδεχτούν και ποιοι να με αρνηθούν. Μ' ενδιαφέρουν οι πρώτοι, κι από τους δεύτερους οι καλύτεροί μου. Προσθέτω, χωρίς δισταγμό, πως εύχομαι να φανερωθούν καλύτεροι, έστω και αν πρόκειται να με σβήσουν από τη μνήμη των ανθρώπων. Δεν είναι το έργο μου που μ' ενδιαφέρει πριν απ' όλα· είναι το έργο, χωρίς κτητική αντωνυμία· αυτό πρέπει να ζήσει, έστω και αν οι προσωπικές μας συνεισφορές πρόκειται ν' αναλωθούν μέσα σ' αυτό. [...] Έτσι όπως έβγαλα τη ''Στροφή'', όπως έβγαλα το ''Μυθιστόρημα'', μολονότι οι άλλοι θεωρούσαν τα καμώματά μου παλαβά, κάθισα και καταπιάστηκα, σε τούτο το σταμάτημα της Άγκυρας, το ξεκαθάρισμα αυτών των χαρτιών· μια «μποτίλια στο πέλαγο» ακόμη, ιδιωτική τούτη τη φορά. Μπορεί να βοηθήσει κι αυτή, ποιος ξέρει, άλλους θαλασσινούς σαν εμένα. (Τετάρτη, 15 Μάρτη 1950, Βράδυ, σελ. 153)

==== Μέρες ΣΤ' (20 Απρίλη 1951 - 4 Αυγούστου 1956) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες ΣΤ' (20 Απρίλη 1951 - 4 Αυγούστου 1956).'' Επιμέλεια κειμένου - Σημειώσεις Παναγιώτης Μέρμηγκας. Ίκαρος. Αθήνα. Δεύτερη έκδοση 2008. Πρώτη έκδοση 1986.

* Παρασκευή, 17 Απρίλη.– Αναχώρηση από Βηρυτό (αυτοκίνητο, με Αλκ. Παυλίδη). Νύχτα Η4.&lt;br&gt;Σάββατο, 18.– Άφιξη Βαγδάτι ώρα 17, «Zina Hotel».&lt;br&gt;Κυριακή, 19.– Επίσκεψη εθιμοτυπίας (Υ. Εξωτ). Εγγραφή βιβλίο ανακτόρων.&lt;br&gt;Δευτέρα, 20.– Επίσκεψη Υπουργό Εξωτ.&lt;br&gt;Τρίτη, 21.– Επίσκεψη Άγγλο Πρέσβη.&lt;br&gt;Τετάρτη, 22.– Αγγλική Πρεσβεία cocktail.&lt;br&gt;Σάββατο, 25.– Επίσκεψη Ιταλό Πρέσβη.&lt;br&gt;Κυριακή, 26.– Γεύμα Λιβανικής Πρεσβείας.&lt;br&gt;Δευτέρα, 27.– 11.30: επίδοσις διαπιστευτηρίων. Κατάθεσις στεφάνου μαυσωλείο Faisal. 13.15: Επίσκεψη Υπουργείο Εξωτερικών.&lt;br&gt;Τρίτη, 28.– 10:30: Επίσκεψη Πρωθυπουργό.&lt;br&gt;Τετάρτη, 29.– Αντεπίσκεψη Άγγλου Πρέσβη.– 12:00: Επίσκεψη Πρόεδρο Γερουσίας.– Τούρκο 12.45.– Λιβάνιο 1.30.&lt;br&gt;Πέμπτη, 30.– Επίσκεψη Αμερικάνο Πρέσβη 09.00.– 11.00: Πρόεδρο Βουλής.– 11.45: Σύρο. 20:00: Γεύμα Embassy (Tahsin Qadri). «Une danse du ventre épatante», έλεγε.&lt;br&gt;Παρασκευή, 1 Μάη.– 21-22: Fireworks στο ποτάμι. Amaneh Hall: cocktail. 18.00: Δεξίωση Υ. Εξωτ.&lt;br&gt;Σάββατο, 2 Μάη.– 07.30: Τελετή στέψεως. 20.00: Γεύμα Βασιλέως (Κυρίες cure-dents). 22.00: Δεξίωση. Οι Σεΐχηδες (Les barons du Royaume).&lt;br&gt;Κυριακή, 3 Μάη.– 06.45: Παρέλαση, ζακέτα (Duke of Gloucester έπαθε ηλίαση). Μ.μ.: Τσάι Δημάρχου (Amaneh Hall). 20.00.– Γεύμα Αντιβασιλέως.&lt;br&gt;Δευτέρα, 4 Μάη.– 07.45: Παρέλαση φοιτητών – Πρόγευμα «El Mansour Racing Club». Γεύμα Πρωθυπουργού, reception.&lt;br&gt; Τρίτη, 5 Μάη.– Πρωί Μουσείο. Απόγεμα Κτησιφών.&lt;br&gt;Τετάρτη, 6 Μάη.– 9.30: Υπουργό Οικονομικών 13.30: Γάλλο. Εγγραφή βιβλίο ανακτόρων. 14:00: Al Gaylan Υπουργ. Εξωτ.&lt;br&gt;Πέμπτη, 7 Μάη.– Επιστροφή αεροπορικώς στη Βηρυτό. (ΒΑΓΔΑΤΙ, 17.4.53 - 7.5.53, σελ. 70 &amp; 73)

==== Μέρες Ζ' (1 Οκτώβρη 1956 - 27 Δεκέμβρη 1960) ====

====  Μέρες Η' (2 Γενάρη 1961 - 16 Δεκέμβρη 1963) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Η' (2 Γενάρη 1961 - 16 Δεκέμβρη 1963).'' Φιλολογική επιμέλεια Κατερίνα Κρίκου - Davis. Ίκαρος. Αθήνα. Τρίτη έκδοση 2025. Πρώτη έκδοση 2018.

* – Κατά βάθος νομίζω 2 σωστές γραμμές θα μπορούσαν να εξαγοράσουν καλύτερα τη ζωή μου παρά οποιαδήποτε δημόσια επιτυχία. (Τρίτη, 4 Απρίλη 1961, σελ. 109)

* Περασμένες 7 βασίλεψε ο [[ήλιος]]. Αγέρας. Κάθομαι σ' ένα αγκωνάρι της κυκλικής ξερολιθιάς που έχουν χτίσει οι πολίτες του κόσμου· στη μέση έχουν βάλει ένα μαρμάρινο δίσκο που γράφει κυκλικά ελληνικά κι εγγλέζικα: [[αγάπη]], [[δικαιοσύνη]], [[αυτοδιάθεση|αυτοδιάθεσις]] (στ' αγγλικά το λένε: choice) – [[κάλλος]] – [[αλήθεια]]. Μη ρωτάς για περσότερα. (Πέμπτη, 10 Αυγούστου 1961, σελ. 167)

* Χτες στον Ηρώδη ''[[Ερωφίλη]]''. Χρειάζεται καιρός ακόμη για να μάθουν οι [[ηθοποιός|ηθοποιοί]] μας να λένε τέτοιους στίχους – κακές τομές – προσθέτουν ν εκεί που η κρητική γλώσσα δεν τα 'χει (βλέπεις, έχουνε μάθει να τα κουδουνίζουν). Μου κάνει εντύπωση, όπως το σημείωσα και στον «[[Ερωτόκρτιος|Ερωτόκριτο]]», η ωριμότητα αυτής της [[γλώσσα|γλώσσας]] – τα σημερινά [[ελληνικά]] δεν έχουν φτάσει ακόμη στη στάθμη της, σ' αυτή την ευλυγισία, αυτή τη φυσικότητα της άρθρωσης. (Σάββατο, 16 Σεπτέμβρη 1961, σελ. 192)

* Κατά βάθος όταν ξανακούσεις και ξανακοιτάξεις κάμποσο τον κρητικό δεκαπεντασύλλαβο φτάνεις στο συμπέρασμα πως μόνο σ' αυτή τη γλώσσα και μ' αυτό το μηχανισμό μπορεί να γραφεί ακόμη 15σύλλαβος ελληνικά. Φυσικά, υπάρχει ο [[Διονύσιος Σολωμός|Σολωμός]], ο αποσπασματικός· ωστόσο μπροστά σ' εκείνον μοιάζει ψέλλισμα. Βέβαια μιλώ για [[στίχος|στίχο]] – για ρυθμό γλώσσας. Ξέρω, μπορεί να είμαι άδικος: [[Κωστής Παλαμάς|Παλαμάς]], άλλοι, ίσως – όμως εκεί είναι που δε βρίσκεις τίποτε τεχνητό ή φτιαχτό. (Σάββατο, 16 Σεπτέμβρη 1961, σελ. 193)

* Το βράδυ [[Νίκος Γκάτσος|Γκάτσος]]· φάγαμε μαζί στου Αβέρωφ (το εστιατόριο) τώρα στην οδό Μητροπόλεως· γύρω, ολωσδιόλου άγνωστες φάτσες. Έχω βαρεθεί τις ταβέρνες. Γκ. μου κάνει εντύπωση· η αίσθηση της [[γλώσσα|γλώσσας]] που έχει· αν εξαιρέσω τον Λορεντζάτο δε βλέπω άλλον έτσι στην [[Ελλάδα]]· μιλήσαμε για ''Ερωφίλη''. Έπειτα για [[Οδυσσέας Ελύτης|Ελύτη]]. Βρίσκει αποτυχία στη γλώσσα – ψεύτισμα στη σύλληψη: τι θα-αρέσει-αυτό-θα-κάνω. (Δευτέρα, 25 Σεπτέμβρη 1961, σελ. 195)

* ... αλλά την Παρασκευή που τον είδα (τον [[Οδυσσέας Ελύτης|Οδυσσέα Ελύτη]]) και μιλήσαμε λίγο για τη δουλειά του (δεν ανοίχτηκε πολύ) μου είπε πως βρίσκει δυσκολίες, θέλει έλεγε την αλυσίδα με όλους της τους κρίκους... (Τρίτη, 26 Σεπτέμβρη 1961, σελ. 197)

* [[Παράδοση]] δε θα πει [[μίμηση]], θα πει [[δημιουργία]]. Αν είναι μίμηση είναι νεκρό πράγμα η παράδοση – δεν αξίζει τίποτε. Το επίσημο [[κράτος]], οι [[ακαδημία|ακαδημίες]], τα [[πανεπιστήμιο|πανεπιστήμια]] μιλώντας για την παράδοση των αρχαίων δεν εννοούν απολύτως τίποτε. Έχουν στο νου τους ιδέες-ναυάγια, ούτε καν ιδέες. Δεν υπάρχει διαθήκη στην παράδοση – κληρονομάς το σπόρο και δουλεύεις. (Τρίτη, 5 Δεκέμβρη Βράδυ 1961, σελ. 221 - 222)

* Όσο το σκέπτομαι πρέπει να είμαι ένα λάθος στην Ελλ. λογοτεχνία. (Τετάρτη, 3 Γενάρη 1962, σελ. 225)

* Μιλήσαμε έπειτα για τη γλώσσα (την ελληνική των Γραφών) πόσο διαφορετική είναι από την αρχαία. (Τετάρτη, 28 Μάρτη 1962, σελ. 239)

* – Ναι, και σε μας, είπε (ο [[Τ. Σ. Έλιοτ]])· είναι και η αμερικανική επιρροή – η αμερ. γλώσσα φτιάχνεται από όλους τους μετανάστες που έχουν άλλη μητρική γλώσσα – κι αυτή τώρα επηρεάζει τ' αγγλικά.&lt;br&gt;– Είναι τόσο μεγάλη η έκταση της γλώσσας σας, είπα, ίσως να παθαίνετε αυτό που πάθαμε εμείς μετά το άπλωμα της δικής μας γλώσσας ύστερα από [[Μέγας Αλέξανδρος|Μ. Αλέξαντρο]].&lt;br&gt;– Ίσως, είπε, γέλασε: θυμήθηκα τον [[Ιγκόρ Στραβίνσκι|Στραβίνσκι]] είπε· μου έλεγε πως ένα βράδυ στο ραδιόφωνο, ακούγοντας τον [[Κρούτσεφ]], εκνευρίστηκε τόσο από τα ρωσικά του, που έκλεισε το ραδιόφ. «ένας άνθρωπος με τέτοιες ευθύνες και να μιλά τέτοια ρώσικα» είπε ο Σ. (Τρίτη, 31 Ιουλίου 1962, σελ. 270)

==== Μέρες Θ' (1 Φεβρουαρίου 1964 - 11 Μάη 1971) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Θ' (1 Φεβρουαρίου 1964 - 11 Μάη 1971).'' Φιλολογική επιμέλεια Κατερίνα Κρίκου - Davis. Ίκαρος. Αθήνα. 2025. Πρώτη έκδοση 2019.

* Χτες πρωί στους ''Times'' διαβάζω μεγάλους τίτλους: «Μπορεί οι κομπιούτερ να φέρουν τη [[δικτατορία]]; – Προειδοποίηση στις [[ΗΠΑ]] για την έλλειψη σεβασμού προς τα [[ανθρώπινα δικαιώματα]]»· καλά πάμε. (Τρίτη, 30 Ιουνίου 1964, σελ. 47)

* ... αμφιβάλλω αν έχει δίκιο (ο [[Σαιν-Τζον Περς|Saint-John Perse]])· κάθε [[ποίηση]] βγαίνει με κάποιον τρόπο από προφορική παράδοση, έχει προφορικές ρίζες, νομίζω και του το λέω). Δεν αγαπά ωστόσο την απαγγελία των ποιημάτων: βρίσκει πως η ανθρώπινη φωνή περιορίζει τη μουσική του ποιήματος – γι' αυτό, λέει, δεν απαγγέλνει ποτέ ποιήματά του, ούτε του αρέσει να τ' απαγγέλνουν – βρίσκει πως η πνευματική ακοή, η σιωπηλή, ακούει πλουσιότερες αρμονικές νότες (περίεργο γιατί η ποίησή του προσκαλεί τη φωνή). (Πέμπτη, 9 Ιουλίου 1964, σελ. 53)

* Έπειτα (ο Saint-John Perse) έρχεται στον [[Έντγκαρ Άλλαν Πόε|E. A. Poe]]· τον θαυμάζει· «ο [[Τ. Σ. Έλιοτ|Eliot]] σε μια σχετική ομιλία του (στην Αμερική) υποστήριξε» αφηγείται «πως η υπόθεση Poe ήταν κατασκεύασμα Γάλλων που δεν ήξεραν αγγλικά. Του είπα» συνεχίζει «πως η κρίση του ήταν άδικη· πως δεν έπρεπε να κρίνει τον Poe από το έργο που μια δύσκολη ζωή του επέτρεψε να κάνει, αλλά από αυτό που γύρευε να δημιουργήσει – αυτό που το έργο του μάς δείχνει ότι μπορούσε να δημιουργήσει». Είπε το όνομα του [[Χόρχε Λουίς Μπόρχες|George [= Jorge Luis] Borges]]. Τον ρώτησα αν τον γνώρισε. «Ναι» είπε «τώρα είναι ολωσδιόλου τυφλός, γι' αυτό έχει περιορίσει το γράψιμό του σε σύντομα ποιήματα». (Τα βρίσκει πολύ χαμηλότερα από το κύριο έργο του, που είναι κάποτε καλύτερο κι από τον Poe.) (Πέμπτη, 9 Ιουλίου 1964, σελ. 53 - 54)

* Τι προτιμάς, να ξέρουν καλά τη σημερινή γλώσσα τους οι Έλληνες ή τους αρχαίους; (Πέμπτη, 21 Γενάρη 1965 [Αθήνα], σελ. 83)

* Χτες είδαμε το Ζορμπά, το φιλμ του [[Μιχάλης Κακογιάννης|Κακογιάννη]] - [[Νίκος Καζαντζάκης|Καζαντζάκη]]. Με δηλητηρίασε όλη νύχτα και σήμερα πρωί. Όχι από συναίσθημα εθνικής προσβολής, που ύστερα από βροντερές τυμπανοκρουσίες και παρασημοφορίες για την πρεμιέρα του στο Παρίσι, ανακαλύπτουν τώρα οι Έλληνες χωρίς να 'χουν το θάρρος ν' αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα. Αλλά για την ανυπόφορη αναισθησία αυτού του ανθρώπου, του Καζ., που νομίζει πως είναι ευαίσθητος, που νομίζει πως είναι ερευνητής της αλήθειας, για να μην πω φιλόσοφος. Δε με πειράζει ο σκοτωμός της χήρας – ούτε το πλιάτσικο στο σπίτι της ετοιμοθάνατης Ορτάνς. Όλα μπορεί να τα πει κανείς. Αν ένα χωριό στην Κρήτη ήταν κάποτε βάρβαρο, ήταν βάρβαρο· ποιος δεν ήταν βάρβαρος κάποτε – όλα μπορεί να τα πει κανείς – αλλά σ' ένα έργο που διεκδικεί την [[ανθρωπιά]] το θέμα δεν είναι εκεί. Το θέμα είναι πώς εξαγοράζει κανείς αυτά που γράφει κι αν δεν τα λέει στο βρόντο. Ψεύτικη γλώσσα, ψεύτικες πόζες, απομιμήσεις αισθημάτων μού φαίνεται είναι ο Καζαντζάκης. Και δε βρέθηκε άνθρωπος να τον κρίνει, τόσα χρόνια που αλωνίζει ανάμεσό μας. Έχω την εντύπωση πως είμαστε συνηθισμένοι στην ψευτιά χρόνια και αιώνες. Μας αρέσει. Δεν έχουμε δύναμη ν' αντιδράσουμε. (Κυριακή, 21 Μάρτη 1965, σελ. 94 - 95)

* Επίδραση [[κινηματογράφος|κινηματογράφου]]: οι Αμερικάνοι έχουν εκθέσει τη [[ζωή]] τους τόσο εξαντλητικά στις [[κινηματογραφική ταινία|ταινίες]], που όποιον και να δεις –σήμερα λ.χ. στο λεωφορείο που μας πήγαινε στα Cloisters– έχεις την εντύπωση πως βλέπεις ένα πλάσμα σαν αναποδογυρισμένη τσέπη. (Παρασκευή, 4 Ιουνίου 1965, σελ. 99)

* id. 146. – και τούτο που μ' ενδιαφέρει γιατί το σημειώνει κάπου στα 1945 άνθρωπος σαν τον [[Αλμπέρ Καμύ|Camus]]: «Γιατί είμαι [[καλλιτέχνης]] και όχι [[φιλόσοφος]]; Γιατί σκέφτομαι σύμφωνα με τις [[λέξεις]] και όχι με τις [[ιδέες]].» (Τετάρτη, 4 Αυγούστου 1965, σελ. 107)

* Χτες βράδυ ''[[Άγγελος_Σικελιανός#Σίβυλλα|Σίβυλλα]]'' του [[Άγγελος Σικελιανός|Σικελιανού]] (ανεβασμένη από τον Σωκ. Καραντινό). Θα πεθάνω χωρίς να καταλάβω τι γυρεύουν, τι αγαπούν οι σύγχρονοί μου αστοί στην [[Ελλάδα]]. Ποια είναι τα γούστα τους. Πήγα με καλές διαθέσεις, όσο και ν' αντιδρώ σ' αυτή την [[έκφραση]] και σ' αυτή τη [[μεταφυσική]]. Τον Σικελιανό τον αγαπούσα από άλλες πλευρές και με συγκινούσε. Γιατί να επιμένουμε να δείχνουμε τα ελαττώματά του και όχι τα προτερήματά του; (Πέμπτη, 9 Σεπτέμβρη 1965, σελ. 111)

* Χτες απόγεμα Μίνα· διηγείται στη Μαρώ: Κοσμική συγκέντρωση. Ένας κύριος μιλά για τον εξευτελισμό του παντός και προσθέτει: «Και το [[Νόμπελ]] ακόμη τώρα απονέμεται με μέσα. Το πήρε ο Σεφέρης με τα μέσα που έβαλε, όταν ήταν Πρέσβης στο Λονδίνο». Ο Μαρκεζίνης, παρών, του αποκρίθηκε: «Μπορώ να σας πω ότι είναι το Νόμπελ ένας απολύτως ακέραιος οργανισμός όπου τα μέσα δεν περνούν» κ.τ.λ. Ο άλλος τον άκουε μ' ένα ύφος σα να έλεγε: «ξέρω καλά τι λέω, εμένα δε [με] κοροϊδεύουν» – το σημειώνω γιατί είναι μια γνώμη αρκετά διαδεδομένη, που προέρχεται από αντιδράσεις φθονερών λογοτεχνών και βρίσκει πρόσφορο χώμα για να πιάσει από το γεγονός ότι ο Ρωμιός γυρεύει πάντα μια δικαιολογία για κάτι που δεν καταλαβαίνει. Δεν καταλαβαίνουν τι αξία μπορεί να έχουν αυτά που έγραψα· άρα έβαλα μέσα. Κοντά σ' αυτά είναι και οι πολιτικές αντιδράσεις (''Εστία'' και κουκουέδες, η αιώνια σύμπτωση άκρων αριστερών και άκρων δεξιών) εκεί η θέση είναι: ο Σεφ. πούλησε το [[Κυπριακό (ζήτημα)|Κυπριακό]] για να τον υποστηρίξουν στο Νόμπελ οι Άγγλοι (χωρίς να ξέρουν οι έρημοι τι έκαμα για το Κυπριακό). Η αντίληψη του κοσμικού αυτού είναι αρκετά τρεχάμενη. Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς να κάνουμε τα πάντα σαν εμάς. (Παρασκευή, 10 Δεκέμβρη 1965, σελ. 116 - 117)

* Είναι δύσκολο να πει κανείς την [[αλήθεια]]. Κι αν την πει, αφού δεν την πιστεύει κανείς, είναι σαν να μη την έχει πει. Οι άλλοι πιστεύουν ό,τι τους επιτρέπει η ιδιοσυγκρασία τους να πιστεύουν· η [[ανάγκη]] και το [[συμφέρον]] τους. Το λέω αυτό χωρίς καμιά κατηγόρια· κι εγώ δεν πρέπει να είμαι εξαίρεση στον κανόνα. (Κυριακή, 19 Ιουνίου 1966, σελ. 119 - 120)

* Δημοσιογράφος: Γιατί ο [[Πάμπλο Πικάσο|Πικάσο]] θεοποιεί το [[ασχήμια|άσχημο]]; Να είναι το αποτέλεσμα του [[Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος|Ισπανικού (εμφυλίου) πολέμου]] στην [[ψυχή]] του;&lt;br&gt;[[Ζαν Κοκτώ|Cocteau]]: Γνωρίζετε ότι έκανε τα πρώτα σχέδια προς την κατεύθυνση της «[[Γκερνίκα (πίνακας)|Guernica]]» πριν από τον Ισπανικό πόλεμο; Η πραγματική έμπνευση της «Guernica» ήταν ο [[Φρανθίσκο Γκόγια|Γκόγια]]. (Πέμπτη, 25 Ιουνίου 1968, σελ. 154)

* Σήμερα πρωί στο ''New York Times'' είδηση του θανάτου τού [[Μαρσέλ Ντυσάν|Marcel Duchamp]]. Η εφημερίδα του αφιερώνει μια ολόκληρη σελίδα· τον χαρακτηρίζει: «Art Giant»· ένας από τους αρθρογράφους τον τοποθετεί αμέσως μετά τον [[Πάμπλο Πικάσο|Picasso]]. Ωστόσο κοντά στη «σκληρότητα» αυτών των ανθρώπων – συλλογίζομαι από το πρωί τούτη τη λεπτομέρεια, λ.χ.: ο [[Αλφρέ Ζαρρύ|Jarry]] πεθαίνοντας από την [[πείνα]], στο νεκρικό κρεβάτι του, ζήτησε μια οδοντογλυφίδα· δεν ξέρω πώς να τη χαρακτηρίσω τούτη την άγρια [[ειρωνεία]]. (Πέμπτη, 3 Οκτώβρη 1968, σελ. 159)

* ... το χαρακτηριστικό χρώμα της μικρασιατικής γης, το κίτρινο. (Σάββατο, 1 Νοέμβρη 1969 [Α/π Απολλωνία], σελ. 205)

* Πρέπει να την αναζητώ τούτη τη μνεία στους ''[[Αδελφοί Καραμάζοφ|Καραμάζοφ]]'' εδώ και 40 χρόνια. (Τρίτη, 6 Γενάρη 1970, Φώτα [Αθήνα], σελ. 215)

=== Πολιτικό ημερολόγιο ===
''Στη Βικιπαίδεια υπάρχει λήμμα σχετικό με: [[:w:Πολιτικό ημερολόγιο|Πολιτικό ημερολόγιο]]''.

==== Πολιτικό ημερολόγιο. Πρώτος τόμος (1935 - 1944) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Πολιτικό ημερολόγιο. Πρώτος τόμος (1935 - 1944).'' Επιμέλεια - Σημειώσεις Αλέξανδρος Ξύδης. Εκδόσεις Ίκαρος. Αθήνα. 1992. Πρώτη έκδοση 1979.

* Αλλά έχεις όρεξη να του πεις και να του θυμίσεις την επίμονη, την ανυπόφορη και την ανόητη προσπάθεια της 4ης Αυγούστου για να σβήσει και να θάψει και να παραμορφώσει όχι μόνο την πρόσφατη ιστορία αλλά και την αρχαία. Αφήνω τον Επιτάφιο του [[Θουκυδίδης|Θουκυδίδη]] και άλλες ροπές διαστρέβλωσης των αρχαίων κειμένων, αφήνω τη [[λογοκρισία|λογοκριτική]] μανία όχι για τις πράξεις αλλά και για το όνομα του [[Ελευθέριος Βενιζέλος|Βενιζέλου]] ακόμη, θυμάμαι μόνο τον ακρωτηριασμό κειμένων όπως του [[Περικλής Γιαννόπουλος|Περικλή Γιαννόπουλου]], για να μη θιγεί το παλάτι ή διάφορες ξένες δυνάμεις. (Σάββατο, 14 Μάρτη 1942, σελ. 42)

* Λέει τρομαχτικά πράγματα για την κατάσταση του επισιτισμού. Το Νοέμβρη, λέει, όταν βούλιαξε το «Κουρτουλούς», οι θάνατοι ανέβηκαν σε 2.500 την ημέρα Αθήνα και Πειραιά, αργότερα έγιναν πάλι 1.000 την ημέρα. Αυτό τον αριθμό τον θεωρεί τον κανονικό μέσον όρο. Προσθέτει πως η πείνα σάρωσε κυριολεχτικά τις φτωχές συνοικίες του Πειραιά [...] Λέει πως υπάρχουν για 400.000 συσσίτια, Αθήνα και Πειραιά. Είναι ο μόνος τρόπος να φάει κανείς. Γιατί καμιά περιουσία δεν αντέχει στα μυθώδη ποσά που γυρεύει η μαύρη αγορά. (Τετάρτη, 1 Απρίλη 1942, σελ. 44 - 45)

* Θα 'πρεπε ίσως να προσθέσω και τούτο, για τον τρόπο που χρησιμοποιείται αυτές τις μέρες η λέξη «φασίστας». Ήμουν ένα βράδυ στο σπίτι ενός Άγγλου φίλου και συζητούσαμε για το ''Ο Κολοσσός του Μαρουσιού'' του [[Χένρυ Μίλλερ]] που έφερα πρώτος στην Αίγυπτο. «Είναι ένα φασιστικό βιβλίο», μου είπε κάποιος. Προσπάθησα να καταλάβω τι εννοούσε και συζήτησα για λίγο μαζί του, όταν ένας τρίτος έκλεισε την κουβέντα λέγοντας: «Μα εννοούμε φασιστικά τα πράγματα που δε μας αρέσουν.» (Τετάρτη, 8 Ιουλίου 1942 Ιερουσαλήμ, σελ. 48 - 49)

* Συλλογίζομαι κάθε μέρα και περισσότερο πως είμαστε ένα κουβάρι από σκουλήκια. (Τρίτη, 28 Δεκέμβρη 1943, σελ. 131)

* Φριχτές καταστροφές στην [[Ελλάδα]]: Καλάβρυτα, Αγία Λαύρα, Μέγα Σπήλαιο. Χωριά θερισμένα. Γερμανοί τουφεκίζουν άνδρες από 12 κι επάνω. Τις γυναίκες και τα παιδιά σ' ένα σχολείο όπου βάζουν φωτιά. Γιατί Εαμίτες εξετέλεσαν 82 Γερμανούς αιχμαλώτους. (Δευτέρα, 3 Γενάρη 1944, σελ. 135)

* Παρατηρώ ότι και η κίνηση γύρω από την προσπάθεια συμφιλιώσεως εμφανίζει πράγματα ανακριβώς, γιατί δείχνει ότι ολόκληρος ελληνικός λαός σφάζεται ενώ πραγματικά πρόκειται για λίγους ανθρώπους. (Δευτέρα, 10 Γενάρη 1944, σελ. 137)

* Πληροφορούμαι άλλες λεπτομέρειες αιτίων καταστροφής Καλαβρύτων: Όχι γιατί το ΕΑΜ σκότωσε Γερμανούς αιχμαλώτους, όπως το διατυμπάνιζε ο Balfour. Υπάρχει κάτι άλλο πριν απ' αυτό. Οι Γερμανοί σκότωναν ακατάπαυτα ομήρους. Οι αντάρτες τους ειδοποίησαν ότι αν εξακολουθήσουν, θα αναγκαστούν για αντίποινα να εκτελέσουν αιχμαλώτους. Και το έκαναν. Έπειτα οι Γερμανοί χάλασαν τα Καλάβρυτα. Ποιος λέει την [[αλήθεια]]; Ζούμε διαρκώς μέσα στο [[ψέμα]]. (Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 1944, σελ. 153)

* Δεν έχω τηλέφωνο ακόμη στο σπίτι. Μπαίνω σ' ένα μικροπαπουτσήδικο της γειτονιάς, όπου Εγγλέζοι στρατιώτες, μισομεθυσμένοι, χαριεντίζονται με προφαντές Αραπίνες πουλήτρες. Κάνουν μεγάλο σαματά. Ανοίγω το δεφτέρι μου και παίρνω τον Τσουδερό. [...] Ο Τσουδερός μου το υπαγόρεψε αυτό το κείμενο, με τα κόμματα και με τις τελείες, και με παρακάλεσε να το ξαναδιαβάσω. Έπειτα μου ζήτησε να το δώσω το ταχύτερο στον τύπο, στο ραδιόφωνο, και να το τηλεγραφήσω στο εξωτερικό. Έπειτα πρόσθεσε: «Τώρα θα μπορέσετε να γράψετε στα χρονικά σας το χριστιανικόν παράδειγμα ενός τέως πρωθυπουργού που σας υπαγόρευσε με τόσην επιμέλειαν το διάγγελμα του διαδόχου του.» «Όντως χριστιανικόν», είπα, μέσα στις φωνές των Εγγλέζων και των Αραπάδων, και έκλεισα το τηλέφωνο. (Πέμπτη, 6 Απρίλη 1944, σελ. 175 - 176)

* Όλα τα «υπεύθυνα» μυαλά κολυμπούν σε μια τρομακτική σύγχυση και τη φοβούμαι. [...] ... τώρα που κανένας δεν πιστεύει πια κανέναν... (Πέμπτη, 6 Απρίλη 1944, σελ. 177)

* Μαθαίνω πως τα Τάγματα Ασφαλείας έχουν το δικαίωμα να εκτελούν στην Ελλάδα οποιονδήποτε νομίζουν Εαμίτη, χωρίς διαδικασία, χωρίς ευθύνη, επί τόπου. Ποιος οργάνωσε τα Τάγματα Ασφαλείας; (Κυριακή, 9 Απρίλη 1944, σελ. 187)

* «Φαίνεται πως η Ελλάδα, το υιοθετημένο παιδί μας, μας κάνει φασαρίες», είπε ένας Άγγλος αξιωματικός υπεύθυνος, σε μια press conference, τις προάλλες. Τέτοια είναι τα μυαλά τους. (Τρίτη, 11 Απρίλη 1944, σελ. 192)

* Οι άνθρωποι που κυβερνούν τις τύχες μας, αν μπορούμε να το λέμε αυτό, μοιάζουν σαν τις γάτες που ξετυλίγουν παίζοντας ένα κουβάρι κλωστή και μπερδεύονται μέσα στα βρόχια του. (Τρίτη, 25 Απρίλη 1944, σελ. 207)

* Δεν μπορεί να γίνει τίποτε αν δεν πάρουμε ένα δυνατό καθαρτικό [[αλήθεια|αλήθειας]]. Το [[ψέμα]] από όλες τις μεριές είναι ένας τρομαχτικός βραχνάς επάνω μας και μας γαγγραινιάζει. (Σάββατο, 6 Μάη 1944, σελ. 225)

* Είναι ένα θεατρικό έργο που θα ξέρετε, αγαπητέ μου κύριε Πρέσβυ, η ιστορία ενός ανθρώπου που πληρώνεται από ένα ιπποδρόμιο για να τρώει μπάτσους. Ως πότε θα είμαι ο άνθρωπος που τρώει τους μπάτσους; (Σάββατο, 6 Μάη 1944, σελ. 227)

* Ο Μεταξάς, του είπα, έβλαψε τις νέες γενεές κρατώντας τις στην αφάνεια, τώρα πάμε προς το ίδιο αποτέλεσμα με τον αντίθετο τρόπο. Οι νέες γενεές, με τη συμμετοχή τους στη σημερινή κατάσταση, πάνε να φορτωθούν όλες τις αμαρτίες του παλιού κόσμου και να βουλιάξουν μαζί του. Όταν λ.χ. ο Βεντήρης απαντά σε κάποιον που αποκλείει τη συνεργασία με τα Τάγματα Ασφαλείας, ότι θα συνεργαστώ και με το Σατανά ακόμη για να χτυπήσω τους Εαμίτες, σας κολλάει μια ρετσινιά που είναι ζήτημα αν θα μπορέσετε ποτέ να τη βγάλετε από πάνω σας. (Παρασκευή, 18 Αυγούστου 1944, σελ. 251)

* Αισθάνομαι φτωχός, φτωχός, άθλια άδειος. (Παρασκευή, 6 Οκτώβρη 1944, σελ. 272)

==== Πολιτικό ημερολόγιο. Δεύτερος τόμος (1945 - 1947, 1949, 1952) ====
Από το βιβλίο: Γιώργος Σεφέρης. ''Πολιτικό ημερολόγιο. Δεύτερος τόμος (1945 - 1947, 1949, 1952).'' Επιμέλεια - Σημειώσεις Αλέξανδρος Ξύδης. Εκδόσεις Ίκαρος. Αθήνα. 1985.

* Αποκαρδιωμένος όπως πάντα ύστερα από κάτι τέτοια, μολονότι τα είδα τόσες και τόσες φορές, όπου η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία και η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στη σημερινή Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις. Γιατί; Γιατί είμαι δεμένος μ' αυτό τον τόπο και μολονότι δεν έχω καμιά απολύτως φιλοδοξία για πολιτική δράση μού φαίνεται σαν ένα είδος ακρωτηριασμού να πω ξαφνικά να σας χέσω και να αποξενωθώ από όλα αυτά. Γιατί είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν την ζωντανή Ελλάδα, δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε και υπάρχουν άγνωστοι, πολλοί που δεν ξέρουν αλλά που αξίζουν, που σε φωνάζουν. (Δευτέρα, 1 Οκτώβρη 1945, σελ. 49)

* Η αμερόληπτη και καθαρή σκέψη δεν είναι πολιτική σκέψη. (Παρασκευή, 25 Γενάρη 1946, σελ. 83)

* Κοιτάζοντας πίσω αυτή την τελευταία περίοδο της υπηρεσίας μου παρατηρώ: [...] γ) Ότι κανείς, και οι φανατικοί εχθροί τής Αντιβασιλείας, που πήγαιναν γυρεύοντας, δεν μπόρεσαν να με κατηγορήσουν για απολύτως τίποτε. Κι αυτό έκαμε εντύπωση σε όλους. Ο Leeper μια φορά μού έλεγε: «Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τα κατάφερες να μη σε χτυπούν στις εφημερίδες.» – «Είναι πολύ απλό», του αποκρίθηκα, «δεν επιδιώκω κανένα προσωπικό όφελος και δεν έχω καμιά φιλοδοξία να φανώ σπουδαίος.» Και δ) πραγματικά, βγαίνω από την Αντιβασιλεία χωρίς να έχω ζητήσει απολύτως τίποτε, χωρίς να έχω μεταχειριστεί τη θέση μου για να επιτύχω απολύτως τίποτε. (Σάββατο, 28 Σεπτέμβρη 1946, σελ. 109)

* [Είναι μια ζούγκλα αλληλοεξόντωσης με την απάτη και τη συκοφαντία η δημόσια ζωή μας.] (Παρασκευή, 30 Μάη 1947, σελ. 116 - 117)

* Χτες πρωί στο F.O. (Foreign Office) – Έπειτα το κουραστικό αυτό αίσθημα όταν λες στον εαυτό σου: «Πρόσεξε μην τα χάνεις, η μοίρα σου το θέλησε να είσαι τώρα νοσοκόμος τρελών.» (Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 1952, σελ. 127)

== Συνεντεύξεις και Ομιλίες ==
=== Ομιλία κατά την απονομή του Νόμπελ στη Στοκχόλμη, 10 Δεκεμβρίου 1963 ===
* Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα - και τι θα γινόμασταν αν η πνοή μας λιγόστευε;
* Σ' αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους.
* Πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται.
* Όταν στο δρόμο της Θήβας, ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα, κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: &quot;Ο άνθρωπος&quot;. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Οιδίποδα.

== Μαρτυρίες ==
* Καμιά φορά, όταν κοιτάζω πίσω τη ζωή μου, συλλογίζομαι με κάμποση πίκρα πως έγινε πάντα ό,τι μπορούσε να γίνει για να μη γράψω.
** Τα λόγια αυτά του Γιώργου Σεφέρη, τα αναφέρει ο [[Οδυσσέας Ελύτης]] στο δοκίμιό του ''Το χρονικό μιας δεκαετίας'' (1974)&lt;ref&gt;Οδυσσέας Ελύτης. ''Ανοιχτά χαρτιά.'' Ίκαρος. Αθήνα. Έβδομη έκδοση 2009. σελ. 383. Πρώτη έκδοση Αστερίας 1974.&lt;/ref&gt;

== Χωρίς πηγή ==
* Αυτός είναι ο θίασός μας, με αυτόν θα παίξουμε.

== Είπαν για τον Γιώργο Σεφέρη ==
* 02/04/1969. «... Μόνη χαρά μου τούτο τον καιρό τ' αντρίκιο και τίμιο μήνυμα του Σ. Έδειξε ακόμη μια φορά τι [[ποιητής]] και τι [[άνθρωπος]] είναι – αυτά τα δυο ποτέ δεν πάνε χώρια. Μπράβο του. Του σφίγγω τα χέρια και τον φιλώ αδελφικά στο στόμα. Νάτη η παρηγοριά που μπορεί να δώσει στους ανθρώπους ο αληθινός Ποιητής. Μπορεί να καμαρώσει πάλι η [[Ελλάδα|χώρα μας]] πως όλα μπορεί να της λείπουν μα δεν της λείπουν οι ποιητές. Κι αυτό δεν είναι διόλου λίγο. Ίσως αυτό να φέρει κι όλα τ' άλλα.»
** [[Γιάννης Ρίτσος]] (Μετά τη δήλωση στις 28/03/1969 του Γιώργου Σεφέρη κατά της Δικτατορίας.)&lt;ref&gt;Γιώργος Σεφέρης. ''Μέρες Θ' (1 Φεβρουαρίου 1964 - 11 Μάη 1971).'' Φιλολογική επιμέλεια Κατερίνα Κρίκου - Davis. Ίκαρος. Αθήνα. 2025.  σελ. 191. Πρώτη έκδοση 2019.&lt;/ref&gt;

== Παραπομπές ==
&lt;references /&gt;

== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
{{βικιπαίδεια}}

{{DEFAULTSORT:Σεφερης Γιωργος}}
[[Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς]]
[[Κατηγορία:Ποιητές]]
[[Κατηγορία:Νομπελίστες]]</text>
      <sha1>3o9u35dhirmmevv6um595yhh216l70h</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σάμουελ Μπάτλερ</title>
    <ns>0</ns>
    <id>2925</id>
    <revision>
      <id>38700</id>
      <parentid>31395</parentid>
      <timestamp>2026-10-22T02:15:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Juppi lantteineen</username>
        <id>9584</id>
      </contributor>
      <comment>File</comment>
      <origin>38700</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1623" sha1="gnnay1r1fvvr60c6ff1mqf3nzcmx2tk" xml:space="preserve">[[Αρχείο:Samuel Erewhon Butler-02.jpg|thumb|Σάμουελ Μπάτλερ]]
[[File:Samuel Butler by Charles Gogin.jpg|thumb|Samuel Butler (Charles Gogin).]]

Ο '''Σάμουελ Μπάτλερ''' (4 Δεκεμβρίου 1835 - 18 Ιουνίου 1902) ήταν Άγγλος συγγραφέας ο οποίος δημοσίευσε μια ποικιλία έργων.

{{συγγραφέας-επέκταση}}
== Αποφθέγματα ==
* Λέγεται πως, αν και ο Θεός δεν μπορεί να μεταβάλει το [[παρελθόν]], οι ιστορικοί μπορούν. Επειδή λοιπόν είναι χρήσιμοι κατ' αυτόν τον τρόπο, γι' αυτό και ο Κύριος ανέχεται την ύπαρξη τους.
** ''It has been said that though God cannot alter the past, historians can; it is perhaps because they can be useful to Him in this respect that He tolerates their existence.''
** ''Erewhon Revisited'' (1901), [https://books.google.gr/books?id=uNw-h-iaZ68C&amp;pg=PA161&amp;dq=%22It+has+been+said+that+though+God+cannot+alter+the+past,+historians+can.%22&amp;hl=el&amp;sa=X&amp;ei=C5yiVKS5PND3aoCVgegJ&amp;ved=0CCAQ6AEwAA#v=onepage&amp;q=%22It%20has%20been%20said%20that%20though%20God%20cannot%20alter%20the%20past%2C%20historians%20can.%22&amp;f=false σελ. 161]

== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
* [http://www.gutenberg.org/ebooks/authors/search/?query=Samuel_Butler_%281835%E2%80%931902%29 Σάμουελ Μπάτλερ] στο Project Gutenberg
{{βικιπαίδεια}}
[[Κατηγορία:Άγγλοι]]
[[Κατηγορία:Συγγραφείς]]</text>
      <sha1>gnnay1r1fvvr60c6ff1mqf3nzcmx2tk</sha1>
    </revision>
  </page>
</mediawiki>