Βικιθήκη elwikisource https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%A3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1 MediaWiki 1.47.0-wmf.6 first-letter Μέσο Ειδικό Συζήτηση Χρήστης Συζήτηση χρήστη Βικιθήκη Συζήτηση Βικιθήκη Αρχείο Συζήτηση αρχείου MediaWiki Συζήτηση MediaWiki Πρότυπο Συζήτηση προτύπου Βοήθεια Συζήτηση βοήθειας Κατηγορία Συζήτηση κατηγορίας Σελίδα Συζήτηση σελίδας Μεταγραφή Συζήτηση μεταγραφής Συγγραφέας Συζήτηση συγγραφέα Πύλη Συζήτηση πύλης TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 100 36883 166595 154376 2026-06-10T11:30:51Z KerkyWasTaken 22599 διόρθωση «βραδεῖον» σε «βραβεῖον» 166595 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||AESOPI FABVLAE|152}}</noinclude>{{vgap|2em}} {{Κέντρο|350}} {{Κέντρο|{{κσγ|Χελιδὼν {{angbr|κομπάζουσα}} καὶ κορών|0.1em}}η.}} <section begin=350 />Ἡ χελιδὼν ἔφη πρὸς τὴν κορώνην· «Ἐγὼ παρθένος καὶ Ἀθηναία καὶ βασίλισσα καὶ βασιλέως τῶν Ἀθηνῶν θυγάτηρ {{angbr|εἰμί}},» καὶ προσέθηκε καὶ τὸν Τηρέα καὶ τὴν βίαν καὶ τὴν ἀποκοπὴν τῆς γλώττης. Καὶ ἡ κορώνη· «Τί ἄν, ἔφη, ἐποίησας, εἰ τὴν γλῶτταν εἶχες, ὅπου, τμηθείσης, τοσαῦτα λαλεῖς;» Ὅτι οἱ ἀλαζόνες διὰ τοῦ λόγου ψευδολογοῦντες αὐτοὶ ἑαυτοῖς ἔλεγχος καθίστανται.<section end=350 /> {{vgap|2em}} {{Κέντρο|351}} {{Κέντρο|{{κσγ|Χελώνη καὶ ἀετό|0.1em}}ς.}} <section begin=351 />Χελώνη ἀετοῦ ἐδεῖτο ἵπτασθαι αὐτὴν διδάξαι. Τοῦ δὲ παραινοῦντος πόρρω τοῦτο τῆς φύσεως αὐτῆς εἶναι, ἐκείνη μᾶλλον τῇ δεήσει προσέκειτο. Λαβὼν οὖν αὐτὴν τοῖς ὄνυξι καὶ εἰς ὕψος ἀνενεγκὼν, εἶτ’ ἀφῆκεν. Ἡ δὲ κατὰ πετρῶν πεσοῦσα συνετρίβη. Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι πολλοὶ ἐν φιλονεικίαις τῶν φρονιμωτέρων παρακούσαντες ἑαυτοὺς ἔβλαψαν.<section end=351 /> {{vgap|2em}} {{Κέντρο|352}} {{Κέντρο|{{κσγ|Χελώνη καὶ λαγωό|0.1em}}ς.}} <section begin=352 />Χελώνη καὶ λαγωὸς περὶ ὀξύτητος ἤριζον. Καὶ δὴ προθεσμίαν στήσαντες καὶ τόπον ἀπηλλάγησαν. Ὁ μὲν οὖν λαγωὸς διὰ τὴν φυσικὴν ὠκύτητα ἀμελήσας τοῦ δρόμου, πεσὼν παρ’ ὁδὸν ἐκοιμᾶτο. Ἡ δὲ χελώνη συνειδυῖα ἑαυτῇ βραδύτητα, οὐ διέλιπε τρέχουσα, καὶ οὕτω κοιμώμενον τὸν λαγωὸν παραδραμοῦσα ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς νίκης ἀφίκετο. {{nop}}<noinclude></noinclude> p1ys9iy64cvg9hamtl471t66ffuii7h 0 52652 166594 2026-06-10T07:05:41Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα| | τίτλος =Περασμένα νιάτα | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Τα νιάτα της γιαγιάς]] | προηγούμενο=[[Ο Βούλγαρος]] | σημειώσεις =Δημοσιευμένο στην Εστία, στις 21 Απριλίου 1885.}} :Μέσα σ’... 166594 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα| | τίτλος =Περασμένα νιάτα | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] | επόμενο =[[Τα νιάτα της γιαγιάς]] | προηγούμενο=[[Ο Βούλγαρος]] | σημειώσεις =Δημοσιευμένο στην Εστία, στις 21 Απριλίου 1885.}} :Μέσα σ’ ένα σπιτάκι, ένα φτωχόσπιτο, :μπροστά στης Παναγίας το εικόνισμα :ένα καντήλι ρίχνει θαμπωμένο φως, :και πάει και σκορπιέται πιο θαμπότερο :σε νοτισμένους τοίχους και σ’ ολόγυμνους. :Στον τοίχο καριοφίλι στέκει κρεμαστό :ασημοκεντισμένο και μακρόλιγνο, :και κομπολόι κρεμιέται εκεί στο πλάι του :ξανθό, κεχριμπαρένιο, μικροκάμωτο. :Γριάς πραματευτίνας λείψανα στερνά :απούλητ’ απομένουν και ξεχάνονται. :Από καιρό μι’ αράχνη τα στεφάνωσε, :και τα ’χει ζευγαρώσει τ’ αζευγάρωτα. : η νύχτα κι ήρθαν τα μεσάνυχτα :με τα στοιχειά, τον ύπνο και τα όνειρα· :στον κρύο φόβο τρέμει κρύο το κορμί :κι ανοίγουνται τα μάτια στο μυστήριο. :Τότε στον τοίχο απάνου οι δυο γείτονες :ταράζονται και σειούνται και ξαφνίζονται, :σα φύλλα που τα δέρνει ξαφνική πνοή :στου Τρυγητή τη λάβρα και τη νέκρωση. :Μέσα στο μεσονύχτι, μες στη σιγαλιά :αρχίζουν και μιλούνε κι ονειρεύονται. :—Αφέντη μ’, έλα, έλ’, αφέντη, πάρε με! :Κοιτάζω και προσμένω κι απελπίζομαι :να ’ρθείς, να ξανανιώσω μες στα χέρια σου, :αρματολέ κι αφέντη μου περήφανε, :της κλεφτουριάς καμάρι, χάρε της Τουρκιάς. :Μ’ εσταύρωσαν στον τοίχον ανωφέλευτο, :εγέρασα, μου πρέπει πλια ο θάνατος. :Βάλε φτερά στα πόδια, πρόφθασέ μ’, αν ζεις, :κι αν πάλ’ είσαι στο μνήμα, μη με βαρεθείς, :στο σάβανο διπλώσου και ροβόλησε, :κι έλα και μη μ’ αφήσεις να πεθάνω εδώ :μες στη σκουριά, στην πίκρα και στην ερημιά. :Δε θέλω σάβανό μου ασβεστόσκονη, :δε θέλω για στεφάνι μ’ αραχνιάσματα, :και μιαν αχνή καντήλα για λαμπάδα μου. :Εγώ ειχα συντρόφους μες στα νιάτα μου :χιλιάδες καριοφίλια σαν κι εμένανε, :εγώ και μες στα όρη ελημέριασα, :εγώ και μες στους κάμπους ξενυχτέρεψα, :στη ράχη του Ολύμπου εγώ άστραψα, :εγώ στο Μισολόγγι μέσα εβρόντησα· :τα έλατα με ξέρουν του Μαυρόλογγου, :με τρέμανε τα πεύκα και οι καστανιές, :με τα ψηλά πλατάνια κρυφομίλαγα, :κοιμόμουνα στον ίσκιο της αγριελιάς, :της λυγαριάς οι κλώνοι μ’ ευωδίαζαν, :και τότε η ροδοδάφνη που μ’ αγάπαε :ζηλοφθονούσε κι έριχνε τα ρόδα της, :κι είχα γειτόνους πάντα χιόνια, σταυραϊτούς. :Έλα, ξεκρέμασέ με, τρέξε, πάρε με, :κι αν δε μπορώ σαν πρώτα μες στα χέρια σου :να γίνω αστροπελέκι της ελευθεριάς, :αχ! γιόμισέ τ’, αφέντη, για στερνή φορά :τα πεινασμένα σπλάχνα μου και ρίξε με :να πέσω, να πεθάνω, να κομματιαστώ, :μέσα σε βρόντο, λάμψη, κι άσπρο σύννεφο. :Θέλω, αν χαθώ, να σβήσω από τα χέρια σου, :να μη με μαραζώνει, ταίρι άχαρο, :αυτό το κομπολόι τ’ αρρωστιάρικο, :πλασμένο για τον όρθρο του καλόγερου, :πλασμένο για τις έγνοιες του γραμματικού, :για τα στολίδια μόνο της αρχόντισσας, :μόνο για τα παιγνίδια του μικρού παιδιού. :Αφέντη μ’, έλα, έλ’, αφέντη, πάρε με! :—Μεγάλο καριοφίλι και περήφανο, :το ταπεινό εμένα μην καταφρονάς! :Εγώ δεν είχ’ αφέντη τον αρματολό, :σε σιδερένιες πλάτες δεν κρεμάστηκα, :δεν έλαμψα στον ήλιο της ελευθεριάς. :Εμέ στης αγιασμένης Μέκκας το τζαμί :ενός χατζή τα χέρια τα τρεμουλιαστά :τα πρώτα μου τα νιάτα εβασάνισαν. :Και μέσα στο Πηγάδι το θαυματουργό :μες στο νερό τ’ αγγέλου τ’ ολοΐσκιωτο :τη φοβισμένη όψη εκαθρέφτισα. :Ένας τρανός βεζίρης μ’ είχεν ύστερα :σε θησαυρούς χωμένος και σε φονικά. :Τα χέρια του αστράφταν καταπόρφυρα :από ρουμπίνια πάντα κι από αίματα :και δύσκολα καθένας θα ξεχώριζε :ποιά ήταν τα ρουμπίνια, ποιά τα αίματα. :Σφιχτά σφιχτά μ’ εβάστα μες στα δάχτυλα, :γιατί ήμουν αγιασμένο από το τζαμί. :Πού να μην είχα σώσει το βαριόμοιρο! :Κατάρα σα να είχε για να τυραννά :στον κόσμον εδώ κάτου κάθε ομορφιά :και κάθε καλοσύνη, χάρη και χαρά, :κι εμένα το καημένο μ’ ετυράννεψε, :κι εμένανε μ’ εβάστα μες στα φονικά :κι εμέτραγα για κείνον κι ελογάριαζα :των χριστιανών τους φόνους, τα μαρτύρια· :κι οι θλιβεροί μου χτύποι δεν του έδειχναν :το φόβο μου, τον πόνο, το παράπονο. :Και στο χρυσό σελάχι τ’ όταν μ’ έκρυβε :σε φίδια μ’ είχε απάνου να αποκοιμηθώ, :σ’ ολόχρυσες πιστόλες κι αργυρά χαρμπιά. :Αλλά στη δούλεψή σου, στα χεράκια σου, :γλυκιά Ελληνοπούλα, μεγαλόκαρδη, :του φοβερού βεζίρη σκλάβα και κυρά, :πρώτη φορά ο ήλιος έφεξε για με, :πρώτη φορά τον κόσμο τον εχάρηκα, :το μοσχοβόλημά του πρώτα το ’νιωσα. :Ο φοβερός βεζίρης μ’ έδωκε σ’ εσέ. :Μες στ’ ακριβά σου κάλλη, μπρος στα πόδια σου :του λύκου η αγριάδα ξάφνου εχάνοταν, :καθώς μες στα μαλλιά σου τα ολόξανθα :τα μακριά του γένια τα ολόασπρα, :όταν σ’ εκράτει μέσα στις αγκάλες του… :Απ’ την ημέρα εκείνη που θυμήθηκες :τον ήλιο της πατρίδος και της λευθεριάς :κι εστάξανε τα δάκρυά σου απάνω μου, :μέσα στα δάκρυά σου εβαφτίστηκα, :μέσα στα δάκρυά σου εχριστιάνεψα! :Κι ας μην ειπεί κανένας πως παράδωκες :στην αγκαλιά του Τούρκου τ’ αρχοντόκορμο, :κι ας μην ειπεί κανένας πως το χνούδι σου :το μάρανε για πάντα χνότο βρομερό. :Ας πει πως για το Γένος εμαρτύρεψες :πως σε φωλιά θηρίου έπεσες εσύ :για να ξεφύγουν άλλοι απ’ τα δόντια του. :Ας πει πως με λαχτάρα μ’ επαράδινες :στα χέρια ενός Αράπη μπιστεμένου σου, :και πως σε άλλα χέρια δεν εχάρηκα :τόση τιμή και δόξα και καμάρωμα :όσο στα χέρια εκείνα, ω! ποτέ, ποτέ! :Γιατί μπρος στο Βεζίρη μ’ έφερναν αυτά :την ώρα οπού ’χε κρίση στο διβάνι του· :ανθρώπους είχ’ εμπρός του, σύνεργα σιμά, :κι ο μπόγιας αποπίσω επερίμενε :μια γνέψη, για να πάρει τα κεφάλια των. :Όμως εγώ στη μέση τότ’ επρόβαλλα. :Του Γαβριήλ το κρίνο, σα βαγγέλιζε :το Λυτρωτή του κόσμου μπρος στην Παναγιά :δεν είχε τόση χάρη σαν εμένανε· :ας πει πως γλώσσα εγώ και προσευχούλα σου, :χάρη γι’ αυτούς ζητούσα από τον Πασά, :πως μ’ έβλεπεν εκείνος, άπλωνε σ’ εμέ, :μ’ εγγίζανε με φλόγα τα δυο χείλη του, :στα χείλη του επάνω εξεψύχαγα, :μα γλίτωνεν ο μαύρος, ο φτωχός ραγιάς. :Ας πει: άγιο το χώμα, οπού σ’ έλιωσε! :Όσες ζωές επήρες, καριοφίλι, εσύ, :τόσες ζωές στον κόσμο, τόσες χάρισα. :Κι όπως το Τίμιο Ξύλο χριστιανός φιλεί, :κι ο Αγαρηνός της Μέκκας τη μαυρόπετρα, :όλοι εκείνοι ήρθαν και μ’ εφίλησαν :τριγύρω στο χεράκι της αρχόντισσας. :Κι αυτή που είχε δώσει σ’ όλους τη ζωή, :μπροστά τους ντροπιασμένη έσκυβε, χλωμή. :Συμπάθιο λες ζητούσε και συχώρεση :η πιστικιά του Τούρκου από τ’ αδέρφια της :Εσύ για την πατρίδα Τούρκους θέριζες, :κι εγώ για την πατρίδα γλίτωνα κορμιά, :κι εγώ για σένα χέρια, χέρια ετοίμαζα. :Μεγάλο καριοφίλι και περήφανο, :το ταπεινό εμένα μην καταφρονάς! [[Κατηγορία:Ποίηση]] rlss4vldmborhaobioyrgzakspjl3ly