Βίοι Παράλληλοι/Περικλής

<mediawiki xmlns="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11/ http://www.mediawiki.org/xml/export-0.11.xsd" version="0.11" xml:lang="el">
  <siteinfo>
    <sitename>Βικιθήκη</sitename>
    <dbname>elwikisource</dbname>
    <base>https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%A3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1</base>
    <generator>MediaWiki 1.47.0-wmf.13</generator>
    <case>first-letter</case>
    <namespaces>
      <namespace key="-2" case="first-letter">Μέσο</namespace>
      <namespace key="-1" case="first-letter">Ειδικό</namespace>
      <namespace key="0" case="first-letter" />
      <namespace key="1" case="first-letter">Συζήτηση</namespace>
      <namespace key="2" case="first-letter">Χρήστης</namespace>
      <namespace key="3" case="first-letter">Συζήτηση χρήστη</namespace>
      <namespace key="4" case="first-letter">Βικιθήκη</namespace>
      <namespace key="5" case="first-letter">Συζήτηση Βικιθήκη</namespace>
      <namespace key="6" case="first-letter">Αρχείο</namespace>
      <namespace key="7" case="first-letter">Συζήτηση αρχείου</namespace>
      <namespace key="8" case="first-letter">MediaWiki</namespace>
      <namespace key="9" case="first-letter">Συζήτηση MediaWiki</namespace>
      <namespace key="10" case="first-letter">Πρότυπο</namespace>
      <namespace key="11" case="first-letter">Συζήτηση προτύπου</namespace>
      <namespace key="12" case="first-letter">Βοήθεια</namespace>
      <namespace key="13" case="first-letter">Συζήτηση βοήθειας</namespace>
      <namespace key="14" case="first-letter">Κατηγορία</namespace>
      <namespace key="15" case="first-letter">Συζήτηση κατηγορίας</namespace>
      <namespace key="100" case="first-letter">Σελίδα</namespace>
      <namespace key="101" case="first-letter">Συζήτηση σελίδας</namespace>
      <namespace key="102" case="first-letter">Μεταγραφή</namespace>
      <namespace key="103" case="first-letter">Συζήτηση μεταγραφής</namespace>
      <namespace key="108" case="first-letter">Συγγραφέας</namespace>
      <namespace key="109" case="first-letter">Συζήτηση συγγραφέα</namespace>
      <namespace key="110" case="first-letter">Πύλη</namespace>
      <namespace key="111" case="first-letter">Συζήτηση πύλης</namespace>
      <namespace key="710" case="first-letter">TimedText</namespace>
      <namespace key="711" case="first-letter">TimedText talk</namespace>
      <namespace key="828" case="first-letter">Module</namespace>
      <namespace key="829" case="first-letter">Module talk</namespace>
      <namespace key="1728" case="first-letter">Event</namespace>
      <namespace key="1729" case="first-letter">Event talk</namespace>
    </namespaces>
  </siteinfo>
  <page>
    <title>Βίοι Παράλληλοι/Περικλής</title>
    <ns>0</ns>
    <id>1861</id>
    <revision>
      <id>167018</id>
      <parentid>104694</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T15:05:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>~2026-42673-61</username>
        <id>22810</id>
      </contributor>
      <origin>167018</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="134738" sha1="t7do2irsy0q1214uu1znub6rezutmcq" xml:space="preserve">
{{Κεφαλίδα
 | τίτλος       = [[Βίοι Παράλληλοι]]
 | συγγραφέας   = Πλούταρχος
 | μεταφραστής  = 
 | ενότητα      = Περικλής
 | προηγούμενο  = 
 | επόμενο      = 
 | commons      = 
 | commonscat   = 
 | βικιπαίδεια  = 
 | βικιφθέγματα = 
 | σημειώσεις   = 
 }}

&lt;big&gt;[{{π|1}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|1.1}}] ξένους τινὰς ἐν Ῥώμῃ πλουσίους κυνῶν τέκνα καὶ πιθήκων ἐν τοῖς κόλποις περιφέροντας καὶ ἀγαπῶντας ἰδὼν ὁ Καῖσαρ, ὡς ἔοικεν, ἠρώτησεν εἰ παιδία παρ' αὐτοῖς οὐ τίκτουσιν αἱ γυναῖκες, ἡγεμονικῶς σφόδρα νουθετήσας τοὺς τὸ φύσει φιλητικὸν ἐν ἡμῖν καὶ φιλόστοργον εἰς θηρία καταναλίσκοντας ἀνθρώποις ὀφειλόμενον.  [{{π|1.2}}] ἆρ' οὖν, ἐπεὶ φιλομαθές τι κέκτηται καὶ φιλοθέαμον ἡμῶν ἡ ψυχὴ φύσει, λόγον ἔχει ψέγειν τοὺς καταχρωμένους τούτῳ πρὸς τὰ μηδεμιᾶς ἄξια σπουδῆς ἀκούσματα καὶ θεάματα, τῶν δὲ καλῶν καὶ ὠφελίμων παραμελοῦντας; τῇ μὲν γὰρ αἰσθήσει κατὰ πάθος τῆς πληγῆς ἀντιλαμβανομένῃ τῶν προστυγχανόντων ἴσως ἀνάγκη πᾶν τὸ φαινόμενον, ἄν τε χρήσιμον ἄν τ' ἄχρηστον ᾖ, θεωρεῖν,  [{{π|1.3}}] τῷ νῷ δ' ἕκαστος εἰ βούλοιτο χρῆσθαι, καὶ τρέπειν ἑαυτὸν ἀεὶ καὶ μεταβάλλειν ῥᾷστα πρὸς τὸ δοκοῦν πέφυκεν, ὥστε χρὴ διώκειν τὸ βέλτιστον, ἵνα μὴ θεωρῇ μόνον, ἀλλὰ καὶ τρέφηται τῷ θεωρεῖν. ὡς γὰρ ὀφθαλμῷ χρόα πρόσφορος ἧς τὸ ἀνθηρὸν ἅμα καὶ τερπνὸν ἀναζωπυρεῖ καὶ τρέφει τὴν ὄψιν, οὕτω τὴν διάνοιαν ἐπάγειν δεῖ θεάμασιν ἃ τῷ χαίρειν πρὸς τὸ οἰκεῖον αὐτὴν ἀγαθὸν ἐκκαλεῖ.
&lt;blockquote&gt;
ταῦτα δὲ ἔστιν ἐν τοῖς ἀπ' ἀρετῆς ἔργοις,
&lt;/blockquote&gt;
[{{π|1.4}}] ἃ καὶ ζῆλόν τινα καὶ προθυμίαν ἀγωγὸν εἰς μίμησιν ἐμποιεῖ τοῖς ἱστορήσασιν: ἐπεὶ τῶν γ' ἄλλων οὐκ εὐθὺς ἀκολουθεῖ τῷ θαυμάσαι τὸ πραχθὲν ὁρμὴ πρὸς τὸ πρᾶξαι: πολλάκις δὲ καὶ τοὐναντίον χαίροντες τῷ ἔργῳ τοῦ δημιουργοῦ καταφρονοῦμεν, ὡς ἐπὶ τῶν μύρων καὶ τῶν ἁλουργῶν τούτοις μὲν ἡδόμεθα, τοὺς δὲ βαφεῖς καὶ μυρεψοὺς ἀνελευθέρους ἡγούμεθα καὶ βαναύσους. [{{π|1.5}}] διὸ καλῶς μὲν Ἀντισθένης ἀκούσας ὅτι σπουδαῖός ἐστιν αὐλητὴς Ἰσμηνίας, “ἀλλ' ἄνθρωπος,” ἔφη, “μοχθηρός: οὐ γὰρ ἂν οὕτω σπουδαῖος ἦν αὐλητής:” ὁ δὲ Φίλιππος πρὸς τὸν υἱὸν ἐπιτερπῶς ἔν τινι πότῳ ψήλαντα καὶ τεχνικῶς εἶπεν: “οὐκ αἰσχύνῃ καλῶς οὕτω ψάλλων;” ἀρκεῖ γάρ, ἂν βασιλεὺς ἀκροᾶσθαι ψαλλόντων σχολάζῃ, καὶ πολὺ νέμει ταῖς Μούσαις ἑτέρων ἀγωνιζομένων τὰ τοιαῦτα θεατὴς γιγνόμενος.

&lt;big&gt;[{{π|2}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|2.1}}] ἡ δ' αὐτουργία τῶν ταπεινῶν τῆς εἰς τὰ καλὰ ῥᾳθυμίας μάρτυρα τὸν ἐν τοῖς ἀχρήστοις πόνον παρέχεται καθ' αὑτῆς: καὶ οὐδεὶς εὐφυὴς νέος ἢ τὸν ἐν Πίσῃ θεασάμενος Δία γενέσθαι Φειδίας ἐπεθύμησεν ἢ τὴν Ἥραν τὴν ἐν Ἄργει Πολύκλειτος, οὐδ' Ἀνακρέων ἢ Φιλητᾶς ἢ Ἀρχίλοχος ἡσθεὶς αὐτῶν τοῖς ποιήμασιν. [{{π|2.2}}] οὐ γὰρ ἀναγκαῖον, εἰ τέρπει τὸ ἔργον ὡς χάριεν, ἄξιον σπουδῆς εἶναι τὸν εἰργασμένον. ὅθεν οὐδ' ὠφελεῖ τὰ τοιαῦτα τοὺς θεωμένους, πρὸς ἃ μιμητικὸς οὐ γίνεται ζῆλος οὐδὲ ἀνάδοσις κινοῦσα προθυμίαν καὶ ὁρμὴν ἐπὶ τὴν ἐξομοίωσιν. ἀλλ' ἥ γε ἀρετὴ ταῖς πράξεσιν εὐθὺς οὕτω διατίθησιν ὥστε ἅμα θαυμάζεσθαι τὰ ἔργα καὶ ζηλοῦσθαι τοὺς εἰργασμένους. [{{π|2.3}}] τῶν μὲν γὰρ ἐκ τῆς τύχης ἀγαθῶν τὰς κτήσεις καὶ ἀπολαύσεις, τῶν δ' ἀπ' ἀρετῆς τὰς πράξεις ἀγαπῶμεν, καὶ τὰ μὲν ἡμῖν παρ' ἑτέρων, τὰ δὲ μᾶλλον ἑτέροις παρ' ἡμῶν ὑπάρχειν βουλόμεθα. τὸ γὰρ καλὸν ἐφ' αὑτὸ πρακτικῶς κινεῖ καὶ πρακτικὴν εὐθὺς ὁρμὴν ἐντίθησιν, ἠθοποιοῦν οὐ τῇ μιμήσει τὸν θεατήν, ἀλλὰ τῇ ἱστορίᾳ τοῦ ἔργου τὴν προαίρεσιν παρεχόμενον.

[{{π|2.4}}] ἔδοξεν οὖν καὶ ἡμῖν ἐνδιατρῖψαι τῇ περὶ τοὺς βίους ἀναγραφῇ, καὶ τοῦτο τὸ βιβλίον δέκατον συντετάχαμεν τὸν Ποερικλέους βίον καὶ τὸν: Φαβίου Μαξίμου τοῦ διαπολεμήσαντος πρὸς Ἀννίβαν περιέχον, ἀνδρῶν κατά τε τὰς ἄλλας ἀρετὰς ὁμοίων, μάλιστα δὲ πρᾳότητα καὶ δικαιοσύνην, καὶ τῷ δύνασθαι φέρειν δήμων καὶ συναρχόντων ἀγνωμοσύνας ὠφελιμωτάτων ταῖς πατρίσι γενομένων. εἰ δ' ὀρθῶς στοχαζόμεθα τοῦ δέοντος, ἔξεστι κρίνειν ἐκ τῶν γραφομένων.

&lt;big&gt;[{{π|3}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|3.1}}] Περικλῆς γὰρ ἦν τῶν μὲν φυλῶν Ἀκαμαντίδης, τῶν δὲ δήμων Χολαργεύς, οἴκου δὲ καὶ γένους τοῦ πρώτου κατ' ἀμφοτέρους. Ξάνθιππος γὰρ ὁ νικήσας ἐν Μυκάλῃ τοὺς βασιλέως στρατηγοὺς ἔγημεν Ἀγαρίστην Κλεισθένους ἔγγονον, ὃς ἐξήλασε Πεισιστρατίδας καὶ κατέλυσε τὴν τυραννίδα γενναίως καὶ νόμους ἔθετο καὶ πολιτείαν ἄριστα κεκραμένην πρὸς ὁμόνοιαν καὶ σωτηρίαν κατέστησεν. [{{π|3.2}}] αὕτη κατὰ τοὺς ὕπνους ἔδοξε τεκεῖν λέοντα, καὶ μεθ' ἡμέρας ὀλίγας ἔτεκε Περικλέα, τὰ μὲν ἄλλα τὴν ἰδέαν τοῦ σώματος ἄμεμπτον, προμήκη δὲ τῇ κεφαλῇ καὶ ἀσύμμετρον. ὅθεν αἱ μὲν εἰκόνες αὐτοῦ σχεδὸν ἅπασαι κράνεσι περιέχονται, μὴ βουλομένων, ὡς ἔοικε, τῶν τεχνιτῶν ἐξονειδίζειν. οἱ δ' Ἀττικοὶ ποιηταὶ σχινοκέφαλον αὐτὸν ἐκάλουν: τὴν γὰρ σκίλλαν ἔστιν ὅτε καὶ σχῖνον ὀνομάζουσι. [{{π|3.3}}] τῶν δὲ κωμικῶν ὁ μὲν Κρατῖνος ἐν Χείρωσι: “στάσις δὲ” ̔φησὶ̓ “καὶ πρεσβυγενὴς Κρόνος ἀλλήλοισι μιγέντε μέγιστον τίκτετον τύραννον, ὃν δὴ κεφαληγερέταν θεοὶ καλέουσι:” καὶ πάλιν ἐν Νεμέσει: “μόλ', ὦ Ζεῦ ξένιε καὶ καραιέ.” [{{π|3.4}}] Τηλεκλείδης δὲ ποτὲ μὲν ὑπὸ τῶν πραγμάτων ἠπορημένον καθῆσθαί φησιν αὐτὸν ἐν τῇ πόλει “καρηβαροῦντα, ποτὲ δὲ μόνον ἐκ κεφαλῆς ἑνδεκακλίνου θόρυβον πολὺν ἐξανατέλλειν:” ὁ δ' Εὔπολις ἐν τοῖς Δήμοις πυνθανόμενος περὶ ἑκάστου τῶν ἀναβεβηκότων ἐξ ᾅδου δημαγωγῶν, ὡς ὁ Περικλῆς ὠνομάσθη τελευταῖος:
&lt;blockquote&gt;
    ὅ τι περ κεφάλαιον τῶν κάτωθεν ἤγαγες.
&lt;/blockquote&gt;

&lt;big&gt;[{{π|4}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|4.1}}] διδάσκαλον δ' αὐτοῦ τῶν μουσικῶν οἱ πλεῖστοι Δάμωνα γενέσθαι λέγουσιν, οὗ φασι δεῖν τοὔνομα βραχύνοντας τὴν προτέραν συλλαβὴν ἐκφέρειν: Ἀριστοτέλης δὲ παρὰ Πυθοκλείδῃ μουσικὴν διαπονηθῆναι τὸν ἄνδρα φησίν. ὁ δὲ Δάμων ἔοικεν ἄκρος ὢν σοφιστὴς καταδύεσθαι μὲν εἰς τὸ τῆς μουσικῆς ὄνομα πρὸς τοὺς πολλοὺς ἐπικρυπτόμενος τὴν δεινότητα, τῷ δὲ Περικλεῖ συνῆν καθάπερ ἀθλητῇ τῶν πολιτικῶν ἀλείπτης καὶ διδάσκαλος. [{{π|4.2}}] οὐ μὴν ἔλαθεν ὁ Δάμων τῇ λύρα παρακαλύμματι χρώμενος, ἀλλ' ὡς μεγαλοπράγμων καὶ φιλοτύραννος ἐξωστρακίσθη καὶ παρέσχε τοῖς κωμικοῖς διατριβήν. ὁ γοῦν Πλάτων καὶ πυνθανόμενον αὐτοῦ τινα πεποίηκεν οὕτω:
&lt;blockquote&gt;
    πρῶτον μὲν οὖν μοι λέξον, ἀντιβολῶ: σὺ γὰρ,&lt;br&gt;
    ὥς φασιν, ὁ Χείρων ἐξέθρεψας Περικλέα.
&lt;/blockquote&gt;
[{{π|4.3}}] διήκουσε δὲ Περικλῆς καὶ Ζήνωνος τοῦ Ἐλεάτου πραγματευομένου περὶ φύσιν, ὡς Παρμενίδης, ἐλεγκτικὴν δέ τινα καὶ δι' ἀντιλογίας κατακλείουσαν εἰς ἀπορίαν ἐξασκήσαντος ἕξιν, ὥσπερ καὶ Τίμων ὁ Φλιάσιος εἴρηκε διὰ τούτων:
&lt;blockquote&gt;
    ἀμφοτερογλώσσου τε μέγα σθένος οὐκ ἀλαπαδνὸν&lt;br&gt;
    Ζήνωνος, πάντων ἐπιλήπτορος.
&lt;/blockquote&gt;

[{{π|4.4}}] ὁ δὲ πλεῖστα Περικλεῖ συγγενόμενος καὶ μάλιστα περιθεὶς ὄγκον αὐτῷ καὶ φρόνημα δημαγωγίας ἐμβριθέστερον, ὅλως τε μετεωρίσας καὶ συνεξάρας τὸ ἀξίωμα τοῦ ἤθους, Ἀναξαγόρας ἦν ὁ Κλαζομένιος, ὃν οἱ τότ' ἄνθρωποι Νοῦν προσηγόρευον, εἴτε τὴν σύνεσιν αὐτοῦ μεγάλην εἰς φυσιολογίαν καὶ περιττὴν διαφανεῖσαν θαυμάσαντες, εἴθ' ὅτι τοῖς ὅλοις πρῶτος οὐ τύχην οὐδ' ἀνάγκην διακοσμήσεως ἀρχήν, ἀλλὰ νοῦν ἐπέστησε καθαρὸν καὶ ἄκρατον ἐν μεμιγμένοις πᾶσι τοῖς ἄλλοις, ἀποκρίνοντα τὰς ὁμοιομερείας.

&lt;big&gt;[{{π|5}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|5.1}}] τοῦτον ὑπερφυῶς τὸν ἄνδρα θαυμάσας ὁ Περικλῆς καὶ τῆς λεγομένης μετεωρολογίας καὶ μεταρσιολεσχίας ὑποπιμπλάμενος, οὐ μόνον, ὡς ἔοικε, τὸ φρόνημα σοβαρὸν καὶ τὸν λόγον ὑψηλὸν εἶχε καὶ καθαρὸν ὀχλικῆς καὶ πανούργου βωμολοχίας, ἀλλὰ καὶ προσώπου σύστασις ἄθρυπτος εἰς γέλωτα καὶ πρᾳότης πορείας καὶ καταστολὴ περιβολῆς πρὸς οὐδὲν ἐκταραττομένη πάθος ἐν τῷ λέγειν καὶ πλάσμα φωνῆς ἀθόρυβον, καὶ ὅσα τοιαῦτα πάντας θαυμαστῶς ἐξέπληττε. [{{π|5.2}}] λοιδορούμενος γοῦν ποτε καὶ κακῶς ἀκούων ὑπό τινος τῶν βδελυρῶν καὶ ἀκολάστων ὅλην ἡμέραν ὑπέμεινε σιωπῇ κατ' ἀγοράν, ἅμα τι τῶν ἐπειγόντων καταπραττόμενος: ἑσπέρας δ' ἀπῄει κοσμίως οἴκαδε παρακολουθοῦντος τοῦ ἀνθρώπου καὶ πάσῃ χρωμένου βλασφημίᾳ πρὸς αὐτόν. [{{π|5.3}}] ὡς δ' ἔμελλεν εἰσιέναι σκότους ὄντος ἤδη, προσέταξέ τινι τῶν οἰκετῶν φῶς λαβόντι παραπέμψαι καὶ καταστῆσαι πρὸς τὴν οἰκίαν τὸν ἄνθρωπον.

ὁ δὲ ποιητὴς Ἴων μοθωνικήν φησι τὴν ὁμιλίαν καὶ ὑπότυφον εἶναι τοῦ Περικλέους, καὶ ταῖς μεγαλαυχίαις αὐτοῦ πολλὴν ὑπεροψίαν ἀναμεμῖχθαι καὶ περιφρόνησιν τῶν ἄλλων: ἐπαινεῖ δὲ τὸ Κίμωνος ἐμμελὲς καὶ ὑγρὸν καὶ μεμουσωμένον ἐν ταῖς περιφοραῖς. [{{π|5.4}}] ἀλλ' Ἴωνα μέν, ὥσπερ τραγικὴν διδασκαλίαν, ἀξιοῦντα τὴν ἀρετὴν ἔχειν τι πάντως καὶ σατυρικὸν μέρος ἐῶμεν: τοὺς δὲ τοῦ Περικλέους τὴν σεμνότητα δοξοκοπίαν τε καὶ τῦφον ἀποκαλοῦντας ὁ Ζήνων παρεκάλει καὶ αὐτούς τι τοιοῦτο δοξοκοπεῖν, ὡς τῆς προσποιήσεως αὐτῆς τῶν καλῶν ὑποποιούσης τινὰ λεληθότως ζῆλον καὶ συνήθειαν.

&lt;big&gt;[{{π|6}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|6.1}}] οὐ μόνον δὲ ταῦτα τῆς Ἀναξαγόρου συνουσίας ἀπέλαυσε Περικλῆς, ἀλλὰ καὶ δεισιδαιμονίας δοκεῖ γενέσθαι καθυπέρτερος, ὅσην τὸ πρὸς τὰ μετέωρα θάμβος ἐνεργάζεται τοῖς αὐτῶν τε τούτων τὰς αἰτίας ἀγνοοῦσι καὶ περὶ τὰ θεῖα δαιμονῶσι καὶ ταραττομένοις δι' ἀπειρίαν αὐτῶν, ἣν ὁ φυσικὸς λόγος ἀπαλλάττων ἀντὶ τῆς φοβερᾶς καὶ φλεγμαινούσης δεισιδαιμονίας τὴν ἀσφαλῆ μετ' ἐλπίδων ἀγαθῶν εὐσέβειαν ἐργάζεται.

[{{π|6.2}}] λέγεται δέ ποτε κριοῦ μονόκερω κεφαλὴν ἐξ ἀγροῦ τῷ Περικλεῖ κομισθῆναι, καὶ Λάμπωνα μὲν τὸν μάντιν, ὡς εἶδε τὸ κέρας ἰσχυρὸν καὶ στερεὸν ἐκ μέσου τοῦ μετώπου πεφυκός, εἰπεῖν ὅτι δυεῖν οὐσῶν ἐν τῇ πόλει δυναστειῶν, τῆς Θουκυδίδου καὶ Περικλέους, εἰς ἕνα περιστήσεται τὸ κράτος παρ' ᾧ γένοιτο τὸ σημεῖον: τὸν δ' Ἀναξαγόραν τοῦ κρανίου διακοπέντος ἐπιδεῖξαι τὸν ἐγκέφαλον οὐ πεπληρωκότα τὴν βάσιν, ἀλλ' ὀξὺν ὥσπερ ὠὸν ἐκ τοῦ παντὸς ἀγγείου συνωλισθηκότα κατὰ τὸν τόπον ἐκεῖνον ὅθεν ἡ ῥίζα τοῦ κέρατος εἶχε τὴν ἀρχήν. [{{π|6.3}}] καὶ τότε μὲν θαυμασθῆναι τὸν Ἀναξαγόραν ὑπὸ τῶν παρόντων, ὀλίγῳ δ' ὕστερον τὸν Λάμπωνα, τοῦ μὲν Θουκυδίδου καταλυθέντος, τῶν δὲ τοῦ δήμου πραγμάτων ὁμαλῶς ἁπάντων ὑπὸ τῷ Περικλεῖ γενομένων.

ἐκώλυε δ' οὐδέν, οἶμαι, καὶ τὸν φυσικὸν ἐπιτυγχάνειν καὶ τὸν μάντιν, τοῦ μὲν τὴν αἰτίαν, τοῦ δὲ τὸ τέλος καλῶς ἐκλαμβάνοντος: ὑπέκειτο γὰρ τῷ μέν, ἐκ τίνων γέγονε καὶ πῶς πέφυκε, θεωρῆσαι, τῷ δέ, πρὸς τί γέγονε καὶ τί σημαίνει, προειπεῖν. [{{π|6.4}}] οἱ δὲ τῆς αἰτίας τὴν εὕρεσιν ἀναίρεσιν εἶναι λέγοντες τοῦ σημείου οὐκ ἐπινοοῦσιν ἅμα τοῖς θείοις καὶ τὰ τεχνητὰ τῶν συμβόλων ἀθετοῦντες, ψόφους τε δίσκων καὶ φῶτα πυρσῶν καὶ γνωμόνων ἀποσκιασμούς: ὧν ἕκαστον αἰτίᾳ τινὶ καὶ κατασκευῇ σημεῖον εἶναί τινος πεποίηται. ταῦτα μὲν οὖν ἴσως ἑτέρας ἐστὶ πραγματείας.

&lt;big&gt;[{{π|7}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|7.1}}] ὁ δὲ Περικλῆς νέος μὲν ὢν σφόδρα τὸν δῆμον εὐλαβεῖτο. καὶ γὰρ ἐδόκει Πεισιστράτῳ τῷ τυράννῳ τὸ εἶδος ἐμφερὴς εἶναι, τήν τε φωνὴν ἡδεῖαν οὖσαν αὐτοῦ καὶ τὴν γλῶτταν εὔτροχον ἐν τῷ διαλέγεσθαι καὶ ταχεῖαν οἱ σφόδρα γέροντες ἐξεπλήττοντο πρὸς τὴν ὁμοιότητα. πλούτου δὲ καὶ γένους προσόντος αὐτῷ λαμπροῦ καὶ φίλων οἳ πλεῖστον ἠδύναντο, φοβούμενος ἐξοστρακισθῆναι, τῶν μὲν πολιτικῶν οὐδὲν ἔπραττεν, ἐν δὲ ταῖς στρατείαις ἀνὴρ ἀγαθὸς ἦν καὶ φιλοκίνδυνος. [{{π|7.2}}] ἐπεὶ δ' Ἀριστείδης μὲν ἀποτεθνήκει καὶ Θεμιστοκλῆς ἐξεπεπτώκει, Κίμωνα δ' αἱ στρατεῖαι τὰ πολλὰ τῆς Ἑλλάδος ἔξω κατεῖχον, οὕτω δὴ φέρων ὁ Περικλῆς τῷ δήμῳ προσένειμεν ἑαυτόν, ἀντὶ τῶν πλουσίων καὶ ὀλίγων τὰ τῶν πολλῶν καὶ πενήτων ἑλόμενος παρὰ τὴν αὑτοῦ φύσιν ἥκιστα δημοτικὴν οὖσαν. ἀλλ', [{{π|7.3}}] ὡς ἔοικε, δεδιὼς μὲν ὑποψίᾳ περιπεσεῖν τυραννίδος, ὁρῶν δ' ἀριστοκρατικὸν τὸν Κίμωνα καὶ διαφερόντως ὑπὸ τῶν καλῶν κἀγαθῶν ἀνδρῶν ἀγαπώμενον, ὑπῆλθε τοὺς πολλούς, ἀσφάλειαν μὲν ἑαυτῷ, δύναμιν δὲ κατ' ἐκείνου παρασκευαζόμενος.

[{{π|7.4}}] εὐθὺς δὲ καὶ τοῖς περὶ τὴν δίαιταν ἑτέραν τάξιν ἐπέθηκεν. ὁδόν τε γὰρ ἐν ἄστει μίαν ἑωρᾶτο τὴν ἐπ' ἀγορὰν καὶ τὸ βουλευτήριον πορευόμενος, κλήσεις τε δείπνων καὶ τὴν τοιαύτην ἅπασαν φιλοφροσύνην καὶ συνήθειαν ἐξέλιπεν, ὡς ἐν οἷς ἐπολιτεύσατο χρόνοις μακροῖς γενομένοις πρὸς μηδένα τῶν φίλων ἐπὶ δεῖπνον ἐλθεῖν, πλὴν Εὐρυπτολέμου τοῦ ἀνεψιοῦ γαμοῦντος ἄχρι τῶν σπονδῶν παραγενόμενος εὐθὺς ἐξανέστη. [{{π|7.5}}] δειναὶ γὰρ αἱ φιλοφροσύναι παντὸς ὄγκου περιγενέσθαι, καὶ δυσφύλακτον ἐν συνηθείᾳ τὸ πρὸς δόξαν σεμνόν ἐστι: τῆς ἀληθινῆς δ' ἀρετῆς κάλλιστα φαίνεται τὰ μάλιστα φαινόμενα, καὶ τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν οὐδὲν οὕτω θαυμάσιον τοῖς ἐκτὸς ὡς ὁ καθ' ἡμέραν βίος τοῖς συνοῦσιν.

ὁ δὲ καὶ τῷ δήμῳ τὸ συνεχὲς φεύγων καὶ τὸν κόρον οἷον ἐκ διαλειμμάτων ἐπλησίαζεν, οὐκ ἐπὶ παντὶ πράγματι λέγων, οὐδ' ἀεὶ παριὼν εἰς τὸ πλῆθος, ἀλλ' ἑαυτὸν ὥσπερ τὴν Σαλαμινίαν τριήρη, φησὶ Κριτόλαος, πρὸς τὰς μεγάλας χρείας ἐπιδιδούς, τἆλλα δὲ φίλους καὶ ῥήτορας ἑτέρους καθιεὶς ἔπραττεν. [{{π|7.6}}] ὧν ἕνα φασὶ γενέσθαι τὸν Ἐφιάλτην, ὃς κατέλυσε τὸ κράτος τῆς ἐξ Ἀρείου πάγου βουλῆς, πολλήν, κατὰ τὸν Πλάτωνα, καὶ ἄκρατον τοῖς πολίταις ἐλευθερίαν οἰνοχοῶν, ὑφ' ἧς, ὥσπερ ἵππον, ἐξυβρίσαντα τὸν δῆμον οἱ κωμῳδοποιοὶ λέγουσι “πειθαρχεῖν οὐκέτι τολμᾶν, ἀλλὰ δάκνειν τὴν Εὔβοιαν καὶ ταῖς νήσοις ἐπιπηδᾶν.”

&lt;big&gt;[{{π|8}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|8.1}}] τῇ μέντοι περὶ τὸν βίον κατασκευῇ καὶ τῷ μεγέθει τοῦ φρονήματος ἁρμόζοντα λόγον, ὥσπερ ὄργανον, ἐξαρτυόμενος παρενέτεινε πολλαχοῦ τὸν Ἀναξαγόραν, οἷον βαφὴν τῇ ῥητορικῇ τὴν φυσιολογίαν ὑποχεόμενος. τὸ γὰρ “ὑψηλόνουν τοῦτο καὶ πάντῃ τελεσιουργόν,” ὡς ὁ θεῖος Πλάτων φησί, “πρὸς τῷ εὐφυὴς εἶναι κτησάμενος” ἐκ φυσιολογίας, καὶ τὸ πρόσφορον ἑλκύσας ἐπὶ τὴν τῶν λόγων τέχνην, πολὺ πάντων διήνεγκε. [{{π|8.2}}] διὸ καὶ τὴν ἐπίκλησιν αὐτῷ γενέσθαι λέγουσι: καίτοι τινὲς ἀπὸ τῶν ἀναθημάτων οἷς ἐκόσμησε τὴν πόλιν, οἱ δ' ἀπὸ τῆς ἐν τῇ πολιτείᾳ καὶ ταῖς στρατηγίαις δυνάμεως Ὀλύμπιον αὐτὸν οἴονται προσαγορευθῆναι: καὶ συνδραμεῖν οὐδὲν ἀπέοικεν ἀπὸ πολλῶν προσόντων τῷ ἀνδρὶ τὴν δόξαν. [{{π|8.3}}] αἱ μέντοι κωμῳδίαι τῶν τότε διδασκάλων σπουδῇ τε πολλὰς καὶ μετὰ γέλωτος ἀφεικότων φωνὰς εἰς αὐτόν, ἐπὶ τῷ λόγῳ μάλιστα τὴν προσωνυμίαν γενέσθαι δηλοῦσι, “βροντᾶν” μὲν αὐτὸν καὶ “ἀστράπτειν,” ὅτε δημηγοροίη, “δεινὸν δὲ κεραυνὸν ἐν γλώσσῃ φέρειν” λεγόντων.

διαμνημονεύεται δέ τις καὶ Θουκυδίδου τοῦ Μελησίου λόγος εἰς τὴν δεινότητα τοῦ Περικλέους μετὰ παιδιᾶς εἰρημένος. [{{π|8.4}}] ἦν μὲν γὰρ ὁ Θουκυδίδης τῶν καλῶν καὶ ἀγαθῶν ἀνδρῶν, καὶ πλεῖστον ἀντεπολιτεύσατο τῷ Περικλεῖ χρόνον: Ἀρχιδάμου δὲ τοῦ Λακεδαιμονίων βασιλέως πυνθανομένου πότερον αὐτὸς ἢ Περικλῆς παλαίει βέλτιον, “ὅταν,” εἶπεν, “ἐγὼ καταβάλω παλαίων, ἐκεῖνος ἀντιλέγων ὡς οὐ πέπτωκε, νικᾷ καὶ μεταπείθει τοὺς ὁρῶντας.”

οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ Περικλῆς περὶ τὸν λόγον εὐλαβὴς ἦν, ὥστ' ἀεὶ πρὸς τὸ βῆμα βαδίζων εὔχετο τοῖς θεοῖς μηδὲ ῥῆμα μηδὲν ἐκπεσεῖν ἄκοντος αὐτοῦ πρὸς τὴν προκειμένην χρείαν ἀνάρμοστον. [{{π|8.5}}] ἔγγραφον μὲν οὖν οὐδὲν ἀπολέλοιπε πλὴν τῶν ψηφισμάτων: ἀπομνημονεύεται δ' ὀλίγα παντάπασιν: οἷον τὸ τὴν Αἴγιναν ὡς λήμην τοῦ Πειραιῶς ἀφελεῖν κελεῦσαι, καὶ τὸ τὸν πόλεμον ἤδη φάναι καθορᾶν ἀπὸ Πελοποννήσου προσφερόμενον. καί ποτε τοῦ Σοφοκλέους, ὅτε συστρατηγῶν ἐξέπλευσε μετ' αὐτοῦ, παῖδα καλὸν ἐπαινέσαντος, “οὐ μόνον,” ἔφη, “τὰς χεῖρας, ὦ Σοφόκλεις, δεῖ καθαρὰς ἔχειν τὸν στρατηγόν, ἀλλὰ καὶ τὰς ὄψεις.” [{{π|8.6}}] ὁ δὲ Στησίμβροτός φησιν ὅτι τοὺς ἐν Σάμῳ τεθνηκότας ἐγκωμιάζων ἐπὶ τοῦ βήματος ἀθανάτους ἔλεγε γεγονέναι καθάπερ τοὺς θεούς: οὐ γὰρ ἐκείνους αὐτοὺς ὁρῶμεν, ἀλλὰ ταῖς τιμαῖς ἃς ἔχουσι, καὶ τοῖς ἀγαθοῖς ἃ παρέχουσιν, ἀθανάτους εἶναι τεκμαιρόμεθα: ταῦτ' οὖν ὑπάρχειν καὶ τοῖς ὑπὲρ τῆς πατρίδος ἀποθανοῦσιν.

&lt;big&gt;[{{π|9}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|9.1}}] ἐπεὶ δὲ Θουκυδίδης μὲν ἀριστοκρατικήν τινα τὴν τοῦ Περικλέους ὑπογράφει πολιτείαν, “λόγῳ μὲν οὖσαν δημοκρατίαν, ἔργῳ δ' ὑπὸ τοῦ πρώτου ἀνδρὸς ἀρχήν,” ἄλλοι δὲ πολλοὶ πρῶτον ὑπ' ἐκείνου φασὶ τὸν δῆμον ἐπὶ κληρουχίας καὶ θεωρικὰ καὶ μισθῶν διανομὰς προαχθῆναι, κακῶς ἐθισθέντα καὶ γενόμενον πολυτελῆ καὶ ἀκόλαστον ὑπὸ τῶν τότε πολιτευμάτων ἀντὶ σώφρονος καὶ αὐτουργοῦ, θεωρείσθω διὰ τῶν πραγμάτων αὐτῶν ἡ αἰτία τῆς μεταβολῆς.

ἐν ἀρχῇ μὲν γάρ,

[{{π|9.2}}] ὥσπερ εἴρηται, πρὸς τὴν Κίμωνος δόξαν ἀντιταττόμενος ὑπεποιεῖτο τὸν δῆμον: ἐλαττούμενος δὲ πλούτῳ καὶ χρήμασιν, ἀφ' ὧν ἐκεῖνος ἀνελάμβανε τοὺς πένητας, δεῖπνόν τε καθ' ἡμέραν τῷ δεομένῳ παρέχων Ἀθηναίων, καὶ τοὺς πρεσβυτέρους ἀμφιεννύων, τῶν τε χωρίων τοὺς φραγμοὺς ἀφαιρῶν ὅπως ὀπωρίζωσιν οἱ βουλόμενοι, τούτοις ὁ Περικλῆς καταδημαγωγούμενος τρέπεται πρὸς τὴν τῶν δημοσίων διανομήν, συμβουλεύσαντος αὐτῷ Δαμωνίδου τοῦ Ὄαθεν, ὡς Ἀριστοτέλης ἱστόρηκε. [{{π|9.3}}] καὶ ταχὺ θεωρικοῖς καὶ δικαστικοῖς λήμμασιν ἄλλαις τε μισθοφοραῖς καὶ χορηγίαις συνδεκάσας τὸ πλῆθος, ἐχρῆτο κατὰ τῆς ἐξ Ἀρείου πάγου βουλῆς, ἧς αὐτὸς οὐ μετεῖχε διὰ τὸ μήτ' ἄρχων μήτε θεσμοθέτης μήτε βασιλεὺς μήτε πολέμαρχος λαχεῖν. αὗται γὰρ αἱ ἀρχαὶ κληρωταί τε ἦσαν ἐκ παλαιοῦ, καὶ δι' αὐτῶν οἱ δοκιμασθέντες ἀνέβαινον εἰς Ἄρειον πάγον. [{{π|9.4}}] διὸ καὶ μᾶλλον ἰσχύσας ὁ Περικλῆς ἐν τῷ δήμῳ κατεστασίασε τὴν βουλήν, ὥστε τὴν μὲν ἀφαιρεθῆναι τὰς πλείστας κρίσεις δι' Ἐφιάλτου, Κίμωνα δ' ὡς φιλολάκωνα καὶ μισόδημον ἐξοστρακισθῆναι, πλούτῳ μὲν καὶ γένει μηδενὸς ἀπολειπόμενον, νίκας δὲ καλλίστας νενικηκότα τοὺς βαρβάρους καὶ χρημάτων πολλῶν καὶ λαφύρων ἐμπεπληκότα τὴν πόλιν, ὡς ἐν τοῖς περὶ ἐκείνου γέγραπται. Τοσοῦτον ἦν τὸ κράτος ἐν τῷ δήμῳ τοῦ Περικλέους.

&lt;big&gt;[{{π|10}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|10.1}}] ὁ μὲν οὖν ἐξοστρακισμὸς ὡρισμένην εἶχε νόμῳ δεκαετίαν τοῖς φεύγουσιν: ἐν δὲ τῷ διὰ μέσου Λακεδαιμονίων στρατῷ μεγάλῳ ἐμβαλόντων εἰς τὴν Ταναγρικὴν καὶ τῶν Ἀθηναίων εὐθὺς ὁρμησάντων ἐπ' αὐτούς, ὁ μὲν Κίμων ἐλθὼν ἐκ τῆς φυγῆς ἔθετο μετὰ τῶν φυλετῶν εἰς λόχον τὰ ὅπλα καὶ δι' ἔργων ἀπολύεσθαι τὸν Λακωνισμὸν ἐβούλετο, συγκινδυνεύσας τοῖς πολίταις, οἱ δὲ φίλοι τοῦ Περικλέους συστάντες ἀπήλασαν αὐτὸν ὡς φυγάδα. [{{π|10.2}}] διὸ καὶ δοκεῖ Περικλῆς ἐρρωμενέστατα τὴν μάχην ἐκείνην ἀγωνίσασθαι καὶ γενέσθαι πάντων ἐπιφανέστατος ἀφειδήσας τοῦ σώματος. ἔπεσον δὲ καὶ τοῦ Κίμωνος οἱ φίλοι πάντες ὁμαλῶς, οὓς Περικλῆς συνεπῃτιᾶτο τοῦ Λακωνισμοῦ: καὶ μετάνοια δεινὴ τοὺς Ἀθηναίους καὶ πόθος ἔσχε τοῦ Κίμωνος, ἡττημένους μὲν ἐπὶ τῶν ὅρων τῆς Ἀττικῆς, προσδοκῶντας δὲ βαρὺν εἰς ἔτους ὥραν πόλεμον. [{{π|10.3}}] αἰσθόμενος οὖν ὁ Περικλῆς οὐκ ὤκνησε χαρίσασθαι τοῖς πολλοῖς, ἀλλὰ τὸ ψήφισμα γράψας αὐτὸς ἐκάλει τὸν ἄνδρα, κἀκεῖνος κατελθὼν εἰρήνην ἐποίησε ταῖς πόλεσιν. οἰκείως γὰρ εἶχον οἱ Λακεδαιμόνιοι πρὸς αὐτὸν ὥσπερ ἀπήχθοντο τῷ Περικλεῖ καὶ τοῖς ἄλλοις δημαγωγοῖς.

[{{π|10.4}}] ἔνιοι δέ φασιν οὐ πρότερον γραφῆναι τῷ Κίμωνι τὴν κάθοδον ὑπὸ τοῦ Περικλέους ἢ συνθήκας αὐτοῖς ἀποῤῥήτους γενέσθαι δι' Ἐλπινίκης, τῆς Κίμωνος ἀδελφῆς, ὥστε Κίμωνα μὲν ἐκπλεῦσαι λαβόντα ναῦς διακοσίας καὶ τῶν ἔξω στρατηγεῖν, καταστρεφόμενον τὴν βασιλέως χώραν, Περικλεῖ δὲ τὴν ἐν ἄστει δύναμιν ὑπάρχειν. [{{π|10.5}}] ἐδόκει δὲ καὶ πρότερον ἡ Ἐλπινίκη τῷ Κίμωνι τὸν Περικλέα πρᾳότερον παρασχεῖν, ὅτε τὴν θανατικὴν δίκην ἔφευγεν. ἦν μὲν γὰρ εἷς τῶν κατηγόρων ὁ Περικλῆς ὑπὸ τοῦ δήμου προβεβλημένος, ἐλθούσης δὲ πρὸς αὐτὸν τῆς Ἐλπινίκης καὶ δεομένης μειδιάσας εἶπεν: “ὦ Ἐλπινίκη, γραῦς εἶ, γραῦς εἶ, ὡς πράγματα τηλικαῦτα πράσσειν.” οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸν λόγον ἅπαξ ἀνέστη, τὴν προβολὴν ἀφοσιούμενος, καὶ τῶν κατηγόρων ἐλάχιστα τὸν Κίμωνα λυπήσας ἀπεχώρησε.

[{{π|10.6}}] πῶς ἂν οὖν τις Ἰδομενεῖ πιστεύσειε κατηγοροῦντι τοῦ Περικλέους ὡς τὸν δημαγωγὸν Ἐφιάλτην φίλον γενόμενον καὶ κοινωνὸν ὄντα τῆς ἐν τῇ πολιτείᾳ προαιρέσεως δολοφονήσαντος διὰ ζηλοτυπίαν καὶ φθόνον τῆς δόξης; ταῦτα γὰρ οὐκ οἶδ' ὅθεν συναγαγὼν ὥσπερ χολὴν τἀνδρὶ προσβέβληκε, πάντῃ μὲν ἴσως οὐκ ἀνεπιλήπτῳ, φρόνημα δ' εὐγενὲς ἔχοντι καὶ ψυχὴν φιλότιμον, οἷς οὐδὲν ἐμφύεται πάθος ὠμὸν οὕτω καὶ θηριῶδες. [{{π|10.7}}] Ἐφιάλτην μὲν οὖν φοβερὸν ὄντα τοῖς ὀλιγαρχικοῖς καὶ περὶ τὰς εὐθύνας καὶ διώξεις τῶν τὸν δῆμον ἀδικούντων ἀπαραίτητον ἐπιβουλεύσαντες οἱ ἐχθροὶ δι' Ἀριστοδίκου τοῦ Ταναγρικοῦ κρυφαίως ἀνεῖλον, ὡς Ἀριστοτέλης εἴρηκεν. ἐτελεύτησε δὲ Κίμων ἐν Κύπρῳ στρατηγῶν.

&lt;big&gt;[{{π|11}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|11.1}}] οἱ δ' ἀριστοκρατικοὶ μέγιστον μὲν ἤδη τὸν Περικλέα καὶ πρόσθεν ὁρῶντες γεγονότα τῶν πολιτῶν, βουλόμενοι δ' ὅμως εἶναι τινα τὸν πρὸς αὐτὸν ἀντιτασσόμενον ἐν τῇ πόλει καὶ τὴν δύναμιν ἀμβλύνοντα, ὥστε μὴ κομιδῇ μοναρχίαν εἶναι, Θουκυδίδην τὸν Ἀλωπεκῆθεν, ἄνδρα σώφρονα καὶ κηδεστὴν Κίμωνος, ἀντέστησαν ἐναντιωσόμενον, ὃς ἧττον μὲν ὢν πολεμικὸς τοῦ Κίμωνος, [{{π|11.2}}] ἀγοραῖος δὲ καὶ πολιτικὸς μᾶλλον, οἰκουρῶν ἐν ἄστει καὶ περὶ τὸ βῆμα τῷ Περικλεῖ συμπλεκόμενος, ταχὺ τὴν πολιτείαν εἰς ἀντίπαλον κατέστησεν.

οὐ γὰρ εἴασε τοὺς καλοὺς κἀγαθοὺς καλουμένους ἄνδρας ἐνδιεσπάρθαι καὶ συμμεμῖχθαι πρὸς τὸν δῆμον, ὡς πρότερον, ὑπὸ πλήθους ἠμαυρωμένους τὸ ἀξίωμα, χωρὶς δὲ διακρίνας καὶ συναγαγὼν εἰς ταὐτὸ τὴν πάντων δύναμιν ἐμβριθῆ γενομένην ὥσπερ ἐπὶ ζυγοῦ ῥοπὴν ἐποίησεν. [{{π|11.3}}] ἦν μὲν γὰρ ἐξ ἀρχῆς διπλόη τις ὕπουλος, ὥσπερ ἐν σιδήρῳ, διαφορὰν ὑποσημαίνουσα δημοτικῆς καὶ ἀριστοκρατικῆς προαιρέσεως, ἡ δ' ἐκείνων ἅμιλλα καὶ φιλοτιμία τῶν ἀνδρῶν βαθυτάτην τομὴν τεμοῦσα τῆς πόλεως τὸ μὲν δῆμον, τὸ δ' ὀλίγους ἐποίησε καλεῖσθαι. [{{π|11.4}}] διὸ καὶ τότε μάλιστα τῷ δήμῳ τὰς ἡνίας ἀνεὶς ὁ Περικλῆς ἐπολιτεύετο πρὸς χάριν, ἀεὶ μέν τινα θέαν πανηγυρικὴν ἢ ἑστίασιν ἢ πομπὴν εἶναι μηχανώμενος ἐν ἄστει καὶ “διαπαιδαγωγῶν οὐκ ἀμούσοις ἡδοναῖς” τὴν πόλιν, ἑξήκοντα δὲ τριήρεις καθ' ἕκαστον ἐνιαυτὸν ἐκπέμπων, ἐν αἷς πολλοὶ τῶν πολιτῶν ἔπλεον ὀκτὼ μῆνας ἔμμισθοι, μελετῶντες ἅμα καὶ μανθάνοντες τὴν ναυτικὴν ἐμπειρίαν. [{{π|11.5}}] πρὸς δὲ τούτοις χιλίους μὲν ἔστειλεν εἰς Χεῤῥόνησον κληρούχους, εἰς δὲ Νάξον πεντακοσίους, εἰς δὲ Ἄνδρον τοὺς ἡμίσεις τούτων, εἰς δὲ Θρᾴκην χιλίους Βισάλταις συνοικήσοντας, ἄλλους δ' εἰς Ἰταλίαν οἰκιζομένης Συβάρεως, ἣν Θουρίους προσηγόρευσαν. καὶ ταῦτ' ἔπραττεν ἀποκουφίζων μὲν ἀργοῦ καὶ διὰ σχολὴν πολυπράγμονος ὄχλου τὴν πόλιν, ἐπανορθούμενος δὲ τὰς ἀπορίας τοῦ δήμου, φόβον δὲ καὶ φρουρὰν τοῦ μὴ νεωτερίζειν τι παρακατοικίζων τοῖς συμμάχοις.

&lt;big&gt;[{{π|12}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|12.1}}] ὃ δὲ πλείστην μὲν ἡδονὴν ταῖς Ἀθήναις καὶ κόσμον ἤνεγκε, μεγίστην δὲ τοῖς ἄλλοις ἔκπληξιν ἀνθρώποις, μόνον δὲ τῇ Ἑλλάδι μαρτυρεῖ μὴ ψεύδεσθαι τὴν λεγομένην δύναμιν αὐτῆς ἐκείνην καὶ τὸν παλαιὸν ὄλβον, ἡ τῶν ἀναθημάτων κατασκευή, τοῦτο μάλιστα τῶν πολιτευμάτων τοῦ Περικλέους ἐβάσκαινον οἱ ἐχθροὶ καὶ διέβαλλον ἐν ταῖς ἐκκλησίαις, βοῶντες ὡς ὁ μὲν δῆμος ἀδοξεῖ καὶ κακῶς ἀκούει τὰ κοινὰ τῶν Ἑλλήνων χρήματα πρὸς αὑτὸν ἐκ Δήλου μεταγαγών, [{{π|12.2}}] ἣ δ' ἔνεστιν αὐτῷ πρὸς τοὺς ἐγκαλοῦντας εὐπρεπεστάτη τῶν προφάσεων, δείσαντα τοὺς βαρβάρους ἐκεῖθεν ἀνελέσθαι καὶ φυλάττειν ἐν ὀχυρῷ τὰ κοινά, ταύτην ἀνῄρηκε Περικλῆς: καὶ δοκεῖ δεινὴν ὕβριν ἡ Ἑλλὰς ὑβρίζεσθαι καὶ τυραννεῖσθαι περιφανῶς, ὁρῶσα τοῖς εἰσφερομένοις ὑπ' αὐτῆς ἀναγκαίως πρὸς τὸν πόλεμον ἡμᾶς τὴν πόλιν καταχρυσοῦντας καὶ καλλωπίζοντας ὥσπερ ἀλαζόνα γυναῖκα, περιαπτομένην λίθους πολυτελεῖς καὶ ἀγάλματα καὶ ναοὺς χιλιοταλάντους.

[{{π|12.3}}] ἐδίδασκεν οὖν ὁ Περικλῆς τὸν δῆμον ὅτι χρημάτων μὲν οὐκ ὀφείλουσι τοῖς συμμάχοις λόγον προπολεμοῦντες αὐτῶν καὶ τοὺς βαρβάρους ἀνείργοντες, οὐχ ἵππον, οὐ ναῦν, οὐχ ὁπλίτην, ἀλλὰ χρήματα μόνον τελούντων, ἃ τῶν διδόντων οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ τῶν λαμβανόντων, ἂν παρέχωσιν ἀνθ' οὗ λαμβάνουσι: [{{π|12.4}}] δεῖ δὲ τῆς πόλεως κατεσκευασμένης ἱκανῶς τοῖς ἀναγκαίοις πρὸς τὸν πόλεμον, εἰς ταῦτα τὴν εὐπορίαν τρέπειν αὐτῆς ἀφ' ὧν δόξα μὲν γενομένων ἀί̈διος, εὐπορία δὲ γινομένων ἑτοίμη παρέσται, παντοδαπῆς ἐργασίας φανείσης καὶ ποικίλων χρειῶν, αἳ πᾶσαν μὲν τέχνην ἐγείρουσαι, πᾶσαν δὲ χεῖρα κινοῦσαι, σχεδὸν ὅλην ποιοῦσιν ἔμμισθον τὴν πόλιν, ἐξ αὑτῆς ἅμα κοσμουμένην καὶ τρεφομένην.

[{{π|12.5}}] τοῖς μὲν γὰρ ἡλικίαν ἔχουσι καὶ ῥώμην αἱ στρατεῖαι τὰς ἀπὸ τῶν κοινῶν εὐπορίας παρεῖχον, τὸν δ' ἀσύντακτον καὶ βάναυσον ὄχλον οὔτ' ἄμοιρον εἶναι λημμάτων βουλόμενος οὔτε λαμβάνειν ἀργὸν καὶ σχολάζοντα, μεγάλας κατασκευασμάτων ἐπιβολὰς καὶ πολυτέχνους ὑποθέσεις ἔργων διατριβὴν ἐχόντων ἐνέβαλε φέρων εἰς τὸν δῆμον, ἵνα μηδὲν ἧττον τῶν πλεόντων καὶ φρουρούντων καὶ στρατευομένων τὸ οἰκουροῦν ἔχῃ πρόφασιν ἀπὸ τῶν δημοσίων ὠφελεῖσθαι καὶ μεταλαμβάνειν. [{{π|12.6}}] ὅπου γὰρ ὕλη μὲν ἦν λίθος, χαλκός, ἐλέφας, χρυσός, ἔβενος, κυπάρισσος, αἱ δὲ ταύτην ἐκπονοῦσαι καὶ κατεργαζόμεναι τέχναι, τέκτονες, πλάσται, χαλκοτύποι, λιθουργοί, βαφεῖς, χρυσοῦ μαλακτῆρες καὶ ἐλέφαντος, ζωγράφοι, ποικιλταί, τορευταί, πομποὶ δὲ τούτων καὶ κομιστῆρες, ἔμποροι καὶ ναῦται καὶ κυβερνῆται κατὰ θάλατταν, [{{π|12.7}}] οἱ δὲ κατὰ γῆν ἁμαξοπηγοὶ καὶ ζευγοτρόφοι καὶ ἡνίοχοι καὶ καλωστρόφοι καὶ λινουργοὶ καὶ σκυτοτόμοι καὶ ὁδοποιοὶ καὶ μεταλλεῖς, ἑκάστη δὲ τέχνη, καθάπερ στρατηγὸς ἴδιον στράτευμα, τὸν θητικὸν ὄχλον καὶ ἰδιώτην συντεταγμένον εἶχεν, ὄργανον καὶ σῶμα τῆς ὑπηρεσίας γινόμενον, εἰς πᾶσαν, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ἡλικίαν καὶ φύσιν αἱ χρεῖαι διένεμον καὶ διέσπειρον τὴν εὐπορίαν.

&lt;big&gt;[{{π|13}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|13.1}}] ἀναβαινόντων δὲ τῶν ἔργων ὑπερηφάνων μὲν μεγέθει, μορφῇ δ' ἀμιμήτων καὶ χάριτι, τῶν δημιουργῶν ἁμιλλωμένων ὑπερβάλλεσθαι τὴν δημιουργίαν τῇ καλλιτεχνίᾳ, μάλιστα θαυμάσιον ἦν τὸ τάχος. ὧν γὰρ ἕκαστον ᾤοντο πολλαῖς διαδοχαῖς καὶ ἡλικίαις μόλις ἐπὶ τέλος ἀφίξεσθαι, ταῦτα πάντα μιᾶς ἀκμῇ πολιτείας ἐλάμβανε τὴν συντέλειαν. [{{π|13.2}}] καίτοι ποτέ φασιν Ἀγαθάρχου τοῦ ζωγράφου μέγα φρονοῦντος ἐπὶ τῷ ταχὺ καὶ ῥᾳδίως τὰ ζῷα ποιεῖν ἀκούσαντα τὸν Ζεῦξιν εἰπεῖν: “ἐγὼ δ' ἐν πολλῷ χρόνῳ.” ἡ γὰρ ἐν τῷ ποιεῖν εὐχέρεια καὶ ταχύτης οὐκ ἐντίθησι βάρος ἔργῳ μόνιμον οὐδὲ κάλλους ἀκρίβειαν: ὁ δ' εἰς τὴν γένεσιν τῷ πόνῳ προδανεισθεὶς χρόνος ἐν τῇ σωτηρίᾳ τοῦ γενομένου τὴν ἰσχὺν ἀποδίδωσιν. [{{π|13.3}}] ὅθεν καὶ μᾶλλον θαυμάζεται τὰ Περικλέους ἔργα πρὸς πολὺν χρόνον ἐν ὀλίγῳ γενόμενα. κάλλει μὲν γὰρ ἕκαστον εὐθὺς ἦν τότε ἀρχαῖον, ἀκμῇ δὲ μέχρι νῦν πρόσφατόν ἐστι καὶ νεουργόν: οὕτως ἐπανθεῖ καινότης ἀεί τις ἄθικτον ὑπὸ τοῦ χρόνου διατηροῦσα τὴν ὄψιν, ὥσπερ ἀειθαλὲς πνεῦμα καὶ ψυχὴν ἀγήρω καταμεμιγμένην τῶν ἔργων ἐχόντων.

[{{π|13.4}}] πάντα δὲ διεῖπε καὶ πάντων ἐπίσκοπος ἦν αὐτῷ Φειδίας, καίτοι μεγάλους ἀρχιτέκτονας ἐχόντων καὶ τεχνίτας τῶν ἔργων. τὸν μὲν γὰρ ἑκατόμπεδον Παρθενῶνα Καλλικράτης εἰργάζετο καὶ Ἰκτῖνος, τὸ δ' ἐν Ἐλευσῖνι τελεστήριον ἤρξατο μὲν Κόροιβος οἰκοδομεῖν, καὶ τοὺς ἐπ' ἐδάφους κίονας ἔθηκεν οὗτος καὶ τοῖς ἐπιστυλίοις ἐπέζευξεν: ἀποθανόντος δὲ τούτου Μεταγένης ὁ Ξυπέτιος τὸ διάζωμα καὶ τοὺς ἄνω κίονας ἐπέστησε: [{{π|13.5}}] τὸ δ' ὀπαῖον ἐπὶ τοῦ ἀνακτόρου Ξενοκλῆς ὁ Χολαργεὺς ἐκορύφωσε: τὸ δὲ μακρὸν τεῖχος, περὶ οὗ Σωκράτης ἀκοῦσαί φησιν αὐτὸς εἰσηγουμένου γνώμην Περικλέους, ἠργολάβησε Καλλικράτης. κωμῳδεῖ δὲ τὸ ἔργον Κρατῖνος ὡς βραδέως περαινόμενον:
&lt;blockquote&gt;
    πάλαι γὰρ αὐτό, φησί,&lt;br&gt;
    λόγοισι προάγει Περικλέης, ἔργοισι δ' οὐδὲ κινεῖ.
&lt;/blockquote&gt;

τὸ δ' Ωιδεῖον, τῇ μὲν ἐντὸς διαθέσει πολύεδρον καὶ πολύστυλον, τῇ δ' ἐρέψει περικλινὲς καὶ κάταντες ἐκ μιᾶς κορυφῆς πεποιημένον, εἰκόνα λέγουσι γενέσθαι καὶ μίμημα τῆς βασιλέως σκηνῆς, ἐπιστατοῦντος καὶ τούτῳ Περικλέους. [{{π|13.6}}] διὸ καὶ πάλιν Κρατῖνος ἐν Θρᾴτταις παίζει πρὸς αὐτόν:
&lt;blockquote&gt;
    ὁ σχινοκέφαλος Ζεὺς ὅδε&lt;br&gt;
    προσέρχεται τᾠδεῖον ἐπὶ τοῦ κρανίου&lt;br&gt;
    ἔχων, ἐπειδὴ τοὔστρακον παροίχεται.
&lt;/blockquote&gt;
φιλοτιμούμενος δ' ὁ Περικλῆς τότε πρῶτον ἐψηφίσατο μουσικῆς ἀγῶνα τοῖς Παναθηναίοις ἄγεσθαι, καὶ διέταξεν αὐτὸς ἀθλοθέτης αἱρεθεὶς καθότι χρὴ τοὺς ἀγωνιζομένους αὐλεῖν ἢ ᾄδειν ἢ κιθαρίζειν. ἐθεῶντο δὲ καὶ τότε καὶ τὸν ἄλλον χρόνον ἐν Ὠιδείῳ τοὺς μουσικοὺς ἀγῶνας.

[{{π|13.7}}] τὰ δὲ Προπύλαια τῆς ἀκροπόλεως ἐξειργάσθη μὲν ἐν πενταετίᾳ Μνησικλέους ἀρχιτεκτονοῦντος: τύχη δὲ θαυμαστὴ συμβᾶσα περὶ τὴν οἰκοδομίαν ἐμήνυσε τὴν θεὸν οὐκ ἀποστατοῦσαν, ἀλλὰ συνεφαπτομένην τοῦ ἔργου καὶ συνεπιτελοῦσαν. [{{π|13.8}}] ὁ γὰρ ἐνεργότατος καὶ προθυμότατος τῶν τεχνιτῶν ἀποσφαλεὶς ἐξ ὕψους ἔπεσε καὶ διέκειτο μοχθηρῶς, ὑπὸ τῶν ἰατρῶν ἀπεγνωσμένος. ἀθυμοῦντος δὲ τοῦ Περικλέους ἡ θεὸς ὄναρ φανεῖσα συνέταξε θεραπείαν, ᾗ χρώμενος ὁ Περικλῆς ταχὺ καὶ ῥᾳδίως ἰάσατο τὸν ἄνθρωπον. ἐπὶ τούτῳ δὲ καὶ τὸ χαλκοῦν ἄγαλμα τῆς Ὑγιείας Ἀθηνᾶς ἀνέστησεν ἐν ἀκροπόλει παρὰ τὸν βωμὸν ὃς καὶ πρότερον ἦν, ὡς λέγουσιν.

[{{π|13.9}}] ὁ δὲ Φειδίας εἰργάζετο μὲν τῆς θεοῦ τὸ χρυσοῦν ἕδος, καὶ τούτου δημιουργὸς ἐν τῇ στήλῃ ἀναγέγραπται, πάντα δ' ἦν σχεδὸν ἐπ' αὐτῷ, καὶ πᾶσιν, ὡς εἰρήκαμεν, ἐπεστάτει τοῖς τεχνίταις διὰ φιλίαν Περικλέους. καὶ τοῦτο τῷ μὲν φθόνον, τῷ δὲ βλασφημίαν ἤνεγκεν, ὡς ἐλευθέρας τῷ Περικλεῖ γυναῖκας εἰς τὰ ἔργα φοιτώσας ὑποδεχομένου τοῦ Φειδίου. [{{π|13.10}}] δεξάμενοι δὲ τὸν λόγον οἱ κωμικοὶ πολλὴν ἀσέλγειαν αὐτοῦ κατεσκέδασαν, εἴς τε τὴν Μενίππου γυναῖκα διαβάλλοντες, ἀνδρὸς φίλου καὶ ὑποστρατηγοῦντος, εἴς τε τὰς Πυριλάμπους ὀρνιθοτροφίας, ὃς ἑταῖρος ὢν Περικλέους αἰτίαν εἶχε ταῶνας ὑφιέναι ταῖς γυναιξὶν αἷς ὁ Περικλῆς ἐπλησίαζε.

[{{π|13.11}}] καὶ τί ἄν τις ἀνθρώπους σατυρικοὺς τοῖς βίοις καὶ τὰς κατὰ τῶν κρειττόνων βλασφημίας ὥσπερ δαίμονι κακῷ τῷ φθόνῳ τῶν πολλῶν ἀποθύοντας ἑκάστοτε θαυμάσειεν, ὅπου καὶ Στησίμβροτος ὁ Θάσιος δεινὸν ἀσέβημα καὶ μυθῶδες ἐξενεγκεῖν ἐτόλμησεν εἰς τὴν γυναῖκα τοῦ υἱοῦ κατὰ τοῦ Περικλέους; [{{π|13.12}}] οὕτως ἔοικε πάντη χαλεπὸν εἶναι καὶ δυσθήρατον ἱστορίᾳ τἀληθές, ὅταν οἱ μὲν ὕστερον γεγονότες τὸν χρόνον ἔχωσιν ἐπιπροσθοῦντα τῇ γνώσει τῶν πραγμάτων, ἡ δὲ τῶν πράξεων καὶ τῶν βίων ἡλικιῶτις ἱστορία τὰ μὲν φθόνοις καὶ δυσμενείαις, τὰ δὲ χαριζομένη καὶ κολακεύουσα λυμαίνηται καὶ διαστρέφῃ τὴν ἀλήθειαν.

&lt;big&gt;[{{π|14}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|14.1}}] τῶν δὲ περὶ τὸν Θουκυδίδην ῥητόρων καταβοώντων τοῦ Περικλέους ὡς σπαθῶντος τὰ χρήματα καὶ τὰς προσόδους ἀπολλύντος, ἠρώτησεν ἐν ἐκκλησίᾳ τὸν δῆμον εἰ πολλὰ δοκεῖ δεδαπανῆσθαι: φησάντων δὲ πάμπολλα: “μὴ τοίνυν,” εἶπεν, “ὑμῖν, ἀλλ' ἐμοὶ δεδαπανήσθω, καὶ τῶν ἀναθημάτων ἰδίαν ἐμαυτοῦ ποιήσομαι τὴν ἐπιγραφήν.” [{{π|14.2}}] εἰπόντος οὖν ταῦτα τοῦ Περικλέους, εἴτε τὴν μεγαλοφροσύνην αὐτοῦ θαυμάσαντες εἴτε πρὸς τὴν δόξαν ἀντιφιλοτιμούμενοι τῶν ἔργων, ἀνέκραγον κελεύοντες ἐκ τῶν δημοσίων ἀναλίσκειν καὶ χορηγεῖν μηδενὸς φειδόμενον. τέλος δὲ πρὸς τὸν Θουκυδίδην εἰς ἀγῶνα περὶ τοῦ ὀστράκου καταστὰς καὶ διακινδυνεύσας ἐκεῖνον μὲν ἐξέβαλε, κατέλυσε δὲ τὴν ἀντιτεταγμένην ἑταιρείαν.

&lt;big&gt;[{{π|15}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|15.1}}] ὡς οὖν παντάπασι λυθείσης τῆς διαφορᾶς καὶ τῆς πόλεως οἷον ὁμαλῆς καὶ μιᾶς γενομένης κομιδῇ, περιήνεγκεν εἰς ἑαυτὸν τὰς Ἀθήνας καὶ τὰ τῶν Ἀθηναίων ἐξηρτημένα πράγματα, φόρους καὶ στρατεύματα καὶ τριήρεις καὶ νήσους καὶ θάλασσαν, καὶ πολλὴν μὲν δι' Ἑλλήνων, πολλὴν δὲ καὶ διὰ βαρβάρων ἥκουσαν ἰσχύν, καὶ ἡγεμονίαν ὑπηκόοις ἔθνεσι καὶ φιλίαις βασιλέων καὶ συμμαχίαις πεφραγμένην δυναστῶν, [{{π|15.2}}] οὐκέθ' ὁ αὐτὸς ἦν οὐδ' ὁμοίως χειροήθης τῷ δήμῳ καὶ ῥᾴδιος ὑπείκειν καὶ συνενδιδόναι ταῖς ἐπιθυμίαις ὥσπερ πνοαῖς τῶν πολλῶν, ἀλλ' ἐκ τῆς ἀνειμένης ἐκείνης καὶ ὑποθρυπτομένης ἔνια δημαγωγίας, ὥσπερ ἀνθηρᾶς καὶ μαλακῆς ἁρμονίας, ἀριστοκρατικὴν καὶ βασιλικὴν ἐντεινάμενος πολιτείαν, καὶ χρώμενος αὐτῇ πρὸς τὸ βέλτιστον ὀρθῇ καὶ ἀνεγκλίτῳ, [{{π|15.3}}] τὰ μὲν πολλὰ βουλόμενον ἦγε πείθων καὶ διδάσκων τὸν δῆμον, ἦν δ' ὅτε καὶ μάλα δυσχεραίνοντα κατατείνων καὶ προσβιβάζων ἐχειροῦτο τῷ συμφέροντι, μιμούμενος ἀτεχνῶς ἰατρὸν ποικίλῳ νοσήματι καὶ μακρῷ κατὰ καιρὸν μὲν ἡδονὰς ἀβλαβεῖς, κατὰ καιρὸν δὲ δηγμοὺς καὶ φάρμακα προσφέροντα σωτήρια. [{{π|15.4}}] παντοδαπῶν γάρ, ὡς εἰκός, παθῶν ἐν ὄχλῳ τοσαύτην τὸ μέγεθος ἀρχὴν ἔχοντι φυομένων, μόνος ἐμμελῶς ἕκαστα διαχειρίσασθαι πεφυκώς, μάλιστα δ' ἐλπίσι καὶ φόβοις ὥσπερ οἴαξι προσστέλλων τὸ θρασυνόμενον αὐτῶν καὶ τὸ δύσθυμον ἀνιεὶς καὶ παραμυθούμενος, ἔδειξε τὴν ῥητορικὴν κατὰ Πλάτωνα ψυχαγωγίαν οὖσαν καὶ μέγιστον ἔργον αὐτῆς τὴν περὶ τὰ ἤθη καὶ πάθη μέθοδον, ὥσπερ τινὰς τόνους καὶ φθόγγους ψυχῆς μάλ' ἐμμελοῦς ἁφῆς καὶ κρούσεως δεομένους. [{{π|15.5}}] αἰτία δ' οὐχ ἡ τοῦ λόγου ψιλῶς δύναμις, ἀλλ', ὡς Θουκυδίδης φησίν, ἡ περὶ τὸν βίον δόξα καὶ πίστις τοῦ ἀνδρός, ἀδωροτάτου περιφανῶς γενομένου καὶ χρημάτων κρείττονος: ὃς καὶ τὴν πόλιν ἐκ μεγάλης μεγίστην καὶ πλουσιωτάτην ποιήσας, καὶ γενόμενος δυνάμει πολλῶν βασιλέων καὶ τυράννων ὑπέρτερος, ὧν ἔνιοι καὶ ἐπίτροπον τοῖς υἱέσι διέθεντο ἐκεῖνον, μιᾷ δραχμῇ μείζονα τὴν οὐσίαν οὐκ ἐποίησεν ἧς ὁ πατὴρ αὐτῷ κατέλιπε.

&lt;big&gt;[{{π|16}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|16.1}}] καίτοι τὴν δύναμιν αὐτοῦ σαφῶς μὲν ὁ Θουκυδίδης διηγεῖται, κακοήθως δὲ παρεμφαίνουσιν οἱ κωμικοί, Πεισιστρατίδας μὲν νέους τοὺς περὶ αὐτὸν ἑταίρους καλοῦντες, αὐτὸν δ' ἀπομόσαι μὴ τυραννήσειν κελεύοντες, ὡς ἀσυμμέτρου πρὸς δημοκρατίαν καὶ βαρυτέρας περὶ αὐτὸν οὔσης ὑπεροχῆς: [{{π|16.2}}] ὁ δὲ Τηλεκλείδης παραδεδωκέναι φησὶν αὐτῷ τοὺς Ἀθηναίους
&lt;blockquote&gt;
    πόλεών τε φόρους αὐτάς τε πόλεις, τὰς μὲν δεῖν, τὰς δ' ἀναλύειν,&lt;br&gt;
    λάϊνα τείχη, τὰ μὲν οἰκοδομεῖν, τὰ δ' ἔπειτα πάλιν καταβάλλειν,&lt;br&gt;
    σπονδάς, δύναμιν, κράτος, εἰρήνην, πλοῦτόν τ' εὐδαιμονίαν τε.
&lt;/blockquote&gt;
καὶ ταῦτα καιρὸς οὐκ ἦν οὐδ' ἀκμὴ καὶ χάρις ἀνθούσης ἐφ' ὥρᾳ πολιτείας, ἀλλὰ τεσσαράκοντα μὲν ἔτη πρωτεύων ἐν Ἐφιάλταις καὶ Λεωκράταις καὶ Μυρωνίδαις καὶ Κίμωσι καὶ Τολμίδαις καὶ Θουκυδίδαις, [{{π|16.3}}] μετὰ δὲ τὴν Θουκυδίδου κατάλυσιν καὶ τὸν ὀστρακισμὸν οὐκ ἐλάττω τῶν πεντεκαίδεκα ἐτῶν διηνεκῆ καὶ μίαν οὖσαν ἐν ταῖς ἐνιαυσίοις στρατηγίαις ἀρχὴν καὶ δυναστείαν κτησάμενος, ἐφύλαξεν ἑαυτὸν ἀνάλωτον ὑπὸ χρημάτων, καίπερ οὐ παντάπασιν ἀργῶς ἔχων πρὸς χρηματισμόν, ἀλλὰ τὸν πατρῷον καὶ δίκαιον πλοῦτον, ὡς μήτ' ἀμελούμενος ἐκφύγοι μήτε πολλὰ πράγματα καὶ διατριβὰς ἀσχολουμένῳ παρέχοι, συνέταξεν εἰς οἰκονομίαν ἣν ᾤετο ῥᾴστην καὶ ἀκριβεστάτην εἶναι. [{{π|16.4}}] τοὺς γὰρ ἐπετείους καρποὺς ἃπαντας ἀθρόους ἐπίπρασκεν, εἶτα τῶν ἀναγκαίων ἕκαστον ἐξ ἀγορᾶς ὠνούμενος διῴκει τὸν βίον καὶ τὰ περὶ τὴν δίαιταν. ὅθεν οὐχ ἡδὺς ἦν ἐνηλίκοις παισὶν οὐδὲ γυναιξὶ δαψιλὴς χορηγός, ἀλλ' ἐμέμφοντο τὴν ἐφήμερον ταύτην καὶ συνηγμένην εἰς τὸ ἀκριβέστατον δαπάνην, οὐδενός, οἷον ἐν οἰκίᾳ μεγάλῃ καὶ πράγμασιν ἀφθόνοις, περιῤῥέοντος, ἀλλὰ παντὸς μὲν ἀναλώματος, παντὸς δὲ λήμματος δι' ἀριθμοῦ καὶ μέτρου βαδίζοντος. [{{π|16.5}}] ὁ δὲ πᾶσαν αὐτοῦ τὴν τοιαύτην συνέχων ἀκρίβειαν εἷς ἦν οἰκέτης, Εὐάγγελος, ὡς ἕτερος οὐδεὶς εὖ πεφυκὼς ἢ κατεσκευασμένος ὑπὸ τοῦ Περικλέους πρὸς οἰκονομίαν.

ἀπᾴδοντα μὲν οὖν ταῦτα τῆς Ἀναξαγόρου σοφίας, εἴγε καὶ τὴν οἰκίαν ἐκεῖνος ἐξέλιπε καὶ τὴν χώραν ἀφῆκεν ἀργὴν καὶ μηλόβοτον ὑπ' ἐνθουσιασμοῦ καὶ μεγαλοφροσύνης, [{{π|16.6}}] οὐ ταὐτὸν δ' ἐστίν, οἶμαι, θεωρητικοῦ φιλοσόφου καὶ πολιτικοῦ βίος, ἀλλ' ὁ μὲν ἀνόργανον καὶ ἀπροσδεῆ τῆς ἐκτὸς ὕλης ἐπὶ τοῖς καλοῖς κινεῖ τὴν διάνοιαν, τῷ δ' εἰς ἀνθρωπείας χρείας ἀναμιγνύντι τὴν ἀρετὴν ἔστιν οὗ γένοιτ' ἂν οὐ τῶν ἀναγκαίων μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν καλῶν ὁ πλοῦτος, ὥσπερ ἦν καὶ Περικλεῖ βοηθοῦντι πολλοῖς τῶν πενήτων. [{{π|16.7}}] καὶ μέντοι γε τὸν Ἀναξαγόραν αὐτὸν λέγουσιν ἀσχολουμένου Περικλέους ἀμελούμενον κεῖσθαι συγκεκαλυμμένον ἤδη γηραιὸν ἀποκαρτεροῦντα: προσπεσόντος δὲ τῷ Περικλεῖ τοῦ πράγματος ἐκπλαγέντα θεῖν εὐθὺς ἐπὶ τὸν ἄνδρα καὶ δεῖσθαι πᾶσαν δέησιν, ὀλοφυρόμενον οὐκ ἐκεῖνον, ἀλλ' ἑαυτόν, εἰ τοιοῦτον ἀπολεῖ τῆς πολιτείας σύμβουλον. ἐκκαλυψάμενον οὖν τὸν Ἀναξαγόραν εἰπεῖν πρὸς αὐτόν: “ὦ Περίκλεις, καὶ οἱ τοῦ λύχνου χρείαν ἔχοντες ἔλαιον ἐπιχέουσιν.”

&lt;big&gt;[{{π|17}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|17.1}}] ἀρχομένων δὲ Λακεδαιμονίων ἄχθεσθαι τῇ αὐξήσει τῶν Ἀθηναίων, ἐπαίρων ὁ Περικλῆς τὸν δῆμον ἔτι μᾶλλον μέγα φρονεῖν καὶ μεγάλων αὑτὸν ἀξιοῦν πραγμάτων, γράφει ψήφισμα, πάντας Ἕλληνας τοὺς ὁπήποτε κατοικοῦντας Εὐρώπης ἢ τῆς Ἀσίας παρακαλεῖν, καὶ μικρὰν πόλιν καὶ μεγάλην, εἰς σύλλογον πέμπειν Ἀθήναζε τοὺς βουλευσομένους περὶ τῶν Ἑλληνικῶν ἱερῶν, ἃ κατέπρησαν οἱ βάρβαροι, καὶ τῶν θυσιῶν ἃς ὀφείλουσιν ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος εὐξάμενοι τοῖς θεοῖς ὅτε πρὸς τοὺς βαρβάρους ἐμάχοντο, καὶ τῆς θαλάττης, ὅπως πλέωσι πάντες ἀδεῶς καὶ τὴν εἰρήνην ἄγωσιν. [{{π|17.2}}] ἐπὶ ταῦτα δ' ἄνδρες εἴκοσι τῶν ὑπὲρ πεντήκοντα ἔτη γεγονότων ἐπέμφθησαν, ὧν πέντε μὲν Ἴωνας καὶ Δωριεὶς τοὺς ἐν Ἀσίᾳ καὶ νησιώτας ἄχρι Λέσβου καὶ Ῥόδου παρεκάλουν, πέντε δὲ τοὺς ἐν Ἑλλησπόντῳ καὶ Θρᾴκῃ μέχρι Βυζαντίου τόπους ἐπῄεσαν, καὶ πέντε ἐπὶ τούτοις εἰς Βοιωτίαν καὶ Φωκίδα καὶ Πελοπόννησον, ἐκ δὲ ταύτης διὰ Λοκρῶν ἐπὶ τὴν πρόσοικον ἤπειρον ἕως Ἀκαρνανίας καὶ Ἀμβρακίας ἀπεστάλησαν: [{{π|17.3}}] οἱ δὲ λοιποὶ δι' Εὐβοίας ἐπ' Οἰταίους καὶ τὸν Μαλιέα κόλπον καὶ Φθιώτας Ἀχαιοὺς καὶ Θεσσαλοὺς ἐπορεύοντο, συμπείθοντες ἰέναι καὶ μετέχειν τῶν βουλευμάτων ἐπ' εἰρήνῃ καὶ κοινοπραγίᾳ τῆς Ἑλλάδος. ἐπράχθη δὲ οὐδέν, οὐδὲ συνῆλθον αἱ πόλεις, Λακεδαιμονίων ὑπεναντιωθέντων, ὡς λέγεται, καὶ τὸ πρῶτον ἐν Πελοποννήσῳ τῆς πείρας ἐλεγχθείσης. τοῦτο μὲν οὖν παρεθέμην ἐνδεικνύμενος αὐτοῦ τὸ φρόνημα καὶ τὴν μεγαλοφροσύνην.

&lt;big&gt;[{{π|18}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|18.1}}] ἐν δὲ ταῖς στρατηγίαις εὐδοκίμει μάλιστα διὰ τὴν ἀσφάλειαν, οὔτε μάχης ἐχούσης πολλὴν ἀδηλότητα καὶ κίνδυνον ἑκουσίως ἁπτόμενος, οὔτε τοὺς ἐκ τοῦ παραβάλλεσθαι χρησαμένους τύχῃ λαμπρᾷ καὶ θαυμασθέντας ὡς μεγάλους ζηλῶν καὶ μιμούμενος στρατηγούς, ἀεί τε λέγων πρὸς τοὺς πολίτας ὡς ὅσον ἐπ' αὐτῷ μενοῦσιν ἀθάνατοι πάντα τὸν χρόνον.

[{{π|18.2}}] ὁρῶν δὲ Τολμίδην τὸν Τολμαίου διὰ τὰς πρότερον εὐτυχίας καὶ διὰ τὸ τιμᾶσθαι διαφερόντως ἐκ τῶν πολεμικῶν σὺν οὐδενὶ καιρῷ παρασκευαζόμενον εἰς Βοιωτίαν ἐμβαλεῖν, καὶ πεπεικότα τῶν ἐν ἡλικίᾳ τοὺς ἀρίστους καὶ φιλοτιμοτάτους ἐθελοντὶ στρατεύεσθαι, χιλίους γενομένους ἄνευ τῆς ἄλλης δυνάμεως, κατέχειν ἐπειρᾶτο καὶ παρακαλεῖν ἐν τῷ δήμῳ, τὸ μνημονευόμενον εἰπών, ὡς εἰ μὴ πείθοιτο Περικλεῖ, τόν γε σοφώτατον οὐχ ἁμαρτήσεται σύμβουλον ἀναμείνας χρόνον. [{{π|18.3}}] τότε μὲν οὖν μετρίως εὐδοκίμησε τοῦτ' εἰπών: ὀλίγαις δ' ὕστερον ἡμέραις, ὡς ἀνηγγέλθη τεθνεὼς μὲν αὐτὸς Τολμίδης περὶ Κορώνειαν ἡττηθεὶς μάχῃ, τεθνεῶτες δὲ πολλοὶ κἀγαθοὶ τῶν πολιτῶν, μεγάλην τοῦτο τῷ Περικλεῖ μετ' εὐνοίας δόξαν ἤνεγκεν, ὡς ἀνδρὶ φρονίμῳ καὶ φιλοπολίτῃ.

&lt;big&gt;[{{π|19}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|19.1}}] τῶν δὲ στρατηγιῶν ἠγαπήθη μὲν ἡ περὶ Χεῤῥόνησον αὐτοῦ μάλιστα, σωτήριος γενομένη τοῖς αὐτόθι κατοικοῦσι τῶν Ἑλλήνων: οὐ γὰρ μόνον ἐποίκους Ἀθηναίων χιλίους κομίσας ἔῤῥωσεν εὐανδρίᾳ τὰς πόλεις, ἀλλὰ καὶ τὸν αὐχένα διαζώσας ἐρύμασι καὶ προβλήμασιν ἐκ θαλάττης εἰς θάλατταν ἀπετείχισε τὰς καταδρομὰς τῶν Θρᾳκῶν περικεχυμένων τῇ Χεῤῥονήσῳ, [{{π|19.2}}] καὶ πόλεμον ἐνδελεχῆ καὶ βαρὺν ἐξέκλεισεν, ᾧ συνείχετο πάντα τὸν χρόνον ἡ χώρα βαρβαρικαῖς ἀναμεμιγμένη γειτνιάσεσι καὶ γέμουσα λῃστηρίων ὁμόρων καὶ συνοίκων: ἐθαυμάσθη δὲ καὶ διεβοήθη πρὸς τοὺς ἐκτὸς ἀνθρώπους περιπλεύσας Πελοπόννησον, ἐκ Πηγῶν τῆς Μεγαρικῆς ἀναχθεὶς ἑκατὸν τριήρεσιν. [{{π|19.3}}] οὐ γὰρ μόνον ἐπόρθησε τῆς παραλίας πολλήν, ὡς Τολμίδης πρότερον, ἀλλὰ καὶ πόῤῥω θαλάττης προελθὼν τοῖς ἀπὸ τῶν νεῶν ὁπλίταις τοὺς μὲν ἄλλους εἰς τὰ τείχη συνέστειλε δείσαντας αὐτοῦ τὴν ἔφοδον, ἐν δὲ Νεμέᾳ Σικυωνίους ὑποστάντας καὶ συνάψαντας μάχην κατὰ κράτος τρεψάμενος ἔστησε τρόπαιον. [{{π|19.4}}] ἐκ δ' Ἀχαί̈ας φίλης οὔσης στρατιώτας ἀναλαβὼν εἰς τὰς τριήρεις ἐπὶ τὴν ἀντιπέρας ἤπειρον ἐκομίσθη τῷ στόλῳ, καὶ παραπλεύσας τὸν Ἀχελῷον Ἀκαρνανίαν κατέδραμε, καὶ κατέκλεισεν Οἰνιάδας εἰς τὸ τεῖχος, καὶ τεμὼν τὴν γῆν καὶ κακώσας ἀπῆρεν ἐπ' οἴκου, φοβερὸς μὲν φανεὶς τοῖς πολεμίοις, ἀσφαλὴς δὲ καὶ δραστήριος τοῖς πολίταις. οὐδὲν γὰρ οὐδ' ἀπὸ τύχης πρόσκρουσμα συνέβη περὶ τοὺς στρατευομένους.

&lt;big&gt;[{{π|20}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|20.1}}] εἰς δὲ τὸν Πόντον εἰσπλεύσας στόλῳ μεγάλῳ καὶ κεκοσμημένῳ λαμπρῶς ταῖς μὲν Ἑλληνίσι πόλεσιν ὧν ἐδέοντο διεπράξατο καὶ προσηνέχθη φιλανθρώπως, τοῖς δὲ περιοικοῦσι βαρβάροις ἔθνεσι καὶ βασιλεῦσιν αὐτῶν καὶ δυνάσταις ἐπεδείξατο μὲν τῆς δυνάμεως τὸ μέγεθος καὶ τὴν ἄδειαν καὶ τὸ θάρσος ᾗ βούλοιντο πλεόντων καὶ πᾶσαν ὑφ' αὑτοῖς πεποιημένων τὴν θάλασσαν, Σινωπεῦσι δὲ τρισκαίδεκα ναῦς ἀπέλιπε μετὰ Λαμάχου καὶ στρατιώτας ἐπὶ Τιμησίεων τύραννον. [{{π|20.2}}] ἐκπεσόντος δὲ τούτου καὶ τῶν ἑταίρων ἐψηφίσατο πλεῖν εἰς Σινώπην Ἀθηναίων ἐθελοντὰς ἑξακοσίους καὶ συγκατοικεῖν Σινωπεῦσι, νειμαμένους οἰκίας καὶ χώραν ἣν πρότερον οἱ τύραννοι κατεῖχον.

τἆλλα δ' οὐ συνεχώρει ταῖς ὁρμαῖς τῶν πολιτῶν, οὐδὲ συνεξέπιπτεν ὑπὸ ῥώμης καὶ τύχης τοσαύτης ἐπαιρομένων Αἰγύπτου τε πάλιν ἀντιλαμβάνεσθαι καὶ κινεῖν τῆς βασιλέως ἀρχῆς τὰ πρὸς θαλάσσῃ. [{{π|20.3}}] πολλοὺς δὲ καὶ Σικελίας ὁ δύσερως ἐκεῖνος ἤδη καὶ δύσποτμος ἔρως εἶχεν, ὃν ὕστερον ἐξέκαυσαν οἱ περὶ τὸν Ἀλκιβιάδην ῥήτορες. ἦν δὲ καὶ Τυῤῥηνία καὶ Καρχηδὼν ἐνίοις ὄνειρος οὐκ ἀπ' ἐλπίδος διὰ τὸ μέγεθος τῆς ὑποκειμένης ἡγεμονίας καὶ τὴν εὔροιαν τῶν πραγμάτων.

&lt;big&gt;[{{π|21}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|21.1}}] ἀλλ' ὁ Περικλῆς κατεῖχε τὴν ἐκδρομὴν ταύτην καὶ περιέκοπτε τὴν πολυπραγμοσύνην, καὶ τὰ πλεῖστα τῆς δυνάμεως ἔτρεπεν εἰς φυλακὴν καὶ βεβαιότητα τῶν ὑπαρχόντων, μέγα ἔργον ἡγούμενος ἀνείργειν Λακεδαιμονίους καὶ ὅλως ὑπεναντιούμενος ἐκείνοις, ὡς ἄλλοις τε πολλοῖς ἔδειξε καὶ μάλιστα τοῖς περὶ τὸν ἱερὸν πραχθεῖσι πόλεμον. [{{π|21.2}}] ἐπεὶ γὰρ οἱ Λακεδαιμόνιοι στρατεύσαντες εἰς Δελφοὺς Φωκέων ἐχόντων τὸ ἱερὸν Δελφοῖς ἀπέδωκαν, εὐθὺς ἐκείνων ἀπαλλαγέντων ὁ Περικλῆς ἐπιστρατεύσας πάλιν εἰσήγαγε τοὺς Φωκέας. καὶ τῶν Λακεδαιμονίων ἣν ἔδωκαν αὐτοῖς Δελφοὶ προμαντείαν εἰς τὸ μέτωπον ἐγκολαψάντων τοῦ χαλκοῦ λύκου, λαβὼν καὶ αὐτὸς προμαντείαν τοῖς Ἀθηναίοις εἰς τὸν αὐτὸν λύκον κατὰ τὴν δεξιὰν πλευρὰν ἐνεχάραξεν.

&lt;big&gt;[{{π|22}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|22.1}}] ὅτι δ' ὀρθῶς ἐν τῇ Ἑλλάδι τὴν δύναμιν τῶν Ἀθηναίων συνεῖχεν, ἐμαρτύρησεν αὐτῷ τὰ γενόμενα. πρῶτον μὲν γὰρ Εὐβοεῖς ἀπέστησαν, ἐφ' οὓς διέβη μετὰ δυνάμεως. εἶτ' εὐθὺς ἀπηγγέλλοντο Μεγαρεῖς ἐκπεπολεμωμένοι καὶ στρατιὰ πολεμίων ἐπὶ τοῖς ὅροις τῆς Ἀττικῆς οὖσα, Πλειστώνακτος ἡγουμένου, βασιλέως Λακεδαιμονίων. [{{π|22.2}}] πάλιν οὖν ὁ Περικλῆς κατὰ τάχος ἐκ τῆς Εὐβοίας ἀνεκομίζετο πρὸς τὸν ἐν τῇ Ἀττικῇ πόλεμον: καὶ συνάψαι μὲν εἰς χεῖρας οὐκ ἐθάρσησε πολλοῖς καὶ ἀγαθοῖς ὁπλίταις προκαλουμένοις, ὁρῶν δὲ τὸν Πλειστώνακτα νέον ὄντα κομιδῇ, χρώμενον δὲ μάλιστα Κλεανδρίδῃ τῶν συμβούλων, ὃν οἱ ἔφοροι φύλακα καὶ πάρεδρον αὐτῷ διὰ τὴν ἡλικίαν συνέπεμψαν, ἐπειρᾶτο τούτου κρύφα: καὶ ταχὺ διαφθείρας χρήμασιν αὐτὸν ἔπεισεν ἐκ τῆς Ἀττικῆς ἀπαγαγεῖν τοὺς Πελοποννησίους.

[{{π|22.3}}] ὡς δ' ἀπεχώρησεν ἡ στρατιὰ καὶ διελύθη κατὰ πόλεις, βαρέως φέροντες οἱ Λακεδαιμόνιοι τὸν μὲν βασιλέα χρήμασιν ἐζημίωσαν, ὧν τὸ πλῆθος οὐκ ἔχων ἐκτῖσαι μετέστησεν ἑαυτὸν ἐκ Λακεδαίμονος, τοῦ δὲ Κλεανδρίδου φεύγοντος θάνατον κατέγνωσαν. οὗτος δ' ἦν πατὴρ Γυλίππου τοῦ περὶ Σικελίαν Ἀθηναίους καταπολεμήσαντος. ἔοικε δ' ὥσπερ συγγενικὸν αὐτῷ προστρίψασθαι νόσημα τὴν φιλαργυρίαν ἡ φύσις, ὑφ' ἧς καὶ αὐτὸς αἰσχρῶς ἐπὶ καλοῖς ἔργοις ἁλοὺς ἐξέπεσε τῆς Σπάρτης. ταῦτα μὲν οὖν ἐν τοῖς περὶ Λυσάνδρου δεδηλώκαμεν.

&lt;big&gt;[{{π|23}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|23.1}}] τοῦ δὲ Περικλέους ἐν τῷ τῆς στρατηγίας ἀπολογισμῷ δέκα ταλάντων ἀνάλωμα γράψαντος ἀνηλωμένων εἰς τὸ δέον, ὁ δῆμος ἀπεδέξατο μὴ πολυπραγμονήσας μηδ' ἐλέγξας τὸ ἀπόῤῥητον. ἔνιοι δ' ἱστορήκασιν, ὧν ἐστι καὶ Θεόφραστος ὁ φιλόσοφος, ὅτι καθ' ἕκαστον ἐνιαυτὸν εἰς τὴν Σπάρτην ἐφοίτα δέκα τάλαντα παρὰ τοῦ Περικλέους, οἷς τοὺς ἐν τέλει πάντας θεραπεύων παρῃτεῖτο τὸν πόλεμον, οὐ τὴν εἰρήνην ὠνούμενος, ἀλλὰ τὸν χρόνον, ἐν ᾧ παρασκευασάμενος καθ' ἡσυχίαν ἔμελλε πολεμήσειν βέλτιον. [{{π|23.2}}] αὖθις οὖν ἐπὶ τοὺς ἀφεστῶτας τραπόμενος καὶ διαβὰς εἰς Εὔβοιαν πεντήκοντα ναυσὶ καὶ πεντακισχιλίοις ὁπλίταις κατεστρέψατο τὰς πόλεις. καὶ Χαλκιδέων μὲν τοὺς ἱπποβότας λεγομένους πλούτῳ καὶ δόξῃ διαφέροντας ἐξέβαλεν, Ἑστιεῖς δὲ πάντας ἀναστήσας ἐκ τῆς χώρας Ἀθηναίους κατῴκισε, μόνοις τούτοις ἀπαραιτήτως χρησάμενος ὅτι ναῦν Ἀττικὴν αἰχμάλωτον λαβόντες ἀπέκτειναν τοὺς ἄνδρας.

&lt;big&gt;[{{π|24}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|24.1}}] ἐκ τούτου γενομένων σπονδῶν Ἀθηναίοις καὶ Λακεδαιμονίοις εἰς ἔτη τριάκοντα ψηφίζεται τὸν εἰς Σάμον πλοῦν, αἰτίαν ποιησάμενος κατ' αὐτῶν ὅτι τὸν πρὸς Μιλησίους κελευόμενοι διαλύσασθαι πόλεμον οὐχ ὑπήκουον.

ἐπεὶ δ' Ἀσπασία χαριζόμενος δοκεῖ πρᾶξαι τὰ πρὸς Σαμίους, ἐνταῦθα ἂν εἴη καιρὸς διαπορῆσαι μάλιστα περὶ τῆς ἀνθρώπου, τίνα τέχνην ἢ δύναμιν τοσαύτην ἔχουσα τῶν τε πολιτικῶν τοὺς πρωτεύοντας ἐχειρώσατο καὶ τοῖς φιλοσόφοις οὐ φαῦλον οὐδ' ὀλίγον ὑπὲρ αὑτῆς παρέσχε λόγον. ὅτι μὲν γὰρ ἦν Μιλησία γένος, [{{π|24.2}}] Ἀξιόχου θυγάτηρ, ὁμολογεῖται: φασὶ δ' αὐτὴν Θαργηλίαν τινὰ τῶν παλαιῶν Ἰάδων ζηλώσασαν ἐπιθέσθαι τοῖς δυνατωτάτοις ἀνδράσι. καὶ γὰρ ἡ Θαργηλία τό τ' εἶδος εὐπρεπὴς γενομένη καὶ χάριν ἔχουσα μετὰ δεινότητος πλείστοις μὲν Ἑλλήνων συνῴκησεν ἀνδράσι, πάντας δὲ προσεποίησε βασιλεῖ τοὺς πλησιάσαντας αὐτῇ, καὶ ταῖς πόλεσι μηδισμοῦ δι' ἐκείνων ὑπέσπειρεν ἀρχὰς δυνατωτάτων ὄντων καὶ μεγίστων. [{{π|24.3}}] τὴν δ' Ἀσπασίαν οἱ μὲν ὡς σοφήν τινα καὶ πολιτικὴν ὑπὸ τοῦ Περικλέους σπουδασθῆναι λέγουσι: καὶ γὰρ Σωκράτης ἔστιν ὅτε μετὰ τῶν γνωρίμων ἐφοίτα, καὶ τὰς γυναῖκας ἀκροασομένας οἱ συνήθεις ἦγον ὡς αὐτήν, καίπερ οὐ κοσμίου προεστῶσαν ἐργασίας οὐδὲ σεμνῆς, ἀλλὰ παιδίσκας ἑταιρούσας τρέφουσαν: [{{π|24.4}}] Αἰσχίνης δέ φησι καὶ Λυσικλέα τὸν προβατοκάπηλον ἐξ ἀγεννοῦς καὶ ταπεινοῦ τὴν φύσιν Ἀθηναίων γενέσθαι πρῶτον, Ἀσπασίᾳ συνόντα μετὰ τὴν Περικλέους τελευτήν. ἐν δὲ τῷ Μενεξένῳ τῷ Πλάτωνος, εἰ καὶ μετὰ παιδιᾶς τὰ πρῶτα γέγραπται, τοσοῦτόν γ' ἱστορίας ἔνεστιν, ὅτι δόξαν εἶχε τὸ γύναιον ἐπὶ ῥητορικῇ πολλοῖς Ἀθηναίων ὁμιλεῖν. [{{π|24.5}}] φαίνεται μέντοι μᾶλλον ἐρωτική τις ἡ τοῦ Περικλέους ἀγάπησις γενομένη πρὸς Ἀσπασίαν. ἦν μὲν γὰρ αὐτῷ γυνὴ προσήκουσα μὲν κατὰ γένος, συνῳκηκυῖα δ' Ἱππονίκῳ πρότερον, ἐξ οὗ Καλλίαν ἔτεκε τὸν πλούσιον: ἔτεκε δὲ καὶ παρὰ τῷ Περικλεῖ Ξάνθιππον καὶ Πάραλον. εἶτα τῆς συμβιώσεως οὐκ οὔσης αὐτοῖς ἀρεστῆς, ἐκείνην μὲν ἑτέρῳ Βουλομένην συνεξέδωκεν, αὐτὸς δὲ τὴν Ἀσπασίαν λαβὼν ἔστερξε διαφερόντως. [{{π|24.6}}] καὶ γὰρ ἐξιών, ὥς φασι, καὶ εἰσιὼν ἀπ' ἀγορᾶς ἠσπάζετο καθ' ἡμέραν αὐτὴν μετὰ τοῦ καταφιλεῖν.

ἐν δὲ ταῖς κωμῳδίαις Ὀμφάλη τε νέα καὶ Δηϊάνειρα καὶ πάλιν Ἥρα προσαγορεύεται. Κρατῖνος δ' ἄντικρυς παλλακὴν αὐτὴν εἴρηκεν ἐν τούτοις:
&lt;blockquote&gt;
    Ἥραν τέ οἱ Ἀσπασίαν τίκτει Καταπυγοσύνη παλλακὴν κυνώπιδα.
&lt;/blockquote&gt;
δοκεῖ δὲ καὶ τὸν νόθον ἐκ ταύτης τεκνῶσαι, περὶ οὗ πεποίηκεν Εὔπολις ἐν Δήμοις αὐτὸν μὲν οὕτως ἐρωτῶντα:
&lt;blockquote&gt;
    ὁ νόθος δέ μοι ζῇ;
&lt;/blockquote&gt;
τὸν δὲ Μυρωνίδην ἀποκρινόμενον:
&lt;blockquote&gt;
    καὶ πάλαι γ' ἂν ἦν ἀνήρ,&lt;br&gt;
    εἰ μὴ τὸ τῆς πόρνης ὑπωῤῥώδει κακόν.
&lt;/blockquote&gt;
[{{π|24.7}}] οὕτω δὲ τὴν Ἀσπασίαν ὀνομαστὴν καὶ κλεινὴν γενέσθαι λέγουσιν ὥστε καὶ Κῦρον τὸν πολεμήσαντα βασιλεῖ περὶ τῆς τῶν Περσῶν ἡγεμονίας τὴν ἀγαπωμένην ὑπ' αὐτοῦ μάλιστα τῶν παλλακίδων Ἀσπασίαν ὀνομάσαι, καλουμένην Μιλτὼ πρότερον. ἦν δὲ Φωκαὶ̈ τὸ γένος, Ἑρμοτίμου θυγάτηρ: ἐν δὲ τῇ μάχῃ Κύρυ πεσόντος ἀπαχθεῖσα πρὸς βασιλέα πλεῖστον ἴσχυσε. ταῦτα μὲν ἐπελθόντα τῇ μνήμῃ κατὰ τὴν γραφὴν ἀπώσασθαι καὶ παρελθεῖν ἴσως ἀπάνθρωπον ἦν.

&lt;big&gt;[{{π|25}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|25.1}}] τὸν δὲ πρὸς Σαμίους πόλεμον αἰτιῶνται μάλιστα τὸν Περικλέα ψηφίσασθαι διὰ Μιλησίους Ἀσπασίας δεηθείσης. αἱ γὰρ πόλεις ἐπολέμουν τὸν περὶ Πριήνης πόλεμον, καὶ κρατοῦντες οἱ Σάμιοι, παύσασθαι τῶν Ἀθηναίων κελευόντων καὶ δίκας λαβεῖν καὶ δοῦναι παρ' αὐτοῖς, οὐκ ἐπείθοντο. πλεύσας οὖν ὁ Περικλῆς τὴν μὲν οὖσαν ὀλιγαρχίαν ἐν Σάμῳ κατέλυσεν, τῶν δὲ πρώτων λαβὼν ὁμήρους πεντήκοντα καὶ παῖδας ἴσους εἰς Λῆμνον ἀπέστειλε. [{{π|25.2}}] καίτοι φασὶν ἕκαστον μὲν αὐτῷ τῶν ὁμήρων διδόναι τάλαντον ὑπὲρ ἑαυτοῦ, πολλὰ δ' ἄλλα τοὺς μὴ θέλοντας ἐν τῇ πόλει γενέσθαι δημοκρατίαν. ἔτι δὲ Πισσούθνης ὁ Πέρσης ἔχων τινὰ πρὸς Σαμίους εὔνοιαν ἀπέστειλεν αὐτῷ μυρίους χρυσοῦς, παραιτούμενος τὴν πόλιν. οὐ μὴν ἔλαβε τούτων οὐδὲν ὁ Περικλῆς, ἀλλὰ χρησάμενος ὥσπερ ἐγνώκει τοῖς Σαμίοις καὶ καταστήσας δημοκρατίαν ἀπέπλευσεν εἰς τὰς Ἀθήνας. [{{π|25.3}}] οἱ δ' εὐθὺς ἀπέστησαν, ἐκκλέψαντος αὐτοῖς τοὺς ὁμήρους Πισσούθνου καὶ τἆλλα παρασκευάσαντος πρὸς τὸν πόλεμον. αὖθις οὖν ὁ Περικλῆς ἐξέπλευσεν ἐπ' αὐτοὺς οὐχ ἡσυχάζοντας οὐδὲ κατεπτηχότας, ἀλλὰ καὶ πάνυ προθύμως ἐγνωκότας ἀντιλαμβάνεσθαι τῆς θαλάττης. γενομένης δὲ καρτερᾶς ναυμαχίας περὶ νῆσον ἣν Τραγίας καλοῦσι, λαμπρῶς ὁ Περικλῆς ἐνίκα, τέσσαρσι καὶ τεσσαράκοντα ναυσὶν ἑβδομήκοντα καταναυμαχήσας, ὧν εἴκοσι στρατιώτιδες ἦσαν.

&lt;big&gt;[{{π|26}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|26.1}}] ἅμα δὲ τῇ νίκῃ καὶ τῇ διώξει τοῦ λιμένος κρατήσας ἐπολιόρκει τοὺς Σαμίους, ἁμῶς γέ πως ἔτι τολμῶντας ἐπεξιέναι καὶ διαμάχεσθαι πρὸ τοῦ τείχους. ἐπεὶ δὲ μείζων ἕτερος στόλος ἦλθεν ἐκ τῶν Ἀθηνῶν καὶ παντελῶς κατεκλείσθησαν οἱ Σάμιοι, λαβὼν ὁ Περικλῆς ἑξήκοντα τριήρεις ἔπλευσεν εἰς τὸν ἔξω πόντον, ὡς μὲν οἱ πλεῖστοι λέγουσι, Φοινισσῶν νεῶν ἐπικούρων τοῖς Σαμίοις προσφερομένων ἀπαντῆσαι καὶ διαγωνίσασθαι ποῤῥωτάτω βουλόμενος, ὡς δὲ Στησίμβροτος, ἐπὶ Κύπρον στελλόμενος: ὅπερ οὐ δοκεῖ πιθανὸν εἶναι. [{{π|26.2}}] ὁποτέρῳ δ' οὖν ἐχρήσατο τῶν λογισμῶν, ἁμαρτεῖν ἔδοξε. πλεύσαντος γὰρ αὐτοῦ Μέλισσος ὁ Ἰθαγένους, ἀνὴρ φιλόσοφος στρατηγῶν τότε τῆς Σάμου, καταφρονήσας τῆς ὀλιγότητος τῶν νεῶν ἢ τῆς ἀπειρίας τῶν στρατηγῶν, ἔπεισε τοὺς πολίτας ἐπιθέσθαι τοῖς Ἀθηναίοις. καὶ γενομένης μάχης νικήσαντες οἱ Σάμιοι, καὶ πολλοὺς μὲν αὐτῶν ἄνδρας ἑλόντες, πολλὰς δὲ ναῦς διαφθείραντες, ἐχρῶντο τῇ θαλάσσῃ καὶ παρετίθεντο τῶν ἀναγκαίων πρὸς τὸν πόλεμον ὅσα μὴ πρότερον εἶχον. [{{π|26.3}}] ὑπὸ δὲ τοῦ Μελίσσου καὶ Περικλέα φησὶν αὐτὸν Ἀριστοτέλης ἡττηθῆναι ναυμαχοῦντα πρότερον.

οἱ δὲ Σάμιοι τοὺς αἰχμαλώτους τῶν Ἀθηναίων ἀνθυβρίζοντες ἔστιζον εἰς τὸ μέτωπον γλαῦκας: καὶ γὰρ ἐκείνους οἱ Ἀθηναῖοι σάμαιναν. ἡ δὲ σάμαινα ναῦς ἐστιν ὑόπρωρος μὲν τὸ σίμωμα, κοιλοτέρα δὲ καὶ γαστροειδής, ὥστε καὶ ποντοπορεῖν καὶ ταχυναυτεῖν. [{{π|26.4}}] οὕτω δ' ὠνομάσθη διὰ τὸ πρῶτον ἐν Σάμῳ φανῆναι, Πολυκράτους τυράννου κατασκευάσαντος. πρὸς ταῦτα τὰ στίγματα λέγουσι καὶ τὸ Ἀριστοφάνειον ᾐνίχθαι:
&lt;blockquote&gt;
    Σαμίων ὁ δῆμός ἐστιν ὡς πολυγράμματος.
&lt;/blockquote&gt;

&lt;big&gt;[{{π|27}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|27.1}}] πυθόμενος δ' οὖν ὁ Περικλῆς τὴν ἐπὶ στρατοπέδου συμφορὰν ἐβοήθει κατὰ τάχος καὶ τοῦ Μελίσσου πρὸς αὐτὸν ἀντιταξαμένου κρατήσας καὶ τρεψάμενος τοὺς πολεμίους εὐθὺς περιετείχιζε, δαπάνῃ καὶ χρόνῳ μᾶλλον ἢ τραύμασι καὶ κινδύνοις τῶν πολιτῶν περιγενέσθαι καὶ συνελεῖν τὴν πόλιν βουλόμενος. [{{π|27.2}}] ἐπεὶ δὲ δυσχεραίνοντας τῇ τριβῇ τοὺς Ἀθηναίους καὶ μάχεσθαι προθυμουμένους ἔργον ἦν κατασχεῖν, ὀκτὼ μέρη διελὼν τὸ πᾶν πλῆθος ἀπεκλήρου, καὶ τῷ λαβόντι τὸν λευκὸν κύαμον εὐωχεῖσθαι καὶ σχολάζειν παρεῖχε τῶν ἄλλων μαχομένων. διὸ καί φασι τοὺς ἐν εὐπαθείαις τισὶ γενομένους λευκὴν ἡμέραν ἐκείνην ἀπὸ τοῦ λευκοῦ κυάμου προσαγορεύειν.

[{{π|27.3}}] ἔφορος δὲ καὶ μηχαναῖς χρήσασθαι τὸν Περικλέα, τὴν καινότητα θαυμάσαντα, Ἀρτέμωνος τοῦ μηχανικοῦ παρόντος, ὃν χωλὸν ὄντα καὶ φορείῳ πρὸς τὰ κατεπείγοντα τῶν ἔργων προσκομιζόμενον ὀνομασθῆναι περιφόρητον. τοῦτο μὲν οὖν Ἡρακλείδης ὁ Ποντικὸς ἐλέγχει τοῖς Ἀνακρέοντος ποιήμασιν, ἐν οἷς ὁ περιφόρητος Ἀρτέμων ὀνομάζεται πολλαῖς ἔμπροσθεν ἡλικίαις τοῦ περὶ Σάμον πολέμου καὶ τῶν πραγμάτων [{{π|27.4}}] ἐκείνων: τὸν δ' Ἀρτέμωνά φησι τρυφερόν τινα τῷ βίῳ καὶ πρὸς τοὺς φόβους μαλακὸν ὄντα καὶ καταπλῆγα τὰ πολλὰ μὲν οἴκοι καθέζεσθαι, χαλκῆν ἀσπίδα τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ δυεῖν οἰκετῶν ὑπερεχόντων, ὥστε μηδὲν ἐμπεσεῖν τῶν ἄνωθεν, εἰ δὲ βιασθείη προελθεῖν, ἐν κλινιδίῳ κρεμαστῷ παρὰ τὴν γῆν αὐτὴν περιφερόμενον κομίζεσθαι, καὶ διὰ τοῦτο κληθῆναι περιφόρητον.

&lt;big&gt;[{{π|28}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|28.1}}] ἐνάτῳ δὲ μηνὶ τῶν Σαμίων παραστάντων ὁ Περικλῆς τὰ τείχη καθεῖλε καὶ τὰς ναῦς παρέλαβε καὶ χρήμασι πολλοῖς ἐζημίωσεν, ὧν τὰ μὲν εὐθὺς εἰσήνεγκαν οἱ Σάμιοι, τὰ δ' ἐν χρόνῳ ῥητῷ ταξάμενοι κατοίσειν ὁμήρους ἔδωκαν. Δοῦρις δ' ὁ Σάμιος τούτοις ἐπιτραγῳδεῖ πολλὴν ὠμότητα τῶν Ἀθηναίων καὶ τοῦ Περικλέους κατηγορῶν, ἣν οὔτε Θουκυδίδης ἱστόρηκεν οὔτ' [{{π|28.2}}] Ἔφορος οὔτ' Ἀριστοτέλης: ἀλλ' οὐδ' ἀληθεύειν ἔοικεν, ὡς ἄρα τοὺς τριηράρχους καὶ τοὺς ἐπιβάτας τῶν Σαμίων εἰς τὴν Μιλησίων ἀγορὰν καταγαγὼν καὶ σανίσι προσδήσας ἐφ' ἡμέρας δέκα κακῶς ἤδη διακειμένους προσέταξεν ἀνελεῖν, ξύλοις τὰς κεφαλὰς συγκόψαντας, εἶτα προβαλεῖν ἀκήδευτα τὰ σώματα. [{{π|28.3}}] Δοῦρις μὲν οὖν οὐδ' ὅπου μηδὲν αὐτῷ πρόσεστιν ἴδιον πάθος εἰωθὼς κρατεῖν τὴν διήγησιν ἐπὶ τῆς ἀληθείας, μᾶλλον ἔοικεν ἐνταῦθα δεινῶσαι τὰς τῆς πατρίδος συμφορὰς ἐπὶ διαβολῇ τῶν Ἀθηναίων.

ὁ δὲ Περικλῆς καταστρεψάμενος τὴν Σάμον ὡς ἐπανῆλθεν εἰς τὰς Ἀθήνας, ταφάς τε τῶν ἀποθανόντων κατὰ τὸν πόλεμον ἐνδόξους ἐποίησε καὶ τὸν λόγον εἰπών, ὥσπερ ἔθος ἐστίν, ἐπὶ τῶν σημάτων ἐθαυμαστώθη. [{{π|28.4}}] καταβαίνοντα δ' αὐτὸν ἀπὸ τοῦ βήματος αἱ μὲν ἄλλαι γυναῖκες ἐδεξιοῦντο καὶ στεφάνοις ἀνέδουν καὶ ταινίαις ὥσπερ ἀθλητὴν νικηφόρον, ἡ δ' Ἐλπινίκη προσελθοῦσα πλησίον: “ταῦτ',” ἔφη, “θαυμαστά, Περίκλεις, καὶ ἄξια στεφάνων, ὃς ἡμῖν πολλοὺς καὶ ἀγαθοὺς ἀπώλεσας πολίτας οὐ Φοίνιξι πολεμῶν οὐδὲ Μήδοις, ὥσπερ οὑμὸς ἀδελφὸς Κίμων, ἀλλὰ σύμμαχον καὶ συγγενῆ πόλιν καταστρεφόμενος.” [{{π|28.5}}] ταῦτα τῆς Ἐλπινίκης λεγούσης ὁ Περικλῆς μειδιάσας ἀτρέμα λέγεται τὸ τοῦ Ἀρχιλόχου πρὸς αὐτὴν εἰπεῖν:
&lt;blockquote&gt;
    οὐκ ἂν μύροισι γραῦς ἐοῦσ' ἠλείφεο.
&lt;/blockquote&gt;
θαυμαστὸν δέ τι καὶ μέγα φρονῆσαι καταπολεμήσαντα τοὺς Σαμίους φησὶν αὐτὸν ὁ Ἴων, ὡς τοῦ μὲν Ἀγαμέμνονος ἔτεσι δέκα βάρβαρον πόλιν, αὐτοῦ δὲ μησὶν ἐννέα τοὺς πρώτους καὶ δυνατωτάτους Ἰώνων ἑλόντος. [{{π|28.6}}] καὶ οὐκ ἦν ἄδικος ἡ ἀξίωσις, ἀλλ' ὄντως πολλὴν ἀδηλότητα καὶ μέγαν ἔσχε κίνδυνον ὁ πόλεμος, εἴπερ, ὡς Θουκυδίδης φησί, παρ' ἐλάχιστον ἦλθε Σαμίων ἡ πόλις ἀφελέσθαι τῆς θαλάττης τὸ κράτος Ἀθηναίους.

&lt;big&gt;[{{π|29}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|29.1}}] μετὰ ταῦτα κυμαίνοντος ἤδη τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου, Κερκυραίοις πολεμουμένοις ὑπὸ Κορινθίων ἔπεισε τὸν δῆμον ἀποστεῖλαι βοήθειαν καὶ προσλαβεῖν ἐῤῥωμένην ναυτικῇ δυνάμει νῆσον, ὡς ὅσον οὐδέπω Πελοποννησίων ἐκπεπολεμωμένων πρὸς αὐτούς. [{{π|29.2}}] ψηφισαμένου δὲ τοῦ δήμου τὴν βοήθειαν ἀπέστειλε δέκα ναῦς μόνας ἔχοντα Λακεδαιμόνιον, τὸν Κίμωνος υἱόν, οἷον ἐφυβρίζων: πολλὴ γὰρ ἦν εὔνοια καὶ φιλία τῷ Κίμωνος οἴκῳ πρὸς Λακεδαιμονίους. ὡς ἂν οὖν, εἰ μηδὲν ἔργον μέγα μηδ' ἐκπρεπὲς ἐν τῇ στρατηγίᾳ τοῦ Λακεδαιμονίου γένοιτο, προσδιαβληθείη μᾶλλον εἰς τὸν λακωνισμόν, ὀλίγας αὐτῷ ναῦς ἔδωκε καὶ μὴ βουλόμενον ἐξέπεμψε. [{{π|29.3}}] καὶ ὅλως διετέλει κολούων ὡς μηδὲ τοῖς ὀνόμασι γνησίους, ἀλλ' ὀθνείους καὶ ξένους, ὅτι τῶν Κίμωνος υἱῶν τῷ μὲν ἦν Λακεδαιμόνιος ὄνομα, τῷ δὲ Θεσσαλός, τῷ δὲ Ἠλεῖος. ἐδόκουν δὲ πάντες ἐκ γυναικὸς Ἀρκαδικῆς γεγονέναι.

κακῶς οὖν ὁ Περικλῆς ἀκούων διὰ τὰς δέκα ταύτας τριήρεις, ὡς μικρὰν μὲν βοήθειαν τοῖς δεηθεῖσι, μεγάλην δὲ πρόφασιν τοῖς ἐγκαλοῦσι παρεσχηκώς, ἑτέρας αὖθις ἔστειλε πλείονας εἰς τὴν Κέρκυραν, αἳ μετὰ τὴν μάχην ἀφίκοντο. [{{π|29.4}}] χαλεπαίνουσι δὲ τοῖς Κορινθίοις καὶ κατηγοροῦσι τῶν Ἀθηναίων ἐν Λακεδαίμονι προσεγένοντο Μεγαρεῖς, αἰτιώμενοι πάσης μὲν ἀγορᾶς, πάντων δὲ λιμένων, ὧν Ἀθηναῖοι κρατοῦσιν, εἴργεσθαι καὶ ἀπελαύνεσθαι παρὰ τὰ κοινὰ δίκαια καὶ τοὺς γεγενημένους ὅρκους τοῖς Ἕλλησιν: Αἰγινῆται δὲ κακοῦσθαι δοκοῦντες καὶ βίαια πάσχειν ἐποτνιῶντο κρύφα πρὸς τοὺς Λακεδαιμονίους, φανερῶς ἐγκαλεῖν τοῖς Ἀθηναίοις οὐ θαῤῥοῦντες. ἐν δὲ τούτῳ καὶ Ποτίδαια, πόλις ὑπήκοος Ἀθηναίων, ἄποικος δὲ Κορινθίων, ἀποστᾶσα καὶ πολιορκουμένη μᾶλλον ἐπετάχυνε τὸν πόλεμον.

[{{π|29.5}}] 

οὐ μὴν ἀλλὰ πρεσβειῶν τε πεμπομένων Ἀθήναζε, καὶ τοῦ βασιλέως τῶν Λακεδαιμονίων Ἀρχιδάμου τὰ πολλὰ τῶν ἐγκλημάτων εἰς διαλύσεις ἄγοντος καὶ τοὺς συμμάχους πραύ̈νοντος, οὐκ ἂν δοκεῖ συμπεσεῖν ὑπό γε τῶν ἄλλων αἰτιῶν ὁ πόλεμος τοῖς Ἀθηναίοις, εἰ τὸ ψήφισμα καθελεῖν τὸ Μεγαρικὸν ἐπείσθησαν καὶ διαλλαγῆναι πρὸς αὐτούς. διὸ καὶ μάλιστα πρὸς τοῦτο Περικλῆς ἐναντιωθείς, καὶ παροξύνας τὸν δῆμον ἐμμεῖναι τῇ πρὸς τοὺς Μεγαρεῖς φιλονεικία, μόνος ἔσχε τοῦ πολέμου τὴν αἰτίαν.

&lt;big&gt;[{{π|30}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|30.1}}] λέγουσι δὲ πρεσβείας Ἀθήναζε περὶ τούτων ἐκ Λακεδαίμονος ἀφιγμένης, καὶ τοῦ Περικλέους νόμον τινὰ προβαλλομένου κωλύοντα καθελεῖν τὸ πινάκιον ἐν ᾧ τὸ ψήφισμα γεγραμμένον ἐτύγχανεν, εἰπεῖν Πολυάλκη τῶν πρέσβεων τινά: “σὺ δὲ μὴ καθέλῃς, ἀλλὰ στρέψον εἴσω τὸ πινάκιον: οὐ γὰρ ἔστι νόμος ὁ τοῦτο κωλύων.” κομψοῦ δὲ τοῦ λόγου φανέντος οὐδέν τι μᾶλλον ὁ Περικλῆς ἐνέδωκεν. [{{π|30.2}}] ὑπῆν μὲν οὖν τις, ὡς ἔοικεν, αὐτῷ καὶ ἰδία πρὸς τοὺς Μεγαρεῖς ἀπέχθεια: κοινὴν δὲ καὶ φανερὰν ποιησάμενος αἰτίαν κατ' αὐτῶν ἀποτέμνεσθαι τὴν ἱερὰν ὀργάδα, γράφει ψήφισμα κήρυκα πεμφθῆναι πρὸς αὐτοὺς καὶ πρὸς Λακεδαιμονίους τὸν αὐτὸν κατηγοροῦντα τῶν Μεγαρέων. [{{π|30.3}}] τοῦτο μὲν οὖν τὸ ψήφισμα Περικλέους ἐστὶν εὐγνώμονος καὶ φιλανθρώπου δικαιολογίας ἐχόμενον: ἐπεὶ δ' ὁ πεμφθεὶς κῆρυξ Ἀνθεμόκριτος αἰτίᾳ τῶν Μεγαρέων ἀποθανεῖν ἔδοξε, γράφει ψήφισμα κατ' αὐτῶν Χαρῖνος, ἄσπονδον μὲν εἶναι καὶ ἀκήρυκτον ἔχθραν, ὃς δ' ἂν ἐπιβῇ τῆς Ἀττικῆς Μεγαρέων θανάτῳ ζημιοῦσθαι, τοὺς δὲ στρατηγούς, ὅταν ὀμνύωσι τὸν πάτριον ὅρκον, ἐπομνύειν ὅτι καὶ δὶς ἀνὰ πᾶν ἔτος εἰς τὴν Μεγαρικὴν ἐμβαλοῦσι: ταφῆναι δ' Ἀνθεμόκριτον παρὰ τὰς Θριασίας πύλας, αἳ νῦν Δίπυλον ὀνομάζονται.

[{{π|30.4}}] Μεγαρεῖς δὲ τὸν Ἀνθεμοκρίτου φόνον ἀπαρνούμενοι τὰς αἰτίας εἰς Ἀσπασίαν καὶ Περικλέα τρέπουσι, χρώμενοι τοῖς περιβοήτοις καὶ δημώδεσι τούτοις ἐκ τῶν Ἀχαρνέων στιχιδίοις:
&lt;blockquote&gt;
    πόρνην δὲ Σιμαίθαν ἰόντες Μεγάραδε&lt;br&gt;
    νεανίαι κλέπτουσι μεθυσοκότταβοι:&lt;br&gt;
    κἆθ' οἱ Μεγαρεῖς ὀδύναις πεφυσιγγωμένοι&lt;br&gt;
    ἀντεξέκλεψαν Ἀσπασίας πόρνας δύο.
&lt;/blockquote&gt;

&lt;big&gt;[{{π|31}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|31.1}}] τὴν μὲν οὖν ἀρχὴν ὅπως ἔσχεν οὐ ῥᾴδιον γνῶναι, τοῦ δὲ μὴ λυθῆναι τὸ ψήφισμα πάντες ὡσαύτως τὴν αἰτίαν ἐπιφέρουσι τῷ Περικλεῖ. πλὴν οἱ μὲν ἐκ φρονήματος μεγάλου μετὰ γνώμης κατὰ τὸ βέλτιστον ἀπισχυρίσασθαί φασιν αὐτόν, πεῖραν ἐνδόσεως τὸ πρόσταγμα καὶ τὴν συγχώρησιν ἐξομολόγησιν ἀσθενείας ἡγούμενον: οἱ δὲ μᾶλλον αὐθαδείᾳ τινὶ καὶ φιλονεικίᾳ πρὸς ἔνδειξιν ἰσχύος περιφρονῆσαι Λακεδαιμονίων.

ἡ δὲ χειρίστη μὲν αἰτία πασῶν,

[{{π|31.2}}] ἔχουσα δὲ πλείστους μάρτυρας, οὕτω πως λέγεται. Φειδίας ὁ πλάστης ἐργολάβος μὲν ἦν τοῦ ἀγάλματος, ὥσπερ εἴρηται, φίλος δὲ τῷ Περικλεῖ γενόμενος καὶ μέγιστον παρ' αὐτῷ δυνηθεὶς τοὺς μὲν δι' αὑτὸν ἔσχεν ἐχθροὺς φθονούμενος, οἱ δὲ τοῦ δήμου ποιούμενοι πεῖραν ἐν ἐκείνῳ, ποῖός τις ἔσοιτο τῷ Περικλεῖ κριτής, Μένωνά τινα τῶν Φειδίου συνεργῶν πείσαντες ἱκέτην ἐν ἀγορᾷ καθίζουσιν, αἰτούμενον ἄδειαν ἐπὶ μηνύσει καὶ κατηγορίᾳ τοῦ Φειδίου. [{{π|31.3}}] προσδεξαμένου δὲ τοῦ δήμου τὸν ἄνθρωπον καὶ γενομένης ἐν ἐκκλησίᾳ διώξεως, κλοπαὶ μὲν οὐκ ἠλέγχοντο: τὸ γὰρ χρυσίον οὕτως εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τῷ ἀγάλματι προσειργάσατο καὶ περιέθηκεν ὁ Φειδίας γνώμῃ τοῦ Περικλέους ὥστε πᾶν δυνατὸν εἶναι περιελοῦσιν ἀποδεῖξαι τὸν σταθμόν, ὃ καὶ τότε τοὺς κατηγόρους ἐκέλευσε ποιεῖν ὁ Περικλῆς.

[{{π|31.4}}] ἡ δὲ δόξα τῶν ἔργων ἐπίεζε φθόνῳ τὸν Φειδίαν, καὶ μάλισθ' ὅτι τὴν πρὸς Ἀμαζόνας μάχην ἐν τῇ ἀσπίδι ποιῶν αὑτοῦ τινα μορφὴν ἐνετύπωσε πρεσβύτου φαλακροῦ πέτρον ἐπῃρμένου δι' ἀμφοτέρων τῶν χειρῶν, καὶ τοῦ Περικλέους εἰκόνα παγκάλην ἐνέθηκε μαχομένου πρὸς Ἀμαζόνα. τὸ δὲ σχῆμα τῆς χειρός, ἀνατεινούσης δόρυ πρὸ τῆς ὄψεως τοῦ Περικλέους, πεποιημένον εὐμηχάνως οἷον ἐπικρύπτειν βούλεται τὴν ὁμοιότητα παραφαινομένην ἑκατέρωθεν.

[{{π|31.55}}] ὁ μὲν οὖν Φειδίας εἰς τὸ δεσμωτήριον ἀπαχθεὶς ἐτελεύτησε νοσήσας, ὡς δέ φασιν ἔνιοι, φαρμάκοις, ἐπὶ διαβολῇ τοῦ Περικλέους τῶν ἐχθρῶν παρασκευασάντων. τῷ δὲ μηνυτῇ Μένωνι γράψαντος Γλύκωνος ἀτέλειαν ὁ δῆμος ἔδωκε, καὶ προσέταξε τοῖς στρατηγοῖς ἐπιμελεῖσθαι τῆς ἀσφαλείας τοῦ ἀνθρώπου.

&lt;big&gt;[{{π|32}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|32.1}}] περὶ δὲ τοῦτον τὸν χρόνον Ἀσπασία δίκην ἔφευγεν ἀσεβείας, Ἑρμίππου τοῦ κωμῳδοποιοῦ διώκοντος καὶ προσκατηγοροῦντος ὡς Περικλεῖ γυναῖκας ἐλευθέρας εἰς τὸ αὐτὸ φοιτώσας ὑποδέχοιτο. καὶ ψήφισμα Διοπείθης ἔγραψεν εἰσαγγέλλεσθαι τοὺς τὰ θεῖα μὴ νομίζοντας ἢ λόγους περὶ τῶν μεταρσίων διδάσκοντας, ἀπερειδόμενος εἰς Περικλέα δι' Ἀναξαγόρου τὴν ὑπόνοιαν. [{{π|32.2}}] δεχομένου δὲ τοῦ δήμου καὶ προσιεμένου τὰς διαβολάς, οὕτως ἤδη ψήφισμα κυροῦται, Δρακοντίδου γράψαντος, ὅπως οἱ λόγοι τῶν χρημάτων ὑπὸ Περικλέους εἰς τοὺς Πρυτάνεις ἀποτεθεῖεν, οἱ δὲ δικασταὶ τὴν ψῆφον ἀπὸ τοῦ βωμοῦ φέροντες ἐν τῇ πόλει κρίνοιεν. Ἅγνων δὲ: τοῦτο μὲν ἀφεῖλε τοῦ ψηφίσματος, κρίνεσθαι δὲ τὴν δίκην ἔγραψεν ἐν δικασταῖς χιλίοις καὶ πεντακοσίοις, εἴτε κλοπῆς καὶ δώρων εἴτ' ἀδικίου βούλοιτό τις ὀνομάζειν τὴν δίωξιν.

[{{π|32.3}}] ἀσπασίαν μὲν οὖν ἐξῃτήσατο, πολλὰ πάνυ παρὰ τὴν δίκην, ὡς Αἰσχίνης φησίν, ἀφεὶς ὑπὲρ αὐτῆς δάκρυα καὶ δεηθεὶς τῶν δικαστῶν: Ἀναξαγόραν δὲ φοβηθεὶς ἐξέπεμψεν ἐκ τῆς πόλεως. ὡς δὲ διὰ Φειδίου προσέπταισε τῷ δήμῳ, φοβηθεὶς τὸ δικαστήριον μέλλοντα τὸν πόλεμον καὶ ὑποτυφόμενον ἐξέκαυσεν, ἐλπίζων διασκεδάσειν τὰ ἐγκλήματα καὶ ταπεινώσειν τὸν φθόνον ἐν πράγμασι μεγάλοις καὶ κινδύνοις τῆς πόλεως ἐκείνῳ μόνῳ διὰ τὸ ἀξίωμα καὶ τὴν δύναμιν ἀναθείσης ἑαυτήν. αἱ μὲν οὖν αἰτίαι δι' ἃς οὐκ εἴασεν ἐνδοῦναι Λακεδαιμονίοις τὸν δῆμον, αὗται λέγονται, τὸ δ' ἀληθὲς ἄδηλον.

&lt;big&gt;[{{π|33}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|33.1}}] οἱ δὲ Λακεδαιμόνιοι γινώσκοντες ὡς ἐκείνου καταλυθέντος εἰς πάντα μαλακωτέροις χρήσονται τοῖς Ἀθηναίοις, ἐκέλευον αὐτοὺς τὸ ἄγος ἐλαύνειν τὸ Κυλώνειον, ᾧ τὸ μητρόθεν γένος τοῦ Περικλέους ἔνοχον ἦν, ὡς Θουκυδίδης ἱστόρηκεν. ἡ δὲ πεῖρα περιέστη τοῖς πέμψασιν εἰς τοὐναντίον: ἀντὶ γὰρ ὑποψίας καὶ διαβολῆς ὁ Περικλῆς ἔτι μείζονα πίστιν ἔσχε καὶ τιμὴν παρὰ τοῖς πολίταις, ὡς μάλιστα μισούντων καὶ φοβουμένων ἐκεῖνον τῶν πολεμίων. [{{π|33.2}}] διὸ καὶ πρὶν ἐμβαλεῖν εἰς τὴν Ἀττικὴν τὸν Ἀρχίδαμον ἔχοντα τοὺς Πελοποννησίους προεῖπε τοῖς Ἀθηναίοις, ἂν ἄρα τἆλλα δῃῶν ὁ Ἀρχίδαμος ἀπέχηται τῶν ἐκείνου διὰ τὴν ξενίαν τὴν οὖσαν αὐτοῖς, ἢ διαβολῆς τοῖς ἐχθροῖς ἐνδιδοὺς ἀφορμάς, ὅτι τῇ πόλει καὶ τὴν χώραν καὶ τὰς ἐπαύλεις ἐπιδίδωσιν.

[{{π|33.3}}] ἐμβάλλουσιν οὖν εἰς τὴν Ἀττικὴν στρατῷ μεγάλῳ Λακεδαιμόνιοι μετὰ τῶν συμμάχων, Ἀρχιδάμου τοῦ βασιλέως ἡγουμένου. καὶ δῃοῦντες τὴν χώραν προῆλθον εἰς Ἀχαρνὰς καὶ κατεστρατοπέδευσαν, ὡς τῶν Ἀθηναίων οὐκ ἀνεξομένων, ἀλλ' ὑπ' ὀργῆς καὶ φρονήματος διαμαχουμένων πρὸς αὐτούς. [{{π|33.4}}] τῷ δὲ Περικλεῖ δεινὸν ἐφαίνετο πρὸς τοὺς ἑξακισμυρίους Πελοποννησίων καὶ Βοιωτῶν ὁπλίτας ̔τοσοῦτοι γὰρ ἦσαν οἱ τὸ πρῶτον ἐμβαλόντεσ̓ ὑπὲρ αὐτῆς τῆς πόλεως μάχην συνάψαι: τοὺς δὲ βουλομένους μάχεσθαι καὶ δυσπαθοῦντας πρὸς τὰ γινόμενα κατεπράϋνε, λέγων ὡς δένδρα μὲν τμηθέντα καὶ κοπέντα φύεται ταχέως, ἀνδρῶν δὲ διαφθαρέντων αὖθις τυχεῖν οὐ ῥᾴδιόν ἐστι. [{{π|33.5}}] τὸν δὲ δῆμον εἰς ἐκκλησίαν οὐ συνῆγε δεδιὼς βιασθῆναι παρὰ γνώμην, ἀλλ' ὥσπερ νεὼς κυβερνήτης ἀνέμου κατιόντος ἐν πελάγει θέμενος εὖ πάντα καὶ κατατείνας τὰ ὅπλα χρῆται τῇ τέχνῃ, δάκρυα καὶ δεήσεις ἐπιβατῶν ναυτιώντων καὶ φοβουμένων ἐάσας, οὕτως ἐκεῖνος, τό τε ἄστυ συγκλείσας καὶ καταλαβὼν πάντα φυλακαῖς πρὸς ἀσφάλειαν, ἐχρῆτο τοῖς αὑτοῦ λογισμοῖς, βραχέα φροντίζων τῶν καταβοώντων καὶ δυσχεραινόντων. [{{π|33.6}}] καίτοι πολλοὶ μὲν αὐτοῦ τῶν φίλων δεόμενοι προσέκειντο, πολλοὶ δὲ τῶν ἐχθρῶν ἀπειλοῦντες καὶ κατηγοροῦντες, χοροὶ δ' ᾖδον ᾄσματα καὶ σκώμματα πρὸς αἰσχύνην, ἐφυβρίζοντες αὐτοῦ τὴν στρατηγίαν ὡς ἄνανδρον καὶ προϊεμένην τὰ πράγματα τοῖς πολεμίοις. ἐπεφύετο δὲ καὶ Κλέων ἤδη, διὰ τῆς πρὸς ἐκεῖνον ὀργῇς τῶν πολιτῶν πορευόμενος ἐπὶ τὴν δημαγωγίαν, [{{π|33.7}}] ὡς τἀνάπαιστα ταῦτα δηλοῖ ποιήσαντος Ἑρμίππου:
&lt;blockquote&gt;
    βασιλεῦ σατύρων, τί ποτ' οὐκ ἐθέλεις&lt;br&gt;
    δόρυ βαστάζειν, ἀλλὰ λόγους μὲν&lt;br&gt;
    περὶ τοῦ πολέμου δεινοὺς παρέχεις, ψυχὴ δὲ Τέλητος ὕπεστιν;&lt;br&gt;
    κἀγχειριδίου δ' ἀκόνῃ σκληρᾷ&lt;br&gt;
    παραθηγομένης βρύχεις κοπίδος, δηχθεὶς αἴθωνι Κλέωνι.
&lt;/blockquote&gt;

&lt;big&gt;[{{π|34}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|34.1}}] πλὴν ὑπ' οὐδενὸς ἐκινήθη τῶν τοιούτων ὁ Περικλῆς, ἀλλὰ πρᾴως καὶ σιωπῇ τὴν ἀδοξίαν καὶ τὴν ἀπέχθειαν ὑφιστάμενος, καὶ νεῶν ἑκατὸν ἐπὶ τὴν Πελοπόννησον στόλον ἐκπέμπων αὐτὸς οὐ συνεξέπλευσεν, ἀλλ' ἔμεινεν οἰκουρῶν καὶ διὰ χειρὸς ἔχων τὴν πόλιν, ἕως ἀπηλλάγησαν οἱ Πελοποννήσιοι. θεραπεύων δὲ τοὺς πολλοὺς ὅμως ἀσχάλλοντας ἐπὶ τῷ πολέμῳ, διανομαῖς τε χρημάτων ἀνελάμβανε καὶ κληρουχίας ἔγραφεν: Αἰγινήτας γὰρ ἐξελάσας ἅπαντας διένειμε τὴν νῆσον Ἀθηναίων τοῖς λαχοῦσιν. ἦν δέ τις παρηγορία καὶ ἀφ' ὧν ἔπασχον οἱ πολέμιοι. [{{π|34.2}}] καὶ γὰρ οἱ περιπλέοντες τὴν Πελοπόννησον χώραν τε πολλὴν κώμας τε καὶ πόλεις μικρὰς διεπόρθησαν, καὶ κατὰ γῆν αὐτὸς ἐμβαλὼν εἰς τὴν Μεγαρικὴν ἔφθειρε πᾶσαν. ᾗ καὶ δῆλον ἦν ὅτι πολλὰ μὲν δρῶντες κατὰ γῆν κακὰ τοὺς Ἀθηναίους, πολλὰ δὲ πάσχοντες ὑπ' ἐκείνων ἐκ θαλάττης, οὐκ ἂν εἰς μῆκος πολέμου τοσοῦτον προὔβησαν, ἀλλὰ ταχέως ἀπεῖπον, ὥσπερ ἐξ ἀρχῆς ὁ Περικλῆς προηγόρευσεν, εἰ μή τι δαιμόνιον ὑπηναντιώθη τοῖς ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς.

[{{π|34.3}}] νῦν δὲ πρῶτον μὲν ἡ λοιμώδης ἐνέπεσε φθορὰ καὶ κατενεμήθη τὴν ἀκμάζουσαν ἡλικίαν καὶ δύναμιν: ὑφ' ἧς καὶ τὰ σώματα κακούμενοι καὶ τὰς ψυχὰς παντάπασιν ἠγριώθησαν πρὸς τὸν Περικλέα, καὶ καθάπερ ἰατρὸν ἢ πατέρα τῇ νόσῳ παραφρονήσαντες ἀδικεῖν ἐπεχείρησαν, ἀναπεισθέντες ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν ὡς τὴν μὲν νόσον ἡ τοῦ χωριτικοῦ πλήθους εἰς τὸ ἄστυ συμφόρησις ἀπεργάζεται, [{{π|34.4}}] θέρους ὥρᾳ πολλῶν ὁμοῦ χύδην ἐν οἰκήμασι μικροῖς καὶ σκηνώμασι πνιγηροῖς ἠναγκασμένων διαιτᾶσθαι δίαιταν οἰκουρὸν καὶ ἀργὴν ἀντὶ καθαρᾶς καὶ ἀναπεπταμένης τῆς πρότερον, τούτου δ' αἴτιος ὁ τῷ πολέμῳ τὸν ἀπὸ τῆς χώρας ὄχλον εἰς τὰ τείχη καταχεάμενος καὶ πρὸς οὐδὲν ἀνθρώποις τοσούτοις χρώμενος, ἀλλ' ἐῶν ὥσπερ βοσκήματα καθειργμένους ἀναπίμπλασθαι φθορᾶς ἀπ' ἀλλήλων, καὶ μηδεμίαν μεταβολὴν μηδ' ἀναψυχὴν ἐκπορίζων.

&lt;big&gt;[{{π|35}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|35.1}}] ταῦτα βουλόμενος ἰᾶσθαι καί τι παραλυπεῖν τοὺς πολεμίους, ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα ναῦς ἐπλήρου, καὶ πολλοὺς καὶ ἀγαθοὺς ὁπλίτας καὶ ἱππέας ἀναβιβασάμενος ἔμελλεν ἀνάγεσθαι, μεγάλην ἐλπίδα τοῖς πολίταις καὶ φόβον οὐκ ἐλάττω τοῖς πολεμίοις ἀπὸ τοσαύτης ἰσχύος παρασχών. ἤδη δὲ πεπληρωμένων τῶν νεῶν καὶ τοῦ Περικλέους ἀναβεβηκότος ἐπὶ τὴν ἑαυτοῦ τριήρη τὸν μὲν ἥλιον ἐκλιπεῖν συνέβη καὶ γενέσθαι σκότος, ἐκπλαγῆναι δὲ πάντας ὡς πρὸς μέγα σημεῖον. [{{π|35.2}}] ὁρῶν οὖν ὁ Περικλῆς περίφοβον τὸν κυβερνήτην καὶ διηπορημένον, ἀνέσχε τὴν χλαμύδα πρὸ τῶν ὄψεων αὐτοῦ, καὶ παρακαλύψας ἠρώτησε μή τι δεινὸν ἢ δεινοῦ τινος οἴεται σημεῖον: ὡς δ' οὐκ ἔφη, “τί οὖν,” εἶπεν, “ἐκεῖνο τούτου διαφέρει, πλὴν ὅτι μεῖζόν τι τῆς χλαμύδος ἐστὶ τὸ πεποιηκὸς τὴν ἐπισκότησιν;” ταῦτα μὲν οὖν ἐν ταῖς σχολαῖς λέγεται τῶν φιλοσόφων.

[{{π|35.3}}] ἐκπλεύσας δ' οὖν ὁ Περικλῆς οὔτ' ἄλλο τι δοκεῖ τῆς παρασκευῆς ἄξιον δρᾶσαι, πολιορκήσας τε τὴν ἱερὰν Ἐπίδαυρον ἐλπίδα παρασχοῦσαν ὡς ἁλωσομένην ἀπέτυχε διὰ τὴν νόσον. ἐπιγενομένη γὰρ οὐκ αὐτοὺς μόνον, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὁπωσοῦν τῇ στρατιᾷ συμμίξαντας προσδιέφθειρεν. ἐκ τούτου χαλεπῶς διακειμένους τοὺς Ἀθηναίους πρὸς αὐτὸν ἐπειρᾶτο παρηγορεῖν καὶ ἀναθαῤῥύνειν. [{{π|35.4}}] οὐ μὴν παρέλυσε τὴν ὀργὴν οὐδὲ μετέπεισε πρότερον ἢ τὰς ψήφους λαβόντας ἐπ' αὐτὸν εἰς τὰς χεῖρας καὶ γενομένους κυρίους ἀφελέσθαι τὴν στρατηγίαν καὶ ζημιῶσαι χρήμασιν, ὧν ἀριθμὸν οἱ τὸν ἐλάχιστον πεντεκαίδεκα τάλαντα, πεντήκοντα δ' οἱ τὸν πλεῖστον γράφουσιν. ἐπεγράφη δὲ τῇ δίκῃ κατήγορος, ὡς μὲν Ἰδομενεὺς λέγει, Κλέων, ὡς δὲ Θεόφραστος, Σιμμίας: ὁ δὲ Ποντικὸς Ἡρακλείδης Λακρατίδαν εἴρηκε.

&lt;big&gt;[{{π|36}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|36.1}}] τὰ μὲν οὖν δημόσια ταχέως ἔμελλε παύσεσθαι, καθάπερ κέντρον εἰς τοῦτον ἅμα πληγῇ τὸν θυμὸν ἀφεικότων τῶν πολλῶν: τὰ δ' οἰκεῖα μοχθηρῶς εἶχεν αὐτῷ κατά τε τὸν λοιμὸν οὐκ ὀλίγους ἀποβαλόντι τῶν ἐπιτηδείων καὶ στάσει διατεταραγμένα πόῤῥωθεν. ὁ γὰρ πρεσβύτατος αὐτοῦ τῶν γνησίων υἱῶν Ξάνθιππος φύσει τε δαπανηρὸς ὢν καὶ γυναικὶ νέᾳ καὶ πολυτελεῖ συνοικῶν, Τισάνδρου θυγατρὶ τοῦ Ἐπιλύκου, χαλεπῶς ἔφερε τὴν τοῦ πατρὸς ἀκρίβειαν γλίσχρα καὶ κατὰ μικρὸν αὐτῷ χορηγοῦντος. [{{π|36.2}}] πέμψας οὖν πρός τινα τῶν φίλων ἔλαβεν ἀργύριον ὡς τοῦ Περικλέους κελεύσαντος. ἐκείνου δ' ὕστερον ἀπαιτοῦντος, ὁ μὲν Περικλῆς καὶ δίκην αὐτῷ προσέλαχε, τὸ δὲ μειράκιον ὁ Ξάνθιππος ἐπὶ τούτῳ χαλεπῶς διατεθεὶς ἐλοιδόρει τὸν πατέρα, πρῶτον μὲν ἐκφέρων ἐπὶ γέλωτι τὰς οἴκοι διατριβὰς αὐτοῦ καὶ τοὺς λόγους οὓς ἐποιεῖτο μετὰ τῶν σοφιστῶν. [{{π|36.3}}] πεντάθλου γάρ τινος ἀκοντίῳ πατάξαντος Ἐπίτιμον τὸν Φαρσάλιον ἀκουσίως καὶ κατακτείναντος, ἡμέραν ὅλην ἀναλῶσαι μετὰ Πρωταγόρου διαποροῦντα πότερον τὸ ἀκόντιον ἢ τὸν βαλόντα μᾶλλον ἢ τοὺς ἀγωνοθέτας κατὰ τὸν ὀρθότατον λόγον αἰτίους χρὴ τοῦ πάθους ἡγεῖσθαι. πρὸς δὲ τούτοις καὶ τὴν περὶ τῆς γυναικὸς διαβολὴν ὑπὸ τοῦ Ξανθίππου φησὶν ὁ Στησίμβροτος εἰς τοὺς πολλοὺς διασπαρῆναι, καὶ ὅλως ἀνήκεστον ἄχρι τῆς τελευτῆς τῷ νεανίσκῳ πρὸς τὸν πατέρα παραμεῖναι τὴν διαφοράν: ἀπέθανε γὰρ ὁ Ξάνθιππος ἐν τῷ λοιμῷ νοσήσας.

[{{π|36.4}}] ἀπέβαλε δὲ καὶ τὴν ἀδελφὴν ὁ Περικλῆς τότε καὶ τῶν κηδεστῶν καὶ φίλων τοὺς πλείστους καὶ χρησιμωτάτους πρὸς τὴν πολιτείαν. οὐ μὴν ἀπεῖπεν οὐδὲ προὔδωκε τὸ φρόνημα καὶ τὸ μέγεθος τῆς ψυχῆς ὑπὸ τῶν συμφορῶν, ἀλλ' οὐδὲ κλαίων οὐδὲ κηδεύων οὐδὲ πρὸς τάφῳ τινὸς ὤφθη τῶν ἀναγκαίων, πρίν γε δὴ καὶ τὸν περίλοιπον αὑτοῦ τῶν γνησίων υἱῶν ἀποβαλεῖν Πάραλον. [{{π|36.5}}] ἐπὶ τούτῳ δὲ καμφθεὶς ἐπειρᾶτο μὲν ἐγκαρτερεῖν τῷ ἤθει καὶ διαφυλάττειν τὸ μεγαλόψυχον, ἐπιφέρων δὲ τῷ νεκρῷ στέφανον ἡττήθη τοῦ πάθους πρὸς τὴν ὄψιν, ὥστε κλαυθμόν τε ῥῆξαι καὶ πλῆθος ἐκχέαι δακρύων, οὐδέποτε τοιοῦτον οὐδὲν ἐν τῷ λοιπῷ βίῳ πεποιηκώς.

&lt;big&gt;[{{π|37}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|37.1}}] τῆς δὲ πόλεως πειρωμένης τῶν ἄλλων στρατηγῶν εἰς τὸν πόλεμον καὶ ῥητόρων, ὡς δ' οὐδεὶς βάρος ἔχων ἰσόῤῥοπον οὐδ' ἀξίωμα πρὸς τοσαύτην ἐχέγγυον ἡγεμονίαν ἐφαίνετο, ποθούσης ἐκεῖνον καὶ καλούσης ἐπὶ τὸ βῆμα καὶ τὸ στρατήγιον, ἀθυμῶν καὶ κείμενος οἴκοι διὰ τὸ πένθος ὑπ' Ἀλκιβιάδου καὶ τῶν ἄλλων ἐπείσθη φίλων προελθεῖν. [{{π|37.2}}] ἀπολογησαμένου δὲ τοῦ δήμου τὴν ἀγνωμοσύνην πρὸς αὐτόν, ὑποδεξάμενος αὖθις τὰ πράγματα καὶ στρατηγὸς αἱρεθεὶς ᾐτήσατο λυθῆναι τὸν περὶ τῶν νόθων νόμον, ὃν αὐτὸς εἰσενηνόχει πρότερον, ὡς μὴ παντάπασιν ἐρημίᾳ διαδοχῆς τὸν οἶκον ἐκλίποι τοὔνομα καὶ τὸ γένος.

[{{π|37.3}}] εἶχε δ' οὕτω τὰ περὶ τὸν νόμον.ἀκμάζων ὁ Περικλῆς ἐν τῇ πολιτείᾳ πρὸ πάνυ πολλῶν χρόνων, καὶ παῖδας ἔχων, ὥσπερ εἴρηται, γνησίους, νόμον ἔγραψε μόνους Ἀθηναίους εἶναι τοὺς ἐκ δυεῖν Ἀθηναίων γεγονότας. ἐπεὶ δὲ τοῦ βασιλέως τῶν Αἰγυπτίων δωρεὰν τῷ δήμῳ πέμψαντος τετρακισμυρίους πυρῶν μεδίμνους ἔδει διανέμεσθαι τοὺς πολίτας, πολλαὶ μὲν ἀνεφύοντο δίκαι τοῖς νόθοις ἐκ τοῦ γράμματος ἐκείνου τέως διαλανθάνουσι καὶ παρορωμένοις, πολλοὶ δὲ καὶ συκοφαντήμασι περιέπιπτον. [{{π|37.4}}] ἐπράθησαν δ' οὖν ἁλόντες ὀλίγῳ πεντακισχιλίων ἐλάττους, οἱ δὲ μείναντες ἐν τῇ πολιτείᾳ καὶ κριθέντες Ἀθηναῖοι μύριοι καὶ τετρακισχίλιοι καὶ τεσσαράκοντα τὸ πλῆθος ἐξητάσθησαν. [{{π|37.5}}] ὄντος οὖν δεινοῦ τὸν κατὰ τοσούτων ἰσχύσαντα νόμον ὑπ' αὐτοῦ πάλιν λυθῆναι τοῦ γράψαντος, ἡ παροῦσα δυστυχία τῷ Περικλεῖ περὶ τὸν οἶκον, ὡς δίκην τινὰ δεδωκότι τῆς ὑπεροψίας καὶ τῆς μεγαλαυχίας ἐκείνης, ἐπέκλασε τοὺς Ἀθηναίους, καὶ δόξαντες αὐτὸν νεμεσητά τε παθεῖν ἀνθρωπίνων τε δεῖσθαι συνεχώρησαν ἀπογράψασθαι τὸν νόθον εἰς τοὺς φράτορας, ὄνομα θέμενον τὸ αὑτοῦ. καὶ τοῦτον μὲν ὕστερον ἐν Ἀργινούσαις καταναυμαχήσαντα Πελοποννησίους ἀπέκτεινεν ὁ δῆμος μετὰ τῶν συστρατήγων.

&lt;big&gt;[{{π|38}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|38.1}}] τότε δὲ τοῦ Περικλέους ἔοικεν ὁ λοιμὸς λαβέσθαι λαβὴν οὐκ ὀξεῖαν, ὥσπερ ἄλλων, οὐδὲ σύντονον, ἀλλὰ βληχρᾷ τινι νόσῳ καὶ μῆκος ἐν ποικίλαις ἐχούσῃ μεταβολαῖς διαχρωμένην τὸ σῶμα σχολαίως καὶ ὑπερείπουσαν τὸ φρόνημα τῆς ψυχῆς. [{{π|38.2}}] ὁ γοῦν Θεόφραστος ἐν τοῖς Ἠθικοῖς διαπορήσας εἰ πρὸς τὰς τύχας τρέπεται τὰ ἤθη καὶ κινούμενα τοῖς τῶν σωμάτων πάθεσιν ἐξίσταται τῆς ἀρετῆς, ἱστόρηκεν ὅτι νοσῶν ὁ Περικλῆς ἐπισκοπουμένῳ τινὶ τῶν φίλων δείξειε περίαπτον ὑπὸ τῶν γυναικῶν τῷ τραχήλῳ περιηρτημένον, ὡς σφόδρα κακῶς ἔχων ὁπότε καὶ ταύτην ὑπομένοι τὴν ἀβελτερίαν.

[{{π|38.3}}] ἤδη δὲ πρὸς τῷ τελευτᾶν ὄντος αὐτοῦ,περικαθήμενοι τῶν πολιτῶν οἱ βέλτιστοι καὶ τῶν φίλων οἱ περιόντες λόγον ἐποιοῦντο τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς δυνάμεως, ὅση γένοιτο, καὶ τὰς πράξεις ἀνεμετροῦντο καὶ τῶν τροπαίων τὸ πλῆθος: ἐννέα γὰρ ἦν ἃ στρατηγῶν καὶ νικῶν ἔστησεν ὑπὲρ τῆς πόλεως. [{{π|38.4}}] ταῦτα, ὡς οὐκέτι συνιέντος, ἀλλὰ καθῃρημένου τὴν αἴσθησιν αὐτοῦ, διελέγοντο πρὸς ἀλλήλους: ὁ δὲ πᾶσιν ἐτύγχανε τὸν νοῦν προσεσχηκώς, καὶ φθεγξάμενος εἰς μέσον ἔφη θαυμάζειν ὅτι ταῦτα μὲν ἐπαινοῦσιν αὐτοῦ καὶ μνημονεύουσιν, ἃ καὶ πρὸς τύχην ἐστὶ κοινὰ καὶ γέγονεν ἤδη πολλοῖς στρατηγοῖς, τὸ δὲ κάλλιστον καὶ μέγιστον οὐ λέγουσιν. “οὐδεὶς γάρ,” ἔφη, “δι' ἐμὲ τῶν ὄντων Ἀφηναίων μέλαν ἱμάτιον περιεβάλετο.”

&lt;big&gt;[{{π|39}}]&lt;/big&gt;
&lt;br&gt; [{{π|39.1}}] θαυμαστὸς οὖν ὁ ἀνὴρ οὐ μόνον τῆς ἐπιεικείας καὶ πρᾳότητος, ἣν ἐν πράγμασι πολλοῖς καὶ μεγάλαις ἀπεχθείαις διετήρησεν, ἀλλὰ καὶ τοῦ φρονήματος, εἰ τῶν αὑτοῦ καλῶν ἡγεῖτο βέλτιστον εἶναι τὸ μήτε φθόνῳ μήτε θυμῷ χαρίσασθαι μηδὲν ἀπὸ τηλικαύτης δυνάμεως, μηδὲ χρήσασθαί τινι τῶν ἐχθρῶν ὡς ἀνηκέστῳ. [{{π|39.2}}] καί μοι δοκεῖ τὴν μειρακιώδη καὶ σοβαρὰν ἐκείνην προσωνυμίαν ἓν τοῦτο ποιεῖν ἀνεπίφθονον καὶ πρέπουσαν, οὕτως εὐμενὲς ἦθος καὶ βίον ἐν ἐξουσίᾳ καθαρὸν καὶ ἀμίαντον Ὀλύμπιον προσαγορεύεσθαι, καθάπερ τὸ τῶν θεῶν γένος ἀξιοῦμεν αἴτιον μὲν ἀγαθῶν, ἀναίτιον δὲ κακῶν πεφυκὸς ἄρχειν καὶ βασιλεύειν τῶν ὄντων, οὐχ ὥσπερ οἱ ποιηταὶ συνταράττοντες ἡμᾶς ἀμαθεστάταις δόξαις ἁλίσκονται τοῖς αὑτῶν μυθεύμασι, [{{π|39.3}}] τὸν μὲν τόπον, ἐν ᾧ τοὺς θεοὺς κατοικεῖν λέγουσιν, ἀσφαλὲς ἕδος καὶ ἀσάλευτον καλοῦντες, οὐ πνεύμασιν, οὐ νέφεσι χρώμενον, ἀλλ' αἴθρᾳ μαλακῇ καὶ φωτὶ καθαρωτάτῳ τὸν ἅπαντα χρόνον ὁμαλῶς περιλαμπόμενον, ὡς τοιαύτης τινὸς τῷ μακαρίῳ καὶ ἀθανάτῳ διαγωγῆς μάλιστα πρεπούσης, αὐτοὺς δὲ τοὺς θεοὺς ταραχῆς καὶ δυσμενείας καὶ ὀργῆς ἄλλων τε μεστοὺς παθῶν ἀποφαίνοντες οὐδ' ἀνθρώποις νοῦν ἔχουσι προσηκόντων. ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἴσως ἑτέρας δόξει πραγματείας εἶναι.

[{{π|39.4}}] τοῦ δὲ Περικλέους ταχεῖαν αἴσθησιν καὶ σαφῆ πόθον Ἀθηναίοις ἐνειργάζετο τὰ πράγματα. καὶ γὰρ οἱ ζῶντος βαρυνόμενοι τὴν δύναμιν ὡς ἀμαυροῦσαν αὐτούς, εὐθὺς ἐκ ποδῶν γενομένου πειρώμενοι ῥητόρων καὶ δημαγωγῶν ἑτέρων ἀνωμολογοῦντο μετριώτερον ἐν ὄγκῳ καὶ σεμνότερον ἐν [{{π|39.5}}] πρᾳότητι μὴ φῦναι τρόπον: ἡ δ' ἐπίφθονος ἰσχὺς ἐκείνη, μοναρχία λεγομένη καὶ τυραννὶς πρότερον, ἐφάνη τότε σωτήριον ἔρυμα τῆς πολιτείας γενομένη: τοσαύτη φθορὰ καὶ πλῆθος ἐπέκειτο κακίας τοῖς πράγμασιν, ἣν ἐκεῖνος ἀσθενῆ καὶ ταπεινὴν ποιῶν ἀπέκρυπτε καὶ κατεκώλυεν ἀνήκεστον ἐν ἐξουσίᾳ γενέσθαι.


[[Κατηγορία:Υποσελίδες]]</text>
      <sha1>t7do2irsy0q1214uu1znub6rezutmcq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Συγγραφέας:Λεωνίδας ο Ταραντίνος</title>
    <ns>108</ns>
    <id>14277</id>
    <revision>
      <id>167020</id>
      <parentid>96003</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T16:45:13Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Nikos1nikos1</username>
        <id>15046</id>
      </contributor>
      <comment>Παλατινή Ανθολογία/VII/273</comment>
      <origin>167020</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3298" sha1="deqlz5s3b213c23ybtm7dor7vhbuan6" xml:space="preserve">
{{Συγγραφέας2|όνομα =Λεωνίδας ο Ταραντίνος|ημερομηνίες=ήκμασε μεταξύ 300 και 250 π.Χ.
|βικιπαίδεια = Λεωνίδας ο Ταραντίνος}}

Επιγράμματα στην [[Παλατινή Ανθολογία]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VI/4|VI 4 Ευκαμπές άγκιστρον και δούρατα δουλιχέοντα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VI/204|VI 204 Θήρις ο δαιδαλόχειρ τα Παλλάδι πήχυν ακαμπή]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VI/226|VI 226 Τούτο Κλείτωνος επαύλιον, ή τ'ολιγόλαξ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VI/293|VI 293 Ο σκήπων και ταύτα τα βλάτια, πότνια Κύπρι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/173|VII 173 Αυτόμαται δειλαί ποτί ταύλιον αι βόες ήλθον]] (Διοτίμου, οι δε Λεωνίδου)
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/273|VII 273 Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/295|VII 295 Θήριν τον τριγέροντα, τον ευάγρον από κύρτων ζώντα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/452|VII 452 Μνήμης Εὐβούλοιο σαόφρονος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/658|VII 658 Γνώσομαι, εἴ τι νέμεις ἀγαθοῖς πλέον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/660|VII 660 Ξεῖνε, Συρακόσιός τοι ἀνὴρ τόδ᾽ ἐφίεται ῎Ορθων]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/661|VII 661 Εὐσθένεος τὸ μνῆμα: φυσιγνώμων ὁ σοφιστής]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/662|VII 662 ῾Η παῖς ᾤχετ᾽ ἄωρος ἐν ἑβδόμῳ ἥδ᾽ ἐνιαυτῷ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/663|VII 663 Ο μικκὸς τόδ᾽ ἔτευξε τᾷ Θραΐσσᾳ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/IX/106|IX 106 Ολκάδα πυρ μ'έφλεξε, τόσην άλα μετρήσασαν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/X/1|X 1 Ὁ πλόος ὡραῖος• καὶ γὰρ λαλαγεῦσα χελιδὼν]]

{{:Παλατινή Ανθολογία/VII/173|VII 173 Διοτίμου οι δε Λεωνίδου}}
{{:Παλατινή Ανθολογία/VII/273 Λεωνίδα του Ταραντίνου}}
{{:Παλατινή Ανθολογία/VII/452 Λεωνίδα του Ταραντίνου}}
{{:Παλατινή Ανθολογία/VII/658 Λεωνίδα του Ταραντίνου ή Θεοκρίτου}}
{{:Παλατινή Ανθολογία/VII/660 Λεωνίδα του Ταραντίνου}}
{{:Παλατινή Ανθολογία/VII/661 Λεωνίδα του Ταραντίνου}}
{{:Παλατινή Ανθολογία/VII/662 Λεωνίδα του Ταραντίνου}}
{{:Παλατινή Ανθολογία/VII/663 Λεωνίδα του Ταραντίνου}}
{{:Παλατινή Ανθολογία/X/1 Λεωνίδα του Ταραντίνου}}


[[Κατηγορία:Επιγραμματοποιοί της Ελληνικής Ανθολογίας]]</text>
      <sha1>deqlz5s3b213c23ybtm7dor7vhbuan6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Χρήστης:Revi C.</title>
    <ns>2</ns>
    <id>18566</id>
    <revision>
      <id>167044</id>
      <parentid>156929</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T23:59:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Pathoschild</username>
        <id>190</id>
      </contributor>
      <comment>global user pages ([[m:Synchbot|requested by Revi C.]])</comment>
      <origin>167044</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="728" sha1="46en7vzx194kdduqry41hedyxf9grot" xml:space="preserve">__NOINDEX__&lt;div class=&quot;mw-content-ltr&quot; lang=&quot;en&quot; dir=&quot;ltr&quot;&gt;{{#babel:ko|en-3|el-0}} [[File:Revi wikimedia image.jpg|thumb|center|middle|If you are here to talk about CommonsDelinker removing a deleted image, please [[:c:User talk:Revi C.|go here]].]]
Hello! I am [[:m:User:Revi C.|revi]]. I edit to [[m:SWMT|revert vandals]], do Wikidata stuff&lt;!--(I am a Wikidata Admin! &lt;small&gt;([{{fullurl:wikidata:Special:ListUsers/Revi C.|limit=1}} Verify])&lt;/small&gt;)--&gt;, or do [[:c:COM:FR|Commons Filemoving stuff]] (I am Commons Admin too! &lt;small&gt;([{{fullurl:c:Special:ListUsers/Revi C.|limit=1}} Verify])&lt;/small&gt;). Come to [[:m:User:Revi C.|my Meta userpage]] or [[:c:User:Revi C.|my Commons userpage]] for more information. Thank you.&lt;/div&gt;</text>
      <sha1>46en7vzx194kdduqry41hedyxf9grot</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Συζήτηση χρήστη:Revi C.</title>
    <ns>3</ns>
    <id>18567</id>
    <revision>
      <id>167039</id>
      <parentid>156928</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T23:18:29Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Pathoschild</username>
        <id>190</id>
      </contributor>
      <comment>global user pages ([[m:Synchbot|requested by Revi C.]])</comment>
      <origin>167039</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1120" sha1="esxe13mcstpjlux1bt2hqwxr2v8t8mn" xml:space="preserve">__NOINDEX__&lt;div class=&quot;mw-content-ltr&quot; lang=&quot;en&quot; dir=&quot;ltr&quot;&gt;[[File:Revi logo (pink).png|thumb|center|&lt;span style=&quot;color:red&quot;&gt;PLEASE DO NOT LEAVE MESSAGE HERE!&lt;/span&gt;]]

''' &lt;span style=&quot;color:red&quot;&gt; BEFORE YOU BLOCK MY ACCOUNT: IF MY EDIT SUMMARY INCLUDE PREFIX &lt;/span&gt;''(Script)''&lt;span style=&quot;color:red&quot;&gt;, DON'T BLOCK ME, JUST TELL ME TO SLOW DOWN AT COMMONS' TALK PAGE. IT IS AN AUTOMATED SCRIPT BEING USED ON COMMONS TO MOVE FILES.&lt;/span&gt;

Instead, please leave your message following site:
&lt;br /&gt;
[[File:Wikidata-logo-en.svg|45px|link=d:User talk:Revi C.]] [[d:User talk:Revi C.]] for Wikidata (Interwiki links) stuff &lt;!--(I am {{int:Group-sysop}} there)--&gt;
&lt;br /&gt;
[[File:Commons-logo.svg|45px|link=commons:User talk:Revi C.]] [[commons:User talk:Revi C.]] for renaming stuff or [[User:CommonsDelinker|CommonsDelinker]] action (I am {{int:Group-sysop}} there)
&lt;br /&gt;
[[File:Wikimedia Community Logo optimized.svg|45px|link=m:User talk:Revi C.]] [[meta:User talk:Revi C.]] for other stuff (User right notification, revert message, etc...)

Messages left on this page may be reverted or moved without any response.&lt;/div&gt;</text>
      <sha1>esxe13mcstpjlux1bt2hqwxr2v8t8mn</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Παλατινή Ανθολογία/VII</title>
    <ns>0</ns>
    <id>18987</id>
    <revision>
      <id>167023</id>
      <parentid>165794</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T16:51:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Nikos1nikos1</username>
        <id>15046</id>
      </contributor>
      <comment>Παλατινή Ανθολογία/VII/273 Λεωνίδα του Ταραντίνου</comment>
      <origin>167023</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="68754" sha1="0rtxfofr8fuirybvm1f04itl1cy7tld" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;
{{Κεφαλίδα 
 | τίτλος   = Βιβλίο 7o Επιτύμβια επιγράμματα AP VII
 | συγγραφέας = 
 | μεταφραστής= 
 | ενότητα  = [[Παλατινή Ανθολογία]]
 | προηγούμενο= [[../VI|Βιβλίο 6ο]]
 | επόμενο  = [[../VIII|Βιβλίο 8ο]]
 | σημειώσεις = [[Παλατινή Ανθολογία]], Βιβλίο 7o Επιτύμβια επιγράμματα (AP VII) / [[Παλατινή Ανθολογία/VII μετάφραση]]
}}
&lt;/noinclude&gt;
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/1 Αλκαίου του Μεσσηνίου|1 Αλκαίου του Μεσσηνίου: ἡρώων τὸν ἀοιδὸν Ἴῳ ἔνι παῖδες Ὅμηρον ἤκαχον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/2]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/3]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/4]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/5]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/6]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/7]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/8]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/9]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/10]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/11 Ασκληπιάδου|11 Ασκληπιάδου: Ο γλυκὺς Ἠρίννης οὗτος πόνος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/12]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/13]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/14]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/15]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/16]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/17]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/18]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/19]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/20]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/21]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/22]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/23]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/24|24 Σιμωνίδου: Ἡμερὶ πανθέλκτειρα, μεθυτρόφε μῆτερ ὀπώρας]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/25|25 Σιμωνίδου: Οὗτος Ἀνακρείοντα, τὸν ἄφθιτον εἵνεκα Μουσέων]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/26]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/27]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/28]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/29]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/30]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/31]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/32]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/33]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/34]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/35]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/36]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/37]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/38]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/39]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/40]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/41]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/42]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/43]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/44]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/45 Θουκυδίδου του ιστορικού|45 Θουκυδίδου του ιστορικού: Μνᾶμα μὲν Ἑλλὰς ἅπας’ Εὐριπίδου]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/46]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/47]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/48]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/49]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/50]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/51]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/52]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/53]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/54]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/55]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/56]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/57 Διογένους Λαερτίου|57 Διογένους Λαερτίου: καὶ τίς ἔφυ σοφὸς ὧδε, τίς ἔργον ἔρεξε τοσοῦτον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/58]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/59]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/60 Σιμία|60 Σιμία (του Ροδίου): Σωφροσύνῃ προφέρων θνητῶν ἤθει τε δικαίῳ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/61]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/62]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/63]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/64]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/65]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/66]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/67]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/68 Αρχίου|68 Αρχίου: ῎Αϊδος ὦ νεκυηγέ, κεχαρμένε δάκρυσι πάντων]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/69]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/70]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/71]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/72]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/73]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/74]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/75]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/76]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/77|77 Σιμωνίδου: Οὗτος ὁ τοῦ Κείοιο Σιμωνίδου ἐστὶ σαωτήρ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/78]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/79]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/80 Καλλιμάχου|80 Καλλιμάχου:Ειπέ τις, Ηράκλειτε, τεόν μόρον, ες δέ με δάκρυ ήγαγεν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/81]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/82]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/83]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/84]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/85 Διογένους Λαερτίου|85 Διογένους Λαερτίου: γυμνικὸν αὖ ποτ΄ ἀγῶνα θεώμενον͵ ἠέλιε Ζεῦ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/86|86 Ανώνυμου: ἡ Μήδων ἄδικον παύσας1᾽ ὕβριν ἥδε Σόλωνα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/87 Διογένους Λαερτίου|87 Διογένους Λαερτίου: σῶμα μὲν ἦρε Σόλωνος ἐν ἀλλοδαπῇ Κύπριον πῦρ]]

*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/88 Διογένους Λαερτίου|88 Διογένους Λαερτίου: Φωσφόρε͵ σοί͵ Πολύδευκες͵ ἔχω χάριν͵ οὕνεκεν υἱὸς]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/89 Καλλιμάχου|89 Καλλιμάχου: Ξεῖνος Ἀταρνείτης τις ἀνήρετο Πιττακὸν οὕτω]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/90|90 Ανώνυμου: κλεινοῖς ἐν δαπέδοισι Πριήνης φύντα καλύπτει]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/91 Διογένους Λαερτίου|91 Διογένους Λαερτίου: τῇδε Βίαντα κέκευθα͵ τὸν ἀτρέμας ἤγαγεν Ἑρμῆς]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/92 Διογένους Λαερτίου|92 Διογένους Λαερτίου: ἐς Σκυθίην Ἀνάχαρσις ὅτ΄ ἤλυθε͵ πολλὰ πλανηθεὶς]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/93|93 Ανώνυμου: εἰς Φερεκύδην]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/94|94 Ανώνυμου: ἐνθάδε, πλεῖστον ἀληθείας ἐπὶ τέρμα περήσας]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/95 Διογένους Λαερτίου|95 Διογένους Λαερτίου: ἠέλιον πυρόεντα μύδρον ποτὲ φάσκεν ὑπάρχειν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/96 Διογένους Λαερτίου|96 Διογένους Λαερτίου: πῖνέ νυν ἐν Διὸς ὤν͵ ὦ Σώκρατες· ἦ σε γὰρ ὄντως]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/97 Διογένους Λαερτίου|97 Διογένους Λαερτίου: οὐ μόνον ἐς Πέρσας ἀνέβη Ξενοφῶν διὰ Κῦρον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/98 Διογένους Λαερτίου|98 Διογένους Λαερτίου: εἰ καὶ σέ͵ Ξενοφῶν͵ Κραναοῦ Κέκροπός τε πολῖται]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/99 Πλάτωνος|99 Πλάτωνος, δάκρυα μὲν Ἑκάβῃ τε καὶ Ἰλιάδεσσι γυναιξὶ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/100 Πλάτωνος|100 Πλάτωνος: νῦν͵ ὅτε μηδὲν Ἄλεξις ὅσον μόνον εἶφ΄ ὅτι καλός]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/101 Διογένους Λαερτίου|101 Διογένους Λαερτίου: ἀλλ' εἰ μὴ Σπεύσιππον ἐμάνθανον ὧδε θανεῖσθαι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/102 Διογένους Λαερτίου|102 Διογένους Λαερτίου: χαλκῇ προσκόψας λεκάνῃ ποτὲ καὶ τὸ μέτωπον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/103 Ανταγόρα|103 Ανταγόρα μνήματι τῷδε Κράτητα θεουδέα καὶ Πολέμωνα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/104 Διογένους Λαερτίου|104 Διογένους Λαερτίου: Ἀρκεσίλαε, τί μοι, τί τοσοῦτον ἄκρητον ἀφειδῶς]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/105 Διογένους Λαερτίου|105 Διογένους Λαερτίου: καὶ σέο, Λακύδη, φάτιν ἔκλυον ὡς ἄρα καὶ σὺ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/106 Διογένους Λαερτίου|106 Διογένους Λαερτίου: χαίρετε, καὶ μέμνησθε τὰ δόγματα· τοῦτ' Ἐπίκουρος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/107 Διογένους Λαερτίου|107 Διογένους Λαερτίου: Εὐρυμέδων ποτ' ἔμελλεν Ἀριστοτέλην ἀσεβείας]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/108 Διογένους Λαερτίου|108 Διογένους Λαερτίου: καὶ πῶς͵ εἰ μὴ Φοῖβος ἀν΄ Ἑλλάδα φῦσε Πλάτωνα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/109 Διογένους Λαερτίου|109 Διογένους Λαερτίου: Φοῖβος ἔφυσε βροτοῖς Ἀσκληπιὸν ἠδὲ Πλάτωνα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/110 Διογένους Λαερτίου|110 Διογένους Λαερτίου: οὐκ ἄρα τοῦτο μάταιον ἔπος μερόπων τινὶ λέχθη]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/111 Διογένους Λαερτίου|111 Διογένους Λαερτίου: λεπτὸς ἀνὴρ δέμας ἦν, εἴ μοι προσέχεις, ἀπὸ χρισμῶν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/112 Διογένους Λαερτίου|112 Διογένους Λαερτίου: οὐ μὰ τόν, οὐδὲ Λύκωνα παρήσομεν, ὅττι ποδαλγὴς]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/113 Διογένους Λαερτίου|113 Διογένους Λαερτίου: ἀνεῖλεν ἀσπὶς τὸν σοφὸν Δημήτριον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/114 Διογένους Λαερτίου|114 Διογένους Λαερτίου: ἤθελες ἀνθρώποισι λιπεῖν φάτιν, Ἡρακλείδη]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/115 Διογένους Λαερτίου|115 Διογένους Λαερτίου: τὸν βίον ἦσθα κύων, Ἀντίσθενες, ὧδε πεφυκὼς]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/116 Διογένους Λαερτίου|116 Διογένους Λαερτίου: {α.} Διόγενες, ἄγε λέγε τίς ἔλαβέ σε μόρος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/117 Ζηνοδότου|117 Ζηνοδότου: ἔκτισας αὐτάρκειαν, ἀφεὶς κενεαυχέα πλοῦτον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/118 Διογένους Λαερτίου|118 Διογένους Λαερτίου: τὸν Κιτιᾶ Ζήνωνα θανεῖν λόγος ὡς ὑπὸ γήρως]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/119|119 Ανώνυμου: ἡνίκα Πυθαγόρης τὸ περικλεὲς εὕρετο γράμμα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/120 Ξενοφάνη|120 Ξενοφάνη: καί ποτέ μιν στυφελιζομένου σκύλακος παριόντα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/121 Διογένους Λαερτίου|121 Διογένους Λαερτίου: οὐ μόνος ἀψύχοις ἔπεχες χέρας, ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/122 Διογένους Λαερτίου|122 Διογένους Λαερτίου: αἴ, αἴ, Πυθαγόρης τί τόσον κυάμους ἐσεβάσθη;]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/123 Διογένους Λαερτίου|123 Διογένους Λαερτίου: καὶ σύ ποτ', Ἐμπεδόκλεις, διερῇ φλογὶ σῶμα καθήρας]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/124 Διογένους Λαερτίου|124 Διογένους Λαερτίου: ναὶ μὴν Ἐμπεδοκλῆα θανεῖν λόγος ὥς ποτ' ἀμάξης]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/125|125 Ανώνυμου: εἴ τι παραλλάσσει φαέθων μέγας ἅλιος ἄστρων]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/126 Διογένους Λαερτίου|126 Διογένους Λαερτίου: τὴν ὑπόνοιαν πᾶσι μάλιστα λέγω θεραπεύειν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/127 Διογένους Λαερτίου|127 Διογένους Λαερτίου: πολλάκις Ἡράκλειτον ἐθαύμασα, πῶς ποτε τὸ ζῆν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/128|128 Ανώνυμου: Ἡράκλειτος ἐγώ: τί μ᾽ ἄνω κάτω ἕλκετ᾽ ἄμουσοι;]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/129 Διογένους Λαερτίου|129 Διογένους Λαερτίου: ἤθελες, ὦ Ζήνων, καλὸν ἤθελες ἄνδρα τύραννον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/130 Διογένους Λαερτίου|130 Διογένους Λαερτίου: καὶ σεῦ, Πρωταγόρη, φάτιν ἔκλυον, ὡς ἄρ' Ἀθηνέων]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/131|131 Ανώνυμου: Πρωταγόρην λόγος ὧδε θανεῖν φέρει]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/132|132 Ανώνυμου:  καὶ σέο, Πρωταγόρη, σοφίης ἴδμεν βέλος ὀξύ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/133 Διογένους Λαερτίου|133 Διογένους Λαερτίου: πτίσσετε, Νικοκρέων, ἔτι καὶ μάλα· θύλακός ἐστι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/134|134 Ανώνυμου: ἐνθάδε Γοργίου ἡ κεφαλὴ κυνικοῦ κατάκειμαι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/135|135 Ανώνυμου: Θεσσαλὸς Ἱπποκράτης, Κῷος γένος, ἐνθάδε κεῖται]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/136|136 Αντίπατρου: ἥρωος Πριάμου βαιὸς τάφος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/137|137 Ανώνυμου: μή με τάφῳ σύγκρινε τὸνἝκτορα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/138 Ακήρατου|138 Ακήρατου: ῞Εκτορ ῾Ομηρείῃσιν ἀεὶ βεβοημένε βίβλοις]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/139|139 Αγνώστου: ῞Εκτορι μὲν Τροία συγκάτϑανεν οὐδ' ἔτι χεῖρας]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/140 Αρχίου|140 Αρχίου: Καὶ γενέταν τοῦ νέρϑε καὶ οὔνομα καὶ χϑόνα φώνει]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/141]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/142]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/143]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/144]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/145]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/146]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/147 Αρχίου|147 Αρχίου: Μοῦνος ἐναιρομένοισιν ὑπέρμαχος ἀσπίδα τείνας]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/148]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/149]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/150]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/151]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/152]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/153 Ομήρου|153 Ομήρου: χαλκῆ παρθένος εἰμί͵ Μίδα δ΄ ἐπὶ σήματι κεῖμαι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/154]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/155]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/156]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/157]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/158]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/159]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/160]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/161]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/162]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/163]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/164]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/165 Αντιπάτρου Σιδωνίου οι δε Αρχίου|165 Αντιπάτρου Σιδωνίου οι δε Αρχίου: Εἰπέ, γύναι, τίς ἔφυς. –Πρηξώ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/166]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/167]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/168]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/169]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/170]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/171]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/172]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/173 Διοτίμου οι δε Λεωνίδου|173 Διοτίμου, οι δε Λεωνίδου: Αυτόμαται δειλαί ποτί ταύλιον αι βόες ήλθον εξ όρεος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/174]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/175]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/176]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/177|177 Σιμωνίδου: Σᾶμα τόδε Σπίνθηρι πατὴρ ἐπέθηκε θανόντι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/178]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/179]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/180]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/181]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/182]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/183]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/184]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/185]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/186]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/187]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/188]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/189]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/190 Ανύτης|190 Ανύτης: Ακρίδι, τά κατ’ άρουραν αηδόνι και δακρυοκοίτα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/191 Αρχίου|191 Αρχίου: ῾Α πάρος ἀντίφϑογγον ἀποκλάγξασα νομεῦσι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/192]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/193]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/194]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/195]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/196]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/197]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/198]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/199]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/200]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/201]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/202 Ανύτης|202 Ανύτης: Ουκέτι μ' ως τό πάρος πυκιναίς πτερύγεσσιν ερέσσων]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/203|203 Σιμία του Ρόδιου: οὐκέτ᾽ ἀν᾽ ὑλῆεν δρίος εὔσκιον, ἀγρότα πέρδιξ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/204 Αγαθία|204 Αγαθία: Οὐκέτι που, τλῆμον σκοπέλων μετανάστρια πέρδιξ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/205 Αγαθία|205 Αγαθία: Οἰκογενὴς αἴλουρος ἐμὴν πέρδικα φαγοῦσα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/206]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/207]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/208 Ανύτης|208 Ανύτης: Μνάμα τόδε φθιμένου μενεδαΐου είσατο Δάμις ίππου]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/209]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/210]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/211]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/212]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/213 Αρχίου|213 Αρχίου: Πρὶν μὲν ἐπὶ χλωροῖς ἐριϑηλέος ἔρνεσι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/214 Αρχίου|214 Αρχίου: Οὐκέτι παφλάζοντα διαΐσσων βυϑὸν ἅλμης]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/215 Ανύτης|215 Ανύτης: Ουκέτι δή πλωτοίσιν αγαλλόμενος πελάγεσιν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/216|216 Αντιπάτρου: κύματα καὶ τρηχύς με κλύδων ἐπὶ χέρσον ἔσυρεν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/217 Ασκληπιάδη του Σάμιου|217 Ασκληπιάδη του Σάμιου: Ἀρχεάνασσαν ἔχω τὴν ἐκ Κολοφῶνος ἑταίραν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/218|218 Αντιπάτρου: τὴν καὶ ἅμα χρυσῷ καὶ ἁλουργίδι καὶ σὺν Ἔρωτι θρυπτομένην]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/219|219 Πομπήιου Μάκερ του Νεότερου: ἡ τὸ καλὸν καὶ πᾶσιν ἐράσμιον ἀνθήσασα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/220 Αγαθία|220 Αγαθία: Ἕρπων εἰς Ἐφύρην τάφον ἔδρακον ἀγχικέλευθον Λαΐδος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/221]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/222]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/223]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/224]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/225]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/226]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/227]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/228]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/229]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/230]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/231]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/232 Αντιπάτρου Θεσσαλονικέως|232 Αντιπάτρου Θεσσαλονικέως: Λύδιον οὖδας ἔχει τόδ᾽ Ἀμύντορα, παῖδα Φιλίππου]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/233]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/234]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/235]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/236|236 Αντιπάτρου Θεσσαλονικέως: Οὐχὶ Θεμιστοκλέους Μάγνης τάφος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/237]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/238]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/239]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/240]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/241]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/242]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/243]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/244]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/245]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/246]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/247]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/248 Σιμωνίδου|248 Σιμωνίδου: Μυριάσιν ποτέ τήδε τριηκοσίαις εμάχοντο]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/249 Σιμωνίδου|249 Σιμωνίδου: Ω ξείν' άγγειλον Λακεδαιμονίοις]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/250 Σιμωνίδου|250 Σιμωνίδου: Ἀκμᾶς ἑστακυῖαν ἐπὶ ξυροῦ Ἑλλάδα πᾶσαν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/251 Σιμωνίδου|251 Σιμωνίδου: Ἄσβεστον κλέος οἵδε φίλῃ περὶ πατρίδι θέντες]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/252|252 Αντιπάτρου: οἵδ᾽ Ἀίδαν στέρξαντες ἐνόπλιον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/253 Σιμωνίδου|253 Σιμωνίδου: Ει το καλώς θνήσκειν αρετής μέρος εστί μέγιστον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/254 Σιμωνίδου|254 Σιμωνίδου: Χαίρετ', ἀριστῆες πολέμου μέγα κῦδος ἔχοντες]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/254Α Σιμωνίδου|254Α Σιμωνίδου: Κρὴς γενεὰν Βρόταχος Γορτύνιος ἐνθάδε κεῖμαι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/255|255 Αισχύλου: κυανέη καὶ τούσδε μενεγχέας ὤλεσεν ἄνδρας]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/256 Πλάτωνος|256 Πλάτωνος: Οἵδε ποτ΄ Αἰγαίοιο βαρύβρομον οἶδμα λιπόντες]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/257|257 Ανώνυμου: παῖδες Ἀθηναίων Περσῶν στρατὸν ἐξολέσαντες]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/258 Σιμωνίδου|258 Σιμωνίδου: Οίδε παρ' Ευρυμέδοντά ποτ' αγλαόν ώλεσαν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/259 Πλάτωνος|259 Πλάτωνος: Εὐβοίης γένος εἰμὲν Ἐρετρικόν͵ ἄγχι δὲ Σούσων]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/260]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/261]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/262]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/263]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/264]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/265 Πλάτωνος|265 Πλάτωνος: Ναυηγοῦ τάφος εἰμί͵ ὁ δ΄ ἀντίον ἐστὶ γεωργοῦ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/266]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/267]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/268 Πλάτωνος|268 Πλάτωνος: Ναυηγόν με δέδορκας͵ ὃν ἡ κτείνασα θάλασσα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/269 Πλάτωνος|269 Πλάτωνος: Πλωτῆρες͵ σώιζοισθε καὶ εἰν ἁλὶ καὶ κατὰ γαῖαν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/270 Σιμωνίδου|270 Σιμωνίδου: Τούσδε ποτ' ἐκ Σπάρτας ἀκροθίνια Φοίβῳ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/271 Καλλιμάχου|271 Καλλιμάχου: Ὤφελε μηδ᾽ ἐγένοντο θοαὶ νέες• οὐ γὰρ ἂν ἡμεῖς]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/272 Καλλιμάχου|272 Καλλιμάχου: Νάξιος οὐκ ἐπὶ γῆς ἔθανεν Λύκος, ἀλλ᾽ ἐνὶ πόντῳ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/273 Λεωνίδα του Ταραντίνου|273 Λεωνίδα του Ταραντίνου: Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/274]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/275]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/276 Ηγησίππου|276 Ηγησίππου: ᾿Εξ ἁλὸς ἡμίβρωτον ἀνηνέγκαντο σαγηνεῖς ἄνδρα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/277 Καλλιμάχου|277 Καλλιμάχου:Τίς, ξένος ὦ ναυηγέ; Λεόντιχος ἐνθάδε νεκρόν εὗρέ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/278 Αρχίου Βυζαντινού|278 Αρχίου Βυζαντινού: Οὐδὲ νέκυς, ναυηγὸς ἐπὶ χθόνα Θῆρις ἐλασϑεὶς]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/279]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/280]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/281]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/282]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/283]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/284]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/285 Γλαύκου του Νικοπολίτη|285 Γλαύκου του Νικοπολίτη: Ου κόνις ουδ’ ολίγον πέτρης βάρος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/286]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/287]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/288]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/289]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/290]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/291]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/292]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/293]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/294]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/295]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/296 Σιμωνίδου|296 Σιμωνίδου: Ἐξ οὗ γ' Εὐρώπην Ἀσίας δίχα πόντος ἔνειμε]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/297]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/298]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/299]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/300 Σιμωνίδου|300 Σιμωνίδου: Ἐνθάδε Πυθώνακτα κασίγνητόν τε κέκευθε γαῖ']]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/301 Σιμωνίδου|301 Σιμωνίδου: Εὐκλέας αἶα κέκευθε, Λεωνίδα, οἳ μετὰ σεῖο τῇδ' ἔθανον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/302 Σιμωνίδου|302 Σιμωνίδου: Τῶν αὐτοῦ τις ἕκαστος ἀπολλυμένων ἀνιᾶται]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/303]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/304]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/305]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/306]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/307]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/308|308 Λουκιανού: Παῖδά με πενταέτηρον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/309]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/310]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/311]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/312 Ασινίου Κουαδράτου|312 Ασινίου Κουαδράτου: Οι προς Ρωμαίους δεινόν στήσαντες Άρηα κείνται]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/313|313 Ανώνυμου: εἰς Τίμωνα τὸν μισάνθρωπον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/314 Πτολεμαίου|314 Πτολεμαίου Μὴ πόθεν εἰμὶ μάθῃς, μηδ᾿ οὔνομα· πλὴν ὅτι θνήσκειν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/315 Ριανού ή Ζηνοδότου|315 Ριανού ή Ζηνοδότου Τρηχεῖαν κατ᾿ ἐμεῦ, ψαφαρὴ κόνι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/316 Αντιπάτρου ή Λεωνίδα|316 Αντιπάτρου ή Λεωνίδα: Τὴν ἐπ᾿ ἐμεῦ στήλην παραμείβεο]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/317 Καλλιμάχου|317 Καλλιμάχου: Τίμων, οὐ γὰρ ἔτ᾿ ἐσσί, τί τοι, σκότος ἢ φάος, ἐχθρόν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/318 Καλλιμάχου|318 Καλλιμάχου: Μὴ χαίρειν εἴπῃς με, κακὸν κέαρ, ἀλλὰ πάρελθε]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/319|319 Ανώνυμου: εἰς τὸν αὐτὸν Τίμωνα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/320 Ηγησίππου|320 Ηγησίππου: ᾿Οξεῖαι πάντῃ περὶ τὸν τάφον εἰσὶν ἄκανθαι καὶ σκόλοπες]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/321]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/322]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/323]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/324]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/325]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/326]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/327]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/328]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/329]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/330]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/331]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/332]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/333]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/334]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/335]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/336]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/337]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/338]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/339]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/340]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/341]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/342]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/343]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/344 Σιμωνίδου|344 Σιμωνίδου: Θηρῶν μὲν κάρτιστος ἐγώ, θνατῶν δ' ὃν ἐγὼ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/345]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/346]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/347]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/348|348 Σιμωνίδου: Πολλὰ πιὼν καὶ πολλὰ φαγὼν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/349]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/350]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/351]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/352]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/353]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/354]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/355]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/356]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/357]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/358]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/359]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/360]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/361]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/362]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/363]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/364]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/365]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/366]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/367]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/368]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/369]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/370]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/371]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/372]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/373]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/374]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/375]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/376]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/377]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/378]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/379]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/380]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/381]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/382]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/383]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/384]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/385]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/386]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/387]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/388]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/389]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/390]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/391]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/392]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/393]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/394]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/395]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/396]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/397]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/398]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/399]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/400]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/401]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/402]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/403]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/404]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/405 Φιλίππου|405 Φιλίππου (Θεσσαλονικέος): Ὦ ξεῖνε, φεῦγε τὸν χαλαζεπῆ τάφον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/406]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/407]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/408]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/409]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/410]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/411]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/412]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/413]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/414 Νοσσίδος|414 Νοσσίδος: Καὶ καπυρὸν γελάσας παραμείβεο καὶ φίλον εἰπὼν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/415 Καλλιμάχου|415 Καλλιμάχου: Βαττιάδεω παρὰ σῆμα φέρεις πόδας εὖ μὲν ἀοιδήν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/416|416 Ανώνυμου: Εὐκράτεω Μελέαγρον ἔχω]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/417 Μελεάγρου|417 Μελεάγρου: Νάσος εμά θρέπτειρα Τύρος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/418]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/419]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/420]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/421]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/422]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/423]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/424]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/425]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/426 Αντιπάτρου|426 Αντιπάτρου: Εἰπέ, λέων, φθιμένοιο τίνος τάφο ἀμφιβέβηκας]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/427|427 Αντιπάτρου του Σιδωνίου: ἁ στάλα, φέρ᾽ ἴδω, τίν᾽ ἔχει νέκυν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/428]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/429]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/430]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/431 Σιμωνίδου|431 Σιμωνίδου: Οἵδε τριακόσιοι, Σπάρτα πατρί, τοῖς συναρίθμοις]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/432]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/433]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/434]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/435]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/436 Ηγέμονος|436 Ηγέμονος: Είποι τις παρά τύμβον ιών αγέλαστος όδίτας τοϋτ' επος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/437]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/438]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/439]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/440]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/441 Αρχιλόχου|441 Αρχιλόχου: Ὑψηλοὺς Μεγάτιμον Ἀριστοφόωντά τε Νάξου κίονας]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/442 Σιμωνίδου|442 Σιμωνίδου: Οἵδε τριακόσιοι, Σπάρτα πατρί, τοῖς συναρίθμοις]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/443 Σιμωνίδου|443 Σιμωνίδου: Τῶν δέ ποτ' ἐν στέρνοισι τανυγλώχινας ὀιστοὺς]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/444]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/445]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/446]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/447 Καλλιμάχου|447 Καλλιμάχου: Σύντομος ἦν ὁ ξεῖνος, ὃ καὶ στίχος οὐ μακρὰ λέξων]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/448]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/449]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/450]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/451 Καλλιμάχου|451 Καλλιμάχου: Τῆιδε Σάων ὁ Δίκωνος Ἀκάνθιος ἱερὸν ὕπνον κοιμᾶται:]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/452 Λεωνίδα του Ταραντίνου|452 Λεωνίδα του Ταραντίνου: Μνήμης Εὐβούλοιο σαόφρονος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/453 Καλλιμάχου|453 Καλλιμάχου: Δωδεκέτη τὸν παῖδα πατὴρ ἀπέθηκε Φίλιππος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/454]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/455]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/456 Διοσκορίδη|456 Διοσκορίδη: Τὴν τίτθην Ἱέρων Σειληνίδα, τήν, ὅτε πίνοι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/457|457 Αρίστωνος: ἀμπελὶς ἡ φιλάκρητος ἐπὶ σκήπωνος ὁδηγοῦ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/458 Καλλιμάχου|458 Καλλιμάχου: Τὴν Φρυγίην Αἴσχρην, ἀγαθὸν γάλα, πᾶσιν ἐν ἐσθλοῖς]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/459|459 Καλλιμάχου: Κρηθίδα τὴν πολύμυθον, ἐπισταμένην καλὰ παίζειν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/460 Καλλιμάχου|460 Καλλιμάχου: Εἶχον ἀπὸ σμικρῶν ὀλίγον βίον οὔτε τι δεινόν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/461 Μελεάγρου|461 Μελεάγρου: Παμμήτορ γη, χαίρε.σύ τόν πάρος ου βαρύν εις σέ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/462|462 Διονυσίου: Ἀγχιτόκον Σατύραν Ἀίδας λάχε]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/463|463 Λεωνίδα: αὕτα Τιμόκλει᾽, αὕτα Φιλώ, αὕτα Ἀριστώ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/464]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/465 Ηρακλείτου|465 Ηρακλείτου: Ἁ κόνις ἀρτίσκαπτος, ἐπὶ στάλας δὲ μετώπων]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/466]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/467]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/468]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/469 Χαιρήμονος|469 Χαιρήμονος: εὔβουλόν τέκνωσεν Ἀθηναγόρης]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/470]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/471 Καλλιμάχου|471 Καλλιμάχου:Εἴπας· «Ηλιε χαῖρε.» Κλεόμβροτος ὡμβρακιώτης]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/472]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/473]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/474]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/475]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/476]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/477]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/478]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/479]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/480]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/481]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/482]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/483| 483 Ανώνυμου: Ἀίδη ἀλλιτάνευτε καὶ ἄτροπε]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/484| 484 Διοσκορίδη: πέντε κόρας καὶ πέντε Βιὼ Διδύμωνι τεκοῦσα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/485| 485 Διοσκορίδη: Βάλλεθ᾽ ὑπὲρ τύμβου πολιὰ κρίνα, καὶ τὰ συνήθη]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/486 Ανύτης|486 Ανύτης: Πολλάκι τώδ’ ολοφυδνά κόρας επί σάματι Κλείνα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/487| 487 Πέρση του Θηβαίου: ὤλεο δὴ πρὸ γάμοιο, Φιλαίνιον, οὐδέ σε μάτηρ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/488|488 Μνασάλκη: αἰαῖ Ἀριστοκράτεια, σὺ μὲν βαθὺν εἰς Ἀχέροντα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/489 Σαπφούς|489 Σαπφούς (της Λεσβίας): Τιμάδος ἅδε κόνις, τὰν δὴ πρὸ γάμοιο θανοῦσαν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/490 Ανύτης|490 Ανύτης: Παρθένον’ Αντιβίαν καταδύρομαι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/491|491 Μνασάλκη: αἰαῖ παρθενίας ὀλοόφρονος, ἇς ἄπο φαιδρὰν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/492 Ανύτης|492 Ανύτης: Ωιχόμεθ’, ω Μίλητε, φίλη πατρί]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/493|493 Αντιπάτρου: οὐ νούσῳ Ῥοδόπα τε καὶ ἁ γενέτειρα Βοΐσκα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/494|494 Ανώνυμου: ἐν πόντῳ Σώδαμος ὁ Κρὴς θάνεν, ᾧ φίλα, Νηρεῦ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/495|495 Αλκαίου: στυγνὸς ἐπ᾽ Ἀρκτούρῳ ναύταις πλόος: ἐκ δὲ Βορείης]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/496 Σιμωνίδου|496 Σιμωνίδου: ᾿Ηερίη Γεράνεια, κακὸν λέπας, ὤφελες ῎Ιστρον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/497]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/498]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/499]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/500]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/501]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/502]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/503]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/504]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/505 Σαπφούς|505 Σαπφούς (της Λεσβίας): Τῷ γριπεῖ Πελάγωνι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/506|506 Λεωνίδα: κἠν γῇ καὶ πόντῳ κεκρύμμεθα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/507Α Σιμωνίδου|507Α Σιμωνίδου: Ἄνθρωπ', οὐ Κροίσου λεύσσεις τάφον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/507Β|507Β Σιμωνίδου: οὐκ ἐπιδὼν νύμφεια λέχη κατέβην τὸν ἄφυκτον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/508 Σιμωνίδου|508 Σιμωνίδου: Παυσανίαν ἰητρὸν ἐπώνυμον, Ἀγχίτεω υἱόν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/509 Σιμωνίδου|509 Σιμωνίδου: Σῆμα Θεόγνιδός εἰμι Σινωπέος, ᾧ μ' ἐπέθηκεν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/510 Σιμωνίδου|510 Σιμωνίδου: Σῶμα μὲν ἀλλοδαπὴ κεύθει κόνις, ἐν δέ σε πόντῳ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/511 Σιμωνίδου|511 Σιμωνίδου: Σῆμα καταφθιμένοιο Μεγακλέος εὖτ' ἂν ἴδωμαι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/512 Σιμωνίδου|512 Σιμωνίδου: Τῶνδε δι' ἀνθρώπων ἀρετὰν οὐχ ἵκετο καπνὸς]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/513 Σιμωνίδου|513 Σιμωνίδου: Φῆ ποτε Πρωτόμαχος, πατρὸς περὶ χεῖρας ἔχοντος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/514 Σιμωνίδου|514 Σιμωνίδου: Αἰδὼς καὶ Κλεόδημον ἐπὶ προχοῇσι Θεαίρου]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/515 Σιμωνίδου|515 Σιμωνίδου: Αἰαῖ, νοῦσε βαρεῖα, τί δὴ ψυχαῖσι μεγαίρεις]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/516 Σιμωνίδου|516 Σιμωνίδου: Οἱ μὲν ἐμὲ κτείναντες ὁμοίων ἀντιτύχοιεν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/517 Καλλιμάχου|517 Καλλιμάχου: Ἠῶιοι Μελάνιππον ἐθάπτομεν, ἠελίου δέ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/518 Καλλιμάχου|518 Καλλιμάχου: Ἀστακίδην τὸν Κρῆτα τὸν αἰπόλον ἥρπασε Νύμφη]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/519 Καλλιμάχου|519 Καλλιμάχου: Δαίμονα τίς δ᾽ εὖ οἶδε τὸν Αὔριον;]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/520 Καλλιμάχου|520 Καλλιμάχου: Ἡν δίζηι Τίμαρχον ἐν Ἄιδος, ὄφρα πύθηαι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/521 Καλλιμάχου|521 Καλλιμάχου: Κύζικον ἢν ἔλθηις, ὀλίγος πόνος Ἱππακὸν εὑρεῖν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/522 Καλλιμάχου|522 Καλλιμάχου: 'Τιμονόη.' τίς δ᾽ ἐσσί; μὰ δαίμονας, οὔ ς᾽ ἂν ἐπέγνων]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/523 Καλλιμάχου|523 Καλλιμάχου: Οἵτινες Ἀλείοιο παρέρπετε σῆμα Κίμωνος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/524 Καλλιμάχου|524 Καλλιμάχου: ῏Η ῥ᾽ ὑπὸ σοὶ Χαρίδας ἀναπαύεται;]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/525 Καλλιμάχου|525 Καλλιμάχου: Ὅστις ἐμὸν παρὰ σῆμα φέρεις πόδα, Καλλιμάχου με]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/526]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/527]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/528]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/529]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/530]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/531]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/532]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/533]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/534]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/535]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/536]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/537]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/538 Ανύτης|538 Ανύτης: Μάνης ούτος ανήρ ήν ζών ποτέ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/539]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/540]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/541]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/542]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/543]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/544]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/545]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/546]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/547]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/548]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/549]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/550]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/551 Αγαθία|551 Αγαθία: Λητόϊος καὶ Παῦλος ἀδελφεὼ ἄμφω]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/552 Αγαθία|552 Αγαθία: Ὦ ξένε, τί κλαίεις; - Διὰ σὸν μόρον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/553|553 Δαμασκίου: Ζωσίμη, ἡ πρὶν ἐοῦσα μόνῳ τῷ σώματι δούλη]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/554]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/555]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/556]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/557]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/558]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/559]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/560]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/561]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/562]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/563]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/564]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/565]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/566 Μακηδονίου του υπατικού|566 Μακηδονίου του υπατικού: Γαῖα καὶ Εἰλήθυια, σὺ μὲν τέκες, ἡ δὲ καλύπτεις]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/567 Αγαθία|567 Αγαθία: Κανδαύλου τόδε σῆμα· Δίκη δ' ἐμὸν οἶτον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/568 Αγαθία|568 Αγαθία: Ἑπτά με δὶς λυκάβαντας ἔχουσαν ἀφήρπασε δαίμων]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/569 Αγαθία|569 Αγαθία: Ναὶ λίτομαι, παροδῖτα, φίλωι κατάλεξον ἀκοίτηι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/570]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/571]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/572 Αγαθία|572 Αγαθία: Οὐχ ὁσίοις λεχέεσσιν ἐτέρπετο λάθριος ἀνήρ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/573]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/574 Αγαθία|574 Αγαθία: Θεσμοὶ μὲν μεμέληντο συνήθεες Ἀγαθονίκωι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/575]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/576]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/577]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/578 Αγαθία|578 Αγαθία: Τὸν κρατερὸν Πανοπῆα, τὸν ἀγρευτῆρα λεόντων]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/579]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/580]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/581]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/582]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/583 Αγαθία|583 Αγαθία: Ἀβάλε μηδ' ἐγένοντο γάμοι, μὴ νύμφια λέκτρα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/584]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/585]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/586]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/587]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/588]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/589 Αγαθία|589 Αγαθία: Μηδὲν ἀπαγγείλειας ἐς Ἀντιόχειαν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/590]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/591]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/592]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/593 Αγαθία|593 Αγαθία: Τὰν πάρος ἀνθήσασαν ἐν ἀγλαΐαι καὶ ἀοιδᾶι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/594]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/595]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/596 Αγαθία|596 Αγαθία: Ναὶ μὰ τὸν ἐν γαίηι πύματον δρόμον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/597]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/598]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/599]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/600]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/601]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/602 Αγαθία|602 Αγαθία: Εὐστάθιε, γλυκερὸν μὲν ἔχεις τύπον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/603]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/604]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/605]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/606]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/607]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/608 Ευτολμίου σχολαστικού ιλλουστρίου|608 Ευτολμίου: Υἱέος ὠκυμόρου θάνατον πενθοῦσα Μενίππη]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/609]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/610]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/611 Ευτολμίου σχολαστικού ιλλουστρίου|611 Ευτολμίου: Παρθενικὴν Ἑλένην μετ᾽ ἀδελφεὸν ἄρτι θανόντα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/612 Αγαθία|612 Αγαθία: Φεῦ, φεῦ, τὴν δεκάτην Ἑλικωνίδα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/613]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/614 Αγαθία|614 Αγαθία: Ἑλλανὶς τριμάκαιρα καὶ ἁ χαρίεσσα Λάμαξις]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/615]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/616]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/617]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/618]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/619]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/620 Διογένους Λαερτίου|620 Διογένους Λαερτίου: μή ποτε λυπήσῃ σε τὸ μή σε τυχεῖν τινος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/621]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/622]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/623 Αιμιλιανού|623 Αιμιλιανού: Εἰς παῖδα τῆς μητρὸς τεθνηκυίας θηλάζοντα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/624]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/625]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/626]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/627]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/628]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/629]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/630]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/631]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/632]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/633]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/634]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/635]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/636]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/637]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/638]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/639]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/640]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/641]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/642]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/643]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/644]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/645]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/646 Ανύτης| 646 Ανύτης: Λοίσθια δη τάδε πατρί φίλω]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/647 Σιμία|647 Σιμία (του Ροδίου): Ύστατα δή τάδ' έειπε φίλαν ποτί ματέρα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/648|648 Λεωνίδα:  ἐσθλὸς Ἀριστοκράτης ὅτ᾽ ἀπέπλεεν εἰς Ἀχέροντα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/649 Ανύτης|649 Ανύτης: Αντί τοι ευλεχέος θαλάμου σεμνών]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/650]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/651]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/652]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/653]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/654]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/655]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/656]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/657]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/658 Λεωνίδα του Ταραντίνου ή Θεοκρίτου|658 Λεωνίδα του Ταραντίνου ή Θεοκρίτου: Γνώσομαι, εἴ τι νέμεις ἀγαθοῖς πλέον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/659|659 Λεωνίδα: νήπιον υἱὸν ἔλειπες]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/660 Λεωνίδα του Ταραντίνου|660 Λεωνίδα του Ταραντίνου: Ξεῖνε, Συρακόσιός τοι ἀνὴρ τόδ᾽ ἐφίεται ῎Ορθων]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/661 Λεωνίδα του Ταραντίνου|661 Λεωνίδα του Ταραντίνου: Εὐσθένεος τὸ μνῆμα: φυσιγνώμων ὁ σοφιστής]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/662 Λεωνίδα του Ταραντίνου|662 Λεωνίδα του Ταραντίνου: ῾Η παῖς ᾤχετ᾽ ἄωρος ἐν ἑβδόμῳ ἥδ᾽ ἐνιαυτῷ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/663 Λεωνίδα του Ταραντίνου|663 Λεωνίδα του Ταραντίνου: Ο μικκὸς τόδ᾽ ἔτευξε τᾷ Θραΐσσᾳ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/664|664 Λεωνίδα του Ταραντινού: Ἀρχίλοχον καὶ στᾶθι καὶ εἴσιδε τὸν πάλαι ποιητὰν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/665|665 Λεωνίδα του Ταραντινού: μήτε μακρῇ θαρσέων ναυτίλλεο μήτε βαθείῃ νηί]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/666|666 Αντιπάτρου: οὗτος ὁ Λειάνδροιο διάπλοος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/667|667 Ανώνυμου: ἐν τῷ ναῷ τῆς ἁγίας Αναστασίας ἐν Θεσσαλόνικᾐ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/668|668 Ιουλίου Λεωνίδα: Οὐδ᾽ εἴ μοι γελόωσα καταστορέσειε Γαλήνη]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/669 Πλάτωνος|669 Πλάτωνος: ἀστέρας εἰσαθρεῖς Ἀστὴρ ἐμός· εἴθε γενοίμην]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/670 Πλάτωνος|670 Πλάτωνος: ἀστὴρ πρὶν μὲν ἔλαμπες ἐνὶ ζῳοῖσιν Ἑῷος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/671 Βιάνωρος|671 Βιάνωρος: Πάντα Χάρων ἄπληστε, τὶ τὸν νέον ἥρπασας αὔτως Ἄτταλον]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/672|672 Ανώνυμου: χθὼν μὲν ἔχει δέμας ἐσθλόν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/673|673 Ανώνυμου: εἰ γένος εὐσεβέων ζώει μετὰ τέρμα βίοιο]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/674|674 Αδριανού: Ἀρχιλόχου τόδε σῆμα]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/675|675 Ιούλιου Λεωνίδα: ἄτρομος ἐκ τύμβου λύε πείσματα ναυηγοῖο]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/676|676 Ανώνυμου: δοῦλος Ἐπίκτητος γενόμην, καὶ σῶμ᾽ ἀνάπηρος]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/677|677 Σιμωνίδου: Μνῆμα τόδε κλεινοῖο Μεγιστία]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/678]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/679]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/680]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/681]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/682]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/683]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/684]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/685]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/686]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/687]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/688]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/689]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/690]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/691]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/692]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/693]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/694]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/695]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/696 Αρχίου Μυτιληναίου|696 Αρχίου Μυτιληναίου: Αἰωρῇ ϑήρειον ἱμασσόμενος δέμας αὔραις]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/697]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/698]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/699]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/700]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/701 Διοδώρου|701 Διοδώρου: ἰφθίμωι τόδ’ ἐπ’ ἀνδρὶ φίλη πόλις ἤινεσ’ Ἀχαιῶι]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/702]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/703]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/704]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/705]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/706 Διογένους Λαερτίου|706 Διογένους Λαερτίου: ἰλιγγίασε Βάκχον ἐκπιὼν χανδὸν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/707]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/708]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/709]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/710 Ήριννας|710 Ήριννας: Στᾶλαι, καὶ Σειρῆνες ἐμαί, καὶ πένθιμε κρωσσέ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/711]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/712]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/713]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/714]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/715]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/716]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/717]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/718|718 Νοσσίδος: Ὦ Ξεῖν', εἰ τύ γε πλεῖς ποτὶ καλλίχορον Μιτυλάναν]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/719]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/720]]

*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/721]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/722]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/723]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/724 Ανύτης|724 Ανύτης: Ήρα μένος ε, Πρόαρχ’, όλεσ’ εν δαΐ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/725 Καλλιμάχου|725 Καλλιμάχου: Αἴνιε, καὶ σὺ γὰρ ὧδε, Μενέκρατες, οὐκ ἐπὶ πουλύ]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/726]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/727]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/728 Καλλιμάχου|728 Καλλιμάχου: Ἱερέη Δήμητρος ἐγώ ποτε καὶ πάλιν Καβείρων]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/729]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/730]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/731]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/732]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/733]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/734]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/735]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/736]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/737]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/738]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/739]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/740]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/741]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/742]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/743]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/744 Διογένους Λαερτίου|744 Διογένους Λαερτίου: ἐν Μέμφει λόγος ἐστὶν προμαθεῖν τὴν ἰδίην]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/745]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/746]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/747]]
*[[Παλατινή Ανθολογία/VII/748]]

[[Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία| 07]]</text>
      <sha1>0rtxfofr8fuirybvm1f04itl1cy7tld</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Χρήστης:Hym411</title>
    <ns>2</ns>
    <id>19759</id>
    <redirect title="Χρήστης:Revi C." />
    <revision>
      <id>167045</id>
      <parentid>156974</parentid>
      <timestamp>2026-08-02T00:36:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Pathoschild</username>
        <id>190</id>
      </contributor>
      <comment>global user pages ([[m:Synchbot|requested by Hym411]])</comment>
      <origin>167045</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="26" sha1="88g0cv17whfgb1wkeh281mptujwtlut" xml:space="preserve">#REDIRECT [[User:Revi C.]]</text>
      <sha1>88g0cv17whfgb1wkeh281mptujwtlut</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Συζήτηση χρήστη:Hym411</title>
    <ns>3</ns>
    <id>19760</id>
    <redirect title="Συζήτηση χρήστη:Revi C." />
    <revision>
      <id>167046</id>
      <parentid>156975</parentid>
      <timestamp>2026-08-02T01:06:07Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Pathoschild</username>
        <id>190</id>
      </contributor>
      <comment>global user pages ([[m:Synchbot|requested by Hym411]])</comment>
      <origin>167046</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="31" sha1="o9z79lcc9a9pfmqmrod5w3eyk4q9i0o" xml:space="preserve">#REDIRECT [[User talk:Revi C.]]</text>
      <sha1>o9z79lcc9a9pfmqmrod5w3eyk4q9i0o</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/208</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47424</id>
    <revision>
      <id>167049</id>
      <parentid>153282</parentid>
      <timestamp>2026-08-02T01:16:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167049</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2186" sha1="0t11cenl8z9q55vafyh7f9e491et928" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||206}}&lt;/noinclude&gt;{{κέντρο|{{smaller|'''ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΕΧΙΩΤΗΣ'''}}}}
Οὗτος ὑπηρέτει πάντοτε μὲ τὸν Θ. Κολοκοτρώνην καὶ λοιποὺς καπεταναίους, δείξας πολλὴν γενναιότητα καὶ τρόπον πολεμικὸν κατὰ τὰς μάχας καὶ τὰς πολιορκίας, εἰς τὰς ὁποίας εὑρέθη μὲ τοὺς συμπατριώτας καὶ γείτονάς του.
{{vgap|1em}}
{{rule|6em}}
{{vgap|1em}}
{{κέντρο|{{smaller|'''ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΙ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΑΔΕΛΦΟΙ ΑΡΒΑΛΑΙ'''}}}}

Κατήγοντο ἐκ Τριπόλεως καὶ ὑπηρέτησαν τὴν πατρίδα στρατιωτικῶς καὶ πολιτικῶς. Μάλιστα ὁ Γεώργιος παντοῦ ἔτρεχεν. Ἡ οἰκογένεια αὕτη μαζὺ μὲ τὸν θεῖόν των ἔδειξαν πολὺν ἐνθουσιασμόν, καὶ ἐξώδευσαν ἐξ ἰδίων κατὰ τὰς πρώτας ἡμέρας τῆς ἐπαναστάσεως.
{{vgap|1em}}
{{rule|6em}}
{{vgap|1em}}
{{κέντρο|{{smaller|'''ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΚΟΝΤΡΙΑΝΟΣ'''}}}}

Ἦτον ἀπὸ τοῦ Κάψα. Ὁ καπετάνιος οὗτος καὶ πρὶν ἀρχίσει ἡ ἐπανάστασις ἐνεργοῦσε καὶ παντοῦ ἔτρεχε προετοιμάζων τὰ τοῦ πολέμου. Ἐκραγείσης δὲ τῆς ἐπαναστάσεως εὑρέθη καὶ αὐτὸς καὶ ἐπολέμησε μὲ τοὺς Δαραίους, ὅταν οὗτοι ἦλθον ἀπὸ τοῦ Δάρα κυνηγοῦντες τοὺς Κιαχαγιάδές των. Ἐπολέμησε μέχρι τέλους τῆς πολιορκίας Τριπολιτσᾶς, εἰς δὲ τὸν πόλεμον τοῦ Λεβιδίου ἐκεῖ ἐφάνη ὅτι ἦτο παληκάρι.
{{vgap|1em}}
{{rule|6em}}
{{vgap|1em}}
{{κέντρο|{{smaller|'''ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΚΩΝΗΣ'''}}}}

Ἐγεννήθη εἰς τὸ χωρίον Πικέρνι. Ὑπηρέτησε&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0t11cenl8z9q55vafyh7f9e491et928</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/207</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47425</id>
    <revision>
      <id>167048</id>
      <parentid>153287</parentid>
      <timestamp>2026-08-02T01:13:20Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167048</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2030" sha1="s2f66ha40lruwf628q18awhtn9i9s18" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||205}}&lt;/noinclude&gt;εἰς τοὺς Τούρκους τοῦ Ναυπλίου κατὰ τὴν πρώτην συνθήκην, οἵτινες τὸν ἐζήτησαν καὶ ἔμεινεν ἐντὸς τοῦ Ναυπλίου μέχρι τῆς παραδόσεώς του εἰς τοὺς Ἕλληνας. Ὑπῆρξε πληρεξούσιος τῶν ἐθνικῶν Συνελεύσεων, βουλευτὴς καὶ γερουσιαστής.
{{vgap|1em}}
{{rule|6em}}
{{vgap|1em}}
{{κέντρο|{{smaller|'''ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ'''}}}}

Κατήγετο ἀπὸ τὴν Τριπολιτσᾶν, καὶ ὑπῆρξεν εἷς τῶν προκρίτων, κατὰ δὲ τὴν ἐπανάστασιν ἐπαρουσιάσθη στρατιωτικὸς, ἀλλὰ καὶ πολιτικῶς ὑπηρέτησεν, ἔχων ζῆλον καὶ προθυμίαν ὑπὲρ τοῦ ἀγῶνος καὶ παντοῦ εὑρίσκετο.
{{vgap|1em}}
{{rule|6em}}
{{vgap|1em}}
{{κέντρο|{{smaller|'''ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΠΗΛΙΑΔΗΣ'''}}}}

Πρὶν τῆς ἐπαναστάσεως ἐνήργει τὰ τῆς Ἑταιρίας εἰς Κωνσταντινούπολιν καὶ ἀλλοῦ. Ἐπανελθὼν δὲ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολιν εἰς τὴν πατρίδα του Τριπολιτσᾶν κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς ἐπαναστάσεως, συνήργει καὶ παρεκίνει εἰς τὴν ἐπανάστασιν τοὺς Ἕλληνας. Μετὰ δὲ τὴν ἅλωσιν τῆς πόλεως ἔγεινε γραμματεὺς τῆς Πελοποννησιακῆς Γερουσίας, ὕστερον δὲ πληρεξούσιος, βουλευτὴς καὶ ὑπουργὸς τοῦ Καποδίστρια. Τελευταῖον δὲ συνέγραψε καὶ ἀπομνημονεύματα τῆς Ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως.
{{vgap|1em}}
{{rule|6em}}
{{vgap|1em}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s2f66ha40lruwf628q18awhtn9i9s18</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/206</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47426</id>
    <revision>
      <id>167047</id>
      <parentid>153288</parentid>
      <timestamp>2026-08-02T01:11:03Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167047</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2621" sha1="nhxde22whi3tlxxwkj9aofplhk18f4v" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||204}}&lt;/noinclude&gt;τὸ Νιοχωράκι ἀπὸ κάτω ἀπὸ τῇς Πόρταις· ὅτε ὁ Θ. Κολοκοτρώνης ἔτυχε νὰ περνᾷ ἐκεῖθεν, ἀνταμώθη μὲ τὸν Βάρβογλην καὶ ὡμίλησαν, καὶ τοὺς μὲν στρατιώτας ἔστειλεν ὑπὸ τὰς διαταγὰς τοῦ Πλαπούτα, αὐτὸν δὲ ὁ Κολοκοτρώνης ἐπεριποιήθη, λησμονήσας ὅσα τοῦ ἔκαμον οἱ ἐν Ἄργει πολιτικοὶ, καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος Βάρβογλης, καὶ τὸν ἔστειλεν ὀπίσω διὰ νὰ προβλέπῃ τὰς ζωοτροφίας τοῦ στρατοπέδου.

Ἡ οἰκογένεια τοῦ Βάρβογλη ἐξώδευσε καθὼς καὶ αἱ ἄλλαι οἰκογένειαι τῶν ἀρχοντοπροκρίτων· μάλιστα δὲ κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν Ἀράβων ἐφάνη πολὺ πρόθυμος ὁ Γεώργιος Βάρβογλης, διότι ἔστειλε τὸν υἱόν του Σωτηράκην εἰς τὴν ἐκστρατείαν αὐτὴν μὲ σῶμα στρατιωτικὸν ἀπὸ τὴν Τριπολιτσᾶν, ἀλλὰ κατὰ δυστυχίαν, αἰχμαλωτίσθη εἰς τοὺς Ἀβαρίνους, ὡς καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἔμεινε δὲ πολὺν καιρὸν αἰχμάλωτος, ἐλευθερωθεὶς μετὰ τῶν ἄλλων κατὰ τὸ τέλος τοῦ πολέμου.
{{vgap|1em}}
{{rule|6em}}
{{vgap|1em}}
{{κέντρο|{{smaller|'''ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΧΡΗΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ'''}}}}

Οὗτος ὑπηρέτησε στρατιωτικῶς καὶ πολιτικῶς. Κατ᾿ ἀρχὰς ἐχρησίμευσε πολὺ κατὰ τὴν πολιορκίαν τῆς Τριπολιτσᾶς, διότι εἶχε τὴν ἐφορείαν τῆς ἐπαρχίας εἰς τὰ Τρίκορφα, καὶ μετὰ τῶν λοιπῶν ἐφρόντιζε περὶ τῆς προμηθείας τῶν ἀναγκαίων. Ἀλλ᾿ αὐτὸς ἐξώδευσεν ἐξ ἰδίων εἰς τὰς ἀνάγκας τοῦ πολέμου καὶ διετήρησε τὸ στρατόπεδον μέχρι τῆς ἁλώσεως τῆς πόλεως, καὶ ἦτον ὁ μόνος ἀπὸ τοὺς Τριπολιτσιώτας, ὁ ὁποῖος πολλὰ ἐξώδευεν. Ἐδόθη ἐνέχυρον ἀπὸ τὴν τότε Κυβέρνησιν&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>nhxde22whi3tlxxwkj9aofplhk18f4v</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/205</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47427</id>
    <revision>
      <id>167043</id>
      <parentid>153290</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T23:25:52Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167043</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2596" sha1="czjt782ksk74txux177btm7epeme9bb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||203}}&lt;/noinclude&gt;τῶν πολιορκητῶν καὶ τῶν Νοταράδων, καὶ συνάμα νὰ εἰσπράξῃ καὶ τὰ ὑποχρεωτικὰ χρήματα ἀπὸ τὴν Ἐπαρχίαν τῆς Κορίνθου, καὶ νὰ ἴδῃ καὶ τὸ ἐκεῖ φροντιστήριον. Ἔχει δὲ ὅλα τὰ ἔγγραφα τῆς ἀποστολῆς του ταύτης. Ἁλωθείσης δὲ τῆς Τριπολιτσᾶς, ἐπανῆλθεν εἰς αὐτὴν καὶ ἔκτοτε ἀνεμίχθη καὶ εἰς τὰ πολιτικὰ πράγματα, καὶ οὕτω ὑπηρέτει τὴν πατρίδα στρατιωτικῶς μὲ καλὸν ζῆλον. Οὐδεὶς δὲ ἄλλος ἔχει περισσοτέρας ἐκδουλεύσεις πολιτικὰς, διότι ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα ἐπέρασαν ἀπὸ τὴν διεύθυνσίν του.
{{vgap|1em}}
{{rule|6em}}
{{vgap|1em}}
{{κέντρο|{{smaller|'''ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΑΡΒΟΓΛΗΣ'''}}}}

Οὗτος ἦτον ἐκ τῶν προὐχόντων τῆς Τριπολιτσᾶς. Ἐκρατήθη μέσα εἰς τὴν πόλιν ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀλλ’ ἔφυγεν πρὶν αὕτη ἁλωθῇ. Ὑπηρέτησε στρατιωτικῶς καὶ πολιτικῶς, ὑπῆρξε πληρεξούσιος, βουλευτὴς, γερουσιαστὴς τῆς Πελοποννήσου καὶ ὑπουργός. Ἡ Πελοποννησιακὴ Γερουσία εἶχε στείλει μίαν ἐπιστροπὴν ἀπὸ τὰ μέλη της διὰ νὰ παρασταθῇ εἰς τὴν παράδοσιν τοῦ Ναυπλίου, καὶ ἓν μέλος αὐτῆς ἦτο καὶ ὁ Γ. Βάρβογλης. Ἐλθόντος ὅμως τοῦ Δράμαλη, ὁ Βάρβογλης ἔφυγεν ἀπὸ τὴν Ἀργολίδα ὁμοῦ μὲ τῶν Παλαιῶν Πατρῶν καὶ ἄλλους, ἀλλ’ εἰς τῇς Πόρταις τοῦ Σάγκα τοὺς ἔπιασαν οἱ στρατιῶται τοῦ Πλαπούτα, καὶ ἤθελον νὰ τοὺς κακοποιήσουν, διότι τοὺς ἐθεώρησαν ὡς αἰτίους τῆς εἰσβολῆς τοῦ Δράμαλη. Ὁ δὲ Βάρβογλης διαφυγὼν ἦλθεν εἰς τὴν Τριπολιτσᾶν, καὶ ἀμέσως ἐξεστράτευσε μὲ τοὺς συμπατριώτας του, καὶ ὑπῆγεν εἰς&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>czjt782ksk74txux177btm7epeme9bb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/204</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47428</id>
    <revision>
      <id>167042</id>
      <parentid>153291</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T23:23:15Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167042</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2844" sha1="hhz52q1pi77drtnkkztr7f1cywxrf65" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||202}}&lt;/noinclude&gt;καὶ ὡς ἐκ τούτου ἠγέρθησαν πολλαὶ ὑπόνοιαι, οἱ εὑρεθέντες ἐκεῖ Μανιᾶται καπεταναῖοι, Μούρτσινοι, Κουμουνδουράκιδες, Καπετανάκιδες, Βενετσανάκιδες, Τουράκιδες καὶ ἄλλοι πολλοὶ, καὶ οἱ Μαυρομιχαλαῖοι Κυριακούλης καὶ Ἠλίας, ὅλοι αὐτοὶ ἦλθον εἰς λογομαχίαν μὲ τοὺς Ἀναγνωσταρᾶν Παπαγεωργίου, Ἠλίαν Φλέσαν, Δημ. Παπατσώνην, Παναγ. Κεφάλαν, Μητροπέτροβαν, Νικήταν Φλέσαν καὶ Θ. Κολοκοτρώνην, διὰ τὴν ἀποστολὴν ταύτην τοῦ Γερασίμου, καὶ διὰ τὰ γράμματα καὶ τὰ προσκυνοχάρτια, τὰ ὁποῖα οὗτος ἔφερεν ἀπὸ τοὺς Τούρκους, καὶ προσέτι διὰ τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους εἶπε κατὰ τῆς ἐπαναστάσεως ὁ Γεράσιμος, ἀπεφασίσθη καὶ ἐστάλη ὁ Ῥήγας εἰς τὰς Καλάμας διὰ νὰ κάμῃ γνωστὴν εἰς τὸν Πετρόμπεην τὴν διαγωγὴν τοῦ Γερασίμου, καὶ παρακινήσῃ αὐτὸν νὰ ἔλθῃ εἰς τὸ στρατόπεδον διὰ νὰ ἐννοήσουν ὅλοι καὶ νὰ πεισθοῦν, ὅτι θέλει τὴν ἐπανάστασιν· παρέδωκεν δὲ εἰς τὴν συνοδίαν τοῦ Ρήγα καὶ τὸν Γεράσιμον διὰ νὰ μὴν τὸν σκοτώσουν εἰς τὸν δρόμον καὶ κακοφανῆ τοῦτο εἰς τὸν Πετρόμπεην. Τὰ μετὰ ταῦτα ἀναφέρονται εἰς τὰ ἀπομνημονεύματά μου. Κατόπιν ὁ Ῥήγας ἐπέστρεψεν εἰς τὸ Χρυσοβίτσι, καὶ ἐκεῖ ἐβοήθει τὸν Κολοκοτρώνην διὰ τῶν συμβουλῶν του καὶ τῆς γραφικῆς του ἱκανότητος. Μέχρι δὲ τῆς ἐλεύσεως τοῦ πρίγκηπος Ὑψηλάντου ὁ Ῥήγας ἔμενεν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Τρικόρφων, καὶ ὑπῆγεν καὶ αὐτὸς μετὰ τῶν ἄλλων πρὸς ὑποδοχήν του. Ἔπειτα διωρίσθη γραμματεὺς τῆς Γερουσίας τῶν Καλτεζῶν, καὶ ὕστερον διωρίσθη πάλιν νὰ ὑπάγῃ εἰς τὰς Κεγχρεὰς διὰ νὰ συμβιβάσῃ δυσαρέσκειάν τινα γενομένην μεταξὺ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>hhz52q1pi77drtnkkztr7f1cywxrf65</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/203</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47429</id>
    <revision>
      <id>167041</id>
      <parentid>153292</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T23:20:37Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167041</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2534" sha1="kwd6q2xjnuikoqirykr4wgyy3wpzxjq" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||201}}&lt;/noinclude&gt;πολιτσιῶται ἀπεφάσισαν, καὶ ὅμως τοὺς κατηγοροῦν ὅτι ἔφυγον ἐκεῖθεν χωρὶς πόλεμον.

Κατὰ δὲ τὴν εἰσβολὴν τοῦ Δράμαλη εἰς τὴν Ἀργολίδα εὑρέθη μετὰ τοῦ στρατηγοῦ Πλαπούτα, καὶ μάλιστα εἰς τὸ Κεφαλάρι τοῦ Ἄργους, καὶ εἰς τὰς ἄλλας ἐκεῖ γενομένας μάχας ἐπολέμησε καλῶς μὲ τοὺς ὑπ’ αὐτὸν πατριώτας του Τριπολιτσιώτας. Ἔπειτα δὲ εἰς τὸν Ἅγιον Σώστην, Ἅγιον Βασίλειον καὶ Κλένιαν, ὅπου τότε ἦτο τοποθετημένον τὸ στρατόπεδον τοῦ πολιορκητοῦ τῶν δύω φρουρίων Ναυπλίου καὶ Κορίνθου ἀρχηγοῦ Θ. Κολοκοτρώνη, εὑρεθεὶς ὁ Γ. Σέκερης ἐκεῖ, καὶ κυριευθεὶς ἀπὸ νόσον ἀνίατον ἀπέθανεν, καὶ οὕτως ἡ Πελοπόννησος ἔχασε στρατηγὸν πεπαιδευμένον καὶ κάτοχον πολλῶν γλωσσῶν καὶ γνώσεων.
{{vgap|1em}}
{{rule|6em}}
{{vgap|1em}}
{{κέντρο|{{smaller|'''ΡΗΓΑΣ ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ'''}}}}

Κατήγετο ἀπὸ τὴν Στεμνίτσαν ἐκ τῆς ἐπισήμου γενεᾶς τῶν Παλαμηδαίων. Ὁ δὲ πατήρ του πρὸ πολλοῦ εἶχεν ἀποκατασταθῆ εἰς τὴν Τριπολιτσᾶν.

Ἐπανελθὼν δὲ ὁ Ῥήγας ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολιν κατ’ ἀρχὰς ὀλίγον ἐστάθη εἰς τὰ Βέρβαινα, συντελῶν μετὰ τῶν ἄλλων εἰς τὰς πρώτας συστάσεις τῶν στρατοπέδων. Μετὰ ταῦτα ἦλθεν εἰς τὸ Βαλτέτσι, καὶ εὑρίσκετο ἐκεῖ μετὰ τοῦ Θ. Κολοκοτρώνη. Ἐπειδὴ δὲ τότε ἡ βάρδια τοῦ Καλογεροβουνιοῦ εἶχε πιάσει τὸν διδάσκαλον τῶν Καλαμῶν Γεράσιμον, ἐρχόμενον ἀπὸ τὴν Τριπολιτσᾶν, ὅπου τὸν εἶχε στείλει ὁ Πέτρος Μαυρομιχάλης, ἐν ἀγνοίᾳ ὅλων τῶν ἄλλων καπεταναίων,&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>kwd6q2xjnuikoqirykr4wgyy3wpzxjq</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/202</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47430</id>
    <revision>
      <id>167040</id>
      <parentid>153293</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T23:18:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167040</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2776" sha1="0po6a2gl8kiymwjbnltdvx3gl7i093d" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||200}}&lt;/noinclude&gt;Κατηχήθη δὲ τὰ μυστήρια τῆς Φιλικῆς Ἑταιρίας ἀπὸ τὸν αὐτάδελφόν του Γεώργιον Σέκερην, καὶ ἀνεδείχθη εἷς τῶν ἀρχηγῶν ἑταιριστῶν. Ὁ Σκουφᾶς, ὁ Τσακάλωφ καὶ ὁ Γεώργιος Σέκερης, οἱ τρεῖς οὗτοι ὁμοῦ ἔκαμον τὸ πρῶτον σχέδιον εἰς τὴν Μόσχαν πῶς νὰ γείνῃ ὀ ὀργανισμὸς τῶν Φιλικῶν. Αὐτὸς ἐβοήθησε πολὺ τὸν Ξάνθον καὶ τοὺς λοιποὺς ἑταίρους, καὶ ἔκαμε πολλὴν διάδοσιν τοῦ μυστικοῦ τῆς ἑταιρίας, διὰ δὲ τῆς συνεννοήσεώς του μὲ τὸν ἀδελφόν του Παναγιώτην Σέκερην ἐμπορευόμενον εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν, ἡ ἑταιρία γενικωτέρα ἐγένετο. Ἐπειδὴ δὲ εἰς τοὺς ἀδελφοὺς Σεκεραίους, ὡς Πελοποννησίους, οἱ ἄλλοι Πελοποννήσιοι ἐξεμυστηρεύοντο μὲ περισσότερον θάρρος καὶ εὐκολίαν, διὰ τοῦτο οἱ περισσότεροι ἐκ τούτων κατηχήθησαν ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν αὐτήν.

Αἱ ἐκδουλεύσεις καὶ αἱ θυσίαι τῶν Σεκεραίων πρὸ τῆς ἐπαναστάσεως καὶ μετ’ αὐτὴν εἶναι πολλαὶ καὶ μεγάλαι. Ἔλαβον μέρος ἐνεργητικὸν εἰς τὸν πόλεμον, καὶ μάλιστα ὁ ἀδελφός των Γεώργιος Σέκερης, ὁ ἔξοχος καὶ πολυμαθέστατος τότε ἀνὴρ, ἔγεινεν ἀρχηγὸς τῶν ὅπλων τῆς ἐπαρχίας Τριπολιτσᾶς. Οὗτος εὑρέθη εἰς τὴν πολιορκίαν τῶν Πατρῶν ὑπὸ τὰς διαταγὰς τοῦ Θ. Κολοκοτρώνη, ὅπου ἠρίστευσε κατὰ τὴν μάχην τῆς 9 Μαρτίου, ὡς φαίνεται εἰς τὰς διηγήσεις μου. Κατὰ δὲ τὰς ἀρχὰς τοῦ Μαΐου ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν πολιορκίαν τῶν Πατρῶν ὑπῆγεν εἰς τὴν Ἀργολίδα, καὶ ἐτέθη ὑπὸ τὰς διαταγὰς τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ἐκστρατείαν τῶν Μεγάλων Δερβενίων. Τότε δὲ κανεὶς ἄλλος δὲν ἤθελε νὰ ὑπάγῃ, καὶ μόνοι οἱ Τρι-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>0po6a2gl8kiymwjbnltdvx3gl7i093d</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/201</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47431</id>
    <revision>
      <id>167038</id>
      <parentid>153294</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T22:10:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167038</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2453" sha1="l8qchy4egwrwdpl759q4oeovpy910zl" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||199}}&lt;/noinclude&gt;Εὑρεθεὶς δὲ εἰς μίαν μάχην, εἰς τὴν ὁποίαν ὁ στρατηγὸς Νικήτας ἐνίκησεν, καὶ οἱ στρατιῶταί του ἐπῆραν πολλὰ λάφυρα καὶ ζῶα, ἔλαβεν ἕνα ἄλογον, τὸ ὁποῖον τοῦ ἐχάρισεν ὁ Νικήτας διὰ νὰ περιπατῇ καβάλα· ἀλλ’ ἐπειδὴ ἦτο πτωχὸς καὶ δὲν εἶχεν ἔξοδα νὰ τὸ θρέψῃ, ἔκαμεν ἕνα γράμμα τοῦ Νικηταρᾶ, οὕτως τότε ἔλεγον, καὶ τοῦ ἔγραφε·

{{block center|&lt;poem style=&quot;font-style:italic;font-size:92%&quot;&gt;
«Τὸ δῶρό σου Νικηταρᾶ, ἄλογο χωρὶς νουρὰ,
ἢ μοῦ στέλλεις καὶ κριθάρι, ἢ σοῦ στέλνω τὸ τομάρι».
&lt;/poem&gt;}}

Ἡ Πελοποννησιακὴ Γερουσία τοῦ ἔδιδε τὰ ἔξοδά του. Ἠθέλησε νὰ ὑπάγῃ εἰς Δημιτσάναν τὴν πατρίδα του καβάλα μὲ τὸ νέον ἀποκτηθὲν ἄλογον, εἰς δὲ τὸν δρόμον ὅπου ἐπήγαινεν εὑρῆκε δένδρα ὀνομαζόμενα κορομηλιαῖς, αἱ ὁποῖαι εἶχον τοὺς καρποὺς, τὰ κορόμηλα, τοὺς ὁποίους ἀφοῦ εἶδε, ἐστάθη καβάλα ἀπὸ κάτω ἀπὸ ἕνα δένδρον, καὶ ἐπειδὴ ἔφθανεν εὔκολα τοὺς καρποὺς, ἔφαγε πολλοὺς ἀπὸ αὐτοὺς, καὶ τοῦ ἔφερον τὸν θάνατον. Τοιουτοτρόπως ἐχάθη ὁ πτωχός. Ἀφοῦ ἡ φύσις τὸν ἐστέρησε τὸ σῶμα, τοῦ ἔδωκε μὲν πνεῦμα πολὺ, ἀλλὰ κοιλίαν μικρὴν καὶ ἀδύνατον καὶ διὰ τοῦτο μὴ δυνάμενος νὰ χωνεύσῃ τὰ κορόμηλα ἀπέθανεν.
{{vgap|1em}}
{{Custom rule|sp|50|d|4|sp|10|d|6|sp|10|d|4|sp|50}}
&lt;section end=1/&gt;
&lt;section begin=2/&gt;{{κέντρο|{{κσγ|{{larger|ΕΠΑΡΧΙΑ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ}}|0.1em}}}}
{{vgap|1em}}
{{rule|6em}}
{{vgap|1em}}
{{κέντρο|{{smaller|'''ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΕΚΕΡΗΣ'''}}}}

Οὗτος ἦτον εἰς τὴν Ὀδησσὸν καὶ ἐκεῖ ἐμπορεύετο.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>l8qchy4egwrwdpl759q4oeovpy910zl</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/200</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47442</id>
    <revision>
      <id>167037</id>
      <parentid>153321</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T22:07:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167037</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2792" sha1="gb4646qhkzgbmpojvhj0eennn7ay7wo" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||198}}&lt;/noinclude&gt;{{fine|γνωρίζουν ὅλοι οἱ ὁμογενεῖς μας, οἱ εὑρεθέντες τότε ἐν Πετροπόλει, καὶ οἱ ὄντες παρὰ τῷ Καποδίστριᾳ, διότι ὁ Καμαρινὸς καὶ ἐν αὐτῇ τῇ Πετρουπόλει διὰ νὰ βιάσῃ, ὡς ἐνόμιζε, τὸν Καποδίτριαν νὰ δώσῃ εἰς αὐτὸν θησαυρὸν, τὸν ἐφοβέριζεν, ὅτι θέλει ἐπιστρέψει νὰ ματαιώσῃ τὴν ἐπανάστασιν, ἐπειδὴ ἐννόησεν, ὅτι ἦτο ψευδὴς, καὶ ὅτι δὲν εἶχεν ἀρχηγὸν τὸν Αὐτοκράτορα τῆς Ῥωσσίας, ὁ ὁποῖος ἤθελε δώσει εἰς αὐτὸν τὸν ὁποῖον ἤλπιζε νὰ λάβῃ θησαυρόν. Οὕτω μετὰ τὰς τοιαύτας ἀπειλὰς ὁ Καμαρινὸς ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν Πετρούπολιν, καὶ καθ’ ὁδὸν ἐφονεύθη ἀπὸ τοὺς ἑταίρους τῆς ἑταιρίας».}}

Ὁ ἀναγνώστης βλέπει καὶ ἐδῶ πόσον εἶναι παραμορφωμένη ἡ ἀλήθεια ἐν τῇ ἱστορίᾳ τοῦ κ. Σ. Τρικούπη.
{{vgap|1em}}
{{rule|6em}}
{{vgap|1em}}
{{κέντρο|{{smaller|'''Ο ΤΣΟΠΑΝΑΚΟΣ'''}}}}

Κατήγετο ἀπὸ τὴν Δημιτσάναν. Κατὰ δὲ τὴν ἀρχὴν τῆς ἐπαναστάσεως μὴ δυνάμενος νὰ φέρῃ ὅπλα, διότι ἦτον ἀδυνάτου σώματος {{κσγ|καμπούρης|0.1em}} καὶ στραβοπόδης, οὗτος ὁ πυγμαῖος, ἂν καὶ τοῦ ἔλειπαν ὅλα, εἶχεν ὅμως μεγάλον τὸν Ἑλληνικὸν αἴσθημα κατὰ τῶν τυράννων, διότι ἔτρεχεν εἰς τὰ στρατόπεδα τῶν Ἑλλήνων, καὶ εἰς τὰς πολιορκίας, ἐνθουσιάζων τοὺς στρατιώτας, καὶ γράφων καὶ στίχους ἐπαινετικοὺς εἰς τοὺς στρατηγοὺς καὶ τοὺς καπεταναίους· ἦτον ὁ νέος ποιητὴς τῆς ἐπαναστάσεως. Ἀγαποῦσε πολὺ νὰ βλέπῃ τὸν στρατηγὸν Νικήταν Σταματελόπουλον, καὶ ὅπου καὶ ἂν ἐπήγαινε καὶ ἐστέκετο τοὺς στίχους τοὺς ὁποίους ἔκαμνε τοὺς ἀνεγίνωσκε πρῶτον τοῦ Νικήτα, καὶ ἔπειτα ἐπήγαινεν εἰς τοὺς ἄλλους καὶ τοὺς ἔψαλλεν.&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>gb4646qhkzgbmpojvhj0eennn7ay7wo</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/199</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47443</id>
    <revision>
      <id>167035</id>
      <parentid>153322</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T22:02:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167035</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3324" sha1="i0tgib99vagtal6rdoj7xc84s438tl0" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||197}}&lt;/noinclude&gt;{{fine|νον σκοπόν, εἶχε σὺν τοῖς ἄλλοις κηρύξει καὶ τοῦτο, ὅτι δηλαδὴ ἡ Ἀρχὴ, ἤγουν ἡ Βασιλεία τῆς Ἑταιρίας, ἦτον μὲν εἰς ὀλίγα πρόσωπα γνωστὴ, ἀλλ’ αὕτη εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους ἐσύμφερε νὰ ᾖναι ἄγνωστος μέχρι τῆς ὥρας καθ’ ἣν θέλει λάβει τὴν κυβέρνησιν τῶν πραγμάτων τῆς Ἑλλάδος. Ἑπομένως ὁ ῥηθεὶς Καμαρινὸς ἐπίστευεν, ὅτι ἡ ἄγνωστος αὕτη ἀρχὴ εἶναι εἰς τὴν Ῥωσσίαν, καὶ ὅτι αὕτη ἤθελε δώσει πρὸς αὐτὸν τὸν θησαυρὸν, τὸν ὁποῖον ἐζήτει. Ὁ δὲ πολλὰ ἔμφρων καὶ πολλὰ ἐνθουσιασμένος ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἔθνους Ἠλίας Μάνεσης ἀρκετὰ συναναστραφεὶς καὶ γνωρίσας ἐν αὐτῇ τῇ οἰκίᾳ του τὸν Καμαρινὸν, ἠθέλησε νὰ τὸν ἀποτρέψῃ διὰ νὰ μὴν πορευθῇ εἰς Πετρούπολιν, ἀλλὰ νὰ δώσῃ πρὸς αὐτὸν ὀλίγα χρήματα καὶ νὰ ἐπιστρέψῃ, καὶ τοῦτο ἔπραττεν, ἐπειδὴ ἔβλεπεν, ὅτι τοιοῦτος ὢν ὁ Καμαρινὸς, ἤθελε βλάψει πολυειδῶς τὰ πράγματα τῆς Ἑταιρίας, ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθη νὰ τὸ κατορθώσῃ, καὶ τοῦτο τὸ γνωρίζει καὶ ὁ συγκατοικήσας τότε μετὰ τοῦ Καμαρινοῦ ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Ἠλία Μάνεση ταγματάρχης Κ. Παπαθανασίου.}}

{{fine|Ὁ δὲ Καμαρινὸς ἀναχωρήσας ἐκ τῆς Ὀδησσοῦ, καὶ φθάσας εἰς Πετρούπολιν ἐγένετο δεκτὸς πολλὰ φιλοφρόνως ἀπὸ τὸν Καποδίστριαν, ὁ ὁποῖος καὶ χρήματα πολλάκις ἔδωκε πρὸς αὐτὸν, καὶ καθ’ ἑκάστην σχεδὸν τὸν ἐδέχετο καὶ συνωμίλει μετ’ αὐτοῦ, καὶ τοῦτο τὸ γνωρίζει καὶ ὁ ταγματάρχης Γ. Μαλάμος, ὅστις εὑρίσκετο τότε ἐν Πετρουπόλει παρὰ τῷ Καποδίστριᾳ. Δὲν τοῦ ἔδωκεν ὅμως οὗτος καὶ τὸν θησαυρὸν, τὸν ὁποῖον ἐζήτησε καθόσον εἶδε καὶ αὐτὸς τὸν ἄνθρωπον καὶ τὴν σπατάλην του καὶ τὴν λοιπὴν διαγωγήν του. Εἶναι δὲ πολὺ πιθανὸν νὰ εἶχε καὶ γράμμά τι τοῦ Π. Μαυρομιχάλη πρὸς τὸν Καποδίστριαν, ἀλλ’ οὗτος μήτε γράμματα ἔδωκεν εἰς τὸν Καμαρινὸν μήτε σπουδαῖόν τι ἐξεμυστηρεύθη πρὸς αὐτόν. Τοῦτο εἶναι βεβαιότατον, καὶ τὸ}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>i0tgib99vagtal6rdoj7xc84s438tl0</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>167036</id>
      <parentid>167035</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T22:03:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <minor />
      <origin>167036</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3325" sha1="el1mwyuuipt976b9uwwrpc3kdzd9jqz" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||197}}&lt;/noinclude&gt;{{fine|νον σκοπὸν, εἶχε σὺν τοῖς ἄλλοις κηρύξει καὶ τοῦτο, ὅτι δηλαδὴ ἡ Ἀρχὴ, ἤγουν ἡ Βασιλεία τῆς Ἑταιρίας, ἦτον μὲν εἰς ὀλίγα πρόσωπα γνωστὴ, ἀλλ’ αὕτη εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους ἐσύμφερε νὰ ᾖναι ἄγνωστος μέχρι τῆς ὥρας καθ’ ἣν θέλει λάβει τὴν κυβέρνησιν τῶν πραγμάτων τῆς Ἑλλάδος. Ἑπομένως ὁ ῥηθεὶς Καμαρινὸς ἐπίστευεν, ὅτι ἡ ἄγνωστος αὕτη ἀρχὴ εἶναι εἰς τὴν Ῥωσσίαν, καὶ ὅτι αὕτη ἤθελε δώσει πρὸς αὐτὸν τὸν θησαυρὸν, τὸν ὁποῖον ἐζήτει. Ὁ δὲ πολλὰ ἔμφρων καὶ πολλὰ ἐνθουσιασμένος ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἔθνους Ἠλίας Μάνεσης ἀρκετὰ συναναστραφεὶς καὶ γνωρίσας ἐν αὐτῇ τῇ οἰκίᾳ του τὸν Καμαρινὸν, ἠθέλησε νὰ τὸν ἀποτρέψῃ διὰ νὰ μὴν πορευθῇ εἰς Πετρούπολιν, ἀλλὰ νὰ δώσῃ πρὸς αὐτὸν ὀλίγα χρήματα καὶ νὰ ἐπιστρέψῃ, καὶ τοῦτο ἔπραττεν, ἐπειδὴ ἔβλεπεν, ὅτι τοιοῦτος ὢν ὁ Καμαρινὸς, ἤθελε βλάψει πολυειδῶς τὰ πράγματα τῆς Ἑταιρίας, ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθη νὰ τὸ κατορθώσῃ, καὶ τοῦτο τὸ γνωρίζει καὶ ὁ συγκατοικήσας τότε μετὰ τοῦ Καμαρινοῦ ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Ἠλία Μάνεση ταγματάρχης Κ. Παπαθανασίου.}}

{{fine|Ὁ δὲ Καμαρινὸς ἀναχωρήσας ἐκ τῆς Ὀδησσοῦ, καὶ φθάσας εἰς Πετρούπολιν ἐγένετο δεκτὸς πολλὰ φιλοφρόνως ἀπὸ τὸν Καποδίστριαν, ὁ ὁποῖος καὶ χρήματα πολλάκις ἔδωκε πρὸς αὐτὸν, καὶ καθ’ ἑκάστην σχεδὸν τὸν ἐδέχετο καὶ συνωμίλει μετ’ αὐτοῦ, καὶ τοῦτο τὸ γνωρίζει καὶ ὁ ταγματάρχης Γ. Μαλάμος, ὅστις εὑρίσκετο τότε ἐν Πετρουπόλει παρὰ τῷ Καποδίστριᾳ. Δὲν τοῦ ἔδωκεν ὅμως οὗτος καὶ τὸν θησαυρὸν, τὸν ὁποῖον ἐζήτησε καθόσον εἶδε καὶ αὐτὸς τὸν ἄνθρωπον καὶ τὴν σπατάλην του καὶ τὴν λοιπὴν διαγωγήν του. Εἶναι δὲ πολὺ πιθανὸν νὰ εἶχε καὶ γράμμά τι τοῦ Π. Μαυρομιχάλη πρὸς τὸν Καποδίστριαν, ἀλλ’ οὗτος μήτε γράμματα ἔδωκεν εἰς τὸν Καμαρινὸν μήτε σπουδαῖόν τι ἐξεμυστηρεύθη πρὸς αὐτόν. Τοῦτο εἶναι βεβαιότατον, καὶ τὸ}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>el1mwyuuipt976b9uwwrpc3kdzd9jqz</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/198</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47444</id>
    <revision>
      <id>167034</id>
      <parentid>153325</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T20:45:46Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167034</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3247" sha1="709v3r8nate650m1v29j6tt51iy787x" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||196}}&lt;/noinclude&gt;{{fine|στάσεως πράξεις του καὶ τὰ κινήματά του, καὶ ἀνεγίνωσκε τὰς πρὸς τοὺς ἐν Βουκουρεστίῳ, Ἰασίῳ καὶ ἀλλαχοῦ ἐπισημοτέρους ὁμογενεῖς μας ἐπιστολάς του δύναται ν’ ἀμφιβάλλῃ περὶ τούτου; Ὅτι ὅμως ὁ Καποδίστριας μήτε ἐξετίθετο, μήτε εὐκόλως ἐφανεροῦτο εἰς ἀργυρολόγους τινὰς, φανατικοὺς καὶ ἄλλους ἀκολάστους ἑταίρους, ἐμπορευομένους τὰ τῆς Ἑταιρίας, ἀνιδέους δὲ πάσης πολιτικῆς, τοῦτο εἶναι βέβαιον, καθόσον ἐγνώριζεν, ὅτι ἤθελε βλάψει τὴν ἐπανάστασιν καιρίως ἂν ἄλλως ἔπραττεν.}}

{{fine|Ἐκεῖνο δὲ, τὸ ὁποῖον ὁ Καποδίστριας πάρα πολὺ ἐφοβεῖτο, ἦτο μήπως ἡ φιλότουρκος τότε πολιτικὴ τῆς Εὐρώπης παραμορφώσῃ τὴν ἀλήθειαν, καὶ κάμῃ τὴν Ἑλληνικὴν ἐπανάστασιν ὡς κίνημα Ῥωσσικὸν, καὶ διὰ τοῦ ἐπιχειρήματος τούτου κατασβέσωσιν αὐτὴν διὰ τῶν ὅπλων ἅμα ἐκραγεῖσαν· ἀλλ’ εἰς τοιοῦτον τρόπον ἀπέδειξεν εἰς τὴν τότε ἐν Γερμανίᾳ γενομένην σύνοδον τῶν βασιλέων καὶ ἐβεβαίωσε τὸν κόσμον, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ ἐπανάστασις ἦτον ἁπλῆ ἁγνὴ καὶ ὅλως διόλου Ἑλληνικὴ, ὥστε δὲν ἄφησε τὴν ἐλαχίστην λαβὴν, εἴτε πρόφασιν, ἢ ἀμφιβολίαν εἴς τινα περὶ τούτου, καὶ ἀφοῦ κατώρθωσε τοῦτο, ἐδόθη ἔπειτα καταγινόμενος ἀνενδότως εἰς πλείστας ἄλλας ἐργασίας πρὸς εὐόδοσιν τοῦ σκοποῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀγῶνος.}}

{{fine|Ὁ δὲ ῥηθεὶς Καμαρινὸς, περὶ οὗ ὁ λόγος, ἐπορεύθη εἰς Ῥωσσίαν τῷ 1819, καὶ αὐτοπροσώπως εἴδομεν αὐτὸν εἰς Ὀδησσὸν, κατοικοῦντα ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ μεγαλεμπόρου Ἠλία Μάνεση Πελοποννησίου· ὁ δὲ σκοπὸς ὅλος τοῦ ταξειδίου του ἦτο νὰ δοθῶσιν εἰς αὐτὸν χρήματα νὰ πληρωθοῦν, ὡς ἔλεγε, μισθοὶ εἰς τοὺς Μανιάτας νὰ πολεμήσωσι τοὺς Τούρκους, καὶ ν’ ἀγορασθῶσι τὰ ἀναγκαῖα πρὸς τὸν πόλεμον. Ἡ δὲ Φιλικὴ Ἑταιρία, ἡ ὁποία δὲν εἶχε τίποτε παραλείψει εἰς τὸ νὰ ἐνθαρρύνῃ τοὺς πάντας πρὸς τὸν μελετώμε}}-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>709v3r8nate650m1v29j6tt51iy787x</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/197</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47445</id>
    <revision>
      <id>167033</id>
      <parentid>153326</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T20:42:09Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167033</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3048" sha1="eoikjvdok3m1j5cqvjdvqqtdk3qotru" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||195}}&lt;/noinclude&gt;ταγματάρχης Γ. Λασάνης, ὅστις ἕνεκα τῆς θέσεως, τὴν ὁποίαν εἶχε παρὰ τῷ πρίγκηπι Ἀλεξάνδρῳ Ὑψηλάντῃ γνωρίζει πολλά. Πόσα ὅμως ἔγειναν διὰ τοῦτον τὸν σκοτωμὸν τοῦ Καμαρινοῦ, τὸν εὔλογον καὶ δίκαιον κατὰ τὸν ὀργανισμὸν τῆς Φιλικῆς Ἑταιρίας!

Ἰδοὺ ἡ ἔκθεσις τοῦ Κ. Παπαθανασοπούλου.

{{fine|«Ὁ κ. Σ. Τρικούπης γράφει καὶ πιστεύει, ὅτι εἰς τὸν φονευθέντα Καμαρινὸν εὑρέθησαν καὶ ἐπιστολαὶ τοῦ Ἰ. Καποδίστρια πρὸς τὸν Π. Μαυρομιχάλην, αἱ ὁποῖαι ἔλεγον νὰ μὴ γείνῃ ἡ ἐπανάστασις κλπ. Ἀλλ’ ἀπατᾶται κι’ ἐδῶ ἀναμφιβόλως ἀπὸ ἄγνοιαν, διότι ἔδωκε πίστιν εἰς τοὺς μὴ ἀξιοπίστους, καὶ ἐξιστόρησεν εἴς τινα χωρία τοῦ συγγράμματός του γεγονότα ὅλως ἀνύπαρκτα, καὶ εἰς ἄλλα πάλιν πολὺ παραμορφωμένην ἔχοντα τὴν ἀλήθειαν, ὥστε ὅσοι ἐπιζῶσιν εἰσέτι ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐχρημάτισαν αὐτόπται καὶ μάλιστα ἐνεργοὶ τῶν τοιούτων ἀναγινώσκουσι τοὺς μύθους του καὶ γελοῦν.}}

{{fine|Ὁ Ἰ. Καποδίστριας, ὡς ἐκ τῆς θέσεώς του, ἔβλεπε περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον Ἕλληνα τὴν τῆς τότε ἐποχῆς γενικὴν πολιτικὴν τῆς Εὐρώπης, ἡ ὁποία ἀπέβλεπεν εἰς τὸ νὰ ὑποστηρίξωσι καὶ νὰ κραταιώσωσι τὴν Τουρκίαν, καὶ ὡς ἐκ τούτου ἐφοβεῖτο πολὺ περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον τὴν ἐπιτυχίαν τῆς Ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως, καὶ διὰ τοῦτο ἔλεγε καὶ ἔγραφεν εἰς τὰς ἐπιστολάς του ἐν Ἑλλάδι ὤν, ὅτι «διὰ θαυμάτων ἐσώθη ἡ Ἑλλάς». Ἀφ’ ἑτέρου ἡ καταφλεγομένη καρδία του ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν ἐθνισμὸν καὶ ἀπὸ τὸν ὑπὲρ ἐλευθερίας ἔρωτα τὸν ἔσπρωξαν εἰς τὸ κίνημα τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ Ἔθνους του, καὶ ἔλαβε τὸ οὐσιωδέστερον μέρος εἰς τὰς πράξεις τῆς Φιλικῆς Ἑταιρίας. Καὶ τίς ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔβλεπον τὰς πρὸ τῆς ἐπανα}}-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>eoikjvdok3m1j5cqvjdvqqtdk3qotru</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/196</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47446</id>
    <revision>
      <id>167005</id>
      <parentid>153327</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T12:15:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167005</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2845" sha1="s5t2r44ax2hcxucs376cqacxzr1lt9l" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||194}}&lt;/noinclude&gt;γραφίαν μὲ τὸν Ἰωάννην Καποδίστριαν καὶ ὕστερον μὲ τὸν πρίγκηπα Ἀλέξανδρον Ὑψηλάντην.

Ὁ καπετάνιος οὗτος ὀλίγον ἔμεινεν εἰς τὴν Πελοπόννησον, καὶ ἔπειτα ἐπέρασεν εἰς τὴν Ἀνατολικὴν Ἑλλάδα πρὸς τοὺς ἐκεῖ καπεταναίους Γκούραν καὶ Καραϊσκάκην, μετὰ τῶν ὁποίων ἔκαμε τὴν στρατιωτικὴν δούλευσίν του. Ἐπειδὴ δὲ πολλὰ πράγματα ἐγνώριζε πρὸ τῆς ἐπαναστάσεως γενόμενα, καταχωρίζομεν κατωτέρω ἔκθεσίν του περὶ τοῦ θανάτου τοῦ Κυριακοῦ Καμαρινοῦ Πελοποννησίου ἐκ Καλαμῶν, καὶ τὴν αἰτίαν διὰ τὴν ὁποίαν οἱ ἀδελφοὶ τῆς Ἑταιρίας ἐβιάσθησαν νὰ καταφύγουν εἰς τὴν τοιαύτην πρᾶξιν, τὴν ὁποίαν μερικοὶ ἔλαβον ὡς ἐπιχείρημα καὶ ἔγραψαν, ὅτι ὁ Καποδίστριας δὲν ἤθελε τὴν ἐπανάστασιν, ἐνῷ ἀπόδειξις τοῦ ἐναντίου εἶναι, ὅτι ὅταν οὗτος ἦλθεν εἰς τὴν πατρίδα του Κέρκυραν κατὰ τὸ ἔτος 1819, ἐμάζωξεν ὅλους τοὺς εὑρισκομένους τότε ἐκεῖ καπεταναίους Σουλιώτας, καὶ ἄλλους καὶ τὸν Θ. Κολοκοτρώνην καὶ ἔγειναν ὅλοι ἀδελφοποιτοὶ (βλάμηδες) κατὰ τὸ τότε ἔθιμον. Ἴσως ὁ Καποδίστριας ἐνεθάρρυνε τοὺς εἰρημένους καπεταναίους καὶ τοὺς ὑπεσχέθη, ὅτι θὰ μεσιτεύσῃ πλησίον τοῦ Αὐτοκράτορος τῆς Ῥωσσίας διὰ νὰ πληρωθῶσιν οἱ μισθοί των, τοὺς ὁποίους ἐχρεώστει εἰς αὐτοὺς, ὅταν οἱ Ρῶσσοι κατεῖχον τὴν Ἑπτάνησον, καὶ διὰ τοῦτο πολλοὶ ἐκ τῶν καπεταναίων τούτων ὑπῆγον εἰς τὴν Ῥωσσίαν καὶ ἔκαμον τὸν ἀπόστολον. Διὰ ποῖον δὲ ἄλλον σκοπὸν ἐγίνοντο ταῦτα, εἰμὴ διὰ τὴν ἐπανάστασιν; Ἐν τούτοις ὅλα ταῦτα ἀφίνομεν νὰ τὰ καθαρίσουν οἱ μνημονεύομενοι εἰς τὰς διηγήσεις μου, καὶ κατ’ ἐξοχὴν ὁ συν-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>s5t2r44ax2hcxucs376cqacxzr1lt9l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/195</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47447</id>
    <revision>
      <id>167004</id>
      <parentid>153328</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T12:13:05Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167004</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2603" sha1="qu4s8cs4hvns76xfrjydb9d10vg4tkm" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||193}}&lt;/noinclude&gt;{{κέντρο|{{smaller|'''Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΓΑΤΣΟΣ Ο ΜΑΚΕΔΩΝ'''}}}}

Ὅταν ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν Ῥούμελην, καὶ μετὰ τὸν μεγάλον πόλεμον τοῦ Δερβενακίου ἔφθασεν εἰς τὸ στρατόπεδον τοῦ πατέρα του, εἶχε μαζύ του καὶ τὸν καπετὰν Γάτσον τὸν Μακεδόνα, ἔχοντα καὶ τὸν μεγαλείτερον υἱόν του τὸν ὀνομαζόμενον Μήτσιον. Οὗτος ὁ περίφημος καπετάνιος ἦτον εἰς τὰ ὅπλα ἐκ γενετῆς, καὶ σύντροφος ἀχώριστος τοῦ βουνοῦ τοῦ Ὀλύμπου. Εὑρεθεὶς εἰς τὴν εἰσβολὴν τοῦ Δράμαλη ἐπολέμησεν εἰς μερικὰς μάχας μὲ τοὺς Πελοποννησίους κατὰ τὰ Βασιλικὰ καὶ τὸ Δερβενάκι, ὅπου ἦτο καὶ ὁ Γενναῖος ὁ φίλος του, μὲ τὸν ὁποῖον πάντοτε ἦτο μαζὺ, καὶ ὁμοῦ ἔβγαινεν εἰς τοὺς πολέμους ὅσον χρόνον ἔμεινεν ἐκεῖ, ὁδηγῶν τοὺς ὑπ᾿ αὐτὸν στρατιώτας καὶ συμπατριώτας του Μακεδόνας. Ὁ Γάτσος καὶ οἱ στρατιῶταί του ἐπολέμησαν γενναίως, καὶ οἱ Πελοποννήσιοι εὐχαριστήθησαν, διότι εἶδον ἄνδρας ἔχοντας ζῆλον καὶ ἐθνισμὸν μέγαν καὶ ἐπεθύμουν νὰ εἶχον τοιούτους συντρόφους.
{{vgap|1em}}
{{rule|6em}}
{{vgap|1em}}
{{κέντρο|{{smaller|'''ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ'''}}}}

Οὗτος κατήγετο ἀπὸ τὴν Στεμνίτσαν. Ἐπανῆλθε δὲ ἀπὸ τὴν Ὀδησσὸν καὶ τὴν Χίον ὅπου ἔκαμε τὰς σπουδάς του. Ὅταν ἦτον εἰς Ὀδησσὸν ἔμενεν πλησίον τοῦ Ἠλία Μάνεση Τσάκωνα, ἐπισήμου ἀνδρὸς εἰς τοὺς ἐκεῖ Ἕλληνας, καὶ ἐνεργοῦντος τὰ τῆς Ἑταιρίας μετὰ τοῦ Ἰωάννου Ἀμβροσίου ἐκ τοῦ χωρίου Δροβολοβοῦ τῶν Καλαβρύτων. Οὗτοι δὲ οἱ δύω εἶχον καὶ ἀλληλο-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>qu4s8cs4hvns76xfrjydb9d10vg4tkm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Βίοι Πελοποννησίων ανδρών.djvu/194</title>
    <ns>100</ns>
    <id>47448</id>
    <revision>
      <id>167003</id>
      <parentid>153336</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T12:02:26Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */</comment>
      <origin>167003</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2627" sha1="4jgeu36ytfcdqww0bsgxwuj8wev7tu9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;3&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ||192}}&lt;/noinclude&gt;ἔσωσε τὸν Νικολῆν Ταμπακόπουλον μὲ τὸν Σεϊδῆ Λαλιώτην ἀπὸ τὴν συνοδίαν των εἰς τοῦ Φονιά. Εὑρέθη εἰς ὅλας τὰς μάχας τὰς γενομένας πρὶν πέσῃ ἡ Τριπολιτσᾶ. Ἐλθόντος δὲ τοῦ Δράμαλη, ἔλαβε μέρος εἰς τὰς κατ’ αὐτοῦ μάχας μὲ ὅλους τοὺς στρατιώτας τοῦ χωρίου του καὶ ἄλλους. Αὐτὸν ὁ Θ. Κολοκοτρώνης, πρὶν ὑπάγῃ εἰς τὸν Ἁγιώργι, ἔστειλεν ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ἐκεῖ ὑπαρχόντων στρατιωτῶν. Εἶδε τὴν μεγάλην μάχην τοῦ Δερβενακίου, καὶ ἐπολέμησεν εἰς αὐτὴν ὡσὰν δεκαοκτὼ χρόνων παληκάρι, καὶ ἔμεινε μαχόμενος μέχρι τῆς καταστροφῆς τοῦ Δράμαλη.
{{rule|6em|margin-top=1em|margin-bottom=1em}}
{{κέντρο|{{smaller|'''ΚΩΣΤΑΝΤΗΣ Μ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ'''}}}}

Υἱὸς τοῦ ἀνωτέρω Μ. Κολοκοτρώνη. Ὁ καπετάνιος οὗτος παρηκολούθει τὸν θεῖόν του Θ. Κολοκοτρώνην παντοῦ καὶ πάντοτε. Ὑπῆρξεν εἷς τῶν σωματοφυλάκων του, καὶ ἐκ τῶν σταλέντων {{κσγ|καβαλαραίων|0.1em}} ἐν καιρῷ τῆς μάχης τοῦ Δερβενακίου, ὁμοῦ μὲ τοὺς ὑπασπιστάς του νὰ ὑπάγῃ γυρεύοντα τοὺς πασάδες καὶ τὰς καμήλους, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον φανῆ νὰ περάσουν μὲ τοὺς ἄλλους Τούρκους κατὰ τὸν Ἅγιον Σώστην. Ἐνῷ δὲ ἐπήγαινε μὲ τοὺς ἄλλους κατὰ τὸν δρόμον τοῦ Ἄργους διὰ νὰ ἔβγῃ εἰς τὸ χωρίον Χαρβάτι, εἶδε τοὺς Πασάδες ἐρχομένους, τοὺς ἐτουφέκισαν ὅλοι ὁμοῦ, καὶ τοὺς ἔτρεψαν εἰς φυγὴν, ἀφήσαντας τοὺς ἀρρώστους, τὰς σφαίρας τῶν κανονιῶν, καὶ πολλὰ φορτώματα τροφῶν καὶ ἄλλων πραγμάτων, καὶ φθάσαντας ἔξωθεν τοῦ Ναυπλίου εἰς τὴν θέσιν Γλυκειάν.
{{rule|6em|margin-top=1em|margin-bottom=1em}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>4jgeu36ytfcdqww0bsgxwuj8wev7tu9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Τουρκοκρατουμένη Ελλάς/Πρόλογος</title>
    <ns>0</ns>
    <id>52745</id>
    <revision>
      <id>167013</id>
      <parentid>166986</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T13:36:55Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>SilverLegionnaire</username>
        <id>22697</id>
      </contributor>
      <origin>167013</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="77" sha1="ttw14vec0tff4f51ei12xushvfheq10" xml:space="preserve">&lt;pages index=&quot;Τουρκοκρατουμένη Ελλάς.pdf&quot; from=5 to=6 /&gt;</text>
      <sha1>ttw14vec0tff4f51ei12xushvfheq10</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>167014</id>
      <parentid>167013</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T13:37:16Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>SilverLegionnaire</username>
        <id>22697</id>
      </contributor>
      <origin>167014</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="264" sha1="p70iog3v551455v3d5m2vpzi4bw9s48" xml:space="preserve">&lt;pages index=&quot;Τουρκοκρατουμένη Ελλάς - Ιστορικόν δοκίμιον περί των προς αποτίναξιν του Οθωμανικού ζυγού επαναστάσεων του Ελληνικού Έθνους.pdf&quot; from=5 to=6 /&gt;</text>
      <sha1>p70iog3v551455v3d5m2vpzi4bw9s48</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Κάτου στην άμμο</title>
    <ns>0</ns>
    <id>52746</id>
    <revision>
      <id>167006</id>
      <timestamp>2026-08-01T13:02:21Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <comment>Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα  | τίτλος     =Κάτου στην άμμο  | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς  | μεταφραστής=  | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]  | επόμενο    =[[Οι νιες και οι νιοι]]  | προηγούμενο=[[Χαμένα χρόνια]]  | σημειώσεις = Γραμμένο το 1878.}}  {{block center/s}}  &lt;poem&gt; Κάτου στην άμμο του για...</comment>
      <origin>167006</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="799" sha1="ofjbfd3kx5bfy0jwwri6cry9g4ghcfr" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Κάτου στην άμμο
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Οι νιες και οι νιοι]]
 | προηγούμενο=[[Χαμένα χρόνια]]
 | σημειώσεις = Γραμμένο το 1878.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
Κάτου στην άμμο του γιαλού μια μέρα, μακριά της,
εκεί που μόνος έστεκα έγραψα τ’ όνομά της.
                                          Χαρά στο πρώτο κύμα
που τ’ όνομά της ήβρ’ εκεί, κι ας ήβρ’ εκεί και μνήμα!
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}</text>
      <sha1>ofjbfd3kx5bfy0jwwri6cry9g4ghcfr</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>167010</id>
      <parentid>167006</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T13:24:57Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <origin>167010</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="836" sha1="4kslarx5x9bgzhej5buy3wqdt56els1" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Κάτου στην άμμο
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Οι νιες και οι νιοι]]
 | προηγούμενο=[[Χαμένα χρόνια]]
 | σημειώσεις = Γραμμένο το 1878.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
Κάτου στην άμμο του γιαλού μια μέρα, μακριά της,
εκεί που μόνος έστεκα έγραψα τ’ όνομά της.
                                          Χαρά στο πρώτο κύμα
που τ’ όνομά της ήβρ’ εκεί, κι ας ήβρ’ εκεί και μνήμα!
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}

[[Κατηγορία:Ποίηση]]</text>
      <sha1>4kslarx5x9bgzhej5buy3wqdt56els1</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Οι νιες και οι νιοι</title>
    <ns>0</ns>
    <id>52747</id>
    <revision>
      <id>167007</id>
      <timestamp>2026-08-01T13:09:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <comment>Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα  | τίτλος     =Οι νιες και οι νιοι  | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς  | μεταφραστής=  | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]  | επόμενο    =[[Τρελό τραγούδι]]  | προηγούμενο=[[Κάτου στην άμμο]]  | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ραμπαγάς στις 29 Απριλίου 18...</comment>
      <origin>167007</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2097" sha1="9d7fzxokeim17qaqn4zc34h8p6nekhg" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Οι νιες και οι νιοι
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Τρελό τραγούδι]]
 | προηγούμενο=[[Κάτου στην άμμο]]
 | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ραμπαγάς στις 29 Απριλίου 1879.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
Οι νιες κι οι νιοι μαζεύθηκαν ν’ ακούσουν τ’ άγια Πάθη
και τρέχουν και σωριάζονται στης εκκλησιάς τα βάθη.
Τα μάτια των καρφώνουνε μ’ ευλάβεια μπροστά τους,
όμως αλλού ξεκάρφωτα πετούνε τα μυαλά τους…

Πώς σε λαμπρύνει, Κύριε, τ’ ακάνθινο στεφάνι!
Χαρά σε όποιον σαν εσέ γνωρίζει να πεθάνει!
Χαρά στον ήλιο το χρυσό που όταν πάει να δύσει
με σύννεφα τη δύση του φροντίζει να στολίσει·
να τον σκεπάσουν δε μπορούν, το φως του δε σκοτίζουν,
με χρώματα ολόλαμπρα παντού τού το σκορπίζουν.
Χριστέ μου! Εσύ που πέθανες για τη ζωή και μόνη,
που έχεις με το θάνατο το θάνατο συντρίψει,
το θάνατο, απαίσιο διαμάντι, που η σκόνη
η εδική του μοναχά μπορούσε να το τρίψει,
Χριστέ…
              Μα βλέπω Σατανάν αγγελοκαμωμένο
που στων ματιών του με τραβά τον Άδη να με χώσει.
Αχ! απ’ της τρέλας το παιδί που τρέχει αρματωμένο
ούτ’ ο Σταυρός Σου δε μπορεί, Χριστέ, να μας λυτρώσει!
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}</text>
      <sha1>9d7fzxokeim17qaqn4zc34h8p6nekhg</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>167011</id>
      <parentid>167007</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T13:24:59Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <origin>167011</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2134" sha1="hyk0n4jn6er2fleqkb563iz1s8df49e" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Οι νιες και οι νιοι
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Τρελό τραγούδι]]
 | προηγούμενο=[[Κάτου στην άμμο]]
 | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ραμπαγάς στις 29 Απριλίου 1879.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
Οι νιες κι οι νιοι μαζεύθηκαν ν’ ακούσουν τ’ άγια Πάθη
και τρέχουν και σωριάζονται στης εκκλησιάς τα βάθη.
Τα μάτια των καρφώνουνε μ’ ευλάβεια μπροστά τους,
όμως αλλού ξεκάρφωτα πετούνε τα μυαλά τους…

Πώς σε λαμπρύνει, Κύριε, τ’ ακάνθινο στεφάνι!
Χαρά σε όποιον σαν εσέ γνωρίζει να πεθάνει!
Χαρά στον ήλιο το χρυσό που όταν πάει να δύσει
με σύννεφα τη δύση του φροντίζει να στολίσει·
να τον σκεπάσουν δε μπορούν, το φως του δε σκοτίζουν,
με χρώματα ολόλαμπρα παντού τού το σκορπίζουν.
Χριστέ μου! Εσύ που πέθανες για τη ζωή και μόνη,
που έχεις με το θάνατο το θάνατο συντρίψει,
το θάνατο, απαίσιο διαμάντι, που η σκόνη
η εδική του μοναχά μπορούσε να το τρίψει,
Χριστέ…
              Μα βλέπω Σατανάν αγγελοκαμωμένο
που στων ματιών του με τραβά τον Άδη να με χώσει.
Αχ! απ’ της τρέλας το παιδί που τρέχει αρματωμένο
ούτ’ ο Σταυρός Σου δε μπορεί, Χριστέ, να μας λυτρώσει!
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}

[[Κατηγορία:Ποίηση]]</text>
      <sha1>hyk0n4jn6er2fleqkb563iz1s8df49e</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Τρελό τραγούδι</title>
    <ns>0</ns>
    <id>52748</id>
    <revision>
      <id>167008</id>
      <timestamp>2026-08-01T13:19:35Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <comment>Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα  | τίτλος     =Τρελό τραγούδι  | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς  | μεταφραστής=  | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]  | επόμενο    =[[Το άνθος της αγάπης]]  | προηγούμενο=[[Οι νιες και οι νιοι]]  | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Μη Χάνεσαι Νο.62, με τον...</comment>
      <origin>167008</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1433" sha1="4upukzow7p46051xuq9o8qoxkz3tv2j" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Τρελό τραγούδι
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Το άνθος της αγάπης]]
 | προηγούμενο=[[Οι νιες και οι νιοι]]
 | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Μη Χάνεσαι Νο.62, με τον τίτλο Η Γυναίκα, στις 29 Απριλίου 1879.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
—Τ’ είναι τάχα η γυναίκα;
                                        —Μη ρωτάς: πουλάκι, κούκλα,
άνθος, κούτσουρο, χρυσάφι, χάρος, άγγελος, πανούκλα,
ή κουρέλι για το κάρο, ή βασίλισσα για θρόνο·
                                        άνθρωπος δεν είναι μόνο.
    
              Ζήσε, αν θέλεις, μακριά της,
              ζήσε αν θέλεις, στο πλευρό της,
              ξύλιζέ την σα χωριάτης,
              λάτρευέ την σαν ιππότης,
χάσε το μυαλό σου, σφάξου, τούτο μόνον μη ξεχάνεις:
μη ανθρώπινες κουβέντες, μη μαζί της λόγια χάνεις!
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}</text>
      <sha1>4upukzow7p46051xuq9o8qoxkz3tv2j</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>167012</id>
      <parentid>167008</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T13:25:01Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <origin>167012</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1470" sha1="qr5r4s4wfn063l0o17ykgf1rypyi2l7" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Τρελό τραγούδι
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Το άνθος της αγάπης]]
 | προηγούμενο=[[Οι νιες και οι νιοι]]
 | σημειώσεις = Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Μη Χάνεσαι Νο.62, με τον τίτλο Η Γυναίκα, στις 29 Απριλίου 1879.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
—Τ’ είναι τάχα η γυναίκα;
                                        —Μη ρωτάς: πουλάκι, κούκλα,
άνθος, κούτσουρο, χρυσάφι, χάρος, άγγελος, πανούκλα,
ή κουρέλι για το κάρο, ή βασίλισσα για θρόνο·
                                        άνθρωπος δεν είναι μόνο.
    
              Ζήσε, αν θέλεις, μακριά της,
              ζήσε αν θέλεις, στο πλευρό της,
              ξύλιζέ την σα χωριάτης,
              λάτρευέ την σαν ιππότης,
χάσε το μυαλό σου, σφάξου, τούτο μόνον μη ξεχάνεις:
μη ανθρώπινες κουβέντες, μη μαζί της λόγια χάνεις!
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}

[[Κατηγορία:Ποίηση]]</text>
      <sha1>qr5r4s4wfn063l0o17ykgf1rypyi2l7</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Το άνθος της αγάπης</title>
    <ns>0</ns>
    <id>52749</id>
    <revision>
      <id>167009</id>
      <timestamp>2026-08-01T13:23:47Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <comment>Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα  | τίτλος     =Το άνθος της αγάπης  | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς  | μεταφραστής=  | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]  | επόμενο    =[[Τα δώρα της ψυχής]]  | προηγούμενο=[[Τρελό τραγούδι]]  | σημειώσεις = Γραμμένο τον Δεκέμβριο του 1881.}}  {{block center/s}}  &lt;poem&gt; Την ό...</comment>
      <origin>167009</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1326" sha1="pmpd04uvisseinbdrsil9s5kd5g5qyq" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Το άνθος της αγάπης
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Τα δώρα της ψυχής]]
 | προηγούμενο=[[Τρελό τραγούδι]]
 | σημειώσεις = Γραμμένο τον Δεκέμβριο του 1881.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
Την όψη της φωτιάς έναν καιρό
οι άνθρωποι καθώς πρωταντικρίσαν,
με πόθο σαν εκείνη φλογερό
ετρέξανε τυφλά και την εκλείσαν
μέσα στην αγκαλιά, σα θησαυρό…
Μα μέσα στα λαμπρά της φλόγας φίδια,
εκεί εμείναν μαύρ’ αποκαΐδια!

Την πρώτη τη φορά που συντυχαίνει
το άνθος της αγάπης κι η καρδιά,
ανοίγει, το φυτεύει, τ’ ανασταίνει
για να χαρεί την τόση του ευωδιά·
τη χαίρεται, μοσχοβολά, εμορφαίνει,
αλλά μαζί μαραίνεται και λιώνει…
Το άνθος της αγάπης φαρμακώνει.
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}</text>
      <sha1>pmpd04uvisseinbdrsil9s5kd5g5qyq</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>167016</id>
      <parentid>167009</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T13:43:31Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <origin>167016</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1363" sha1="idm3mj3n3ggpitiof8afx652vens45l" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Το άνθος της αγάπης
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Τα δώρα της ψυχής]]
 | προηγούμενο=[[Τρελό τραγούδι]]
 | σημειώσεις = Γραμμένο τον Δεκέμβριο του 1881.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
Την όψη της φωτιάς έναν καιρό
οι άνθρωποι καθώς πρωταντικρίσαν,
με πόθο σαν εκείνη φλογερό
ετρέξανε τυφλά και την εκλείσαν
μέσα στην αγκαλιά, σα θησαυρό…
Μα μέσα στα λαμπρά της φλόγας φίδια,
εκεί εμείναν μαύρ’ αποκαΐδια!

Την πρώτη τη φορά που συντυχαίνει
το άνθος της αγάπης κι η καρδιά,
ανοίγει, το φυτεύει, τ’ ανασταίνει
για να χαρεί την τόση του ευωδιά·
τη χαίρεται, μοσχοβολά, εμορφαίνει,
αλλά μαζί μαραίνεται και λιώνει…
Το άνθος της αγάπης φαρμακώνει.
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}

[[Κατηγορία:Ποίηση]]</text>
      <sha1>idm3mj3n3ggpitiof8afx652vens45l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Τα δώρα της ψυχής</title>
    <ns>0</ns>
    <id>52750</id>
    <revision>
      <id>167015</id>
      <timestamp>2026-08-01T13:37:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <comment>Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα  | τίτλος     =Τα δώρα της ψυχής  | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς  | μεταφραστής=  | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]  | επόμενο    =[[Η υστερνή ματιά της]]  | προηγούμενο=[[Το άνθος της αγάπης]]  | σημειώσεις = Γραμμένο το 1882. Πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερί...</comment>
      <origin>167015</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4290" sha1="n4qedmwqad89bqi0v8s477wo54mwjof" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Τα δώρα της ψυχής
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Η υστερνή ματιά της]]
 | προηγούμενο=[[Το άνθος της αγάπης]]
 | σημειώσεις = Γραμμένο το 1882. Πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εστία την πεωτοχρονιά του 1884.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
Κάθε χρονιά που έρχεται και μια ζαρωματιά
::::στην όψη μας να σπείρει
και με γιορτής γελάσματα σιμά στα γηρατειά
::::τη νιότη μας να σύρει,

εκεί που τα χαρίσματα, σα να ’ναι ήλιου ακτίνες,
::::θαμπώνουν τα παιδιά,
και σα λουλούδια οι ευχές μοσχοβολούν κι εκείνες,
::::αν βγουν απ’ την καρδιά,

εκεί που δίνω χάρισμα, σαν άλλους, ή ευχή,—
::::την ίδια εκείνη ώρα
μέσα σε κόσμ’ ονειρευτό βαθύπλουτ’ η ψυχή
::::άλλα μοιράζει δώρα·

σα λίμνη που επάνω της μια βάρκα σιγοτρέχει
::::μονάχα φτωχική,
μα μέσα της βασίλειο από νεράιδες έχει
::::η λίμν’ η μαγική.

Αυτά τα δώρα που η ψυχή σκορπά γλυκά γλυκά
::::σε όνειρα ουράνια,
θυσίες είν’ αγγελικές, μαρτύρια θεϊκά
::::μ’ ακάνθινα στεφάνια.

Και τα χαρίζει κι εις εχθρούς κι εις φίλους με χαρά,
::::παντού, παντού, όπως άλλοι
ένα παιγνίδι δίνουνε φτηνό κάθε φορά
::::που χρόνος νιος προβάλλει.

Πότε σε θρόνο βασιλιάς πουλώ για το λαό
::::το στέμμα μου μια μέρα
και τα κορίτσια τ’ άπροικα προικίζω κι ελεώ
::::τη γύμνια πέρα πέρα!

Πότε σ’ αφίλιωτον εχθρό που, βλέπω, κιντυνεύει
::::να τρέξω δεν αργώ,
κι ενώ το χάρο του σ’ εμέ θαρρεί αγναντεύει,
::::τονε γλιτώνω εγώ!

Πότε μια κόρη αγαπώ· τί άστρο λαμπερό
::::θα ’σουν, ζωή, στα δυο μας!…
Μα χάσκει απέραστος γκρεμός σε τούτο τον καιρό
::::η φτώχει’ ανάμεσό μας.

Όμως έν’ άλλο ευγενικό και πλούσιο παλικάρι
::::έχει καημό γι’ αυτή…
Τί ταιριαστό θα κάνανε κι οι δυο μαζί ζευγάρι,
::::τί τύχη ζηλευτή!

Χαρίζω με χαμόγελο κι αγγελική ματιά
::::τον ένα εις τον άλλο,
κι ή να τον σβήσω ή να σβηστώ τραβώ στην ξενιτιά
::::τον πόνο το μεγάλο…

Πότ’ έχει πόλεμο η πατρίς· αλλά για να νικήσει,
::::λένε γραφτά παλιά
πως πρέπει ένας μοναχά το αίμα του να χύσει
::::γι’ αυτή σταλιά σταλιά!

Κι εκεί που να ξεφύγουνε γυρεύουν αφορμή
::::μαρμαρωμένοι όλοι,
εγώ προβάλλω ξέσκεπο για όλους το κορμί
::::σ’ ενός εχθρού το βόλι.

Και πότε —χάρισμα στερνό που είν’ η εμορφιά του
::::απ’ τα άλλα πιο πολλή
γιατ’ είναι για ολόκληρο τον κόσμο,— είμ’ εδώ κάτου
::::η Μοίρα η καλή.

Κι όπου γεννιέται άνθρωπος, σε πύργο ή σε καλύβι,
::::σε φτώχεια ή μεγαλεία,
στο μέτωπό του σκύβοντας με άσβηστο μολύβι
::::του γράφω: Ευτυχία!
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}</text>
      <sha1>n4qedmwqad89bqi0v8s477wo54mwjof</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>167017</id>
      <parentid>167015</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T13:43:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <origin>167017</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4327" sha1="ta0mlwii3vmhmi89vns2bwih76d4qia" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Τα δώρα της ψυχής
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Η υστερνή ματιά της]]
 | προηγούμενο=[[Το άνθος της αγάπης]]
 | σημειώσεις = Γραμμένο το 1882. Πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εστία την πεωτοχρονιά του 1884.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
Κάθε χρονιά που έρχεται και μια ζαρωματιά
::::στην όψη μας να σπείρει
και με γιορτής γελάσματα σιμά στα γηρατειά
::::τη νιότη μας να σύρει,

εκεί που τα χαρίσματα, σα να ’ναι ήλιου ακτίνες,
::::θαμπώνουν τα παιδιά,
και σα λουλούδια οι ευχές μοσχοβολούν κι εκείνες,
::::αν βγουν απ’ την καρδιά,

εκεί που δίνω χάρισμα, σαν άλλους, ή ευχή,—
::::την ίδια εκείνη ώρα
μέσα σε κόσμ’ ονειρευτό βαθύπλουτ’ η ψυχή
::::άλλα μοιράζει δώρα·

σα λίμνη που επάνω της μια βάρκα σιγοτρέχει
::::μονάχα φτωχική,
μα μέσα της βασίλειο από νεράιδες έχει
::::η λίμν’ η μαγική.

Αυτά τα δώρα που η ψυχή σκορπά γλυκά γλυκά
::::σε όνειρα ουράνια,
θυσίες είν’ αγγελικές, μαρτύρια θεϊκά
::::μ’ ακάνθινα στεφάνια.

Και τα χαρίζει κι εις εχθρούς κι εις φίλους με χαρά,
::::παντού, παντού, όπως άλλοι
ένα παιγνίδι δίνουνε φτηνό κάθε φορά
::::που χρόνος νιος προβάλλει.

Πότε σε θρόνο βασιλιάς πουλώ για το λαό
::::το στέμμα μου μια μέρα
και τα κορίτσια τ’ άπροικα προικίζω κι ελεώ
::::τη γύμνια πέρα πέρα!

Πότε σ’ αφίλιωτον εχθρό που, βλέπω, κιντυνεύει
::::να τρέξω δεν αργώ,
κι ενώ το χάρο του σ’ εμέ θαρρεί αγναντεύει,
::::τονε γλιτώνω εγώ!

Πότε μια κόρη αγαπώ· τί άστρο λαμπερό
::::θα ’σουν, ζωή, στα δυο μας!…
Μα χάσκει απέραστος γκρεμός σε τούτο τον καιρό
::::η φτώχει’ ανάμεσό μας.

Όμως έν’ άλλο ευγενικό και πλούσιο παλικάρι
::::έχει καημό γι’ αυτή…
Τί ταιριαστό θα κάνανε κι οι δυο μαζί ζευγάρι,
::::τί τύχη ζηλευτή!

Χαρίζω με χαμόγελο κι αγγελική ματιά
::::τον ένα εις τον άλλο,
κι ή να τον σβήσω ή να σβηστώ τραβώ στην ξενιτιά
::::τον πόνο το μεγάλο…

Πότ’ έχει πόλεμο η πατρίς· αλλά για να νικήσει,
::::λένε γραφτά παλιά
πως πρέπει ένας μοναχά το αίμα του να χύσει
::::γι’ αυτή σταλιά σταλιά!

Κι εκεί που να ξεφύγουνε γυρεύουν αφορμή
::::μαρμαρωμένοι όλοι,
εγώ προβάλλω ξέσκεπο για όλους το κορμί
::::σ’ ενός εχθρού το βόλι.

Και πότε —χάρισμα στερνό που είν’ η εμορφιά του
::::απ’ τα άλλα πιο πολλή
γιατ’ είναι για ολόκληρο τον κόσμο,— είμ’ εδώ κάτου
::::η Μοίρα η καλή.

Κι όπου γεννιέται άνθρωπος, σε πύργο ή σε καλύβι,
::::σε φτώχεια ή μεγαλεία,
στο μέτωπό του σκύβοντας με άσβηστο μολύβι
::::του γράφω: Ευτυχία!
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}

[[Κατηγορία:Ποίηση]]</text>
      <sha1>ta0mlwii3vmhmi89vns2bwih76d4qia</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Παλατινή Ανθολογία/VII/273 Λεωνίδα του Ταραντίνου</title>
    <ns>0</ns>
    <id>52751</id>
    <revision>
      <id>167019</id>
      <timestamp>2026-08-01T16:42:18Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Nikos1nikos1</username>
        <id>15046</id>
      </contributor>
      <comment>Νέα σελίδα: &lt;noinclude&gt; {{Κεφαλίδα   | τίτλος   = AP VII 273 Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς,  | συγγραφέας = Λεωνίδας ο Ταραντίνος  | μεταφραστής=   | ενότητα  = [[Παλατινή Ανθολογία]], [[../|VII (βιβλίο 7ο Επιτύμβια επιγράμματα)]]  | προηγούμενο= [[../272|Βιβλίο 7o, 272]]  | επόμενο  = ../274|Βιβλίο 7o...</comment>
      <origin>167019</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1245" sha1="obgob9wdtn7jtac93063y36tjackp3p" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;
{{Κεφαλίδα 
 | τίτλος   = AP VII 273 Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς,
 | συγγραφέας = Λεωνίδας ο Ταραντίνος
 | μεταφραστής= 
 | ενότητα  = [[Παλατινή Ανθολογία]], [[../|VII (βιβλίο 7ο Επιτύμβια επιγράμματα)]]
 | προηγούμενο= [[../272|Βιβλίο 7o, 272]]
 | επόμενο  = [[../274|Βιβλίο 7o, 274]]
 | σημειώσεις = Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς, Λεωνίδου, Παλατινή Ανθολογία, βιβλίο 7ο, επίγραμμα 273 (AP VII 273)
}}
[[Κατηγορία:Επιγράμματα]]
&lt;/noinclude&gt;
==VII 273 Λεωνίδου==
:Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς,
:καὶ νύξ, καὶ δνοφερῆς κύματα πανδυσίης

:ἔβλαψ᾽ Ὠρίωνος: ἀπώλισθον δὲ βίοιο
:Κάλλαισχρος, Λιβυκοῦ μέσσα θέων πελάγευς.

:κἀγὼ μὲν πόντῳ δινεύμενος, ἰχθύσι κύρμα,
:οἴχημαι: ψεύστης δ᾽ οὗτος ἔπεστι λίθος.</text>
      <sha1>obgob9wdtn7jtac93063y36tjackp3p</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>167021</id>
      <parentid>167019</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T16:46:00Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Nikos1nikos1</username>
        <id>15046</id>
      </contributor>
      <minor />
      <origin>167021</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1244" sha1="5tp3cdcvxulxtspumcg51k3zeqn2zo3" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;
{{Κεφαλίδα 
 | τίτλος   = AP VII 273 Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς
 | συγγραφέας = Λεωνίδας ο Ταραντίνος
 | μεταφραστής= 
 | ενότητα  = [[Παλατινή Ανθολογία]], [[../|VII (βιβλίο 7ο Επιτύμβια επιγράμματα)]]
 | προηγούμενο= [[../272|Βιβλίο 7o, 272]]
 | επόμενο  = [[../274|Βιβλίο 7o, 274]]
 | σημειώσεις = Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς, Λεωνίδου, Παλατινή Ανθολογία, βιβλίο 7ο, επίγραμμα 273 (AP VII 273)
}}
[[Κατηγορία:Επιγράμματα]]
&lt;/noinclude&gt;
==VII 273 Λεωνίδου==
:Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς,
:καὶ νύξ, καὶ δνοφερῆς κύματα πανδυσίης

:ἔβλαψ᾽ Ὠρίωνος: ἀπώλισθον δὲ βίοιο
:Κάλλαισχρος, Λιβυκοῦ μέσσα θέων πελάγευς.

:κἀγὼ μὲν πόντῳ δινεύμενος, ἰχθύσι κύρμα,
:οἴχημαι: ψεύστης δ᾽ οὗτος ἔπεστι λίθος.</text>
      <sha1>5tp3cdcvxulxtspumcg51k3zeqn2zo3</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>167022</id>
      <parentid>167021</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T16:47:51Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Nikos1nikos1</username>
        <id>15046</id>
      </contributor>
      <minor />
      <origin>167022</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1296" sha1="ax36fef5n8omw7mnemujdf8kz1mm9vb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;
{{Κεφαλίδα 
 | τίτλος   = AP VII 273 Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς
 | συγγραφέας = Λεωνίδας ο Ταραντίνος
 | μεταφραστής= 
 | ενότητα  = [[Παλατινή Ανθολογία]], [[../|VII (βιβλίο 7ο Επιτύμβια επιγράμματα)]]
 | προηγούμενο= [[../272|Βιβλίο 7o, 272]]
 | επόμενο  = [[../274|Βιβλίο 7o, 274]]
 | σημειώσεις = Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς, Λεωνίδα του Ταραντίνου, Παλατινή Ανθολογία, βιβλίο 7ο, επίγραμμα 273 (AP VII 273)
}}
[[Κατηγορία:Επιγράμματα]]
&lt;/noinclude&gt;
==VII 273 Λεωνίδα του Ταραντίνου==
:Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς,
:καὶ νύξ, καὶ δνοφερῆς κύματα πανδυσίης

:ἔβλαψ᾽ Ὠρίωνος: ἀπώλισθον δὲ βίοιο
:Κάλλαισχρος, Λιβυκοῦ μέσσα θέων πελάγευς.

:κἀγὼ μὲν πόντῳ δινεύμενος, ἰχθύσι κύρμα,
:οἴχημαι: ψεύστης δ᾽ οὗτος ἔπεστι λίθος.</text>
      <sha1>ax36fef5n8omw7mnemujdf8kz1mm9vb</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>167024</id>
      <parentid>167022</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T16:55:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Nikos1nikos1</username>
        <id>15046</id>
      </contributor>
      <minor />
      <comment>Ο Nikos1nikos1 μετακίνησε τη σελίδα [[Παλατινή Ανθολογία/VII/273]] στην [[Παλατινή Ανθολογία/VII/273 Λεωνίδα του Ταραντίνου]]</comment>
      <origin>167022</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1296" sha1="ax36fef5n8omw7mnemujdf8kz1mm9vb" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;
{{Κεφαλίδα 
 | τίτλος   = AP VII 273 Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς
 | συγγραφέας = Λεωνίδας ο Ταραντίνος
 | μεταφραστής= 
 | ενότητα  = [[Παλατινή Ανθολογία]], [[../|VII (βιβλίο 7ο Επιτύμβια επιγράμματα)]]
 | προηγούμενο= [[../272|Βιβλίο 7o, 272]]
 | επόμενο  = [[../274|Βιβλίο 7o, 274]]
 | σημειώσεις = Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς, Λεωνίδα του Ταραντίνου, Παλατινή Ανθολογία, βιβλίο 7ο, επίγραμμα 273 (AP VII 273)
}}
[[Κατηγορία:Επιγράμματα]]
&lt;/noinclude&gt;
==VII 273 Λεωνίδα του Ταραντίνου==
:Εὔρου με τρηχεῖα καὶ αἰπήεσσα καταιγίς,
:καὶ νύξ, καὶ δνοφερῆς κύματα πανδυσίης

:ἔβλαψ᾽ Ὠρίωνος: ἀπώλισθον δὲ βίοιο
:Κάλλαισχρος, Λιβυκοῦ μέσσα θέων πελάγευς.

:κἀγὼ μὲν πόντῳ δινεύμενος, ἰχθύσι κύρμα,
:οἴχημαι: ψεύστης δ᾽ οὗτος ἔπεστι λίθος.</text>
      <sha1>ax36fef5n8omw7mnemujdf8kz1mm9vb</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Παλατινή Ανθολογία/VII/273</title>
    <ns>0</ns>
    <id>52752</id>
    <redirect title="Παλατινή Ανθολογία/VII/273 Λεωνίδα του Ταραντίνου" />
    <revision>
      <id>167025</id>
      <timestamp>2026-08-01T16:55:49Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Nikos1nikos1</username>
        <id>15046</id>
      </contributor>
      <comment>Ο Nikos1nikos1 μετακίνησε τη σελίδα [[Παλατινή Ανθολογία/VII/273]] στην [[Παλατινή Ανθολογία/VII/273 Λεωνίδα του Ταραντίνου]]</comment>
      <origin>167025</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="118" sha1="33l4eofbe3dlvb55bbq1xlltw1j9p7l" xml:space="preserve">#ΑΝΑΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ [[Παλατινή Ανθολογία/VII/273 Λεωνίδα του Ταραντίνου]]</text>
      <sha1>33l4eofbe3dlvb55bbq1xlltw1j9p7l</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Η υστερνή ματιά της</title>
    <ns>0</ns>
    <id>52753</id>
    <revision>
      <id>167026</id>
      <timestamp>2026-08-01T19:48:17Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <comment>Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα  | τίτλος     =Η υστερνή ματιά της  | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς  | μεταφραστής=  | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]  | επόμενο    =[[Σολωμός]]  | προηγούμενο=[[Τα δώρα της ψυχής]]  | σημειώσεις = Γραμμένο το 1882. Πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εστία στι...</comment>
      <origin>167026</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1730" sha1="6ohbwqkyzckijpzmxrf4wdmmhlig639" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Η υστερνή ματιά της
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Σολωμός]]
 | προηγούμενο=[[Τα δώρα της ψυχής]]
 | σημειώσεις = Γραμμένο το 1882. Πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εστία στις 18 Απριλίου του 1884.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
Όταν η δόλια η μάνα μου τον κόσμο παραιτούσε,
μ’ επήγαν κι εγονάτισα, μικρό πουλί, μπροστά της,
την τελευταία της πνοή ο Χάρος ερουφούσε,
κι έμενε μόνο θλιβερή, σαν κάτι να ζητούσε,
::::η υστερνή ματιά της.

Να σβήσει δεν την άφηνε σα φως από καντήλι,
προτού τής έβρει μια φωλιά να μοιάζει τη φωλιά της.
σ’ άλλη καντήλα ήθελε το φως της να το στείλει,
και ήρθε μες στα μάτια μου και πάλι ν’ ανατείλει
::::η υστερνή ματιά της.

Και από τότε ό,τι θωρώ, και σ’ ό,τι σταματήσω
το κουρασμένο βήμα μου, πικρής ζωής διαβάτης,
σα μάνα θα τ’ αγκαλιασθώ και θα το αγαπήσω,
γιατ’ είναι μες στα μάτια μου, όσο να ξεψυχήσω,
::::η υστερνή ματιά της.

&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}

[[Κατηγορία:Ποίηση]]</text>
      <sha1>6ohbwqkyzckijpzmxrf4wdmmhlig639</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σολωμός</title>
    <ns>0</ns>
    <id>52754</id>
    <revision>
      <id>167027</id>
      <timestamp>2026-08-01T19:56:43Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <comment>Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα  | τίτλος     =Σολωμός  | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς  | μεταφραστής=  | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]  | επόμενο    =[[Εκείνος]]  | προηγούμενο=[[Η υστερνή ματιά της]]  | σημειώσεις = Γραμμένο και πρωτοδημοσιευμένο το 1885.}}  {{block center/s}}  &lt;poem&gt; Τόσο σε νιώθω...</comment>
      <origin>167027</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2683" sha1="gm205ctakw8ux7z7tx71nwx29cmt8yt" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Σολωμός
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Εκείνος]]
 | προηγούμενο=[[Η υστερνή ματιά της]]
 | σημειώσεις = Γραμμένο και πρωτοδημοσιευμένο το 1885.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
Τόσο σε νιώθω μέσα στην καρδιά μου,
που τώρα τρέμω μήπως και σε χάσω,
στων στίχων μου τη γύμνια, ποιητά μου,
απ’ τα ζεστά μου στήθη αν σ’ ανεβάσω.

Βαθιά κι εσύ μέσα στο νου κλεισμένη
έκρυβες την ιδέα, λάμψη θεία,
κι εκοίταζες με στίχους καμωμένη
για να της πλάσεις άξια κατοικία.

Γι’ αυτό στων τραγουδιών σου το βιβλίο
σκόρπιοι, ριγμένοι σαν από την τύχη,
μισόπλαστοι, ένας ένας, δύο δύο,
μαζί αστράφτουν και σβήνουν τόσοι στίχοι! *

Στίχοι σαν περιστέρια χωρίς ταίρι,
στίχοι, ταιράκια, μα χωρίς φωλιά
στίχοι σα ρόδου φύλλα που τ’ αγέρι
τα σκόρπισε από την τριανταφυλλιά. *

Μα μέσα σου εξύπναε ξαφνικά
η φαντασία, δύναμη γεμάτη,
κι ό,τ’ έχτιζες εσύ πονετικά,
τα γκρέμιζε σα χάρτινο παλάτι.

Γιατί για την ιδέα, λάμψη θεία,
δεν έφταναν των στίχων σου τα κάλλη·
και ήταν η δική σου φαντασία,
παράξενη, ανυπόταχτη, μεγάλη.

Στης θάλασσας επάνω τα νερά
ένας τεχνίτης με μυαλό και γνώση
βαρύν αγώνα είχε μια φορά
παλάτι ξακουστό να θεμελιώσει.

Το ξακουστό παλάτι την ημέρα
στα κύματα χτιστό θαμποβολούσε,
μα όταν η νύχτ’ απλώνοταν κει πέρα,
νεράιδα πεισματάρα το χαλούσε.

Ενίκησ’ ώς το τέλος ο τεχνίτης
κι ερίζωσε το θαύμα του στο κύμα…
— Εσύ πριν να νικήσεις την ορμή της,
αχ! η νεράιδα σ’ έβαλε στο μνήμα!
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}

[[Κατηγορία:Ποίηση]]</text>
      <sha1>gm205ctakw8ux7z7tx71nwx29cmt8yt</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>167028</id>
      <parentid>167027</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T19:57:12Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <origin>167028</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2679" sha1="rb5333jqhz3iux6vinia80r8h23vgni" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Σολωμός
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Εκείνος]]
 | προηγούμενο=[[Η υστερνή ματιά της]]
 | σημειώσεις = Γραμμένο και πρωτοδημοσιευμένο το 1885.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
Τόσο σε νιώθω μέσα στην καρδιά μου,
που τώρα τρέμω μήπως και σε χάσω,
στων στίχων μου τη γύμνια, ποιητά μου,
απ’ τα ζεστά μου στήθη αν σ’ ανεβάσω.

Βαθιά κι εσύ μέσα στο νου κλεισμένη
έκρυβες την ιδέα, λάμψη θεία,
κι εκοίταζες με στίχους καμωμένη
για να της πλάσεις άξια κατοικία.

Γι’ αυτό στων τραγουδιών σου το βιβλίο
σκόρπιοι, ριγμένοι σαν από την τύχη,
μισόπλαστοι, ένας ένας, δύο δύο,
μαζί αστράφτουν και σβήνουν τόσοι στίχοι!

Στίχοι σαν περιστέρια χωρίς ταίρι,
στίχοι, ταιράκια, μα χωρίς φωλιά
στίχοι σα ρόδου φύλλα που τ’ αγέρι
τα σκόρπισε από την τριανταφυλλιά.

Μα μέσα σου εξύπναε ξαφνικά
η φαντασία, δύναμη γεμάτη,
κι ό,τ’ έχτιζες εσύ πονετικά,
τα γκρέμιζε σα χάρτινο παλάτι.

Γιατί για την ιδέα, λάμψη θεία,
δεν έφταναν των στίχων σου τα κάλλη·
και ήταν η δική σου φαντασία,
παράξενη, ανυπόταχτη, μεγάλη.

Στης θάλασσας επάνω τα νερά
ένας τεχνίτης με μυαλό και γνώση
βαρύν αγώνα είχε μια φορά
παλάτι ξακουστό να θεμελιώσει.

Το ξακουστό παλάτι την ημέρα
στα κύματα χτιστό θαμποβολούσε,
μα όταν η νύχτ’ απλώνοταν κει πέρα,
νεράιδα πεισματάρα το χαλούσε.

Ενίκησ’ ώς το τέλος ο τεχνίτης
κι ερίζωσε το θαύμα του στο κύμα…
— Εσύ πριν να νικήσεις την ορμή της,
αχ! η νεράιδα σ’ έβαλε στο μνήμα!
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}

[[Κατηγορία:Ποίηση]]</text>
      <sha1>rb5333jqhz3iux6vinia80r8h23vgni</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Εκείνος</title>
    <ns>0</ns>
    <id>52755</id>
    <revision>
      <id>167029</id>
      <timestamp>2026-08-01T20:02:42Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <comment>Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα  | τίτλος     =Εκείνος  | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς  | μεταφραστής=  | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]  | επόμενο    =[[Ελεημοσύνη]]  | προηγούμενο=[[Σολωμός]]  | σημειώσεις = Γραμμένο και πρωτοδημοσιευμένο το 1882.}}  {{block center/s}}  &lt;poem&gt;  Τριγύρω του νιάτα περ...</comment>
      <origin>167029</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3403" sha1="bfoog7amzsgq5316ti6syyznfrlcizm" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Εκείνος
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Ελεημοσύνη]]
 | προηγούμενο=[[Σολωμός]]
 | σημειώσεις = Γραμμένο και πρωτοδημοσιευμένο το 1882.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;

Τριγύρω του νιάτα περνούν χαρωπά,
μιλούν, ζευγαρώνουν, γελούνε οι άλλοι,
κι εκείνος σωπαίνει χλωμός κι ακουμπά
στο χέρι επάνω γλυκά το κεφάλι.

Διαβαίνει μια κόρη, γοργά τον θωρεί,
και μ’ ένα γοργότερο γέλιο της λέει:
«Αχ! να ’ξερα ποιά είν’ εκείν’ η σκληρή
που τόσο βαθιά την καρδούλα του καίει!»

Τον βλέπει μια μάνα, και πώς τον πονεί!
«Φτωχό παλικάρι! δε θα ’χει μανούλα…»
Βαθύπλουτος γέρος πετά μια φωνή:
«Την άδεια του κλαίει ο μαύρος σακούλα».

Τρανός βουλευτής εμπροστά του περνά
και λέει με τρανής βεβαιότητος σχήμα:
«Σε όνειρ’ ο νους του μεγάλο γυρνά·
ποιός ξέρει μην είν’ όνειρό του το Βήμα!»

Τριγύρω του νιάτα περνούν χαρωπά,
μιλούν, ζευγαρώνουν, γελούνε οι άλλοι,
κι εκείνος σωπαίνει χλωμός κι ακουμπά
στο χέρι επάνω γλυκά το κεφάλι.

Αυτός για το Βήμα δεν έχει τρεμούλα.
Και πλέον απ’ όλα τα εύγε αγαπά
του γέρου φτωχού την εγκάρδια ευχούλα,
στο δίσκο του όταν ελέη σκορπά.

Ορφάνιας φαρμάκι δεν ήπιεν ακόμα,
καλότυχος γέρνει σε μάνας πλευρό·
και πλούτη; Στης μάνας του βρίσκει το στόμα
Τον πιο ζηλεμένο φιλιών θησαυρό.

Ο έρως τις πλέον βαθιές ευωδίες
τις σκόρπισεν όλες σ’ αυτή την καρδιά·
μα τώρα και άλλες διψά ευτυχίες,
ατίμητου ανθού λαχταρεί μυρουδιά.

Συχνά στης καρδιάς του τα πύρινα βάθη,
αφτιάζεται ήχους κρυφής μουσικής
και βάλσαμο θέλει στου κόσμου τα πάθη,
να χύσει τους ήχους σε στίχους γλυκείς.

Την άπλαστη θέλει αυτή μουσική
να πλάσει σε στίχων σειρά φτερωμένη,
καθώς ο τεχνίτης μια πέτρα λευκή
σ’ αγάλματος όψη χιονάτη ανασταίνει.

Για τούτο μπροστά του ενώ χαρωπά
μιλούν, ζευγαρώνουν, γελούνε οι άλλοι,
εκείνος σωπαίνει ωχρός κι ακουμπά
στο χέρι επάνω γλυκά το κεφάλι.
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}

[[Κατηγορία:Ποίηση]]</text>
      <sha1>bfoog7amzsgq5316ti6syyznfrlcizm</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Ελεημοσύνη</title>
    <ns>0</ns>
    <id>52756</id>
    <revision>
      <id>167030</id>
      <timestamp>2026-08-01T20:08:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <comment>Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα  | τίτλος     =Ελεημοσύνη  | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς  | μεταφραστής=  | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]  | επόμενο    =[[Χριστούγεννα]]  | προηγούμενο=[[Εκείνος]]  | σημειώσεις = Γραμμένο το 1880.}}  {{block center/s}}  &lt;poem&gt; Να φανεί στο παραθύρι της προσμένω η αγ...</comment>
      <origin>167030</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1747" sha1="ji4f6xrd09bzufclacpcw5mwn4241w8" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Ελεημοσύνη
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Χριστούγεννα]]
 | προηγούμενο=[[Εκείνος]]
 | σημειώσεις = Γραμμένο το 1880.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
Να φανεί στο παραθύρι της προσμένω
η αγάπη μου σαν άστρο φωτεινό·
αλλά μένει έρμο εκείνο και κλεισμένο
και μ’ αφήνει έρμο εμένα να πονώ.

Ξάφνου ακούω μες στης νύχτας το σκοτάδι
ενός γέρου διακονιάρη τη φωνή,
μια φωνή με βογκητό σαν απ’ τον Άδη:
«Λεημοσύνη, λεημοσύνη, χριστιανοί!»

Τον επόνεσε το γέρο η ψυχή μου,
χέρι αμέσως του απλώνω σπλαχνικό·
«Ω παιδάκι μου, να έχεις την ευχή μου,
ω παιδί μου, να μη ιδείς ποτέ κακό!»

Κι ευθύς νιώθω στην ψυχή μια καλοσύνη,
μια χαρά, μιαν ευτυχία να χυθεί,
σα να είχε το παράθυρο ανοιχθεί,
σα να φάνηκεν ολόφωτη Εκείνη.

Παντοδύναμη νεράιδα, Ελεημοσύνη!
Κι απ’ τον έρωτα ωραιότερη πολύ,
κι όποιον παίρνει ό,τι χαρίζεις κι όποιον δίνει,
ευτυχίζεις και τους δυο μ’ ένα φιλί!
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}

[[Κατηγορία:Ποίηση]]</text>
      <sha1>ji4f6xrd09bzufclacpcw5mwn4241w8</sha1>
    </revision>
    <revision>
      <id>167031</id>
      <parentid>167030</parentid>
      <timestamp>2026-08-01T20:11:24Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <origin>167031</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="1762" sha1="jbcuafqgtrprmqwynv4fgqxljuzmaej" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Ελεημοσύνη
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Χριστούγεννα (Παλαμά)]]
 | προηγούμενο=[[Εκείνος]]
 | σημειώσεις = Γραμμένο το 1880.}}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;
Να φανεί στο παραθύρι της προσμένω
η αγάπη μου σαν άστρο φωτεινό·
αλλά μένει έρμο εκείνο και κλεισμένο
και μ’ αφήνει έρμο εμένα να πονώ.

Ξάφνου ακούω μες στης νύχτας το σκοτάδι
ενός γέρου διακονιάρη τη φωνή,
μια φωνή με βογκητό σαν απ’ τον Άδη:
«Λεημοσύνη, λεημοσύνη, χριστιανοί!»

Τον επόνεσε το γέρο η ψυχή μου,
χέρι αμέσως του απλώνω σπλαχνικό·
«Ω παιδάκι μου, να έχεις την ευχή μου,
ω παιδί μου, να μη ιδείς ποτέ κακό!»

Κι ευθύς νιώθω στην ψυχή μια καλοσύνη,
μια χαρά, μιαν ευτυχία να χυθεί,
σα να είχε το παράθυρο ανοιχθεί,
σα να φάνηκεν ολόφωτη Εκείνη.

Παντοδύναμη νεράιδα, Ελεημοσύνη!
Κι απ’ τον έρωτα ωραιότερη πολύ,
κι όποιον παίρνει ό,τι χαρίζεις κι όποιον δίνει,
ευτυχίζεις και τους δυο μ’ ένα φιλί!
&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}

[[Κατηγορία:Ποίηση]]</text>
      <sha1>jbcuafqgtrprmqwynv4fgqxljuzmaej</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Χριστούγεννα (Παλαμά)</title>
    <ns>0</ns>
    <id>52757</id>
    <revision>
      <id>167032</id>
      <timestamp>2026-08-01T20:15:30Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Grecoeditor</username>
        <id>19180</id>
      </contributor>
      <comment>Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα  | τίτλος     =Χριστούγεννα  | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς  | μεταφραστής=  | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]  | επόμενο    =[[Η ελιά]]  | προηγούμενο=[[Ελεημοσύνη]]  | σημειώσεις = }}  {{block center/s}}  &lt;poem&gt;  Α΄ Τί φως και χρώμα κι εμορφιά να σκόρπιζε τ’ αστέρι οπ...</comment>
      <origin>167032</origin>
      <model>wikitext</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="4094" sha1="gpsgfbqbn4fvalke7fgu029i0wiutf6" xml:space="preserve">{{Κεφαλίδα
 | τίτλος     =Χριστούγεννα
 | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς
 | μεταφραστής=
 | ενότητα    =[[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]]
 | επόμενο    =[[Η ελιά]]
 | προηγούμενο=[[Ελεημοσύνη]]
 | σημειώσεις = }}

{{block center/s}} 
&lt;poem&gt;

Α΄
Τί φως και χρώμα κι εμορφιά να σκόρπιζε τ’ αστέρι
οπού στην κούνια του Χριστού τους Μάγους έχει φέρει!

Ποιός άγγελος το διάλεξε για τέτοιο ταχυδρόμο!
Τ’ άλλα τ’ αστέρια θα ’βλεπαν το φωτεινό του δρόμο,
κι από τη ζήλια θα ’τρεμαν… Αστέρι, σε ποιά χώρα
του απεράντου σ’ ουρανού να λαμπυρίζεις τώρα;
Η παντοδύναμη Φθορά μην έσβησε το φως σου;
Ή μήπως είσ’ αθάνατο κι εσύ σαν το Χριστό σου;
Δεν κατεβαίν’ η λάμψη σου κι εδώ στα χώματά μας;
Για όλα τ’ άστρ’ αλίμονο! δεν είναι η ματιά μας…
Και μόνον όταν τα λαμπρά Χριστούγεννά μας θά μπουν,
θαρρώ πως οι ακτίνες σου μες στην ψυχή μου λάμπουν.

Τί φως και χρώμα κι εμορφιά να σκόρπιζε τ’ αστέρι,
οπού στην κούνια του Θεού τους Μάγους έχει φέρει!

Β΄
Αχ, αχ, Χριστουγεννιάτικο της φαμελιάς τραπέζι
που ταίρι ταίρ’ η όρεξη με την αγάπη παίζει!
Τα ποτηράκια ηχούν γλυκά, λαμποκοπούν τα πιάτα,
γύρω φαιδρά γεράματα και προκομμένα νιάτα!
Κούρκος στη μέση ολόζεστος μοσχοβολά, ροδίζει,
και τρέχει ολούθε το κρασί και κελαδεί κι αφρίζει.
Και να θωρείς αγνάντια σου δυο αδελφές, κοπέλες
με κουβεντούλες άσωστες γλυκιές γλυκιές, δυο τρέλες,
ή να σου λέει αγνάντια σου για το ξανθό παιδί σου
δυο χρόνων γυναικούλα σου, ο έρως της ζωής σου.
και να σ’ αρχίζει ακούραστη ο πάππος φλυαρία,
των Χριστουγέννων μια γνωστή πανάρχαια ιστορία…

Αχ, αχ, Χριστουγεννιάτικο της φαμελιάς τραπέζι
που ταίρι ταίρ’ η όρεξη με την αγάπη παίζει!

Γ΄
Να ’μουν του στάβλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι,
την ώρα π’ άνοιξ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι!
Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,
το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του,
να λάμψω από τη λάμψη του κι εγώ σα διαμαντάκι,
κι από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι,
να μοσχοβοληθώ κι εγώ από την ευωδία
που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία,
να ιδώ την Αειπάρθενο, να ιδώ το πρόσωπό της
πώς εκοκκίνισε, καθώς πρωτόειδε το μικρό της,
όταν λευκό, πανεύοσμο το προσωπάκι εκείνο,
της θύμισ’ έτσι άθελα του Γαβριήλ τον κρίνο…

Να ’μουν του στάβλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι,
την ώρα π’ άνοιξ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι!

&lt;/poem&gt;
{{block center/e}}

[[Κατηγορία:Ποίηση]]</text>
      <sha1>gpsgfbqbn4fvalke7fgu029i0wiutf6</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Όταν ήμουν δάσκαλος (1916).pdf/70</title>
    <ns>100</ns>
    <id>52758</id>
    <revision>
      <id>167050</id>
      <timestamp>2026-08-02T11:18:41Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα:   {{δεξιά|{{x-larger|'''ΕΝΑΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ'''}}}} &lt;section begin=s1 /&gt;Ὑπάρχουν γνωριμίαι ὁποίας δυσκολώτερον μιᾶς ἡμέρας ἢ καὶ μιᾶς στιγμῆς, τὰς λησμονεῖ κανεὶς ἀπὸ σχέσεις μακράς.  Ἔχουν περάσει ἔκτοτε ὑπὲρ τὰ δέκα πέντε ἔτη καὶ παραμένει ζωηροτάτη εἰς τὴν μνήμην μου μί...</comment>
      <origin>167050</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="2883" sha1="ihan29tevgdgnjgru5j8k9q2h5k0hp9" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{nop}}&lt;/noinclude&gt;

{{δεξιά|{{x-larger|'''ΕΝΑΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ'''}}}}
&lt;section begin=s1 /&gt;Ὑπάρχουν γνωριμίαι ὁποίας δυσκολώτερον μιᾶς ἡμέρας ἢ καὶ μιᾶς στιγμῆς, τὰς λησμονεῖ κανεὶς ἀπὸ σχέσεις μακράς.

Ἔχουν περάσει ἔκτοτε ὑπὲρ τὰ δέκα πέντε ἔτη καὶ παραμένει ζωηροτάτη εἰς τὴν μνήμην μου μία γνωριμία τὴν ὁποίαν ἔκαμα, ταξειδεύων ἀπὸ Πειραιῶς εἰς Βῶλον, κατὰ τὴν προσάρτησιν τῆς Θεσσαλίας, ὅπου μετέβαινα μὲ διορισμὸν δημοσίου υπαλλήλου, τὸν πρῶτόν μου διορισμόν. Ἔχω δὲ τὴν πεποίθησιν ὅτι καὶ οἱ λοιποὶ συνταξειδιῶται δὲν θὰ ἐλησμόνησαν ἀκόμη τὸν χαριτωμένον ἐκεῖνον σατανᾶν, χάρις εἰς τὸν ὁποῖον μὲ τόσην ευθυμίαν έταξειδεύσαμεν. Εἰς τὸ ἀτμόπλοιον εἰσῆλθε τελευταῖος, ἀμέσως δ’ ἔκαμαν εἰς ὅλους μας ἐντύπωσιν τὸ κάλλος του καὶ ἡ ζωηρότης τῆς μορφῆς καὶ τῶν κινήσεών του.

— Τί ὡραῖος νέος! ἐψιθύρισε και μία ἐκ τῶν τριῶν γυναικῶν αἵτινες εὑρίσκοντο εἰς τὸ ἀτμόπλοιον, ὁποίαν εἶχε στρέψει ἀπό τινων ἀκριβῶς ἐκείνη πρὸς τὴν στιγμῶν κατακτητικὰ βλέμματα κάποιος υπολοχαγός.

Αἱ δύο ἄλλαι ἐπεδοκίμασαν διὰ τοῦ βλέμματος, ὁ δὲ ἀξιωματικὸς ἐταράχθη ἀπὸ τὸν σκληρὸν ὑπαινιγμόν, τοσοῦτο μᾶλλον καθ’ ὅσον παρετήρησεν ὅτι ἐβασίζετο εἰς τὴν ἀλήθειαν. Ὁ νέος ἐπιβάτης θὰ ἦτο εἰκοσι πέντε τὸ πολὺ ἐτῶν, ὑψηλὸς καὶ κομψός, μὲ χαρακτηριστικὰ λεπτὰ καὶ εὐγενῆ, παρουσιάζοντα μίαν ἁβρότητα παρθενικήν. Ἀλλ’ αὐτὴν τὴν πρώτην ἐντύπωσιν τῆς θηλυπρεπείας ταχέως διέψευδον αἱ ἔντονοι καὶ ζωηραὶ κινήσεις του. Εἰς τὰ μαῦρα του μάτια ἔπαιζε σχεδὸν ἀδιάκοπα μία λάμψις εὐθυμίας. Δὲν ἠδύνατο κανεὶς νὰ φαντασθῇ ὑπὸ διαφορετικὸν τύπον τὴν εὐτυχῆ&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>ihan29tevgdgnjgru5j8k9q2h5k0hp9</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Όταν ήμουν δάσκαλος (1916).pdf/71</title>
    <ns>100</ns>
    <id>52759</id>
    <revision>
      <id>167051</id>
      <timestamp>2026-08-02T11:18:53Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: νεότητα. Ὁ ἱματισμός του ἦτο ἄψογος, δεικνύων νέον εὔπορον, ὁ ὁποῖος ἦτο φιλόκαλος χωρὶς νὰ ἐπιτηδεύεται καὶ ὁ ὁποῖος εἶχε τόσην πεποίθησιν εἰς τὰ φυσικά του χαρίσματα, ὥστε νὰ μὴ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην νὰ τὰ ἐνισχύῃ διὰ καλλωπισμῶν. Ἡ μόνη το...</comment>
      <origin>167051</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3710" sha1="pplmhroyx0syvf8prcy6xszxh5hiqmh" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ|Ἕνας Πειρασμὸς||67}}&lt;/noinclude&gt;νεότητα. Ὁ ἱματισμός του ἦτο ἄψογος, δεικνύων νέον εὔπορον, ὁ ὁποῖος ἦτο φιλόκαλος χωρὶς νὰ ἐπιτηδεύεται καὶ ὁ ὁποῖος εἶχε τόσην πεποίθησιν εἰς τὰ φυσικά του χαρίσματα, ὥστε νὰ μὴ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην νὰ τὰ ἐνισχύῃ διὰ καλλωπισμῶν. Ἡ μόνη του ἐπιτήδευσις ἦτο ἡ ἀφέλεια, μία ἀφέλεια ἥτις μᾶλλον ἀνεδείκνυε τὴν χάριν τῆς νεότητός του καὶ ηὔξανε τὴν γοητείαν της.

Οὐδεὶς ἐκ τῶν συμπλωτήρων τὸν ἐγνώριζεν, ἀλλ’ αὐτὸς δὲν ἐβράδυνε νὰ γνωρισθῇ μὲ ὅλους. Μᾶς εἶπε δὲ ὅτι ἦτο υἱὸς πλουσίου Ἕλληνος τραπεζίτου ἐν Μασσαλίᾳ καὶ ὅτι, καταγόμενος ἐκ Θεσσαλίας, ἤρχετο νὰ ἐπισκεφθῇ τὴν ἐλευθερωθεῖσαν πατρίδα του.

Τάχιστα ἡ γνωριμία του ἔφθασεν εἰς οἰκειότητα καὶ ἤρχισε νὰ μᾶς διηγῆται διάφορα ἀστεῖα ἐπεισόδια τοῦ βίου καὶ τῶν ταξειδίων του μετὰ τόσης δὲ χάριτος διηγεῖτο, ὥστε καὶ αὐτὸς ὁ ὑπολοχαγός, ὁ ὁποῖος κατ’ ἀρχὰς εἶχε διατεθῆ ἐχθρικῶς πρὸς αὐτὸν τώρα ἐφαίνετο ὡς γοητευθεὶς καὶ τὸν ἤκουεν ἀπλήστως, γελῶν μὲ ὅλην του τὴν καρδιάν.

Μὲ τὴν αὐτὴν εὐκολίαν ἐγνωρίσθη καὶ μὲ τὰς συνταξειδευούσας κυρίας. Ἐκ τούτων ἡ μία, πολὺ νόστιμη, ἦτο ἔγγαμος καὶ ἤρχετο ἐξ Αἰγύπτου μετὰ τοῦ προγάστορος συζύγου της· αἱ δύο δὲ ἄλλαι ἦσαν ἀδελφαὶ ἄγαμοι, συνοδευόμεναι ὑπὸ τῆς γραίας μητρός των καὶ ἐπιστρέφουσαι εἰς Βῶλον ἐξ Ἀθηνῶν, ὅπου εἶχαν ἔλθει διὰ νὰ ἴδωσι τὸν σπουδάζοντα ἀδελφόν των. Ἀμφότεραι ἦσαν φορτωμέναι ἀπὸ κοσμήματα καὶ μεταξωτά, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν κατώρθωναν παντάπασι νὰ κρύψουν τὴν μεγάλην των ἀσχημίαν.

Ἡ μεγαλειτέρα, ἡ καὶ ἀσχημοτέρα, θὰ ἦτο εἰκοσιπέντε ἐτῶν, εἶχε δὲ μύτην ἀνοικονόμητον, μαυρίλαν τηγανίου, δόντια ἀραιὰ καὶ μεγάλα καὶ μουστάκι σχεδὸν ὅσον καὶ ὁ Κώστας Πρινούδης, ὡς ὠνομάζετο ὁ ἐκ Μασσαλίας συνταξειδιώτης.

Παραδόξως δὲ πρὸς αὐτὴν ἀπηύθυνε τὰ περισσότερα φιλοφρονήματα ὁ Κώστας.

— Μ’ ἀρέσει νὰ κάνω κόρτε μὲ ἄσχημες, μᾶς εἶπεν ἰδιαιτέρως. Πρῶτον διότι τὸ θεωρῶ ἔργον φιλανθρωπίας καὶ δεύτερον διότι τὸ νομίζω διασκεδαστικώτερον. Τί δὲ ἄλλο εἶνε τὸ κόρτε, καὶ μά-&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>pplmhroyx0syvf8prcy6xszxh5hiqmh</sha1>
    </revision>
  </page>
  <page>
    <title>Σελίδα:Όταν ήμουν δάσκαλος (1916).pdf/72</title>
    <ns>100</ns>
    <id>52760</id>
    <revision>
      <id>167052</id>
      <timestamp>2026-08-02T11:19:02Z</timestamp>
      <contributor>
        <username>Αντιγόνη</username>
        <id>235</id>
      </contributor>
      <comment>/* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: λιστα εἰς τὸ ταξείδι, παρὰ διασκέδασις; Καὶ διὰ νὰ γελάσωμεν Θὰ κάμω τὰς δύο ἀδελφὰς νὰ πιαστοῦν.  Πράγματι δὲ μετά τινας ὥρας αἱ δύο ἀδελφαὶ ἤρχισαν νὰ γρυλίζουν ὑποκώφως πρὸς ἀλλήλας, ὡς τίγρεις ἕτοιμαι νὰ συμπλακοῦν, ἐπὶ τέλους δὲ ἡ μικροτέρα...</comment>
      <origin>167052</origin>
      <model>proofread-page</model>
      <format>text/x-wiki</format>
      <text bytes="3376" sha1="j1p3eg6xf2dzas8bkcgitv7jg5lfxzk" xml:space="preserve">&lt;noinclude&gt;&lt;pagequality level=&quot;1&quot; user=&quot;Αντιγόνη&quot; /&gt;{{κβ|68||Ἕνας Πειρασμὸς}}&lt;/noinclude&gt;λιστα εἰς τὸ ταξείδι, παρὰ διασκέδασις; Καὶ διὰ νὰ γελάσωμεν Θὰ κάμω τὰς δύο ἀδελφὰς νὰ πιαστοῦν.

Πράγματι δὲ μετά τινας ὥρας αἱ δύο ἀδελφαὶ ἤρχισαν νὰ γρυλίζουν ὑποκώφως πρὸς ἀλλήλας, ὡς τίγρεις ἕτοιμαι νὰ συμπλακοῦν, ἐπὶ τέλους δὲ ἡ μικροτέρα ἀπεχώρησε χολιασμένη εἰς τὸν κοιτῶνά τῆς, ἡ γραῖα μητέρα των ἦτο καταστενοχωρημένη μὴ δυναμένη νὰ ἐξηγήσῃ τὴν αἰφνιδίαν ἔριδα τῶν θυγατέρων της καὶ ἡμεῖς διεσκεδάζαμεν, κατασκοπεύοντες τὴν οἰκογενειακὴν ἔριδα ἐξ ἀποστάσεως.

Ἀλλ’ ἡ Μαρίνα, ὡς ὠνομάζετο ἡ μεγαλειτέρα ἀδελφή, δὲν ἔμεινεν ἄνευ ανταγωνιστοῦ καὶ μετὰ τὴν ἀποχώρησιν τῆς ἀδελφῆς της. Ἡ κυρία Τεφαρίκη, ἡ ἐξ Αἰγύπτου συνταξειδιώτισσα, δὲν ἔβλεπεν ἀδιαφόρως ἐκεῖνον, ὅστις τόσην ἐντύπωσιν τῆς ἔκαμεν ἐκ πρώτης ὄψεως. Καὶ βλέπουσα αὐτὸν νὰ γλυκολαλῇ καὶ ν’ ἀφιερώνῃ ὅλην του τὴν προσοχὴν εἰς τὴν ἀσχημογυναῖκα ἐκείνην, ἠγανάκτει ἐνδομύχως καὶ τὴν ἀγανάκτησίν της ἐξέφραζε διὰ γελώτων καὶ κρυφομιλημάτων πρὸς τὸν εὐτραφῆ σύζυγόν της. Δὲν ἐζηλοτύπει βεβαίως, ἀλλὰ δὲν ἠδύνατο νὰ ἐννοήσῃ πῶς ὁ νέος ἐκεῖνος ἔχανε τὸν καιρόν του διὰ νὰ γελᾷ μὲ ἐκεῖνο τὸ τέρας, ἀφοῦ ὑπῆρχε πλησίον του γυναῖκα ἀξία ἀληθινοῦ ἐνδιαφέροντος.

Ὁ ὑπολοχαγὸς ἔκαμε δευτέραν ἀπόπειραν καὶ πλησιάσας ἤρχισεν ὁμιλίαν περὶ Αἰγύπτου καὶ περὶ τῶν αἰγυπτιακῶν σιγάρων, τὰ ὁποῖα ὁ κ. Τεφαρίκης ἐμπορεύετο εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν. Ἀλλ’ ὁσάκις ἐστρέφετο πρὸς τὴν κυρίαν Τεφαρίκη, συνελάμβανε τὸ βλέμμα της προσηλωμένον εἰς τὸν Κώσταν· ἀπήντα δὲ εἰς τὰς ἐρωτήσεις του ἀφῃρημένη καὶ συχνὰ ἐπανελάμβανε μὲ βεβιασμένον γέλωτα:

— Τί κωμῳδία! Πολὺ ἀστεῖος ἀλήθεια αὐτὸς ὁ κ. Πρινούδης.

— Καὶ ὅμως ὁ ἴδιος λέγει ὅτι δὲν ἀστειεύεται καθόλου, εἶπεν ὁ ἀξιωματικὸς μὲ ὀλίγον πεῖσμα.

— Ἀλλά; ἠρώτησεν ἡ κυρία.

— Ἀλλ’ ὅτι πραγματικῶς τοῦ ἀρέσει.
{{nop}}&lt;noinclude&gt;&lt;/noinclude&gt;</text>
      <sha1>j1p3eg6xf2dzas8bkcgitv7jg5lfxzk</sha1>
    </revision>
  </page>
</mediawiki>