Βικιθήκη elwikisource https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%A3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1 MediaWiki 1.47.0-wmf.14 first-letter Μέσο Ειδικό Συζήτηση Χρήστης Συζήτηση χρήστη Βικιθήκη Συζήτηση Βικιθήκη Αρχείο Συζήτηση αρχείου MediaWiki Συζήτηση MediaWiki Πρότυπο Συζήτηση προτύπου Βοήθεια Συζήτηση βοήθειας Κατηγορία Συζήτηση κατηγορίας Σελίδα Συζήτηση σελίδας Μεταγραφή Συζήτηση μεταγραφής Συγγραφέας Συζήτηση συγγραφέα Πύλη Συζήτηση πύλης TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 0 11830 167118 112672 2026-08-05T09:44:03Z ~2026-43342-15 22822 167118 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα| | τίτλος = Εἰρήνη | συγγραφέας = Αριστοφάνης | μεταφραστής= | ενότητα = | επόμενο = | προηγούμενο= | σημειώσεις = Μεταγραφή από [https://archive.org/details/aristophaniscomo01arisuoft]. }} ==ΤΑ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΠΡΟΣΩΠΑ== *ΤΡΥΓΑΙΟΣ *ΟΙΚΕΤΑΙ ΔΥΟ Τρυγαίου *ΚΟΡΑΙ θυγατέρες Τρυγαίου *ΕΡΜΗΣ *ΠΟΛΕΜΟΣ *ΚΥΔΟΙΜΟΣ *ΧΟΡΟΣ ΓΕΩΡΓΩΝ *ΙΕΡΟΚΛΗΣ μάντις *ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ *ΠΑΙΣ ΛΑΜΑΧΟΥ *ΠΑΙΣ ΚΛΕΩΝΥΜΟΥ *ΕΙΡΗΝΗ *κωφὰ πρόσωπα **ΟΠΩΡΑ **ΘΕΟΡΙΑ **ΚΡΑΝΟΠΟΙΟΣ **ΔΟΡΥΞΟΣ ==ΕΙΡΗΝΗ== {|align="center" style="width:34em" | <poem> (ed. F.W. Hall and W.M. Geldart, Oxford 1907) '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Α}}}}''' αἶρ᾽ αἶρε μᾶζαν ὡς τάχιστα κανθάρῳ. '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Β}}}}''' ἰδού. δὸς αὐτῷ, τῷ κάκιστ᾽ ἀπολουμένῳ καὶ μήποτ᾽ αὐτῆς μᾶζαν ἡδίω φάγοι. '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Α}}}}''' δὸς μᾶζαν ἑτέραν, ἐξ ὀνίδων πεπλασμένην. '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Β}}}}''' ἰδοὺ μάλ᾽ αὖφις. ποῦ γὰρ ἣν νῦν δὴ ᾽φερες; {{fr|5}} κατέφαγεν; '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Α}}}}''' οὐ μὰ τὸν Δἴ ἀλλ᾽ ἐξαρπάσας ὅλην ἐνέκαψε περικυλίσας τοῖν ποδοῖν. ἀλλ᾽ ὡς τάχιστα τρῖβε πολλὰς καὶ πυκνάς. '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Β}}}}''' ἄνδρες κοπρολόγοι προσλάβεσθε πρὸς θεῶν, εἰ μή με βούλεσθ᾽ ἀποπνιγέντα περιιδεῖν. {{fr|10}} '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Α}}}}''' ἑτέραν ἑτέραν δός, παιδὸς ἡταιρηκότος· τετριμμένης γάρ φησιν ἐπιθυμεῖν. '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Β}}}}''' ἰδού. ἑνὸς μὲν ὦνδρες ἀπολελύσθαι μοι δοκῶ· οὐδεὶς γὰρ ἂν φαίη με μάττοντ᾽ ἐσθίειν. '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Α}}}}''' αἰβοῖ, φέρ᾽ ἄλλην χἀτέραν μοι χἀτέραν, {{fr|15}} καὶ τρῖβ᾽ <ἔθ᾽> ἑτέρας. '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Β}}}}''' μὰ τὸν Ἀπόλλω ᾽γὼ μὲν οὔ· οὐ γὰρ ἔθ᾽ οἶός τ᾽ εἴμ᾽ ὑπερέχειν τῆς ἀντλίας. '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Α}}}}''' αὐτὴν ἄρ᾽ οἴσω συλλαβὼν τὴν ἀντλίαν. '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Β}}}}''' νὴ τὸν Δί᾽ ἐς κόρακάς γε καὶ σαυτόν γε πρός. ὑμῶν δέ γ᾽ εἴ τις οἶδ᾽ ἐμοὶ κατειπάτω, {{fr|20}} πόθεν ἂν πριαίμην ῥῖνα μὴ τετρημένην. οὐδὲν γὰρ ἔργον ἦν ἄρ᾽ ἀθλιώτερον ἢ κανθάρῳ μάττοντα παρέχειν ἐσθίειν. ὗς μὲν γάρ, ὥσπερ ἂν χέσῃ τις, ἢ κύων φαύλως ἐρείδει· τοῦτο δ᾽ ὑπὸ φρονήματος {{fr|25}} βρενθύεταί τε καὶ φαγεῖν οὐκ ἀξιοῖ, ἢν μὴ παραθῶ τρίψας δι᾽ ἡμέρας ὅλης ὥσπερ γυναικὶ γογγύλην μεμαγμένην. ἀλλ᾽ εἰ πέπαυται τῆς ἐδωδῆς σκέψομαι τῃδὶ παροίξας τῆς θύρας, ἵνα μή μ᾽ ἴδῃ. {{fr|30}} ἔρειδε, μὴ παύσαιο μηδέποτ᾽ ἐσθίων τέως ἕως σαυτὸν λάθοις διαρραγείς. οἷον δὲ κύψας ὁ κατάρατος ἐσθίει, ὥσπερ παλαιστής, παραβαλὼν τοὺς γομφίους, καὶ ταῦτα τὴν κεφαλήν τε καὶ τὼ χεῖρέ πως {{fr|35}} ὡδὶ περιάγων, ὥσπερ οἱ τὰ σχοινία τὰ παχέα συμβάλλοντες ἐς τὰς ὁλκάδας. μιαρὸν τὸ χρῆμα καὶ κάκοσμον καὶ βορόν· χὤτου ποτ᾽ ἐστὶ δαιμόνων ἡ προσβολὴ οὐκ οἶδ᾽. Ἀφροδίτης μὲν γὰρ οὔ μοι φαίνεται, {{fr|40}} οὐ μὴν Χαρίτων γε. '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Α}}}}''' τοῦ γάρ ἐστ᾽; '''Οἰκέτης Β''' οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως τοῦτ᾽ ἔστι τὸ τέρας οὐ Διὸς καταιβάτου. '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Α}}}}''' οὐκοῦν ἂν ἤδη τῶν θεατῶν τις λέγοι νεανίας δοκησίσοφος, “τὸ δὲ πρᾶγμα τί; ὁ κάνθαρος δὲ πρὸς τί;” κᾆτ᾽ αὐτῷ γ᾽ ἀνὴρ {{fr|45}} Ἰωνικός τίς φησι παρακαθήμενος· “δοκέω μέν, ἐς Κλέωνα τοῦτ᾽ αἰνίσσεται, ὡς κεῖνος ἀναιδέως τὴν σπατίλην ἐσθίει”. '''Οἰκέτης Β''' ἀλλ᾽ εἰσιὼν τῷ κανθάρῳ δώσω πιεῖν. '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Α}}}}''' ἐγὼ δὲ τὸν λόγον γε τοῖσι παιδίοις {{fr|50}} καὶ τοῖσιν ἀνδρίοισι καὶ τοῖς ἀνδράσιν καὶ τοῖς ὑπερτάτοισιν ἀνδράσιν φράσω καὶ τοῖς ὑπερηνορέουσιν ἔτι τούτοις μάλα. ὁ δεσπότης μου μαίνεται καινὸν τρόπον, οὐχ ὅνπερ ὑμεῖς, ἀλλ᾽ ἕτερον καινὸν πάνυ. {{fr|55}} δι᾽ ἡμέρας γὰρ ἐς τὸν οὐρανὸν βλέπων ὡδὶ κεχηνὼς λοιδορεῖται τῷ Διὶ καί φησιν, “ὦ Ζεῦ τί ποτε βουλεύει ποιεῖν; κατάθου τὸ κόρημα· μὴ ᾽κκόρει τὴν Ἑλλάδα”. ἔα ἔα. 60 σιγήσαθ᾽, ὡς φωνῆς ἀκούειν μοι δοκῶ. '''{{c|{{sc|Τρυγαῖος}}}}''' ὦ Ζεῦ τί δρασείεις ποθ᾽ ἡμῶν τὸν λεών; λήσεις σεαυτὸν τὰς πόλεις ἐκκοκκίσας. '''{{c|{{sc|Οἰκέτης Α}}}}''' τοῦτ᾽ ἔστι τουτὶ τὸ κακὸν αὔθ᾽ οὑγὼ ᾽λεγον. τὸ γὰρ παράδειγμα τῶν μανιῶν ἀκούετε· {{fr|65}} ἃ δ᾽ εἶπε πρῶτον ἡνίκ᾽ ἤρχεθ᾽ ἡ χολή, πεύσεσθ᾽. ἔφασκε γὰρ πρὸς αὑτὸν ἐνθαδί· “πῶς ἄν ποτ᾽ ἀφικοίμην ἂν εὐθὺ τοῦ Διός;” ἔπειτα λεπτὰ κλιμάκια ποιούμενος, πρὸς ταῦτ᾽ ἀνηρριχᾶτ᾽ ἂν ἐς τὸν οὐρανόν, {{fr|70}} ἕως ξυνετρίβη τῆς κεφαλῆς καταρρυείς. ἐχθὲς δὲ μετὰ ταῦτ᾽ ἐκφθαρεὶς οὐκ οἶδ᾽ ὅποι εἰσήγαγ᾽ Αἰτναῖον μέγιστον κάνθαρον, κἄπειτα τοῦτον ἱπποκομεῖν μ᾽ ἠνάγκασεν, καὐτὸς καταψῶν αὐτὸν ὥσπερ πωλίον, {{fr|75}} “ὦ Πηγάσειον”, φησί, “γενναῖον πτερόν, ὅπως πετήσει μ᾽ εὐθὺ τοῦ Διὸς λαβών”. ἀλλ᾽ ὅ τι ποιεῖ τῃδὶ διακύψας ὄψομαι. οἴμοι τάλας· ἴτε δεῦρο δεῦρ ὦ γείτονες· ὁ δεσπότης γάρ μου μετέωρος αἴρεται {{fr|80}} ἱππηδὸν ἐς τὸν ἀέρ᾽ ἐπὶ τοῦ κανθάρου. '''{{c|{{sc|Τρυγαῖος}}}}''' ἥσυχος ἥσυχος, ἠρέμα, κάνθων· μή μοι σοβαρῶς χώρει λίαν εὐθὺς ἀπ᾽ ἀρχῆς ῥώμῃ πίσυνος, πρὶν ἂν ἰδίῃς καὶ διαλύσῃς {{fr|85}} ἄρθρων ἶνας πτερύγων ῥύμῃ. καὶ μὴ πνεῖ μοι κακόν, ἀντιβολῶ σ᾽· εἰ δὲ ποιήσεις τοῦτο, κατ᾽ οἴκους αὐτοῦ μεῖνον τοὺς ἡμετέρους. Οἰκέτης Α ὦ δέσποτ᾽ ἄναξ ὡς παραπαίεις. 90 Τρυγαῖος σίγα σίγα. Οἰκέτης Α ποῖ δῆτ᾽ ἄλλως μετεωροκοπεῖς; Τρυγαῖος ὑπὲρ Ἑλλήνων πάντων πέτομαι τόλμημα νέον παλαμησάμενος. Οἰκέτης Α τί πέτει; τί μάτην οὐχ ὑγιαίνεις; 95 Τρυγαῖος εὐφημεῖν χρὴ καὶ μὴ φλαῦρον μηδὲν γρύζειν ἀλλ᾽ ὀλολύζειν· τοῖς τ᾽ ἀνθρώποισι φράσον σιγᾶν, τοὺς τε κοπρῶνας καὶ τὰς λαύρας καιναῖς πλίνθοισιν ἀνοικοδομεῖν 100 καὶ τοὺς πρωκτοὺς ἐπικλῄειν. Οἰκέτης Α οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως σιγήσομ᾽, ἢν μή μοι φράσῃς ὅποι πέτεσθαι διανοεῖ. Τρυγαῖος τί δ᾽ ἄλλο γ᾽ ἢ ὡς τὸν Δί᾽ ἐς τὸν οὐρανόν; Οἰκέτης Α τίνα νοῦν ἔχων; Τρυγαῖος ἐρησόμενος ἐκεῖνον Ἑλλήνων πέρι 105 ἁπαξαπάντων ὅ τι ποιεῖν βουλεύεται. Οἰκέτης Α ἐὰν δὲ μή σοι καταγορεύῃ; Τρυγαῖος γράψομαι Μήδοισιν αὐτὸν προδιδόναι τὴν Ἑλλάδα. Οἰκέτης Α μὰ τὸν Διόνυσον οὐδέποτε ζῶντός γ᾽ ἐμοῦ. Τρυγαῖος οὐκ ἔστι παρὰ ταῦτ᾽ ἄλλ᾽. 110 Οἰκέτης Α ἰοὺ ἰοὺ ἰού· ὦ παιδί᾽ ὁ πατὴρ ἀπολιπὼν ἀπέρχεται ὑμᾶς ἐρήμους ἐς τὸν οὐρανὸν λάθρᾳ. ἀλλ᾽ ἀντιβολεῖτε τὸν πατέρ ὦ κακοδαίμονα. Παιδίον ὦ πάτερ ὦ πάτερ ἆρ᾽ ἔτυμός γε δώμασιν ἡμετέροις φάτις ἥκει, 115 ὡς σὺ μετ᾽ ὀρνίθων προλιρὼν ἐμὲ ἐς κόρακας βαδιεῖ μεταμώνιος; ἔστι τι τῶνδ᾽ ἐτύμως; εἴπ᾽ ὦ πάτερ, εἴ τι φιλεῖς με. Τρυγαῖος δοξάσαι ἔστι κόραι, τὸ δ᾽ ἐτήτυμον ἄχθομαι ὑμῖν, ἡνίκ᾽ ἂν αἰτίζητ᾽ ἄρτον πάππαν με καλοῦσαι, 120 ἔνδον δ᾽ ἀργυρίου μηδὲ ψακὰς ᾖ πάνυ πάμπαν. ἢν δ᾽ ἐγὼ εὖ πράξας ἔλθω πάλιν, ἕξετ᾽ ἐν ὥρᾳ κολλύραν μεγάλην καὶ κόνδυλον ὄψον ἐρ᾽ αὐτῇ. Παιδίον καὶ τίς πόρος σοι τῆς ὁδοῦ γενήσεται; ναῦς μὲν γὰρ οὐκ ἄξει σε ταύτην τὴν ὁδόν. 125 Τρυγαῖος πτηνὸς πορεύσει πῶλος· οὐ ναυσθλώσομαι. Παιδίον τίς δ᾽ ἡ ᾽πίνοιά σοὐστὶν ὥστε κάνθαρον ζεύξαντ᾽ ἐλαύνειν ἐς θεοὺς ὦ παππία; Τρυγαῖος ἐν τοῖσιν Αἰσώπου λόγοις ἐξηυρέθη μόνος πετεινῶν ἐς θεοὺς ἀφιγμένος. 130 Παιδίον ἄπιστον εἶπας μῦθον ὦ πάτερ πάτερ, ὅπως κάκοσμον ζῷον ἦλθεν ἐς θεούς. Τρυγαῖος ἦλθεν κατ᾽ ἔχθραν αἰετοῦ πάλαι ποτέ, ᾤ᾽ ἐκκυλίνδων κἀντιτιμωρούμενος. Παιδίον οὐκοῦν ἐχρῆν σε Πηγάσου ζεῦξαι πτερόν, 135 ὅπως ἐφαίνου τοῖς θεοῖς τραγικώτερος. Τρυγαῖος ἀλλ᾽ ὦ μέλ᾽ ἄν μοι σιτίων διπλῶν ἔδει· νῦν δ᾽ ἃττ᾽ ἂν αὐτὸς καταφάγω τὰ σιτία, τούτοισι τοῖς αὐτοῖσι τοῦτον χορτάσω. Παιδίον τί δ᾽ ἢν ἐς ὑγρὸν πόντιον πέσῃ βάθος; 140 πῶς ἐξολισθεῖν πτηνὸς ὢν δυνήσεται; Τρυγαῖος ἐπίτηδες εἶχον πηδάλιον, ᾧ χρήσομαι· τὸ δὲ πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς κάνθαρος. Παιδίον λιμὴν δὲ τίς σε δέξεται φορούμενον; Τρυγαῖος ἐν Πειραιεῖ δήπου ᾽στὶ Κανθάρου λιμήν. 145 Παιδίον ἐκεῖνο τήρει, μὴ σφαλεὶς καταρρυῇς ἐντεῦθεν, εἶτα χωλὸς ὢν Εὐριπίδῃ λόγον παράσχῃς καὶ τραγῳδία γένῃ. Τρυγαῖος ἐμοὶ μελήσει ταῦτά γ᾽. ἀλλὰ χαίρετε. ὑμεῖς δέ γ᾽, ὑπὲρ ὧν τοὺς πόνους ἐγὼ πονῶ, 150 μὴ βδεῖτε μηδὲ χέζεθ᾽ ἡμερῶν τριῶν· ὡς εἰ μετέωρος οὗτος ὢν ὀσφρήσεται, κατωκάρα ῥίψας με βουκολήσεται. ἀλλ᾽ ἄγε Πήγασε χώρει χαίρων, χρυσοχάλινον πάταγον ψαλίων 155 διακινήσας φαιδροῖς ὠσίν. τί ποιεῖς; τί ποιεῖς; ποῖ παρακλίνεις τοὺς μυκτῆρας; πρὸς τὰς λαύρας. ἵει σαυτὸν θαρρῶν ἀπὸ γῆς, κᾆτα δρομαίαν πτέρυγ᾽ ἐκτείνων 160 ὀρθὸς χώρει Διὸς εἰς αὐλάς, ἀπὸ μὲν κάκκης τὴν ῥῖν᾽ ἀπέχων, ἀπὸ δ᾽ ἡμερίων σίτων πάντων. ἄνθρωπε τί δρᾷς, οὗτος ὁ χέζων ἐν Πειραιεῖ παρὰ ταῖς πόρναις; 165 ἀπολεῖς μ᾽ ἀπολεῖς. οὐ κατορύξεις κἀπιφορήσεις τῆς γῆς πολλήν, κἀπιφυτεύσεις ἕρπυλλον ἄνω καὶ μύρον ἐπιχεῖς; ὡς ἤν τι πεσὼν ἐνθένδε πάθω, τοὐμοῦ θανάτου 170 πέντε τάλανθ᾽ ἡ πόλις ἡ Χίων διὰ τὸν σὸν πρωκτὸν ὀφλήσει. οἴμ᾽ ὡς δέδοικα, κοὐκέτι σκώπτων λέγω. ὦ μηχανοποιὲ πρόσεχε τὸν νοῦν ὡς ἐμέ· ἤδη στρέφει τι πνεῦμα περὶ τὸν ὀμφαλόν, 175 κεἰ μὴ φυλάξει, χορτάσω τὸν κάνθαρον. ἀτὰρ ἐγγὺς εἶναι τῶν θεῶν ἐμοὶ δοκῶ, καὶ δὴ καθορῶ τὴν οἰκίαν τὴν τοῦ Διός. τίς ἐν Διὸς θύραισιν; οὐκ ἀνοίξετε; Ἑρμῆς πόθεν βροτοῦ με προσέβαλ᾽; ὦναξ Ἡράκλεις 180 τουτὶ τί ἐστι τὸ κακόν; Τρυγαῖος ἱπποκάνθαρος. Ἑρμῆς ὦ βδελυρὲ καὶ τολμηρὲ κἀναίσχυντε σὺ καὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε, πῶς δεῦρ᾽ ἀνῆλθες ὦ μιαρῶν μιαρώτατε; τί σοί ποτ᾽ ἔστ᾽ ὄνομ᾽; οὐκ ἐρεῖς; 185 Τρυγαῖος μιαρώτατος. Ἑρμῆς ποδαπὸς τὸ γένος δ᾽ εἶ; φράζε μοι. Τρυγαῖος μιαρώτατος. Ἑρμῆς πατὴρ δέ σοι τίς ἐστ᾽; Τρυγαῖος ἐμοί; μιαρώτατος. Ἑρμῆς οὔτοι μὰ τὴν γῆν ἔσθ᾽ ὅπως οὐκ ἀποθανεῖ, εἰ μὴ κατερεῖς μοι τοὔνομ᾽ ὅ τι ποτ᾽ ἔστι σοι. Τρυγαῖος Τρυγαῖος Ἀθμονεύς, ἀμπελουργὸς δεξιός, 190 οὐ συκοφάντης οὐδ᾽ ἐραστὴς πραγμάτων. Ἑρμῆς ἥκεις δὲ κατὰ τί; Τρυγαῖος τὰ κρέα ταυτί σοι φέρων. Ἑρμῆς ὦ δειλακρίων πῶς ἦλθες; Τρυγαῖος ὦ γλίσχρων ὁρᾷς ὡς οὐκέτ᾽ εἶναί σοι δοκῶ μιαρώτατος; ἴθι νυν κάλεσόν μοι τὸν Δί᾽. 195 Ἑρμῆς ἰὴ ἰὴ ἰή, ὅτι οὐδὲ μέλλεις ἐγγὺς εἶναι τῶν θεῶν· φροῦδοι γὰρ ἐχθές εἰσιν ἐξῳκισμένοι. Τρυγαῖος ποῖ γῆς; Ἑρμῆς ἰδοὺ γῆς. Τρυγαῖος ἀλλὰ ποῖ; Ἑρμῆς πόρρω πάνυ; ὑπ᾽ αὐτὸν ἀτεχνῶς τοὐρανοῦ τὸν κύτταρον. Τρυγαῖος πῶς οὖν σὺ δῆτ᾽ ἐνταῦθα κατελείφθης μόνος; 200 Ἑρμῆς τὰ λοιπὰ τηρῶ σκευάρια τὰ τῶν θεῶν, χυτρίδια καὶ σανίδια κἀμφορείδια. Τρυγαῖος ἐξῳκίσαντο δ᾽ οἱ θεοὶ τίνος οὕνεκα; Ἑρμῆς Ἕλλησιν ὀργισθέντες. εἶτ᾽ ἐνταῦθα μὲν ἵν᾽ ἦσαν αὐτοὶ τὸν Πόλεμον κατῴκισαν, 205 ὑμᾶς παραδόντες δρᾶν ἀτεχνῶς ὅ τι βούλεται· αὐτοὶ δ᾽ ἀνῳκίσανθ᾽ ὅπως ἀνωτάτω, ἵνα μὴ βλέποιεν μαχομένους ὑμᾶς ἔτι μηδ᾽ ἀντιβολούντων μηδὲν αἰσθανοίατο. Τρυγαῖος τοῦ δ᾽ οὕνεχ᾽ ἡμᾶς ταῦτ᾽ ἔδρασαν; εἰπέ μοι. 210 Ἑρμῆς ὁτιὴ πολεμεῖν ᾑρεῖσθ᾽ ἐκείνων πολλάκις σπονδὰς ποιούντων· κεἰ μὲν οἱ Λακωνικοὶ ὑπερβάλοιντο μικρόν, ἔλεγον ἂν ταδί· “ναὶ τὼ σιὼ νῦν ὡττικίων δωσεῖ δίκαν”. εἰ δ᾽ αὖ τι πράξαιτ᾽ ἀγαθὸν ἁττικωνικοί 215 κἄλθοιεν οἱ Λάκωνες εἰρήνης πέρι, ἐλέγετ᾽ ἂν ὑμεῖς εὐθύς· “ἐξαπατώμεθα νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, νὴ Δί᾽, οὐχὶ πειστέον· ἥξουσι καὖθις, ἢν ἔχωμεν τὴν Πύλον”. Τρυγαῖος ὁ γοῦν χαρακτὴρ ἡμεδαπὸς τῶν ῥημάτων. 220 Ἑρμῆς ὧν οὕνεκ᾽ οὐκ οἶδ᾽ εἴ ποτ᾽ Εἰρήνην ἔτι τὸ λοιπὸν ὄψεσθ᾽. Τρυγαῖος ἀλλὰ ποῖ γὰρ οἴχεται; Ἑρμῆς ὁ Πόλεμος αὐτὴν ἐνέβαλ᾽ εἰς ἄντρον βαθύ. Τρυγαῖος ἐς ποῖον; Ἑρμῆς ἐς τουτὶ τὸ κάτω, κἄπειθ᾽ ὁρᾷς ὅσους ἄνωθεν ἐπεφόρησε τῶν λίθων, 225 ἵνα μὴ λάβητε μηδέποτ᾽ αὐτήν. Τρυγαῖος εἰπέ μοι, ἡμᾶς δὲ δὴ τί δρᾶν παρασκευάζεται; Ἑρμῆς οὐκ οἶδα πλὴν ἕν, ὅτι θυείαν ἑσπέρας ὑπερφυᾶ τὸ μέγεθος εἰσηνέγκατο. Τρυγαῖος τί δῆτα ταύτῃ τῇ θυείᾳ χρήσεται; 230 Ἑρμῆς τρίβειν ἐν αὐτῇ τὰς πόλεις βουλεύεται. ἀλλ᾽ εἶμι· καὶ γὰρ ἐξιέναι γνώμην ἐμὴν μέλλει· θορυβεῖ γοῦν ἔνδον. Τρυγαῖος οἴμοι δείλαιος. φέρ᾽ αὐτὸν ἀποδρῶ· καὶ γὰρ ὥσπερ ᾐσθόμην καὐτὸς θυείας φθέγμα πολεμιστηρίας. 235 Πόλεμος ἰὼ βροτοὶ βροτοὶ βροτοὶ πολυτλήμονες, ὡς αὐτίκα μάλα τὰς γνάθους ἀλγήσετε. Τρυγαῖος ὦναξ Ἄπολλον τῆς θυείας τοῦ πλάτους, ὅσον κακόν, καὶ τοῦ Πολέμου τοῦ βλέμματος. ἆρ᾽ οὗτός ἐστ᾽ ἐκεῖνος ὃν καὶ φεύγομεν, 240 ὁ δεινός, ὁ ταλαύρινος, ὁ κατὰ τοῖν σκελοῖν; Πόλεμος ἰὼ Πρασιαὶ τρὶς ἄθλιαι καὶ πεντάκις καὶ πολλοδεκάκις, ὡς ἀπολεῖσθε τήμερον. Τρυγαῖος τουτὶ μὲν ἄνδρες οὐδὲν ἡμῖν πρᾶγμά πω· τὸ γὰρ κακὸν τοῦτ᾽ ἐστὶ τῆς Λακωνικῆς. 245 Πόλεμος ὦ Μέγαρα Μέγαρ᾽ ὡς ἐπιτετρίψεσθ᾽ αὐτίκα ἁπαξάπαντα καταμεμυττωτευμένα. Τρυγαῖος βαβαὶ βαβαιὰξ ὡς μεγάλα καὶ δριμέα τοῖσι Μεγαρεῦσιν ἐνέβαλεν τὰ κλαύματα. Πόλεμος ἰὼ Σικελία καὶ σὺ δ᾽ ὡς ἀπόλλυσαι. 250 Τρυγαῖος οἵα πόλις τάλαινα διακναισθήσεται. Πόλεμος φέρ᾽ ἐπιχέω καὶ τὸ μέλι τουτὶ τἀττικόν. Τρυγαῖος οὗτος παραινῶ σοι μέλιτι χρῆσθἀτέρῳ. τετρώβολον τοῦτ᾽ ἐστί· φείδου τἀττικοῦ. Πόλεμος παῖ παῖ Κυδοιμέ. 255 Κύδοιμος τί με καλεῖς; Πόλεμος κλαύσει μακρά. ἕστηκας ἀργός; οὑτοσί σοι κόνδυλος. Κύδοιμος ὡς δριμύς. οἴμοι μοι τάλας ὦ δέσποτα. μῶν τῶν σκορόδων ἐνέβαλες ἐς τὸν κόνδυλον; Πόλεμος οἴσεις ἀλετρίβανον τρέχων; Κύδοιμος ἀλλ᾽ ὦ μέλε οὐκ ἔστιν ἡμῖν· ἐχθὲς εἰσῳκίσμεθα. 260 Πόλεμος οὔκουν παρ᾽ Ἀθηναίων μεταθρέξει ταχὺ <πάνυ>; Κύδοιμος ἔγωγε νὴ Δί᾽· εἰ δὲ μή γε, κλαύσομαι. Τρυγαῖος ἄγε δὴ τί δρῶμεν ὦ πόνηρ᾽ ἀνθρώπια; ὁρᾶτε τὸν κίνδυνον ἡμῖν ὡς μέγας· εἴπερ γὰρ ἥξει τὸν ἀλετρίβανον φέρων, 265 τούτῳ ταράξει τὰς πόλεις καθήμενος. ἀλλ᾽ ὦ Διόνυσ᾽ ἀπόλοιτο καὶ μὴ ᾽λθοι φέρων. Πόλεμος οὗτος. Κύδοιμος τί ἔστιν; Πόλεμος οὐ φέρεις; Κύδοιμος τὸ δεῖνα γὰρ ἀπόλωλ᾽ Ἀθηναίοισιν ἁλετρίβανος, ὁ βυρσοπώλης, ὃς ἐκύκα τὴν Ἑλλάδα. 270 Τρυγαῖος εὖ γ᾽ ὦ πότνια δέσποιν᾽ Ἀθηναία ποιῶν ἀπόλωλ᾽ ἐκεῖνος κἀν δέοντι τῇ πόλει, ἢ πρίν γε τὸν μυττωτὸν ἡμῖν ἐγχέαι. Πόλεμος οὔκουν ἕτερον δῆτ᾽ ἐκ Λακεδαίμονος μέτει ἀνύσας τι; 275 Κύδοιμος ταῦτ᾽ ὦ δέσποθ᾽. Πόλεμος ἧκέ νυν ταχύ. Τρυγαῖος ὦνδρες τί πεισόμεσθα; νῦν ἀγὼν μέγας. ἀλλ᾽ εἴ τις ὑμῶν ἐν Σαμοθρᾴκῃ τυγχάνει μεμυημένος, νῦν ἐστιν εὔξασθαι καλὸν ἀποστραφῆναι τοῦ μετιόντος τὼ πόδε. Κύδοιμος οἴμοι τάλας, οἴμοι γε κἄτ᾽ οἴμοι μάλα. 280 Πόλεμος τί ἔστι; μῶν οὐκ αὖ φέρεις; Κύδοιμος ἀπόλωλε γὰρ καὶ τοῖς Λακεδαιμονίοισιν ἁλετρίβανος. Πόλεμος πῶς ὦ πανοῦργ᾽; Κύδοιμος ἐς τἀπὶ Θρᾴκης χωρία χρήσαντες ἑτέροις αὐτὸν εἶτ᾽ ἀπώλεσαν. Τρυγαῖος εὖ γ᾽ εὖ γε ποιήσαντες ὦ Διοσκόρω. 285 ἴσως ἂν εὖ γένοιτο· θαρρεῖτ᾽ ὦ βροτοί. Πόλεμος ἀπόφερε τὰ σκεύη λαβὼν ταυτὶ πάλιν· ἐγὼ δὲ δοίδυκ᾽ εἰσιὼν ποιήσομαι. Τρυγαῖος νῦν τοῦτ᾽ ἐκεῖν᾽ ἥκει τὸ Δάτιδος μέλος, ὃ δεφόμενός ποτ᾽ ᾖδε τῆς μεσημβρίας, 290 “ὡς ἥδομαι καὶ χαίρομαι κεὐφραίνομαι”. νῦν ἐστιν ἡμῖν ὦνδρες Ἕλληνες καλὸν ἀπαλλαγεῖσι πραγμάτων τε καὶ μαχῶν ἐξελκύσαι τὴν πᾶσιν Εἰρήνην φίλην, πρὶν ἕτερον αὖ δοίδυκα κωλῦσαί τινα. 295 ἀλλ᾽ ὦ γεωργοὶ κἄμποροι καὶ τέκτονες καὶ δημιουργοὶ καὶ μέτοικοι καὶ ξένοι καὶ νησιῶται, δεῦρ᾽ ἴτ᾽ ὦ πάντες λεῴ, ὡς τάχιστ᾽ ἄμας λαβόντες καὶ μοχλοὺς καὶ σχοινία· νῦν γὰρ ἡμῖν ἁρπάσαι πάρεστιν ἀγαθοῦ δαίμονος. 300 Χορός δεῦρο πᾶς χώρει προθύμως εὐθὺ τῆς σωτηρίας. ὦ Πανέλληνες βοηθήσωμεν, εἴπερ πώποτε, τάξεων ἀπαλλαγέντες καὶ κακῶν φοινικικῶν· ἡμέρα γὰρ ἐξέλαμψεν ἥδε μισολάμαχος. πρὸς τάδ᾽ ἡμῖν, εἴ τι χρὴ δρᾶν, φράζε κἀρχιτεκτόνει· 305 οὐ γὰρ ἔσθ᾽ ὅπως ἀπειπεῖν ἂν δοκῶ μοι τήμερον, πρὶν μοχλοῖς καὶ μηχαναῖσιν ἐς τὸ φῶς ἀνελκύσαι τὴν θεῶν πασῶν μεγίστην καὶ φιλαμπελωτάτην. Τρυγαῖος οὐ σιωπήσεσθ᾽, ὅπως μὴ περιχαρεῖς τῷ πράγματι τὸν Πόλεμον ἐκζωπυρήσετ᾽ ἔνδοθεν κεκραγότες; 310 Χορός ἀλλ᾽ ἀκούσαντες τοιούτου χαίρομεν κηρύγματος. οὐ γὰρ ἦν ἔχοντας ἥκειν σιτί᾽ ἡμερῶν τριῶν. Τρυγαῖος εὐλαβεῖσθέ νυν ἐκεῖνον τὸν κάτωθεν Κέρβερον, μὴ παφλάζων καὶ κεκραγὼς ὥσπερ ἡνίκ᾽ ἐνθάδ᾽ ἦν, ἐμποδὼν ἡμῖν γένηται τὴν θεὸν μὴ ᾽ξελκύσαι. 315 Χορός οὔτι καὶ νῦν ἔστιν αὐτὴν ὅστις ἐξαιρήσεται, ἢν ἅπαξ ἐς χεῖρας ἔλθῃ τὰς ἐμάς. ἰοῦ ἰοῦ. Τρυγαῖος ἐξολεῖτέ μ᾽ ὦνδρες, εἰ μὴ τῆς βοῆς ἀνήσετε· ἐκδραμὼν γὰρ πάντα ταυτὶ συνταράξει τοῖν ποδοῖν. Χορός ὡς κυκάτω καὶ πατείτω πάντα καὶ ταραττέτω, 320 οὐ γὰρ ἂν χαίροντες ἡμεῖς τήμερον παυσαίμεθ᾽ ἄν. Τρυγαῖος τί τὸ κακόν; τί πάσχετ᾽ ὦνδρες; μηδαμῶς πρὸς τῶν θεῶν πρᾶγμα κάλλιστον διαφθείρητε διὰ τὰ σχήματα. Χορός ἀλλ᾽ ἔγωγ᾽ οὐ σχηματίζειν βούλομ᾽, ἀλλ᾽ ὑφ᾽ ἡδονῆς οὐκ ἐμοῦ κινοῦντος αὐτὼ τὼ σκέλει χορεύετον. 325 Τρυγαῖος μή τι καὶ νυνί γ᾽ ἔτ᾽, ἀλλὰ παῦε παῦ᾽ ὀρχούμενος. Χορός ἢν ἰδοὺ καὶ δὴ πέπαυμαι. Τρυγαῖος φῄς γε, παύει δ᾽ οὐδέπω. Χορός ἓν μὲν οὖν τουτί μ᾽ ἔασον ἑλκύσαι, καὶ μηκέτι. Τρυγαῖος τοῦτό νυν, καὶ μηκέτ᾽ ἄλλο μηδὲν ὀρχήσησθ᾽ ἔτι. Χορός οὐκ ἂν ὀρχησαίμεθ᾽, εἴπερ ὠφελήσαιμέν τί σε. 330 Τρυγαῖος ἀλλ᾽ ὁρᾶτ᾽ οὔπω πέπαυσθε. Χορός τουτογὶ νὴ τὸν Δία τὸ σκέλος ῥίψαντες ἤδη λήγομεν τὸ δεξιόν. Τρυγαῖος ἐπιδίδωμι τοῦτό γ᾽ ὑμῖν ὥστε μὴ λυπεῖν ἔτι. Χορός ἀλλὰ καὶ τἀριστερόν τοί μ᾽ ἐστ᾽ ἀναγκαίως ἔχον. ἥδομαι γὰρ καὶ γέγηθα καὶ πέπορδα καὶ γελῶ 335 μᾶλλον ἢ τὸ γῆρας ἐκδὺς ἐκφυγὼν τὴν ἀσπίδα. Τρυγαῖος μή τι καὶ νυνί γε χαίρετ᾽· οὐ γὰρ ἴστε πω σαφῶς· ἀλλ᾽ ὅταν λάβωμεν αὐτήν, τηνικαῦτα χαίρετε καὶ βοᾶτε καὶ γελᾶτ᾽· ἤδη γὰρ ἐξέσται τόθ᾽ ὑμῖν 340 πλεῖν μένειν βινεῖν καθεύδειν, ἐς πανηγύρεις θεωρεῖν, ἑστιᾶσθαι κοτταβίζειν, “συβαρίζειν” ἰοῦ ἰοῦ κεκραγέναι. 345 Χορός εἰ γὰρ ἐκγένοιτ᾽ ἰδεῖν ταύτην με τὴν ἡμέραν [ποτέ]. πολλὰ γὰρ ἀνεσχόμην πράγματά τε καὶ στιβάδας, ἃς ἔλαχε Φορμίων· κοὐκέτ᾽ ἄν μ᾽ εὕροις δικαστὴν δριμὺν οὐδὲ δύσκολον, οὐδὲ τοὺς τρόπους γε δήπου σκληρὸν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ, ἀλλ᾽ ἁπαλὸν ἄν μ᾽ ἴδοις καὶ πολὺ νεώτερον, 350 ἀπαλλαγέντα πραγμάτων. καὶ γὰρ ἱκανὸν χρόνον ἀπολλύμεθα καὶ κατατετρίμμεθα πλανώμενοι 355 ἐς Λύκειον κἀκ Λυκείου ξὺν δορὶ ξὺν ἀσπίδι. ἀλλ᾽ ὅ τι μάλιστα χαριούμεθα ποιοῦντες, ἄγε φράζε· σὲ γὰρ αὐτοκράτορ᾽ εἵλετ᾽ ἀγαθή τις ἡμῖν τύχη. 360 Τρυγαῖος φέρε δὴ κατίδω ποῖ τοὺς λίθους ἀφέλξομεν. Ἑρμῆς ὦ μιαρὲ καὶ τολμηρὲ τί ποιεῖν διανοεῖ; Τρυγαῖος οὐδὲν πονηρόν, ἀλλ᾽ ὅπερ καὶ Κιλλικῶν. Ἑρμῆς ἀπόλωλας ὦ κακόδαιμον. Τρυγαῖος οὐκοῦν ἢν λάχω. Ἑρμῆς γὰρ ὢν κλήρῳ ποιήσεις οἶδ᾽ ὅτι. 365 Ἑρμῆς ἀπόλωλας, ἐξόλωλας. Τρυγαῖος ἐς τίν᾽ ἡμέραν; Ἑρμῆς εἰς αὐτίκα μάλ᾽. Τρυγαῖος ἀλλ᾽ οὐδὲν ἠμπόληκά πω, οὔτ᾽ ἄλφιτ᾽ οὔτε τυρόν, ὡς ἀπολούμενος. Ἑρμῆς καὶ μὴν ἐπιτέτριψαί γε. Τρυγαῖος κᾆτα τῷ τρόπῳ οὐκ ᾐσθόμην ἀγαθὸν τοσουτονὶ λαβών; 370 Ἑρμῆς ἆρ᾽ οἶσθα θάνατον ὅτι προεῖφ᾽ ὁ Ζεὺς ὃς ἂν ταύτην ἀνορύττων εὑρεθῇ; Τρυγαῖος νῦν ἆρά με ἅπασ᾽ ἀνάγκη ᾽στ᾽ ἀποθανεῖν; Ἑρμῆς εὖ ἴσθ᾽ ὅτι. Τρυγαῖος ἐς χοιρίδιόν μοί νυν δάνεισον τρεῖς δραχμάς· δεῖ γὰρ μυηθῆναί με πρὶν τεθνηκέναι. 375 Ἑρμῆς ὦ Ζεῦ κεραυνοβρόντα. Τρυγαῖος μὴ πρὸς τῶν θεῶν ἡμῶν κατείπῃς, ἀντιβολῶ σε δέσποτα. Ἑρμῆς οὐκ ἂν σιωπήσαιμι. Τρυγαῖος ναὶ πρὸς τῶν κρεῶν, ἁγὼ προθύμως σοι φέρων ἀφικόμην. Ἑρμῆς ἀλλ᾽ ὦ μέλ᾽ ὑπὸ τοῦ Διὸς ἀμαλδυνθήσομαι, 380 εἰ μὴ τετορήσω ταῦτα καὶ λακήσομαι. Τρυγαῖος μή νυν λακήσῃς, λίσσομαί σ᾽ ὦρμῄδιον. εἰπέ μοι, τί πάσχετ᾽ ὦνδρες; ἕστατ᾽ ἐκπεπληγμένοι. ὦ πόνηροι μὴ σιωπᾶτ᾽· εἰ δὲ μή, λακήσεται. Χορός μηδαμῶς ὦ δέσποθ᾽ Ἑρμῆ, μηδαμῶς, μηδαμῶς, 385 εἴ τι κεχαρισμένον χοιρίδιον οἶσθα παρ᾽ ἐμοῦ γε κατεδηδοκώς, τοῦτο μὴ φαῦλον νόμιζ᾽ ἐν τῷδε τῷ <νῦν> πράγματι. Τρυγαῖος οὐκ ἀκούεις οἷα θωπεύουσί σ᾽ ὦναξ δέσποτα; Χορός “μὴ γένῃ παλίγκοτος ἀντιβολοῦσιν ἡμῖν”, 390 ὥστε τήνδε μὴ λαβεῖν· ἀλλὰ χάρισ᾽ ὦ φιλανθρωπότατε καὶ μεγαλοδωρότατε δαιμόνων, εἴ τι Πεισάνδρου βδελύττει τοὺς λόφους καὶ τὰς ὀφρῦς. 395 καί σε θυσίαισιν ἱεραῖσι προσόδοις τε μεγάλαισι διὰ παντὸς ὦ δέσποτ᾽ ἀγαλοῦμεν ἡμεῖς ἀεί. Τρυγαῖος ἴθ᾽, ἀντιβολῶ σ᾽, ἐλέησον αὐτῶν τὴν ὄπα, 400 ἐπεί σε καὶ τιμῶσι μᾶλλον ἢ πρὸ τοῦ. κλέπται γάρ εἰσι νῦν γε μᾶλλον ἢ πρὸ τοῦ. καί σοι φράσω τι πρᾶγμα δεινὸν καὶ μέγα, ὃ τοῖς θεοῖς ἅπασιν ἐπιβουλεύεται. Ἑρμῆς ἴθι δὴ κάτειπ᾽· ἴσως γὰρ ἂν πείσαις ἐμέ. 405 Τρυγαῖος ἡ γὰρ Σελήνη χὠ πανοῦργος Ἥλιος ὑμῖν ἐπιβουλεύοντε πολὺν ἤδη χρόνον τοῖς βαρβάροισι προδίδοτον τὴν Ἑλλάδα. Ἑρμῆς ἵνα δὴ τί τοῦτο δρᾶτον; Τρυγαῖος ὁτιὴ νὴ Δία ἡμεῖς μὲν ὑμῖν θύομεν, τούτοισι δὲ 410 οἱ βάρβαροι θύουσι. διὰ τοῦτ᾽ εἰκότως βούλοιντ᾽ ἂν ἡμᾶς πάντας ἐξολωλέναι, ἵνα τὰς τελετὰς λάβοιεν αὐτοὶ τῶν θεῶν. Ἑρμῆς ταῦτ᾽ ἄρα πάλαι τῶν ἡμερῶν παρεκλεπτέτην καὶ τοῦ κύκλου παρέτρωγον ὑφ᾽ ἁμαρτωλίας. 415 Τρυγαῖος ναὶ μὰ Δία. πρὸς ταῦτ᾽ ὦ φίλ᾽ Ἑρμῆ ξύλλαβε ἡμῖν προθύμως τήνδε καὶ ξυνέλκυσον. καί σοι τὰ μεγάλ᾽ ἡμεῖς Παναθήναι᾽ ἄξομεν πάσας τε τὰς ἄλλας τελετὰς τὰς τῶν θεῶν, μυστήρι᾽ Ἑρμῇ, Διιπόλει᾽, Ἀδώνια· 420 ἄλλαι τέ σοι πόλεις πεπαυμέναι κακῶν ἀλεξικάκῳ θύσουσιν Ἑρμῇ πανταχοῦ. χἄτερ᾽ ἔτι πόλλ᾽ ἕξεις ἀγαθά. πρῶτον δέ σοι δῶρον δίδωμι τήνδ᾽, ἵνα σπένδειν ἔχῃς. Ἑρμῆς οἴμ᾽ ὡς ἐλεήμων εἴμ᾽ ἀεὶ τῶν χρυσίδων. 425 Τρυγαῖος ὑμέτερον ἐντεῦθεν ἔργον ὦνδρες. ἀλλὰ ταῖς ἄμαις εἰσιόντες ὡς τάχιστα τοὺς λίθους ἀφέλκετε. Χορός ταῦτα δράσομεν· σὺ δ᾽ ἡμῖν ὦ θεῶν σοφώτατε ἅττα χρὴ ποιεῖν ἐφεστὼς φράζε δημιουργικῶς· τἄλλα δ᾽ εὑρήσεις ὑπουργεῖν ὄντας ἡμᾶς οὐ κακούς. 430 Τρυγαῖος ἄγε δὴ σὺ ταχέως ὕπεχε τὴν φιάλην, ὅπως ἔργῳ ᾽φιαλοῦμεν εὐξάμενοι τοῖσιν θεοῖς. Ἑρμῆς σπονδὴ σπονδή· εὐφημεῖτε εὐφημεῖτε. Τρυγαῖος σπένδοντες εὐχόμεσθα τὴν νῦν ἡμέραν 435 Ἕλλησιν ἄρξαι πᾶσι πολλῶν κἀγαθῶν, χὤστις προθύμως ξυλλάβοι τῶν σχοινίων, τοῦτον τὸν ἄνδρα μὴ λαβεῖν ποτ᾽ ἀσπίδα. Χορός μὰ Δί᾽ ἀλλ᾽ ἐν εἰρήνῃ διαγαγεῖν τὸν βίον, ἔχονθ᾽ ἑταίραν καὶ σκαλεύοντ᾽ ἄνθρακας. 440 Τρυγαῖος ὅστις δὲ πόλεμον μᾶλλον εἶναι βούλεται Χορός μηδέποτε παύσασθ᾽ αὐτὸν ὦ Διόνυσ᾽ ἄναξ ἐκ τῶν ὀλεκράνων ἀκίδας ἐξαιρούμενον. Τρυγαῖος κεἴ τις ἐπιθυμῶν ταξιαρχεῖν σοὶ φθονεῖ ἐς φῶς ἀνελθεῖν ὦ πότνι᾽, ἐν ταῖσιν μάχαις 445 Χορός πάσχοι γε τοιαῦθ᾽ οἷάπερ Κλεώνυμος. Τρυγαῖος κεἴ τις δορυξὸς ἢ κάπηλος ἀσπίδων, ἵν᾽ ἐμπολᾷ βέλτιον, ἐπιθυμεῖ μαχῶν Χορός ληφθεὶς ὑπὸ λῃστῶν ἐσθίοι κριθὰς μόνας. Τρυγαῖος κεἴ τις στρατηγεῖν βουλόμενος μὴ ξυλλάβοι, 450 ἢ δοῦλος αὐτομολεῖν παρεσκευασμένος Χορός ἐπὶ τοῦ τροχοῦ γ᾽ ἕλκοιτο μαστιγούμενος. Τρυγαῖος ἡμῖν δ᾽ ἀγαθὰ γένοιτ᾽. ἰὴ παιὼν ἰή. Χορός ἄφελε τὸ παίειν ἀλλ᾽ ἰὴ μόνον λέγε. Τρυγαῖος ἰὴ ἰὴ τοίνυν, ἰὴ μόνον λέγω. 455 Ἑρμῇ Χάρισιν Ὥραισιν Ἀφροδίτῃ Πόθῳ. Ἄρει δέ; Χορός μὴ μή. Τρυγαῖος μηδ᾽ Ἐνυαλίῳ γε; Χορός μή. Τρυγαῖος ὑπότεινε δὴ πᾶς καὶ κάταγε τοῖσιν κάλῳς. Ἑρμῆς ὦ εἶα. Χορός εἶα μάλα. 460 Ἑρμῆς ὦ εἶα. Χορός εἶα ἔτι μάλα. Ἑρμῆς ὦ εἶα, ὦ εἶα. Τρυγαῖος ἀλλ᾽ οὐχ ἕλκουσ᾽ ἅνδρες ὁμοίως. οὐ ξυλλήψεσθ᾽; οἷ᾽ ὀγκύλλεσθ᾽· 465 οἰμώξεσθ᾽ οἱ Βοιωτοί. Ἑρμῆς εἶά νυν. Τρυγαῖος εἶα ὦ. Χορός <ἀλλ᾽> ἄγετε ξυνανέλκετε καὶ σφώ. Τρυγαῖος οὔκουν ἕλκω κἀξαρτῶμαι 470 κἀπεμπίπτω καὶ σπουδάζω; Χορός πῶς οὖν οὐ χωρεῖ τοὔργον; Τρυγαῖος ὦ Λάμαχ᾽ ἀδικεῖς ἐμποδὼν καθήμενος. οὐδὲν δεόμεθ᾽ ὦνθρωπε τῆς σῆς μορμόνος. Ἑρμῆς οὐδ᾽ οἵδε γ᾽ εἷλκον οὐδὲν ἁργεῖοι πάλαι 475 ἀλλ᾽ ἢ κατεγέλων τῶν ταλαιπωρουμένων, καὶ ταῦτα διχόθεν μισθοφοροῦντες ἄλφιτα. Τρυγαῖος ἀλλ᾽ οἱ Λάκωνες ὦγάθ᾽ ἕλκουσ᾽ ἀνδρικῶς. Χορός ἆρ᾽ οἶσθ᾽ ὅσοι γ᾽ αὐτῶν ἔχονται τοῦ ξύλου, μόνοι προθυμοῦντ᾽· ἀλλ᾽ ὁ χαλκεὺς οὐκ ἐᾷ. 480 Ἑρμῆς οὐδ᾽ οἱ Μεγαρῆς δρῶσ᾽ οὐδέν· ἕλκουσιν δ᾽ ὅμως γλισχρότατα σαρκάζοντες ὥσπερ κυνίδια, ὑπὸ τοῦ γε λιμοῦ νὴ Δἴ ἐξολωλότες. Τρυγαῖος οὐδὲν ποιοῦμεν ὦνδρες· ἀλλ ὁμοθυμαδὸν ἅπασιν ἡμῖν αὖθις ἀντιληπτέον. 485 Ἑρμῆς ὦ εἶα. Τρυγαῖος εἶα μάλα. Ἑρμῆς ὦ εἶα. Τρυγαῖος εἶα νὴ Δία. Χορός μικρόν γε κινοῦμεν. 490 Τρυγαῖος οὔκουν δεινὸν . . . τοὺς μὲν τείνειν τοὺς δ᾽ ἀντισπᾶν; πληγὰς λήψεσθ᾽ ὦργεῖοι. Ἑρμῆς εἶά νυν. Τρυγαῖος εἶα ὦ. 495 Χορός ὡς κακόνοι τινές εἰσιν ἐν ἡμῖν. Τρυγαῖος ὑμεῖς μὲν γοῦν οἱ κιττῶντες τῆς εἰρήνης σπᾶτ᾽ ἀνδρείως. Χορός ἀλλ᾽ εἴσ᾽ οἳ κωλύουσιν. Ἑρμῆς ἄνδρες Μεγαρῆς οὐκ ἐς κόρακας ἐρρήσετε; 500 μισεῖ γὰρ ὑμᾶς ἡ θεὸς μεμνημένη· πρῶτοι γὰρ αὐτὴν τοῖς σκορόδοις ἠλείψατε. καὶ τοῖς Ἀθηναίοισι παύσασθαι λέγω ἐντεῦθεν ἐχομένοις ὅθεν νῦν ἕλκετε· οὐδὲν γὰρ ἄλλο δρᾶτε πλὴν δικάζετε. 505 ἀλλ᾽ εἴπερ ἐπιθυμεῖτε τήνδ᾽ ἐξελκύσαι, πρὸς τὴν θάλατταν ὀλίγον ὑποχωρήσατε. Χορός ἄγ᾽ ὦνδρες αὐτοὶ δὴ μόνοι λαβώμεθ᾽ οἱ γεωργοί. Ἑρμῆς χωρεῖ γέ τοι τὸ πρᾶγμα πολλῷ μᾶλλον ὦνδρες ὑμῖν. Χορός χωρεῖν τὸ πρᾶγμά φησιν· ἀλλὰ πᾶς ἀνὴρ προθυμοῦ. 510 Τρυγαῖος οἵ τοι γεωργοὶ τοὔργον ἐξέλκουσι κἄλλος οὐδείς. Χορός ἄγε νυν ἄγε πᾶς. Ἑρμῆς καὶ μὴν ὁμοῦ ᾽στιν ἤδη. Χορός μή νυν ἀνῶμεν ἀλλ᾽ ἐπεντείνωμεν ἀνδρικώτερον. 515 Ἑρμῆς ἤδη ᾽στὶ τοῦτ᾽ ἐκεῖνο. Χορός ὦ εἶα νῦν, ὦ εἶα πᾶς. ὦ εἶα εἶα εἶα εἶα εἶα εἶα. ὦ εἶα εἶα εἶα εἶα εἶα πᾶς. Τρυγαῖος ὦ πότνια βοτρυόδωρε τί προσείπω σ᾽ ἔπος; 520 πόθεν ἂν λάβοιμι ῥῆμα μυριάμφορον ὅτῳ προσείπω σ᾽; οὐ γὰρ εἶχον οἴκοθεν. ὦ χαῖρ᾽ Ὀπώρα, καὶ σὺ δ᾽ ὦ Θεωρία. οἷον δ᾽ ἔχεις τὸ πρόσωπον ὦ Θεωρία, οἷον δὲ πνεῖς, ὡς ἡδὺ κατὰ τῆς καρδίας, 525 γλυκύτατον ὥσπερ ἀστρατείας καὶ μύρου. Ἑρμῆς μῶν οὖν ὅμοιον καὶ γυλιοῦ στρατιωτικοῦ; Τρυγαῖος ἀπέπτυσ᾽ ἐχθροῦ φωτὸς ἔχθιστον πλέκος. τοῦ μὲν γὰρ ὄζει κρομμυοξυρεγμίας, ταύτης δ᾽ ὀπώρας, ὑποδοχῆς, Διονυσίων, 530 αὐλῶν, τραγῳδῶν, Σοφοκλέους μελῶν, κιχλῶν, ἐπυλλίων Εὐριπίδου-- Ἑρμῆς κλαύσἄρα σὺ ταύτης καταψευδόμενος· οὐ γὰρ ἥδεται αὕτη ποιητῇ ῥηματίων δικανικῶν. Τρυγαῖος κιττοῦ, τρυγοίπου, προβατίων βληχωμένων, 535 “κόλπου” γυναικῶν διατρεχουσῶν εἰς ἀγρόν, δούλης μεθυούσης, ἀνατετραμμένου χοῶς, ἄλλων τε πολλῶν κἀγαθῶν-- Ἑρμῆς ἴθι νυν ἄθρει οἷον πρὸς ἀλλήλας λαλοῦσιν αἱ πόλεις διαλλαγεῖσαι καὶ γελῶσιν ἄσμεναι, 540 καὶ ταῦτα δαιμονίως ὑπωπιασμέναι ἁπαξάπασαι καὶ κυάθους προσκείμεναι. Τρυγαῖος καὶ τῶνδε τοίνυν τῶν θεωμένων σκόπει τὰ πρόσωφ᾽, ἵνα γνῷς τὰς τέχνας. Ἑρμῆς αἰβοῖ τάλας, Τρυγαῖος ἐκεινονὶ γοῦν τὸν λοφοποιὸν οὐχ ὁρᾷς 545 τίλλονθ᾽ ἑαυτόν; Ἑρμῆς ὁ δέ γε τὰς σμινύας ποιῶν κατέπαρδεν ἄρτι τοῦ ξιφουργοῦ ᾽κεινουί. Τρυγαῖος ὁ δὲ δρεπανουργὸς οὐχ ὁρᾷς ὡς ἥδεται, καὶ τὸν δορυξὸν οἷον ἐσκιμάλισεν; Ἑρμῆς ἴθι νυν ἄνειπε τοὺς γεωργοὺς ἀπιέναι. 550 Τρυγαῖος ἀκούετε λεῴ· τοὺς γεωργοὺς ἀπιέναι τὰ γεωργικὰ σκεύη λαβόντας εἰς ἀγρὸν ὡς τάχιστ᾽ ἄνευ δορατίου καὶ ξίφους κἀκοντίου· ὡς ἅπαντ᾽ ἤδη ᾽στὶ μεστὰ τἀνθάδ᾽ εἰρήνης σαπρᾶς. ἀλλὰ πᾶς χώρει πρὸς ἔργον εἰς ἀγρὸν παιωνίσας. 555 Χορός ὦ ποθεινὴ τοῖς δικαίοις καὶ γεωργοῖς ἡμέρα, ἄσμενός σ᾽ ἰδὼν προσειπεῖν βούλομαι τὰς ἀμπέλους, τάς τε συκᾶς, ἃς ἐγὼ ᾽φύτευον ὢν νεώτερος, ἀσπάσασθαι θυμὸς ἡμῖν ἐστι πολλοστῷ χρόνῳ. Τρυγαῖος νῦν μὲν οὖν ὦνδρες προσευξώμεσθα πρῶτον τῇ θεῷ, 560 ἥπερ ἡμῶν τοὺς λόφους ἀφεῖλε καὶ τὰς Γοργόνας· εἶθ᾽ ὅπως Λιταργιοῦμεν οἴκαδ᾽ ἐς τὰ χωρία, ἐμπολήσαντές τι χρηστὸν εἰς ἀγρὸν ταρίχιον. Ἑρμῆς ὦ Πόσειδον ὡς καλὸν τὸ στῖφος αὐτῶν φαίνεται καὶ πυκνὸν καὶ γοργὸν ὥσπερ μᾶζα καὶ πανδαισία. 565 Τρυγαῖος νὴ Δἴ ἡ γὰρ σφῦρα λαμπρὸν ἦν ἄρ᾽ ἐξωπλισμένη, αἵ τε θρίνακες διαστίλβουσι πρὸς τὸν ἥλιον. ἦ καλῶς αὐτῶν ἀπαλλάξειεν ἂν μετόρχιον. ὥστ᾽ ἔγωγ᾽ ἤδη ᾽πιθυμῶ καὐτὸς ἐλθεῖν εἰς ἀγρὸν καὶ τριαινοῦν τῇ δικέλλῃ διὰ χρόνου τὸ γῄδιον. 570 ἀλλ᾽ ἀναμνησθέντες ὦνδρες τῆς διαίτης τῆς παλαιᾶς, ἣν παρεῖχ᾽ αὕτη ποθ᾽ ἡμῖν, τῶν τε παλασίων ἐκείνων τῶν τε σύκων τῶν τε μύρτων, 575 τῆς τρυγός τε τῆς γλυκείας τῆς ἰωνιᾶς τε τῆς πρὸς τῷ φρέατι τῶν τ᾽ ἐλαῶν ὧν ποθοῦμεν, ἀντὶ τούτων τήνδε νυνὶ 580 τὴν θεὸν προσείπατε. Χορός χαῖρε χαῖρ᾽, ὡς ἀσμένοισιν ἦλθες, ὦ φιλτάτη. σῷ γὰρ ἐδάμην πόθῳ, δαιμόνια βουλόμενος εἰς ἀγρὸν ἀνερπύσαι 585 * ἦσθα γὰρ μέγιστον ἡμῖν κέρδος ὦ ποθουμένη πᾶσιν ὁπόσοι γεωργὸν βίον ἐτρίβομεν. μόνη γὰρ ἡμᾶς ὠφέλεις. 590 πολλὰ γὰρ ἐπάσχομεν πρίν ποτ᾽ ἐπὶ σοῦ γλυκέα κἀδάπανα καὶ φίλα. τοῖς ἀγροίκοισιν γὰρ ἦσθα χῖδρα καὶ σωτηρία. 595 ὥστε σὲ τά τ᾽ ἀμπέλια καὶ τὰ νέα συκίδια τἄλλα θ᾽ ὁπόσ᾽ ἔστι φυτὰ προσγελάσεται λαβόντ᾽ ἄσμενα. 600 Χορός ἀλλὰ ποῦ ποτ᾽ ἦν ἀφ᾽ ἡμῶν τὸν πολὺν τοῦτον χρόνον ἥδε; τοῦθ᾽ ἡμᾶς δίδαξον ὦ θεῶν εὐνούστατε. Ἑρμῆς ὦ σοφώτατοι γεωργοί, τἀμὰ δὴ ξυνίετε ῥήματ᾽, εἰ βούλεσθ᾽ ἀκοῦσαι τήνδ᾽ ὅπως ἀπώλετο. πρῶτα μὲν γὰρ “αὐτῆς ἦρξεν” Φειδίας πράξας κακῶς· 605 εἶτα Περικλέης φοβηθεὶς μὴ μετάσχοι τῆς τύχης, τὰς φύσεις ὑμῶν δεδοικὼς καὶ τὸν αὐτοδὰξ τρόπον, πρὶν παθεῖν τι δεινὸν αὐτός, ἐξέφλεξε τὴν πόλιν. ἐμβαλὼν σπινθῆρα μικρὸν Μεγαρικοῦ ψηφίσματος, ἐξεφύσησεν τοσοῦτον πόλεμον ὥστε τῷ καπνῷ 610 πάντας Ἕλληνας δακρῦσαι, τούς τ᾽ ἐκεῖ τούς τ᾽ ἐνθάδε. ὡς δ᾽ ἅπαξ “τὸ πρῶτον ἄκουσ᾽” ἐψόφησεν ἄμπελος καὶ πίθος πληγεὶς ὑπ᾽ ὀργῆς ἀντελάκτισεν πίθῳ, οὐκέτ᾽ ἦν οὐδεὶς ὁ παύσων, ἥδε δ᾽ ἠφανίζετο. Τρυγαῖος ταῦτα τοίνυν μὰ τὸν Ἀπόλλω ᾽γὼ ᾽πεπύσμην οὐδενός, 615 οὐδ᾽ ὅπως αὐτῇ προσήκοι Φειδίας ἠκηκόη. Χορός οὐδ᾽ ἔγωγε πλήν γε νυνί. ταῦτ᾽ ἄρ᾽ εὐπρόσωπος ἦν, οὖσα συγγενὴς ἐκείνου. πολλά γ᾽ ἡμᾶς λανθάνει. Ἑρμῆς κᾆτ᾽ ἐπειδὴ ᾽γνωσαν ὑμᾶς αἱ πόλεις ὧν ἤρχετε ἠγριωμένους ἐπ᾽ ἀλλήλοισι καὶ σεσηρότας, 620 πάντ᾽ ἐμηχανῶντ᾽ ἐφ᾽ ὑμῖν τοὺς φόρους φοβούμεναι, κἀνέπειθον τῶν Λακώνων τοὺς μεγίστους χρήμασιν. οἱ δ᾽ ἅτ᾽ ὄντες αἰσχροκερδεῖς καὶ διειρωνόξενοι τήνδ᾽ ἀπορρίψαντες αἰσχρῶς τὸν πόλεμον ἀνήρπασαν· κᾆτα τἀκείνων γε κέρδη τοῖς γεωργοῖς ἦν κακά· 625 αἱ γὰρ ἐνθένδ᾽ αὖ τριήρεις ἀντιτιμωρούμεναι οὐδὲν αἰτίων ἂν ἀνδρῶν τὰς κράδας κατήσθιον. Τρυγαῖος ἐν δίκῃ μὲν οὖν, ἐπεί τοι τὴν κορώνεών γέ μου ἐξέκοψαν, ἣν ἐγὼ ᾽φύτευσα κἀξεθρεψάμην. Χορός νὴ Δί᾽ ὦ μέλ᾽ ἐνδίκως <γε> δῆτ᾽, ἐπεὶ κἀμοῦ λίθον 630 ἐμβαλόντες ἑξμέδιμνον κυψέλην ἀπώλεσαν. Ἑρμῆς κᾆτα δ᾽ ὡς ἐκ τῶν ἀγρῶν ξυνῆλθεν οὑργάτης λεώς, τὸν τρόπον πωλούμενος τὸν αὐτὸν οὐκ ἐμάνθανεν, ἀλλ᾽ ἅτ᾽ ὢν ἄνευ γιγάρτων καὶ φιλῶν τὰς ἰσχάδας ἔβλεπεν πρὸς τοὺς λέγοντας· οἱ δὲ γιγνώσκοντες εὖ 635 τοὺς πένητας ἀσθενοῦντας κἀποροῦντας ἀλφίτων, τήνδε μὲν δικροῖς ἐώθουν τὴν θεὸν κεκράγμασιν, πολλάκις φανεῖσαν αὐτὴν τῆσδε τῆς χώρας πόθῳ, τῶν δὲ συμμάχων ἔσειον τοὺς παχεῖς καὶ πλουσίους, αἰτίας ἂν προστιθέντες, ὡς φρονεῖ τὰ Βρασίδου. 640 εἶτ᾽ ἂν ὑμεῖς τοῦτον ὥσπερ κυνίδι᾽ ἐσπαράττετε· ἡ πόλις γὰρ ὠχριῶσα κἀν φόβῳ καθημένη, ἅττα διαβάλοι τις αὐτῇ, ταῦτ᾽ ἂν ἥδιστ᾽ ἤσθιεν. οἳ δὲ τὰς πληγὰς ὁρῶντες ἃς ἐτύπτονθ᾽ οἱ ξένοι χρυσίῳ τῶν ταῦτα ποιούντων ἐβύνουν τὸ στόμα, 645 ὥστ᾽ ἐκείνους μὲν ποιῆσαι πλουσίους, ἡ δ᾽ Ἑλλὰς ἂν ἐξερημωθεῖσ᾽ ἂν ὑμᾶς ἔλαθε. ταῦτα δ᾽ ἦν ὁ δρῶν βυρσοπώλης. Τρυγαῖος παῦε παῦ᾽ ὦ δέσποθ᾽ Ἑρμῆ, μὴ λέγε, ἀλλ᾽ ἔα τὸν ἄνδρ᾽ ἐκεῖνον οὗπερ ἔστ᾽ εἶναι κάτω· οὐ γὰρ ἡμέτερος ἔτ᾽ ἔστ᾽ ἐκεῖνος ἁνὴρ ἀλλὰ σός. 650 ἅττ᾽ ἂν οὖν λέγῃς ἐκεῖνον, κεἰ πανοῦργος ἦν, ὅτ᾽ ἔζη, καὶ λάλος καὶ συκοφάντης καὶ κύκηθρον καὶ τάρακτρον, ταῦθ᾽ ἁπαξάπαντα νυνὶ 655 τοὺς σεαυτοῦ λοιδορεῖς. Τρυγαῖος ἀλλ᾽ ὅ τι σιωπᾷς ὦ πότνια κάτειπέ μοι. Ἑρμῆς ἀλλ᾽ οὐκ ἂν εἴποι πρός γε τοὺς θεωμένους· ὀργὴν γὰρ αὐτοῖς ὧν ἔπαθε πολλὴν ἔχει. Τρυγαῖος ἡ δ᾽ ἀλλὰ πρὸς σὲ μικρὸν εἰπάτω μόνον. 660 Ἑρμῆς εἴφ᾽ ὅ τι νοεῖς αὐτοῖσι πρὸς ἔμ᾽ ὦ φιλτάτη. ἴθ᾽ ὦ γυναικῶν μισοπορπακιστάτη. εἶεν, ἀκούω. ταῦτ᾽ ἐπικαλεῖς; μανθάνω. ἀκούσαθ᾽ ὑμεῖς ὧν ἕνεκα μομφὴν ἔχει. ἐλθοῦσά φησιν αὐτομάτη μετὰ τἀν Πύλῳ 665 σπονδῶν φέρουσα τῇ πόλει κίστην πλέαν ἀποχειροτονηθῆναι τρὶς ἐν τἠκκλησίᾳ. Τρυγαῖος ἡμάρτομεν ταῦτ᾽· ἀλλὰ συγγνώμην ἔχε· ὁ νοῦς γὰρ ἡμῶν ἦν τότ᾽ ἐν τοῖς σκύτεσιν. Ἑρμῆς ἴθι νυν ἄκουσον οἷον ἄρτι μ᾽ ἤρετο, 670 ὅστις κακόνους αὐτῇ μάλιστ᾽ ἦν ἐνθάδε, χὤστις φίλος κἄσπευδεν εἶναι μὴ μάχας. Τρυγαῖος εὐνούστατος μὲν ἦν μακρῷ Κλεώνυμος. Ἑρμῆς ποῖός τις οὖν εἶναι δοκεῖ τὰ πολεμικὰ ὁ Κλεώνυμος; 675 Τρυγαῖος ψυχήν γ᾽ ἄριστος πλήν γ᾽ ὅτι οὐκ ἦν ἄρ᾽ οὗπέρ φησιν εἶναι τοῦ πατρός. εἰ γάρ ποτ᾽ ἐξέλθοι στρατιώτης, εὐθέως ἀποβολιμαῖος τῶν ὅπλων ἐγίγνετο. Ἑρμῆς ἔτι νῦν ἄκουσον οἷον ἄρτι μ᾽ ἤρετο, ὅστις κρατεῖ νῦν τοῦ λίθου τοῦ ᾽ν τῇ πυκνί. 680 Τρυγαῖος Ὑπέρβολος νῦν τοῦτ᾽ ἔχει τὸ χωρίον. αὕτη τί ποιεῖς; τὴν κεφαλὴν ποῖ περιάγεις; Ἑρμῆς ἀποστρέφεται τὸν δῆμον ἀχθεσθεῖσ᾽ ὅτι αὑτῷ πονηρὸν προστάτην ἐπεγράψατο. Τρυγαῖος ἀλλ᾽ οὐκέτ᾽ αὐτῷ χρησόμεθ᾽ οὐδέν, ἀλλὰ νῦν 685 ἀπορῶν ὁ δῆμος ἐπιτρόπου καὶ γυμνὸς ὢν τοῦτον τέως τὸν ἄνδρα περιεζώσατο. Ἑρμῆς πῶς οὖν ξυνοίσει ταῦτ᾽ ἐρωτᾷ τῇ πόλει. Τρυγαῖος εὐβουλότεροι γενησόμεθα. Ἑρμῆς τρόπῳ τίνι; Τρυγαῖος ὅτι τυγχάνει λυχνοποιὸς ὤν. πρὸ τοῦ μὲν οὖν 690 ἐψηλαφῶμεν ἐν σκότῳ τὰ πράγματα, νυνὶ δ᾽ ἅπαντα πρὸς λύχνον βουλεύσομεν. Ἑρμῆς ὢ ὤ, οἷά μ᾽ ἐκέλευσεν ἀναπυθέσθαι σου. Τρυγαῖος τὰ τί; Ἑρμῆς πάμπολλα καὶ τἀρχαῖ᾽ ἃ κατέλιπεν τότε· πρῶτον δ᾽ ὅ τι πράττει Σοφοκλέης ἀνήρετο. 695 Τρυγαῖος εὐδαιμονεῖ, πάσχει δὲ θαυμαστόν. Ἑρμῆς τὸ τί; Τρυγαῖος ἐκ τοῦ Σοφοκλέους γίγνεται Σιμωνίδης. Ἑρμῆς Σιμωνίδης; πῶς; Τρυγαῖος ὅτι γέρων ὢν καὶ σαπρὸς κέρδους ἕκατι κἂν ἐπὶ ῥιπὸς πλέοι. Ἑρμῆς τί δαί; Κρατῖνος ὁ σοφὸς ἔστιν; 700 Τρυγαῖος ἀπέθανεν ὅθ᾽ οἱ Λάκωνες ἐνέβαλον. Ἑρμῆς τί παθών; Τρυγαῖος ὅ τι; ὼρακιάσας· οὐ γὰρ ἐξηνέσχετο ἰδὼν πίθον καταγνύμενον οἴνου πλέων. χἄτερα πόσ᾽ ἄττ᾽ οἴει γεγενῆσθ᾽ ἐν τῇ πόλει; ὥστ᾽ οὐδέποτ᾽ ὦ δέσποιν᾽ ἀφησόμεσθά σου. 705 Ἑρμῆς ἴθι νυν ἐπὶ τούτοις τὴν Ὀπώραν λάμβανε γυναῖκα σαυτῷ τήνδε· κᾆτ᾽ ἐν τοῖς ἀγροῖς ταύτῃ ξυνοικῶν ἐκποιοῦ σαυτῷ βότρυς. Τρυγαῖος ὦ φιλτάτη δεῦρ᾽ ἐλθὲ καὶ δός μοι κύσαι. ἆρ᾽ ἂν βλαβῆναι διὰ χρόνου τί σοι δοκῶ 710 ὦ δέσποθ᾽ Ἑρμῆ τῆς Ὀπώρας κατελάσας; Ἑρμῆς οὐκ εἴ γε κυκεῶν᾽ ἐπιπίοις βληχωνίαν. ἀλλ᾽ ὡς τάχιστα τήνδε τὴν Θεωρίαν ἀπάγαγε τῇ βουλῇ λαβών, ἧσπέρ ποτ᾽ ἦν. Τρυγαῖος ὦ μακαρία βουλὴ σὺ τῆς Θεωρίας, 715 ὅσον ῥοφήσει ζωμὸν ἡμερῶν τριῶν, ὅσας δὲ κατέδει ξόλικας ἑφθὰς καὶ κρέα. ἀλλ᾽ ὦ φίλ᾽ Ἑρμῆ χαῖρε πολλά. Ἑρμῆς ·καὶ σύ γε ὦνθρωπε χαίρων ἄπιθι καὶ μέμνησό μου. Τρυγαῖος ὦ κάνθαρ᾽ οἴκαδ᾽ οἴκαδ᾽ ἀποπετώμεθα. 720 Ἑρμῆς οὐκ ἐνθάδ᾽ ὦ τᾶν ἔστι. Τρυγαῖος ποῖ γὰρ οἴχεται; Ἑρμῆς ὑφ᾽ ἅρματ᾽ ἐλθὼν Ζηνὸς ἀστραπηφορεῖ. Τρυγαῖος πόθεν οὖν ὁ τλήμων ἐνθάδ᾽ ἕξει σιτία; Ἑρμῆς τὴν τοῦ Γανυμήδους ἀμβροσίαν σιτήσεται. Τρυγαῖος πῶς δῆτ᾽ ἐγὼ καταβήσομαι; 725 Ἑρμῆς θάρρει, καλῶς· τῃδὶ παρ᾽ αὐτὴν τὴν θεόν. Τρυγαῖος δεῦρ᾽ ὦ κόραι ἕπεσθον ἅμ᾽ ἐμοὶ θᾶττον, ὡς πολλοὶ πάνυ ποθοῦντες ὑμᾶς ἀναμένουσ᾽ ἐστυκότες. Χορός ἀλλ᾽ ἴθι χαίρων· ἡμεῖς δὲ τέως τάδε τὰ σκεύη παραδόντες τοῖς ἀκολούθοις δῶμεν σῴζειν, ὡς εἰώθασι μάλιστα 730 περὶ τὰς σκηνὰς πλεῖστοι κλέπται κυπτάζειν καὶ κακοποιεῖν. ἀλλὰ φυλάττετε ταῦτ᾽ ἀνδρείως· ἡμεῖς δ᾽ αὖ τοῖσι θεαταῖς ἣν ἔχομεν ὁδὸν λόγων εἴπωμεν ὅσα τε νοῦς ἔχει. Χορός χρῆν μὲν τύπτειν τοὺς ῥαβδούχους, εἴ τις κωμῳδοποιητὴς αὑτὸν ἐπῄνει πρὸς τὸ θέατρον παραβὰς ἐν τοῖς ἀναπαίστοις· 735 εἰ δ᾽ οὖν εἰκός τινα τιμῆσαι, θύγατερ Διός, ὅστις ἄριστος κωμῳδοδιδάσκαλος ἀνθρώπων καὶ κλεινότατος γεγένηται, ἄξιος εἶναί φησ᾽ εὐλογίας μεγάλης ὁ διδάσκαλος ἡμῶν. πρῶτον μὲν γὰρ τοὺς ἀντιπάλους μόνος ἀνθρώπων κατέπαυσεν ἐς τὰ ῥάκια σκώπτοντας ἀεὶ καὶ τοῖς φθειρσὶν πολεμοῦντας, 740 τούς θ᾽ Ἡρακλέας τοὺς μάττοντας καὶ τοὺς πεινῶντας ἐκείνους ἐξήλασ᾽ ἀτιμώσας πρῶτος, καὶ τοὺς δούλους παρέλυσεν τοὺς φεύγοντας κἀξαπατῶντας καὶ τυπτομένους ἐπίτηδες, οὓς ἐξῆγον κλάοντας ἀεί, καὶ τούτους οὕνεκα τουδί, ἵν᾽ ὁ σύνδουλος σκώψας αὐτοῦ τὰς πληγὰς εἶτ᾽ ἀνέροιτο, 745 “ὦ κακόδαιμον τί τὸ δέρμ᾽ ἔπαθες; μῶν ὑστριχὶς εἰσέβαλέν σοι ἐς τὰς πλευρὰς πολλῇ στρατιᾷ κἀδενδροτόμησε τὸ νῶτον;” τοιαῦτ᾽ ἀφελὼν κακὰ καὶ φόρτον καὶ βωμολοχεύματ᾽ ἀγεννῆ ἐποίησε τέχνην μεγάλην ἡμῖν κἀπύργωσ᾽ οἰκοδομήσας ἔπεσιν μεγάλοις καὶ διανοίαις καὶ σκώμμασιν οὐκ ἀγοραίοις, 750 οὐκ ἰδιώτας ἀνθρωπίσκους κωμῳδῶν οὐδὲ γυναῖκας, ἀλλ᾽ Ἡρακλέους ὀργήν τιν᾽ ἔχων τοῖσι μεγίστοις ἐπεχείρει, διαβὰς βυρσῶν ὀσμὰς δεινὰς κἀπειλὰς βορβοροθύμους, καὶ πρῶτον μὲν μάχομαι πάντων αὐτῷ τῷ καρχαρόδοντι, οὗ δεινόταται μὲν ἀπ᾽ ὀφθαλμῶν Κύννης ἀκτῖνες ἔλαμπον, 755 ἑκατὸν δὲ κύκλῳ κεφαλαὶ κολάκων οἰμωξομένων ἐλιχμῶντο περὶ τὴν κεφαλήν, φωνὴν δ᾽ εἶχεν χαράδρας ὄλεθρον τετοκυίας, φώκης δ᾽ ὀσμήν, Λαμίας ὄρχεις ἀπλύτους, πρωκτὸν δὲ καμήλου. τοιοῦτον ἰδὼν τέρας οὐ κατέδεισ᾽, ἀλλ᾽ ὑπὲρ ὑμῶν πολεμίζων ἀντεῖχον ἀεὶ καὶ τῶν ἄλλων νήσων. ὧν οὕνεκα νυνὶ 760 ἀποδοῦναί μοι τὴν χάριν ὑμᾶς εἰκὸς καὶ μνήμονας εἶναι. καὶ γὰρ πρότερον πράξας κατὰ νοῦν οὐχὶ παλαίστρας περινοστῶν παῖδας ἐπείρων, ἀλλ᾽ ἀράμενος τὴν σκευὴν εὐθὺς ἐχώρουν, παῦρ᾽ ἀνιάσας, πόλλ᾽ εὐφράνας, πάντα παρασχὼν τὰ δέοντα. Χορός πρὸς ταῦτα χρεὼν εἶναι μετ᾽ ἐμοῦ 765 καὶ τοὺς ἄνδρας καὶ τοὺς παῖδας· καὶ τοῖς φαλακροῖσι παραινοῦμεν ξυσπουδάζειν περὶ τῆς νίκης. πᾶς γάρ τις ἐρεῖ νικῶντος ἐμοῦ κἀπὶ τραπέζῃ καὶ ξυμποσίοις, 770 “φέρε τῷ φαλακρῷ, δὸς τῷ φαλακρῷ τῶν τρωγαλίων, καὶ μἀφαίρει γενναιοτάτου τῶν ποιητῶν ἀνδρὸς τὸ μέτωπον ἔχοντος”. 773β Χορός Μοῦσα σὺ μὲν πολέμους ἀπωσαμένη μετ᾽ ἐμοῦ τοῦ φίλου χόρευσον, 775 κλείουσα θεῶν τε γάμους ἀνδρῶν τε δαῖτας καὶ θαλίας μακάρων· σοὶ γὰρ τάδ᾽ ἐξ ἀρχῆς μέλει. 780 ἢν δέ σε Καρκίνος ἐλθὼν ἀντιβολῇ μετὰ τῶν παίδων χορεῦσαι, μήθ᾽ ὑπάκουε μήτ᾽ ἔλθῃς 785 συνέριθος αὐτοῖς, ἀλλὰ νόμιζε πάντας ὄρτυγας οἰκογενεῖς γυλιαύχενας ὀρχηστὰς ναννοφυεῖς σφυράδων ἀποκνίσματα μηχανοδίφας. 790 καὶ γὰρ ἔφασχ᾽ ὁ πατὴρ ὃ παρ᾽ ἐλπίδας εἶχε τὸ δρᾶμα γαλῆν τῆς ἑσπέρας ἀπάγξαι. 795 Χορός τοιάδε χρὴ Χαρίτων δαμώματα καλλικόμων 797 τὸν σοφὸν ποιητὴν ὑμνεῖν, ὅταν ἠρινὰ μὲν φωνῇ χελιδὼν 800 ἑζομένη κελαδῇ, χορὸν δὲ μὴ ᾽χῃ Μόρσιμος μηδὲ Μελάνθιος, οὗ δὴ πικροτάτην ὄπα γηρύσαντος ἤκουσ᾽ 805 ἡνίκα τῶν τραγῳδῶν τὸν χορὸν εἶχον ἁδελφός τε και αὐτός, ἄμφω Γοργόνες ὀψοφάγοι βατιδοσκόποι Ἅρπυιαι, 810 γραοσόβαι μιαροὶ τραγομάσχαλοι ἰχθυολῦμαι· ὧν καταχρεμψαμένη μέγα καὶ πλατὺ 815 Μοῦσα θεὰ μετ᾽ ἐμοῦ ξύμπαιζε τὴν ἑορτήν. Τρυγαῖος ὡς χαλεπὸν ἐλθεῖν ἦν ἄρ᾽ εὐθὺ τῶν θεῶν. ἔγωγέ τοι πεπόνηκα κομιδῇ τὼ σκέλει. 820 μικροὶ δ᾽ ὁρᾶν ἄνωθεν ἦστ᾽. ἔμοιγέ τοι ἀπὸ τοὐρανοῦ ᾽φαίνεσθε κακοήθεις πάνυ, ἐντευθενὶ δὲ πολύ τι κακοηθέστεροι. Οἰκέτης ὦ δέσποθ᾽ ἥκεις; Τρυγαῖος ὡς ἐγὼ ᾽πυθόμην τινός. Οἰκέτης τί δ᾽ ἔπαθες; 825 Τρυγαῖος ἤλγουν τὼ σκέλει μακρὰν ὁδὸν διεληλυθώς. Οἰκέτης ἴθι νυν κάτειπέ μοι-- Τρυγαῖος τὸ τί; Οἰκέτης ἄλλον τιν᾽ εἶδες ἄνδρα κατὰ τὸν ἀέρα πλανώμενον πλὴν σαυτόν; Τρυγαῖος οὔκ, εἰ μή γέ που ψυχὰς δύ᾽ ἢ τρεῖς διθυραμβοδιδασκάλων. Οἰκέτης τί δ᾽ ἔδρων; 830 Τρυγαῖος ξυνελέγοντ᾽ ἀναβολὰς ποτώμεναι τὰς ἐνδιαεριαυερινηχέτους τινάς. Οἰκέτης οὐκ ἦν ἄρ᾽ οὐδ᾽ ἃ λέγουσι, κατὰ τὸν ἀέρα ὡς ἀστέρες γιγνόμεθ᾽, ὅταν τις ἀποθάνῃ; Τρυγαῖος μάλιστα. Οἰκέτης καὶ τίς ἐστιν ἀστὴρ νῦν ἐκεῖ; Τρυγαῖος Ἴων ὁ Χῖος, ὅσπερ ἐποίησεν πάλαι 835 ἐνθάδε τὸν ἀοῖόν ποθ᾽· ὡς δ᾽ ἦλθ᾽, εὐθέως ἀοῖον αὐτὸν πάντες ἐκάλουν ἀστέρα. Οἰκέτης τίνες γάρ εἰσ᾽ οἱ διατρέχοντες ἀστέρες, οἳ καόμενοι θέουσιν; Τρυγαῖος ἀπὸ δείπνου τινὲς τῶν πλουσίων οὗτοι βαδίζουσ᾽ ἀστέρων, 840 ἰπνοὺς ἔχοντες, ἐν δὲ τοῖς ἰπνοῖσι πῦρ. ἀλλ᾽ εἴσαγ᾽ ὡς τάχιστα ταυτηνὶ λαβών, καὶ τὴν πύελον κατάκλυζε καὶ θέρμαιν᾽ ὕδωρ, στόρνυ τ᾽ ἐμοὶ καὶ τῇδε κουρίδιον λέχος. καὶ ταῦτα δράσας ἧκε δεῦρ᾽ αὖθις πάλιν· 845 ἐγὼ δ᾽ ἀποδώσω τήνδε τῇ βουλῇ τέως. Οἰκέτης πόθεν δ᾽ ἔλαβες ταύτας; Τρυγαῖος ὁπόθεν; ἐκ τοὐρανοῦ. Οἰκέτης οὐκ ἂν ἔτι δοίην τῶν θεῶν τριώβολον, εἰ πορνοβοσκοῦσ᾽ ὥσπερ ἡμεῖς οἱ βροτοί. Τρυγαῖος οὔκ, ἀλλὰ κἀκεῖ ζῶσιν ἀπὸ τούτων τινές. 850 ἄγε νυν ἴωμεν. Οἰκέτης εἰπέ μοι, δῶ καταφαγεῖν ταύτῃ τι; Τρυγαῖος μηδέν· οὐ γὰρ ἐθελήσει θαγεῖν οὔτ᾽ ἄρτον οὔτε μᾶζαν, εἰωθυῖ᾽ ἀεὶ παρὰ τοῖς θεοῖσιν ἀμβροσίαν λείχειν ἄνω. Οἰκέτης λείχειν ἄρ᾽ αὐτῇ κἀνθάδε σκευαστέον. 855 Χορός εὐδαιμονικῶς γ᾽ ὁ πρεσβύτης, ὅσα γ᾽ ὧδ᾽ ἰδεῖν, τὰ νῦν τάδε πράττει. Τρυγαῖος τί δῆτ᾽ ἐπειδὰν νυμφίον μ᾽ ὁρᾶτε λαμπρὸν ὄντα; Χορός ζηλωτὸς ἔσει, γέρον, 860 αὖθις νέος ὢν πάλιν, μύρῳ κατάλειπτος. Τρυγαῖος οἶμαι. τί δῆθ᾽ ὅταν ξυνὼν τῶν τιτθίων ἔχωμαι; Χορός εὐδαιμονέστερος φανεῖ τῶν Καρκίνου στροβίλων. Τρυγαῖος οὔκουν δικαίως; ὅστις εἰς 865 ὄχημα κανθάρου ᾽πιβὰς 865β ἔσωσα τοὺς Ἕλληνας, ὥστ᾽ ἐν τοῖς ἀγροῖσιν αὐτοὺς 866β ἅπαντας ὄντας ἀσφαλῶς βινεῖν τε καὶ καθεύδειν. 867β Οἰκέτης ἡ παῖς λέλουται καὶ τὰ τῆς πυγῆς καλά· ὁ πλακοῦς πέπεπται, σησαμῆ ξυμπλάττεται. καὶ τἄλλ᾽ ἁπαξάπαντα· τοῦ πέους δὲ δεῖ. 870 Τρυγαῖος ἴθι νυν ἀποδῶμεν τήνδε τὴν Θεωρίαν ἀνύσαντε τῇ βουλῇ. Οἰκέτης τίς αὑτηί; Τρυγαῖος τί φῄς; αὕτη Θεωρία ᾽στίν. Οἰκέτης ἣν ἡμεῖς ποτε ἐπαίομεν Βραυρωνάδ᾽ ὑποπεπωκότες; Τρυγαῖος σάφ᾽ ἴσθι, κἀλήφθη γε μόλις. 875 Οἰκέτης ὦ δέσποτα ὅσην ἔχει τὴν πρωκτοπεντετηρίδα. Τρυγαῖος εἶεν, τίς ἐσθ᾽ ὑμῶν δίκαιος, τίς ποτε; τίς διαφυλάξει τήνδε τῇ βουλῇ λαβών; οὗτος τί περιγράφεις; Οἰκέτης τὸ δεῖν᾽ εἰς Ἴσθμια σκηνὴν ἐμαυτοῦ τῷ πέει καταλαμβάνω. 880 Τρυγαῖος οὔπω λέγεθ᾽ ὑμεῖς τίς ὁ φυλάξων. δεῦρο σύ· καταθήσομαι γὰρ αὐτὸς ἐς μέσους ἄγων. Οἰκέτης ἐκεινοσὶ νεύει. Τρυγαῖος τίς; Οἰκέτης ὅστις; Ἀριφράδης, ἄγειν παρ᾽ αὑτὸν ἀντιβολῶν. Τρυγαῖος ἀλλ᾽ ὦ μέλε τὸν ζωμὸν αὐτῆς προσπεσὼν ἐκλάψεται. 885 ἄγε δὴ σὺ κατάθου πρῶτα τὰ σκεύη χαμαί. βουλή, πρυτάνεις, ὁρᾶτε τὴν Θεωρίαν. σκέψασθ᾽ ὅσ᾽ ὑμῖν ἀγαθὰ παραδώσω φέρων, ὥστ᾽ εὐθέως ἄραντας ὑμᾶς τὼ σκέλει ταύτης μετέωρα καταγαγεῖν ἀνάρρυσιν. 890 τουτὶ δ᾽ ὁρᾶτ᾽ ὀπτάνιον ἡμῖν ὡς καλόν. Οἰκέτης διὰ ταῦτα καὶ κεκάπνικ᾽ ἄρ᾽· ἐνταυθοῖ γὰρ <οὖν> πρὸ τοῦ πολέμου τὰ λάσανα τῇ βουλῇ ποτ᾽ ἦν. Τρυγαῖος ἔπειτ᾽ ἀγῶνά γ᾽ εὐθὺς ἐξέσται ποιεῖν ταύτην ἔχουσιν αὔριον καλὸν πάνυ, 895 ἐπὶ γῆς παλαίειν, τετραποδηδὸν ἑστάναι, πλαγίαν καταβάλλειν, ἐς γόνατα κύβδ᾽ ἑστάναι, καὶ παγκράτιόν γ᾽ ὑπαλειψαμένοις νεανικῶς παίειν ὀρύττειν πὺξ ὁμοῦ καὶ τῷ πέει· τρίτῃ δὲ μετὰ ταῦθ᾽ ἱπποδρομίαν ἄξετε, 900 ἵνα δὴ κέλης κέλητα παρακελητιεῖ, ἅρματα δ᾽ ἐπ᾽ ἀλλήλοισιν ἀνατετραμμένα φυσῶντα καὶ πνέοντα προσκινήσεται· ἕτεροι δὲ κείσονταί γ᾽ ἀπεψωλημένοι περὶ ταῖσι καμπαῖς ἡνίοχοι πεπτωκότες. 905 ἀλλ᾽ ὦ πρυτάνεις δέχεσθε τὴν Θεωρίαν. θέασ᾽ ὡς προθύμως ὁ πρύτανις παρεδέξατο. ἀλλ᾽ οὐκ ἂν εἴ τι προῖκα προσαγαγεῖν σ᾽ ἔδει, ἀλλ᾽ ηὗρον ἄν σ᾽ ὑπέχοντα τὴν ἐκεχειρίαν. Χορός ἦ χρηστὸς ἀνὴρ πολίτης 910 ἐστὶν ἅπασιν ὅστις γ᾽ ἐστὶ τοιοῦτος. Τρυγαῖος ὅταν τρυγᾶτ᾽, εἴσεσθε πολλῷ μᾶλλον οἷός εἰμι. Χορός καὶ νῦν σύ γε δῆλος εἶ· σωτὴρ γὰρ ἅπασιν ἀνθρώποις γεγένησαι. 915 Τρυγαῖος φήσεις ἐπειδὰν ἐκπίῃς οἴνου νέου λεπαστήν. Χορός καὶ πλήν γε τῶν θεῶν ἀεί σ᾽ ἡγησόμεσθα πρῶτον. Τρυγαῖος πολλῶν γὰρ ὑμῖν ἄξιος Τρυγαῖος ἁθμονεὺς ἐγώ, δεινῶν ἀπαλλάξας πόνων 920 τὸν δημότην ὅμιλον, 920β καὶ τὸν γεωργικὸν λεὼν Ὑπέρβολόν τε παύσας. 921β Οἰκέτης ἄγε δὴ τί νῷν ἐντευθενὶ ποιητέον; Τρυγαῖος τί δ᾽ ἄλλο γ᾽ ἢ ταύτην χύτραις ἱδρυτέον; Χορός χύτραισιν, ὥσπερ μεμφόμενον Ἑρμῄδιον; Τρυγαῖος τί δαὶ δοκεῖ; βούλεσθε λαρινῷ βοΐ; 925 Χορός βοΐ; μηδαμῶς, ἵνα μὴ βοηθεῖν ποι δέῃ. Τρυγαῖος ἀλλ᾽ ὑὶ παχείᾳ καὶ μεγάλῃ; Χορός μὴ μή. Τρυγαῖος τιή; Χορός ἵνα μὴ γένηται Θεογένους ὑηνία. Τρυγαῖος τῷ δὴ δοκεῖ σοι δῆτα τῶν λοιπῶν; Χορός ὀί. Τρυγαῖος ὀί; 930 Χορός ναὶ μὰ Δί᾽. Τρυγαῖος ἀλλὰ τοῦτό γ᾽ ἔστ᾽ Ἰωνικὸν τὸ ῥῆμ᾽. Χορός ἐπίτηδές γ᾽, ἵν᾽ <ὅταν> ἐν τἠκκλησίᾳ ὡς χρὴ πολεμεῖν λέγῃ τις, οἱ καθήμενοι ὑπὸ τοῦ δέους λέγωσ᾽ Ἰωνικῶς ὀὶ-- Τρυγαῖος εὖ τοι λέγεις. Χορός καὶ τἄλλα γ᾽ ὦσιν ἤπιοι. ὥστ᾽ ἐσόμεθ᾽ ἀλλήλοισιν ἀμνοὶ τοὺς τρόπους 935 καὶ τοῖσι συμμάχοισι πρᾳότεροι πολύ. Τρυγαῖος ἴθι νυν ἄγ᾽ ὡς τάχιστα τὸ πρόβατον λαβών· ἐγὼ δὲ ποριῶ βωμὸν ἐφ᾽ ὅτου θύσομεν. Χορός ὡς πάνθ᾽ ὅσ᾽ ἂν θεὸς θέλῃ χἠ τύχη κατορθοῖ, χωρεῖ κατὰ νοῦν, ἕτερον δ᾽ ἑτέρῳ 940 τούτων κατὰ καιρὸν ἀπαντᾷ. Τρυγαῖος ὡς ταῦτα δῆλά γ᾽ ἔσθ᾽· ὁ γὰρ βωμὸς θύρασι καὶ δή. Χορός ἐπείγετέ νυν ἐν ὅσῳ σοβαρὰ θεόθεν κατέχει πολέμου μετάτροπος αὔρα. 945 νῦν γὰρ δαίμων φανερῶς εἰς ἀγαθὰ μεταβιβάζει. Τρυγαῖος τὸ κανοῦν πάρεστ᾽ ὀλὰς ἔχον καὶ στέμμα καὶ μάχαιραν, καὶ πῦρ γε τουτί, κοὐδὲν ἴσχει πλὴν τὸ πρόβατον ὑμᾶς. Χορός οὔκουν ἁμιλλήσεσθον; ὡς 950 ἢν Χαῖρις ὑμᾶς ἴδῃ, πρόσεισιν αὐλήσων ἄκλητος, κᾆτα τοῦτ᾽ εὖ οἶδ᾽ ὅτι φυσῶντι καὶ πονουμένῳ προσδώσετε δήπου. 955 Τρυγαῖος ἄγε δὴ τὸ κανοῦν λαβὼν σὺ καὶ τὴν χέρνιβα περίιθι τὸν βωμὸν ταχέως ἐπιδέξια. Οἰκέτης ἰδού· λεγοις ἂν ἄλλο· περιελήλυθα. Τρυγαῖος φέρε δὴ τὸ δαλίον τόδ᾽ ἐμβάψω λαβών, σείου σὺ ταχέως· σὺ δὲ πρότεινε τῶν ὀλῶν, 960 καὐτός γε χερνίπτου παραδοὺς ταύτην ἐμοί, καὶ τοῖς θεαταῖς ῥῖπτε τῶν κριθῶν. Οἰκέτης ἰδού. Τρυγαῖος ἔδωκας ἤδη; Οἰκέτης νὴ τὸν Ἑρμῆν ὥστε γε τούτων ὅσοιπέρ εἰσι τῶν θεωμένων οὐκ ἔστιν οὐδεὶς ὅστις οὐ κριθὴν ἔχει. 965 Τρυγαῖος οὐχ αἱ γυναῖκές γ᾽ ἔλαβον. Οἰκέτης ἀλλ᾽ εἰς ἑσπέραν δώσουσιν αὐταῖς ἅνδρες. Τρυγαῖος ἀλλ᾽ εὐχώμεθα. τίς τῇδε; ποῦ ποτ᾽ εἰσὶ πολλοὶ κἀγαθοί; Οἰκέτης τοισδὶ φέρε δῶ· πολλοὶ γάρ εἰσι κἀγαθοί. Τρυγαῖος τούτους ἀγαθοὺς ἐνόμισας; 970 Οἰκέτης οὐ γάρ, οἵτινες ἡμῶν καταχεόντων ὕδωρ τοσουτονὶ ἐς ταὐτὸ τοῦθ᾽ ἑστᾶσ᾽ ἰόντες χωρίον; Τρυγαῖος ἀλλ᾽ ὡς τάχιστ᾽ εὐχώμεθ᾽. Χορός εὐχώμεσθα δή. Τρυγαῖος ὦ σεμνοτάτη βασίλεια θεὰ πότνι᾽ Εἰρήνη, 975 δέσποινα χορῶν, δέσποινα γάμων, δέξαι θυσίαν τὴν ἡμετέραν. Χορός δέξαι δῆτ᾽ ὦ πολυτιμήτη νὴ Δία, καὶ μὴ ποίει γ᾽ ἅπερ αἱ μοιχευόμεναι δρῶσι γυναῖκες. 980 καὶ γὰρ ἐκεῖναι παρακλίνασαι τῆς αὐλείας παρακύπτουσιν, κἄν τις προσέχῃ τὸν νοῦν αὐταῖς ἀναχωροῦσιν, κᾆτ᾽ ἢν ἀπίῃ παρακύπτουσιν. 985 τούτων σὺ ποίει μηδὲν ἔθ᾽ ἡμᾶς. Τρυγαῖος μὰ Δἴ ἀλλ᾽ ἀπόφηνον ὅλην σαυτὴν γενναιοπρεπῶς τοῖσιν ἐρασταῖς ἡμῖν, οἵ σου τρυχόμεθ᾽ ἤδη τρία καὶ δέκ᾽ ἔτη, 990 λῦσον δὲ μάχας καὶ κορκορυγάς, ἵνα Λυσιμάχην σε καλῶμεν. παῦσον δ᾽ ἡμῶν τὰς ὑπονοίας τὰς περικόμψους, αἷς στωμυλλόμεθ᾽ εἰς ἀλλήλους· 995 μεῖξον δ᾽ ἡμᾶς τοὺς Ἕλληνας πάλιν ἐξ ἀρχῆς φιλίας χυλῷ καὶ συγγνώμῃ τινὶ πρᾳοτέρᾳ κέρασον τὸν νοῦν· καὶ τὴν ἀγορὰν ἡμῖν ἀγαθῶν ἐμπλησθῆναι, μεγάλων σκορόδων, 1000 σικύων πρῴων, μήλων, ῥοιῶν. δούλοισι χλανισκιδίων μικρῶν· κἀκ Βοιωτῶν γε φέροντας ἰδεῖν χῆνας νήττας φάττας τροχίλους· καὶ Κωπᾴδων ἐλθεῖν σπυρίδας, 1005 καὶ περὶ ταύτας ἡμᾶς ἁθρόους ὀψωνοῦντας τυρβάζεσθαι Μορύχῳ Τελέᾳ Γλαυκέτῃ, ἄλλοις τένθαις πολλοῖς· κᾆτα Μελάνθιον ἥκειν ὕστερον ἐς τὴν ἀγοράν, 1010 τὰς δὲ πεπρᾶσθαι, τὸν δ᾽ ὀτοτύζειν, εἶτα μονῳδεῖν ἐκ Μηδείας, “ὀλόμαν ὀλόμαν, ἀποχηρωθεὶς τᾶς ἐν τεύτλοισι λοχευομένας”· τοὺς δ᾽ ἀνθρώπους ἐπιχαίρειν. 1015 Τρυγαῖος 1015 ταῦτ᾽ ὦ πολυτίμητ᾽ εὐχομένοις ἡμῖν δίδου. Οἰκέτης λαβὲ τὴν μάχαιραν· εἶθ᾽ ὅπως μαγειρικῶς σφάξεις τὸν οἶν. Τρυγαῖος ἀλλ᾽ οὐ θέμις. Οἰκέτης τιὴ τί δή; Τρυγαῖος οὐχ ἥδεται δήπουθεν Εἰρήνη σφαγαῖς, οὐδ᾽ αἱματοῦται βωμός. ἀλλ᾽ εἴσω φέρων 1020 θύσας τὰ μηρἴ ἐξελὼν δεῦρ᾽ ἔκφερε, χοὔτω τὸ πρόβατον τῷ χορηγῷ σῴζεται. Χορός σέ τοι θύρασι χρὴ . . . μένοντα τοίνυν σχίζας δευρὶ τιθέναι ταχέως τά τε πρόσφορα πάντ᾽ ἐπὶ τούτοις. 1025 Τρυγαῖος οὔκουν δοκῶ σοι μαντικῶς τὸ φρύγανον τίθεσθαι; Χορός πῶς δ᾽ οὐχί; τί γάρ σε πέφευγ᾽ ὅσα χρὴ σοφὸν ἄνδρα; τί δ᾽ οὐ σὺ φρονεῖς ὁπόσα χρεών ἐστιν τόν γε σοφῇ δόκιμον 1030 φρενὶ πορίμῳ τε τόλμῃ; Τρυγαῖος ἡ σχίζα γοῦν ἐνημμένη τὸν Στιλβίδην πιέζει, καὶ τὴν τράπεζαν οἴσομαι, καὶ παιδὸς οὐ δεήσει. Χορός τίς οὖν ἂν οὐκ ἐπαινέσειεν ἄνδρα τοιοῦτον, ὅστις πόλλ᾽ ἀνατλὰς ἔσωσε 1035 τὴν ἱερὰν πόλιν; ὥστ᾽ οὐχὶ μὴ παύσῃ ποτ᾽ ὢν ζηλωτὸς ἅπασιν. Οἰκέτης ταυτὶ δέδραται. τίθεσο τὼ μηρὼ λαβών. ἐγὼ δ᾽ ἐπὶ σπλάγχν᾽ εἶμι καὶ θυλήματα. 1040 Τρυγαῖος ἐμοὶ μελήσει ταῦτά γ᾽· ἀλλ᾽ ἥκειν ἐχρῆν. Οἰκέτης ἰδοὺ πάρειμι. μῶν ἐπισχεῖν σοι δοκῶ; Τρυγαῖος ὄπτα καλῶς νυν αὐτά· καὶ γὰρ οὑτοσὶ προσέρχεται δάφνῃ τις ἐστεφανωμένος. τίς ἄρα ποτ᾽ ἐστίν; 1045 Οἰκέτης ὡς ἀλαζὼν φαίνεται· μάντις τίς ἐστιν. Τρυγαῖος οὐ μὰ Δἴ ἀλλ᾽ Ἱεροκλέης οὗτός γέ πού ᾽σθ᾽ ὁ χρησμολόγος οὑξ Ὠρεοῦ. Οἰκέτης τί ποτ᾽ ἄρα λέξει; Τρυγαῖος δῆλός ἐσθ᾽ οὗτός γ᾽ ὅτι ἐναντιώσεταί τι ταῖς διαλλαγαῖς. Οἰκέτης οὔκ, ἀλλὰ κατὰ τὴν κνῖσαν εἰσελήλυθεν. 1050 Τρυγαῖος μή νυν ὁρᾶν δοκῶμεν αὐτόν. Οἰκέτης εὖ λέγεις. Ἱεροκλῆς τίς ἡ θυσία ποθ᾽ αὑτηὶ καὶ τῷ θεῶν; Τρυγαῖος ὀπτα σὺ σιγῇ κἄπαγ᾽ ἀπὸ τῆς ὀσφύος. Ἱεροκλῆς ὅτῳ δὲ θύετ᾽ οὐ φράσεθ᾽; Τρυγαῖος ἡ κέρκος ποιεῖ καλῶς; 1055 Οἰκέτης καλῶς δῆτ᾽ ὦ πότνι᾽ Εἰρήνη φίλη. Ἱεροκλῆς ἄγε νυν ἀπάρχου κᾆτα δὸς τἀπάργματα. Τρυγαῖος ὀπτᾶν ἄμεινον πρῶτον. Ἱεροκλῆς ἀλλὰ ταυταγὶ ἤδη ᾽στὶν ὀπτά. Τρυγαῖος πολλὰ πράττεις, ὅστις εἶ. κατάτεμνε. ποῦ τράπεζα; τὴν σπονδὴν φέρε. Ἱεροκλῆς ἡ γλῶττα χωρὶς τέμνεται. 1060 Τρυγαῖος μεμνήμεθα. ἀλλ᾽ οἶσθ᾽ ὃ δρᾶσον; Ἱεροκλῆς ἢν φράσῃς. Τρυγαῖος μὴ διαλέγου νῷν μηδέν· Εἰρήνῃ γὰρ ἱερὰ θύομεν. Ἱεροκλῆς ὦ μέλεοι θνητοὶ καὶ νήπιοι, Τρυγαῖος ἐς κεφαλὴν σοί. Ἱεροκλῆς οἵτινες ἀφραδίῃσι θεῶν νόον οὐκ ἀίοντες συνθήκας πεποίησθ᾽ ἄνδρες χαροποῖσι πιθήκοις, 1065 Τρυγαῖος αἰβοιβοῖ. Ἱεροκλῆς τί γελᾷς; Τρυγαῖος ἥσθην χαροποῖσι πιθήκοις. Ἱεροκλῆς καὶ κέπφοι τρήρωνες ἀλωπεκιδεῦσι πέπεισθε, ὧν δόλιαι ψυχαί, δόλιαι φρένες. Τρυγαῖος εἴθε σου εἶναι ὤφελεν ὦλαζὼν οὑτωσὶ θερμὸς ὁ πλεύμων. Ἱεροκλῆς εἰ γὰρ μὴ νύμφαι γε θεαὶ Βάκιν ἐξαπάτασκον, 1070 μηδὲ Βάκις θνητούς, μηδ᾽ αὖ νύμφαι Βάκιν αὐτὸν-- Τρυγαῖος ἐξώλης ἀπόλοι᾽, εἰ μὴ παύσαιο βακίζων. Ἱεροκλῆς οὔπω θέσφατον ἦν Εἰρήνης δέσμ᾽ ἀναλῦσαι, ἀλλὰ τόδε πρότερον-- Τρυγαῖος τοῖσδ᾽ ἁλσί γε παστέα ταυτί. Ἱεροκλῆς οὐ γάρ πω τοῦτ᾽ ἐστὶ φίλον μακάρεσσι θεοῖσιν, 1075 φυλόπιδος λῆξαι, πρίν κεν λύκος οἶν ὑμεναιοῖ. Τρυγαῖος καὶ πῶς ὦ κατάρατε λύκος ποτ᾽ ἂν οἶν ὑμεναιοῖ; Ἱεροκλῆς ὡς ἡ σφονδύλη φεύγουσα πονηρότατον βδεῖ, “χἠ κώδων” ἀκαλανθὶς ἐπειγομένη τυφλὰ τίκτει, τουτάκις οὔπω χρῆν τὴν εἰρήνην πεποιῆσθαι. Τρυγαῖος ἀλλὰ τί χρῆν ἡμᾶς; οὐ παύσασθαι πολεμοῦντας, 1080 ἢ διακαυνιάσαι πότεροι κλαυσούμεθα μεῖζον, ἐξὸν σπεισαμένοις κοινῇ τῆς Ἑλλάδος ἄρχειν; Ἱεροκλῆς οὔποτε ποιήσεις τὸν καρκίνον ὀρθὰ βαδίζειν. Τρυγαῖος οὔποτε δειπνήσεις ἔτι τοῦ λοιποῦ ν᾽ πρυτανείῳ, οὐδ᾽ ἐπὶ τῷ πραχθέντι ποιήσεις ὕστερον οὐδέν. 1085 Ἱεροκλῆς οὐδέποτ᾽ ἂν θείης λεῖον τὸν τραχὺν ἐχῖνον. Τρυγαῖος ἆρα φενακίζων ποτ᾽ Ἀθηναίους ἔτι παύσει; Ἱεροκλῆς ποῖον γὰρ κατὰ χρησμὸν ἐκαύσατε μῆρα θεοῖσιν; Τρυγαῖος ὅνπερ κάλλιστον δήπου πεποίηκεν Ὅμηρος· “ὣς οἱ μὲν νέφος ἐχθρὸν ἀπωσάμενοι πολέμοιο 1090 Εἰρήνην εἵλοντο καὶ ἱδρύσανθ᾽ ἱερείῳ. αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρ᾽ ἐκάη καὶ σπλάγχν᾽ ἐπάσαντο, ἔσπενδον δεπάεσσιν· ἐγὼ δ᾽ ὁδὸν ἡγεμόνευον”· χρησμολόγῳ δ᾽ οὐδεὶς ἐδίδου κώθωνα φαεινόν. Ἱεροκλῆς οὐ μετέχω τούτων· οὐ γὰρ ταῦτ᾽ εἶπε Σίβυλλα. 1095 Τρυγαῖος ἀλλ᾽ ὁ σοφός τοι νὴ Δί᾽ Ὅμηρος δεξιὸν εἶπεν· “ἀφρήτωρ ἀθέμιστος ἀνέστιός ἐστιν ἐκεῖνος, ὃς πολέμου ἔραται ἐπιδημίου ὀκρυόεντος”. Ἱεροκλῆς φράζεο δὴ μή πώς σε δόλῳ φρένας ἐξαπατήσας ἰκτῖνος μάρψῃ. 1100 Τρυγαῖος τουτὶ μέντοι σὺ φυλάττου, ὡς οὗτος φοβερὸς τοῖς σπλάγχνοις ἐστὶν ὁ χρησμός. ἔγχει δὴ σπονδὴν καὶ τῶν σπλάγχνων φέρε δευρί. Ἱεροκλῆς ἀλλ᾽ εἰ ταῦτα δοκεῖ, κἀγὼ ᾽μαυτῷ βαλανεύσω. Τρυγαῖος σπονδὴ σπονδή. Ἱεροκλῆς ἔγχει δὴ κἀμοὶ καὶ σπλάγχνων μοῖραν ὄρεξον. 1105 Τρυγαῖος ἀλλ᾽ οὔπω τοῦτ᾽ ἐστὶ φίλον μακάρεσσι θεοῖσιν· ἀλλὰ τόδε πρότερον, σπένδειν ἡμᾶς, σὲ δ᾽ ἀπελθεῖν. ὦ πότνι᾽ Εἰρήνη παράμεινον τὸν βίον ἡμῖν. Ἱεροκλῆς πρόσφερε τὴν γλῶτταν. Τρυγαῖος σὺ δὲ τὴν σαυτοῦ γ᾽ ἀπένεγκε. Ἱεροκλῆς σπονδή. 1110 Τρυγαῖος καὶ ταυτὶ μετὰ τῆς σπονδῆς λαβὲ θᾶττον. Ἱεροκλῆς οὐδεὶς προσδώσει τῶν σπλάγχνων; Τρυγαῖος οὐ γὰρ οἷόν τε ἡμῖν προσδιδόναι, πρίν κεν λύκος οἶν ὑμεναιοῖ. Ἱεροκλῆς ναὶ πρὸς τῶν γονάτων. Τρυγαῖος ἄλλως ὦ τᾶν ἱκετεύεις· οὐ γὰρ ποιήσεις λεῖον τὸν τραχὺν ἐχῖνον. ἄγε δὴ θεαταὶ δεῦρο συσπλαγχνεύετε 1115 μετὰ νῷν. Ἱεροκλῆς τί δὴ ᾽γώ; Τρυγαῖος τὴν Σίβυλλαν ἔσθιε. Ἱεροκλῆς οὔτοι μὰ τὴν γῆν ταῦτα κατέδεσθον μόνω, ἀλλ᾽ ἁρπάσομαι σφῷν αὐτά· κεῖται δ᾽ ἐν μέσῳ. Τρυγαῖος ὦ παῖε τὸν Βάκιν. Ἱεροκλῆς μαρτύρομαι. Τρυγαῖος κἄγωγ᾽ ὅτι τένθης εἶ σὺ κἀλαζὼν ἀνήρ. 1120 παἶ αὐτὸν ἐπέχων τῷ ξύλῳ τὸν ἀλαζόνα. Οἰκέτης σὺ μὲν οὖν· ἐγὼ δὲ τουτονὶ τῶν κῳδίων, ἁλάμβαν᾽ αὐτὸς ἐξαπατῶν, ἐκβολβιῶ. οὐ καταβαλεῖς τὰ κῴδι᾽ ὦ θυηπόλε; ἤκουσας; ὁ κόραξ οἷος ἦλθ᾽ ἐξ Ὠρεοῦ. 1125 οὐκ ἀποπετήσει θᾶττον εἰς Ἐλύμνιον; Χορός ἥδομαί γ᾽ ἥδομαι κράνους ἀπηλλαγμένος τυροῦ τε καὶ κρομμύων. οὐ γὰρ φιληδῶ μάχαις, 1130 ἀλλὰ πρὸς πῦρ διέλκων μετ᾽ ἀνδρῶν ἑταίρων φίλων, ἐκκέας τῶν ξύλων ἅττ᾽ ἂν ᾖ δανότατα τοῦ θέρους “ἐκπεπρισμένα”, 1135 κἀνθρακίζων τοὐρεβίνθου τήν τε φηγὸν ἐμπυρεύων, χἄμα τὴν Θρᾷτταν κυνῶν τῆς γυναικὸς λουμένης. Χορός οὐ γὰρ ἔσθ᾽ ἥδιον ἢ τυχεῖν μὲν ἤδη ᾽σπαρμένα, 1140 τὸν θεὸν δ᾽ ἐπιψακάζειν, καὶ τιν᾽ εἰπεῖν γείτονα, εἰπέ μοι τί τηνικαῦτα δρῶμεν ὦ Κωμαρχίδη; ἐμπιεῖν ἔμοιγ᾽ ἀρέσκει τοῦ θεοῦ δρῶντος καλῶς. ἀλλ᾽ ἄφευε τῶν φασήλων ὦ γύναι τρεῖς χοίνικας, τῶν τε πυρῶν μεῖξον αὐτοῖς, τῶν τε σύκων ἔξελε, 1145 τόν τε Μανῆν ἡ Σύρα βωστρησάτω κ᾽ τοῦ χωρίου. οὐ γὰρ οἷόν τ᾽ ἐστὶ πάντως οἰναρίζειν τήμερον οὐδὲ τυντλάζειν, ἐπειδὴ παρδακὸν τὸ χωρίον. κἀξ ἐμοῦ δ᾽ ἐνεγκάτω τις τὴν κίχλην καὶ τὼ σπίνω· ἦν δὲ καὶ πυός τις ἔνδον καὶ λαγῷα τέτταρα, 1150 εἴ τι μὴ ᾽ξήνεγκεν αὐτῶν ἡ γαλῆ τῆς ἑσπέρας· ἐψόφει γοῦν ἔνδον οὐκ οἶδ᾽ ἅττα κἀκυδοιδόπα· ὧν ἔνεγκ᾽ ὦ παῖ τρἴ ἡμῖν, ἓν δὲ δοῦναι τῷ πατρί· μυρρίνας τ᾽ αἴτησον ἐξ Αἰσχινάδου τῶν καρπίμων· χἄμα τῆς αὐτῆς ὁδοῦ Χαρινάδην τις βωσάτω, 1155 Χορός ὡς ἂν ἐμπίῃ μεθ᾽ ἡμῶν, εὖ ποιοῦντος κὠφελοῦντος τοῦ φεοῦ τἀρώματα. Χορός ἡνίκ᾽ ἂν δ᾽ ἀχέτας ᾄδῃ τὸν ἡδὺν νόμον, 1160 διασκοπῶν ἥδομαι τὰς Λημυνίας ἀμπέλους, εἰ πεπαίνουσιν ἤ- δη (τὸ γὰρ φῖτυ πρῷον φύσει ), τόν τε φήληχ᾽ ὁρῶν οἰδάνοντ᾽· 1165 εἶθ᾽ ὁπόταν ᾖ πέπων, ἐσθίω κἀπέχω χἄμα φήμ᾽, “ὧραι φίλαι”· καὶ τοῦ θύμου τρίβων κυκῶμαι· κᾆτα γίγνομαι παχὺς 1170 τηνικαῦτα τοῦ θέρους Χορός μᾶλλον ἢ θεοῖσιν ἐχθρὸν ταξίαρχον προσβλέπων τρεῖς λόφους ἔχοντα καὶ φοινικίδ᾽ ὀξεῖαν πάνυ, ἣν ἐκεῖνός φησιν εἶναι βάμμα Σαρδιανικόν· ἢν δέ που δέῃ μάχεσθ᾽ ἔχοντα τὴν φοινικίδα, 1175 τηνικαῦτ᾽ αὐτὸς βέβαπται βάμμα Κυζικηνικόν· κᾆτα φεύγει πρῶτος ὥσπερ ξουθὸς ἱππαλεκτρυὼν τοὺς λόφους σείων· ἐγὼ δ᾽ ἕστηκα “λινοπτώμενος”. ἡνίκ᾽ ἂν δ᾽ οἴκοι γένωνται, δρῶσιν οὐκ ἀνασχετά, τοὺς μὲν ἐγγράφοντες ἡμῶν τοὺς δ᾽ ἄνω τε καὶ κάτω 1180 ἐξαλείφοντες δὶς ἢ τρίς. αὔριον δ᾽ ἔσθ᾽ ἡ ᾽ξοδος· τῷ δὲ σιτί᾽ οὐκ ἐώνητ᾽· οὐ γὰρ ᾔδειν ἐξιών· εἶτα προστὰς πρὸς τὸν ἀνδριάντα τὸν Πανδίονος εἶδεν αὑτόν, κἀπορῶν θεῖ τῷ κακῷ βλέπων ὀπόν. ταῦτα δ᾽ ἡμᾶς τοὺς ἀγροίκους δρῶσι, τοὺς δ᾽ ἐξ ἄστεως 1185 ἧττον, οἱ θεοῖσιν οὗτοι κἀνδράσιν ῥιψάσπιδες. ὧν ἔτ᾽ εὐθύνας ἐμοὶ δώσουσιν, ἢν θεὸς θέλῃ. Χορός πολλὰ γὰρ δή μ᾽ ἠδίκησαν, ὄντες οἴκοι μὲν λέοντες ἐν μάχῃ δ᾽ ἀλώπεκες. 1190 Τρυγαῖος ἰοὺ ἰού. ὅσον τὸ χρῆμ᾽ ἐπὶ δεῖπνον ἦλθ᾽ ἐς τοὺς γάμους. ἔχ᾽ ἀποκάθαιρε τὰς τραπέζας ταυτῃί· πάντως γὰρ οὐδὲν ὄφελός ἐστ᾽ αὐτῆς ἔτι. ἔπειτ᾽ ἐπιφόρει τοὺς ἀμύλους καὶ τὰς κίχλας 1195 καὶ τῶν λαγῴων πολλὰ καὶ τοὺς κολλάβους. Δρεπανουργός ποῦ ποῦ Τρυγαῖός ἐστιν; Τρυγαῖος ἀναβράττω κίχλας. Δρεπανουργός ὦ φίλτατ᾽ ὦ Τρυγαῖ᾽ ὅσ᾽ ἡμᾶς τἀγαθὰ δέδρακας εἰρήνην ποιήσας· ὡς πρὸ τοῦ οὐδεὶς ἐπρίατ᾽ ἂν δρέπανον οὐδὲ κολλύβου, 1200 νυνὶ δὲ πεντήκοντα δραχμῶν ἐμπολῶ· ὁδὶ δὲ τριδράχμους τοὺς κάδους ἐς τοὺς ἀγρούς. ἀλλ᾽ ὦ Τρυγαῖε τῶν δρεπάνων τε λάμβανε καὶ τῶνδ᾽ ὅ τι βούλει προῖκα· καὶ ταυτὶ δέχου· ἀφ᾽ ὧν γὰρ ἀπεδόμεσθα κἀκερδήναμεν 1205 τὰ δῶρα ταυτί σοι φέρομεν ἐς τοὺς γάμους. Τρυγαῖος ἴθι νυν καταθέμενοι παρ᾽ ἐμοὶ ταῦτ᾽ εἴσιτε ἐπὶ δεῖπνον ὡς τάχιστα· καὶ γὰρ οὑτοσὶ ὅπλων κάπηλος ἀχθόμενος προσέρχεται. Λοφοποιός οἴμ᾽ ὡς προθέλυμνόν μ᾽ ὦ Τρυγαἶ ἀπώλεσας. 1210 Τρυγαῖος τί δ᾽ ἔστιν ὦ κακόδαιμον; οὔτι που λοφᾷς; Λοφοποιός ἀπώλεσάς μου τὴν τέχνην καὶ τὸν βίον, καὶ τουτουὶ καὶ τοῦ δορυξοῦ ᾽κεινονί. Τρυγαῖος τί δῆτα τουτοινὶ καταθῶ σοι τοῖν λόφοιν; Λοφοποιός αὐτὸς σὺ τί δίδως; 1215 Τρυγαῖος ὅ τι δίδωμ᾽; αἰσχύνομαι. ὅμως δ᾽ ὅτι τὸ σφήκωμ᾽ ἔχει πόνον πολύν, δοίην ἂν αὐτοῖν ἰσχάδων τρεῖς χοίνικας. ἵν᾽ ἀποκαθαίρω τὴν τράπεζαν τουτῳί. Λοφοποιός ἔνεγκε τοίνυν εἰσιὼν τὰς ἰσχάδας· κρεῖττον γὰρ ὦ τᾶν ἐστιν ἢ μηδὲν λαβεῖν. 1220 Τρυγαῖος ἀπόφερ᾽ ἀπόφερ᾽ ἐς κόρακας ἀπὸ τῆς οἰκίας. τριχορρυεῖτον, οὐδέν ἐστον τὼ λόφω. οὐκ ἂν πριαίμην οὐδ᾽ ἂν ἰσχάδος μιᾶς. Θωρακοπώλης τί δαὶ δεκάμνῳ τῷδε θώρηκος κύτει ἐνημμένῳ κάλλιστα χρήσομαι τάλας; 1225 Τρυγαῖος οὗτος μὲν οὐ μή σοι ποιήσει ζημίαν. ἀλλ᾽ αἶρέ μοι τοῦτόν γε τῆς ἰσωνίας· ἐναποπατεῖν γάρ ἐστ᾽ ἐπιτήδειος πάνυ-- Θωρακοπώλης παῦσαί μ᾽ ὑβρίζων τοῖς ἐμοῖσι χρήμασιν. Τρυγαῖος ὡδὶ παραθέντι τρεῖς λίθους. οὐ δεξιῶς; 1230 Θωρακοπώλης ποίᾳ δ᾽ ἀποψήσει ποτ᾽ ὦμαθέστατε; Τρυγαῖος τῃδὶ διεὶς τὴν χεῖρα διὰ τῆς θαλαμιᾶς καὶ τῇδ᾽. Θωρακοπώλης ἅμ᾽ ἀμφοῖν δῆτ᾽; Τρυγαῖος ἔγωγε νὴ Δία, ἵνα μή γ᾽ ἁλῶ τρύπημα κλέπτων τῆς νεώς. Θωρακοπώλης ἔπειτ᾽ ἐπὶ δεκάμνῳ χεσεῖ καθήμενος; 1235 Τρυγαῖος ἔγωγε νὴ Δί᾽ ὦπίτριπτ᾽. οἴει γὰρ ἂν τὸν πρωκτὸν ἀποδόσθαι με χιλιῶν δραχμῶν; Θωρακοπώλης ἴθι δὴ ᾽ξένεγκε τἀργύριον. Τρυγαῖος ἀλλ᾽ ὦγαθὲ θλίβει τὸν ὄρρον. ἀπόφερ᾽, οὐκ ὠνήσομαι. Σαλπιγγοποιός τί δ᾽ ἆρα τῇ σάλπιγγι τῇδε χρήσομαι, 1240 ἣν ἐπριάμην δραχμῶν ποθ᾽ ἑξήκοντ᾽ ἐγώ; Τρυγαῖος μόλυβδον ἐς τουτὶ τὸ κοῖλον ἐγχέας ἔπειτ᾽ ἄνωθεν ῥάβδον ἐνθεὶς ὑπόμακρον, γενήσεταί σοι τῶν κατακτῶν κοττάβων. Σαλπιγγοποιός οἴμοι καταγελᾷς. 1245 Τρυγαῖος ἀλλ᾽ ἕτερον παραινέσω. τὸν μὲν μόλυβδον, ὥσπερ εἶπον, ἔγχεον, ἐντευθενὶ δὲ σπαρτίοις ἠρτημένην πλάστιγγα πρόσθες, καὐτό σοι γενήσεται τὰ σῦκ᾽ ἐν ἀγρῷ τοῖς οἰκέταισιν ἱστάναι. Κρανοποιός ὦ δυσκάθαρτε δαῖμον ὥς μ᾽ ἀπώλεσας, 1250 ὅτ᾽ ἀντέδωκά γ᾽ ἀντὶ τῶνδε μνᾶν ποτέ· καὶ νῦν τί δράσω; τίς γὰρ αὔτ᾽ ὠνήσεται; Τρυγαῖος πώλει βαδίζων αὐτὰ τοῖς Αἰγυπτίοις· ἔστιν γὰρ ἐπιτήδεια συρμαίαν μετρεῖν. Δορυξός οἴμ᾽ ὦ κρανοποί᾽ ὡς ἀθλίως πεπράγαμεν. 1255 Τρυγαῖος οὗτος μὲν οὐ πέπονθεν οὐδέν. Δορυξός ἀλλὰ τί ἔτ᾽ ἐστὶ τοῖσι κράνεσιν ὅ τι τις χρήσεται; Τρυγαῖος ἐὰν τοιαυτασὶ μάθῃ λαβὰς ποιεῖν, ἄμεινον ἢ νῦν αὔτ᾽ ἀποδώσεται πολύ. Κρανοποιός ἀπίωμεν ὦ δορυξέ. 1260 Τρυγαῖος μηδαμῶς γ᾽, ἐπεὶ τούτῳ γ᾽ ἐγὼ τὰ δόρατα ταῦτ᾽ ὠνήσομαι. Δορυξός πόσον δίδως δῆτ᾽; Τρυγαῖος εἰ διαπρισθεῖεν δίχα, λάβοιμ᾽ ἂν αὔτ᾽ ἐς χάρακας ἑκατὸν τῆς δραχμῆς. Δορυξός ὑβριζόμεθα. χωρῶμεν ὦ τᾶν ἐκποδών. Τρυγαῖος νὴ τὸν Δί᾽, ὡς τὰ παιδί᾽ ἤδη ᾽ξέρχεται 1265 οὐρησόμενα τὰ τῶν ἐπικλήτων δεῦρ᾽, ἵνα ἅττ᾽ ᾄσεται προαναβάληταί μοι δοκεῖ. ἀλλ᾽ ὅ τι περ ᾄδειν ἐπινοεῖς ὦ παιδίον, αὐτοῦ παρ᾽ ἐμὲ στὰν πρότερον ἀναβαλοῦ ᾽νθαδί. Παῖς <Λαμάχου> νῦν αὖθ᾽ ὁπλοτέρων ἀνδρῶν ἀρχώμεθα-- 1270 Τρυγαῖος παῦσαι ὁπλοτέρους ᾆδον, καὶ ταῦτ ὦ τρισκακόδαιμον εἰρήνης οὔσης· ἀμαθές γ᾽ εἶ καὶ κατάρατον. Παῖς <Λαμάχου> οἱ δ᾽ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπ᾽ ἀλλήλοισιν ἰόντες, σύν ῥ᾽ ἔβαλον ῥινούς τε καὶ ἀσπίδας ὀμφαλοέσσας. Τρυγαῖος ἀσπίδας; οὐ παύσει μεμνημένος ἀσπίδος ἡμῖν; 1275 Παῖς <Λαμάχου> ἔνθα δ᾽ ἅμ᾽ οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀνδρῶν. Τρυγαῖος ἀνδρῶν οἰμωγή; κλαύσει νὴ τὸν Διόνυσον οἰμωγὰς ᾄδων, καὶ ταύτας ὀμφαλοέσσας. Παῖς <Λαμάχου> ἀλλὰ τί δῆτ᾽ ᾄδω; σὺ γὰρ εἰπέ μοι οἷστισι χαίρεις. Τρυγαῖος ὣς οἱ μὲν δαίνυντο βοῶν κρέα, καὶ τὰ τοιαυτί· 1280 ἄριστον προτίθεντο καὶ ἅτθ᾽ ἥδιστα πάσασθαι. Παῖς <Λαμάχου> ὣς οἱ μὲν δαίνυντο βοῶν κρέα, καὐχένας ἵππων ἔκλυον ἱδρώοντας, ἐπεὶ πολέμου ἐκόρεσθεν. Τρυγαῖος εἶεν; ἐκόρεσθεν τοῦ πολέμου κᾆτ᾽ ἤσθιον. ταῦτ᾽ ᾆδε, ταῦθ᾽, ὡς ἤσθιον κεκορημένοι. 1285 Παῖς <Λαμάχου> θωρήσσοντ᾽ ἄρ᾽ ὄτειτα πεπαυμένοι-- Τρυγαῖος ἄσμενοι, οἶμαι. Παῖς <Λαμάχου> πύργων δ᾽ ἐξεχέοντο, βοὴ δ᾽ ἄσβεστος ὀρώρει. Τρυγαῖος κάκιστ᾽ ἀπόλοιο παιδάριον αὐταῖς μάχαις· οὐδὲν γὰρ ᾄδεις πλὴν πολέμους. τοῦ καί ποτ᾽ εἶ; Παῖς <Λαμάχου> ἐγώ; 1290 Τρυγαῖος σὺ μέντοι νὴ Δί᾽. Παῖς <Λαμάχου> υἱὸς Λαμάχου. Τρυγαῖος αἰβοῖ· ἦ γὰρ ἐγὼ θαύμαζον ἀκούων, εἰ σὺ μὴ εἴης ἀνδρὸς βουλομάχου καὶ κλαυσιμάχου τινὸς υἱός. ἄπερρε καὶ τοῖς λογχοφόροισιν ᾆδ᾽ ἰών. ποῦ μοι τὸ τοῦ Κλεωνύμου ᾽στὶ παιδίον; 1295 ᾆσον πρὶν εἰσιέναι τι· σὺ γὰρ εὖ οἶδ᾽ ὅτι οὐ πράγματ᾽ ᾄσει· σώφρονος γὰρ εἶ πατρός. Παῖς <Κλεωνύμου> ἀσπίδι μὲν Σαΐων τις ἀγάλλεται, ἣν παρὰ θάμνῳ ἔντος ἀμώμητον κάλλιπον οὐκ ἐθέλων. Τρυγαῖος εἰπέ μοι ὦ πόσθων, ἐς τὸν σαυτοῦ πατέρ᾽ ᾄδεις; 1300 Παῖς <Κλεωνύμου> ψυχὴν δ᾽ ἐξεσάωσα-- Τρυγαῖος κατῄσχυνας δὲ τοκῆας. ἀλλ᾽ εἰσίωμεν. εὖ γὰρ οἶδ᾽ ἐγὼ σαφῶς ὅτι ταῦθ᾽ ὅσ᾽ ᾖσας ἄρτι περὶ τῆς ἀσπίδος οὐ μὴ ᾽πιλάθῃ ποτ᾽ ὢν ἐκείνου τοῦ πατρός. Τρυγαῖος ὑμῶν τὸ λοιπὸν ἔργον ἤδη ᾽νταῦθα τῶν μενόντων 1305 φλᾶν ταῦτα πάντα καὶ σποδεῖν, καὶ μὴ κενὰς παρέλκειν. ἀλλ᾽ ἀνδρικῶς ἐμβάλλετε καὶ σμώχετ᾽ ἀμφοῖν τοῖν γνάθοιν· οὐδὲν γὰρ ὦ πόνηροι λευκῶν ὀδόντων ἔργον ἐστ᾽, ἢν μή τι καὶ μασῶνται. 1310 Χορός ἡμῖν μελήσει ταῦτά γ᾽· εὖ ποιεῖς δὲ καὶ σὺ φράζων. Τρυγαῖος ἀλλ᾽ ὦ πρὸ τοῦ πεινῶντες ἐμβάλλεσθε τῶν λαγῴων· ὡς οὐχὶ πᾶσαν ἡμέραν πλακοῦσιν ἔστιν ἐντυχεῖν πλανωμένοις ἐρήμοις. πρὸς ταῦτα βρύκετ᾽ ἢ τάχ᾽ ἡμῖν φημι μεταμελήσειν. 1315 Χορός εὐφημεῖν χρὴ καὶ τὴν νύμφην ἔξω τινὰ δεῦρο κομίζειν δᾷδάς τε φέρειν, καὶ πάντα λεὼν συγχαίρειν κἀπιχορεύειν. καὶ τὰ σκεύη πάλιν ἐς τὸν ἀγρὸν νυνὶ χρὴ πάντα κομίζειν ὀρχησαμένους καὶ σπείσαντας καὶ Ὑπέρβολον ἐξελάσαντας, Χορός κἀπευξαμένους τοῖσι θεοῖσιν 1320 διδόναι πλοῦτον τοῖς Ἕλλησιν, κριθάς τε ποιεῖν ἡμᾶς πολλὰς πάντας ὁμοίως οἶνόν τε πολύν, σῦκά τε τρώγειν, τάς τε γυναῖκας τίκτειν ἡμῖν, 1325 καὶ τἀγαθὰ πάνθ᾽ ὅσ᾽ ἀπωλέσαμεν συλλέξασθαι πάλιν ἐξ ἀρχῆς, λῆξαί τ᾽ αἴθωνα σίδηρον. Τρυγαῖος δεῦρ᾽ ὦ γύναι εἰς ἀγρόν, χὤπως μετ᾽ ἐμοῦ καλὴ 1330 καλῶς κατακείσει. Ὑμὴν Ὑμέναι᾽ ὦ. Ἡμιχόριον Β ὦ τρὶς μάκαρ ὡς δικαίως τἀγαθὰ νῦν ἔχεις. Ἡμιχόριον Α Ὑμὴν Ὑμέναι᾽ ὦ. 1335 Ἡμιχόριον Β Ὑμὴν Ὑμέναι᾽ ὦ. Ἡμιχόριον Α τί δράσομεν αὐτήν; Ἡμιχόριον Β τί δράσομεν αὐτήν; Ἡμιχόριον Α τρυγήσομεν αὐτήν, Ἡμιχόριον Β τρυγήσομεν αὐτήν. Ἡμιχόριον Α ἀλλ᾽ ἀράμενοι φέρωμεν οἱ προτεταγμένοι 1340 τὸν νυμφίον ὦνδρες. Ἡμιχόριον Β Ὑμὴν Ὑμέναι᾽ ὦ, Ἡμιχόριον Β Ὑμὴν Ὑμέναι᾽ ὦ, '''Τρυγαῖος''' οἰκήσετε γοῦν καλῶς οὐ πράγματ᾽ ἔχοντες, ἀλλὰ 1345 συκολογοῦντες. '''Ἡμιχόριον Β''' Ὑμὴν Ὑμέναι᾽ ὦ, '''Ἡμιχόριον Α''' Ὑμὴν Ὑμέναι᾽ ὦ. '''Ἡμιχόριον Β''' τοῦ μὲν μέγα καὶ παχύ. '''Ἡμιχόριον Α''' τῆς δ᾽ ἡδὺ τὸ σῦκον. 1350 '''Τρυγαῖος''' φήσεις γ᾽ ὅταν ἐσθίῃς οἶνόν τε πίῃς πολύν. '''Χορός''' Ὑμὴν Ὑμέναι᾽ ὦ, Ὑμὴν Ὑμέναι᾽ ὦ. '''Τρυγαῖος''' ὦ χαίρετε χαίρετ᾽ ἄνδρες, 1355 κἂν ξυνέπησθέ μοι πλακοῦντας ἔδεσθε. </poem> |} [[Κατηγορία:Κωμωδίες]] [[Κατηγορία:Αρχαία και Κλασική γραμματεία]] [[it:La pace (Aristofane)]] ptyk5qhpthzjyz41lefq07o0zpryoqy 108 18918 167121 167090 2026-08-05T11:18:22Z Grecoeditor 19180 167121 wikitext text/x-wiki {{Συγγραφέας2 |όνομα = Κωστής Παλαμάς |ημερομηνίες = 1859–1943 |περιγραφή = Έλληνας ποιητής και πεζογράφος. Κεντρική μορφή της Νέας Αθηναϊκής σχολής. |εικόνα = Kostis Palamas.JPG |λεζάντα = Ο Κωστής Παλαμάς στο ''Ημερολόγιον Σκόκου'' του 1889 |βικιπαίδεια = Κωστής Παλαμάς |βικιφθέγματα = Κωστής Παλαμάς |commons = Category:Kostis Palamas}} ==Συλλογές== * [[Τα τραγούδια της πατρίδας μου]] (1886) * [[Ύμνος εις την Αθηνάν]] (1889) * [[Τα μάτια της ψυχής μου]] (1892) * [[Ο δωδεκάλογος του Γύφτου]] * [[Η φλογέρα του Βασιλιά]] (ελλιπές) ==Ποιήματα== * [[Εις το λεύκωμα της κυρίας Στ. Κ***]] (1886) {{σκαν|Ημερολόγιο Σκόκου (1887)}} * [[Το χάρισμα του ποιητού]] (1888) {{σκαν|Ημερολόγιο Σκόκου (1888)}} * [[Ετήσιον Ημερολόγιον του Έτους 1889/Δύο ποιήματα|Δύο ποιήματα]] στο [[Ετήσιον Ημερολόγιον του Έτους 1889]] * [[Οι πρώτοι στίχοι]] (1890) {{σκαν|Ημερολόγιο Σκόκου (1890)}} * [[Τριανταφυλλένια]] (1890) {{σκαν|Ημερολόγιο Σκόκου (1891)}} * [[Φοινικιά]] (1900) * [[Σήμερα τα λούλουδα|Σήμερα τὰ λούλουδα]] (1911) {{σκαναρισμένη έκδοση|Νέα Ζωή 3-4 (1914) Παλαμάς, Καβάφης, Σικελιανός.djvu}} * [[Δουλεύτρες ασπρομαντυλούσες|Δουλεύτρες ἀσπρομαντυλοῦσες]] (1913) {{σκαναρισμένη έκδοση|Νέα Ζωή 3-4 (1914) Παλαμάς, Καβάφης, Σικελιανός.djvu}} * [[Ανατολή]] (1912) * [[Αυγή|Αὐγή]] (1913) {{σκαναρισμένη έκδοση|Νέα Ζωή 3-4 (1914) Παλαμάς, Καβάφης, Σικελιανός.djvu}} * [[Από τους «Καινούργιους ίαμβους και ανάπαιστους»|Ἀπὸ τοὺς “Καινούργιους ἴαμβους καὶ ἀνάπαιστους”]] (1914) {{σκαναρισμένη έκδοση|Νέα Ζωή 3-4 (1914) Παλαμάς, Καβάφης, Σικελιανός.djvu}} * [[Ό,τι θα σου πω...]] (1927) * [[Σώνει]] (1927) * [[Στο ζωγράφο Μπισκίνη]] (1927) * [[Οι τρεις αδερφές]] * [[Το τραγούδι του Λίνου]] ==Κείμενα== * [[Ετήσιον Ημερολόγιον του Έτους 1888/Εις εκλογεύς|Εἷς ἐκλογεύς]], στο [[Ετήσιον Ημερολόγιον του Έτους 1888]]. * [[Ετήσιον Ημερολόγιον του Έτους 1888/Αλέξανδρος Ραγκαβής|Ἀλέξανδρος Ῥαγκαβής]]. Φιλολογικό σημείωμα στο [[Ετήσιον Ημερολόγιον του Έτους 1888]]. * [[Το δίδραχμον|Τὸ δίδραχμον]], στο [[Ετήσιον Ημερολόγιον του Έτους 1890]]. * [[Εθνικόν Ημερολόγιον του Έτους 1891/Παληό τραγούδι του νέου καιρού|Παλῃὸ τραγοῦδι τοῦ νέου καιροῦ]], στο [[Εθνικόν Ημερολόγιον του Έτους 1891]]. ==Μεταφράσεις== * [[Το Ελληνόπουλο]] του [[Συγγραφέας:Βίκτωρ Ουγκώ|Βίκτωρος Ουγκώ]] ==Για τον Παλαμά== * [[Στην μνήμη του Παλαμά]], του [[Συγγραφέας:Άγγελος Σικελιανός|Αγγέλου Σικελιανού]] (1943) * [[Στον Κωστή Παλαμά]], του [[Συγγραφέας:Σωτήρης Σκίπης|Σωτήρη Σκίπη]] {{authority control}} {{DEFAULTSORT:Παλαμας Κωστης}} [[Κατηγορία:Συγγραφείς]] [[Κατηγορία:Συγγραφείς-Π]] [[Κατηγορία:Ποιητές]] [[Κατηγορία:Συγγραφείς του 19ου αιώνα]] [[Κατηγορία:Συγγραφείς του 20ου αιώνα]] qf7o8wotoa1orb3fpxqcpi6igxcuylp 100 27486 167117 99544 2026-08-05T00:30:04Z ~2026-43206-89 22821 167117 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Ah3kal" /></noinclude><section begin=s1/>{σλβτ|σύνην|σωφροσύνην}} καὶ τρόπου κόσμον ἡ τοῦ Διονυσίου ἐκ τῶν τηλικούτων ἐς οὕτω ταπεινὰ μεταβολή. {{Αρίθμηση Teubner|13}}Καλῶς τὸ δαιμόνιον ἐπὶ τριγονίαν τυραννίδας μὴ ἄγον, ἀλλὰ ἢ παραχρῆμα ἐκτρῖβον τοὺς τυράννους πίτυος δίκην ἢ παίδων στερίσκον. μνημονεύονται δὲ ὑφ᾽ Ἑλλήνων ἐξ αἰῶνος καὶ ἐς ἐγγόνους διαρκέσαι αἵδε, ἥ τε Ἱέρωνος ἐν Σικελίᾳ καὶ ἡ τῶν Λευκωνιδῶν περὶ Βόσπορον καὶ ἡ τῶν Κυψελιδῶν ἐν Κορίνθῳ. {{Αρίθμηση Teubner|14}}Ἡμερώτατον δὲ Δαρείου τοῦτο τὸ ἔργον ἀκούω τοῦ παιδὸς τοῦ Ὑστάσπου. Ἀρίβαζος ὁ Ὑρκανὸς ἐπεβούλευσεν αὐτῷ μετὰ καὶ ἄλλων ἀνδρῶν οὐκ ἀφανῶν ἐν Πέρσαις· ἦν δὲ ἡ ἐπιβουλὴ ἐν κυνηγεσίῳ. ἅπερ προμαθὼν ὁ Δαρεῖος οὐκ ἔπτηξεν, ἀλλὰ προστάξας αὐτοῖς λαβεῖν τὰ ὅπλα καὶ τοὺς ἵππους, ἐκέλευσεν αὐτοὺς διατείνασθαι τὰ παλτά, καὶ δριμὺ ἐνιδὼν ῾τί οὖν οὐ δρᾶτε τοῦτο᾿ εἶπεν ῾ἐφ᾽ ὃ καὶ ὡρμήσατε;᾿ οἳ δὲ ἰδόντες ἄτρεπτον ἀνδρὸς βλέμμα ἀνεστάλησαν τὴν ὁρμήν. τὸ δέος δὲ αὐτοὺς κατέσχεν οὕτως, ὡς καὶ ἐκβαλεῖν τὰς αἰχμὰς καὶ ἀφάλασθαι τῶν ἵππων καὶ προσκυνῆσαι Δαρεῖον καὶ ἑαυτοὺς παραδοῦναι ὅ τι καὶ βούλοιτο πράττειν. ὃ δὲ διέστησεν ἄλλους ἄλλῃ, καὶ τοὺς μὲν ἐπὶ τὰ τῆς Ἰνδικῆς ὅρια ἀπέπεμψε, τοὺς δὲ ἐπὶ τὰ Σκυθικά. καὶ ἐκεῖνοι ἔμειναν αὐτῷ πιστοί, διὰ μνήμης ἔχοντες τὴν εὐεργεσίαν.<section end=s1/> {{rule|4em}} <section begin=s2/>{{κέντρο|{{larger|Ζ}}}} {{Αρίθμηση Teubner|1}}Σεμίραμιν τὴν Ἀσσυρίαν ἄλλοι μὲν ἄλλως ᾄδουσιν, ὡραιοτάτη δὲ ἐγένετο γυναικῶν, εἰ καὶ ἀφελέστερον ἐχρῆτο τῷ κάλλει. ἀφικομένη δὲ πρὸς τὸν τῶν<section end=s2/><noinclude><references/></noinclude> raz95xaujxx7fkkl4bwdcq4csvh5n7q 0 46867 167126 152177 2026-08-05T11:58:59Z Grecoeditor 19180 167126 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα | τίτλος =Η Ευτυχία | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα = | επόμενο =[[Προσευχή(Παλαμά)|Προσευχή]] | προηγούμενο=[[Το χέρι]] | σημειώσεις = }} {{block center/s}} <poem> Καθόμαστε σαν πάντα οι δύο βράδυ στο σπίτι· αντικρινά της εγώ γειρμένος στο βιβλίο, σκυμμένη εκείνη στη δουλειά της. Και το βιβλίο ήτανε στίχοι, ψυχή από λάμψη και αρμονία· έτσι εκεί τ’ άνοιξα στην τύχη, και να τι διάβασα: «Ευτυχία! Λουλούδι, σε ποια χώρ’ ανθίζεις, σε ποιο γιαλό, μαργαριτάρι; Αστέρι, ποιες μεριές φωτίζεις, και ποιες καρδιές, ουράνια χάρη; Πού, Χερουβείμ, φτερά διπλώνεις; Νεράιδα, πού δροσολογιέσαι; Είσαι διαμάντι και δε λιώνεις ή καταχνιά είσαι και σκορπιέσαι; Άδης, παράδεισος σε κρύβει; στον κόσμον ή στην ερημία, μες σε παλάτι ή σε καλύβι, πες μου, πού βρίσκεσ’, Ευτυχία;» Δίχως τα μάτια απ’ τη δουλειά της να τα σηκώσει, εδώ! αποκρίθη· τρεμουλιαστή με τη λαλιά της μια μουσική στο σπίτι εχύθη. Κι ένα καρδιόχτυπο με πιάνει, κι αμίλητη λαχτάρα αιφνίδια, γιατί πως άκουσα μου εφάνη την Ευτυχία, την ίδια. </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] mp1kalwzxiiai3bc7vkl6ye5n8zps06 100 47402 167116 153254 2026-08-04T23:18:13Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167116 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||218}}</noinclude>ἐστράτευσε. Κατόπιν ἦλθεν εἰς τὴν Καρύταιναν. Αὐτὸς πρῶτος ἔκαμε σφραγῖδα μακρουλὴν ὡσὰν δάκτυλον, ἡ ὁποία ἔφερε χαραγμένα τὰ γράμματα «ἐλευθερία ἢ θάνατος», καὶ δι’ αὐτῆς ἐσφράγιζε τὰ μαγαζεῖα τῶν Τούρκων διὰ νὰ χρησιμεύσουν τὰ ἐν αὐτοῖς πράγματα εἰς τροφὴν τῶν στρατιωτῶν, τὰ ὁποῖα ὕστερα τὰ παρέλαβεν ἡ Ἐφορεία τοῦ Κανέλου Δεληγιάννη. Ὑπεγράφετο δὲ μὲ τὸν βαθμὸν «ὁ Ντεριτόρος τοῦ στρατοῦ». Ἐπειδὴ δὲ, ὡς εἴπομεν, ἔκαμνε τὸν ἀπόστολον, ἐγνωρίζετο εἰς πολλὰς ἐπαρχίας τῆς Πελοποννήσου, καὶ ἔχαιρε διὰ τοῦτο πολλὴν ὑπόληψιν, τὸν ἐσέβοντο δὲ οἱ ἄνθρωποι ὡς ἰατρὸν καὶ ὡς καλὸν πατριώτην. Πολὺ πιστὸς ἐστάθη εἰς τοὺς Πελοποννησίους καὶ ὑπῆρξε φίλος αὐτῶν, καὶ κατ’ ἐξοχὴν μὲ τὸν Θ. Κολοκοτρώνην, διότι πολλοὶ τῶν συμπατριωτῶν του τὸν ἐζήτησαν νὰ ὑπάγῃ μὲ τὸ μέρος των, ἀλλ’ αὐτὸς δὲν ἠθέλησε νὰ δεχθῇ ἀπὸ αὐτοὺς καμμίαν βοήθειαν, τὸν δὲ Ἰ. Κωλέτην, ὅστις τοῦ ὑπέσχετο ἂν τραβηχθῇ ἀπὸ τὸν Κολοκοτρώνην, νὰ τοῦ δώσῃ ὁποιανδήποτε ὑπηρεσίαν ἤθελε, δὲν ἤθελε νὰ τὸν ἴδῃ οὔτε ζωγραφιστὸν, καὶ κατὰ τοῦτο ἐφύλαξε κατὰ γράμμα τὸν στίχον τοῦ μακαρίτου Βιλαρᾶ ἐθνικοῦ ποιητοῦ ὁ ὁποῖος ἔλεγεν· «Ἰωάννης ὁ Κωλέτης, ὁ πλειὸ ψεύτης καὶ σερέτης». {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}} {{κέντρο|{{smaller|'''ΑΔΕΛΦΟΙ ΠΟΥΡΝΑΡΑΙΟΙ'''}}}} Οὗτοι μετὰ τοῦ περιφήμου Παπαγεώργη ἦσαν οἱ καπεταναῖοι τοῦ χωρίου των Περθῶρι, καὶ ὠνομάζοντο Παναγιώτης καὶ Γεώργιος. Κατὰ διαταγὴν δὲ τοῦ Θ. Κολοκοτρώνη οἱ δύω οὗτοι ἀδελφοὶ εἶχον τὴν φροντίδα<noinclude></noinclude> f6oklrv52wvtxw706vvbvkwmbgdc5yx 100 47404 167115 153256 2026-08-04T23:13:35Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167115 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||217}}</noinclude>εἰς τὸ γραφεῖον τῆς Γερουσίας ὡς γραμματεὺς, καὶ ὡς τοιοῦτος ἐπίσης ὑπηρέτει εἰς ὅλα τὰ γραφεῖα τῆς τότε Κυβερνήσεως. Εἴχομεν δὲ ἀνάγκην τοιούτων γραμματικῶν, διότι τότε ἦσαν σπάνιοι οἱ γνωρίζοντες γράμματα, καὶ ἐθεωροῦντο ἐκ τῶν πρώτων ὑπαλλήλων. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}} {{κέντρο|{{smaller|'''ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΝΙΑΤΟΠΟΥΛΟΣ'''}}}} Κατήγετο ἐκ Τριπόλεως. Ἐπανελθὼν δὲ ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴν, ὑπηρέτησε στρατιωτικῶς καὶ πολιτικῶς μετὰ τοῦ συγγενοῦς του Ἀντώνη Κολοκοτρώνη, τὸν ὁποῖον παρηκολούθει καὶ τοῦ ἔκαμνε καὶ τὸν γραμματικόν. Εὑρέθη εἰς τὴν περίφημον μάχην τοῦ Δερβενακίου, καὶ οὐδεὶς ἄλλος ἀπὸ καμμίαν ἄλλην ἐπαρχίαν εὑρέθη τότε ἐκεῖ. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}} {{κέντρο|{{smaller|'''ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΕΔΟΠΙΔΑΣ'''}}}} Οὗτος ἦτον ἰατρὸς καὶ κατήγετο ἀπὸ τὰ Ἰωάννινα τῆς Ἠπείρου. Πρὸ τοῦ 1818 εἶχεν ἔλθει εἰς τὴν Πελοπόννησον καὶ ἔκαμνε τὸν ἀπόστολον τῆς Ἑταιρίας τῶν Φιλικῶν. Εἰς τὴν Ζάκυνθον δὲ ἐφαίνετο ἀποκαταστημένος, διότι ἦτο πολὺ σχετικὸς τοῦ στρατηγοῦ Θ. Κολοκοτρώνη, ὡς ἰατρὸς τῶν ἐκεῖ στρατευμάτων καὶ τῆς οἰκογενείας του. Διὰ δὲ τὴν τιμιότητα καὶ τὸν πατριωτισμόν του ἀπὸ ὅλους ἠγαπᾶτο. Κατὰ τὰς ἀρχὰς τῆς ἐπαναστάσεως πολὺ ἐχρησίμευσεν, εὑρεθεὶς εἰς τὰς ἐπαρχίας τῆς Ἀρκαδίας καὶ τοῦ Φαναρίου, καὶ μετὰ τῶν κατοίκων τούτων τῶν ἐπαρχιῶν κατὰ πρῶτον<noinclude></noinclude> f2mhq98l41j5lddr7sdkvqu6vudyvz8 100 47405 167114 153257 2026-08-04T23:11:47Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167114 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||216}}</noinclude>πολιτσᾶν, τὸν ἐφύλαξαν, τὸν ἐπεριποιήθησαν ὡς καλὸν ἄνθρωπον, καὶ τὸν ἔστειλαν εἰς τὴν πατρίδα του. Μετὰ τὴν ἐπανάστασιν ὁ Πετροκόπης ὑπηρέτησε τὴν πατρίδα στρατιωτικῶς. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}} {{κέντρο|{{smaller|'''ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ'''}}}} Καὶ οὗτος ἐπίσης ἦτο Τριπολιτσιώτης, ἐπανελθὼν δὲ ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴν παρηκολούθησε κατὰ τὴν ἐπανάστασιν ὡς στρατιωτικὸς τὸν στρατηγὸν Στάϊκον Σταϊκόπουλον καὶ ὑπηρέτησεν ὑπὸ τὰς διαταγάς του εἰς ὅλας τὰς μάχας τῆς πολιορκίας τοῦ Ναυπλίου, καὶ ἀλλοῦ μέχρι τέλους τῆς ἐπαναστάσεως. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}} {{κέντρο|{{smaller|'''ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΟΥΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ'''}}}} Οὗτος ὡσαύτως κατήγετο ἀπὸ τὴν Τριπολιτσᾶν. Ἐπανελθὼν δὲ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολιν κατὰ τὰς ἀρχὰς τῆς ἐπαναστάσεως ὑπηρέτει διὰ τοῦ καλάμου του τὴν πατρίδα. Μετὰ δὲ τὴν σύστασιν τῆς Γερουσίας τῆς Πελοποννήσου ἐπέρασεν εἰς τὸ γραφεῖόν της καὶ εἰργάζετο ὑπὸ τὸν Σπηλιάδην, κατόπιν δὲ ἐξηκολούθει ὑπηρετῶν εἰς τὰ γραφεῖα τῆς Κυβερνήσεως τοῦ ἀγῶνος, στελλόμενος καὶ εἰς ἄλλας πολιτικὰς ὑπηρεσίας. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}} {{κέντρο|{{smaller|'''ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ'''}}}} Οὗτος ἐπανελθὼν ἀπὸ τὴν Ὀδησσὸν ὑπηρέτησεν<noinclude></noinclude> lbuxf1aobty8xqzgt837wk6godalvkk 100 47407 167113 153259 2026-08-04T23:10:21Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167113 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||215}}</noinclude>{{κέντρο|{{smaller|'''ΙΩΑΝΝΗΣ ΛΕΛΑΚΗΣ'''}}}} Οὗτος ἐξεῖχε τῶν λοιπῶν Τριπολιτσιωτῶν ὡς πολιτικός. Εἶχε πολλὴν ὑπόληψιν καὶ ἐμπιστοσύνην πλησίον τοῦ Θ. Κολοκοτρώνη, ἐφρόντιζε δὲ καὶ ἐπροσπάθει ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ ὁσάκις ὑπῆρχεν ἀνάγκη. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}} {{κέντρο|{{smaller|'''ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΟΚΟΠΗΣ'''}}}} Κατήγετο ἐκ τῆς Τριπόλεως. Πρὸ τῆς ἐπαναστάσεως κατὰ τὸν μῆνα Ἰανουάριον τοῦ 1821 ἐπανῆλθεν ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολιν, ὅπου τὸν εἶχε στείλει τὸ κοινὸν τῆς πόλεως νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὸν Πατριάρχην ἀρχιερέα τοῦ τόπου, διότι εἶχον γεννηθῆ σκάνδαλα ἐκκλησιαστικὰ διὰ τὸ στεφάνωμα τοῦ Διάκου Καρυτσώτη, καὶ ἕνεκα τούτου εἶχον ἐξορίσει τὸν ὑπάρχοντα πρότερον ἀρχιερέα. Ἀλλ’ ὁ Πετροκόπης ἀντὶ νὰ φέρῃ ἀρχιερέα, ἔφερεν ἕνα Κατῆν, καταγόμενον ἀπὸ τὰ Ἰωάννινα, ὁ δὲ τόπος ἔμαθεν, ὅτι ἔρχεται ὁ Πετροκόπης καὶ ἡτοιμάζοντο νὰ ὑποδεχθοῦν τὸν ἀρχιερέα τὸν ὁποῖον ἐνόμιζον ὅτι ἔφερεν, ἀλλ’ αἴφνης εἶδον τὸν Κατῆν ἀντὶ ἀρχιερέως. Ἐν τοσούτῳ ὁ Κατῆς αὐτὸς ἐστάθη ὠφέλιμος εἰς τὰς ἀρχὰς τῆς Τουρκικῆς ἀνωμαλίας, ὅτε οἱ Τοῦρκοι ἀπεφάσισαν νὰ κόψουν ὅλους τοὺς χριστιανοὺς τῆς Τριπολιτσᾶς, διότι δὲν ἠθέλησε νὰ ἐκδώσῃ τὸν {{κσγ|φεφτᾶ|0.1em}}ν, διότι χωρὶς {{κσγ|φεφτᾶν|0.1em}} οἱ Τοῦρκοι δὲν ἐδύναντο νὰ σκοτώσουν πολλοὺς, ἐπειδὴ ἀπαιτεῖτο ἄδεια γραπτὴ διὰ νὰ δικαιολογηθοῦν εἰς τὸν Σουλτάνον. Τὸν Κατῆν αὐτόν, ὅταν οἱ Ἕλληνες ἐπῆραν τὴν Τρι-<noinclude></noinclude> 2tgjs0xclxdf0extnlzgddlasfydcgu 100 47408 167112 153260 2026-08-04T23:07:00Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167112 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||214}}</noinclude>{{κέντρο|{{smaller|'''ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΡΟΝΤΟΠΟΥΛΟΣ'''}}}} Καὶ οὗτος κατήγετο ἐκ Τριπόλεως, καὶ ὑπηρέτησε πολιτικῶς τὴν πατρίδα βοηθῶν τὸ φροντιστήριον τῶν Βερβαίνων. Μετὰ δὲ τὴν σύστασιν τῆς Γερουσίας διωρίσθη φροντιστὴς τῶν τροφῶν εἰς τοὺς Ἀφεντικοὺς Μύλους. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}} {{κέντρο|{{smaller|'''ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ'''}}}} Ἦτον καὶ οὗτος ἀπὸ τὴν Τριπολιτσᾶν, ἔμπορος τὸ ἐπάγγελμα· ὑπηρέτησε δὲ πολιτικῶς εἰς τὸ τοπικὸν σύστημα, ὡς ἔφορος καὶ δημογέροντας, διὰ τὸ εὐϋπόληπτον δὲ τοῦ χαρακτῆρός του, ἡ Γερουσία μετεχειρίσθη αὐτὸν, εἰς τὴν εἴσπραξιν χρημάτων, καὶ διὰ τὰ κανδήλια τῶν ἐκκλησιῶν, τὰ ὁποῖα ἐχρησίμευσαν εἰς τὰς ἀνάγκας τοῦ πολέμου. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}} {{κέντρο|{{smaller|'''ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΕΝΤΩΡΟΣ'''}}}} Οὗτος κατήγετο ἐκ Κεφαλληνίας, ἀποκατασταθεὶς πρὸ τῆς ἐπαναστάσεως εἰς Τριπολιτσᾶν, ἐπαγγελόμενος τὸν ἰατρόν. Ἐκρατήθη ἐντὸς τῆς πόλεως ἀπὸ τοὺς Τούρκους, καὶ μετὰ τὴν ἅλωσιν ὑπηρέτησεν ὡς ἐπιστήμων ἰατρὸς τὴν πατρίδα, διότι κατὰ τὴν τότε μετὰ τὴν ἅλωσιν ἐλθοῦσαν νόσον ἐχρησίμευσε πολὺ σώζων τοὺς ἀσθενήσαντες Ἕλληνας στρατιωτικοὺς καὶ πολιτικούς. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}}<noinclude></noinclude> 0gakuk0a6iafq0ysd78qoyxktvju2iv 100 47409 167111 153261 2026-08-04T21:32:11Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167111 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||213}}</noinclude>πόλεως. Οὗτοι ἀφοῦ ἀφῆκαν ὅλην τὴν περιουσίαν των καὶ τὰ παιδιά των ἀκόμη εἰς χεῖρας τῶν Τούρκων, ἔφυγαν καὶ εἶχον τὴν φροντίδα νὰ προμηθεύωνται τὰ ἀναγκαῖα εἰς τὸν πόλεμον. Τὸ αὐτὸ προσέτι ἐγένετο καὶ εἰς τὰ Βέρβαινα, διότι καὶ ἐκεῖ ἦσαν ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἐξώδευον ἐξ ἰδίων. Ἡ οἰκογένεια τῶν Ἀντωνοπούλων εὑρίσκοντο παντοῦ. Εἰς τὸ Ἄργος ἦτον ὁ Σταματέλος, ὅστις ἐγένετο καὶ πληρεξούσιος εἰς τὰς Ἐθνοσυνελεύσεις, εἰς δὲ τὴν Τριπολιτσᾶν ὁ Κωνσταντῖνος, ὅστις ὑπῆρξε πολιτικὸς ἔχων ὑπόληψιν παρὰ τοῖς τότε ἀρχηγοῖς καὶ καπεταναίοις καὶ κατ᾿ ἐξοχὴν παρὰ τῷ Δ. Ὑψηλάντη καὶ Θ. Κολοκοτρώνη. Εὑρίσκοντο δὲ καὶ ἄλλοι ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὴν Μεσσηνίαν, τὰς Καλάμας καὶ εἰς τὸ Νησί. Οἱ δὲ ἀδελφοὶ Γαλανόπουλοι, οἱ ἀδελφοὶ Σαρδελαῖοι Σωτῆρος καὶ Προκόπης, οἱ ἀδελφοὶ Γιαννακόπουλοι Παναγιώτης καὶ Γεώργιος, ὁ Βασίλειος Ἀθανασόπουλος, ὁ Δημήτριος Λαγοπάτης, καὶ λοιποὶ ἔμποροι, ὅλοι οὗτοι συνεισέφερον, ὅ,τι καὶ ὅσα ἕκαστος ἐδύνατο κατὰ τὴν πολιορκίαν τῆς πατρίδος των Τριπολιτσᾶς. Κατόπιν δὲ μετὰ τὴν ἅλωσίν της ἐσύστησαν μεταξύ των τὸ σύστημα τοῦ τόπου των, καὶ ἐζήτησαν ἀπὸ τὸν Θ. Κολοκοτρώνην νὰ τοὺς δώσῃ τὸν υἱόν του Πάνον πρὸς διατήρησιν τῆς τάξεως καὶ τῆς ἡσυχίας τῆς πόλεως. Ὅλους τοὺς ἀνωτέρω ἡ Πελοποννησιακὴ Γερουσία μετεχειρίσθη εἰς διαφόρους ὑπηρεσίας πολιτικὰς, εἰς εἰσπράξεις χρημάτων καὶ προμήθειαν τροφῶν. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}}<noinclude></noinclude> 18popwyny7ojrt7a0dgja57atkknffp 100 47410 167110 153262 2026-08-04T21:29:11Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167110 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||212}}</noinclude>νησιώτας. Καὶ κατὰ τοῦτο μόνον εἰς Σπέτσας ἐπέτυχεν, εἰς δὲ τὴν Ὕδραν ὀλίγην ἔδωκαν ἀξίαν εἰς τοὺς λόγους του. Εἰς δὲ τὴν πατρίδα του ἐγενίκευσε τὴν ἑταιρίαν. Κατὰ τὰ μέσα δὲ τοῦ Δεκεμβρίου 1820, ἐγὼ εἶδον αὐτὸν τόσον πολὺ ἐνθουσιώδη, ὥστε δὲν ἠθέλησα νὰ τὸν πλησιάσω ὡς πολὺ ἐπικίνδυνον. Εἰς τὴν Τριπολιτσᾶν ἐγὼ ἐπροσποιούμην, ὅτι εἶμαι ἰατρός. Πρὸ ἐμοῦ δὲ εἶχεν ἔλθει ὁ Γεώργιος Κοτσάκης ἐξ Ἁλωνισταίνης ἀπὸ τὴν Ὀδησσὸν, τοῦ ὁποίου τὴν κεφαλὴν ὁ Ἀρβάλης {{κσγ|ἐφούσκωσ|0.1em}}ε, καὶ ὅστις ἐννοηθεὶς ἀπὸ τοὺς Τούρκους ἀμέσως ἤλλαξε τὰ ἐνδύματά του καὶ ἐφόρεσε στολὴν Ἀγγλικήν. Τοῦτον ἐγὼ ἐφυγάδευσα, ἀλλ’ ἐξ αἰτίας του παρεφύλαττον καὶ ἐμὲ οἱ Τοῦρκοι· μάλιστα δὲ μὲ ἀνεγνώρισεν ὁ σπαχῆς τῶν Μαγουλιάνων Ἀχμουσαγᾶς Τσιτόγλους, καὶ ἕνεκα τούτου ἔκτοτε ἠναγκάσθην καὶ ἐφόρεσα Ὑδρέϊκα ἐνδύματα διὰ νὰ φανῶ, ὅτι εἶμαι τακτικὸς καὶ ἀνήκω εἰς τὸν στόλον, καὶ οὕτω διέφυγον τὴν προσοχὴν τῶν Τούρκων. Τὸν δὲ Ἀρβάλην διὰ τὸν ἐνθουσιασμόν του οἱ ἄνθρωποι τὸν ὑπώπτευον μήπως τολμήσῃ καὶ κατηχήσῃ καὶ αὐτὸν τὸν Πασᾶν τοῦ τόπου, καὶ ὡς ἐκ τούτου πλέον δὲν τὸν ἐπλησίαζον. Ἐν τούτοις ἐβγῆκε πρὶν ἀπὸ τὴν Τριπολιτσᾶν, ὑπῆγεν εἰς τὰ Καλάβρυτα καὶ παρεκίνησε τὸν Σωτήρην Χαραλάμπην, τὸν Σ. Θεοχαρόπουλον, τοὺς Πετιμεζαίους καὶ λοιποὺς, καὶ ἦλθεν εἰς τὸ Λεβίδι ὅπου ἔγεινεν ἡ πρώτη μάχη. Ἐδαπάνησε δὲ ἐξ ἰδίων διὰ τὰς ἀνάγκας τῆς πατρίδος. Εἰς τὰ Τρίκορφα κατὰ τὴν πολιορκίαν τῆς Τριπολιτσᾶς εὑρίσκετο ὁ σύλλογος ὅλων τῶν ἐμπόρων τῆς<noinclude></noinclude> 7dtumsdamsup2tup36zvum1vo6tkna1 100 47412 167109 153265 2026-08-04T21:23:40Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167109 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||211}}</noinclude>Σχοινοχῶρι καὶ Ἄκοβαν ὄπισθεν τοῦ Παλαιοκάστρου Ἄργους, πολεμοῦντες τὸν τρομερὸν Δράμαλην μέχρι τῆς καταστροφῆς του. Ὑπηρέτησε δὲ καὶ αὐτὸς μὲ ζῆλον καὶ γενναιότητα. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}} {{κέντρο|{{smaller|'''ΜΙΧΑΗΛ ΚΟΤΣΟΝΟΠΟΥΛΟΣ'''}}}} Καὶ οὗτος ἦτον ἀπὸ τὴν Τριπολιτσᾶν καὶ ἐπολέμησε κατὰ τὴν πολιορκίαν αὐτῆς. Ἔπειτα ὑπῆγεν εἰς τὴν πολιορκίαν τοῦ Ναυπλίου πρὸ τῆς εἰσβολῆς τοῦ Δράμαλη, ἔχων μικρὸν σῶμα στρατιωτῶν. Μετὰ δὲ τὴν εἰσβολὴν τοῦ Δράμαλη οἱ Τριπολιτσιῶται ὅλοι ἐξεστράτευσαν κατὰ τὴν θέσιν Πόρταις καὶ Νιοχωράκι. Αὐτὸν εὗρεν ὁ στρατηγὸς Κολοκοτρώνης περνῶν ἀπὸ τῇς Καρυαῖς καὶ τὸ Νιοχωράκι, ὁ ὁποῖος ἔδειξεν εἰς τὸν ἀρχηγὸν τὴν θέσιν, ὅπου οἱ στρατιῶται ἐστέκοντο, καὶ οὗτος τότε τοὺς ὡδήγησε νὰ υπάγουν εἰς τὸν στρατηγὸν Πλαπούταν κατὰ τὸ Σχοινοχῶρι. Ἐντεῦθεν ὁ Κολοκοτρώνης ἔστειλεν ὀπίσω τὸν Βάρβογλην διὰ τροφάς. Ὁ Κοτσονόπουλος παρηκολούθησε τὸν Πλαπούταν μέχρι τῆς πτώσεως τοῦ Ναυπλίου. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}} {{κέντρο|{{smaller|'''ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΡΒΑΛΗΣ'''}}}} Ἦτον ἀπὸ τὴν Τριπολιτσᾶν καὶ ἐκεῖ ἐμπορεύετο. Ἀφοῦ δὲ κατηχήθη εἰς τὸ μυστήριον τῆς Φιλικῆς Ἑταιρίας, ἔγεινε τόσον ζηλωτὴς, ὥστε παρῄτησεν ὅλας τὰς ἐμπορικάς του ὑποθέσεις, καὶ ὑπῆγεν εἰς τὰς νήσους Ὕδραν καὶ Σπέτσας διὰ νὰ κατηχήσῃ τοὺς ἐκεῖ<noinclude></noinclude> d258o5an9db0fentc4hd3r0a89xnx7i 100 47413 167108 153279 2026-08-04T21:21:13Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167108 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||210}}</noinclude>εἰς τὰ ἄλλα σπίτια ὅπου ἦσαν οἱ Καλαβρυτινοὶ κλεισμένοι. Οἱ Δαραῖοι εἰδοποιήθησαν ἀπὸ τὸν ἀγάν των, ὁ ὁποῖος ἦτον εἰς τὰ Καλάβρυτα, διὰ νὰ ἔβγουν νὰ τὸν προϋπαντήσουν καὶ τὸν συνοδεύσουν μὲ τὰ ὅπλα των ἀπὸ τὸ γεφύρι τοῦ Ἀμπίμπαγα, ἀλλ’ αὐτοὶ ἀντὶ νὰ ὑπάγουν εἰς τὸ κάλεσμα τοῦ ἀγᾶ των, ἐκυνήγησαν τοὺς κεχαγιάδες των. Πόσην ἀνυπομονησίαν τότε εἶχον οἱ Ἕλληνες, δὲν ἔβλεπον τὴν ὥραν νὰ ἐπαναστατήσουν. Μάλιστα ὁ Μωριᾶς εἶχε παραψηθῆ ἀπὸ τὴν τυραννίαν. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}} {{κέντρο|{{smaller|'''ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑ ΚΩΣΤΑΣ'''}}}} Οὗτος ἐπίσης κατήγετο ἀπὸ τοῦ Δάρα. Ὑπῆρξε σωματοφύλακας τοῦ Κολοκοτρώνη, ὡσαύτως καὶ ὁ Γιαννάκος Κούρας, ὅστις ἀφοῦ πολὺν καιρὸν ὑπηρέτησεν ὑπὸ τὸν Γεροκολοκοτρώνην, ἔπειτα ἠκολούθησε τὸν στρατηγὸν Γενναῖον. Καὶ οἱ δύω οὗτοι παρευρέθησαν εἰς πολλὰς μάχας μέχρι τέλους τοῦ ἀγῶνος, καὶ ὑπηρέτησαν μὲ ζῆλον καὶ γενναιότητα. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}} {{κέντρο|{{smaller|'''ΝΙΚΟΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ'''}}}} Οὗτος ὁ μετονομασθεὶς καὶ Πύρλας κατήγετο ἐκ Τριπόλεως. Εὑρίσκετο πάντοτε εἰς τοὺς πολέμους, ὡς εἰς τὴν πολιορκίαν τῆς ἰδιαιτέρας του πατρίδος, καὶ μετὰ ταῦτα εἰς τὴν Ἀργολίδα κατὰ τὴν εἰσβολὴν τοῦ Δράμαλη, ὅπου εὑρέθη μετὰ τῶν ἄλλων Τριπολιτσιωτῶν ὑπὸ τὸν στρατηγὸν Πλαπούταν κατὰ τὰς θέσεις<noinclude></noinclude> 5wp5adgzjdwz5tgjcwwnfg6pum9a0gf 100 47421 167107 153278 2026-08-04T21:19:10Z Αντιγόνη 235 /* Έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ 167107 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Αντιγόνη" />{{κβ||209}}</noinclude>Σώστην, κατὰ τὴν μάχην αὐτὴν ἐφάνη ἡ παληκαριά του, διότι τότε ἐβοήθησε τὸν στρατηγὸν Νικήταν καὶ οὕτως ὅλοι ἐσώθησαν. Κατὰ δὲ τὴν πρώτην μάχην τοῦ Λεβιδίου ἐκλείσθη εἰς ἕνα σπίτι μὲ τοὺς γείτονάς του, ἐπολέμησε τοὺς Τούρκους καὶ συνετέλεσε καὶ αὐτὸς εἰς τὴν νίκην τῶν Ἑλλήνων. {{vgap|1em}} {{rule|6em}} {{vgap|1em}} {{κέντρο|{{smaller|'''ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ'''}}}} Καὶ οὗτος ὁ καπετάνιος ἦτον ἀπὸ τοῦ Δάρα. Ἐπρωτοφάνη πρὸ τῆς 25 Μαρτίου, καὶ ὕψωσε σημαίαν. Ἐκυνήγησε τοὺς κεχαγιάδες τοῦ Γκιοσοῦ καὶ Παλῃόπυργου, καὶ ἄλλους ἀκόμη Τούρκους εὑρεθέντας τότε ἐκεῖ, καὶ τοὺς ὑπῆγε κυνηγῶντας, ἕως τῂς Τρόκλαις τοῦ χωρίου Κάψα, ἐσκότωσεν ἕνα τῶν Ὀθωμανῶν, τοὺς δὲ ἄλλους κατεδίωξε πολεμῶν ἕως εἰς τὴν θέσιν Κατσάναν. Ἐκεῖ εὑρέθησαν Τοῦρκοι καβαλαραῖοι περισσότεροι, ἔγεινε μάχη, καὶ ἐλαβώθη ὁ Κουτσομπραΐμης. Οὗτος ἦτο καβάλα καὶ τὸ ἄλογόν του τὸν ἐπῆγεν εἰς τὴν Τριπολιτσᾶν ὅπου καὶ ἀπέθανε. Τοῦτο ἔδωκε φόβον εἰς τοὺς Τούρκους. Εἰς δὲ τὴν μάχην αὐτὴν εὑρέθησαν καὶ οἱ συγχώριοί του Δημήτριος Τσέκος, Παναγιώτης Μεγρέμης, Σταμάτης Μπακόπουλος Πανάγος Μονάντερος καὶ Ἀναγνώστης Λαμπρόπουλος. Αὐτοὶ δὲ ὅλοι καὶ ἄλλοι γείτονές των εὑρέθησαν καὶ εἰς τὸν πόλεμον τοῦ Λεβιδίου, ἐκλείσθησαν εἰς τὰ σπίτια καὶ ἐπολέμησαν μὲ κίνδυνον, διότι οἱ Τοῦρκοι ἐπλησίασαν τὸ σπίτι, ἐσκότωσαν τὸν Ἀναγνώστην Τσαβαρόπουλον, ἔβαλαν φωτιὰ εἰς τὰ σπίτια, ὡς καὶ<noinclude></noinclude> e29mtcm97woo1gpwjcry8abyxd80i6p 0 52779 167120 167094 2026-08-05T11:18:09Z Grecoeditor 19180 167120 wikitext text/x-wiki {{κεφαλίδα | τίτλος =Τα μάτια της ψυχής μου | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα = | προηγούμενο= | επόμενο = | σημειώσεις = Η τρίτη ποιητική συλλογή του Κωστή Παλαμά. Δημοσιεύθηκε το 1892. }} {{block center/s}} <poem> Ανοιχτά πάντα κι άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου ::::::::::-Σολωμός </poem> {{block center/e}} Ο ΠΟΙΗΤΗΣ είναι το πλάσμα των πολλών; Είναι το όνειρον των ολίγων; Είναι το εναρμόνιον όργανον ολοκλήρου λαού; Είναι κάποιων αριστοκρατικών πνευμάτων μόνον η πλέον υψηλή έκφρασις; Όσον και αν είσαι διατεθειμένος να απαντήσης εις τοιαύτας ερωτήσεις, σύμφωνα με ό,τι σού υπαγορεύει η καρδία, ή με ό,τι σού υποβάλλει το ανάγνωσμα που έτυχε να σου αφήση ζωηροτέραν εντύπωσιν, μη λησμονείς ότι τοιαύτα ζητήματα όσον εύκολα και αν φαίνωνται, είναι περίπλοκα και δεν επιδέχονται μίαν λύσιν καθώς τα μαθηματικά προβλήματα. Η αξία των είναι σχετική. Τα κρίνεις απολύτως; κινδυνεύεις να παρασυρθής εις σχολαστικότητας. Τα κοιτάζεις με προσοχήν; Βλέπεις ότι όλα αυτά, και τα μάλλον συγκρουόμενα, περιέχουν ικανήν δόσιν αληθείας. Ο Ποιητής απευθύνεται προς τους πολλούς; απευθύνεται προς τους ολίγους; Μέσα εις τας κλασικάς φιλολογίας ημπορούμεν να εύρωμεν παραδείγματα που να ικανοποιούν και τας δύο αντιθέτους γνώμας. Η ελληνική ποίησις παρουσιάζεται ως ο αντίλαλος ολοκλήρου λαού· αλλ’ ιδού, πλησίον της αντιπαρουσιάζεται η λατινική ποίησις με τον ατομικόν της χαρακτήρα. Τα δημοτικά ποιήματα μαρτυρούν με ευγλωττίαν περί του τί δύνανται οι λαοί· εις αντίθεσιν, αι ανθρωπικαί καλούμεναι φιλολογίαι εγέννησαν ποιητικά έργα, εύγλωττα μαρτύρια της δυνάμεως των ολίγων. Καθόσον προχωρούμεν προς τους νεοτέρους χρόνους βλέπομεν την ποίησιν πλέον ολιγαρχικήν· καθόσον αναπτύσσεται το άτομον, αποτυπώνει την σφραγίδα του εις τους ωραίους στίχους. Όσον προχωρεί η Πολιτική, όσον χώρον κερδίζει επάνω εις την γην, όσον κυριεύει τας κοινωνίας, τόσον αποσύρεται η Ποίησις προς αιθέρια ύψη, τόσον περισσότερον δυσκολοθεώρητος γίνεται διά τους πολλούς. Αλλ’ ας μη τα πολυεξετάζωμεν αυτά. Το ουσιώδες είναι τούτο: ο Ποιητής δεν εργάζεται ούτε διά τους πολλούς, ούτε διά τους ολίγους· εργάζεται διά την Ποίησιν. Των αξιώσεων ταύτης την εκπλήρωσιν έχει πάντοτε κατά νουν· κάθε άλλην σκέψιν κρίνει άσχετον προς την Τέχνην και αναξίαν του. Δεν φροντίζει δι’ οιονδήποτε κοινόν, ούτε διά το λεγόμενον πολύ, ούτε διά το τιτλοφορούμενον εκλεκτόν, καθώς ο ιερεύς, όταν λειτουργή, προς τα άνω προσέχει, και δεν φροντίζει να λάβη οδηγίας από τους εκκλησιαζομένους, ούτε εξετάζει τα γούστα των. Όχι διότι ο Ποιητής είναι ξένος του κόσμου τούτου· μοιραίως, χωρίς να το συλλογίζεται, εκλήθη διά να χορτάση του ανθρώπου την δίψαν και να είπη με τάξιν και με λάμψιν ό,τι ο άνθρωπος άτακτα και αμυδρά αισθάνεται. Ο Ποιητής, θέλει δεν θέλει, απευθύνεται προς ιδιαιτέρας τάξεις ανθρώπων· είναι αυτοί οι πνευματικοί αδελφοί του· ποιηταί και αυτοί· αλλά χωρίς χάριν και χωρίς τραγούδι· το ιδανικόν αυτών εκφράζει· ό,τι έχουν μέσα των το αδράχνει, το πλάττει, το εξωτερικεύει και το αποκαλύπτει. Αλλά τόσον υφίσταται την επίδρασίν των όσον υφίσταται την επίδρασιν των στρατευμάτων του ο στρατηλάτης, των υπηκόων του ο ηγεμών, των ακολούθων του ο ήρως. Ο Ποιητής δεν ακολουθεί· προηγείται· δίδει το σύνθημα· είναι η φλοξ, καθώς είπεν ένας, που ανάπτει τα ξηρά ξύλα. Αι τάξεις των ανθρώπων τούτων ποικίλλουν σύμφωνα με τας περιστάσεις· άλλοτε τας αποτελούν ευαριθμόταται ομάδες που μετρούνται εις τα δάχτυλα· άλλοτε εκατοντάδες, άλλοτε χιλιάδες. Συμβαίνει ενίοτε να είναι ο λόγος του Ποιητού φωνή βοώντος εν τη ερήμω· διατί; διότι δεν εγεννήθησαν εκείνοι προς τους οποίους απευθύνεται ο λόγος του. Θα έλθουν και αυτοί, αργά ή γρήγορα· δεν θα τον ίδουν τον Ποιητήν, αλλά θα τον ακούσουν να τους ομιλή από τα βάθη των αιωνίων στίχων του. Ο Ποιητής είναι ως ο Ίων του Ευριπίδου. Απάτωρ και αμήτωρ, πατέρα και μητέρα έχει τον θεόν του φωτός, και τούτου είναι πιστός χρυσοφύλαξ. Δεν απομακρύνεται του ναού, και δεν γνωρίζει από τύρβην βεβήλου κόσμου. Αλλ’ όταν του επιβάλη η ανάγκη να απομακρυνθή από τον ναόν, και καταπείθεται να αναμιχθή εις τα εγκόσμια, εις τον κόσμον εμφανίζεται όχι πλέον ως ιερεύς, αλλ’ ως βασιλεύς. Μία από τας γελοιοδεστέρας εκδηλώσεις της πεζότητος είναι το κατηγορητήριον που συχνά πυκνά και προχειρότατ’ απαγγέλλεται κατά του ποιητού, ως δήθεν σκοτεινού. Η σκοτεινότης αύτη δυνατόν να υπάρχη κάποτε, αλλ’ είναι σχετική, και σκεπάζει όχι τους στίχους του Ποιητού, αλλά τα πνεύματα των αναγνωστών του. Των ξένων αναγνωστών, εννοείται, αλλ’ όχι και των πνευματικών αδελφών εκείνου, διά τους οποίους ουδέν άλλο επάνω εις την γην είναι φαεινότερον από τους στίχους του. Αληθινά σκοτεινός —και αξιοκατάκριτος— είσαι, όταν σου λείπουν αι ιδέαι, σου λείπει η αρμονία, σου λείπη η έκφρασις· αλλά του Ποιητού η σκοτεινότης είναι άλλης φύσεως. Η Ποίησις είναι κυρίως η συμβολική, ήτοι η συνθετική, με άλλους λόγους η κεκαλυμμένη και όχι πάντοτε η ευκολονόητος έκφρασις της ψυχής του κόσμου· της ψυχής που δεν επιπλέει ευκολοπλησίαστη, αλλά καθώς ο μαργαρίτης από τα έγκατα της θαλάσσης, εξάγεται και αυτή από τα βάθη των φαινομένων και των ωραίων στίχων. Ο σοφός Γάλλος Βρουνετιέρ, τετραγωνικότατος νους, με σαφείς και καθορισμένας ιδέας περί ποιήσεως και καλλιτεχνίας, αυστηρότατος δε προς τας εκδηλώσεις του νεοτέρου πνεύματος, και αμείλικτος προς τους νεωτεριστάς, αδιστάκτως εντούτοις αποφαίνεται κάπου ότι το σκοτεινόν είναι στοιχείον απαραίτητον της ποιήσεως, που δεν ημπορεί να το αποφύγη παρά με κίνδυνον να καταντήση πεζή. Ανέκαθεν εις εμπόλεμον κατάστασιν ευρίσκονται ποιηταί θρεμμένοι με ιδέας και κοινόν που βαρύνεται να σκεφθή και αμύνεται κατά της επιδρομής των ιδεών· διότι, καθώς φαίνεται, του χαλούν την ησυχίαν εκείναι. Θέλεις να σε καταλαμβάνουν όλοι, να μη σε λέγουν σκοτεινόν; Αναμάσα, όσον ημπορείς ατέχνως, τα κοινά και τα τετριμμένα· αι καινοτοπίαι σου έχουν μίαν διαφάνειαν! κάμνουν σαφέστατον το ύφος και είναι η αγαλλίασις των πολλών. Αστείον καταντά το ζήτημα της σαφηνείας ή της ασάφειας των στίχων. Του κάκου ο Ποιητής εκθέτει καθαρότατα τας εννοίας του· μόνον διότι αύται είναι ποιητικαί, τουτέστιν απαιτούν προς αντίληψίν των ή κάποιαν ανωτέραν πνευματικήν μόρφωσιν ή κάποιαν βαθυτέραν ευαισθησίαν, κινδυνεύει ν’ ακούη καθημερινώς την στερεότυπον, ταπεινά αφελή, καθώς φαίνεται, αλλά, καθώς πράγματι είναι οικτρά εγωιστικήν απάντησιν: Δεν καταλαβαίνουμε! Τα κυριότερα των συντελούντων εις το να μένουν αραιόταται αι τάξεις των αναγνωστών, των εννοούντων τον Ποιητήν, είναι: Η αποκτηνωτική εκπαίδευσις, η παραριγμένη εις τα χέρια των δασκάλων· η από ταύτην πηγάζουσα αμβλύνοια, που απωθεί ως πολέμιον και βδελύσσεται παν ό,τι προκαλεί την σκέψιν. Η άγνοια περί του πώς πρέπει να διαβάζωνται οι στίχοι· από την οποίαν άγνοιαν συμβαίνει, ώστε η εύρυθμος, δηλονότι η καλλιτεχνικά συνεσφιγμένη, πολύμορφος, πλουσία, και ποικίλλουσα εις τονισμούς, τομάς, περιόδους, υπερβατά, συνιζήσεις, παρηχήσεις, φθόγγους και ρυθμούς στιχουργία, κατ’ αντίθεσιν πρις την μηχανικήν, νερουλήν, μονότονον, άψυχον, αχαρακτήριστον, και τρόπον τινά σκωληκοφαγωμένην από τας χασμωδίας, στιχουργίαν των ποιητών της δασκαλικής ή δημοσιογραφικής σχολής, να κάμνη εντύπωσιν οποίαν η γερμανική μουσική εις αφτιά συνηθισμένα να τέρπωνται μόνον από την μελωδίαν του «Συγχώρησόν με, αν είμαι αυθάδης —ιδού ο άδης— με προσκαλεί», και των ομοίων. Αλλ’ η κυριοτάτη αφορμή της έχθρας που φανερώνεται μεταξύ Ποιητού και κοινού, είναι η αντιπάθεια την οποίαν το κοινόν τούτο, το διεφθαρμένον από τα σχολεία και τας εφημερίδας, τρέφει κατά της γλώσσης του Ποιητού. Μεταξύ της τεχνητής γλώσσης που κάκιστα την ονομάζουν καθαρεύουσαν και της εθνικής γλώσσης όπως πρέπει σαφέστερα να λέγεται η δημοτική, ο Ποιητής εδιάλεξε,— κυρίως δεν εδιάλεξεν, αλλ’ ομίλησε την εθνικήν γλώσσαν, χωρίς εκλογήν και αδιστάκτως· υπήκουσε μόνον εις τους νόμους της Φύσεως και τας υπαγορεύσεις της Τέχνης, εις το υπερόχως ανεπτυγμένον μέσα του γλωσσικόν αίσθημα, και εις το μίσος του κατά παντός σχολαστικού, ψευδούς και αντιποιητικού. Αλλά την ομίλησεν όχι διά να αραδιάσει δουλικώς μ’ εκείνην μαθητικά θέματα, αλλά διά να εκφράση μ’ εκείνην, πρώτος αυτός, νοήματα που έως τότε η γλώσσα εκρίνετο ανίκανος να τα εκφράση· διά να την ανυψώση εις φιλολογικήν την καταφρονημένην εθνικήν γλώσσαν, ως συμβαίνει πάντοτε εις τα έθνη που δεν έχουν ακόμη καθαράν την συνείδησιν της αυθυπαρξίας των. Αλλ’ ακριβώς η πρόχυσις αριστοκρατικών ιδεών και αρμονιών με δημοτικούς τύπους και σχηματισμούς που θεωρούνται, από αμάθειαν, ως διαφθοραί και ρύποι της γλώσσης, καθώς και με νέους λεκτικούς συνδυασμούς, παρέχει εις την τοιαύτην γλώσσαν που δεν εμορφώθη ακόμη τέλεια, και μολαταύτα είναι τόσον εύμορφη, κάτι τι ασυνήθιστον, απροσδόκητον, τολμηρόν, εναγώνιον, δύσκολον, επαναστατικόν· όλα αυτά επικίνδυνα εις την ασφάλειαν της τεχνητής γλώσσης, την οποίαν βαθιά ριζωμέναι προλήψεις εγέννησαν και μακρών χρόνων συνήθεια επέβαλεν εις τρόπον ώστε να γνωρίσωμεν και εκ πείρας πόσον εύλογα ανακράζει ο Σαίξπηρ διά στόματος του Αμλέτου ότι το «μάθημα ημπορεί και το καλούπι της φύσεως ν’ αλλάξη». Όλα αυτά εκπλήττουν, σκανδαλίζουν, σκοτίζουν και απαρέσκουν εις τους πολλούς ή τους ολίγους στενοκέφαλους, που επιτέλους και διαμαρτύρονται κατά του Ποιητού ότι χαλάει την γλώσσαν· την γλώσσαν των, έπρεπε να λέγουν. Αλλ’ εις τα έθνη όπου τα σκήπτρα της γλώσσης αφήνονται όχι εις τον Λαόν, τον πατέρα και βασιλέα, αλλ’ εις τους αγλωσσολόγητους και αφιλοσόφητους λογιότατους, αργά ή γρήγορα εμφανίζεται ο Ποιητής, δηλονότι αυτός ο ίδιος λαός εις την υψηλοτάτην μορφήν του, και μάχεται νικηφόρως διά τα κτηνωδώς καταπατούμενα δίκαιά του. Νουν, καρδίαν και αισθήσεις όλα τα θέτει εις ενέργειαν ο Ποιητής. Αλλά και νους και καρδία και αισθήσεις του Ποιητού τίποτε άλλο δεν κάμνουν παρά να του ψάλλουν τραγούδια. Ο Ποιητής ακριβώς δε ζει μέσα εις ιδιαίτερον κόσμον· είναι πολίτης του Σύμπαντος· κάθε κόσμου την φανεράν ή κρυμμένην αρμονίαν αντιλαμβάνεται· από όλα τα άνθη πορίζεται το μέλι του. Αλλ’ είτε εξεγείρει τον έρωτα της ζωής, είτε γεννά τον πόθον του θανάτου, είτε τον εμπνέει ο θεός της ενεργείας, είτε τον τραβά η Σειρήν της ονειροπολήσεως, είτε σφιχταγκαλιάζει τον άνθρωπον, είτε απονομώνεται με την μελέτην της φύσεως, είτε είναι θεοσεβής Σοφοκλής, είτε υλιστής Λουκρήτιος, είτε λατρεύει τον Πλάτωνα, είτε πιστεύει εις τον Δάρβιν, είτε πλάττει τους στίχους του ως αγάλματα, είτε τους διασκορπίζει ως μουσικούς τόνους, είτε διαμένει εις υπεργηίνους χώρας, είτε λιμενίζεται εις τα εγκόσμια, παρέχει την καλλιτεχνικήν εκείνην απόλαυσιν που πολύ διαφέρει από τας φυσικάς απόλαύσεις, και, καθώς είπεν ωραία κάποιος, «ομοιάζει θάνατον ακολουθούμενον από ανάστασιν». Με την εντύπωσιν του καλλιτεχνήματος φεύγομεν μακράν από τον κόσμον που μας περικυκλώνει, αποθνήσκομεν, και αναζώμεν μέσα εις τον παράδεισον της Τέχνης. Αλλά διά να παρέχη ο Ποιητής αγνήν και ανόθευτον την απόλαυσιν εκείνην, απομακρύνεται από τα ακάθαρτα και τα ασήμαντα· από τα τετριμμένα και τα παροδικά· από τα ζητήματα της ημέρας, τους ήρωας των εφημερίδων, από τας αιθούσας του συρμού, από τας αδυναμίας του πλήθους, και εις κάθε του δημιούργημα, ακόμη και εις ό,τι αναγκάζεται να παραλάβη από το άπλαστον και αχαρακτήριστον παρόν που κρύπτει τόσους σκοπέλους πεζότητος, δίδει σταθερόν, αναλλοίωτον, αιώνιον τύπον. Ο Ποιητής κρατεί καρφωμένον το βλέμμα του εις το Μέλλον, ως διά να διακρίνει το άστρον που λάμπει οπίσω από τα μαύρα νέφη εκείνου. Αλλ’ από τους παλαιοτάτους καιρούς έως εις τας ημέρας μας από το Παρελθόν πίνει, ως από αστείρευτον πηγήν. Ένας μέγας φιλόσοφος είπεν ότι η Φαντασία είναι ως η Ευρυδίκη· μας αναγκάζει να στρέφωμεν οπίσω. Ό,τι οικοδομεί ο Ποιητής το στηρίζει επάνω εις αδιασείστους βάσεις· το στερεότερον υλικόν το ευρίσκει μέσα εις το ανεξάντλητον λατομείον του παρελθόντος· το υλικόν τούτο είναι αι θρησκείαι, οι μύθοι, τα συναξάρια, αι δημοτικαί παραδόσεις, τα δημοτικά τραγούδια, αι ιστορίαι, αι κοσμογονίαι, αι φιλοσοφίαι, αι γενικαί ιδέαι, τα μεγάλα σύμβολα, η αρχαιότης. Ο Ποιητής αισθάνεται ξεχωριστήν και σχεδόν ανεξήγητον συγκίνησιν εμπρός εις την Ελληνικήν αρχαιότητα, ίσως διότι οι τύποι που έπλασαν η θρησκεία, η ποίησις, η τέχνη, ο βίος της αρχαίας Ελλάδος, δεν ζουν και δεν ανήκουν εις ορισμένον χρόνον, τόπον και πολιτισμόν· αγήρατοι και αιώνιοι, τέλειοι ως θείοι και ως ανθρώπινοι, περιλαμβάνουν ομού όλον το ηθικόν και όλον το πλαστικόν κάλλος και την φύσιν και το πνεύμα, περιπλεγμέν’ αρμονικότατα. Και την μεγάλην της χάριν η νεοτέρα ποίησις χρεωστεί εις το ότι συχνά λούεται μέσα εις τα θαυματουργά νερά της ελληνικής αρχαιότητος. Και τοιουτοτρόπως από την ανάμειξιν δύο αντιθέτων στοιχείων, του αρχαίου και του νεοτέρου, προβάλλει νέα Τέχνη με άφραστην εμορφιάν. Διότι το παρελθόν δεν έχει δύναμιν να καταστήση τον Ποιητήν ολωσδιόλου ξένον εις το παρόν, και να τον κάμη να ζήση απολύτως έξω από τον κύκλον των συγχρόνων. Αν ο Ποιητής ανατρέχει εις το παρελθόν, ζητεί από αυτό νέας και σημαντικάς εικόνας, μορφάς, σύμβολα, με τα οποία εκφράζει τα νοήματα και τα αισθήματά του· αισθήματα και νοήματα ψυχής των νεοτέρων χρόνων που υφίστανται, όσον και αν δεν το υποπτεύη, την επίδρασιν του περιέχοντος. Και μέσα εις το ανακάτωμα τούτο, με παραχωρήσεις αμοιβαίας, και το νεώτερον πνεύμα καθαρίζεται, και το αρχαίον πνεύμα μετασχηματίζεται, καθώς απαιτεί και αυτή η φύσις της καλλιτεχνικής εργασίας που δεν είναι βέβαια ως η εργασία του φωτογράφου και του αρχαιοδίφου. Τέλος ο Ποιητής όσον βαθύτερον αισθάνεται, τόσον βαθύτερον σκέπτεται· και όσον σκέπτεται τόσον αισθάνεται. Πάντοτε συνδυάζει την σκέψιν με το αίσθημα. Δεν αισθηματολογεί ανούσια, δεν αρκείται εις παράταξιν ψυχρών εννοιών. Έκτισε το παλάτι του επάνω εις τα σύνορα του νοητού και αισθητού κόσμου. Εμφυσά ψυχήν εις την ύλην, και το πνεύμα παρουσιάζει εις τας αισθήσεις μας ως κάτι τι υλικόν. Πάσχει από τας ιδέας, και με τον λόγον χαλιναγωγεί το αίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντιλαμβάνονται την ποιητική ευαισθησίαν παρά μόνον εις τους ερωτικούς στίχους και εις τα αισθήματα που τα εμπνέουν δύο ωραία μάτια. Κανείς δεν αντιλέγει ότι τα ωραία μάτια επλάσθησαν για να συγκινούν τον Ποιητήν βαθύτερον από τα άστρα. Αλλ’ υπάρχει ένας ασυγκρίτως ανώτερος βαθμός ποιητικής ευαισθησίας· εκείνης που ευρίσκει τον προορισμόν της εμπρός εις τα μεγάλα ιδεώδη. Ο Σέλλεϋ έλεγεν: «Αισθάνομαι πως αγάπησα την Αντιγόνη σε κάποιαν άλλη ζωή». Από τοιαύτα ύψη κατέρχεται και με τοιαύτην μυστηριώδη δύναμιν είναι γεμάτον πάντοτε το αίσθημα και η αγάπη του Ποιητού! Απρίλιος 1892. ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ==[Προλογικό]== *[[(Στα βάθη της ψυχής μου…)]] ==ΑΡΧΑΙΟΙ ΘΕΟΙ== *[[Η ξενιτεμένη]] *[[Νιόβη (Παλαμά)|Νιόβη]] *[[Οι θεοί]] *[[Μία]] *[[Η Νίκη]] *[[Η γέννηση του κρίνου]] *[[Οι τάφοι του Κεραμεικού]] *[[Η Αρμονία]] ==ΠΑΡΑΜΕΡΗ ΖΩΗ== *[[Η καλαμιά]] *[[Το χάρισμα]] *[[Το χέρι]] *[[Η Ευτυχία]] *[[Προσευχή(Παλαμά)|Προσευχή]] *[[Το δαχτυλίδι του αρραβώνα]] *[[Το χρυσό κρεβάτι]] *[[Ο ξυλοκόπος(Παλαμά)|Ο ξυλοκόπος]] [[Κατηγορία:Ποιητικές Συλλογές]] 97w9bknzwrxqvrk4iah8trf0o808vnp 167122 167120 2026-08-05T11:26:21Z Grecoeditor 19180 167122 wikitext text/x-wiki {{κεφαλίδα | τίτλος =Τα μάτια της ψυχής μου | συγγραφέας =Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα = | προηγούμενο= | επόμενο = | σημειώσεις = Η τρίτη ποιητική συλλογή του Κωστή Παλαμά. Δημοσιεύθηκε το 1892. }} {{block center/s}} <poem> Ανοιχτά πάντα κι άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου ::::::::::-Σολωμός </poem> {{block center/e}} Ο ΠΟΙΗΤΗΣ είναι το πλάσμα των πολλών; Είναι το όνειρον των ολίγων; Είναι το εναρμόνιον όργανον ολοκλήρου λαού; Είναι κάποιων αριστοκρατικών πνευμάτων μόνον η πλέον υψηλή έκφρασις; Όσον και αν είσαι διατεθειμένος να απαντήσης εις τοιαύτας ερωτήσεις, σύμφωνα με ό,τι σού υπαγορεύει η καρδία, ή με ό,τι σού υποβάλλει το ανάγνωσμα που έτυχε να σου αφήση ζωηροτέραν εντύπωσιν, μη λησμονείς ότι τοιαύτα ζητήματα όσον εύκολα και αν φαίνωνται, είναι περίπλοκα και δεν επιδέχονται μίαν λύσιν καθώς τα μαθηματικά προβλήματα. Η αξία των είναι σχετική. Τα κρίνεις απολύτως; κινδυνεύεις να παρασυρθής εις σχολαστικότητας. Τα κοιτάζεις με προσοχήν; Βλέπεις ότι όλα αυτά, και τα μάλλον συγκρουόμενα, περιέχουν ικανήν δόσιν αληθείας. Ο Ποιητής απευθύνεται προς τους πολλούς; απευθύνεται προς τους ολίγους; Μέσα εις τας κλασικάς φιλολογίας ημπορούμεν να εύρωμεν παραδείγματα που να ικανοποιούν και τας δύο αντιθέτους γνώμας. Η ελληνική ποίησις παρουσιάζεται ως ο αντίλαλος ολοκλήρου λαού· αλλ’ ιδού, πλησίον της αντιπαρουσιάζεται η λατινική ποίησις με τον ατομικόν της χαρακτήρα. Τα δημοτικά ποιήματα μαρτυρούν με ευγλωττίαν περί του τί δύνανται οι λαοί· εις αντίθεσιν, αι ανθρωπικαί καλούμεναι φιλολογίαι εγέννησαν ποιητικά έργα, εύγλωττα μαρτύρια της δυνάμεως των ολίγων. Καθόσον προχωρούμεν προς τους νεοτέρους χρόνους βλέπομεν την ποίησιν πλέον ολιγαρχικήν· καθόσον αναπτύσσεται το άτομον, αποτυπώνει την σφραγίδα του εις τους ωραίους στίχους. Όσον προχωρεί η Πολιτική, όσον χώρον κερδίζει επάνω εις την γην, όσον κυριεύει τας κοινωνίας, τόσον αποσύρεται η Ποίησις προς αιθέρια ύψη, τόσον περισσότερον δυσκολοθεώρητος γίνεται διά τους πολλούς. Αλλ’ ας μη τα πολυεξετάζωμεν αυτά. Το ουσιώδες είναι τούτο: ο Ποιητής δεν εργάζεται ούτε διά τους πολλούς, ούτε διά τους ολίγους· εργάζεται διά την Ποίησιν. Των αξιώσεων ταύτης την εκπλήρωσιν έχει πάντοτε κατά νουν· κάθε άλλην σκέψιν κρίνει άσχετον προς την Τέχνην και αναξίαν του. Δεν φροντίζει δι’ οιονδήποτε κοινόν, ούτε διά το λεγόμενον πολύ, ούτε διά το τιτλοφορούμενον εκλεκτόν, καθώς ο ιερεύς, όταν λειτουργή, προς τα άνω προσέχει, και δεν φροντίζει να λάβη οδηγίας από τους εκκλησιαζομένους, ούτε εξετάζει τα γούστα των. Όχι διότι ο Ποιητής είναι ξένος του κόσμου τούτου· μοιραίως, χωρίς να το συλλογίζεται, εκλήθη διά να χορτάση του ανθρώπου την δίψαν και να είπη με τάξιν και με λάμψιν ό,τι ο άνθρωπος άτακτα και αμυδρά αισθάνεται. Ο Ποιητής, θέλει δεν θέλει, απευθύνεται προς ιδιαιτέρας τάξεις ανθρώπων· είναι αυτοί οι πνευματικοί αδελφοί του· ποιηταί και αυτοί· αλλά χωρίς χάριν και χωρίς τραγούδι· το ιδανικόν αυτών εκφράζει· ό,τι έχουν μέσα των το αδράχνει, το πλάττει, το εξωτερικεύει και το αποκαλύπτει. Αλλά τόσον υφίσταται την επίδρασίν των όσον υφίσταται την επίδρασιν των στρατευμάτων του ο στρατηλάτης, των υπηκόων του ο ηγεμών, των ακολούθων του ο ήρως. Ο Ποιητής δεν ακολουθεί· προηγείται· δίδει το σύνθημα· είναι η φλοξ, καθώς είπεν ένας, που ανάπτει τα ξηρά ξύλα. Αι τάξεις των ανθρώπων τούτων ποικίλλουν σύμφωνα με τας περιστάσεις· άλλοτε τας αποτελούν ευαριθμόταται ομάδες που μετρούνται εις τα δάχτυλα· άλλοτε εκατοντάδες, άλλοτε χιλιάδες. Συμβαίνει ενίοτε να είναι ο λόγος του Ποιητού φωνή βοώντος εν τη ερήμω· διατί; διότι δεν εγεννήθησαν εκείνοι προς τους οποίους απευθύνεται ο λόγος του. Θα έλθουν και αυτοί, αργά ή γρήγορα· δεν θα τον ίδουν τον Ποιητήν, αλλά θα τον ακούσουν να τους ομιλή από τα βάθη των αιωνίων στίχων του. Ο Ποιητής είναι ως ο Ίων του Ευριπίδου. Απάτωρ και αμήτωρ, πατέρα και μητέρα έχει τον θεόν του φωτός, και τούτου είναι πιστός χρυσοφύλαξ. Δεν απομακρύνεται του ναού, και δεν γνωρίζει από τύρβην βεβήλου κόσμου. Αλλ’ όταν του επιβάλη η ανάγκη να απομακρυνθή από τον ναόν, και καταπείθεται να αναμιχθή εις τα εγκόσμια, εις τον κόσμον εμφανίζεται όχι πλέον ως ιερεύς, αλλ’ ως βασιλεύς. Μία από τας γελοιοδεστέρας εκδηλώσεις της πεζότητος είναι το κατηγορητήριον που συχνά πυκνά και προχειρότατ’ απαγγέλλεται κατά του ποιητού, ως δήθεν σκοτεινού. Η σκοτεινότης αύτη δυνατόν να υπάρχη κάποτε, αλλ’ είναι σχετική, και σκεπάζει όχι τους στίχους του Ποιητού, αλλά τα πνεύματα των αναγνωστών του. Των ξένων αναγνωστών, εννοείται, αλλ’ όχι και των πνευματικών αδελφών εκείνου, διά τους οποίους ουδέν άλλο επάνω εις την γην είναι φαεινότερον από τους στίχους του. Αληθινά σκοτεινός —και αξιοκατάκριτος— είσαι, όταν σου λείπουν αι ιδέαι, σου λείπει η αρμονία, σου λείπη η έκφρασις· αλλά του Ποιητού η σκοτεινότης είναι άλλης φύσεως. Η Ποίησις είναι κυρίως η συμβολική, ήτοι η συνθετική, με άλλους λόγους η κεκαλυμμένη και όχι πάντοτε η ευκολονόητος έκφρασις της ψυχής του κόσμου· της ψυχής που δεν επιπλέει ευκολοπλησίαστη, αλλά καθώς ο μαργαρίτης από τα έγκατα της θαλάσσης, εξάγεται και αυτή από τα βάθη των φαινομένων και των ωραίων στίχων. Ο σοφός Γάλλος Βρουνετιέρ, τετραγωνικότατος νους, με σαφείς και καθορισμένας ιδέας περί ποιήσεως και καλλιτεχνίας, αυστηρότατος δε προς τας εκδηλώσεις του νεοτέρου πνεύματος, και αμείλικτος προς τους νεωτεριστάς, αδιστάκτως εντούτοις αποφαίνεται κάπου ότι το σκοτεινόν είναι στοιχείον απαραίτητον της ποιήσεως, που δεν ημπορεί να το αποφύγη παρά με κίνδυνον να καταντήση πεζή. Ανέκαθεν εις εμπόλεμον κατάστασιν ευρίσκονται ποιηταί θρεμμένοι με ιδέας και κοινόν που βαρύνεται να σκεφθή και αμύνεται κατά της επιδρομής των ιδεών· διότι, καθώς φαίνεται, του χαλούν την ησυχίαν εκείναι. Θέλεις να σε καταλαμβάνουν όλοι, να μη σε λέγουν σκοτεινόν; Αναμάσα, όσον ημπορείς ατέχνως, τα κοινά και τα τετριμμένα· αι καινοτοπίαι σου έχουν μίαν διαφάνειαν! κάμνουν σαφέστατον το ύφος και είναι η αγαλλίασις των πολλών. Αστείον καταντά το ζήτημα της σαφηνείας ή της ασάφειας των στίχων. Του κάκου ο Ποιητής εκθέτει καθαρότατα τας εννοίας του· μόνον διότι αύται είναι ποιητικαί, τουτέστιν απαιτούν προς αντίληψίν των ή κάποιαν ανωτέραν πνευματικήν μόρφωσιν ή κάποιαν βαθυτέραν ευαισθησίαν, κινδυνεύει ν’ ακούη καθημερινώς την στερεότυπον, ταπεινά αφελή, καθώς φαίνεται, αλλά, καθώς πράγματι είναι οικτρά εγωιστικήν απάντησιν: Δεν καταλαβαίνουμε! Τα κυριότερα των συντελούντων εις το να μένουν αραιόταται αι τάξεις των αναγνωστών, των εννοούντων τον Ποιητήν, είναι: Η αποκτηνωτική εκπαίδευσις, η παραριγμένη εις τα χέρια των δασκάλων· η από ταύτην πηγάζουσα αμβλύνοια, που απωθεί ως πολέμιον και βδελύσσεται παν ό,τι προκαλεί την σκέψιν. Η άγνοια περί του πώς πρέπει να διαβάζωνται οι στίχοι· από την οποίαν άγνοιαν συμβαίνει, ώστε η εύρυθμος, δηλονότι η καλλιτεχνικά συνεσφιγμένη, πολύμορφος, πλουσία, και ποικίλλουσα εις τονισμούς, τομάς, περιόδους, υπερβατά, συνιζήσεις, παρηχήσεις, φθόγγους και ρυθμούς στιχουργία, κατ’ αντίθεσιν πρις την μηχανικήν, νερουλήν, μονότονον, άψυχον, αχαρακτήριστον, και τρόπον τινά σκωληκοφαγωμένην από τας χασμωδίας, στιχουργίαν των ποιητών της δασκαλικής ή δημοσιογραφικής σχολής, να κάμνη εντύπωσιν οποίαν η γερμανική μουσική εις αφτιά συνηθισμένα να τέρπωνται μόνον από την μελωδίαν του «Συγχώρησόν με, αν είμαι αυθάδης —ιδού ο άδης— με προσκαλεί», και των ομοίων. Αλλ’ η κυριοτάτη αφορμή της έχθρας που φανερώνεται μεταξύ Ποιητού και κοινού, είναι η αντιπάθεια την οποίαν το κοινόν τούτο, το διεφθαρμένον από τα σχολεία και τας εφημερίδας, τρέφει κατά της γλώσσης του Ποιητού. Μεταξύ της τεχνητής γλώσσης που κάκιστα την ονομάζουν καθαρεύουσαν και της εθνικής γλώσσης όπως πρέπει σαφέστερα να λέγεται η δημοτική, ο Ποιητής εδιάλεξε,— κυρίως δεν εδιάλεξεν, αλλ’ ομίλησε την εθνικήν γλώσσαν, χωρίς εκλογήν και αδιστάκτως· υπήκουσε μόνον εις τους νόμους της Φύσεως και τας υπαγορεύσεις της Τέχνης, εις το υπερόχως ανεπτυγμένον μέσα του γλωσσικόν αίσθημα, και εις το μίσος του κατά παντός σχολαστικού, ψευδούς και αντιποιητικού. Αλλά την ομίλησεν όχι διά να αραδιάσει δουλικώς μ’ εκείνην μαθητικά θέματα, αλλά διά να εκφράση μ’ εκείνην, πρώτος αυτός, νοήματα που έως τότε η γλώσσα εκρίνετο ανίκανος να τα εκφράση· διά να την ανυψώση εις φιλολογικήν την καταφρονημένην εθνικήν γλώσσαν, ως συμβαίνει πάντοτε εις τα έθνη που δεν έχουν ακόμη καθαράν την συνείδησιν της αυθυπαρξίας των. Αλλ’ ακριβώς η πρόχυσις αριστοκρατικών ιδεών και αρμονιών με δημοτικούς τύπους και σχηματισμούς που θεωρούνται, από αμάθειαν, ως διαφθοραί και ρύποι της γλώσσης, καθώς και με νέους λεκτικούς συνδυασμούς, παρέχει εις την τοιαύτην γλώσσαν που δεν εμορφώθη ακόμη τέλεια, και μολαταύτα είναι τόσον εύμορφη, κάτι τι ασυνήθιστον, απροσδόκητον, τολμηρόν, εναγώνιον, δύσκολον, επαναστατικόν· όλα αυτά επικίνδυνα εις την ασφάλειαν της τεχνητής γλώσσης, την οποίαν βαθιά ριζωμέναι προλήψεις εγέννησαν και μακρών χρόνων συνήθεια επέβαλεν εις τρόπον ώστε να γνωρίσωμεν και εκ πείρας πόσον εύλογα ανακράζει ο Σαίξπηρ διά στόματος του Αμλέτου ότι το «μάθημα ημπορεί και το καλούπι της φύσεως ν’ αλλάξη». Όλα αυτά εκπλήττουν, σκανδαλίζουν, σκοτίζουν και απαρέσκουν εις τους πολλούς ή τους ολίγους στενοκέφαλους, που επιτέλους και διαμαρτύρονται κατά του Ποιητού ότι χαλάει την γλώσσαν· την γλώσσαν των, έπρεπε να λέγουν. Αλλ’ εις τα έθνη όπου τα σκήπτρα της γλώσσης αφήνονται όχι εις τον Λαόν, τον πατέρα και βασιλέα, αλλ’ εις τους αγλωσσολόγητους και αφιλοσόφητους λογιότατους, αργά ή γρήγορα εμφανίζεται ο Ποιητής, δηλονότι αυτός ο ίδιος λαός εις την υψηλοτάτην μορφήν του, και μάχεται νικηφόρως διά τα κτηνωδώς καταπατούμενα δίκαιά του. Νουν, καρδίαν και αισθήσεις όλα τα θέτει εις ενέργειαν ο Ποιητής. Αλλά και νους και καρδία και αισθήσεις του Ποιητού τίποτε άλλο δεν κάμνουν παρά να του ψάλλουν τραγούδια. Ο Ποιητής ακριβώς δε ζει μέσα εις ιδιαίτερον κόσμον· είναι πολίτης του Σύμπαντος· κάθε κόσμου την φανεράν ή κρυμμένην αρμονίαν αντιλαμβάνεται· από όλα τα άνθη πορίζεται το μέλι του. Αλλ’ είτε εξεγείρει τον έρωτα της ζωής, είτε γεννά τον πόθον του θανάτου, είτε τον εμπνέει ο θεός της ενεργείας, είτε τον τραβά η Σειρήν της ονειροπολήσεως, είτε σφιχταγκαλιάζει τον άνθρωπον, είτε απονομώνεται με την μελέτην της φύσεως, είτε είναι θεοσεβής Σοφοκλής, είτε υλιστής Λουκρήτιος, είτε λατρεύει τον Πλάτωνα, είτε πιστεύει εις τον Δάρβιν, είτε πλάττει τους στίχους του ως αγάλματα, είτε τους διασκορπίζει ως μουσικούς τόνους, είτε διαμένει εις υπεργηίνους χώρας, είτε λιμενίζεται εις τα εγκόσμια, παρέχει την καλλιτεχνικήν εκείνην απόλαυσιν που πολύ διαφέρει από τας φυσικάς απόλαύσεις, και, καθώς είπεν ωραία κάποιος, «ομοιάζει θάνατον ακολουθούμενον από ανάστασιν». Με την εντύπωσιν του καλλιτεχνήματος φεύγομεν μακράν από τον κόσμον που μας περικυκλώνει, αποθνήσκομεν, και αναζώμεν μέσα εις τον παράδεισον της Τέχνης. Αλλά διά να παρέχη ο Ποιητής αγνήν και ανόθευτον την απόλαυσιν εκείνην, απομακρύνεται από τα ακάθαρτα και τα ασήμαντα· από τα τετριμμένα και τα παροδικά· από τα ζητήματα της ημέρας, τους ήρωας των εφημερίδων, από τας αιθούσας του συρμού, από τας αδυναμίας του πλήθους, και εις κάθε του δημιούργημα, ακόμη και εις ό,τι αναγκάζεται να παραλάβη από το άπλαστον και αχαρακτήριστον παρόν που κρύπτει τόσους σκοπέλους πεζότητος, δίδει σταθερόν, αναλλοίωτον, αιώνιον τύπον. Ο Ποιητής κρατεί καρφωμένον το βλέμμα του εις το Μέλλον, ως διά να διακρίνει το άστρον που λάμπει οπίσω από τα μαύρα νέφη εκείνου. Αλλ’ από τους παλαιοτάτους καιρούς έως εις τας ημέρας μας από το Παρελθόν πίνει, ως από αστείρευτον πηγήν. Ένας μέγας φιλόσοφος είπεν ότι η Φαντασία είναι ως η Ευρυδίκη· μας αναγκάζει να στρέφωμεν οπίσω. Ό,τι οικοδομεί ο Ποιητής το στηρίζει επάνω εις αδιασείστους βάσεις· το στερεότερον υλικόν το ευρίσκει μέσα εις το ανεξάντλητον λατομείον του παρελθόντος· το υλικόν τούτο είναι αι θρησκείαι, οι μύθοι, τα συναξάρια, αι δημοτικαί παραδόσεις, τα δημοτικά τραγούδια, αι ιστορίαι, αι κοσμογονίαι, αι φιλοσοφίαι, αι γενικαί ιδέαι, τα μεγάλα σύμβολα, η αρχαιότης. Ο Ποιητής αισθάνεται ξεχωριστήν και σχεδόν ανεξήγητον συγκίνησιν εμπρός εις την Ελληνικήν αρχαιότητα, ίσως διότι οι τύποι που έπλασαν η θρησκεία, η ποίησις, η τέχνη, ο βίος της αρχαίας Ελλάδος, δεν ζουν και δεν ανήκουν εις ορισμένον χρόνον, τόπον και πολιτισμόν· αγήρατοι και αιώνιοι, τέλειοι ως θείοι και ως ανθρώπινοι, περιλαμβάνουν ομού όλον το ηθικόν και όλον το πλαστικόν κάλλος και την φύσιν και το πνεύμα, περιπλεγμέν’ αρμονικότατα. Και την μεγάλην της χάριν η νεοτέρα ποίησις χρεωστεί εις το ότι συχνά λούεται μέσα εις τα θαυματουργά νερά της ελληνικής αρχαιότητος. Και τοιουτοτρόπως από την ανάμειξιν δύο αντιθέτων στοιχείων, του αρχαίου και του νεοτέρου, προβάλλει νέα Τέχνη με άφραστην εμορφιάν. Διότι το παρελθόν δεν έχει δύναμιν να καταστήση τον Ποιητήν ολωσδιόλου ξένον εις το παρόν, και να τον κάμη να ζήση απολύτως έξω από τον κύκλον των συγχρόνων. Αν ο Ποιητής ανατρέχει εις το παρελθόν, ζητεί από αυτό νέας και σημαντικάς εικόνας, μορφάς, σύμβολα, με τα οποία εκφράζει τα νοήματα και τα αισθήματά του· αισθήματα και νοήματα ψυχής των νεοτέρων χρόνων που υφίστανται, όσον και αν δεν το υποπτεύη, την επίδρασιν του περιέχοντος. Και μέσα εις το ανακάτωμα τούτο, με παραχωρήσεις αμοιβαίας, και το νεώτερον πνεύμα καθαρίζεται, και το αρχαίον πνεύμα μετασχηματίζεται, καθώς απαιτεί και αυτή η φύσις της καλλιτεχνικής εργασίας που δεν είναι βέβαια ως η εργασία του φωτογράφου και του αρχαιοδίφου. Τέλος ο Ποιητής όσον βαθύτερον αισθάνεται, τόσον βαθύτερον σκέπτεται· και όσον σκέπτεται τόσον αισθάνεται. Πάντοτε συνδυάζει την σκέψιν με το αίσθημα. Δεν αισθηματολογεί ανούσια, δεν αρκείται εις παράταξιν ψυχρών εννοιών. Έκτισε το παλάτι του επάνω εις τα σύνορα του νοητού και αισθητού κόσμου. Εμφυσά ψυχήν εις την ύλην, και το πνεύμα παρουσιάζει εις τας αισθήσεις μας ως κάτι τι υλικόν. Πάσχει από τας ιδέας, και με τον λόγον χαλιναγωγεί το αίσθημα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντιλαμβάνονται την ποιητική ευαισθησίαν παρά μόνον εις τους ερωτικούς στίχους και εις τα αισθήματα που τα εμπνέουν δύο ωραία μάτια. Κανείς δεν αντιλέγει ότι τα ωραία μάτια επλάσθησαν για να συγκινούν τον Ποιητήν βαθύτερον από τα άστρα. Αλλ’ υπάρχει ένας ασυγκρίτως ανώτερος βαθμός ποιητικής ευαισθησίας· εκείνης που ευρίσκει τον προορισμόν της εμπρός εις τα μεγάλα ιδεώδη. Ο Σέλλεϋ έλεγεν: «Αισθάνομαι πως αγάπησα την Αντιγόνη σε κάποιαν άλλη ζωή». Από τοιαύτα ύψη κατέρχεται και με τοιαύτην μυστηριώδη δύναμιν είναι γεμάτον πάντοτε το αίσθημα και η αγάπη του Ποιητού! Απρίλιος 1892. ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ==[Προλογικό]== *[[(Στα βάθη της ψυχής μου…)]] ==ΑΡΧΑΙΟΙ ΘΕΟΙ== *[[Η ξενιτεμένη]] *[[Νιόβη (Παλαμά)|Νιόβη]] *[[Οι θεοί]] *[[Μία]] *[[Η Νίκη]] *[[Η γέννηση του κρίνου]] *[[Οι τάφοι του Κεραμεικού]] *[[Η Αρμονία]] ==ΠΑΡΑΜΕΡΗ ΖΩΗ== *[[Η καλαμιά]] *[[Το χάρισμα]] *[[Το χέρι]] *[[Η Ευτυχία]] *[[Προσευχή(Παλαμά)|Προσευχή]] *[[Το δαχτυλίδι του αρραβώνα]] *[[Το χρυσό κρεβάτι]] *[[Ο ξυλοκόπος(Παλαμά)|Ο ξυλοκόπος]] ==ΜΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ== *[[Μαρία η Πενταγιώτισσα]] *[[Η αλήθεια]] *[[Έν άνθος]] *[[Ο θάνατος της Πεντάμορφης]] *[[Ο θάνατος της κόρης]] *[[Το πρώτο παραμύθι]] *[[Το τραγούδι των βουνών]] *[[Το σύννεφο]] ==ΜΕΣΣΙΑΣ== *[[Ένας θεός]] *[[Απόκρυφον Ευαγγέλιον]] *[[Αρχαία ζωγραφιά]] *[[Η νύχτα των Χριστουγέννων]] *[[Το κήρυγμα των Υδραίων]] [[Κατηγορία:Ποιητικές Συλλογές]] r3szae9qyjvjg4egzqusq6xendna9av 0 52789 167119 2026-08-05T11:11:11Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα| | τίτλος = Η Αρμονία | συγγραφέας = Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα = [[Τα μάτια της ψυχής μου]] | επόμενο = [[Η καλαμιά]] | προηγούμενο= [[Οι τάφοι του Κεραμεικού]] | βικιπαίδεια = | σημειώσεις = }} {{block center/s}} <poem> Βαθιά κατάβαθα στον ουρανό, κει... 167119 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα| | τίτλος = Η Αρμονία | συγγραφέας = Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα = [[Τα μάτια της ψυχής μου]] | επόμενο = [[Η καλαμιά]] | προηγούμενο= [[Οι τάφοι του Κεραμεικού]] | βικιπαίδεια = | σημειώσεις = }} {{block center/s}} <poem> Βαθιά κατάβαθα στον ουρανό, κει που δε φτάνει μάτι ανθρωπινό, η Αρμονία με τα λευκά της χέρια στον ίσιο δρόμο συγκρατεί τ’ αστέρια που κάτου από τα πόδια της κυλούν και υμνολογώντας τη φεγγοβολούν. Μια μέρα προς του Ολύμπου την κορφή, αγνή του πλάνου του Έρωτα αδερφή, χαμήλωσ’ η Αρμονία και κατέβη· η θεία ματιά της τί γοργογυρεύει; Τη βλέπει η Γη, στη χάρη της μπροστά γελάει με μύρια ρόδα ταιριαστά. Κάμπους και κορφοβούνια λαμπερά και χώρες ακουστές, που μια φορά με τη δική τους γνώμη κυβερνούσε και τους θεούς πανώριους τούς γεννούσε κι άπλωνε τη γαλήνη τ’ ουρανού στον κόσμο και στα πλάσματα του νου. Αυτά γυρεύει· γέρνει αραδαριά σε καθεμιάν ελληνική μεριά που τ’ άνθος της ζωής με την δροσιά των τα ράντιζε ο λαός των Αθανάτων σε θέατρα και αγώνες και γιορτές, και λέει, και μέρες κράζει ευλογητές: «Ήταν καιρός, αξέχαστος καιρός, που το σεμνό Ομορφόπαιδο, ο Χορός, κι η Μουσική με κάλλη ονειρεμένα, κι η Ποίηση αστροστεφάνωτη παρθένα, είχαν, αγνοί απ’ τα σπλάχνα μου καρποί, μιαν όψη, μια φωνή, μια προκοπή. Κάτου απ’ τη σκέπη μου τη μητρική και Ποίηση και Χορός και Μουσική, τρίδιπλ’ αδέρφια σφιχταγκαλιασμένα, σκορπούσαν ένα φως, όνειρον ένα, και στους βωμούς τριγύρω των θεών ένας μαγνήτης ήταν των λαών. Η μια με λόγου χάρη φτερωτή αλήθεια κι ομορφάδα κι αρετή δοξολογούσε· κι η άλλη με τους ήχους έκανε αηδόνια ουράνια τους στίχους, και με γοργόφτερο κορμί ο Χορός έφερνε και τις δυο στα μάτια εμπρός. Νησιά του Αιγαίου, ψάλτριες, ευωδιές, της Αρκαδίας ειδύλλια, λαγκαδιές, μάρμαρα του ναού, του βωμού κρίνα, Σπάρτη του Αλκμάνος και του Αισχύλου Αθήνα, ανοιχτόκαρδου κόσμου, ζωής χρυσής λατρείες, τη δόξα μου πέστε τη εσείς! Ω σπλάχνα μου! ήρθαν χρόνια θλιβερά κι ανήσυχα σας φύτρωσαν φτερά κι αλλού ψηλά πετάξατε καθένα, σα να σας ξέσυρε βοριάς, οϊμένα! Κι από καιρούς με κάλλη χωριστά φαντάζετε στον άνθρωπο μπροστά. Κι αν μεγαλώσατε σοφά, γοργά, τη φήμη σας η γη αν ηχολογά, κι αν ήβρατ’ άλλους κόσμους, γλώσσαν άλλη, το ’χω καημό που δε σας νιώθω πάλι —Ποίηση εσύ, ω Χορός, ω Μουσική,— κάτου από τη σκέπη μου τη μητρική. Σαν όνειρο στα μάτια μου μπροστά φανείτε πάλι σφιχταγκαλιαστά με κάλλη ανόθευτα παλικαρίσια, στων μυστηρίων τα ιερά μεθύσια, στους κάμπους έξω, μέσα στους ναούς, μαγεύτε πάλι ανθρώπους και θεούς. Φέρτε μου πάλι εμπρός το Σοφοκλή της νίκης το χορό ν’ ανοιγοκλεί, και στα φτερά σας νικητή του Χάρου, Ω! φέρτε μου έναν ύμνο του Πινδάρου, τον ίσκιο του όχι μέσα στο χαρτί, φέρτε τον ίδιο σε Θηβαία γιορτή!» Είπε, κι ολόψηλα στον ουρανό κει που δε φτάνει μάτι ανθρωπινό η Αρμονία με τα λευκά της χέρια ανέβη και θρονιάστη εκεί… :::::::::::Τ’ αστέρια κάτου απ’ τα πόδια της γοργοκυλούν και υμνολογώντας τη φεγγοβολούν. </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] 4cyib67mqme993xbb3d20exjf9syusg 0 52790 167123 2026-08-05T11:29:23Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα| | τίτλος = Η καλαμιά | συγγραφέας = Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα = [[Τα μάτια της ψυχής μου]] | επόμενο = [[Το χάρισμα]] | προηγούμενο= [[Η Αρμονία]] | βικιπαίδεια = | σημειώσεις = }} {{block center/s}} <poem> Ο αντρειωμένος —άκου— Ποταμός μια μέρα στη... 167123 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα| | τίτλος = Η καλαμιά | συγγραφέας = Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα = [[Τα μάτια της ψυχής μου]] | επόμενο = [[Το χάρισμα]] | προηγούμενο= [[Η Αρμονία]] | βικιπαίδεια = | σημειώσεις = }} {{block center/s}} <poem> Ο αντρειωμένος —άκου— Ποταμός μια μέρα στη χαριτωμένη Καλαμιά μιλάει: «Όποτε να στρίψω, σε θωρώ εδώ πέρα ::::στο δικό μου πλάι. Και όταν ζευγαρώνω σε αγκαλιά γαλάζια τ’ άστρα από κει πάνω, τ’ άνθη από δω χάμου, γέρνεις και αγναντεύεις με καημούς και νάζια ::::τ’ αγκαλιάσματά μου. Κι όταν οργισμένος χύνομαι στο δρόμο και χαλάω, συντρίβω κόσμο, σαν το Χάρο, καρτερείς αθώα, στέκεις δίχως τρόμο ::::να σε συνεπάρω. Αλλά κι αν σε τρώει τ’ αγριομάνητό μου, πάντα στο πλευρό μου ζεις αναστημένη· από με τί ελπίζεις; Πάντα στο πλευρό μου ::::μνήμα σε προσμένει!» Κι αποκρίθη εκείνη γέρνοντας επάνω στα πρασινισμένα πόδια του θλιμμένα: «Δε μπορώ να ζήσω, μήτε να πεθάνω ::::μακριά από σένα!» </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] gosee4atqhzgusbvg0c1ljzjs7kpdmg 0 52791 167124 2026-08-05T11:36:34Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα| | τίτλος = Το χάρισμα | συγγραφέας = Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα = [[Τα μάτια της ψυχής μου]] | επόμενο = [[Το χέρι]] | προηγούμενο= [[Η καλαμιά]] | βικιπαίδεια = | σημειώσεις = }} {{block center/s}} <poem> Σου φέρνω απ’ τη γαλάζια μου πατρίδα κι απ’ τα... 167124 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα| | τίτλος = Το χάρισμα | συγγραφέας = Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα = [[Τα μάτια της ψυχής μου]] | επόμενο = [[Το χέρι]] | προηγούμενο= [[Η καλαμιά]] | βικιπαίδεια = | σημειώσεις = }} {{block center/s}} <poem> Σου φέρνω απ’ τη γαλάζια μου πατρίδα κι απ’ τα φωτοσπαρμένα της τα μέρη, μιας μάγισσας δουλειά, μιαν αλυσίδα που ανθρώπου δε μπορεί να πλάσει χέρι. Είδα τον ήλιο κι είδα κάθε αστέρι, μα να ’χουνε τη λάμψη της δεν είδα, μονάχα εσέ σού πρέπει, αγνό της ταίρι αγάπη μου είσ’ εσύ, καμαροφρύδα! Ρουμπίνια εδώ κι εκεί μαργαριτάρια την πλέκουν· από δάκρυα έχουν γίνει, όλο από δάκρυα τα μαργαριτάρια, κι είν’ από αίμα κάθε της ρουμπίνι· και το διαμάντι που σφιχτά τη δένει ο έρωτας είναι, πολυαγαπημένη. </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] 0andi684depsvxq62e89j1g05xd7td0 0 52792 167125 2026-08-05T11:56:57Z Grecoeditor 19180 Νέα σελίδα: {{Κεφαλίδα| | τίτλος = Το χέρι | συγγραφέας = Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα = [[Τα μάτια της ψυχής μου]] | επόμενο = [[Η Ευτυχία]] | προηγούμενο= [[Το χάρισμα]] | βικιπαίδεια = | σημειώσεις = }} {{block center/s}} <poem> Λάμπεις καθάριο μέτωπο, και διώχνεις τ’ άγρια... 167125 wikitext text/x-wiki {{Κεφαλίδα| | τίτλος = Το χέρι | συγγραφέας = Κωστής Παλαμάς | μεταφραστής= | ενότητα = [[Τα μάτια της ψυχής μου]] | επόμενο = [[Η Ευτυχία]] | προηγούμενο= [[Το χάρισμα]] | βικιπαίδεια = | σημειώσεις = }} {{block center/s}} <poem> Λάμπεις καθάριο μέτωπο, και διώχνεις τ’ άγρια σκότη, μάγουλα δροσοστάλαχτα μοσχοβολάτε νιότη, στόμα, που στάζεις κάποτε στο μέλι το φαρμάκι, λαχταριστέ χιονόλαιμε, κυματιστό κορμάκι, κι εσείς, μαλλιά, που πιάνετε με τα σγουρά πλεμάτια, κι εσείς που σαϊτεύετε τα εγκάρδια βάθη, μάτια! Ωραία είστε, κι ολόλαμπρα, μα το δικό μου αστέρι, θείες ομορφιές, δεν είστε σεις, δεν είστε· είν’ ένα χέρι, χέρι που πότε η Προκοπή και πότ’ η Ελεημοσύνη το ’χουν η μια για να βοηθάει κι η άλλη για να δίνει· χέρι σα μάγισσας ραβδί, κάθε που γγίξει, ανθίζει, και για να κάνει το καλό, ακόμα κι ασχημίζει! Ω χέρι, του φτωχού χαρά και του σπιτιού καμάρι, ατίμητο, παρθενικό, κρυφό μαργαριτάρι, μη φύγεις αποπάνω μου, μη λείψεις απομπρός μου, κι οδήγα τον ανήξερο στην ερημιά του κόσμου. Άστρο στους Μάγους έδειξε το δρόμο του Μεσσία· ω χέρι, δείξε μου κι εσύ πού κρύβετ’ η Ευτυχία! </poem> {{block center/e}} [[Κατηγορία:Ποίηση]] 79rw343yah766var3w18z7fotk9ku0r