Βικιθήκη elwikisource https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%A3%CE%B5%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B1 MediaWiki 1.47.0-wmf.21 first-letter Μέσο Ειδικό Συζήτηση Χρήστης Συζήτηση χρήστη Βικιθήκη Συζήτηση Βικιθήκη Αρχείο Συζήτηση αρχείου MediaWiki Συζήτηση MediaWiki Πρότυπο Συζήτηση προτύπου Βοήθεια Συζήτηση βοήθειας Κατηγορία Συζήτηση κατηγορίας Σελίδα Συζήτηση σελίδας Μεταγραφή Συζήτηση μεταγραφής Συγγραφέας Συζήτηση συγγραφέα Πύλη Συζήτηση πύλης TimedText TimedText talk Module Module talk Event Event talk 0 50405 167831 161316 2026-09-23T21:47:13Z ~2026-51664-72 23022 167831 wikitext text/x-wiki Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. {{vgap|1em}} {{c|'''Ὁ Ἄμωμος. Ψαλμὸς ριη´ (118).'''}} {{vgap|1em}} {{c|'''ΣΤΑΣΙΣ Α´. Ἦχος πλ. β´.'''}} Ἄμωμοι ἐν ὁδῷ, Ἀλληλούϊα. Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου. Ἀλληλούϊα.<br> Ἐπεπόθησεν ἡ ψυχή μου τοῦ ἐπιθυμῆσαι τὰ κρίματά σου ἐν παντὶ καιρῷ. Ἀλληλούϊα.<br> Ἐνύσταξεν ἡ ψυχή μου ἀπὸ ἀκηδίας, βεβαίωσόν με ἐν τοῖς λόγοις σου. Ἀλληλούϊα.<br> Κλῖνον τὴν καρδίαν μου εἰς τὰ μαρτύριά σου, καὶ μὴ εἰς πλεονεξίαν. Ἀλληλούϊα.<br> Ἀθυμία κατέσχε με ἀπὸ ἁμαρτωλῶν, τῶν ἐγκαταλιμπανόντων τὸν νόμον σου. Ἀλληλούϊα.<br> Μέτοχος ἐγώ εἰμι πάντων τῶν φοβουμένων σε, καὶ τῶν φυλασσόντων τὰς ἐντολάς σου. Ἀλληλούϊα. {{vgap|1em}} {{c|'''ΣΤΑΣΙΣ Β´. Ἦχος πλ. α´.'''}} Αἱ χεῖρές σου ἐποίησάν με καὶ ἔπλασάν με, συνέτισόν με, καὶ μαθήσομαι τὰς ἐντολάς σου. Ἐλέησόν με, Κύριε.<br> Ὅτι ἐγενήθην ὡς ἀσκὸς ἐν πάχνῃ, τὰ δικαιώματά σου οὐκ ἐπελαθόμην. Ἐλέησόν με, Κύριε.<br> Σός εἰμι ἐγώ, σῶσόν με, ὅτι τὰ δικαιώματά σου ἐξεζήτησα. Ἐλέησόν με, Κύριε.<br> Ἀπὸ τῶν κριμάτων σου οὐκ ἐξέκλινα, ὅτι σὺ ἐνομοθέτησάς με. Ἐλέησόν με, Κύριε.<br> Ἔκλινα τὴν καρδίαν μου, τοῦ ποιῆσαι τὰ δίκαιώματά σου εἰς τὸν αἰῶνα δι᾿ ἀντάμειψιν. Ἐλέησόν με, Κύριε.<br> Καιρὸς τοῦ ποιῆσαι τῷ Κυρίῳ· διεσκέδασαν τὸν νόμον σου. Ἐλέησόν με, Κύριε. {{vgap|1em}} {{c|'''ΣΤΑΣΙΣ Γ´. Ἦχος πλ. δ´.'''}} Καὶ ἐλέησόν με. Ἀλληλούϊα.<br> Ἐπίβλεψον ἐπ᾿ ἐμὲ καὶ ἐλέησόν με, κατὰ τὸ κρῖμα τῶν ἀγαπώντων τὸ ὄνομά σου. Ἀλληλούϊα.<br> Νεώτερος ἐγώ εἰμι, καὶ ἐξουδενωμένος, τὰ δικαιώματά σου οὐκ ἐπελαθόμην. Ἀλληλούϊα.<br> Τῆς φωνῆς μου ἄκουσον, Κύριε, κατὰ τὸ ἔλεός σου, κατὰ τὸ κρῖμά σου ζῆσόν με. Ἀλληλούϊα.<br> Ἄρχοντες κατεδίωξάν με δωρεάν, καὶ ἀπὸ τῶν λόγων σου ἐδειλίασεν ἡ καρδία μου. Ἀλληλούϊα.<br> Ζήσεται ἡ ψυχή μου καὶ αἰνέσει σε, καὶ τὰ κρίματά σου βοηθήσει μοι.<br> Ἐπλανήθην ὡς πρόβατον ἀπολωλός· ζήτησον τὸν δοῦλόν σου, ὅτι τὰς ἐντολάς σου οὐκ ἐπελαθόμην. {{vgap|1em}} {{c|'''Νεκρώσιμα Εὐλογητάρια. Ἦχος πλ. α´.'''}} Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.<br> Τῶν Ἁγίων ὁ χορός, εὗρε πηγὴν τῆς ζωῆς καὶ θύραν Παραδείσου· εὕρω κἀγώ, τὴν ὁδὸν διὰ τῆς μετανοίας· τὸ ἀπολωλὸς πρόβατον ἐγώ εἰμι· ἀνακάλεσαί με, Σωτήρ, καὶ σῶσόν με.<br> Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.<br> Ὁ παλάμῃ ἐκ μὴ ὄντων πλάσας με, καὶ εἰκόνι σου θείᾳ τιμήσας, παραβάσει ἐντολῆς δὲ πάλιν με ἐπιστρέψας, εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθην, εἰς τὸ καθ᾿ ὁμοίωσιν ἐπανάγαγε, τὸ ἀρχαῖον κάλλος ἀναμορφώσασθαι.<br> Εὐλογητός εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.<br> Εἰκών εἰμι, τῆς ἀῤῥήτου δόξης σου, εἰ καὶ στίγματα φέρω πταισμάτων· οἰκτείρησον τὸν σὸν πλάσμα Δέσποτα, καὶ καθάρισον σῇ εὐσπλαγχνίᾳ· καὶ τὴν ποθεινὴν πατρίδα παράσχου μοι, Παραδείσου πάλιν ποιῶν πολίτην με.<br> Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.<br> Ἀνάπαυσον, ὁ Θεὸς τὸν δοῦλόν σου, καὶ κατάταξον αὐτὸν ἐν Παραδείσῳ, ὅπου χοροὶ τῶν Ἁγίων Κύριε, καὶ οἱ Δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς φωστῆρες· τὸν κεκοιμημένον δοῦλόν σου ἀνάπαυσον, παρορῶν αὐτοῦ πάντα τὰ ἐγκλήματα. {{vgap|1em}} {{c|'''Δόξα. Τριαδικόν.'''}} Τὸ τριλαμπές, τῆς μιᾶς Θεότητος, εὐσεβῶς ὑμνήσωμεν βοῶντες· Ἅγιος εἶ, ὁ Πατὴρ ὁ ἄναρχος, ὁ συνάναρχος Υἱὸς καὶ τὸν θεῖον Πνεῦμα· φώτισον ἡμᾶς, πίστει σοι λατρεύοντας, καὶ τοῦ αἰωνίου πυρὸς ἐξάρπασον. {{vgap|1em}} {{c|'''Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.'''}} Χαῖρε σεμνή, ἡ Θεὸν σαρκὶ τεκοῦσα, εἰς πάντων σωτηρίαν, δι᾿ ἧς γένος τῶν ἀνθρώπων εὕρατο τὴν σωτηρίαν· διὰ σοῦ εὕροιμεν Παράδεισον, Θεοτόκε, ἁγνὴ εὐλογημένη. {{vgap|1em}} {{c|'''Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ´.'''}} Μετὰ τῶν Ἁγίων ἀνάπαυσον, Χριστέ, τὴν ψυχὴν τοῦ δούλου σου, ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος. {{vgap|1em}} {{c|'''Νεκρώσιμα Ἰδιόμελα.<br>(Ἰωάννου Μοναχοῦ, τοῦ Δαμασκηνοῦ).'''}} {{c|'''Ἦχος α´.'''}} Ποία τοῦ βίου τρυφὴ διαμένει λύπης ἀμέτοχος; Ποία δόξα ἔστηκεν ἐπὶ γῆς ἀμετάθετος; Πάντα σκιᾶς ἀσθενέστερα, πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα· μία ῥοπή, καὶ ταῦτα πάντα θάνατος διαδέχεται. Ἀλλ᾿ ἐν τῷ φωτί, Χριστέ, τοῦ προσώπου σου, καὶ τῷ γλυκασμῷ τῆς σῆς ὡραιότητος, ὃν ἐξελέξω ἀνάπαυσον, ὡς φιλάνθρωπος. {{c|'''Ἦχος β´.'''}} Ὡς ἄνθος μαραίνεται, καὶ ὡς ὄναρ παρέρχεται, καὶ διαλύεται πᾶς ἄνθρωπος· πάλιν δὲ ἠχούσης τῆς σάλπιγγος, νεκροί, ὡς ἐν συσσεισμῷ, πάντες ἀναστήσονται πρὸς τὴν σὴν ὑπάντησιν, Χριστὲ ὁ Θεός· τότε, Δέσποτα, ὃν μετέστησας ἐξ ἡμῶν, ἐν ταῖς τῶν Ἁγίων σου κατάταξον σκηναῖς, τὸ πνεῦμα τοῦ σοῦ δούλου, Χριστέ. {{c|'''Ἕτερον ἐκτὸς Τυπικοῦ. Ἦχος ὁ αὐτός.'''}} Οἴμοι, οἶον ἀγῶνα ἔχει ἡ ψυχή, χωριζομένη ἐκ τοῦ σώματος! Οἴμοι, πόσα δακρύει τότε, καὶ οὐχ ὑπάρχει ὁ ἐλεῶν αὐτήν! Πρὸς τοὺς Ἀγγέλους τὰ ὄμματα ῥέπουσα, ἄπρακτα καθικετεύει· πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τὰς χεῖρας ἐκτείνουσα, οὐκ ἔχει τὸν βοηθοῦντα. Διό, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐννοήσαντες ἡμῶν τὸ βραχὺ τῆς ζωῆς, τῷ μεταστάντι τὴν ἀνάπαυσιν, παρά Χριστοῦ αἰτησώμεθα, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος. {{c|'''Ἦχος γ´.'''}} Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον· οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος, οὐ συνοδεύει ἡ δόξα· ἐπελθὼν γὰρ ὁ θάνατος, ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται. Διὸ Χριστῷ τῷ ἀθανάτῳ Βασιλεῖ βοήσωμεν· Τὸν μεταστάντα ἐξ ἡμῶν ἀνάπαυσον, ἔνθα πάντων ἐστὶν εὐφραινομένων ἡ κατοικία. {{c|'''Ἦχος δ´.'''}} Ὄντως φοβερώτατον, τὸ τοῦ θανάτου μυστήριον, πῶς ψυχὴ ἐκ τοῦ σώματος, βιαίως χωρίζεται ἐκ τῆς ἁρμονίας, καὶ τῆς συμφυΐας ὁ φυσικώτατος δεσμός, θείῳ βουλήματι ἀποτέμνεται. Διό σε ἱκετεύομεν· Τὸν μεταστάντα ἀνάπαυσον, ἐν σκηναῖς τῶν Δικαίων σου. Ζωοδότα Φιλάνθρωπε. {{c|'''Ἕτερον ἐκτὸς Τυπικοῦ. Ἦχος ὁ αὐτός.'''}} Ποῦ ἐστιν ἡ τοῦ κόσμου προσπάθεια; Ποῦ ἐστιν ἡ τῶν προσκαίρων φαντασία; Ποῦ ἐστιν ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος; Ποῦ ἐστι τῶν οἰκετῶν ἡ πλημμύρα καὶ ὁ θόρυβος; Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά. Ἀλλὰ δεῦτε βοήσωμεν τῷ ἀθανάτῳ Βασιλεῖ· Κύριε, τῶν αἰωνίων σου ἀγαθῶν ἀξίωσον, τὸν μεταστάντα ἐξ ἡμῶν, ἀναπαύων αὐτὸν ἐν τῇ ἀγήρῳ μακαριότητι. {{c|'''Ἦχος πλ. α´.'''}} Ἐμνήσθην τοῦ Προφήτου βοῶντος· Ἐγώ εἰμι γῆ καὶ σποδός· καὶ πάλιν κατενόησα ἐν τοῖς μνήμασι καὶ εἶδον τὰ ὀστᾶ τὰ γεγυμνωμένα καὶ εἶπον· ἆρα τίς ἐστι, βασιλεὺς ἢ στρατιώτης, ἢ πλούσιος ἢ πένης, ἢ δίκαιος ἢ ἁμαρτωλός; Ἀλλὰ ἀνάπαυσον, Κύριε, μετὰ Δικαίων τὸν δοῦλόν σου, ὡς φιλάνθρωπος. {{c|'''Ἦχος πλ. β´.'''}} Ἀρχή μοι καὶ ὑπόστασις, τὸ πλαστουργόν σου γέγονε πρόσταγμα· βουληθεὶς γὰρ ἐξ ἀοράτου τε, καὶ ὁρατῆς με ζῷον συμπῆξαι φύσεως, γῆθέν μου τὸ σῶμα διέπλασας, δέδωκας δέ μοι ψυχήν, τῇ θείᾳ σου καὶ ζωοποιῷ ἐμπνεύσει. Διό, Χριστέ, τὸν δοῦλόν σου, ἐν χώρᾳ ζώντων, ἐν σκηναῖς Δικαίων ἀνάπαυσον. {{c|'''Ἦχος βαρύς.'''}} Ἀνάπαυσον, Σωτὴρ ἡμῶν ζωοδότα, ὃν μετέστησας ἀδελφὸν ἡμῶν ἐκ τῶν προσκαίρων, κράζοντα δόξα σοι. {{c|'''Ἕτερον ἐκτὸς Τυπικοῦ. Ἦχος ὁ αὐτός.'''}} Κατ᾿ εἰκόνα σὴν καὶ ὁμοίωσιν, πλαστουργήσας κατ᾿ ἀρχὰς τὸν ἄνθρωπον, ἐν Παραδείσῳ τέθεικας, κατάρχειν σου τῶν κτισμάτων· φθόνῳ δὲ διαβόλου ἀπατηθείς, τῆς βρώσεως μετέσχε, τῶν ἐντολῶν σου παραβάτης γεγονώς· διὸ πάλιν εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθη, κατεδίκασας ἐπιστρέφειν, Κύριε, καὶ αἰτεῖσθαι τὴν ἀνάπαυσιν. {{c|'''Ἦχος πλ. δ´.'''}} Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον, καὶ ἴδω ἐν τοῖς τάφοις κειμένην τὴν κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ, πλασθεῖσαν ἡμῖν ὡραιότητα, ἄμορφον, ἄδοξον, μὴ ἔχουσαν εἶδος. Ὢ τοῦ θαύματος! Τί τὸ περὶ ἡμᾶς τοῦτο γέγονε μυστήριον; Πῶς παρεδόθημεν τῇ φθορᾷ, καὶ συνεζεύχθημεν τῷ θανάτῳ; Ὄντως Θεοῦ προστάξει, ὡς γέγραπται, τοῦ παρέχοντος τοῖς μεταστᾶσι τὴν ἀνάπαυσιν. {{c|'''Δόξα Πατρί. Ὁ αὐτός.'''}} Ὁ θάνατός σου, Κύριε, ἀθανασίας γέγονε πρόξενος· εἰ μὴ γὰρ ἐν μνήματι κατετέθης, οὐκ ἂν ὁ Παράδεισος ἠνέῳκτο· διὸ τὸν μεταστάντα ἀνάπαυσον ὡς φιλάνθρωπος. {{c|'''Καὶ νῦν. Ὁ αὐτός.'''}} Ἁγνὴ Παρθένε, τοῦ Λόγου Πύλη, τοῦ Θεοῦ ἡμῶν Μήτηρ, ἱκέτευε ἐλεηθῆναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ. {{vgap|1em}} {{c|'''Οἱ Μακαρισμοί.'''}} Ἐν τῇ βασιλείᾳ σου, μνήσθητί ἡμῶν, Κύριε. Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται. Μακάριοι οἱ πρᾳεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν. Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται. Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται. {{vgap|1em}} {{c|'''Ἦχος πλ. β´. Οἱ ὅσιοί σου Παῖδες.'''}} Λῃστὴν τοῦ Παραδείσου Χριστὲ πολίτην, ἐπὶ Σταυροῦ σοι βοήσαντα, τὸ Μνήσθητί μου προαπειργάσω· αὐτοῦ τῆς μετανοίας, ἀξίωσον κἀμὲ τὸν ἀνάξιον.<br> Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεόν ὄψονται.<br> Ζωῆς ὁ κυριεύων καὶ τοῦ θανάτου, ἐν ταῖς αὐλαῖς Ἁγίων ἀνάπαυσον, ὃν προσελάβου ἐκ τῶν προσκαίρων, βοῶντα· Μνήσθητί μου, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.<br> Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται.<br> Ὁ τῶν ψυχῶν δεσπόζων καὶ τῶν σωμάτων, οὗ ἐν τῇ χειρὶ ἡ πνοὴ ἡμῶν, τῶν θλιβομένων παραμυθία, ἀνάπαυσον ἐν χώρᾳ Δικαίων, ὃν μετέστησας δοῦλόν σου.<br> Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.<br> Χριστός σε ἀναπαύσοι ἐν χώρᾳ ζώντων, καὶ πύλας Παραδείσου ἀνοίξοι σοι, καὶ βασιλείας δείξοι πολίτην, καὶ ἄφεσίν σοι δῴη, ὧν ἥμαρτες ἐν βίῳ φιλόχριστε.<br> Μακάριοί ἐστε, ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ῥῆμα, καθ᾿ ὑμῶν ψευδόμενοι, ἕνεκεν ἐμοῦ.<br> Ἐξέλθωμεν καὶ ἴδωμεν ἐν τοῖς τάφοις, ὅτι γυμνὰ ὀστέα ὁ ἄνθρωπος, σκωλήκων βρῶμα καὶ δυσωδία καὶ γνῶμεν τίς ὁ πλοῦτος, τὸ κάλλος, ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ εὐπρέπεια.<br> Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς.<br> Ἀκούσωμεν τί κράζει ὁ Παντοκράτωρ· Οὐαί, οἱ ἐκζητοῦντες θεάσασθαι, τὴν φοβερὰν ἡμέραν Κυρίου· αὕτη γάρ ἐστι σκότος· πυρὶ γὰρ δοκιμάσει τὰ σύμπαντα.<br> Δόξα.<br> Ἀνάρχῳ καὶ γεννήσει τε καὶ προόδῳ, Πατέρα προσκυνῶ τὸν γεννήσαντα, Υἱὸν δοξάζω τὸν γεννηθέντα, ὑμνῶ τὸ συνεκλάμπον, Πατρί τε καὶ Υἱῷ Πνεῦμα Ἅγιον.<br> {{vgap|1em}} {{c|'''Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.'''}} Πῶς ἐκ μαζῶν σου γάλα βρύεις Παρθένε; Πῶς τρέφεις τὸν τροφέα τῆς κτίσεως; Ὡς εἶδεν ὁ πηγάσας ὕδωρ ἐκ πέτρας, τὰς φλέβας τῶν ὑδάτων, διψῶντι τῷ λαῷ, καθὼς γέγραπται. {{vgap|1em}} {{c|'''Ἀπόστολος. Πρὸς Θεσσαλονικεῖς Α´ (δ´ 13-17).'''}} Ἀδελφοί, οὐ θέλομεν ὑμᾶς ἀγνοεῖν περὶ τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα. Εἰ γὰρ πιστεύομεν ὅτι Ἰησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς τοὺς κοιμηθέντας διὰ τοῦ Ἰησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ. Τοῦτο γὰρ ὑμῖν λέγομεν ἐν λόγῳ Κυρίου, ὅτι ἡμεῖς οἱ ζῶντες, οἱ περιλειπόμενοι εἰς τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου, οὐ μὴ φθάσωμεν τοὺς κοιμηθέντας· ὅτι αὐτὸς ὁ Κύριος ἐν κελεύσματι, ἐν φωνῇ ἀρχαγγέλου καὶ ἐν σάλπιγγι Θεοῦ καταβήσεται ἀπ᾿ οὐρανοῦ, καὶ οἱ νεκροὶ ἐν Χριστῷ ἀναστήσονται πρῶτον, ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι, ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις, εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα, καὶ οὕτω πάντοτε σὺν Κυρίῳ ἐσόμεθα. {{vgap|1em}} {{c|'''Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην (ε´ 24-30).'''}} Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἐληλυθότας πρὸς αὐτὸν Ἰουδαίους. Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με, ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν. Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται. Ὥσπερ γὰρ ὁ Πατὴρ ἔχει ζωὴν ἐν ἑαυτῷ· οὕτως ἔδωκε καὶ τῷ Υἱῷ ζωὴν ἔχειν ἐν ἑαυτῷ καὶ ἐξουσίαν ἔδωκεν αὐτῷ καὶ κρίσιν ποιεῖν, ὅτι υἱὸς ἀνθρώπου ἐστί. Μή θαυμάζετε τοῦτο· ὅτι ἔρχεται ὥρα, ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως. Οὐ δύναμαι ἐγὼ ποιεῖν ἀπ᾿ ἐμαυτοῦ οὐδέν. Καθὼς ἀκούω κρίνω, καὶ ἡ κρίσις ἡ ἐμὴ δικαία ἐστίν· ὅτι οὐ ζητῶ τὸ θέλημα τὸ ἐμόν, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με Πατρός. {{vgap|1em}} {{c|'''Εὐχαὶ συγχωρητικαί.'''}} Ὁ Θεὸς τῶν πνευμάτων καὶ πάσης σαρκός, ὁ τὸν θάνατον καταπατήσας, τὸν δὲ διάβολον καταργήσας καὶ ζωὴν τῷ κόσμῳ σου δωρησάμενος· αὐτός, Κύριε, ἀνάπαυσον τὴν ψυχὴν τοῦ κεκοιμημένου δούλου σου (τοῦδε), ἐν τόπῳ φωτεινῷ, ἐν τόπῳ χλοερῷ, ἐν τόπῳ ἀναψύξεως, ἔνθα ἀπέδρα ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός. Πᾶν ἁμάρτημα τὸ παρ᾿ αὐτοῦ πραχθὲν ἐν λόγῳ ἢ ἔργῳ ἢ διανοίᾳ, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς συγχώρησον· ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος, ὃς ζήσεται καὶ οὐχ ἁμαρτήσει· σὺ γὰρ μόνος ἐκτὸς ἁμαρτίας ὑπάρχεις· ἡ δικαιοσύνη σου, δικαιοσύνη εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ ὁ νόμος σου ἀλήθεια.<br> Ὅτι σὺ εἶ ἡ ἀνάστασις, ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀνάπαυσις τοῦ κεκοιμημένου δούλου σου (τοῦδε), Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρί, καὶ τῷ παναγίῳ, καὶ ἀγαθῷ, καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. {{vgap|1em}} {{c|'''Εἰς πᾶσαν ἀρὰν καὶ ἀφορισμόν.'''}} Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τῇ σῇ ἀῤῥήτῳ σοφίᾳ δημιουργήσας τὸν ἄνθρωπος ἐκ τοῦ χοός, καὶ τοῦτον ἀναμορφώσας εἰς εἶδος καὶ κάλλος, καὶ ἐξωραΐσας, ὡς τίμιον καὶ οὐράνιον κτῆμα, εἰς δοξολογίαν καὶ εὐπρέπειαν τῆς σῆς δόξης καὶ βασιλείας, διὰ τὸ κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν τοῦτον παραγαγεῖν· τὴν ἐντολὴν δὲ παραβάντα τοῦ σοῦ προστάγματος, καὶ μεταλαβόντα τῆς εἰκόνος, καὶ μὴ φυλάξαντα· καὶ διὰ τοῦτο, ἵνα μὴ τὸ κακὸν ἀθάνατον γένηται, φιλανθρώπως κελεύσας τὴν κρᾶσιν, καὶ μῖξιν ταύτην, καὶ τὸν ἄῤῥηκτόν σου, τοῦτον δεσμόν, ὡς Θεὸς τῶν Πατέρων ἡμῶν, τῷ θείῳ βουλήματι ἀποτέμνεσθαι καὶ διαλύεσθαι· ὥστε τὴν μὲν ψυχὴν ἐκεῖσε χωρεῖν, ἔνθα καὶ τὸ εἶναι προσελάβετο, μέχρι τῆς κοινῆς ἀναστάσεως, τὸ δὲ σῶμα εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη ἀναλύεσθαι· διὰ τοῦτο δεόμεθα σοῦ τοῦ ἀνάρχου Πατρός, καὶ τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, καὶ τοῦ παναγίου, καὶ ὁμοουσίου καὶ ζωοποιοῦ σου Πνεύματος, ἵνα μὴ παρίδῃς τὸ σὸν πλάσμα καταποθῆναι τῇ ἀπωλείᾳ· ἀλλὰ τὸ μὲν σῶμα διαλυθῆναι εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη, τὴν δὲ ψυχὴν καταταγῆναι ἐν τῷ χορῷ τῶν δικαίων. Ναί, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, νικησάτω σου τὸ ἄμετρον ἔλεος, καὶ ἡ φιλανθρωπία ἡ ἀνείκαστος· καὶ εἴτε ὑπὸ κατάραν πατρὸς ἢ μητρός, εἴτε τῷ ἰδίῳ ἀναθέματι ὑπέπεσεν ὁ δοῦλός σου οὗτος, εἴτε τινὰ τῶν ἱερωμένων παρεπίκρανε, καὶ παρ᾿ αὐτοῦ δεσμὸν ἄλυτον ἐδέξατο, εἴτε ὑπὸ Ἀρχιερέως βαρυτάτῳ ἀφορισμῷ περιέπεσε, καὶ ἀμελείᾳ καὶ ῥαθυμίᾳ χρησάμενος, οὐκ ἔτυχε συγχωρήσεως, συγχώρησον αὐτῷ δι᾿ ἐμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ ἀναξίου δούλου σου· καὶ τὸ μὲν σῶμα αὐτοῦ εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη διάλυσον, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ἐν σκηναῖς Ἁγίων κατάταξον. Ναί, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τοῖς ἁγίοις σου Μαθηταῖς καὶ Ἀποστόλοις τὴν ἐξουσίαν ταύτην δοὺς ὥστε τῶν ἁμαρτημάτων διδόναι τὴν ἄφεσιν, καὶ εἰπών· Ὅσα ἂν δήσητε καὶ λύσητε, ἵνα ὦσι δεδεμένα, καὶ λελυμένα· δι᾿ αὐτῶν δὲ καὶ εἰς ἡμᾶς, εἰ καὶ ἀναξίους, ὡσαύτως τὴν τηλικαύτην δωρεὰν φιλανθρώπως διαβιβάσας, λῦσον τὸν κοιμηθέντα δοῦλόν σου (τὸν δεῖνα) τοῦ ψυχικοῦ καὶ σωματικοῦ ἁμαρτήματος, καὶ ἔστω συγκεχωρημένος, καὶ ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καὶ ἐν τῷ μέλλοντι· πρεσβείαις τῆς παναχράντου καὶ ἀειπαρθένου σου Μητρός, καὶ πάντων σου τῶν Ἁγίων. Ἀμήν. {{vgap|1em}} {{c|'''Εὐχὴ ἑτέρα.'''}} Δέσποτα πολυέλεε, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τὰς κλεῖς τῆς τῶν οὐρανῶν Βασιλείας, καὶ τῇ σῇ χάριτι τὴν τοῦ δεσμεῖν τε καὶ λύειν τὰς τῶν ἀνθρώπων ἁμαρτίας, μετὰ τὴν ἁγίαν σου ἐκ νεκρῶν τριήμερον ἐξανάστασιν, τοῖς σοῖς ἁγίοις Μαθηταῖς καὶ ἱεροῖς Ἀποστόλοις δωρησάμενος ἐξουσίαν, ὥστε δεδεμένα εἶναι καὶ ἐν τῷ οὐρανῷ ὅσα δι᾿ αὐτῶν ἐν γῇ δέδενται, καὶ λελυμένα ὡσαύτως ἐν τῷ οὐρανῷ ὅσα δι᾿ αὐτῶν ἐν γῇ λέλυνται, διαδόχους δὲ ἡμᾶς τοὺς εὐτελεῖς καὶ ἀναξίους δούλους σου τῆς αὐτῆς ταύτης παρὰ σοῦ ὑπεραγίας δωρεᾶς τε καὶ χάριτος τῇ ἀφάτῳ σου φιλανθρωπίᾳ καταξιώσας γενέσθαι, ὥστε καὶ ἡμᾶς οὕτω δεσμεῖν τε καὶ λύειν τὰ ἐν τῷ λαῷ σου συμβαίνοντα· αὐτός, πανάγαθε Βασιλεῦ, δι᾿ ἐμοῦ τοῦ ταπεινοῦ καὶ ἀναξίου δούλου σου, συγχώρησον τῷ δούλῳ σου (τῷ δεῖνι) εἴτι ἐν τῷ παρόντι βίῳ ὡς ἄνθρωπος ἐπλημμέλησε· καὶ ἄφες αὐτῷ ὅσα ἐν λόγῳ ἢ ἔργῳ ἢ κατὰ διάνοιαν ἥμαρτε, λύσας αὐτοῦ καὶ τὸν ἐπικείμενον, μεθ᾿ οἱωνδήποτε τρόπων, δεσμόν, ὃν αὐτὸς καθ᾿ ἑαυτὸν ἐκ συναρπαγῆς ἢ ἄλλης τινὸς αἰτίας ἔδησεν, εἴτε ὑπὸ Ἀρχιερέως εἴτε παρ᾿ ἄλλου τινός, φθόνῳ καὶ συνεργείᾳ τοῦ πονηροῦ, τοιοῦτον ὑπέστη ὀλίσθημα· εὐδόκησον, ὡς μόνος ἀγαθὸς καὶ πολυέλεος, τὴν μὲν ψυχὴν αὐτοῦ μετὰ τῶν Ἁγίων ταχθῆναι τῶν ἀπ᾿ αἰῶνός σοι εὐαρεστησάντων, τὸ δὲ σῶμα τῇ παρὰ σοῦ δημιουργηθείσῃ φύσει δοθῆναι. Ὅτι εὐλογητὸς καὶ δεδοξασμένος ὑπάρχεις εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. {{vgap|1em}} {{c|'''Εὐχὴ εἰς κεκοιμημένον ἱερέα.'''}} Εὐχαριστοῦμέν σοι, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὅτι σοῦ μόνον τὸ ζῆν ἀθάνατον, καὶ ἡ δόξα ἀκατάληπτος, καὶ τὸ ἔλεος ἀμέτρητον, καὶ ἡ φιλανθρωπία ἄφατος, καὶ ἡ βασιλεία ἀδιάδοχος, καὶ οὐκ ἔστι προσωποληψία παρὰ σοί, Κύριε· πᾶσι γὰρ ἀνθρώποις τὸ κοινὸν τοῦ βίου ἔταξας χρέος, τοῦ ὅρου πληρωθέντος. Διό σε ἱκετεύομεν, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν· Τὸν δοῦλόν σου (τὸν δεῖνα) ἱερέα, ἀδελφὸν καὶ συλλειτουργὸν ἡμῶν γενόμενον, τὸν ἐπ᾿ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου κοιμηθέντα, ἐν κόλποις Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἀνάπαυσον· καὶ ὥσπερ ἐπὶ τῆς γῆς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ σου λειτουργὸν αὐτὸν κατέστησας, οὕτω καὶ ἐν τῷ οὐρανίῳ σου θυσιαστηρίῳ ἀνάδειξον, Κύριε· ἐπὶ ἀνθρώπων πνευματικῇ ἀξίᾳ κατακοσμήσας, ἐπὶ Ἀγγέλων τῇ σῇ δόξῃ ἀκατάκριτον πρόσδεξαι· αὐτὸς ἐπὶ τῆς γῆς τὴν ζωὴν αὐτοῦ ἐδόξασας, αὐτὸς δὲ καὶ τὴν ἔξοδον τοῦ βίου αὐτοῦ ἐν τῇ εἰσόδῳ τῶν Ἁγίων σου ποίησον, καὶ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ μετὰ πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνός σοι εὐαρεστησάντων συναρίθμησον. Ὅτι σὺ εἶ ἡ ἀνάστασις, ... {{vgap|1em}} {{c|'''Τελευταῖος ἀσπασμὸς τοῦ λειψάνου. Ἦχος β´. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.'''}} Δεῦτε τελευταῖον ἀσπασμόν, δῶμεν ἀδελφοί τῷ θανόντι, εὐχαριστοῦντες Θεῷ· οὗτος γὰρ ἐξέλιπε τῆς συγγενείας αὐτοῦ, καὶ πρὸς τάφον ἐπείγεται, οὐκ ἔτι φροντίζων, τὰ τῆς ματαιότητος, καὶ πολυμόχθου σαρκός. Ποῦ νῦν συγγενεῖς τε καὶ φίλοι; Ἄρτι χωριζόμεθα, ὅνπερ ἀναπαῦσαι Κύριος εὐξώμεθα.<br> Αἰωνία σου ἡ μνήμη, ἀξιομακάριστε καὶ ἀείμνηστε ἀδελφὲ ἡμῶν.<br> Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε, Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.<br> [[Κατηγορία:Βυζαντινή υμνογραφία|Νεκρωσιμος ακολουθια]] [[Κατηγορία:Θρησκευτικά κείμενα|Νεκρωσιμος ακολουθια]] [[Κατηγορία:Χριστιανική γραμματεία|Νεκρωσιμος ακολουθια]] suoiktc4a3f3wgu2vsj8xzl8oqcl1ay 100 53059 167828 167824 2026-09-23T19:59:47Z Αντιγόνη 235 167828 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|10|Ἔκδοσις καὶ Χρῆσις αʹ δανείου|{{0}}{{0}}}}</noinclude><ref follow=p31>25,000. Ἀπὸ τὰς ''Πάτρας'' ὁ Ἰωάννης Παπαδιαμαντόπουλος 15,000, ὁ Ἀθανάσιος Κανακάρης 20,000, ὁ Ν. Λόντος 50,000, ὁ Π. Μπουκαούρης 10,000. Ἀπὸ τὴν ''Καρύταιναν'' οἱ ἀδελφοὶ Δεληγιανναῖοι 120,000, οἱ ἀδελφοὶ Ταμπακόπουλοι 20,000. Ἀπὸ τὸν ''Μιστρᾶ'' ὁ Α. Κοπανίτζας 50,000, ὁ Παν. Κρεββατᾶς 30,000, ὁ Ἅγιος Λακεδαιμονίων 15,000, οἱ Ἀδελφοὶ Σαλταφέρα 10,000, ὁ Ἀναγν. Γραμματικάκης 15,000. Ἀπὸ τὴν ''Ἀρκαδίαν'' ὁ Πρωτοσύγγελος Ἀμβρόσιος 25,000, ὁ Γρ. Πασχάλης 20,000, ὁ Θ. Σκορδάκης 15,000. Ἀπὸ τὴν ''Γαστούνην'' ὁ Γ. Σισίνης 40,000, ὁ Ι. Σισίνης 20,000. Ἀπὸ τὸν Ἅγιον Πέτρον ὁ Π. Σαρίγιαννης 25,000. Ἄπὸ τὴν ''Καλαμάτα'' ὁ Ἀθ. Κυριακὸς 10,000. Ἀπὸ τὸ ''Νησίον'' οἱ Ἀδελφοὶ Μιχαλόπουλοι 25,000…» {{vgap|0em}} Τὸ ἔγγραφον ἐγένετο ἐν Ἄργει τῇ 29 Ἰουλίου 1822, φέρει δὲ ἐκτὸς τῶν ὑπογραφῶν καὶ τὰς σφραγίδας τῆς Πελοποννησιακῆς Γερουσίας καὶ τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. {{vgap|0em}} Καίτοι δέ, παρατηρεῖ ἡ ''Ἑστία'', κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἡ Πελοπόννησος εἶχε σχεδὸν ἐρημωθῇ, τὸ πλεῖστον δὲ τῶν ἀκινήτων κτήσεων εἶχε καταστραφῇ, ἐν τούτοις οἱ πλούσιοι τῆς Πελοποννήσου εἰς τὰς ἀποφάσεις τῆς Γερουσίας ὑπείκοντες προσέφερον τὰ ὁρισθέντα ποσὰ καὶ συνελέγη οὕτω τὸ ποσὸν τοῦ 1,066,000 γροσίων, τὸ ὁποῖον ἀντιστοιχεῖ σήμερον εἰς 1,066,000 δραχμὰς καὶ πλέον.</ref>ἠδύνατο νὰ ἐπικρατήσῃ ἐπὶ πολύ, διότι αἱ δημόσιαι πρόσοδοι ἦσαν εἰς ἄκρον περιωρισμέναι, οἱ λαφυραγωγούμενοι Τοῦρκοι ταχέως ἐξέλιπον <ref>Συστηματική λαφυραγωγία συνεπάγουσα τὴν πώλησιν μέρους ἢ ὅλων τῶν λαφύρων πρὸς ὄφελος τοῦ δημοσίου ἤθελεν εἶναι ἰδίως κατὰ τὰ πρῶτα ἔτη τῆς Ἐπαναστάσεως σπουδαιοτάτη πρόσοδος. {{vgap|0em}} Εἰς δὲ τῶν χρηστοτέρων ἀνδρῶν τοῦ ἀγῶνος, ὁ Δ. Υψηλάντης, προσεπάθησε νὰ θέσῃ ὡς κανόνα ὅτι μέρος τῶν λαφύρων θὰ διετίθετο ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ ταμείου. Πλὴν οὐδὲν ἄλλο ἀπέλαβεν, ἢ γέλωτα καὶ χλεύην. Μετὰ τὴν ἄλωσιν τῆς Τριπολιτζᾶς, εἰς ἣν δὲν τῷ ἐπετράπη νὰ παραστῇ, ὁ Κεφάλας προσήνεγκεν αὐτῷ δέκα χαλκᾶ κοχλιάρια, ὡς μόνα πρωτόλεια εἰς τὸν βωμὸν τῆς πατρίδος (Βλ. Μένδελσων-Βαρθόλδη, μετάφρ. Ἀγγ. Βλάχου, τόμ. αʹ σελ. 322). Ἐπίσης ἐκ τῶν ἐν τῷ Ἀκροκορίνθῳ διαφυλαττομένων θησαυρῶν μικρὸν μέρος μόνον διετέθη ὑπὲρ τῶν κοινῶν (αὐτόθι, σελ. 325).</ref> καὶ οἱ ἡμέτεροι ἐξηντλοῦντο ὁσημέραι. Πρὸς τούτοις τὸ ἰδιόρρυθμον ἐκεῖνο δημοσιονομικὸν σύστημα, ἐὰν ὁπωσδήποτε ἐπήρκει εἰς ὀλιγοδάπανα τοπικὰ στρατεύματα καὶ εἰς βραχείας καὶ αὐτοσχεδίους ἐκστρατείας, δὲν ἦτο δυνατὸν ν’ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς ἀνάγκας κραταιοῦ στόλου <ref name=p32>Περὶ τοῦ στόλου, βλ. ἄνω σελ. 8 σημείωσις, τοὺς προϋπολογισμοὺς τῆς ἐπισήμου Ἑλλάδος. Κατὰ τὸν Πάλμα (Letters on Greece σελ.17)</ref> ἢ εἰς προ-<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> ie33skxvu7p2lwloafb7ojinmxcbap1 100 53060 167827 2026-09-23T19:57:12Z Αντιγόνη 235 /* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: μεμελετημένην καὶ ὁπωσοῦν μακρὰν στρατιωτικὴν ἐπιχείρησιν. Ἡ ἀνάγκη δανείου ἐξωτερικοῦ ἐγίνετο συνεπῶς καθ’ ἡμέραν ἐπιτακτικωτέρα, σύναμα δὲ ἡ ἐξεύρεσις αὐτοῦ καθίστατο πιθανὴ ὡς ἐκ τῆς εὐτυχοῦς τροπῆς ἣν εἶχε λάβῃ ὁ ἀγών. Ἤρξαντο λοιπὸν... 167827 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|{{0}}{{0}}|Ἔκδοσις καὶ Χρῆσις αʹ δανείου|11}}</noinclude>μεμελετημένην καὶ ὁπωσοῦν μακρὰν στρατιωτικὴν ἐπιχείρησιν. Ἡ ἀνάγκη δανείου ἐξωτερικοῦ ἐγίνετο συνεπῶς καθ’ ἡμέραν ἐπιτακτικωτέρα, σύναμα δὲ ἡ ἐξεύρεσις αὐτοῦ καθίστατο πιθανὴ ὡς ἐκ τῆς εὐτυχοῦς τροπῆς ἣν εἶχε λάβῃ ὁ ἀγών. Ἤρξαντο λοιπὸν νὰ γίνωνται ἀμφοτέρωθεν δοκιμαί, ἀποστελλομένων Ἑλλήνων πρὸς ἐξεύρεσιν εὐρωπαίων δανειστῶν καὶ κατερχομένων εἰς Ἑλλάδα αὐτεπαγγέλτων μεσιτῶν. Οὕτως ὁ Ἄρειος Πάγος τῆς Χέρσου Ἑλλάδος ἐψήφισε τῇ 23 Νοεμβρίου 1821 τὴν σύναψιν δανείου 150,000 φλωρινίων, ἀποσβεστέου ἐντὸς πέντε ἐτῶν, ἀνέθηκε δὲ τὴν διαπραγμάτευσιν αὐτοῦ εἰς τὸν Βαρῶνον Θεοχάρην, τὸν Χ. Δροσινὸν καὶ τὸν Κεφαλᾶν Ὀλύμπιον, πέμψας τὸν τελευταῖον τούτων εἰς Εὐρώπην <ref>Βλ. Μάμουκαν, τόμ. αʹ σελ. 91–92. Αἱ σελίδες 93–94 τοῦ αὐτοῦ τόμου περιέχουσι δύο ἀποδείξεις τοῦ Κεφαλᾶ, ὅτι ἐπὶ τῶν 150,000 φλ. συνῆψεν ἐν Ζυρίχῃ καὶ Μασσαλίᾳ, τῇ 16 Σεπτ. καὶ 16 Νοεμβρίου 1823, δύο δάνεια 40,000 καὶ 62,000 φλωρινίων.</ref>. Οὕτως ἐπίσης ὁ Μεταξᾶς καὶ ὁ Jourdain ἤρξαντο διαπραγματευόμενοι δάνειον τεσσάρων ἑκατομμυρίων φράγκων μετὰ τῶν ἱπποτῶν τῆς Ῥόδου. Αἱ παράδοξοι περὶ τοῦ δανείου τούτου διαπραγματεύσεις, περὶ ὧν εὕρηνται ἐκτενεῖς πληροφορίαι ἐν τῷ γνωστῷ ἔργῳ τοῦ Jourdain: ''Mémoires historiques et militaires sur les évènements de la Grèce depuis 1822, jus qu’au combat de Navarin'' (τόμ. αʹ, σελ. 187–250 καὶ 269–300) συνήφθησαν ὡς ἑξῆς: Ὁ Jourdain εἶχε σταλῇ ὑπὸ τοῦ Μεταξᾶ ἐξ Ἀγκώνης εἰς Παρισίους διὰ νὰ διαπραγματευθῇ δάνειον. Ἐκεῖ ἐγνωρίσθη μετὰ τοῦ Raoul, δικηγόρου τοῦ Τάγματος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Ἱερουσαλήμ, ὅπερ ἀπὸ τῆς ἀπωλείας τῆς Μελίτης προσε-<ref follow=p32>ἕκαστον πλοῖον τοῦ στόλου, συνισταμένου τῷ 1825 ἐξ 90–100 πλοίων, ἀπήτει μηνιαίαν δαπάνην 10,000 γροσίων κατὰ μέσον ὅρον. Τὰ ὑλικὰ ἔξοδα ἀνήρχοντο λοιπὸν δι’ ἕκαστον ὀκτάμηνον εἰς 8 ἑκατ. γροσίων, ἤτοι περίπου 4 ἑκατ. φράγκων.—Ἀμφότεροι οἱ προϋπολογισμοὶ οὗτοι ἔχουσιν ὑποθετικὸν χαρακτῆρα.</ref><noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> hiu7x4fafzjcoo6s4353n7tm7e3jcvw 167829 167827 2026-09-23T20:02:18Z Αντιγόνη 235 167829 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|{{0}}{{0}}|Ἔκδοσις καὶ Χρῆσις αʹ δανείου|11}}</noinclude><ref follow=p32>ἕκαστον πλοῖον τοῦ στόλου, συνισταμένου τῷ 1825 ἐξ 90–100 πλοίων, ἀπήτει μηνιαίαν δαπάνην 10,000 γροσίων κατὰ μέσον ὅρον. Τὰ ὑλικὰ ἔξοδα ἀνήρχοντο λοιπὸν δι’ ἕκαστον ὀκτάμηνον εἰς 8 ἑκατ. γροσίων, ἤτοι περίπου 4 ἑκατ. φράγκων.—Ἀμφότεροι οἱ προϋπολογισμοὶ οὗτοι ἔχουσιν ὑποθετικὸν χαρακτῆρα.</ref>μεμελετημένην καὶ ὁπωσοῦν μακρὰν στρατιωτικὴν ἐπιχείρησιν. Ἡ ἀνάγκη δανείου ἐξωτερικοῦ ἐγίνετο συνεπῶς καθ’ ἡμέραν ἐπιτακτικωτέρα, σύναμα δὲ ἡ ἐξεύρεσις αὐτοῦ καθίστατο πιθανὴ ὡς ἐκ τῆς εὐτυχοῦς τροπῆς ἣν εἶχε λάβῃ ὁ ἀγών. Ἤρξαντο λοιπὸν νὰ γίνωνται ἀμφοτέρωθεν δοκιμαί, ἀποστελλομένων Ἑλλήνων πρὸς ἐξεύρεσιν εὐρωπαίων δανειστῶν καὶ κατερχομένων εἰς Ἑλλάδα αὐτεπαγγέλτων μεσιτῶν. Οὕτως ὁ Ἄρειος Πάγος τῆς Χέρσου Ἑλλάδος ἐψήφισε τῇ 23 Νοεμβρίου 1821 τὴν σύναψιν δανείου 150,000 φλωρινίων, ἀποσβεστέου ἐντὸς πέντε ἐτῶν, ἀνέθηκε δὲ τὴν διαπραγμάτευσιν αὐτοῦ εἰς τὸν Βαρῶνον Θεοχάρην, τὸν Χ. Δροσινὸν καὶ τὸν Κεφαλᾶν Ὀλύμπιον, πέμψας τὸν τελευταῖον τούτων εἰς Εὐρώπην <ref>Βλ. Μάμουκαν, τόμ. αʹ σελ. 91–92. Αἱ σελίδες 93–94 τοῦ αὐτοῦ τόμου περιέχουσι δύο ἀποδείξεις τοῦ Κεφαλᾶ, ὅτι ἐπὶ τῶν 150,000 φλ. συνῆψεν ἐν Ζυρίχῃ καὶ Μασσαλίᾳ, τῇ 16 Σεπτ. καὶ 16 Νοεμβρίου 1823, δύο δάνεια 40,000 καὶ 62,000 φλωρινίων.</ref>. Οὕτως ἐπίσης ὁ Μεταξᾶς καὶ ὁ Jourdain ἤρξαντο διαπραγματευόμενοι δάνειον τεσσάρων ἑκατομμυρίων φράγκων μετὰ τῶν ἱπποτῶν τῆς Ῥόδου. Αἱ παράδοξοι περὶ τοῦ δανείου τούτου διαπραγματεύσεις, περὶ ὧν εὕρηνται ἐκτενεῖς πληροφορίαι ἐν τῷ γνωστῷ ἔργῳ τοῦ Jourdain: ''Mémoires historiques et militaires sur les évènements de la Grèce depuis 1822, jus qu’au combat de Navarin'' (τόμ. αʹ, σελ. 187–250 καὶ 269–300) συνήφθησαν ὡς ἑξῆς: Ὁ Jourdain εἶχε σταλῇ ὑπὸ τοῦ Μεταξᾶ ἐξ Ἀγκώνης εἰς Παρισίους διὰ νὰ διαπραγματευθῇ δάνειον. Ἐκεῖ ἐγνωρίσθη μετὰ τοῦ Raoul, δικηγόρου τοῦ Τάγματος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Ἱερουσαλήμ, ὅπερ ἀπὸ τῆς ἀπωλείας τῆς Μελίτης προσε-<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> 1peoy40htfym08m5twrsl8rgkwy1fj7 100 53061 167830 2026-09-23T21:00:47Z Αντιγόνη 235 /* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: πάθει παντὶ σθένει ν’ ἀνακτήσῃ χώρας τινάς, ἵνα ἀνασυσταθἦ ὡς πολιτεία. Οἱ ἱππόται ἐδείχθησαν πρόθυμοι νὰ δανείσωσι 4 ἑκατομμύρια, ἀπαιτήσαντες ὡς ἀντάλλαγμα τὴν κυριαρχίαν τῶν ἄλλοτε ἐν τῇ κατοχή τοῦ τάγματος νήσων Ῥόδου, Σκαρπάθου καὶ Ἀστυπαλ... 167830 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|12|Ἔκδοσις καὶ Χρῆσις αʹ δανείου|{{0}}{{0}}}}</noinclude>πάθει παντὶ σθένει ν’ ἀνακτήσῃ χώρας τινάς, ἵνα ἀνασυσταθἦ ὡς πολιτεία. Οἱ ἱππόται ἐδείχθησαν πρόθυμοι νὰ δανείσωσι 4 ἑκατομμύρια, ἀπαιτήσαντες ὡς ἀντάλλαγμα τὴν κυριαρχίαν τῶν ἄλλοτε ἐν τῇ κατοχή τοῦ τάγματος νήσων Ῥόδου, Σκαρπάθου καὶ Ἀστυπαλαίας, μέχρι δὲ τῆς κυριεύσεως καὶ παραχωρήσεως αὐτῶν τὴν προσωρινὴν κατοχὴν τῆς Σύρου καί τινων τῶν ἐπὶ τῆς μεσημβρινοδυτικῆς πλευρᾶς τῆς Πελοποννήσου ἐρημονήσων. Ἀλλ’ ἐπειδὴ τὸ τάγμα οὔτε δύναμιν στρατιωτικὴν εἶχεν οὔτε δάνεια εὕρισκεν, συνήνεσεν ὁ Jourdain ὄχι μόνον νὰ συναφθῇ τὸ δάνειον τῶν 4 ἑκατομμυρίων ἐν ὀνόματι τῆς Ἑλληνικῆς κυβερνήσεως, ἀλλὰ καὶ νὰ δανεισθῇ αὕτη ἄλλα 6 ἑκατομμύρια πρὸς χρῆσιν αὐτοῦ τοῦ τάγματος (βλ. τὸ κείμενον τῆς συμβάσεως τῆς ὑπογραφείσης ὑπὸ τοῦ Jourdain τῇ 18η Ἰουλίου 1823, αὐτόθι σελ. 190–199). Ἕνα μῆνα μετὰ τὴν ὑπογραφὴν τῆς συμβάσεως ἔστειλαν οἱ ἱππόται καὶ πρέσβυν εἰς Ἑλλάδα τὸν Μαρκήσιον de Saint-Croix Molay. Ἀλλ’ οἱ Ἕλληνες, λέγει ὁ Τρικούπης (τόμ. γʹ, σελ. 100) χλευάζοντες τὰ γενόμενα καὶ τὴν συνθήκην ἀπέρριψαν καὶ τὸν πρέσβυν ἀπέπεμψαν <ref>Εἶναι δίκαιον ἐξ ἄλλου ν’ ἀναγραφῇ ὅτι οἱ ἱππόται ἐποιήσαντο σοβαρὰς προσπαθείας πρὸς ἐξεύρεσιν δανείου: Πρῶτον ἐν τῇ ἀγορᾶ τοῦ Λονδίνου διὰ τῶν τραπεζιτῶν Hullet (ἐπεζητεῖτο δάνειον 640,000 Λ.) καὶ δεύτερον ἐν Παρισίοις (βλ. Mémoire remis à un banquier de Paris pour le déterminer à ouvrir un emprunt de 10 millions en faveur de l’ordre de Malte. Ἀνετυπώθη ἐν τῷ ἔργῳ τοῦ Jourdain σελ. 269–283). {{vgap|0em}} Ἀνεξαρτήτως τῶν μετὰ τῶν ἱπποτῶν τῆς Ῥόδου διαπραγματεύσεων, συνήφθησαν σχεδὸν ταυτοχρόνως καὶ ἄλλαι ἐν Ἰταλίᾳ. Χάριν τῶν διαπραγματεύσεων τούτων ἔμειναν ἐν Ἀγκώνῃ, καὶ μετὰ τὴν ἀναχώρησιν τοῦ Μεταξᾶ, ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς καὶ ὁ Γ. Μαυρομιχάλης. Προέκειτο περὶ δανείου ἑνὸς ἑκατομμυρίου ταλλήρων, ὁ δὲ Δ. Ῥώμας κατέβαλε πολλὰς προσπαθείας πρὸς συνομολόγησιν αὐτοῦ, ὡς δεικνύει καὶ ἡ μετὰ τοῦ Γερμανοῦ ὡραία αὐτοῦ ἀλληλογραφία. Δυστυχῶς ''τὰ σχίσματα τῶν Γραικῶν ἐμβάσασι εἰς ὑποψίας τοὺς συντρόφους τοῦ Τραπεζίτου'', ὅστις ἐπρόκειτο ν’ ἀναλάβῃ τὸ δάνειον, καὶ αἱ διαπραγματεύσεις εἰς οὐδὲν ἀποτέλεσμα κατέληξαν (βλ. ἰδίως ἐπιστολὴν 16/28 Φεβρ. 1824, ''Ἀρχεῖον Ῥώμα'', σελ. 221).</ref>. {{nop}}<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> o33onuykxn701lmjspb45ao7wvr5cvo 100 53062 167832 2026-09-23T21:53:40Z Αντιγόνη 235 /* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: Ἀφ’ ἑτέρου, καὶ παραλλήλως πρὸς τοὺς ἐν Εὐρώπη πεμπομένους πρέσβεις, ἡ Κυβέρνησις, τῇ μαρτυρίᾳ τοῦ Μαυροκορδάτου <ref>Βλ. τὰς πρὸς τοὺς μετέπειτα πληρεξουσίους ὁδηγίας τοῦ Μαυροκορδάτου, ''Ἀπολογία'', σελ. 12–16.</ref>, ἔλαβεν ἐπανειλημμένως προτάσεις δανε... 167832 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|{{0}}{{0}}|Ἔκδοσις καὶ Χρῆσις αʹ δανείου|13}}</noinclude>Ἀφ’ ἑτέρου, καὶ παραλλήλως πρὸς τοὺς ἐν Εὐρώπη πεμπομένους πρέσβεις, ἡ Κυβέρνησις, τῇ μαρτυρίᾳ τοῦ Μαυροκορδάτου <ref>Βλ. τὰς πρὸς τοὺς μετέπειτα πληρεξουσίους ὁδηγίας τοῦ Μαυροκορδάτου, ''Ἀπολογία'', σελ. 12–16.</ref>, ἔλαβεν ἐπανειλημμένως προτάσεις δανείου: αʹ) παρά τινος Roupenthal, ὅστις ἐφημίζετο ὡς ἔχων σχέσεις μετὰ τοῦ Laffite βʹ) παρὰ τοῦ Ποερίου, ὑπασπιστοῦ τοῦ στρατηγοῦ Πέπε, ὅστις ὑπέβαλεν ὄχι ἔν, ἀλλὰ τρία σχέδια δανείου, τὸ τοῦ Πέπε, τὸ τοῦ Gregory, ἐμπόρου ἐν Λονδίνῳ, καὶ τὸ τοῦ Ἄγγλου χιλιάρχου John Dogle γʹ) παρά τινος Robert Peacock, ὅστις ἦλθεν εἰς Τριπολιτζάν, συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ Σπυρίδωνος Κοργιαλενίου <ref>Ὁ Κοργιαλένιος, ὃν ὁ Μαυροκορδάτος, ὀνομάζει «γνωστὸν ἔμπορον ἐν Κεφαλληνίᾳ», ἀνεμίχθη μεγάλως εἰς τὰ τοῦ Ἀγῶνος, χρηματίσας καὶ τραπεζίτης τοῦ Βύρωνος.</ref> καὶ φέρων προτάσεις τοῦ κόμητος de Wuitz, ''πρώην στρατηγοῦ εἰς τὴν δούλευσιν τῆς Ῥωσίας καὶ σχετικοῦ τῆς ἑταιρείας τῶν Ἰνδιῶν''. Καὶ εἶναι μὲν ἀληθὲς ὅτι αἱ πλεῖσται τῶν προτάσεων τούτων δὲν ἦσαν σοβαραί <ref>Οὕτως αἱ προτάσεις τοῦ Πέπε ἀπερρίφθησαν ὑπὸ τῆς Διοικήσεως ὡς ἀπαράδεκτοι. Ἡ δὲ ''Ἀπολογία'' (σελ. 21) χαρακτηρίζει τοὺς de Wuitz καὶ Roupenthal ὡς ἁπλοῦς τυχοδιώκτας. Εἶναι βέβαιον ὅτι ὁ πρῶτος ἀναμιχθεὶς εἰς τὴν ὑπόθεσιν τοῦ δανείου τῆς Κύπρου (βλ. περὶ τοῦ δανείου τούτου, κατωτέρω σελ. 17) κατεδικάσθη ὑπὸ τῶν Ἀγγλικῶν δικαστηρίων δι’ ''ἀπάτην καὶ δόλον''. Ὁ Roupenthal ἀνεμίχθη καὶ αὐτὸς εἰς τὴν ὑπόθεσιν τοῦ δανείου Μεσολογγίου (βλ. ''Ἀπολογίαν'' σελ. 194–195).</ref>, αὐτὸς ὅμως ὁ ἀριθμός των δεικνύει πόσον ἡ ἰδέα ἑλληνικοῦ δανείου εἶχεν ὡριμάσῃ ἐν Εὐρώπη. Δὲν ἔλειπε πλέον ἢ νὰ παρουσιασθῇ ἡ κατάλληλος εὐκαιρία, ἀνεφάνη δ’ αὕτη ὡς ἑξῆς: Μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων τῶν ἀσχολουμένων εἰς ἐξεύρεσιν δανείου ἦτο καὶ ὁ Ἀνδρέας Λουριώτης, ὅστις, ἀφ’ οὗ ἐπεσκέφθη τὴν Ἱσπανίαν καὶ Πορτογαλλίαν, μετέβη εἰς Ἀγγλίαν, ὅπου ἐγνώρισε τὸν Blaquière. O Blaquière παρουσίασε τὸν Λουριώτην εἰς τοὺς κυριωτέρους ἐν Λονδίνῳ φιλέλληνας, οἵτινες<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> hdu5v30mfdepwc0vnn5ouhhhmm8op46 100 53063 167833 2026-09-23T22:42:37Z Αντιγόνη 235 /* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: βολιδοσκοπηθέντες περὶ δανείου δὲν ἀπέρριψαν μὲν τὴν ἰδέαν κατ’ ἀρχήν, ἀλλ’ ἀπεφάσισαν, κατόπιν συμβουλίου γενομένου τῇ 3η Μαρτίου 1823 νὰ πέμψωσιν εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸν Blaquière καὶ τὸν Λουριώτην, ὅπως λάβωσιν ἀκριβεστέραν ἰδέαν τῆς ἐκεῖ καταστάσεως.... 167833 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|14|Ἔκδοσις καὶ Χρῆσις αʹ δανείου|{{0}}{{0}}}}</noinclude>βολιδοσκοπηθέντες περὶ δανείου δὲν ἀπέρριψαν μὲν τὴν ἰδέαν κατ’ ἀρχήν, ἀλλ’ ἀπεφάσισαν, κατόπιν συμβουλίου γενομένου τῇ 3η Μαρτίου 1823 νὰ πέμψωσιν εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸν Blaquière καὶ τὸν Λουριώτην, ὅπως λάβωσιν ἀκριβεστέραν ἰδέαν τῆς ἐκεῖ καταστάσεως. Ἡ ἐν Τριπολιτζᾷ προσωρινή κυβέρνησις ἐνθουσιωδῶς ἠτένισε πρὸς ἐπιχείρησιν, ἀπὸ τῆς ὁποίας τὴν ἔκβασιν, ὅπως ἔγραψεν ὁ Μαυροκορδάτος, ἠλπίζετο κυρίως τῶν Ἑλληνικῶν πραγμάτων ἡ πρόοδος. Ἦτο δὲ πράγματι ἡ κατάστασις ἐλεεινή. Τὰ τακτικὰ ἔσοδα, καίτοι δὲν ἐκάλυπτον κἂν τὸ τρίτον τῶν ἐξόδων <ref>Βλ. ἄνω σελ. 9 σημ.</ref>, ἦσαν ἀβέβαια εἰς ἄκρον (τὸ ἥμισυ ἐξ αὐτῶν προήρχετο ἐκ Κρήτης). Ἡ ἐν τῷ ἐσωτερικῷ ἐξεύρεσις ἐκτάκτων ἐσόδων ἦτο ἀφ’ ἑτέρου ἀδύνατος· αἱ ἐθνικαὶ ὁμολογίαι ἐπραγματοποιοῦντο πρὸς 15–17 % τῆς ὀνοματικῆς αὐτῶν ἀξίας. Αὐτοὶ οἱ ἰδιῶται ἦσαν τοσοῦτον ἐξηντλημένοι οἰκονομικῶς, ὥστε δὲν εὑρίσκετο ὁ δανείζων τὰ ἀπαιτούμενα δεκαοκτὼ τάλληρα διὰ νὰ σταλῇ ὁ Πραΐδης ἐν Κεφαλληνίᾳ, ὅπως προσκαλέσῃ ἐπισήμως εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸν Βύρωνα. Μόλις λοιπὸν ὁ Λουριώτης ἀνεκοίνωσε τὰς εὐμενεῖς διαθέσεις τοῦ φιλελληνικοῦ κομιτάτου, τὸ διοικητικὸν σῶμα, διὰ διατάγματος τῆς 2ας Ἰουνίου 1823, ἔδωκε πληρεξουσιότητα εἰς τοὺς κ. κ. Ι. Ὀρλάνδον, Ι. Ζαΐμην καὶ Α. Λουριώτην νὰ συνάψωσι δάνειον τεσσάρων μιλλιουνίων ταλλήρων Ἱσπανικῶν, καθ’ ὃν ἂν κρίνωσι συμφορώτερον τρόπον. Τῇ δὲ 24η τοῦ αὐτοῦ μηνὸς ὁ Α. Μαυροκορδᾶτος ἐν θαυμασίᾳ ἐπιστολῇ ἔδιδε μακρὰς ὁδηγίας ὡς πρὸς τὴν σύναψιν τοῦ δανείου καὶ τὴν πρὸς τὰς ξένας Δυνάμεις, ἰδίως τὴν Ἀγγλίαν, τηρητέαν στάσιν <ref>Βλ. τὸ διάταγμα τοῦ ἐκτελεστικοῦ καὶ τὴν ἐπιστολὴν τοῦ Μαυροκορδάτου ἐν τῇ ''Ἀπολογίᾳ'', σελ. 11–16.</ref>. Πρὶν ἢ ὅμως τὸ δάνειον συναφθῇ, παρῆλθον σχεδον ὀκτὼ<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> 0zg15idqoo3pas8snl4z2t4smkfgcd5 100 53064 167834 2026-09-24T00:02:54Z Αντιγόνη 235 /* Δεν έχει γίνει τυπογραφικός έλεγχος */ Νέα σελίδα: μῆνες, τοῦτο μὲν ἕνεκα τῶν ἀδιακόπων ἐσωτερικῶν σπαραγμῶν, οἵτινες ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἤρξαντο ἐκδηλούμενοι καὶ κατὰ Νοέμβριον κατέληξαν εἰς τὸν πρῶτον ἐμφύλιον πόλεμον, τοῦτο δὲ διότι ἡ χρηματικὴ ἀπορία τῆς Κυβερνήσεως, ἣν ἤδη περιεγράψ... 167834 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="1" user="Αντιγόνη" />{{κβ|{{0}}{{0}}|Ἔκδοσις καὶ Χρῆσις αʹ δανείου|15}}</noinclude>μῆνες, τοῦτο μὲν ἕνεκα τῶν ἀδιακόπων ἐσωτερικῶν σπαραγμῶν, οἵτινες ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἤρξαντο ἐκδηλούμενοι καὶ κατὰ Νοέμβριον κατέληξαν εἰς τὸν πρῶτον ἐμφύλιον πόλεμον, τοῦτο δὲ διότι ἡ χρηματικὴ ἀπορία τῆς Κυβερνήσεως, ἣν ἤδη περιεγράψαμεν, εἶχεν ἐπιδεινωθῇ εἰς τοιοῦτον σημεῖον, ὥστε ἡ Κυβέρνησις δὲν ἠδύνατο νὰ εὕρῃ τὰ ἀναγκαῖα χρήματα, ὅπως ἀποστείλῃ τοὺς ἀντιπροσώπους αὑτῆς εἰς Λονδῖνον. Καὶ οἱ τρεῖς ἀντιπρόσωποι τῆς Ἑλλάδος εἶχον μὲν ἐφοδιασθῇ δι’ ἐθνικῶν ὁμολογιῶν ἀξίας 100,000 γροσίων, ἐξαργυρωτέων εἰς τὰς Ἰονίους νήσους, ἀλλ’ ἀφικόμενοι ἐκεῖ οὐδένα εὕρισκον πρόθυμον ἐξαργυρωτήν. Ἐδέησε δὲ νὰ ἐπέμβῃ ὁ Βύρων, παρέχων εἰς τὴν ἑλληνικὴν κυβέρνησιν δάνειον 4,000 λιρῶν, ὅπως δυνηθῶσι νὰ φθάσωσιν εἰς Λονδίνον. Ἀλλ’ ὅμως ἡ βραδύτης αὕτη ὑπῆρξεν ὑπὸ πολλὰς ἐπόψεις εὐτυχής. Πρῶτον τὸ ἔδαφος εἶχε προπαρασκευασθῇ καταλλήλως ὑπὸ τοῦ Blaquière, ὅστις διὰ τοῦ Report of the present state of the Greek federation, ὑποβληθέντος τῇ 23^ῃ Σεπτεμβρίου εἰς τὸν Greek Committee, εἶχε ζωγραφήσῃ διὰ ῥοδίνων χρωμάτων τὰ ἐν Ἑλλάδι καὶ διαθέσῃ λίαν εὐνοϊκῶς τὴν κοινὴν γνώμην. Δεύτερον ἡ Ἀγγλία διήρχετο τότε ἕνα ἐκ τῶν κερδοσκοπικῶν ἐκείνων πυρετῶν, οἵτινες περιοδικῶς ἀναφαινόμενοι ὠθοῦσι τὸν κόσμον τοῦ Ἄστεως εἰς τὰς μᾶλλον ἐπισφαλεῖς ἐπιχειρήσεις <ref>Αἱ κρίσεις αὐται προέρχονται συνήθως ἐκ τῆς καταπτώσεως τοῦ τρέχοντος τόκου, ἣν συνεπιφέρει ἡ ἀφθονία τοῦ χρήματος. Τὰ κεφάλαια τότε δὲν εὑρίσκουσι πλέον τοποθετήσεις ἱκανοποιητικὰς ἅμα καὶ ἀσφαλεῖς, καὶ ἄρχονται ἐπιδιώκοντα τὰ ὑψηλότερα κέρδη, ἔστω καὶ ἐπὶ ἐλάσσονι ἀσφαλείᾳ, ὀλίγον δὲ κατ’ ὀλίγον ὁ κόσμος καταλαμβάνεται ὑπὸ ἀληθοῦς μανίας κερδοσκοπίας, ἀγούσης μοιραίως εἰς μεγάλας καταστροφάς. Τὸ φαινόμενον, ὃ περιγράφομεν, εἶναι τόσον γνωστόν, ὥστε κατέστη παροιμιώδες, λέγεται δὲ κοινῶς εἰς τὸν ἀγγλικὸν ἐμπορικὸν κόσμον ὅτι «ὁ John Bull ἀντέχει εἰς πάντα ἐκτὸς τόκου 2 %».</ref>. Ἡ κερδοσκοπικὴ περίοδος, ἥτις ἤρξατο ἀναπτυσσομένη με-<noinclude>{{rule|width=6em|align=left}}<references /></noinclude> r81x2cvjpuebz1jotm9xxkmbsps2on6 0 53065 167835 2026-09-24T09:33:35Z Αντρίκο 23023 Νέα σελίδα: Επιστημονική πρόταση για την επανεξέταση της ταύτισης του μνημείου στον λόφο του Αγοραίου Κολωνού Συντάκτης : Αλέξιος Στρατικόπουλος (2026) Σκοπός της πρότασης Η παρούσα εργασία προτείνει να παρουσιαστεί στη Βικιπαίδεια με... 167835 wikitext text/x-wiki Επιστημονική πρόταση για την επανεξέταση της ταύτισης του μνημείου στον λόφο του Αγοραίου Κολωνού Συντάκτης : Αλέξιος Στρατικόπουλος (2026) Σκοπός της πρότασης Η παρούσα εργασία προτείνει να παρουσιαστεί στη Βικιπαίδεια με μεγαλύτερη ακρίβεια το ζήτημα της ταύτισης του μνημείου στον Κολωνό Αγοραίο, το οποίο στη σύγχρονη αρχαιολογική βιβλιογραφία ταυτίζεται με το Ηφαιστείον. Η πρόταση αυτή έχει ως στόχο να παρουσιαστούν με σαφήνεια τα δεδομένα που επιτρέπουν την επανεξέταση της σχέσης του μνημείου με το Θησείον. Η μεθοδολογική αρχή της εργασίας είναι να διαχωρίζονται: (α) οι άμεσες αρχαίες μαρτυρίες, (β) τα αρχαιολογικά δεδομένα, (γ) οι χωροχρονικές συσχετίσεις και (δ) οι ερμηνευτικές υποθέσεις, ως ελέγξιμη επιστημονική πρόταση. Η ταύτιση του μνημείου με το Ιερόν του Θησέως, δεν αποτελεί νέα επινόηση. Παλαιότερη βιβλιογραφία το αναφέρει ως Θησείον/Thesseium και το συνδέει με τον Θησέα και την μεταφορά των οστών του ήρωα από την Σκύρο στην Αθήνα από τον Κίμωνα , υιό του νικητή στον Μαραθώνα, Μιλτιάδη. Στην παρούσα έρευνα έχει καταγραφεί επίσης η αναφορά στο Λεξικόν Ήλιου, έκδοση 1953, σ. 2028. Η σημασία της παλαιότερης βιβλιογραφίας είναι ιστοριογραφική: Δείχνει ότι η ονομασία και η ταύτιση με το Θησείον υπήρξαν μέρος της παλαιότερης παράδοσης και δεν αποτελούν αποκλειστικά σύγχρονη πρόταση. Η μελέτη των Margaret M. Miles και Kathleen M. Lynch, Hesperia 93.2 (2024), επανεξετάζει τα δεδομένα των αμερικανικών ανασκαφών του 1941. Η χρονολόγηση που παρουσιάζεται στη μελέτη τοποθετεί τα θεμέλια περίπου στο 480 π.Χ. και την ολοκλήρωση της ανωδομής περίπου στο 465–460 π.Χ. 1. Η μαρτυρία του Παυσανία Ο Παυσανίας συνδέει ρητά το ναό του Ηφαίστου με την Αθηνά μέσω της παράδοσης του Βασιλέως της Αττικής, Εριxθονίου. Αυτός ήταν υιός του Ηφαίστου και της Αθηνάς γεννηθείς υπό ιδιάζουσας συνθήκας ώστε η θεά να παραμείνει παρθένος. Αναπτύχθηκε ως εκ τούτου εντός των κόλπων της Γής. Θεωρείται δε ότι αυτός εισήγαγε τη χρήση του σιδήρου, ήταν δε πατέρας του Ερεχθέως. (Λεξ. Ηλίου, σ.1787). Σύμφωνα με την μαρτυρία του Παυσανία ο μόνος υπερυψωμένος χώρος πλησίον του Κεραμικού είναι η θέση που βρίσκεται ο ναός του Αγ. Αθανασίου Κουρκούρη/Χαλκούρη και γι αυτό τον αποκαλούσαν και μικρό «μετέωρο». Η ανέγερση χριστιανικών προσκυνημάτων πάνω σε αρχαίους λατρευτικούς χώρους προς εξαγνισμό τους, ήταν η συνήθης πρακτική ναοδομής, Η δε Βασίλειος στοά βρισκότανε εκεί που είναι σήμερα οι γραμμές του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου. Χωρίο 1.14.6 : ”υπέρ δε τον Κεραμικόν και στοάν την καλουμένην Βασίλειον ναός έστιν Ηφαίστου’ παρ’ αυτώ δε Αθηνάς έστηκεν άγαλμα, και ουκ εθαύμασα ότι Εριχθόνιον έφασαν τον Ήφαιστον είναι πατέρα.’’ Στο χωρίο 1.2.6 αναφέρει: «Πατέρα δε Εριχθονίω λέγουσιν ανθρώπων μεν ουδένα είναι, γονέας δε Ήφαιστον και Γήν.» Συνεχίζοντας την περιήγηση του o Παυσανίας μετά τη Βασίλειο στοά, συναντά το ιερό της Αφροδίτης Ουρανίας (1.14.7), την Ποικίλη στοά1.15.2 – 1.15.3)), το χάλκινο άγαλμα του αγοραίου Ερμή, του Σόλωνα και του Σέλευκου (1.16.1) και εισέρχεται στο νυν χώρο της αρχαίας αγοράς. Αυτό που είναι άξιο παρατήρησης είναι ότι ενώ στη διαδρομή αναφέρει μέχρι και τις Ερμές που υπάρχουν καθ’ οδόν, δεν αναφέρει τίποτα για μεταλλουργικές δραστηριότητες . Συνεχίζοντας δε την περιγραφή του αναφέρει ότι πηγαίνοντας προς το γυμνάσιο του Πτολεμαίου, “Θησέως εστίν ιερόν’’. Αναφορά ταυτόσημη με την μεταγενέστερη φιλολογική μαρτυρία του Πλουτάρχου στο Βίο Θησέως, 36, ότι ο Θησέας βρίσκεται θαμμένος στο κέντρο της πόλης κοντά στο τότε υπάρχον γυμνάσιο. “κείτε μεν εν μέση τη πόλει παρά το νυν γυμνάσιον”. Ήταν δε ιερός χώρος και άσυλο. Η προσπάθεια ταύτισης δύο χώρων οι οποίοι απέχουν μεταξύ τους και περιγράφονται διαφορετικά ως προς την μορφολογία τους, δεν έχει εξηγηθεί επαρκώς μέχρι σήμερα. Ακόμη και ο ισχυρισμός περί δημιουργίας αφιερωματικών συμπλεγμάτων αγαλμάτων Αθηνάς – Ηφαίστου, μισό περίπου αιώνα αργότερα της ανέγερσης του κτιρίου, από τον γλύπτη Αλκαμένη, ώστε αυτά να τοποθετηθούν εντός αυτού, ανατρέπεται από την μελέτη της Evelyn B. Harrison (1977), η οποία καταδεικνύει ότι αυτά δεν ήταν δυνατόν να εισαχθούν στο Ιερό. 2. Εικονογραφία και αφιερωματικός διάκοσμος Το Θησείον τοποθετείτε χωροταξικά πλησίον του βωμού των 12 θεών που αποτελούσε αφετηρία των οδικών μετρήσεων της πόλης. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Αρχαίας Αγοράς (εκ του αγείρω), επί του μικρού λόφου του Αγοραίου Κολωνού και δεσπόζει επ’ αυτής. Το κτίσμα είναι «περίπτερο» με 6 κίονες στις στενές και 13 στις μακρές πλευρές, δωρικού ρυθμού φτιαγμένο από πεντελικό μάρμαρο και θεωρείται έργο του ιδίου αρχιτέκτονα που έκτισε το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Στην ανατολική και δυτική πλευρά της ζωοφόρου βλέπουμε να απεικονίζονται μάχες Κενταύρων και Λαπιθών μπροστά σε 6 καθημένους θεούς. Οι μετόπες της νότιας και δυτικής πλευράς απεικονίζουν στις 8 άθλους του Θησέα και της ανατολικής 9 άθλους του Ηρακλή. Στο ανατολικό αέτωμα υπήρχαν γλυπτά που απεικονίζουν τον Ηρακλή οδηγημένο από την Ηφαίστεια Αθηνά να παρουσιάζει τα μήλα των εσπερίδων στον καθισμένο σε θρόνο Δία. (εγκ. Σύμβουλος των Νέων, τ. Γ’, σ. 1462, έκδ. Ζουμπουλάκη, 1964). Περιγραφή Παυσανία 1.17.2: - προς δε τω γυμνασίω Θησέως εστίν ιερόν’ γραφαί δε εισί προς Αμαζόνας Αθηναίοι μαχόμενοι. πεποίηται δε σφισιν ο πόλεμος ούτος και η Αθηνά επί τη ασπίδι και του Ολυμπίου Διός επί τω βάθρω. γέγραπται δε εν του Θησέως ιερώ και η των Κενταύρων και η Λαπιθών μάχη’ Θησεύς μεν ουν απεκτονώς εστι Κένταυρον, της δε άλλοις εξ ίσου και καθέστηκεν έτι η μάχη. Η σημερινή επίσημη αρχαιολογική θέση του υπουργείου πολιτισμού ταυτίζει το μνημείο με το ναό του Ηφαίστου και επικαλείται κυρίως ανασκαφικές ενδείξεις για την παρουσία μεταλλουργικών εργασιών στην περιοχή. Η αμερικανική σχολή αναφέρει ότι το μνημείο στο λόφο ήταν καθολικά ταυτισμένα με το Θησείο μέχρι και το τελευταίο μέρος του δέκατου ένατου αιώνα, επειδή το μεγάλο μέρος της γλυπτικής του διακόσμηση είχε έντονη τη Θησεϊκή παρουσία. Το μνημείο ταυτίστηκε με τον Ήφαιστο από τον Περβάνογλου το 1870. Η ταύτιση αυτή δεν βασίστηκε σε σωζόμενη αφιερωματική επιγραφή επί του κτιρίου, αλλά από συνδυασμό τοπογραφικών, φιλολογικών και αρχαιολογικών επιχειρημάτων. Βασίστηκε περισσότερο στην παρατήρηση του χώρου και στην ύπαρξη εργαστηρίων σε αυτόν. Η αρχαιολογική σκαπάνη της αμερικανικής σχολής (1931-σήμ.) και η χρονολόγηση των ευρημάτων κατέδειξε ότι εκ των 25 ευρημάτων/εγκαταστάσεων στην περιοχή μόνο δύο ήταν προγενέστερα ή σύγχρονα του χρόνου της κατασκευής του μνημείου και πιθανόν να είναι αυτά που χρησιμοποιήθηκαν ή δημιουργήθηκαν για την κατασκευή. Αυτό αποτυπώνεται σαφώς στη δημοσιευμένη μελέτη της Carol Mattusch, “Bronze and Iron working in the Area of the Athenian Agora” Hesperia 46 (1977) 340-37 Όμως ακόμη και αν υπήρχε παρουσία εργαστηρίων, αυτή δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη για την ταυτότητα και τη λειτουργία παρακείμενου κτίσματος. Το ίδιο το υπουργείο πολιτισμού το οποίο εξέδωσε την άδεια ανασκαφής, δηλώνει ότι τα μεταλλικά εργαστήρια αποτέλεσαν το βασικό αρχαιολογικό στοιχείο της ταύτισης με τον Ήφαιστο αλλά δεν ασχολήθηκε με την αξιολόγηση των συμπερασμάτων της μελέτης. Σε επίσημη βιβλιογραφική καταγραφή του μάλιστα, αναφέρεται η ειδική αρχαιολογική/αναστηλωτική εργασία πάνω στο ίδιο το μνημείο του Θησείου, της αρχαιολόγου Μαρίας Μπρούσκαρη δημοσιευμένης στην Αρχαιολογική Εφημερίδα, τ. 151 (2012) σ. 201-280 «Εργασίες συντηρήσεως στον Παρθενώνα, στα Προπύλαια, το Θησείο, τη βιβλιοθήκη του Ανδριανού και το μνημείο της Λυσικράτους. Ημερολόγιο 1971-1976 της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Η συνειρμική εκτίμηση Περβάνογλου εξακολουθεί να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα και από αυτόν ακόμη τον διάκοσμο του Ιερού, έστω και αν τα αφιερωματικά ή επιγραφικά στοιχεία καθορίζουν κύρια την ταυτότητα ενός αρχαιολογικού ευρήματος, έστω εάν τα σημαντικά για τη λειτουργία της πόλης κτίσματα όπως στο Βουλευτήριο, η Θόλος (Πρυτανίον), τα δικαστήρια, τα κρατικά αρχεία, το Μητρώο, ο ναός του Απόλλωνος Πατρώου κ.ά. (Wik.) αναδείχθηκαν μετά την ανασκαπτική έρευνα κάτω από τα αξιολογηθέντα, ως στοιχεία ταυτοποίησης του Ιερού, μεταγενέστερα εργαστήρια. Στη λαϊκή σκέψη όμως παρά την προσπάθεια παγίωσης της επίσημης άποψης περί της ταυτότητάς του Ιερού με υπερβατικές ερμηνείες των ιστορικών αναφορών, την υποβάθμιση της βαρύτητας των γλυπτικών και αφιερωματικών παραστάσεων του και με μόνο κύριο επιχείρημα την παρατήρηση του περιβάλλοντα χώρου όπως αυτός είχε διαμορφωθεί μετά την παρέλευση δύο και πλέον χιλιετιών, αγνοώντας παράλληλα όλες τις ανασκάφτηκες μελέτες για την χρονολόγηση των ευρημάτων, αλλά και την επίσημη θέση τον τελευταίο ενάμιση αιώνα του αρμόδιου περί τον πολιτισμό φορέα, εξακολουθεί να το αποκαλεί “Θησείον”. Είναι γι αυτήν ο «ομφαλός» της πόλης και η κύρια αιτία της δημιουργίας και ύπαρξής της Μεταξύ 5ου και7ου αιώνα, το Ιερό είχε γίνει χριστιανικός ναός του αγίου Γεωργίου του Ακαμάτη και λειτούργησε για τελευταία φορά την 13/1/1835. Ήταν και η περίοδος κατά την οποία επήλθαν οι περισσότερες φθορές στο εσωτερικό του μνημείου λόγω της αιθάλης των κεριών, αλλά και εξωτερικά λόγω της διάνοιξης Δυτικής εισόδου. Ένας από τους Θησειδείς, δηλαδή τους υιούς του Θησέα λεγότανε Ακάμας (υπάρχει σήμερα η οδός Ακάμαντος που οδηγεί στο Ιερό). Ο Σοφοκλής μάλιστα στις τραγωδίες του αποκαλούσε Θησειδείς όλους τους Αθηναίους πολίτες. (επ. λεξικό L&S, εκδ. Πελεκάνος 2007, σ. 598). Για τον ίδιο λόγο η αναφορά στην Ηφαίστεια Αθηνά ενδέχεται να ουσιαστικοποίησε το επίθετο της θεάς που μπορεί να οφείλεται στον τρόπο γέννησής της, όταν ο Ήφαιστος έσκισε με πέλεκυ την κεφαλή του Δία βοηθώντας έτσι να γεννηθεί η θέα, αλλά και στη σχέση της με αυτόν και να οδήγησε συνειρμικά στο Ήφαιστος και εξ αυτού στο «Ηφαιστείον». Βιβλιογραφικός πυρήνας Pausanias, Description of Greece, I.14.6 - I.17.6. Αρχαιολογική Εφημερίδα, τ. 151 (2012) σ. 201-280 Επ. Λεξικόν Ήλιου, έκδοση 1953, λήμμα «Θησείον», εκδ. ΤΑΛΩΣ Φ, σ. 2028. Επ. Λεξικό Liddell & Scott, εκδ. Πελεκάνος 2007, σ. 598 Εγκ. Σύμβουλος των Νέων, έκδ. Ζουμπουλάκη, 1964, τ. Γ’, σ. 1462 M. M. Miles & K. M. Lynch, “The Hephaisteion in Athens: Its Date and Design”, Hesperia 93.2 (2024), 191–250. C. C. Mattusch, “Bronze- and Ironworking in the Area of the Athenian Agora”, Hesperia 46.4 (1977), 340–379. qb3ory4pc6midlribpu6sc4xcue6z8l