Vikicitaro eowikiquote https://eo.wikiquote.org/wiki/%C4%88efpa%C4%9Do MediaWiki 1.47.0-wmf.5 first-letter Aŭdvidaĵo Specialaĵo Diskuto Uzanto Uzanto-Diskuto Vikicitaro Vikicitaro-Diskuto Dosiero Dosiero-Diskuto MediaWiki MediaWiki-Diskuto Ŝablono Ŝablono-Diskuto Helpo Helpo-Diskuto Kategorio Kategorio-Diskuto TimedText TimedText talk Modulo Modulo-Diskuto Event Event talk 0 9744 53710 40301 2026-06-03T07:12:38Z Μόδεστος 5743 53710 wikitext text/x-wiki {{Aŭtoro | dosiero = | vikipedio = Probal Dasgupta | komunejo = | komunejokat = | vikifontaro = | vikinovaĵoj = }} '''[[w:Probal Dasgupta|Probal DASGUPTA]]''', foje esperantigita kiel '''Daŝgupto''' ( 1953-2026) estas barata esperantisto kaj leksika esploristo, en la jaroj 2007–2013 prezidanto de Universala Esperanto-Asocio. == Citaĵoj == <!-- Bv listigi la citaĵojn alfabete --> {{citaĵo|Nehru estis internaciisto kaj - en [[epoko]] kiam iuj [[Naciismo|naciistoj]] en [[Barato]] emis simpatii al la internacia dekstro - senkompromise opoziciis al la [[faŝismo]]. Li estis amiko de la pionira internaciisto [[Rabindranath Tagore|Robindronath Tagor]], en kies lernejo edukiĝis kelkajn jarojn lia filino [[Indira Gandhi|Indira Nehru Gandhi]].|aŭtoro =Probal Dasgupta}} {{DEFAŬLTORDIGO:Shlafer, Aleksandro}} [[Kategorio:Aŭtoroj laŭ nomoj]] [[Kategorio:Lingvistoj]] [[Kategorio:Profesoroj]] [[Kategorio:Esploristoj]] [[Kategorio:Baratanoj]] [[Kategorio:Verkistoj]] [[Kategorio:Tradukistoj]] [[Kategorio:Naskiĝintoj la 19-an de septembro]] smeqg9bzc3owqd6oqj2vk5ajitqhkzo 0 13057 53708 53117 2026-06-02T15:46:54Z RG72 415 /* Diversaj aŭtoroj */ 53708 wikitext text/x-wiki {{Aŭtoro | nomo = Grigorij Rasputin | dosiero = | vikipedio = Grigorij Rasputin | komunejo = | komunejokat = Rasputin | vikifontaro = | vikinovaĵoj = }} '''Grigorij Rasputin''' (naskiĝis la 10-an de januaro 1869, Pokrovskoje, Tjumena distrikto, Tobolska gubernio, la Rusia imperio — la 30-an de decembro 1916, Petrogrado, la Rusia imperio) estis la rusia mistikulo. == Citaĵoj == <!-- Bv listigi la citaĵojn alfabete --> == Pri la aŭtoro == === Vasilij Pankratov === {{Citaĵo |teksto = Neniuj afiŝoj, neniuj flugfolioj de revoluciaj partioj povis tiel senkreditigi la [[familio]]n de la eksa [[caro]] kiel tiu ĉi kortega favorito kaj ĉiuj, kiuj profitante lian aŭspicion, akiris altajn poziciojn, fermante la [[okulo]]jn rilate ĉiujn aĉaĵojn de Rasputin. |aŭtoro= [[Vasilij Semjonoviĉ Pankratov]] |verko= Kun la caro en Tobolsko [1925] |origina teksto = Никакие прокламации, никакие листовки революционных партий не могли так дискредитировать семью бывшего царя, как этот придворный любимец и все те, кто, пользуясь его покровительством, добивались высокого положения, закрывая глаза на все гнусности Распутина. }} {{Citaĵo |teksto = Neniam neniuj patriotaj manifestacioj kaj [[pilgrimado]] okazis, nek povis okazi. Eble ili okazus, se ne la fifama Grigorij Rasputin, kiu jam en 1915 pro sia konduto kaj cinika fanfaronado pri proksimeco al la cara [[familio]] senkreditigis tiun ĉi familion. Tiu ĉi aroga [[fripono]] dum sia lasta [[vojaĝo]] al [[Tobolsko]] kondutis tiel senhonte, tiel malbelege, ke li forigis la restaĵojn de aŭreolo de sur la cara familio. Li ĉi tie senhalte drinkadis, en ebria stato sin trudis al [[virino]]j kun malĉastaj proponoj, postulis ke unu el kvartalaj [[policano]]j, ial plaĉinta al li, estu pastrigita. Danke al Rasputin estis konsekrita kiel [[episkopo]] la fifama Varnava, bone konata al la tobolskanoj, de negativaj flankoj. "Mi faris vin episkopo" iam skribis al li Rasputin. Dum mia ĉeesto en Tobolsko mi tiel multe aŭdis pri malĉastaĵoj de Rasputin, ke mi ne kuraĝas kredi tion. |aŭtoro= [[Vasilij Semjonoviĉ Pankratov]] |verko= Kun la caro en Tobolsko [1925] |origina teksto = Никогда никаких патриотических демонстраций и паломничества не было и быть не могло. Быть может, они и имели бы место, если бы не пресловутый Григорий Распутин, который еще в 1915 году своим поведением и циничным хвастовством о близости к царской семье не дискредитировал эту семью. Этот беспардонный проходимец в последнюю свою поездку в Тобольск вел себя так бесстыдно, так безобразно, что снял последние остатки ореола с царской семьи. Он здесь беспрерывно пьянствовал, по пьяному делу приставал к женщинам с грязными предложениями, потребовал, чтобы одного из квартальных надзирателей, почему-то понравившегося ему, произвели в священники. Благодаря Распутину был произведен в епископы пресловутый Варнава, хорошо известный тоболянам с отрицательных сторон. "Доспел тебя епископом", — когда-то писал ему Распутин. За время моего пребывания в Тобольске мне столько приходилось слышать о грязных проделках Распутина, что я не решаюсь им верить. }} {{Citaĵo |teksto = Neniuj afiŝoj, neniuj flugfolioj de revoluciaj partioj povis tiel senkreditigi la [[familio]]n de la eksa [[caro]] kiel tiu ĉi kortega favorito kaj ĉiuj, kiuj profitante lian aŭspicion, akiris altajn poziciojn, fermante la [[okulo]]jn rilate ĉiujn aĉaĵojn de Rasputin. |aŭtoro= [[Vasilij Semjonoviĉ Pankratov]] |verko= Kun la caro en Tobolsko [1925] |origina teksto = Никакие прокламации, никакие листовки революционных партий не могли так дискредитировать семью бывшего царя, как этот придворный любимец и все те, кто, пользуясь его покровительством, добивались высокого положения, закрывая глаза на все гнусности Распутина. }} === Aleksandr Solĵenicin === {{Citaĵo |teksto = Ŝajne la plej malbonaj malamantoj de la [[Rusia imperio|rusia monarĥio]] ne povus por ties [[ekzekuto]] elpensi ulceron tiel okultrafan kiel figuro de Rasputin. Tiel lertan kombinon ke ĝuste rusa [[kamparano]] malhonorigu ĝuste la [[Ortodoksismo|ortodoksan]] monarĥion kaj ĝuste forme de [[sankteco]]. |aŭtoro = [[Aleksandr Solĵenicin]] |verko = Pensoj pri la Februara revolucio [1983] |origina teksto = Казалось, худшие ненавистники российской монархии не могли бы в казнь ей придумать язвы такой броской, как фигура Распутина. Такого изобретательного сочетания, чтоб именно русский мужик позорил именно православную монархию и именно в форме святости<ref>Солженицын А. И. Размышления над Февральской революцией. М., 2007. С. 7.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = Tiel la [[murdo]] de Rasputin iĝis ne [[gesto]] gardanta la [[monarĥio]]n, sed la unua [[pafo]] de [[revolucio]] — kune kun Zemgor-kongresoj en la samaj decembraj tagoj. Rasputin malaperis, sed [[malkontento]] bolis — do kontraŭ kiu nun, se ne kontraŭ la [[caro]]? [...] (Tiel efektiviĝis kalkulema antaŭdiro de la tobolska miraklofaranto, ke sen li la [[Romanovoj|dinastio]] pereos: de lia [[morto]] ĝis tiu ĉi [[pereo]] daŭris nuraj dek semajnoj. |aŭtoro = [[Aleksandr Solĵenicin]] |verko = Pensoj pri la Februara revolucio [1983] |origina teksto = Так убийство Распутина оказалось не жестом, охраняющим монархию, но первым выстрелом революции, первым реальным шагом революции — наряду с земгоровскими съездами в тех же днях декабря. Распутина не стало, а недовольство брызжело — и значит на кого теперь, если не на царя? [...] (Так и сбылось расчётливое предсказание тобольского чудотворца, что без него династия погибнет: от смерти его и до этой гибели только и протянулось десять недель.)<ref>Солженицын А. И. Размышления над Февральской революцией. М., 2007. С. 8–9.</ref>. }} === Vasilij Ŝulgin === {{Citaĵo |teksto = Ekzistas terura vermo, kiu ronĝas kvazaŭ kosuso arbotrunkon de [[Rusio]]. Jam la tutan kernon ĝi forronĝis, eble jam mankas la trunko, nura tricentjara ŝelo ankoraŭ teniĝas...</br>Kaj mankas [[kuracilo]] ĉi-kaze...</br>Ĉi-kaze ne eblas lukti... Tio estas mortigilo...</br>La nomo de tiu ĉi mortigilo: Rasputin!!! |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = Есть страшный червь, который точит, словно шашель, ствол России. Уже всю сердцевину изъел, быть может, уже и нет ствола, а только одна трехсотлетня кора еще держится...</br> И тут лекарства нет...</br> Здесь нельзя бороться... Это то, что убивает...</br> Имя этому смертельному: Распутин!!!<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 133.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = La afero estas ke la [[Aleksej Nikolajeviĉ Romanov|tronheredanto]] estas morte malsana... Eterna [[timo]] devigas la imperiestrinon sin ĵeti al tiu ĉi homo. Ŝi kredas ke la tronheredanto vivas nur danke al li... |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = Дело в том, что наследник смертельно болен... Вечная боязнь заставляет императрицу бросаться к этому человеку. Она верит, что наследник только им живет...<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 146.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = Rasputin estas funkcio de [[volupto]]<ref>Ruse ''rasputnost'', do simile al la familinomo de la priparolata persono.</ref> de certaj damoj, serĉantaj... "[[sento]]jn". La sentojn, perditajn dum degenero. Degenerantaj [[virino]]j ofte suferas mankon de iuj ajn sentoj. Nemalofte ili klarigas ke la [[edzo]] estas "ordinara, griza homo". Foje efektive estas tiel. |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = Распутин есть функция распутности некоторых дам, ищущих... "ощущений". Ощущений, утраченных вместе с вырождением. Вырождающиеся женщины часто страдают от того, что они ничего не чувствуют. Нередко они объясняют это тем, что муж — "обыкновенный, серый человек". Иногда это действительно так<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 147.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = Ĉu estas mirinde ke [[Sankt-Peterburgo|Sankt-Peterburga]] girlando — mistika-volupta — altiris al si Griŝka Rasputin, tipan rusan "[[Ĥlistoj|ĥliston]]"!.. Jen sur kia grundo okazis delonge atendita kuniĝo de [[intelektularo]] kaj la [[popolo]]!.. Griŝka eniĝis je la ĉeno kaj, tenante je unu mano [[Histerio|histeriulinon]]-mistikulinon, en la alia — histeriulinon-[[Nimfomanio|nimfomaniulinon]], plibeligis la [[baleto]]n de Petrogrado per sia duvizaĝa portreto — de miraklofaranto kaj satiruso... [...] Griŝka bonege sciis al kiu per kiu flanko de sia spirita portreto sin turni... [...] Al la cara familio li turnis sian vizaĝon de "sankta maljunulo", rigardante kiun al la carino ŝajnas ke la spirito dia kuŝas sur la sankta homo... Dume al Rusio li turnis sian voluptan muzelon, ebrian kaj voluptan, la muzelon de koboldo-satiruso en la [[Tobolska gubernio|Tobolska]] tajgo... Kaj de tio devenas ĉio... |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = Что же удивительного, что санкт-петербургская гирлянда — мистически-распутная — притянула к себе Гришку Распутина, типичного русского "хлыста"!.. Вот на какой почве произошло давно жданное слияние интеллигенции с народом!.. Гришка включился в цепь и, держа в одной руке истеричку-мистичку, а в другой — истеричку-нимфоманку, украсил балет Петрограда своим двуликим фасом — кудесника и сатира... [...] Гришка прекрасно знал, где каким фасом своего духовного обличия поворачиваться... [...] Царской семье он обернул свое лицо "старца", глядя в которое царице кажется, что дух божий почивает на святом человеке... А Росии он повернул свою развратную рожу, пьяную и похотливую, рожу лешего-сатира из тобольской тайги... И из этого — все<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 150–151.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = En [[kinejo]]j oni malpermesis prezenti [[filmo]]n, kie estis montrate kiel la [[Nikolao la 2-a (Rusio)|imperiestro]] metas sur sin la Krucon de Sankta Georgo. Kial?.. Ĉar tuj post komenco de la filmo, — voĉo el mallumo: "La caro-paĉjo kun Georgo, la [[Aleksandra Fjodorovna (Alix de Hesio-Darmstadt)|carino-panjo]] kun Grigorij..." |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = В кинематографах запретили давать фильму, где показывалось, как государь возлагает на себя Георгиевский крест. Почему?.. Потому что, как только начнут показывать, — из темноты голос: "Царь-батюшка с Егорием, а царица-матушка с Григорием..."<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 153.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = Komence de la [[20-a jarcento]] tiuj ĉi [[homo]]j malgrandiĝis... Ili ne kapablis fari kortegan renverson... anstataŭe ili murdis Rasputin... La celon tio certe ne atingis. La [[monarĥio]]n savi tio ne povus, ĉar la Rasputin-veneno jam efikis... Kiun sencon havas mortigi [[serpento]]n, se ĝi jam mordis... Sed malgraŭ tuta sia sensenceco, la murdo de Rasputin estis la ago profunde monarĥia... Tiel oni komprenis ĝin... Kiam sciigo pri la okazintaĵo atingis [[Moskvo]]n (tio okazis vespere) kaj penetris [[teatro]]jn, publiko postulis plenumi la [[himno]]n. |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = В начале ХХ века эти люди стали мельче... На дворцовый переворот их не хватило... вместо этого они убили Распутина... Цели это, конечно, не достигло. Монархию это не могло спасти, потому что распутинский яд уже сделал свое дело... Что толку убивать змею, когда она уже ужалила... Но при всей его бесцельности, убийство Распутина было актом глубоко-монархическим... Как его и поняли... Когда известие о происшедшем дошло до Москвы (это было вечером) и проникло в театры, публика потребовала исполнения гимна<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 154.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = Kaj vi scias, iĝis eĉ pli malbone post kiam oni murdis Rasputinon... Antaŭe oni pri ĉio kulpigis lin... Kaj nun oni komprenis ke la problemo estas tute ne Rasputin. Oni murdis lin, sed nenio ŝanĝiĝis. Kaj nun ĉiuj sagoj flugas rekte, sen fiksiĝi je Rasputin... |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = И вы знаете, еще хуже стало, когда Распутина убили... Раньше все валили на него... А теперь поняли, что дело вовсе не в Распутине. Его убили, а ничего не изменилось. И теперь все стрелы летят прямо, не застревая в Распутине...<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 161.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = ...ĝis nun eĉ ne unu [[atenco]]. Ĉu vi memoras la [[Rusia revolucio de 1905|jaron 1905]]? Tiam pluvis per [[bombo]]j... Nun eĉ ne unu [[ribelo]] — ankoraŭ... Ĉu vi memoras tiam?.. Nun plej ribele kondutis tiuj, kiuj murdis Rasputinon: ili faris la unuan kaj la solan ĝis nun agon de [[teroro]]. |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = ...до сих пор ни одного покушения. А помните 1905 год? Тогда дождило бомбами... Теперь ни одного бунта — пока... А помните тогда?.. Теперь наиболее бунтарским образом повели себя те, кто убил Распутина: они совершили первый и единственный пока акт террора<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 162–163.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = Rasputin ĉiujn formanĝis, ĉiujn [[amiko]]jn, ĉiujn [[sento]]jn... ne plu haveblas fideluloj... Estas malfideluloj kaj malkaŝaj ribeluloj... La lastaj ekiros kontraŭ li, la unuaj sin kaŝos... Li estas sola... Pli malbona ol sola... Li estas kun ombro de Rasputin... La damnita kamparano!.. |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = Распутин всех съел, всех друзей, все чувства... нет больше верноподданных... Есть скверноподданные и открытые мятежники... Последние пойдут против него, первые спрячутся... Он один... Хуже, чем один... Он с тенью Распутина... Проклятый мужик!..<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 195.</ref>. }} === Diversaj aŭtoroj === {{Citaĵo |teksto = Rasputin havis eksterordinaran naturan intelekton de siberia kamparano, praktike traktanta la [[vivo]]n, kiu ebligis al li krei sian vividealon post kiam li klare konsciis neceson plibonigi siajn vivkondiĉojn. En cirkonstancoj de sia kamparana familio Rasputin tian eblecon ne vidis, des pli ke peza kaj persista laboro de [[kamparano]] lin, kutimiĝintan de frua aĝo al senlabora vagado tra [[monaĥejo]]j, ne allogis. Pro tio Rasputin ekiris la vojon de siaj strangaĵoj, kiuj en li disvolviĝis sub influo de kontaktoj dum liaj vojaĝoj kun la mondo de pilgrimantoj kaj kun monaĥa medio. Tiu ĉi komunikiĝo donis al Rasputin bazan alfabetecon kaj siaspecan teologian edukon, adaptitan al la kapablo apliki ĝin laŭe al vivcirkonstancoj, vastigis lian imagon pri la vivo, evoluigis en li scivolemon kaj kritikon, ellaboris en li senton de fiziognomikisto, kiu kapablis eltrovi malfortecojn kaj specifaĵojn de la homa naturo kaj ludi sur ili, kaj tio per si mem kondukis lin laŭ la vojo, kiu malfermis antaŭ li suferantan virinan [[animo]]n. Forte sentante en si de [[junaĝo]] la homon kun forta inklino al la malsan-perversaj emoj de sia naturo, Rasputin estis klare konscianta ke malvasta sfero de la monaĥeja vivo, kaze de lia monaĥiĝo, baldaŭ elĵetus lin el sia medio, do li decidis iri je direkto, kiu estis lin persone kontentiganta — al la mondo de ŝajnaj sanktulaĉoj, pilgrimantoj kaj malsaĝuloj pro Kristo, kiun li esploris de frua aĝo perfekte. |aŭtoro= [[Stepan Beleckij]] |verko= Grigorij Rasputin<ref>[[Commons:Белецкий С.П. Григорий Распутин (1923).pdf|Белецкий С.П. Григорий Распутин (Из записок). Петроград, 1923. p. 19.]]</ref> |origina teksto = Распутин обладал недюжинным природные умом практически смотрящего на жизнь сибирского крестьянина, который помог ему наметить свой жизненней идеал, как только он начал ясно отдавать себе отчет в необходимости улучшить свои жизненные условия. В обстановке обихода своей крестьянской семьи Распутин этой возможности не видел, тем более, что тяжелый и упорный труд земледельца его, привыкшего с ранних лет к праздношатанию по монастырям, к себе не привлекал. Поэтому Распутин пошел по пути своих странностей, которые в нем развились под влиянием общения его во время странствований с миром странников и с монашеской средой. Общение это дало Распутину, зачатки грамотности и своеобразное богословское образование, приноровленное к умению применять его к жизненному обиходу, расширило его взгляд на жизнь, развило в нем любознательность и критику, выработало в нем чутье физиогномиста, умевшего распознавать слабости и особенности человеческой натуры и играть на них, и само по себе повело его по тому пути, который растворял перед ним страдающую женскую душу. Сильно чувствуя в cе6e с юных лет человека с большим уклоном к болезненно-порочным наклонностям своей натуры, Распутин ясно отдавал себе отчет в том, что узкая сфера монастырской жизни, в случае поступления его в монастырь, в скорости выбросила бы его из своей среды, и поэтому он решил пойти в сторону, наиболее его лично удовлетворявшую — в тот мир видимых святош, странников и юродивых, который он изучил с ранних лет в совершенстве. }} {{Citaĵo |teksto = Mi neniel povas enkapigi ĉion, kio dum la [[revolucio]] estis skribata pri tiu ĉi familio, kaj ekzemple pri rilato de la [[Aleksandra Fjodorovna (Alix de Hesio-Darmstadt)|Imperiestrino]] al Rasputin. Ĉiu, kiu nur vidis kaj konis ŝin, ŝian rilaton al la [[edzo]], ĝenerale konis ŝin, tiu povus nur ridi pro tio aŭ suferi. Ŝi, kiel [[homo]] religiema, evidente kredis je lia povo: doto de la [[preĝo]] [...] Mi interparolis pri tio kun Volkov, kun Tanja Botkina, kun Nikolajeva, al kiu estis tre proksima Hendrikova — ĝuste tion ĉi diris ĉiuj: ŝi kredis je la povo de la preĝo de Rasputin. |aŭtoro= [[Klavdija Bitner]] |verko= Atesto al enketisto Nikolaj Sokolov |origina teksto = Вся эта семья в общем подкупала своей простотой и добротой. Ее нельзя было не любить. Я никак не могу уложить себе в голову всего того, что писалось в революцию про эту семью и, в частности, про отношения Государыни к Распутину. Всякий, кто только видел и знал ее, ее отношения к мужу, ее взгляды, вообще знал ее всю, тот мог бы только или смеяться от этого, или страдать. Она, как набожная, вероятно, верила в его силу: дар молитвы. [...] Я говорила на эту же тему с Волковым, с Таней Боткиной, с Николаевой, с которой была очень близка Гендрикова, — вот именно это и говорили они все: она верила в силу молитвы Распутина. }} == Vidu ankaŭ == * [[Aleksandra Fjodorovna (Alix de Hesio-Darmstadt)]] == Referencoj == {{DEFAŬLTORDIGO:Rasputin, Grigorij}} [[Kategorio:Tjumena provinco]] [[Kategorio:Mistikuloj]] [[Kategorio:Rusiaj politikistoj]] [[Kategorio:Kristanoj]] [[Kategorio:Naskiĝintoj la 10-an de januaro]] [[Kategorio:Mortintoj la 30-an de decembro]] [[Kategorio:Naskiĝintoj en la 19-a jarcento]] [[Kategorio:Mortintoj en la 20-a jarcento]] 2r32pc5hvn7ryfamv0jbao78xnkjxo6 53709 53708 2026-06-02T15:47:39Z RG72 415 /* Diversaj aŭtoroj */ 53709 wikitext text/x-wiki {{Aŭtoro | nomo = Grigorij Rasputin | dosiero = | vikipedio = Grigorij Rasputin | komunejo = | komunejokat = Rasputin | vikifontaro = | vikinovaĵoj = }} '''Grigorij Rasputin''' (naskiĝis la 10-an de januaro 1869, Pokrovskoje, Tjumena distrikto, Tobolska gubernio, la Rusia imperio — la 30-an de decembro 1916, Petrogrado, la Rusia imperio) estis la rusia mistikulo. == Citaĵoj == <!-- Bv listigi la citaĵojn alfabete --> == Pri la aŭtoro == === Vasilij Pankratov === {{Citaĵo |teksto = Neniuj afiŝoj, neniuj flugfolioj de revoluciaj partioj povis tiel senkreditigi la [[familio]]n de la eksa [[caro]] kiel tiu ĉi kortega favorito kaj ĉiuj, kiuj profitante lian aŭspicion, akiris altajn poziciojn, fermante la [[okulo]]jn rilate ĉiujn aĉaĵojn de Rasputin. |aŭtoro= [[Vasilij Semjonoviĉ Pankratov]] |verko= Kun la caro en Tobolsko [1925] |origina teksto = Никакие прокламации, никакие листовки революционных партий не могли так дискредитировать семью бывшего царя, как этот придворный любимец и все те, кто, пользуясь его покровительством, добивались высокого положения, закрывая глаза на все гнусности Распутина. }} {{Citaĵo |teksto = Neniam neniuj patriotaj manifestacioj kaj [[pilgrimado]] okazis, nek povis okazi. Eble ili okazus, se ne la fifama Grigorij Rasputin, kiu jam en 1915 pro sia konduto kaj cinika fanfaronado pri proksimeco al la cara [[familio]] senkreditigis tiun ĉi familion. Tiu ĉi aroga [[fripono]] dum sia lasta [[vojaĝo]] al [[Tobolsko]] kondutis tiel senhonte, tiel malbelege, ke li forigis la restaĵojn de aŭreolo de sur la cara familio. Li ĉi tie senhalte drinkadis, en ebria stato sin trudis al [[virino]]j kun malĉastaj proponoj, postulis ke unu el kvartalaj [[policano]]j, ial plaĉinta al li, estu pastrigita. Danke al Rasputin estis konsekrita kiel [[episkopo]] la fifama Varnava, bone konata al la tobolskanoj, de negativaj flankoj. "Mi faris vin episkopo" iam skribis al li Rasputin. Dum mia ĉeesto en Tobolsko mi tiel multe aŭdis pri malĉastaĵoj de Rasputin, ke mi ne kuraĝas kredi tion. |aŭtoro= [[Vasilij Semjonoviĉ Pankratov]] |verko= Kun la caro en Tobolsko [1925] |origina teksto = Никогда никаких патриотических демонстраций и паломничества не было и быть не могло. Быть может, они и имели бы место, если бы не пресловутый Григорий Распутин, который еще в 1915 году своим поведением и циничным хвастовством о близости к царской семье не дискредитировал эту семью. Этот беспардонный проходимец в последнюю свою поездку в Тобольск вел себя так бесстыдно, так безобразно, что снял последние остатки ореола с царской семьи. Он здесь беспрерывно пьянствовал, по пьяному делу приставал к женщинам с грязными предложениями, потребовал, чтобы одного из квартальных надзирателей, почему-то понравившегося ему, произвели в священники. Благодаря Распутину был произведен в епископы пресловутый Варнава, хорошо известный тоболянам с отрицательных сторон. "Доспел тебя епископом", — когда-то писал ему Распутин. За время моего пребывания в Тобольске мне столько приходилось слышать о грязных проделках Распутина, что я не решаюсь им верить. }} {{Citaĵo |teksto = Neniuj afiŝoj, neniuj flugfolioj de revoluciaj partioj povis tiel senkreditigi la [[familio]]n de la eksa [[caro]] kiel tiu ĉi kortega favorito kaj ĉiuj, kiuj profitante lian aŭspicion, akiris altajn poziciojn, fermante la [[okulo]]jn rilate ĉiujn aĉaĵojn de Rasputin. |aŭtoro= [[Vasilij Semjonoviĉ Pankratov]] |verko= Kun la caro en Tobolsko [1925] |origina teksto = Никакие прокламации, никакие листовки революционных партий не могли так дискредитировать семью бывшего царя, как этот придворный любимец и все те, кто, пользуясь его покровительством, добивались высокого положения, закрывая глаза на все гнусности Распутина. }} === Aleksandr Solĵenicin === {{Citaĵo |teksto = Ŝajne la plej malbonaj malamantoj de la [[Rusia imperio|rusia monarĥio]] ne povus por ties [[ekzekuto]] elpensi ulceron tiel okultrafan kiel figuro de Rasputin. Tiel lertan kombinon ke ĝuste rusa [[kamparano]] malhonorigu ĝuste la [[Ortodoksismo|ortodoksan]] monarĥion kaj ĝuste forme de [[sankteco]]. |aŭtoro = [[Aleksandr Solĵenicin]] |verko = Pensoj pri la Februara revolucio [1983] |origina teksto = Казалось, худшие ненавистники российской монархии не могли бы в казнь ей придумать язвы такой броской, как фигура Распутина. Такого изобретательного сочетания, чтоб именно русский мужик позорил именно православную монархию и именно в форме святости<ref>Солженицын А. И. Размышления над Февральской революцией. М., 2007. С. 7.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = Tiel la [[murdo]] de Rasputin iĝis ne [[gesto]] gardanta la [[monarĥio]]n, sed la unua [[pafo]] de [[revolucio]] — kune kun Zemgor-kongresoj en la samaj decembraj tagoj. Rasputin malaperis, sed [[malkontento]] bolis — do kontraŭ kiu nun, se ne kontraŭ la [[caro]]? [...] (Tiel efektiviĝis kalkulema antaŭdiro de la tobolska miraklofaranto, ke sen li la [[Romanovoj|dinastio]] pereos: de lia [[morto]] ĝis tiu ĉi [[pereo]] daŭris nuraj dek semajnoj. |aŭtoro = [[Aleksandr Solĵenicin]] |verko = Pensoj pri la Februara revolucio [1983] |origina teksto = Так убийство Распутина оказалось не жестом, охраняющим монархию, но первым выстрелом революции, первым реальным шагом революции — наряду с земгоровскими съездами в тех же днях декабря. Распутина не стало, а недовольство брызжело — и значит на кого теперь, если не на царя? [...] (Так и сбылось расчётливое предсказание тобольского чудотворца, что без него династия погибнет: от смерти его и до этой гибели только и протянулось десять недель.)<ref>Солженицын А. И. Размышления над Февральской революцией. М., 2007. С. 8–9.</ref>. }} === Vasilij Ŝulgin === {{Citaĵo |teksto = Ekzistas terura vermo, kiu ronĝas kvazaŭ kosuso arbotrunkon de [[Rusio]]. Jam la tutan kernon ĝi forronĝis, eble jam mankas la trunko, nura tricentjara ŝelo ankoraŭ teniĝas...</br>Kaj mankas [[kuracilo]] ĉi-kaze...</br>Ĉi-kaze ne eblas lukti... Tio estas mortigilo...</br>La nomo de tiu ĉi mortigilo: Rasputin!!! |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = Есть страшный червь, который точит, словно шашель, ствол России. Уже всю сердцевину изъел, быть может, уже и нет ствола, а только одна трехсотлетня кора еще держится...</br> И тут лекарства нет...</br> Здесь нельзя бороться... Это то, что убивает...</br> Имя этому смертельному: Распутин!!!<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 133.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = La afero estas ke la [[Aleksej Nikolajeviĉ Romanov|tronheredanto]] estas morte malsana... Eterna [[timo]] devigas la imperiestrinon sin ĵeti al tiu ĉi homo. Ŝi kredas ke la tronheredanto vivas nur danke al li... |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = Дело в том, что наследник смертельно болен... Вечная боязнь заставляет императрицу бросаться к этому человеку. Она верит, что наследник только им живет...<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 146.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = Rasputin estas funkcio de [[volupto]]<ref>Ruse ''rasputnost'', do simile al la familinomo de la priparolata persono.</ref> de certaj damoj, serĉantaj... "[[sento]]jn". La sentojn, perditajn dum degenero. Degenerantaj [[virino]]j ofte suferas mankon de iuj ajn sentoj. Nemalofte ili klarigas ke la [[edzo]] estas "ordinara, griza homo". Foje efektive estas tiel. |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = Распутин есть функция распутности некоторых дам, ищущих... "ощущений". Ощущений, утраченных вместе с вырождением. Вырождающиеся женщины часто страдают от того, что они ничего не чувствуют. Нередко они объясняют это тем, что муж — "обыкновенный, серый человек". Иногда это действительно так<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 147.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = Ĉu estas mirinde ke [[Sankt-Peterburgo|Sankt-Peterburga]] girlando — mistika-volupta — altiris al si Griŝka Rasputin, tipan rusan "[[Ĥlistoj|ĥliston]]"!.. Jen sur kia grundo okazis delonge atendita kuniĝo de [[intelektularo]] kaj la [[popolo]]!.. Griŝka eniĝis je la ĉeno kaj, tenante je unu mano [[Histerio|histeriulinon]]-mistikulinon, en la alia — histeriulinon-[[Nimfomanio|nimfomaniulinon]], plibeligis la [[baleto]]n de Petrogrado per sia duvizaĝa portreto — de miraklofaranto kaj satiruso... [...] Griŝka bonege sciis al kiu per kiu flanko de sia spirita portreto sin turni... [...] Al la cara familio li turnis sian vizaĝon de "sankta maljunulo", rigardante kiun al la carino ŝajnas ke la spirito dia kuŝas sur la sankta homo... Dume al Rusio li turnis sian voluptan muzelon, ebrian kaj voluptan, la muzelon de koboldo-satiruso en la [[Tobolska gubernio|Tobolska]] tajgo... Kaj de tio devenas ĉio... |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = Что же удивительного, что санкт-петербургская гирлянда — мистически-распутная — притянула к себе Гришку Распутина, типичного русского "хлыста"!.. Вот на какой почве произошло давно жданное слияние интеллигенции с народом!.. Гришка включился в цепь и, держа в одной руке истеричку-мистичку, а в другой — истеричку-нимфоманку, украсил балет Петрограда своим двуликим фасом — кудесника и сатира... [...] Гришка прекрасно знал, где каким фасом своего духовного обличия поворачиваться... [...] Царской семье он обернул свое лицо "старца", глядя в которое царице кажется, что дух божий почивает на святом человеке... А Росии он повернул свою развратную рожу, пьяную и похотливую, рожу лешего-сатира из тобольской тайги... И из этого — все<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 150–151.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = En [[kinejo]]j oni malpermesis prezenti [[filmo]]n, kie estis montrate kiel la [[Nikolao la 2-a (Rusio)|imperiestro]] metas sur sin la Krucon de Sankta Georgo. Kial?.. Ĉar tuj post komenco de la filmo, — voĉo el mallumo: "La caro-paĉjo kun Georgo, la [[Aleksandra Fjodorovna (Alix de Hesio-Darmstadt)|carino-panjo]] kun Grigorij..." |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = В кинематографах запретили давать фильму, где показывалось, как государь возлагает на себя Георгиевский крест. Почему?.. Потому что, как только начнут показывать, — из темноты голос: "Царь-батюшка с Егорием, а царица-матушка с Григорием..."<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 153.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = Komence de la [[20-a jarcento]] tiuj ĉi [[homo]]j malgrandiĝis... Ili ne kapablis fari kortegan renverson... anstataŭe ili murdis Rasputin... La celon tio certe ne atingis. La [[monarĥio]]n savi tio ne povus, ĉar la Rasputin-veneno jam efikis... Kiun sencon havas mortigi [[serpento]]n, se ĝi jam mordis... Sed malgraŭ tuta sia sensenceco, la murdo de Rasputin estis la ago profunde monarĥia... Tiel oni komprenis ĝin... Kiam sciigo pri la okazintaĵo atingis [[Moskvo]]n (tio okazis vespere) kaj penetris [[teatro]]jn, publiko postulis plenumi la [[himno]]n. |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = В начале ХХ века эти люди стали мельче... На дворцовый переворот их не хватило... вместо этого они убили Распутина... Цели это, конечно, не достигло. Монархию это не могло спасти, потому что распутинский яд уже сделал свое дело... Что толку убивать змею, когда она уже ужалила... Но при всей его бесцельности, убийство Распутина было актом глубоко-монархическим... Как его и поняли... Когда известие о происшедшем дошло до Москвы (это было вечером) и проникло в театры, публика потребовала исполнения гимна<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 154.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = Kaj vi scias, iĝis eĉ pli malbone post kiam oni murdis Rasputinon... Antaŭe oni pri ĉio kulpigis lin... Kaj nun oni komprenis ke la problemo estas tute ne Rasputin. Oni murdis lin, sed nenio ŝanĝiĝis. Kaj nun ĉiuj sagoj flugas rekte, sen fiksiĝi je Rasputin... |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = И вы знаете, еще хуже стало, когда Распутина убили... Раньше все валили на него... А теперь поняли, что дело вовсе не в Распутине. Его убили, а ничего не изменилось. И теперь все стрелы летят прямо, не застревая в Распутине...<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 161.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = ...ĝis nun eĉ ne unu [[atenco]]. Ĉu vi memoras la [[Rusia revolucio de 1905|jaron 1905]]? Tiam pluvis per [[bombo]]j... Nun eĉ ne unu [[ribelo]] — ankoraŭ... Ĉu vi memoras tiam?.. Nun plej ribele kondutis tiuj, kiuj murdis Rasputinon: ili faris la unuan kaj la solan ĝis nun agon de [[teroro]]. |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = ...до сих пор ни одного покушения. А помните 1905 год? Тогда дождило бомбами... Теперь ни одного бунта — пока... А помните тогда?.. Теперь наиболее бунтарским образом повели себя те, кто убил Распутина: они совершили первый и единственный пока акт террора<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 162–163.</ref>. }} {{Citaĵo |teksto = Rasputin ĉiujn formanĝis, ĉiujn [[amiko]]jn, ĉiujn [[sento]]jn... ne plu haveblas fideluloj... Estas malfideluloj kaj malkaŝaj ribeluloj... La lastaj ekiros kontraŭ li, la unuaj sin kaŝos... Li estas sola... Pli malbona ol sola... Li estas kun ombro de Rasputin... La damnita kamparano!.. |aŭtoro = [[Vasilij Ŝulgin]] |verko = Tagoj |origina teksto = Распутин всех съел, всех друзей, все чувства... нет больше верноподданных... Есть скверноподданные и открытые мятежники... Последние пойдут против него, первые спрячутся... Он один... Хуже, чем один... Он с тенью Распутина... Проклятый мужик!..<ref>Шульгин В. В. Дни. 1920: Записки. М., 1989. С. 195.</ref>. }} === Diversaj aŭtoroj === {{Citaĵo |teksto = Rasputin havis eksterordinaran naturan intelekton de siberia kamparano, praktike traktanta la [[vivo]]n, kiu ebligis al li krei sian vividealon post kiam li klare konsciis neceson plibonigi siajn vivkondiĉojn. En cirkonstancoj de sia kamparana familio Rasputin tian eblecon ne vidis, des pli ke peza kaj persista laboro de [[kamparano]] lin, kutimiĝintan de frua aĝo al senlabora vagado tra [[monaĥejo]]j, ne allogis. Pro tio Rasputin ekiris la vojon de siaj strangaĵoj, kiuj en li disvolviĝis sub influo de kontaktoj dum liaj vojaĝoj kun la mondo de pilgrimantoj kaj kun monaĥa medio. Tiu ĉi komunikiĝo donis al Rasputin bazan alfabetecon kaj siaspecan teologian edukon, adaptitan al la kapablo apliki ĝin laŭe al vivcirkonstancoj, vastigis lian imagon pri la vivo, evoluigis en li scivolemon kaj kritikon, ellaboris en li senton de fiziognomikisto, kiu kapablis eltrovi malfortecojn kaj specifaĵojn de la homa naturo kaj ludi sur ili, kaj tio per si mem kondukis lin laŭ la vojo, kiu malfermis antaŭ li suferantan virinan [[animo]]n. Forte sentante en si de [[junaĝo]] la homon kun forta inklino al la malsan-perversaj emoj de sia naturo, Rasputin estis klare konscianta ke malvasta sfero de la monaĥeja vivo, kaze de lia monaĥiĝo, baldaŭ elĵetus lin el sia medio, do li decidis iri je direkto, kiu estis lin persone kontentiganta — al la mondo de ŝajnaj sanktulaĉoj, pilgrimantoj kaj malsaĝuloj pro Kristo, kiun li esploris de frua aĝo perfekte. |aŭtoro= [[Stepan Beleckij]] |verko= Grigorij Rasputin<ref>[[Commons:File:Белецкий С.П. Григорий Распутин (1923).pdf|Белецкий С.П. Григорий Распутин (Из записок). Петроград, 1923. p. 19.]]</ref> |origina teksto = Распутин обладал недюжинным природные умом практически смотрящего на жизнь сибирского крестьянина, который помог ему наметить свой жизненней идеал, как только он начал ясно отдавать себе отчет в необходимости улучшить свои жизненные условия. В обстановке обихода своей крестьянской семьи Распутин этой возможности не видел, тем более, что тяжелый и упорный труд земледельца его, привыкшего с ранних лет к праздношатанию по монастырям, к себе не привлекал. Поэтому Распутин пошел по пути своих странностей, которые в нем развились под влиянием общения его во время странствований с миром странников и с монашеской средой. Общение это дало Распутину, зачатки грамотности и своеобразное богословское образование, приноровленное к умению применять его к жизненному обиходу, расширило его взгляд на жизнь, развило в нем любознательность и критику, выработало в нем чутье физиогномиста, умевшего распознавать слабости и особенности человеческой натуры и играть на них, и само по себе повело его по тому пути, который растворял перед ним страдающую женскую душу. Сильно чувствуя в cе6e с юных лет человека с большим уклоном к болезненно-порочным наклонностям своей натуры, Распутин ясно отдавал себе отчет в том, что узкая сфера монастырской жизни, в случае поступления его в монастырь, в скорости выбросила бы его из своей среды, и поэтому он решил пойти в сторону, наиболее его лично удовлетворявшую — в тот мир видимых святош, странников и юродивых, который он изучил с ранних лет в совершенстве. }} {{Citaĵo |teksto = Mi neniel povas enkapigi ĉion, kio dum la [[revolucio]] estis skribata pri tiu ĉi familio, kaj ekzemple pri rilato de la [[Aleksandra Fjodorovna (Alix de Hesio-Darmstadt)|Imperiestrino]] al Rasputin. Ĉiu, kiu nur vidis kaj konis ŝin, ŝian rilaton al la [[edzo]], ĝenerale konis ŝin, tiu povus nur ridi pro tio aŭ suferi. Ŝi, kiel [[homo]] religiema, evidente kredis je lia povo: doto de la [[preĝo]] [...] Mi interparolis pri tio kun Volkov, kun Tanja Botkina, kun Nikolajeva, al kiu estis tre proksima Hendrikova — ĝuste tion ĉi diris ĉiuj: ŝi kredis je la povo de la preĝo de Rasputin. |aŭtoro= [[Klavdija Bitner]] |verko= Atesto al enketisto Nikolaj Sokolov |origina teksto = Вся эта семья в общем подкупала своей простотой и добротой. Ее нельзя было не любить. Я никак не могу уложить себе в голову всего того, что писалось в революцию про эту семью и, в частности, про отношения Государыни к Распутину. Всякий, кто только видел и знал ее, ее отношения к мужу, ее взгляды, вообще знал ее всю, тот мог бы только или смеяться от этого, или страдать. Она, как набожная, вероятно, верила в его силу: дар молитвы. [...] Я говорила на эту же тему с Волковым, с Таней Боткиной, с Николаевой, с которой была очень близка Гендрикова, — вот именно это и говорили они все: она верила в силу молитвы Распутина. }} == Vidu ankaŭ == * [[Aleksandra Fjodorovna (Alix de Hesio-Darmstadt)]] == Referencoj == {{DEFAŬLTORDIGO:Rasputin, Grigorij}} [[Kategorio:Tjumena provinco]] [[Kategorio:Mistikuloj]] [[Kategorio:Rusiaj politikistoj]] [[Kategorio:Kristanoj]] [[Kategorio:Naskiĝintoj la 10-an de januaro]] [[Kategorio:Mortintoj la 30-an de decembro]] [[Kategorio:Naskiĝintoj en la 19-a jarcento]] [[Kategorio:Mortintoj en la 20-a jarcento]] 4xi7q5ysb7e5f4k471agcg02kdpwijd