Vikifontaro eowikisource https://eo.wikisource.org/wiki/Vikifontaro:%C4%88efpa%C4%9Do MediaWiki 1.47.0-wmf.14 first-letter Aŭdvidaĵo Specialaĵo Diskuto Uzanto Uzanto-Diskuto Vikifontaro Vikifontaro diskuto Dosiero Dosiero-Diskuto MediaWiki MediaWiki-Diskuto Ŝablono Ŝablono-Diskuto Helpo Helpo-Diskuto Kategorio Kategorio-Diskuto Aŭtoro Aŭtoro-Diskuto Paĝo Paĝo-Diskuto Indekso Indekso-Diskuto TimedText TimedText talk Modulo Modulo-Diskuto Event Event talk 104 15026 125981 47146 2026-08-04T13:41:32Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125981 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>tuta domo kaj kaŝiris kiel mistera resono funde ĉe ĉiuj agoj tie, sed kies vera esenco restis neklara por ĉiuj. La fokuso de la enigmo estis la mastrino. Ŝi estis longa virino kun energiaj trajtoj, kaj ŝia tuta estaĵo prezentis ion sincere bonan kaj nekaŝitan antaŭ ĉiu. Sed nur ĝis difinita limo—kiu ĝin transpaŝis, pentis. Kelkiuj tion provis. Kelkaj ŝiaj kunuloj el infaneco ne povis dum la unuaj tempoj de ŝia edzineco sin deteni de scivolaj demandoj konfidenciaj, ĉu ŝi estis feliĉa kaj tian ceteron. Sed tiam la antaŭe tiom milda kaj amika Anjo de Heikkilä rigidiĝis kiel ŝtono kaj ĵetis, nenion dirante, tian rigardon al la demandinto, ke ĉi tiu sentis sin parolinta nedece, kaj kvazaŭ petante pardonon komencis paroli pri alio. Fadenkolportistoj kaj similaj vizitantoj ankaŭ provis sian ŝancon — nerekte, nature. Sed apenaŭ ili pintigis la buŝon, kiam ili vidis la mastrinon antaŭ si tiel malvarme trapenetranta, ke ili nesciis, per kiaj langoturnoj sin elŝovi tra la pordo. Plej mirinde estis, ke eĉ la servistoj nenion sciis, kvazaŭ eĉ ili, transirinte la sojlon de Heikkilä, ĵuris ĉiaman silenton. Ĉu ili estis malpermesataj paroli? Ne — ili laŭdire nur nenion sciis. »La mastro estas tia, kia li estas, kiel ĉiu vidas, kaj egalulon al la mastrino oni vane serĉus en sep komunumoj, kiel ĉiu vidas.» Jen ĉio. Ĉu ili sentis la samon, kiel aliaj, la silentan pretendemon de la malvarme diskreta digneco de la mastrino, alliganta la langajn tendenojn? Aŭ kio ĝi estis, kiu envolvis ĉion pri la domo kun nepenetrebla krepusko?<noinclude><references/></noinclude> immcdg2wakk0j7o2j8u0twsxoxiv88q 106 16330 125979 70413 2026-08-04T12:50:46Z HenriLeFoll 4277 125979 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Tipo=book |Titolo=[[La piramido de l’ tirano]] |Subtitolo= |Volumo= |Aŭtoro={{de|Ferdinand Domela Nieuwenhuis|F. Domela Nieuwenhuis}} |Tradukinto={{de|D. Ivanski}} |Redaktoro= |Antaŭparolisto= |Lingvo= |Eldonejo= |Eldona_loko= |Jaro=1913 |Fonto=pdf |Bildo=1 |Serio= |Paĝoj=<pagelist 1=Titolo 2=- 3=1 34=- 35=- 36=- /> |Enhavo= |Rimarkoj= |Vikifontaro_Traduko=false }} cgam1t68d4s3x15b9w514ig45iowree 104 16919 125978 103285 2026-08-04T12:49:12Z HenriLeFoll 4277 125978 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{f|LA PIRAMIDO DE LA TIRANIO.|c|g=150%}} La konata germana verkisto Michael Flürscheim diras en sia libro: „Individualismo kaj Socialismo”, ke la maldika krusto (konsistanta el la klaso posedanta) ĉirkaŭ la lafo ardanta de l’ socia mondo, atingas ne pli ol 2 procentojn de l’ diametro. Per aliaj vortoj: el ĉiu cento da homoj nur du apartenas al la klaso posedanta aŭ kapitalista, dum 98 oni povas klasifiki inter la klaso laboranta. Por eviti malklarecon, ni komencu per difino de tio, kion ni devas kompreni je la vortoj „laboristo” kaj „kapitalisto”. Ĉiun, kiu bezonas labori, ĉu per la manoj, ĉu per la kapo — stranga distingo, kvazaŭ manlaboro ne bezonas kapon kaj kaplaboro ne manojn, sed ni sekvas la ordinaran esprimomanieron — ĉiun, kiu sen labori ne povas vivi, ni nomas: laboristo. Profesoro, kuracisto, instruisto, inĝeniero apartenas ĉiuj al la klaso laboranta, se ili ekzistas per sia salajro kaj se ili, tion perdante, estas sen rifuĝejo. Kaj sub la nomo „kapitalisto” ni komprenas ĉiun, kiu ne laborante tamen povas vivi. Ni opinias, ke tiu ĉi limo estas konforma al realeco. Do el cento du estas kapitalistoj, kaj strange, ili kondutas kiel mastroj, kaj la naŭdek-ok aliaj sin lasas de ili subpremi. Kiel estas tio ebla? La sekreton, kiel kelkaj homoj povas superregi la grandan amason, ni trovas malkovrita en interesa, preskaŭ forgesita, maljuna libreto de la franca verkisto De la<noinclude><references/></noinclude> favfa1xp68olr1ye91k4e0o73ok15vk 2 19715 125996 122606 2026-08-05T07:50:07Z HenriLeFoll 4277 /* sintakso */ 125996 wikitext text/x-wiki = vikifontaro = == uzantoj == * [[Uzanto:Lepticed7|Lepticed7]] : [[:Specialaĵo:Kontribuoj/Lepticed7|kontribuoj]] - [[Uzanto:Lepticed7/Farotaĵoj|Farotaĵoj]] * [[Uzanto:Pairko|Pairko]] : [[:Specialaĵo:Kontribuoj/Pairko|kontribuoj]] * [[Uzanto:Agloforto|Agloforto]] : [[:Specialaĵo:Kontribuoj/Agloforto|kontribuoj]] * [[Uzanto:KatiTuluzo|Kati]] : [[:Specialaĵo:Kontribuoj/KatiTuluzo|kontribuoj]] * [[Uzanto:Marqnt98|Marqnt]] : [[:Specialaĵo:Kontribuoj/Marqnt98|kontribuoj]] == sintakso == * ĉ - ŭ - ’ - „ - „ - “ - « - » - ¼ - ½ - ¾ * ♀ - ♂ - ☆ - ★ * {{Ĉeflitero|L|a}} ĉeflitero * <nowiki>~~~~</nowiki> : [[Uzanto:HenriLeFoll|HenriLeFoll]] ([[Uzanto-Diskuto:HenriLeFoll|diskuto]]) 16:09, 13 jun. 2023 (UTC) * <nowiki>{{Centre|de}} S^oj ou {{Sup|oj}}</nowiki> text{{Sup|oj}} * <nowiki>{{Steletoj|r=1}}</nowiki> {{Steletoj|r=1}} * [[Ŝablono:A/dokumentado|A,E ]] : <nowiki>{{a|12}}</nowiki> * [[Ŝablono:De/dokumentado|De]] : <nowiki>{{de|Aŭtoro}}</nowiki> * [[Ŝablono:F/dokumentado|F]] : <nowiki>{{f|DE|c|g=80%}} - {{f|DE|c}} </nowiki> * mankas <nowiki>{{Ornamaĵo}}</nowiki> * <nowiki>{{DekstraMaldekstra|Kiu}}</nowiki> * <nowiki>{{smallcaps|La}}</nowiki> * vdk/vdf : ĉirkaŭprenis - <nowiki>{{Vdk|ĉirkaŭ|prenis}} {{Vdf|ĉirkaŭ|prenis}}</nowiki> * <nowiki>{{dro|Zamenhof}} </nowiki> * <nowiki>{{rh|maldekstra|centra|dekstra}} </nowiki> * <nowiki> {{---|3em}} ou ---- </nowiki> * <nowiki> {{tab}} </nowiki> * <nowiki> <ref>texte</ref> <ref name="p17" /></nowiki> * <nowiki><ref>{{Vikipiednoto|Fragmento}}</ref></nowiki> * {{SIC|floruj|floroj}} : <nowiki>{{SIC|floruj|floroj}}</nowiki> 70ct5keq1x8yv4nsgehbm7xrvnn1gbu 104 21335 125983 70328 2026-08-04T14:11:08Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125983 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><nowiki /> — „Mi neniel komprenas tiujn ĉi homojn, pro kiu kaŭzo al ili ekplaĉis reĝigi super sin fremdan homon, malriĉan, malbone vestitan, kiun ili ne konas, ne demandinte eĉ el kiu lando mi venis? kiel malnaturaj estas iliaj moroj!“ Tiel pensis la reĝo. Li ne trankviliĝis, ĝis li decidis demandi pri la enigmo sian domestron, kiu estis saĝa homo. Kaj la reĝo turnis sin al li: — „Aŭdu, mia domestro! mi petas vin klarigi al mi, kial vi reĝigis min super vin, kiel vi sciis, ke mi alvenis tien ĉi? kaj estu tiel bona, diru al mi, kio estos mia fino!?“ — „Mia reĝo“, respondis la estro: „ni, insulanoj, ne estas simplaj homoj, ni estas spiritoj. En la profunda antikveco niaj insulanoj petis Dion, ke Li sendu al ili ĉiujare homon por reĝi ĉe ili. Kaj Dio konsentis, kaj de tiu tempo, ĉiujare en tiu ĉi sama tago, venadas homo sur la bordon de nia insulo. Ili rapidas renkonte al li kun granda triumfo, kiel vi vidis, kaj reĝigas lin, sed lia regado ne daŭras pli ol unu jaro. Kiam pasis jaro, oni lin deĵetas de la trono, deŝiras de li la multekostajn vestojn, vestas lin en malnovajn, disŝiritajn vestojn, kaj liaj ĝisnunaj sklavoj kun forteco tiras lin al la bordo; tie ili enlasas lin en tie pretigitan ŝipon, kaj oni forsendas lin al dezerta insulo, kie li nenion trovas. Ankoraŭ hieraŭ li estis granda reĝo — hodiaŭ li jam estas senvesta, sen unu sklavo, sen unu amiko, sen unu bedaŭranto. . . Se li en la tempo de lia regado ne kondutis saĝe, lia fino estas nepentreble malagrabla. Post la forigo de la malnova reĝo, en tiu ĉi sama tago, la insulanoj eliras al la bordo, por renkonti la uovan alsenditan de Dio reĝon. Tia estas la ordo de tiu ĉi popolo. — — "Diru do al mi, spirito," demandis la reĝo, "ĉu ankaŭ la estintaj regantoj sciis pri tio ĉi aŭ ne?“ — "Ne estis unu el ili, kiu ne sciis pri tio ĉi, sed, ĉirkaŭitaj de tia riĉeco kaj lukso, ili sin forgesis, aŭ pensis, ke tio ĉi estas mensogo, aŭ ne volis maldolĉigi al si la nunan feliĉon per pensoj pri la estonteco; sed, kiam finiĝis la jaro kaj ili estis demetitaj de la regado kaj forsenditaj al la<noinclude><references/></noinclude> jhbkn41fu8h12cgwszdwv48zhkipk4v 106 25516 125998 81388 2026-08-05T07:55:51Z HenriLeFoll 4277 125998 proofread-index text/x-wiki {{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template |Tipo=book |Titolo=[[Mallumaĵoj]] |Subtitolo= |Volumo= |Aŭtoro={{de|Árpád Abonyi}} |Tradukinto={{de|Pál Lengyel}} |Redaktoro= |Antaŭparolisto= |Lingvo= |Eldonejo=Presa Esperantista Societo |Eldona_loko=Paris |Jaro=1907 |Fonto=pdf |Bildo=1 |Serio= |Paĝoj=<pagelist 1=- 2=- 3=- 4=- 5=3/> |Enhavo= |Rimarkoj= |Vikifontaro_Traduko=false }} m8f7yso43j38fpy99qhexnf6ytfxm3n 104 25531 125994 100850 2026-08-05T07:42:37Z HenriLeFoll 4277 /* Sen teksto */ 125994 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{C|MALLUMAĴOJ}}<noinclude><references/></noinclude> 3koaihv7j34i00ojyob9mpu1dy3mhpu 104 34087 125980 101316 2026-08-04T13:28:14Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125980 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{Titolo|Pri l’ortografio.}} {{---|100px}} Tradukante el lingvo hebrea, mi ne povis skribadi la nomojn personajn kaj geografiajn tiel, kiel oni kutimis skribadi en lingvoj eŭropaj, ĉar nia lingvo, kiu estas kreita por esti internacia, devas prezenti ĉion kiom eble pli precize, ol aliaj lingvoj, kaj tial ĉe l’skribado de nomoj, kiuj havas sonojn ne havantajn literojn en nia alfabeto, ne povinte skribi ilin precize, mi almenaŭ faris signojn, per kiuj la filologo aŭ la orienta naciisto ilin ekkonu kaj povu ilin diferencigi de l’sonoj proksimaj al ili. Kaj jen estas la formoj, en kiuj mi skribis en tia okazo, kaj tiujn ĉi samajn formojn mi proponas al niaj amikoj, estontaj en tia situacio <center> {| style="text-align: center;" | Anstataŭ la hebrea: || araba, turka<br />kaj persa: || mi skribis kaj konsilas: |- |ח||ح||ĥh |- |"||ظ||zh |- |(vokalo) ע||ع||à, è, ì, ò, ù |- |<div style="text-decoration: overline;">ג</div>||غ||gh |- |"||ض||dd (''perse'' zz) |- |ק||ق||kh |- |תּ||ت||th |- |<div style="text-decoration: overline;">ת</div>||{{sic|ث|ش|}}||sh |- |"||ص||ss |} </center> kaj ĉar la suprediritaj kvar lingvoj ne havas sonojn fremdajn al nia alfabeto pli ol tiuj naŭ, pri kiuj mi jam parolis, mi pensas, ke tiel ni povas signi ĉiujn orientajn sonojn. {{Dekstra|'''La tradukinto.'''}}<noinclude><references/></noinclude> edfl25velf7baqrcdchvex5cma3stf2 104 34993 125985 105152 2026-08-04T14:32:11Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125985 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>popolo kaj li ekspedis ankoraŭ grandan amason da homoj, kiuj estis tre gajegaj, renkontante tie siajn parencojn. Dume la tempo foriradas kaj la jaro de lia regado jam proksimiĝas al la fino. Ĉiuj, antaŭirintaj reĝoj timadis antaŭ la lasta tempo, sed li estis gaja, li estis certa, ke li iras al pli bela lando, kiun li mem pretigis por si. La jaro finiĝis, venis la lasta tago, la reĝo estis kaptita, la kronon oni demetis de lia kapo, la vestaĵojn oni deŝiris de li kaj li estis enportita en la pretigitan ŝipon. Apenaŭ li starigis siajn piedojn sur la bordo de la nova insulo, kaj jen amaso da popolo de la nova lando kuras al li kun ĝojego, kun granda honoro ili renkontas lin kaj, anstataŭ la unuatempa krono, ili kronas lin per nova krono, ne por unu jaro, sed por eterne ; kaj por tio ke li vivis ĝis nun saĝe, Dio lin rekompencis per eterna vivado kaj eterna regado. — {{f|'''Solvo de la alegorio:'''|c}} La bonfarema riĉulo estas Dio; la forsendita sklavo estas la homo post la naskiĝo; la ŝipo plena de komercaĵo estas la scienco, kiun la homo lernas antaŭ la naskiĝo<ref>Laŭ la opinio de Sokrato, Platono kaj la Talmudistoj.</ref>; la unua insulo estas nia mondo; la homoj, kiuj lin renkontis triumfe, estas liaj gepatroj, kaj li estis nuda kaj ploris; la spirito, kiu al li konsilis konduti prudente, estas la saĝo; la tempo de lia regado estas la tempo de la homa vivado, kaj la dezerta insulo estas la mondo estonta — la postmorta vivo; la laborantoj, kiujn li ekspedis, estas liaj bonaj faroj, kiujn la homo faras, kiam li vivas, kaj la reĝoj, kiuj lin antaŭiris, estas la multo de la homaro, kiu vivas malsaĝe, ne donas al si kalkulon en sia vivado kaj ne memoras pri la morto. Tiuj ĉi perdiĝas en la pekoj kaj estas eterne mallaŭdindaj ...—<noinclude><references/></noinclude> 0tf4zqu8fxpv7j5daam7k365imt5ixb 104 37433 125974 114326 2026-08-04T12:14:38Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125974 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{gsp|malamo al malriĉuloj}}. La polico, efektive, nur estas fondita por zorgi, ke la riĉuloj povu dormi kviete. Ĝia ĉefa celo en la socia vivo estas: ŝirmi la posedantojn kaj neebligi al la nenion-posedantoj depreni iom al tiuj, kiuj posedas ĉion. La policano devas vidi en malriĉulo sian naturan malamikon. La polico estas dresata por vidi en ĉiu malriĉulo: krimulon, aŭ almenaŭ: homon, kiu portas la ĝermon de krimeco, kiu povas ĉiumomente ekflori. La polico ne ŝirmas la malriĉulon akiri honestan ekzistadon. Ĝi gardas lin kiel en libereco vivantan krimulon, kaj ĝi arestas lin, se li faras malplej gravan movon suspektan. La polico ne havas iun intereson ekstermi la efektivan krimecon. La ekzisto de krimuloj ja estas la sola preteksto por ĝia propra ekzisto. Instinkte ĝi flegas krimecon — pro instinkto al memkonservado. Tamen, kvankam burĝaro elspezas ĉiam pli por polico, ĝi ne povos kontentigi je la daŭro la postulojn; krom tio la policon havas tiu, kiu prezentas plej multe. Je la tago, kiam la klaso posedanta estos venkata kaj ĝia pereo estas certa, la polico entute transiros al la venkantoj. Estas al ĝi tute egala, kiu estas ĝia mastro; ĝi samfacile krias hodiaŭ: Vivu la reĝo, vivu la imperiestro! ol morgaŭ: vivu la respubliko. Reptiliaj animoj ĉiam kuniras kun la partio, kiu momente triumfas. Ĉar la klaso posedanta estas potenco internacie organizita, tial estas tute nature, ke ĝi organizis internacie la policon, por tiel malhelpi la internacie sin organizantan laboristklason. Je la daŭro, tamen, ĝi ne povos kontraŭstari la laboristojn; ĉar por povi tion, oni devus, fine, meti policanon antaŭ aŭ apud ĉiu posedaĵo, kaj tio ja ne estas farebla. Kian aspekton tiam ja prezentus la mondo! Apud ĉiu malriĉulo, pala pro malsato: unu riĉulo, pala pro timo, kaj inter la du: la policano, armita de kapo ĝis piedo, preta<noinclude><references/></noinclude> mdrfiz3hzthk4cr7dp087livqc0kwsf 104 44883 125975 2026-08-04T12:23:45Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125975 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{f|III. '''LA ARMEO'''.|c}} La lasta fortikaĵo, sur kiu kapitalismo apogas sin, estas la armeo kun ĝiaj kanonoj, ĝiaj pafiloj, ĝia forta organizo. Se al la regantaroj — kiuj estas nenio pli ol prokuristoj de l’ posedantoj — oni demandas, por kio servas la armeoj, tiam ili diras, ke la armeoj necesas por la nedependeco de la lando. Tamen, tio ne estas vera. Oni donas tiun ŝajnon al la armeo. La armeojn oni uzas kontraŭ la laboristoj, por certigi al la klaso posedanta la estrecon. Ĉu ni ne vidas, ke ĉe ĉiu kazo la armeo estas uzata enlande, por garantii la ordon (?) kaj la trankvilecon (?). Apenaŭ estas ie striko, tuj oni sendas soldatojn, por stari je la flanko de la mastro, kaj por ŝirmi tiun. Se oni deziras elpremi impostojn, ĉu tiam la soldatoj ne devas helpi la policon neebligi reziston al la popolo? Se la popolo ekpostulas siajn rajtojn per grandaj kunvenoj kaj manifestadoj — tuj oni tenas preta en la kazernoj militistojn, kiuj povas je la unua signo elmarŝi kontraŭ la popolo. Ce ĉiuj siaj manifestadoj de potenco la klaso reganta uzas la armeon. La unua kaj plej ordinara krio de burĝaro ĉe ĉiu ekmoviĝo de l’ popolo estas: sendu soldatojn kontraŭ ili, mortpafigu la ribelantaĉojn! Ĉu ankaŭ tiu ĉi afero ne estas treege fi-ruze aranĝita? Unu parton de l’ popolo oni devigas, je certa aĝo, adiaŭi hejmon kaj familion, laboron kaj medion, por esti vestata en mokinda kostumo kun multkoloraj ornamaĵoj, kaj por esti dresata en la metio de mortigado. Per rigora izolado oni penas fari el ili apartan klason, kiu rigardas la ceteran popolon kiel malamikon, kaj tial estas ĉiumomente preta frakasi kaj mitralumi ĝin. Oni pretendas, ke estas honoro, esti soldato; oni kulturas kastemecon, por instigi soldatojn kaj civitanojn unu kontraŭ alia, — por ke oni povu pli bone uzi la unuajn kontraŭ la lastajn. Kaj kiuj estas niaj soldatoj? Laboristaj knaboj, kies interesoj estas<noinclude><references/></noinclude> 2hgr15j9dj73nyy2lyn8s3ijfj4e6n4 104 44884 125976 2026-08-04T12:41:40Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125976 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>ili, ili estas la estroj de l’mondo; per nevideblaj fadenoj ili disponas je la sorto de milionoj. {{---|3em}} Ni do vidis de proksime la potencilojn, kiuj ebligas al manpleno da homoj regadi ĉion kaj ĉiun. Kvankam la temo tute ne estas elĉerpita ankoraŭ, tamen, ni opinias, ke ni sufiĉe klarigis la manierojn je kiuj ili tion aranĝis. Oni kreis artan konstruaĵon de tiranio, en kiu ĉiu malgranda tirano havas sferon por en ĝi superpotence regadi, je kondiĉo, ke li submetu sin al pli alta tirano, kiu siavice havas regionon por sia tiranismo; tiamaniere suprenirante la piramidon ni trovas kapitalon, tronantan sur la supro de l’ tuta konstruaĵo. Tre arte estas aranĝita tio. Ĉio kaj ĉiu dependas unu de alia, same kiel la ĉeneroj en ĉeno. Se oni demandas, per kiuj rimedoj oni konservas tiun sistemon, tiam ni kun Tolstoj almontras jenan kvaron: 1. Timigado; tiel ke la homoj timas ĉiun ŝanĝon, kiu ja estas prezentata al ili kiel fantomo; 2. Subaĉetado; tiel ke la popolo estas sangsuĉata por grasigi keikajn; 3. Hipnotigado, por kvazaŭ narkoti la popolon; por tio oni aplikas religion kaj patrujamon, preĝejon kaj lernejon, kiel ankaŭ le materiajn rimedojn je brutiĝo: alkoholo, la plezuroj en malaltstilaj teatroj, prostitucio de l’ spirito per gazetaro kaj scienco, kaj prostitucio de l’ korpo. 4. La potenco de l’ armeo, kiu fermas la cirklon de l’ perfortado. Kiel sin liberigi de tio? Per rezisto al tiranio, per subfosado de ĉiu aŭtoritato, ĉiu je sia maniero, ĉie kie li povas. Se oni diras, ke rezisto nemulte efikas, se ĝi ne okazas grandskale, tiam ni respondas: kiel vi volas starigi grandskalan reziston, se vi ne komencas je malgranda skalo? Ni kredas, ke ĉiu<noinclude><references/></noinclude> 8ryt2mvmsdx6uwhpgwlomyogcouffpg 104 44885 125977 2026-08-04T12:48:17Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125977 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>ol ĉiam devi forĵeti sin mem kaj esti mem nenio por ke aliaj estu ĉio. Tiam ni finos ankaŭ la Alton kaj la Malalton de hodiaŭ, kaj ni kantos kun la poeto: ::Altstaras la rabantoj. ::Malalte: la laboristoj. Alte: posedantoj, malalte: popol’. ::Alte: ĝuantoj. ::Malalte: ŝvituloj. Alte: trompistoj, malalte: l’ honestul’. ::Altstaras nobeluloj. ::Malalte: „Kanajlo”, Alte: regantoj, malalte: popol’, ::Alte: perfortuloj. ::Malalte: niaj filinoj, Alte: „sinjoroj”, malalte: „friponar’.” ::Malsupren, tiu „Alto”! ::Supren, tiu „Malalto”! Supren la rajto, malsupren perfort’! ::For la subpremo! ::Vivu libero! For nefarado, vivu Labor’! ::Malsupren la lukso ::De la palacoj, Anstataŭ ĝi: pano en ĉiu kaban’ — ::Por la „subuloj”, ::Ankaŭ por ili: Arto kaj scio, justeco kaj pac’.<noinclude><references/></noinclude> k440uoxsv5l9pjf7vcjpelr1m49p71p 104 44886 125982 2026-08-04T13:58:38Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125982 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{f|'''La dezerto'''|c|g=125%}} {{c|au}} {{f|La celo de la vivo.|c|g=125%}} {{---|3em}} {{f|Alegorio de '''I. B. Levinson.'''|c}} {{f|Tradukis '''N. Kuŝnir.'''|c}} {{---|3em}} '''B'''onfarema riĉulo, ekvolinte rekompenci sian sklavon, liberigis lin kaj donis al li ŝipon, plenigitan de komercaĵo, kaj diris al li: "Jen mi donas al vi la ŝipon kun ĉio, kio sin trovas tie; veturu en la maron, al fremdaj landoj, komercu, kiel vi nur ekvolos, kaj la profito, kiun vi ellaboros, estu via. La sklavo, humilege salutinte, forveturis en la maron. Ne pasis ankoraŭ kelkaj tagoj, la maro ekbruegis, ekŝanceligis la ŝipon, kaj la lasta ekbatiĝis sur ŝtonegoj kaj disrompiĝis en pecetojn; la tuta komercaĵo enfalis en la maron kaj ĉiuj homoj, kiuj troviĝis sur la ŝipo, dronis, — restis nur li mem. Kun grandaj turmentoj kaj dangeroj li alvenis al ia insulo, malsata, senvesta kaj sen ĉio. Li komencis iradi sur la insulo, irante kaj plorante. Kaj jen li vidas en la malproksimo grandan urbon kaj grandan amason da popolo, kiu iras, triumfe proksimiĝante al li. Alveninte al li, ili ekkriis; ,Vivu nia reĝo, vivu nia reĝo! !" kun tiuj vortoj ili sidigis lin en reĝan kaleŝon kaj kondukis lin en la urbon; li estis enkondukita en reĝan palacon, envestita en multekostajn vestojn, lian kapon oni ornamis per ora krono, sidigis lin sur ora trono, kaj ĉiuj eminentuloj de la urbo salutis antaŭ li sur la genuoj, ĵurante obei lin kaj servi lin humilege. En la komenco la nova reĝo pensis, ke tio ĉi estas sonĝo, sed, kiam pasis iom da tempo, li konvinkiĝis, ke li vere estas reĝo.<noinclude><references/></noinclude> 6dffbknf1wb4f2tzkgh7w1viv72kk48 104 44887 125984 2026-08-04T14:24:48Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125984 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>dezerta insulo, tiam ili pentis, ploris, sed tiam jam nenio povis helpi al ili. ..« La reĝo tre ektimis, lia koro ekbatis pro la sorto de la antaŭirintaj regantoj. — "Kiel mi povus eviti la malfeliĉon?" li pensis, ekmemorinte, ke jam sep semajnoj foriris kaj li nun devas rapidi fini la lastan tempon de la jaro kun pli bona saĝo kaj prudenteco, ol en la gisnuna tempo, kiu forpasis malutile. — "Sagulo!" li turnis sin al la spirito, "jen vi sciigis min pri la estinteco ankaŭ pri la estonteco, kaj mi petas vin, mia bonfarema, estu tiel bonega kaj instruu min, kion mi devas fari, por ke mi evitu la malfeliĉon, kiu atingis la foririntajn reĝojn?" — "Ekmemoru nur, mia reĝo," respondis la spirito, "ke nuda vi venis tien ĉi kaj nuda vi eliros el tie ĉi; sed sciu, ke ankoraŭ estas espero, se vi nur atiskultos min: Faru el la dezerta insulo fruktoportan, loĝeblan kaj plenhoman landon; jen estas la sola rimedo, por ke vi povu esti savita de terura malfeliĉo, kiu vin atendas sur la dezerta insulo. Kaj sciu, ke tion ĉi vi povas fari laŭ via bontrovo, laŭ la reguloj de nia lando. Ankoraŭ sciu, ke ĉiuj niaj insulanoj dume estas viaj sklavoj, tial sendu multajn el ili al la insulo kaj ili per siaj manoj prilaboros la dezerton en fruktoportan teron, en urbojn kaj grenejojn, kiujn vi plenigu de ĉiaj fruktoj, — per unu vorto: pretigu al vi tie novan regnon, kies anoj vin renkontos, kiam vi estos forsendita de tie ĉi, kun granda ĝojo; sed rapidu, unu momenton ne staru, ĉar ju vi pli multe laboros en via estonta loko, des vi poste pli bone ekvivos tie; sed, se vi min ne aŭskultos, vi estos la plej granda malfeliĉulo, unu malfeliĉo post la dua vin atingados eterne!" La reĝo estis homo tre saĝa, kaj la parolado kun la spirito donis tre bonan frukton: tuj li ekspedis grandan amason da sklavoj sur le insulon, kiuj diligente sin prenis al la laboro. La dezerto kun ĉiu tago, kun ĉiu horo renaskiĝadis; ne foriris ankoraŭ ses monatoj, kaj jam tutaj arboj estis pretaj inter belegaj kampoj kaj ĝardenoj. La reĝo ne estis ankoraŭ kontenta kun tia malgranda amaso da<noinclude><references/></noinclude> 6zl1a9z6n7tgp9zryjyqvcjc471cw9j 104 44888 125986 2026-08-04T14:35:23Z HenriLeFoll 4277 /* Sen teksto */ 125986 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="HenriLeFoll" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> qh4anh99qq08ylu2qy6fufi7pzmxsvh 104 44889 125987 2026-08-04T14:41:50Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125987 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{f|'''Tri Angloj Alilande'''|c|g=135%}} {{f|ROMANO ORIGINALE VERKITA|c|g=80%}} {{f|EN ESPERANTO|c|g=80%}} {{f|DE|c|g=80%}} {{f|JOHN MERCHANT, F.B.E.A.|c|g=135%}} {{f|KVARA ELDONO|c|g=80%}} {{kaŝita|.}} {{f|LONDONO :|c|g=80%}} {{f|BRITA ESPERANTISTA ASOCIO|c|g=80%}} {{f|142, HIGH HOLBORN, W.C.|c|g=80%}} {{f|1936|c|g=80%}}<noinclude><references/></noinclude> evnclbsf5u3y8hjs7pavn5s18snybdb 104 44890 125988 2026-08-04T16:01:02Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125988 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{f|Ivan Andrejevic Krilov.|c|g=125%}} {{f|"Bibliografia skizo".|c}} (Naskiĝis la 2-an de Februaro 1768, mortis la 9-an de Novembro 1844.) Mizere kaj malriĉe pasis la infaneco de l’eminenta rusa fablisto. La filo de l’malriĉa armea oficiro, Krilov naskiĝis en Moskvo, sed lia patro estis translokigita Orenburgon, do tie-ĉi, en dezerta malproksima anguleto de Rusujo, la knabo loĝis ĝis okjara aĝo, de neniu edukata. Post humiligo de Pugaĉev, la patro de Krilov komencis civilan servon en urbo Tverj, en gubernia magistrato, sed en 1779-a jaro li mortis, forlasinte la filon kun la patrino tute sen kia ajn havaĵo. La patrino, tre bona virino kun forta karaktero, laboradis el tutaj fortoj, eĉ plenumadis la oficon de legantino ĉe mortintoj, por iamaniere nutri la familion. La filo avide komencis legi diversajn librojn, kiuj restis post morto de l’patro kaj pro {{vdk|bon|lavoro}}<noinclude><references/></noinclude> g7g08ro9toprvw95kdyg3tbk9so025d 104 44891 125989 2026-08-04T19:36:39Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125989 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{| |- | КНИГОИЗДАТЕЛЬСТВО || ||LIBRO ELDONEJO |- | "ЭСПЕРАНТО" || || "ESPERANTO" |- | || {{kaŝita|.}} '''No 8''' {{kaŝita|.}}|| |} {{dekstre|No 1.}} {{f|'''FABLOJ de I. A. KRILOV.'''|c|g=150%}} {{f|Kun la portreto de l’aŭtoro|c}} {{f|kaj|c|g=80%}} {{f|kun la biogratio.|c}} {{---|3em}} {{f|ESPERANTIGIS|c}} {{f|'''V. N. Devietnin'''|c|g=120%}} {{kaŝita|.}} {{f|MOSKVO|c}}<noinclude><references/></noinclude> ajsox3g05ukqyoiqy5214mo29061399 104 44892 125990 2026-08-04T19:50:42Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125990 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{f|Fabloj de Krilov.|c|g=125%}} {{---|3em}} {{f|1806<ref>Notitaj ĉi-tie jaroj montras la tempon de unua apero de l’fablo en preso (en diversaj tiutempaj jurnaloj). Uzata de ni ĥronologia ordo de l’fabloj estas difinita de s-ro Keneviĉ (vidu "Bibliografiajn kaj historiajn rimarkojn al fabloj de krilov.)</ref>.|c}} {{f|1. '''La kverko kaj la kano.'''|c}} <poem class=verse> La kverk’ parolis kun la kan’ humila. «Vi, certe, ĉiam vian sorton plendi povas», Li diris: «eĉ pasero estas malfacila Por vi. Apenaŭ nur ventet’ malgranda blovas, :Vi ŝanceliĝas, falas senkuraĝe, :Kaj tiel fleksas vin al tero, :Ke vidi estas vin domaĝe. Kaj mi, egala al Kaŭkazo, kun fiero, Ne sole kontraŭ hela sun’ mi ombron faras, </poem><noinclude><references/></noinclude> 139i9f3bx7idx0qjeo1t10lnutfyltk 104 44893 125991 2026-08-04T20:03:17Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125991 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude><poem class=verse> Sed al ventegoj, fulmatondroj kontraŭstaras. :Fortika mi kaj rekta staras, Barita kvazaŭ per nedetruebla paco: Por mi zefiro estas, kaj por vi—minaco. :Se kreskus vi ĉe mia forta kruro, Per densa ombr’ de miaj branĉoj ĉirkaŭita Vi kontraŭ ventoj tiam estus defendita; :Sed vin lokigis iel la naturo En akvo Sancelebla apud bord’ rivera: Sendube, estas la natur’ al vi severa». — «Vi tro kompatas min», al li la kano diras: «Sed mi ne plendas tute, vane vi sopiras. :Mi la ventegojn ne pro mi timigas; :Mi flekŝas min, sed ne rompiĝas, :Do ili min ne malkuracas, Kaj vin, mi kredas, ili pli ol min minacas! Verdire, antaŭ la ventega krueleco :Ne falis via fortikeco, Kaj pro iliaj batoj vi ne klinis spinon; :Sed—ni atendu finon!» :Apenaŭ ĝin la kano diris, :Kaj flugas jen de norda lando Pluvego, hajlo, ĝusta ribelega bando. La kverko staras,—teren kano sin ektiris. :Bruegas vento, fortojn duobligis </poem><noinclude><references/></noinclude> ri79p63zc1es9ltuihh07fmy0n6hint 104 44894 125992 2026-08-04T20:50:29Z Poslovitch 3651 /* Provlegita */ 125992 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="Poslovitch" /></noinclude>ne konsentis floradi. Sunon, aeron, liberan spacon miaj floroj postulis senĉese, la tutan tagon mi aŭdis la mutan sed tamen energian postulon. Mi ja volonte helpis, mi estonte nur plantis malmultajn karulojn, ricevontaj tial sufiĉe da spaco. Sed jen aliaj malamikoj: la fruktarboj! Ili pligrandiĝis, ilia kreskado rabis la sunon kaj la roson al miaj floroj. Forhakigi la bonajn pom- kaj pirujojn? Ne eble! — Krom la vivanta, moviĝema mondo de la kreskaĵoj ankaŭ la mondo de la bestetoj altiris mian atenton, mi observis la papiliojn, abelojn kaj formikojn. Estis amuze, observi la abelojn forflugantajn de la papavoj kun grandaj violkoloraj pilkoj de florpolvo. Ĉarmaj estis la delikataj papiloj ĉirkaŭflirtantaj la florojn! Sed malbona estis ilia idaro, la raŭpoj, manĝante miajn kreskaĵojn. Jen verdgrizaj raŭpoj, tiel similaj al la tiĝoj de la levkojoj, ke ili tute ne estis videblaj. Helverdaj, krispaj raŭpoj, same nevideblaj sur mia bela filiko, formanĝis la delikatajn foliojn, nudaj balailoj baldaŭ troviĝis en iam bela ĝardena angulo. La simileco de la raŭpoj al la filiko estis bona, instrua ekzemplo de „mimikry“<ref>mimikry, angla vorto: imitaĉo</ref>, sed malbona afero por miaj kreskaĵoj. Cetere miaj rozoj kun iliaj malamikoj! Ho, vi papilioj, mi komencis<noinclude><references/></noinclude> t1oett5x29cuv7g5mpo15t3v7poncje 125999 125992 2026-08-05T08:03:09Z HenriLeFoll 4277 /* Validigita */ 125999 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="4" user="HenriLeFoll" /></noinclude>ne konsentis floradi. Sunon, aeron, liberan spacon miaj floroj postulis senĉese, la tutan tagon mi aŭdis la mutan sed tamen energian postulon. Mi ja volonte helpis, mi estonte nur plantis malmultajn karulojn, ricevontaj tial sufiĉe da spaco. Sed jen aliaj malamikoj: la fruktarboj! Ili pligrandiĝis, ilia kreskado rabis la sunon kaj la roson al miaj floroj. Forhakigi la bonajn pom- kaj pirujojn? Ne eble! — Krom la vivanta, moviĝema mondo de la kreskaĵoj ankaŭ la mondo de la bestetoj altiris mian atenton, mi observis la papiliojn, abelojn kaj formikojn. Estis amuze, observi la abelojn forflugantajn de la papavoj kun grandaj violkoloraj pilkoj de florpolvo. Ĉarmaj estis la delikataj papiloj ĉirkaŭflirtantaj la florojn! Sed malbona estis ilia idaro, la raŭpoj, manĝante miajn kreskaĵojn. Jen verdgrizaj raŭpoj, tiel similaj al la tiĝoj de la levkojoj, ke ili tute ne estis videblaj. Helverdaj, krispaj raŭpoj, same nevideblaj sur mia bela filiko, formanĝis la delikatajn foliojn, nudaj balailoj baldaŭ troviĝis en iam bela ĝardena angulo. La simileco de la raŭpoj al la filiko estis bona, instrua ekzemplo de „mimikry“<ref>mimikry, angla vorto: imitaĉo</ref>, sed malbona afero por miaj kreskaĵoj. Cetere miaj rozoj kun iliaj malamikoj! Ho, vi papilioj, mi komencis<noinclude><references/></noinclude> bydhmdl6s53yu3k73cbpirc99utgt1j 104 44895 125993 2026-08-04T22:58:44Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125993 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>{{f|692-407 — Presa Esperantista Societo, 33, rue Lacépède, Paris|c|g=75%}}<noinclude><references/></noinclude> 8ah5ze2be2unpzu6siexxbhlg4vmrz7 104 44896 125995 2026-08-05T07:42:52Z HenriLeFoll 4277 /* Sen teksto */ 125995 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="0" user="HenriLeFoll" /></noinclude><noinclude><references/></noinclude> qh4anh99qq08ylu2qy6fufi7pzmxsvh 104 44897 125997 2026-08-05T07:51:31Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 125997 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude> {{f|ABONYI ÁRPÁD|c}} {{c|☆}} {{f|'''MALLUMAĴOJ'''|c|g=200%}} {{f|RAKONTO|c|g=70%}} {{f|EL HUNGARA LINGVO MALLONGIGE TRADUKIS|c|g=70%}} {{f|LENGYEL PÁL|c}} {{kaŝita|.}} {{---|3em}} {{f|DUA ELDONO|c}} {{---|3em}} {{kaŝita|.}} {{f|PARIS|c}} {{f|PRESA ESPERANTISTA SOCIETO|c}} {{f|33, RUE LACÉPÈDE, 33|c}} {{---|3em}} {{f|1907|c}}<noinclude><references/></noinclude> qpak3taybfa4i2vkd89ki9rdzxhpwc1 104 44898 126000 2026-08-05T08:24:20Z HenriLeFoll 4277 /* Provlegita */ 126000 proofread-page text/x-wiki <noinclude><pagequality level="3" user="HenriLeFoll" /></noinclude>Ne Kelly ''ne'' estas la nomo, Mi dezitas paroli kun Sinjoro Robinson.” “''Très bien'' ; ''un moment''.” “Herr Beaumont? Ne. Ne. Herr Robinson. Sinjoro Robinson.” “''Oui. Le voici''.” “Kiu vi estas?” demandis Robinson. “Estas Jack. Mi ĵus renkontis malnovan amikon, kaj li...” “Al la diablo kun viaj amikoj; mi estis gajnonta bilardan ludon kontraŭ tre bona ludisto Kiam via malbenita alvoko alvenis. Ne estas la unua fojo, kiam vi...” “Aŭskultu momenton, mi petas,” interrompis Morris. “Sinjoro Stevens kaj liaj kvar ĉarmaj amikinoj deziras, ke vi tagmanĝu kun ni ĉiuj, ĉe la ''Grand Hotel'', je la dua. Ensaltu fiakron kaj venu tuj !" “Mi estos kun vi post du minutoj,” respondis Robinson per tute alia voĉtono. La tagmanĝo estis tre sukcesa afero ; oni trovis, ke la Anglinoj estas ne nur belaj knabinoj, sed ankaŭ tute ĉarmaj. Morris, kvankam li ankoraŭ atendis leteron de la ĵusforlasita belulino Julie, jam komencis rigardi Fraŭlinon Troy per admiroplenaj okuloj. Sinjoro Stevens proponis viziton al la ''Hôtel de Ville'', kaj Robinson, je la surprizo de siaj amikoj, subtenis. Veniginte du fiakrojn, ili ĉiuj veturis al tiu fama konstruaĵo, kaj duonhoron poste rigardis la urbon de la supro de la turo. La gvidisto estis tre agrabla persono, sed malfeliĉe li ne povis paroli angle, kaj unu el la fraŭlinoj proponis ke Sinjoro Robinson agu kiel interpretisto, kaj traduku la rimarkojn de la gvidisto anglen. Ne estas necese ripeti ĉiujn klopodojn de Robinson je tiu tasko, sed specimeno eble estos ŝatata de la leganto. “Rigardu dekstren.” diris la gvidisto, “kaj vi vidos la Domon de la Reĝo, konstruitan ĉirkaŭ la jaro mil kvin cent dek kvar, kiu ricevis sian nomon pro tio, ke ĝi estis la renkontejo de la reĝa konsilantaro.” “Kontraŭ ni,” tradukis Robinson. “estas la domo:<noinclude><references/></noinclude> 7ats3p2myr8vgutnhtpdzf666czzlpz